(7) Zgodnie z art. 73 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przyznawanie specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum jest uzależnione od wykorzystania pewnych ilości kwalifikowanego materiału siewnego odmian uznanych, w danej strefie produkcji, za odmiany o wysokiej jakości przeznaczone do produkcji semoliny lub ciasta makaronowego.
W celu zapewnienia przestrzegania tych wymogów, w każdym Państwie Członkowskim należy ustalić kryteria metody przesiewowej dla odmian oraz procedurę ustalania wykazu uprawianych odmian jak również minimalną ilość kwalifikowanego materiału siewnego do wykorzystania.
(8) Krótki okres czasu między przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 a wejściem w życie specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum uniemożliwia ustanowienie wykazu uprawianych odmian kwalifikujących się do przyznania pomocy w latach 2004–2005 zgodnie z przewidzianą metodą przesiewową.
Dlatego konieczne jest, aby Państwa Członkowskie utworzyły wykaz przejściowy oparty na selekcji istniejących odmian.
(9) Z uwagi na uzależnienie uprawnień do specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum od wykorzystania określonej ilości kwalifikowanego materiału siewnego, należy ustanowić właściwą procedurę kontrolną w celu sprawdzania efektywnego wykorzystania kwalifikowanego materiału siewnego oraz wymaganych ilości.
(10) W niektórych regionach, z przyczyn agronomicznych, rośliny wysokobiałkowe są tradycyjnie siane w połączeniu ze zbożami.
Powstająca z tego uprawa składa się przede wszystkim z roślin wysokobiałkowych.
Do celów przyznania premii z tytułu roślin wysokobiałkowych, obszary tak obsiane należy uznać za obszary roślin wysokobiałkowych.
(11) W celu skuteczności i dobrego zarządzania systemem pomocy dla orzechów, przyznana pomoc obszarowa nie powinna służyć do finansowania niewielkich plantacji lub osobno stojących drzew. Dlatego powinna zostać określona minimalna wielkość poletka i minimalna gęstość obsadzenia drzewami w wyspecjalizowanym sadzie.
W celu ułatwienia przejścia między istniejącymi planami poprawy, które wygasają po wprowadzeniu nowego systemu pomocy, należy przewidzieć zastosowanie środków przejściowych.
(12) Warunki płatności jak i obliczanie specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu zależą nie tylko od obszaru lub obszarów bazowych ustalonych dla każdego produkującego Państwa Członkowskiego określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003, ale również od możliwego podziału tych obszarów bazowych na podobszary bazowe, od obiektywnych kryteriów ustalonych przez każde Państwo Członkowskie w celu przeprowadzenia tego podziału, od warunków na jakich te działki są oddawane pod uprawę i od ich minimalnych rozmiarów.
Konieczne jest zatem ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących ustanawiania, zarządzania i sposobów uprawy stosowanych do podobszarów i obszarów bazowych.
(13) Zauważenie możliwego przekroczenia obszaru bazowego określonego w art. 82 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 powoduje zmniejszenie specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu.
W celu określenia sposobów obliczeń dla tego zmniejszenia, należy określić kryteria, które będą brane pod uwagę oraz stosowane współczynniki.
(14) Kontynuacja wypłat specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu wymaga przekazania Komisji pewnych informacji dotyczących uprawy obszarów i podobszarów bazowych.
W tym celu powinny zostać określone szczegółowe informacje, które Państwa Członkowskie powinny przekazać Komisji oraz terminy dla tych komunikatów.
(15) Specjalna płatność z tytułu uprawy ryżu zastępuje płatności wyrównawcze do których szczegółowe zasady stosowania zostały przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 613/97 z dnia 8 kwietnia 1997 r. ustanawiającym zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności wyrównawczych w ramach systemu pomocy dla producentów ryżu [4].
Rozporządzenie to staje się bezprzedmiotowe i musi zostać uchylone.
(16) art. 93 i 94 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przewidują pomoc dla rolników produkujących ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej objętej umową kontraktacji oraz w ramach limitów kwoty określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiającym system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [5].
Dlatego powinny zostać określone warunki przyznania pomocy i, w zależności od przypadku, odniesienia krzyżowe do istniejących przepisów dotyczących systemu kwot przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1868/94.
Biorąc pod uwagę fakt, iż ziemniaki są stopniowo dostarczane do przedsiębiorstwa produkującego skrobię i, na chwilę obecną, pomoc na dostarczone ilości została wypłacona, właściwe jest utrzymanie obecnego systemu płatniczego na rok 2004.
Dla osiągnięcia skuteczności i dobrego zarządzania systemem pomocy należy przewidzieć przepisy dotyczące kontroli.
(17) art. 95 i 96 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przewidują, iż premia mleczna i płatność dodatkowa są wypłacane na rzecz producentów.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [6] przewiduje przepisy szczególne w przypadku braku aktywności.
Dlatego należy przewidzieć możliwość wyłączenia z korzystania z premii i płatności w przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna posiadająca indywidualną ilość referencyjną przestaje spełniać warunki określone w art. 5 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 przez okres 12 miesięcy poprzedzający dzień 31 marca danego roku.
Dla osiągnięcia skuteczności i dobrego zarządzania systemem pomocy należy przewidzieć przepisy dotyczące kontroli.
(18) art. 88–92 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przewidują przyznanie rolnikom nowego systemu pomocy dla upraw energetycznych.
Mając na uwadze, iż jest to nowy system wymagający kompleksowego zarządzania i środków kontroli, przepisy wykonawcze powinny zostać ograniczone do roku 2004 dla umożliwienia ich przeglądu w następnych latach w świetle uzyskanego doświadczenia.
(19) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2461/1999 z dnia 19 listopada 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców przeznaczonych do wytwarzania we Wspólnocie produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta [7], które wyklucza buraka cukrowego z korzystania z pomocy, uprawa buraka cukrowego powinna zostać wykluczona z systemu pomocy dla roślin energetycznych.
(20) Należy określić warunki dopuszczenia do pomocy.
W tym celu należy sprecyzować warunek zawarcia umowy między producentem a pierwszym przetwórcą odnośnie do danych surowców rolnych.
Należy również określić warunki przetwarzania przez rolnika w jego gospodarstwie.
(21) W celu zapewnienia przetworzenia surowca na określony produkt energetyczny, pierwsi przetwórcy są zobowiązani do złożenia zabezpieczenia, mimo iż pomoc przyznawana jest rolnikom a nie pierwszym przetwórcom.
Kwota zabezpieczenia musi być odpowiednio wysoka, aby zapobiec ryzyku zmiany przeznaczenia surowców.
Ponadto, w celu zapewnienia skuteczności systemu kontroli dla systemu pomocy, sprzedaż surowców i przetworzonych półproduktów powinna zostać dwukrotnie ograniczona przed końcowym przetwarzaniem.
(22) Konieczne jest wyraźne rozróżnienie między zobowiązaniami wnioskodawcy, które wygasają po dostarczeniu całkowitej ilości zebranego surowca, a zobowiązaniami pierwszych przetwórców, które rozpoczynają się w momencie dostawy i wygasają wraz z końcowym przetworzeniem surowców w produkty energetyczne.
(23) Niektóre działania transportowe na terenie Wspólnoty związane z surowcami i produktami pochodnymi powinny zostać objęte kontrolą przy użyciu egzemplarzy kontrolnych T5 wystawionych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8].
Należy zapewnić inne dowody na wypadek utraty egzemplarza kontrolnego T5 z przyczyn niezależnych od pierwszego przetwórcy.
Do celów osiągnięcia skuteczności i dobrego zarządzania systemem pomocy, należy przewidzieć przepisy dotyczące kontroli.
(24) Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1 ZAKRES I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania następujących systemów wsparcia przewidzianych w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003:
a) specjalna premia jakościowa z tytułu pszenicy durum przewidziana w tytule IV rozdział 1 tego rozporządzenia;
b) premia z tytułu roślin wysokobiałkowych przewidziana w tytule IV rozdział 2 tego rozporządzenia;
c) specjalna płatność z tytułu uprawy ryżu przewidziana w tytule IV rozdział 3 tego rozporządzenia;
d) płatność obszarowa z tytułu orzechów przewidziana w tytule IV rozdział 4 tego rozporządzenia;
e) na rok 2004, pomoc z tytułu roślin energetycznych przewidziana w tytule IV rozdział 5 tego rozporządzenia;
f) pomoc z tytułu ziemniaków na skrobię przewidziana w tytule IV rozdział 6 tego rozporządzenia;
g) premia mleczna oraz płatności dodatkowe przewidziane w tytule IV rozdział 7 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Stosowanie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli
Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 i rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 mają zastosowanie, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, do wniosków o płatności bezpośrednie dla roku kalendarzowego 2004, określone w art. 1 lit. a) — e).
Dla roku kalendarzowego 2004, art. 11–15, art. 17, 20, 44 i 46–51 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 mają zastosowanie do wniosków o płatności bezpośrednie określone w art. 1 lit. f) i g).
Dla roku kalendarzowego 2004, art. 2 lit. r), art. 4, 22 i 23 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 mają zastosowanie do wniosków o płatności bezpośrednie określone w art. 1 lit. f).
Artykuł 3
Termin składania wniosków
Rolnicy składają wnioski z tytułu systemów wsparcia określonych w art. 1 do dnia, który jest ustalany przez Państwa Członkowskie, ale nie później niż do dnia 15 maja.
W Finlandii i Szwecji termin ten może zostać przesunięty najdalej do dnia 15 czerwca.
Jednakże Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, może pozwolić na przesunięcie terminów wskazanych w akapicie pierwszym w niektórych strefach, w przypadku gdy nadzwyczajne warunki klimatyczne czynią normalne terminy niemożliwymi do zastosowania.
Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się jedynie w odniesieniu do wniosków o pomoc związaną z obszarem.
W Finlandii i Szwecji, zmiany do wniosków o pomoc mogą być wprowadzane do 30 czerwca w przypadku ziemniaków na skrobię.
Artykuł 4
Warunki dotyczące płatności
1.
Płatność bezpośrednia określona w art. 1 lit. a), b), c) i e) jest przyznawana jedynie dla obszarów, według rodzaju uprawy, które były przedmiotem wniosku obejmujących co najmniej 0,3 hektara, gdy każda uprawiana działka przekracza minimalny rozmiar określony przez Państwo Członkowskie w granicach ustalonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
2.
Płatność bezpośrednia określona w art. 1 lit, a), b) i c) jest przyznawana jedynie dla obszarów, które są w pełni obsiewane oraz które są uprawiane zgodnie z lokalnymi standardami.
Jednakże w przypadku specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum przewidzianej w tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, rośliny uprawiane na obszarach, które są w pełni obsiewane oraz które są uprawiane zgodnie z lokalnymi standardami, ale które nie osiągają stadium kwitnienia w wyniku działania nadzwyczajnych warunków pogodowych uznanych przez zainteresowane Państwa Członkowskie, kwalifikują się do pomocy, pod warunkiem że odnośne obszary nie są wykorzystywane do żadnych innych celów przed tym stadium wzrostu.
3. Bez uszczerbku dla okresu czasu przewidzianego w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, na mocy niniejszego rozporządzenia płatności bezpośrednie są wypłacane po przeprowadzeniu kontroli na mocy rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 i niniejszego rozporządzenia.
4. W danym roku może zostać złożony nie więcej niż jeden wniosek o płatność obszarową dla uprawianej działki z tytułu systemu finansowanego na mocy art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [9].
Jednakże każda uprawiana działka objęta w odniesieniu do tego samego roku wnioskiem o:
a) specjalną premię jakościową z tytułu pszenicy durum przewidzianą w tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub premię z tytułu roślin wysokobiałkowych przewidzianą w tytule IV rozdział 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 może być przedmiotem wniosku o płatności z tytułu roślin uprawnych określone w art. 2, 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [10] lub w tytule IV rozdział 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b) specjalną płatność z tytułu uprawy ryżu przewidzianą w tytule IV rozdział 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub premię z tytułu roślin wysokobiałkowych przewidzianą w tytule IV rozdział 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 może być przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy z tytułu nasion określonej w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 [11] lub w tytule IV rozdział 9 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
c) pomoc z tytułu roślin energetycznych przewidzianą w tytule IV rozdział 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 może być przedmiotem wniosku o przyznanie płatności z tytułu roślin uprawnych określonych w art. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 lub w tytule IV rozdział 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, bez uszczerbku dla art. 90 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu określonej w tytule IV rozdział 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
d) płatności z tytułu roślin uprawnych określone w art. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 lub w tytule IV rozdział 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 może byćprzedmiotem wniosku o przyznanie pomocy z tytułu nasion określonej w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 lub w tytule IV rozdział 9 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Grunty wykorzystywane do produkcji surowców uprawianych w ramach pomocy z tytułu roślin energetycznych przewidzianej w tytule IV rozdział 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 nie są uprawnione do otrzymania pomocy wspólnotowej, jak przewidziano w rozdziale VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [12], z wyjątkiem wsparcia przyznanego w odniesieniu do kosztów sadzenia szybko rosnących gatunków roślin jak przewidziano w art. 31 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia.
Artykuł 5
Powiadamianie
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przekazem elektronicznym, zgodnie z następującym harmonogramem:
a) najpóźniej do dnia 15 września danego roku: o obszarach lub ilościach w przypadku określonym w art. 95 i 96 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dla których wnioskowano pomoc na dany rok kalendarzowy, określonych dla każdego podobszaru bazowego jeśli zajdzie taka potrzeba;
b) najpóźniej do dnia 31 października: o ostatecznych danych dotyczących obszarów lub ilości, uzyskanych przy uwzględnieniu przeprowadzonych kontroli;
c) najpóźniej do dnia 31 lipca następnego roku: o danych końcowych dotyczących obszarów lub ilości dla których wypłacono pomoc na ten rok kalendarzowy po, gdzie ma to zastosowanie, odliczeniu obniżek obszaru przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
Powierzchnia obszarów jest wyrażana w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. Ilości wyrażane są w tonach z dokładnością do trzech miejsc po przecinku.
Artykuł 6
Współczynnik redukcji
1. Współczynnik redukcji obszaru w przypadku określonym w art. 75, art. 78 ust. 2, art. 82, 85 i art. 89 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub współczynnik redukcji ilości oraz obiektywne kryteria w przypadku określonym w art. 95 ust. 4 tego rozporządzenia, ustala się najpóźniej do dnia 15 listopada danego roku na podstawie danych przekazanych zgodnie z przepisami art. 5 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadkach określonych w art. 75, 82, 85 i art. 95 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dnia 1 grudnia danego roku, stosowany współczynnik redukcji oraz, w przypadku określonym w art. 95 ust. 4 tego rozporządzenia, stosowane obiektywne kryteria.
ROZDZIAŁ 2 SPECJALNA PREMIA JAKOŚCIOWA Z TYTUŁU PSZENICY DURUM
Artykuł 7
Badanie odmian
1. Państwa Członkowskie wymienione w art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawiają wykaz odmian pszenicy durum kwalifikujących się do specjalnej premii jakościowej określonej w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zgodnie metodą przesiewową odmian określonych w ust. 2–5 niniejszego artykułu.
2.
Państwa Członkowskie, co najmniej raz na dwa lata, określają co najmniej dwie reprezentatywne odmiany.
Odmianami tymi są najbardziej kwalifikowane odmiany pszenicy durum.
3.
Państwa Członkowskie analizują odmiany pszenicy durum zgodnie z następującymi parametrami jakościowymi, do których są przypisane odpowiednie wartości:
a) zawartość białka (40 %);
b) jakość glutenu (30 %);
c) wskaźnik koloru żółtego (20 %);
d) ciężar właściwy lub waga jednego tysiąca ziaren (10 %).
Suma średnich parametrów jakościowych określonych w lit. a)—d), pomnożona przez wartość wskazaną w procentach stanowi wskaźnik jakości dla odmian.
Każde Państwo Członkowskie porównuje, po okresie co najmniej dwóch lat, wskaźniki jakości odmian pszenicy durum ze wskaźnikami odmian reprezentatywnych na poziomie regionalnym.
Badaniu podlegają odmiany zarejestrowane w krajowym wykazie każdego Państwa Członkowskiego, z wyłączeniem odmian, dla których Państwo Członkowskie nie dysponuje od trzech lat danymi analitycznymi, ponieważ przestały być uprawiane lub kwalifikowane.
W tym celu, w oparciu o średni wskaźnik jakości 100 przyznany reprezentatywnym odmianom, każde Państwo Członkowskie oblicza, dla każdego z parametrów jakościowych określonych w lit. a)—d), wartość procentową jaką należy przypisać innym odmianom pszenicy durum w porównaniu do wskaźnika 100.
Tylko odmiany pszenicy durum, ze wskaźnikiem równym lub wyższym niż 98, kwalifikują się do premii jakościowej z tytułu pszenicy durum.
4.
Państwo Członkowskie może wyłączyć z wykazu kwalifikowanych odmian te odmiany, których średnie natężenie strat szklistości pszenicy durum przekracza 27 %.
5.
Odmiany zarejestrowane w krajowym wykazie innego Państwa Członkowskiego również mogą być badane w zakresie ich kwalifikowalności.
Artykuł 8
Metody analizy
1.
Metody analizy zawartości białka, ciężaru właściwego i natężenia strat szklistości pszenicy durum są metodami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) 824/2000 [13].
2.
Wskaźnik koloru żółtego jest mierzony zgodnie z metodą ICC 152 lub inną uznaną metodą jej równoważną.
3.
Jakość glutenu jest mierzona zgodnie z metodą ICC 158 lub ICC 151.
Artykuł 9
Ilość kwalifikowanego materiału siewnego
Państwa Członkowskie ustalają, przed dniem 1 października roku poprzedzającego rok w odniesieniu do którego przyznawana jest premia, minimalną ilość materiału siewnego, kwalifikowanego zgodnie z dyrektywą Rady 66/402/EWG [14], do wykorzystania zgodnie z obecnymi praktykami rolniczymi w danej strefie produkcyjnej.
Artykuł 10
Publikacje i powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie publikują wykazy wybranych odmian kwalifikowanych, zarówno na poziomie krajowym jak i regionalnym, do specjalnej premii jakościowej dla pszenicy durum, dla odmian ozimych najpóźniej do dnia 1 października, dla odmian jarych najpóźniej do dnia 31 grudnia, roku poprzedzającego rok w odniesieniu do którego przyznawana jest premia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, nie później niż miesiąc po terminach przewidzianych w ust. 1, wykaz określony w ust. 1 oraz minimalną ilość kwalifikowanego materiału siewnego do wykorzystania, jeśli uległa ona zmianie.
Artykuł 11
Ważność
1.
Odmiany wpisane do wykazu określonego w art. 10 ust. 1 kwalifikują się do specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum na okresy pięciu lat począwszy od dnia i pierwszego wpisania do tego wykazu.
2.
Kwalifikowalność każdej odmiany może być przedłużona na okres pięciu lat w oparciu o wyniki analiz jakościowych przeprowadzonych podczas drugiego i trzeciego roku pięcioletniego okresu kwalifikowalności.
Artykuł 12
Środki przejściowe
1.
Państwa Członkowskie publikują, do dnia 15 maja 2004 r., wykaz odmian kwalifikowanych do premii tylko w roku 2004 i 2005 i przekazują ten wykaz Komisji do dnia 30 czerwca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają wykaz określony w ust. 1, poprzez wykreślenie z wykazu odmian zarejestrowanych w krajowym rejestrze tych odmian, które nie zostały kwalifikowane w 2002 i 2003 r. i tych, które nie spełniają co najmniej dwóch z następujących parametrów:
a) minimalna zawartość białka wynosząca 11,5 %;
b) minimalny ciężar własny wynoszący 78 kg/hl;
c) minimalna waga 1000 ziaren wynosząca 42 g;
d) maksymalne natężenie strat szklistości pszenicy durum wynoszące 27 %;
e) minimalna zawartość glutenu wynosząca 10 %.
3.
Wykaz odmian kwalifikowanych do premii w latach 2004, 2005 i 2006 może zawierać odmiany znajdujące się w wykazie wybranych odmian innego Państwa Członkowskiego, ustalonym w oparciu o wyniki analiz jakościowych przeprowadzonych przez tamto Państwo Członkowskie.
Artykuł 13
Środki kontroli
1.
Do wniosku o przyznanie specjalnej premii jakościowej z tytułu pszenicy durum należy dołączyć dowód potwierdzający, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Państwo Członkowskie, wykorzystanie minimalnej ilości kwalifikowanego materiału siewnego.
2.
W przypadku pojawienia się różnicy między minimalną ilością kwalifikowanego materiału siewnego ustaloną przez Państwo Członkowskich a ilością skutecznie wykorzystaną, obszar ustalony w rozumieniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jest obliczany poprzez dzielenie całkowitej ilości kwalifikowanego materiału siewnego, dla którego rolnik dostarczył dowód, przez minimalną ilość kwalifikowanego materiału siewnego na hektar ustaloną przez Państwo Członkowskie dla danej strefy produkcyjnej.
ROZDZIAŁ 3 PREMIA Z TYTUŁU ROŚLIN WYSOKOBIAŁKOWYCH
Artykuł 14
Mieszanka zbóż i roślin wysokobiałkowych
W regionach gdzie rośliny wysokobiałkowe są tradycyjnie zasiewane w połączeniu ze zbożami, premia z tytułu roślin wysokobiałkowych nie jest wypłacana na wniosek wnioskodawcy, jeśli nie udowodni on zgodnie z wymogami właściwych władz, że w mieszance przeważają rośliny wysokobiałkowe.
Dane obszary nie kwalifikują się do specjalnej pomocy regionalnej z tytułu roślin uprawnych określonej w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
ROZDZIAŁ 4 SPECJALNA PŁATNOŚĆ Z TYTUŁU UPRAWY RYŻU
Artykuł 15
Wniosek
We wniosku o pomoc, rolnicy określają odmianę ryżu zasianą na każdej uprawianej działce dla której wnioskują o przyznanie specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu określonej w art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Artykuł 16
Terminy zasiewów
Aby kwalifikować się do specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu, deklarowany obszar musi zostać obsiany najpóźniej do:
a) dla Hiszpanii i Portugalii najpóźniej do dnia 30 czerwca poprzedzającego zbiór danych plonów,
b) dla innych produkujących Państw Członkowskich, określonych w art. 80 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 najpóźniej do dnia 31 maja;
Jednakże w Gujanie Francuskiej, obszary obsiewa się odpowiednio dla każdego z dwóch cykli siewów najpóźniej do dnia 31 grudnia i dnia 30 czerwca poprzedzających każdy z cykli, a specjalna płatność z tytułu uprawy ryżu przyznawana jest na podstawie średniej obszarów obsianych dla każdego z dwóch cykli siewów.
Artykuł 17
Współczynnik redukcji
Współczynnik redukcji specjalnej płatności z tytułu uprawy ryżu określony w art. 82 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oblicza się zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 18
Powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przekazem elektronicznym, nie później niż dnia 15 maja 2004 r., o działaniach podjętych w celu stosowania niniejszego rozdziału i, w odpowiednim przypadku:
a) o podziale ich obszaru lub obszarów bazowych na podobszary bazowe,
b) o obiektywnych kryteriach na których są oparte te podobszary.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, zgodnie z art. 5, następujące informacje:
a) najpóźniej do dnia 15 września:
i) wykaz odmian zarejestrowanych w wykazie krajowym, sklasyfikowanych zgodnie z kryteriami określonymi w pozycji 2 załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 [15];
ii) obszary obsiane dla których wniesiono wnioski o płatność specjalną z tytułu uprawy ryżu, według odmiany ryżu, obszaru i podobszaru bazowego, zgodnie z tabelą znajdującą się w załączniku II (A) do niniejszego rozporządzenia, w tym przekroczenia powierzchni obszarów i podobszarów bazowych, określonych przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu;
b) najpóźniej do dnia 31 października, zmiany w odniesieniu do obszarów obsianych, dla których wniesiono wnioski o płatność specjalną z tytułu uprawy ryżu, przekazane zgodnie z ust. 1, według tabeli w załączniku II (B) do niniejszego rozporządzenia;
c) najpóźniej do dnia 31 lipca, informacje dotyczące obszarów obsianych dla których płatność szczególna z tytułu uprawy ryżu została przyznana za ostatni rok gospodarczy, zgodnie z metodą obliczeniową określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenie, według tabeli w załączniku II (C) do niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku Gujany Francuskiej, informacja dotycząca obszarów obsianych jest przekazywana w oparciu o średnią obszarów obsianych w trakcie dwóch cykli siewów.
4.
Państwa Członkowskie mogą corocznie dokonywać przeglądu podobszarów bazowych i kryteriów obiektywnych określonych w ust. 1.
Przekazują tę informację Komisji najpóźniej do dnia 15 maja poprzedzającego dany zbiór plonów.
ROZDZIAŁ 5 PŁATNOŚCI OBSZAROWE Z TYTUŁU ORZECHÓW
Artykuł 19
Warunki kwalifikujące do pomocy wspólnotowej
1.
Do celów niniejszego rozdziału, sad oznacza jednolity i spójny obszar obsadzony drzewami orzechowymi, nieprzecinany innymi uprawami lub plantacjami i ciągły geograficznie.
Za sad nie uznaje się osobno stojących drzew lub pojedynczych rzędów drzew orzechowych posadzonych wzdłuż dróg lub innych upraw.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na obecność drzew innych niż orzechowe w zakresie nie większym niż 10 % liczby drzew ustanowionej w ust. 3.
Ponadto, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na obecność kasztanowców, jeśli liczba drzew ustanowiona w ust. 3 jest przestrzegana w odniesieniu do kwalifikowanych drzew orzechowych.
2.
Jedynie sady produkujące orzechy i spełniające warunki określone w ust. 3 i 4, w dniu który zostanie ustalony zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do płatności obszarowych przewidzianych w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W przypadku sadu obsadzonego różnymi rodzajami orzechów oraz gdy pomoc jest zróżnicowana w zależności od produktów, stosuje się warunki kwalifikujące i/lub poziom pomocy specyficzne dla przeważającego rodzaju orzecha.
3.
Minimalna wielkość poletka dla sadu nie może być mniejsza niż 0,10 hektara.
Liczba drzew orzechowych na hektar sadu nie może być mniejsza od:
- 125 dla orzechów laskowych,
- 50 dla migdałów,
- 50 dla orzechów włoskich,
- 50 dla pistacji,
- 30 dla chleba świętojańskiego.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną wielkość poletka i gęstość obsadzenia drzewami na poziomie wyższym od tych ustanowionych w ust. 3, na podstawie obiektywnych kryteriów i w celu wzięcia pod uwagę cech szczególnych dla danych obszarów i produkcji.
Artykuł 20
Warunki kwalifikujące do pomocy krajowej
Artykuł 19 niniejszego rozporządzenia stosuje się do pomocy krajowej określonej w art. 87 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Bez uszczerbku dla art. 87 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwo Członkowskie może ustanowić dalsze kryteria kwalifikujące, pod warunkiem że takie kryteria są zgodne ze środowiskowymi, wiejskimi, społecznymi i gospodarczymi celami systemu pomocy i nie wprowadzają dyskryminacji między producentami.
Państwa Członkowskie opracowują konieczne regulacje w celu kontroli tych kryteriów.
Artykuł 21
Wniosek
We wniosku o pomoc, rolnicy określają liczbę drzew orzechowych według ich rodzaju i według działki rolnej.
Artykuł 22
Powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przed datą określoną w art. 3 i najpóźniej do dnia 15 maja 2004 r.:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie wnioskuje o pomoc wspólnotową na mocy art. 83 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, poziom płatności obszarowych na produkt i/lub zmodyfikowaną krajową powierzchnię gwarantowaną, (zwaną dalej "KPG");
b) wyższe poziomy i kryteria określone w art. 19 ust. 4 niniejszego rozporządzenia;
c) kryteria dodatkowe określone w art. 20 niniejszego rozporządzenia,
oraz, w następnych latach, do dnia 31 marca, dane określone w lit. b) i c) i do dnia 15 maja datę określoną w lit. a).
2.
Każda modyfikacja komunikatów określonych w ust. 1 stosuje się do roku następnego i jest niezwłocznie przekazywana Komisji wraz z obiektywnymi kryteriami uzasadniającymi takie zmiany.
Artykuł 23
Środki przejściowe
1. Państwa Członkowskie mogą ustalić czy i na jakich warunkach plany poprawy określone w art. 86 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 mogą zostać zakończone przed upłynięciem ich normalnego terminu wygaśnięcia i czy dane obszary stają się kwalifikowane w ramach niniejszego systemu.
2.
Przy ustalaniu warunków określonych w ust. 1, Państwo Członkowskie zapewnia, że:
a) plan nie jest zakończony przed pełnym zakończeniem okresu rocznego,
b) wstępne cele planu zostały osiągnięte zgodnie z wymogami Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ 6 POMOC Z TYTUŁU ZIEMNIAKÓW NA SKROBIĘ
Artykuł 24
Kwalifikowalność
Pomoc z tytułu ziemniaków na skrobię przewidziana w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest przyznawana dla ziemniaków objętych umową kontraktacji przewidzianą w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003 [16], mających solidną właściwą jakość handlową, na podstawie wagi netto ziemniaków ustalonej według jednej z metod opisanych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2235/2003 [17] i zawartości skrobi w dostarczonych ziemniakach, zgodnie ze wskaźnikami ustalonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2235/2003.
Dla ziemniaków na skrobię nie mających solidnej właściwej jakości handlowej ani których zawartość skrobi jest niższa niż 13 % nie przyznaje się żadnej premii z tytułu ziemniaków na skrobię chyba że zastosowanie ma art. 5 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2236/2003.
Artykuł 25
Wniosek
Na rok 2004, rolnik składa wniosek o pomoc zawierający wszystkie informacje konieczne dla ustanowienia kwalifikacji dla pomocy, w szczególności:
a) tożsamość rolnika;
b) kopię umowy kontraktacji określonej w art. 24;
c) oświadczenie rolnika, iż jest on świadomy zobowiązań odnoszących się do danej pomocy.
Artykuł 26
Cena minimalna
Pomoc z tytułu ziemniaków na skrobię jest uzależniona od wymogu dostarczenia dowodu, iż cena nie mniejsza od określonej w art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1868/94 została zapłacona w fazie dostarczenia do zakładu przetwórczego zgodnie ze wskaźnikami ustalonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2235/2003.
Stosuje się dowód określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003.
Artykuł 27
Płatność
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz bez uszczerbku dla okresu czasu ustalonego w tym samym artykule, pomoc z tytułu ziemniaków na skrobię na rok 2004 jest wypłacana rolnikom przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium wyprodukowano skrobię ziemniaczaną dla ilości dostarczonych do przedsiębiorstwa produkującego skrobię, w okresie czterech miesięcy od daty dostarczenia dowodu określonego w art. 26 niniejszego rozporządzenia i spełnieniu warunków określonych w art. 24 niniejszego rozporządzenia.
2.
Kurs wymiany mający zastosowanie przy wyrażaniu pomocy z tytułu ziemniaków na skrobię w walucie krajowej jest kursem stosowanym na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003.
Artykuł 28
Kontrole i zmniejszenia
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy gdzie jest to konieczne do celów kontroli przewidzianych w niniejszym artykule jak również w przypadku gdy ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi są przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego.
2.
Kontrole na miejscu na rok 2004 obejmują co najmniej 3 % producentów, którzy zawarli umowy kontraktacji z przedsiębiorstwami produkującymi skrobię.
3.
Kontrole na miejscu oparte są na analizie ryzyka uwzględniającej:
a) ilości ziemniaków przeznaczonych to produkcji skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do powierzchni zadeklarowanych w umowie kontraktacji określonych w art. 24;
b) innych parametrów do określenia.
4.
Jeśli okaże się, że obszar uprawiany jest mniejszy od zadeklarowanej powierzchni co najmniej o 10 %, pomoc wypłacana danemu producentowi za obecny zbiór plonów jest zmniejszana o wartość równą podwojonej różnicy tych obszarów.
ROZDZIAŁ 7 PREMIA MLECZNA I PŁATNOŚCI DODATKOWE
Artykuł 29
Wniosek o pomoc
Na rok 2004, producent składa wniosek o pomoc zawierający wszystkie informacje konieczne dla ustanowienia kwalifikacji dla pomocy, w szczególności tożsamość producenta i oświadczenie producenta, iż jest on świadomy wymogów odnoszących się do danej pomocy.
Artykuł 30
Przypadki braku aktywności
1.
W przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna posiadająca indywidualną ilość referencyjną nie spełnia warunków określonych w art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 przez okres 12 miesięcy do dnia 31 marca danego roku, nie przyznaje się żadnych premii mlecznych ani płatności dodatkowych za dany rok chyba że osoba ta udowodni, zgodnie z wymogami właściwych władz i przed upłynięciem terminu złożenia wniosku, ponowne podjęcie produkcji.
2. ust. 1 nie ma zastosowania w przypadkach siły wyższej i w odpowiednio uzasadnionych przypadkach, uznanych przez właściwe władze, czasowo wpływających na zdolność produkcyjną producentów.
Artykuł 31
Kontrole i sankcje
1.
Co najmniej 2 % wszystkich wnioskodawców musi corocznie zostać poddanych kontroli na miejscu.
Kontrole na miejscu obejmują warunki kwalifikujące do premii mlecznej i do płatności dodatkowej, i dotyczą głównie rachunkowości rolnika lub innych rejestrów.
2. art. 31, art. 32 ust. 1 i art. 33 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 mają zastosowanie w zakresie, w jakim "obszar" rozumie się jako "indywidualna ilość referencyjna".
Jeśli w przypadku określonym w art. 30 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, dana osoba nie podejmuje produkcji do upłynięcia terminu składania wniosków indywidualna ilość referencyjna ustalona w rozumieniu poprzedniego punktu, jest uznawana za zerową. W tym przypadku, wniosek o pomoc złożony przez daną osobę jest odrzucany. Kwota równa kwocie objętej odrzuconym wnioskiem jest odliczana od płatności pomocy w ramach systemów pomocy określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, z tytułu których osoba ta jest uprawniona na mocy wniosków złożonych w trakcie roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym ustalenia.
3. Odniesienie do art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 zawarte w art. 32 ust. 2 i w art. 33 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jak i w ust. 2 niniejszego artykułu jest rozumiane jako odnoszące się do systemów pomocy ustanowionych w tytule III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
ROZDZIAŁ 8 POMOC Z TYTUŁU ROŚLIN ENERGETYCZNYCH
SEKCJA 1 Definicje
Artykuł 32
Definicje
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "wnioskodawca" oznacza każdego rolnika uprawiającego obszary określone w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w celu uzyskania pomocy określonej w tym artykule;
b) "pierwszy przetwórca" oznacza każdego użytkownika surowców rolnych podejmującego się ich wstępnego przetworzenia w celu otrzymania jednego lub większej ilości produktów określonych w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
SEKCJA 2 Umowa
Artykuł 33
Wykorzystanie surowca
1.
Każdy surowiec rolny, z wyjątkiem buraka cukrowego, może być uprawiany na obszarach objętych pomocą przewidzianą w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 pod warunkiem, iż jest on przeznaczony przede wszystkim do wykorzystania w produkcji produktów energetycznych określonych we wspomnianym artykule.
Wartość ekonomiczna produktów energetycznych określonych w akapicie pierwszym i uzyskanych z przetwarzania surowców jest wyższa niż innych produktów uzyskanych z takiego przetwarzania ale przeznaczonych do innego wykorzystania, zgodnie z metodą wyceny określoną w art. 49 ust. 3.
2.
Surowce określone w ust. 1 muszą być objęte umową zgodnie z przepisami art. 90 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na warunkach określonych poniżej.
3.
Wnioskodawcy dostarczają wszystkie zebrane surowce do pierwszego przetwórcy, który odbiera je i zapewnia o wykorzystaniu równoważnej ilości tych surowców we Wspólnocie do produkcji jednego lub większej ilości produktów energetycznych określonych w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W sytuacji, gdy pierwszy przetwórca wykorzystuje surowiec faktycznie zebrany w celu produkcji produktu przejściowego lub ubocznego, może on wykorzystać równoważną ilość takiego produktu przejściowego lub ubocznego w celu produkcji jednego lub większej ilości produktów końcowych wskazanych w akapicie pierwszym.
W przypadku określonym w akapicie drugim, pierwszy przetwórca informuje właściwe władze do których wniesione jest zabezpieczenie.
Jeżeli ilość równoważna jest wykorzystana w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym surowiec jest zebrany, właściwe władze danych Państw Członkowskich informują się wzajemnie o szczegółach tych transakcji.
4.
W ramach krajowych przepisów dotyczących stosunków umownych, pierwszy przetwórca może delegować stronie trzeciej zbiór surowców uzyskanych od rolników wnioskujących o pomoc.
Osoba delegowana musi działać w imieniu i na korzyść przetwórcy, który pozostaje w pełni odpowiedzialny w odniesieniu do zobowiązań przewidzianych w niniejszym rozdziale.
Artykuł 34
Odstępstwa
1.
Nie naruszając art. 33 ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić wnioskodawcom na:
a) wykorzystanie wszystkich zbóż lub nasion oleistych objętych kodami CN 12010090, ex12050090 i 12060091 zebranych:
i) jako paliwa do ogrzewania ich gospodarstw;
ii) do produkcji energii lub biopaliw w gospodarstwie;
b) przetwarzanie na biogaz (kod CN 27112900), w ich gospodarstwach, wszystkich zebranych surowców.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1, wnioskodawcy zobowiązują się, poprzez oświadczenie zastępujące umowę określoną w art. 35, do wykorzystania lub bezpośredniego przetworzenia surowca objętego oświadczeniem. art. 35–50 mają zastosowanie mutatis mutandis.
Ponadto, wnioskodawcy muszą zlecić zważenie całości zbieranych surowców przez organ lub przedsiębiorstwo wyznaczone przez Państwo Członkowskie oraz muszą prowadzić oddzielną ewidencję wykorzystanego surowca oraz produktów i produktów ubocznych otrzymywanych w procesie przetwarzania tego surowca.
Jednakże w przypadku zbóż i nasion oleistych oraz słomy, oraz w przypadku wykorzystania całej rośliny, ważenie może zostać zastąpione przez pomiar objętościowy surowca.
3.
Państwa Członkowskie stosujące ust. 1 wprowadzają odpowiednie środki kontroli dla zapewnienia, iż surowiec jest bezpośrednio wykorzystywany w gospodarstwie lub przetwarzany na biogaz objęty kodem CN 27112900.
4.
Zboża i nasiona oleiste wykorzystane zgodnie z ust. 1 lit. a) muszą zostać denaturowane zgodnie z metodą ustaloną przez Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie ma jednakże prawo udzielić zezwolenia na denaturyzowanie oleju wytworzonego z nasion oleistych zgodnie z ust. 1 lit. a) ii) zamiast samych nasion, o ile takie denaturyzowanie następuje natychmiast po przetworzeniu nasion na olej oraz o ile ściśle kontrolowany jest sposób wykorzystywania nasion.
Artykuł 35
Umowa
1.
Na poparcie swoich wniosków o pomoc, wnioskodawcy przedkładają swoim właściwym władzom umowy zawarte między nimi a pierwszym przetwórcą.
2.
Wnioskodawcy zapewniają, by takie umowy określały co następuje:
a) nazwiska i adresy stron umowy;
b) okres obowiązywania umowy;
c) gatunki wszystkich danych surowców i obszar obsadzony każdym gatunkiem;
d) wszystkie warunki stosowane do dostawy przewidywanych ilości surowców;
e) zobowiązanie do wypełnienia swoich obowiązków zgodnie z art. 33 ust. 3;
f) zamierzone podstawowe wykorzystanie końcowe odnoszące się do surowca, każde końcowe wykorzystanie zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 33 ust. 1 i art. 49 ust. 3.
3.
Wnioskodawcy zapewniają, że umowy są zawierane na okres, który umożliwi pierwszemu przetwórcy złożenie kopii we właściwej dla wnioskodawcy władzy, w terminach ustanowionych w art. 44 ust. 1.
4.
Do celów kontroli, Państwa Członkowskie mogą wymagać od każdego wnioskodawcy zawarcia odrębnej dodatkowej umowy dla każdego surowca.
SEKCJA 3 Zmiana i rozwiązanie umowy
Artykuł 36
Zmiana i rozwiązanie umowy
W przypadku gdy strony umowy zmieniają ją lub rozwiązują po złożeniu przez wnioskodawcę wniosku o pomoc, wnioskodawcy mogą podtrzymać wniosek o pomoc tylko pod warunkiem że w celu umożliwienia przeprowadzenia niezbędnych inspekcji, powiadamiają właściwe władze o takiej zmianie lub rozwiązaniu nie później niż przed terminem końcowym ustalonym w zainteresowanym Państwie Członkowskim dla zmian wniosku.
Artykuł 37
Okoliczności szczególne
Bez uszczerbku dla art. 36, w przypadku gdy wnioskodawcy powiadamiają właściwe władze, że w związku z szczególnymi okolicznościami nie będą w stanie dostarczyć całości lub części surowca określonego w umowie, właściwe władze mogą, po uzyskaniu wystarczających dowodów takich szczególnych okoliczności, zatwierdzić takie zmiany umów, jakie wydają się uzasadnione lub zatwierdzić rozwiązanie tych umów.
W przypadku gdy grunty objęte umowami zostają zmniejszone w wyniku ich zmiany, lub, gdy umowy zostają rozwiązane, wnioskodawcy tracą swoje prawa do pomocy określonej w niniejszym rozdziale dla obszarów wycofanych z umowy.
Artykuł 38
Zmiany wykorzystania końcowego
Bez uszczerbku dla art. 36, pierwsi przetwórcy mogą zmienić zamierzone podstawowe wykorzystanie końcowe surowców określone w art. 35 ust. 2 lit. f), gdy surowiec zgodnie z umową został im dostarczony oraz gdy zostały spełnione warunki ustanowione w art. 40 ust. 1 oraz w art. 44 ust. 3 akapit pierwszy.
Zmian końcowego wykorzystania dokonuje się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 33 ust. 1 akapit drugi oraz art. 49 ust. 3.
Pierwsi przetwórcy powiadamiają wcześniej właściwe władze w związku z niezbędnymi kontrolami..
SEKCJA 4 Plon reprezentatywny oraz dostarczone ilości
Artykuł 39
Plon reprezentatywny
Każdego roku Państwa Członkowskie ustanawiają, przy zastosowaniu właściwej procedury, plon reprezentatywny, który musi zostać osiągnięty, i informują zainteresowanych wnioskodawców o reprezentatywnym plonie.
Artykuł 40
Ilości do dostarczenia
1.
Wnioskodawcy deklarują właściwym władzom całkowitą ilość zebranych surowców, według gatunków oraz potwierdzają ilości surowców dostarczonych oraz strony, które otrzymały dostawy.
2.
Faktyczne wielkości, jakie wnioskodawcy dostarczą pierwszym przetwórcom muszą co najmniej odpowiadać indywidualnemu reprezentatywnemu plonowi.
Jednakże w należycie uzasadnionych przypadkach, Państwo Członkowskie może, w drodze wyjątku, dopuścić ilość przekraczającą plon reprezentatywny o ponad 10 %.
Ponadto, w przypadku zatwierdzenia zmiany lub rozwiązania umowy zgodnie z art. 37, właściwe władze mogą, w przypadku gdy wydaje się to uzasadnione, zmniejszyć ilości, które wnioskodawcy są zobowiązani dostarczyć zgodnie z akapitem pierwszym.
Artykuł 41
Zmniejszenie pomocy
W przypadku gdy wnioskodawcy nie dostarczą wymaganych ilości jakiegokolwiek z danych surowców, na mocy niniejszego rozdziału, uznawani są oni, do celów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, za niewypełniających zobowiązań w zakresie działek przeznaczonych do celów energetycznych w odniesieniu do obszaru obliczonego poprzez pomnożenie obszaru gruntów uprawianych wykorzystywanych przez nich do produkcji surowców zgodnie z kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozdziale przez procentowy niedobór w dostawach tego surowca.
SEKCJA 5 Warunki płatności pomocy
Artykuł 42
Płatność
1.
Pomoc może być wypłacona na rzecz wnioskodawców przed przetworzeniem surowców.
Jednakże takich płatności dokonuje się wyłącznie w przypadku gdy niezbędne ilości surowca, zostały dostarczone na mocy niniejszego rozdziału, podmiotowi skupującemu lub pierwszemu przetwórcy oraz gdy:
a) złożone zostało oświadczenie określone w art. 40;
b) kopia umowy złożona została we władzy właściwej dla pierwszego przetwórcy oraz spełnione zostały warunki określone w art. 33 ust. 1;
c) właściwa władza otrzymała dowód, że zostało wniesione zabezpieczenie w pełnej wysokości przewidziane w art. 45 ust. 2;
d) właściwa władza odpowiedzialna za płatności sprawdziła, że wszystkie warunki ustanowione w art. 35 zostały spełnione w odniesieniu do każdego wniosku.
2.
W przypadku upraw dwuletnich, gdy surowiec jest zbierany i potem dostarczany tylko w drugim roku uprawy, płatność dokonywana jest w każdym z dwóch lat następujących po zawarciu umowy przewidzianej w art. 35, pod warunkiem że właściwe władze ustalą, że:
a) zobowiązania ustanowione w ust. 1 lit. b), c) i d) niniejszego artykułu są wypełnione począwszy od pierwszego roku uprawy; oraz
b) zobowiązania ustanowione w ust. 1 lit. a) niniejszego są wypełnione oraz informacje, określone w art. 44 ust. 3 akapit pierwszy są przekazane, w drugim roku uprawy.
Płatności dokonywane są jedynie w odniesieniu do pierwszego roku uprawy, jeśli właściwe władze otrzymają dowód, że zabezpieczenie przewidziane w art. 45 ust. 2 zostało wniesione.
W odniesieniu do drugiego roku uprawy, zabezpieczenie nie musi zostać wniesione dla dokonania płatności.
3.
W przypadku upraw stałych lub wieloletnich, płatność pomocy dokonywana jest każdego roku następującego po zawarciu umowy.
Warunki ustanowione w ust. 2 mają zastosowanie mutatis mutandis.
SEKCJA 6 Umowa oraz zobowiązania wnioskodawców i pierwszych przetwórców
Artykuł 43
Liczba przetwórców
Produkty energetyczne muszą być otrzymywane najdalej przez drugiego przetwórcę.
Artykuł 44
Umowa oraz zobowiązania wnioskodawców i pierwszych przetwórców
1.
Pierwsi przetwórcy składają kopię umowy właściwym władzom nie później niż przed terminem końcowym składania wniosków o pomoc na dany rok w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy wnioskodawca i pierwsi przetwórcy zmienią lub rozwiążą umowę przed datą określoną w art. 36 w danym roku, pierwsi przetwórcy złożą właściwym władzom kopię zmienionej lub rozwiązanej umowy, nie później niż do tej daty.
2.
Pierwsi przetwórcy dostarczają właściwym władzom niezbędne informacje dotyczące łańcucha przetwórczego, w szczególności dotyczące cen i współczynników technicznego przetwarzania wykorzystywanych do określenia ilości produktów końcowych, które mogą zostać uzyskane.
Są to współczynniki określone w art. 50 ust. 1.
3.
Pierwsi przetwórcy, którzy przejęli surowce od wnioskodawców, informują właściwe władze o ilościach surowców otrzymanych, określając gatunki, nazwę i adres strony umowy, która dostarczyła surowce, miejsce realizacji dostawy oraz numer umowy, w terminach ustalonych przez Państwo Członkowskie umożliwiających dokonanie płatności w okresie określonym w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie pierwszych przetwórców nie są tymi samymi Państwami Członkowskimi, w którym surowce zostały wyhodowane, wtedy w terminie 40 dni roboczych od otrzymania informacji określonej w akapicie pierwszym, zainteresowane władze właściwe powiadamiają władze właściwe dla wnioskodawców o łącznej ilości dostarczonych surowców.
SEKCJA 7 Zabezpieczenia
Artykuł 45
Pierwsi przetwórcy
1.
Pierwsi przetwórcy wnoszą zabezpieczenie w pełnej wysokości przewidziane w ust. 2 swoim właściwym władzom, przed końcowym terminem składania wniosków o płatność dla danego roku w danym Państwie Członkowskim.
2.
Zabezpieczenia, które należy wnieść w odniesieniu do każdego surowca oblicza się poprzez pomnożenie sumy wszystkich gruntów uprawianych zgodnie z tym systemem, objętych umową podpisaną przez danego pierwszego przetwórcę i wykorzystywanych do produkcji tego surowca, przez stawkę 60 EUR na hektar.
3.
W przypadku gdy umowy są zmienione lub rozwiązane zgodnie z art. 36 lub 37, wniesione zabezpieczenia są odpowiednio dostosowywane.
4.
Procentowo wyrażona część zabezpieczenia dla danego surowca zostaje zwolniona, z zastrzeżeniem, że władza właściwa dla danego pierwszego przetwórcy jest w posiadaniu dowodu, że ilość danego surowca została przetworzona zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 2 lit. f), z uwzględnieniem, odpowiednio do okoliczności, zmian wprowadzonych zgodnie z art. 38.
Artykuł 46
Zobowiązania pierwotne i podporządkowane
1.
Poniższe zobowiązania stanowią pierwotne zobowiązania w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [18]:
a) zobowiązanie do przetworzenia ilości surowców głównie na produkty końcowe określone w umowie.
Surowce są przetwarzane do dnia 31 lipca drugiego roku następującego po roku zbioru plonów;
b) zobowiązanie do dołączania do produktów egzemplarza kontrolnego T5 zgodnie z art. 47 i 48.
2.
Poniższe zobowiązania, nałożone na pierwszych przetwórców, stanowią zobowiązania podporządkowane w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85:
a) zobowiązanie do przyjęcia dostawy wszystkich surowców dostarczonych przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 33 ust. 3;
b) zobowiązanie do złożenia kopii umów, zgodnie z art. 44 ust. 1;
c) zobowiązanie do dostarczenia informacji wymaganych zgodnie z art. 44 ust. 3 akapity pierwszy i drugi;
d) zobowiązanie do wniesienia zabezpieczenia zgodnie z art. 45 ust. 1.
SEKCJA 8 Dokumenty dotyczące sprzedaży, przekazania lub dostawy do innego Państwa Członkowskiego lub wywozu
Artykuł 47
Egzemplarz kontrolny T5
W przypadku gdy pierwsi przetwórcy sprzedają lub przekazują produkty przejściowe objęte umowami przewidzianymi w art. 35, przetwórcom prowadzącym działalność w innym Państwie Członkowskim, produktom towarzyszą egzemplarze kontrolne T5 wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
W polu 104 w pozycji "Pozostałe" egzemplarzy kontrolnych T5 należy wprowadzić jeden z poniższych wpisów:
- Producto destinado a su transformación o entrega de acuerdo con lo establecido en el artículo 34 del Reglamento (CE) n° 2237/2003 de la Comisión
- Skal anvendes til forarbejdning eller levering i overensstemmelse med artikel 34 i Kommissionens forordning (EF) nr 2237/2003
- Zur Verarbeitung oder Lieferung gemäß Artikel 34 der Verordnung (EG) Nr 2237/2003 der Kommission zu verwenden
- Προς χρήση για μεταποίηση ή παράδοση σύμφωνα με το άρθρο 34 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2237/2003 της Επιτροπής
- To be used for processing or delivery in accordance with Article 34 of Commission Regulation (WE) No 2237/2003
- À utiliser pour transformation ou livraison conformément aux dispositions de l'article 34 du règlement (CE) n o 2237/2003 de la Commission
- Da consegnare o trasformare conformemente all'articolo 34 del regolamento (CE) n. 2237/2003 della Commissione
- Te gebruiken voor verwerking of aflevering overeenkomstig artikel 34 van Verordening (EG) nr 2237/2003 van de Commissie
- A utilizar para transformação ou entrega em conformidade com o artigo 34.o do Regulamento (CE) n.o 2237/2003 da Comissão
- Käytetään jalostamiseen tai toimittamiseen komission asetuksen (EY) N:o 2237/2003 mukaisesti
- Används till bearbetning eller leverans i enlighet med kommissionens förordning (EG) nr 2237/2003.
Artykuł 48
Alternatywy do egzemplarza kontrolnego T5
Nie naruszając art. 46 ust. 1 lit. b), jeśli egzemplarz kontrolny T5 nie jest zwrócony urzędowi wywozu organu odpowiedzialnego za kontrolę w Państwie Członkowskim, w którym pierwszy przetwórca prowadzi działalność gospodarczą, na trzy miesiące przed upłynięciem terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 lit. a), w wyniku okoliczności niezależnych od pierwszego przetwórcy, poniższe dokumenty mogą zostać uznane za alternatywne dla egzemplarza kontrolnego T5:
a) faktury zakupu na produkty przejściowe;
b) oświadczenie drugiego przetwórcy sprawdzające przetwarzanie końcowe surowców na produkty energetyczne określone w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003; oraz
c) uwierzytelnione odpisy dokumentów księgowych drugiego przetwórcy potwierdzające przeprowadzenie przetworzenia.
SEKCJA 9 Kontrole
Artykuł 49
Prowadzenie rejestrów
1.
Właściwa władza Państwa Członkowskiego określa rejestry, które mają prowadzić przetwórcy oraz ich częstotliwość, która jest co najmniej miesięczna.
Takie rejestry zawierają co najmniej następujące wpisy:
a) ilości różnych surowców zakupionych do przetwarzania;
b) ilości surowców przetworzonych oraz ilości i rodzaje produktów końcowych, produktów podobnych i produktów ubocznych z nich otrzymanych;
c) odpady powstałe w trakcie przetwarzania;
d) ilości zniszczonych oraz przyczyny takiego zniszczenia;
e) ilości i rodzaje produktów sprzedanych lub przekazanych przez przetwórcę oraz uzyskane ceny;
f) gdzie stosowne, nazwy i adresy kolejnych przetwórców.
2.
Właściwe władze pierwszego przetwórcy sprawdzają, czy przedstawiona umowa spełnia warunki ustanowione w art. 33 ust. 1.
Jeśli warunki te nie są spełnione, powiadamia się właściwe władze wnioskodawcy.
3. W celu obliczenia wartości ekonomicznej produktów określonej w art. 33 ust. 1, zainteresowana właściwa władza porównuje, na podstawie informacji określonych w art. 44 ust. 2, sumę wartości wszystkich produktów energetycznych z sumą wartości wszystkich innych produktów otrzymywanych w wyniku tej samej operacji przetwarzania ale przeznaczonych do innego wykorzystania. Każda wartość równa się odpowiedniej ilości pomnożonej przez średnią cen loco fabryka zarejestrowanych w trakcie poprzedniego roku gospodarczego. Gdy takie ceny nie są dostępne, właściwe władze ustalają odpowiednie ceny, w szczególności opierając się na informacjach określonych w art. 44 ust. 2.
Artykuł 50
Kontrole w lokalach przetwórców
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich, w których ma miejsce przetwarzanie, sprawdzają zgodność z art. 33 ust. 1 w lokalach co najmniej 25 % przetwórców prowadzących działalność na ich terytorium, wybranych w oparciu o analizę ryzyka.
Kontrole takie obejmują co najmniej:
a) porównanie sumy wartości wszystkich produktów energetycznych z sumą wartości wszystkich innych produktów przeznaczonych do innego wykorzystania i otrzymywanych w wyniku tej samej operacji przetwarzania;
b) analizę systemu produkcyjnego, zawierającą kontrole bezpośrednie i inspekcje dokumentów handlowych w celu sprawdzenia, w przypadku przetwórców, spójności między dostawami odpowiednio surowców, produktów końcowych, produktów podobnych i produktów ubocznych.
Do celów kontroli określonych w akapicie pierwszym lit. b), właściwe władze opierają się w szczególności na współczynnikach technicznego przetwarzania dla danych surowców.
W przypadku gdy takie współczynniki dla wywozu zawarte są w prawodawstwie wspólnotowym, to są one stosowane.
W pozostałych przypadkach, inspekcja opiera się głównie na współczynnikach ogólnie przyjętych w przemyśle przetwórczym.
2.
Nie naruszając ust. 1, dla procesów przetwarzania określonych w art. 34, kontrole są przeprowadzane dla 10 % wnioskodawców wybranych w oparciu o analizę ryzyka przy uwzględnieniu:
a) kwot pomocy;
b) liczby działek rolnych i obszaru objętego wnioskiem o pomoc;
c) rozwoju w porównaniu z rokiem poprzednim;
d) wyników kontroli przeprowadzonych w ciągu ostatnich lat;
e) innych parametrów określonych przez Państwa Członkowskie, w oparciu o reprezentatywność przedstawionych umów.
3.
Gdy kontrole określone w ust. 2 wykazują nieprawidłowości w co najmniej 3 % przypadków, właściwe władze przeprowadzają dodatkowe kontrole podczas roku i konsekwentnie zwiększają procent rolników poddanych kontroli na miejscu w następnym roku.
4.
Jeśli przewidziano, że niektóre elementy kontroli określonych w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone na podstawie próbki, próbka ta musi gwarantować wiarygodny i reprezentatywny poziom kontroli.
5.
Każda kontrola na miejscu jest przedmiotem sprawozdania z kontroli podpisanego przez inspektora, podającego szczegóły przeprowadzonych kontroli.
Sprawozdanie wskazuje w szczególności:
a) datę kontroli;
b) obecne osoby;
c) okres kontroli;
d) zastosowane techniki kontroli włącznie z, gdzie stosowne, odniesieniami do metod pobierania próbek;
e) wyniki kontroli.
Artykuł 51
Produkcja konopi
Przepisy odnoszące się do konopi określone w art. 3 ust. 1a, art. 5 akapit trzeci i art. 21a rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 mają zastosowanie.
Artykuł 52
Środki dodatkowe i pomoc wzajemna
1.
Państwa Członkowskie podejmują dalsze działania wymagane dla właściwego stosowania niniejszego rozdziału i udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu przeprowadzenia kontroli wymaganych na mocy niniejszego rozdziału.
W tym zakresie Państwa Członkowskie mogą również, jeżeli właściwe zmniejszenia i wyłączenia nie są przewidziane w niniejszym rozdziale, stosować właściwe sankcje krajowe wobec uczestników rynku uczestniczących w procedurze przyznawania pomocy.
2.
O ile jest to konieczne lub wymagane w niniejszym rozdziale, Państwa Członkowskie pomagają sobie nawzajem w celu zapewnienia skutecznych kontroli, oraz umożliwienia sprawdzenia autentyczności złożonych dokumentów i dokładności wymienianych danych.
SEKCJA 10 Wyłączenie z systemu i ocena
Artykuł 53
Wyłączenie surowców z systemu
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć każdy surowiec rolny z systemu ustanowionego w niniejszym rozdziale, jeśli materiały te powodują trudności z punktu widzenia kontroli, zdrowia publicznego, środowiska, prawa karnego lub obniżonej stawki końcowych produktów energetycznych.
Artykuł 54
Ocena
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, przed dniem 15 października po zakończeniu danego roku gospodarczego, wszystkie informacje niezbędne do oceny systemu wprowadzonego niniejszym rozdziałem.
Informacje takie zawierają w szczególności:
a) obszary odpowiadające każdemu gatunkowi surowca;
b) ilości każdego rodzaju uzyskanego produktu końcowego, produktu ubocznego oraz produktu podobnego, ze szczegółowymi danymi o rodzaju wykorzystanego surowca;
c) środki podjęte na podstawie art. 34;
d) surowce wyłączone z systemu na mocy art. 53.
ROZDZIAŁ 9 PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 55
Uchylenia
Rozporządzenie (WE) nr 613/97 traci moc.
Artykuł 56
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2238/2003
z dnia 15 grudnia 2003 r.
chroniące przed skutkami stosowania Ustawy Antydumpingowej Stanów Zjednoczonych z 1916 r. oraz przed działaniami na niej opartymi lub z niej wynikającymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cele Wspólnoty obejmują przyczynianie się do harmonijnego rozwoju handlu światowego oraz do stopniowego znoszenia ograniczeń w handlu międzynarodowym.
(2) W Stanach Zjednoczonych Ameryki ("USA"), przepisy Ustawy Antydumpingowej z 1916 r. [1] przewidują postępowanie cywilne i karne oraz kary w przypadku dumpingu wszelkich produktów, prowadzonemu z zamiarem zniszczenia lub wyrządzenia szkody przemysłowi w USA, lub z zamiarem przeszkodzenia w utworzeniu przemysłu w USA, lub ograniczenia albo zmonopolizowania jakiejkolwiek części obrotu i handlu takimi produktami w USA.
(3) W dniu 26 września 2000 roku Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO), przyjmując sprawozdanie Organu Odwoławczego [2] i sprawozdanie Izby [3], podtrzymane sprawozdaniem Organu Odwoławczego, uznał Ustawę Antydumpingową z 1916 r. za niezgodną ze zobowiązaniami USA wynikającymi z porozumień WTO przez dopuszczenie środków przeciwko dumpingowi, takich jak nakładanie odszkodowań potrójnej wysokości, grzywien i kar więzienia, z których żaden nie jest dozwolony na mocy Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 roku ("GATT 1994") lub na mocy Umowa w sprawie wykonania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 roku ("Umowa AD").
(4) USA nie zastosowały się do zaleceń i decyzji Izby i Organu Odwoławczego w terminie do dnia 20 grudnia 2001 r.
W rezultacie Wspólnota zwróciła się o udzielenie zezwolenia na zawieszenie stosowania wobec USA swoich zobowiązań wynikających z GATT 1994 oraz Umowy AD.
(5) W lutym 2002 roku Wspólnota zgodziła się zawiesić arbitraż na swój wniosek, wyraźnie rozumiejąc, że w Kongresie Stanów Zjednoczonych jest przygotowywany projekt ustawy w sprawie uchylenia Ustawy Antydumpingowej z 1916 r. oraz zakończenia spraw toczących się przez sądami Stanów Zjednoczonych.
(6) Ustawa Antydumpingowa z 1916 r. jeszcze nie została uchylona, a przed sądami Stanów Zjednoczonych zawisłe są skargi wniesione na jej podstawie przeciwko osobom podlegającym jurysdykcji Państw Członkowskich.
(7) Te postępowania sądowe powodują znaczne koszty procesowe i mogą ostatecznie zakończyć się orzeczeniem przyznającym odszkodowanie potrójnej wysokości.
(8) Przez jej utrzymanie i stosowanie, Ustawa Antydumpingowa z 1916 r. stoi na przeszkodzie osiągnięciu wyżej wymienionych celów, wpływa na ustalony porządek prawny i wywiera negatywny wpływ na interesy Wspólnoty oraz interesy osób fizycznych i prawnych wykonujących swoje prawa na mocy Traktatu.
(9) W tych wyjątkowych okolicznościach konieczne jest podjęcie działań na poziomie wspólnotowym w celu ochrony interesów osób fizycznych i prawnych podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich, w szczególności przez usunięcie, neutralizację, zablokowanie lub zwalczanie w inny sposób skutków Ustawy Antydumpingowej z 1916 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Żadne orzeczenie sądu lub trybunału, ani też żadna decyzja organu administracyjnego z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki, wprowadzające w życie, bezpośrednio lub pośrednio, Ustawę Antydumpingową z 1916 r. lub działania na niej oparte lub z niej wynikające, nie będzie w żaden sposób uznawane ani wykonalne.
Artykuł 2
1.
Wszelkie osoby, określone w art. 3 są uprawnione do odzyskania wszelkich nakładów, kosztów, odszkodowań i wszelkich wydatków poniesionych w wyniku zastosowania Ustawy Antydumpingowej z 1916 r. lub przez działania na niej oparte lub z niej wynikające.
2.
Zwrot można uzyskać jak tylko zostanie wszczęte postępowanie z tytułu Ustawy Antydumpingowej z 1916 r.
3.
Zwrot można uzyskać od osoby fizycznej lub prawnej lub każdego innego podmiotu, który wystąpił z roszczeniem na podstawie Ustawy Antydumpingowej z 1916 r., lub od każdej innej osoby lub podmiotu związanego z tą osobą lub podmiotem.
Osoby lub podmioty uznaje się za powiązane, jeżeli:
a) są dyrektorami lub należą do kadry zarządzającej przedsiębiorstwa drugiej osoby;
b) są prawnie uznanymi partnerami w interesach;
c) jedna z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą;
d) obie z nich są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane przez osobę trzecią.
4.
Bez uszczerbku dla innych dostępnych środków oraz zgodnie ze stosowanym prawem, zwrot może przyjąć formę zajęcia i sprzedaży aktywów posiadanych przez pozwanego, łącznie z udziałami posiadanymi w osobie prawnej mającej siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 3
Osobami określonymi w art. 2 ust. 1, są:
a) wszelkie osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania we Wspólnocie;
b) wszelkie osoby prawne mające siedzibę we Wspólnocie;
c) wszelkie osoby fizyczne lub prawne określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4055/86 [4];
d) wszelkie inne osoby fizyczne działające zawodowo we Wspólnocie, łącznie z wodami terytorialnymi i przestrzenią powietrzną oraz wszelkimi samolotami lub okrętami podlegającymi jurysdykcji lub kontroli Państwa Członkowskiego.
Dla celów lit. a), "mający miejsce zamieszkania we Wspólnocie" oznacza legalnie osiadły we Wspólnocie przez okres co najmniej sześciu miesięcy w okresie 12-miesięcznym następującym bezpośrednio przed dniem, w którym, na mocy niniejszego rozporządzenia, powstaje zobowiązanie lub wykonywane jest prawo.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2239/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
kończące częściowy przegląd tymczasowy i przegląd związany z wygaśnięciem środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 2398/97 na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej, inter alia, z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r., w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze co następuje:
A. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) W 1997 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2398/97 [2], Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe w wysokości od 2,6 % do 24,7 % na wwóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej m.in. z Indii. W wyniku przyjęcia przez Organ ds. Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) w marcu 2001 r. sprawozdania Panelu w sprawie "ceł antydumpingowych WE na wwóz bielizny pościelowej z bawełny z Indii" w ujęciu zmienionym sprawozdaniem Organu Apelacyjnego, Rada w sierpniu 2001 r. w drodze rozporządzenia (WE) nr 1644/2001 [3], zmieniła rozporządzenie (WE) nr 2398/97 zmniejszając stawkę celną dla Indii i określonych spółek indyjskich do poziomu 0–9,8 % i zawieszając ich stosowanie. W kwietniu 2002 r. Rada w drodze rozporządzenia (WE) nr 696/2002 [4] potwierdziła ostateczne cło antydumpingowe nałożone na wwóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii na mocy rozporządzenia (WE) nr 2398/97, zmienionego i zawieszonego rozporządzeniem (WE) nr 1644/2001.
B. WNISEK O DOKONANIE PRZEGLĄDÓW
(2) W styczniu 2002 r. do Komisji wpłynął wniosek o przeprowadzenie przeglądu tymczasowego rozporządzenia (WE) nr 2398/97 zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Wniosek został złożony przez Komitet ds. Przemysłu Bawełniarskiego i Pokrewnych Przemysłów Tekstylnych Unii Europejskiej (dalej "Eurocoton" lub "wnioskodawca"), w imieniu producentów wytwarzających przeważającą część całkowitej produkcji bielizny pościelowej z bawełny we Wspólnocie.
Wniosek uzasadniono faktem, iż w opinii wnioskodawcy doszło do istotnej zmiany w okolicznościach dotyczących stosowania dumpingu.
(3) We wrześniu 2002 r. po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia [5] obowiązujących ceł antydumpingowych do Komisji wpłynął wniosek Eurocotonu, reprezentującego przeważającą część całkowitej produkcji bielizny pościelowej z bawełny we Wspólnocie, o dokonanie przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Wniosek uzasadniono twierdzeniem, iż wygaśnięcie zastosowanych środków z dużym prawdopodobieństwem doprowadziłoby do kontynuacji lub nawrotu dumpingu i wyrządziłoby szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
C. POSTĘPOWANIE
1.
PROCEDURA
(4) Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę uznając je za wystarczające dla uzasadnienia rozpoczęcia przeglądu tymczasowego i przeglądu związanego z wygaśnięciem środków zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wszczęła dwa postępowania poprzez opublikowanie obwieszczeń o ich rozpoczęciu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [6].
Zakres przeglądu tymczasowego ograniczono do zbadania działań dumpingowych.
(5) Komisja oficjalnie poinformowała wnioskodawcę, producentów w kraju eksportującym i ich przedstawicieli o rozpoczęciu przeglądu tymczasowego i przeglądu związanego z wygaśnięciem środków, stwarzając wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie lub złożenia wniosku o przesłuchanie.
(6) Grupa producentów eksportujących z Indii, jak również wspólnotowych producentów, wspólnotowych użytkowników oraz importerwó/handlowców wyraziła swoje opinie na piśmie.
Wszystkie strony, o których mowa w akapicie 4, które w terminie określonym w obwieszczeniach o rozpoczęciu postępowania wnioskowały o przyznanie im możliwości wyrażenia swej opinii w przesłuchaniu, uzyskały taką możliwość pod warunkiem przedstawienia konkretnych powodów uzasadniających ich wniosek.
1.1.
Okres postępowania
(7) Postępowanie w sprawie dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. (dalej "okres postępowania" lub "OP").
1.2.
Wybór próby statystycznej
(8) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w stanowiącym przedmiot postępowania kraju eksportującym i zgodnie z art. 17 podstawowego rozporządzenia uznano za słuszne skorzystanie z metody próby statystycznej.
W celu dokonania wyboru próby zgodnie z art. 17 ust. 2 podstawowego rpodstawowego rozporządzenia, do producentów eksportujących skierowano wezwanie do zgłoszenia się i dostarczenia w ciągu 15 dni od daty rozpoczęcia postępowania podstawowych informacji dotyczących wywozu do Wspólnoty w okresie postępowania, obrotów na rynku krajowym, oraz nazw wszystkich powiązanych spółek w sektorze odnośnego produktu i podejmowanych przez nich działań.
Komisja zwróciła się w tej sprawie również do władz indyjskich.
(9) Dziewięćdziesięciu czterech producentów eksportujących wyraziło zgodę na włączenie ich do próby statystycznej, dostarczając w wyznaczonym terminie wymagane informacje.
Ośmiu z nich zostało włączonych do próby statystycznej.
Kryteriami, jakie wzięto pod uwagę przy dokonywaniu wyboru próby statystycznej były: wielkość spółki w odniesieniu do sprzedaży eksportowej do Wspólnoty i fakt czy dana spółka prowadziła sprzedaż na rynku krajowym.
Producentów eksportujących, którzy nie zostali ostatecznie włączeni do próby poinformowano, że wszelkie cła antydumpingowe nakładane na przywożone przez nich towary zostaną obliczone zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 6 podstawowego rozporządzenia, tzn. bez przekraczania średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla spółek w próbie statystycznej.
Wyboru próby dokonano we współpracy z przedstawicielami producentów eksportujących i rządem Indii.
We wnioskach Sprawozdania Organu Apelacyjnego, o którym mowa w akapicie 1 stwierdzono, że metoda obliczania kosztów administracji i sprzedaży oraz kosztów ogólnych i zysków w oparciu o średnią ważoną faktycznych kwot wydatkowanych i uzyskanych przez eksporterów lub producentów może być zastosowana wyłącznie wówczas gdy dysponuje się danymi dotyczącymi więcej niż jednego eksportera lub producenta.
Z tego względu za kwestię pierwszorzędną uznano włączenie do próby statystycznej dwóch spółek prowadzących sprzedaż na rynku krajowym.
Należy również nadmienić, że spośród 94 producentów, którzy się zgłosili jedynie dwóch mogło wykazać się sprzedażą na rynku krajowym.
Jednakże jedna ze spółek, która uprzednio zgodziła się uczestniczyć w postępowaniu wycofała się ze współpracy.
Z tego względu zaistniała konieczność dokonania odpowiednich modyfikacji próby statystycznej, do której ostatecznie włączono siedem spółek, spośród których sześć prowadziło wyłącznie sprzedaż eksportową, a jedna zarówno eksportowała jak i sprzedawała na rynku krajowym produkty podobne.
(10) Wnioskodawca twierdził, iż rezygnacja ze współpracy jednej ze spółek prowadzących sprzedaż na rynku krajowym powinna skutkować zastosowaniem postanowień zawartych w art. 18 podstawowego rozporządzenia.
W związku z tym należy zaznaczyć, iż art. 18 podstawowego rozporządzenia został faktycznie zastosowany w odniesieniu do tejże spółki (zob. akapit 30).
Ponadto, próba statystyczna nie straciła charakteru reprezentatywnego z tego względu, iż udział spółki, która odstąpiła od współpracy w łącznym wywozie towarów był niewielki. Nawet bez udziału tej spółki, wybrana próba składała się ze spółek realizujących 43 % łącznego wywozu produktu stanowiącego przedmiot postępowania do Wspólnoty w okresie postępowania.
Ponadto, brak współpracy ze strony tej spółki nie miał wpływu na ustalenie stosowania dumpingu przez spółki włączone do próby.
Z tego względu roszczenie oddalono.
1.3.
Indywidualne badanie spółek nie włączonych do próby statystycznej
(11) Jedna ze spółek współpracujących, której nie włączono do próby statystycznej zwróciła się z wnioskiem o obliczenie dla niej indywidualnego marginesu dumpingu zgodnie z art. 17(3) podstawowego rozporządzenia, jednocześnie przedkładając w wyznaczonym terminie, odpowiedzi na przesłany kwestionariusz.
Wniosek uznano za możliwy do przyjęcia w bieżącym postępowaniu.
1.4.
Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne
(12) Komisja wysłała kwestionariusz do spółek włączonych do próby statystycznej, otrzymując w wyznaczonym terminie kompletne odpowiedzi.
Komisja poddała weryfikacji te spośród uzyskanych informacji, które uznała za niezbędne dla stwierdzenia dumpingu i przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących spółek włączonych do próby:
- The Bombay Dyeing & Manufacturing C. Ltd, Bombaj
- Nowrosjee Wadia & Sons, Bombaj
- Prakash Cotton Mills Pvt. Ltd, Bombaj
- Texcellence Overseas, Bombaj
- Vigneshwara Exports Limited, Bombaj.
(13) Na skutek sytuacji politycznej panującej w Indiach weryfikacje przeprowadzane na miejscu w siedzibach Jindal Worldwide Ltd, Ahmedabad i Mahalaxmi Exports, Ahmedabad zostały odwołane.
Jednakże informacje dostarczone przez te spółki zostały wykorzystane pomimo braku weryfikacji.
W tej kwestii należy zauważyć, iż ceny eksportowe stosowane przez te spółki ustalono na poziomie podobnym do cen innych poddanych badaniu spółek indyjskich o identycznej strukturze (tzn. głównie spółek produkujących wyłącznie na eksport).
Ponadto dokonano sprawdzenia za pośrednictwem kilku unijnych importerów (poprzez porównanie faktur) i nie stwierdzono żadnych niezgodności w odniesieniu do cen eksportowych Jindal Worldwide Ltd, Ahmedabad i Mahalaxmi Exports, Ahmedabad.
(14) Komisja przeprowadziła także wizytę weryfikacyjną w siedzibie Divya Textiles, Bombaj, która to spółka zwróciła się o indywidualne badanie, jak wspomniano w akapicie 11 powyżej.
2.
BADANY PRODUKT
(15) Postępowanie dotyczy tego samego produktu co postępowanie pierwotne, tzn. określonych rodzajów bielizny pościelowej z włókien bawełnianych, czystych lub z domieszką włókna sztucznego lub lnu (len nie może stanowić składnika dominującego), bielonej, farbowanej lub z nadrukiem, pochodzącej z Indii, objętej kodami CN ex63022100 (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), ex63023110 (kod TARIC 6302311090), ex63023190 (kod TARIC 6302319090) i ex63023290 (kod TARIC 6302329019).
3.
PRODUKT PODOBNY
(16) Stwierdzono że bielizna pościelowa z włókna bawełnianego sprzedawana na rynku krajowym w Indiach i bielizna pościelowa z włókna bawełnianego przywożona do Wspólnoty z Indii są identyczne, lub bardzo do siebie zbliżone pod względem cech fizycznych i zastosowania końcowego.
Dlatego też te rodzaje bielizny pościelowej z bawełny zostały uznane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
D. WYNIKI POSTĘPOWANIA ODNOSZĄCEGO SIĘ DO PRZEGLĄDU TYMCZASOWEGO
1.
WARTOŚĆ NORMALNA
1.1.
Spółki włączone do próby statystycznej
(17) Należy przypomnieć, że spośród siedmiu spółek włączonych do próby statystycznej, tylko jedna prowadziła sprzedaż na rynku krajowym.
Spośród sześciu pozostałych spółek w próbie, jedna sprzedawała na rynku krajowym produkty zaliczające się do tej samej kategorii produktowej (innego rodzaju produkty z bawełny).
(18) W przypadku jedynej spółki prowadzącej sprzedaż bielizny pościelowej na rynku krajowym stwierdzono, że żaden z rodzajów bielizny pościelowej z bawełny sprzedawanej na rynku krajowym nie był bezpośrednio porównywalny z towarem wywożonym do Wspólnoty w związku z różnicami jakościowymi między poszczególnymi produktami.
Ponadto, wszelkie dostosowania niezbędne w celu zapewnienia porównywalności miałyby charakter szacunkowy.
W konsekwencji, wartość normalną trzeba było określić na podstawie kosztów produkcji powiększonych o koszty administracyjne, ogólne i sprzedaży oraz zysk ze sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
(19) Dla pozostałych spółek, nie prowadzących sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym, początkowo przewidywano ustalenie wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust.1 podstawowego rozporządzenia, w oparciu o ceny krajowe uzyskiwane przez spółkę prowadzącą sprzedaż na rynku krajowym.
Jednakże niemożliwe było dokonanie porównania między produktami sprzedawanymi na rynku krajowym a produktami wywożonymi do Unii Europejskiej przez inne spółki.
Z tego względu, dla wszystkich innych spółek współpracujących, w sytuacji braku sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym, należało także wyliczyć konstruowaną wartość normalną.
(20) W świetle powyższych stwierdzeń, zgodnie z art. 2 ust.3 podstawowego rozporządzenia, w celu określenia konstruowanej wartości normalnej dla każdej spółki włączonej do próby statystycznej posłużono się kosztami produkcji omawianego produktu. W odniesieniu do kosztów administracyjnych, ogólnych i sprzedaży oraz zysków, nie można było skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 6 lit. a) podstawowego rozporządzenia, czyli z dokonania obliczenia w oparciu o średnią ważoną faktycznych ilości określonych dla innych eksporterów lub producentów dla produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym kraju pochodzenia, ponieważ występowała tylko jedna spółka prowadząca krajową sprzedaż produktu podobnego.
(21) Dla pozostałych producentów eksportujących, w tym spółki prowadzącej sprzedaż na rynku krajowym produktów tej samej kategorii ogólnej, koszty administracji i sprzedaży oraz koszty ogólne ustalono zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) podstawowego rozporządzenia, biorąc pod uwagę wnioski ze sprawozdań przyjętych przez Organ ds. Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu.
W konsekwencji, koszty administracji i sprzedaży oraz koszty ogólne określono na podstawie średniej ważonej kosztów administracji i sprzedaży oraz kosztów ogólnych jedynej spółki prowadzącej na rynku krajowym sprzedaż produktu podobnego i kosztów administracji i sprzedaży oraz kosztów ogólnych jedynej spółki prowadzącej sprzedaż produktów tej samej kategorii ogólnej (inne produkty z bawełny) na rynku krajowym.
(22) Przy ustalaniu kwot zysku w przypadku spółki prowadzącej sprzedaż na rynku krajowym produktów tej samej kategorii ogólnej zastosowano kilka różnych sposobów w celu ustalenia godziwego zysku przy konstruowaniu wartości normalnej.
Pierwszym sposobem było oparcie się na zyskach własnych spółki.
Metody tej nie można było jednak zostać zastosować, ponieważ spółka generowała straty.
(23) Indyjscy producenci eksportujący argumentowali, ż3 zgodnie z art. 2 ust.6 lit. c) podstawowego rozporządzenia, podstawę wyliczeń powinien stanowić górny pułap zysku spółki prowadzącej sprzedaż na rynku krajowym i spółki sprzedającej produkty należące do tej samej kategorii ogólnej.
Biorąc pod uwagę fakt, iż spółki te generowały straty, indyjscy producenci eksportujący argumentowali, iż górnym pułapem zysku był z tego względu zysk zerowy.
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 3) podstawowego rozporządzenia, przy ustalaniu wartości normalnej należy uwzględnić określoną kwotę jako godziwy zysk.
Z tego względu zysk zerowy nie może zostać uznany za górny pułap zysku.
(25) Ostatecznie, w sytuacji braku jakiegokolwiek innego źródła dla pozyskania danych dotyczących uzyskiwanych zysków, dla wszystkich producentów eksportujących z Indii marżę zysku ustalono na poziomie 5 %, czyli identycznym z poziomem przyjętym w pierwotnym postępowaniu, równym docelowemu zyskowi przemysłu Wspólnoty.
W opinii wnioskodawcy ustalona marża zysku była zbyt niska.
(26) Jednakże wnioskodawca nie przedstawił żadnych powodów, dla których zysk w wysokości 5 % miałby być zbyt niski a marża zysku w innej wysokości byłaby bardziej odpowiednia czy reprezentatywna.
Ponadto nie dysponowano żadnymi informacjami na temat zysków uzyskiwanych ze sprzedaży omawianego produktu lub produktu zaliczanego do tej samej kategorii ogólnej na rynku krajowym, które można byłoby wykorzystać.
Z tego względu, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) podstawowego rozporządzenia, uznano za słuszne przyjęcie marży zysku na poziomie ustalonym w pierwotnym postępowaniu, reprezentującej zysk, jaki wspólnotowy przemysł mógłby uzyskać na krajowym rynku w sytuacji braku szkodliwego dumpingu.
1.2.
Spółka podlegająca indywidualnemu badaniu
(27) Dla tej spółki, wartość normalną określono z wykorzystaniem metod opisanych w akapitach 19, 20, 21 i 25.
2.
CENA EKSPORTOWA
(28) Ponieważ cała sprzedaż eksportowa omawianego produktu odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia, czyli na podstawie ceny zapłaconej lub należnej do zapłaty za omawiany produkt sprzedawany w celu wywozu z Indii do Wspólnoty.
3.
PORÓWNANIE
(29) W celu przeprowadzenia uczciwego porównania, dokonano stosownych potrąceń w postaci korekt w stosunku do różnic w czynnikach, które, zgodnie z twierdzeniami wnioskodawców mogły mieć wpływ na ceny i ich porównywalność.
Korekt tych dokonano zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia w stosunku do frachtu, obsługi i załadunku, transportu, kosztów uzyskania kredytu, kosztów ubezpieczenia, prowizji i pakowania.
4.
MARGINES DUMPINGU
(30) Wnioskodawca argumentował, iż wyjątek przewidziany w art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, zezwalający na dokonanie porównania między średnią ważoną wartością normalną i cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty powinien mieć zastosowanie dla niektórych spośród spółek włączonych do próby. Jednakże ustalono, iż warunki zezwalające na zastosowanie tej metody, w szczególności istnienie takiej struktury cen eksportowych, w której ceny w sposób istotny różniłyby się między poszczególnymi nabywcami, regionami lub okresami czasu, nie zostały spełnione. Z tego względu, zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, margines dumpingu ustalono porównując średnią ważoną wartość zwykłą ze średnią ważoną cen wszystkich transakcji wywozowych do Wspólnoty.
a) Producenci współpracujący włączeni do próby statystycznej
Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny przywozu cif na granicy Wspólnoty ustalono na następujących poziomach:
—The Bombay Dyeing & Manufacturing Co. and Nowrosjee Wadia & Sons (spółka powiązana) _BAR_ 26,2 % _BAR_
—Mahalaxmi Exports _BAR_ 0 % _BAR_
—Prakash Cotton Mills Pvt. Ltd _BAR_ 0 % _BAR_
—Texcellence Overseas and Jindal Worldwide Ltd (spółka powiązana) _BAR_ 0 % _BAR_
—Vigneshwara Exports Limited _BAR_ 0 % _BAR_
b) Inni producenci współpracujący nie włączeni do próby statystycznej
Jak objaśniono w akapicie 34, dla wszystkich innych producentów współpracujących nie włączonych do próby statystycznej margines dumpingu ustalono na poziomie 0 %.
c) Spółka współpracująca poddana indywidualnemu badaniu
—Divya Textiles _BAR_ 0 % _BAR_
d) Spółki niewspółpracujące
Jak już nadmieniono w akapicie 9, jedna spółka odmówiła współpracy.
Ponieważ nic nie wskazywało, że spółka ta nie stosowała dumpingu, a także aby nie premiować odmowy współpracy, margines dumpingu ustalono w oparciu o towary najczęściej eksportowane spośród towarów o najbardziej dumpingowych cenach wywożonych do Wspólnoty przez Bombay Dyeing & Manufacturing Co., tzn. na poziomie 31,4 %.
E. POWODY ZAKOŃCZENIA PRZEGLĄDU TYMCZASOWEGO BEZ WPROWADZENIA ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
(31) Obecny przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez nakładania środków antydumpingowych ponieważ tylko niewielka część przywozu omawianych produktów pochodzących z Indii była przywozem dumpingowym i nie wydaje się prawdopodobne, aby ten nieznaczny wolumen przywozu dumpingowego mógł zdecydowanie wzrosnąć w przyszłości, przez co nie może on wyrządzić szkody.
Wynika to z poniższej analizy.
1.
ZDECYDOWANA WIĘKSZOŚĆ WYWOZU OMAWIANEGO TOWARU POCHODZĄCEGO Z INDII NIE BYŁA WYWOZEM DUMPINGOWYM
(32) W odniesieniu do spółek włączonych do próby statystycznej, postępowanie dowiodło występowania dumpingu wyłącznie w przypadku jednej z nich (Bombay Dyeing), co stanowiło niecałe 8 % łącznego wywozu omawianego produktu pochodzącego z Indii do Wspólnoty w okresie postępowania.
Ponadto, jak już stwierdzono powyżej, jedna spółka odmówiła współpracy w postępowaniu, a wywożone przez nią towary zostały uznane za wywóz dumpingowy (zob. akapit 30 lit.d)).
Jednakże wywóz towarów do Wspólnoty zrealizowany przez tę spółkę w okresie postępowania stanowił tylko 0,4 % łącznej ilości całkowitego wywozu pochodzącego z Indii.
(33) Wnioski dotyczące dwóch wyżej wymienionych spółek kontrastują z sytuacją pozostałych czterech spółek w próbie statystycznej jak i sytuacją producenta eksportującego, wobec którego prowadzono indywidualne postępowanie.
Żadna z tych pięciu spółek nie stosowała dumpingu.
Ponadto, ich sytuacja była diametralnie różna od sytuacji Bombay Dyeing i spółki niewspółpracującej, ponieważ wytwarzały one produkt wyłącznie z przeznaczeniem na wywóz.
Niepodlegający dumpingowi przywóz towarów w ramach próby statystycznej stanowił ok. 30 % łącznej wielkości wywozu towarów pochodzenia indyjskiego.
(34) Ponadto, współpracujący eksporterzy, których nie włączono do próby statystycznej i w stosunku do których nie prowadzonego indywidualnego postępowania, produkowali wyłącznie na wywóz (w oparciu o informacje uzyskane w odpowiedziach na pytania dotyczące próby zawarte w obwieszczeniu o rozpoczęciu postępowania).
Innymi słowy, struktura ich spółek odpowiada strukturze spółek, o których mowa w akapicie 33, co w sposób przekonywający zdaje się świadczyć, że spółki te także nie stosowały dumpingu w wywozie.
(35) Z powyższych informacji wynika, że ponad 90 % wywozu z Indii do Wspólnoty w okresie postępowania nie było wywozem dumpingowym.
2.
NIEWIELKA ILOŚĆ PRZYWOZU DUMPINGOWEGO NIE MOGŁA WYRZĄDZIĆ ŻADNEJ SZKODY
(36) Istotna różnica między praktykami dumpingowymi wykrytymi w pierwotnym postępowaniu oraz w bieżącym postępowaniu nasuwa pytanie, czy związek przyczynowy ustalony w pierwotnym postępowaniu można uznać za obecny na podstawie wniosków z bieżącego postępowania.
(37) Po pierwsze, dowiedziono, że w OP wwóz dumpingowy stanowił poniżej 8 % wwozu odnośnego produktu pochodzącego z Indii.
Pod względem udziału w rynku w OP wwóz dumpingowy stanowił niecały 1 %, zaś pod względem udziału w łącznej wielkości wwozu ze wszystkich źródeł stanowił mniej niż 3 %.
Innymi słowy, wielkość wwozu dumpingowego jest nieistotna, biorąc pod uwagę normalnie stosowane wielkości progowe określone w rozporządzeniu podstawowym i Porozumieniu Antydumpingowym WTO.
Po drugie, w wyniku postępowania wykazano, że z powodów wymienionych w akapitach 32–34, ponad 90 % wwozu z Indii było wolne od dumpingu.
W tych okolicznościach bardzo mało prawdopodobne jest powstanie jakiejkolwiek istotnej szkody w wyniku tego wwozu w OP.
Ponadto, mając na względzie fakt, że przez większą część OP nie obowiązywały żadne cła, a wolumen wwozu wolnego od dumpingu był zawsze znaczący nie można w uzasadniony sposób zakładać, że sytuacja ta uległaby zmianie w przypadku niewprowadzenia środków.
(38) Dlatego też w oparciu o ustalenia dokonane w trakcie niniejszego przeglądu, nie można zakładać, iż związek przyczynowy ustalony między stosowaniem dumpingu a szkodą zaistniałą w pierwotnym postępowaniu zachodzi również w bieżącym postępowaniu, jakkolwiek, bieżący, częściowy przegląd tymczasowy nie obejmował formalnie przeglądu związków przyczynowych stwierdzonych w pierwotnym postępowaniu.
(39) Ponadto, środki, które wynikałyby z tego postępowania (zob. akapit 30) byłyby nieskuteczne, ponieważ nie obejmowałyby głównej części przywozu towarów z Indii.
3.
WNIOSKI
(40) W związku z powyższym zachodzi konieczność zakończenia przeglądu tymczasowego dotyczącego przywozu bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii bez nakładania ceł antydumpingowych.
F. KONSEKWENCJE PRZEGLĄDU ZWIĄZANEGO Z WYGAŚNIĘCIEM ŚRODKÓW
(41) W świetle wyników przeglądu tymczasowego, prowadzących do wygaśnięcia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 2398/97, należy również zakończyć procedurę dotyczącą przeglądu związanego z wygaśnięciem środków.
G. UJAWNIENIE
(42) Zainteresowane strony poinformowano o faktach i okolicznościach, na podstawie których zalecono zakończenie obecnego częściowego przeglądu tymczasowego i przeglądu związanego z wygaśnięciem środków bez wprowadzania środków, dając im możliwość wyrażenia swojej opinii.
Ich opinie wzięto pod uwagę i w stosownych przypadkach odpowiednio zmieniono wnioski.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przegląd tymczasowy na podstawie art. 11 ust. 3 oraz przegląd związany z wygaśnięciem środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 dotyczącego przywozu bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii zostają niniejszym zakończone bez wprowadzania środków antydumpingowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2244/2003
z dnia 18 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 22 ust. 3 i art. 23 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, statkom rybackim zabrania się angażowania w działania wchodzące w zakres wspólnej polityki rybołówstwa, o ile nie mają zainstalowanego na pokładzie sprawnie działającego systemu, który umożliwia wykrywanie i identyfikację statku za pomocą zdalnie sterowanych systemów monitorowania.
(2) Za właściwe uznaje się przyjęcie, iż od dnia 1 stycznia 2004 r. wszystkie statki rybackie o długości całkowitej przekraczającej 18 metrów, oraz od dnia 1 stycznia 2005 r. wszystkie statki rybackie o długości całkowitej przekraczającej 15 metrów, podlegają satelitarnemu systemowi monitorowania statków (VMS).
(3) Statki rybackie pływające wyłącznie na wodach przybrzeżnych Państw Członkowskich nie powinny podlegać temu obowiązkowi, ponieważ wpływ ich działalności na zasoby rybołówstwa jest nieznaczny.
(4) Na mocy art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Państwa Członkowskie mają ustalić strukturę administracyjną i techniczną niezbędną do zapewnienia skutecznej kontroli, nadzoru oraz wykonywania, w tym satelitarnych systemów monitorowania.
(5) Bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące VMS stwarzają możliwość znacznego podniesienia skuteczności i efektywności działań w zakresie monitorowania, kontroli i nadzoru działań prowadzonych zarówno na morzy, jak i na lądzie.
(6) Za właściwe uznaje się ustanowienie okresu przejściowego dotyczącego stosowania przepisów odnoszących się do przekazywania prędkości oraz kursu statku rybackiego z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(7) VMS należy stosować w sposób zbliżony do statków rybackich Wspólnoty oraz statków rybackich państw trzecich pływających na wodach terytorialnych Wspólnoty.
(8) W świetle przyjęcia tych nowych przepisów, konieczne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1489/97 z dnia 29 lipca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie satelitarnych systemów monitorowania statków [2].
(9) Środki przewidziane w tym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady prowadzenia przez Państwa Członkowskie satelitarnego systemu monitorowania statków (VMS) przewidzianego w art. 22 ust. 1 lit. b) oraz art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenia stosuje się do:
a) począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., statków rybackich o długości całkowitej przekraczającej 18 metrów; oraz
b) począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., do statków rybackich o długości całkowitej przekraczającej 15 metrów.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do statków rybackich używanych głównie do eksploatowania akwakultury oraz pływających wyłącznie na wodach przybrzeżnych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Ośrodki monitorowania rybołówstwa
1.
Państwa Członkowskie prowadzą ośrodki monitorowania rybołówstwa (FMC).
2.
FMC Państwa Członkowskiego monitoruje:
a) statki rybackie pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego, bez względu na wody lub port, w którym się znajdują;
b) statki rybackie Wspólnoty pływające pod banderą innych Państw Członkowskich; oraz
c) statki rybackie państwa trzeciego w momencie, gdy znajdują się one na wodach podlegających suwerenności lub jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą prowadzić wspólny FMC.
ROZDZIAŁ II
SATELITARNY SYSTEM MONITOROWANIA STATKÓW RYBACKICH WSPÓLNOTY
Artykuł 4
Wymaganie dotyczące satelitarnych urządzeń lokacyjnych statków rybackich Wspólnoty
Statek rybacki Wspólnoty podlegający VMS nie ma prawa opuścić portu bez zainstalowanego na pokładzie, sprawnie działającego satelitarnego urządzenia lokacyjnego.
Artykuł 5
Właściwości satelitarnych urządzeń lokacyjnych
1.
Satelitarne urządzenia lokacyjne zainstalowane na pokładzie statków rybackich Wspólnoty zapewniają automatyczne przesyłanie do FMC Państwa Członkowskiego bandery, w dowolnym momencie, danych dotyczących:
a) identyfikacji statku rybackiego;
b) ostatniego położenia geograficznego statku rybackiego z marginesem błędu położenia poniżej 500 metrów i z dokładnością do 99 %;
c) daty i godziny ustalenia wspomnianego położenia statku rybackiego (wyrażonych zgodnie ze wzorcem czasu UTC); oraz
d) z mocą najpóźniej od dnia 1 stycznia 2006 r., prędkości i kursu statku rybackiego.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki do zapewnienia, że satelitarne urządzenia lokacyjne uniemożliwiają wprowadzenie lub wysłanie nieprawdziwych informacji dotyczących położenia i nie dają możliwości ich ręcznej zmiany.
Artykuł 6
Obowiązki dotyczące satelitarnych urządzeń lokacyjnych
1.
Kapitan statku rybackiego Wspólnoty zapewnia, że satelitarne urządzenia lokacyjne są zawsze w pełni sprawne oraz że przesyłane są dane określone w art. 5 ust. 1.
2.
W szczególności, kapitan statku rybackiego Wspólnoty zapewnia, że:
a) dane nie zostały w żaden sposób zmienione;
b) antena lub anteny podłączone do satelitarnych urządzeń lokacyjnych nie są w żaden sposób zakłócane;
c) nie występują żadne przerwania w zasilaniu satelitarnych urządzeń lokacyjnych; oraz
d) satelitarnych urządzeń lokacyjnych nie usunięto ze statku rybackiego.
3.
Zabrania się niszczenia, uszkadzania, naruszania lub innego typu manipulowania przy satelitarnym urządzeniu lokacyjnym.
Artykuł 7
Środki kontroli przyjmowane w odniesieniu do Państw Członkowskich bandery
Każde Państwo Członkowskie bandery zapewnia regularne monitorowanie dokładności danych określonych w art. 5 ust. 1 i bezzwłocznie reaguje w przypadku gdy okazuje się, iż dane są niewłaściwe.
Artykuł 8
Częstotliwość przesyłania danych
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że przynajmniej raz na godzinę, za pośrednictwem VMC, jego FMC otrzymuje informacje określone w art. 5 ust. 1 dotyczące statków rybackich pływających pod jego banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie.
FMC może podjąć decyzję o wymaganiu częstszego otrzymywania informacji.
2.
Nie naruszając ust. 1, częstotliwość przesyłania danych może wynosić przynajmniej dwie godziny, jeżeli FMC ma możliwość wywoływania aktualnego położenia statków rybackich.
3.
Jeżeli statek rybacki stacjonuje w porcie, satelitarne urządzenie lokacyjne można wyłączyć z zastrzeżeniem uprzedniego powiadomienia FMC Państwa Członkowskiego bandery oraz FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej oraz pod warunkiem że następny raport wykazuje, iż statek rybacki nie zmienił swojego położenia względem podanej w poprzednim raporcie.
Artykuł 9
Monitorowanie wpływania oraz wypływania z określonych akwenów
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że za pośrednictwem VMS, oraz w odniesieniu do statków rybackich jego bandery i zarejestrowanych we Wspólnocie, jego FMC monitoruje datę i godzinę wpływania i wypływania z:
a) dowolnych akwenów morskich, w których stosuje się szczególne zasady w sprawie dostępu do wód i zasobów;
b) akwenów podlegających przepisom regionalnych organizacji rybackich, których stroną jest Wspólnota lub Państwa Członkowskie;
c) wód terytorialnych państwa trzeciego.
Artykuł 10
Przesyłanie danych do Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej
1.
VMS ustanowiony przez każde Państwie Członkowskie zapewnia automatyczne przesyłanie do FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej danych dostarczanych zgodnie z art. 5, dotyczących statków rybackich pływających pod jego banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie w czasie, gdy znajdują się one na wodach Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej.
Dane te przesyła się równocześnie z przesyłaniem danych do FMC Państwa Członkowskiego bandery oraz zgodnie z formatem ustalonym w załączniku I.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła innemu Państwu Członkowskiego wyczerpujący wykaz współrzędnych szerokości i długości geograficznej, które określają jego wyłączną strefę ekonomiczną lub wyłączną strefę połowów.
3.
Państwa Członkowskie strefy przybrzeżnej wspólnie monitorujące akwen mogą określić wspólne miejsce przeznaczenia danych przesyłanych zgodnie z przepisami art. 5.
Powiadamiają o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają koordynację między ich właściwymi organami dotyczącą ustanowienia i funkcjonowania procedur odnoszących się do przesyłania danych do FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej.
5.
Na żądanie Państwa Członkowskie przekazują VMS innych Państw Członkowskich wykaz statków pływających pod ich banderami.
Wykaz obejmuje wewnętrzny numer rejestru floty, zewnętrzne oznaczenie, nazwę oraz międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy każdego statku.
Artykuł 11
Awaria techniczna lub ustanie działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego
1.
W przypadku awarii technicznej lub ustania działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie statku rybackiego Wspólnoty, kapitan lub właściciel statku lub ich przedstawiciel co cztery godziny, począwszy od momentu wykrycia zdarzenia lub uzyskania informacji w tej sprawie zgodnie z ust. 3 lub art. 12 ust. 1, przekazuje FMC Państwa Członkowskiego bandery oraz FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej, aktualne położenie geograficzną statku za pomocą wiadomości e-mail:, teleksu, faksu, drogą telefoniczną lub radiową przy użyciu radiostacji zatwierdzonej na mocy prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego odbierania takich raportów.
2.
W przypadku awarii technicznej lub ustaniu działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego, statek rybacki Wspólnoty nie może opuścić portu przed przywróceniem działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie w stopniu zadowalającym właściwe organy, lub przed uzyskaniem zgody właściwych organów na opuszczenie portu.
3.
Państwa Członkowskie dążą przekazania kapitanowi lub właścicielowi statku lub ich przedstawicielowi informacji wtedy, gdy istnieje podejrzenie, iż satelitarne urządzenie lokacyjne zainstalowane na pokładzie statku rybackiego Wspólnoty działa nieprawidłowo, lub wcale.
4.
Państwo Członkowskie bandery może zatwierdzić wymianę satelitarnego urządzenia lokacyjnego na sprawnie działające urządzenie spełniające przepisy art. 5.
Artykuł 12
Brak danych
1.
Jeżeli w ciągu 12 godzin FMC Państwa Członkowskiego bandery nie otrzymuje danych przesyłanych zgodnie z art. 8 lub 11, możliwie najszybciej powiadamia o powyższym kapitana lub właściciela statku lub ich przedstawiciela.
Jeżeli w terminie jednego roku sytuacja taka powtarza się więcej, niż trzy razy w odniesieniu do danego statku, Państwo Członkowskie bandery zapewnia, że satelitarny system lokacyjny przedmiotowego statku został skontrolowany.
Przedmiotowe Państwo Członkowskie bada sprawę w celu ustalenia, czy sprzęt nie został uszkodzony.
Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 2 lit. d), może to pociągać ze sobą konieczność zdemontowania takiego sprzętu do celu jego sprawdzenia.
2.
Jeżeli w ciągu 12 godzin FMC Państwa Członkowskiego bandery nie otrzymuje danych przesyłanych zgodnie z art. 8 lub 11 ust. 1, a ostatnim otrzymanym położeniem było położenie na wodach Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej, możliwie najszybciej powiadamia o powyższym FMC tego Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej.
3. Jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej obserwują statek pływający na wodach tego Państwa, a nie otrzymują danych zgodnych z art. 10 ust. 1 lub art. 11 ust. 1, powiadamiają o powyższym kapitana statku oraz FMC Państwa Członkowskiego jego bandery.
Artykuł 13
Monitorowanie działalności połowowej
1. Państwa Członkowskie wykorzystują dane otrzymane zgodnie z art. 8, art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 do skutecznego monitorowania działalności połowowej statków.
2.
Państwa Członkowskie bandery zapewniają, że dane otrzymane od statków rybackich pływających pod ich banderą lub w nich zarejestrowane są zapisywane i przechowywane w formie danych komputerowych w terminie trzech lat.
3.
Państwa Członkowskie strefy przybrzeżnej zapewniają, że dane otrzymane od statków rybackich pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego są zapisywane i przechowywane w formie danych komputerowych w terminie trzech lat.
ROZDZIAŁ III
DOSTĘP DO DANYCH I RAPORTÓW
Artykuł 14
Dostęp do danych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że na żądanie i za pomocą sesji on-line, Komisja uzyskuje zdalny dostęp do plików komputerowych zawierających dane zarejestrowane przez FMC tych Państw.
2.
Dane otrzymane w ramach niniejszego rozporządzenia uznaje się za poufne.
Artykuł 15
Informacje dotyczące właściwych organów
1.
W załączniku II podano nazwę, adres, numer telefonu, numer teleksu, numer faksu oraz X.25 i pozostałe dane teleadresowe wykorzystywane do elektronicznego przesyłania danych właściwego organu odpowiedzialnego za FMC.
2.
Wszelkie zmiany w informacjach określonych w ust. 1 przekazuje się Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim w terminie jednego tygodnia od daty dokonania takiej zmiany.
Artykuł 16
Półroczne raporty Państw Członkowskich
1.
Do dnia 1 maja i 1 listopada, Państwa Członkowskie składają Komisji raporty półroczne w sprawie funkcjonowania VMS tych Państw Członkowskich w poprzednim roku.
2.
W szczególności, powiadamiają Komisję o następujących danych:
a) liczbie statków rybackich pływających pod banderą lub zarejestrowanych w przedmiotowym Państwie Członkowskim podlegających VMS w ubiegłym półroczu;
b) wykaz statków rybackich, których satelitarne urządzenia lokacyjne wielokrotnie wykazywały awarię techniczną lub nieprawidłowe działanie w ubiegłym półroczu;
c) liczbę raportów dotyczących położenia odebranych przez FMC w ubiegłym półroczu w podziale na Państwo bandery; oraz
d) łączny czas spędzony przez statki rybackie pływające lub zarejestrowane w przedmiotowym Państwie Członkowskim i podlegające VMS w strefach morskich, podakwenach ustalonych przez FAO w ubiegłym półroczu.
3.
Format powiadamiania o informacjach określonych w ust. 2 można ustanowić po konsultacjach z Państwami Członkowskimi i Komisją.
ROZDZIAŁ IV
SATELITARNE SYSTEMY MONITOROWANIA STATKÓW RYBACKICH PAŃSTWA TRZECIEGO PŁYWAJĄCYCH NA WODACH TERYTORIALNYCH WSPÓLNOTY
Artykuł 17
Wymaganie dotyczące satelitarnych urządzeń lokacyjnych statków rybackich Wspólnoty
Statek rybacki państwa trzeciego podlegający VMS nie ma prawa opuścić portu bez zainstalowanego na pokładzie, sprawnie działającego satelitarnego urządzenia lokacyjnego
Artykuł 18
Właściwości satelitarnego urządzenia lokacyjnego
1.
Zawsze wtedy, gdy statki rybackie państwa trzeciego przebywają na wodach terytorialnych Wspólnoty, satelitarne urządzenia lokacyjne zainstalowane na pokładzie statków rybackich państwa trzeciego zapewniają automatyczne przesyłanie następujących danych:
a) identyfikacji statku rybackiego;
b) ostatniego położenia geograficznego statku rybackiego z marginesem błędu położenia poniżej 500 metrów i dokładnością 99 %;
c) daty i godziny ustalenia wspomnianego położenia statku rybackiego (wyrażonych zgodnie ze wzorcem czasu UTC); oraz
d) z mocą najpóźniej od dnia 1 stycznia 2006 r., prędkości i kursu statku rybackiego.
2.
Satelitarne urządzenia lokacyjne wprowadzenie lub wysłanie nieprawdziwych informacji dotyczących położenia i nie dają możliwości ich ręcznej zmiany.
Artykuł 19
Obowiązki dotyczące satelitarnych urządzeń lokacyjnych
1.
Kapitanowie statków rybackich państwa trzeciego, podlegających VMS, zapewniają, że satelitarne urządzenia lokacyjne są zawsze w pełni sprawne oraz, że przesyłane są dane określone w art. 18 ust. 1.
2.
W szczególności, kapitanowie statków rybackich państwa trzeciego zapewniają, że:
a) dane nie zostały w żaden sposób zmienione;
b) antena lub anteny podłączone do satelitarnych urządzeń lokacyjnych nie są w żaden sposób zakłócane;
c) nie występują żadne przerwania w zasilaniu satelitarnych urządzeń lokacyjnych; oraz
d) satelitarnych urządzeń lokacyjnych nie usunięto ze statku rybackiego.
3.
Zabrania się niszczenia, uszkadzania, naruszania lub innego typu manipulowania przy satelitarnym urządzeniu lokacyjnym.
Artykuł 20
Częstotliwość przesyłania danych
Automatyczne przesyłanie danych następuje z częstotliwością raz na godzinę.
Jednakże jeżeli FMC Państwa bandery ma możliwość wywoływania aktualnego położenia statku rybackiego, może następować, co dwie godziny.
Artykuł 21
Przesyłanie danych do Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej
Informacje dotyczące monitorowania położenia określone w art. 18 ust. 1 przekazuje się do FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej zgodnie z formatem określonym w załączniku I.
Artykuł 22
Współpraca między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła do właściwych organów przedmiotowych państw trzecich wyczerpujący wykaz współrzędnych szerokości i długości geograficznej, która określa jego wyłączną strefę ekonomiczną lub wyłączną strefę połowów, w formacie zgodnym z globalnym geocentrycznym układem odniesienia 1984 (WGS 84).
2.
Państwa Członkowskie strefy przybrzeżnej zapewniają koordynację z właściwymi organami przedmiotowych państw trzecich odnoszącą się do ustanowienia oraz funkcjonowania procedur dotyczących automatycznego przesyłania danych do FMC tych Państw.
Artykuł 23
Awaria techniczna lub ustanie działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego
1.
W przypadku awarii technicznej lub ustania działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie statku rybackiego państwa trzeciego podczas jego przebywania na wodach terytorialnych Wspólnoty, kapitan lub właściciel statku lub ich przedstawiciel co dwie godziny, oraz za każdym razie, gdy statek przemieszcza się z jednego obszaru ICES do drugiego, przekazuje aktualne położenie geograficzne statku za pomocą wiadomości e-mail:, teleksu, faksu, drogą telefoniczną lub radiową.
2.
Informacje te przesyła się do FMC Państwa Członkowskiego strefy przybrzeżnej.
3.
W przypadku awarii technicznej lub ustaniu działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego, statek rybacki państwa trzeciego pływający na wodach terytorialnych Wspólnoty nie może opuścić portu przed przywróceniem działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie w stopniu zadowalającym właściwe organy, lub przed uzyskaniem zgody właściwych organów na opuszczenie portu.
4.
Państwo Członkowskie strefy przybrzeżnej informuje kapitana lub właściciela statku lub ich przedstawicieli, w przypadku gdy zainstalowane na pokładzie lokacyjne urządzenie satelitarne wydaje się być uszkodzone lub nie działać.
Artykuł 24
Monitorowanie i składanie sprawozdań dotyczących działalności połowowej
1.
Państwa Członkowskie wykorzystują dane otrzymane zgodnie z art. 18 I 23 ust. 1 do skutecznego monitorowania działalności połowowej statków rybackich państwa trzeciego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dane otrzymane od statków rybackich państwa trzeciego są zapisywane i przechowywane w formie danych komputerowych w terminie trzech lat.
3.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie informują Komisję, jeżeli statek nie spełnia zasad zawartych w tym rozdziale.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1489/97 traci moc z dniem 1 stycznia 2004 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.
Artykuł 26
Wejście w życie i zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2003
z dnia 19 grudnia 2003 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u owiec i kóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania pasażowalnej encefalopatii gąbczastej (TSE) u owiec i kóz.
(2) Aby ułatwić interpretację wyników badań na obecność TSE, liczebność prób dla owiec i kóz powinna zostać ustalona oddzielnie.
(3) Monitorowanie dużych ilości owiec poddawanych ubojowi do celów spożycia przez ludzi w Państwach Członkowskich o dużym pogłowiu owiec umożliwiło oszacowanie rozpowszechnienia TSE w tych pogłowiach.
W związku z tym, poziom monitorowania dużych pogłowi owiec powinien zostać ograniczony.
Monitorowanie owiec poddawanych ubojowi do celów spożycia przez ludzi w Państwach Członkowskich o małym pogłowiu owiec dostarcza ograniczonych informacji, w związku z czym nie powinno być dłużej obowiązujące.
(4) Monitorowanie wystarczająco dużych ilości kóz poddawanych ubojowi do celów spożycia przez ludzi, celem wykrycia ewentualnego rozpowszechnienia TSE w przedmiotowej grupie, w większości Państw Członkowskich jest trudne lub niepraktyczne.
W związku z tym, monitorowanie przedmiotowej grupy nie powinno być dłużej obowiązujące.
(5) Celem uzyskania informacji dotyczących rozpowszechnienia TSE oraz aby pomóc w zwalczaniu choroby, monitorowanie inwentarza padłego w gospodarstwach powinno zostać wzmożone.
Państwa Członkowskie powinny podjąć środki celem zapewnienia, aby zarażone zwierzęta nie były pomijane przy pobieraniu próbek.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
Z przyczyn praktycznych, właściwe jest zastąpienie całego załącznika III.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2246/2003
z dnia 19 grudnia 2003 r.
w sprawie specjalnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], a w szczególności w jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki interwencyjne mogą być przedsięwzięte w odniesieniu do wieprzowiny, jeśli na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty średnia cena za tusze wieprzowe jest mniejsza niż 103 % podstawowej ceny i prawdopodobnie pozostanie poniżej tego poziomu.
(2) Ceny rynkowe spadły poniżej tego poziomu i mając na względzie sezonowe i cykliczne tendencje sytuacja ta może się utrzymać.
(3) Środki interwencyjne muszą zostać podjęte.
Mogą one zostać ograniczone do przyznania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3444/90 z 27 listopada 1990 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [2].
(4) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2763/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [3] Komisja może zadecydować o skróceniu lub wydłużeniu okresu składowania.
Należy ustalić zarówno wysokości pomocy w specjalnych okresach składowania jak i kwoty, które powinny być dodane lub odliczone w przypadku gdy Komisja przyjmie taką decyzję.
(5) W celu ułatwienia pracy administracyjnej i kontrolnej w odniesieniu do zawierania umów należy ustalić minimalne ilości.
(6) Należy zapewnić bezpieczeństwo na poziomie, który zapewni składującym wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 22 grudnia 2003 r. wnioski o pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania mogą być składane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3444/90.
Lista produktów objętych pomocą oraz przedmiotowe ilości podane są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeżeli Komisja przedłuży lub skróci okres składowania, wysokość pomocy zostanie dostosowana.
Dodatki lub potrącenia za miesiąc i za dzień zostały ustalone w kolumnie 6 i 7 Załącznika.
Artykuł 2
Minimalne ilości dla każdej umowy i produktu wynoszą:
a) 10 ton dla produktów z kością;
b) 15 ton dla innych produktów.
Artykuł 3
20 % wysokości pomocy określonej w Załączniku stanowi zabezpieczenie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003
z dnia 19 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z 10 grudnia 2002 w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [1], a w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2286/2002 wdraża uzgodnienia związane z przywozem z Państw AKP wynikające z Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r.
[2] (zwanej dalej "Umową z Kotonu"). art. 1 ust. 3 powyższego rozporządzenia określa ogólne uzgodnienia mające na celu zmniejszenie opłat celnych w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w załączniku I do powyższego rozporządzenia oraz ściśle szczególne uzgodnienia zmierzające do zmniejszenia opłat celnych na pewne produkty objęte kontyngentami celnymi, wyszczególnione w załączniku II do powyższego rozporządzenia.
Wysokość kontyngentu mięsa bez kości ustalono na 52100 ton.
(2) Przed zawarciem Umowy z Kotonu rozporządzenie Komisji (WE) nr 1918/98 z dnia 9 września 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 1706/98 w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 589/96 [3] ustanowiło szczegółowe zasady wprowadzania w życie koncesji w sektorze wołowiny i cielęciny. Dla celów przejrzystości, rozporządzenie (WE) nr 1918/98 powinno zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
(3) System powinien być zarządzany za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustalić zasady składania wniosków oraz zakres informacji, które będą podawane we wnioskach i pozwoleniach, w razie konieczności, na zasadzie odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenia (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5].
(4) W celu umożliwienia optymalnego zarządzania kontyngentami celnymi, niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 stycznia 2004 r. w wymiarze wieloletnim.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w Załączniku pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii wydaje się na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu i w granicach ilości, wyrażonych w tonach mięsa bez kości, ustalonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002.
Kolejnym krajom przydzielono następujące wielkości wyrażone w tonach mięsa bez kości: Botswana: 18916 ton, Kenia: 142 tony, Madagaskar: 7579 ton, Swazilandia: 3363 ton, Zimbabwe 9100 ton i Namibia: 13000 ton.
Roczne ilości z krajów, o których mowa w akapicie pierwszym, noszą następujące numery seryjne: numer dla Botswany: 09.4052; dla Kenii: 09.4054; dla Madagaskaru: 09.4051; dla Suazi: 09.4053; dla Zimbabwe: 09.4055 i dla Namibii: 09.4056.
2.
Dla celów obliczeniowych ilości, o których mowa w art. 1 ust. 1, 100 kilogramów mięsa wołowego bez kości jest równoważne:
- 130 kilogramom mięsa wołowego z kością,
- 260 kilogramom żywca wołowego,
- 100 kilogramom wyrobów o kodach CN 0206, 0210 i 1602.
Artykuł 2
1.
W ramach kontyngentów ściśle określone wysokości opłat celnych ustalonych we wspólnej taryfie celnej zostają zmniejszone o 92 %, a cło od wartości o 100 % na produkty, o których mowa w Załączniku, które są przywożone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2. Nie naruszając przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, obniżki określonej w ust. 1 nie stosuje się do ilości przekraczających ilości wskazane w pozwoleniu na przywóz.
Artykuł 3
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się przepisy rozporządzeń (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
Artykuł 4
1. Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenia na wywóz w odniesieniu do produktów, upoważniające do obniżenia ściśle określonych stawek celnych ustalonych we Wspólnej Taryfie Celnej zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2286/2002, muszą zawierać:
a) odpowiednio pod nagłówkiem "uwagi" i w polu 20 jeden z następujących wpisów:
- Producto ACP — Reglamentos (CE) no 2286/2002 y (CE) no 2247/2003
- AVS-produkt — forordning (EF) nr 2286/2002 og (EF) nr 2247/2003
- AKP-Erzeugnis — Verordnungen (EG) Nr 2286/2002 und (EG) Nr 2247/2003
- Προϊόν ΑΚΕ — Κανονισμοί (ΕΚ) αριθ.
2286/2002 και (ΕΚ) αριθ.
2247/2003
- ACP product — Regulations (EC) No 2286/2002 and (EC) No 2247/2003
- Produit ACP — règlements (CE) no 2286/2002 et (CE) no 2247/2003
- Prodotto ACP — regolamenti (CE) n. 2286/2002 e (CE) n. 2247/2003
- ACS-product — Verordeningen (EG) nr 2286/2002 en (EG) nr 2247/2003
- Produto ACP — Regulamentos (CE) n.o 2286/2002 e (CE) n.o 2247/2003
- AKT-tuote — asetukset (EY) N:o 2286/2002 ja (EY) N:o 2247/2003
- AVS-produkt — förordningarna (EG) nr 2286/2002 och (EG) nr 2247/2003;
b) w sekcji 8 nazwę kraju, z którego pochodzi dany produkt; na pozwoleniu musi znajdować się zobowiązanie do przywozu z tego kraju;
c) w sekcji 17, oprócz liczby zwierząt, ich żywą wagę.
2.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko podczas pierwszych 10 dni każdego miesiąca.
3.
Państwa Członkowskie wysyłają wnioski faksem lub pocztą elektroniczną do Komisji nie później niż trzeciego dnia roboczego po zakończeniu okresu przewidzianego na ich składanie.
Powiadomienia takie zawierają wnioskowane ilości dotyczące każdego odnośnego państwa trzeciego, w podziale według kodów CN albo grup kodów CN, zależnie od potrzeby.
4.
W przypadku niezłożenia ważnych wniosków, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję faksem lub pocztą elektroniczna w nieprzekraczalnym terminie określonym w ust. 3.
Artykuł 5
1.
Komisja decyduje, odnośnie do każdego państwa trzeciego, jaką część wniosków można przyjąć.
W przypadku gdy ilość produktów pochodzących z państwa trzeciego, dla którego wystąpiono o pozwolenia, przekracza ilość dostępną dla tego państwa, Komisja zmniejsza wnioskowane ilości o ustalony procent.
Jeżeli całkowita ilość, o którą wystąpiono we wnioskach, odnoszącą się do państwa trzeciego, jest mniejsza niż ilość dostępna dla tego państwa, Komisja oblicza pozostałą ilość.
2.
Z zastrzeżeniem decyzji Komisji o uwzględnieniu wniosków, pozwolenia wydaje się dwudziestego pierwszego dnia każdego miesiąca.
Artykuł 6
Przywóz na podstawie uzgodnień dotyczących obniżenia należności przywozowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu może odbywać się tylko pod warunkiem że pochodzenie odnośnych produktów jest poświadczone przez właściwe organy krajów wywozu zgodnie z regułami pochodzenia stosowanymi do tych produktów i zgodnie z protokołem 1 załącznika V do Umowy z Kotonu.
Artykuł 7
1.
Pozwolenia na przywóz wydawane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne przez 90 dni od faktycznej daty ich wydania w rozumieniu art. 23, ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże żadne pozwolenie nie będzie ważne dłużej niż do dnia 31 grudnia następującego po dacie wydania.
2.
Pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 1918/98 traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 2257/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie w celu dopasowania wykazu charakterystyk badania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPESJKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Badanie reprezentacyjne dotyczące siły roboczej, które ma być przeprowadzone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 577/98 [2], powinno odpowiednio objąć nowe i ostatnio wyłaniające się cechy rynku pracy.
(2) Zgodnie z Agendą Europejska Polityka Społeczna przyjętą przez Radę Europejską w Nicei w grudniu 2000 r., decyzją Rady 2002/177/WE z 18 lutego 2002 r. w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnieniowych Państw Członkowskich na rok 2002 [3] oraz zaleceniem Rady 2002/549/WE z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie ogólnych kierunków polityk gospodarczych Państw Członkowskich i Wspólnoty [4] sposób organizacji pracy musi być dostosowany do potrzeb zarówno przedsiębiorstw, jak i osób prywatnych.
(3) Charakterystyka badania ustanowiona w rozporządzeniu (WE) nr 577/98 została określona zgodnie z potrzebami statystyki i sytuacji panującej w tym czasie na rynku pracy.
(4) Gromadzenie danych nie powinno nakładać na respondentów obciążeń nieproporcjonalnych w stosunku do wyników, jakich korzystający z badania mają prawo oczekiwać.
(5) Komisja zasięgnęła opinii Komitetu ds. Programów Statystycznych, przewidzianego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. [5]
(6) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 577/98 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 577/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) Ustęp 1 litery b), c), d) i g) otrzymują brzmienie:
"b) status zatrudnienia:
- status zatrudnienia podczas tygodnia, do którego odnosi się badanie,
- nieprzerwane pobieranie wynagrodzenia,
- powód niewykonywania pracy mimo posiadania zatrudnienia,
- poszukiwanie pracy przez osoby bez zatrudnienia,
- rodzaj poszukiwanej pracy (działalność własna lub praca najemna),
- stosowane metody szukania pracy,
- dyspozycyjność do podjęcia pracy;
c) charakterystyka pierwszego zatrudnienia:
- status zawodowy/stanowisko,
- działalność gospodarcza miejscowej jednostki,
- zawód,
- funkcje kierownicze,
- liczba osób pracujących w miejscowej jednostce,
- kraj miejsca pracy,
- region miejsca pracy,
- rok i miesiąc rozpoczęcia pracy w obecnym miejscu zatrudnienia,
- udział administracji publicznej ds. zatrudnienia w znalezieniu obecnego zatrudnienia,
- stopień ciągłości pracy – nieograniczona/ograniczona (i powody),
- czas trwania pracy tymczasowej lub umowy o pracę na czas określony,
- rozróżnienie między pełnym/niepełnym wymiarem czasu pracy (i powody),
- umowa z agencją pracy tymczasowej,
- praca w domu;
d) liczba godzin pracy:
- zwykła liczba godzin pracy w tygodniu,
- faktyczna liczba przepracowanych godzin,
- liczba nadgodzin w tygodniu, do którego odnosi się badanie,
- główny powód różnicy między faktyczną liczbą przepracowanych godzin a normalną liczbą godzin pracy;"
"g) poszukiwanie pracy:
- rodzaj poszukiwanej pracy,
- długość okresu poszukiwania pracy,
- sytuacja osoby bezpośrednio przed rozpoczęciem poszukiwania pracy,
- zarejestrowanie w publicznym urzędzie pracy i otrzymywanie zasiłku dla bezrobotnych,
- chęć do pracy u osób nieszukających zatrudnienia,
- powody, dla których osoba nie szukała pracy,
- brak dostępu do opieki."
2) W ust. 1 dodaje się następującą literę:
"n) nietypowy czas pracy:
- praca zmianowa,
- praca wieczorami,
- praca nocami,
- praca w soboty,
- praca w niedziele."
3) W ust. 3 tiret trzecie wprowadza się następujące zmiany:
"— wielkość modułu ad hoc jest ograniczona do 11 zmiennych."
4) Dodaje się następujący ustęp:
"4.
Na wniosek Komisji możliwe jest wybranie wykazu zmiennych, zwanych dalej "zmiennymi strukturalnymi"., spośród charakterystyk badania wyszczególnionych w ust. 1, które muszą być badane tylko jako przeciętne wartości roczne w odniesieniu do 52 tygodni, a nie przeciętne wartości kwartalne.
Wykaz zmiennych strukturalnych, minimalna wielkość próby losowej i częstotliwość badania będą określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8.
Hiszpania, Finlandia i Zjednoczone Królestwo mogą badać zmienne strukturalne w odniesieniu do pojedynczego kwartału podczas okresu przejściowego aż do końca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2270/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
ustanawiające kontyngent taryfowy na 2004 r. stosowany przy przywozie do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 96/753/WE z dnia 6 grudnia 1996 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii [3], z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zatwierdzone decyzją 96/753/WE, ustanawia roczne kontyngenty taryfowe na przywóz pochodzących z Norwegii czekolady i innych przetworów spożywczych zawierających kakao.
Należy ustanowić ten kontyngent na 2004 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1335/2003 [5], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zapewnić, aby kontyngent taryfowy ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia był zarządzany zgodnie tymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r., towary pochodzące z Norwegii wymienione w Załączniku obejmuje się cłami określonymi w tym Załączniku w granicach kwoty rocznej tam wskazanej.
Artykuł 2
Wspólnotowy kontyngent taryfowy, o którym mowa w art. 1 jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2271/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
ustanawiające kontyngenty taryfowe na 2004 r. na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 98/626/WE z dnia 5 października 1998 r. odnoszącą się do zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Układu Europejskiego z Rumunią, zmienionego Protokołem dostosowującym Układ, przewiduje przyznanie rocznych kontyngentów taryfowych na przywóz produktów pochodzących z Rumunii.
Kontyngenty te powinny zostać ustanowione na 2004 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Należy zapewnić, aby kontyngent taryfowy ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia był zarządzany zgodnie tymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. ustanowione są roczne kontyngenty na produkty pochodzące z Rumunii wymienione w Załączniku, na warunkach tam określonych.
Artykuł 2
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1, są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2272/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
otwierające kontyngent taryfowy na rok 2004 na przywóz niektórych towarów z Turcji do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust.2,
uwzględniając decyzję nr 1/97 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 29 kwietnia 1997 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do niektórych przetworzonych produktów rolnych [3], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wsparcia rozwoju handlu zgodnie z celami unii celnej decyzja nr 1/97 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja ustanawia roczny kontyngent wartościowy dla niektórych makaronów przywożonych do Wspólnoty z Turcji. Kontyngent ten ustanawia się na rok 2004, a dopuszczenie do korzystania z niego będzie wymagało świadectwa przewozowego A.TR, o którym mowa w decyzji nr 1/2001 Komitetu Współpracy Celnej WE-Turcja z dnia 28 marca 2001 r. zmieniającej decyzję nr 1/96 ustanawiającą szczegółowe zasady stosowania decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja [4].
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1335/2003 [6], ustanawia przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. Wskazane jest, aby kontyngent taryfowy ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia był zarządzany zgodnie z tymi przepisami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi nie wymienionymi w Załączniku I;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r. ustanawia się określony w załączniku kontyngent taryfowy Wspólnoty na towary importowane z Turcji, wymienione w tym załączniku.
Dopuszczenie do korzystania z tego kontyngentu taryfowego wymaga przedstawienia świadectwa przewozowego A.TR zgodnie z decyzją nr 1/2001 Komitetu Współpracy Celnej WE-Turcja.
Artykuł 2
Komisja zarządza kontyngentem taryfowym Wspólnoty, o którym mowa w art. 1, zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
wykonujące dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [1], w szczególności jej art. 8,
po konsultacji Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) [2] w zakresie porad technicznych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 dyrektywy 2003/6/WE stanowi, że zakazy przewidziane w tej dyrektywie nie mają zastosowania do obrotu akcjami własnymi w programach odkupu lub do stabilizacji instrumentów finansowych, pod warunkiem że taki obrót dokonywany jest zgodnie ze środkami wykonawczymi przyjętymi w tym celu.
(2) Czynności obrotu akcjami własnymi w programach odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych, które nie korzystałyby ze zwolnień z zakazów określonych w dyrektywie 2003/6/WE, jak przewidziano w jej art. 8, nie powinny jako takie być uważane za stanowiące nadużycie na rynku.
(3) Z drugiej strony, zwolnienia stworzone przez niniejsze rozporządzenie obejmują jedynie zachowania bezpośrednio związane z celem czynności odkupu i stabilizacji; zachowania, które nie są bezpośrednio związane z celem czynności odkupu i stabilizacji, są zatem uważane za każdą inną czynność objętą dyrektywą 2003/6/WE i mogą być przedmiotem środków lub sankcji administracyjnych, jeżeli właściwy organ stanowi, że dana czynność stanowi nadużycie na rynku.
(4) W odniesieniu do obrotu akcjami własnymi w programach odkupu zasady przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pozostają bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy Rady 77/91/EWG w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału [3].
(5) Dozwolone czynności odkupu w celu korzystania ze zwolnień z zakazów określonych w dyrektywie 2003/6/WE obejmują emitentów szukających możliwości obniżenia kapitału w celu spełnienia zobowiązań wynikających z dłużnych instrumentów finansowych mogących być przedmiotem zamiany na instrumenty kapitałowe oraz w celu spełnienia zobowiązań wynikających z przydzielenia akcji pracownikom.
(6) Przejrzystość jest niezbędnym warunkiem dla zapobiegania nadużyciom na rynku; w tym celu Państwa Członkowskie mogą urzędowo wskazać mechanizmy, które mają być wykorzystywane do podania do publicznej wiadomości informacji, które muszą być podane do publicznej wiadomości w myśl niniejszego rozporządzenia.
(7) Emitenci przyjmujący programy "odkupu" powiadamiają właściwy organ oraz, w miarę potrzeby, opinię publiczną.
(8) Obrót akcjami własnymi w programach "odkupu" może być prowadzony poprzez finansowe instrumenty pochodne.
(9) W celu zapobieżenia nadużyciom na rynku dzienna wielkość obrotu akcjami własnymi w programach "odkupu" jest ograniczona; jednakże niezbędna jest pewna elastyczność w celu sprostania określonym warunkom rynkowym, takim jak niski poziom transakcji.
(10) Należy zwrócić szczególną uwagę na sprzedaż własnych akcji podczas programu "odkupu", na ewentualne istnienie zamkniętych okresów u emitentów, podczas których transakcje są zabronione, oraz na fakt, że emitent może mieć uzasadnione powody opóźnienia podania informacji wewnętrznych do publicznej wiadomości.
(11) Transakcje stabilizacyjne powodują głównie zapewnienie wsparcia dla ceny oferty sprzedaży właściwych papierów wartościowych podczas ograniczonego okresu czasu, jeżeli znajdą się pod presją na sprzedaż, zmniejszając presję sprzedaży wytworzoną przez inwestorów krótkoterminowych i utrzymując porządek na rynku właściwych papierów wartościowych; leży to w interesie tych inwestorów, którzy objęli lub nabyli te właściwe papiery wartościowe w kontekście znacznej dystrybucji, a także w interesie emitentów; w ten sposób stabilizacja może przyczynić się do większej pewności inwestorów i emitentów na rynkach finansowych.
(12) Działanie stabilizacyjne może być prowadzone na rynku regulowanym bądź poza tym rynkiem przy wykorzystaniu instrumentów finansowych innych niż instrumenty obecnie lub w przyszłości dopuszczone dla rynku regulowanego, które mogą mieć wpływ na cenę instrumentów dopuszczonych obecnie lub w przyszłości do obrotu na rynku regulowanym.
(13) Właściwe papiery wartościowe obejmują instrumenty finansowe, które stają się zamienne po okresie początkowym, ponieważ są w zasadzie takie same, chociaż posiadają różną dywidendę początkową lub inne prawa do wypłaty odsetek.
(14) W odniesieniu do stabilizacji transakcje zblokowane nie są uznawane za znaczną dystrybucję właściwych papierów wartościowych, ponieważ są transakcjami ściśle prywatnymi.
(15) Jeżeli Państwa Członkowskie zezwolą, w kontekście początkowej oferty publicznej, na obrót przed rozpoczęciem oficjalnego obrotu na rynku regulowanym, to zezwolenie obejmuje "transakcje papierami od momentu ich emisji".
(16) Integralność rynku wymaga odpowiedniego podania działalności stabilizacyjnej do publicznej wiadomości przez emitentów lub podmioty podejmujące stabilizację, działające lub nie w imieniu tych emitentów; metody wykorzystywane do odpowiedniego podania do publicznej wiadomości takich informacji powinny być skuteczne i mogą uwzględniać praktyki rynkowe zatwierdzone przez właściwe władze.
(17) Powinna istnieć odpowiednia koordynacja na miejscu pomiędzy wszystkimi przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i instytucjami kredytowymi prowadzącymi stabilizację; podczas stabilizacji jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucja kredytowa działa jako centralny punkt informacyjny dla każdej interwencji regulacyjnej podejmowanej przez właściwy organ w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
(18) W celu uniknięcia dezorientacji uczestników rynku działalność stabilizacyjna powinna być wykonywana z uwzględnieniem warunków rynkowych i ceny oferowanej odpowiedniego zabezpieczenia, a ponadto transakcje w celu likwidacji pozycji ustanowionych w wyniku działalności stabilizacyjnej powinny zostać podjęte w celu zminimalizowania wpływu rynkowego, biorąc pod uwagę przeważające warunki rynkowe.
(19) Ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą oraz "opcje typu greenshoe" są ściśle związane ze stabilizacją poprzez zapewnienie środków i zabezpieczenia dla działalności stabilizacyjnej.
(20) Należy zwrócić szczególną uwagę na korzystanie z ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową w celu stabilizacji, w przypadku gdy powoduje pozycję nieobjętą "opcją typu greenshoe".
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki, które mają być spełnione przez pogramy odkupu i stabilizację instrumentów finansowych w celu skorzystania ze zwolnienia, przewidzianego w art. 8 dyrektywy 2003/6/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące określenia, obok określeń ustanowionych w dyrektywie 2003/6/WE:
1) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza każdą osobę prawną określoną w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG [4];
2) "instytucja kredytowa" oznacza osobę prawną określoną w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5];
3) "programy odkupu" oznaczają obrót akcjami własnymi zgodnie z art. 19–24 dyrektywy Rady 77/91/EWG;
4) "program harmonogramowego odkupu" oznacza taki program odkupu, w którym daty i ilość papierów wartościowych podlegających obrotowi podczas programu są wyznaczone w czasie podania programu odkupu do publicznej wiadomości;
5) "odpowiednie podanie do publicznej wiadomości" oznacza podanie do publicznej wiadomości zgodnie z procedurą określoną w art. 102 ust. 1 i art. 103 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6];
6) "właściwe papiery wartościowe" oznaczają zbywalne papiery wartościowe określone w dyrektywie 93/22/EWG, które są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub w odniesieniu do których wystosowano wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku oraz które są przedmiotem znacznej dystrybucji;
7) "stabilizacja" oznacza jakiekolwiek nabycie lub ofertę nabycia właściwych papierów wartościowych lub jakąkolwiek transakcję instrumentami powiązanymi równoważnymi do nich przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub instytucje kredytowe, która podejmowana jest w kontekście znacznej dystrybucji takich właściwych papierów wartościowych wyłącznie w celu wsparcia ceny rynkowej tych właściwych papierów wartościowych przez wcześniej ustalony okres czasu, ze względu na presję na sprzedaż tych papierów wartościowych;
8) "instrumenty powiązane" oznaczają następujące instrumenty finansowe (włącznie z tymi, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub w odniesieniu do których nie wystosowano wniosku o dopuszczenie do obrotu na takim rynku, o ile odpowiednie właściwe organy zgodziły się na standardy przejrzystości dla transakcji tymi instrumentami finansowymi):
a) kontrakty lub prawa do subskrybcji, nabycia lub zbycia właściwych papierów wartościowych;
b) pochodne instrumenty finansowe odnoszące się do właściwych papierów wartościowych;
c) w przypadku gdy właściwe papiery wartościowe są wymienialne lub mogą być przedmiotem zamiany na instrumenty dłużne, papiery wartościowe, na które takie wymienialne lub mogące być przedmiotem zamiany instrumenty dłużne mogą być wymienione lub zamienione;
d) instrumenty, które są wyemitowane lub poręczone przez emitenta lub poręczyciela właściwych papierów wartościowych i których cena rynkowa prawdopodobnie będzie miała znaczny wpływ na cenę właściwych papierów wartościowych i na odwrót;
e) w przypadku gdy właściwe papiery wartościowe są papierami wartościowymi równoważnymi akcjom, akcje reprezentowane przez te papiery wartościowe (oraz jakiekolwiek inne papiery wartościowe równoważne tym akcjom);
9) "znaczna dystrybucja" oznacza ofertę początkową lub wtórną właściwych papierów wartościowych, publicznie ogłoszoną i różniącą się od zwykłego obrotu zarówno wartością oferowanych papierów wartościowych, jak i stosowanymi metodami sprzedaży;
10) "oferent" oznacza poprzedniego posiadacza właściwych papierów wartościowych lub podmiot emitujący właściwe papiery wartościowe;
11) "przydział" oznacza proces lub procesy, przez które wyznaczana jest ilość właściwych papierów wartościowych, które mają otrzymać inwestorzy, którzy uprzednio dokonali subskrybcji na nie lub wnioskowali o nie;
12) "stabilizacja pomocnicza" oznacza wykorzystanie ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą lub opcji typu greenshoe przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub instytucje kredytowe w kontekście znacznej dystrybucji właściwych papierów wartościowych, wyłącznie dla ułatwienia działalności stabilizacyjnej;
13) "ułatwienie zakupu ponad liczbę objętą ofertą" oznacza klauzulę w umowie gwarantującej emisję lub w wiodącej umowie menadżerskiej, która zezwala na zatwierdzenie subskrypcji lub ofert nabycia większej ilości właściwych papierów wartościowych niż oferowane początkowo;
14) "opcja typu greenshoe" oznacza opcję przyznaną przez oferenta na rzecz przedsiębiorstw(-a) inwestycyjnych(-ego) lub instytucji kredytowych(-ej) zaangażowanych w ofertę w celu objęcia zakupów ponad liczbę objętą ofertą, na warunkach, na których takie przedsiębiorstwa(-o) lub instytucje(-a) mogą nabyć pewną ilość właściwych papierów wartościowych po cenie oferowanej przez pewien okres czasu po ofercie właściwych papierów wartościowych.
ROZDZIAŁ II
PROGRAMY ODKUPU
Artykuł 3
Cele programów odkupu
W celu skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 8 dyrektywy 2003/6/WE program odkupu musi być zgodny z przepisami art. 4, 5 i 6 niniejszego rozporządzenia oraz wyłącznym celem tego programu odkupu musi być obniżenie kapitału emitenta (wartościowo lub w odniesieniu do liczby akcji) lub wypełnienie zobowiązań wynikających z:
a) dłużnych instrumentów finansowych mogących być przedmiotem zamiany na instrumenty kapitałowe;
b) pracowniczych programów opcji na akcje lub innych przydziałów akcji pracownikom emitenta lub spółki stowarzyszonej.
Artykuł 4
Warunki programów odkupu i podawania do publicznej wiadomości
1.
Program odkupu musi być zgodny z warunkami określonymi w art. 19 ust. 1 dyrektywy 77/91/EWG.
2.
Przed rozpoczęciem obrotu pełne informacje szczegółowe dotyczące programu zatwierdzonego zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 77/91/EWG muszą być odpowiednio podane do publicznej wiadomości w Państwach Członkowskich, w których emitent wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie swoich akcji do obrotu na rynku regulowanym.
Te informacje szczegółowe muszą obejmować cel programu określony w art. 3, maksymalne wynagrodzenie, maksymalną liczbę akcji, które mają być nabyte oraz okres, na który udzielono zezwolenia na program.
Późniejsze zmiany programu muszą podlegać odpowiedniemu podaniu do publicznej wiadomości w Państwach Członkowskich.
3.
Emitent musi dysponować mechanizmami zapewniającymi wypełnienie zobowiązań dotyczących sprawozdania o obrocie właściwym organom rynku regulowanego, na którym akcje zostały dopuszczone do obrotu.
Mechanizmy te muszą ewidencjonować każdą transakcję związaną z programami odkupu, włącznie z informacjami określonymi w art. 20 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG.
4.
Emitent musi podać do publicznej wiadomości informacje szczegółowe na temat transakcji, określone w ust. 3, najpóźniej na koniec siódmej dziennej sesji rynkowej następującej po dniu wykonania takich transakcji.
Artykuł 5
Warunki obrotu
1.
W odniesieniu do ceny emitentowi nie wolno podczas wykonywania transakcji w ramach programu odkupu nabywać akcji po cenie będącej wartością wyższą spośród ceny ostatniego niezależnego obrotu i najwyższej bieżącej niezależnej oferty w miejscu obrotu, w którym dokonywany jest zakup.
Jeżeli miejsce obrotu nie jest rynkiem regulowanym, cena ostatniego niezależnego obrotu lub najwyższa bieżąca niezależna oferta wzięta do odniesienia jest ceną rynku regulowanego Państwa Członkowskiego, w którym dokonano zakupu.
W przypadku gdy emitent dokonuje nabycia własnych akcji poprzez finansowe instrumenty pochodne, cena wykonania tych finansowych instrumentów pochodnych nie będzie wyższa niż cena ostatniego niezależnego obrotu oraz najwyższa bieżąca niezależna oferta.
2.
W odniesieniu do wielkości emitentowi nie wolno nabywać więcej niż 25 % średniej dziennej wielkości akcji jakiegokolwiek dnia na rynku regulowanym, na którym dokonywany jest zakup.
Średnia dzienna wielkość musi być oparta na obrocie średniej dziennej wielkości w miesiącu poprzedzającym miesiąc podania tego programu do publicznej wiadomości i ustalona na tej podstawie dla okresu, dla którego wydano zezwolenie na program.
W przypadku gdy program nie odnosi się do tej wielkości, średnia dzienna wielkość musi być oparta na obrocie średniej dziennej wielkości w ciągu 20 dni poprzedzających dzień zakupu.
3.
Do celów ust. 2 w przypadkach wyjątkowo niskiej płynności na właściwych rynkach emitent może przekroczyć granicę 25 %, o ile zachowane są następujące warunki:
a) emitent powiadomi z wyprzedzeniem właściwy organ właściwego rynku o swoim zamiarze przekroczenia granicy 25 %;
b) emitent poda w sposób odpowiedni do publicznej wiadomości, że może przekroczyć granicę 25 %;
c) emitent nie przekroczy 50 % średniej dziennej wielkości.
Artykuł 6
Ograniczenia
1.
W celu skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 8 dyrektywy 2003/6/WE emitentowi nie wolno podczas uczestnictwa w programie odkupu angażować się w następujące transakcje:
a) sprzedaż własnych akcji w czasie trwania programu;
b) obrót w ciągu okresu, który – w myśl prawa Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce obrót – jest okresem zamkniętym;
c) obrót, w którego przypadku emitent podjął decyzję o opóźnieniu podania informacji wewnętrznych do publicznej wiadomości, zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/6/WE.
2.
Ustęp 1 lit. a) nie ma zastosowania, jeżeli emitent jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym lub instytucją kredytową oraz ustanowił skuteczne bariery informacyjne (chiński mur) z zastrzeżeniem nadzoru przez właściwy organ, pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za obsługę informacji wewnętrznych odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do emitenta oraz podmiotami odpowiedzialnymi za wszelkie decyzje dotyczące obrotu akcjami własnymi (włącznie z obrotem akcjami własnymi w imieniu klientów), w przypadku dokonywania obrotu akcjami własnymi na podstawie takiej decyzji.
Ustęp 1 lit. b) i c) nie ma zastosowania, jeżeli emitent jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym lub instytucją kredytową oraz ustanowił skuteczne bariery informacyjne (chiński mur), z zastrzeżeniem nadzoru przez właściwy organ pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za obsługę informacji wewnętrznych odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do emitenta (włącznie z decyzjami odnoszącymi się do obrotu w ramach programu odkupu) oraz podmiotami odpowiedzialnymi za obrót akcjami własnymi w imieniu klientów, w przypadku dokonywania obrotu akcjami w imieniu tych klientów.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, gdy:
a) emitent dysponuje programem harmonogramowego odkupu; lub
b) program odkupu jest prowadzony i zarządzany przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową, które podejmują swoje decyzje dotyczące obrotu w odniesieniu do akcji remitenta, niezależnie od, i bez wpływu, emitenta w zakresie określenia ram czasowych zakupów.
ROZDZIAŁ III
STABILIZACJA INSTRUMENTU FINANSOWEGO
Artykuł 7
Warunki stabilizacji
W celu skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 8 dyrektywy 2003/6/WE stabilizacja instrumentu finansowego musi być przeprowadzona zgodnie z przepisami zawartymi w art. 8, 9 i 10 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Warunki stabilizacji odnoszące się do czasu
1.
Stabilizacja przeprowadzana jest jedynie w ograniczonym horyzoncie czasu.
2.
W odniesieniu do akcji i innych papierów wartościowych równoważnych akcjom okres czasu określony w ust. 1 biegnie w przypadku publicznego ogłoszenia oferty początkowej, od dnia rozpoczęcia obrotu właściwymi papierami wartościowymi na rynku regulowanym i kończy się najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych.
W przypadku gdy publiczne ogłoszenie oferty początkowej ma miejsce w Państwie Członkowskim, które dopuszcza obrót przed rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, okres czasu określony w ust. 1 biegnie od dnia odpowiedniego podania do publicznej wiadomości ceny końcowej właściwych papierów wartościowych i kończy się najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych, o ile taki obrót jest prowadzony zgodnie z zasadami, jeśli są określone, rynku regulowanego, na którym właściwe papiery wartościowe są lub mają być dopuszczone do obrotu, włącznie ze wszelkimi zasadami dotyczącymi podawania do publicznej wiadomości oraz sprawozdaniem z obrotu.
3.
W odniesieniu do akcji i innych papierów wartościowych równoważnych akcjom okres czasu określony w ust. 1 biegnie, w przypadku oferty wtórnej, od dnia odpowiedniego podania do publicznej wiadomości ceny końcowej właściwych papierów wartościowych, i kończy się najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty przydziału.
4.
W odniesieniu do obligacji i innych postaci długu zabezpieczonego na papierach wartościowych (niewymienialnych ani niezamiennych na akcje lub inne papiery wartościowe równoważne akcjom) okres czasu określony w ust. 1 biegnie od dnia odpowiedniego podania do publicznej wiadomości warunków oferty dotyczącej właściwych papierów wartościowych (czyli włącznie z rozpiętością cenową do punktu wzorcowego, jeśli występuje, od momentu wyznaczenia) i kończy się albo najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych od otrzymania przez emitenta instrumentów wpływów z emisji albo najpóźniej w ciągu 60 dni kalendarzowych od daty przydziału właściwych papierów wartościowych, w zależności od tego, który z tych dwóch terminów jest wcześniejszy.
5.
W odniesieniu do długu zabezpieczonego na papierach wartościowych niewymienialnych ani niezamiennych na akcje lub inne papiery wartościowe równoważne akcjom, okres czasu określony w ust. 1 biegnie od dnia odpowiedniego podania do publicznej wiadomości końcowych warunków oferty dotyczącej właściwych papierów wartościowych i kończy się albo najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych od otrzymania przez emitenta instrumentów wpływów z emisji, albo najpóźniej w ciągu 60 dni kalendarzowych od daty przydziału właściwych papierów wartościowych, w zależności od tego, który z tych dwóch terminów jest wcześniejszy.
Artykuł 9
Warunki podawania do publicznej wiadomości i sprawozdawania odnoszące się do stabilizacji
1.
Następujące informacje wymagają odpowiedniego podania do publicznej wiadomości przez emitentów, oferentów lub podmioty podejmujące działalność stabilizacyjną, działające lub nie, w imieniu tych osób, przed rozpoczęciem okresu ofertowego dotyczącego właściwych papierów wartościowych:
a) możliwość podjęcia stabilizacji, że jej podjęcie nie jest pewne oraz możliwość jej zakończenia w dowolnym czasie;
b) fakt, że transakcje stabilizacyjne mają na celu wsparcie ceny rynkowej właściwych papierów wartościowych;
c) rozpoczęcie i zakończenie okresu, w którym może nastąpić stabilizacja;
d) tożsamość menedżera ds. stabilizacji, o ile nie jest ona znana w momencie publikacji; w takim przypadku musi zostać podana do publicznej wiadomości przed rozpoczęciem jakiejkolwiek działalności stabilizacyjnej;
e) istnienie i maksymalna wielkość ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą lub opcji typu greenshoe, okres wykonywania opcji typu greenshoe oraz wszelkie warunki korzystania z ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą lub wykonywania opcji typu greenshoe.
Stosowanie przepisów zawartych w niniejszym akapicie jest zawieszone dla ofert objętych zakresem stosowania środków wykonujących dyrektywę 2004/…/WE (dyrektywa dotycząca prospektu emisyjnego) od dnia stosowania tych środków.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów zawartych w art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/6/WE informacje szczegółowe dotyczące wszystkich transakcji stabilizacyjnych muszą być notyfikowane przez emitentów, oferentów lub podmioty podejmujące działalność stabilizacyjną, działające lub nie w imieniu tych osób, właściwemu organowi odpowiedniego rynku najpóźniej na koniec siódmej dziennej sesji rynkowej po dniu wykonania tych transakcji.
3.
W ciągu tygodnia od zakończenia okresu stabilizacji następujące informacje muszą zostać odpowiednio podane do publicznej wiadomości przez emitentów, oferentów lub podmioty podejmujące działalność stabilizacyjną, działające lub nie w imieniu tych osób:
a) fakt podjęcia lub niepodjęcia stabilizacji;
b) data rozpoczęcia stabilizacji;
c) data ostatniego pojawienia się stabilizacji;
d) przedział cenowy, w którego ramach prowadzona była stabilizacja, dla każdej z dat prowadzenia transakcji stabilizacyjnych.
4.
Emitenci, oferenci lub podmioty podejmujące stabilizację, działające lub nie w imieniu tych osób muszą ewidencjonować każde polecenia stabilizacji lub transakcję stabilizacyjną oraz rejestrować przynajmniej te informacje, które są określone w art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG, rozszerzone na instrumenty finansowe inne niż te już dopuszczone lub te, które dopiero będą dopuszczone do rynku regulowanego.
5.
W przypadku gdy kilka przedsiębiorstw inwestycyjnych lub instytucji kredytowych podejmie stabilizację, działając lub nie w imieniu emitenta lub oferenta, jeden z tych podmiotów działa jako centralny punkt informacyjny w odniesieniu do wszelkich zapytań właściwego organu rynku regulowanego, na którym właściwe papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu.
Artykuł 10
Szczególne warunki cenowe
1.
W przypadku oferty dotyczącej akcji i innych papierów wartościowych równoważnych akcjom stabilizacja właściwych papierów wartościowych nie jest w żadnym wypadku wykonywana powyżej ceny ofertowej.
2.
W przypadku oferty dotyczącej długu zabezpieczonego na papierach wartościowych wymienialnych lub zamiennych na instrumenty określone w ust. 1 stabilizacja tych instrumentów nie jest w żadnym wypadku wykonywana powyżej ceny rynkowej tych instrumentów w momencie podania do publicznej wiadomości końcowych warunków nowej oferty.
Artykuł 11
Warunki stabilizacji pomocniczej
W celu skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 8 dyrektywy 2003/6/WE stabilizacja pomocnicza musi być przeprowadzona zgodnie z przepisami art. 9 niniejszego rozporządzenia oraz:
a) właściwe papiery wartościowe mogą zostać zakupione ponad liczbę objętą ofertą jedynie podczas okresu subskrypcji oraz po cenie ofertowej;
b) pozycja wynikająca z wykorzystania ułatwienia zakupu ponad liczbę objętą ofertą przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową nieobjętą opcją typu greenshoe nie może przekroczyć 5 % oferty początkowej;
c) opcja typu greenshoe może być wykonana przez beneficjentów takiej opcji, jedynie w przypadku gdy właściwe papiery wartościowe zostały zakupione ponad liczbę objętą ofertą;
d) opcja typu greenshoe nie może wynosić więcej niż 15 % oferty początkowej;
e) okres wykonywania opcji typu greenshoe musi być taki sam jak okres stabilizacji wymagany zgodnie z art. 8;
f) wykonanie opcji typu greenshoe musi zostać niezwłocznie podane do publicznej wiadomości, wraz z wszelkimi odpowiednimi informacjami szczegółowymi, włącznie w szczególności z datą wykonania, liczbą i charakterem właściwych papierów wartościowych.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w Państwach Członkowskich z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2274/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na 2004 rok na maniok pochodzący z Tajlandii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) podczas wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Światowej Organizacji Handlu, Wspólnota zobowiązała się do otwarcia kontyngentu taryfowego na przywóz 21 milionów ton produktów z pozycji CN 07141010, 07141091 i 07141099 pochodzących z Tajlandii, na okres czterech lat, przy stawce celnej obniżonej do 6 %.
Kontyngent ten musi zostać otwarty przez Komisję, która ma nim zarządzać;
(2) należy stosować system administracyjny zapewniający, że w ramach kontyngentu można przywozić jedynie produkty pochodzące z Tajlandii.
W związku z powyższym wydanie pozwolenia na przywóz pozostaje uwarunkowane przedstawieniem świadectwa wywozowego wydanego przez organy tajlandzkie, którego wzór został podany do wiadomości Komisji;
(3) w związku z tym, że przywozem na rynek Wspólnoty produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, tradycyjnie zarządzano w oparciu o rok kalendarzowy, system ten powinien zostać utrzymany.
W związku z powyższym na rok 2004 należy otworzyć kontyngent;
(4) przywóz produktów z pozycji CN 07141010, 07141091 i 07141099 jest uwarunkowany przedstawieniem pozwolenia na przywóz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [3], i z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustanawiającym specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [4];
(5) w świetle wcześniejszych doświadczeń, jak również biorąc pod uwagę, że koncesja Wspólnoty przewiduje łączną ilość, o jaką można się ubiegać na cztery lata, przy maksymalnej ilości rocznej 5500000 ton, zaleca się utrzymywanie środków, które przy spełnieniu pewnych warunków ułatwią dopuszczenie do swobodnego obrotu ilości produktów przekraczających ilości określone w pozwoleniach na przywóz, albo umożliwią przeniesienie na następny okres różnicy pomiędzy ilością podaną w pozwoleniach na przywóz a faktycznie przywiezioną mniejszą ilością towaru;
(6) w celu zapewnienia prawidłowego stosowania porozumienia należy wprowadzić system ścisłych i systematycznych kontroli uwzględniających informacje podane na tajlandzkich świadectwach wywozowych oraz procedury tajlandzkich organów dotyczące wydawania świadectw wywozowych;
(7) środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I OTAWRCIE KONTYNGENTU
Artykuł 1
1.
Ustanawia się kontyngent taryfowy na przywóz 5500000 ton manioku z pozycji CN 07141010, 07141091 i 07141099 pochodzącego z Tajlandii, na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r.
Niniejszym ustala się stosowaną stawkę celną w wysokości 6 % ad valorem.
Numer porządkowy kontyngentu wynosi 09.4008.
2.
Produkty, o których mowa w ust. 1, są objęte ustaleniami niniejszego rozporządzenia pod warunkiem że są one przywożone na podstawie pozwoleń na przywóz, wydanych pod warunkiem przedłożenia Wspólnocie Europejskiej świadectwa na wywóz wydanego przez Departament Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu rządu Tajlandii, zwanego dalej "świadectwem wywozowym".
ROZDZIAŁ II ŚWIADECTWA WYWOZOWE
Artykuł 2
1.
Świadectwo wywozowe musi być sporządzone w jednym oryginale oraz co najmniej w jednej kopii na formularzu, którego wzór podano w Załączniku.
Format formularza wynosi w przybliżeniu 210 x 297 milimetrów.
Oryginał należy sporządzić na białym papierze z żółtym giloszem pozwalającym na ujawnienie fałszerstwa środkami mechanicznymi lub chemicznymi.
2.
Świadectwa wywozowe wypełnia się w języku angielskim.
3.
Oryginał i kopie świadectw wywozowych wypełnia się pismem maszynowym lub odręcznym.
W drugim przypadku, świadectwo należy wypełnić długopisem, dużymi drukowanymi literami.
4.
Każde świadectwo wywozowe musi posiadać nadrukowany numer seryjny. W górnej części należy umieścić także numer świadectwa.
Kopie mają być opatrzone tymi samymi numerami, co oryginał.
Artykuł 3
1.
Świadectwa wywozowe wydane w okresie od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r. zachowują ważność przez 120 dni od daty wydania.
Data wydania świadectwa wlicza się do okresu jego ważności.
Aby świadectwo było ważne, jego poszczególne części muszą być prawidłowo wypełnione i właściwie poświadczone zgodnie z postanowieniami ust. 2.
W części "waga przesyłki", należy wpisać ilość słownie i cyframi.
2.
Świadectwo wywozowe jest właściwie poświadczone, jeżeli wskazuje datę wydania i jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego oraz podpisami upoważnionej osoby lub osób.
ROZDZIAŁ III POZWOLENIA NA PRZYWÓZ
Artykuł 4
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz produktów z pozycji CN 07141010, 07141091 i 07141099 pochodzących z Tajlandii, sporządzone zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1342/2003, składa się do właściwych organów Państw Członkowskich wraz z oryginałem świadectwa wywozowego.
Oryginał świadectwa wywozowego zachowuje instytucja wystawiająca pozwolenie na przywóz.
Jednak jeżeli wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz dotyczy jedynie części ilości podanej na świadectwie wywozowym, instytucja wystawiająca wskazuje na oryginale ilość, na którą wykorzystano pozwolenie, a następnie, po przystawieniu swojej pieczęci, zwraca oryginał stronie zainteresowanej.
Przy wydaniu pozwolenia na przywóz pod uwagę bierze się jedynie te ilości, które podano w świadectwie wywozowym w rubryce "waga przesyłki".
Artykuł 5
Jeżeli okaże się, że ilość faktycznie wyładowanego towaru w ramach danej partii przekracza łączną ilość objętą pozwoleniem lub pozwoleniami na przywóz dotyczącymi tej partii, właściwy organ, który wystawił dane pozwolenie lub pozwolenia, na wniosek importera podaje do wiadomości Komisji teleksem lub faksem, w każdym przypadku, tak szybko jak to możliwe, numer lub numery tajlandzkich świadectw wywozowych, numer lub numery pozwoleń na przywóz, nadwyżkę ilości oraz nazwę statku towarowego.
Komisja kontaktuje się z organami tajlandzkimi w celu wydania nowych świadectw wywozowych.
Do czasu wydania nowych świadectw, nadwyżki ilości nie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu na mocy niniejszego rozporządzenia, o ile nie przedstawiono nowych pozwoleń na przywóz w odniesieniu do danych ilości.
Nowe pozwolenia na przywóz wydaje się na warunkach określonych w art. 10.
Artykuł 6
W drodze wyjątku od postanowień trzeciego akapitu art. 5, jeżeli okaże się, że ilości faktycznie wyładowanego towaru w przypadku danej dostawy nie przekraczają ilości objętych przedstawionym pozwoleniem lub pozwoleniami przywozu o więcej niż 2 %, właściwe organy Państwa Członkowskiego, które dopuściło towar do swobodnego obrotu, na wniosek importera, zatwierdzają dopuszczenie do swobodnego obrotu nadwyżki towaru za opłatą celną z pułapem 6 % ad valorem i złożenie przez importera zabezpieczenia w kwocie równej różnicy pomiędzy cłem określonym we Wspólnej Taryfie Celnej, a cłem zapłaconym.
Zabezpieczenie zostaje zwrócone po przedstawieniu właściwym organom Państwa Członkowskiego, które dopuściło towar do swobodnego obrotu, dodatkowego pozwolenia na przywóz w odniesieniu do danych ilości. W przypadku dodatkowych pozwoleń nie wymaga się zabezpieczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 lub art. 8 niniejszego rozporządzenia.
Dodatkowe pozwolenia na przywóz wydaje się na warunkach określonych w art. 10, po przedstawieniu co najmniej jednego nowego świadectwa wywozowego wydanego przez organy tajlandzkie.
W sekcji 20 dodatkowego pozwolenia na przywóz umieszcza się jedno z poniższych:
- Certificado complementario, artículo 6 del Reglamento (CE) no 2274/2003
- Supplerende licens, forordning (EF) nr. 2274/2003, artikel 6
- Zusätzliche Lizenz — Artikel 6 der Verordnung (EG) Nr. 2274/2003
- Συμπληρωματικό πιστοποιητικό — Άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2274/2003
- Licence for additional quantity, Article 6 of Regulation (EC) No 2274/2003
- Certificat complémentaire, règlement (CE) no 2274/2003, article 6
- Titolo complementare, regolamento (CE) n. 2274/2003 articolo 6
- Aanvullend certificaat — artikel 6, van Verordening (EG) nr. 2274/2003
- Certificado complementar, artigo 6.o do Regulamento (CE) n.o 2274/2003
- Lisätodistus, asetus (EY) N:o 2274/2003, 6 artikla
- Kompletterande licens, artikel 6 i förordning (EG) nr 2274/2003.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie dotyczące tych ilości, w odniesieniu do których nie przedstawiono dodatkowego pozwolenia na przywóz w terminie czterech miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, o którym mowa w akapicie pierwszym, ulega przepadkowi zwłaszcza w przypadku ilości, dla których nie wydano dodatkowego pozwolenia na przywóz zgodnie pierwszym akapitem art. 10.
Po wpisaniu przez właściwe organy ilości na dodatkowym pozwoleniu na przywóz i poświadczeniu wwozu towarów, z chwilą zwolnienia zabezpieczenia, o którym mowa w pierwszym akapicie, pozwolenie zwraca się instytucji, która je wystawiła, tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 7
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mogą być składane we wszystkich Państwach Członkowskich, a wydane pozwolenia zachowują ważność na obszarze całej Wspólnoty.
Tiret czwarte pierwszego akapitu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie ma zastosowania wobec przywozów dokonywanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
W drodze wyjątku od art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, zabezpieczenie dotyczące pozwoleń na przywóz, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, wynosi 5 EUR na tonę.
Artykuł 9
1.
Sekcję 8 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz oraz same pozwolenia należy oznaczyć napisem "Tajlandia".
2.
Pozwolenia na przywóz zawierają:
a) w sekcji 24, jeden z poniższych wpisów:
- Derechos de aduana limitados al 6 % ad valorem [Reglamento (CE) no 2274/2003]
- Toldsatsen begrænses til 6 % af værdien (forordning (EF) nr. 2274/2003)
- Beschränkung des Zolls auf 6 % des Zollwerts (Verordnung (EG) Nr. 2274/2003)
- Τελωνειακός δασμός κατ' ανώτατο όριο 6 % κατ' αξία [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2274/2003]
- Customs duties limited to 6 % ad valorem (Regulation (EC) No 2274/2003)
- Droits de douane limités à 6 % ad valorem [règlement (CE) no 2274/2003]
- Dazi doganali limitati al 6 % ad valorem [regolamento (CE) n. 2274/2003]
- Douanerechten beperkt tot 6 % ad valorem (Verordening (EG) nr. 2274/2003)
- Direitos aduaneiros limitados a 6 % ad valorem [Regulamento (CE) n.o 2274/2003]
- Arvotulli rajoitettu 6 prosenttiin (asetus (EY) N:o 2274/2003)
- Tullsatsen begränsad till 6 % av värdet (förordning (EG) nr 2274/2003)
b) w sekcji 20, następujące informacje:
i) nazwę statku towarowego podaną na tajlandzkim świadectwie wywozowym,
ii) numer i datę wystawienia tajlandzkiego świadectwa wywozowego.
3.
Pozwolenie na przywóz zostaje zaakceptowane jako dokument potwierdzający zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu jedynie w przypadku gdy zostanie wykazane, w szczególności przez przedłożenie przez zainteresowaną stronę kopii konosamentu, że produkty, dla których wymagane jest to zgłoszenie, zostały przetransportowane do Wspólnoty statkiem określonym w pozwoleniu na przywóz.
4.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6 niniejszego rozporządzenia oraz w drodze wyjątku od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości podanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu w sekcji 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
Artykuł 10
Pozwolenia na przywóz wydaje się piątego dnia roboczego następującego po dniu złożenia wniosku, chyba że Komisja poinformuje właściwe organy Państwa Członkowskiego teleksem lub faksem, że warunki określone w niniejszym rozporządzeniu nie zostały spełnione.
Na wniosek zainteresowanej strony, po otrzymaniu powiadomienia o zgodzie Komisji teleksem lub faksem, pozwolenie na przywóz może zostać wydane w krótszym terminie.
Jeżeli nie spełniono warunków regulujących kwestię wydawania pozwoleń na przywóz, Komisja może w razie konieczności, oraz po konsultacjach z organami tajlandzkimi, przedsięwziąć odpowiednie środki.
Artykuł 11
W drozdze wyjątku od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, ostatni dzień okresu ważności pozwolenia na przywóz odpowiada ostatniemu dniu okresu ważności stosownego świadectwa wywozowego, do którego dolicza się 30 dni.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie codziennie przekazują Komisji, teleksem lub faksem, następujące informacje dotyczące każdego wniosku o pozwolenie na przywóz:
a) ilość objętą każdym pozwoleniem na przywóz, na które złożono wniosek z zaznaczeniem, o ile to właściwe: "dodatkowe pozwolenie na przywóz",
b) nazwę wnioskodawcy;
c) numer przedstawionego świadectwa wywozowego, podany w górnej części świadectwa;
d) datę wydania świadectwa wywozowego;
e) łączną ilość objętą wydanym świadectwem wywozowym;
f) nazwę eksportera podane na świadectwie wywozowym.
2.
W terminie nie późniejszym niż po upływie pierwszych sześciu miesięcy 2005 r., organy odpowiedzialne za wydawanie pozwoleń na przywóz przesyłają Komisji, teleksem lub faksem, pełną listę nie odebranych ilości, odnotowanych na odwrocie pozwoleń na przywóz, nazwę statku towarowego i ilość odnośnych świadectw wywozowych.
ROZDZIAŁ IV POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2275/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Spressa delle Giudicarie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92, Włochy przekazały Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Spressa delle Giudicarie" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie ustanowione w nim wymogi, w szczególności zawiera wszelkie informacje wymagane na mocy art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, żadne oświadczenie sprzeciwu na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie zostało przesłane do Komisji.
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 2206/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 i wpisuje się jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2276/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
otwierające kontyngenty taryfowe i ustanawiające należności celne mające zastosowanie w ramach tych kontyngentów taryfowych na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Egiptu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu zakończenia procedury ratyfikacji i wejścia w życie Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Egiptem z drugiej strony, podpisanego w dniu 25 czerwca 2001 r., zawarto Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania przepisów handlowych określonych w Eurośródziemnomorskim Układzie Stowarzyszeniowym z Egiptem, zwanym dalej "Układem", który wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2004 r.
Rada zatwierdziła Układ w drodze decyzji z dnia 19 grudnia 2003 r. dotyczącej tymczasowego stosowania przepisów handlowych i środków towarzyszących Układowi Eurośródziemnomorskiemu ustanawiającemu stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Egiptem z drugiej strony [3].
(2) Układ zastąpi przepisy handlowe ustanowione w umowie o współpracy między Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej a Egiptem, podpisanej w Brukseli dnia 18 stycznia 1977 r. [4], oraz w umowie między Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Egiptem, podpisanej w Brukseli dnia 18 stycznia 1977 r. [5]
(3) Przepisy handlowe określone w Układzie przewidują stosowanie wzajemnych koncesji dotyczących należności celnych przywozowych odnoszących się do niektórych przetworzonych produktów rolnych.
(4) Koncesje wspólnotowe odnoszą się do przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Egipt.
Koncesje te przyjmują formę całkowitego zwolnienia z należności celnych, zwolnienia z ceł ad valorem oraz obniżenia ceł specyficznych w kontekście rocznych kontyngentów taryfowych.
(5) Roczne kontyngenty taryfowe oparte na Układzie powinny zostać otwarte.
Należności celne mające zastosowanie w ramach tych kontyngentów taryfowych podlegają specjalnemu obliczaniu.
Obliczeń należy dokonywać zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1460/96 z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzania w życie preferencyjnych porozumień handlowych mających zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [6].
(6) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7] ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Kontyngentami taryfowymi otwartymi na mocy niniejszego rozporządzenia należy zarządzać zgodnie z tymi zasadami.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w Załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Roczne kontyngenty na produkty pochodzące z Egiptu, określone w załączniku I niniejszym otwiera się od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia w latach następnych, zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 2
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe określone w art. 1 zarządzane są przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Należności celne mające zastosowanie w ramach kontyngentów taryfowych od dnia 1 stycznia 2004 r. odnoszące się do przywozu pochodzących z Egiptu towarów objętych tabelą 3 załącznika II do protokołu 3 do Umowy między Wspólnotą a Egiptem są określone w załącznikach I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2277/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z częścią B ppkt 4.15 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 dokonano przeglądu wykazów materiałów paszowych, dodatków paszowych, niektórych substancji stosowanych w żywieniu zwierząt i substancji pomagających w przetwarzaniu wykorzystywanych w paszach, ustanowionych w części C i D załącznika II tego rozporządzenia.
(2) Niektóre konwencjonalne materiały paszowe pochodzenia roślinnego nie są już potrzebne w rolnictwie ekologicznym na poziomie wspólnotowym.
Jednakże większość konwencjonalnych materiałów paszowych, w szczególności rośliny wysokobiałkowe, są wciąż niezbędne, przynajmniej w niektórych Państwach Członkowskich.
Co więcej, konwencjonalne produkty uboczne z mleka są wciąż konieczne w rolnictwie ekologicznym i niektóre minerały są niezbędne do zapewnienia dobrostanu ekologicznie hodowanego inwentarza żywego.
(3) Wykorzystanie niektórych środków konserwujących jest dozwolone w rolnictwie ekologicznym tylko w przypadku dodatków paszowych do kiszonki.
Jednakże wykorzystanie tych substancji jest także wymagane w niektórych Państwach Członkowskich dla ochrony upraw.
Co więcej, z powodów technologicznych potrzeba więcej dodatków paszowych z grupy spoiw, środków przeciwzbrylających i koagulantów.
(4) W wykazie materiałów paszowych i dodatków paszowych powinno wprowadzić się odpowiednie zmiany.
(5) Zharmonizowane reguły dla ekologicznej produkcji zwierzęcej zostały utworzone niedawno.
Pula genów różnych ekologicznie hodowanych gatunków zwierząt jest wciąż mała.
Co więcej, szczególnie w przypadku drobiu, systemy produkcji obejmują różne etapy, zwykle zarządzane przez różne wyspecjalizowane sektory.
Z powodu złożoności tych systemów cały ekologiczny cykl produkcyjny drobiu nie został jeszcze ukończony przez żadne Państwo Członkowskie.
W celu zapewnienia wystarczającej bioróżnorodności zwierząt gospodarskich hodowanych ekologicznie oraz dla ułatwienia rozwoju ekologicznej produkcji zwierzęcej istnieje potrzeba przedłużenia okresu przejściowego, w którym tradycyjne zwierzęta mogą być włączone do systemu rolnictwa ekologicznego.
(6) W celu uzupełnienia naturalnego wzrostu oraz dla odnowienia stada lub hodowli szczególną uwagę należy zwrócić na tradycyjne rasy zagrożone wyginięciem.
(7) Jedną z zasad systemu rolnictwa ekologicznego jest zapewnienie związku między produkcją zwierzęcą i gruntami ornymi.
Dla wszystkich ekologicznie hodowanych gatunków zwierząt pasze powinny pochodzić przede wszystkim z samych gospodarstw ekologicznych lub, w przypadku gdy to jest niemożliwe, powinny być produkowane we współpracy z innymi gospodarstwami ekologicznymi.
(8) W związku z tym w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 2092/91 powinno się wprowadzić odpowiednie zmiany.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2285/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe i rolne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie stawek celnych autnomicznych Wspólnej Taryfy Celnej na pewną liczbę nowych produktów niewyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. zawieszającego czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe i rolne [1].
(2) Produkty, dla których nie leży w interesie Wspólnoty dalsze utrzymywanie zawieszenia autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej lub których opis wymaga zmiany w celu uwzględnienia rozwoju technicznego, powinny być usunięte z wykazu Załącznika do wymienionego rozporządzenia.
(3) Produkty, w odniesieniu do których wymagane są zmiany w kolumnie "Wyszczególnienie", są traktowane jako nowe produkty.
(4) Biorąc pod uwagę dużą ilość zmian wchodzących w życie od dnia 1 stycznia 2004 r., Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 powinien zostać zastąpiony całkowicie nową wersją z mocą od tej daty, tak by była łatwiejsza do zrozumienia przez użytkownika.
(5) Biorąc pod uwagę rozszerzenie Wspólnoty Europejskiej z mocą od dnia 1 maja 2004 r., należy dołączyć produkty nowe do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 z mocą od tej daty.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1255/96 powinno zostać odpowiednio zmienione;
(7) Mając na uwadze znaczenie ekonomiczne niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w pkt. I.3 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2286/2003
z dnia 18 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wiążąca informacja taryfowa udzielona podmiotom gospodarczym przez Państwa Członkowskie, zawierająca zarówno poufne, jak i jawne dane, jest przekazywana do Komisji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2545/93 [2] i przechowywana w centralnej bazie danych, zarządzanej przez Komisję i dostępnej dla wszystkich administracji krajowych.
W przeszłości Komisja udostępniała publicznie dyski CD-ROM zawierające wyciągi z bazy danych, które nie ujawniały poufnych danych.
Obecnie zawieszono dystrybucję danych na dyskach CD-ROM ze względów technicznych i finansowych.
(2) Ponieważ ogół społeczeństwa i kraje kandydujące potrzebują pilnie dostępu do tej informacji, Komisja powinna umożliwić taki dostęp, publikując w swojej witrynie internetowej wyciąg z bazy danych dotyczący wiążącej informacji taryfowej, bez pokazywania informacji poufnych, takich jak dane dotyczące posiadacza lub poufna informacja o składzie towarów.
W przeciwieństwie do dysków CD-ROM, ten wyciąg powinien także zawierać obrazy, jeżeli są dostępne.
(3) Podmioty gospodarcze, które wnioskują o uzyskanie wiążącej informacji taryfowej, powinny zostać poinformowane o wykorzystaniu danych przechowywanych w bazie danych i dlatego konieczna jest zmiana uwagi "Ważne ostrzeżenie" na odpowiednich formularzach służących do zgłaszania wniosku i do udzielania wiążącej informacji taryfowej.
(4) Ponadto, w celu zapewnienia jasności, należy dokonać zmiany sposobu sformułowania art. 8 ust. 1 i 2 w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
Jednocześnie należy wykorzystać tę okazję do uproszczenia systemu przekazywania wiążącej informacji o pochodzeniu.
Dlatego przekazywanie takiej informacji powinno być ograniczone do tych elementów, które są niezbędnie konieczne.
(5) Od czasu wprowadzenia jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD) w dniu 1 stycznia 1988 r. ustawodawstwo celne poddane zostało zasadniczym zmianom, w szczególności w wyniku wprowadzenia jednolitego rynku w dniu 1 stycznia 1993 r. i rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 1 stycznia 1994 r..
Postęp techniczny, a w szczególności rosnące rozpowszechnienie się metod odpraw celnych wspomaganych komputerowo, również spowodowały konieczność dokonania zmian przepisów określających użycie jednolitego dokumentu administracyjnego.
(6) Konieczne jest również zebranie tych przepisów i ponowne opublikowanie formularzy dla jednolitego dokumentu administracyjnego, które zostały zmienione od czasu, gdy zostały po raz pierwszy wprowadzone.
Aktualizacja pociąga za sobą wymianę załączników 31 – 34, 37 i 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(7) Dla zapewnienia podmiotom gospodarczym Wspólnoty i władzom celnym możliwie najbardziej zharmonizowanej i uproszczonej dokumentacji wydaje się również konieczne przeprowadzanie, w odpowiedniej konsultacji z przedstawicielami zainteresowanych kół biznesowych, stałych przeglądów wymagań związanych z używaniem formularzy z punktu widzenia rozwoju praktyk biznesowych i działalności międzynarodowego forum w tym obszarze.
(8) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania odpowiednich przygotowań do wdrożenia nowych przepisów dotyczących jednolitego dokumentu administracyjnego należy zapewnić, aby te przepisy weszły w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2006 r.
Ponieważ jednak niektóre Państwa Członkowskie pragną wprowadzić nowe środki tak szybko, jak to będzie możliwe, konieczne jest pozwolenie na wcześniejsze ich wdrożenie.
(9) Konieczne będzie dokonanie oceny planów Państw Członkowskich odnośnie do wdrożenia rozpatrywanych środków i na tej podstawie zapewnienie możliwości wyrażenia zgody, pod pewnymi warunkami, na odroczenie daty wdrożenia.
(10) Artykuł 292 ust. 5 i art. 500 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 określają właściwe organy, do których należy składać wnioski o pojedyncze pozwolenia. Z wyjątkiem przypadku odprawy czasowej wnioski te powinny być składane organom celnym, właściwym dla miejsca, w którym wnioskujący utrzymuje główne księgi rachunkowe i w którym prowadzona jest przynajmniej część jego operacji, które mają zostać objęte pozwoleniem. Doświadczenia praktyczne pokazały, że aktualne kryteria do określenia właściwych organów nie są wystarczające, aby objąć wszystkie przypadki, które mogą zaistnieć w praktyce. Dlatego należy zapewnić, że jeżeli właściwe organy nie mogą zostać określone na podstawie istniejących reguł, wniosek należy przedłożyć organom celnym właściwym dla miejsca, w którym wnioskodawca utrzymuje główne księgi rachunkowe.
(11) System nadzoru nad przywozem został wprowadzony w 1997 r. w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
Znaczący i szybki wzrost wywozu niektórych produktów, dla których przyznawane są refundacje, z jednej strony, i poziom preferencyjnego przywozu dla tych samych produktów z drugiej strony, wydają się czasami wysoce sztuczne.
Nadzór, który aktualnie jest ograniczony do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu, powinien być również możliwy w przypadku wywozu, aby zwalczać nadużycia związane z takim przepływem towarów.
(12) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanowiło przepisy dotyczące użycia środków transportu objętych procedurą odprawy czasowej.
Transport osób bez wynagrodzenia w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa jest określony jako "użytkowanie w celach handlowych" środka transportu.
Jednak według Konwencji ze Stambułu "użytkowanie w celach handlowych" oznacza wyłącznie transport osób za wynagrodzeniem.
Różnice w definicji terminu "użytkowanie w celach handlowych" nie są uzasadnione.
Dlatego definicja ta powinna zostać zmieniona.
(13) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawia przepisy szczególne dotyczące użycia towarów w sektorze mleczarskim.
Stosowanie tych przepisów doprowadziło do pewnych problemów w praktyce.
Dlatego jest pożądane uproszczenie użycia towarów ekwiwalentnych w sektorze mleczarskim.
(14) W przypadku powstania długu celnego w ramach procedury uszlachetniania czynnego, w niektórych przypadkach, w celu określenia długu celnego, produkty kompensacyjne podlegają należnościom przywozowym właściwym dla nich.
Te przypadki zostały wymienione w art. 548 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w związku z załącznikiem 75 do tego rozporządzenia.
Zgodnie z ogólną uwagą poprzedzającą wykaz ustalony w załączniku 75 urząd kontrolny może wyrazić zgodę na zastosowanie art. 548 ust. 1 również do odpadów, złomu, pozostałości, ścinek i odrzutów innych niż wymienione w wykazie.
Państwa Członkowskie nie informują już Komisji o takich dodatkowych przypadkach.
Dlatego właściwe jest uproszczenie załącznika 75.
(15) Dlatego należy dokonać odpowiednich zmian w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 ust. 3A lit. k) otrzymuje brzmienie:
"k) akceptację tego, że dostarczona informacja może być przechowywana w bazie danych Komisji i że dane szczegółowe dotyczące wiążącej informacji taryfowej, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać ujawnione publicznie przez internet, z wyjątkiem informacji, które wnioskodawca oznaczył jako poufne; stosuje się przy tym obowiązujące przepisy w zakresie ochrony informacji.";
2) artykuł 8 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 8
1.
W przypadku wiążącej informacji taryfowej organy celne Państw Członkowskich niezwłocznie przesyłają do Komisji następujące informacje:
a) egzemplarz wniosku w sprawie udzielenia wiążącej informacji taryfowej (określony w załączniku 1B);
b) egzemplarz udzielonej wiążącej informacji taryfowej (egzemplarz nr 2 przedstawiony w załączniku 1);
c) dane podawane w egzemplarzu nr 4 przedstawionym w załączniku 1.
W przypadku wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia organy celne niezwłocznie przesyłają do Komisji stosowne dane szczegółowe o udzielonej wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia.
Wspomniane dane przekazywane są za pomocą środków elektronicznych.
2.
Na prośbę Państwa Członkowskiego Komisja przesyła niezwłocznie dane szczegółowe otrzymane zgodnie z ust. 1.
Taka transmisja realizowana jest środkami elektronicznymi.
3.
Przesyłane drogą elektroniczną dane wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowanej, udzielonej wiążącej informacji taryfowej i dane podane na egzemplarzu nr 4 z załącznika 1 przechowywane są w centralnej bazie danych Komisji.
Dane związane z wiążącą informacją taryfową, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać udostępnione publicznie przez Internet, z wyjątkiem informacji poufnych zawartych w polach 3 i 8 udzielonej wiążącej informacji taryfowej.";
3) w art. 212 dodaje się następujący ust. 4:
"4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz danych szczegółowych wymaganych w przypadku każdej procedury, o której mowa w załączniku 37.
Komisja opublikuje wykaz tych szczegółowych danych.";
4) w art. 213 dodaje się następujący drugi akapit:
"Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz kodów krajowych używanych w polach 37 (druga część pola), 44 i 47 (pierwsza część pola).
Komisja opublikuje wykaz tych kodów.";
5) artykuł 216 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 216
Wykaz pól używanych dla zgłoszeń celnych w celu przedstawienia wniosku o objęcie towarów określoną procedurą celną przy wykorzystaniu jednolitego dokumentu administracyjnego jest przedstawiony w załączniku 37."
6) w art. 254 wstępne sformułowania słowne otrzymują następujące brzmienie:
"Zgłoszenie do dopuszczenia do swobodnego obrotu, które organy celne mogą przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37, zawiera co najmniej dane szczegółowe wymagane w polach 1 (pierwsza i druga część pola), 14, 21 (przynależność państwowa), 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również:";
7) artykuł 269 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Procedurę, o której mowa w drugim tiret ustępu 1, stosuje się do składów typu B z wyjątkiem tego, że nie jest możliwe używanie dokumentów handlowych.
Jeżeli dokument administracyjny nie zawiera danych szczegółowych pokazanych w załączniku 37, tytuł 1 ustęp B, to dane te powinny zostać dostarczone na wniosku towarzyszącym.";
8) artykuł 275 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Zgłoszenie do objęcia gospodarczą procedurą celną, inną niż procedura uszlachetniania biernego lub składu celnego, które urząd celny objęcia procedurą może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37 lub do którego nie załączono niektórych dokumentów wymienionych w art. 220, zawiera przynajmniej dane określone w polu 1 (pierwsza i druga część pola), 14, 21 (przynależność państwowa), 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego oraz w polu 44, odniesienie do pozwolenia lub odniesienie do wniosku w przypadku stosowania art. 508 ust. 1.";
9) w artykule 280 ust. 1 i ust. 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Zgłoszenia wywozowe, które urząd celny może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawierają niektórych danych określonych w załączniku 37, zawierają przynajmniej dane określone w polu 1 (pierwsza i druga część pola), 2, 14, 17a, 31, 33, 38, 44 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również wszelkie inne informacje uznane za niezbędne w celu identyfikacji towarów, stosowania przepisów regulujących ich wywóz lub dla określenia kwoty zabezpieczenia wymaganego przed wywozem towarów.
W przypadku gdy towary podlegają należnościom wywozowym lub jakimkolwiek innym środkom przewidzianym w ramach wspólnej polityki rolnej, te zgłoszenia wywozowe zawierają wszystkie informacje wymagane dla właściwego stosowania takich należności lub środków.
2.
Organy celne mogą zwolnić zgłaszającego z obowiązku wypełniania pól 17a i 33 pod warunkiem złożenia przez niego oświadczenia, że wywóz danych towarów nie podlega zakazom lub ograniczeniom, i organy celne nie mają co do tego wątpliwości, a opis towarów pozwala na niezwłoczne i jednoznaczne ustalenie klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej.";
10) w drugim akapicie ust. 5 art. 292 tiret drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"— w przeciwnym razie – tam, gdzie utrzymywane są główne księgi rachunkowe wnioskodawcy ułatwiające dokonywanie kontroli ustaleń opartej na wynikach rewizji finansowej.";
11) w części II, tytuł I, rozdział 3, tytuł Sekcji 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Nadzór towarów" ;
12) w artykule 308d ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
W przypadku gdy ma być wprowadzony nadzór przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji sprawozdania nadzoru, co najmniej raz na miesiąc, które zawierają dane dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu lub wywiezionych.
Jeżeli chodzi o przywóz, to na prośbę Komisji Państwa Członkowskie ograniczają te dane do przywozu korzystającego z preferencji taryfowych.
2.
Sprawozdania nadzoru Państw Członkowskich wskazują całkowitą ilość towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu lub wywiezionych, w zależności od przypadku, od pierwszego dnia rozpatrywanego okresu.";
13) w art. 500 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"W przypadkach gdy właściwy organ celny nie może zostać określony zgodnie z pierwszym i drugim akapitem, wniosek zostaje przedłożony organom celnym właściwym ze względu na miejsce, gdzie prowadzone są główne księgi rachunkowe wnioskodawcy, co ułatwia oparte na audycie kontrolowanie procedury.";
14) w artykule 555 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) "użytkowanie w celach handlowych"; oznacza użycie środków transportu do transportu osób za wynagrodzeniem lub przemysłowy lub handlowy transport towarów za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia.";
15) załącznik 1 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
16) załącznik 1B zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
17) załączniki 31 do 34 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
18) załączniki 31 do 34 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
19) załącznik 74 zmienia się zgodnie z załącznikiem V do niniejszego zarządzenia;
20) załącznik 75 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przed dniem 1 stycznia 2005 r. Komisja dokona oceny planów Państw Członkowskich dotyczących wdrożenia środków przewidzianych w art. 1 ust. 3 do 9, ust. 17 i 18.
Ocena będzie oparta na sprawozdaniach zawartych w materiałach przesyłanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Artykuł 1 ust. 11 i 12 obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r.
3.
Artykuł 1 ust. 1, 2, 15 i 16 obowiązuje od dnia 1 lutego 2004 r.
4.
Artykuł 1 ust. 3 do 9, 17 i 18 obowiązuje od dnia 1 lutego 2004 r.
Jednak Państwa Członkowskie mogą je wdrożyć przez tym terminem.
W tym przypadku Państwa Członkowskie informują Komisją o terminie, w którym wdrażają przepisy niniejszego rozporządzenia.
Komisja opublikuje tę informację.
5. Komisja może zadecydować na podstawie oceny przewidzianej w art. 2 i zgodnie z procedurą komitetu czy i pod jakimi warunkami konieczne jest odroczenie terminu określonego w pierwszym akapicie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2287/2003
z dnia 19 grudnia 2003 r.
ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r. [1], w szczególności jego art. 24, załączniki VI, VIII, IX i XII,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 66/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiające pewne środki ochrony i kontroli stosowane do działalności połowowej na Antarktyce [3], w szczególności jego art. 21,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zobowiązuje Radę do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia dostępu do wód oraz zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej, biorąc pod uwagę dostępne opinie naukowe oraz, w szczególności, sprawozdanie przygotowane przez Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa.
(2) Na podstawie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 obowiązkiem Rady jest ustanowienie ogólnego dopuszczalnego połowu (TAC) przez rybołówstwo lub grupę rybołówstwa.
Możliwości połowowe powinny zostać rozdzielone Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 20 tego rozporządzenia.
(3) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania TAC oraz kwotami powinny zostać ustalone specjalne warunki, na których podstawie dokonuje się czynności połowowych.
Niezbędne jest ustanowienie zasad i niektórych procedur gospodarki rybnej na poziomie wspólnotowym, aby Państwa Członkowskie mogły zapewnić zarządzanie statkami pływającymi pod ich banderą.
(5) Zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [4] niezbędne jest zidentyfikowanie zasobów, które podlegają różnym środkom w nim ustanowionym.
(6) Zgodnie z procedurą przewidzianą w porozumieniach lub protokołach w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa Wspólnota utrzymuje konsultacje w sprawie praw połowowych z Norwegią [5], Wyspami Owczymi [6], Grenlandią [7], Islandią [8], Łotwą [9], Litwą [10] oraz Estonią [11].
(7) Na podstawie art. 124 Aktu Przystąpienia z 1994 r. umowy dotyczące rybołówstwa zawarte przez Szwecję i Finlandię z państwami trzecimi są zarządzane przez Wspólnotę.
Zgodnie z takimi umowami Wspólnota odbyła konsultacje z Polską.
(8) Na mocy Akt Przystąpienia z 2003 r. przepisy w sprawie możliwości połowowych w odniesieniu do Estonii, Łotwy, Litwy oraz Polski mają być zgodne z Traktatem o Przystąpieniu od dnia przystąpienia.
Jednakże powinna być stosowana ta sama podstawa w odniesieniu do rozdzielania możliwości połowowych od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia przystąpienia.
(9) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną w wielu regionalnych organizacjach rybołówstwa.
Te organizacje rybołówstwa zaleciły ustalenie ograniczeń połowowych oraz innych reguł dotyczących ochrony niektórych gatunków.
Zalecenia te powinny z tego względu być wdrażane przez Wspólnotę.
(10) Podczas swojego dorocznego posiedzenia Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła tabele wskazujące niedostateczne wykorzystanie oraz nadmiernie wykorzystane możliwości połowowe Umawiających się Stron ICCAT.
W tym kontekście ICCAT przyjęła decyzję stwierdzająca, że w roku 2002 Wspólnota Europejska niedostatecznie wykorzysta swoją kwotę w odniesieniu do niektórych zasobów.
(11) W celu przestrzegania dostosowań wspólnotowych kwot ustanowionych przez ICCAT niezbędne jest rozprowadzenie niedostatecznie wykorzystanych kwot na podstawie odpowiednich zobowiązań każdego z Państw Członkowskich w kierunku niedostatecznego wykorzystania bez zmieniania klucza podziału ustanowionego w tym rozporządzeniu dotyczącym rocznego rozdzielenia TAC.
(12) Realizacja możliwości połowowych powinna być zgodna z przedmiotowym prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczególne zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [12], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [13], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [14], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [15], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [16], rozporządzeniem (WE) nr 66/98, rozporządzeniem Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [17], rozporządzeniem Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich [18] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 1434/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. określającym warunki wyładunku śledzia do celów przemysłowych innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi [19].
(13) W celu przyczyniania się do zachowania zasobów rybnych powinny zostać wdrożone niektóre działania uzupełniające dotyczące warunków technicznych połowów w 2004 r.
(14) Niezbędne jest przyjęcie przepisów wspólnotowych dotyczących połowów w Zatoce Ryskiej zgodnie ze wskazaniami ustalonymi w Akcie Przystąpienia z 2003 r.
Właściwe jest wprowadzenie zobowiązania do utrzymywania specjalnych zezwoleń połowowych w celu posiadania dostępu do tych wód.
(15) Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) przyjęła podczas swojego posiedzenia w październiku 2003 r. szczególne zamknięcie połowów w odniesieniu do floty sejnerów, razem ze środkami technicznymi dotyczącymi zatrzymania wszystkich przepisów dotyczących przyłowów oraz przepisów odnoszących się do żółwi morskich.
Chociaż Wspólnota nie jest członkiem tej organizacji, niezbędne jest zrealizowanie tych ograniczeń połowowych w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi.
(16) TAC w odniesieniu do zasobów, dla których plany naprawcze mogą być realizowane już w 2004 r., powinny odpowiadać strategiom naprawczym ustanowionym w tych planach.
W odniesieniu do zasobów, w przypadku gdy takie plany naprawcze nie mogą zostać wdrożone w 2004 r., powinno mieć zastosowanie bardziej rygorystyczne krótkookresowe zarządzanie.
(17) Do czasu przyjęcia planów naprawczych oraz zrealizowania nakładów w ramach planów zarządzania w nich zawartych niezbędne jest stosowanie przejściowych planów zarządzania nakładami przynajmniej w odniesieniu do najbardziej zagrożonych zasobów, w odniesieniu do których Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) zaleciła zerowy TAC w 2004 r.
(18) Niezbędne jest, po uzyskaniu porady od ICES, stosowanie tymczasowego systemu w celu zarządzania nakładem połowowym rybołówstwa przemysłowego w odniesieniu do dobijakowatych w podobszarze IV ICES (Skagerrak oraz Morze Północne).
(19) Podczas swojego 25. dorocznego posiedzenia w dniach 15–19 września 2003 r. Organizacja Rybacka Północno-Zachodniego Atlantyku przyjęła plan odbudowy w odniesieniu do halibuta niebieskiego na podobszarze 2 Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku oraz rejonach 3KLMNO.
Plan przewiduje redukcję poziomu TAC do 2007 r., jak również dodatkowe środki w celu zapewnienia jego skuteczności.
Z tego względu niezbędne jest zrealizowanie tych środków, począwszy już od 2004 r. do czasu przyjęcia rozporządzenia Rady realizującego wieloletnie środki w celu odbudowy zasobu halibuta niebieskiego.
(20) W celu spełnienia zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez Wspólnotę jako Umawiającą się Stronę Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR), łącznie ze zobowiązaniem do stosowania środków przyjętych przez Komisję CCAMLR, powinny być stosowane TAC przez nią przyjęte w odniesieniu do okresu 2003–2004 oraz odpowiednich okresowych dat granicznych.
(21) Podczas swojego XXII dorocznego posiedzenia w 2003 r. CCAMLR zatwierdziła uczestnictwo statków pływających pod banderą WE w rybołówstwie badawczym w odniesieniu do Dissostichus spp. w podobszarach FAO 88.1 oraz FAO 48.6, oraz poddała odpowiednie działalności połowowe ograniczeniom połowowym oraz ograniczeniom przyłowów, jak również niektórym środkom technicznym.
Te ograniczenia oraz środki techniczne oraz odpowiadające im terminy okresowych ograniczeń powinny być stosowane.
(22) W celu zapewnienia utrzymania się wspólnotowym rybakom ważne jest otwarcie tych łowisk dnia 1 stycznia 2004 r.
Uwzględniając pilność sprawy, konieczne jest przyznanie wyjątku w odniesieniu do sześciotygodniowego okresu wspomnianego w ust. I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia możliwości połowowe na rok 2004 w odniesieniu do niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych oraz specjalne warunki, na których podstawie takie możliwości połowowe mogą być wykorzystane.
Jednakże w odniesieniu do niektórych zasobów Antarktyki ustanawia ono możliwości połowowe oraz specjalne warunki na okres określony w załączniku IF.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenia stosuje się do:
a) wspólnotowych statków rybackich (zwanych dalej "statkami wspólnotowymi"); oraz
b) statków rybackich pływających pod banderą oraz zarejestrowanych w państwach trzecich (zwanych dalej "statkami państw trzecich") na wodach podlegających władzy lub jurysdykcji Państw Członkowskich (zwanych dalej "wodami WE").
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "możliwości połowowe" oznaczają:
i) ogólny dopuszczalny połów ("TAC") lub ilość statków posiadających zezwolenie połowowe i/lub okres ważności tych zezwoleń;
ii) udziały TAC dostępne Wspólnocie;
iii) kwoty połowowe przydzielone Wspólnocie na wodach państwa trzeciego;
iv) rozdzielenie wspólnotowych możliwości połowowych na podstawie pakt ii) oraz iii) Państwom Członkowskim w postaci kwot;
v) przydzielenie państwom trzecim kwot, które należy wykorzystać na wodach terytorialnych Wspólnoty;
b) "wody międzynarodowe" oznaczają wody poza obszarem władzy lub jurysdykcji jakiegokolwiek państwa;
c) "obszar regulowany Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku" oznacza część obszaru konwencji NAFO (Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku), niepozostający pod władzą lub podlegający jurysdykcji państwa nadbrzeżnego;
d) "Skagerrak" oznacza obszar ograniczony od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji;
e) "Kattegat" oznacza obszar ograniczony od północy linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna oraz od tego punktu do punktu najbliżej położonego na wybrzeżu Szwecji, a na południu ograniczony linią ciągnącą się od Hasenøre do Gnibens Spids, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Gilbjerg Hoved do Kullen;
f) "Morze Północne" oznacza podobszar IV ICES oraz tą część strefy IIIa CES., która nie jest objęta definicją Skagerrak podaną w lit. c);
g) "jednostka zarządzania 3" oznacza podrejon ICES 30 i 31 oraz część podrejonu 29 na północ do 59°30′ szerokości geograficznej północnej.
h) "Zatoka Ryska" oznacza obszar ograniczony od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Ovisi (57° 34.1234′ N, 21° 42.9574′ E) na północnym wybrzeżu Łotwy do Południowej Skały Przylądka Loode (57° 57.4760′ N, 21° 58.2789′ E) na wyspie Saaremaa, następnie w kierunku najbardziej wysuniętego na południe punktu Półwyspu Sõrve, a następnie w kierunku północno-wschodnim, wzdłuż zachodniego brzegu wyspy Saaremaa, oraz na północy ograniczony linią ciągnącą się od 58°30.0′ N 23°13.2′ E do 58°30.0′ N 23°41′ 1E.
i) "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają Republikę Czeską, Republikę Estońską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Republikę Węgierską, Republikę Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką.
Artykuł 4
Strefy połowów
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) strefy ICES (Międzynarodowa Rada Badań Morza) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91;
b) strefy CECAF (środkowo-wschodni Atlantyk lub główna strefa połowowa FAO 34) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 2597/95;
c) strefy NAFO (Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (EWG) nr 2018/93;
d) strefy CCAMLR (Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 66/98.
ROZDZIAŁ II
MOŻLIWOŚCI POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 5
Możliwości połowowe oraz przydziały
1.
Możliwości połowowe dla statków wspólnotowych na wodach terytorialnych Wspólnoty w niektórych strefach innych niż wody terytorialne Wspólnoty oraz rozdzielenie takich możliwości połowowych między Państwa Członkowskie powinno odbywać się zgodnie z tym, jak ustalono w załącznikach I oraz II.
2.
Statki wspólnotowe zostają niniejszym upoważnione do dokonywania połowów, w granicach kwoty wymienionej w załączniku I, na wodach objętych jurysdykcją w zakresie rybołówstwa Estonii, Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii, Łotwy, Litwy, Norwegii, Polski oraz strefy połowowej wokół Jan Mayen oraz Federacji Rosyjskiej, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 9, 16 oraz 17.
3.
Komisja ustanawia możliwości połowowe gromadnika w strefie V, XIV (na wodach Grenlandii) dostępne Wspólnocie, równe 70 % udziału Grenlandii TAC gromadnika, tak szybko jak TAC został ustanowiony.
Po przewiezieniu 30000 ton do Islandii, 10000 ton na Wyspy Owcze oraz 6700 ton do Norwegii pozostała ilość jest dostępna dla wszystkich Państw Członkowskich.
4. Możliwości połowowe w odniesieniu do zasobów błękitka w strefach I–XIV (wody WE oraz wody międzynarodowe) oraz śledzia w strefie I oraz II (wody WE oraz wody międzynarodowe) mogą zostać zwiększone przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, jeżeli państwa trzecie nie przestrzegają odpowiedzialnego zarządzania tymi zasobami.
Artykuł 6
Przepisy szczególne dotyczące rozdzielania
Rozdzielenie możliwości połowowych między Państwa Członkowskie przewidziane w załącznikach I oraz II nie stanowi uszczerbku dla:
a) wymian dokonanych na podstawie art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
b) ponownych przydziałów przeprowadzonych na podstawie art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
d) ilości wstrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
e) odliczeń dokonywanych na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96.
Artykuł 7
Elastyczność kwoty
W odniesieniu do roku 2004 zasoby, które podlegają zapobiegawczym lub analitycznym TAC, zasoby, w odniesieniu do których należy stosować coroczne warunki elastyczności określone w art. 3 oraz 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96, oraz zasoby, w odniesieniu do których należy stosować współczynniki kar przewidziane w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, są ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Warunki wyładowywania połowu i przyłowu
1.
Ryby z zasobów, dla których możliwości połowowe są ustalone, nie są zatrzymywane na pokładzie lub wyładowywane, chyba że:
a) połowy były dokonane przez statki Państwa Członkowskiego posiadającego określoną kwotę i ta kwota nie została wyczerpana; lub
b) połowy z części udziału wspólnotowego nie zostały rozdzielone w formie kwot między Państwa Członkowskie, a udział ten nie został wyczerpany; oraz
c) w odniesieniu do wszystkich gatunków innych niż śledź i makrela, w przypadku gdy są one zmieszane z innymi gatunkami, połowy zostały dokonane sieciami, których rozmiar oczek jest mniejszy niż 32 milimetry zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia (WE) nr 850/98, nie są sortowane na pokładzie ani po rozładowaniu; lub
d) w odniesieniu do śledzia połowy są zgodne z wymogami art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1434/98; lub
e) w odniesieniu do makreli, w przypadku gdy są zmieszane z ostrobokami lub sardynkami, waga makreli nie przekracza 10 % wagi makreli ogółem, ostroboków oraz sardynek na pokładzie, oraz połowy nie są sortowane; lub
f) połowy są dokonywane podczas trwania badań naukowych przeprowadzanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/98.
2.
Wszystkie wyładunki są wliczane do kwoty lub jeżeli udział wspólnotowy nie został rozdzielony między Państwami Członkowskimi przez kwoty, do udziału wspólnotowego, z wyjątkiem połowów dokonanych na podstawie przepisów ust. 1 lit. c), d), e) oraz f).
3.
Nie naruszając ust. 1, jeżeli wszelkie możliwości połowowe wskazane w załączniku II są wyczerpane, zakazane jest w odniesieniu do statków operujących w ramach rybołówstwa, do których stosuje się odpowiednie ograniczenia połowowe, wyładowywanie połowów, które są nieposortowane oraz zawierają śledzia.
4.
Oznaczenie udziałów procentowych przyłowów oraz ich zbyt dokonywany jest zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Artykuł 9
Ograniczenia dostępu
1.
Nie przeprowadza się żadnych połowów przez statki wspólnotowe na obszarze Skagerrak w obrębie 12 mil morskich od linii podstawowej Norwegii.
Jednakże statki pływające pod banderą Danii lub Szwecji są upoważnione do dokonywania połowów 4 mile morskie od linii podstawowej Norwegii.
2.
Połowy statków wspólnotowych na wodach podlegających jurysdykcji Islandii są ograniczone do obszaru określonego liniami prostymi kolejno łączącymi następujące współrzędne:
Obszar południowo-zachodni
1.
63°12′ N oraz 23°05′ W przez 62°00′ N oraz 26°00′ W,
2.
62°58′ N oraz 22°25′ W,
3.
63°06′ N oraz 21°30′ W,
4.
63°03′ N oraz 21°00′ W z tego miejsca 180°00′ S;
Obszar południowo-wschodni
1.
63°14′ N oraz 10°40′ W,
2.
63°14′ N oraz 11°23′ W,
3.
63°35′ N oraz 12°21′ W,
4.
64°00′ N oraz 12°30′ W,
5.
63°53′ N oraz 13°30′ W,
6.
63°36′ N oraz 14°30′ W,
7.
63°10′ N oraz 17°00′ W z tego miejsca 180°00′ S.
Artykuł 10
Specjalne warunki odnoszące się do śledzia z Morza Północnego
Środki wymienione w załączniku III stosuje się w odniesieniu do łapania, sortowania oraz wyładowywania śledzia złowionego w Morzu Północnym, na obszarze Skagerrak oraz Kattegat.
Artykuł 11
Inne środki techniczne oraz środki kontroli
Środki techniczne określone w załączniku IV stosuje się w 2004 r. poza środkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 850/98, rozporządzeniu (WE) nr 88/98, rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 oraz rozporządzeniu (WE) nr 973/2001.
Szczegółowe przepisy wykonawcze pkt 11 oraz 12 załącznika IV mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 12
Ograniczenia nakładów oraz związane z tym warunki w odniesieniu do zarządzania zasobami
1.
Na okres 1–31 stycznia 2004 r. w odniesieniu do zarządzania zasobami dorsza na obszarze Skagerrak, Kattegat, na Morzu Północnym oraz na zachodzie od Szkocji stosuje się ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki ustanowione w załączniku XVII rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 [20].
2.
Na okres od dnia 1 lutego do dnia 31 grudnia 2004 r. w odniesieniu do zarządzania zasobami dorsza na Skagerrak, Kattegat oraz Morzu Północnym oraz Kanale Wschodnim, Morzu Irlandzkim oraz na zachód od Szkocji, stosuje się ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki ustanowione w załączniku V.
3.
W odniesieniu do zarządzania zasobami dobijakowatych na podobszarze ICES IV (Skagerrak oraz Morze Północne) stosuje się ograniczenia nakładów oraz warunki ustanowione w załączniku VI.
4. Szczegółowe przepisy wykonawcze ust. 6 załącznika VI mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
ROZDZIAŁ III
MOŻLIWOŚCI POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 13
Zezwolenie
Statkom pływającym pod banderą Barbadosu, Estonii, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Łotwy, Litwy, Norwegii, Polski, Federacji Rosyjskiej, Surinamu, Trynidadu i Tobago oraz Wenezueli oraz statkom zarejestrowanym na Wyspach Owczych zezwala się na dokonywanie połowów w granicach kwoty określonej w załączniku I, na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14, 15, 18, 19, 20, 21, 22, 23 oraz 24.
Artykuł 14
Ograniczenia geograficzne
Połowy dokonywane przez statki pływające pod banderą:
a) Norwegii lub zarejestrowane na Wyspach Owczych są ograniczone do strefy 200 mil morskich znajdującej się 12 mil w kierunku morza do części podstawowej Państw Członkowskich na Morzu Północnym, Kattegat, Morzu Bałtyckim oraz Oceanie Atlantyckim na północ od 43°00′ N, z wyjątkiem obszaru określonego w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002; połowy na obszarze Skagerrak dokonywane przez statki pływające pod banderą Norwegii są dopuszczalne w kierunku morza od odległości czterech mil morskich od linii podstawowych Danii oraz Szwecji;
b) Estonii, Łotwy oraz Litwy ograniczone są do tych części strefy 200 mil morskich znajdującej się 12 mil w kierunku morza od linii podstawowych Państw Członkowskich na Morzu Bałtyckim na południe od 59°30′ N;
c) Polski oraz Federacji Rosyjskiej ograniczone są do tych części szwedzkiej strefy 200 mil morskich znajdującej się w odległości 12 mil morskich w kierunku morza od linii podstawowej Szwecji na Morzu Bałtyckim na południe od 59°30′ N;
d) Barbados, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Surinamu, Trynidadu i Tobago oraz Wenezueli ograniczone są do tych części strefy 200 mil morskich leżącej w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej francuskiego departamentu Gujany.
Artykuł 15
Warunki w odniesieniu do wyładowywania połowów i przyłowów
Ryby z zasobów, w odniesieniu do których możliwości połowowe są ustalone, nie są przechowywane na pokładzie lub wyładowywane, chyba że połowy zostały dokonane przez statki państwa trzeciego posiadające kwotę połowową, a kwota ta nie jest wyczerpana.
ROZDZIAŁ IV
UZGODNIENIA LICENCYJNE DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 16
Licencje oraz związane z nimi warunki
1.
Nie naruszając ogólnych zasad dotyczących licencji połowowych oraz specjalnych zezwoleń połowowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1627/94 połowy na wodach państwa trzeciego podlegają wymogowi posiadania licencji wydanej przez władze państwa trzeciego.
Jednakże akapit pierwszy nie ma zastosowania do następujących statków, jeżeli połowy dokonywane są na norweskich wodach Morza Północnego:
a) statków o tonażu równym lub mniejszym niż 200 GT;
b) statków dokonujących połowów przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do gatunków innych niż makrela;
c) statków szwedzkich, zgodnie z ustanowioną praktyką.
2.
Największa ilość licencji oraz innych związanych z nimi warunków jest ustanawiana, jak ustalono w części I załącznika VII.
Wnioski o licencje wskazują rodzaje połowów oraz nazwę i właściwości statków, w odniesieniu do których mają zostać wydane licencje oraz są skierowane przez władze Państw Członkowskich do Komisji.
Komisja przedkłada te wnioski zainteresowanym władzom państw trzecich.
3.
Statki wspólnotowe spełniają wymagania dotyczące ochrony oraz środków kontroli oraz wszystkie pozostałe przepisy dotyczące strefy, w której operują.
Artykuł 17
Wyspy Owcze
Statki wspólnotowe posiadające licencję na ukierunkowany połów w odniesieniu do jednego gatunku na wodach Wysp Owczych, mogą przeprowadzać ukierunkowany połów w odniesieniu do innych gatunków, pod warunkiem że dokonują uprzedniego powiadomienia o zmianie władzom Wysp Owczych.
ROZDZIAŁ V
UZGODNIENIA LICENCYJNE DOTYCZĄCE STATKÓW PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 18
Zobowiązanie do posiadania licencji oraz specjalne zezwolenie połowowe
1.
Nie naruszając przepisów art. 28b rozporządzenia (WE) nr 2847/93, statki norweskie o tonażu mniejszym niż 200 GT są wyłączone z obowiązku posiadania licencji oraz zezwolenia połowowego.
2.
Licencja oraz specjalne zezwolenie połowowe są przechowywane na pokładzie.
Statki zarejestrowane na Wyspach Owczych lub w Norwegii są wyłączone z tego obowiązku.
3.
Statki państw trzecich posiadające zezwolenie połowowe dnia 31 grudnia 2003 r. mogą kontynuować połowy od początku roku 2004 do momentu przedłożenia oraz zatwierdzenia przez Komisję wykazu dopuszczonych statków.
Artykuł 19
Wniosek o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego
Wnioskowi o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego organu państwa trzeciego składane Komisji towarzyszą następujące informacje:
a) nazwa statku;
b) numer wpisu do rejestru;
c) zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne;
d) port rejestracji;
e) nazwa (nazwisko) i adres właściciela lub czarterującego;
f) tonaż brutto oraz długość całkowita;
g) moc silnika;
h) sygnał wywoławczy oraz częstotliwość radiowa;
i) planowana metoda połowów;
j) planowany obszar połowów;
k) gatunki, w odniesieniu do których planuje się połowy;
l) okres, w odniesieniu do którego wymagana jest licencja.
Artykuł 20
Ilość licencji
Ilość licencji oraz szczególnych związanych z nimi warunków jest ustanawiana w sposób określony w części II załącznika VII.
Artykuł 21
Unieważnienie lub wycofanie
1.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe mogą zostać unieważnione w związku z wydaniem nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych.
Takie unieważnienie staje się skuteczne od dnia przed wydaniem nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych przez Komisję.
Nowe licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe stają się skuteczne w dniu ich wydania.
2.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe są w całości lub częściowo wycofywane przed datą ich wygaśnięcia, jeżeli kwota w odniesieniu do zasobu, określona w załączniku I została wyczerpana.
3.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe są wycofywane w przypadku niespełnienia zobowiązania ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 22
Niezgodność z odpowiednimi regułami
1.
Na okres nieprzekraczający 12 miesięcy nie wydaje się żadnej licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego jakiemukolwiek statkowi, który spełnił zobowiązania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komisja przedkłada zainteresowanym organom państwa trzeciego nazwy oraz właściwości statków, którym nie zostanie przyznane zezwolenie na dokonywanie połowów we wspólnotowej strefie połowowej na kolejny miesiąc lub miesiące w następstwie naruszenia odpowiednich reguł.
Artykuł 23
Zobowiązania innych posiadaczy licencji
1. Statki państw trzecich spełniają wymogi środków ochrony i kontroli oraz pozostałych przepisów dotyczących połowów dokonywanych przez statki wspólnotowych w strefie, w której operują, w szczególności rozporządzeń (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94, (WE) nr 88/98, (WE) nr 850/98, (WE) nr 1434/98 oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1381/87.
2.
Statki określone w ust. 1 prowadzą dziennik połowowy, do którego wprowadzane są informacje określone w części I załącznika VIII.
3.
Statki państw trzecich, z wyjątkiem norweskich statków połowowych w strefie ICES IIIa, przekazują informacje określone w załączniku IX Komisji, zgodnie z regułami ustanowionymi w tym załączniku.
Artykuł 24
Przepisy szczególne dotyczące francuskiego departamentu Gujany
1.
Przyznawanie licencji na połowy na wodach francuskiego departamentu Gujany podlega zobowiązaniu się przez właściciela danego statku do zezwolenia na wejście na pokład tego statku obserwatora na wniosek Komisji.
2.
Kapitan każdego statku posiadający licencję na połowy ryb lub tuńczyka na wodach francuskiego departamentu Gujany, wyładowując połowy po każdym rejsie, przedkładają deklarację francuskim organom wskazującą ilości złapanych krewetek oraz przechowywanych na pokładzie od momentu złożenia ostatniej deklaracji.
Niniejsza deklaracja sporządzana jest z wykorzystaniem formularza, którego wzór znajduje się w części III załącznika VII.
Kapitan jest odpowiedzialny za dokładność deklaracji.
Organy francuskie podejmują wszelkie właściwe środki celem sprawdzenia dokładności deklaracji, przez sprawdzanie ich w szczególności w porównaniu z dziennikiem połowowym określonym w art. 23 ust. 2.
Deklaracja jest podpisywana przez właściwego urzędnika po jej sprawdzeniu.
Przed końcem każdego miesiąca organy francuskie przesyłają Komisji wszystkie deklaracje odnoszące się do poprzedniego miesiąca.
3.
Statki dokonujące połowów na wodach francuskiego departamentu Gujany prowadzą dziennik połowowy odpowiadający wzorowi znajdującemu się w części II załącznika VIII.
Kopia niniejszego dziennika połowowego przesyłana jest Komisji w terminie 30 dni od ostatniego dnia rejsu połowowego za pośrednictwem organów francuskich.
4.
Jeżeli przez okres jednego miesiąca Komisja nie otrzymuje żadnego komunikatu dotyczącego statku posiadającego licencję połowową na wodach francuskiego departamentu Gujany, wycofuje się licencję tego statku.
ROZDZIAŁ VI
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW W STREFIE REGULOWANEJ NAFO
SEKCJA 1
Uczestnictwo Wspólnoty
Artykuł 25
Wykaz statków
1.
Jedynie statki WE o tonażu większym niż 50 ton brutto, którym Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa, wydało specjalne zezwolenie połowowe, są upoważnione na ustalonych warunkach do połowu, posiadania na pokładzie, przeładowywania oraz wyładowywania zasobów połowowych z obszaru regulowanego NAFO.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji w formie umożliwiającej jego komputerowe odczytanie wykaz wszystkich statków powyżej 50 ton brutto pływających pod ich banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, które są upoważnione do połowów w obszarze regulowanym NAFO.
3.
Wykaz określony w ust. 2 przekazywany jest Komisji w terminie 15 dni po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz, w przypadku zmian wykazu, przynajmniej na 5 dni, zanim nowy statek wpływa na obszar regulowany NAFO.
Komisja przesyła go natychmiast Sekretariatowi NAFO.
4.
Wykaz określony w ust. 2 zawiera następujące informacje:
a) wewnętrzny numer statku, którego definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/98 z dnia 30 września 1998 r. dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty [21];
b) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy;
c) czarterujący statek, w stosownych przypadkach;
d) rodzaj statku.
5.
W odniesieniu do statków pływających tymczasowo pod banderą Państwa Członkowskiego (czarter samej łodzi) przedłożone informacje zawierają:
a) datę, od której statek uzyskał zezwolenie na pływanie pod banderą Państwa Członkowskiego;
b) datę, od której statek uzyskał zezwolenie Państwa Członkowskiego na włączenie się do połowów na obszarze regulowanym NAFO;
c) nazwę państwa, w którym statek jest zarejestrowany lub był zarejestrowany wcześniej, oraz datę, od której statek zaprzestał pływania pod banderą tego państwa;
d) nazwę statku;
e) numer urzędowego wpisu do rejestru statku przyznany przez właściwe władze krajowe;
f) port macierzysty statku po dokonaniu transferu;
g) nazwę właściciela lub czarterującego statek;
h) deklarację, iż kapitanowi dostarczono kopię rozporządzeń obowiązujących na obszarze regulowanym NAFO;
i) główne gatunki, które mogą być łowione przez statek na obszarze regulowanym NAFO;
j) podobszary, na których statek może prawdopodobnie dokonywać połowów.
SEKCJA 2
Środki techniczne
Artykuł 26
Rozmiar oczek sieci
Wykorzystanie włoka posiadającego w jakiejkolwiek jego części oczka sieci o rozmiarze mniejszym niż 130 mm jest zakazane w odniesieniu do bezpośredniego dokonywania połowów gatunków określonych w załączniku X. Ten rozmiar oczek sieci może zostać zmniejszony minimalnie do rozmiaru 60 mm w odniesieniu do bezpośredniego połowu kalmarów (Illex illecebrosus).
W odniesieniu do bezpośrednich połowów rai (Rajidae) ten rozmiar oczek sieci jest zwiększany minimalnie do 280 mm w worku włoka oraz 220 mm we wszystkich innych częściach włoka.
Statki poławiające pandaletki północne (Pandalus borealis) używają sieci z minimalnym rozmiarem oczka wynoszącym 40 mm.
Artykuł 27
Dodatki do sieci
1.
Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek urządzeń lub dodatkowych elementów, innych niż opisane w niniejszym artykule, które zatykałyby lub zmniejszały ich rozmiar.
2.
Płótno, tkanina sieciowa lub jakikolwiek inny materiał może zostać przymocowany do dolnej części worka włoka w celu zmniejszenia lub zapobiegania uszkodzeniom.
3.
Dodatkowe elementy mogą być przymocowywane do górnej części, pod warunkiem że nie zatkają oczek sieci.
Wykorzystanie górnych fartuchów worka włoka jest ograniczone do fartuchów wymienionych w załączniku XI.
4.
Statki poławiające pandaletki północne (Pandalus borealis) wykorzystują kraty sortujące lub kraty o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 22 mm.
Statki poławiające krewetki w rejonie 3L są również wyposażone w łańcuchy przegubowe o długości minimalnej wynoszącej 72 cm.
Artykuł 28
Przyłowy
1.
Kapitani statków mogą nie przeprowadzać ukierunkowanych połowów w odniesieniu do gatunków, do których stosuje się ograniczenia przyłowów.
Ukierunkowany połów gatunku przeprowadzany jest, jeżeli gatunki obejmują największy udział procentowy wagowo połowu w jakimkolwiek jednym zaciągu.
2.
Przyłowy gatunków wymienionych w załączniku ID, w odniesieniu do których nie została ustalona żadna kwota połowowa przez Wspólnotę, w odniesieniu do części obszaru regulowanego NAFO oraz przeprowadzane w tej części, jeżeli połowy dokonywane są bezpośrednio w odniesieniu do jakiegokolwiek gatunku, nie mogą przekraczać dla każdego gatunku 2500 kg lub 10 % wagowo całego połowu zatrzymywanego na pokładzie, w zależności od tego, która ilość jest większa.
Jednakże w części obszaru regulowanego, gdzie połowy ukierunkowane niektórych gatunków są zabronione, przyłowy każdego z gatunków wymienionych w załączniku I nie przekraczają odpowiednio 1250 kg lub 5 %.
3.
W każdym przypadku, gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których stosuje się ograniczenia przyłowów, w jakimkolwiek następnym zaciągu przekracza ograniczenia ustanowione w ust. 2, w zależności od tego, który ma zastosowanie, statki niezwłocznie przenoszą się minimum o pięć mil morskich od poprzedniego miejsca przeprowadzenia zaciągu.
W każdym przypadku gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których ograniczenia przyłowów stosuje się w jakimkolwiek kolejnym zaciągu, przekraczają wspomniane ograniczenia, statki ponownie niezwłocznie przenoszą się o odległość minimum pięciu mil od poprzedniego miejsca dokonywania zaciągu oraz nie powracają na obszar przynajmniej przez 48 godzin.
4.
W odniesieniu do statków poławiających pandaletki północne (Pandalus borealis), w przypadku gdy całkowita ilość przyłowów wszystkich gatunków wymienionych w załączniku ID w jakimkolwiek zaciągu przekracza 5 % wagowo w rejonie 3M oraz 2,5 % w rejonie 3L, statki niezwłocznie przenoszą się minimum o odległość pięciu mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.
Połowy krewetek nie są wykorzystywane w obliczaniu poziomu przyłowu gatunków ryb dennych.
Artykuł 29
Najmniejszy dopuszczalny wymiar ryb
Ryby z obszaru regulowanego Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku, które nie posiadają wymaganego wymiaru, jak ustalono w załączniku XII, nie mogą być przetwarzane, zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, rozładowane, transportowane, składowane, sprzedawane, prezentowane lub oferowane na sprzedaż, ale muszą zostać niezwłocznie wrzucone z powrotem do morza.
W przypadku gdy ilość złapanych ryb nieposiadających wymaganego wymiaru przekracza 10 % całkowitej ilości, statek oddala się o odległość przynajmniej pięciu mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu przed kontynuowaniem połowów.
Jakiekolwiek przetworzone ryby, w odniesieniu do których stosuje się wymogi dotyczące najmniejszego dopuszczalnego wymiaru ryby, który jest mniejszy niż długość równoważna określonej w załączniku XII, uważa się za pochodzące od ryb mniejszych niż ten najmniejszy dopuszczalny rozmiar ryby.
SEKCJA 3
Środki kontroli
Artykuł 30
Dziennik połowowy i plan składowania
1.
Oprócz spełniania wymogów art. 6, 8, 11 oraz 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 kapitanowie statków wprowadzają do dziennika połowowego informacje wymienione w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję przed 15. dniem każdego miesiąca o ilościach zasobów określonych w załączniku XIV, wyładowanych w trakcie poprzedniego miesiąca w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie oraz przekazuje wszelkie informacje otrzymane na podstawie art. 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
3.
Kapitan statku wspólnotowego, w odniesieniu do połowów gatunków wymienionych w załączniku ID, prowadzi:
a) dziennik połowowy wskazujący łączny uzysk według gatunków i produktów przetworzonych; lub
b) plan składowania przetworzonych produktów, wskazujący, według gatunków, gdzie są one zlokalizowane w ładowni.
4.
Kapitan dostarcza niezbędnej pomocy w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli ilości zadeklarowanych w dzienniku połowowym oraz produktów przetworzonych składowanych na pokładzie.
Artykuł 31
Sieci
Dokonując połowów bezpośrednio jednego lub większej liczby gatunków wymienionych w załączniku X, statki nie posiadają na pokładzie sieci o rozmiarze oczek mniejszym niż rozmiar ustanowiony w art. 26.
Jednakże statki dokonujące połowów w trakcie tego samego rejsu na obszarach innych niż obszar regulowany NAFO mogą posiadać na pokładzie takie sieci, pod warunkiem że sieci takie są bezpiecznie przymocowane oraz spakowane, oraz nie są udostępniane do bezpośredniego użytku, to znaczy:
a) sieci nie są odłączone od desek trałowych oraz stalówek, lin holowniczych i podciągowych; oraz
b) sieci, które są umieszczone na pokładzie, muszą być bezpiecznie przymocowane do określonej części nadbudowy.
Artykuł 32
Przeładunek
Statki wspólnotowe nie biorą udziału w czynnościach przeładunku na obszarze regulowanym NAFO, chyba że otrzymały uprzednie zezwolenie na dokonywanie takich czynności od ich właściwych organów.
Artykuł 33
Monitorowanie nakładu połowowego
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że nakład połowowy ich statków określony w art. 25 jest proporcjonalny w odniesieniu do ogólnych możliwości połowowych dostępnych temu Państwu Członkowskiemu na obszarze regulowanym NAFO.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji plan połowowy dla ich statków dokonujących połowów gatunków na obszarze regulowanym NAFO nie później niż dnia 31 stycznia 2004 r. lub później, co najmniej na 30 dni przed przeprowadzeniem takiej czynności.
Plan połowowy wskazuje między innymi statki, które będą zaangażowane w połowy.
Plan połowowy przedstawia całkowity nakład połowowy, który należy rozmieścić w odniesieniu do rybołówstwa w związku z zakresem możliwości połowowych dostępnych Państwu Członkowskiemu dokonującemu powiadomienia.
Państwa Członkowskie nie później niż dnia 31 grudnia 2004 r. składają Komisji sprawozdanie w sprawie realizacji planów połowowych, łącznie z ilością statków rzeczywiście biorących udział w połowach oraz całkowitą ilością dni, w których dokonywane były połowy.
SEKCJA 4
Szczególne przepisy dotyczące pandaletek północnych
Artykuł 34
Połowy pandaletek północnych
Każde Państwo Członkowskie składa Komisji codziennie sprawozdanie o ilościach pandaletek północnych (Pandalus borealis), złowionych w rejonie 3L obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod ich banderą oraz zarejestrowane we Wspólnocie.
Wszelka działalność połowowa dokonywana jest na głębokości przekraczającej 200 metrów oraz jest ograniczona do jednego statku przypadającego na każdy przydział Państwa Członkowskiego w jakimkolwiek danym czasie.
SEKCJA 5
Szczególne przepisy dotyczące halibuta niebieskiego
Artykuł 35
Specjalne zezwolenie połowowe w odniesieniu do halibuta niebieskiego
1.
Zakazuje się statkom wspólnotowym o długości całkowitej większej niż 24 metry, które nie są wprowadzone do wykazu określonego w ust. 2 dla ryb, zatrzymywania na pokładzie, przeładunku lub wyładowywania halibuta niebieskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisja wykaz wszystkich statków o długości całkowitej powyżej 24 metry pływających pod jego banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, którym zezwala na połowy halibuta niebieskiego na podobszarze 2 oraz w rejonach 3KLMNO poprzez wydanie specjalnego zezwolenia połowowego.
3.
Wykaz określony w ust. 2 obejmuje wewnętrzny numer, którego definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/98.
4.
Wykaz ten jest przekazywany Komisji w formie pozwalającej na jego komputerowe odczytanie w terminie 15 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz, w przypadku zmian w wykazie, przynajmniej na 5 dni przed wpłynięciem nowego statku na podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Komisja przesyła bezzwłocznie wykaz Sekretariatowi NAFO.
5.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia rozdzielenia jego kwot połowowych w odniesieniu do halibuta niebieskiego między swoje upoważnione statki określone w ust. 2.
Państwa Członkowskie przekazują informacje dotyczące przydziału kwot Komisji w terminie 15 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 36
Sprawozdania
1.
Kapitanowie statków określonych w art. 35 ust. 2 przekazują Państwu Członkowskiemu bandery następujące informacje:
a) ilości halibuta niebieskiego zatrzymywane na pokładzie, jeżeli statek wspólnotowy wpływa na podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Niniejsze sprawozdanie jest przekazywane nie wcześniej niż na 12 godzin oraz najpóźniej 6 godzin przed każdym wpłynięciem statku do tej strefy;
b) połowy tygodniowe halibuta niebieskiego.
Sprawozdanie to jest przekazywane po raz pierwszy nie później niż na koniec siódmego dnia po wpłynięciu statku na podobszar 2 oraz rejony 3 KLMNO, lub, jeżeli rejsy połowowe trwają więcej niż siedem dni, najpóźniej w poniedziałek, w odniesieniu do połowów, które zostały dokonane na podobszarze 2 oraz w rejonach 3 KLMNO w tracie poprzedniego tygodnia kończącego się o północy w niedzielę;
c) ilości halibuta niebieskiego posiadane na pokładzie przez statki wspólnotowe, kiedy opuszczają one podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Sprawozdanie to jest przekazywane nie wcześniej niż na 12 godzin, a najpóźniej w 6 godzin, przed każdym wypłynięciem statku z tej strefy oraz zawiera ilość dni połowowych oraz całkowite połowy w tej strefie;
d) ilości załadowane oraz wyładowane w odniesieniu do każdego przeładunku halibuta niebieskiego w trakcie pobytu statku na podobszarze 2 oraz w rejonach 3KLMNO.
Sprawozdania te przekazywane są nie później niż w 24 godziny po zakończeniu przeładunku.
2.
Państwa Członkowskie, na wniosek, przekazują Komisji sprawozdania wynikające z ust. 1 lit. a), c) oraz d).
3.
Jeżeli uważa się, iż połowy halibuta niebieskiego zgłoszone zgodnie z ust. 2 wyczerpały 70 % przydziału kwoty Państwa Członkowskiego, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki celem przywrócenia monitorowania połowów oraz powiadamiają Komisję o tych środkach.
Artykuł 37
Wyznaczone porty
1.
Zakazane jest wyładowywanie ilości halibuta niebieskiego w jakimkolwiek miejscu innym niż porty wyznaczone przez Umawiające się Strony NAFO.
Wyładunek halibuta niebieskiego w portach państw innych niż Umawiające się Strony jest zakazany.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają porty, w których mogą być dokonywane wyładunki halibuta niebieskiego oraz ustalają związane z tym procedury kontrolne oraz nadzorcze, łącznie z okresami oraz warunkami w odniesieniu do zapisywania oraz sprawozdawczości ilości halibuta niebieskiego w każdym wyładunku.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w ciągu 15 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wykaz wyznaczonych portów oraz, w terminie 15 kolejnych dni, wykaz związanych z nimi procedur kontrolnych oraz nadzorczych określonych w ust. 2.
Komisja bezzwłocznie przesyła wykaz Sekretariatowi NAFO.
4.
Komisja bezzwłocznie przekazuje wykaz wyznaczonych portów określony w ust. 2, jak również portów Umawiającym się Stronom NAFO.
Artykuł 38
Kontrola w porcie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie statki wpływające do wyznaczonego portu w celu wyładowania i/lub przeładowania halibuta niebieskiego poddawane są kontroli zgodnie z programem kontroli portowych NAFO.
2.
Zakazuje się wyładunku i/lub przeładunku połowów ze statków określonych w ust. 1 do momentu przybycia inspektorów.
3.
Wszystkie wyładowane ilości są ważone według gatunku przed przewiezieniem ich do chłodni składowej lub innego miejsca przeznaczenia.
4.
Państwa Członkowskie przekazują odpowiednie sprawozdanie z kontroli portowej Sekretariatowi NAFO, wraz z kopią dla Komisji, w terminie 7 dni roboczych od daty zakończenia kontroli.
Artykuł 39
Zakaz wyładunków oraz przeładunków w odniesieniu do statków podmiotów innych niż Umawiające się Strony
Państwa Członkowskie zapewniają, że zakazuje się wyładunków oraz przeładunków halibuta niebieskiego ze statków podmiotów innych niż Umawiające się Strony, które uczestniczyły w działalności połowowej na obszarze regulowanym NAFO.
Artykuł 40
Dalsza działalność połowowa
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. sprawozdanie w sprawie wykonania środków ustanowionych w art. 34–39, łącznie z całkowitą ilością dni połowów.
SEKCJA 6
Szczególne przepisy dotyczące karmazyna
Artykuł 41
Połowy karmazyna
1.
Co drugi poniedziałek kapitan statku wspólnotowego dokonującego połowów karmazyna w rejonie podobszaru 2 oraz rejonie IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, pod banderą którego pływa statek lub w którym jest zarejestrowany, o złowionych ilościach karmazyna na tym obszarze w okresie dwóch tygodni, kończącym się o północy poprzedniej niedzieli.
Jeżeli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, powiadomienia dokonuje się cotygodniowo w poniedziałek.
2.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie co drugi wtorek przed południem, dotyczące ilości karmazyna złowionych w okresie dwóch tygodni, kończącym się o północy poprzedniej niedzieli na podobszarze 2 oraz w rejonach IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod ich banderą oraz zarejestrowane na ich terytorium.
Jeżeli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, sprawozdania przesyłane są cotygodniowo.
ROZDZIAŁ VII
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW NA OBSZARZE CCAMLR
SEKCJA 1
Ograniczenia
Artykuł 42
Zakazy oraz ograniczenia połowowe
1.
Bezpośrednie połowy gatunków wymienionych w załączniku XV są zakazane w strefach oraz w trakcie okresów wskazanych w tym załączniku.
2.
W odniesieniu do nowego oraz badawczego rybołówstwa ograniczenia połowowe oraz ograniczenia przyłowów wymienione w załączniku XVI stosuje się na podobszarach/rejonach wskazanych w tym załączniku.
SEKCJA 2
Rybołówstwo badawcze
Artykuł 43
Uczestnictwo w rybołówstwie badawczym
1.
Statki rybackie pływające pod banderą Hiszpanii oraz zarejestrowane w Hiszpanii, o których powiadomiono CCAMRL zgodnie z przepisami art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/98 mogą uczestniczyć w badawczych połowach sznurami haczykowymi w odniesieniu do Dissostichus spp. na podobszarze FAO 48.6 oraz podobszarze FAO 88.1.
Nie więcej niż jeden statek rybacki dokonuje połowów na podobszarze 48.6 w jakimkolwiek tym samym momencie.
Całkowite ograniczenia połowowe oraz ograniczenia przyłowów przypadające na podobszar oraz ich rozdzielenie między jednostki badawcze małej skali (SSRUs) wewnątrz każdego z podobszarów są wymienione w załączniku XVI.
2.
Połowy odbywają się możliwie w jak największym zakresie geograficznym oraz barymetrycznym w celu uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia możliwości rybołówstwa oraz w celu uniknięcia nadmiernego skoncentrowania połowów oraz nakładów.
W tym celu połowy w jakiejkolwiek SSRU są przerywane, jeżeli zgłoszony połów osiąga określone kwoty połowowe, oraz ta SSRU jest zamykana dla połowów na pozostałą część sezonu.
Artykuł 44
Systemy sprawozdawczości
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonym w art. 43 podlegają następującym systemom sprawozdawczości dotyczącym połowów oraz nakładów:
a) systemowi sprawozdawczości w odniesieniu do pięciodniowego połowu i nakładu określonemu w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 66/98;
b) systemowi sprawozdawczości w odniesieniu do połowu i nakładu według dokładnej skali, określonemu w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 66/98;
c) zgłaszana jest całkowita ilość oraz waga odrzuconych Dissostichus eleginoides i Dissostichus mawsoni, łącznie z tymi w stanie "mięsa galaretowatego".
Artykuł 45
Szczególne wymogi
1.
Połowy badawcze określone w art. 43 przeprowadzane są zgodnie z przepisami art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 66/98 w odniesieniu do środków mających zastosowanie w celu zmniejszenia przypadkowej śmiertelności ptaków morskich w trakcie połowu sznurami haczykowymi.
Oprócz tych środków dokonywanie zrzutu odpadków jest zakazane w trakcie tych połowów.
2.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych na podobszarze FAO 88.1 podlegają następującym wymogom dodatkowym:
a) statkom zabrania się dokonywania zrzutów:
i) olejów lub produktów paliwowych, lub pozostałości olejowych do morza, z wyjątkiem dopuszczonych na podstawie załącznika I do MARPOL 73/78;
ii) śmieci;
iii) odpadów żywności niezdolnych do przejścia przez sito, o otworach nie większych niż 25 mm;
iv) drobiu lub części (łącznie ze skorupkami jaj); lub
v) ścieków w obrębie 12 mil morskich od lądu lub szelfu lodowego, lub ścieków, podczas gdy statek podróżuje z prędkością mniejszą niż 4 węzły;
b) żadnego drobiu żywego lub innych żywych ptaków nie wprowadza się na podobszar 88.1 oraz jakiegokolwiek opierzonego drobiu nieskonsumowanego nie usuwa się z podobszaru 88.1;
c) połowy Dissostichus spp. na podobszarze 88.1 są zakazane w obrębie 10 mil morskich od wybrzeża Wysp Balleny'ego.
Artykuł 46
Definicja zaciągów
1.
Do celów niniejszej sekcji zaciąg obejmuje ustawienie jednej lub większej ilości lin w jednej pozycji.
Dokładne położenie geograficzne zaciągu jest ustalane przez środkowy punkt liny lub lin rozstawionych do celów sprawozdawczości w odniesieniu do połowów oraz nakładów.
2.
W celu oznaczenia jako zaciąg badawczy:
a) każdy zaciąg badawczy musi być odseparowany o nie mniej niż 5 mil morskich od jakiegokolwiek innego zaciągu badawczego, odległość należy odmierzyć od środkowego punktu geograficznego zaciągu badawczego;
b) każdy zaciąg obejmuje przynajmniej 3500 haczyków oraz nie więcej niż 10000 haczyków; może się to składać z oddzielnych lin ustawionych w tej samej pozycji;
c) każde zaciągnięcie sznura haczykowego posiada czas pobytu w wodzie nie mniejszy niż sześć godzin, mierzonych od momentu ukończenia procesu ustawiania lin do rozpoczęcia procesu zaciągania.
Artykuł 47
Plany badawcze
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 43 realizują plany badawcze w każdej oraz wszystkich SSRU, na które podzielone są podobszary FAO 48.6 oraz 88.1.
Plan badawczy jest realizowany w następujący sposób:
a) po pierwszym wpłynięciu na SSRU pierwszych 10 zaciągów, oznaczonych jako "pierwszy cykl", oznacza się jako "zaciągi badawcze" oraz musi spełniać kryteria określone w art. 46 ust. 2;
b) kolejnych 10 zaciągów lub 10 ton połowu, w zależności od tego, która z wartości progowych jest osiągana jako pierwsza, są oznaczane jako "drugi cykl". Zaciągi w drugim cyklu, według uznania kapitana, mogą być przeprowadzane jako część zwykłego połowu badawczego; jednakże pod warunkiem że spełniają one wymogi art. 46 ust. 2, zaciągi te mogą być również oznaczane jako zaciągi badawcze;
c) po ukończeniu pierwszego i drugiego cyklu zaciągów, jeżeli kapitan zamierza kontynuować połów w granicach SSRU, statek musi rozpocząć "trzeci cykl", którego skutkiem będzie dokonanie 20 zaciągów we wszystkich trzech cyklach.
Trzeci cykl zaciągów kończy się w trakcie tej samej wizyty co pierwszy i drugi cykl w SSRU;
d) po zakończeniu 20 zaciągów badawczych statek może kontynuować połów w obrębie SSRU;
e) w SSRU A, B, C, E oraz G na podobszarze 88.1, gdzie nadający się do połowów obszar dna morza jest mniejszy niż 15000 km2, lit. b), c) i d) nie mają zastosowania, a po zakończeniu 10 zaciągów badawczych statek może kontynuować połów w obrębie SSRU.
Artykuł 48
Plany gromadzenia danych
1.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 43 realizują plany gromadzenia danych, w każdym i we wszystkich SSRU, na które podzielone są podobszary FAO 48.6 i 88.1.
Plany gromadzenia danych zawierają następujące dane:
a) pozycja oraz głębokość morza na końcu każdej linii zaciągu;
b) czas ustawiania, przebywania w wodzie oraz zaciągania;
c) ilość oraz gatunki ryb straconych na powierzchni;
d) ilość zestawów haczyków;
e) rodzaj przynęty;
f) skuteczność przynęty ( %);
g) rodzaj haczyka; oraz
h) warunki panujące na morzu, zachmurzenie i faza księżyca w momencie ustawiania lin.
2.
Wszystkie dane określone na podstawie ust. 1 są gromadzone w odniesieniu do każdego zaciągu; w szczególności wszystkie ryby w zaciągu do 100 ryb mają zostać zmierzone oraz pobiera się próbkę co najmniej 30 ryb dla przeprowadzenia badań biologicznych.
W przypadku gdy złapane jest więcej niż 100 ryb, powinna zostać zastosowana metoda losowego pobierania podpróbek.
Artykuł 49
Program znakowania
Każdy statek rybacki uczestniczący w połowach badawczych określonych w art. 43 wdraża w następujący sposób program znakowania:
a) osobniki Dissostichus spp. są znakowane kolorem zielonym oraz uwalniane w ilości jednego osobnika przypadającego na tonę wagi połowu w trakcie trwania sezonu.
Statki przerywają znakowanie po oznakowaniu 500 osobników lub pozostawiają jednego oznakowanego na zielono osobnika na tonę połowu;
b) program koncentruje się na małych osobnikach poniżej 100 cm, chociaż większe osobniki powinny w razie konieczności być oznaczane w celu spełnienia wymogu oznakowania jednego osobnika na tonę wagi połowu.
Wszystkie wypuszczone osobniki powinny być dwukrotnie oznaczone, a wypuszczenia powinny obejmować możliwie jak największy obszar geograficzny;
c) wszystkie oznakowania są wyraźnie nadrukowane wraz z niepowtarzalnym numerem seryjnym oraz adresem zwrotnym, tak aby pochodzenie oznakowań mogło zostać odtworzone w przypadku ponownego złapania oznaczonego osobnika;
d) wszystkie odpowiednie dane przywieszki oraz jakiekolwiek ponowne złapanie oznaczonego osobnika Dissostichus spp. w połowie jest zgłaszane w nadającej się do komputerowego odczytywania formie CCAMLR w terminie dwóch miesięcy od dokonania połowu.
Artykuł 50
Obserwatorzy naukowi
Każdy statek rybacki uczestniczący w połowach badawczych określonych w art. 43 posiada na pokładzie przynajmniej dwóch obserwatorów, spośród których jeden jest obserwatorem wyznaczonym zgodnie z Systemem Międzynarodowych Obserwacji Naukowych CCAMLR, w toku całości działalności połowowej w trakcie okresu połowowego.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 51
Przesyłanie danych
Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 dane odnoszące się do wyładowywania ilości złowionych są przesyłane przez Państwa Członkowskie Komisji w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie przez wykorzystanie kodów zasobów wymienionych w każdej tabeli zasobów.
Artykuł 52
Kwoty dla nowych Państw Członkowskich
Połowy dokonywane przez statki nowych Państw Członkowskich między dniem 1 stycznia 2004 r. a dniem przystąpienia są zaliczone na poczet kwot ustanowionych w załączniku I.
W terminie 15 dni po dniu przystąpienia nowe Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilości ich połowów między dniem 1 stycznia 2004 r. a dniem przystąpienia.
Artykuł 53
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
W przypadku gdy TAC obszaru CCAMLR są ustanowione dla okresów rozpoczynających się między dniem 1 stycznia 2004 r., art. 42 stosuje się z mocą od rozpoczęcia odpowiednich okresów stosowania TAC.
Przepisy pkt 12 załącznika IV wchodzą w życie dnia 1 lutego 2004 r., z wyjątkiem ppkt 12.3 oraz 12.7 akapitu drugiego, który wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuły 13 i 14 nie stosują się do Estonii, Łotwy, Litwy i Polski od dnia przystąpienia tych państw.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2294/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1503/96 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych w sektorze ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [2] ustanawia obniżkę należności przywozowych na ryż basmati objęty kodami CN 10062017 oraz 10062098 w wysokości 250 EUR na tonę.
(2) Ilości ryżu przywożonego w ramach tej procedury znacznie wzrosły, co nie zostało poprzedzone informacjami na temat przywożonych odmian.
Zmusza to Komisję do bardzo precyzyjnego określenie odmian, które podlegają obniżce.
(3) Ryż basmati przywożony do Unii Europejskiej z Indii i Pakistanu powinien spełniać określone wymogi w celu zapewnienia wysokiej jakości produktu oraz ograniczenia przywozu wyłącznie do czystych odmian ryżu basmati.
(4) Należy wzmocnić kontrole, aby minimalizować ryzyko oszustw związanych z pochodzeniem ryżu oraz z przywożonymi odmianami.
(5) Należy również określić, które odmiany ryżu basmati powinny być uznane za podlegające obniżce, po przeprowadzeniu konsultacji i rozpatrzeniu sprawy z władzami Indii i Pakistanu.
(6) Mając na względzie wysoki poziom popytu na ryż basmati z Indii i Pakistanu oraz doświadczenie w zarządzaniu tą procedurą, należy ustanowić kontrole, aby zagwarantować jakość przywożonego produktu.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą ustanowić właściwe programy kontroli, mogące zawierać wykorzystanie analizy DNA.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1503/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) W Artykule 4a, punkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ryż basmati, określony w załączniku IV, objęty kodami CN ex10062017 i ex10062098, może korzystać z obniżki należności przywozowych w wysokości 250 EUR na tonę.
Kwota ta może być zmieniana odpowiednio do tendencji rynkowych, w szczególności z uwzględnieniem przywożonych ilości.
Kontrole niezbędne do wykonania przepisów niniejszego artykułu są podejmowane na podstawie świadectw autentyczności przedłożonych przez właściwe władze Indii i Pakistanu wymienione w załączniku III."
2) Załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
3) Dodaje się nowy załącznik IV, określony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2295/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 1 lit. d), art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 20 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając dyrektywę Komisji 2002/4/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE [3], w szczególności pkt 2.1 i 2.3 załącznika do tej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 poddane zostało ostatnio istotnym zmianom. Zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1274/91 z dnia 15 maja 1991 r. wprowadzającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4] powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia tych zmian. Do celów przejrzystości i pewności prawnej, rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 należy uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem.
(2) Zarówno rozwój technologiczny, jak i wymagania konsumentów wymagają lepszej identyfikacji produktów i szybszej dostawy, skupu, klasyfikacji oraz pakowania jaj.
(3) Jednakże niektórzy producenci są w stanie zagwarantować, że ich jaja są przechowywane w stałej temperaturze, co daje możliwość przyznania im stałego zwolnienia z ogólnego wymogu dziennego skupu lub dostarczania, w przypadku jaj przeznaczonych do znakowania datą zniesienia lub jaj do opatrzenia etykietą jaja klasy "ekstra", zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
Dlatego należy ustanowić mające zastosowanie nieprzekraczalne terminy dla skupu i dostarczania jaj oraz określić zasady działania w takim przypadku.
(4) W celu zagwarantowania identyfikacji jaj oraz zapewnienia, że ich pochodzenie i metoda produkcji mogą być sprawdzone, każde jajo powinno być opatrzone numerem odróżniającym zakładu produkcyjnego, zgodnie z dyrektywą Komisji 2002/4/WE, na miejscu produkcji (na fermie) lub, najpóźniej, w pierwszym zakładzie pakowania, do którego jaja są wysyłane.
Jednakże znakowanie jaj w miejscu produkcji musi być obowiązkowe, gdy jaja mają opuścić terytorium kraju produkcji, z wyjątkiem przypadku, gdy producent zawarł z zakładem pakowania umowę na wyłączność.
Każde opakowanie obowiązkowo przed opuszczeniem miejsca produkcji musi być oznaczone numerem odróżniającym zakładu produkcyjnego oraz datą lub okresem zniesienia jaj.
(5) W celu zagwarantowania konsumentom, że cechy jakościowe świeżych jaj, nazywanych również jajami klasy "A", są kontrolowane i że znajdują one zastosowanie tylko do jaj najwyższej jakości, oraz że niektóre jaja posiadają gwarancję "ekstra świeżych", dla każdej klasy jakości powinny być ustalone kryteria wysokiej jakości, rygorystyczne zasady powinny być w szczególności stosowane w odniesieniu do skupu jaj oraz ich dalszej dystrybucji, jak też jaja powinny być klasyfikowane i znakowane numerem odróżniającym zakładu produkcyjnego oraz, gdzie stosowne, datą zniesienia.
(6) Jedynie przedsiębiorstwa, których pomieszczenia i wyposażenie techniczne dostosowane są do skali ich działań i które dlatego są w stanie zapewnić właściwą obróbkę jaj, powinny być dopuszczone do sortowania jaj według jakości i wagi.
W celu uniknięcia pomyłek i ułatwienia identyfikacji wysyłanych partii, każdemu skupującemu oraz zakładowi pakowania należy przydzielić rejestracyjny numer odróżniający w ramach jednolitego systemu kodowania.
(7) Jaja zwykłej jakości, których cechy nie pozwalają na włączenie ich do klasy "jaja świeże", należy traktować jako jaja drugiego gatunku i odpowiednio klasyfikować.
W praktyce jaja te w przeważającej mierze przeznaczone są do bezpośredniej dostawy do przemysłu spożywczego, w tym przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów higienicznych i zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [5].
W omówionych wyżej sytuacjach jaja takie nie muszą być opatrzone znakiem odróżniającym, który informowałby, że są to "jaja klasy B", pod warunkiem że opakowania zawierające takie jaja opatrzone zostaną etykietą o wymienionym powyżej przeznaczeniu. Oznaczanie takie powinno także wykluczyć możliwość jakiegokolwiek pomylenia go, przypadkowego lub umyślnego, z oznaczaniem przewidzianym dla jaj nienadających się do spożycia przez ludzi, które mogą być dostarczane wyłącznie na potrzeby przemysłu niespożywczego.
(8) Poza obowiązkową datą minimalnej trwałości w odniesieniu do jaj klasy "A" oraz datą pakowania dla jaj klasy "B", którą zamieszcza się na opakowaniach zbiorczych oraz w przypadku sprzedaży jaj luzem, datą klasyfikacji, dodatkowe istotne informacje mogą być podawane konsumentom w drodze fakultatywnego zamieszczania na jajach lub na ich opakowaniach wyrażeń: "zalecana data sprzedaży …", "najlepiej spożyć przed dniem …" i/lub daty zniesienia.
Minimalny okres przechowywania powinien być powiązany z kryteriami jakości stosowanymi w odniesieniu do jaj.
(9) W celu ochrony konsumentów przed zamieszczaniem oszukańczych informacji z nieuczciwym zamiarem uzyskania cen wyższych od cen stosowanych przeważnie do jaj kurzych wstawianych do aparatu wylęgowego lub do jaj o standardowej jakości, niezbędne jest ustanowienie minimalnych kryteriów dotyczących chowu, z obowiązkiem ich przestrzegania, wyłączając ekologiczny chów kur, którego dotyczy rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
Szczególnie rygorystyczne procedury należy ustanowić w odniesieniu do ewidencji, prowadzenia dokumentacji i nadzoru, w szczególności w przypadku fakultatywnego stosowania oznakowań dotyczących daty zniesienia, rodzaju paszy podawanej drobiowi oraz regionu pochodzenia.
(10) Na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 należy sporządzić wykaz państw trzecich zapewniających równoważne z normami wspólnotowymi gwarancje w odniesieniu do metod chowu.
(11) Banderole i etykiety powinny umożliwiać łatwą identyfikację opakowań i ich zawartości.
Szczególną uwagę należy zwrócić na opakowania transportowe i jednostkowe zawierające jaja przemysłowe i jaja oznaczone jako "ekstra".
(12) W sytuacji, w której pośrednik ma zamiar sprzedawać jaja pod swoją własną firmą lub, gdy istnieje obowiązek przepakowania jaj znajdujących się w opakowaniach transportowych w opakowania jednostkowe, zakłady pakowania powinny mieć możliwość przepakowania jaj, gdy opakowanie zbiorcze zostało uszkodzone.
W takich przypadkach pochodzenie oraz wiek jaj muszą być podane w ulotkach załączanych do banderol, etykiet i opakowań.
Ulotki te muszą informować, że jaja zostały przeklasyfikowane lub przepakowane.
Dodatkowy czas niezbędny do przepakowania powoduje obowiązek wprowadzenia zakazu zamieszczania, w przypadku jaj poddanych przepakowaniu, określenia "ekstra".
(13) W celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, w szczególności przepisów dotyczących kontroli, włączając szczególne ustalenia dotyczące kontroli zamieszczania daty zniesienia jaj oraz informacji o konkretnych sposobach chowu drobiu, używanej do ich karmienia paszy oraz o pochodzeniu jaj, między Państwami Członkowskimi a Komisją musi istnieć ciągła wymiana informacji.
(14) Przeprowadzenie skutecznych kontroli zgodności z normami handlowymi wymaga zbadania odpowiedniej ilości jaj tak wybranych, aby stanowiły one reprezentatywna próbkę kontrolowanej partii.
Zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 regulującymi i definiującymi sprzedaż luzem, parametry dotyczące pobierania próbek powinny być również rozszerzone na taką sprzedaż.
(15) Ponieważ metody klasyfikacji jaj według jakości i wagi nie są w pełni odpowiednie, należy dopuścić pewne marginesy tolerancji.
Z uwagi na to, że warunki przechowywania i transportu również mogą wpływać na jakość i wagę partii, marginesy tolerancji powinny być zróżnicowane w zależności od etapu obrotu.
W celu ułatwienia wprowadzania do obrotu oraz kontroli jaj w opakowaniach transportowych, posortowanych według jakości i wagi, dla każdej kategorii wagowej należy ustanowić średnią minimalną wagę netto.
(16) Jakość jaj zaliczonych do poszczególnych klas ulega pogorszeniu podczas przechowywania i transportu.
Ryzyko pogorszenia, włączając skażenie mikrobiologiczne, może być znacząco zredukowane poprzez nałożenie surowych ograniczeń dotyczących używania niektórych materiałów do pakowania.
Dlatego też należy ustanowić rygorystyczne wymogi dotycząc warunków, w których jaja są przechowywane, transportowane i pakowane.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
SKUP JAJ I ZAKŁADY PAKOWANIA JAJ
Artykuł 1
Skupowanie jaj
1.
Jaja, które mają być ostemplowane datą zniesienia lub które przeznaczone są do wprowadzenia do obrotu jako jaja klasy "ekstra", dostarczane są przez producenta bezpośrednio do zakładów pakowania lub skupowane są od niego przez zakład pakowania w następujący sposób:
a) w dniu zniesienia, w przypadku jaj które mają być oznakowane datą zniesienia, zgodnie z art. 12;
b) każdego roboczego dnia, w przypadku jaj przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu jako "ekstra", zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90;
c) dowolnego dnia roboczego, w przypadku jaj przechowywanych na fermie w temperaturze otoczenia sztucznie utrzymywanej na poziomie niższym niż 18 °C.
2. Jaja nieobjęte przepisami ust. 1 niniejszego artykułu dostarczane są przez producentów do, lub skupowane od producentów przez, zakłady określone w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w następujący sposób:
a) każdego trzeciego dnia roboczego;
b) raz w tygodniu, w przypadku jaj przechowywanych na fermie w temperaturze otoczenia sztucznie utrzymywanej na poziomie niższym niż 18 °C.
3.
Wszystkie punkty odbioru jaj dostarczają jaja do zakładów pakowania nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu ich otrzymania.
4.
Przed opuszczeniem miejsca produkcji, każde opakowanie jest znakowane poprzez zamieszczenie:
a) nazwy, adresu i numeru odróżniającego zakładu produkcyjnego, zgodnie z dyrektywą 2002/4/WE, zwanego dalej "numerem odróżniającym producenta";
b) liczby jaj oraz ich wagi;
c) daty lub okresu zniesienia;
d) daty wysyłki.
Powyższe informacje zamieszcza się na opakowaniu oraz w towarzyszącej dokumentacji; dokumentacja taka przechowywana jest przez zakład pakowania przez okres co najmniej sześciu miesięcy.
W przypadku gdy do zakładów pakowania dostarczane są jaja nieopakowane, pochodzące z ich własnych oddziałów produkcyjnych położonych w tym samym miejscu co zakłady pakowania, zamieszczanie informacji na opakowaniach może odbywać się w zakładzie pakowania.
ZAKŁADY PAKOWANIA JAJ
Artykuł 2
Czynności wykonywane przez zakłady pakowania
1.
Zakłady pakowania klasyfikują, pakują i znakują jaja i opakowania nie później niż drugiego dnia roboczego następującego po dniu ich otrzymania.
Jednakże przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, gdy jaja otrzymane od producentów zostaną dostarczone do innych zakładów pakowania nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu ich otrzymania.
Ponadto, pakowanie i znakowanie opakowań może być wykonane w ciągu kolejnych trzech dni, jeżeli jaja pakowane są w zakładzie pakowania innym niż zakład, który je sklasyfikował i oznakował.
W takich przypadkach stosuje się przepisy art. 1 ust. 4.
2.
Jeżeli na jajach, które zostały dostarczone przez oddziały produkcyjne położone w tym samym miejscu co zakład pakowania, i które nie znajdują się w pojemnikach, ma widnieć data zniesienia, jaja są klasyfikowane i pakowane w dniu zniesienia lub, jeżeli data zniesienia wypada w dniu wolnym od pracy, pierwszego kolejnego dnia roboczego.
Artykuł 3
Wymagania niezbędne do uzyskania zatwierdzenia
1.
Jedynie przedsiębiorstwa i producenci spełniający warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu zostają zatwierdzeni jako punkty odbioru lub zakłady pakowania w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
2.
Pomieszczenia punktów odbioru i zakładów pakowania powinny:
a) posiadać powierzchnię dopasowaną do skali prowadzonej działalności;
b) być tak zbudowane i wyposażone, aby:
- można było zapewnić odpowiednią wentylację i oświetlenie,
- można było je dobrze wyczyścić i zdezynfekować,
- jaja były zabezpieczone przed dużymi wahaniami temperatur zewnętrznych;
c) być przeznaczone wyłącznie do obróbki i przechowywania jaj; jednakże część lokali może być wykorzystywana do składowania innych produktów, pod warunkiem że nie będą one przepuszczać obcych zapachów do pomieszczeń, w których znajdują się jaja.
3.
Zakłady pakowania dysponują takim wyposażeniem technicznym, aby zapewnione były warunki prawidłowego przygotowania jaj i w szczególności powinny posiadać:
a) odpowiednie urządzenie do prześwietlania jaj przystosowane do pracy ciągłej i umożliwiające oddzielne badanie jakości poszczególnych jaj.
b) przyrządy do pomiaru wysokości komory powietrznej;
c) sprzęt do sortowania jaj według wagi;
d) jedną lub więcej wag zatwierdzonych do ważenia jaj;
e) urządzania służące do znakowania jaj, w przypadku stosowania przepisów art. 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
Gdy do sortowania i klasyfikacji oraz do prześwietlania zgodnie z akapitem pierwszym lit. a) wykorzystywana jest automatyczna maszyna, sprzęt musi być zaopatrzony w oddzielną lampę prześwietlającą.
W przypadku tak zautomatyzowanych systemów właściwy organ Państwa Członkowskiego może znieść wymóg ciągłej pracy maszyny, pod warunkiem że zasady kontroli jakości, opierające się na pobieraniu próbek, zostaną określone dla jaj wysyłanych.
4.
Pomieszczenia i wyposażenie techniczne utrzymywane są w czystości oraz w dobrym stanie, i wolne są od obcych zapachów.
Artykuł 4
Przyznanie zatwierdzenia
1.
Każdy wniosek w sprawie zatwierdzenia punktu odbioru lub zakładu pakowania jaj przedkłada się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się siedziba punktu odbioru lub zakładu pakowania.
2.
Właściwy organ przydziela zakładowi pakowania numer odróżniający z następującym kodem początkowym:
BE _BAR_ Belgia _BAR_ AT _BAR_ Austria _BAR_ CZ _BAR_ Republika Czeska _BAR_
DK _BAR_ Dania _BAR_ PT _BAR_ Portugalia _BAR_ EE _BAR_ Estonia _BAR_
DE _BAR_ Niemcy _BAR_ FI _BAR_ Finlandia _BAR_ CY _BAR_ Cypr _BAR_
GR _BAR_ Grecja _BAR_ SE _BAR_ Szwecja _BAR_ LV _BAR_ Łotwa _BAR_
ES _BAR_ Hiszpania _BAR_ UK _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_ LT _BAR_ Litwa _BAR_
FR _BAR_ Francja _BAR_ _BAR_ _BAR_ HU _BAR_ Węgry _BAR_
IE _BAR_ Irlandia _BAR_ _BAR_ _BAR_ MT _BAR_ Malta _BAR_
IT _BAR_ Włochy _BAR_ _BAR_ _BAR_ PL _BAR_ Polska _BAR_
LU _BAR_ Luksemburg _BAR_ _BAR_ _BAR_ SL _BAR_ Słowenia _BAR_
NL _BAR_ Niderlandy _BAR_ _BAR_ _BAR_ SK _BAR_ Słowacja _BAR_
3.
Wyłącznie specjalnie zatwierdzone zakłady pakowania mogą być upoważnione do pakowania jaj klasy "A" oznaczonych jako "ekstra" lub do znakowania daty zniesienia, zgodnie z art. 12.
ROZDZIAŁ II
KLASYFIKACJA JAJ
Artykuł 5
Właściwości jaj klasy "A"
1.
Jaja klasy "A" posiadają co najmniej następujące cechy:
—skorupa i błona podskorupowa: _BAR_ normalna, czysta, nieuszkodzona; _BAR_
—komora powietrza: _BAR_ wysokość nieprzekraczająca 6 mm, nieruchoma; jednakże w odniesieniu do jaj, które mają być wprowadzane do obrotu jako "ekstra" wysokość nie może przekraczać 4 mm; _BAR_
—białko: _BAR_ przezroczyste, klarowne, o konsystencji żelu, wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
—żółtko: _BAR_ słabo widoczne podczas prześwietlania, bez wyraźnego zarysu powierzchni, podczas obrotu jaja wykazuje niewielkie odchylenie od położenia centralnego, wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
—tarczka zarodków: _BAR_ nierozwinięta w stopniu widocznym; _BAR_
—zapach: _BAR_ pozbawione obcych zapachów _BAR_
2.
Jaja klasy "A" nie są myte, ani w inny sposób czyszczone przed lub po klasyfikacji.
Odpowiednio, jaja umyte, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, nawet gdy spełniają kryteria dla jaj klasy "A", nie mogą zostać oznaczone jako jaja klasy "A", tylko należy je oznakować jako "jaja myte".
3.
Jaja klasy "A" nie są poddawane utrwaleniu ani chłodzeniu w pomieszczeniach lub zakładach, w których temperatura jest sztucznie utrzymywana na poziomie poniżej 5 °C. Jednakże jaja, które podczas transportu trwającego krócej niż 24 godziny lub w pomieszczeniach handlu detalicznego bądź przyległych były utrzymywane w temperaturze poniżej 5 °C, nie są uznawane za jaja chłodnicze, jeżeli w tych pomieszczeniach nie przechowuje się większej ilości jaj, niż koniecznej na okres trzydniowej sprzedaży detalicznej.
Odpowiednio, jaja schłodzone zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 nie mogą zostać oznaczone jako jaja klasy "A", nawet, gdy spełniają kryteria dla jaj klasy "A". Zostają one oznakowane jako "jaja chłodnicze".
Artykuł 6
Jaja klasy "B"
Jajami klasy "B" są jaja, które nie spełniają wymagań stosowanych wobec jaj w klasie "A". Mogą być one przekazywane wyłącznie do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z przepisami art. 6 dyrektywy 89/437/EWG lub do przedsiębiorstw przemysłu niespożywczego.
Artykuł 7
Klasyfikowanie jaj klasy "A"
1.
Jaja klasy "A" oraz "jaja myte" klasyfikowane są według wagi w następujący sposób:
—XL-bardzo duże: _BAR_ 73 g i więcej, _BAR_
—L-duże: _BAR_ od 63 g aż do 73 g, _BAR_
—M-średnie: _BAR_ od 53 g aż do 63 g, _BAR_
—S-małe: _BAR_ poniżej 53 g. _BAR_
2.
Kategoria wagowa podawana jest na opakowaniach za pomocą odpowiednich liter lub opisów, zgodnie z definicją w ust. 1, bądź też przez ich połączenie, i może być uzupełniona odpowiednimi przedziałami wagowymi.
Nie stosuje się żadnych podpodziałów przedziałów wagowych, określonych w ust. 1, przy pomocy różnych kolorów opakowań, symboli, znaków towarowych lub innych oznaczeń.
3. W przypadku gdy jaja klasy "A" o różnych rozmiarach pakowane są w jedno opakowanie, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, łączna waga netto jaj podawana jest w gramach i zamieszczone zostaje wówczas określenie "Jaja różnej wielkości" lub inne równoważne określenia.
4.
W przypadku gdy jaja klasy "A" dostarczane są do celów przetwórstwa pod tą nazwą, klasyfikacja wagowa nie jest obowiązkowa, a dostawa odbywa się zgodnie z warunkami określonymi w art. 1 ust. 4.
ROZDZIAŁ III
Znakowanie jaj i opakowań
SEKCJA 1
Zasady mające zastosowanie do rynku wspólnotowego
Artykuł 8
Ogólne przepisy dotyczące znakowania
1. Oznaczenia przewidziane w art. 7 oraz w art. 10 ust. 1 i ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 stosuje się w dniu klasyfikacji i pakowania.
Jednakże oznakowania wskazujące numer odróżniający producenta, datę zniesienia, sposób karmienia kur niosek oraz pochodzenie regionalne jaj mogą być naniesione przez producenta.
2.
Informacje zamieszczane na jajach i na opakowaniach należy podawać w sposób widoczny i czytelny, zgodnie z art. 7–10 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
Produkt wykorzystywany do znakowania musi być zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi barwników, które mogą być używane do środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
3.
Znaki odróżniające dla jaj klasy "A" i "jaj mytych" składają się z:
a) znaku odróżniającego "klasa A", który ma postać koła o średnicy co najmniej 12 mm biegnącego wokół znaku odróżniającego dla kategorii wagowej składającej się z litery lub liter wskazanych w art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, o wysokości co najmniej 2 mm;
b) numeru odróżniającego producenta, składającego się z kodów i liter przewidzianych w dyrektywie 2002/4/WE, o wysokości co najmniej 2 mm;
c) numeru zakładu pakowania wyrażonego za pomocą liter i cyfr o wysokości co najmniej 2 mm;
d) dat, podanych za pomocą liter i cyfr o wysokości co najmniej 2 mm, zgodnie z określeniami podanymi w załączniku I, po których następuje dzień i miesiąc, zgodnie z definicją w art. 9 niniejszego rozporządzenia.
4.
Znak odróżniający "klasa B" jest kołem o średnicy co najmniej 12 mm biegnącym wokół litery B, której wysokość wynosi co najmniej 5 mm.
Znak ten nie jest obowiązkowy w przypadku gdy jaja dostarczane są bezpośrednio do przemysłu spożywczego, pod warunkiem że takie właśnie ich przeznaczenie zostanie wyraźnie oznaczone na opakowaniach, w których się znajdują
5.
W przypadku gdy jaja dostarczane są przez producenta do zakładu pakowania położonego w innym Państwie Członkowskim, zostają one oznakowane numerem odróżniającym producenta przed opuszczeniem miejsca produkcji.
Jednak gdy producent i zakład pakowania zawarli stawiającą wymóg dotrzymania powyższych terminów oraz norm znakowania umowę dostawy na wyłączność, dotyczącą działań, których wykonanie zlecono w tym Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się miejsce produkcji, na wniosek przedsiębiorcy oraz za uprzednią zgodą Państwa Członkowskiego, na terenie którego znajduje się zakład pakowania, może przyznać zwolnienie z tego wymogu.
W takich przypadkach przesyłce towarzyszy kopia umowy poświadczona przez przedsiębiorcę.
Organy dokonujące kontroli, określonej w art. 29 ust. 2 lit. e), powiadamiane są o fakcie przyznania zwolnienia.
Artykuł 9
Oznaczenie daty minimalnej trwałości
1. Data minimalnej trwałości określona w art. 10 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 oznaczana jest w czasie pakowania, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], i zawiera jeden lub więcej terminów określonych w pkt 1 załącznika I.
W tym celu, data oznaczana jest zgodnie z art. 9 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE, w sposób i zgodnie z zasadami określonymi poniżej:
a) dzień, wyrażony za pomocą cyfr 1–31;
b) miesiąc, wyrażony za pomocą cyfr 1–12 lub najwyżej czterech liter alfabetu.
2.
Datą minimalnej trwałości jest dzień, do którego jaja klasy "A" lub "jaja myte" zachowują właściwości opisane w art. 5 ust. 1, gdy są właściwie przechowywane.
Okres ten ustala się na nie więcej niż 28 dni od zniesienia jaj.
Gdy okres zniesienia wskazany został zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. c), datę trwałości ustala się od pierwszego dnia tego okresu.
3.
Opakowania transportowe oraz opakowania jednostkowe, nawet znajdujące się w opakowaniach transportowych, posiadają na swojej powierzchni zewnętrznej widoczną i czytelną wskazówkę informującą konsumentów o obowiązku przechowywania jaj po zakupie w warunkach chłodniczych.
4.
W przypadku sprzedaży jaj luzem, oznaczenie równoważne do określonego w ust. 2 zamieszczane jest w taki sposób, aby było ono wyraźnie widoczne i jednoznaczne dla konsumentów.
Artykuł 10
Oznaczenie daty pakowania
Oznaczenie daty pakowania, określonej w art. 10 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, zawiera jedno lub więcej wyrażeń określonych w pkt 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, po których następują dwa zestawy cyfr lub liter określonych w art. 9 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Zalecana data sprzedaży
1.
Oprócz daty minimalnej trwałości i/lub daty pakowania, zaleca się umieszczenie przez przedsiębiorcę w momencie pakowania, na jajach lub na opakowaniach zawierających jaja, bądź też na jednych i drugich, zalecanej daty sprzedaży.
2.
Zalecana data sprzedaży nie może przekroczyć okresu 21 dni od dnia zniesienia, zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji Rady 94/371/WE [7].
Jednakże w przypadku jaj chłodniczych wysłanych do francuskich departamentów zamorskich i przeznaczonych tam do sprzedaży detalicznej, zgodnie z art. 6 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, zalecana data sprzedaży może być przedłużona do 40 dni.
3.
Gdy okres zniesienia wskazany jest zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. c), zalecaną datę sprzedaży ustala od pierwszego dnia tego okresu.
4.
Do celów znakowania jaj i opakowań datami określonymi w niniejszym artykule, wykorzystuje się jedno lub więcej wyrażeń wymienionych w załączniku I.
5.
Daty określone w niniejszym artykule oznaczane są zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 12
Oznaczenie daty zniesienia
1.
Data zniesienia może być zamieszczona przez przedsiębiorcę w czasie pakowania.
W takim przypadku datę zniesienia zamieszcza się również na jajach, które znajdują się w opakowaniach.
W przypadku gdy wskazuje się datę zniesienia, stosuje się zasady ustanowione w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.
Gdy jaja są dostarczane do zakładu pakowania w pojemnikach, wszystkie jaja w pojemniku, na którym ma się znaleźć data zniesienia, są klasyfikowane i pakowane z zachowaniem ciągłości.
Data zniesienia jest zamieszczana na jajach podczas lub niezwłocznie po klasyfikacji.
3.
W przypadku gdy jaja są dostarczane do zakładu pakowania bez pojemników z jego własnych oddziałów produkcyjnych znajdujących się w tym samym miejscu co zakład, powinny one być:
- oznaczone datą zniesienia w dniu zniesienia; jednakże jaja zniesione w dniu wolnym od pracy mogą być znakowane następnego pierwszego dnia roboczego, wraz z jajami zniesionymi w tym dniu, z datą pierwszego dnia wolnego od pracy, lub
- klasyfikowane lub pakowane zgodnie z art. 2, lub
- dostarczone do innych zakładów pakowania lub przemysłu spożywczego w dniu zniesienia lub, w przypadku gdy wypada on w dniu wolnym od pracy, następnego pierwszego dnia roboczego.
4.
Jeżeli zakłady pakowania zaopatrywane są również w jaja pochodzące od producentów zewnętrznych, i nie są one przeznaczone do oznaczania datą zniesienia, jaja te przechowuje się i przygotowuje oddzielnie.
Artykuł 13
Oznaczanie sposobu chowu drobiu
1.
Jeżeli na jajach i opakowaniach ma się znaleźć oznaczenie:
- sposobu chowu drobiu, zgodnie z art. 7 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, nie można używać wyrażeń innych poza określonymi w załączniku II, a w każdym przypadku tylko wówczas, gdy spełnione są odpowiednie warunki ustanowione w załączniku III,
- ekologicznego sposobu chowu drobiu, przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91, może być użyty tylko kod określony w pkt 2.1 Załącznika do dyrektywy 2002/4/WE oraz wyrażenia określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Wyrażenia wymienione w załączniku II mogą być uzupełniane oznaczeniami odnoszącymi się do poszczególnych cech danych sposobów chowu.
Wyrażenia te, umieszczane na jajach, mogą być dodane do numeru odróżniającego producenta.
2.
W przypadku sprzedaży jaj luzem oraz jaj przepakowywanych, znaczenie numeru odróżniającego producenta może być objaśnione na pojemniku lub na oddzielnej ulotce.
3.
Na opakowaniach zawierających jaja przeznaczone do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego, zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG, mogą być zamieszczane oznaczenia określone w załączniku II, pod warunkiem że jaja zostały wyprodukowane na fermach drobiu spełniających warunki odpowiadające ustanowionym w załączniku III.
4.
Przepisy ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych, wykraczających poza minimalne wymagania ustanowione w załączniku III, które mogą znaleźć zastosowanie jedynie w odniesieniu do producentów zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz pod warunkiem, że są zgodne z prawem wspólnotowym i zgodnie ze wspólnymi normami handlowymi dotyczącymi jaj.
Artykuł 14
Oznaczenie sposobu karmienia kur niosek
1.
W przypadku gdy jaja klasy "A" i "jaja myte" oraz ich opakowania zbiorcze posiadają oznaczenie sposobu karmienia kur niosek, stosuje się minimalne wymagania ustanowione w załączniku IV.
2.
Opakowania transportowe zawierające jaja oraz opakowania jednostkowe, na których wskazany jest sposób karmienia kur niosek, znakowane są w ten sam sposób.
W przypadku sprzedaży jaj luzem oznaczenia te mogą być zastosowane jedynie wówczas, gdy każde poszczególne jajo zostanie odpowiednio oznaczone.
3.
Przepisy ust. 2 stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych, wykraczających poza minimalne wymagania ustanowione w załączniku IV, które mogą znaleźć zastosowanie jedynie do producentów zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz pod warunkiem, że są zgodne z prawem wspólnotowym i zgodnie ze wspólnymi normami handlowymi dotyczącymi jaj
Artykuł 15
Oznaczenie pochodzenia jaj
1.
Opakowania jaj klasy "A" oraz "jaj mytych" mogą wskazywać pochodzenie jaj albo zawierać słowa: "pochodzenie jaj: patrz kod na jaju".
2. W celu oznaczenia pochodzenia jaj klasy "A", "jaj mytych" lub opakowań jednostkowych zawierających takie jaja, zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, mogą być użyte wyrażenia lub symbole, które odnoszą się do Państwa Członkowskiego lub do jednostki podziału administracyjnego lub innego regionu zdefiniowanego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym jaja są produkowane.
W przypadku sprzedaży jaj luzem informacje o pochodzeniu mogą być zastosowane wyłącznie wówczas, gdy poszczególne jaja są oznakowane za pomocą odpowiednich wyrażeń lub symboli.
3.
Opakowania transportowe zawierające jaja lub opakowania jednostkowe oznakowane wyrażeniami lub symbolami określonymi w ust. 2 zawierają takie same wyrażenia lub symbole.
SEKCJA 2
Znakowanie jaj przywożonych
Artykuł 16
Oznaczenia na jajach przywożonych
1.
Jaja klasy "A" przywożone z Litwy, Węgier, Republiki Czeskiej i Norwegii znakowane są w kraju pochodzenia numerem odróżniającym producenta, zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 8.
2.
Jaja przywożone z państw trzecich innych niż określone w ust. 1 są wyraźnie i czytelnie znakowane w kraju pochodzenia kodem ISO kraju pochodzenia poprzedzonym wyrażeniem: "normy nieunijne".
3.
Opakowania jaj klasy "A" przywożonych z państw trzecich spełniają wymagania ustanowione w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
Oznaczenia daty minimalnej trwałości oraz daty pakowania, określonych w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, zawierają jedno lub więcej wyrażeń określonych w pkt 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, po których następują dwa zestawy cyfr lub liter określonych w art. 9 ust. 1 akapit drugi.
4.
Sposób chowu drobiu wskazywany jest na opakowaniach jaj klasy "A" przywożonych z Litwy, Węgier, Republiki Czeskiej i Norwegii, zgodnie z zasadami i warunkami ustanowionymi w art. 13 niniejszego rozporządzenia dla Państw Członkowskich.
Na opakowaniach jaj klasy "A" przywożonych z państw trzecich, innych niż wskazane w akapicie pierwszym, sposób chowu drobiu oznaczany jest poprzez zamieszczenie wyrażenia: "sposób chowu nieokreślony".
5.
Banderole i etykiety przymocowywane są do opakowań i jaj, które poddawane są przeklasyfikowaniu i przepakowaniu, zgodnie z takimi samymi zasadami i warunkami jak ustanowione dla Państw Członkowskich w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV
BANDEROLE, PRZEKLASYFIKOWYWANIE I PRZEPAKOWYWANIE JAJ
Artykuł 17
Banderole i etykiety jaj klasy "A"
1.
Banderole i etykiety, przewidziane w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 dla jaj klasy "A" oraz "jaj mytych" są koloru białego, a informacje na nich podawane drukowane są w kolorem czarnym, zgodnie z art. 10 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
2.
Odstępstwo, określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, stosuje się w przypadku dziennej ilości wynoszącej mniej niż 3600 jaj na dostawę oraz 360 jaj na kupca.
Nazwa, adres i numer zakładu pakowania, liczba jaj, klasy jakości i waga, data minimalnej trwałości oraz sposób chowu drobiu podawane są w dokumentach towarzyszących.
Artykuł 18
Banderole i etykiety jaj przeznaczonych do przemysłu spożywczego
1.
W opakowaniach opatrzonych żółtą banderolą lub etykietą, których nie można użyć ponownie po otwarciu opakowania, wprowadzane są do obrotu następujące rodzaje jaj:
a) jaja określone w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, ale nie jaja klasy "A" czy "B";
b) jaja klasy "A" które nie spełniają już cech właściwych dla tej klasy, ale nie zostały przeklasyfikowane;
c) jaja klasy "B".
2.
Banderole i etykiety, określone w ust. 1, wyraźnie i czytelnie wskazują:
a) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, które dokonało wysyłki jaj;
b) liczbę lub wagę netto zapakowanych jaj;
c) oznaczenie "JAJA DLA PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO" literami o wysokości 2 cm, w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 19
Banderole i etykiety jaj przemysłowych
1. Jaja przemysłowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 są wprowadzane do obrotu w opakowaniach z czerwoną banderolą lub etykietą.
2.
Banderole i etykiety, określone w ust. 1, wskazują:
a) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, dla którego jaja są przeznaczone;
b) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, które dokonało wysyłki jaj;
c) oznaczenie "JAJA PRZEMYSŁOWE", czarnymi drukowanymi literami o wysokości 2 cm oraz oznaczenie "nienadające się do spożycia przez ludzi" czarnymi literami o wysokości co najmniej 0,8 cm, w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 20
Jaja znakowane jako "ekstra"
1.
Banderole lub etykiety określone w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, muszą być nadrukowane lub umieszczone w taki sposób, aby żadna z informacji zamieszczonych na opakowaniu nie została zakryta.
Wyrażenie "ekstra" nadrukowywane jest na banderoli lub etykiecie kursywą o wysokości co najmniej 1 cm, po którym następuje słowo "do" oraz dwa zestawy cyfr, określonych w art. 9 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia, wskazujących siódmy dzień od dnia zapakowania jaj lub dziewiąty dzień od dnia ich zniesienia
W przypadku zamieszczenia na opakowaniu daty pakowania, wyrażenie określone w akapicie drugim może być zastąpione słowami "ekstra do siódmego dnia od dnia zapakowania".
W przypadku zamieszczenia na opakowaniu daty zniesienia, powyższe wyrażenie może być zastąpione słowami "ekstra do dziewiątego dnia od dnia zniesienia".
Po wyrażeniu "ekstra" można zamieścić słowo "świeże".
2.
Gdy banderola lub etykieta, określone w ust. 1, nie dadzą się usunąć z opakowania, opakowanie musi zostać usunięte z obszaru sprzedaży nie później niż siódmego dnia od dnia zapakowania lub dziewiątego dnia od dnia zniesienia, a jaja należy przepakować.
3.
Opakowania transportowe zawierające opakowania jednostkowe oznakowane jako "ekstra" oznacza się drukowanymi literami o wysokości 2 cm: "OPAKOWANIE ZAWIERAJĄCE OPAKOWANIA JEDNOSTKOWE "EKSTRA"" w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 21
Przepakowywanie
1.
Z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, do przepakowania jaj klasy "A" i "jaj mytych" do innych opakowań transportowych lub jednostkowych upoważnione są jedynie zakłady pakowania.
Każde opakowanie zawiera wyłącznie jaja pochodzące z jednej partii.
2.
Na banderoli lub etykiecie opakowań transportowych należy widocznym i czytelnym pismem umieścić następujące informacje:
a) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, które przepakowało jaja lub zleciło ich przepakowanie;
b) numer odróżniający zakładu pakowania, który przepakował jaja;
c) w przypadku jaj pochodzących z przywozu, numer odróżniający zakładu pakowania, który po raz pierwszy zapakował jaja oraz kraj pochodzenia;
d) klasy jakości i kategorie wagowe;
e) liczbę zapakowanych jaj;
f) pierwotną datę minimalnej trwałości, a poniżej słowa: "jaja przepakowane";
g) rodzaj chowu drobiu;
h) w przypadku jaj chłodniczych przeznaczonych na dostawę do francuskich departamentów zamorskich, odniesienie do chłodzenia podane widocznie za pomocą alfabetu łacińskiego.
3.
Na opakowaniach jednostkowych zawierających jaja przepakowane należy widocznym i czytelnym pismem umieścić wyłącznie informacje przewidziane w ust. 2.
Ponadto opakowania jednostkowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które przepakowało lub zleciło przepakowanie jaj.
Nie zezwala się na użycie słowa "ekstra".
4.
Stosuje się przepisy art. 2 i art. 8 ust. 1.
Artykuł 22
Przeklasyfikowanie
1.
Jaja przeklasyfikowane zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 można wprowadzać do obrotu w opakowaniach, w których znajdowały się przed przeklasyfikowaniem.
Jeżeli zostaną przepakowane, każde opakowanie może zawierać wyłącznie jaja pochodzące z jednej partii.
2.
Na żółtych lub czerwonych banderolach lub etykietach znajdujących się na opakowaniach transportowych należy widocznymi i czytelnymi czarnymi literami zamieścić co najmniej informacje przewidziane w art. 18 i 19, razem z nazwą lub firmą i adresem przedsiębiorstwa które przeklasyfikowało jaja lub zleciło ich przeklasyfikowanie.
3.
Informacje umieszczone na opakowaniach jednostkowych, zawierających jaja przeklasyfikowane, i niemające już zastosowania zostają zakryte.
Ponadto opakowania jednostkowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które dokonało przeklasyfikowania jaj lub zleciło ich przeklasyfikowanie.
Artykuł 23
Ponowne użycie opakowań do celów przeklasyfikowania
1.
W przypadku wykorzystywania oryginalnych opakowań do przeklasyfikowania oraz przepakowania, opakowania te traktuje się je jako użyte ponownie w rozumieniu art. 36 ust. 2.
2.
Informacje znajdujące się na poprzednich banderolach lub etykietach opakowań transportowych powtórnie użytych zgodnie z art. 36 ust. 2 należy całkowicie zakryć nowymi banderolami lub etykietami lub zamaskować w inny sposób, tak aby nie były czytelne.
3.
Opakowania transportowe mogą być opatrzone jedną lub kilkoma informacjami, zamieszczonymi na banderolach i etykietach zamykających opakowania.
Ponadto opakowania transportowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które przepakowało jaja lub zleciło ich przepakowanie.
ROZDZIAŁ V
KONTROLE ZAKŁADÓW
Artykuł 24
Kontrole zakładów
1.
Producenci, zakłady pakowania, punkty odbioru, hurtownicy oraz, w przypadku stosowania przepisów art. 14, wytwórcy i dostawcy pasz dla kur niosek, podlegają kontroli co najmniej raz w roku w celu zapewnienia przestrzegania przez nich norm.
2.
Oddziały produkcyjne i zakłady pakowania dokonujące znakowania, przewidzianego w art. 12, podlegają kontroli co najmniej raz na dwa miesiące.
3.
Przeprowadzenie kontroli informacji odnoszących się do daty zniesienia, sposobu karmienia kur niosek oraz pochodzenia regionalnego jaj, określonych w art. 12, 14 i 15, może być zlecone organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, które są w stanie zapewnić gwarancje niezbędnej niezależności względem zainteresowanych producentów i które spełniają aktualnie obowiązujące kryteria określone w normie europejskiej EN/45011.
Wymienione organy działają na podstawie zezwoleń oraz pod nadzorem właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Koszty kontroli przeprowadzanych przez te organy ponoszone są przez podmiot zamieszczający informacje określone powyżej.
ROZDZIAŁ VI
DOKUMENTACJA
Artykuł 25
Ewidencja prowadzona przez producentów
1.
Producenci ewidencjonują:
a) informacje na temat sposobów chowu drobiu, określając w odniesieniu do każdego praktykowanego sposobu:
- datę zasiedlenia kurnika, wiek kur i ilość kur niosek w tym dniu,
- datę uboju oraz liczbę ubitych kur,
- dzienną produkcję jaj,
- liczbę lub wagę jaj sprzedanych każdego dnia, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/90, lub dostarczonych codziennie w inny sposób oraz, w tym ostatnim przypadku:
- nazwy i adresy kupców oraz numer zakładu;
b) w przypadkach gdy na jajach klasy "A" i ich opakowaniach podana jest informacja na temat sposobu karmienia kur niosek:
- ilość oraz rodzaj dostarczonych pasz gotowych i/lub mieszanych na miejscu,
- termin dostawy,
- nazwę producenta lub dostawcy,
- liczbę i wiek kur niosek oraz liczbę jaj wyprodukowanych i dostarczanych,
- datę wysyłki,
- nazwy i adresy kupców oraz numer zakładu.
2.
Gdy wskazywana jest data zniesienia, informacje określone w ust. 1 lit. a) odnotowywane są osobno.
Jeżeli na jednej fermie prowadzi się kilka różnych metod chowu drobiu, informacje określone w ust. 1 lit. a) i b) podaje się w podziale na poszczególne kurniki, zgodnie z dyrektywą 2002/4/WE.
3.
Producenci przechowują informacje wymienione w lit. a) i b) przez okres co najmniej sześciu miesięcy od zaprzestania prowadzenia przez nich działalności lub od zniszczenia hodowli.
Artykuł 26
Ewidencja prowadzona przez zakłady pakowania
1.
Zakłady pakowania ewidencjonują osobno, w odniesieniu do sposobu chowu oraz w odniesieniu do każdego dnia:
a) ilość jaj, które otrzymują, w podziale na producentów, podając nazwę, adres i numer odróżniający producenta oraz datę lub okres zniesienia;
b) ilość zdeklasyfikowanych jaj dostarczonych do innych zakładów pakowania, wraz z numerami odróżniającymi tych zakładów oraz datą lub okresem zniesienia;
c) klasy jakości i kategorie wagowe tych jaj;
d) ilość otrzymanych jaj sklasyfikowanych, pochodzących z innych zakładów pakowania, wraz z numerami odróżniającymi tych zakładów, datą minimalnej trwałości i wraz z podaniem danych identyfikacyjnych sprzedawców;
e) ilość i/lub wagę dostarczonych jaj, w podziale na kategorie wagowe, datę pakowania oraz zalecaną datę spożycia, a także kupca, wraz z jego nazwą (nazwiskiem) i adresem.
2.
Zakłady pakowania aktualizują cotygodniowo swoją ewidencję towarową.
2.
W przypadku gdy na jajach klasy "A" i "jajach mytych" oraz opakowaniach podawane są informacje dotyczące sposobu karmienia kur niosek, daty zniesienia i/lub pochodzenia regionalnego, zakłady zamieszczające takie informacje prowadzą oddzielną ewidencję zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy.
3.
Jednakże zamiast prowadzenia ewidencji sprzedaży i dostaw, mogą oni założyć rejestr faktur i specyfikacji wysyłkowych prowadzony zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy.
Taka ewidencja i rejestry przechowywane są przez okres co najmniej sześciu miesięcy.
Artykuł 27
Ewidencja prowadzona przez przedsiębiorców
1.
Punkty odbioru i hurtownicy mają obowiązek prowadzenia przez okres co najmniej sześciu miesięcy ewidencji transakcji zakupu i sprzedaży oraz ewidencji towarowej jaj, określonych w art. 13, 14 i 15,.
Punkty odbioru powinny być w stanie wykazać w odniesieniu do tych jaj:
a) daty i ilości poszczególnych skupów;
b) nazwę, adres oraz numer odróżniający producenta;
c) daty i ilości dostaw do odpowiednich punktów pakowania.
Hurtownicy (w tym pośrednicy, którzy bezpośrednio nie mają do czynienia z jajami) powinni być w stanie wykazać w odniesieniu do tych jaj:
a) daty i ilość dokonanych zakupów i sprzedaży;
b) nazwy i adresy dostawców/kupców.
Ponadto hurtownicy, którzy bezpośrednio mają do czynienia z jajami, prowadzą cotygodniową ewidencję posiadanych zapasów.
Zamiast prowadzenia szczegółowej ewidencji zakupów i dostaw, punkty odbioru i hurtownicy mogą prowadzić rejestr faktur i specyfikacji wysyłkowych, zgodnie z art. 13, 14 i 15.
2.
Producenci pasz i dostawcy prowadzą księgi rachunkowe dotyczące dostaw dokonywanych do producentów określonych w art. 25 ust. 1 lit. b), z podaniem składu dostarczonych przez nich pasz.
Przechowują oni tę księgi przez okres co najmniej sześciu miesięcy od momentu dokonania wysyłki.
3.
Cała ewidencja i księgi rachunkowe, określone w art. 25 i 26 oraz w artykule niniejszym, udostępniane są na pierwszy wniosek właściwego organu.
ROZDZIAŁ VII
POUFNOŚĆ ORAZ PRZEKAZYWANIE INFORMACJI
Artykuł 28
Poufność
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia poufności informacji dostarczanych na mocy art. 12, 13, 14 i 15, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [8], w zakresie, w jakim dotyczą one osób fizycznych.
2.
Dane wpisywane do rejestrów, ksiąg rachunkowych i innych akt mogą być wykorzystywane jedynie do celów stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Sporządzanie sprawozdań, konsultacje i wymiana informacji
1.
Do dnia 1 kwietnia każdego roku, każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję za pomocą elektronicznych środków porozumiewania się o średniej liczbie kur niosek utrzymywanych [9] w gospodarstwie, w odniesieniu do każdego rodzaju chowu drobiu.
2.
Do dnia 1 lipca 2004 r. każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję za pomocą elektronicznych środków porozumiewania się o środkach, które przyjęło w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności o:
a) wykazie miejsc produkcji, zarejestrowanych zgodnie z dyrektywą 2002/4/WE, wskazującym nazwę, adres i numer odróżniający każdego z nich;
b) wykazie zakładów pakowania zatwierdzonych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/90 oraz art. 4 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, wskazującym nazwę, adres i numer odróżniający każdego z nich;
c) metodach nadzoru stosowanych w celu wykonania art. 12, 13, 14, 15 i 16 niniejszego rozporządzenia;
d) krajowych środkach technicznych stosowanych w celu wykonania art. 13 ust. 4 i art. 14 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
e) wykazie właściwych organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, razem z ich nazwami, adresami oraz innymi istotnymi szczegółami;
f) nazwie, adresie i istotnych szczegółach właściwego organu odpowiedzialnego za wymianę informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Komisja zbiera informacje określone w ust. 1 i 2 i udostępnia je Państwom Członkowskim z dniem 1 lipca 2005 r.
Do tego czasu Państwa Członkowskie przekazują będące w ich posiadaniu dane pozostałym Państwom Członkowskim.
Z początkiem każdego roku kalendarzowego Komisja, za pomocą elektronicznych środków porozumiewania się, powiadamiana jest o każdej zmianie dotyczącej wykazów, metod nadzoru czy środków technicznych, określonych w ust. 2.
4.
Dyskusja na temat kontroli przeprowadzanych w Państwach Członkowskich odbywa się regularnie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [10].
5.
W dowolnym czasie i na wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują wszelkie informacje konieczne do oceny zgodności środków wymienionych w ust. 2 lit. d) niniejszego artykułu z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj.
Artykuł 30
Powiadamianie o decyzjach w sprawie przeklasyfikowania
Każde Państwo Członkowskie, na którego terytorium partia jaj pochodząca z innego Państwa Członkowskiego jest poddawana przeklasyfikowaniu, zapewnia, że decyzja w sprawie przeklasyfikowania podawana jest w ciągu trzech dni roboczych do wiadomości właściwego organu tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 29 ust. 2 lit. f).
ROZDZIAŁ VIII
BADANIE JAJ
Artykuł 31
Kontrole oparte na pobieraniu próbek
1. Przepisy art. 19 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 znajdują zastosowanie tylko wówczas gdy kontrola została przeprowadzona zgodnie z ust. 2–5 niniejszego artykułu.
2.
W przypadku gdy jaja znajdują się w opakowaniach transportowych bez opakowań jednostkowych, do kontroli należy pobrać co najmniej poniższe ilości jaj:
Liczba jaj w partii _BAR_ Liczba badanych jaj _BAR_
% partii _BAR_ Minimalna liczba jaj _BAR_
do 180 _BAR_ 100 _BAR_ – _BAR_
181 do 1 800 _BAR_ 15 _BAR_ 180 _BAR_
1 801 do 3 600 _BAR_ 10 _BAR_ 270 _BAR_
3 601 do 10 800 _BAR_ 5 _BAR_ 360 _BAR_
10 801 do 18 000 _BAR_ 4 _BAR_ 540 _BAR_
18 001 do 36 000 _BAR_ 3 _BAR_ 720 _BAR_
36 001 do 360 000 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1080 _BAR_
ponad 360 000 _BAR_ 0,5 _BAR_ 5400 _BAR_
3.
W przypadku jaj w opakowaniach jednostkowych, niezależnie od tego, czy są one umieszczone w opakowaniach transportowych czy nie, do kontroli należy pobrać co najmniej następującą liczbę opakowań i jaj:
Liczba jaj w partii _BAR_ Procent kontrolowa- nych opakowań jednostkowych _BAR_ Liczba jaj do zbadania na 1 kontrolowane opakowanie (%) _BAR_
do 180 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
181 do 1 800 _BAR_ 15 _BAR_ 100 _BAR_
1 801 do 3 600 _BAR_ 10 _BAR_ 100 _BAR_
3 601 do 10 800 _BAR_ 5 _BAR_ 100 _BAR_
10 801 do 18 0004100 _BAR_ 4 _BAR_ 100 _BAR_
18 001 do 36 0003100 _BAR_ 3 _BAR_ 100 _BAR_
36 001 do 360 0001,5100 _BAR_ 1,5 _BAR_ 100 _BAR_
Ponad 360 000 _BAR_ 0,5 _BAR_ 100 _BAR_
4.
W przypadku partii, w której liczba jaj nie przekracza 18000, do badania należy pobrać jaja z co najmniej 20 % opakowań transportowych.
W przypadku partii, w której liczba jaj jest większa niż 18000, do badania należy pobrać jaja z co najmniej 10 % opakowań transportowych i co najmniej z dziesięciu opakowań transportowych.
5.
W przypadku jaj nieopakowanych, wystawionych na sprzedaż lub sprzedawanych w obrocie detalicznym, jako próbę, przy liczbie jaj do 180, badaniu należy poddać 100 % jaj, a przy większej liczbie jaj — 15 % jaj z danej partii, lecz nie mniej niż 180 sztuk.
Artykuł 32
Banderole kontrolne
1.
Po przeprowadzeniu kontroli oraz niezbędnej korekcie partii pod względem zgodności z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, kontrolujący może, na wniosek właściciela partii, załączyć do opakowania banderolę z pieczęcią urzędową oraz następującymi informacjami szczegółowymi:
a) "Kontroli dokonano w dniu (data) w (miejsce)";
b) danymi identyfikacyjnymi kontrolera.
2.
Banderola kontrolna jest biała z czerwonym nadrukiem.
W razie zamknięcia opakowania przed podjęciem czynności kontrolnych, zamyka się opakowanie ponownie za pomocą banderoli kontrolnej, która może być, stosownie do przypadku, umieszczona na poprzedniej banderoli lub etykiecie.
3.
Po dokonaniu kontroli opakowań jednostkowych z napisem "ekstra", umieszcza się na nich banderolę kontrolną zawierająca informacje wymienione w ust. 1 oraz wyraz "ekstra" kursywą o wysokości 1 cm.
Artykuł 33
Dopuszczalne wady jakości
1.
Podczas kontroli partii jaj klasy "A" oraz "jaj mytych" dopuszcza się następujące marginesy tolerancji:
a) tuż przed wysyłką w zakładzie pakowania: 5 % jaj z wadami jakości;
b) na pozostałych etapach obrotu: 7 % jaj z wadami jakości.
Jednakże przy kontroli jaj wprowadzanych do obrotu jako "ekstra" wykluczona jest jakakolwiek tolerancja w odniesieniu do wysokości komory powietrznej, zarówno w czasie pakowania, jak i przy przywozie tych jaj.
2.
Gdy kontrolowana partia zawiera mniej niż 180 jaj, marginesy określone w ust. 1 podwaja się.
Artykuł 34
Margines tolerancji w odniesieniu do wagi jaj
Z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, podczas kontroli partii jaj klasy "A" i "jaj mytych" dopuszcza się tolerancje w zakresie wagi jednostkowej. Partia taka może zawierać nie więcej niż 10 % jaj o kategorii wagowej graniczącej z oznaczoną na opakowaniu, nie więcej jednak niż 5 % jaj następnej niższej kategorii wagowej.
W przypadku gdy kontrolowana partia zawiera mniej niż 180 jaj, powyższe marginesy zostają podwojone
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
SEKCJA 1
Przepisy ogólne dotyczące opakowań i przechowywania jaj
Artykuł 35
Minimalna waga netto jaj na jedno opakowanie transportowe
Opakowania transportowe jaj klasy "A" i "jaj mytych", sklasyfikowanych według wagi, posiadają następującą minimalną wagę netto:
—XL-bardzo duże: _BAR_ 7,3 kg/100 jaj, _BAR_
—L-duże: _BAR_ 6,4 kg/100 jaj, _BAR_
—M-średnie: _BAR_ 5,4 kg/100 jaj, _BAR_
—S-małe: _BAR_ 4,5 kg/100 jaj. _BAR_
Artykuł 36
Jakość opakowań
1.
Opakowania, włączając wewnętrzny materiał do pakowania, powinny być odporne na wstrząsy, suche, czyste i w dobrym stanie, wykonane z materiałów, które chronią jaja przed obcymi zapachami oraz ryzykiem pogorszenia jakości.
2.
Zakazuje się ponownego używania opakowań transportowych wykorzystywanych do transportu i wysyłki jaj, włączając wewnętrzny materiał do pakowania, jeżeli nie znajdują się one w stanie odpowiadającym stanowi nowych opakowań oraz jeśli nie spełniają wymogów technicznych i sanitarnych określonych w ust. 1.
Opakowania transportowe używane ponownie nie mogą zawierać naniesionych wcześniej oznakowań, które mogłyby wprowadzać w błąd.
3.
Zakazuje się ponownego używania opakowań jednostkowych.
Artykuł 37
Warunki przechowywania i transportu
1.
Podczas przechowywania w pomieszczeniach producenta oraz w trakcie transportu od producenta do skupującego lub do zakładu pakowania, jaja utrzymywane są w odpowiedniej temperaturze pozwalającej na zachowanie ich najwyższej jakości
2.
Jaja muszą być przechowywane w czystych, suchych miejscach, wolnych od obcych zapachów.
3.
Podczas transportu i przechowywania jaja muszą być utrzymywane w czystości i suchości, w miejscach wolnych od obcych zapachów, skutecznie zabezpieczonych przed wstrząsami i działaniem światła oraz przed nadmiernymi wahaniami temperatury.
SEKCJA 2
Utrata mocy i przepisy końcowe
Artykuł 38
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1274/91 niniejszym traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IV.
Artykuł 39
Wejście w życie i stosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z dniem 1 stycznia 2004 r.
Jednakże w zakresie początkowych kodów państw: CZ, EE, CY, LV, LT, HU, MT, PL, SL i SK podlegających ratyfikacji w Traktacie o Przystąpieniu, przepisy art. 4 ust. 2 stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
3.
Numery odróżniające zakładów pakowania zatwierdzone do dnia 31 grudnia 2003 r. mogą być jednak nadal używane do dnia 31 grudnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji nr 2296/2003/WE
z dnia 23 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo, na rok 2004, od rozporządzenia 327/98/WE otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji nr 1095/96/WE z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. powinno umożliwić krajom tym zakwalifikowanie do otrzymania, zgodnie z warunkami obowiązującymi dla obecnych Państw Członkowskich, kontyngentów taryfowych na przywóz ryżu i ryżu łamanego wprowadzonych rozporządzeniem Komisji nr 327/98/WE [3].
Podmioty gospodarcze w powyższych krajach muszą mieć możliwość pełnego udziału w tych kontyngentach w pełnym wymiarze.
(2) W celu uniknięcia zakłóceń rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram transz na 2004 r. musi zostać zmieniony i dostosowane przyznane ilości, jednakże bez zmiany ogólnych ilości, przewidzianych w międzynarodowych umowach podpisanych zgodnie z art. XXIII i XXIV ust. 6 GATT, tzn. roczne kontyngenty przywozowe na 63000 tony częściowo lub całkowicie mielonego ryżu oznaczonego kodem CN 100630 przy zerowej stawce cła oraz na 20000 ton ryżu łuskanego oznaczonego kodem CN 100620 przy stałej stawce celnej 88 ECU za tonę i 80000 ton ryżu łamanego oznaczonego kodem CN 10064000 przy obniżonej stawce celnej 28 ECU za tonę.
(3) Przewidziane w rozporządzeniu zmiany i dostosowania muszą zastąpić środki art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 327/98 na 2004 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zboża,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odstępstwie od art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 327/98/WE roczne kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1, są otwarte na 2004 r. na import ze Wspólnoty pod następującymi warunkami:
a) 63000
ton częściowo i całkowicie mielonego ryżu oznaczonego kodem CN
100630
(numer kolejny kontyngentu 09.4076), następująco rozłożonego na kraje pochodzenia i transze:
Kraj pochodzenia _BAR_ Styczeń _BAR_ Maj _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 9681 _BAR_ 19360 _BAR_ 9680 _BAR_ - _BAR_
Tajlandia _BAR_ 10727 _BAR_ 5364 _BAR_ 5364 _BAR_ - _BAR_
Australia _BAR_ - _BAR_ 1019 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Inne kraje _BAR_ - _BAR_ 1805 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Razem _BAR_ 20408 _BAR_ 27548 _BAR_ 15044 _BAR_ - _BAR_
b) 20000
ton ryżu łuskanego oznaczonego kodem CN
100620
(numer kolejny kontyngentu 09.4077), następująco rozłożony na kraje pochodzenia i transze:
Kraj pochodzenia _BAR_ Styczeń _BAR_ Maj _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 2608 _BAR_ 5214 _BAR_ 2607 _BAR_ - _BAR_
Tajlandia _BAR_ 1911 _BAR_ 3821 _BAR_ 1910 _BAR_ - _BAR_
Australia _BAR_ - _BAR_ 1812 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Inne kraje _BAR_ - _BAR_ 117 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Razem _BAR_ 4519 _BAR_ 10964 _BAR_ 4517 _BAR_ - _BAR_
c) 80000
ton ryżu łamanego oznaczonego kodem CN
10064000
(numer kolejny kontyngentu 09.4078), następująco rozłożony na kraje pochodzenia i transze:
Kraj pochodzenia _BAR_ Styczeń _BAR_ Maj _BAR_
Tajlandia _BAR_ 13866 _BAR_ 27734 _BAR_
Australia _BAR_ 4304 _BAR_ 8609 _BAR_
Gujana _BAR_ 2834 _BAR_ 5669 _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 2427 _BAR_ 4854 _BAR_
Inne kraje _BAR_ 3234 _BAR_ 6469 _BAR_
Razem _BAR_ 26665 _BAR_ 53335 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2297/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2000 zakazujące sprzedaży, dostaw i wywozu do Birmy/Myanmaru sprzętu, który mógłby zostać użyty w celu stosowania wewnętrznych represji lub terroryzmu oraz zamrażające środki niektórych osób pełniących ważne funkcje rządowe w tym kraju
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2000 z dnia 22 maja 2000 r. zakazujące sprzedaży, dostaw i wywozu do Birmy/Myanmaru sprzętu, który mógłby zostać użyty w celu stosowania wewnętrznych represji lub terroryzmu oraz zamrażające środki niektórych osób pełniących ważne funkcje rządowe w tym kraju [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2084/2003) [2], w szczególności jego art. 4 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1081/2000 wymienia osoby objęte zamrożeniem funduszy na podstawie tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1081/2000 upoważnia Komisję do zmiany załącznika II, uwzględniając decyzje aktualizujące Załącznik do wspólnego stanowiska 2000/346/WPZiB [3].
Zgodnie z art. 11 wspólnego stanowiska 2003/297/WPZiB [4], odniesienia do wspólnego stanowiska 2000/346/WPZiB są odczytywane jako odniesienia do wspólnego stanowiska 2003/297/WPZiB.
(3) Decyzja Rady 2003/907/WPZiB [5] zmienia Załącznik do wspólnego stanowiska 2003/297/WPZiB, który zawiera listę osób podlegających środkom ograniczającym wymienionym w tym wspólnym stanowisku.
Dlatego załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1081/2000 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 1081/2000 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2302/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 192/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz mieszanek cukru i kakao z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszania krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], w szczególności jej art. 6 ust. 4 załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2002 [2] ustanawia szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz produktów objętych rozdziałem 17 CN i kodem CN 18061030 oraz 18061090 z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ.
(2) W świetle rozszerzenia Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., powinno się wprowadzić odstępstwo, dla 2004 r., od harmonogramu składania wniosków ustanowionego w tym rozporządzeniu umożliwiając podmiotom gospodarczym w nowych Państwach Członkowskich uczestnictwo w przywozie tych produktów od dnia przystąpienia.
W tym samym celu, konieczne jest ustanowienie maksymalnej ilości dostępnej dnia 1 stycznia 2004 r. dla pierwszego okresu złożenia wniosków, odpowiadającej jednej trzeciej maksymalnej rocznej ilości ustanowionej w art. 6 ust. 4 akapit drugi załącznika III do decyzji 2001/822/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dla 2004 r., w drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 192/2002, wnioski o pozwolenie na przywóz odnoszą się do ilości nie mniejszej niż 25 ton i nie większej od ilości ustanowionej w ust. 3 na okres złożenie wniosków dla miesiąca stycznia, oraz ilości dostępnej dla następnych okresów złożenia wniosków.
2. Dla 2004 r., w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 192/2002, wnioski o pozwolenie zostają przedłożone właściwym władzom Państw Członkowskich w pięciu pierwszych dniach roboczych stycznia, maja, lipca oraz października 2004 r.
3. Dla 2004 r., w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 192/2002, gdy wnioski o pozwolenie złożone w pięciu pierwszych dniach roboczych stycznia 2004 r. wyczerpują lub przekraczają 9333 tony, Komisja ustala jeden współczynnik redukcji mający zastosowanie do każdego wniosku złożonego w przeciągu dziesięciu dni roboczych końcowego terminu na składanie wniosków o pozwolenie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2303/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
w sprawie szczególnych zasad etykietowania wina przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 53,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [2] zawiera pewne odstępstwa w odniesieniu do etykietowania wina przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki które wygasają dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) Jako że negocjacje dwustronne prowadzone ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki nie zakończą się do końca roku, w celu uniknięcia zakłóceń w handlu, zasady majace zastosowanie do wina przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki powinny być rozszerzone w świetle postępu w negocjacjach.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wino przywożone ze Stanów Zjednoczonych Ameryki może być określone nazwą stanu federalnego uzupełnioną, gdzie stosowne, nazwą dystryktu lub regionu uprawy wina, nawet w przypadku gdy tylko 75 % danego wina pochodzi z winogron zbieranych w stanie lub dystrykcie określającym wino, pod warunkiem że wino pochodzi w całości z winogron zbieranych w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
2.
Wino przywożone ze Stanów Zjednoczonych Ameryki może używać nazwy odmiany, nawet w przypadku gdy tylko 75 % danego wina pochodzi z winogron tej odmiany, pod warunkiem że ta odmiana określa charakter danego wina.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2304/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euroR w rolnictwie [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 [2], termin operacyjny mający zastosowanie do kursu walutowego w przypadku pomocy na hektar uprawy jest początkiem roku gospodarczego, w którym przyznaje się pomoc.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [3], obejmuje pomoc dla upraw stanowiących źródło biomasy, które stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
(3) Pomoc dla upraw stanowiących źródło biomasy przyznaje się na rok kalendarzowy, a nie rok gospodarczy.
Dlatego też należy ustalić termin operacyjny mający zastosowanie do kursu walutowego w zakresie tej pomocy.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2808/98 powinno być odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2808/98 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże w zakresie pomocy określonej w rozdziale 5 tytuł IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [4], terminem operacyjnym mającym zastosowanie do kursu walutowego jest dzień 1 stycznia roku, w którym przyznaje się pomoc." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na przywóz jęczmienia z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po zakończeniu negocjacji handlowych, które doprowadziły do podpisania umów w formie wymiany listów z Kanadą oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zatwierdzonych odpowiednio przez decyzje Rady 2003/253/WE [2] oraz 2003/254/WE [3], Wspólnota zmieniła warunki przywozu pszenicy o niskiej i średniej jakości oraz jęczmienia, ustanawiając kontyngenty przywozowe od dnia 1 stycznia 2003 r.
W przypadku jęczmienia, Komisja postanowiła zastąpić system marginesów preferencji dwoma kontyngentami taryfowymi, jednym dla jęczmienia do produkcji słodu i jednym dla jęczmienia, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2376/2002 [4].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2376/2002 otwiera kontyngent taryfowy w wysokości 300000 ton na przywóz jęczmienia objętego kodem CN 100300 z państw trzecich oraz wprowadza odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1766/92. Po wprowadzeniu zmiany do art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 w odniesieniu do obliczania należności przywozowych na niektóre zboża, kontyngent taryfowy został ustalony w ostatecznej formie. W wyniku tego, rozporządzenie (WE) nr 2376/2002 nie może już wprowadzać odstępstwa. W celu osiągnięcia jasności i przejrzystości, rozporządzenie to powinno zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
(3) Dnia 1 maja 2004 r. Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja stają się Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.
Jako, że kontyngent taryfowy na przywóz 300000 ton jęczmienia jest kontyngentem rocznym przyznawanym tygodniowo od dnia 1 stycznia 2004 r., może on ulec wyczerpaniu lub też być na wyczerpaniu w dniu planowanego przystąpienia tych państw do Unii.
Zatem wyłącznie na rok 2004, powinny zostać ustanowione specjalne przepisy umożliwiające nowym Państwom Członkowskim wykorzystanie kontyngentów.
(4) W celu zapewnienia, by przywóz jęczmienia w ramach kontyngentu taryfowego odbywał się zgodnie z planem i nie stanowił pola do spekulacji, powinien on zależeć od wydania pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia te będą wydawane, w ramach limitów ilościowych, na wniosek zainteresowanych stron i podlegać będą, tam gdzie jest to odpowiednie, redukcji proporcjonalnie do żądanej ilości.
(5) W celu zapewnienia odpowiedniego zarządzenia kontyngentem, należy wyznaczyć terminy składania wniosków o pozwolenia oraz należy określić informacje, które powinny zostać zawarte we wnioskach i pozwoleniach.
(6) W celu uwzględnienia warunków dostawy, należy wprowadzić odstępstwo odnośnie do okresu ważności pozwoleń.
(7) Mając na względzie właściwe zarządzanie kontyngentem, należy wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5], w zakresie zbywalnego charakteru pozwoleń oraz tolerancji w stosunku do ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(8) Zabezpieczenie pozwoleń na przywóz powinno być także ustalone na stosunkowo wysokim poziomie, w drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [6].
(9) Należy ustanowić błyskawiczną dwustronną komunikację pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi dotyczącą ilości wnioskowanych i ilości przywiezionych.
(10) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego Przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje otwarty taryfowy kontyngent przywozowy na 300000 ton jęczmienia objętego kodem CN 100300.
2.
Kontyngent taryfowy otwiera się dnia 1 stycznia każdego roku.
Należności przywozowe w ramach kontyngentu taryfowego zostają ustalone na poziomie 16 EUR za tonę.
Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stosuje się do przywozu produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu w ilościach przekraczających ilość przewidzianą w ust. 1 niniejszego artykułu.
W 2004 roku, akapit stosuje się do przywozu w ilościach przekraczających ilość przewidzianą ust. 3 niniejszego artykułu w danym okresie.
3.
W roku 2004, roczny kontyngent podzielony jest na dwie transze dla dwóch okresów:
a) transza 1: od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia 2004 r. — 100000 ton;
b) transza 2: od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2004 r. — 200000 ton.
Niewykorzystane ilości z transzy 1 zostaną automatycznie przeniesione do transzy 2.
Artykuł 2
Przywóz w ramach kontyngentu określonego w art. 1 ust. 1 jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz, wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składa się do właściwych organów Państw Członkowskich nie później niż o godzinie 13.00 (czasu brukselskiego) w każdy poniedziałek.
Każdy wniosek o pozwolenie musi dotyczyć ilości, która nie przekracza ilości dostępnej dla każdego podkontyngentu na przywóz danego produktu w danym okresie.
Osoby występujące o pozwolenie mogą składać jeden wniosek o pozwolenie wyłącznie w odpowiednim Państwie Członkowskim.
W roku 2004, ilość określona w akapicie drugim nie może przekroczyć ilości dostępnej na przywóz danego produktu w danym okresie.
2.
Nie później niż o godzinie 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenia, właściwe organy przesyłają Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne z wzorem ustanowionym w Załączniku oraz podają całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenie na przywóz.
Zawiadomienia sporządza się również wtedy, gdy żadne wnioski o pozwolenie nie wpłynęły w danym Państwie Członkowskim.
Ta informacja musi zostać przekazana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenie na przywóz zbóż.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wyśle Komisji zawiadomienia dotyczącego wniosków w wyznaczonych terminach, Komisja uzna, że żadne wnioski nie wpłynęły w danym Państwie Członkowskim.
3.
W przypadku gdy wszystkie ilości przyznane od początku roku i ilość określona w ust. 2 przekracza kontyngent na dany rok Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego od czasu złożenia wniosków, pojedynczy współczynnik redukcji w odniesieniu do ilości wnioskowanych.
W roku 2004, pojedyncze współczynniki redukcji określone w akapicie pierwszym ustanawia się jeśli wszystkie ilości przyznane od początku danego okresu oraz ilości określone w ust. 2 przekraczają kontyngent dla danego okresu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, pozwolenia wydawane są będą czwartego dnia roboczego następującego po dniu złożenia wniosku.
Nie później niż o godzinie 18.00 czasu brukselskiego, w dniu wydawania pozwoleń właściwe organy przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, na numer wskazany w załączniku, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które danego dnia wydano pozwolenia.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 45 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wydania.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa przysługujące z tytułu pozwolenia na przywóz są niezbywalne.
Artykuł 6
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanej w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w rubryce 19 pozwolenia.
Artykuł 7
Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenia na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w rubryce 20, jedną z następujących pozycji:
- Reglamento (CE) no 2305/2003,
- Forordning (EF) nr 2305/2003,
- Verordnung (EG) Nr 2305/2003,
- Κανονισμóς (EK) αριθ.
2305/2003,
- Regulation (EC) No 2305/2003,
- Règlement (CE) no 2305/2003,
- Regolamento (CE) n. 2305/2003,
- Verordening (EG) nr 2305/2003,
- Regulamento (CE) n.o 2305/2003,
- Asetus (EY) N:o 2305/2003,
- Förordning (EG) nr 2305/2003;
b) w rubryce 24, wyrażenie "EUR 16/tona".
Artykuł 8
W drodze odstępstwa od art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, zabezpieczenie pozwoleń na przywóz przewidziane niniejszym rozporządzeniem wynosić będzie 30 EUR za tonę.
Artykuł 9
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2376/2002.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2306/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 280/98 wprowadzające odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/97 ustanawiającego dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego artykuł 149 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2596/97 z dnia 18 grudnia 1997 r. przedłużające okres, o którym mowa w art. 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji [1], przedłuża okres podczas którego mogą zostać przyjęte środki przejściowe w celu ułatwienia przejścia z uregulowań stosowanych w Austrii, Finlandii i Szwecji w czasie przystąpienia, do tych wynikających ze stosowania wspólnej organizacji rynków. W odniesieniu do wymogów dotyczących zawartości tłuszczu mleka spożywczego produkowanego w Finlandii i Szwecji, ten okres został przedłużony do 30 kwietnia 2009 r.
(2) Właściwe jest zapewnienie odpowiedniego przedłużenia przepisów wykonawczych wymienionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 280/98 [2].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 280/98 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. mleka i przetworów mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 280/98 data "31 grudnia 2003 r." zostaje zastąpiona datą "30 kwietnia 2009 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2307/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2550/2001 w odniesieniu do obszarów kwalifikujących się do otrzymywania premii za kozy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obszary kwalifikujące się do otrzymywania premii przez producentów mięsa koziego są wyszczególnione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2550/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemu premii oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 [2], zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 623/2002 [3].
(2) Dokładniejsze badanie wykazało, że lista obszarów geograficznych powinna zostać uaktualniona. Po przeprowadzeniu analizy systemu produkcji mięsa koziego na terytoriach zamorskich władze francuskie ustaliły, że terytoria te spełniają kryteria określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
(3) Uaktualnienie nie wyklucza kontroli ex post dotyczących warunków przyznawania pomocy określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2550/2001 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 2308/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
ustanawiające reguły zarządzania i dystrybucji kontyngentów wyrobów włókienniczych ustanowionych na rok 2004 na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 17 ust.3 i 6 oraz art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 ustanawia ograniczenia ilościowe dla niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich, które mają być przydzielone na zasadzie: "kto pierwszy, ten lepszy".
(2) Na mocy powyższego rozporządzenia dopuszczalne jest zastosowanie, w pewnych okolicznościach, innych metod przydziału, celem podziału kontyngentów na transze lub zarezerwowanie części szczególnych limitów ilościowych wyłącznie dla wniosków popartych dowodami wcześniejszej realizacji przywozu.
(3) Reguły zarządzania kontyngentami ustanowionymi na rok 2004 należy przyjąć przed rozpoczęciem roku kontyngentowego, tak aby nie doszło do nieprzewidzianych zakłóceń ciągłości przepływów handlowych.
(4) Środki przyjęte w latach poprzednich, takie jak określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2357/2002 ustanawiającym reguły zarządzania i dystrybucji kontyngentów wyrobów włókienniczych ustanowionych na rok 2003 na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 [2], okazały się być zadowalające i z tego względu za właściwe uznano ustanowienie podobnych reguł na rok 2004.
(5) W celu zaspokojenia potrzeb możliwie jak największej liczby podmiotów gospodarczych stosowne jest zwiększenie elastyczności przydziału na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy" poprzez wprowadzenie pułapu w odniesieniu do ilości, które przy zastosowaniu tej metody mogą być przydzielone każdemu podmiotowi gospodarczemu.
(6) W celu zagwarantowania stopnia ciągłości wymiany handlowej i efektywnego zarządzania kontyngentem, podmiot gospodarczy powinien posiadać możliwość złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na przywóz na 2004 r. w ilości równej tej, która została przez niego przywieziona w 2003 r.
(7) W celu uzyskania optymalnego wykorzystania ilości, podmiot gospodarczy, który wykorzystał przynajmniej połowę kwoty, na którą wcześniej uzyskał zezwolenie, powinien posiadać możliwość złożenia wniosku w odniesieniu do pozostałych kwot pod warunkiem że ilości te są one dostępne w ramach kontyngentów.
(8) Dla należytego funkcjonowania administracji, okres ważności zezwoleń na przywóz powinien wynosić dziewięć miesięcy od daty wystawienia, jednak nie dłużej niż do końca roku.
Państwa Członkowskie powinny wydawać zezwolenia dopiero po notyfikacji przez Komisję, że ilości są dostępne i wyłącznie w przypadku gdy podmiot gospodarczy jest w stanie potwierdzić posiadanie kontraktu i może zaświadczyć, w braku szczegółowych przepisów stanowiących inaczej, że nie wydano mu już wspólnotowego zezwolenia na przywóz na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do danych kategorii i krajów.
Właściwe władze krajowe powinny posiadać odpowiednie kompetencje umożliwiające im przedłużenie, na wniosek importerów, o trzy miesiące i najdłużej do 31 marca 2005 r. okresu ważności zezwoleń, na podstawie których, do dnia złożenia wniosku, dokonano przywozu przynajmniej połowy przyznanych ilości.
(9) Biorąc pod uwagę fakt, iż 1 maja 2004 Unia Europejska ulegnie rozszerzeniu, przydział importerom kontyngentu na rok 2004 powinien zostać podzielony na dwie transze, stosownie do obecnego i przyszłego stanu członkostwa w Unii Europejskiej.
Państwa Przystępujące powinny mieć prawo wydawania zezwoleń na przywóz wyłącznie w odniesieniu do towarów, które mają być przywiezione 1 maja lub po tej dacie.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Włókienniczego ustanowionego na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie reguł zarządzania kontyngentami ilościowymi na przywóz niektórych wyrobów włókienniczych określonych w załącznikach III B i IV do rozporządzenia (WE) nr 517/94 na rok 2004.
Kontyngenty na rok 2004 są przydzielane w dwóch odrębnych transzach, z których druga jest dostępna dla Państw Przystępujących od 1 maja 2004 r.
Limity ilościowe dla poszczególnych transz określone są w załączniku I.
Artykuł 2
Kontyngenty określone w art. 1 są przydzielane według porządku chronologicznego, w jakim Komisja otrzymała notyfikacje od Państw Członkowskich o wnioskach indywidualnych podmiotów gospodarczych o kwoty nieprzekraczające maksymalnych ilości przydziału dla każdego podmiotu gospodarczego, określonych w załączniku II.
Maksymalne ilości nie są jednak stosowane wobec podmiotów gospodarczych, które przy składaniu pierwszego wniosku na rok 2004 były w stanie wykazać wobec właściwych władz krajowych, że w odniesieniu do wymienionych kategorii i państw trzecich, dokonali przywozu ilości większych od ilości maksymalnych określonych dla każdej kategorii zgodnie z wydanymi im zezwoleniami na przywóz na rok 2003.
W przypadkach takich podmiotów gospodarczych właściwe władze mogą zezwolić na przywóz z danych państw trzecich i danych kategorii w ilościach nieprzekraczających ilości przywiezionych w roku 2003 i pod warunkiem że możliwy jest przywóz danej ilości w przyznanym kontyngencie.
Artykuł 3
Każdy importer, który wykorzystał 50 % lub więcej i kwot przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia ma prawo wystąpić z kolejnym wnioskiem w odniesieniu do tej samej kategorii i kraju pochodzenia o kwoty, które nie przekraczają maksymalnych ilości ustanowionych w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze krajowe wymienione w załączniku III mogą od godz. 10.00 5 stycznia 2004 r. przekazywać notyfikacje do Komisji o kwotach objętych otrzymanymi wnioskami o wydanie zezwolenia na przywóz.
Czas określony w ustępie pierwszym należy rozumieć jako czas brukselski.
Wnioski właściwych władz krajowych Państw Członkowskich określonych w sekcji A załącznika III są początkowo rozpatrywane w drodze odliczenia z pierwszej transzy.
Po wyczerpaniu limitu ilościowego w danej kategorii pierwszej transzy następne wnioski są rozpatrywane w drugiej transzy.
Wnioski od właściwych władz krajowych Państw Członkowskich określonych w sekcji B załącznika III rozpatrywane są wyłącznie w drugiej transzy.
2.
Właściwe władze krajowe wydają zezwolenia na przywóz wyłącznie po uzyskaniu potwierdzenia od Komisji, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 517/94, że przywóz danych ilości jest możliwy.
Właściwe władze krajowe Państw Przystępujących są uprawnione do wydawania zezwoleń na przywóz wyłącznie w odniesieniu do towarów, które mają być przywiezione od 1 maja.
Władze te wydają zezwolenie wyłącznie jeżeli podmiot gospodarczy:
a) udowodni istnienie kontraktu dotyczącego dostawy wyrobów;
b) oświadczy na piśmie, że w odniesieniu do danych krajów i kategorii:
i) nie przydzielono mu dotychczas zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia, lub
ii) z zezwolenia, które zostało mu przyznane na mocy niniejszego rozporządzenia wykorzystano przynajmniej 50 %.
3.
Zezwolenia na przywóz zachowują ważność przez okres dziewięciu miesięcy od daty wydania, lecz nie dłużej niż do 31 grudnia 2004 r.
Właściwe władze krajowe mogą jednakże na wniosek importera, przedłużyć okres ważności zezwolenia, z którego, w chwili składania wniosku o przedłużenie, wykorzystano przynajmniej 50 %.
Okres ważności wydanego zezwolenia nie może jednak, niezależnie od okoliczności, trwać dłużej niż do 31 marca 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2309/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
zmieniające załączniki III B, IV i VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94
w odniesieniu do kontyngentów wyrobów włókienniczych na rok 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 ustanawia roczne limity ilościowe dla niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Serbii i Czarnogóry oraz Korei Północnej.
(2) Od dnia 1 maja 2004 r.
Unia Europejska obejmie 10 nowych Państw Członkowskich. art. 6 ust. 7 Aktu Przystąpienia stanowi, że nowe Państwa Członkowskie stosować będą wspólną politykę handlową w odniesieniu do wyrobów włókienniczych oraz, że ograniczenia ilościowe stosowane przez Wspólnotę przy przywozie wyrobów włókienniczych i odzieży muszą zostać odpowiednio dostosowane, ze względu na przystąpienie do Wspólnoty nowych Państw Członkowskich.
Ograniczenia ilościowe stosowane przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich na obszar rozszerzonej Wspólnoty muszą zostać tak dostosowane, aby objęły przywóz do 10 nowych Państw Członkowskich.
Wymaga to zmiany niektórych załączników do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(3) Należy zastosować taką metodologię dokonywania zmian ilościowych, która uwzględnia tradycyjny przywóz do nowych Państw Członkowskich przy określaniu nowych poziomów kontyngentów.
Formuła oparta na średniej wielkości przywozu z państw trzecich do 10 nowych Państw Członkowskich, jaki miał miejsce w ciągu ostatnich trzech lat, dostosowana pro rata temporis, zapewniłaby właściwe określenie przepływów w przeszłości.
Lata 2000–2002 uznano za najbardziej znaczące, ponieważ dostarczają one najnowszych danych w zakresie przywozu wyrobów włókienniczych i odzieży do 10 nowych Państw Członkowskich.
(4) Załączniki III B, IV i VI do rozporządzenia (EWG) nr 517/94 należy zatem zmienić w taki sposób, aby zawierały wykaz poziomów kontyngentów stosowanych w roku 2004. Szczegółowe zasady przydziału kontyngentów w roku 2004 określone są w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2308/2003 z dnia 29 grudnia 2003 r. dotyczącym zarządzania kontyngentami wyrobów włókienniczych ustanowionymi na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 na rok 2004 [2].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 należy zatem odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego ustanowionego na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach III B, IV i VI rozporządzenia (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2314/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na wspólnotowym rynku żyta będącego w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki dla sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] zapewnia w szczególności, że zboże magazynowane przez agencje interwencyjne ma być sprzedawane w formie przetargu po cenach zapobiegających zakłóceniu rynku.
(2) Niemcy nadal posiadają interwencyjne zasoby żyta.
(3) Z powodu trudnych warunków pogodowych w większej części Wspólnoty produkcja zbóż została znacząco zmniejszona w roku gospodarczym 2003/04.
Sytuacja ta doprowadziła do wysokich cen lokalnych powodując szczególne trudności gospodarstwom zajmujących się chowem zwierząt oraz przemysłowi wytwarzającemu pasze, którym trudno jest otrzymać produkty po konkurencyjnych cenach.
(4) Dlatego też właściwym jest udostępnienie zapasów żyta magazynowanych przez niemiecką agencję interwencyjną na rynek wewnętrzny.
Okres przedstawiania ofert do wzięcia udziału w ostatnim częściowym przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1510/2003 [3] wygasł 18 grudnia 2003. Należy więc otworzyć nowe stałe zaproszenie do przetargu.
(5) Biorąc pod uwagę sytuację na rynku Wspólnoty, należy zapewnić, by Komisja zarządzała tym zaproszeniem do przetargu.
Ponadto należy zapewnić przyznanie dodatkowego wskaźnika dla ofert przetargowych proponujących minimalną cenę sprzedaży.
(6) Gdy niemiecka agencja interwencyjna zawiadomi Komisję, biorący udział w przetargu powinni pozostać anonimowi.
(7) W celu modernizacji zarządzania, informacje żądane przez Komisję należy wysyłać pocztą elektroniczną.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINJEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niemiecka agencja interwencyjna otworzy stałe zaproszenie do składania ofert na sprzedaż na rynek Wspólnoty 1139000 ton żyta, które posiada w swoich zapasach.
Artykuł 2
Sprzedaż, o której mowa w art. 1, odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednakże bez uszczerbku dla powyższego rozporządzenia:
a) oferty są formułowane na podstawie rzeczywistej jakości partii towaru, do której się odnoszą;
b) minimalna cena sprzedaży jest ustalona na poziomie, który nie zakłóca rynku zbóż.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie przetargowe ustalone jest na 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Datą końcową na składanie ofert w pierwszym częściowym przetargu jest 8 stycznia 2004 r., godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Datą końcową na składanie ofert do wzięcia udziału w kolejnych częściowych przetargach jest każdy czwartek do godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 8 kwietnia i 20 maja 2004 r.
Datą końcową na składanie ofert do wzięcia udziału w ostatniej częściowej procedurze przetargowej jest 27 maja 2004 r., godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć do niemieckiej agencji interwencyjnej:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Adickesallee 40
D-60322
Frankfurt am Main
Fax: (49–691) 56 49 62
Artykuł 5
W czasie dwóch godzin od momentu wygaśnięcia terminu na składanie ofert, niemiecka agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymaniu ofert.
Muszą one zostać wysłane za pomocą poczty elektronicznej zgodnie z formularzem zamieszczonym w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub decyduje o nieprzyjęciu ofert.
Jeśli oferty zostaną dostarczone dla tych samych partii towaru oraz dla całkowitej ilości większej niż dostępna ilość, może zostać ustalona oddzielna cena dla każdej partii towaru.
W przypadku gdy oferty przetargowe proponują minimalną cenę sprzedaży, Komisja może ustanowić przyznanie dodatkowego współczynnika dla ilości oferowanych w tym samym czasie, co ustalana jest minimalna cena sprzedaży.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 3 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2319/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [3], Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy ma być finansowany poprzez potrącenia w wysokości 2 % oraz 3 % odpowiednio z premii za zbiory w latach 2002 oraz 2003.
(2) Reforma wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego, która obejmuje również Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy, jest obecnie opracowywana.
Nowe zasady nie staną się skuteczne do roku 2005.
Dlatego procent potrąceń musi być ustanowiony w odniesieniu do 2004 r., a w kontekście przejściowym procent potrąceń powinien zostać utrzymany na takim samym poziomie jak w 2003 r.
(3) Zgodnie z wnioskami sprawozdania w sprawie wykorzystania Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego, przedstawionego przez Komisję Radzie na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, potrącenie w wysokości 3 % będzie właściwe w celu pokrycia potencjalnych wydatków funduszu.
(4) Dlatego należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2075/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ustanawia się Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy (dalej zwany "Funduszem"), finansowany poprzez potrącenia w wysokości:
- 2 % z premii za zbiory w roku 2002, oraz
- 3 % z premii za zbiory w latach 2003 i 2004."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [3] ustala dotacje na hektar uprawy chmielu wytwarzanego we Wspólnocie na okres ośmiu lat, dla zbiorów plonów od 1996 do 2003.
(2) Sprawozdanie oceniające, które Komisja jest zobowiązana przedstawić Radzie do dnia 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 18 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, będzie obejmować wszystkie przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku, w szczególności systemu pomocy produkcyjnej.
Do tej oceny mogą być dołączone wnioski.
W tym kontekście wskazane jest zapewnienie szczegółowej debaty z udziałem całego sektora.
W celu zapewnienia gruntownej debaty, okres dla którego ustalono dotacje powinien zostać przedłużony o jeden rok.
(3) Grupa producentów może wstrzymac do 20 % dotacji w celu sfinansowania specjalnych środków dostosowawczych do rynku a kwoty wstrzymane mogą być kumulowane przez okres trzech lat.
Tak jak wnioskowane jest przedłużenie systemu pomocy o rok, także maksymalny okres kumulacji powinien zostać przedłużony o rok.
(4) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 powinno zostać odpowiednio zmienione.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) Litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) Dotacja na hektar uprawy jest taka sama dla wszystkich grup odmian.
Przez dziewięć lat od zbioru plonów w 1996 r. wynosi 480 EURO/ha."
2) Litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) Wstrzymane dotacje mogą być kumulowane maksymalnie przez okres czterech lat; na koniec tego okresu wszelkie dotacje muszą zostać spożytkowane."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2321/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1098/98 wprowadzające tymczasowe środki specjalne dla chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 16a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1098/98 [2] ustala wysokość rekompensaty na tymczasowe odłogowanie lub trwałe wykarczowanie chmielu we Wspólnocie na okres sześciu lat, od zbierania plonów w 1998 do 2003.
(2) Zastosowanie specjalnych środków odłogowania i wykarczowania w tym okresie spowodowało zmniejszenie o 19 % obszaru uprawy chmielu w stosunku do 1997, roku odniesienia.
(3) Sprawozdanie oceniające, które Komisja jest zobowiązana przedstawić Radzie do dnia 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 18 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, będzie obejmować wszystkie przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku, w szczególności środków specjalnych.
Do tej oceny mogą być dołączone wnioski.
W tym kontekście wskazane jest zapewnienie szczegółowej debaty z udziałem całego sektora.
W celu zapewnienia gruntownej debaty i stwierdzenia faktu, że równowaga rynku chmielu jest ciągle niestabilna, okres dla którego ustalono rekompensaty powinien zostać przedłużony o jeden rok.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1098/98 powinno zostać odpowiednio zmienione.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1098/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ustęp 1:
- w akapicie pierwszym, "zbiór plonów w 2003 r." otrzymuje brzmienie "zbiór plonów w 2004 r.",
- w akapicie drugim, "zbiór plonów w 2004 r." otrzymuje brzmienie "zbiór plonów w 2005 r.";
2) w art. 4 akapit drugi, "zbiór plonów w 2004 r." otrzymuje brzmienie "zbiór plonów w 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2322/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do wymogu odłogowania na rok gospodarczy 2004/2005
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych wprowadzony rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 [1], przewiduje, że w celu zakwalifikowania się do uzyskania płatności obszarowych, producenci mają odłogować pewny procent swoich gruntów ornych.
(2) Rynek zbóż we Wspólnocie w roku gospodarczego 2003/2004 charakteryzuje się niską produkcją spowodowaną poważną suszą w głównych regionach produkcyjnych Wspólnoty.
Przewiduje się, że ta sytuacja spowoduje znaczne zmniejszenie zasobów końcowych na rok 2003/2004 na rynku wspólnotowym.
Nie przewiduje się, że zwyczajny zbiór plonów roku 2004 spowoduje znaczne zwiększenie zasobów.
Nieudany zbiór plonów wystawi rynek wewnętrzny na możliwe poważne zagrożenie.
(3) Dlatego dla roku gospodarczego 2004/2005, stawka odłogowania powinna być ustalona na niższym poziomie, od tej ustalonej w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, podstawowa stawka obowiązkowego odłogowania ustalona jest na poziomie 5 % dla roku gospodarczego 2004/2005.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2323/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
ustanawiające stawki pomocy w sektorze nasion na rok gospodarczy 2004/2005
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomicznego- Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 z 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [3] został zniesiony z mocą od roku gospodarczego 2005/06 przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [4]. Odpowiednio, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 jakakolwiek pomoc produkcyjna w odniesieniu do nasion powinna być ustalana wyłącznie na rok gospodarczy 2004/05.
(2) Ponieważ sytuacja na rynku Unii Europejskiej i jej prawdopodobny rozwój nie są w stanie zapewnić producentom słusznego dochodu, pomoc produkcyjna powinna być gwarantowana na omawiany rok gospodarczy.
(3) art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 wymaga, by stawki pomocy odzwierciedlały z jednej strony potrzebę zapewnienia równowagi między wielkością produkcji wymaganej przez Wspólnotę a ilością, która może znaleźć zbyt, i z drugiej strony ceny tych produktów na rynkach państw trzecich;
(4) Stosowanie tych kryteriów skutkuje ustaleniem stawek pomocy w roku gospodarczym 2004/05 przedstawionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stawki pomocy w sektorze nasion na rok gospodarczy 2004/2005 są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2324/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) 1037/2001 zezwalające na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi niektórych przywożonych win, które mogły być poddane procesom enologicznym nieprzewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 45 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 45 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, rozporządzenie (WE) nr 1037/2001 [2] zezwala na przywóz do Wspólnoty amerykańskich win, które poddano pewnym procesom enologicznym nieprzewidzianym w regułach wspólnotowych. Zezwolenie to wygasa dnia 31 grudnia 2003 r. w odniesieniu do procesów enologicznych określonych w ustępie 1 lit. b) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1037/2001.
(2) Ponieważ będące w toku dwustronne negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki nie zostaną rozstrzygnięte przed końcem roku, w celu uniknięcia zakłóceń w handlu, należy przewidzieć możliwość przedłużenia zezwolenia na amerykańskie procesy enologiczne określone w ust. 1 lit b) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1037/2001 do czasu wejścia w życie umowy, która zostanie zawarta w wyniku z tych negocjacji, ale najpóźnniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1037/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1037/2001, datę "31 grudnia 2003 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2325/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2561/2001 mające na celu wspieranie przekształcenia statków rybackich i zmianę rodzaju działalności rybaków, którzy, do roku 1999, podlegali umowie połowowej z Marokiem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o stosunkach w odniesieniu do połowów morskich między Wspólnotą Europejską i Królestwem Maroka jest nieważna od dnia 30 listopada 1999 r.
W związku z tym, ponad 400 statków rybackich i około 4300 rybaków działających w ramach tej umowy zostało zmuszonych do zaprzestania połowów z tym dniem.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2561/2001 [3] wprowadziło odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 [4] dla właścicieli statków i rybaków, którzy do 1999 r. podlegali umowie połowowej z Marokiem, stosowane wobec pewnych rodzajów premii i pomocy publicznej udzielanych na mocy decyzji administracyjnej w okresie pomiędzy 1 lipca 2001 r. a 30 czerwca 2003 r. To samo rozporządzenie wprowadziło specjalne działania uzupełniające środki podjęte w kontekście pomocy w ramach funduszy strukturalnych w danych Państwach Członkowskich z powodu nieprzedłużenia umowy połowowej z Marokiem.
(3) Rybacy dotknięci nieprzedłużeniem umowy połowowej mogą stać się bezrobotnymi w następstwie przekształcenia ich statku na inną działalność tak samo, jak rybacy, których statki na stałe zaprzestały swojej działalności.
W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich rybaków, należy wprowadzić odstępstwa od postanowień stanowiących, że poszczególne kwoty ryczałtowe mogą zostać wypłacone rybakom tylko pod warunkiem że statek rybacki, na którym byli zatrudnieni, zaprzestał działalności na stałe.
(4) Minimalny okres mniej niż jednego roku określony w art. 12 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) Nr 2792/1999, podczas którego rybacy nie mogą powrócić do pracy w zawodzie rybaka pod rygorem wymagania zwrotu otrzymanych rekompensat proporcjonalnie do upływu czasu, powinien być liczony od 1 stycznia 2002 r., daty od której płatności z tytułu tymczasowego zaprzestania nie mogą już być wypłacane, a nie od daty rzeczywistej zapłaty rekompensaty.
(5) W świetle obecnie obowiązujących terminów, aby możliwe było stosowanie powyżej wspomnianych zmian, limity czasowe dotyczące daty decyzji administracyjnej, końcowej daty kwalifikowania się wydatków oraz końcowej daty składania wniosków o wypłatę reszty kwoty powinny zostać przedłużone o 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2561/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) w przypadku indywidualnej płatności zryczałtowanej dla rybaka:
i) maksymalny kwalifikowany koszt, o którym mowa w art. 12 ust. 3 lit. b) i c) zostaje powiększony o 20 %;
ii) wymóg ustanowiony w art. 12 ust. 3 lit b) stwierdzające, że beneficjanci muszą być zatrudnieni na statku rybackim, który na stałe zaprzestał prowadzenia działalności w rozumieniu art. 7 nie stosuje się;
iii) okres mniej niż jednego roku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 lit. c), będzie biegł od 1 stycznia 2002 r.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zasady odstępstwa ustanowione w ust. 1 stosuje się jedynie do premii i pomocy publicznej z funduszy publicznych, która została przyznana na mocy decyzji administracyjnej władz, o których mowa w art. 6, podjętej między 1 lipca 2001 r. a 30 czerwca 2003 r.
Ten okres przedłuża się do 30 czerwca 2004 r. w odniesieniu do premii, o których mowa w art. 12 ust. 3 lit. a), b) i c).".
2. Artykuł 5 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Wydatki faktycznie poniesione przez ostatecznego beneficjanta od dnia 1 lipca 2001 r. kwalifikują się do pomocy wspólnotowej udzielanej w ramach niniejszego środka.
Nieprzekraczalny termin kwalifikowania się wydatków ustalono na dzień 31 grudnia 2003 r.
W odniesieniu do premii, o których mowa w art. 12 ust. 3 lit. a), b) i c), tym terminem jest 31 grudnia 2004 r.
Ostatnim dniem przedkładania do Komisji wniosku o wypłatę reszty kwoty jest 30 czerwca 2004 r.
W odniesieniu do premii, o których mowa w art. 12 ust. 3 lit. a), b) i c), tym terminem jest 30 czerwca 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2326/2003
z dnia 19 grudnia 2003 r.
ustalające ceny orientacyjne i ceny producentów Wspólnoty na rok połowowy 2004 na niektóre produkty rybołówstwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 104/2000
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 18 ust. 3 i art. 26 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 stanowią, że na każdy rok połowowy powinna zostać ustalona cena orientacyjna i cena producenta Wspólnoty, w celu określenia poziomów cen dla interwencji na rynku niektórych produktów rybołówstwa.
(2) Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wymaga ustalenia cen orientacyjnych dla każdego produktu i grup produktów wymienionych w załącznikach I oraz II do tego rozporządzenia.
(3) Na podstawie aktualnie dostępnych danych dotyczących cen przedmiotowych produktów oraz kryteriów, o których mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, ceny orientacyjne na rok połowowy 2004 powinny zostać zwiększone, utrzymane lub zmniejszone, w zależności od gatunku.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 wymaga ustalenia ceny producenta Wspólnoty dla każdego z produktów wymienionego w Załączniku III do tego rozporządzenia. Jednak wystarczy ustanowić cenę producenta Wspólnoty tylko dla jednego z produktów wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) Nr 104/2000, ponieważ ceny innych produktów mogą zostać obliczane za pomocą przeliczników określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3510/82 [2].
(5) Na podstawie kryteriów określonych w pierwszym i ostatnim akapicie art. 18 ust. 2 i art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 ceny producenta Wspólnoty na rok połowowy 2004 powinny zostać zwiększone.
(6) Biorąc pod uwagę pilność sprawy, ważne jest, aby zrobić wyjątek dla okresu sześciotygodniowego wymienionego w ust. 1 tiret trzecie Protokołu w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu z Amsterdamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
ustanawiające w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ustęp 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy 25 listopada 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 11 ust. 2 lit. a) protokołu 9 do Aktu Przystąpienia z 1994 r.
[4] określa, że system ekopunktów wygasa z dniem 31 grudnia 2003 r.
(2) ust. 58 wniosków Rady Europejskiej z posiedzenia w Laeken 14 i 15 grudnia 2001 r. obejmował wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania systemu ekopunktów jako rozwiązania tymczasowego.
Przedłużenie to jest zgodne z polityką w sprawie ochrony środowiska naturalnego w obszarach szczególnie zagrożonych, takich jak region Alp. ust. 35 wniosków Rady Europejskiej z posiedzenia w Kopenhadze 12 i 13 grudnia 2002 r. obejmował wniosek o przyjęcie przed końcem 2002 r. rozporządzenia w sprawie tymczasowego rozwiązania mającego zastosowanie do tranzytu samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię w latach 2004-2006.
(3) Środka tego wymaga się w następstwie przyjęcia ramowej propozycji w sprawie pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury, jak określono w Białej Księdze w sprawie europejskiej polityki transportowej na 2010 r., zamiar przedstawienia której Komisja zadeklarowała na rok 2003.
(4) Środek ten jest również uzasadniony koniecznością chronienia środowiska naturalnego przed konsekwencjami zanieczyszczenia powodowanego przez tranzyt bardzo dużej liczby samochodów ciężarowych.
(5) Europejska Agencja Ochrony Środowiska zauważa, iż istnieje prawdopodobieństwo, że rozszerzenie Unii Europejskiej spowoduje znaczne zwiększenie nasilenia ruchu tranzytowego.
Dlatego też system punktów tranzytowych mający zastosowanie do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię należy rozszerzyć w związku z rozszerzenie w celu objęcia nim krajów przystępujących.
(6) Konwencja w sprawie ochrony Alp (Konwencja Alpejska), podpisana i zatwierdzona przez Wspólnotę Europejską [5], ustanawia różne zasady ograniczania ruchu samochodów ciężarowych w regionie Alp.
W szczególności stanowi, iż natężenie oraz niebezpieczeństwa powodowane przez ruch tranzytowy w regionie Alp oraz tranzyt transalpejski należy ograniczyć do poziomu, który nie ma szkodliwego wpływu na ludzi, zwierzęta oraz rośliny i ich siedliska poprzez przesunięcie większości ruchu, w szczególności towarowego, na koleje, w szczególności zapewniając właściwą infrastrukturę oraz zachęcając do wypełniania zasad rynkowych, bez dyskryminowania uwarunkowanego narodowością.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(8) Podstawowe znaczenie ma znalezienie pozbawionych wszelkich przejawów dyskryminacji rozwiązań mających zastosowanie do wypełniania zobowiązań wynikających z Traktatu (w tym jego art. 6, art. 51 ust. 1 oraz art. 71), na przykład w zakresie swobodnego przepływu usług i towarów oraz ochrony środowiska naturalnego.
(9) Dlatego też należy ustanowić system punktów tranzytowych na rok 2004 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "pojazd" oznacza pojazd, którego definicję przedstawiono w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich [7];
b) "przewóz międzynarodowy" oznacza przewóz międzynarodowy, którego definicję przedstawiono w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 881/92;
c) "ruch tranzytowy przez Austrię" oznacza ruch przez terytorium austriackie z punktu wyjazdu do punktu przyjazdu, z których oba znajdują się poza granicami Austrii;
d) "towarowe samochody ciężarowe" oznacza wszystkie pojazdy silnikowe o maksymalnej masie dopuszczalnej ponad 7,5 ton zarejestrowane w Państwie Członkowskim oraz przeznaczone do przewozu ładunku i wszystkie przyczepy lub naczepy o maksymalnej masie dopuszczalnej ponad 7,5 ton ciągnione przez pojazd silnikowy o maksymalnej masie dopuszczalnej nieprzekraczającej 7,5 ton, zarejestrowany w Państwie Członkowskim;
e) "drogowy tranzyt towarów przez Austrię" oznacza ruch tranzytowy samochodów ciężarowych przez Austrię, bez względu na to czy samochody te są załadowane czy nie;
f) "kursy w obie strony" oznacza kursy międzynarodowe realizowane przez dany pojazd, w których punkt wyjazdu lub punkt przyjazdu znajduje się w Austrii, a punkt przyjazdu lub wyjazdu znajduje się w innym Państwie Członkowskim oraz jeżeli kursy bez ładunku są realizowane w powiązaniu z takimi kursami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy podczas kursów realizowanych na terytorium Wspólnoty.
System punktów tranzytowych nie wiąże się z jakimkolwiek bezpośrednim ograniczeniem liczby tranzytów przez Austrię.
Artykuł 3
1.
W przypadku kursów, które obejmują drogowy tranzyt towarów przez Austrię stosuje się reżim ustanowiony w odniesieniu do kursów realizowanych na własny rachunek oraz związanych z wynajmem lub płatnością na podstawie pierwszej dyrektywy Rady w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych typów przewozu drogowego rzeczy z dnia 23 lipca 1962 r. [8] i rozporządzenia (EWG) nr 881/92, na warunkach przepisów tego artykułu.
2.
Od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r., w celu zachęcenia do stosowania przyjaznych dla środowiska samochodów ciężarowych w ruchu tranzytowym przez Austrię, stosuje się następujące przepisy:
a) tranzyt samochodów ciężarowych, które w innych okolicznościach korzystałyby z pięciu lub mniejszej liczby punktów nie podlega systemowi punktów tranzytowych;
b) tranzyt samochodów ciężarowych wykorzystujący sześć, siedem lub osiem punktów podlega systemowi punktów tranzytowych [9];
c) tranzyt samochodów ciężarowych wykorzystujący więcej niż osiem punktów jest zakazany, z wyjątkiem tranzytu takich samochodów ciężarowych zarejestrowanych w Grecji oraz tranzytu niektórych wysoko wyspecjalizowanych i kosztownych pojazdów o długim okresie eksploatacji;
d) ogólny poziom emisji NOx z samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię w ruchu tranzytowym ustala się zgodnie z wartościami podanymi na dany rok w załączniku I;
e) wartość ogólnego poziomu emisji NOx dla samochodów ciężarowych ustala się w oparciu o poprzedni system ekopunktów ustanowiony w protokole 9 do Aktu Przystąpienia z 1994 r.
Na podstawie tego systemu każdy samochód ciężarowy przejeżdżający przez Austrię w ruchu tranzytowym wymaga liczby punktów równorzędnej do poziomu emisji NOx (dopuszczalnego na podstawie wartości zgodności produkcji (COP) lub wartości zatwierdzenia typu).
Metoda obliczania i zarządzania takimi punktami jest opisana w załączniku II;
f) Austria wydaje i udostępnia w odpowiednim czasie punkty wymagane do zarządzania systemem punktów tranzytowych, w zastosowaniu załącznika II, dla samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię w ruchu tranzytowym;
g) roczna, ogólna liczba emisji NOx podana jest w załączniku I i jest zarządzana oraz dystrybuowana między Państwami Członkowskimi przez Komisję zgodnie z tymi samymi zasadami co te mające zastosowanie do systemu ekopunktów w 2003 r., zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 3298/94 [10];
h) realokacja punktów z rezerwy wspólnotowej jest ustalana zgodnie z kryteriami określonymi w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) 3298/94 oraz, w szczególności, zgodnie z rzeczywistym wykorzystaniem punktów przydzielonych Państwom Członkowskim, a także szczególnymi potrzebami przewoźników poruszających się w ruchu tranzytowym przez Austrię w drodze do Lindau-Bregenz-St. Margrethen (tranzyt Hörbranz).
3.
Jeżeli propozycja "Eurowiniet" w sprawie pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury nie zostanie przyjęta do 31 grudnia 2004 r., wszystkie ustalenia ust. 2 są przedłużane o kolejny rok, a jeżeli propozycja ta nie zostanie przyjęta do 31 grudnia 2005 r., najdalej na drugi rok [11].
Po 2006 r. nie stosuje się żadnego systemu punktów tranzytowych.
4.
Komisja zarządza systemem punktów tranzytowych zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami rozporządzenia (WE) nr 3298/94.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2, przyjmuje w razie potrzeby dalsze środki dotyczące procedur odnoszących się do systemu punktów tranzytowych, rozkładu punktów oraz zagadnień technicznych dotyczących stosowania tego artykułu.
Artykuł 4
1. Dopóki zastosowanie mają przepisy art. 3 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, art. 3 ust. 3, na podstawie uzgodnień wzajemnej współpracy, Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki zgodne z Traktatem przeciwko nieprawidłowemu wykorzystywaniu systemu punktów tranzytowych.
2.
Decyzje Komisji przyjęte na podstawie art. 5, zgodnie ze stałą polityką transportową, dotyczą regionu Alp jako całości.
3.
Przewoźnicy mający wspólnotowe zezwolenie udzielone przez właściwe organy w Austrii nie są uprawnieni do przewożenia towarów podczas kursów międzynarodowych, bez względu na to czy pojazdy poruszają się po terytorium Austrii załadowane czy nie.
Wszelkie takie kursy obejmujące tranzyt przez Austrię podlegają przepisom art. 3.
4.
W wymaganym zakresie wszelkie metody monitorowania obejmujące elektroniczne systemy odnoszące się do wykonania art. 3 są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 2328/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
wprowadzające system wyrównania dodatkowych kosztów poniesionych przy wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów rybołówstwa z Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich i francuskich departamentów Gujany i Reunion spowodowanych oddaleniem tych regionów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę europejską, a w szczególności jego art.37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sektor rybołówstwa w peryferyjnych regionach Wspólnoty stoi w obliczu trudności, które się pogłębiają w szczególności z powodu kosztów transportu produktów rybołówstwa na rynki w wyniku oddalenia i odizolowania tych regionów.
(2) W ramach polityki Wspólnoty dotyczącej pomocy swoim peryferyjnym regionom na mocy decyzji 89/687/EWG [3], 91/311/EWG [4] i 91/315/EWG [5] Komisja opracowała programy specjalne z uwagi na oddalenie i wyspiarski charakter francuskich terytoriów zamorskich (Poseidom), Wysp Kanaryjskich (Poseican) oraz Madery i Azorów (Poseima), określających środki do zastosowania uwzględniające specyficzną charakterystykę i uwarunkowania tych regionów.
(3) Artykuł 299 ust. 2 Traktatu uznaje szczególne przeszkody wpływające negatywnie na sytuację gospodarczą i społeczną peryferyjnych regionów pogarszaną jeszcze bardziej ich oddaleniem i wyspiarskim charakterem.
Ten sam artykuł znajduje zastosowanie wobec sektora rybołówstwa.
(4) Powyżej określone regiony stoją w obliczu szczególnych problemów rozwojowych, a w szczególności dodatkowych kosztów ponoszonych przy wprowadzaniu na rynek niektórych produktów powodowanych ich oddaleniem.
(5) W celu zachowania konkurencyjności niektórych produktów rybołówstwa w porównaniu do podobnych produktów pochodzących z innych regionów Wspólnoty, w 1972 i 1993 r.
Komisja wprowadziła środki mające wyrównać takie dodatkowe koszty w sektorze rybołówstwa.
Te środki były następnie kontynuowane w 1994 r. i latach 1995–1997 poprzez przyjęcie rozporządzeń (WE) nr 1503/94 [6] i (WE) nr 2337/95 [7] oraz w latach 1998–2002 poprzez przyjęcie rozporządzeń (WE) nr 1587/98 [8] i (WE) nr 579/2002 [9].
Począwszy od 2003 r. należy ustanowić przepisy w celu kontynuowania systemu wyrównywania dodatkowych kosztów dla niektórych produktów rybołówstwa w odniesieniu do przetwórstwa i wprowadzania na rynek oraz odpowiednio powinny zostać przyjęte środki zapewniające kontynuowanie tych środków.
(6) Nieprzemysłowe i przybrzeżne rybołówstwo ma wielkie znaczenie społeczne i gospodarcze w peryferyjnych regionach Unii europejskiej.
(7) Dla dobra dobrej gospodarki zasobami rybołówstwo musi zostać zracjonalizowane, w szczególności w świetle wysoce specjalistycznych badań technicznych przeprowadzonych w tej dziedzinie przez różne instytucje naukowe w peryferyjnych regionach.
(8) Przepisy Wspólnoty dotyczące ochrony i gospodarki zasobami muszą być przestrzegane w tych regionach, w szczególności w przypadku francuskiego departamentu Gujany przepis zabraniający połowy krewetek na głębokości mniejszej niż 30 metrów.
(9) W celu promowania rozwoju gospodarczego danych peryferyjnych regionów Państwa Członkowskie powinny być w stanie dostosować ilości a Komisja dostosować kwoty i ilości określone dla różnych gatunków z tego samego peryferyjnego regionu lub peryferyjnych regionów tego samego Państwa Członkowskiego, aby uwzględnić zmiany w warunkach rynkowych i charakterystyce gatunków.
(10) Jeśli dostosowanie pomiędzy gatunkami lub w ramach regionów należących do tego samego Państwa Członkowskiego nie prowadzi do pełnego wykorzystania dostępnych kwot, Komisja powinna być w stanie dostosować kwoty i ilości określone dla danych gatunków pomiędzy peryferyjnymi regionami różnych Państw Członkowskich.
W takim przypadku dostosowanie powinno zostać przeprowadzone bez uszczerbku dla skali alokacji kwot dostępnych na mocy niniejszego rozporządzenia w następnych latach.
(11) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie wprowadza system wyrównywania dodatkowych kosztów ponoszonych przy wprowadzaniu na rynek niektórych produktów rybołówstwa wymienionych w załącznikach od I do V z Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich i francuskich departamentów Gujany Réunion (zwany dalej "wyrównaniem") spowodowanych oddaleniem tych regionów.
Artykuł 2
Odbiorcy
Odbiorcami systemu wyrównywania są producenci, właściciele lub operatorzy statków zarejestrowanych w portach regionów, o których mowa w art.1, i działający na terenie tych regionów lub stowarzyszenia takich operatorów oraz operatorzy w sektorze przetwórstwa i marketingu lub stowarzyszenia takich operatorów, którzy ponoszą dodatkowe koszty przy wprowadzaniu na rynek danych produktów spowodowane oddaleniem tych regionów.
Artykuł 3
Azory
W przypadku Azorów wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku I. Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 177 euro za tonę tuńczyka w ilości do 10000 ton rocznie dostarczanych do lokalnego przemysłu konserwowego,
b) 455 euro za tonę gatunków do wprowadzenia na rynek w postaci świeżej w ilości do 2000 ton rocznie,
d) 148 euro za tonę małych ryb pelagicznych i gatunków dalekomorskich dostarczanych do lokalnego przemysłu lub lokalnych stowarzyszeń producenckich lub organizacji w celu ich zamrożenia lub przetworzenia w ilości do 1554 ton rocznie.
Artykuł 4
Madera
W przypadku Madery wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku II.
Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 230 euro za tonę tuńczyka w ilości do 4000 ton rocznie dostarczanych do lokalnych zakładów konserwowych,
b) 250 euro za tonę czarnego łuskopłynia w ilości do 1600 ton rocznie,
c) 1080 euro za tonę produktów akwakultury w ilości do 50 ton rocznie.
Artykuł 5
Wyspy Kanaryjskie
W przypadku Wysp Kanaryjskich wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku III.
Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 950 euro za tonę tuńczyka sprzedawanego drogą powietrzną w ilości do 1619 ton rocznie,
b) 500 euro za tonę tuńczyka sprzedawanego drogą morską w stanie surowym w ilości do 453 ton rocznie,
c) 250 euro za tonę ryb latających sprzedawanych droga morską w ilości do 453 ton rocznie,
d) 220 euro za tonę ryb latających sprzedawanych drogą morską w stanie surowym w ilości do 712 ton rocznie,
e) 240 euro za tonę sardynek i makreli do zamrożenia w ilości do 347 ton rocznie,
f) 268 euro za tonę głowonogów i gatunków przydennych w ilości do 8292 ton rocznie,
g) 1300 euro za tonę produktów akwakultury w ilości do 1157 ton rocznie.
Artykuł 6
Gujana
W przypadku Gujany wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku IV.
Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 1100 euro za tonę krewetki przemysłowej poławianej w ilości do 3300 ton rocznie,
b) 1100 euro za tonę nieprzemysłowej białej ryby sprzedawanej w postaci świeżej w ilości do 100 ton rocznie,
c) 527 euro za tonę nieprzemysłowej białej ryby sprzedawanej w postaci zamrożonej w ilości do 500 ton rocznie.
Artykuł 7
Réunion
W przypadku Réunion wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku V. Wysokość wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą 1400 euro za tonę tuńczyka, miecznika, marlina, żaglic, koryfen i rekina w ilości do 618 ton rocznie.
Artykuł 8
Dostosowanie kwot i ilości
1.
Państwa Członkowskie mogą dostosować ilości określone dla różnych gatunków w ramach art. 3–7 bez zwiększania ogólnej kwoty finansowania określonej dal każdego Państwa Członkowskiego i bez zwiększania kwot zapewnionych jako wyrównanie za tonę gatunku pod warunkiem że Komisja nie wniesie zastrzeżeń w przeciągu czterech tygodni od daty otrzymania należycie uzasadnionego przez dane Państwo Członkowskie wniosku o dostosowanie.
2.
W następstwie informacji otrzymanych od danego Państwa Członkowskiego Komisja może dostosować kwoty i ilości określone dla różnych gatunków, w świetle ich charakterystyki i ich warunków produkcji i sprzedaży w ramach całościowych przepisów dotyczących finansowania określonych w art. 3–7.
Takie dostosowanie może zostać przeprowadzone w ramach regionu, pomiędzy regionami należącymi do jednego Państwa Członkowskiego lub pomiędzy różnymi Państwami Członkowskimi.
3.
Jeśli takie dostosowanie jest przeprowadzane pomiędzy różnymi Państwami Członkowskimi, to będzie ono realizowane bez uszczerbku dla skali alokacji dostępnych kwot i zostanie przeprowadzone w ramach limitów całościowego rocznego finansowania dla systemu zgodnie z postanowieniami władz budżetowych.
4.
Dostosowanie wspomniane w ust. 1, 2 i 3 będzie uwzględniać wszystkie istotne czynniki, w szczególności biologiczną charakterystykę gatunków, zmiany w dodatkowych kosztach oraz ilościowe i jakościowe aspekty produkcji i sprzedaży.
Artykuł 9
Szczegółowe zasady stosowania
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art.10 ust. 2.
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Produktów Rybołówstwa (odtąd zwany "Komitetem").
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Finansowanie
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stanowią działania interwencyjne, których zamiarem jest ustabilizowanie rynków rolnych w znaczeniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [11].
Zostaną one sfinansowane przez Sekcję Gwarancji europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 12
Sprawozdawczość
Najpóźniej do 1 czerwca 2006 r. Komisja przedłoży Parlamentowi europejskiemu, Radzie oraz europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu raport z wdrożenia środków określonych w niniejszym rozporządzeniu, do którego, jeśli zajdzie taka potrzeba, zostaną dołączone propozycje odpowiednich zmian niezbędnych do osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 13
Środki tymczasowe
Wnioski przedkładane Komisji dotyczące korekt zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1587/98, wobec których nie zostały podjęte żadne decyzje przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, będą podlegać procedurze określonej w art. 8.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2331/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie wykonania art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz zmieniające to rozporządzenie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Preferencje taryfowe określone w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 powinny zostać zniesione w przypadku produktów pochodzących z kraju beneficjenta, należących do sektora, który w ciągu trzech kolejnych lat spełniał jedno z kryteriów ustanowionych w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) Preferencje taryfowe zniesione w ramach wcześniejszych planów i na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 815/2003 [2] powinny zostać ponownie ustanowione w odniesieniu do sektora, który w ciągu trzech kolejnych lat nie spełniał kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001.
(3) Warunek podany w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001, zgodnie z którym nie stosuje się ustępów 1 i 2 art. 12 wobec tych krajów beneficjentów, których eksport do Wspólnoty nie przekracza progu określonego w tym warunku, został spełniony przez Argentynę, Iran i Urugwaj.
(4) Preferencje taryfowe zniesione w ramach wcześniejszych planów i na mocy rozporządzenia (WE) nr 815/2003 powinny zostać ponownie ustanowione w odniesieniu do sektorów wszystkich krajów beneficjentów, których eksport do Wspólnoty nie przekracza progu określonego w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001.
(5) Najbardziej aktualne i kompletne statystyki, na podstawie których zostaną określone sektory spełniające warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 2501/2001, to statystyki za lata 1999–2001.
(6) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 należy zmienić w celu ukazania zmian w zakresie zniesienia lub ponownego ustanowienia preferencji taryfowych przewidzianych w art. 7 i 10.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Preferencje taryfowe przewidziane w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 znosi się zgodnie z art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, w odniesieniu do produktów pochodzących z krajów beneficjentów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wchodzących w zakres sektorów określonych w tym załączniku dla każdego kraju, którego to dotyczy.
2. Preferencje taryfowe przewidziane w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 ustanawia się ponownie zgodnie z art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, w odniesieniu do produktów pochodzących z krajów beneficjentów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, wchodzących w zakres sektorów określonych w tym załączniku dla każdego kraju, którego to dotyczy.
3. Preferencje taryfowe zniesione w ramach wcześniejszych planów i na mocy rozporządzenia (WE) nr 815/2003, powinny zostać ponownie ustanowione zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 w odniesieniu do wszystkich krajów beneficjentów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 zastępuje się tekstem podanym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2332/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w odniesieniu do okresu składania wniosków o pozwolenie na przywóz przetworów mlecznych na mocy kontyngentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3 oraz art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł 2 rozdziału I rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych [2] przewiduje między innymi pozdział ilości przywożonych w każdym sześciomiesięcznym okresie na mocy niektórych kontyngentów taryfowych oraz okresy na składanie wniosków o pozwolenie na przywóz.
(2) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 stanowi, że wnioski o pozwolenie na przywóz można składać wyłącznie przez pierwszych 10 dni każdego sześciomiesięcznego okresu.
(3) Rozsądne jest, aby w styczniu 2004 r., otwierając kontyngenty określone w tytułe 2 rozdziału I rozporządzenia Komisji dla roku WTO (od 1 lipca do 30 czerwca), ograniczyć je do ilości raczej dla czteromiesięcznego niż dla półrocznego okresu, tak aby podmioty gospodarcze w nowych Państwach Członkowskich, które mają przystąpić do Wspólnoty dnia 1 maja 2004 r., miały dostęp do dodatkowych transzy tych kontyngentów, przyznanych w maju 2004 r., równym dwumiesięcznej ilości.
(4) Do czasu zakończenia procedur dla przyjęcia i ogłoszenia tych przepisów oraz w interesie pewności prawnej, konieczne jest przełożenie okresu na składanie wniosków przewidzianego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 oraz odstąpienie od tego artykułu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 na okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2004 r. wnioski o pozwolenie na przywóz dla kontyngentów określonych w załączniku I.A, załączniku I.B pkt 5 i 6, załączniku I.F i załączniku I.H tego rozporządzenia mogą być składane wyłącznie przez okres od 12 do 16 stycznia 2004 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2333/2003
z dnia 30 grudnia 2003
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w odniesieniu do wartości progowych dla dodatkowych opłat celnych w przywozie gruszek, cytryn, jabłek i cukini
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], a w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1916/2003 [4] określa nadzór w przywozie produktów zamieszczonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia. Nadzór ten ma być stosowany zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1335/2003 [6].
(2) Dla celów art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [7] zawartego w czasie Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych i w świetle ostatnich danych z lat 2001, 2002 i 2003 należy zmienić wartości progowe dla dodatkowych opłat celnych nakładanych na gruszki, cytryny, jabłka i cukinię.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. świeżych owoców i warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dniem dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2334/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo na rok 2004 od rozporządzenia (WE) nr 2125/95 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Importerzy z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji (zwani dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") powinni korzystać z przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2125/95 [2].
(2) Przywóz stanowiący część kontyngentów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2125/95 podlega obowiązkowi złożenia pozwoleń na przywóz o ograniczonym okresie ważności od faktycznej daty wydania.
Okres ważności pozwoleń na przywóz na rok 2004 powinien podlegać przeglądowi uwzględniając datę przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(3) Aby zapewnić właściwe wykorzystanie kontyngentów i umożliwić tradycyjnym importerom z nowych Państw Członkowskich ubieganie się o wystarczające ilości w ciągu roku 2004, należy ustnanowić przepisy dla roku 2004 w celu dostosowania ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń, przedstawiane przez tradycyjnych importerów z Państw Członkowskich Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r.
(4) Aby polepszyć i uprościć zarządzanie kontyngentami taryfowymi dla zakonserwowanych grzybów w roku 2004, należy ustanowić przepisy w odniesieniu do dat składania wniosków.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE.
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2125/95, dla roku 2004 kontyngenty taryfowe na grzyby zakonserwowane, określone w art. 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia, zostają rozdzielone pomiędzy państwa dostarczające, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2125/95, dla roku 2004, pozwolenia na przywóz będą ważne przez okres ośmiu miesięcy od faktycznej daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3]. Jednakże pozwolenia na przywóz nie będą ważne po dniu 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2125/95:
a) wnioski o udzielenie pozwolenia składane w styczniu 2004 r. przez tradycyjnych importerów w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95 nie nawiązują do ilości przekraczającej 35 % średnich rocznych ilości przywozowych, pochodzących z państw innych, niż Polska, Bułgaria i Rumunia i zrealizowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w trzech poprzednich latach kalendarzowych;
b) wnioski o udzielenie pozwolenia składane w maju 2004 r. przez tradycyjnych importerów w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95 nie nawiązują do ilości przekraczającej 65 % średnich rocznych ilości przywozowych, pochodzących z państw innych, niż Polska, Bułgaria i Rumunia i zrealizowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w trzech poprzednich latach kalendarzowych;
2. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2125/95, na rok 2004 wnioski o udzielenie pozwolenia składane przez nowych importerów w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia nie nawiązują do ilości przekraczającej 8 % ilości przyznanej zgodnie z niniejszym postanowieniem.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2125/95 na rok 2004:
a) importerzy przedstawią wnioski o udzielenie pozwolenia na przywóz właściwym władzom krajowym w pierwszym i drugim dniu roboczym stycznia i/lub w pierwszym i drugim dniu roboczym maja;
b) Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o ilościach dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz w styczniu, w czwartym dniu roboczym stycznia, a o ilościach, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz w maju, w czwartym dniu roboczym maja;
c) ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków w styczniu 2004 r., zostaną przeniesione, z zastrzeżeniem ich pochodzenia, na następny okres przywozowy; będzie można składać wnioski o powyższe ilości w maju 2004 r.;
d) zawiadomienia z Państw Członkowskich zawierają rozbicie na produkt, zgodnie z nomenklaturą scaloną oraz zawierają odrębne liczby dla ilości wnioskowanych odpowiednio przez tradycyjnych i nowych importerów;
e) pozwolenia na przywóz są wydawane w siódmym dniu roboczym następującym po dniu, w którym Państwa Członkowskie zawiadomiły Komisję o ilościach, dla których złożono wnioski o udzielenie pozwolenia, pod warunkiem że w międzyczasie Komisja nie podejmie żadnych specjalnych środków.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2335/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo na rok 2004 od rozporządzenia (WE) nr 2402/96 w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na skrobię z manioku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Importerzy z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji powinni odnieść korzyści w związku z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 2402/96 z dnia 17 grudnia 1996 r. otwierającego i ustanawiającego zasady zarządzania niektórymi rocznymi kontyngentami taryfowymi na słodkie ziemniaki i skrobię z manioku [3].
(2) W roku 2004, w celu uniknięcia nieprawidłowości na rynku, należy, w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2402/96, podzielić roczne kontyngenty przywozowe na skrobię z manioku na dwa podkontyngenty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2402/96, w roku 2004, roczny kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 10000 ton skrobi z manioku określony w tym artykule zostaje podzielony na dwa podkontyngenty, zgodnie z częścią A Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
2. W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2402/96, w roku 2004, dodatkowy autonomiczny roczny kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 10500 ton skrobi z manioku określony w tym artykule, z czego 10000 ton zarezerwowanych jest dla Tajlandii, zostaje podzielony na dwa podkontyngenty, zgodnie z częścią B Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze Rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2336/2003
z dnia 20 grudnia 2003
wprowadzające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 670/2003 ustanawiającego szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
Uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego [1], w szczególności zaś art. 3 ust. 1 akapit drugi, art. 3 ust. 3 akapit pierwszy, art. 4 ust. 4 i art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu umożliwienia Komisji ustalenia wspólnotowego bilansu alkoholowego, określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 670/2003, oraz przeglądu rozwoju handlu, Państwa Członkowskie powinny regularnie przesyłać Komisji, w standardowym formacie, dane dotyczące ilości wyprodukowanego, przywożonego, wywożonego i zbywanego alkoholu oraz na temat zapasów zgromadzonych na koniec roku gospodarczego i szacowanej wielkości produkcji.
(2) W niektórych przypadkach alkohol etylowy pochodzenia nierolniczego może być wykorzystywany jako substytut alkoholu pochodzenia rolniczego.
Bilans wspólnotowy powinien uwzględniać ten rodzaj produktu.
(3) Państwa Członkowskie i Komisja powinny mieć możliwość stałego nadzorowania rozwoju handlu w celu lepszego przewidywania rozwoju rynku.
W tym celu należy przyjąć przepisy regulujące wydawanie pozwoleń na przywóz.
Sprawozdania dotyczące wydanych pozwoleń na przywóz powinny być składane każdego tygodnia.
(4) Okres ważności pozwoleń powinien zostać określony z uwzględnieniem zwyczajów i terminów dostaw stosowanych w handlu międzynarodowym.
(5) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 670/2003 wydawane pozwolenia wymagają złożenia zabezpieczenia, które ulega przepadkowi w całości lub w części, gdy przywóz nie zostanie zrealizowany lub gdy zostanie zrealizowany częściowo. W związku z powyższym należy określić kwotę zabezpieczenia.
(6) O ile w niniejszym rozporządzeniu nie określono inaczej, do pozwoleń na przywóz i zabezpieczeń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, stosuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9czerwca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3].
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2541/84 z dnia 4 września 1984 r. ustalające wyrównawczą opłatę celną w przywozie do innych Państw Członkowskich alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego wytwarzanego we Francji [4] staje się zbędne i zostaje uchylone.
(8) Środki, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I ZAKRES
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady wprowadzania wspólnotowego bilansu alkoholu etylowego oraz systemu pozwoleń na przywóz, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 670/2003.
ROZDZIAŁ II BILANS WSPÓLNOTOWY
Artykuł 2
Zestawienie bilansu wspólnotowego
Komisja zestawia wspólnotowy bilans alkoholu etylowego, obejmujący poprzedni rok kalendarzowy, najpóźniej do 31 marca każdego roku.
Bilans zawierający informacje o rynku alkoholu na poziomie Wspólnoty zostaje przedłożony Komitetowi Zarządzającemu ds. Wina w formie wskazanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Informacje o alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do ostatniego dnia roboczego drugiego miesiąca po zakończeniu właściwego okresu, następujące informacje o alkoholu pochodzenia rolniczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 670/2003:
a) przywóz kwartalny z państw trzecich w podziale według kodu Scalonej Nomenklatury oraz według pochodzenia, określonego przy użyciu kodów nomenklatury państw i terytoriów dla potrzeb statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1779/2002 [5];
b) wywóz kwartalny do krajów trzecich, w tym wywóz alkoholu pochodzenia nierolniczego;
c) produkcja kwartalna w podziale według produktów, z jakich wytwarzany jest alkohol, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
d) ilość zbyta w poprzednim kwartale, w podziale według sektorów zużycia, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
e) zapasy alkoholu zgromadzone przez producentów w ich państwach na koniec każdego roku, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
f) szacowana produkcja w roku bieżącym, dwa razy do roku, odpowiednio przed 28 lutego i 31 sierpnia, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Do celów lit. d) akapit pierwszy zbycie oznacza transfer alkoholu etylowego od producenta lub importera celem jego przetworzenia lub pakowania.
Wykazywane wartości wyraża się w hektolitrach czystego alkoholu.
W celu zapewnienia przekazywania informacji, o których mowa w lit. c), d), e) i f) pierwszego akapitu, Państwa Członkowskie mogą określać projekty deklaracji.
Artykuł 4
Informacje o alkoholu pochodzenia nierolniczego
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do ostatniego dnia roboczego drugiego miesiąca po zakończeniu stosownego okresu, następujące informacje o alkoholu pochodzenia nierolniczego, o którym mowa w art. 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 670/2003:
a) produkcja kwartalna, w podziale na alkohol syntetyczny oraz inne rodzaje alkoholu, gdzie jest to właściwe;
b) przywóz kwartalny z państw trzecich, w formacie zamieszczonym w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia;
c) wywóz kwartalny do państw trzecich, o ile nie włączono go do wywozu podanego zgodnie z art. 3 lit. b) niniejszego rozporządzenia;
d) ilość zbyta w poprzednim kwartale, w podziale na alkohol syntetyczny oraz inne rodzaje alkoholu, gdzie jest to właściwe;
e) zapasy alkoholu zgromadzone przez producentów na koniec roku, w podziale na alkohol syntetyczny oraz inne rodzaje alkoholu, gdzie jest to właściwe.
Dla potrzeb lit. d) pierwszego akapitu "ilość zbyta" oznacza ilość alkoholu sprzedanego przez sektor produkcyjny na rynku Wspólnoty.
Powiadomień, o których mowa w lit. a), d) i e) pierwszego akapitu, dokonuje się w formacie określonym w załączniku VI.
Wykazywane wartości wyraża się w hektolitrach czystego alkoholu.
ROZDZIAŁ III POZWOLENIA NA PRZYWÓZ
Artykuł 5
Wydawanie pozwoleń
1.
Przywóz produktów, o których mowa w artykule 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 670/2003, na terytorium Wspólnoty wymaga, od dnia 27 stycznia 2004 r., przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Państwa Członkowskie wydają pozwolenia na przywóz wszystkim wnioskodawcom, niezależnie od ich miejsca prowadzenia działalności na terytorium Wspólnoty.
2.
Do pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
3.
Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenia na przywóz na alkohol pochodzenia rolniczego w polu nr 8 zostają oznaczone nazwą państwa pochodzenia.
Pole "obowiązkowe: tak" musi być zaznaczone.
Na żądanie wnioskodawcy organ, który wydał pozwolenie, może zmienić, jednorazowo, kraj pochodzenia na inny.
4.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o konieczności podania ceny importowej (CIF) alkoholu w polu 20.
Artykuł 6
Okres ważności
Pozwolenia na przywóz są ważne od daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca czwartego miesiąca po miesiącu wydania pozwolenia.
Artykuł 7
Powiadomienia związane z pozwoleniami na przywóz
1.
W każdy czwartek lub pierwszego dnia roboczego następującego po czwartku, jeśli jest on dniem wolnym, Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 670/2003, na które w poprzedzającym tygodniu wydano pozwolenia na przywóz, w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej lub kraju pochodzenia.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje, że ilości, na przywóz których wnioskowano o pozwolenia na przywóz, mogą wpłynąć negatywnie na funkcjonowanie rynku, niezwłocznie informuje o tym fakcie Komisję oraz podaje ilości w podziale na rodzaje produktów.
Komisja dokonuje analizy sytuacji oraz informuje o jej rezultatach Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Zabezpieczenie
Zabezpieczenie pozwoleń na przywóz ustala się w wysokości 1 EUR za 1 hektolitr.
Do pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 2220/85.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 9
Przesyłanie informacji
Państwa Członkowskie przesyłają informacje, o których mowa w art. 3 i 4, dotyczące pierwszego kwartału 2004 r., najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2004 r.
Powiadomienia, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, przesyła się do Komisji na adres podany w załączniku VIII.
Artykuł 10
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 2541/84 niniejszym traci moc.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2338/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 68 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 [2] zawiera niektóre odstępstwa odnoszące się do wydawania pozwoleń według których Australia i Stany Zjednoczone Ameryki Północnej mogą korzystać z uzgodnień dotyczących uproszczonego wydawania pozwoleń, które wygasają dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) Jako że, dwustronne negocjacje prowadzone z tymi dwoma państwami nie zakończą się do końca roku, w celu uniknięcia zakłóceń w handlu, stosowanie tych odstępstw powinno być przedłużone o ograniczony okres w świetle postępu w negocjacjach.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 883/2001 powinno również zostać uaktualnione uwzględniając, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [3] stosuje się od dnia 1 sierpnia 2003 r.
(4) Dlatego też, rozporządzenie (WE) nr 883/2001 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 883/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. art. 24 ust. 2 i art. 26 stosuje się do 31 grudnia 2005 r.";
2) w załączniku VIII. B, ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Opis produktu w rubryce 6 formularza V I 1 oraz w rubryce 5 wyciągu V I 2 wypełnia się zgodnie z przepisami art. 10 rozporządzenia (WE) nr 753/2002.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2339/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [2] ustala szczegółowe zasady zaproszeń do składania ofert w odniesieniu do organizacji dostaw w Państwach Członkowskich uczestniczących w środku wspólnotowym.
(2) Produkty przyznane w planie rocznym, które mają być wycofane z zapasów interwencyjnych, mogą być dostarczone nieprzetworzone, lub częściej przetworzone do produkcji żywności, lub wycofane tytułem zapłaty za produkcję żywności uzyskanej na rynku wspólnotowym.
W tym ostatnim przypadku, produkty z zapasów interwencyjnych, które mogą być wycofane tytułem zapłaty za produkcję produktów zbożowych i przetworów mlecznych powinny być wyszczególnione.
(3) By skuteczniej odpowiadać na potrzeby organizacji charytatywnych i rozszerzyć zakres dostarczanych produktów żywnościowych, należy określić, że produkty z zapasów interwencyjnych mogą być włączone do innych produktów do celów produkcji żywności.
Jednakże w takich przypadkach, dla każdego produktu końcowego, produkty z zapasów interwencyjnych muszą stanowić co najmniej 50 % wagi netto produktów żywnościowych, które mają być dostarczone.
(4) Dlatego, rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 zmienia się w następujący sposób:
a) w ust. 2 lit. a):
i) do pierwszego akapitu dodaje się, co następuje:
"Dostarczony produkt ma być albo produktem wycofanym z zapasów interwencyjnych w formie nieprzetworzonej lub po zapakowaniu i/lub przetworzeniu, albo produktem uzyskanym na rynku przez wycofanie produktu z zapasów interwencyjnych tytułem zapłaty za dostawę.";
ii) następujący akapit dodaje się po drugim akapicie:"W przypadku określonym w akapicie drugim tiret trzecie, kiedy dostawy obejmują zboża lub produkty zbożowe, zaproszenie do składania ofert określa, że wycofywany produkt jest konkretnym zbożem będącym w posiadaniu agencji interwencyjnej zależnie od zapasów będących w jej posiadaniu.
Kiedy dostawy obejmują przetwory mleczne, zaproszenie do składania ofert określa, który produkt, masło lub mleko w proszku, musi zostać wycofany z zapasów będących w posiadaniu agencji interwencyjnej zależnie od zapasów będących w jej posiadaniu.";
b) dodaje się ustęp 2a w brzmieniu:
"2a.
Produkty z interwencji mogą być włączone lub dodane do innych produktów uzyskanych na rynku do produkcji żywności dostarczanej w celu wykonania planu.
W takich przypadkach, produkty z zapasów interwencyjnych muszą stanowić co najmniej 50 % wagi netto produktów żywnościowych, które mają być dostarczone.
Do celów stosowania akapitu pierwszego zaproszenie do składania ofert wyraźnie określa, że produkty z zapasów interwencyjnych muszą stanowić co najmniej 50 % wagi netto produktów żywnościowych, które mają być dostarczone.";
2) w art. 9 akapit pierwszy dodaje się następujące tiret:
"— zaproszenia do składania ofert są zgodne z art. 4 i dostawy są wykonywane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2340/2003
z dnia 29 grudnia 2003 r.
wprowadzające na rok 2004 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1279/98 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę ustalonych w decyzjach Rady 2003/286/WE, 2003/298/WE, 2003/299/WE, 2003/18/WE, 2003/263/WE oraz 2003/285/WE dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], a w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczegółowe zasady stosowania koncesji w odniesieniu do przywozu produktów z wołowiny i cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Polski i Węgier, zostały przyjęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1279/98 [2];
(2) Pod warunkiem ratyfikacji Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi"), Republika Czeska, Słowacja, Polska i Węgry przystąpią do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r.
Kontyngenty przyznane tym krajom powinny być zatem otwarte tylko do daty ich przystąpienia;
(3) W celu umożliwienia podmiotom z nowych Państw Członkowskich korzystania z preferencyjnych kontyngentów przyznanych Bułgarii i Rumunii wyszczególnionych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98, dostępne ilości w okresie obowiązywania kontyngentu trwającym od 1 stycznia 2004 r. do 30 czerwca 2004 r. powinny być podzielone na dwie transze proporcjonalnie do upływu czasu.
Pierwsza transza powinna zostać otwarta na okres od 1 stycznia 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r.;
(4) Dostępne ilości na okres od 1 stycznia 2004 r. do 30 czerwca 2004 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 1279/98 dla Republiki Czech, Słowacji, Polski i Węgier powinny zostać w pełni udostępnione przed 30 kwietnia 2004 r.;
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny;
PRZYJMUJE NINJEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od pierwszego akapitu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1279/98, dla okresu od 1 stycznia do 30 czerwca 2004 r., ilości powinny zostać podzielone w następujący sposób:
a) od 1 stycznia do 30 kwietnia 2004, 50 % stosownych kontyngentów, o których mowa w art. 1 tego rozporządzenia, w odniesieniu do produktów pochodzących z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski i Słowacji;
b) w odniesieniu do produktów pochodzących z Bułgarii i Rumunii:
i) od 1 stycznia do 30 kwietnia 2004 r., 33 % stosownych kontyngentów, o których mowa w art. 1 tego rozporządzenia;
ii) od 1 maja do 30 czerwca 2004 r., 17 % stosownych kontyngentów, o których mowa w art. 1 tego rozporządzenia.
2. W drodze odstępstwa od drugiego akapitu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1279/98, w przypadku gdy ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz dotyczące transzy z okresu od 1 czerwca do 31 grudnia 2003 r. są niższe niż dostępne ilości, pozostałe ilości dodaje się do tych dostępnych dla transzy, o których mowa w lit. a) i b) pkt i) ustępu pierwszego niniejszego artykułu.
Pozostałe ilości transzy, o których mowa w ust. 1 lit. b) pkt i) należy dodać do ilości dostępnych, o których mowa w ust. 1 lit. b) pkt ii).
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1279/98, pozwolenia na przywóz wydane w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. są ważne przez 120 dni od daty ich rzeczywistego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3]. Jednakże żadne pozwolenie nie jest ważne po 30 kwietnia 2004 r. w odniesieniu do produktów pochodzących z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski i Słowacji.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2343/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1949/2003 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
(2) rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części na niej oparta lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy dział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
(3) zgodnie z ogólnymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny zostać zaklasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
(4) wskazane jest, aby osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydanej przez organy celne Państw Członkowskich a niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia, mogła się nadal powoływać się na nią przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4]
(5) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku jest obecnie klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej do kodu CN, określonego w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z niniejszym rozporządzeniem, można nadal powoływać się zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2344/2003
z dnia 30 grudnia 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nomenklatura Scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 została zastąpiona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], które stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.;
(2) Komisja przyjęła rozporządzenia (WE) nr 1871/2003 [3], (WE) nr 1949/2003 [4] i (WE) nr 2205/2003 [5] zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 [6];
(3) W celu zapewnienia aby Nomenklatura Scalona, która ma być stosowana od dnia 1 stycznia 2004 r., obejmowała zmiany wprowadzone tymi trzema rozporządzeniami, konieczne jest dokonanie odpowiednich zmian w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1789/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1789/2003, zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2345/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1949/2003 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
(2) rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części na niej oparta lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy dział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryf lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
(3) zgodnie z ogólnymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
(4) właściwe jest zapewnienie, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie w zakresie systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego wspólnotowego systemu nadzoru produktów tekstylnych przywożonych na teren Wspólnoty, aby osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej wydanej przez władze celne Państw Członkowskich dotyczącej klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, niezgodnej z niniejszym rozporządzeniem, mogła nadal powoływać się na nią przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 zarządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4]
5) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku jest obecnie klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej do kodu CN, określonego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie w zakresie systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego wspólnotowego systemu nadzoru produktów tekstylnych przywożonych na teren Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/708/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/712/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Eurojustu z wykonania budżetu absolutorium za rok finansowy 2002
(2004/713/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Fundacji ds. Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/714/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/715/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Handlu Narkotykami i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/716/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
(2004/717/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 (Komisja)
(2004/719/WE)
Decyzje z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczą jedynie roku finansowego 2002 i dlatego nie zostały przetłumaczone na język polski.
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 (Komisja)
(2004/720/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2002
(2004/721/WE)
Decyzje z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczą jedynie roku finansowego 2002 i dlatego nie zostały przetłumaczone na język polski.
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja II — Rada
(2004/723/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja IV — Trybunał Sprawiedliwości
(2004/724/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja V — Trybunał Obrachunkowy
(2004/725/WE)
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja I — Parlament Europejski
(2004/729/WE)
--------------------------------------------------
Pierwszy budżet korygujący Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA) na rok 2004
(2004/799/WE, Euratom)
Zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia finansowego Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA) przyjętego przez Zarząd w dniu 10 czerwca 2004 r., "budżet i budżety zmieniające, w kształcie ostatecznie uchwalonym, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej".
Deklaracja dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok finansowy 2004 — nowelizacja budżetu 1
(2004/871/WE)
DOCHODY
TYTUŁ 1
SUBWENCJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
ROZDZIAŁ 1 0 — SUBWENCJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
1 0 0 Subwencja wspólnoty europejskiej
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
9375000 _BAR_ 1213000 _BAR_ 10588000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (Dz. L 216 z 20.08.94, str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1643/95 (Dz. L 156 z 07.07.95, str. 1).
Na mocy art. 12 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, subwencje na rzecz Agencji wprowadza się do budżetu ogólnego w pozycji "Komisja".
WYDATKI
TYTUŁ 1
PERSONEL
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL CZYNNIE ZATRUDNIONY
1 1 0 Personel obejmujący stanowiska ujęte w tabeli zatrudnienia
1 1 0 0 Wynagrodzenie zasadnicze
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
1881268 _BAR_ 140854 _BAR_ 2022122 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 62 i 66.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wypłaty wynagrodzeń zasadniczych urzędników i pracowników czasowych.
1 1 0 1 Dodatki rodzinne
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
224195 _BAR_ –952 _BAR_ 223243 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 62, 67 i 68 oraz rozdział I jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na dodatki na prowadzenie domu, utrzymanie dzieci i edukację dzieci dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 0 2 Dodatek przesiedleńczy i dodatek zagraniczny
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
295390 _BAR_ 16445 _BAR_ 311835 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 62 i 69 oraz art. 4 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie dodatków przesiedleńczego i zagranicznego dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 0 3 Dodatki sekretarskie
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
6169 _BAR_ 1500 _BAR_ 7669 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 4a jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie dodatków sekretarskich dla pracowników czasowych zaszeregowanych w kategorii C, zatrudnionych w charakterze stenotypistek lub maszynistek, operatorów teledrukarek, specjalistów od składu drukarskiego, sekretarek dyrektora lub szefów sekretariatu.
1 1 0 4 Dyrekcja Generalna ds. Personelu i Administracji - pomoc administracyjna
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
18700 _BAR_ 4400 _BAR_ 23100 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów poniesionych przez Dyrekcję Generalną ds. Personelu i Administracji w związku z przygotowaniem listy płac.
1 1 1 Inny personel 1 1 1 0 Personel pomocniczy
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
166309 _BAR_ 25000 _BAR_ 191309 _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 3 i tytuł III.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynagrodzeń i składek pracodawcy na ubezpieczenie społeczne dla personelu pomocniczego.
1 1 1 2 Personel miejscowy
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
583369 _BAR_ 45000 _BAR_ 628369 _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 4 i tytuł IV.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynagrodzeń (włącznie z nadgodzinami) i składki pracodawcy na ubezpieczenie społeczne dla personelu miejscowego.
1 1 2 Szkolenia zawodowe dla personelu
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
1 1 3 Składki pracodawcy na ubezpieczenie społeczne
1 1 3 0 Ubezpieczenie zdrowotne
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
66075 _BAR_ 6104 _BAR_ 72179 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 72.
Zasady dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności ich art. 23.
Środki te przeznaczone są na pokrycie składki pracodawcy.
1 1 3 1 Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wy padków i chorób zawodowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
16908 _BAR_ 1924 _BAR_ 18832 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 73.
Środki te przeznaczone są na pokrycie:
- składki pracodawcy na ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych,
- dalszych środków dodanych celem pokrycia wydatków nieobjętych ubezpieczeniem (art. 73 regulaminu pracowniczego).
1 1 3 2 Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
15547 _BAR_ 1819 _BAR_ 17366 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz. L 265 z 08.10.85, str. 1).
Środki te przeznaczone są na ubezpieczenia pracowników czasowych na wypadek bezrobocia.
1 1 4 Inne świadczenia i dodatki
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
p.m. _BAR_ 450 _BAR_ 450 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 70, 74 i 75.
Środki te przeznaczone są na pokrycie:
- dodatku z tytułu narodzin dziecka, a
- w przypadku śmierci urzędnika:
- wypłaty pełnego wynagrodzenia zmarłego przez 3 miesiące po jego śmierci,
- kosztów transportu ciała zmarłego do kraju pochodzenia.
1 1 4 1 Koszty podróży z tytułu urlopu rocznego
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
56893 _BAR_ 3090 _BAR_ 59983 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 8 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie zwrotu zryczałtowanych kosztów podróży, przysługującego urzędnikom i pracownikom czasowym, ich współmałżonkom i osobom na ich utrzymaniu, z miejsca zatrudnienia do kraju pochodzenia, zgodnie z następującymi warunkami:
- raz w roku, jeżeli odległość pokonana transportem kolejowym mieści się w przedziale od 50 km do 725 km,
- dwa razy w roku, jeżeli odległość pokonana transportem kolejowym wynosi co najmniej 725 km.
1 1 7 Świadczenia dodatkowe
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
p.m. _BAR_ 10000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów odwołania się do usług pracowników czasowych, głównie maszynistek.
Odwołanie się do usług pracowników czasowych jest niezbędne, kiedy dane departamenty potrzebują odpowiedniego stopnia elastyczności, aby dostosować się do potrzeb doraźnych.
1 1 7 6 Urzędnicy oddelegowani z Państw Członkowskich
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
51188 _BAR_ –10000 _BAR_ 41188 _BAR_
Środki te przeznaczone są na umożliwienie Agencji zorganizowania programu wymiany dla urzędników państwowych Państw Członkowskich.
1 1 8 Inne wydatki związane z zatrudnianiem i przenoszeniem personelu
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
18293 _BAR_ 71707 _BAR_ 90000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 27-31 i 33 oraz jego załącznik VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z naborem pracowników.
1 1 8 1 Koszty podróży
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
16803 _BAR_ 17054 _BAR_ 33857 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 20 i 71 oraz art.7 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży pracowników (w tym członków ich rodzin) rozpoczynających lub kończących wykonywanie swoich funkcji.
1 1 8 2 Zasiłek osiedleńczy, zwrot z tytułu przesiedlenia oraz dodatek z tytułu przeniesienia
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
105809 _BAR_ 72824 _BAR_ 178633 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 5 i 6 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wypłaty zasiłku osiedleńczego dla pracowników zobowiązanych do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem lub ostatecznym zakończeniem wykonywania swoich obowiązków i zamierzających osiąść gdzie indziej.
1 1 8 3 Koszty przeprowadzki
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
135000 _BAR_ 122340 _BAR_ 257340 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 20 i 71 oraz art. 9 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów przeprowadzki pracowników zobowiązanych do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem pracy lub przeniesieniem w inne miejsce pracy, lub ostatecznym zakończeniem wykonywania swoich funkcji i zamierzających osiąść gdzie indziej.
1 1 8 4 Tymczasowe diety dzienne
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
38334 _BAR_ 19622 _BAR_ 57956 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 20 i 71 oraz art. 10 jego załącznika VII oraz art. 25 i 67 warunków zatrudnienia innych pracowników.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wypłaty diet dziennych przysługujących pracownikom mogącym udowodnić, że zostali oni zobowiązani do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem wykonywania swoich obowiązków (w tym w związku z przeniesieniem).
1 1 9 Wskaźnik korygujący - Wyrównanie wynagrodzeń
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
50508 _BAR_ –7887 _BAR_ 42621 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 64 i 65.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wskaźnika korygującego stosowanego do wynagrodzeń urzędników i personelu czasowego i do nadgodzin.
TYTUŁ 2
BUDYNKI, WYPOSAŻENIE I INNE KOSZTY EKSPLOATACYJNE
ROZDZIAŁ 2 0 — WYNAJEM BUDYNKÓW I KOSZTY TOWARZYSZĄCE
2 0 4 Zagospodarowanie pomieszczeń
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
44000 _BAR_ 50000 _BAR_ 94000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zagospodarowania pomieszczeń i przeprowadzenia napraw w budynku.
ROZDZIAŁ 2 1 — TECHNOLOGIE INFORMACYJNE
2 1 3 Instalacje techniczne i elektroniczny sprzęt biurowy
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
59100 _BAR_ 37706 _BAR_ 96806 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup i instalację sprzętu technicznego i sprzętu do przetwarzania danych.
Zakup zastępczego sprzętu i instalacji, o których mowa w tej pozycji, jest możliwy, pod warunkiem że sprzęt i instalacje techniczne i do przetwarzania danych, które mają zostać zastąpione, zostaną zamortyzowane, zgodnie z obowiązującą procedurą.
TYTUŁ 3
WYDATKI OPERACYJNE
ROZDZIAŁ 3 0 — WYDATKI OPERACYJNE
3 0 0 Działalność punktów kontaktowych, w tym koszty działania grup specjalistów, posiedzeń i tłumaczeń ustnych
3 0 0 1 Subwencja dla punktów kontaktowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
580000 _BAR_ 360000 _BAR_ 940000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na wsparcie utworzenia i zarządzania stron internetowych sieci punktów kontaktowych Agencji oraz na stymulowanie działań w ramach Europejskiego Tygodnia w Państwach Członkowskich na zasadzie porozumień grantowych, jakie Agencja zawiera z punktami kontaktowymi.
3 0 4 Edycja, publikacja i dystrybucja informacji i inne działania 3 0 4 0 Publikacja i dystrybucja wyników badań i innych działań informacyjnych oraz produktów Agencji
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
250000 _BAR_ 60303 _BAR_ 310303 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów publikacji i dystrybucji (w tym baz danych i wysyłek) wyników badań, innych działań informacyjnych i publikacji firmowych (sprawozdanie roczne, biuletyn informacyjny, magazyn, budżet Agencji, itp.), które wspierają wdrażanie programu pracy.
Niniejsza pozycja została połączona z poprzednią pozycją 2 3 9 3.
3 0 6 Tłumaczenie pisemne i ustne 3 0 6 0 Tłumaczenie badań, sprawozdań i dokumentów roboczych
Budżet na rok 2004 _BAR_ Nowelizacja budżetu _BAR_ Nowe kwoty _BAR_
549070 _BAR_ 163697 _BAR_ 712767 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów tłumaczenia na inne języki Wspólnoty badań, sprawozdań oraz dokumentów roboczych na potrzeby Rady Administracyjnej i Biura oraz na kongresy, seminaria, itp. Tłumaczenia głównie wykonywane są przez Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej w Luksemburgu.
W sytuacjach wyjątkowych, gdy Centrum Tłumaczeń z jakichkolwiek powodów nie jest w stanie przyjąć zlecenia, tłumaczenia mogą zostać zlecone tłumaczom zewnętrznym. PLAN ZATRUDNIENIA AGENCJI
Deklaracja dochodów i wydatków Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu na rok finansowy 2004: poprawka budżetowa
(2004/872/WE)
3 8 0 0 Środki przeciwdziałające zanieczyszczeniom
700000,— _BAR_ _BAR_ _BAR_
Koszty czarterowania statków (z wyposażeniem) w celu zwalczania dużych rozlewów ropy, wsparcia technicznego, badań i projektów naukowo-badawczych w celu udoskonalenia sprzętu i metod przeciwdziałających zanieczyszczeniom (wdrożenie planu działania)
--------------------------------------------------
Deklaracja dochodów i wydatków Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej za rok finansowy 2004
(2004/873/WE)
DEKLARACJA DOCHODÓW
TYTUŁ 1
OPŁATY Z AGENCJI, URZĘDÓW, INSTYTUCJI I ORGANÓW
ROZDZIAŁ 1 0 — OPŁATY Z AGENCJI I ORGANÓW
1 0 0 Opłaty z agencji i organów
Art.10 ust.2 pkt.b rozporządzenia Rady (WE) nr 2965/94 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1645/2003.
1 0 0 0 Europejska Agencja Środowiska
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
600000 _BAR_ _BAR_ 600000 _BAR_
1 0 0 1 Europejska Fundacja Szkolenia
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
450000 _BAR_ –200000 _BAR_ 250000 _BAR_
1 0 0 2 Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
571200 _BAR_ _BAR_ 571200 _BAR_
1 0 0 3 Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
900000 _BAR_ –150000 _BAR_ 750000 _BAR_
1 0 0 4 Europejska Agencja ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa w Pracy
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
729000 _BAR_ _BAR_ 729000 _BAR_
1 0 0 5 Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
2100000 _BAR_ _BAR_ 2100000 _BAR_
1 0 0 6 Znaki towarowe i wzory OHIM
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
15190000 _BAR_ 1000000 _BAR_ 16190000 _BAR_
1 0 0 7 Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
150000 _BAR_ _BAR_ 150000 _BAR_
1 0 0 8 Urząd Policji Europejskiej (Europol)
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
1650000 _BAR_ –650000 _BAR_ 1000000 _BAR_
1 0 0 9 Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
800000 _BAR_ –300000 _BAR_ 500000 _BAR_
1 0 1 0 Cedefop
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
80000 _BAR_ _BAR_ 80000 _BAR_
1 0 1 2 Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
237000 _BAR_ 100000 _BAR_ 337000 _BAR_
1 0 1 3 Europejska Agencja Odbudowy
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
1 0 1 4 Europejski Bank Inwestycyjny
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
1 0 1 5 Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
237000 _BAR_ _BAR_ 237000 _BAR_
1 0 1 6 Eurojust
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 70000 _BAR_ 70000 _BAR_
1 0 1 7 Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 25000 _BAR_ 25000 _BAR_
1 0 1 8 Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 130000 _BAR_ 130000 _BAR_
TYTUŁ 2
SUBWENCJA Z KOMISJI
ROZDZIAŁ 2 0 — SUBWENCJA Z KOMISJI
2 0 0 Subwencja z Komisji
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ — _BAR_
Art.10 ust.2 pkt.c rozporządzenia Rady (WE) nr 2965/94 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1645/2003.
TYTUŁ 3
WSPÓŁPRACA INTERINSTYTUCJONALNA
ROZDZIAŁ 3 0 — WSPÓŁPRACA INTERINSTYTUCJONALNA
3 0 0 Współpraca interinstytucjonalna
Art.10 ust.2 pkt.b rozporządzenia Rady (WE) nr 2965/94 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1645/2003.
3 0 0 0 Komisja WE
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
3491000 _BAR_ –2891000 _BAR_ 600000 _BAR_
3 0 0 1 Komisja WE -DGT
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
927000 _BAR_ –327000 _BAR_ 600000 _BAR_
3 0 0 3 Parlament Europejski
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
3 0 0 4 Rada Unii Europejskiej
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 19800 _BAR_ 19800 _BAR_
3 0 0 5 Europejski Trybunał Obrachunkowy
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
100000 _BAR_ _BAR_ 100000 _BAR_
3 0 0 6 Komitet Regionów Unii Europejskiej
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
3 0 0 7 Komitet Ekonomiczno-Społeczny Wspólnot Europejskich
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
3 0 0 8 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
3 0 0 9 Wkład w Programy Wspólnotowe
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
Dochody pochodzące z udziału Centrum Tłumaczeń w Programach Wspólnotowych.
3 0 1 Europejski Bank Centralny
3 0 1 0 Europejski Bank Centralny Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
130000 _BAR_ _BAR_ 130000 _BAR_
TYTUŁ 4
INNE DOCHODY
ROZDZIAŁ 4 0 — INNE DOCHODY
4 0 0 Odsetki bankowe
4 0 0 0 Odsetki bankowe Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
50000 _BAR_ 200000 _BAR_ 250000 _BAR_
4 0 1 Różne zwroty
4 0 1 0 Różne zwroty Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
TYTUŁ 5
NADWYŻKA PRZENIESIONA Z POPRZEDNIEGO ROKU FINANSOWEGO
ROZDZIAŁ 5 0 — NADWYŻKA PRZENIESIONA Z POPRZEDNIEGO ROKU FINANSOWEGO
5 0 0 Nadwyżka przeniesiona z poprzedniego roku finansowego
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 4404700 _BAR_ 4404700 _BAR_
Nadwyżka przeniesiona z poprzedniego roku finansowego (art.16 rozporządzenia finansowego Centrum Tłumaczeń z dnia 22 grudnia 2003 r.)
DEKLARACJA WYDATKÓW
TYTUŁ 2
BUDYNKI, WYPOSAŻENIE I INNE WYDATKI EKSPLOATACYJNE
ROZDZIAŁ 2 0 — WYNAJEM BUDYNKÓW I KOSZTY Z NIM ZWIĄZANE
2 0 0 Wynajem budynków i koszty z nim związane
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
950000 _BAR_ 2530015 _BAR_ 3480015 _BAR_
Środki te przeznaczone są na opłaty za użytkowanie budynków lub ich części oraz za zajmowane przez Centrum Tłumaczeń miejsca parkingowe.
TYTUŁ 10
REZERWY
ROZDZIAŁ 10 0 — ŚRODKI TYMCZASOWE
10 0 0 Środki tymczasowe 10 0 0 0 Rezerwa na składki pracodawcy na rzecz wspólnotowego programu emerytalnego
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
1633500 _BAR_ _BAR_ 1633500 _BAR_
Rezerwa ustanowiona jako środek tymczasowy na zapłatę składek pracodawcy na rzecz wspólnotowego programu emerytalnego.
Środek ten jest tymczasowy i nie może zostać wykorzystany dopóki nie zostanie przeniesiony do pozycji 1 1 3 4 zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego Centrum.
10 0 0 1 Rezerwa na zakup nieruchomości
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ — _BAR_
Rezerwa ustanowiona jako środek tymczasowy na ewentualny zakup budynku.
Środek ten jest tymczasowy i nie może zostać wykorzystany dopóki nie zostanie przeniesiony do pozycji 2 0 6 0 zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego Centrum.
10 0 0 2 Rezerwa na pokrycie nadzwyczajnych strat i nieprzewidzianych wydatków
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
5000 _BAR_ _BAR_ 5000 _BAR_
Rezerwa na pokrycie nadzwyczajnych strat i nieprzewidzianych wydatków
10 0 0 3 Rezerwa na potencjalne zobowiązania związane z wynajmem budynków
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ –2530015 _BAR_ –2530015 _BAR_
Rezerwa ustanowiona na wypadek jakichkolwiek zobowiązań wynikających z nieruchomości udostępnionych Centrum.
10 0 0 4 Rezerwa na stały fundusz prefinansowy
Rok finansowy 2004 _BAR_ PZB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 1431500 _BAR_ 1431500 _BAR_
Rezerwa ustanowiona w celu zapewnienia stałego funduszu prefinansowego przewidzianego w art.59 rozporządzenia finansowego Centrum.
--------------------------------------------------
Deklaracja dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Środowiska za rok finansowy 2004
(2004/875/WE)
PRZYCHODY
TYTUŁ 1
SUBSYDIA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, WKŁAD EUROPEJSKIEGO STOWARZYSZENIA WOLNEGO HANDLU (EFTA) I NOWYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
ROZDZIAŁ 1 0 — SUBSYDIA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ I WKŁAD EUROPEJSKIEGO STOWARZYSZENIA WOLNEGO HANDLU (EFTA)
1 0 0 Subsydia Wspólnoty Europejskiej
Rok finansowy 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ Razem 2004 _BAR_
27200000 _BAR_ _BAR_ 27200000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Środowiska i europejskiej sieci informacji (Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1).
W tym 1500000 EUR w 1996 r. jako rezerwa na wniosek Parlamentu Europejskiego.
1 0 1 Wkład EFTA
Rok finansowy 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ Razem 2004 _BAR_
579000 _BAR_ _BAR_ 579000 _BAR_
A TRADUIRE
1 0 2 Wkład nowych Państw Członkowskich
Rok finansowy 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ Razem 2004 _BAR_
3333000 _BAR_ _BAR_ 3333000 _BAR_
A TRADUIRE
TYTUŁ 2
DOCHODY RÓŻNE
ROZDZIAŁ 2 2 — ZWROT WYDATKÓW RÓŻNYCH
2 2 2 Zwrot "EuropeAid"
Rok finansowy 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ Razem 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 2000000 _BAR_ 2000000 _BAR_
Zwrot kosztów przeznaczonych na program "EuropeAid".
2 2 7 Zwrot z innych programów UE
Rok finansowy 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ Razem 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 500000 _BAR_ 500000 _BAR_
Zwrot kosztów przeznaczonych na inne programy UE.
WYDATKI
TYTUŁ 1
PERSONEL
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL AKTYWNIE ZATRUDNIONY
1 1 1 Inny personel 1 1 1 1 Personel pomocniczy
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
425000 _BAR_ 137500 _BAR_ 562500 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska (Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1), a w szczególności art. 16 i 17.
Środki te przeznaczone są na wynagrodzenia całego personelu dodatkowego i składki Agencji na ubezpieczenia społeczne, z wyłączeniem kwot płatnych w formie wskaźnika korygującego, zaliczanych w ciężar art. 1 1 6.
Przewidziano możliwości wkładów z innych programów UE i stron trzecich.
Jakikolwiek wkład finansowy zostanie wprowadzony do Rozdziału 2 2 deklaracji dochodów i może stanowić dodatkowe dostępne środki.
ROZDZIAŁ 1 3 — MISJE I PODRÓŻE SŁUŻBOWE
1 3 0 Koszty misji
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
700000 _BAR_ 55500 _BAR_ 755500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów misji personelu Agencji. Przewidziano możliwość wkładów z innych programów UE i od stron trzecich.
Jakikolwiek wkład finansowy zostanie wprowadzony do Rozdziału 2 2 deklaracji dochodów i może stanowić dodatkowe dostępne środki.
TYTUŁ 3
WYDATKI OPERACYJNE
ROZDZIAŁ 3 3 — Źródła
3 3 1 Wsparcie operacyjne
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
147000 _BAR_ 250000 _BAR_ 397000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynagrodzeń agentów kontraktowych i składek Agencji na ubezpieczenie społeczne.
3 3 1 2 Zebrania
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
1100000 _BAR_ 346000 _BAR_ 1446000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zebrań ekspertów zwoływanych przez Europejską Agencję Środowiska w związku z realizacją projektów określonych w jej rocznym planie zarządzania (AMP).
Do roku 2004 - patrz budżet opis 3 1 0 0, do roku 1999 - patrz opis 2 5 0 2.
3 3 2 Technologia Informacyjna (IT) i łączność
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
910000 _BAR_ 21000 _BAR_ 931000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów Działalności agencji/Łączności w związku z realizacją projektów zawartych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 3 3 Europejskie centra tematyczne (ECT)
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
2020000 _BAR_ 127500 _BAR_ 2147500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ECT'ACC — Air and Climate Change' (Powietrze i zmiany klimatyczne) w związku z realizacją projektów określonych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 3 3 2 ECT 'WTR — Water'- (Woda)
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
1010000 _BAR_ 127500 _BAR_ 1137500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ECT'WTR — Water' (Woda) w związku z realizacją projektów określonych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 3 3 3 ECT' NPB — Nature protection and biodiversity' (Ochrona przyrody i bioróżnorodność)
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
845000 _BAR_ 112500 _BAR_ 957500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ECT'NPB — Nature protection and biodiversity' (Ochrona przyrody i bioróżnorodność) w związku z realizacją projektów określonych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 3 3 4 ECT 'TE — Terrestial' (Środowisko lądowe)
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
745000 _BAR_ 112500 _BAR_ 857500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ECT'TE — Terrestial' (Środowisko lądowe) w związku z realizacją projektów opisanych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 3 3 5 ECT — 'Waste and material flow' (Przepływ odpadów i materiałów)
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
790000 _BAR_ 82500 _BAR_ 872500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ECT 'Waste and material flow' (Przepływ odpadów i materiałów) w związku z realizacją projektów opisanych w rocznym planie zarządzania Europejskiej Agencji Środowiska (AMP).
3 4 1 SA1 — Strategiczne podejścia w kierunku dostarczania systemu informacji
3 4 1 1 Zarządzanie i udoskonalanie systemu
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
1095000 _BAR_ 172500 _BAR_ 1267500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zarządzania i udoskonalania systemu w ramach pierwszego obszaru strategicznego (Systemy informacyjne i sieci) Strategii Europejskiej Agencji Środowiska 2004-2008.
3 4 1 2 Koncentracja i integrowanie systemu
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
60000 _BAR_ 400000 _BAR_ 460000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z koncentracją i integrowaniem systemu w ramach pierwszego obszaru strategicznego (Systemy informacyjne i sieci) Strategii Europejskiej Agencji Środowiska 2004-2008.
3 4 3 SA3 — Przeciwdziałanie stratom różnorodności biologicznej i rozumienie zmian przestrzennych
3 4 3 1 Bioróżnorodność
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
270000 _BAR_ 170000 _BAR_ 440000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z bioróżnorodnością w ramach trzeciego obszaru strategicznego (Przeciwdziałanie stratom różnorodności biologicznej i rozumienie zmian przestrzennych) Strategii Europejskiej Agencji Środowiska 2004-2008.
3 4 4 SA4 — Ochrona zdrowia ludzkiego i jakości życia
3 4 4 4 Jakość powietrza
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
p.m. _BAR_ 85000 _BAR_ 85000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z jakością powietrza w ramach czwartego obszaru strategicznego (Ochrona zdrowia ludzkiego i jakości życia) Strategii Europejskiej Agencji Środowiska 2004-2008.
3 4 7 SA7 — Wspieranie zrównoważonego rozwoju i polityk środowiskowych
3 4 7 3 Regularne oceny przekrojowe
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
470000 _BAR_ 150000 _BAR_ 620000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów przeznaczonych na regularne oceny przekrojowe w ramach siódmego obszaru strategicznego (Wspieranie zrównoważonego rozwoju i polityk środowiskowych) Strategii Agencji Środowiska 2004-2008.
3 4 7 4 Oceny sektorowe
Środki 2004 _BAR_ AB 2004 _BAR_ RAZEM 2004 _BAR_
820000 _BAR_ 150000 _BAR_ 970000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z ocenami sektorowymi w ramach siódmego obszaru strategicznego (Wspieranie zrównoważonego rozwoju i polityk środowiskowych) Strategii Agencji Środowiska 2004-2008.
--------------------------------------------------
Szacunkowe dochody i wydatki Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na rok finansowy 2004
(2004/876/WE)
DOCHODY
TYTUŁ 1
SUBWENCJE ZE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
ROZDZIAŁ 1 0 — SUBWENCJE ZE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
1 0 0 Subwencje ze Wspólnoty Europejskiej
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
18000000 _BAR_ 16500000 _BAR_ 16500000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. ustanawiające Europejską Fundację na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 139 z 30.5.1975, str. 1), zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1947/93 (Dz.U. L 181 z 23.7.1993, str. 13).
Zgodnie z art. 15 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, subwencje na rzecz Fundacji są ujęte w budżecie ogólnym Unii Europejskiej.
Przedstawione dochody reprezentują przekazane subwencje (artykuł B3-4 2 0 Szacunkowej oceny dochodów i wydatków w dziale III "Komisja" budżetu ogólnego).
TYTUŁ 5
INNE DOCHODY
ROZDZIAŁ 5 0 — WPŁYWY ZE SPRZEDAŻY MAJĄTKU RUCHOMEGO I NIERUCHOMEGO
5 0 0 Wpływy ze sprzedaży majątku ruchomego i nieruchomego
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
ROZDZIAŁ 5 2 — DOCHODY Z INWESTYCJI LUB POŻYCZEK, ODSETEK BANKOWYCH I INNYCH POZYCJI
5 2 0 Dochody z inwestycji lub pożyczek, odsetek bankowych i innych pozycji
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ 200000 _BAR_ 61295,13 _BAR_
ROZDZIAŁ 5 4 — INNE DOCHODY DOSTĘPNE DO PONOWNEGO WYKORZYSTANIA ALE NIEWYKORZYSTANE
5 4 0 Inne dochody dostępne do ponownego wykorzystania ale niewykorzystane
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ 13515,38 _BAR_
ROZDZIAŁ 5 9 — INNE DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACYJNEJ
5 9 0 Inne dochody z działalności administracyjnej
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ 339,58 _BAR_
TYTUŁ 6
DOCHODY Z USŁUG ŚWIADCZONYCH ODPŁATNIE
ROZDZIAŁ 6 0 — DOCHODY Z USŁUG ŚWIADCZONYCH ODPŁATNIE
6 0 0 Dochody z usług świadczonych odpłatnie
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
80000 _BAR_ 100000 _BAR_ 44654,09 _BAR_
6 0 2 Dochody ze sprzedaży publikacji
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ 11323,88 _BAR_
6 0 3 Wpływy z wynajmu i dzierżawy nieruchomości
Nowe kwoty _BAR_ Rok finansowy 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ 678 _BAR_
WYDATKI
TYTUŁ 1
PERSONEL
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL AKTYWNIE ZATRUDNIONY
1 1 0 Pracownicy zajmujący stanowiska ujęte w wykazie stanowisk
1 1 0 0 Wynagrodzenia zasadnicze
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
4620000 _BAR_ 4490000 _BAR_ 4345250,62 _BAR_
Środki te przeznaczone są na wynagrodzenia zasadnicze obliczone na podstawie załączonego wykazu stanowisk.
1 1 0 1 Dodatki rodzinne
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
661000 _BAR_ 584000 _BAR_ 585548,05 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności art. 6-8 załącznika IV do niego.
Dodatki rodzinne obejmują:
- dodatek na prowadzenie domu: 5 % wynagrodzenia zasadniczego,
- dodatek na dziecko na utrzymaniu,
- dodatek na kształcenie.
1 1 0 2 Dodatki przesiedleńcze
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
562000 _BAR_ 539000 _BAR_ 500730,41 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności art. 10 załącznika IV do niego.
Dodatek przesiedleńczy stanowi 16 % łącznej sumy wynagrodzenia zasadniczego, dodatku na prowadzenie domu i dodatku na dziecko na utrzymaniu.
1 1 0 3 Dodatki sekretarskie
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
50000 _BAR_ 58000 _BAR_ 49233,36 _BAR_
1 1 2 Dokształcanie, kursy językowe, przekwalifikowanie i działalność informacyjna dla personelu
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
120000 _BAR_ 70000 _BAR_ 110186,1 _BAR_
1 1 3 Składki pracodawcy na ubezpieczenia społeczne
1 1 3 0 Ubezpieczenie zdrowotne Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
160000 _BAR_ 153000 _BAR_ 152560,38 _BAR_
1 1 3 1 Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
52000 _BAR_ 49000 _BAR_ 40943,63 _BAR_
1 1 3 2 Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
38000 _BAR_ 40000 _BAR_ 36807,4 _BAR_
Kwestie związane z ubezpieczeniem personelu Fundacji na wypadek bezrobocia badane są przez Radę.
1 1 4 Inne świadczenia i dodatki
1 1 4 1 Koszty podróży z tytułu urlopu rocznego Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
215000 _BAR_ 160000 _BAR_ 164192,48 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunku zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności art. 15 załącznika IV do niego.
1 1 4 5 Specjalne świadczenia dla urzędników księgowych i administratorów funduszy pożyczkowych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ 497,91 _BAR_
Środki te przeznaczone są na specjalne świadczenia, zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do Fundacji, dla księgowych i dysponentów zaliczek.
1 1 5 Nadgodziny
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 26000 _BAR_ 14942,02 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności załącznik II do niego.
Środki te przeznaczone są na wypłaty ryczałtowe lub wypłaty według stawek godzinowych za przepracowane nadgodziny dla personelu zaliczanego do kategorii C lub D.
1 1 7 Świadczenia dodatkowe 1 1 7 5 Personel czasowy, inne usługi oraz tłumaczenia i maszynopisanie zlecane na zewnątrz
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
350000 _BAR_ 386000 _BAR_ 892710,34 _BAR_
Środki te przeznaczone są na wydatki związane z zatrudnieniem personelu czasowego i na pokrycie kosztów tłumaczenia, powielania (plany, rysunki, wykresy) oraz maszynopisania zlecanych na zewnątrz.
1 1 7 6 Urzędnicy oddelegowani do organów Państw Członkowskich
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
300000 _BAR_ 232000 _BAR_ 187808,94 _BAR_
Środki te przeznaczone są na organizację przez Fundację programu wymiany urzędników służby cywilnej Państw Członkowskich i osób nominowanych przez Partnerów Społecznych, zgodnie z decyzją kierownictwa Fundacji w porozumieniu z Radą Administracyjną.
1 1 7 7 Urzędnicy stażyści (praktykanci)
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
22000 _BAR_ 5000 _BAR_ 42466,37 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków poniesionych na praktyki administracyjne dla młodych absolwentów oraz na krótkie wizyty studyjne dla urzędników służby cywilnej Państw Członkowskich oraz osób nominowanych przez Partnerów Społecznych.
1 1 8 Dodatki i koszty związane z podjęciem lub zakończeniem stosunku pracy i przeniesieniem
1 1 8 0 Różne wydatki związane z zatrudnieniem personelu Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
140000 _BAR_ 30000 _BAR_ 127915,28 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży i pobytu kandydatów mających objąć wolne stanowisko oraz kosztów badań lekarskich przy zatrudnieniu.
1 1 8 1 Koszty podróży (obejmujące członków rodziny)
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 5000 _BAR_ 6990,21 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zwrot kosztów podróży przysługujący pracownikom rozpoczynającym lub kończącym stosunek pracy oraz w związku z ich przeniesieniem.
Przeznaczone są one także na pokrycie kosztów podróży członków ich rodzin.
1 1 8 2 Zasiłek osiedleńczy, zwrot z tytułu przesiedlenia oraz dodatek z tytułu przeniesienia
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
109000 _BAR_ 104000 _BAR_ 105054,06 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie:
- zasiłku osiedleńczego (skorygowanego współczynnikiem korygującym),
- zwrotu z tytułu przesiedlenia (skorygowanego współczynnikiem korygującym),
dla personelu, który został zobowiązany do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem stosunku pracy lub w związku z przeniesieniem do nowego miejsca pracy lub w momencie ostatecznego zakończenia stosunku pracy i w przypadku osiedlenia się gdzie indziej.
1 1 8 3 Koszty przeprowadzki
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
50000 _BAR_ 32000 _BAR_ 109524,84 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności art. 16 załącznika IV do niego. Środki te przeznaczone są na pokrycie zwrotu kosztów przeprowadzek pracownikom.
1 1 8 4 Tymczasowe diety dzienne
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
40000 _BAR_ 12000 _BAR_ 26888,66 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. określające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 214 z 6.8.1976, str. 24), ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 680/87 (Dz.U. L 72 z 14.3.1987, str. 15), a w szczególności art. 17 załącznik IV do niego. Środki te przeznaczone są na wypłaty tymczasowych diet dziennych przysługujących pracownikom.
1 1 9 Wskaźnik korygujący
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
1373000 _BAR_ 1410000 _BAR_ 1193466,71 _BAR_
Środki te przeznaczone są na wypłaty wynagrodzeń skorygowanych wskaźnikiem korygującym, itd.
ROZDZIAŁ 1 3 — MISJE I PODRÓŻE SŁUŻBOWE
1 3 0 Koszty misji i koszty podróży oraz inne koszty towarzyszące
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
420000 _BAR_ 420000 _BAR_ 470852,3 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów misji i podróży personelu Fundacji.
ROZDZIAŁ 1 4 — INFRASTRUKTURA SOCJALNO-MEDYCZNA
1 4 0 Restauracje i stołówki
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
110000 _BAR_ 87000 _BAR_ 140867,67 _BAR_
Środki te przeznaczone są na uzupełnienie zakupu wyposażenia restauracji i dopłaty do posiłków w stołówkach.
1 4 1 Służba medyczna
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
15000 _BAR_ 10000 _BAR_ 6818,43 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów rocznych badań okresowych.
1 4 2 Inne wydatki socjalne
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 7996,74 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków Fundacji na działania socjalne dla jej personelu.
1 4 3 Wydatki na przyjęcia i cele reprezentacyjne
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
7000 _BAR_ 7000 _BAR_ 6916,28 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów reprezentacyjnych.
TYTUŁ 2
BUDYNKI, WYPOSAŻENIE I INNE WYDATKI EKSPLOATACYJNE
ROZDZIAŁ 2 0 — WYNAJEM BUDYNKÓW I KOSZTY TOWARZYSZĄCE
2 0 1 Ubezpieczenie Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
68000 _BAR_ 43000 _BAR_ 33164,9 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów polis dotyczących ubezpieczenia budynków.
2 0 2 Woda, gaz, energia elektryczna i ogrzewanie
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
77000 _BAR_ 72000 _BAR_ 67000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zużycia tych pozycji w trakcie roku budżetowego.
2 0 3 Sprzątanie i utrzymanie obiektów
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
182000 _BAR_ 170000 _BAR_ 291988,08 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów utrzymania biur Fundacji.
2 0 4 Zagospodarowanie pomieszczeń
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
170000 _BAR_ 10000 _BAR_ 513780,79 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zagospodarowania biur Fundacji, a w szczególności na ukończenie zagospodarowania nowego budynku.
2 0 5 Ochrona i nadzór budynków
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
68000 _BAR_ 67000 _BAR_ 54963,26 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów ochrony i nadzoru biur Fundacji.
2 0 9 Inne wydatki na budynki
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
130000 _BAR_ 130000 _BAR_ — _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie innych wydatków okresowych na budynki, które nie zostały gdzie indziej określone, w szczególności podatków i opłat, usług sanitarnych, wywozu nieczystości, itd.
ROZDZIAŁ 2 1 — CZYNSZ
2 1 0 Czynsz
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
7000 _BAR_ 7000 _BAR_ 6700 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynajmu "biur przejściowych" Fundacji w Brukseli.
ROZDZIAŁ 2 2 — MAJĄTEK RUCHOMY I KOSZTY TOWARZYSZĄCE
2 2 0 Instalacje techniczne i elektroniczny sprzęt biurowy 2 2 0 0 Zakup nowego wyposażenia i instalacji technicznych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 16000 _BAR_ 6838,37 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup wyposażenia i instalacji technicznych.
2 2 0 1 Modernizacja wyposażenia i instalacji technicznych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Środki te przeznaczone są na modernizację wyposażenia i instalacji technicznych.
2 2 0 2 Wynajem wyposażenia i instalacji technicznych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
26000 _BAR_ 22000 _BAR_ 23890,07 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wynajmu wyposażenia i instalacji technicznych.
2 2 0 3 Konserwacja, eksploatacja oraz naprawa wyposażenia i instalacji technicznych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
65000 _BAR_ 51000 _BAR_ 59832,61 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów konserwacji wyposażenia i instalacji technicznych.
2 2 0 4 Biurowy sprzęt elektroniczny
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
544000 _BAR_ 350000 _BAR_ 323677,91 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup, wynajem i konserwację elektronicznego sprzętu biurowego.
2 2 1 Meble 2 2 1 0 Zakup nowych mebli
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
15000 _BAR_ 7000 _BAR_ 6915,46 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup mebli dla personelu i wyposażenia sal konferencyjnych.
2 2 1 1 Wymiana mebli
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 1 3 Konserwacja, eksploatacja i naprawa mebli
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów konserwacji i naprawy mebli.
2 2 3 Pojazdy
2 2 3 1 Wymiana pojazdów Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 3 3 Konserwacja, eksploatacja i naprawa pojazdów
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 3691,8 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów eksploatacji pojazdów Fundacji.
2 2 5 Wydatki na dokumentację i bibliotekę
2 2 5 0 Zasoby biblioteki, zakup książek Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
25000 _BAR_ 21000 _BAR_ 19962,35 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup książek, dokumentów i innych nieokresowych publikacji wymaganych przez Fundację.
2 2 5 2 Prenumeraty dzienników i czasopism
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 17000 _BAR_ 15950,33 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów prenumeraty dzienników, czasopism specjalistycznych, dzienników urzędowych, dokumentów parlamentarnych, różnych biuletynów oraz innych publikacji specjalistycznych.
2 2 5 5 Abonament za usługi dostępu do baz danych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 9000 _BAR_ 8996,79 _BAR_
Środki te przeznaczone są na umożliwienie Fundacji dostępu do internetowych baz danych.
ROZDZIAŁ 2 3 — BIEŻĄCE WYDATKI ADMINISTRACYJNE
2 3 0 Artykuły papiernicze i biurowe
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
30000 _BAR_ 25000 _BAR_ 24991,51 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup papieru, kopert, artykułów biurowych i materiałów eksploatacyjnych do sprzętu powielającego.
2 3 2 Opłaty finansowe
2 3 2 0 Opłaty bankowe Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
30000 _BAR_ 44000 _BAR_ 42000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów bankowych (prowizji, opłat dyskontowych).
2 3 5 Odzież służbowa i ubranie robocze
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
3000 _BAR_ 3000 _BAR_ 2994,26 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup, utrzymanie i czyszczenie odzieży służbowej i ubrań roboczych.
2 3 9 Inne wydatki administracyjne
2 3 9 0 Publikacje Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 19000 _BAR_ 25910,77 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1417/76 z dnia 1 czerwca 1976 r. w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie wobec Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 164 z 24.6.1976, str. 16), zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1949/93 (Dz.U. L 181 z 23.7.1993, str. 26).
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów publikacji, a w szczególności kosztów związanych z publikacją deklaracji dochodów i wydatków Fundacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgodnie z drugim akapitem art. 14 rozporządzenia finansowego.
2 3 9 4 Drobne wydatki
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ 820,6 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie innych wydatków administracyjnych, których nie określono gdzie indziej.
ROZDZIAŁ 2 4 — OPŁATY POCZTOWE I TELEFONICZNE
2 4 0 Opłaty pocztowe i koszty doręczeń
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
35000 _BAR_ 33000 _BAR_ 27266,82 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie opłat pocztowych i kosztów doręczeń, w tym paczek przesyłanych pocztą lub w inny sposób.
2 4 1 Telefon, telegraf, teleks, radio i telewizja
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
80000 _BAR_ 49000 _BAR_ 59439,4 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie stałych kosztów wynajmu, kosztów połączeń telefonicznych i wiadomości, opłat eksploatacyjnych oraz kosztów napraw i konserwacji wyposażenia.
TYTUŁ 3
WYDATKI EKSPLOATACYJNE
ROZDZIAŁ 3 0 — WYDATKI EKSPLOATACYJNE
3 0 0 Opracowanie dokumentacji operacyjnej
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
510000 _BAR_ 441000 _BAR_ 431592,68 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup publikacji, opracowanie kart indeksowych i katalogów oraz niezbędne prace komputerowe umożliwiające stworzenie wybiórczego systemu dokumentacji, obejmującego w szczególności aktualne dane, informacje związane z nowymi osiągnięciami i badaniami naukowymi w obszarach objętych programami pracy Fundacji.
3 0 1 Rozpowszechnianie informacji
3 0 1 0 Publikacja wyników badań Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
760000 _BAR_ 719000 _BAR_ 783971,76 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów publikacji wyników badań będących wkładem do realizacji programów pracy Fundacji.
3 0 1 1 Publikacja sprawozdania rocznego
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
14000 _BAR_ 18000 _BAR_ 1916,03 _BAR_
3 0 1 2 Marketing i promocja
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
315000 _BAR_ 689000 _BAR_ 323359,53 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów działań marketingowych i promocji związanych z pracą Fundacji (ankiety, broszury, filmy wideo, plakaty, itd.).
3 0 2 Udział w kongresach i imprezach o charakterze publicznym
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
18000 _BAR_ 18000 _BAR_ 18000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wkładu Fundacji na rzecz prac podobnych instytucji i fundacji.
3 0 3 Badania i program pilotażowe w zakresie zagadnień związanych z warunkami życia i pracy
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
3520000 _BAR_ 2905000 _BAR_ 2871078,5 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z finansowaniem kontraktów badawczych i konkretnych projektów, będących wkładem w wykonywanie programu pracy Fundacji w zakresie warunków życia i pracy.
3 0 4 Wydatki na posiedzenia (Rada Administracyjna, Komitety Ekspertów, seminaria, kolokwia, zebrania koordynacyjne, itd.) i związane z nimi koszty tłumaczeń ustnych
3 0 4 0 Ogólne koszty posiedzeń Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
960000 _BAR_ 940000 _BAR_ 1099980,58 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów organizacji seminariów, kolokwiów, posiedzeń koordynacyjnych i podsumowujących, będących wkładem do realizacji programów pracy Fundacji.
3 0 4 1 Koszty tłumaczeń ustnych
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
130000 _BAR_ 212000 _BAR_ 220283,15 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów tłumaczeń ustnych związanych z organizacją posiedzeń Zarządu, Komitetu Ekspertów, seminariów, kolokwiów, posiedzeń koordynacyjnych i podsumowujących, będących wkładem do realizacji programów pracy Fundacji.
3 0 4 2 Posiedzenia Rady Administracyjnej
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
220000 _BAR_ 146000 _BAR_ 139924,27 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów operacyjnych Rady Administracyjnej, w tym kosztów podróży i pobytu oraz wynajmu pokojów w razie potrzeby.
3 0 4 3 Posiedzenia Komitetu Ekspertów
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 22000 _BAR_ 10866,63 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów operacyjnych Komitetu Ekspertów, w tym kosztów podróży i pobytu oraz wynajmu pokojów w razie potrzeby.
3 0 5 Tłumaczenie sprawozdań z badań i dokumentów roboczych na potrzeby seminariów, posiedzeń koordynacyjnych, kolokwiów, itd.
Środki 2004 _BAR_ Środki 2003 _BAR_ Środki początkowe 2002 _BAR_
543000 _BAR_ 600000 _BAR_ 494000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów tłumaczeń sprawozdań z badań Fundacji i dokumentów roboczych na potrzeby seminariów, kolokwiów i posiedzeń podsumowujących, itd. na różne języki Wspólnoty.
--------------------------------------------------
Deklaracja dochodów i wydatków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok finansowy 2004
(2004/877/WE)
DOCHODY
TYTUŁ 1
SKŁADKA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
ROZDZIAŁ 1 0 — SKŁADKA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
1 0 0 Składka Wspólnoty Europejskiej
1 0 0 0 Składka Wspólnoty Europejskiej Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
28980000 _BAR_ — _BAR_ 28980000 _BAR_
TYTUŁ 2
UDZIAŁ PAŃSTW TRZECICH
ROZDZIAŁ 2 0 — UDZIAŁ PAŃSTWA TRZECICH W DZIAŁANIACH URZĘDU
2 0 0 Udział państw trzecich w działaniach Urzędu
2 0 0 0 Udział państw trzecich w działaniach Urzędu Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
TYTUŁ 3
DOCHODY ZE ŚWIADCZONYCH USŁUG
ROZDZIAŁ 3 0 — DOCHODY ZE ŚWIADCZONYCH USŁUG
3 0 0 Dochody ze świadczonych usług
3 0 0 0 Pobrane opłaty Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
TYTUŁ 4
DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACYJNEJ
ROZDZIAŁ 4 0 — DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACYJNEJ
4 0 0 Dochody z działalności administracyjnej
4 0 0 0 Odsetki bankowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
4 0 0 1 Dochody ze sprzedaży publikacji
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
4 0 0 2 Dochody z organizacji seminariów, konferencji…
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
TYTUŁ 9
INNE DOCHODY
ROZDZIAŁ 9 0 — INNE DOCHODY
9 0 0 Inne dochody
9 0 0 0 Inne dochody Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
WYDATKI
TYTUŁ 1
PERSONEL
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL AKTYWNIE ZATRUDNIONY
1 1 0 Personel aktywnie zatrudniony
1 1 0 0 Wynagrodzenie zasadnicze Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
5994952 _BAR_ — _BAR_ 5994952 _BAR_
1 1 0 1 Dodatki rodzinne
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
658694 _BAR_ — _BAR_ 658694 _BAR_
1 1 0 2 Dodatek związany z przeniesieniem i dodatek przesiedleńczy
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
438701 _BAR_ — _BAR_ 438701 _BAR_
1 1 0 3 Dodatki sekretarskie
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
45000 _BAR_ — _BAR_ 45000 _BAR_
1 1 1 Inni pracownicy
1 1 1 0 Personel pomocniczy Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
836185 _BAR_ — _BAR_ 836185 _BAR_
1 1 1 2 Personel miejscowy
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
1 1 3 Składki pracodawcy na ubezpieczenia społeczne
1 1 3 0 Ubezpieczenie zdrowotne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
192016 _BAR_ — _BAR_ 192016 _BAR_
1 1 3 1 Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
49133 _BAR_ — _BAR_ 49133 _BAR_
1 1 3 2 Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia dla pracowników czasowych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
22590 _BAR_ — _BAR_ 22590 _BAR_
1 1 3 3 Ustanowienie lub zachowanie praw emerytalnych dla pracowników czasowych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
1 1 4 Inne świadczenia i dodatki
1 1 4 0 Dodatki z tytułu narodzin dziecka i zasiłki pogrzebowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
3000 _BAR_ — _BAR_ 3000 _BAR_
1 1 4 1 Koszty podróży z tytułu urlopu rocznego
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
168300 _BAR_ — _BAR_ 168300 _BAR_
1 1 4 2 Dodatek z tytułu wynajmu i transportu
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
1 1 4 3 Stałe dodatki z tytułu organizacji przyjęć
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
16000 _BAR_ — _BAR_ 16000 _BAR_
1 1 4 4 Stałe dodatki z tytułu korzystania z transportu miejscowego
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
1 1 4 9 Inne świadczenia i zwroty
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
1 1 5 Nadgodziny
1 1 5 0 Nadgodziny Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
55000 _BAR_ — _BAR_ 55000 _BAR_
1 1 7 Świadczenia dodatkowe
1 1 7 0 Zewnętrzni tłumacze ustni i tłumacze ustni ze Wspólnych Służb ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencyjnych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
39600 _BAR_ — _BAR_ 39600 _BAR_
1 1 7 1 Centrum Tłumaczeń Luksemburg (sprawy administracyjne)
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
50000 _BAR_ — _BAR_ 50000 _BAR_
1 1 7 2 Płatności związane z pomocą administracyjną udzieloną przez instytucje wspólnotowe
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
55000 _BAR_ — _BAR_ 55000 _BAR_
1 1 7 5 Usługi tymczasowe
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
732504 _BAR_ — _BAR_ 732504 _BAR_
1 1 7 6 Konsultacje
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
125000 _BAR_ — _BAR_ 125000 _BAR_
1 1 7 7 Inne usługi
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
58000 _BAR_ — _BAR_ 58000 _BAR_
1 1 8 Koszty i wydatki związane z zatrudnieniem przy rozpoczęciu i zakończeniu stosunku pracy
1 1 8 0 Inne wydatki związane z zatrudnianiem personelu Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
104000 _BAR_ — _BAR_ 104000 _BAR_
1 1 8 1 Koszty podróży (obejmujące członków rodziny)
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
89700 _BAR_ — _BAR_ 89700 _BAR_
1 1 8 2 Zasiłek osiedleńczy, zwrot z tytułu przesiedlenia oraz dodatek z tytułu przeniesienia
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
270042 _BAR_ — _BAR_ 270042 _BAR_
1 1 8 3 Koszty przeprowadzki
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
227700 _BAR_ — _BAR_ 227700 _BAR_
1 1 8 4 Tymczasowe diety dzienne
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
28173 _BAR_ — _BAR_ 28173 _BAR_
1 1 9 Wskaźnik korygujący
1 1 9 0 Wskaźnik korygujący Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
179849 _BAR_ — _BAR_ 179849 _BAR_
1 1 9 1 Środki tymczasowe
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
ROZDZIAŁ 1 3 — MISJE I PODRÓŻE SŁUŻBOWE
1 3 0 Koszty misji i podróży służbowych
1 3 0 0 Koszty misji i podróży służbowych Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
150000 _BAR_ — _BAR_ 150000 _BAR_
ROZDZIAŁ 1 4 — INFRASTRUKTURA SOCJALNO-MEDYCZNA
1 4 0 Restauracje, posiłki i stołówki
1 4 0 0 Restauracje, posiłki i stołówki Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
20000 _BAR_ — _BAR_ 20000 _BAR_
1 4 1 Służba medyczna
1 4 1 0 Służba medyczna Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
41400 _BAR_ — _BAR_ 41400 _BAR_
1 4 2 Dalsze szkolenia, kursy językowe i powtórne szkolenia dla personelu
1 4 2 0 Dalsze szkolenia, kursy językowe i powtórne szkolenia dla personelu Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
133000 _BAR_ — _BAR_ 133000 _BAR_
ROZDZIAŁ 1 5 — WYMIANA URZĘDNIKÓW I EKSPERTÓW
1 5 2 Wymiana urzędników i ekspertów
1 5 2 0 Eksperci z wizytą, oddelegowani eksperci krajowi Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
585408 _BAR_ — _BAR_ 585408 _BAR_
1 5 2 1 Urzędnicy władz tymczasowo przydzieleni do cywilnych służb krajowych, organizacji międzynardowych lub publicznych albo prywatnych instytucji
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
ROZDZIAŁ 1 6 — OPIEKA SPOŁECZNA
1 6 0 Zapomogi losowe
1 6 0 0 Zapomogi losowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
1 6 1 Kontakty społeczne pracowników
1 6 1 0 Kontakty społeczne pracowników Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
40000 _BAR_ — _BAR_ 40000 _BAR_
1 6 2 Inne interwencje
1 6 2 0 Inne interwencje Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
1 6 3 Ośrodki dla małych dzieci i inne żłobki
1 6 3 0 Ośrodki dla małych dzieci i inne żłobki Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
1 6 4 Pomoc dodatkowa dla osób niepełnosprawnych
1 6 4 0 Pomoc dodatkowa dla osób niepełnosprawnych Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
ROZDZIAŁ 1 7 — WYDATKI ZWIĄZANE Z PRZYJMOWANIEM I PRZYJĘCIAMI
1 7 0 Wydatki związane z przyjmowaniem i przyjęciami
1 7 0 0 Wydatki związane z przyjmowaniem i przyjęciami Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
40000 _BAR_ — _BAR_ 40000 _BAR_
ROZDZIAŁ 1 9 — EMERYTURY I SKŁADKI EMERYTALNE
1 9 0 Emerytury i składki emerytalne
1 9 0 0 Emerytury i składki emerytalne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
TYTUŁ 2
BUDYNKI, WYPOSAŻENIE I INNE WYDATKI EKSPLOATACYJNE ZWIĄZANE Z WŁADZAMI
ROZDZIAŁ 2 0 — INWESTYCJE W NIERUCHOMOŚCI, WYNAJEM BUDYNKÓW I KOSZTY TOWARZYSZĄCE
2 0 0 Czynsz
2 0 0 0 Czynsz Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
1747200 _BAR_ — _BAR_ 1747200 _BAR_
2 0 1 Ubezpieczenie
2 0 1 0 Ubezpieczenie Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
15600 _BAR_ — _BAR_ 15600 _BAR_
2 0 2 Woda, gaz, energia elektryczna i ogrzewanie
2 0 2 0 Woda, gaz, energia elektryczna i ogrzewanie Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
145600 _BAR_ — _BAR_ 145600 _BAR_
2 0 3 Sprzątanie i konserwacja
2 0 3 0 Sprzątanie i konserwacja Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
270400 _BAR_ — _BAR_ 270400 _BAR_
2 0 4 Remont pomieszczeń/Zagospodarowanie
2 0 4 0 Remont pomieszczeń/Zagospodarowanie Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
424750 _BAR_ — _BAR_ 424750 _BAR_
2 0 5 Ochrona i nadzór budynków
2 0 5 0 Ochrona i nadzór budynków Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
48000 _BAR_ — _BAR_ 48000 _BAR_
2 0 8 Wydatki wstępne związane z budowaniem, nabyciem lub wynajmem nieruchomości
2 0 8 0 Wydatki wstępne związane z budowaniem, nabyciem lub wynajmem Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
25000 _BAR_ — _BAR_ 25000 _BAR_
2 0 9 Inne wydatki na budynki
2 0 9 0 Inne wydatki na budynki Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
234000 _BAR_ — _BAR_ 234000 _BAR_
ROZDZIAŁ 2 1 — WYDATKI NA PRZETWARZANIE DANYCH
2 1 0 Zakup i konserwacja technologii informatycznych dla administracji i zadań niezwiązanych z działalnością
2 1 0 0 Zakup/Konserwacja sprzętu Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
300000 _BAR_ — _BAR_ 300000 _BAR_
2 1 0 1 Zakup/Konserwacja oprogramowania
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
200000 _BAR_ — _BAR_ 200000 _BAR_
2 1 0 3 Tworzenie oprogramowania
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
175000 _BAR_ — _BAR_ 175000 _BAR_
2 1 0 4 Wsparcie dla użytkowników
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
198000 _BAR_ — _BAR_ 198000 _BAR_
ROZDZIAŁ 2 2 — RUCHOMOŚCI I KOSZTY TOWARZYSZĄCE
2 2 0 Wyposażenie i instalacje techniczne
2 2 0 0 Wyposażenie i instalacje techniczne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
96800 _BAR_ — _BAR_ 96800 _BAR_
2 2 0 1 Wynajem lub dzierżawa wyposażenia i instalacji technicznych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
30000 _BAR_ — _BAR_ 30000 _BAR_
2 2 0 2 Konserwacja i naprawa sprzętu i instalacji technicznych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 1 Meble
2 2 1 0 Zakup mebli Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
310400 _BAR_ — _BAR_ 310400 _BAR_
2 2 1 1 Wynajem mebli
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 1 2 Konserwacja i naprawa mebli
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 3 Środki transportowe
2 2 3 0 Zakup pojazdów Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
2 2 3 1 Wynajem lub dzierżawa pojazdów
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
20000 _BAR_ — _BAR_ 20000 _BAR_
2 2 3 2 Konserwacja i naprawa pojazdów
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2 2 5 Wydatki na dokumentację i bibliotekę
2 2 5 0 Zasoby biblioteki, zakup i ochrona książek Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
12000 _BAR_ — _BAR_ 12000 _BAR_
2 2 5 1 Specjalne wyposażenie bibliotek, sprzęt do archiwizacji i powielania
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
8000 _BAR_ — _BAR_ 8000 _BAR_
2 2 5 5 Prenumeraty i zakup środków informacyjnych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
14000 _BAR_ — _BAR_ 14000 _BAR_
ROZDZIAŁ 2 3 — BIEŻĄCE WYDATKI ADMINISTRACYJNE
2 3 0 Artykuły papiernicze i biurowe
2 3 0 0 Artykuły papiernicze i biurowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
57900 _BAR_ — _BAR_ 57900 _BAR_
2 3 2 Opłaty finansowe
2 3 2 0 Opłaty bankowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
9600 _BAR_ — _BAR_ 9600 _BAR_
2 3 2 1 Inne opłaty finansowe
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
2 3 3 Wydatki prawne
2 3 3 0 Wydatki prawne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
10800 _BAR_ — _BAR_ 10800 _BAR_
2 3 4 Odszkodowania
2 3 4 0 Odszkodowania Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
2000 _BAR_ — _BAR_ 2000 _BAR_
2 3 5 Inne wydatki eksploatacyjne
2 3 5 0 Różnego rodzaju ubezpieczenia Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
2 3 5 3 Przeprowadzki i związane z nimi czynności
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
72600 _BAR_ — _BAR_ 72600 _BAR_
2 3 5 9 Inne wydatki eksploatacyjne
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
236000 _BAR_ — _BAR_ 236000 _BAR_
2 3 9 Publikacje
2 3 9 0 Publikacje Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
8800 _BAR_ — _BAR_ 8800 _BAR_
ROZDZIAŁ 2 4 — OPŁATY POCZTOWE I TELEKOMUNIKACJA
2 4 0 Opłaty pocztowe
2 4 0 0 Opłaty pocztowe Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
58800 _BAR_ — _BAR_ 58800 _BAR_
2 4 1 Telekomunikacja
2 4 1 0 Abonamenty i opłaty za usługi telekomunikacyjne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
283900 _BAR_ — _BAR_ 283900 _BAR_
2 4 1 1 Zakup i instalacja sprzętu
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
127140 _BAR_ — _BAR_ 127140 _BAR_
ROZDZIAŁ 2 5 — WYDATKI NA POSIEDZENIA FORMALNE I INNE
2 5 0 Posiedzenia Zarządu
2 5 0 0 Posiedzenia Zarządu Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
377673 _BAR_ — _BAR_ 377673 _BAR_
TYTUŁ 3
WYDATKI EKSPLOATACYJNE ZWIĄZANE Z WŁADZAMI
ROZDZIAŁ 3 0 — DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWA
3 0 0 Komitet Naukowy 3 0 0 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
500000 _BAR_ — _BAR_ 500000 _BAR_
3 0 0 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
50000 _BAR_ — _BAR_ 50000 _BAR_
3 0 0 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
646000 _BAR_ — _BAR_ 646000 _BAR_
3 0 1 Dodatki spożywcze, przyprawy, dodatki i materiały przetwórcze w kontakcie z żywnością
3 0 1 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
250000 _BAR_ — _BAR_ 250000 _BAR_
3 0 1 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 1 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
500000 _BAR_ 150000 _BAR_ 650000 _BAR_
3 0 2 Dodatki i produkty lub substancje stosowane w pokarmach dla zwierząt
3 0 2 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 2 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 2 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
628000 _BAR_ — _BAR_ 628000 _BAR_
3 0 3 Zdrowie roślin, produkty do ochrony roślin i ich pozostałości
3 0 3 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 3 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 3 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
568000 _BAR_ — _BAR_ 568000 _BAR_
3 0 3 3 Przegląd oceny Zagrożenia Pestycydami
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
800000 _BAR_ — _BAR_ 800000 _BAR_
3 0 3 4 Maksymalne Poziomy Odpadów
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 4 Organizmy zmodyfikowane genetycznie
3 0 4 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
200000 _BAR_ — _BAR_ 200000 _BAR_
3 0 4 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 4 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
284000 _BAR_ 500000 _BAR_ 784000 _BAR_
3 0 5 Produkty dietetyczne, żywienie i alergie
3 0 5 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 5 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 5 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
276000 _BAR_ — _BAR_ 276000 _BAR_
3 0 6 Zagrożenia bilogiczne
3 0 6 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
66000 _BAR_ 295000 _BAR_ 361000 _BAR_
3 0 6 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 6 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
480000 _BAR_ 250000 _BAR_ 730000 _BAR_
3 0 6 3 Geograficzne Zagrożenie Chorobą Szalonych Krów (BSE) i testy BSE i TSE
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
160000 _BAR_ — _BAR_ 160000 _BAR_
3 0 7 Czynniki skażające w łańcuchu pokarmowym
3 0 7 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
200000 _BAR_ — _BAR_ 200000 _BAR_
3 0 7 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 7 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
828000 _BAR_ — _BAR_ 828000 _BAR_
3 0 8 Zdrowie i opieka nad zwierzętami
3 0 8 0 Sprawozdania, oceny, badania i współpraca naukowa Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 8 1 Subwencje na badania i oceny
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 8 2 Wydatki na diety/podróż i odszkodowania dla członków i członków GR
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
472000 _BAR_ — _BAR_ 472000 _BAR_
3 0 9 Usługi horyzontalne
3 0 9 0 Usługi ekspertów Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 0 9 1 Wsparcie kryzysowe
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
50000 _BAR_ — _BAR_ 50000 _BAR_
ROZDZIAŁ 3 1 — POSIEDZENIA
3 1 0 Posiedzenia
3 1 0 0 Forum Doradcze Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
550000 _BAR_ — _BAR_ 550000 _BAR_
3 1 0 1 Inne podróże związane ze stronami trzecimi, nie z Komitetu Naukowego czy Paneli
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
167000 _BAR_ — _BAR_ 167000 _BAR_
3 1 0 2 Misje pracowników związane z wykonywaniem obowiązków operacyjnych
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
250000 _BAR_ — _BAR_ 250000 _BAR_
ROZDZIAŁ 3 2 — WYDATKI NA TŁUMACZENIA USTNE I PISEMNE
3 2 0 Wydatki na tłumaczenia ustne i pisemne
3 2 0 0 Tłumaczenie pisemne Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
400000 _BAR_ — _BAR_ 400000 _BAR_
3 2 0 1 Tłumaczenie ustne
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
50000 _BAR_ — _BAR_ 50000 _BAR_
ROZDZIAŁ 3 3 — GROMADZENIE DANYCH I KONTAKTY
3 3 0 Gromadzenie danych i kontakty
3 3 0 0 Gromadzenie danych informatyka Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
160000 _BAR_ — _BAR_ 160000 _BAR_
3 3 0 1 Kontakty z organizacjami
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
100000 _BAR_ — _BAR_ 100000 _BAR_
3 3 0 2 Współpraca naukowa
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
190000 _BAR_ — _BAR_ 190000 _BAR_
ROZDZIAŁ 3 4 — INFORMACJE I PUBLIKACJE
3 4 0 Informacje i publikacje
3 4 0 0 Komunikacja Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
600000 _BAR_ — _BAR_ 600000 _BAR_
3 4 0 1 Publikacje
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
250000 _BAR_ — _BAR_ 250000 _BAR_
3 4 0 2 Konferencje
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
230000 _BAR_ — _BAR_ 230000 _BAR_
3 4 0 3 Strona internetowa
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
ROZDZIAŁ 3 5 — WYDATKI EKSPLOATACYJNE NA SYSTEMY
3 5 0 Wydatki eksploatacyjne na systemy
3 5 0 0 Systemy informatyczne wspierające operacje Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
600000 _BAR_ — _BAR_ 600000 _BAR_
3 5 0 1 Zarządzanie Jakością/Badania
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
150000 _BAR_ — _BAR_ 150000 _BAR_
3 5 0 2 Dostęp do baz danych/dokumentów
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
100000 _BAR_ — _BAR_ 100000 _BAR_
ROZDZIAŁ 3 6 — POJAWIAJĄCE SIĘ ZAGROŻENIA
3 6 0 Pojawiające się zagrożenia
3 6 0 0 Pojawiające się zagrożenia Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
ROZDZIAŁ 3 7 — DORADZTWO TECHNICZNE
3 7 0 Doradztwo techniczne
3 7 0 0 Badania, oceny prac, sprawozdania Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
ROZDZIAŁ 3 8 — SPECJALNE PROJEKTY
3 8 0 Projekty
3 8 0 0 Rozszerzenie Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
3 8 0 1 Inne
Budżet 2004 _BAR_ KB 2004 _BAR_ Razem _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ p.m. _BAR_
--------------------------------------------------
Tabela zatrudnienia
Kategoria i stopień _BAR_ Stanowiska stałe _BAR_ Stanowiska czasowe _BAR_
2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_ 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
A2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_
A3/LA3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 4 _BAR_ 4 _BAR_ — _BAR_
A4/LA4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_ — _BAR_
A5/LA5 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 22 _BAR_ 12 _BAR_ — _BAR_
A6/LA6 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A7/LA7 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 28 _BAR_ 13 _BAR_ — _BAR_
A8/LA8 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem A/LA _BAR_ 2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 64 _BAR_ 36 _BAR_ — _BAR_
B3/B2 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 7 _BAR_ 5 _BAR_ — _BAR_
B4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 14 _BAR_ 8 _BAR_ — _BAR_
Razem B _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 21 _BAR_ 13 _BAR_ — _BAR_
C1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C3 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 16 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 30 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem C _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 46 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem D _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem _BAR_ 4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 134 _BAR_ 49 _BAR_ — _BAR_
--------------------------------------------------
Deklaracja dochodów i wydatków Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok finansowy 2004
(2004/878/WE)
DOCHODY
TYTUŁ 1
SUBWENCJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
ROZDZIAŁ 1 0 — SUBWENCJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
9400000 _BAR_ 2330000 _BAR_ 11730000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1)
Wykazane dochody i wydatki równoważą się.
Dochody Centrum stanowi, bez uszczerbku dla innych źródeł dochodów, subwencja wspólnotowa wpisana pod właściwym nagłówkiem budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (dział "Komisja").
TYTUŁ 2
INNE SUBWENCJE
ROZDZIAŁ 2 0 — WKŁAD NORWEGII
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
426250 _BAR_ 87780 _BAR_ 514030 _BAR_
Inne subwencje.
ROZDZIAŁ 2 1 — STRATEGIA PRZEDAKCESYJNA
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
— _BAR_ _BAR_ _BAR_
ROZDZIAŁ 2 2 — WYDATKI NA WDRAŻANIE SPECJALNYCH PROJEKTÓW FINANSOWANYCH Z DANYCH SUBWENCJI WSPÓLNOTOWYCH
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
TYTUŁ 3
DOCHODY Z USŁUG ŚWIADCZONYCH ODPŁATNIE
ROZDZIAŁ 3 0 — DOCHODY Z USŁUG ŚWIADCZONYCH ODPŁATNIE
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
— _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Dochody z usług świadczonych odpłatnie.
WYDATKI
TYTUŁ 1
WYDATKI ZWIĄZANE Z OSOBAMI PRACUJĄCYMI W CENTRUM
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL AKTYWNIE ZATRUDNIONY
1 1 1 Wynagrodzenia zasadnicze i dodatki dla pracowników czasowych i urzędników
1 1 1 1 Wynagrodzenia zasadnicze pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
4050000 _BAR_ 120000 _BAR_ 4170000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 62, 67 i 68 oraz rozdział 1 jego załącznika VII.
1 1 1 2 Dodatki rodzinne dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
345000 _BAR_ 15000 _BAR_ 360000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie dodatków na prowadzenie domu, utrzymanie dzieci i edukację dzieci dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 1 3 Dodatek przesiedleńczy i dodatek zagraniczny dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
564000 _BAR_ 22000 _BAR_ 586000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 62 i 69 oraz artykuł 4 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie dodatków przesiedleńczego i zagranicznego dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 1 4 Dodatki stałe dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
26000 _BAR_ 1000 _BAR_ 27000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 4 lit. a) jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie dodatków sekretarskich dla urzędników zaszeregowanych w kategorii C, pracowników czasowych i personelu pomocniczego zatrudnionych w charakterze stenotypistek lub maszynistek, operatorów teledrukarek, specjalistów od składu graficznego, sekretarek dyrektora lub szefów sekretariatu.
1 1 1 5 Dodatki z tytułu narodzin dziecka i zasiłki pogrzebowe dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
1000 _BAR_ — _BAR_ 1000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 70, 74 i 75.
Środki te przeznaczone są na pokrycie:
- zryczałtowanych dodatków z tytułu narodzin dziecka oraz
- w przypadku śmierci urzędnika:
- wypłaty pełnego wynagrodzenia zmarłego przez 3 miesiące po jego śmierci,
- kosztów transportu ciała zmarłego do kraju pochodzenia.
1 1 1 6 Roczne koszty podróży z miejsca zatrudnienia do kraju pochodzenia dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
100000 _BAR_ 20000 _BAR_ 120000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 8 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie zwrotu zryczałtowanych kosztów podróży, przysługującego urzędnikom i pracownikom czasowym, ich współmałżonkom i osobom na ich utrzymaniu, z miejsca zatrudnienia do kraju pochodzenia, zgodnie z następującymi warunkami:
- raz w roku kalendarzowym, jeżeli odległość pokonana transportem kolejowym mieści się w przedziale od 50 km do 725 km,
- dwa razy w roku kalendarzowym, jeżeli odległość pokonana transportem kolejowym wynosi co najmniej 725 km.
1 1 1 7 Dodatki i koszty poniesione w związku z rozpoczęciem lub zakończeniem stosunku pracy lub w związku z przeniesieniem (koszty podróży, zasiłek osiedleńczy, zwrot z tytułu przesiedlenia oraz dodatek z tytułu przeniesienia, koszty przeprowadzki, tymczasowe diety dzienne) dla pracowników czasowych i urzędników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
115000 _BAR_ 95000 _BAR_ 210000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 20 i 71 oraz art. 7 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży poniesionych przez pracowników (w tym ich rodziny) w związku z rozpoczęciem lub zakończeniem stosunku pracy.
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności art. 5 i 6 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wypłaty zasiłku osiedleńczego dla pracowników zobowiązanych do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem lub ostatecznym zakończeniem stosunku pracy w Centrum i zamierzających osiedlić się gdzie indziej.
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 20 i 71 oraz art. 9 jego załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów przeprowadzki poniesionych przez pracowników zobowiązanych do zmiany miejsca zamieszkania w związku z rozpoczęciem stosunku pracy, przeniesieniem do nowego miejsca zatrudnienia w ramach swoich funkcji lub w związku z ostatecznym zakończeniem stosunku pracy i osiedleniem się gdzie indziej.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wypłaty diet dziennych przysługujących pracownikom mogącym udowodnić, że zostali oni zobowiązani do zmiany miejsca zamieszkania po podjęciu pracy (w tym po oddelegowaniu).
1 1 2 Wynagrodzenia zasadnicze i dodatki dla personelu pomocniczego
1 1 2 1 Personel pomocniczy
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
423900 _BAR_ — _BAR_ 423900 _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 3 i tytuł III.
1 1 3 Wynagrodzenia zasadnicze i dodatki dla personelu miejscowego
1 1 3 1 Personel miejscowy
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
375100 _BAR_ — _BAR_ 375100 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynagrodzeń (włącznie z nadgodzinami) i składek pracodawcy na ubezpieczenie społeczne dla personelu miejscowego.
1 1 4 Wynagrodzenia zasadnicze i dodatki dla pracowników kontraktowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Nowy regulamin pracowniczy mający pojawić się po miesiącu maju 2004 r.
1 1 5 Wydatki na innych pracowników 1 1 5 1 Krajowi i międzynarodowi urzędnicy i pracownicy sektora prywatnego tymczasowo oddelegowani do Centrum
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów krajowych urzędników i innych specjalistów oddelegowanych lub czasowo przydzielonych do Centrum lub którym zlecono krótkoterminowe konsultacje, w szczególności w celu wzmocnienia współpracy z urzędami krajowymi.
1 1 5 2 Personel Centrum tymczasowo oddelegowany do krajowych służb cywilnych, organizacji międzynarodowych, instytucji państwowych lub prywatnych czy przedsiębiorstw
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z oddelegowaniem lub czasowym przydzieleniem urzędników Centrum do jednostek krajowych lub zagranicznych.
1 1 5 3 Personel agencji
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
18000 _BAR_ — _BAR_ 18000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów (doraźnego) posłużenia się pracownikami agencji, w szczególności maszynistkami i telefonistkami.
Zatrudnianie pracowników agencji jest użyteczne, kiedy dane działy potrzebują zapewnić odpowiedni poziom elastyczności pracy w celu szybkiego zareagowania na doraźne potrzeby.
1 1 5 4 Praktykanci
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zatrudnienia praktykantów.
1 1 6 System ubezpieczeń społecznych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
135500 _BAR_ 4500 _BAR_ 140000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 72.
Zasady dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 23.
Środki te przeznaczone są na pokrycie składki pracodawcy (3,5 % wynagrodzenia zasadniczego); składka pracownika wynosi 1,7 % wynagrodzenia zasadniczego.
1 1 6 2 Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
34500 _BAR_ 1500 _BAR_ 36000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 73.
Środki te są przeznaczone na pokrycie:
- składki pracodawcy na ubezpieczenie od następstw chorób zawodowych i nieszczęśliwych wypadków (0,77 % wynagrodzenia zasadniczego),
- dodatkowych 2 % uzupełniających środki w ten sposób obliczone (podwyższając stopę do 0,7854 %) w celu pokrycia wydatków nie objętych ubezpieczeniem (art. 73 regulaminu pracowniczego).
1 1 6 3 Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia dla pracowników czasowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
31800 _BAR_ 1200 _BAR_ 33000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 265 z 8.10.1985, str. 1).
Środki te przeznaczone są na pokrycie ryzyka bezrobocia dla pracowników czasowych.
1 1 6 4 Ustanowienie lub zachowanie praw emerytalnych pracowników czasowych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 42.
Środki te przeznaczone są na pokrycie płatności dokonywanych przez Centrum na rzecz pracowników czasowych celem ustanowienia lub zachowania ich praw emerytalnych w kraju pochodzenia.
1 1 7 Środki na pokrycie wyrównania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników
1 1 7 1 Wskaźniki korygujące
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
–228000 _BAR_ –12000 _BAR_ –240000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 64 i 65.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wskaźnika korygującego stosowanego do wynagrodzeń urzędników i personelu pomocniczego i do wynagrodzeń za nadgodziny.
1 1 7 2 Środki tymczasowe
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 65.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wyrównania wynagrodzeń zatwierdzonych przez Radę w trakcie danego roku finansowego.
1 1 8 Wydatki związane z naborem pracowników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
32500 _BAR_ 42500 _BAR_ 75000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 27-31 i 33 oraz jego załącznik VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z procedurami rekrutacji, a w szczególności kosztów organizacji konkursów.
1 1 9 Szkolenia, doszkalanie i informowanie personelu
1 1 9 1 Szkolenia
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
65000 _BAR_ 15000 _BAR_ 80000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności trzeci akapit jego art. 24.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów organizacji kursów językowych, kursów wprowadzających dla nowo zatrudnionych, kursów rozwojowych dla personelu, kursów doszkalających, kursów w zakresie posługiwania się nowoczesnymi technikami, seminariów, itp.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie zakupu niezbędnego sprzętu i dokumentacji oraz zatrudnienia doradców organizacyjnych.
ROZDZIAŁ 1 2 — EMERYTURY I ODPRAWY
1 2 1 Emerytury i odprawy
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie emerytur i odpraw (art. 1 9 0), ubezpieczeń zdrowotnych (art. 1 9 3), pomocy społecznej dla osób uprawnionych do pobierania emerytury Wspólnotowej (art. 1 9 6) oraz na wyrównanie emerytur oraz różnorodne dodatki (art. 1 9 9).
TYTUŁ 2
WYDATKI NA DZIAŁANIA WSPOMAGAJĄCE
ROZDZIAŁ 2 1 — ADMINISTRACYJNE I LOGISTYCZNE DZIAŁANIA WSPOMAGAJĄCE
2 1 1 Inwestycje w nieruchomości, wynajem budynków i koszty z nimi związane
2 1 1 1 Wynajem
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
32967 _BAR_ 193281 _BAR_ 226248 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wynajmu budynków lub ich części zajmowanych przez Centrum.
2 1 1 2 Woda, gaz, energia elektryczna i ogrzewanie
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
35800 _BAR_ 4200 _BAR_ 40000 _BAR_
Środki te są przeznaczone na pokrycie kosztów zużytej wody, gazu, energii elektrycznej i ogrzewania.
2 1 1 3 Sprzątanie i utrzymanie obiektów
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
85000 _BAR_ — _BAR_ 85000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów sprzątania, między innymi, zajmowanych pomieszczeń (regularne sprzątanie, zakup produktów do konserwacji, mycie, pranie, pranie chemiczne, itp.).
Środki te przeznaczone są również na utrzymanie sprzętu i instalacji technicznych (windy, centralne ogrzewanie, klimatyzacja, itd.).
2 1 1 4 Ochrona i nadzór budynków
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
88000 _BAR_ — _BAR_ 88000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z ochroną osób, budynków i mienia, a w szczególności z umowami o nadzór budynków, zakupem, wynajmem i konserwacją sprzętu gaśniczego, wymianą sprzętu dla urzędników i innych pracowników pełniących funkcję strażaków ochotniczych i odpowiedzialnych za udzielanie pierwszej pomocy oraz kosztami przeprowadzania ustawowych inspekcji.
2 1 1 5 Zakup nieruchomości
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zakupu nieruchomości.
2 1 1 6 Budowa budynków
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów budowy budynków.
2 1 1 7 Inne wydatki związane z budynkami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
40000 _BAR_ — _BAR_ 40000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie zakupu sprzętu, wyposażenia i naprawy budynków, tj. przebudowy ścian wewnętrznych, środków podejmowanych w celu zaoszczędzenia energii, urządzeń sanitarnych, zamków oraz odnowy dekoracji wnętrz (wykładziny, malowanie, itd.), stolarki, robót murarskich, itd.
2 1 2 Przetwarzanie danych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
289000 _BAR_ 90440 _BAR_ 379440 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie zakupu, wynajmu, dzierżawy i utrzymania sprzętu komputerowego, oprogramowania/pakietów oprogramowania komputerowego i innych komputerowych materiałów eksploatacyjnych.
2 1 3 Mienie ruchome i koszty z nim związane 2 1 3 1 Nowy zakup lub wymiana sprzętu i instalacji technicznych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynajmu faksów, kserokopiarek i różnorodnych instalacji technicznych.
2 1 3 2 Konserwacja, eksploatacja, naprawa sprzętu i instalacji technicznych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Zakup sprzętu i instalacji, o których mowa w tej pozycji, jest możliwy, pod warunkiem że sprzęt i instalacje, który mają zostać zastąpione, zostaną zamortyzowane, zgodnie z normalną procedurą.
2 1 3 3 Nowy zakup lub wymiana mebli
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
5000 _BAR_ — _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup mebli.
2 1 3 4 Utrzymanie, eksploatacja, naprawa i wynajem mebli
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie utrzymania i naprawy mebli.
2 1 3 5 Nowy zakup lub wymiana pojazdów
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup, zwolnionego z podatku VAT, pojazdu na potrzeby Centrum.
2 1 3 6 Utrzymanie, eksploatacja, naprawa i wynajem pojazdów
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
6500 _BAR_ 3500 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wymiany pojazdów, wydatków związanych ze sporadycznym wynajmem pojazdów, zwrotem opłat za przejazdy taksówkami i wszystkich wydatków związanych z eksploatacją pojazdów, jako środków transportu: ubezpieczenie, paliwo, części zamienne i opłaty za naprawy.
2 1 3 7 Zasoby biblioteczne, zakup książek
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
23000 _BAR_ 2000 _BAR_ 25000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup wydawnictw specjalistycznych, roczników statystycznych, książek telefonicznych, słowników, itd.
2 1 3 8 Prenumeraty dzienników, czasopism i serwisów agencji informacyjnych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
27000 _BAR_ — _BAR_ 27000 _BAR_
Kwota ta została oszacowana proporcjonalnie, na podstawie bieżących danych liczbowych z instytucji i odzwierciedla szczególne potrzeby Centrum.
2 1 3 9 Artykuły papiernicze i biurowe
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
66500 _BAR_ 3500 _BAR_ 70000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie zakupu papieru, kopert, artykułów biurowych oraz artykułów drukarskich.
2 1 4 Bieżące wydatki administracyjne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
30000 _BAR_ — _BAR_ 30000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie opłat bankowych i kosztów podłączenia do międzybankowej sieci telekomunikacyjnej.
2 1 4 2 Odszkodowania/Wydatki prawne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wstępnych kosztów prawnych i usług prawników oraz innych doradców wezwanych do udzielania porad Centrum. Środki te przeznaczone są na pokrycie szkód i wypłatę odszkodowań w sprawach przeciwko Centrum, w szczególności tych, które dotyczą odpowiedzialności cywilnej Centrum.
2 1 4 3 Ubezpieczenia różne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
15000 _BAR_ — _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są w szczególności na pokrycie pełnego zakresu ubezpieczeń, ubezpieczenia od kradzieży, nieszczęśliwych wypadków, odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczenia od odpowiedzialności urzędników księgowych i dysponentów zaliczek, ubezpieczenia przewozu przedmiotów wartościowych oraz ubezpieczenia personelu sklepów i restauracji.
2 1 4 4 Uniformy i ubrania robocze
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
2350 _BAR_ — _BAR_ 2350 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów uniformów dla kierowców i doręczycieli.
2 1 4 5 Różne wydatki na posiedzenia wewnętrzne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
8450 _BAR_ — _BAR_ 8450 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów napojów i posiłków serwowanych podczas posiedzeń wewnętrznych.
2 1 4 6 Przeprowadzki wewnętrzne i ich obsługa
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów przeprowadzek i ogólnych kosztów transportu w odniesieniu do sprzętu, mebli i artykułów biurowych.
2 1 4 7 Opłaty pocztowe i koszty doręczeń
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
35000 _BAR_ 262 _BAR_ 35262 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów opłat pocztowych i doręczeń zwykłej korespondencji, sprawozdań i wydawnictw, przesyłek i innych paczek nadanych pocztą lotniczą lub lądową oraz wewnętrznego systemu pocztowego Centrum.
2 1 4 8 Telefon, telegraf, teleks, telewizja
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
85000 _BAR_ 10000 _BAR_ 95000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów abonamentu telefonicznego oraz połączeń telefonicznych (wyłącznie połączeń urzędowych, gdyż połączenia prywatne są fakturowane), faksowych, wideokonferencji, transmisji danych i zakupu książek telefonicznych.
2 1 4 9 Inne bieżące wydatki administracyjne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta obejmuje wydatki administracyjne nieujęte w innych pozycjach niniejszego artykułu.
2 1 5 Infrastruktura socjomedyczna i pomoc społeczna
2 1 5 1 Restauracje i stołówki
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
15000 _BAR_ — _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów prowadzenia restauracji, kawiarni i stołówek, a w szczególności umów o utrzymaniu obiektów.
2 1 5 2 Kontakty społeczne pracowników
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
22500 _BAR_ — _BAR_ 22500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów:
- imprez społeczno-kulturalnych,
- odznak za 20-letni staż pracy,
- subwencji dla klubów sportowych i stowarzyszeń kulturalnych,
- subwencji dla stowarzyszeń rodzin (celem ułatwienia integracji rodzin nowych urzędników).
2 1 5 3 Ośrodki dla małych dzieci i inne żłobki
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
5750 _BAR_ — _BAR_ 5750 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie składek Centrum na opiekę nad dziećmi personelu Centrum.
2 1 5 4 Służba medyczna
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
10000 _BAR_ — _BAR_ 10000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, a w szczególności jego art. 59 oraz art. 8 jego załącznika II.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów dorocznych kontrolnych badań lekarskich personelu.
TYTUŁ 3
WYDATKI NA DZIAŁANIA OPERACYJNE I PROJEKTY
ROZDZIAŁ 3 1 — DZIAŁANIA MAJĄCE NA CELU ROZPOWSZECHNIANIE I KOMUNIKACJĘ
3 1 1 Publikacje 3 1 1 1 Publikacje
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
250000 _BAR_ 250000 _BAR_ 500000 _BAR_
Środki te przeznaczone są w szczególności na pokrycie kosztów:
- publikacji wymaganych na mocy traktatów lub rozporządzeń Rady,
- czasopism, wydawnictw instytucjonalnych i ogłoszeń,
- broszur i publikacji naukowo-technicznych.
3 1 2 Tłumaczenia
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
175000 _BAR_ 275000 _BAR_ 450000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów tłumaczenia publikacji wydawanych przez Centrum.
3 1 3 Marketing i promocja rozpowszechniania danych
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
40000 _BAR_ 10000 _BAR_ 50000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków Centrum na promocję publikacji w kręgach naukowych i wśród właściwych władz państwowych.
3 1 4 Zewnętrzne działania związane z projektami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
100000 _BAR_ 71068 _BAR_ 171068 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów badań specjalistycznych, zlecanych specjalistom lub konsultantom, których wykonanie przez Centrum jest niemożliwe ze względu na brak odpowiedniego personelu.
3 1 5 Działania sieci Reitox związane z projektami
3 1 5 1 Działania punktów kontaktowych sieci Reitox
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
1650000 _BAR_ 734000 _BAR_ 2384000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów bezpośredniego wsparcia krajowych punktów kontaktowych sieci Reitox.
3 1 6 Misje 3 1 6 1 Misje
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
175000 _BAR_ 90034 _BAR_ 265034 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów transportu, wypłaty diet dziennych, a także kosztów towarzyszących lub nadzwyczajnych, poniesionych przez upoważnionych urzędników na rzecz ich działu, zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
3 1 7 Posiedzenia ustawowe
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
175000 _BAR_ 180000 _BAR_ 355000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży, pobytu i kosztów towarzyszących, poniesionych przez specjalistów i inne osoby, w szczególności członków Zarządu, Komitetu Naukowego i sieci Reitox, poproszonych o udział w pracach komisji, zespołów badawczych i grup roboczych.
Środki te pokrywają również koszty towarzyszące związane z organizacją posiedzeń, jeżeli nie odbywają się one w istniejącej infrastrukturze.
3 1 8 Posiedzenia techniczne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
242633 _BAR_ 171265 _BAR_ 413898 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków na organizację i uczestnictwo w posiedzeniach nieinstytucjonalnych.
3 1 9 Wydatki na przyjęcia i cele reprezentacyjne
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
1500 _BAR_ 3530 _BAR_ 5030 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie zwrotu kosztów poniesionych przez upoważnionych urzędników w związku z reprezentowaniem interesów Centrum w zakresie ich obowiązków.
TYTUŁ 4
WYDATKI NA WDRAŻANIE SPECJALNYCH PROJEKTÓW FINANSOWANYCH Z ODPOWIEDNICH SUBWENCJI UE
ROZDZIAŁ 4 1 — PROJEKTY
4 1 1 Zewnętrzne działania związane z projektami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
_BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów badań specjalistycznych, zlecanych specjalistom lub konsultantom, których wykonanie przez Centrum jest niemożliwe ze względu na brak odpowiedniego personelu.
4 1 2 Działania sieci Reitox związane z projektami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
_BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów bezpośredniego wsparcia krajowych punktów kontaktowych sieci Reitox.
4 1 3 Posiedzenia związane z projektami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
_BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków na organizację i uczestnictwo w posiedzeniach nieinstytucjonalnych.
4 1 4 Misje związane z projektami
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
_BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów transportu, wypłaty diet dziennych, a także kosztów towarzyszących lub nadzwyczajnych, poniesionych przez upoważnionych urzędników na rzecz ich działu, zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ 5
REZERWA
Budżet na rok 2004 _BAR_ SAB (Uzupełnienie i nowelizacja budżetu) _BAR_ Nowa kwota _BAR_
_BAR_ — _BAR_ — _BAR_
--------------------------------------------------
Poprawiony budżet Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii na rok finansowy 2004
(2004/880/WE)
PRZYCHODY
TYTUŁ 2
SUBWENCJE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
ROZDZIAŁ 2 0 — SUBWENCJE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
2 0 0 0 Subwencje Unii Europejskiej [2]
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
7969000 _BAR_ 7176000 _BAR_ 6100000 _BAR_
Niniejszy punkt obejmuje fundusze dla projektu przyznane Centrum z programu PHARE.
TYTUŁ 5
DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACYJNEJ OGÓŁEM
ROZDZIAŁ 5 2 — DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACYJNEJ OGÓŁEM
5 2 0 0 Dochody z odsetek bankowych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
5 2 2 Dochody z otrzymanych wpłat na rachunkach bankowych Centrum
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta obejmuje przychody ze sprzedaży wszelkich form publikacji Centrum i praw autorskich
TYTUŁ 9
DOCHODY RÓŻNE
ROZDZIAŁ 9 0 — DOCHODY RÓŻNE
9 0 0 Dochody różne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
100000 _BAR_ 75000 _BAR_ 70000 _BAR_
Pozycja ta obejmuje różne przychody tj. dostępne niewykorzystane dochody.
WYDATKI
TYTUŁ 1
PERSONEL
ROZDZIAŁ 1 1 — PERSONEL CZYNNIE ZATRUDNIONY
1 1 0 Pracownicy na stanowiskach według tabeli zatrudnienia
1 1 0 0 Wynagrodzenie zasadnicze
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1805500 _BAR_ 1635000 _BAR_ 1447500 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 62 i 66.
Środki te przeznaczone są na wynagrodzenia zasadnicze pracowników czasowych.
1 1 0 1 Dodatki rodzinne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
200000 _BAR_ 162000 _BAR_ 135000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 62, 67 i 68 oraz Rozdział I załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na dodatki małżeńskie, na dziecko na utrzymaniu i na cele edukacyjne dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 0 2 Dodatki za rozłąkę z krajem i związane z zamieszkaniem w innym kraju
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
230000 _BAR_ 205000 _BAR_ 200000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 62 i 69 oraz art. 4 załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na dodatki związane z zamieszkaniem w innym kraju i za rozłąkę z krajem dla urzędników i pracowników czasowych.
1 1 0 3 Dodatki sekretarskie
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 10000 _BAR_ 11300 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 4a załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na dodatki sekretarskie dla pracowników czasowych zaliczonych do kategorii C, zatrudnionych w charakterze stenotypistek lub maszynistek, operatorów teledrukarek, specjalistów od składu wydawniczego, kierowników lub szefów sekretariatu.
1 1 1 Inny personel 1 1 1 0 Personel pomocniczy
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 3 i tytuł III.
Środki te przeznaczone są na wynagrodzenia (włącznie z nadgodzinami) i składki pracodawcy na ubezpieczenia społeczne dla personelu pomocniczego.
1 1 1 2 Personel lokalny
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 4 i tytuł IV.
Środki te przeznaczone są na wynagrodzenia (włącznie z nadgodzinami) i składki pracodawcy na ubezpieczenia społeczne dla personelu lokalnego.
1 1 2 Zawodowe szkolenie personelu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
45000 _BAR_ 45000 _BAR_ 44400 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 24(3).
Środki te przeznaczone są na kursy wprowadzające dla nowo zatrudnionych, kursy rozwoju personelu, ponowne szkolenia, kursy w zakresie wykorzystania nowoczesnych technik, seminaria, sesje informacyjne dotyczące zagadnień związanych z UE itd.
Środki te pokrywają także zakup sprzętu i dokumentacji oraz zatrudnienia doradców organizacyjnych.
1 1 3 Składki pracodawcy na ubezpieczenia społeczne
1 1 3 0 Ubezpieczenie zdrowotne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
60000 _BAR_ 62500 _BAR_ 51000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 72.
Przepisy dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 23.
& cr, Środki te przeznaczone są na składki pracodawcy (3,4 % wynagrodzenia zasadniczego); składka pracownika wynosi 1,7 % wynagrodzenia zasadniczego.
1 1 3 1 Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
15000 _BAR_ 15000 _BAR_ 14000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 73.
Środki te przeznaczone są na składki pracodawcy na ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych (0,77 % wynagrodzenia zasadniczego).
Dalsze 2 % dodaje się do tych środków (podwyższając podstawę do 0,7854 %). Środki te przeznaczone są na wydatki nie objęte ubezpieczeniem (Regulamin pracowniczy, art. 73).
1 1 3 2 Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
15000 _BAR_ 16000 _BAR_ 12000 _BAR_
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 265 z 8.10.1985, str. 1).
Środki te przeznaczone są na ubezpieczenia pracowników czasowych na wypadek bezrobocia.
Stosowana podstawa: 0,8 % wynagrodzenia zasadniczego.
1 1 3 3 Ustanowienie lub utrzymanie praw emerytalnych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności art.42 & cr:Środki te przeznaczone są na wpłaty dokonywane przez Centrum na rzecz pracowników czasowych celem ustanowienia lub utrzymania ich praw emerytalnych w ich kraju pochodzenia.
1 1 4 Różne świadczenia i dodatki
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ p.m. _BAR_ 1000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 70, 74 i 75.
Środki te przeznaczone są na:
- dodatki z tytułu narodzin dziecka,
- dodatki w przypadku śmierci urzędnika, wypłatę pełnego wynagrodzenia zmarłego przez 3 miesiące po śmierci oraz na pokrycie kosztów transportu ciała zmarłego do kraju pochodzenia.
1 1 4 1 Roczne koszty podróży
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
75000 _BAR_ 70000 _BAR_ 57000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 8 załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie zwrotu zryczałtowanych kosztów podróży przysługującego urzędnikom i pracownikom czasowym, ich współmałżonkom i osobom na ich utrzymaniu, z miejsca zatrudnienia do kraju pochodzenia zgodnie z następującymi warunkami:
- raz w roku gdy odległość transportem kolejowym mieści się w przedziale 50 do 725 km.
- dwa razy w roku gdy odległość transportem kolejowym wynosi co najmniej 725 km.
1 1 4 5 Specjalne świadczenia dla urzędników księgowości i administratorów rachunków imprest (na drobne wydatki)
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ 3000 _BAR_ 3700 _BAR_
Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 762/2001 (Dz.U. L 111 z 20.4.2001, str. 1), w szczególności art. 75(4).
Środki te przeznaczone są na specjalne świadczenia dla urzędników księgowości, asystentów księgowych oraz administratorów funduszów pożyczkowych.
1 1 4 9 Inne świadczenia i zwroty
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 34. & cr: Pozycja ta przeznaczona jest na:
- odprawę w przypadku zakończenia stosunku pracy w okresie próbnym przez urzędnika, którego wyniki pracy są bezspornie niedostateczne,
- świadczenia z tytułu zakończenia stosunku pracy przez Centrum dla agentów czasowych.
1 1 5 Nadgodziny
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 56 załącznika VI.
Pozycja ta przeznaczona jest na wypłaty ryczałtowe lub wypłaty wedle stawek godzinowych za przepracowane nadgodziny dla urzędników i personelu pomocniczego zaliczanego do kategorii C lub D i personelu lokalnego w przypadku gdy niemożliwe było zrekompensowanie nadgodzin urlopem wedle normalnych zasad.
1 1 7 Świadczenia dodatkowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Niniejsza pozycja przeznaczona jest na wypłatę wynagrodzeń niezależnych tłumaczy ustnych zatrudnionych przez Centrum do nadzwyczajnych konferencji, dla których nie możliwe było zapewnienie tłumaczy przez Centrum.
Oprócz wynagrodzeń, niniejsza pozycja obejmuje składki na ubezpieczenie na życie, ubezpieczenie zdrowotne, ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i śmierci oraz zwrot kosztów podróży i zryczałtowanego dodatku z tytułu wyjazdów służbowych, dla tłumaczy niezależnych, którzy muszą podróżować ze swojej siedziby do miejsca zatrudnienia.
1 1 7 5 Usługi tymczasowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
60000 _BAR_ 54000 _BAR_ 111100 _BAR_
Środki te przeznaczone są na:
- zatrudnienie personelu czasowego, w szczególności operatorów telefonicznych, personelu urzędów i sekretariatów,
- powielanie i pisanie komputerowe odesłane z powodu niemożliwości opracowania przez Agencję,
- koszty składu komputerowego dla celów dokumentacji wyjaśniającej i wspierającej dla potrzeb własnych Centrum oraz dla celów składania władzom budżetowym,
- dodatki na praktyki zawodowe dla dzieci personelu,
- zwrot wydatków poniesionych przez Komisję związanych z pomocą administracyjną udzieloną dla Centrum.
1 1 7 8 Usługi zewnętrzne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
17500 _BAR_ 17500 _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na wydatki poniesione przez Komisję związane z pomocą administracyjną udzieloną dla Centrum, np. usługi skomputeryzowanej listy płac.
1 1 8 Różne wydatki związane z zatrudnieniem i przeniesieniem personelu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
70000 _BAR_ 53000 _BAR_ 145000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 27 do 31 i 33 i załącznik III do niego.
Środki te przeznaczone są na wydatki związane z procedurami zatrudnienia i obejmują:
- koszty publikacji, koszty podróży i koszty ubezpieczenia kandydatów wezwanych na egzaminy i rozmowy kwalifikacyjne, koszty bezpośrednio związane z promocją i organizacją testów grupowych dla kandydatów (wynajem sal egzaminacyjnych, mebli, urządzeń i innego sprzętu, opłaty egzaminacyjne za przygotowanie i sprawdzenie testów, itd.),
- koszty badań lekarskich dla kandydatów.
1 1 8 1 Koszty podróży
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 500 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 2 i 71 oraz art. 7 załącznika VII.
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów podróży przysługujące pracownikom (w tym członkom ich rodzin) rozpoczynającym lub kończącym stosunek pracy.
1 1 8 2 Dodatki na urządzenie nowego miejsca zamieszkania, na ponowne urządzenie i na przeniesienie
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
35000 _BAR_ 34000 _BAR_ 15000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 5 i 6 załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na wypłatę dodatków na urządzenie nowego miejsca zamieszkania dla pracowników, którzy musieli zmienić miejsce zamieszkania w związku z rozpoczętym stosunkiem pracy lub dla pracowników, którzy ostatecznie zakończyli stosunek pracy i zamierzają wyprowadzić się.
1 1 8 3 Koszty przeprowadzki
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
50000 _BAR_ 20000 _BAR_ 10000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 20 i 71 i art. 9 załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów przeprowadzek dla pracowników, którzy musieli zmienić miejsce zamieszkania w związku z podjęciem pracy lub dla pracowników, którzy zostali oddelegowani w inne miejsce pracy lub dla tych, którzy ostatecznie zakończyli swoją funkcję i zamierzają wyprowadzić się.
1 1 8 4 Tymczasowe diety dzienne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 15000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 20 i 71 i art. 10 załącznika VII.
Środki te przeznaczone są na wypłatę diet dziennych przysługujących pracownikom, którzy musieli zmienić miejsce zamieszkania w związku z podjęciem pracy (w tym oddelegowaniem).
1 1 9 Wskaźnik korygujący
1 1 9 0 Wskaźnik korygujący
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
182000 _BAR_ 172000 _BAR_ 160000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 64 i 65
Środki te przeznaczone są na zastosowanie wskaźnika korygującego, wynagrodzeń urzędników i pracowników czasowych oraz wynagrodzeń za nadgodziny.
1 1 9 1 Środki tymczasowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 65.
Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 762/2001 (Dz.U. L 111 z 20.4.2001, str. 1).
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3830/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich w związku z szczegółowymi zasadami wyrównywania wynagrodzeń (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 1).
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wyrównywania wynagrodzeń do wysokości zatwierdzonej przez Radę w danym roku finansowym.
ROZDZIAŁ 1 3 — PODRÓŻE I WYJAZDY SŁUŻBOWE
1 3 0 Koszty podróży i wyjazdów służbowych oraz inne koszty towarzyszące
1 3 0 0 Koszty podróży i wyjazdów służbowych oraz inne koszty towarzyszące
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
100000 _BAR_ 100000 _BAR_ 150000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 11 do 13 załącznika VII.
Środki te przeznaczone na wydatki na pokrycie kosztów podróży, wypłatę diet dziennych, a także kosztów towarzyszących lub nadzwyczajnych poniesionych z tytułu podróży służbowej, obejmujących posiedzenia personelu poza Centrum, kwalifikowanych na podstawie regulaminu pracowniczego, oraz krajowych lub międzynarodowych ekspertów lub urzędników oddelegowanych do Centrum.
ROZDZIAŁ 1 4 — INFRASTRUKTURA SOCJALNO-MEDYCZNA
1 4 0 Restauracje i stołówki
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
6500 _BAR_ 6500 _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów prowadzenia restauracji, stołówek i kantyn włącznie z ich utrzymaniem.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie rutynowych wydatków na wymianę istniejącego sprzętu i zakup nowego sprzętu, który nie zalicza się do wydatków bieżących, oraz na pokrycie kosztów doradców.
1 4 1 Służba medyczna
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
3500 _BAR_ 3500 _BAR_ 5000 _BAR_
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 59 i art. 8 załącznika II.
Środki te przeznaczone są na: opłatę wizyt lekarskich, kosztów kontroli lekarskich (szczególnych analiz badań, itp.), materiałów zużywalnych (opatrunków, lekarstw, itp.), specjalnego sprzętu i wyposażenia oraz kosztów administracyjnych komisji orzekającej o niezdolności do pracy.
ROZDZIAŁ 1 5 — MOBILNOŚĆ, WYMIANA PRACOWNIKÓW I EKSPERTÓW
1 5 2 Mobilność, wymiana pracowników i ekspertów
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
300000 _BAR_ 100000 _BAR_ 75000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z oddelegowaniem lub czasowym przydzieleniem urzędników lub innych przedstawicieli administracji państwowej do Centrum, na czas określony, w celu wymiany doświadczeń.
1 5 2 1 Urzędnicy Centrum oddelegowani na zewnątrz
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z oddelegowaniem lub czasowym przydzieleniem urzędników Centrum do departamentów administracji państwowej lub międzynarodowej.
ROZDZIAŁ 1 6 — SŁUŻBY SOCJALNE
1 6 0 Zapomogi losowe 1 6 0 0 Zapomogi losowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 5000 _BAR_ 1000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na dodatki w formie gotówkowej wypłacane urzędnikom, byłym urzędnikom lub członkom rodzin po zmarłym urzędniku, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej.
1 6 1 Kontakty społeczne pracowników
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 5000 _BAR_ 2000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na częściowe pokrycie kosztów ośrodków rekreacyjnych, imprez kulturalnych, subwencji dla klubów pracowniczych, zarządzania i dodatkowego sprzętu dla ośrodków sportowych oraz projektów służących rozwojowi kontaktów społecznych pracowników różnych narodowości.
1 6 2 Inne wydatki socjalne 1 6 2 0 Inne wydatki socjalne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pomoc rodzinom, nowoprzybyłym, pomoc prawną, dodatki na stowarzyszenia dziecięce oraz dodatki na sekretariat stowarzyszenia rodziców.
1 6 3 Centra małego dziecka i żłobki 1 6 3 0 Centra małego dziecka i żłobki
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest składki Centrum na opiekę nad dziećmi personelu Centrum w żłobkach nieadministrowanych przez Komisję.
1 6 4 Uzupełniająca pomoc dla osób niepełnosprawnych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na zwrot niezbędnych kosztów o charakterze pozamedycznym, wynikających z inwalidztwa i odpowiednio udokumentowanych przysługujących niepełnosprawnym aktywnie zatrudnionym urzędnikom, małżonkom i dzieciom na utrzymaniu po wyczerpaniu praw przysługujących na poziomie narodowym.
ROZDZIAŁ 1 7 — WYDATKI NA PRZYJĘCIA I CELE REPREZENTACYJNE
1 7 0 Wydatki na przyjęcia i cele reprezentacyjne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
6000 _BAR_ 6000 _BAR_ 9000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych ze zobowiązaniami Centrum dotyczącymi przyjęć i celów reprezentacyjnych.
Takie wydatki mogą być ponoszone przez upoważniony personel zarówno indywidualnie w celu wypełnienia swoich funkcji jak i w ramach działalności Centrum.
TYTUŁ 2
BUDYNKI, WYPOSAŻENIE I RÓŻNE WYDATKI OPERACYJNE.
ROZDZIAŁ 2 0 — WYNAJEM BUDYNKÓW I KOSZTY Z NIM ZWIĄZANE
2 0 0 Wynajem budynków i koszty z nim związane
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
200000 _BAR_ 170000 _BAR_ 124000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na opłaty za użytkowanie budynków lub ich części oraz za użytkowanie magazynów, garaży, magazynów zewnętrznych i parkingów samochodowych.
2 0 1 0 Ubezpieczenia
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na opłaty składek ubezpieczeniowych związanych z zajmowanymi przez Centrum budynkami lub ich częścią, wyposażeniem oraz od odpowiedzialności cywilnej i zawodowej.
2 0 2 0 Woda, gaz, energia elektryczna i ogrzewanie
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 5000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zużycia wody, gazu, energii elektrycznej i ogrzewania.
2 0 3 0 Sprzątanie i utrzymanie obiektów
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
30000 _BAR_ 30000 _BAR_ 30000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów utrzymania budynków, wind, centralnego ogrzewania, urządzeń klimatyzacyjnych, itd., wydatki poniesione na regularne sprzątanie, zakup artykułów utrzymania, mycia, prania i prania chemicznego, itd. oraz malowania, napraw i materiałów.
Środki te przeznaczone są także na zakup, wynajem i utrzymanie roślinności.
2 0 4 0 Zagospodarowanie pomieszczeń służbowych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na sprzęt do budynków, np. alternatory partycji, alternatory instalacji technicznej i inne prace specjalistyczne związane z zamkami, urządzeniami elektrycznymi, hydrauliką, malowaniem, pokryciem podłóg, itd.
Pozycja ta przeznaczona jest także na niezbędny sprzęt.
2 0 5 0 Ochrona i nadzór budynków
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
90000 _BAR_ 80000 _BAR_ 77000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie różnych wydatków związanych z ochroną i bezpieczeństwem budynków, w szczególności na umowy o nadzór budynków, wynajem i uzupełnianie gaśnic, zakup i utrzymanie sprzętu gaśniczego, wymianę sprzętu dla urzędników i przedstawicieli pełniących funkcję strażaków ochotniczych oraz kosztów przeprowadzania statutowych inspekcji.
2 0 6 0 Zakup nieruchomości
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na ewentualny zakup budynku na siedzibę Centrum.
2 0 9 0 Inne wydatki na budynki
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
4000 _BAR_ 4000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie innych wydatków rutynowych szczególnie nieokreślonych, np. wydatki administracyjne inne niż usługi (woda, gaz, energia elektryczna), koszty utrzymania, podatki miejskie i inne koszty.
ROZDZIAŁ 2 1 — INFORMATYKA
2 1 0 Informatyka 2 1 0 0 Sprzęt informatyczny
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
100000 _BAR_ 10000 _BAR_ 76000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup lub dzierżawę materiałów zużywalnych związanych z przetwarzaniem danych, tworzeniem programów i programami lub utrzymaniem pakietów oprogramowania i przetwarzaniem danych, itd.
2 1 0 1 Tworzenie programów informatycznych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
155000 _BAR_ 20000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zewnętrznego doradztwa w zakresie obsługi danych i systemów.
2 1 0 2 Inne zewnętrzne usługi informatyczne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
— _BAR_ 3000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zewnętrznego personelu operacyjnego (operatorów, administratorów, inżynierów systemowych, itd.).
ROZDZIAŁ 2 2 — MAJĄTEK RUCHOMY I KOSZTY Z NIM ZWIĄZANE
2 2 0 Wyposażenie i instalacje techniczne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 20000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie początkowych dostaw sprzętu do przechowywania dokumentacji, archiwizowania i obsługi korespondencji.
Środki te są także przeznaczone na sprzęt do tłumaczeń ustnych i dla osób niepełnosprawnych.
2 2 0 1 Wymiana wyposażenia i instalacji technicznych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 20000 _BAR_ p.m. _BAR_
Zakup sprzętu i instalacji zgodnie z tą pozycją może być przeprowadzony z zastrzeżeniem utylizacji zastępowanego sprzętu i instalacji wedle ustalonej procedury.
2 2 0 2 Wynajem wyposażenia i instalacji technicznych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
27000 _BAR_ 10000 _BAR_ 20000 _BAR_
Niniejsza pozycja przeznaczona jest na wynajem urządzeń faksowych, fotokopiarek i różnych instalacji technicznych.
2 2 0 3 Utrzymanie, eksploatacja i naprawa
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
3000 _BAR_ 5000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów utrzymania i naprawy sprzętu.
2 2 0 4 Automaty i elektroniczny sprzęt biurowy
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie nieprzewidzianych kosztów związanych elektronicznym sprzętem biurowym.
2 2 1 Meble 2 2 1 0 Zakup nowych mebli
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 8546 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup mebli biurowych i specjalistycznych, w tym mebli ergonomicznych, regałów archiwalnych, itd.
2 2 1 1 Wymiana mebli
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na wymianę mebli.
2 2 1 2 Wynajem mebli
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na wynajem mebli.
2 2 1 3 Utrzymanie, eksploatacja i naprawa
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na utrzymanie i naprawę mebli.
2 2 3 Wynajem pojazdów
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
2000 _BAR_ 2000 _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów wynajmu samochodów na krótki lub długi okres czasu.
2 2 5 Dokumentacja i biblioteka
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na zakup książek, dokumentów i innych publikacji.
2 2 5 1 Wyposażenie bibliotek
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup specjalnego sprzętu bibliotecznego.
2 2 5 2 Prenumerata dzienników i czasopism
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów prenumeraty dzienników i czasopism wedle własnych potrzeb Centrum.
2 2 5 4 Oprawianie i utrzymanie książek bibliotecznych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na oprawę i inne koszty niezbędne do utrzymania książek i periodyków.
ROZDZIAŁ 2 3 — BIEŻĄCE WYDATKI ADMINISTRACYJNE
2 3 0 Materiały papiernicze i biurowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
20000 _BAR_ 20000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup papieru, kopert, materiałów biurowych, materiałów eksploatacyjnych do drukarek i kopiarek, w tym drukowania na zewnątrz.
2 3 2 Opłaty finansowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
8000 _BAR_ 8000 _BAR_ 6000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie opłat bankowych i kosztów podłączenia do międzybankowej sieci telekomunikacyjnej.
2 3 2 1 Straty z tytułu różnic kursowych walut
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie strat z tytułu różnic kursowych walut poniesionych przez Centrum w danym okresie budżetowym, w ten sposób że takie straty nie mogą być rekompensowane przez zyski z tytułu różnic kursów walut.
2 3 2 9 Inne opłaty finansowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Niniejsza pozycja przeznaczona jest na pokrycie opłat finansowych, nieobjętych pozycją 2 3 2 1.
2 3 3 Wydatki prawne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 5000 _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wstępnych kosztów prawnych i usług prawników oraz innych specjalistów.
2 3 4 Odszkodowania
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ 1000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie szkód i wypłatę odszkodowań wniesionych przeciwko Centrum (odpowiedzialność cywilna).
2 3 5 Inne wydatki operacyjne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ 1000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na różnego rodzaju ubezpieczenia (wszelkiego ryzyka, odpowiedzialności cywilnej, kradzieży, komputerów i odpowiedzialności od wypłaty odszkodowania przez księgowych i administratorów rachunków imprest (na drobne wydatki)).
2 3 5 2 Różne wydatki na posiedzenia wewnętrzne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ 1000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z organizacją posiedzeń wewnętrznych.
2 3 5 3 Przeprowadzki departamentów i przeprowadzki służbowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z przeprowadzkami i transportem (przyjęcie, przechowywanie, rozmieszczenie) sprzętu, mebli i materiałów biurowych.
2 3 5 4 Archiwizacja dokumentów
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na opłatę kosztów obsługi i wyszukiwania dokumentacji w zewnętrznych magazynach i kosztów przechowywania.
ROZDZIAŁ 2 4 — POCZTA I TELEKOMUNIKACJA
2 4 0 Poczta i telekomunikacja
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
16000 _BAR_ 16000 _BAR_ 37973 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów opłat pocztowych, obsługi dostarczania przesyłek pocztowych i wysyłki paczek pocztowych.
2 4 1 Telekomunikacja 2 4 1 0 Opłaty telekomunikacyjne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
19000 _BAR_ 87000 _BAR_ 20000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie stałych kosztów wynajmu, kosztów połączeń telefonicznych i wiadomości, opłat utrzymania, napraw i utrzymania sprzętu, opłat abonenckich, kosztów komunikacyjnych (telefon, teleks, telegraf, telewizja, audio- i wideokonferencje, w tym transmisja danych).
Środki te przeznaczone są także na zakup katalogów.
2 4 1 1 Sprzęt telekomunikacyjny
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
5000 _BAR_ 7000 _BAR_ 2481 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków wynikających z wyposażenia budynków w sprzęt telekomunikacyjny, w tym zakup, wynajem, instalację i utrzymania instalacji kablowej.
Środki te przeznaczone są także na zakup telefonów komórkowych i dodatkowego sprzętu oraz na pokrycie kosztów pomocy technicznej.
ROZDZIAŁ 2 5 — WYDATKI NA POSIEDZENIA
2 5 0 Wydatki na posiedzenia
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
4000 _BAR_ 5000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży, pobytu i kosztów towarzyszących związanych z zapraszaniem ekspertów na posiedzenia pośrednio związane z wdrażaniem programu pracy Centrum.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie odpowiednich wydatków związanych z organizacją tych posiedzeń, w przypadku gdy nie są one pokrywane przez infrastrukturę
2 5 1 Działania związane z przyszłymi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów związanych z organizacją posiedzeń i działań związanych z państwami kandydującymi.
2 5 5 Różne wydatki na posiedzenia
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1000 _BAR_ 1000 _BAR_ 1500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków na konferencje, seminaria w przypadku gdy nie są związane z istniejącą infrastrukturą Centrum.
ROZDZIAŁ 2 6 — BADANIA, ANALIZY, KONSULTACJE
2 6 0 Badania, analizy, konsultacje
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 32000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów studiów specjalistycznych zleconych ekspertom lub doradcom w dziedzinach, w których Centrum jak i jego personel nie posiadają odpowiedniego doświadczenia.
TYTUŁ 3
WYDATKI OPERACYJNE
ROZDZIAŁ 3 1 — SIECI
3 1 0 Sieci 3 1 0 1 Zbieranie i porównywanie danych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
35000 _BAR_ 80000 _BAR_ 100608 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków przeznaczonych na działania związane z porównywaniem danych zebranych przez Centrum, tj. opracowywanie wskaźników, formułowanie definicji i wyznaczanie kryteriów.
3 1 0 2 Krajowe punkty kontaktowe sieci RAXEN
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
1885000 _BAR_ 1325000 _BAR_ 1529127 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów zbierania danych w 15 krajowych punktach kontaktowych sieci RAXEN oraz kosztów analiz przeprowadzanych w tym zakresie.
Środki te przeznaczone są także na działania szybkiego reagowania krajowych punktów kontaktowych, przygotowywania i monitorowania ich posiedzeń oraz oceny wyników.
3 1 0 3 Sieci międzynarodowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ 20000 _BAR_ 20000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów koordynowania Centrum z tematyczną siecią naukowców i ekspertów na poziomie międzynarodowym.
3 1 0 4 Badania
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
190000 _BAR_ 160000 _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów studiów specjalistycznych w zakresie rozwoju działań sieci RAXEN w przypadku, gdy Centrum jak i personel wewnętrzny nie posiada odpowiedniej ekspertyzy.
3 1 1 Szczegóły techniczne sieci RAXEN
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
25000 _BAR_ 125000 _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów sprzętu technicznego (sprzętu i oprogramowania) niezbędnego do udostępniania wyników i dorobku sieci RAXEN.
ROZDZIAŁ 3 2 — BADANIA I STUDIA
3 2 0 Badania i studia 3 2 0 1 Karta partii politycznych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ 30000 _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie działalności związanej z badaniem i monitorowaniem Karty europejskich Partii Politycznych na rzecz społeczeństwa wolnego od rasizmu.
3 2 0 2 Informacje o art. 13 Traktatu o Unii Europejskiej
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na inicjatywy mające na celu wspieranie dobrych praktyk we wdrażaniu prawodawstwa UE, zgodnie z art. 13 Traktatu o Unii Europejskiej, we współpracy z Komisją Europejską.
3 2 0 3 Specjalne żądania UE
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Środki te przeznaczone są na działania podejmowane przez Centrum na specjalne żądanie instytucji UE.
3 2 0 4 Projekty dla mniejszości
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
15000 _BAR_ 70000 _BAR_ 70000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów projektów realizowanych przez Centrum we współpracy z UE lub organizacjami międzynarodowymi na rzecz mniejszości narodowych.
3 2 0 5 Kompetencje wielokulturowe
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie wydatków związanych z promocją wydarzeń wielokulturowych.
3 2 0 6 Warsztaty w zakresie przemocy motywowanej rasizmem
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów posiedzeń roboczych szczególnie tych poświęconych zbieraniu i analizie faktów i przyczyn związanych z przemocą motywowaną rasizmem.
3 2 0 7 Projekty specjalne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
200000 _BAR_ 300000 _BAR_ 236765 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych ze zleconymi studiami w zakresie analizy zjawiska rasizmu w obszarach priorytetowych określonych w rocznych lub wieloletnich programach pracy Centrum.
Środki te przeznaczone są także na warsztaty przygotowawcze do działań i monitorowanie poprzednich inicjatyw.
3 2 1 Grupy robocze 3 2 1 1 Kluczowe zagadnienia grup roboczych
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
55000 _BAR_ 40000 _BAR_ 30000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z pracą specjalnej grupy ustanowionej przez Centrum, w celu zidentyfikowania obszarów priorytetowych wymagających szczególnej uwagi Komisji Europejskiej, we współpracy z innymi instytucjami i organów UE.
ROZDZIAŁ 3 3 — INFORMACJA I KOMUNIKACJA
3 3 1 Dokumentacja 3 3 1 1 Tworzenie dokumentacji
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
30000 _BAR_ 20000 _BAR_ 15000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów utworzenia i aktualizacji ośrodka dokumentacji dostępnego publicznie, zgodnie z koncepcją wirtualnych danych dostępnych przez Internet i przez sieci specjalne.
3 3 1 2 Sprzęt do dokumentacji
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ 2500 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów sprzętu technicznego wykorzystywanego do przechowywania, kojarzenia i zarządzania dokumentami.
3 3 1 3 Książki i prenumeraty
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 15000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na zakup książek i publikacji nieperiodycznych oraz aktualizację istniejących zasobów wedle wymagań Centrum i departamentu dokumentacji Centrum.
3 3 1 4 Dzienniki i czasopisma
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 10000 _BAR_ 10000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów prenumeraty dzienników i czasopism specjalistycznych, dzienników urzędowych, opracowań wstępnych, statystyk specjalistycznych, różnych biuletynów i Internetowych baz danych.
3 3 3 Raport roczny
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
150000 _BAR_ 105000 _BAR_ 60000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów opracowywania, wydruku i dystrybucji różnych wersji raportu rocznego, w tym streszczenia, które Centrum musi udostępnić.
3 3 4 Posiedzenia okrągłego stołu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
60000 _BAR_ 40000 _BAR_ 40000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów organizacji posiedzenia okrągłego stołu UE z przedstawicielami Państw Członkowskich, w tym kosztów podróży i zakwaterowania uczestników.
3 3 4 2 Organizacja posiedzeń okrągłego stołu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
10000 _BAR_ 20000 _BAR_ 46000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z wymianą i rozpowszechnianiem informacji między krajowymi posiedzeniami okrągłego stołu, w tym regularnie wydawany biuletyn informacyjny i informacje rozsyłane drogą elektroniczną.
3 3 4 3 Warsztaty dla posiedzeń okrągłego stołu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ 30000 _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie wydatków związanych ze specjalnymi warsztatami, z udziałem przedstawicieli krajowych okrągłych stołów, dotyczącymi zaleceń opracowanych przez Centrum.
3 3 5 Publikacje i informacje
3 3 5 1 Publikacje
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
240000 _BAR_ 225000 _BAR_ 175000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów opracowywania, edycji i publikacji, niezależnie od formy, raportów z działalności i innych publikacji wydawanych przez Centrum, z wyjątkiem raportu rocznego i biuletynu pt.: "Equal Voices", zgodnie z decyzjami Rady.
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów papieru, niezbędnego pisania komputerowego, kopiowania lub wydruku, odtwarzania przeźroczy, fotografii, plakatów, kosztów dystrybucji i wysyłki oraz innych czynności zewnętrznych oraz kosztów poniesionych w związku z wzrastającą świadomością personelu Centrum i jego działalnością.
Środki te przeznaczone są również na usługi projektowe dla Centrum i jego strony internetowej.
3 3 5 2 Equal Voices: materiał dla mediów
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
70000 _BAR_ 60000 _BAR_ 60000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów opracowywania, wydruku i dystrybucji różnych wersji biuletynu kwartalnego wydawanego przez Centrum.
Środki te przeznaczone są również na wszelkie materiały, niezależnie od formy, które Centrum musi dostarczyć na żądanie mediów, w związku z wytycznymi zatwierdzonymi przez Radę.
3 3 5 3 Inne działania z mediami
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
p.m. _BAR_ p.m. _BAR_ p.m. _BAR_
Pozycja ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów nieprzewidzianych i niezaprogramowanych materiałów komunikacyjnych związanych z wkładem Centrum w ogólnie dostępne bazy danych dotyczące szczególnych zagadnień.
3 3 6 Szczegóły techniczne komunikacji
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
50000 _BAR_ 5000 _BAR_ 5000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z podłączeniem do Internetu.
ROZDZIAŁ 3 4 — Stosunki z Wspólnotami Europejskimi
3 4 0 Stosunki z Zarządem i Państwami Członkowskimi
3 4 0 1 Posiedzenia Rady Zarządzającej
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
278000 _BAR_ 175000 _BAR_ 130000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży, pobytu i kosztów towarzyszących poniesionych przez członków posiedzeń Rady Zarządzającej i grupy robocze.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie odpowiednich wydatków związanych z organizacją tych posiedzeń, w przypadku gdy nie są one pokrywane przez istniejącą infrastrukturę.
3 4 0 2 Posiedzenia Zarządu
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
35000 _BAR_ 30000 _BAR_ 28000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży, pobytu i kosztów towarzyszących poniesionych przez członków posiedzeń Zarządu i grupy robocze.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie odpowiednich wydatków związanych z organizacją tych posiedzeń, w przypadku gdy nie są one pokrywane przez istniejącą infrastrukturę.
3 4 0 3 Inne posiedzenia z Państwami Członkowskimi
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
110000 _BAR_ 65000 _BAR_ 50000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów podróży, pobytu i kosztów towarzyszących poniesionych w związku z posiedzeniami krajowych oficerów łącznikowych i grup roboczych.
Środki te przeznaczone są także na pokrycie odpowiednich wydatków związanych z organizacją tych posiedzeń, w przypadku gdy nie są one pokrywane przez istniejącą infrastrukturę.
3 4 1 Organizacja i wsparcie
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
320000 _BAR_ 215000 _BAR_ 308000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie kosztów tłumaczeń, przesłanych do Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej, wszelkich tekstów bezpośrednio związanych z wdrażaniem zobowiązań Centrum i programów pracy.
3 4 1 2 Tłumaczenie ustne
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
60000 _BAR_ 35000 _BAR_ 35000 _BAR_
Środki te przeznaczone są na pokrycie wynagrodzeń za usługi niezależnych tłumaczy ustnych i operatorów konferencyjnych, w tym zwrot kosztów za usługi świadczone przez tłumaczy ustnych Komisji, przy czym dotyczy to wszystkich posiedzeń związanych z wdrażaniem programów pracy.
Centrum (PHARE)
Poprawiony budżet 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
169000 _BAR_ 676000 _BAR_ p.m. _BAR_
Niniejszą kwotę przeznacza się na pokrycie kosztów wdrożenia projektu Centrum finansowanego z programu PHARE, mającego za zadanie stworzenie sieci RAXEN w krajach kandydujących.
[2] Subwencję w wys. 200000 euro przewidzianą w Tytule 1 i 2 trzyma się w rezerwie do czasu zbadania przez Parlament oceny wartości dodanej dorobku EUMC.
--------------------------------------------------
Tabela zatrudnienia
Kategoria i stopień _BAR_ Stanowiska stałe _BAR_ Stanowiska czasowe _BAR_
2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_ 2004 _BAR_ 2003 _BAR_ 2002 _BAR_
A*16 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*15 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
A*14 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*13 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*12 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ 4 _BAR_
A*11 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*10 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_
A*9 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*8 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*7 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*6 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
A*5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem A* _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 12 _BAR_ 12 _BAR_ 11 _BAR_
B*11 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B*10 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
B*9 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B*8 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_
B*7 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 8 _BAR_ 8 _BAR_ 8 _BAR_
B*6 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B*5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B*4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
B*3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem B* _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 13 _BAR_ 10 _BAR_ 9 _BAR_
C*7 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C*6 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
C*5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_
C*4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_
C*3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C*2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
C*1 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Razem C* _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 9 _BAR_ 8 _BAR_ 7 _BAR_
D*5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D*4 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D*3 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
D*2 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_
Razem D* _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_
Razem _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 34 _BAR_ 30 _BAR_ 28 _BAR_
--------------------------------------------------
Ostateczne przyjęcie budżetu korygującego nr 9 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004
(2004/888/WE, Euratom)
PRZEWODNICZĄCY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 272 ust. 4 przedostatni akapit,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 177,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 37 i 38,
uwzględniając rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [2],
uwzględniając decyzję nr 1247/2002/WE Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków przez Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych [3],
uwzględniając decyzję 2004/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiającą niezależny organ kontrolny przewidziany art. 286 Traktatu WE (Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych) [4],
uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, ostatecznie przyjęty dnia 18 grudnia 2003 [5] r. w formie, która uwzględniła rozszerzenie Unii Europejskiej [6],
uwzględniając Porozumienie Miedzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. miedzy Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [7],
uwzględniając budżet korygujący nr 2/2004 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 [8],
uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 10/2004 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, przedstawiony przez Komisję dnia 26 lipca 2004 r.,
uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 9/2004 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, ustanowiony przez Radę dnia 7 października 2004 r.,
uwzględniając art. 69 załącznika IV regulaminu,
uwzględniając rezolucję przyjętą przez Parlament Europejski dnia 14 października 2004 r.,
w związku z tym, że procedura przewidziana w art. 272 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 177 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej została tym samym zakończona,
STWIERDZA:
Artykuł
Budżet korygujący nr 9 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 został ostatecznie przyjęty.
Poprawka do budżetu 2004/nr 1
(2004/C 311/04)
Zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia finansowego Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) przyjętego przez zarząd dnia 17 czerwca 2003 r. ostateczne wersje budżetu i poprawek do budżetu zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie dwóch miesięcy od ich przyjęcia.
Decyzja europejskiego banku centralnego
z dnia 19 lutego 2004 r.
przyjmująca Regulamin Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2004/2)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego artykuł 12 ustęp 3,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Regulamin Europejskiego Banku Centralnego, zmieniony 22 kwietnia 1999 r., ponownie zmieniony decyzją EBC/1999/6 z dnia 7 października 1999 r. zmieniającą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego [1], zostaje zastąpiony przez następujące przepisy, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2004 r.
REGULAMIN EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
ROZDZIAŁ WSTĘPNY
Artykuł 1
Definicje
Niniejszy Regulamin uzupełnia Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.
Terminy stosowane w niniejszym Regulaminie mają takie samo znaczenie jak w Traktacie i w Statucie.
Termin "Eurosystem" oznacza Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne Państw Członkowskich, których walutą jest EUR.
ROZDZIAŁ I
RADA PREZESÓW
Artykuł 2
Termin i miejsce posiedzeń Rady Prezesów
2.1 Terminy posiedzeń ustalane są przez Radę Prezesów na wniosek Prezesa.
Rada Prezesów, co do zasady, zbiera się regularnie zgodnie z terminarzem, który przyjmuje z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem każdego roku kalendarzowego.
2.2 Prezes zwołuje posiedzenie Rady Prezesów, jeżeli żądanie zwołania posiedzenia zostanie złożone przez co najmniej trzech członków Rady Prezesów.
2.3 Prezes może również zwołać posiedzenie Rady Prezesów za każdym razem, kiedy uzna to za konieczne.
2.4 Posiedzenia Rady Prezesów zwykle odbywają się na terenie EBC.
2.5 Posiedzenia mogą odbywać się również w formie telekonferencji, chyba że co najmniej trzech Prezesów wyrazi sprzeciw.
Artykuł 3
Uczestnictwo w posiedzeniach Rady Prezesów
3.1 Jeżeli niniejszy Regulamin nie stanowi inaczej, uczestnictwo w posiedzeniach Rady Prezesów zastrzeżone jest dla jej członków, Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej oraz członka Komisji Wspólnot Europejskich.
3.2 Każdemu Prezesowi może w zwykłych przypadkach towarzyszyć jedna osoba.
3.3 Jeżeli którykolwiek z Prezesów nie może uczestniczyć w posiedzeniu, jest on uprawniony do wyznaczenia, w formie pisemnej, swojego zastępcy, z zastrzeżeniem przepisów artykułu 4.
Taka pisemna informacja powinna zostać przekazana Prezesowi w odpowiednim czasie przed posiedzeniem.
Wyznaczonemu zastępcy może w zwykłych przypadkach towarzyszyć jedna osoba.
3.4 Prezes powołuje pracownika EBC na Sekretarza.
Sekretarz wspomaga Zarząd w przygotowaniu posiedzeń Rady Prezesów oraz sporządza projekty protokołów z tych posiedzeń.
3.5 Rada Prezesów może również zaprosić inne osoby do uczestnictwa w swoich posiedzeniach jeśli uzna to za stosowne.
Artykuł 4
Głosowanie
4.1 Kworum wymagane do przeprowadzenia głosowania przez Radę Prezesów wynosi dwie trzecie liczby jej członków.
W przypadku braku wymaganego kworum, Prezes może zwołać posiedzenie nadzwyczajne, na którym decyzje mogą być podejmowane bez względu na kworum.
4.2 Rada Prezesów przystępuje do głosowania na wniosek Prezesa.
Prezes rozpoczyna również procedurę głosowaniana na żądanie któregokolwiek z członków Rady Prezesów.
4.3 Wstrzymanie się od głosu nie stanowi przeszkody dla przyjęcia przez Radę Prezesów decyzji na podstawie artykułu 41 ustęp 2 Statutu.
4.4 Jeśli członek Rady Prezesów nie jest w stanie uczestniczyć w głosowaniu przez dłuższy okres (tj. ponad jeden miesiąc), może on wyznaczyć zastępcę na członka Rady Prezesów.
4.5 Zgodnie z artykułem 10 ustęp 3 Statutu, jeżeli jeden z Prezesów nie jest w stanie głosować w sprawie decyzji podejmowanej na podstawie artykułów 28, 29, 30, 32, 33 lub 51 Statutu, odpowiednio wyznaczony zastępca może oddać odpowiednio ważony głos przypadający na danego Prezesa.
4.6 Prezes może zarządzić głosowanie tajne na żądanie co najmniej trzech członków Rady Prezesów.
Głosowanie tajne przeprowadza się w każdym przypadku, gdy decyzja proponowana zgodnie z artykułem 11 ustęp 1, 3 lub 4 Statutu dotyczy osobiście członków Rady Prezesów.
W takich przypadkach członkowie Rady Prezesów, których decyzja dotyczy, nie uczestniczą w głosowaniu.
4.7 Decyzje mogą być podejmowane również zgodnie z procedurą pisemną, chyba że co najmniej trzech członków Rady Prezesów wyraża sprzeciw.
Procedura pisemna wymaga: i) w normalnych przypadkach nie mniej niż pięciu dni roboczych na rozpatrzenie propozycji przez każdego z członków Rady Prezesów; ii) własnoręcznego podpisu każdego z członków Rady Prezesów (lub jego zastępcy, zgodnie z artykułem 4 ustęp 4); oraz iii) zaprotokołowania każdej takiej decyzji w trakcie kolejnego posiedzenia Rady Prezesów.
Artykuł 5
Organizacja posiedzeń Rady Prezesów
5.1 Rada Prezesów przyjmuje porządek każdego posiedzenia.
Tymczasowy porządek posiedzenia opracowywany jest przez Zarząd i przekazywany, wraz z dokumentami, członkom Rady Prezesów i innym upoważnionym uczestnikom posiedzenia przynajmniej na osiem dni przed jego terminem, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych, w których Zarząd postępuje stosownie do okoliczności.
Rada Prezesów może podjąć decyzję o usunięciu lub dodaniu punktów do tymczasowego porządku posiedzenia na wniosek Prezesa lub członka Rady Prezesów.
Punkt usuwany jest z porządku posiedzenia na wniosek przynajmniej trzech członków Rady Prezesów, jeżeli odpowiednie dokumenty nie zostały przekazane członkom Rady Prezesów we właściwym czasie.
5.2 Protokół z posiedzenia Rady Prezesów przedkładany jest jej członkom do zatwierdzenia w czasie kolejnego posiedzenia (lub wcześniej, jeśli to konieczne, w drodze procedury pisemnej) i podpisywany przez Prezesa.
5.3 Rada Prezesów może ustalić wewnętrzny regulamin postępowania dotyczący podejmowania decyzji w przypadkach nadzwyczajnych.
ROZDZIAŁ II
ZARZĄD
Artykuł 6
Termin i miejsce posiedzeń Zarządu
6.1 Termin posiedzeń ustalany jest przez Zarząd na wniosek Prezesa.
6.2 Prezes EBC może również zwołać posiedzenie Zarządu za każdym razem, kiedy uzna to za konieczne.
Artykuł 7
Głosowanie
7.1 Kworum wymagane do przeprowadzenia głosowania przez Zarząd, zgodnie z artykułem 11 ustęp 5 Statutu, wynosi dwie trzecie liczby jego członków.
W przypadku braku wymaganego kworum Prezes może zwołać posiedzenie nadzwyczajne, na którym decyzje mogą być podejmowane bez względu na kworum.
7.2 Decyzje mogą być podejmowane również zgodnie z procedurą pisemną, chyba że co najmniej dwóch członków Zarządu wyraża sprzeciw.
7.3 Członkowie Zarządu, których osobiście dotyczy proponowana decyzja zgodna z artykułem 11 ustęp 1, 3 lub 4 Statutu, nie uczestniczą w głosowaniu.
Artykuł 8
Organizacja posiedzeń Zarządu
Zarząd podejmuje decyzje dotyczące organizacji swoich posiedzeń.
ROZDZIAŁ III
ORGANIZACJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
Artykuł 9
Komitety Europejskiego Systemu Banków Centralnych/Eurosystemu
9.1 Rada Prezesów powołuje i rozwiązuje komitety.
Komitety wspierają pracę organów EBC oraz składają sprawozdania Radzie Prezesów za pośrednictwem Zarządu.
9.2 Komitety składają się z maksymalnie dwóch członków każdego z krajowych banków centralnych Eurosystemu oraz EBC, wyznaczonych odpowiednio przez właściwego Prezesa oraz Zarząd.
Rada Prezesów określa mandaty komitetów oraz powołuje ich przewodniczących.
Jako zasadę przyjmuje się, że przewodniczącym zostaje osoba zatrudniona w EBC.
Zarówno Rada Prezesów, jak i Zarząd mają prawo żądać przeprowadzenia analizy wskazanych zagadnień przez odpowiednie komitety.
EBC zapewnia komitetom wsparcie kancelaryjne.
9.3 Krajowy bank centralny każdego z nieuczestniczących Państw Członkowskich może powołać maksymalnie dwóch swoich pracowników do uczestniczenia w posiedzeniach komitetu w każdym przypadku, kiedy komitet zajmuje się sprawami podlegającymi kompetencji Rady Ogólnej i w każdym przypadku, kiedy przewodniczący komitetu oraz Zarząd uważają to za stosowne.
9.4 Przedstawiciele pozostałych instytucji i organów Wspólnoty lub innych podmiotów trzecich mogą być zapraszani do uczestnictwa w posiedzeniach komitetu w każdym przypadku, gdy przewodniczący komitetu oraz Zarząd uważają to za stosowne.
Artykuł 9a
Rada Prezesów może decydować o powoływaniu komitetów ad hoc zajmujących się wskazanymi zadaniami doradczymi.
Artykuł 10
Struktura wewnętrzna
10.1 Po zasięgnięciu opinii Rady Prezesów, Zarząd podejmuje decyzje w kwestii liczby, nazwy i odpowiednich kompetencji każdej z jednostek organizacyjnych EBC.
Decyzja ta zostaje podana do wiadomości publicznej.
10.2 Wszystkie jednostki organizacyjne EBC podlegają zwierzchniemu kierownictwu Zarządu.
Zarząd podejmuje decyzje w kwestii zadań poszczególnych członków w zakresie nadzoru nad poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi EBC, informując o tym Radę Prezesów, Radę Ogólną oraz pracowników EBC.
Każda taka decyzja może być podjęta wyłącznie w obecności wszystkich członków Zarządu, i nie może zostać podjęta niezgodnie z głosem Prezesa EBC.
Artykuł 11
Pracownicy EBC
11.1 Każdy pracownik EBC informowany jest o stanowisku, jakie zajmuje w strukturze EBC, obejmujących go stosunkach zwierzchnictwa służbowego oraz o zakresie jego obowiązków służbowych.
11.2 Z zastrzeżeniem przepisów artykułów 36 i 47 Statutu, Zarząd ustanawia regulaminy organizacyjne (dalej zwane "Zarządzeniami Administracyjnymi"), obowiązujące pracowników EBC.
11.3 Zarząd ustanawia i uaktualnia Kodeks Postępowania, odnoszący się do działań jego członków oraz pracowników EBC.
ROZDZIAŁ IV
UDZIAŁ RADY OGÓLNEJ W ZADANIACH EUROPEJSKIEGO SYSTEMU BANKÓW CENTRALNYCH
Artykuł 12
Stosunki pomiędzy Radą Prezesów i Radą Ogólną
12.1 Rada Ogólna EBC ma możliwość przedstawiania uwag przed przyjęciem przez Radę Prezesów:
- opinii na podstawie artykułu 4 oraz artykułu 25, ustępu 1 Statutu,
- zaleceń w dziedzinie statystyki, na podstawie artykułu 42 Statutu,
- sprawozdania rocznego,
- zasad dotyczących standaryzacji zasad rachunkowości i sprawozdawczości operacyjnej,
- środków mających na celu zastosowanie artykułu 29 Statutu,
- warunków zatrudnienia pracowników EBC,
- w związku z przygotowaniami do nieodwołalnego określenia kursu wymiany walut, opinii EBC na podstawie artykułu 123, ustępu 5 Traktatu bądź też opinii dotyczącej wspólnotowych aktów prawnych, które mają zostać przyjęte w przypadku uchylenia derogacji w tym zakresie.
12.2 Za każdym razem, kiedy Rada Ogólna zostanie wezwana do przedstawienia uwag na podstawie pierwszego ustępu niniejszego artykułu, zostanie jej przyznany odpowiedni okres na ich przygotowanie, nie krótszy niż dziesięć dni roboczych.
W sprawach pilnych, zgodnie z uzasadnieniem zawartym we wniosku, okres ten może ulec skróceniu do pięciu dni roboczych.
Prezes EBC może podjąć decyzję o zastosowaniu procedury pisemnej.
12.3 Prezes EBC informuje Radę Ogólną zgodnie z artykułem 47 ustęp 4 Statutu o decyzjach przyjętych przez Radę Prezesów.
Artykuł 13
Stosunki pomiędzy Zarządem i Radą Ogólną
13.1 Rada Ogólna EBC ma możliwość przedstawiania uwag zanim Zarząd:
- wykona akty prawne Rady Prezesów, dla których, zgodnie z artykułem 12 ustęp 1 powyżej, wymagany jest udział Rady Ogólnej,
- przyjmie, w zakresie kompetencji przekazanych przez Radę Prezesów, zgodnie z artykułem 12 ustęp 1 Statutu, akty prawne, dla których, zgodnie z artykułem 12 ustęp 1 niniejszego Regulaminu, wymagany jest udział Rady Ogólnej.
13.2 Za każdym razem, kiedy Rada Ogólna zostanie wezwana do przedstawienia uwag na podstawie pierwszego ustępu niniejszego artykułu, zostanie jej przyznany odpowiedni okres na ich przygotowanie, nie krótszy niż dziesięć dni roboczych.
W sprawach pilnych, zgodnie z uzasadnieniem zawartym we wniosku, okres ten może ulec skróceniu do pięciu dni roboczych.
Prezes EBC może podjąć decyzję o zastosowaniu procedury pisemnej.
ROZDZIAŁ V
SZCZEGÓLNE PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 14
Przekazanie kompetencji
14.1 Przekazanie Zarządowi kompetencji Rady Prezesów, na podstawie ostatniego zdania artykułu 12, ustępu 1, tiret drugiego Statutu, jest zgłaszane zainteresowanym stronom lub, gdy jest to uzasadnione – podawane do wiadomości publicznej, w każdym przypadku gdy decyzje podejmowane w ramach przekazanych kompetencji mogą wywoływać skutki prawne dla osób trzecich.
Rada Prezesów jest niezwłocznie powiadamiana o każdym akcie przyjętym w ramach przekazanych kompetencji.
14.2 Księga Osób Upoważnionych do składania podpisu w imieniu EBC, sporządzona zgodnie z decyzjami przyjętymi na podstawie artykułu 39 Statutu, udostępniana jest zainteresowanym podmiotom.
Artykuł 15
Procedura budżetowa
15.1 Rada Prezesów, działając na wniosek Zarządu, złożony zgodnie z ustalonymi przez nią zasadami, przyjmuje, przed końcem każdego roku budżetowego, budżet EBC na kolejny rok budżetowy.
15.2 W celu uzyskania wsparcia w sprawach związanych z budżetem EBC, Rada Prezesów ustanawia Komitet Budżetowy oraz określa jego mandat i skład.
Artykuł 16
Sprawozdawczość i roczne sprawozdania finansowe
16.1 Rada Prezesów przyjmuje sprawozdanie roczne wymagane na podstawie artykułu 15 ustęp 3 Statutu.
16.2 Kompetencje dotyczące przyjmowania i publikacji sprawozdań kwartalnych na podstawie artykułu 15 ustęp 1 Statutu, tygodniowych skonsolidowanych sprawozdań finansowych na podstawie artykułu 15 ustęp 2 Statutu, skonsolidowanych bilansów na podstawie artykułu 26 ustęp 3 Statutu oraz innych sprawozdań, przekazane są Zarządowi.
16.3 Zarząd, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Radę Prezesów, przygotowuje roczne sprawozdania finansowe EBC w ciągu pierwszego miesiąca kolejnego roku budżetowego.
Sprawozdania te są przedkładane do zaopiniowania zewnętrznemu biegłemu rewidentowi.
16.4 Rada Prezesów przyjmuje roczne sprawozdania finansowe EBC w ciągu pierwszego kwartału kolejnego roku.
Sprawozdanie zewnętrznego biegłego rewidenta przedkładane jest Radzie Prezesów przed ich przyjęciem.
Artykuł 17
Instrumenty prawne EBC
17.1 Rozporządzenia EBC przyjmowane są przez Radę Prezesów i podpisywane w jej imieniu przez Prezesa.
17.2 Wytyczne EBC są przyjmowane przez Radę Prezesów, a następnie podawane do wiadomości, w jednym z urzędowych języków Wspólnot Europejskich, po podpisaniu w imieniu Rady Prezesów przez Prezesa .
Określają podstawy uzasadniające ich wydanie.
Zawiadomienie krajowych banków centralnych może zostać dokonane przy pomocy telefaksu, poczty elektronicznej lub teleksu, bądź też w formie listownej.
Każda z wytycznych EBC, która ma podlegać urzędowej publikacji, jest tłumaczona na urzędowe języki Wspólnot Europejskich.
17.3 Rada Prezesów może przekazać Zarządowi swoje kompetencje regulacyjne w zakresie niezbędnym do wykonywania swoich rozporządzeń i wytycznych.
Wykonywane w ten sposób rozporządzenie lub wytyczne wskazują zadania podlegające wykonaniu, jak również granice i treść przekazanych kompetencji.
17.4 Decyzje i zalecenia EBC przyjmowane są przez Radę Prezesów lub Zarząd w zakresie ich odpowiednich kompetencji oraz podpisywane są przez Prezesa.
Decyzje EBC nakładające sankcje na podmioty trzecie są podpisywane przez Prezesa, Wice-Prezesa lub dwóch z pozostałych członków Zarządu.
Decyzje i zalecenia EBC określają podstawy uzasadniające ich wydanie.
Zalecenia dotyczące wtórnego prawodawstwa wspólnotowego, wydawanego na podstawie artykułu 42 Statutu, przyjmowane są przez Radę Prezesów.
17.5 Z zastrzeżeniem przepisów artykułu 44, ustęp drugi oraz artykułu 47 ustęp 1 tiret pierwsze Statutu, opinie EBC przyjmowane są przez Radę Prezesów.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach oraz jeżeli co najmniej trzech Prezesów nie wyrazi woli utrzymania kompetencji Rady Prezesów w odniesieniu do wydawania poszczególnych opinii, opinie EBC mogą być przyjmowane przez Zarząd, zgodnie z uwagami przedstawionymi przez Radę Prezesów i po uwzględnieniu udziału Rady Ogólnej.
Opinie EBC podpisywane są przez Prezesa EBC.
17.6 Instrukcje EBC przyjmowane są przez Radę Prezesów, a następnie podawane do wiadomości, w jednym z urzędowych języków Wspólnot Europejskich, po podpisaniu w imieniu Zarządu przez Prezesa EBC lub dwóch członków Zarządu.
Zawiadomienie krajowych banków centralnych może zostać dokonane przy pomocy telefaksu, poczty elektronicznej lub teleksu, bądź też w formie listownej.
Każda z instrukcji EBC, która ma podlegać urzędowej publikacji, jest tłumaczona na urzędowe języki Wspólnot Europejskich.
17.7 Wszystkie instrumenty prawne EBC są kolejno numerowane w celu ułatwienia ich identyfikacji.
Zarząd podejmuje działania mające na celu zapewnienie bezpiecznego przechowywania dokumentów oryginalnych, dokonywania zawiadomień adresatów lub podmiotów opiniujących, jak również dokonania publikacji we wszystkich językach Wspólnot Europejskich w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w odniesieniu do rozporządzeń EBC, opinii EBC dotyczących projektów prawodawstwa wspólnotowego oraz tych instrumentów prawnych EBC, wobec których podjęto wyraźną decyzję o publikacji.
17.8 Zasady określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1] mają zastosowanie do instrumentów prawnych EBC określonych w artykule 34 Statutu.
Artykuł 18
Postępowanie na podstawie artykułu 106, ustęp 2 Traktatu
Zgoda, o której mowa w artykule 106 ustęp 2 Traktatu, przyjmowana jest przez Radę Prezesów w ciągu ostatniego kwartału każdego roku na rok następny, w formie pojedynczej decyzji dotyczącej wszystkich uczestniczących Państw Członkowskich.
Artykuł 19
Zamówienia
19.1 Zamówienia towarów i usług na rzecz EBC powinny być dokonywane z należytym uwzględnieniem zasad publiczności, przejrzystości, równego dostępu, braku dyskryminacji oraz skutecznego zarządzania.
19.2 Z wyjątkiem zasady skutecznego zarządzania, dopuszcza się odstępstwa od powyższych zasad w sprawach pilnych; z uwagi na bezpieczeństwo lub poufność; w przypadku gdy dostępny jest wyłącznie jeden dostawca; w odniesieniu do dostaw z krajowych banków centralnych na rzecz EBC; w celu zapewnienia ciągłości jednego źródła dostaw.
Artykuł 20
Nabór, powoływanie i awansowanie pracowników
20.1 Wszyscy pracownicy są wybierani, powoływani i awansowani przez Zarząd.
20.2 Wszyscy pracownicy są wybierani, powoływani i awansowani z należytym uwzględnieniem zasad kompetencji zawodowej, publiczności, przejrzystości, równego dostępu, braku dyskryminacji.
Zasady oraz procedury rekrutacji i awansu wewnętrznego zostaną szczegółowo określone w drodze odpowiednich Zarządzeń Administracyjnych.
Artykuł 21
Warunki Zatrudnienia
21.1 Stosunek pracy pomiędzy EBC a jego pracownikami określony jest przez Warunki Zatrudnienia oraz Regulamin Pracy.
21.2 Warunki Zatrudnienia są przyjmowane przez Radę Prezesów na wniosek Zarządu i po zasięgnięciu opinii Rady Ogólnej.
21.3 Warunki Zatrudnienia podlegają wykonaniu w drodze Regulaminu Pracy, który jest przyjmowany przez Zarząd.
21.4 Przed przyjęciem nowych Warunków Zatrudnienia lub Regulaminu Pracy zasięga się opinii Komitetu Pracowniczego.
Jego opinia przedkładana jest odpowiednio, Radzie Prezesów lub Zarządowi.
Artykuł 22
Komunikaty i ogłoszenia
Komunikaty ogólne i ogłoszenia decyzji podjętych przez organy EBC mogą być zamieszczane na stronach internetowych EBC, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, za pomocą usług telegraficznych stosowanych powszechnie na rynkach finansowych lub przy użyciu innych środków przekazu.
Artykuł 23
Poufność i dostęp do dokumentów EBC
23.1 Obrady organów EBC i wszelkich komitetów bądź grup przez nie powołanych mają charakter poufny, chyba że Rada Prezesów upoważni Prezesa do podania wyników obrad do wiadomości publicznej.
23.2 Publiczny dostęp do dokumentów sporządzonych i przechowywanych przez EBC regulowany jest w drodze decyzji Rady Prezesów.
23.3 Dokumenty sporządzone przez EBC są klasyfikowane i przetwarzane zgodnie z zasadami określonymi w odpowiednim Zarządzeniu Administracyjnym.
W braku odmiennej decyzji odpowiednich organów, stają się one ogólnie dostępne po upływie 30 lat.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPIS KOŃCOWY
Artykuł 24
Zmiany w niniejszym Regulaminie
Rada Prezesów może dokonywać zmian w niniejszym Regulaminie.
Rada Ogólna może wnioskować o wprowadzenie zmian, natomiast Zarząd może przyjąć uzupełniający regulamin w zakresie swoich kompetencji.
Frankfurt nad Menem, dnia 19 lutego 2004 r.
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 314 z 8.12.1999, str. 32.
[1] Dz.U. 17 z 6.10.1958, str. 385.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 2003 r.
upoważniająca, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich, do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załączniku I i II do dyrektywy Rady 2002/56/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4833)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/3/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 2,
uwzględniając wnioski złożone przez Niemcy, Irlandię, Portugalię, Finlandię i Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/231/EWG z dnia 30 marca 1993 r. upoważniająca, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich, do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż środki przewidziane w załączniku I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG [3], została wiele razy w znacznym stopniu zmieniona [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Dyrektywa 2002/56/WE ustanawia margines tolerancji dla niektórych organizmów szkodliwych.
(3) Dyrektywa 2002/56/WE nadal pozwala Państwom Członkowskim wprowadzić bardziej rygorystyczne warunki rodzimej produkcji dla sadzeniaków ziemniaka.
(4) Irlandia na całym swoim terytorium, Niemcy, Finlandia i Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do niektórych części ich terytoriów i Portugalia w odniesieniu do obszarów Azorów położonych powyżej 300 metrów wysokości, zamierzają zastosować przepisy dyrektywy 2002/56/WE w odniesieniu do niektórych organizmów szczególnie szkodliwych dla upraw ziemniaka w tych regionach.
(5) Komisja, dyrektywą 93/17/EWG [5], określiła wspólnotowe klasy elitarnych sadzeniaków ziemniaka, wraz z warunkami oraz oznaczeniami stosowanymi dla tych klas.
Sadzeniaki ziemniaka należące do tych klas powinny być uważane za nadające się do dopuszczenia do obrotu na terytorium Państw Członkowskich na podstawie art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/56/WE.
(6) Porównanie środków podjętych w zakresie rodzimej produkcji sadzeniaków ziemniaka na całym terytorium Irlandii, na częściach terytoriów Niemiec, Finlandii i Wielkiej Brytanii oraz w Portugalii na niektórych obszarach Azorów położonych powyżej 300 metrów wysokości ze wspólnotowymi klasami elitarnych sadzeniaków ziemniaka wykazało, że:
- "klasa 1 WE" spełnia bardziej rygorystyczne warunki,
- "klasa 2 WE" spełnia warunki stawiane sadzeniakom ziemniaka rodzimej produkcji, oraz
- "klasa 3 WE" spełnia warunki stawiane rodzimej produkcji ziemniaka.
(7) Dlatego Irlandia na całym swoim terytorium, Niemcy, Finlandia i Zjednoczone Królestwo na części swych terytoriów i Portugalia na obszarach Azorów położonych powyżej 300 metrów wysokości powinny zostać upoważnione do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka jedynie do wspólnotowych podstawowych klas, ustanowionych dyrektywą 93/17/EWG.
(8) Takie upoważnienie pozostaje w zgodzie ze zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi ze wspólnych reguły dotyczących zdrowia roślin przewidzianych w dyrektywie Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [6], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/47/WE [7].
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w kolumnie 1 załącznika I są niniejszym upoważnione, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka w regionach wymienionych przy ich nazwach w kolumnie 2 załącznika I, do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka do elitarnych sadzeniaków ziemniaka należących do następujących klas wspólnotowych, określonych w dyrektywie Komisji 93/17/EWG:
a) "klasa 1 WE" lub "klasa 2 WE" dla produkcji sadzeniaków ziemniaka,
b) "klasa 1 WE", "klasa 2 WE" lub "klasa 3 WE" dla produkcji ziemniaka.
Artykuł 2
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustanawiają ciągły system regularnych badań w celu zapewnienia stałej zgodności z warunkami regulującymi upoważnienie i przygotowują sprawozdania.
Komisja nadzoruje ten system.
Artykuł 3
Upoważnienie na mocy art. 1 zostaje cofnięte w przypadku stwierdzenia, że wymienione warunki nie zostały spełnione.
Artykuł 4
Decyzja 93/231/EWG traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji traktuje się jak odesłania do niniejszej decyzji i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004
z dnia 29 września 2004 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
(2004/739/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej prowadzonej przez Unię Europejską w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 11 ust.5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 11 wspólnego działania 2004/570/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(2) Konkluzje ze szczytu Rady Europejskiej w Nicei z dnia 7, 8 i 9 grudnia 2000 r. i w Brukseli z dnia 24 i 25 października 2002 r. ustanowiły uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami i ustanowienia Komitetu Uczestników.
(3) Komitet Uczestników będzie odgrywał kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu operacją; Komitet będzie głównym forum, na którym państwa wnoszące wkład będą omawiać kwestie zaangażowania ich sił w operację; Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, który sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne operacji, weźmie pod uwagę opinie wydane przez Komitet Uczestników.
(4) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonywaniu decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływy na kwestie obronne.
W związku z powyższym Dania nie uczestniczy w finansowaniu operacji.
(5) Rada Europejska w Kopenhadze w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. przyjęła deklarację stwierdzającą, że uzgodnienia "Berlin plus" i ich realizacja będą mieć zastosowanie tylko do tych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, które są członkami NATO albo stronami "Partnerstwa dla Pokoju" i które zawarły dwustronne umowy bezpieczeństwa z NATO.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie
Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (zwany dalej "Komitetem Uczestników").
Artykuł 2
Funkcje
Zakres uprawnień Komitetu Uczestników ustanowiony jest w konkluzjach ze szczytu Rady Europejskiej w Nicei (z dnia 7, 8 i 9 grudnia 2000 r.) i Brukseli (z dnia 24 i 25 października 2002 r.).
Artykuł 3
Skład
1.
Członkami Komitetu Uczestników są następujące osoby:
- te Państwa Członkowskie, które biorą udział w operacjach UE prowadzonych z udziałem wspólnych środków i zdolności NATO, a także Danii;
- przedstawiciele państw trzecich biorących udział w operacji i wnoszących znaczący wkład wojskowy, jak również przedstawiciele innych państw trzecich, o których mowa w załączniku.
2.
Dyrektorzy generalni Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (DGEUMS) i dowódca operacji UE są także uprawnieni do uczestnictwa w lub bycia reprezentowanymi na posiedzeniach Komitetu Uczestników.
Artykuł 4
Przewodniczący
Zgodnie z konkluzjami Rady ze szczytu w Nicei i bez uszczerbku dla prerogatyw Prezydencji, przewodniczącym Komitetu Uczestników tej operacji będzie Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, lub jego przedstawiciel konsultujący się ściśle z Prezydencją wspomagany przez przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (CEUMC) lub jego przedstawiciela.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Komitet Uczestników jest regularnie zwoływany przez przewodniczącego.
Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członka mogą być zwołane posiedzenia nadzwyczajne.
2.
Przed posiedzeniem, przewodniczący podaje do wiadomości wstępny porządek obrad i dokumenty odnoszące się do posiedzenia.
Po każdym posiedzeniu podawany jest do wiadomości protokół z obrad.
3.
W stosownych przypadkach, przedstawiciele Komisji i inne osoby mogą być zaproszone do udziału w odpowiednich częściach dyskusji.
Artykuł 6
Procedura
1.
Z wyjątkiem przepisów ust. 3 i bez uszczerbku dla kompetencji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa oraz obowiązków dowódcy operacji UE,
- zasadę jednomyślności przedstawicieli państw wnoszących wkład do operacji stosuje się, gdy Komitet Uczestników podejmuje decyzje w sprawie bieżącego zarządzania operacją;
- zasadę jednomyślności członków Komitetu Uczestników stosuje się gdy Komitet Uczestników wystosowuje zalecenia dotyczące możliwego dostosowania do planowania operacyjnego, łącznie z możliwym dostosowaniem do celów.
Wstrzymanie się od głosu przez członka nie wyklucza zastosowania zasady jednomyślności.
2.
Przewodniczący ustala czy większość przedstawicieli Państw uprawnionych do uczestnictwa w obradach jest obecna.
3.
Wszystkie kwestie proceduralne są rozstrzygane zwykłą większością głosów członków obecnych na posiedzeniu.
4.
Dania nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji przez Komitet.
Artykuł 7
Poufność
1.
Przepisy bezpieczeństwa Rady stosuje się do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników.
W szczególności, przedstawiciele biorący udział w Komitecie Uczestników posiadają odpowiednie certyfikaty dostępu do informacji niejawnych.
2.
Treść obrad Komitetu Uczestników objęta jest tajemnicą zawodową, chyba że Komitet Uczestników jednomyślnie zdecyduje inaczej.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do tymczasowego podejmowania środków nadzwyczajnych przeciwko rozprzestrzenianiu się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w odniesieniu do Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4956)
(2004/4/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/EWG z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/2/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku gdy Państwo Członkowskie uważa, iż istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia na jego terytorium z państw trzecich Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith, powodującego szarą pleśń, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do ochrony swojego terytorium przed tym zagrożeniem.
(2) W 1996 r., na podstawie powtarzającego się wykrywania obecności Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w ziemniakach pochodzących z Egiptu, kilka Państw Członkowskich (Francja, Finlandia, Hiszpania i Dania) podjęło środki mające na celu wprowadzenie w życie zakazu przywozu ziemniaków pochodzących z Egiptu, aby zapewnić bardziej skuteczną ochronę przed wprowadzaniem z Egiptu na ich terytoria Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith.
(3) Komisja zareagowała przyjmując decyzję 96/301/WE z dnia 3 maja 1996 r. upoważniającą Państwa Członkowskie do tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w odniesieniu do Egiptu [3], ostatnio zmienioną decyzją 2002/903/WE [4].
(4) Decyzja 96/301/WE została wzmocniona szeregiem zmieniających decyzji.
Zakazano przywozu do Wspólnoty ziemniaków pochodzących z Egiptu, z wyjątkiem ziemniaków pochodzących z obszarów wolnych od szkodników ustanowionych zgodnie z Międzynarodową Normą FAO dla środków fitosanitarnych: Nadzór nad szkodnikami — Wymogi dotyczące utworzenia obszarów wolnych od szkodników.
(5) W sezonie przywozowym 2002/2003 odnotowano szereg przypadków wykrycia Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith i Egipt sam podjął decyzję zakazu wszelkiego wywozu egipskich ziemniaków do Wspólnoty od dnia 24 marca 2003 r.
(6) W świetle przedstawionej powyżej sytuacji Komisja zainicjowała misję do Egiptu, która została przeprowadzona przez ekspertów Państw Członkowskich w sierpniu 2003 r. w celu przeprowadzenia audytu technicznego istniejącej kontroli i systemu monitorowania produkcji, i obrotu ziemniakami przeznaczonymi do przywozu do Wspólnoty.
(7) Wyniki misji zostały poddane ocenie.
Komisja uznała za właściwe wprowadzenie bardziej restrykcyjnej kontroli wzrokowej przesyłek ziemniaków bezpośrednio przed wywozem w porcie wysyłkowym w Egipcie.
(8) Co więcej Komisja uznała za właściwe, na podstawie powiadomienia o podejrzeniu obecności Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith, aby raczej zdefiniować ponownie obszar wolny od szkodników w odniesieniu do wspomnianego powiadomienia o podejrzeniu, niż zakazać wywozu ziemniaków pochodzących z całego obszaru wolnego od szkodników do którego odnosi się powiadomienie o podejrzeniu.
Stąd, ustalenie "obszaru" powinno być zmienione i być oparte o "sektor" lub "zagłębie".
(9) W świetle otrzymanych wniosków i zaleceń z audytu technicznego powinno być możliwe zezwolenie, w sezonie przywozowym 2003/2004, na wprowadzenie na terytorium Wspólnoty Solanum tuberosum L. pochodzących z obszarów wolnych od szkodników w Egipcie zatwierdzonych zgodnie ze wspomnianą wyżej Międzynarodową Normą FAO.
(10) Dla jasności i racjonalności, decyzja 96/301/WE powinna być zatem uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przywóz na terytorium Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. pochodzących z Egiptu, innych niż te już zabronione na podstawie postanowień ustanowionych w część A, pkt 10 załącznika III do dyrektywy 2000/29/WE, jest zakazany.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1, w sezonie przywozowym 2003/2004 zezwala się na wprowadzanie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L., pochodzących z Egiptu, z "obszarów wolnych od szkodników", określonych w ust. 2, pod warunkiem że środki mające zastosowanie do bulw uprawianych na tych obszarach i określone w Załączniku do niniejszej decyzji są przestrzegane.
2.
Komisja ustali czy w Egipcie "obszary wolne od szkodników" w sezonie przywozowym 2003/2004 zostały zatwierdzone zgodnie z "Międzynarodowymi Normami dla Środków Fitosanitarnych FAO część 4: Nadzór nad szkodnikami — Wymogi dotyczące utworzenia obszarów wolnych od szkodników", w szczególności z ich ppkt 2.3, oraz stworzony został "wykaz zatwierdzonych obszarów wolnych od szkodników" łącznie ze szczegółami dotyczącymi identyfikacji pól znajdujących się na powyższych "zatwierdzonych obszarach wolnych od szkodników".
Komisja powinna przekazać ten wykaz do Komitetu i do Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Przepisy art. 2 przestają obowiązywać jak tylko Komisja powiadomi Państwa Członkowskie o potwierdzeniu szóstego odnotowania obecności Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith zgodnie z pkt 2 lub 3 Załącznika do niniejszej decyzji, w przesyłkach ziemniaków wprowadzanych do Wspólnoty na podstawie niniejszej decyzji w trakcie sezonu przywozowego 2003/04, a dalej stwierdzi się że odnotowanie obecności wskazuje na to, że metoda identyfikacji "obszaru wolnego od szkodników" w Egipcie lub procedury urzędowego monitorowania w Egipcie nie były wystarczające do zapobieżenia zagrożeniu wprowadzenia Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith do Wspólnoty.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przywozu przekażą Komisji oraz innym Państwom Członkowskim, przed dniem 30 sierpnia 2004 r., informacje dotyczące przywożonych na mocy niniejszej decyzji ilości ziemniaków, jak również szczegółowe techniczne sprawozdanie z przeprowadzenia urzędowych badań określonych w pkt 2 Załącznika do niniejszej decyzji; kopie każdego ze świadectw fitosanitarnych poszczególnych roślin przekazuje się Komisji.
W przypadkach zawiadomienia o podejrzeniach lub potwierdzonej obecności jak określono w pkt 4 niniejszego Załącznika, kopie świadectwa fitosanitarnego i dołączonych dokumentów zostają przekazane wraz ze wspomnianym powyżej zawiadomieniem.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie dostosowują przyjęte środki w celu ochrony własnego terytorium przed wprowadzeniem i rozprzestrzenianiem się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w taki sposób, aby środki te były zgodne z art. 1, 2 i 3.
Artykuł 6
Decyzja 96/301/WE traci moc.
Artykuł 7
Ta decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 30 września 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja BiH/4/2004 Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa
z dnia 19 października 2004 r.
w sprawie mianowania szefa grupy dowodzenia UE w Neapolu dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
(2004/821/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Drogą wymiany listów między Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem i Sekretarzem Generalnym NATO odpowiednio dnia 28 września 2004 r. i 8 października 2004 r., Rada Północnoatlantycka zgodziła się postawić do dyspozycji szefa sztabu kwatery głównej dowództwa połączonych sił zbrojnych, jako szefa grupy dowodzenia UE w Neapolu.
(2) Dnia 15 września 2004 r. Komitet Wojskowy UE zgodził się z zaleceniem dowódcy operacji UE dotyczącym mianowania szefa sztabu dowództwa połączonych sił zbrojnych w Neapolu, generała Ciro COCOZZA, szefem grupy dowodzenia UE w Neapolu dla operacji wojskowej UE w Bośni i Hercegowinie.
(3) Na podstawie art. 6 wspólnego działania 2004/570/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do sprawowania kierownictwa politycznego i strategicznego nad operacją wojskową UE.
(4) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/5/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i odpowiednio Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) Parlament Europejski w swoich rezolucjach z dnia 5 lutego i 21 listopada 2002 r. potwierdził czterostopniowe podejście zalecane w raporcie końcowym Komitetu Mędrców w sprawie regulacji europejskich rynków papierów wartościowych i zażądał rozszerzenia niektórych aspektów tego podejścia na sektory bankowy i ubezpieczeń stosownie do wyraźnego zaangażowania się Rady w reformę w celu zagwarantowania właściwej równowagi instytucjonalnej.
(3) Dnia 3 grudnia 2002 r. Rada wezwała Komisję do wykonania takich ustaleń w obszarze bankowości i ubezpieczeń oraz emerytur pracowniczych, a także do ustanowienia, tak szybko jak to możliwe, nowych komitetów doradczych w tych obszarach.
(4) Należy powołać niezależny organ rozważający, obradujący i doradzający Komisji w zakresie regulacji i nadzoru bankowego.
(5) Taki organ, zwany Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Bankowego, dalej zwany "Komitetem", powinien przyczyniać się do jednolitego i terminowego stosowania prawodawstwa wspólnotowego w Państwach Członkowskich oraz do zbieżności praktyk nadzoru w całej Wspólnocie.
(6) Komitet powinien zachęcać do współpracy w sektorze bankowym, takiej jak wymiana informacji.
(7) Ustanowienie Komitetu powinno być bez uszczerbku dla organizacji nadzoru bankowego, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.
(8) Skład Komitetu powinien odzwierciedlać organizację nadzoru bankowego i uwzględniać rolę banków centralnych w odniesieniu do ogólnej stabilności sektora bankowości na poziomie krajowym i wspólnotowym.
Odpowiednie prawa różnych kategorii uczestników powinny być wyraźnie określone.
W szczególności przewodniczenie i prawa głosu powinny być zarezerwowane dla właściwych organów nadzorczych każdego Państwa Członkowskiego, a udział w poufnych obradach dotyczących poszczególnych instytucji nadzorowanych powinny, w odpowiednim przypadku, zostać ograniczone do właściwych organów nadzorczych i do banków centralnych, którym powierzono szczególne obowiązki operacyjne nadzoru nad tymi poszczególnymi instytucjami kredytowymi.
(9) Komitet powinien stworzyć własne zasady operacyjne i utrzymywać bliskie kontakty operacyjne z Komisją i Komitetem ustanowionym decyzją Komisji 2004/10/WE z dnia 5 listopada 2003 r. ustanawiającą Europejski Komitet Bankowy [3].
(10) Komitet powinien współpracować z innymi komitetami sektora finansowego, zwłaszcza z Komitetem ustanowionym decyzją 2004/10/WE, wraz z Komitetem Nadzoru Bankowego i Europejskim Systemem Banków Centralnych oraz z Groupe de Contact europejskich organów nadzoru bankowego.
W szczególności Komitet powinien mieć możliwość zapraszania obserwatorów z innych komitetów z sektora bankowego i finansów.
(11) Komitet powinien we wczesnym stadium prowadzić w sposób otwarty i przejrzysty intensywne konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
(12) Ilekroć Komitet doradza w kwestii przepisów mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i firm inwestycyjnych, powinien zasięgnąć opinii władz właściwych do kontroli firm inwestycyjnych, niemających jeszcze reprezentacji w Komitecie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanawia się niezależną grupę doradczą nadzoru bankowego we Wspólnocie, zwaną Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (dalej zwany "Komitetem").
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest doradztwo Komisji, bądź to na jej prośbę w terminie, który może ona określić stosownie do tego, jak pilna jest sprawa, bądź z własnej inicjatywy Komitetu, w szczególności odnośnie do przygotowania projektu środków wykonawczych w obszarze działalności bankowej.
Komitet przyczynia się do jednolitego stosowania dyrektyw Wspólnoty i do zbieżności praktyk nadzorczych Państw Członkowskich na całym terytorium Wspólnoty.
Usprawnia on współpracę w zakresie nadzoru, łącznie z wymianą informacji dotyczących poszczególnych nadzorowanych instytucji.
Artykuł 3
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele wysokiego szczebla z następujących organizacji:
a) krajowe organy publiczne właściwe do nadzoru instytucji kredytowych, dalej zwane "właściwe organy nadzorcze";
b) krajowe banki centralne, którym powierzono szczególne obowiązki operacyjne nadzoru poszczególnych instytucji kredytowych wraz z właściwym organem nadzorczym;
c) banki centralne, które nie są bezpośrednio zaangażowane w nadzór poszczególnych instytucji kredytowych, włączając Europejski Bank Centralny.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza przedstawicieli wysokiego szczebla do uczestnictwa w zebraniach Komitetu.
Europejski Bank Centralny wyznacza przedstawiciela wysokiego szczebla do uczestnictwa w Komitecie.
Komisja jest obecna na zebraniach Komitetu i wyznacza swojego przedstawiciela wysokiego szczebla do uczestniczenia w obradach Komitetu.
Ilekroć ma miejsce wymiana poufnych informacji dotyczących poszczególnych nadzorowanych instytucji, uczestnictwo w takich obradach może zostać ograniczone do właściwych organów nadzorujących i krajowych banków centralnych, którym powierzono szczególne obowiązki operacyjne nadzoru poszczególnych instytucji kredytowych, o których mowa.
Komitet wybiera przewodniczącego spośród przedstawicieli właściwych organów nadzorczych.
Komitet może zaprosić ekspertów i obserwatorów do udziału w swoich zebraniach.
Artykuł 4
Komitet utrzymuje bliskie kontakty operacyjne z Komisją i Komitetem ustanowionym decyzją Komisji 2004/10/WE.
Komitet może utworzyć grupy robocze.
Komisja jest zapraszana do uczestnictwa w grupach roboczych.
Artykuł 5
Przed przekazaniem Komisji swojej opinii Komitet przeprowadza w sposób otwarty i przejrzysty wielostronne konsultacje na wczesnym stadium z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
Zapewniając doradztwo w zakresie przepisów mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i firm inwestycyjnych, Komitet zasięga opinii wszystkich organów, które są właściwe do nadzoru firm inwestycyjnych a nie są jeszcze reprezentowane w Komitecie.
Artykuł 6
Komitet przedkłada Komisji roczne sprawozdanie.
Artykuł 7
Komitet przyjmuje własny regulamin wewnętrzny i ustala zasady operacyjne, włączając prawa głosu.
Wyłącznie przedstawiciele właściwych organów nadzorczych otrzymują prawo głosu.
Artykuł 8
Komitet podejmuje swoje obowiązki dnia 1 stycznia 2004 r.
Decyzja BiH/5/2004 Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa
z dnia 3 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję BiH/1/2004 w sprawie dopuszczenia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz decyzję BiH/3/2004 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
(2004/822/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając decyzję BiH/1/2004 Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 21 września 2004 r. w sprawie dopuszczenia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1] oraz decyzję BiH/3/2004 Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [2], a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji BiH/1/2004 otrzymuje następujące brzmienie: Artykuł 2
Załącznik do decyzji BiH/3/2004 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 3 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
ustanawiająca Komitet Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/6/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 roku Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające odpowiednio Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych oraz Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) W rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r. oraz 21 listopada 2002 r. Parlament Europejski zatwierdził czterostopniowe ramy regulacyjne zalecane w raporcie Komitetu Mędrców i wezwał do poszerzenia niektórych aspektów tego podejścia na sektory bankowości i ubezpieczeń, pod warunkiem że Rada zobowiąże się zdecydowanie do reform celem zagwarantowania odpowiedniej równowagi.
(3) W dniu 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się do Komisji o wykonanie takich uzgodnień w dziedzinie bankowości, ubezpieczeń i emerytur pracowniczych oraz o jak najszybsze ustanowienie nowych komitetów doradzających jej w tych dziedzinach.
(4) Komitet Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych (zwany dalej "Komitetem") powinien zostać ustanowiony jako niezależny organ zajmujący się rozpatrywaniem, uzgadnianiem i doradzaniem Komisji w dziedzinach ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych.
Jednakże w dziedzinie emerytur pracowniczych Komitet zbada tylko uregulowania prawne i kontrolne odnoszące się do takich uzgodnień, pomijając dziedziny wchodzące w zakres prawa pracy i prawa socjalnego, takie jak organizacja zakładowych systemów emerytalnych, obowiązkowe przystępowanie do tych systemów lub postanowienia wynikające ze zbiorowych układów pracy.
(5) Komitet powinien również przyczynić się do spójnego i szybkiego wprowadzenia w życie prawodawstwa europejskiego w Państwach Członkowskich poprzez zapewnienie efektywniejszej współpracy między krajowymi organami nadzoru, prowadząc wzajemne weryfikacje i propagując najlepsze praktyki.
(6) Komitet powinien utworzyć własną strukturę organizacyjną, w szczególności biorąc pod uwagę specyfikę właściwych władz krajowych, i utrzymywać bliskie powiązania operacyjne z Komisją i z Komitetem ustanowionym decyzją Komisji 2004/9/WE ustanawiającą Europejski Komitet Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych [3].
Komitet wybiera przewodniczącego spośród swoich członków.
(7) Komitet powinien na wstępnym etapie otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzić w szerokim zakresie konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
(8) Komitet powinien uchwalić własny regulamin wewnętrzny i w pełni przestrzegać prerogatyw instytucji oraz równowagi instytucjonalnej ustanowionej Traktatem,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się niezależną grupę doradczą do spraw ubezpieczeń i emerytur pracowniczych we Wspólnocie pod nazwą "Komitet Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych" (dalej zwany "Komitetem").
Artykuł 2
Komitet doradza Komisji, na jej żądanie, w terminie określonym przez Komisję stosownie do pilności sprawy, albo z własnej inicjatywy, w szczególności przy opracowywaniu projektów środków wykonawczych w dziedzinie ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych.
Komitet przyczynia się do spójnego wykonania dyrektyw wspólnotowych i do upodabniania praktyk kontrolnych Państw Członkowskich w całej Wspólnocie.
Jednocześnie Komitet tworzy forum współpracy między organami kontroli, w szczególności poprzez wymianę informacji na temat instytucji poddanych kontroli.
Artykuł 3
Komitet składa się z przedstawicieli krajowych władz państwowych wysokiego szczebla właściwych w zakresie ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu przedstawicieli wysokiego szczebla swoich właściwych władz.
Komisja jest obecna na posiedzeniach Komitetu i do uczestnictwa we wszystkich jego dyskusjach wyznacza swojego przedstawiciela wysokiego szczebla.
Kiedy następuje wymiana poufnych informacji dotyczących przedsiębiorstwa lub instytucji poddanych kontroli, udział w dyskusji o tym punkcie porządku dziennego może być ograniczony do organów bezpośrednio odpowiedzialnych za kontrolę.
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.
Komitet może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów.
Komitet nie bada dziedzin wchodzących w zakres prawa pracy i prawa socjalnego, takich jak organizacja zakładowych systemów emerytalnych, w szczególności obowiązkowe przystępowanie do tych systemów i postanowienia wynikające ze zbiorowych układów pracy
Artykuł 4
Komitet utrzymuje bliskie powiązania operacyjne z Komisją i z Komitetem ustanowionym decyzją Komisji 2004/9/WE.
Komitet może tworzyć grupy robocze.
Komisja zapraszana jest do udziału w tych grupach roboczych jako obserwator.
Artykuł 5
Przed przekazaniem Komisji swojej opinii Komitet otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzi na wstępnym etapie w szerokim zakresie konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
Artykuł 6
Komitet przedstawia Komisji roczne sprawozdanie.
Artykuł 7
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny i tworzy własną strukturę operacyjną.
Artykuł 8
Komitet rozpocznie swoją działalność w dniu 24 listopada 2003 r.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
zmieniająca decyzję 2001/527/WE ustanawiającą Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/7/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzję 2001/527/WE [1] oraz 2001/528/WE [2] ustanawiającą odpowiednio Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) W rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r. oraz 21 listopada 2002 r. Parlament Europejski zatwierdził czterostopniowe ramy regulacyjne zalecane w raporcie końcowym Komitetu Mędrców w rozporządzeniu w sprawie europejskich papierów wartościowych i wezwał do poszerzenia niektórych aspektów tego podejścia na sektory bankowości i ubezpieczeń, pod warunkiem że Rada zobowiąże się zdecydowanie do reform celem zagwarantowania odpowiedniej równowagi.
(3) Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/108/WE [4], ustanowiła Komitet Kontaktowy UCITS mający na celu ułatwienie zharmonizowanego wdrażania niniejszej dyrektywy poprzez regularne konsultacje wszelkich problemów wynikających z jej stosowania i w związku z którymi sensowna wydaje się wymiana poglądów, a także mający ułatwić konsultacje między Państwami Członkowskimi i w razie konieczności wspomóc Komisję przy zmianach tejże dyrektywy.
(4) Dnia 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się do Komisji z prośbą o podjęcie kroków w celu przekazania tych zadań i upoważnień ustanowionym już w dziedzinie papierów wartościowych strukturom.
(5) Komisja przedstawiła propozycję dyrektywy zmieniającej między innymi dyrektywę 85/611/EWG, mającej na celu usunięcie zadań nałożonych na Komitet Kontaktowy UCITS w art. 53 tejże dyrektywy i przekazanie zadań wymienionych w art. 53 lit. a) na rzecz Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, ustanowionego decyzją 2001/528/WE.
(6) Zmiana ta wymaga odpowiedniej i równoległej zmiany kompetencji Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, zgodnie z art. 2 decyzji 2001/527/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 2001/527/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zadaniem tego Komitetu jest doradzanie Komisji na jej wniosek, w ustalonym według Komisji okresie w zależności od pilności sprawy, lub z własnej inicjatywy, w szczególności w celu przygotowania przepisów wykonawczych w zakresie papierów wartościowych łącznie z przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)." :
2) artykuł 3 ustęp pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W skład Komitetu wchodzą wysocy rangą przedstawiciele władz publicznych właściwych w zakresie papierów wartościowych, łącznie z UCITS.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie tego samego dnia z jakąkolwiek dyrektywą zmieniającą zadania Komitetu Kontaktowego UCITS i przekazującą je na rzecz Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
zmieniająca decyzję 2001/528/WE ustanawiającą Europejski Komitet Papierów Wartościowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/8/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające Komitet Europejskich Instytucji Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) Decyzją 2001/528/WE został ustanowiony Komitet Papierów Wartościowych z jego funkcją doradczą.
Na mocy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [3] Europejski Komitet Papierów Wartościowych może działać również jako komitet regulacyjny stosownie do decyzji 1999/468/WE Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(3) Parlament Europejski w swoich rezolucjach z dnia 5 lutego 2002 r. i z dnia 21 listopada 2002 r. potwierdził czterostopniowe ramy regulacyjne zalecane w sprawozdaniu końcowym Komitetu Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych i rozszerzenie kilku aspektów tego podejścia na sektor bankowy i ubezpieczeniowy, pod warunkiem że Rada w sposób nieograniczony zobowiąże się do zachowania odpowiedniej instytucjonalnej równowagi.
(4) W dniu 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się z prośbą do Komisji o podjęcie kroków w celu przekazania zadań i kompetencji, które do tej pory były sprawowane przez UCITS (przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe), ustanowiony dyrektywą 85/611/EWG Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [5], ostatnio zmienioną dyrektywami 2001/107/WE i 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], już ustanowionym strukturom w obszarze papierów wartościowych.
(5) Komisja przedłożyła propozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającą, inter alia, dyrektywę 85/611/EWG (ostatnio zmienioną przez dyrektywy 2001/107/WE i 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), aby uchylić zadania przekazane Komitetowi Kontaktowemu-UCITS na mocy art. 53 i aby przekazać Komitetowi Papierów Wartościowych te ustanowione na mocy art. 53a tej samej dyrektywy.
(6) Tego rodzaju zmiana będzie wymagać odpowiedniej i równoczesnej zmiany kompetencji Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, tak jak są one określone w art. 2 decyzji 2001/528/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 2001/528/WE wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Komitet pełni rolę doradczą wobec Komisji w kwestiach polityki oraz przy opracowaniu propozycji legislacyjnych, które Komisja może przyjąć w dziedzinie papierów wartościowych, w tym w kwestiach przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie tego samego dnia jak każda ewentualna dyrektywa zmieniająca zadania Komitetu Kontaktowego UCITS i przekazująca te zadania Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
ustanawiająca Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/9/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające odpowiednio Komitet Europejskich Instytucji Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) W rezolucjach z dnia 5 lutego i 21 listopada 2002 r. Parlament Europejski zatwierdził czteropoziomowe podejście zalecane w raporcie końcowym Komitetu Mędrców w sprawie regulacji europejskich rynków papierów i wezwał do rozszerzenia niektórych aspektów tego podejścia na sektory bankowości i ubezpieczeń z zastrzeżeniem wyraźnego zobowiązania Rady do reformy i zagwarantowania właściwej równowagi instytucjonalnej.
(3) Dnia 3 grudnia 2002 r. Rada wezwała Komisję do wdrożenia takich uzgodnień w dziedzinie bankowości, ubezpieczeń i emerytur pracowniczych i jak najszybszego ustanowienia nowych komitetów doradzających w tych dziedzinach.
(4) Dyrektywa Rady 91/675/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. ustanawiająca Komitet ds. Ubezpieczeń [3] ustanowiła komitet doradzający Komisji w sprawach rozwoju przepisów w dziedzinie ubezpieczeń.
(5) Komisja zaproponowała dyrektywę zmieniającą między innymi dyrektywę 91/675/EWG, pierwszą dyrektywę Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], zmienioną dyrektywą 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie [5] i dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], skreślającą doradcze funkcje Komitetu ds. Ubezpieczeń.
(6) Taka zmiana wymaga odpowiedniego i jednoczesnego utworzenia nowej grupy doradczej w celu doradzania Komisji w sprawach rozwoju prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie ubezpieczeń i emerytur pracowniczych, odtąd zwanej "Europejskim Komitetem ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych".
(7) Aby to zapewnić, niniejsza decyzja powinna wejść w życie w tym samym czasie co każda dyrektywa uchylająca funkcje czysto doradcze Komitetu ds. Ubezpieczeń.
(8) Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych powinien być właściwy do rozpatrzenia każdego pytania odnoszącego się do stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących dziedziny ubezpieczeń i emerytur pracowniczych, w szczególności powinien doradzać Komisji w sprawie nowych wniosków dotyczących nowych przepisów w tych dziedzinach, które Komisja zamierza przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie; jednakże w dziedzinie emerytur pracowniczych Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych nie powinien zajmować się aspektami prawa pracy i prawa socjalnego, takimi jak organizacja systemów emerytalnych, obowiązkowe członkostwo lub postanowienia wynikające ze zbiorowych układów pracy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Grupa doradcza ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych we Wspólnocie, zwana "Europejskim Komitetem ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych" (dalej zwanym "Komitetem"), zostaje niniejszym ustanowiona.
Artykuł 2
1.
Komitet doradza Komisji, na jej wezwanie, w kwestiach polityki dotyczącej ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych, jak również w kwestiach dotyczących jej wniosków w tych dziedzinach.
Komitet rozpatruje sprawy dotyczące stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących sektorów ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych, w szczególności dyrektyw w sprawie ubezpieczeń, reasekuracji i emerytur pracowniczych.
2.
Komitet nie rozpatruje szczególnych problemów dotyczących firm ubezpieczeń indywidualnych lub reasekuracji ani instytucji zajmujących się emeryturami pracowniczymi.
3.
Komitet nie zajmuje się aspektami prawa pracy i prawa socjalnego, takimi jak organizacja systemów emerytalnych, obowiązkowe członkostwo lub postanowienia wynikające ze zbiorowych układów pracy.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich wysokiego szczebla.
Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
2.
Przewodniczący Komitetu Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowionego decyzją Komisji 2004/6/WE [7] uczestniczy w posiedzeniach Komitetu jako obserwator.
3.
Komitet może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów.
4.
Sekretariat Komitetu jest prowadzony przez Komisję.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny. Komitet zbiera się w stałych odstępach czasu i ilekroć wymaga tego sytuacja.
Komisja może zwołać nadzwyczajne zebranie, jeśli uważa, że sytuacja tego wymaga.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie każdej dyrektywy zmieniającej funkcje czysto doradcze Komitetu ds. Ubezpieczeń.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2003 r.
ustanawiająca Europejski Komitet Bankowy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/10/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające odpowiednio Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
(2) W rezolucjach z dnia 5 lutego i 21 listopada 2002 r. Parlament Europejski zatwierdził czterostopniowe podejście zalecane w sprawozdaniu końcowym Komitetu Mędrców do spraw regulacji europejskiego rynku papierów wartościowych i zażądał, by niektóre aspekty tego podejścia zostały rozszerzone na sektory bankowy i ubezpieczeń, z zastrzeżeniem wyraźnego zaangażowania się Rady w reformę w celu zagwarantowania właściwej równowagi instytucjonalnej.
(3) Dnia 3 grudnia 2002 r., Rada wezwała Komisję do dokonania takich uzgodnień w sektorach bankowym i ubezpieczeń, jak i emerytur oraz niezwłocznego ustanowienia nowych komitetów doradczych w tych dziedzinach.
(4) Dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [3] ustanowiła Komitet Doradczy ds. Bankowości doradzający Komisji przy opracowywaniu przepisów prawnych i pomagający jej w wykonywaniu kompetencji wykonawczych w sektorze bankowym.
(5) Komisja zaproponowała dyrektywę zmieniającą między innymi dyrektywę 2000/12/WE, dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [4], dyrektywę 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [5] oraz dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], w celu uchylenia funkcji doradczych Komitetu Doradczego ds. Bankowości.
(6) Zmiany te wymagają odpowiedniego i jednoczesnego utworzenia nowej grupy doradczej, która będzie doradzała Komisji przy rozwijaniu wspólnotowych bankowych przepisów prawnych, zwanego "Europejskim Komitetem Bankowym".
(7) W celu uniknięcia dublowania prac niniejsza decyzja wchodzi w życie w tym samym czasie co dyrektywa uchylająca czysto doradcze funkcje Komitetu Doradczego ds. Bankowości.
(8) Kiedy Europejski Komitet Bankowy wyda opinię w sprawie przepisów mających zastosowanie jednocześnie do instytucji kredytowych i do przedsiębiorstw inwestycyjnych, jego skład powinien zagwarantować, że jest brana pod uwagę perspektywa przedsiębiorstw inwestycyjnych.
(9) Utworzenie Europejskiego Komitetu Bankowego nie powinno wykluczyć innych form współpracy pomiędzy różnymi organami mającymi swój udział przy regulowaniu i nadzorze instytucji kredytowych, zwłaszcza w ramach Komitetu Europejskich Kontrolerów Bankowych, ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE [7],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się grupę doradczą w zakresie działalności bankowej we Wspólnocie, zwaną "Europejskim Komitetem Bankowym", dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Na prośbę Komisji Komitet doradza Komisji w zakresie polityki odnoszącej się do działalności bankowej, jak również w zakresie objętym propozycjami Komisji w tej dziedzinie.
Artykuł 3
Komitet składa się z wysokich przedstawicieli Państw Członkowskich.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przewodniczący Komitetu Europejskich Kontrolerów Bankowych ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE uczestniczy w posiedzeniach Komitetu w charakterze obserwatora.
Europejski Bank Centralny reprezentowany jest przez jednego obserwatora.
Na swoje posiedzenia Komitet może zapraszać ekspertów i obserwatorów
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Artykuł 4
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Posiedzenia Komitetu zwoływane są regularnie, jak również wtedy gdy wymaga tego sytuacja.
Komisja może zarządzić zwołanie nadzwyczajnego posiedzenia Komitetu, jeśli tylko uzna to za konieczne.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w tym samym dniu co jakakolwiek dyrektywa uchylająca czysto doradcze funkcje Komitetu Doradczego ds. Bankowości.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 2003 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin uprawnych i warzyw oraz winorośli zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE na lata 2004–2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4836)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/11/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 4 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [3], w szczególności jej art. 16 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [4], w szczególności jej art. 20 ust. 4, 5 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [5], w szczególności jej art. 26 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [6], w szczególności jej art. 43 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [7], w szczególności jej art. 20 ust. 3, 4 i 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [8], w szczególności jej art. 23 ust. 3, 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE przewidują niezbędne uzgodnienia dokonywane przez Komisję ds. Wspólnotowych Porównawczych Prób i Analiz Nasion i Materiału Rozmnożeniowego.
(2) Zostało ogłoszone zaproszenie do przedkładania projektów (2003/C 159/08) [9] w sprawie przeprowadzenia powyższych prób i analiz.
(3) Dokonano oceny ofert zgodnie z kryteriami wyboru i akceptacji wymienionymi w powyższym zaproszeniu do przedkładania projektów.
Należy określić projekty, instytucje odpowiedzialne za przeprowadzenie analiz oraz koszty dopuszczalne, jak również wspólnotowy wkład finansowy odpowiadający 80 % kosztów dopuszczalnych.
(4) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy należy przeprowadzić w latach 2004–2005 na nasionach i materiale rozmnożeniowym zebranym w 2003 r., jak również należy określać szczegóły tych prób i analiz, koszty dopuszczalne, maksymalny wspólnotowy wkład finansowy w układzie rocznym, w umowie podpisanej przez intendenta Komisji i instytucję odpowiedzialną za przeprowadzanie prób.
(5) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających ponad jeden rok, części prób i analiz po pierwszym roku powinny być zatwierdzone przez Komisję, pod warunkiem dostępności niezbędnych środków, bez dalszych odwołań do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
(6) Należy zapewnić właściwą reprezentatywność próbek objętych próbami i analizami, przynajmniej dla niektórych wybranych roślin.
(7) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona roślin, o których mowa, są zazwyczaj reprodukowane lub stanowią przedmiot obrotu na ich terytoriach, w celu umożliwienia wyciągnięcia z nich właściwych wniosków.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy przeprowadza się w latach 2004–2005 na nasionach i materiale rozmnożeniowym roślin wymienionych w Załączniku.
Koszty dopuszczalne, jak również maksymalny wspólnotowy wkład finansowy w odniesieniu do prób i analiz w 2004 roku są określone w Załączniku.
Dane szczegółowe dotyczące prób i analiz określa Załącznik.
Artykuł 2
W zakresie, w jakim nasiona i materiał rozmnożeniowy roślin wymienionych w Załączniku są zwykle reprodukowane lub stanową przedmiot obrotu na terytoriach danych Państw Członkowskich, państwa te pobierają próbki danego materiału i udostępniają je Komisji.
Artykuł 3
W zależności od możliwości budżetowych, Komisja może podjąć decyzję o kontynuacji prób i analiz określonych w Załączniku w 2005 r.
Maksymalny wspólnotowy wkład finansowy, odpowiadający 80 % dopuszczalnych kosztów próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie, nie przekracza kwot wymienionych w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2003/812/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5046)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/19/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/721/WE [2], w szczególności jej art. 10, ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/812/WE [3] ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG.
(2) W celu wprowadzenia w życie niniejszego prawa w tym samym czasie co innych praw ustanawiających wykaz państw i świadectw produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, konieczne jest przesunięcie terminu stosowania decyzji 2003/812/We z dnia 1 stycznia 2004 r. na dzień 1 maja 2004 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 2003/812/WE datę "1 stycznia 2004 r." zastępuje się datą "1 maja 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z 14 grudnia 2004 r.
dotycząca zatwierdzenia wielkości emisji monet euro w 2005 r.
(EBC/2004/19)
(2004/899/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1 stycznia 1999 r. Europejski Bank Centralny (EBC) dysponuje wyłącznym prawem do zatwierdzania wielkości emisji monet przez Państwa Członkowskie, które wprowadziły walutę euro (zwane dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi").
(2) Uczestniczące Państwa Członkowskie przedstawiły EBC do zatwierdzenia własne szacunki wielkości emisji monet euro w 2005 r., wraz z odpowiednimi wyjaśnieniami dotyczącymi stosowanej metodologii prognozowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdzenie wielkości emisji monet euro w 2005 r.
EBC zatwierdza niniejszym wielkość emisji monet emitowanych przez uczestniczące Państwa Członkowskie w 2005 r., zgodnie z następującą tabelą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Przepis końcowy
Niniejsza decyzja skierowana jest do uczestniczących Państw Członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 14 grudnia 2004 r.
Prezes EBC
Jean-Claude Trichet
--------------------------------------------------
Decyzja nr 20/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 grudnia 2003 r.
ustanawiająca ogólne warunki ramowe finansowania działań Wspólnoty wspomagających politykę ochrony konsumentów w latach 2004–2007
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ:
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 153,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polityka ochrony konsumentów ma zasadnicze znaczenie dla dwóch celów strategicznych Komisji ustanowionych w komunikacie Komisji w sprawie celów strategicznych na lata 2000–2005 "Nadając kształt nowej Europie" [3], mianowicie dla wspierania nowej agendy gospodarczej i społecznej w kontekście modernizacji gospodarki europejskiej i zapewnienia obywatelom Europy lepszej jakości życia.
(2) Obecna strategia polityki ochrony konsumentów na lata 2002–2006 wyznaczyła trzy zasadnicze cele.
Zostaną one wykonane za pomocą działań zawartych w stale aktualizowanym programie regularnie poddawanym przeglądowi przez Komisję.
(3) Przyznawania funduszy na działania wdrażane według celów zawartych w niniejszych warunkach ramowych powinno się dokonywać zgodnie z celami i działaniami zawartymi w strategii polityki ochrony konsumentów.
Ponadto należy przyznać większy priorytet działalności zmierzającej do zintegrowania interesów konsumentów z innymi obszarami działalności zgodnie z art. 153 Traktatu, łącznie z trzema zasadniczymi celami strategii polityki ochrony konsumentów.
(4) Zgodnie ze strategią polityki ochrony konsumentów, polityka ochrony konsumentów w zakresie niniejszych warunków ramowych powinna obejmować bezpieczeństwo usług i produkty nieprzeznaczone do spożycia, a także interesy gospodarcze konsumentów UE.
Działania odnoszące się do bezpieczeństwa żywności nie są objęte niniejszymi warunkami ramowymi.
(5) Zgodnie z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej ogólne cele Unii Europejskiej obejmują osiągnięcie zrównoważonego i stałego rozwoju.
Zgodnie z Deklaracją z Johannesburga w sprawie zrównoważonego rozwoju, Światowego szczytu w sprawie zrównoważonego rozwoju i procesu z Cardiff, należy podjąć działania w celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju.
(6) Niniejsze warunki ramowe powinny przewidywać działania Wspólnoty, zgodnie z ustanowioną w art. 5 Traktatu zasadą pomocniczości, wspomagające i tworzące kompetencje organizacji i organów promujących interesy konsumentów na poziomie Wspólnoty, krajowym lub regionalnym.
(7) Poza działaniami zawartymi w niniejszych warunkach ramowych Komisja powinna także zapewnić, aby organizacje konsumenckie oraz inne znaczące organizacje pozarządowe mogły przyczyniać się do wdrażania strategii polityki ochrony konsumentów poprzez zaangażowanie w pracę Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów ustanowionej decyzją Komisji 2003/709/WE [4].
(8) Niniejsze warunki ramowe powinny przewidywać działania wspólnie podejmowane przez Komisję i jedno lub więcej Państw Członkowskich, aby wdrażać cele polityki ochrony konsumentów.
(9) W ogólnym interesie europejskim, zgodnie z art. 108 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE, Euratomu) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] zwanym dalej "rozporządzeniem finansowym", jest reprezentowanie na poziomie Wspólnoty interesów konsumentów w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, interesów gospodarczych, jak również interesów konsumentów w zakresie rozwijania norm dla produktów i usług.
(10) Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres obowiązywania niniejszych warunków ramowych, ramy finansowe stanowiące nadrzędny punkt odniesienia w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją ds. Dyscypliny Budżetowej i poprawy procedury budżetowej [6], dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.
(11) W celu poprawy efektywności i wpływu działalności europejskich organizacji konsumenckich oraz organizacji konsumenckich reprezentujących interesy konsumentów w zakresie rozwijania norm dla produktów i usług na poziomie wspólnotowym wkłady finansowe na rzecz kwalifikujących się organizacji mogą być przedmiotem umów ramowych o partnerstwie na okres obowiązywania niniejszych warunków ramowych.
(12) W celu poprawy wydajności administracji, skuteczności i oddziaływania szczególnych projektów przynajmniej co dwa lata należy publikować zaproszenia do składania szczególnych projektów oraz należy zapewnić wsparcie dla maksymalnie 75 % kosztów kwalifikujących się wydatków na wdrażane projekty.
(13) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dalej zwane "Porozumieniem EOG") przewiduje, że państwa Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu uczestniczące w Europejskim Obszarze Gospodarczym (dalej zwane "krajami EOG/EFTA") powinny, między innymi, wzmocnić i poszerzyć współpracę w ramach działalności Wspólnoty w obszarze ochrony konsumentów.
(14) Niniejsze ogólne warunki ramowe powinny otworzyć krajom stowarzyszonym możliwość udziału zgodnie z warunkami ustanowionymi w odpowiednich umowach dwustronnych ustanawiających ogólne zasady ich udziału w programach wspólnotowych.
(15) W celu zwiększenia znaczenia i oddziaływania niniejszych warunków ramowych należy podejmowane działania stale monitorować i regularnie oceniać, aby, w odpowiednim przypadku, wprowadzić konieczne zmiany.
(16) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Decyzja ustanawia ogólne warunki ramowe dla działań Wspólnoty wspomagające politykę ochrony konsumenta, dalej zwane "warunkami ramowymi", na okres określony w art. 5 ust. 1.
2.
Działania, które mają zostać podjęte na podstawie niniejszych warunków ramowych, uzupełniają działania podjęte przez Państwa Członkowskie i w Państwach Członkowskich w celu ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów, a także w celu promowania ich prawa do informacji i wykształcenia oraz organizowania się, aby zabezpieczać własne interesy.
Artykuł 2
Dziedziny działania
Działania, które należy podjąć w związku z niniejszymi warunkami ramowymi, dotyczą następujących szczególnych dziedzin:
a) ochrony zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa w odniesieniu do usług i produktów nieprzeznaczonych do spożycia;
b) ochrony interesów gospodarczych i prawnych konsumentów;
c) promocji informacji i edukacji konsumentów;
d) zachęcania organizacji konsumenckich do udzielania się na poziomie europejskim.
Artykuł 3
Cele działania
Działania, które należy podjąć w ramach niniejszych warunków ramowych, pomagają osiągnąć następujące ogólne cele:
a) zapewnienie równomiernie wysokiego poziomu ochrony konsumentów, w szczególności poprzez ustanowienie wspólnych zasad i praktyk ochrony konsumentów i integrowania interesów konsumentów z innymi politykami wspólnotowymi;
b) efektywne egzekwowanie zasad ochrony konsumentów, w szczególności poprzez badania rynkowe, współpracę w zakresie administracji i egzekwowania prawa, dostęp konsumentów do informacji o usługach i produktach nieprzeznaczonych do spożycia i dostęp konsumentów do mechanizmów rozwiązywania skarg i sporów; oraz
c) właściwe zaangażowanie organizacji konsumenckich w rozwój polityki ochrony konsumentów i innych polityk wspólnotowych dotyczących interesów konsumentów.
Artykuł 4
Rodzaje działań
1.
Działania, które należy podjąć w związku z niniejszymi warunkami ramowymi, są wymienione w załączniku według celów.
2.
Działania od 1 do 8, od 11 do 15 oraz 19 przeprowadzane są wykonywane przez Komisję.
3.
Działania 9 i 10 finansowane są razem przez Wspólnotę i jedno lub więcej Państw Członkowskich lub przez Wspólnotę i właściwe władze uczestniczących państw trzecich zgodnie z art. 9.
4.
Działania 16, 17 i 18 korzystają z wkładów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 5
Finansowanie
1.
Ramy finansowe do wykonania niniejszej decyzji w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. ustanawia się na 72 mln EUR, z których 54 mln EUR przypadają na okres do 31 grudnia 2006 r.
2.
Kwotę zaproponowaną na okres po dniu 31 grudnia 2006 r. uważa się za zatwierdzoną, jeżeli jest ona zgodna z perspektywą finansową na okres rozpoczynający się w 2007 r.
3.
Organ budżetowy zatwierdza roczne środki w granicach perspektywy finansowej.
Artykuł 6
Wkład finansowy
1.
Wkład Wspólnoty we wspólne działania 9 i 10 wyniesie co do zasady 50 % i nie przekracza w żadnym przypadku 70 % całkowitych kosztów działania.
Komisja jasno wyznacza wspólne działania, które będą się kwalifikowały do wniesienia wkładu finansowego powyżej 50 %.
2.
Wkłady finansowe na działanie 16 nie przekraczają 50 % wydatków związanych z wykonaniem kwalifikujących się działań.
3.
Wkłady finansowe na działanie 17 nie przekraczają 95 % wydatków związanych z wykonaniem kwalifikujących się działań.
4.
Ponowne przyznanie wkładów finansowych na działania 16 i 17 dla kwalifikujących się organizacji, które w poprzednim roku aktywnie i skutecznie reprezentowały interesy konsumentów, nie podlegają zasadzie stopniowego zmniejszania.
5.
Wkłady finansowe na działanie 18 wyniosą co do zasady 50 % i w żadnym przypadku nie przekroczą 75 % kwalifikujących się wydatków na wykonanie projektu.
Komisja jasno określa szczegółowe projekty, które będą kwalifikowały się do wniesienia wkładu finansowego powyżej 50 %.
Artykuł 7
Beneficjenci
1.
Wkłady finansowe na wspólne działania 9 i 10 mogą zostać przyznane podmiotowi publicznemu lub podmiotowi o celu niezarobkowym wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie lub odnośne właściwe władze za zgodą Komisji.
2.
Wkłady finansowe na działanie 16 mogą zostać przyznane europejskim organizacjom konsumenckim, które:
a) są pozarządowe, nie mają celu zarobkowego, niezależne od interesów przemysłowych, handlowych i biznesowych lub innych sprzecznych interesów, a ich najważniejszymi celami i działalnością są promocja oraz ochrona zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów Wspólnoty;
b) są upoważnione do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym przez krajowe organizacje konsumenckie w przynajmniej połowie Państw Członkowskich które, zgodnie z krajowymi przepisami lub praktyką, reprezentują konsumentów, a także działają na poziomie regionalnym lub krajowym; oraz
c) przedłożyły Komisji dostateczne wyjaśnienia dotyczące swoich członków, przepisów wewnętrznych i źródeł finansowania.
3.
Wkłady finansowe dla działania 17 mogą być przyznane europejskim organizacjom konsumenckim, które:
a) są pozarządowe, nie mają celu zarobkowego, niezależne od interesów przemysłowych, handlowych i biznesowych lub innych konfliktogennych interesów, a ich najważniejszymi celami i działalnością jest reprezentowanie interesów konsumentów w procesie standardyzacji na poziomie wspólnotowym; oraz
b) są upoważnione w co najmniej dwóch trzecich Państw Członkowskich do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym:
- przez podmioty reprezentujące zgodnie z krajowymi przepisami lub praktyką krajowe organizacje konsumenckie w Państwach Członkowskich, lub
- o ile podmioty takie nie istnieją, przez krajowe organizacje konsumenckie w Państwach Członkowskich, które zgodnie z krajowymi przepisami lub praktyką reprezentują konsumentów i działają na poziomie krajowym.
4.
Wkłady finansowe na działanie 18 mogą być przyznane osobie prawnej lub stowarzyszeniu osób prawnych, włączając odpowiednie niezależne podmioty publiczne i regionalne organizacje konsumenckie, które działają niezależnie od przemysłu i handlu i są odpowiedzialne za wykonanie projektów.
Artykuł 8
Wykluczenie
Wnioskodawców lub oferentów i wykonawców uznanych winnymi składania fałszywych oświadczeń lub rażącego niedopełnienia wynikających z umowy zobowiązań wyłącza się z przyznawania dalszych zleceń zgodnie z art. 96 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 9
Udział państw trzecich
Udział w niniejszych warunkach ramowych jest otwarty dla:
a) państw EFTA/EOG zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;
b) krajów stowarzyszonych zgodnie z warunkami ustanowionymi w odpowiednich umowach dwustronnych ustanawiających ogólne zasady dotyczące ich udziału w programach wspólnotowych.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
1.
Komisja zapewnia spójność działań wykonanych w ramach niniejszych warunków ramowych ze strategią polityki ochrony konsumentów.
2.
Komisja zapewnia spójność i komplementarność między działaniami wykonanymi w ramach niniejszych warunków ramowych a innymi programami wspólnotowymi i inicjatywami.
Artykuł 11
Program pracy
Komisja przyjmuje roczny program pracy zawierający:
a) priorytety dla działań w ramach poszczególnych celów;
b) podział budżetu rocznego według rodzajów działań wymienionych w art. 4;
c) planowany harmonogram zaproszeń do składania ofert, wspólnych działań i konkursów;
d) w przypadku konkursów, wybór i kryteria udzielania zamówień dla działań 16, 17 i 18, kryteria dla wkładów finansowych powyżej 50 % dla działania 18 i dostępną indykatywną kwotę przeznaczoną na każdy z konkursów, zgodnie z odnośnymi przepisami rozporządzenia finansowego, a także przy uwzględnieniu w najszerszym możliwym zakresie potrzeby ustalenia prostych wymogów administracyjnych, w szczególności w przypadku niewielkich kwot nakładów finansowych na szczególne projekty.
Artykuł 12
Publikacja i procedury
1.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji:
a) konkurs dla działań 16 i 17; oraz
b) przynajmniej co 2 lata konkurs dla działania 18, przedstawiający priorytety działania, które ma być podjęte.
2.
Na wczesnym etapie procedury oceny wniosków o przyznanie wkładów finansowych Komisja informuje wnioskodawców, w przypadku gdy się oni nie kwalifikują lub gdy ich wniosek nie zawiera informacji niezbędnych do zweryfikowania zgodności wniosku z kryteriami wyboru.
3.
W okresie 3 miesięcy od nieprzekraczalnego terminu na złożenie wniosków Komisja decyduje o przyznaniu wkładów finansowych dla działań 16, 17 i 18.
4.
Lista odbiorców wkładów finansowych oraz lista działań finansowanych w ramach niniejszych warunków ramowych jest corocznie publikowana na stronie internetowej Komisji z podaniem kwot.
Artykuł 13
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja zapewnia efektywne i regularne monitorowanie działań podejmowanych w ramach niniejszych warunków ramowych oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w połowie okresu w sprawie wykonywania niniejszych warunków ramowych do dnia 31 grudnia 2005 r.
Komisja corocznie informuje Parlament Europejski w przypadku, gdy proces decyzyjny dotyczący wniosków dla działań 16, 17 i 18 przekroczy trzymiesięczny okres określony w art. 12 ust. 3.
2.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające działania przeprowadzone na podstawie niniejszych warunków ramowych, zanim przedłoży propozycję przedłużenia ich obowiązywania, w każdym razie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 14
Wykonanie działań
1.
Komisja odpowiada za zarządzanie i wykonanie niniejszej decyzji zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
2. Działania przewidziane w art. 4 ust. 3 i 4 oraz art. 11 są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Artykuł 15
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu stosuje się art. 3 ust. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej art. 8.
3.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
Wejście w życie
Decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 grudnia 2003 r.
ustalająca orientacyjne przydziały dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji, na środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres 2004-2006 r.
(2004/21/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 46 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przydział środków na zobowiązania na środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich włączony do programów w ramach Celu 1 jest współfinansowany przez Sekcję Orientacji EFOGR zgodnie z art. 35 ust. 2, tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(2) Wsparcie wspólnotowe dla innych środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich jest współfinansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR zgodnie z art. 47a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(3) Rada Europejska na posiedzeniach w Kopenhadze w grudniu 2002 r. ustaliła perspektywę finansową dotyczącą rozwoju obszarów wiejskich i środki towarzyszące finansowane z EFOGR, Sekcja Gwarancji dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji na okres 2004-2006 r. (załącznik I do konkluzji Prezydencji).
(4) Zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Komisja dokonuje wstępnego przydziału Państwom Członkowskim na środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich współfinansowanych w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, w podziale rocznym i stosując obiektywne kryteria, które uwzględniają szczególne sytuacje oraz potrzeby, a także wysiłki, które mają być podjęte, w szczególności na rzecz środowiska, tworzenia miejsc pracy i zachowania krajobrazu.
(5) Orientacyjne przydziały wyrażone w cenach z 1999 r. znajdujące się w deklaracji załączonej do Aktu Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2] zostały przeliczone na ceny bieżące.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wstępne przydziały dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji dla wsparcia rozwoju obszarów wiejskich współfinansowanego przez Sekcję Gwarancji EFOGR na okres 2004-2006 r. określone są w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z zastrzeżeniem i z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Decyzja Komisji
z dnia 29 grudnia 2003 r.
przewidująca wszczęcie dochodzenia na mocy art. 27 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 odnoszącego się do naruszenia wolności zrzeszania się na Białorusi
(2004/23/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji nr 1686/2003 [2], w szczególności jego art. 27 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja otrzymała informacje dotyczące domniemanych naruszeń wolności zrzeszania się na Białorusi.
Informacja została dostarczona wspólnie przez Międzynarodową Konfederację Wolnych Związków Zawodowych (ICFTU), Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz Światową Konfederację Pracy (WCL).
(2) art. 26 ust. 1 lit. b) przewiduje tymczasowe wycofanie preferencji taryfowych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzących z kraju korzystającego za "poważne i systematyczne naruszanie wolności zrzeszania się, prawa do rokowań zbiorowych lub zasady niedyskryminacji w zakresie zatrudnienia i zawodu, lub zatrudniania dzieci, zgodnie z definicjami zawartymi w odpowiednich Konwencjach MOP"
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Preferencji Ogólnych,
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/657/WE w odniesieniu do ustalania minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) dla niektórych pozostałości w żywności pochodzenia zwierzęcego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4961)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/25/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecność pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego jest przedmiotem obaw w zakresie zdrowia publicznego.
Decyzja Komisji 2002/657/WE z 12 sierpnia 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 96/23/EC dotyczącą wyników metod analitycznych i ich interpretacji [3], zmieniona decyzją 2003/181/WE [4], przewiduje procedurę stopniowego ustanowienia minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) dla metod analitycznych wykrywania substancji, których wykorzystanie nie jest dozwolone lub jest szczególnie zabronione we Wspólnocie.
(2) W wyniku wykrycia pozostałości malachitu zieleni, substancji farmakologicznie aktywnej której wykorzystywanie w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt przeznaczonych do spożycia nie jest dozwolone we Wspólnocie, oraz jego metabolitu leukomalachitu zieleni w produktach akwakultury, w konsultacji z Laboratoriami Referencyjnymi Wspólnoty, krajowymi laboratoriami referencyjnymi oraz z Państwami Członkowskimi, uzgodniono poziom dla zharmonizowanych MRPL w odniesieniu do tej substancji.
(3) Zachodzi konieczność ustanowienia zharmonizowanych poziomów w odniesieniu do kontrolowania przedmiotowych substancji, celem zapewnienia jednakowego poziomu ochrony konsumentów w całej Wspólnocie.
(4) Dlatego decyzja 2002/657/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/657/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, aby metody analityczne stosowane do celów wykrywania poniższych substancji spełniały minimalne wymagane wartości graniczne wydajności (MRPL) określone w załączniku II, w stosunku do form określonych w tym załączniku:
a) chloramfenikol;
b) metabolity nitrofuranu;
c) medroksyprogesteron;
d) malachit zieleni.";
2) załącznik II do decyzji 2002/657/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiająca szczególne warunki przy przywozie przetworzonych i zamrożonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z Peru i uchylająca decyzje 2001/338/WE i 95/174/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5053)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/30/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/174/WE z dnia 7 marca 1995 r. ustanawiająca specjalne warunki przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Peru [3], stanowi, że przy przywozie żywych małż z Peru muszą być spełnione warunki sanitarne.
(2) Po stwierdzeniu uchybień podczas wizyty kontrolnej w Peru w kwietniu 2001 r. Komisja przyjęła decyzję 2001/338/WE z dnia 27 kwietnia 2001 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do małży przywożonych lub pochodzących z Peru [4].
W trakcie wizyty, stwierdzono, że nie dokonywano wywozu żywych mięczaków z Peru oraz, że właściwe władze peruwiańskie nie zastosowały żadnych środków kontroli w odniesieniu do chorób mięczaków.
(3) W wyniku nowej wizyty kontrolnej w Peru przeprowadzonej w maju 2002 r. stwierdzono satysfakcjonującą poprawę warunków sanitarnych oraz naprawę niektórych uchybień w związku z kontrolą sanitarną zastosowaną przez władze peruwiańskie.
Zebrane informacje umożliwiły Komisji przyjęcie decyzji Komisji 2003/509/WE z dnia 10 lipca 2003 r. zmieniającą decyzję 2001/338/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do małży pochodzących z Peru [5].
(4) Gwarancje udzielone przez właściwe organy, poparte dokumentami dowodowymi, wykazały, że uchybienia stwierdzone podczas misji kontrolnej zostały naprawione.
Dlatego, ponieważ środki ochronne przewidziane na podstawie decyzji Komisji 2001/338/WE nie są już konieczne, decyzję tę należy uchylić.
(5) Ponadto Peru ma zamiar dokonywać wywozu do Wspólnoty wyłącznie zamrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymogami decyzji Komisji 2003/774/WE z dnia 30 października 2003 r. zatwierdzającej niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małż i ślimaków morskich [6].
W związku z tym, szczególne warunki przywozu powinny dotyczyć wyłącznie przetworzonych małży. Należy także wyznaczyć obszary produkcyjne, na których można dokonywać połowu małż, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG.
Dlatego należy odpowiednio ustanowić nowe szczególne warunki przywozu oraz uchylić decyzję 95/174/WE.
(6) Inne warunki przywozu powinny być tymi, które zostały już ustanowione w decyzji Komisji 95/173/WE ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Peru [7].
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Ministerio de la Salud, Direccion General de Salud Ambiental (DIGESA)" jest właściwym organem w Peru do sprawdzania i poświadczania zgodności żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG.
Artykuł 2
1.
Przetworzone lub zamrożone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Peru oraz przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Wysyłane partie spełniają warunki ustanowione w decyzji 95/173/WE.
Artykuł 3
Decyzje 95/174/EWG oraz 2001/338/WE tracą moc.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 13 stycznia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do Gujany, Kenii, Serbii i Czarnogóry oraz Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5007)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/36/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/296/WE z dnia 22 kwietnia 1997 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] wymienia kraje i terytoria z których przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest dozwolony.
Część I Załącznika do tej decyzji wymienia kraje i terytoria objęte decyzją szczególną na podstawie dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3], natomiast część II tego Załącznika wymienia kraje i terytoria wymogi art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE.
(2) Decyzje Komisji 2004/40/WE [4], 2004/39/WE [5], 2004/37/WE [6] i 2004/38/WE [7] ustanawiają specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących odpowiednio z Gujany, Kenii, Serbii i Czarnogóry oraz Egiptu,.
Dlatego te państwa powinny zostać dodane do wykazu w części I Załącznika do decyzji 97/296/WE.
(3) Dlatego decyzja 97/296/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Niniejsza decyzja powinna stać się skuteczna tego samego dnia co decyzje 2004/40/WE i 2004/38/WE w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa z Gujany i Egiptu.
(5) W odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa z Kenii oraz Serbii i Czarnogóry, niniejsza decyzja powinna stać się skuteczna tego samego dnia co decyzje 2004/39/WE i 2004/37/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/296/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 lutego 2004 r., w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa z Kenii oraz Serbii i Czarnogóry.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 stycznia 2004 r., w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa Gujany i Egiptu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Serbii i Czarnogóry
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5008)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/37/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona wizytacja kontrolna w Serbii i Czarnogórze w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Powyższe warunki nie dotyczą Kosowa, jak określono w rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r., które podlega międzynarodowej administracji cywilnej Misji ONZ w Kosowie.
Dlatego nie jest możliwe objęcie przywozu produktów rybołówstwa z Kosowa w niniejszej decyzji.
(3) Wymogi ustawodawstwa Serbii i Czarnogóry w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(4) W szczególności, Ministry of Agriculture, Forestry and Water Management of the Republic of Montenegro (MAFWM), zdolne jest do skutecznego kontrolowania wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(5) MAFWM udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa, nie hodowlanych, całych i świeżych, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(6) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Serbii i Czarnogóry do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
Przepisy te powinny określać, że jedynie na nie hodowlane, całe i świeże produkty rybołówstwa morskiego może zostać udzielone zezwolenie na przywóz do Wspólnoty.
(7) Konieczne jest sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych, oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy ten należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez MAFWM.
(8) Właściwe jest aby obecną decyzję stosować 45 dni po jej opublikowaniu dla zagwarantowania koniecznego okresu przejściowego.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministry of Agriculture, Forestry and Water Management of the Republic of Montenegro (MAFWM), jest właściwym organem w Serbii i Czarnogórze [3] wyznaczonym do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa w wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Serbii i Czarnogóry spełniają wymogi określone w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Produktami rybołówstwa są całe, świeże, niehodowlane ryby z połowów morskich.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, wypełniony zgodnie ze wzorem z załącznika I, składający się z jednego arkusza, podpisanego i opatrzonego datą.
3.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
4.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela MAFWM oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Na wszystkie opakowaniach należy umieścić wykonany w sposób trwały napis "Serbia i Czarnogóra" oraz numer zatwierdzenia zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 lutego 2004 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5018)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/38/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona wizytacja kontrolna w Egipcie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Egiptu w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności, General Organisation of Veterinary Services (GOVS), zdolne jest do skutecznego kontrolowania wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) GOVS udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Egiptu do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych, oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy ten należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez GOVS.
(7) Jako że produkty rybołówstwa z Egiptu zostaną po raz pierwszy dopuszczone do przywozu niniejszą dyrektywą, nie ma potrzeby ustanawiania okresu przejściowego, a okres trzech dni jest wystarczający do zapewnienia upowszechnienia tego zezwolenia.
Dlatego przywóz z tego państwa może być dozwolony trzy dni po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
General Organisation of Veterinary Services (GOVS), jest właściwym organem w Egipcie wyznaczonym do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa w wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Egiptu spełniają wymogi określone w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, wypełniony zgodnie ze wzorem z załącznika I, składający się z jednego arkusza, podpisanego i opatrzonego datą.
2.
Świadectwo zdrowia sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zdrowia musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela GOVS oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Na wszystkie opakowaniach należy umieścić wykonany w sposób trwały napis "EGIPT" oraz numer zatwierdzenia zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 stycznia 2004 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komsji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Kenii oraz uchylająca decyzję 2000/759/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5027)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/39/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona wizytacja kontrolna w Kenii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Kenii w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności, Fisheries Department (FD), zdolny jest do skutecznego kontrolowania wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) FD udzielił oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Kenii do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych, oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez FD.
(7) Decyzja Komisji 2000/759/WE z dnia 1 grudnia 2000 r. uchylająca decyzję 1999/253/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa przywożonych lub pochodzących z Kenii i Tanzanii i zmieniająca świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa pochodzących lub przywożonych z Kenii [3], przewiduje dodanie pewnych pozycji do świadectwa zdrowia towarzyszącego produktom rybołówstwa przywożonym z Kenii.
Jako że niniejsza decyzja przewiduje nowy wzór świadectwa zdrowia, właściwe jest uchylenie decyzji 2000/759/WE.
(8) Właściwe jest, aby niniejszą decyzję stosować 45 dni po jej opublikowaniu dla zagwarantowania koniecznego okresu przejściowego.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Fisheries Department (FD), jest właściwym organem w Kenii wyznaczonym do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa w wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Kenii spełniają wymogi określone w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, wypełniony zgodnie ze wzorem z załącznika I, składający się z jednego arkusza, odpowiednio podpisanego i opatrzonego datą.
2.
Świadectwo zdrowia sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zdrowia musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela FD oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Na wszystkie opakowaniach należy umieścić wykonany w sposób trwały napis "KENIA" oraz numer zatwierdzenia zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej.
Artykuł 6
Decyzja 2000/759/WE traci moc.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 lutego 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Gujany
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5044)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/40/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona wizytacja kontrolna w Gujanie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Gujany w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności, Veterinary Public Health Unit (VPHU), zdolne jest do skutecznego kontrolowania wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) VPHU udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Gujany do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych, oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez VPHU.
(7) Jako że produkty rybołówstwa z Gujany zostaną po raz pierwszy dopuszczone do przywozu niniejszą dyrektywą, nie ma potrzeby ustanawiania okresu przejściowego, a okres trzech dni jest wystarczający do zapewnienia upowszechnienia tego zezwolenia.
Dlatego przywóz z tego państwa może być dozwolony trzy dni po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Veterinary Public Health Unit (VPHU), jest właściwym organem w Gujanie wyznaczonym do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa w wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Gujany spełniają wymogi określone w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, wypełniony zgodnie ze wzorem z załącznika I, składający się z jednego arkusza, podpisanego i opatrzonego datą.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela VPHU oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Na wszystkie opakowaniach należy umieścić wykonany w sposób trwały napis "GUYANA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 stycznia 2004 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz w sprawie materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG, rozpoczętych w 2002 r.
(2004/56/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2001/896/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/896/WE określa warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG w odniesieniu do Prunus domestica, od 2002 do 2006 r.
(2) Próby i analizy wykonane w 2002 i 2003 r. powinny być kontynuowane w 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy rozpoczęte w 2002 r. w sprawie materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica są kontynuowane w 2004 r. na mocy decyzji 2001/896/WE.
Decyzja Kmisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus i Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE rozpoczętych w 2003 r.
(2004/57/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1],
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [2],
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 4 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [4],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [5],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [6],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [7],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [8],
uwzględniając decyzję Komisji 2002/756/WE z dnia 16 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych roślin na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG,66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE [9], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2002/756/WE określa warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych roślin na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE od 2003 do 2004 r.
(2) Próby i analizy wykonane w 2003 r. powinny być kontynuowane w 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe i porównawcze próby i analizy rozpoczęte w 2003 r. w sprawie materiału rozmnożeniowego i gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus i Allium ascalonicum, są kontynuowane w 2004 r. zgodnie z przepisami decyzji 2002/756/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG rozpoczętych w 2003 r.
(2004/58/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1],
uwzględniając decyzję Komisji nr 2002/745/WE z dnia 5 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin owocowych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji nr 2002/745/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz, które mają być przeprowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do Prunus domestica od 2003 r. do 2007 r.
(2) Analizy i próby przeprowadzane w 2003 r. powinny być kontynuowane w 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica, rozpoczęte w 2003 r., są kontynuowane w 2004 r. zgodnie z decyzją nr 2002/745/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE rozpoczętych w 2002 r.
(2004/59/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1],
uwzględniając decyzję Komisji nr 2001/898/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady nr 98/56/WE [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 2001/898/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz, które mają być przeprowadzone na mocy dyrektywy nr 98/56/WE w odniesieniu do roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens od 2002 r. do 2004 r.
(2) Analizy i próby przeprowadzane w 2002 r. i 2003 r. powinny być kontynuowane w 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens, rozpoczęte w 2002 r., są kontynuowane w 2004 r. zgodnie z decyzją nr 2001/898/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie kontynuacji w roku 2004 wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens oraz cebulek kwiatowych (Narcissus) na mocy dyrektywy Rady nr 98/56/WE rozpoczętych w 2003 r.
(2004/60/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowego roślin ozdobnych [1],
uwzględniając decyzję Komisji nr 2002/744/WE z dnia 5 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady nr 98/56/WE [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 2002/744/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz, które mają być przeprowadzone na mocy dyrektywy nr 98/56/WE w odniesieniu do roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens oraz cebulek kwiatowych (Narcissus) od 2003 r. do 2005 r.
(2) Analizy i próby przeprowadzane w 2003 r. powinny być kontynuowane w 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens oraz cebulek kwiatowych (Narcissus), rozpoczęte w 2003 r., są kontynuowane w 2004 r. zgodnie z decyzją nr 2002/744/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, zgodnie z którym niektóre regiony Włoch są wolne od brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5063)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/63/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej załącznik A rozdział II pkt 7 i załącznik D rozdział I lit. E,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykazy regionów Państw Członkowskich uznanych za wolne od brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła zostały zawarte w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 25 czerwca 2003 r. ustanawiającej status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich [2].
(2) Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą wypełnienie wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 64/432/EWG, w odniesieniu do prowincji Cremona, Lodi i Pavia w regionie Lombardii w celu uznania tych prowincji za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
(3) Włochy przedłożyły również Komisji dokumentację wykazującą wypełnienie wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 64/432/EWG, w odniesieniu do prowincji Milano, Lodi i Cremona w regionie Lombardii i prowincji Arezzo, Firenze, Grossetto, Livorno, Lucca, Pisa, Pistoia, Prato, i Siena w regionie Toskanii, aby prowincje te mogły zostać uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(4) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Włochy, prowincje Cremona, Lodi i Pavia w regionie Lombardii powinny zostać uznane za oficjalnie wolne od brucelozy bydła, a prowincje Milano, Lodi i Cremona w regionie Lombardii i prowincje Arezzo, Firenze, Grossetto, Livorno, Lucca, Pisa, Pistoia, Prato, i Siena w regionie Toskanii powinny zostać uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/467/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W załącznikach II i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
P6_TA (2004) 0064
Wybór Komisji (decyzja)
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wyboru nominowanej Komisji
Parlament Europejski,
- uwzględniając art. 214 ust. 2 Traktatu WE oraz art. 127 ust. 2 Traktatu Euratom,
- uwzględniając art. 99 Regulaminu,
- uwzględniając decyzję 2004/536/WE [1] Rady zebranej na szczeblu głów państw i szefów rządów z dnia 29 czerwca 2004 r. o nominowaniu José Manuela Durão Barroso na Przewodniczącego Komisji,
- uwzględniając swoją decyzje z dnia 22 lipca 2004 r. dotyczącą wyboru José Manuela Durão Barroso na Przewodniczącego Komisji [2],
- uwzględniając decyzję 2004/642/WE, Euratom [3] Rady z dnia 13 września 2004 r., podjętą w porozumieniu z wybranym Przewodniczącym Komisji, dotyczącą osób, które zamierza nominować na Członków Komisji,
- uwzględniając decyzję 2004/753/WE, Euratom [4] Rady z dnia 5 listopada 2004 r., podjętą w porozumieniu z wybranym Przewodniczącym Komisji, dotyczącą osób, które zamierza nominować na Członków Komisji,
- uwzględniając przesłuchania desygnowanych Członków Komisji przed właściwymi komisjami parlamentarnymi, przeprowadzone między 27 września i 11 października 2004 r. oraz 15 i 16 listopada 2004 r.,
- uwzględniając wyniki wspólnych obrad Konferencji Przewodniczących i wybranego Przewodniczącego Komisji, przeprowadzone między 21 października 2004 r. i 5 listopada 2004 r.,
- uwzględniając wyniki obrad Konferencji Przewodniczących z dnia 16 listopada 2004 r.,
- uwzględniając oświadczenia wybranego Przewodniczącego Komisji, złożone na posiedzeniu plenarnym w dniach 26 i 27 października 2004 r. oraz 17 i 18 listopada 2004 r.;
1. wybiera Komisję na kadencję od dnia 22 listopada 2004 r. do dnia 31 października 2009 r.;
2. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie.
[1] Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 15.
[2] Protokół posiedzenia z tego dnia, P6_PV (2004) 07-22. pkt. 8.2.
[3] Dz.U. L 294 z 17.9.2004, str. 30.
[4] Dz.U. L 333 z 9.11.2004, str. 12.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 6 stycznia 2004 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2000/807/WE w celu uwzględnienia dokonanego dostosowania regionów w Niderlandach
(notyfikowana jako dokument nr K(2003) 5312)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/67/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/807/WE [2] ustanawia skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG.
(2) Podczas opracowywania planu zwalczania chorób zwierzęcych, Niderlandy przeprowadziły dostosowanie regionów na swoim terytorium.
Zostały ustanowione granice nowych regionów w celu ułatwienia kontroli w przypadku ogniska choroby.
Dostosowanie regionów w Niderlandach wpływa na System Zgłaszania Chorób Zwierząt (ADNS) określony w decyzji 2000/807/WE.
Nowe regiony (compartments) powinny zatem zastąpić obecnie istniejące jednostki w ADNS.
(3) W zawiązku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2000/807/WE.
(4) W celu ochrony poufności przekazywanych danych, załącznik do niniejszej decyzji nie powinien być publikowany.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Załącznik V do decyzji 2000/807/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2003 r.
przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz obszarów w alpejskim regionie biogeograficznym mających znaczenie dla Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4957)
(2004/69/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
Alpejski region biogeograficzny, o którym mowa w art. 1 lit. c) ppkt iii) dyrektywy 92/43/EWG, obejmuje wspólnotowe terytorium Alp (Austria, Włochy, Niemcy, Francja), Pireneje (Francja i Hiszpania), Apeniny (Włochy) oraz północne Góry Skandynawskie (Szwecja i Finlandia), zgodnie z kartą biogeograficzną zatwierdzoną dnia 23 października 2000 r. przez Komitet "Habitats" utworzony na mocy art. 20 dyrektywy.
Wykazy obszarów tego regionu proponowane jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 1 dyrektywy 92/43/EWG zostały odpowiednio przekazane Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, przez Austrię 24 października 2003 r., Włochy – 11 września 2003 r., Niemcy – 7 listopada 2003 r., Francję – 23 października 2003 r., Hiszpanię – 7 marca i 9 lipca 2002 r., Finlandię – 9 września 2002 r. i Szwecję – 3 lipca 2002 r.
Wykazom proponowanych obszarów towarzyszyły informacje o każdym obszarze, dostarczone na podstawie formularza ustanowionego decyzją Komisji 97/266/WE [2] z dnia 18 grudnia 1996 r. dotyczącej formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny Natura 2000.
Te informacje zawierają najbardziej aktualną i ostateczną mapę obszaru przekazaną przez dane Państwo Członkowskie, nazwę obszaru, położenie i wielkość oraz dane uzyskane przez zastosowanie kryteriów określonych w załączniku III do dyrektywy 92/43/EWG.
Na podstawie projektu wykazu opracowanego przez Komisję w porozumieniu z każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, który określa także priorytetowe rodzaje siedlisk przyrodniczych lub priorytetowe gatunki, powinien zostać przyjęty wykaz obszarów wybranych jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty.
Posiadana wiedza na temat istnienia i rozmieszczenia rodzajów siedlisk przyrodniczych i gatunków wciąż się rozwija, także z uwagi na kontole na mocy art. 11, ocena i wybór miejsc na poziomie wspólnotowym została dokonana na podstawie wszystkich dostępnych informacji.
Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości "aby sporządzić projekt wykazu obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, którego celem jest utworzenie zwartej europejskiej sieci specjalnych stref ochronnych, Komisja musi posiadać wyczerpujący spis obszarów mających w skali krajowej istotne znaczenie ekologiczne wobec celu, jakim jest ochrona siedlisk przyrodniczych, jak też i dzikiej fauny i flory, o której mowa w dyrektywie.
Zresztą tylko w ten sposób można osiągnąć określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 92/43/EWG cel zachowania lub przywrócenia rodzajów siedlisk przyrodniczych i siedlisk wybranych gatunków, obejmując je sprzyjającą ochroną w ich naturalnym otoczeniu, które może znajdować się po obu stronach granic wewnętrznych we Wspólnocie".
Na podstawie posiadanych informacji i wspólnych ocen dokonanych w ramach seminariów biogeograficznych, przygotowanych przez Europejskie Centrum Tematyczne Ochrony Przyrody i jej Różnorodności oraz zebrań dwustronnych między Państwami Członkowskimi niektóre Państwa Członkowskie nie zaproponowały wystarczającej liczby obszarów dla pewnych rodzajów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, aby spełnić wymagania dyrektywy 92/43/EWG.
Jest zatem niemożliwe stwierdzenie, że sieć jest kompletna w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, o których mowa w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
Mając jednak na uwadze czas konieczny do otrzymania informacji i do osiągnięcia porozumienia z Państwami Członkowskimi, Komisja uważa za stosowne przyjęcie wstępnego wykazu obszarów, który będzie musiał być uzupełniony zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, o których mowa w załączniku 2 do niniejszej decyzji, dla których wskazane Państwa Członkowskie nie zaproponowały wystarczającej liczby obszarów, aby spełnić wymagania dyrektywy 92/43/EWG.
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 20 dyrektywy 92/43/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz znajdujący się w załączniku I do niniejszej decyzji stanowi wstępny wykaz obszarów alpejskiego regionu biogeograficznego o znaczeniu wspólnotowym, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG.
Wykaz ten będzie uzupełniany na podstawie innych propozycji przedstawionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do niektórych rodzajów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, o których mowa w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 stycznia 2004 r.
zmieniająca po raz szesnasty decyzję 2000/284/WE ustanawiającą wykaz zatwierdzonych punktów pobierania nasienia przy przywozie nasienia koni z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5313)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/70/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/ [1], w szczególności jej art. 17 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe władze Australii oficjalnie poinformowały Komisję o tym, że wycofano zatwierdzenie dwóch punktów pobierania nasienia koni uprzednio notyfikowanych Komisji zgodnie z przepisami dyrektywy 92/65/EWG.
(2) Właściwe władze Republiki Słowackiej oficjalnie poinformowały Komisję o zatwierdzeniu jednego punktu pobierania nasienia koni zgodnie z przepisami dyrektywy 92/65/EWG.
(3) Właściwe władze Stanów Zjednoczonych Ameryki oficjalnie poinformowały Komisję o zatwierdzeniu dziewięciu dodatkowych punktów pobierania nasienia koni zgodnie z przepisami dyrektywy 92/65/EWG oraz o zmianie pewnych danych dotyczących czterech innych punktów pobierania nasienia koni.
(4) Serbię i Czarnogórę należy włączyć do wykazu w kolejności kodu ISO państw.
(5) Należy uwzględnić fakt, że wejście Państw Przystępujących do Wspólnoty jest zaplanowane na 1 maja 2004 r.
(6) Wskutek tego należy zmienić wykaz zatwierdzonych punktów w świetle nowych informacji otrzymanych z zainteresowanych państw trzecich i dla jasności uwydatnić zmiany w załączniku.
(7) W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzję Komisji nr 2000/284/WE [2].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/284/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2003 r.
w sprawie istotnych wymagań odnoszących się do urządzeń morskiej łączności radiowej, które zamierza się zastosować na statkach nieobjętych przepisami Konwencji SOLAS i które mają być stosowane w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2912)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/71/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności art. 3 ust. 3 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kilka Państw Członkowskich wprowadziło lub zamierza wprowadzić wspólne zasady i regulacje dla urządzeń radiowych nieobjętych przepisami SOLAS (Bezpieczeństwo Życia na Morzu).
(2) Harmonizacja łączności radiowej powinna przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa statków nieobjętych przepisami Konwencji SOLAS, w szczególności w razie niebezpieczeństwa i przy złych warunkach pogodowych.
(3) Komitet Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) w swoim piśmie okólnym 803 w sprawie uczestnictwa statków, które nie są objęte przepisami Konwencji SOLAS, w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) i Rezolucji MSC.77(69) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, wzywa rządy do stosowania wytycznych dotyczących uczestnictwa statków, które nie są objęte przepisami Konwencji SOLAS, w GMDSS i nakazuje, aby urządzenia radiowe wszystkich statków wykazywały określone cechy w odniesieniu do GMDSS.
(4) W przepisach wykonawczych dla łączności radiowej Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU) są przyznane GMDSS określone częstotliwości.
Wszystkie urządzenia radiowe funkcjonujące na tych częstotliwościach i przewidziane do zastosowania w razie niebezpieczeństwa powinny umożliwić zgodne z przeznaczeniem wykorzystanie tych częstotliwości i dostarczyć wystarczającą gwarancję bezpieczeństwa dla prawidłowego działania w razie niebezpieczeństwa.
(5) Decyzja 2000/638/WE Komisji z dnia 22 września 2000 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w stosunku do urządzeń morskiej łączności radiowej przeznaczonych do zainstalowania na statkach pełnomorskich nieobjętych przepisami Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) i który ma być stosowany w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS), i który nie jest objęty dyrektywą Rady 96/98/WE w sprawie wyposażenia statków [2], obowiązuje tylko w odniesieniu do wyposażenia, które ma być zainstalowane w statkach pełnomorskich.
Zakres obowiązywania tej decyzji powinien zostać rozszerzony na wyposażenia GMDSS w celu zastosowania we wszystkich statkach nieobjętych przepisami Konwencji SOLAS.
Wysoki poziom bezpieczeństwa nadany niniejszą decyzją jest odpowiedni dla wszystkich statków i dlatego zakres obowiązywania tej decyzji powinien być tak zmieniony, aby te same wymagania dla urządzeń GMDSS obowiązywały również dla statków, które nie są objęte przepisami Konwencji SOLAS i dyrektywy w sprawie wyposażenia statków, niezależnie od tego, czy chodzi o statki pełnomorskie czy nie.
Decyzja 2000/638/WE powinna dlatego być zastąpiona.
(6) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń radiowych przeznaczonych do zastosowania na statkach nieobjętych przepisami Konwencji SOLAS i przeznaczonych do stosowania w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS), ustanowionym w rozdziale IV Konwencji SOLAS, funkcjonujących w:
a) morskiej łączności komórkowej, zdefiniowanej w art. 1.28 przepisów wykonawczych dotyczących łączności radiowej ITU; lub
b) morskiej łączności satelitarnej, zdefiniowanej w art. 1.29 przepisów wykonawczych dotyczących łączności radiowej ITU.
Artykuł 2
Urządzenia radiowe objęte zakresem niniejszej decyzji, określone w art. 1, mają być tak rozłożone, by zapewniły prawidłowe funkcjonowanie w warunkach środowiska morskiego, spełniały wszystkie wymagania operacyjne GMDSS w warunkach panujących w czasie nagłego wypadku oraz zapewniały jasną i stabilną łączność o wysokim stopniu analogowego lub cyfrowego przekazu informacji.
Artykuł 3
Decyzja 2000/638/WE zostaje uchylona.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 4 września 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie przepisów technicznych dotyczących wykonania art. 3 dyrektywy 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5041)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/90/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowych i zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/102/WE określa podstawowe wymagania w formie testów oraz wartości granicznych dotyczących wspólnotowej homologacji typów pojazdów silnikowych, w odniesieniu do ochrony pieszych.
(2) Na mocy tej dyrektywy, w celu zapewnienia jej jednolitego stosowania przez właściwe organy Państw Członkowskich, należy określić przepisy techniczne niezbędne do przeprowadzania testów określonych w sekcji 3.1 lub 3.2 załącznika I do niniejszej dyrektywy.
(3) Testy te są wykonywane w oparciu o prace naukowe przeprowadzone przez Europejski Komitet ds. Bezpieczeństwa Pojazdów (EEVC); przepisy techniczne dotyczące przeprowadzania testów powinny również uwzględniać zalecenia Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy techniczne konieczne do wykonania testów określonych w sekcji 3.1 i 3.2 załącznika I do dyrektywy 2003/102/WE są zawarte w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 stycznia 2004 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych dotyczących chili i produktów zawierających chili
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 68)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/92/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 i 54,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Komisja ma zawiesić wprowadzanie do obrotu lub użytkowanie żywności lub pasz, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, lub podjąć wszelkie inne właściwe środki tymczasowe, jeśli takie zagrożenie nie może zostać w zadowalający sposób zażegnane za pomocą środków podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(2) Dnia 9 maja 2003 r., za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz, Francja wysłała informację dotyczącą odkrycia barwnika Sudan I w produktach zawierających ostre chili, pochodzących z Indii.
Nie ma dowodów na to, że odnośne informacje dotyczą produktów pochodzenia wspólnotowego.
(3) Decyzja 2003/460/WE [2] w sprawie środków nadzwyczajnych dotyczących ostrego chili i produktów zawierających ostre chili została przyjęta przez Komisję dnia 20 stycznia 2003 r.
(4) Podczas wykonywania decyzji 2003/460/WE Państwa Członkowskie przeprowadziły kontrole na obecność odnośnej substancji i jego pochodnych w chili i produktach zawierających chili.
Dowiedziono obecności barwnika Sudan I w chili i produktach zawierających chili. Ponadto stwierdzono obecność innych substancji, takich jak Sudan II, Sudan III i Szkarłatnej Czerwieni (Sudan IV).
Dotyczy to szeregu produktów zawierających chili, jak np. curry.
Wszystkie wyniki zostały zgłoszone za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz zgodnie z art. 50 rozporządzenia 178/2002/WE.
(5) Sudan I, Sudan II, Sudan III i Szkarłatna Czerwień (Sudan IV) zostały sklasyfikowane przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) jako substancje rakotwórcze kategorii 3.
(6) Wyniki przekazane początkowo przez Francję i potwierdzone przez pozostałe wyniki otrzymane w Unii Europejskiej wskazują na zafałszowanie, które stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia.
(7) Ze względu na powagę zagrożenia dla zdrowia i pozytywne wyniki niezbędne jest utrzymanie i rozszerzenie środków ustanowionych decyzją 2003/460/WE.
Ponadto należy uwzględnić potencjalny handel trójstronny, w szczególności w odniesieniu do produktów, dla których nie istnieje urzędowe świadectwo pochodzenia.
W celu ochrony zdrowia publicznego właściwe jest wymaganie, aby przesyłkom chili i produktów zawierających chili przywożonym do Wspólnoty, niezależnie od ich formy, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, towarzyszyło sprawozdanie analityczne dostarczone przez zainteresowanego importera lub podmiot branży żywnościowej, które wykaże, że przesyłka nie zawiera Sudanu I, Sudanu II, Sudanu III lub Szkarłatnej Czerwieni (Sudanu IV).
Z tego samego powodu Państwa Członkowskie prowadzą wyrywkowe pobieranie próbek i analizę chili i produktów zawierających chili przywożonych lub już znajdujących się w obrocie.
(8) Wskazane jest, aby nakazać zniszczenie zafałszowanego chili i produktów zawierających chili w celu uniknięcia wprowadzenia ich do łańcucha pokarmowego.
(9) Ponieważ środki przewidziane w niniejszej decyzji mają wpływ na środki kontroli Państw Członkowskich, wyniki zastosowania tych środków powinny zostać ocenione najpóźniej po upływie 12 miesięcy w celu ustalenia, czy są one nadal niezbędne do ochrony zdrowia publicznego.
(10) Ocena ta powinna uwzględniać wyniki wszystkich analiz przeprowadzonych przez właściwe organy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji "chili i produkty zawierające chili" oznaczają
a) owoce z rodzaju Capsicum, suszone i rozgniatane lub mielone, objęte kodem CN 09042090, niezależnie od ich formy, przeznaczone do spożycia przez ludzi;oraz
b) curry objęte kodem CN 091050, niezależnie od jego formy, przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Warunki przywozu chili i produktów zawierających chili
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu chili i produktów zawierających chili, chyba że sprawozdanie analityczne towarzyszące przesyłce wykaże, że produkt nie zawiera żadnej z następujących substancji chemicznych:
a) Sudan I (nr CAS 842–07–9);
b) Sudan II (nr CAS 3118–97–6);
c) Sudan III (nr CAS 85–86–9);
d) Szkarłatna Czerwień lub Sudan IV (nr CAS 85–83–6).
2.
Właściwe organy w Państwach Członkowskich sprawdzają, czy każdej przedstawionej do przywozu przesyłce chili i produktów zawierających chili towarzyszy sprawozdanie analityczne przewidziane w ust. 1.
3.
W przypadku braku takiego sprawozdania analitycznego przewidzianego w ust. 1 importer prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty poddaje produkt badaniu mającemu wykazać, że nie zawiera on jednej lub więcej substancji chemicznych określonych w ust. 1.
Do czasu uzyskania sprawozdania analitycznego produkt zostaje zatrzymany pod nadzorem urzędowym.
Artykuł 3
Pobieranie próbek i analiza
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, obejmujące wyrywkowe pobieranie próbek i analizę chili i produktów zawierających chili przedstawionych do przywozu lub już będących w obrocie, w celu stwierdzenia braku substancji chemicznych określonych w art. 2 ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz o wszystkich przesyłkach zawierających odnośne substancje.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji co kwartał sprawozdania dotyczące przesyłek, które nie zawierają odnośnych substancji.
Sprawozdania te przekazywane są przed zakończeniem miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału.
2.
Każda przesyłka poddana urzędowemu pobieraniu próbek i analizie może zostać zatrzymana przed wprowadzeniem do obrotu na maksymalny okres 15 dni roboczych.
Artykuł 4
Podział przesyłki
Jeśli przesyłka jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis sprawozdania analitycznego przewidzianego w art. 2 ust. 1.
Artykuł 5
Zafałszowane przesyłki
Chili i produkty zawierające chili, w których wykryto obecność jednej lub więcej substancji chemicznych określonych w art. 2 ust. 1, zostają zniszczone.
Artykuł 6
Zwrot kosztów
W związku z art. 2 ust. 1 lub 3 oraz art. 5 koszty wynikające z analizy, składowania i ewentualnego zniszczenia są ponoszone przez zainteresowanych importerów lub podmioty branży żywnościowej.
Artykuł 7
Przegląd środków
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 stycznia 2005 r.
Artykuł 8
Uchylenie
Decyzja 2003/460/WE traci moc.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 stycznia 2004 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do przewidywania odstępstw od wymagań zawartych w świadectwie fitosanitarnym znajdujących się w dyrektywie Rady 2000/29/WE w odniesieniu do obróbki cieplnej drewna z drzew iglastych pochodzących z Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 65)
(2004/95/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/116/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/29/WE przewiduje środki ochronne przed wprowadzaniem do Wspólnoty z państw trzecich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.
(2) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, drewno z drzew iglastych (Coniferales) pochodzące z Kanady nie może być wprowadzone do Wspólnoty, poza niektórymi wyjątkami, jeśli nie dołączono do niego urzędowego świadectwa fitosanitarnego, jakie przewidziano w tej dyrektywie.
(3) Dyrektywa 2000/29/WE dopuszcza odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że zastosowane są równoważne środki bezpieczeństwa w znaczeniu alternatywnej dokumentacji lub oznakowania.
(4) Drewno z drzew iglastych pochodzące z Kanady jest obecnie wprowadzane do Wspólnoty.
Jednak świadectwa fitosanitarne nie są na ogól wydawane w tym kraju.
(5) Komisja odnotowała na podstawie informacji dostarczonych przez Kanadę i zebranych podczas misji przeprowadzonej w tym kraju we wrześniu 2002 r., że program urzędowy, Kanadyjski Program Świadectw dla Produktów Drewnopochodnych Obrabianych Cieplnie (CHTWPCP), został ustanowiony przez Kanadyjską Agencję ds. kontroli artykułów spożywczych (CFIA).
CHTWPCP zawiera zatwierdzenie i system monitoringu identyfikacji produktów drewnianych obrabianych cieplnie przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty.
(6) Komisja ustaliła, że CHTWPCP jest odpowiedni do zabezpieczenia drewna poddanego obróbce cieplnej przez czas odpowiedni do osiągnięcia śmierci cieplnej organizmów szkodliwych, Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle i wsp. jak również ich wektorów, a przez to eliminacji ryzyka rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych we Wspólnocie.
(7) Komisja ustaliła następnie, że każdy fragment drewna musi mieć wyjątkowy znak świadectwa suszenia w piecu suszarniczym i poddania obróbce cieplnej (KD-HT), uznawany przez CFIA, włączając w to numer wpisu do rejestru tego fragmentu uznany i zatwierdzony przez CFIA do produkcji, przechowywania lub wywozu drewna poddanego obróbce cieplnej zgodnie ze specyfikacjami technicznymi wymienionymi w CHTWPCP.
(8) Dlatego Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do wprowadzania odstępstw umożliwiających wprowadzenie tego drewna do Wspólnoty, jeżeli nosi ono unikalny znak świadectwa KD-HT stanowiący alternatywę dla świadectwa fitosanitarnego.
(9) Komisja powinna zapewnić, aby Kanada udostępniła wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania wspomnianego programu.
Dodatkowo Państwa Członkowskie powinny stale wymagać używania znaków świadectwa KD-HT.
(10) Upoważnienie dla systemu identyfikacji wygasa 1 lipca 2005 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów art. 13 ust. 1 lit. ii) dyrektywy 2000/29/WE, Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione do wprowadzania odstępstw umożliwiających wprowadzanie do Wspólnoty drewna z drzew iglastych (Coniferales) wymienionych pod kodami CN 44071091, 44071093 i 44071098, jak określono w części drugiej sekcji IX załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [3], pochodzącego z Kanady, w odniesieniu do zgodności z warunkami wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i innym Państwom Członkowskim informację, kiedy skorzystały z upoważnienia zawartego w art. 1.
Państwa Członkowskie importerzy przedstawiają Komisji i innym Państwom Członkowskim, do 15 marca 2005 r., informację o ilości przesyłek importowanych na mocy decyzji wraz z dokładnym raportem dotyczącym urzędowych inspekcji wymaganych na mocy art. 13a ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/29/WE.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o wszystkich przesyłkach wprowadzonych na ich terytorium na mocy decyzji i które nie spełniają warunków wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Upoważnienie przyznane w art. 1 jest cofane przed 1 lipca 2005 r., jeżeli:
a) warunki wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji zdają się być niewystarczające do zapobiegania wprowadzeniu do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych;
b) istnieją czynniki, które mogłyby uniemożliwić sprawne funkcjonowanie CHTWPCP w Kanadzie.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2004 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do wprowadzania tymczasowych odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do krzewów winorośli Vitis L., innych niż owoce, pochodzących ze Szwajcarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 122)
(2004/96/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/116/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Francję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, krzewy winorośli Vitis L., inne niż owoce, pochodzące z państw trzecich nie mogą być w zasadzie wprowadzane do Wspólnoty.
(2) Decyzjami Komisji 97/159/WE [3], 1999/166/WE [4], 2000/189/WE [5], 2001/5/WE [6], 2001/836/WE [7] oraz 2003/69/WE [8] przyznano odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do krzewów winorośli Vitis L., innych niż owoce, pochodzących ze Szwajcarii na określony okres i pod szczególnymi warunkami.
(3) Okoliczności uzasadniające te odstępstwa pozostają w mocy oraz nie ma nowych informacji stanowiących podstawę do dokonania przeglądu szczególnych warunków.
(4) Dlatego Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do wprowadzania odstępstw na określony okres i pod szczególnymi warunkami, oraz bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 68/193/EWG [9], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [10], oraz innych środków wykonawczych wydanych na ich podstawie.
(5) Upoważnienie do wprowadzania odstępstw powinno przestać obowiązywać, jeśli zostanie stwierdzone, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji są niewystarczające, aby zapobiegać wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub warunki te nie były przestrzegane.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Państwa Członkowskie do wprowadzania odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w odniesieniu do zakazów określonych w załączniku III część A pkt 15 do tej dyrektywy odnośnie do krzewów winorośli Vitis L., innych niż owoce, pochodzących ze Szwajcarii (zwanych dalej "krzewami").
Upoważnienie do wprowadzania odstępstw, określonych w ust. 1 (zwane dalej "upoważnieniem"), podlega, poza wymogami ustanowionymi w załącznikach I i II do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom przewidzianym w Załączniku i ma zastosowanie do krzewów, które zostały wprowadzone do Wspólnoty od 1 lutego do 30 marca 2004 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed 30 listopada roku przywozu:
a) informacje dotyczące ilości krzewów przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z oficjalnych kontroli określonych w pkt 6 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, w którym oczka z krzewów zostają przeszczepione na podkładkę oraz w których krzewy przeszczepione są uprawiane po przywozie, również przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim, przed 30 listopada roku przywozu, szczegółowe sprawozdanie techniczne z oficjalnych kontroli określonych w Załączniku pkt 9 tiret drugie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium na mocy niniejszej decyzji, które następnie okazują się być niezgodne z niniejszą decyzją.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz oceny metod umożliwiających wykrywanie przetworzonych białek zwierzęcych w paszach
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 131)
(2004/99/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 19 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota musi zastosować środki o charakterze naukowym niezbędne do rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) [2] zakazuje stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt gospodarskich, z wyjątkiem niektórych białek zwierzęcych.
(3) Zakaz używania białek pochodzących od przeżuwaczy w żywieniu przeżuwaczy jest kluczowym elementem zapobiegającym przenoszeniu TSE na przeżuwacze.
Dlatego też właściwe wykonanie tego zakazu powinno być ściśle kontrolowane poprzez badania pasz.
(4) Białka niepochodzące od przeżuwaczy nie mają związku z przypadkami TSE, nie istnieją również dowody naukowe związku białka niepochodzącego od przeżuwaczy z przenoszeniem TSE.
Jednakże stwierdzono konieczność wprowadzenia zakazu stosowania białek niepochodzących od przeżuwaczy w paszach z przyczyn kontrolnych.
W szczególności, nie są dostępne metody badawcze umożliwiające rozróżnienie zawartych w paszach białek pochodzących od przeżuwaczy i białek pochodzących od innych gatunków.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [3] zakazuje żywienia zwierząt przetworzonym białkiem zwierząt pochodzącym z tusz lub części tusz zwierząt tego samego gatunku.
(6) Stosowanie w paszach białek niepochodzących od przeżuwaczy na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 może zostać ponownie rozważone wyłącznie, jeżeli dostępne będą zalegalizowane metody rozróżnienia tych białek od białek pochodzących od przeżuwaczy.
(7) Międzylaboratoryjne badanie mające na celu identyfikację przetworzonego białka zwierzęcego w paszach zostało przeprowadzone w 2003 r. przez Instytut Materiałów Odniesienia i Pomiarów Wspólnego Centrum Badawczego (IRMM-JRC).
Badanie wykazało, że odchylenia w stosowaniu testów mikroskopowych oraz ewentualne ograniczone kwalifikacje niektórych analityków doprowadziły do znacznych różnic we wrażliwości, właściwości i dokładności jedynej obecnie dostępnej oficjalnej metody.
Ponadto badanie wykazało obiecujące perspektywy dla zatwierdzenia metod alternatywnych.
(8) Obecnie trwają dyskusje nad propozycją uściślającą i udoskonalającą metodę mikroskopową w oparciu o wspomniane badanie oraz w celu ujednolicenia i poprawy identyfikacji przetworzonego białka zwierzęcego.
Propozycja ta przewiduje również zatwierdzenie innych metod mających zastosowanie w odniesieniu do specyficznych gatunków po ich zalegalizowaniu.
(9) W tym kontekście niezbędne jest monitorowanie skuteczności laboratoriów przeprowadzających badania mikroskopowe, w szczególności w państwach przystępujących, oraz dokładne zbadanie innych metod, w momencie gdy będą one dostępne.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są niezbędne do rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego i dlatego powinny kwalifikować się do wsparcia finansowego Wspólnoty.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja zapewnia, że co najmniej przez okres 12 miesięcy realizowane są następujące zadania dotyczące oceny metod wykrywania przetworzonych białek zwierzęcych w paszach:
a) test kompetencyjny dotyczący wykrywania składników zwierzęcych w paszach;
b) przedlegalizacyjne badania odpowiednich metod wykrywania składników zwierzęcych w paszach, w zależności od postępu w opracowywaniu takich metod;
Artykuł 2
Wkład finansowy Wspólnoty na środki przewidziane w art. 1 nie przekracza 60000 EUR.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 stycznia 2004 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udział społeczeństwa obywatelskiego)
(2004/100/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawia obywatelstwo Unii uzupełniające obywatelstwo krajowe, nie zastępując go jednak, które należy promować należycie uwzględniając jego pomocniczy charakter.
(2) Celem Wspólnoty i Państw Członkowskich jest promowanie zatrudnienia, poprawa warunków życia i pracy, odpowiednia ochrona socjalna i rozwój zasobów ludzkich, mając na względzie długoterminowy wysoki wskaźnik zatrudnienia, jak również walka z wyłączeniem społecznym.
(3) Skuteczne i jednolite stosowanie prawa wspólnotowego jest nowym priorytetem, niezbędnym do zapewnienia odpowiedniego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Rada Europejska podczas posiedzenia w Tampere 15 i 16 października 1999 r. podkreśliła, że przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna się opierać na zasadach przejrzystości i demokratycznej kontroli, co obejmuje otwarty dialog ze społeczeństwem obywatelskim na temat celów i zasad tego obszaru.
Stowarzyszenie Rad Stanu oraz Najwyższego Sądownictwa Administracyjnego Unii Europejskiej promuje wymianę poglądów i doświadczeń dotyczących tych spraw, jak również koordynuje i przekazuje do wiadomości społeczeństwa orzeczenia Rad Stanu dotyczące prawa wspólnotowego.
(4) Parlament Europejski w rezolucji z dnia 15 kwietnia 1988 r. [2] uznał, że należy podjąć znaczny wysiłek w celu rozszerzenia kontaktów pomiędzy obywatelami różnych Państw Członkowskich oraz oświadczył, iż uzasadnione i pożądane jest szczególne wsparcie ze strony instytucji wspólnotowych dla rozwoju projektów twinningowych pomiędzy społecznościami lub miastami w różnych Państwach Członkowskich.
(5) Rada Europejska z Nicei w grudniu 2000 r. w deklaracji 23. wyraziła potrzebę poprawy i monitorowania legitymacji demokratycznej oraz przejrzystości Unii i jej instytucji w celu zbliżenia ich do obywateli Państw Członkowskich.
Program polityki społecznej przyjęty w Nicei oparty jest na nowej formie zarządzania akcentującej rolę dialogu społecznego jako niezbędnej części promowania współpracy ze społeczeństwem obywatelskim.
Program przewiduje, że organizacje pozarządowe takie jak Platforma europejskich społecznych organizacji pozarządowych są silnie związane z rozwojem polityki włączenia i równych szans dla wszystkich.
(6) Deklaracja z Laeken załączona do wniosków Rady Europejskiej, przyjęta w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. potwierdziła, że jednym z najważniejszych wyzwań, jakie powinna podjąć Unia Europejska, jest rozwiązanie kwestii zbliżenia obywateli do modelu europejskiego oraz instytucji europejskich.
(7) Pozycje A-321, A-3020, A-3021, A-3024, A-3026, A-3036 oraz B3-305 budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2003 oraz lata poprzednie wykazały swoją użyteczność w promowaniu długoterminowego dialogu w zakresie budowania Europy z organizacjami społeczeństwa cywilnego oraz władzami miejskimi.
(8) Rada potwierdza swoje przekonanie o potrzebie kontynuacji wspierania programów twinningowych między miastami, biorąc pod uwagę istotną rolę, jaką odgrywają one w promowaniu tożsamości obywatelskiej oraz wzajemnego zrozumienia między narodami Europy.
Podkreśla ona, że w kontekście wieloletniego programu powinno się zagwarantować odpowiedni budżet oraz stałe promowanie programów twinningowych pomiędzy miastami, jak podkreślał to również Parlament Europejski każdego roku przy okazji procedury budżetowej.
Rada zwraca również uwagę na to, że należy uczynić zrozumiałymi i przybliżyć obywatelom procedurę występowania o program twinningowy między miastami oraz zarządzanie tym programem.
(9) Stowarzyszenie "Nasza Europa" przybiera postać komitetu ekspertów zrzeszającego przedstawicieli społeczeństwa europejskiego oraz świata politycznego, społecznego, gospodarczego i naukowego. Pełnią oni funkcję banku pomysłów dla promowania bliższej Unii Europejskiej; jako takie, stowarzyszenie realizuje więc cel stanowiący przedmiot interesu ogólnoeuropejskiego.
(10) Izby im. Jeana Monneta i Roberta Schumana to miejsca spotkań ludzi Europy, których celem jest wyłanianie pionierów i pionierskich działań wspierających europejską integrację w tym samym kontekście, w którym dwaj ojcowie założyciele Europy żyli i pracowali, jak również dostarczanie informacji na temat Europy dziś i jutro; jako takie, organizacje te realizują więc cel stanowiący przedmiot interesu ogólnoeuropejskiego.
(11) Rada Europejska ds. Uchodźców i Wychodźstwa reprezentuje organizacje uchodźców i wysiedleńców przed Unią Europejską, promując zasady i politykę przyczyniające się do realizacji celów Traktatu w odniesieniu do azylu i zwalczania wyłączenia społecznego.
(12) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], zwane dalej "rozporządzeniem finansowym", wymaga wydania aktu podstawowego, który objąłby istniejące działania wspierające.
(13) Parlament Europejski, Rada i Komisja postanowiły, przyjmując rozporządzenie finansowe, że stawiają sobie za cel, by ten akt podstawowy wszedł w życie w roku budżetowym 2004.
Komisja podjęła się uwzględnienia uwag wniesionych do budżetu w kontekście wykonania.
(14) W deklaracji międzyinstytucjonalnej z dnia 24 listopada 2003 r. dotyczącej podstawowych aktów Parlamentu Europejskiego w dziedzinie dotacji Rada i Komisja ustanawiają, w drodze wyjątku, przejściowe klauzule dotyczące okresu kwalifikowalności wydatków, który ma zostać wprowadzony w niniejszym programie.
(15) Powyższa deklaracja międzyinstytucjonalna przewiduje również przejściowe środki na dotacje w ramach części 2 programu, które mają być wprowadzone w latach 2004 i 2005.
(16) Należy zapewnić, aby program geograficznie objął również państwa przystępujące do Unii oraz, w miarę możliwości, w przypadku niektórych działań, kraje EFTA/EEA oraz kraje kandydujące.
(17) Kwota odniesienia finansowego w rozumieniu punktu 34 porozumienia międzyinstytucjalnego z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [4], przewidziana jest na mocy niniejszej decyzji na cały okres trwania programu, co nie wpływa na uprawnienia władzy budżetowej określone w Traktacie.
(18) Wszelkie finansowanie pozawspólnotowe ze środków Państwa musi być zgodne z art. 87 i 88 Traktatu.
(19) Podmioty, których działania nie są zgodne z celami Unii Europejskiej i jej Państw Członkowskich w dziedzinach porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego powinny zostać wykluczone z możliwości korzystania z niniejszego programu.
(20) Wszelkie wsparcie przyznane na podstawie niniejszej decyzji powinno ściśle odpowiadać zasadom pomocniczości i proporcjonalności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program działań Wspólnoty na rzecz wspierania podmiotów działających na polu aktywnego obywatelstwa europejskiego oraz promowania działań w tym obszarze.
Program ma następujące cele:
a) promowanie i propagowanie wartości i celów Unii Europejskiej;
b) zbliżenie obywateli do Unii Europejskiej i jej instytucji oraz zachęcenie ich do częstszego angażowania się w działania tych instytucji;
c) ścisłe zaangażowanie obywateli w rozważania i debaty na temat budowy Unii Europejskiej;
d) poszerzenie kontaktów i wymiany między obywatelami z krajów uczestniczących w programie, w szczególności poprzez programy twinningowe między miastami;
e) pobudzanie inicjatyw przez organizacje działające na rzecz promowania aktywnego i zaangażowanego obywatelstwa.
2.
Działania w ramach programu mają na celu wspieranie funkcjonowania i promocję działań podmiotów realizujących cele programowe zgodnie z kryteriami przedstawionymi w Załączniku.
3.
Program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r., a kończy się dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Przystąpienie do programu
Aby kwalifikować się do dotacji wspólnotowej w zakresie danego działania, organizacje powinny spełniać wymogi zamieszczone w Załączniku.
Działanie to musi być zgodne z zasadami leżącymi u podstaw działalności Wspólnoty w dziedzinie aktywnego obywatelstwa.
Aby kwalifikować się do dotacji operacyjnej w zakresie realizowanego programu działań podmiotu realizującego cel stanowiący przedmiot interesu ogólnoeuropejskiego w dziedzinie aktywnego obywatelstwa lub cel stanowiący część działań Unii Europejskiej w tym obszarze, organizacje powinny spełniać wymogi zamieszczone w Załączniku oraz posiadać taką strukturę, by podjąć działania mogące potencjalnie wywrzeć wpływ na Unię Europejską.
Artykuł 3
Przystąpienie do programu państw przystępujących do Unii, krajów EFTA/EOG oraz krajów kandydujących do Unii Europejskiej
Udział w działaniach w ramach programu może być otwarty dla podmiotów utworzonych w:
a) państwach przystępujących do Unii, które dnia 16 kwietnia 2003 r. podpisały Traktat o Przystąpieniu;
b) państwach EFTA/EOG, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu EOG;
c) Rumunii i Bułgarii, dla których warunki udziału określane są zgodne z postanowieniami Układów Europejskich, ich protokołami dodatkowymi oraz decyzjami odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
d) Turcji, dla której warunki udziału określane są zgodne z postanowieniami Umowy Ramowej zawartej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji lub ogólne zasady udziału Republiki Turcji w programach Wspólnoty [5].
Artykuł 4
Wybór beneficjentów
1.
Dotacje operacyjne na realizowany program działań podmiotu realizującego cel stanowiący przedmiot interesu ogólnoeuropejskiego w dziedzinie aktywnego obywatelstwa lub cel stanowiący część działań Unii Europejskiej w tym obszarze przyznawane są na podstawie ogólnych kryteriów przedstawionych w Załączniku.
2.
Dotacje na działania określone w programie przyznawane są na podstawie ogólnych kryteriów przedstawionych w Załączniku.
Działania wybierane są w drodze konkursu.
Artykuł 5
Przyznawanie dotacji
Dotacje w ramach różnych działań programu przyznawane są zgodnie z przepisami przedstawionymi w odpowiedniej części Załącznika.
Artykuł 6
Przepisy finansowe
Kwota odniesienia finansowego przeznaczona na realizację tego programu w okresie od 2004 r. do 2006 r. wynosi 72 miliony EUR.
Korekty roczne zatwierdzane są przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Kontrola i ocena
Nie później niż dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z realizacji celów programu. Sprawozdanie zostanie przygotowane między innymi na podstawie sprawozdania oceny zewnętrznej, które musi być gotowe nie później niż na koniec 2006 r. i które oceni przynajmniej ogólną trafność i spójność programu, skuteczność jego realizacji (przygotowanie, wybór, wykonanie działań) oraz ogólną i indywidualną skuteczność różnych działań pod kątem realizacji celów przedstawionych w art. 1 oraz w Załączniku.
Artykuł 8
Przepisy końcowe
W przypadku dotacji przyznanych w 2004 r. zgodnie z sekcjami 1 i 2 Załącznika, okres kwalifikowalności wydatków może się rozpoczynać 1 stycznia 2004 r., jeżeli wydatki nie zostały dokonane przed datą złożenia wniosku o dotację lub przed datą rozpoczęcia roku budżetowego beneficjenta.
W przypadku takich dotacji, w drodze wyjątku, umowy określone w art. 112 ust. 2 rozporządzenia finansowego mogą być podpisane nie później niż dnia 30 czerwca 2004 r.
Artykuł 9
Skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 stycznia 2004 r.
zmieniająca załącznik D do dyrektywy 88/407/EWG w odniesieniu do świadectw zdrowia mających zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego handlu nasieniem bydła domowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5307)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/101/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2003/43/WE zmieniająca dyrektywę 88/407/EWG stanowi, że od dnia 1 stycznia 2005 r. nasienie bydła domowego musi być pobrane, spreparowane, przechowywane zgodnie z nowymi przepisami wprowadzonymi dyrektywą 2003/43/WE, w celu kwalifikowania się do handlu wewnątrz Wspólnoty.
(2) Jednak właściwe jest utrzymanie zezwoleń na handel zapasami nasienia bydła domowego zgodnie z przepisami dyrektywy 88/407/EWG, prowadzony przed zmianami wprowadzonymi dyrektywą 2003/43/WE.
(3) Dlatego też, art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/43/WE stanowi, że:
- do dnia 31 grudnia 2004 r. Państwa Członkowskie zezwalają na handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz nasienia bydła domowego, pobranego, spreparowanego i przechowywanego, przed dniem 31 grudnia 2004 r. oraz zaopatrzonego w świadectwo zdrowia zgodnie ze wzorem obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi dyrektywą 2003/43/WE.
- po tym terminie Państwa Członkowskie nie będą zezwalały na handel wewnątrz Wspólnoty oraz przywóz nasienia bydła domowego zgodnie z przepisami obowiązującymi poprzednio, chyba że było ono pobrane, spreparowane i przechowywane przed dniem 31 grudnia 2004 r. Wzór świadectwa zdrowia, mającego zastosowanie do handlu wewnątrzwspólnotowego, który będzie odbywał się po tym terminie, został jednak pominięty.
(4) Wskutek tego konieczne jest zapewnienie wzorów świadectwa zdrowia dla handlu i przywozu nasienia bydła domowego, pobranego, spreparowanego i przechowywanego przed dniem 31 grudnia 2004 r., prowadzonego od dnia 1 stycznia 2005 r.
Jednak, zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy, obecne wzory świadectw przywozowych powinny zostać uaktualnione w odrębnym akcie prawnym.
(5) W odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego i w celu zwiększenia przejrzystości, niezbędna jest nowelizacja załącznika D do dyrektywy 88/407/EWG w celu szczegółowego określenia dwóch różnych wzorów świadectw, mających zastosowanie w wewnątrzwspólnotowym handlu nasieniem bydła domowego, zgodnie z poprzednimi i nowymi przepisami wymienionej dyrektywy.
(6) Mimo że handel zapasami nasienia pobranego przed dniem 31 grudnia 2004 r. powinien być tymczasowy i stopniowo kończony, przez co odpowiadający mu wzór świadectwa stanie się nieaktualny, z uwagi na zdolności omawianego produktu do długotrwałego jego przechowywania, obecnie niemożliwe jest ustalenie daty wycofania tego wzoru świadectwa.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik D do dyrektywy Rady 82/407/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 stycznia 2004 r.
zatwierdzająca plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 110)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/102/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 17 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, w szczególności jej art. 21 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/680/WE z dnia 30 października 2000 r. zatwierdzająca plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu [4] została w znacznym stopniu zmieniona [5].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Influenza drobiu i rzekomy pomór drobiu są chorobami występującymi u zwierząt z gatunków drobiu.
(3) Kryteria, które należy stosować przy sporządzaniu planów kryzysowych w zakresie zwalczania influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu są ustanowione odpowiednio w załączniku VI do dyrektywy 92/40/EWG i w załączniku VII do dyrektywy 92/66/EWG.
(4) Wymienione w dwóch wspomnianych załącznikach kryteria dotyczące planów kryzysowych są identyczne.
(5) Środki zwalczania chorób stosowane w przypadku ogniska influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu oparte są na tych samych zasadach oraz dotyczą producentów drobiu, podmiotów gospodarczych zajmujących się ubojem i tuczem, lokalnych weterynarzy oraz laboratoriów diagnostycznych.
W związku z powyższym, możliwe jest przygotowanie planów kryzysowych obejmujących jednocześnie influenzę drobiu i rzekomy pomór drobiu.
(6) Państwa Członkowskie przedłożyły do zatwierdzenia krajowe plany kryzysowe, które wymieniają i opisują środki, które należy podjąć w przypadku pojawienia się influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
(7) Po zbadaniu, plany te spełniają ustanowione kryteria i pozwalają na osiągnięcie zamierzonego celu, pod warunkiem ich skutecznego wdrożenia.
(8) Państwa Członkowskie przeprowadzają analizę możliwego przebiegu wydarzeń oraz symulacje w celu zapewnienia skuteczności powyższych planów.
(9) Państwa Członkowskie są zobowiązane do regularnej aktualizacji tych panów.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu przedłożone przez Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Decyzja 2000/680/WE traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji traktuje się jako odesłania do niniejszej decyzji i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego, ustanawiającego zasady handlu dotyczące niektórych ryb i produktów rybołówstwa, do Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
(2004/107/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pożądane jest uzupełnienie w drodze Protokołu dodatkowego, Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony [1], w celu ustanowienia preferencyjnych warunków przywozu do Wspólnoty niektórych ryb i produktów rybołówstwa pochodzących z Rumunii oraz przywozu do Rumunii niektórych ryb i produktów rybołówstwa pochodzących ze Wspólnoty.
(2) W związku z tym do wspomnianego Układu Europejskiego, należy dodać nowy protokół, ustanawiający zasady handlu dotyczące niektórych ryb i produktów rybołówstwa.
(3) Protokół powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Protokół dodatkowy, ustanawiający zasady handlu dotyczące niektórych ryb i produktów rybołówstwa do Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi,z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony.
Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadamia rząd Rumunii o wspólnotowym zatwierdzeniu Protokołu zgodnie z jego art. 4.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2004 r.
zmieniająca załącznik C do dyrektywy Rady 92/51/EWG w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5381)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/108/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG [1], w szczególności jej art. 15,
uwzględniając wnioski złożone przez Niemcy, Włochy, Austrię i Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niemcy, Włochy, Austria i Zjednoczone Królestwo przedłożyły uzasadnione wnioski o zmiany do załącznika C do dyrektywy 92/51/EWG.
(2) Niemcy wystąpiły z wnioskiem, aby tytuł zawodowy "terapeuta zajęciowy" ("Beschäftigungs- und Arbeitstherapeut") był uzupełniony tytułem zawodowym zawodu "ergoterapeuta" ("Ergotherapeut").
Zmiana Ustawy o terapii zajęciowej (Beschäftigungs- und Arbeitstherapeutengesetz) z dnia 25 maja 1976 r. w wersji obowiązującej w dniu 8 marca 1994 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1999 r. wprowadziła tytuł zawodowy "ergoterapeuta" ("Ergotherapeut") stosowany jednocześnie z istniejącym tytułem.
(3) Włochy wystąpiły z wnioskiem o usunięcie nazwy "specjalisty w zakresie leczenia chorób nóg" ("podologo"), ponieważ dekret ministerialny (Decreto ministeriale) nr 666 z dnia 14 września 1994 r. ustanawia kwalifikacje zawodowe dla specjalisty w zakresie leczenia chorób nóg oraz przewiduje, że odpowiedni dyplom uniwersytecki wymagający trzech lat nauki ma stanowić obowiązkowe szkolenie w zakresie tego zawodu.
Po wejściu w życie tego dekretu zawód specjalisty w zakresie leczenia chorób nóg podlega zakresowi zastosowania dyrektywy Rady 89/48/EWG z 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata [2].
(4) Austria wystąpiła z wnioskiem o dodanie dwóch nowych zawodów w dziedzinie księgowości: "księgowy prowadzący działalność gospodarczą" ("Gewerblicher Buchhalter") zgodnie z Ustawą o działalności gospodarczej z 1994 r. (Gewerbeordnung 1994) i "samodzielny księgowy" ("Selbständiger Buchhalter") zgodnie z Ustawą o zawodach w dziedzinie księgowości publicznej z 1999 r.
(Bundesgesetz über die Wirtschaftstreuhandberufe 1999).
Przedłożono programy szkoleniowe. Ze względu na poziom specjalizacji i odpowiedzialności osób posiadających te kwalifikacje, powinny być one uznawane za porównywalne do dyplomu.
(5) Austria wystąpiła z wnioskiem o usunięcie z załącznika C działalności agencji reklamowo-promocyjnych ("Werbeagentur") w kontekście nowelizacji Ustawy o zawodach z 1997 r., BGBl.
I nr 63/1997, (Gewerbeordnungsnovelle 1997, BGBl.
I nr 63/1997), gdyż ta działalność nie jest już regulowana.
(6) Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o dodanie zawodu "zatwierdzona pielęgniarka weterynarii" ("listed veterinary nurse") jako "National Vocational Qualification NVQ" poziomu 3 na skutek zmian wymagań szkoleniowych dla tego zawodu w Zjednoczonym Królestwie.
"Royal College of Veterinary Surgeons" jest zatwierdzona przez "Qualifications and Curriculum Authority (QCA)" jako właściwa instytucja przyznająca ten zawód.
Załącznik C do dyrektywy 92/51/EWG zawiera już kwalifikacje NVQ na tym poziomie.
(7) W konsekwencji należałoby zmienić dyrektywę 92/51/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 92/51/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik C do dyrektywy 92/51/EWG jest zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
zmieniająca decyzję 328/95/WE ustanawiającą świadectwa zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 129)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/109/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 493/91 z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji (WE) nr 328/95 z dnia 25 lipca 1995 r. ustanawiającą świadectwa zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją [2] obowiązuje do dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) Decyzja Komisji (WE) nr 296/97 [3] ustala wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Część II niniejszego wykazu zawiera państwa trzecie nieobjęte jeszcze szczególną decyzją, ale spełniające wymogi art. 2, ust. 2 decyzji Rady (WE) nr 408/95 [4].
Zgodnie z decyzją (WE) nr 408/95 niniejszy wykaz obowiązuje do dnia 31 grudnia 2005 r.
(3) Data ważności decyzji (WE) nr 328/95 powinna być zgodna z datą ważności tymczasowego wykazu ustanowionego decyzja (WE) nr 296/97.
(4) Dlatego dyrektywa (WE) nr 328/95 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji (WE) nr 328/95, dzień "31 grudnia 2003 r." zastępuje się dniem "31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
w sprawie środków dotyczących oceny ryzyka pozostałości BSE w produktach pochodzących od bydła/w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz środków dotyczących oceny ryzyka pozostałości BSE w produktach pochodzących od bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 132)
(2004/110/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], a w szczególności jej art. 19 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje środki o charakterze naukowym niezbędne do rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
(2) Obecnie przeprowadzana jest ocena ilościowa ryzyka pozostałości gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) w żelatynie, łoju i fosforanie dwuwapniowym z kości bydlęcych, łoju z tkanek tłuszczowych oraz łoju z roztopionej mieszaniny tkanek.
Metodologia oceny została przyjęta przez poprzedni Naukowy Komitet Sterujący na spotkaniu w dniach 12 i 13 września 2002 r..
(3) Obecnie prowadzone prace w zakresie oceny ryzyka pozostałości BSE wymagają uaktualnienia w świetle nowych dowodów naukowych.
(4) Zanieczyszczenie krzyżowe przez paszę zawierającą białka zwierzęce i przeznaczoną dla zwierząt nie-przeżuwających jest uznawane za główne źródło zakażeń BSE od wprowadzenia zakazu białek zwierzęcych do pasz dla zwierząt przeżuwających w 1994 r.
Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [2] zakazuje stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt gospodarskich, z wyjątkiem niektórych białek zwierzęcych, który to zakaz określany jest jako "rozszerzony zakaz żywienia".
Pomimo rozszerzonego zakazu żywienia, niewielkie ilości białek zwierzęcych są wykrywane w ograniczonej ilości próbek pasz.
(5) Dlatego też konieczne jest rozszerzenie obecnej oceny ryzyka na ocenę ryzyka, jakie przedstawia pasza zawierająca ograniczone ilości mączki mięsno-kostnej.
Rozszerzenie to mogłoby również objąć odchylenia ryzyka pozostałości związane z obecnością kręgosłupa zgodnie z wiekiem zwierząt.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są niezbędne do rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego i dlatego powinny kwalifikować się do wsparcia finansowego Wspólnoty.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja zapewnia, że aktualne prace naukowe na temat ilościowej oceny ryzyka pozostałości BSE są uaktualniane w stosunku do nowych dowodów naukowych, powinny one w szczególności zapewnić włączenie do tej oceny ryzyka pozostałości BSE, jakie stanowi pasza zawierająca niewielkie ilości mączki mięsno-kostnej.
Komisja przedłoży sprawozdanie na temat wyników oceny ryzyka Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Artykuł 2
1.
Przy realizacji środków przewidzianych w art. 1, Komisja stosuje metodologię zalecaną przez poprzedni Naukowy Komitet Sterujący na spotkaniu w dniach 12 i 13 września 2002 r.
W razie potrzeby Komisja składa wniosek do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (Organu) o dostarczenie aktualizacji metodologii oceny ryzyka.
2.
Komisja zachęca Organ do zapewnienia pomocy technicznej oraz wyrażenia opinii na temat sprawozdania określonego w art. 1.
Artykuł 3
Finansowy wkład Wspólnoty na rzecz środków przewidzianych w art. 1 nie przekracza 50000 EUR.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
w sprawie przeprowadzania badań na obecność influenzy drobiu wśród drobiu i dzikich ptaków w Państwach Członkowskich w 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 134)
(2004/111/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], a w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] nie przewiduje regularnego monitorowania stad drobiu i dzikich ptaków w celu oceny ewentualnej obecności choroby w tych populacjach.
(2) Doświadczenie wykazało, że niektóre szczepy wirusa influenzy drobiu, które nie są obecnie objęte środkami zwalczania przewidzianymi w dyrektywie, posiadają zdolność mutacji po pewnym czasie obecności wśród populacji drobiu, w wyniku której stają się szczepami o wysokiej patogenności.
(3) Sytuacja ta może doprowadzić do wysokiej śmiertelności wśród drobiu oraz spowodować poważne straty gospodarcze w branży drobiarskiej, które można zmniejszyć poprzez wprowadzenie systemu regularnych badań w Państwach Członkowskich w celu umożliwienia wczesnego wykrywania i zwalczania takich pierwszych szczepów.
(4) Komitet Naukowy ds. Zdrowia Zwierząt i Dobrostanu Zwierząt wydał opinię w sprawie definicji influenzy drobiu oraz użycia szczepionek przeciwko influenzy drobiu.
W tym sprawozdaniu zalecono zmianę definicji influenzy drobiu w celu objęcia nią większej ilości szczepów influenzy drobiu, wobec których środki zwalczania są niezbędne.
Ponadto należy przeprowadzić badania w celu określenia powszechnego występowania tych szczepów w różnych populacjach drobiu.
To powinno pozwolić na oszacowanie kosztów w odniesieniu do zmodyfikowanych środków zwalczania choroby.
(5) W listopadzie 2001 r. Komisja zorganizowała sympozjum na temat stanu przygotowania do grypy pandemicznej wśród ludzi.
Podkreślono wówczas, że należy przeprowadzić badania wśród różnych populacji zwierząt w celu lepszej oceny wpływu czynników odzwierzęcych takich zakażeń.
(6) Zarówno aspekt odzwierzęcy jak i konsekwencje dla zdrowia zwierząt podkreślają potrzebę badań na obecność influenzy w populacjach zwierząt.
(7) W 2002 i 2003 r. wszystkie Państwa Członkowskie przeprowadziły badania na obecność influenzy drobiu wśród drobiu, a większość krajów wykonała również serię badań wśród dzikich ptaków zgodnie z decyzją Komisji 2002/649/WE [3].
(8) Indywidualne programy i wkład finansowy Wspólnoty do każdego z tych programów zastały zatwierdzone decyzją 2002/673/WE [4].
(9) Podczas tych badań wykryto obecność różnych podtypów wirusów H5 i H7 influenzy drobiu w populacjach drobiu wielu Państw Członkowskich.
Mimo że powszechne występowanie wirusów influenzy drobiu można uznać za raczej niskie, istotne jest, aby monitorować te pozytywne wyniki badań i kontynuować nadzór w roku 2004, co pozwoli lepiej zrozumieć epidemiologię wirusów influenzy drobiu.
(10) Państwa Członkowskie powinny przedłożyć swoje programy do zatwierdzenia przez Komisję, co umożliwi przyznanie pomocy finansowej przez Wspólnotę.
(11) art. 32 Aktu Przystąpienia z 2003 r. stanowi, że nowe Państwa Członkowskie mają być traktowane tak samo jak obecne Państwa Członkowskie w odniesieniu do wydatków w ramach funduszy weterynaryjnych.
(12) Jednakże żadne zobowiązanie finansowe nie może zostać podjęte dla jakiegokolwiek programu przed przystąpieniem danego Państwa Członkowskiego.
Ponadto monitorowanie niektórych chorób w przystępujących Państwach Członkowskich może być również współfinansowane przez inne narzędzia Wspólnoty.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do dnia 15 marca 2004 r. Państwa Członkowskie przedkładają Komisji do zatwierdzenia plany przeprowadzenia badań na obecność influenzy drobiu wśród drobiu i dzikich ptaków.
Artykuł 2
Wkład finansowy Wspólnoty w odniesieniu do środków określonych w art. 1 wynosi 50 % kosztów poniesionych w Państwach Członkowskich w związku z pobieraniem i analizowaniem próbek, przy maksymalnej całkowitej kwocie 600000 EUR dla wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 2004 r.
zmieniająca decyzje 92/260/EWG, 93/197/EWG i 97/10/WE w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu do Unii Europejskiej z Afryki Południowej zarejestrowanych koni
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 50)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/117/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 14, 15, 16 i art. 19 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/260/EWG [2] ustanawia warunki zdrowotne oraz świadectwo weterynaryjne dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni.
(2) Decyzja Komisji 93/197/EWG [3] ustanawia warunki zdrowotne oraz świadectwo weterynaryjne dla przywozu zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz koniowatych do hodowli i użytkowych.
(3) Załącznik I do decyzji Komisji 97/10/WE z dnia 12 grudnia 1996 r. zmieniającej decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/160/EWG, 92/260/EWG i 93/197?EWG w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Afryki Południowej [4] zapewnia dodatkowe gwarancje, które mają zastosowanie do regionalizacji Afryki Południowej w celu przywozu zarejestrowanych koni do Wspólnoty Europejskiej.
(4) Te dodatkowe gwarancje zakazują stosowania szczepień przeciwko afrykańskim chorobom końskim na obszarach wolnych od afrykańskiego pomoru koni.
W konsekwencji status szczepieniowy zarejestrowanych koni, które przebywały w obszarach wolnych od afrykańskiego pomoru koni przez dłużej niż 24 miesiące nie może być już zaświadczany według obecnych warunków przywozowych.
(5) Ponadto konieczne jest transportowanie zarejestrowanych koni do wolnego obszaru objętego autoryzacją w przypadkach, gdy takie konie nie były szczepione lub z przyczyn weterynaryjnych takie szczepienie nie zostało przeprowadzone zgodnie z wszelkimi instrukcjami producenta.
(6) Konieczne jest przyjęcie dodatkowych gwarancji dla regionalizacji Afryki Południowej do celów przywozu na teren Wspólnoty zarejestrowanych koni w świetle sytuacji zdrowotnej zwierząt w tym kraju oraz dla odzwierciedlenia zmian w warunkach zdrowotnych zwierząt oraz świadectwa weterynaryjnego stosowanego do tego typu przywozu.
(7) Decyzje 92/260/EWG, 93/197/EWG i 97/10/WE powinny w związku z tym zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo zdrowia F w załączniku II do decyzji 92/260/EWG zastępuje się tekstem zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Świadectwo zdrowia F w załączniku II do decyzji 93/197/EWG zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załącznik I do decyzji 97/10/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2004 r.
zmieniająca decyzje 95/233/WE, 96/482/WE i 2001/751/WE odnoszące się do przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych oraz żywych ptaków bezgrzebieniowych i jaj wylęgowych; decyzje 94/85/WE, 94/984/WE i 2000/609/WE odnoszące się do przywozu świeżego mięsa drobiowego, świeżego mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka; decyzję 2000/585/WE odnoszącą się do przywozu mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego oraz decyzję 97/222/WE odnoszącą się do przywozu produktów mięsnych w odniesieniu do niektórych państw przystępujących do UE
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 125)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/118/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności zaś jej art. 14 ust. 3 i art. 21a ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [2], w szczególności zaś jej art. 21 ust. 1, art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [3], w szczególności zaś jej art. 9 ust. 1 i art. 11 ust.1 pkt a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [4], w szczególności zaś jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt, odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [5], w szczególności zaś jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6], w szczególności zaś jej art. 8 ust. 1 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/233/WE [7] ustanawia wykaz państw trzecich, z których z zasady Państwa Członkowskie mają zezwolenie na przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych, w tym ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj.
(2) Decyzja Komisji 96/482/WE [8] ustanawia bardziej szczegółowe zasady przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych i odpowiednie świadectwa zdrowia zwierząt.
(3) Decyzja Komisji 2001/751/WE [9] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne wymagane przy przywozie żywych ptaków bezgrzebieniowych i jaj wylęgowych z państw trzecich, w tym działania, które należy podjąć w odniesieniu do zdrowia zwierząt po dokonaniu przywozu, oraz ustanawia wykaz państw trzecich, z których wyżej wymieniony przywóz jest dopuszczalny.
(4) Zebrane dowody, w tym brak chorób atakujących drób, programy obserwacji i monitorowania chorób drobiu, opracowanie odpowiednich planów w zakresie chorób drobiu na nieprzewidziane okoliczności oraz rozwój dorobku prawnego w zakresie nadzoru weterynaryjnego w odniesieniu do zasadniczego ustawodawstwa weterynaryjnego i ustawodawstwa dla sektora drobiarskiego wykazały, że przed przystąpieniem do UE Estonia, Malta, Łotwa i Litwa posiadają odpowiednią strukturę i organizację służb weterynaryjnych w odniesieniu do stanu zdrowotnego zwierząt w przypadku żywego drobiu i ptaków bezgrzebieniowych.
(5) Dlatego za stosowne należy uznać włączenie Litwy, Estonii i Malty do wykazu państw trzecich, które z zasady posiadają zezwolenie na przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych, w tym ptaków bezgrzebieniowych i jaj zgodnie z ustaleniami określonymi w decyzji Komisji 95/233/WE.
(6) Należy zmienić decyzję Komisji 96/482/WE i decyzję Komisji 2001/751/WE, aby objąć ich przepisami Estonię, Maltę, Łotwę i Litwę.
(7) Decyzja Komisji 94/85/WE [10] ustala wykaz państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz świeżego mięsa drobiowego;
(8) Decyzja Komisji 94/984/WE [11] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne w przypadku przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich.
(9) Decyzja Komisji 2000/609/WE [12] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne w przypadku przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka.
(10) Z uwagi na poprawę stanu zdrowia zwierząt w państwach przystępujących do UE w odniesieniu do drobiu należy uwzględnić Estonię w wykazie państw trzecich, które z zasady mają zezwolenie na przywóz do UE świeżego mięsa drobiowego zgodnie z przepisami decyzji Komisji 94/85/WE.
To także zezwoli Estonii na przywóz mięsa dzikiego ptactwa zgodnie z przepisami decyzji Komisji 94/86/WE [13].
(11) Należy uznać za stosowne objęcie Estonii, Malty i Łotwy przepisami decyzji Komisji 94/984/WE w zakresie przywozu świeżego mięsa drobiowego i przepisami decyzji Komisji 2000/609/WE w zakresie przywozu żywych ptaków bezgrzebieniowych i jaj wylęgowych.
(12) Decyzja Komisji 2000/585/WE [14] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne w przypadku przywozu do UE mięsa dzikiej i hodowlanej zwierzyny łownej oraz mięsa króliczego z państw trzecich.
Aby uwzględnić poprawę stanu zdrowia w państwach przystępujących do UE, należy dodać Maltę do wykazu państw trzecich posiadających zezwolenie oraz uaktualnić istniejące wykazy państw trzecich i warunki szczególne w zakresie przywozu do UE mięsa dzikiej i hodowlanej zwierzyny łownej oraz mięsa króliczego z innych państw przystępujących do UE.
(13) Decyzja Komisji 97/222/WE [15] ustanawia wykaz państw trzecich lub ich regionów, z których dozwolony jest przywóz produktów mięsnych.
(14) Niektóre państwa przystępujące do UE w dalszym ciągu stanowią ryzyko zachorowań zwierząt związane z klasyczną gorączką świńską wśród populacji dzików.
Aby uwzględnić zarówno powyższe, jak i fakt poprawy stanu zdrowotnego zwierząt w państwach przystępujących do UE należy zmienić decyzję Komisji 97/222/WE.
(15) Należy tam, gdzie to stosowne, uaktualnić nazwy niektórych państw, kody ISO i definicje regionalizacji.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Załączniki I i II do decyzji 95/233/WE zastępuje się tekstem załączników I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 96/482/WE zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załącznik I do decyzji 2001/751/WE zastępuje się tekstem załącznika IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Załącznik do decyzji 94/85/WE zastępuje się tekstem załącznika V do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Załącznik I do decyzji 94/984/WE zastępuje się tekstem załącznika VI do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Załącznik I do decyzji 2000/609/WE zastępuje się tekstem załącznika VII do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Załącznik I do decyzji 2000/585/WE zastępuje się tekstem załącznika VIII do niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Załącznik II do decyzji 2000/585/WE zastępuje się tekstem załącznika IX do niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Część I Załącznika do decyzji 97/222/WE zastępuje się tekstem załącznika X do niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Część II Załącznika do decyzji 97/222/WE zastępuje się tekstem załącznika XI do niniejszej decyzji
Artykuł 11
Niniejsza decyzja wchodzi w życie od dnia 14 lutego 2004 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
zmieniająca decyzję 96/333/WE ustanawiającą świadectwa zdrowia dla żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich, które nie zostały dotychczas objęte szczególną decyzją
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 146)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/119/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], a w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Komisji 96/333/WE z dnia 3 maja 1996 r. ustanawiająca świadectwa zdrowia dla żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich, które nie zostały dotychczas objęte szczególną decyzją [2], stosuje się do dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) Decyzja Komisji 97/20/WE [3]ustanawia wykaz państw trzecich spełniających równoważne warunki w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich.
Część II niniejszego wykazu zawiera państwa trzecie, które na podstawie decyzji Rady 95/408/WE [4], mogły być przedmiotem tymczasowej decyzji.
(3) Zgodnie z decyzją nr 95/408/WE, wykaz państw obowiązuje do dnia 31 grudnia 2005 r.
W związku z tym data ważności decyzji 96/333/WE powinna być zmieniona w celu dostosowania jej do daty ważności tymczasowego wykazu.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 96/333/WE słowa "do dnia 31 grudnia 2003 r." zastępuje się słowami "do dnia 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady 97/788/WE w odniesieniu do kontroli stosowanych przez Serbię i Czarnogórę dotyczących zachowania odmian roślin pastewnych, buraków, roślin oleistych i włóknistych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 147)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/120/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/788 z dnia 17 listopada 1997 r. w sprawie równoważności kontroli dotyczących zachowania odmian stosowanych w państwach trzecich [1], a w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 97/788/WE określiła, że urzędowe kontrole dotyczące zachowania odmian, stosowane w niektórych państwach trzecich w odniesieniu do niektórych gatunków, dają te same gwarancje, jak te stosowane przez Państwa Członkowskie na mocy dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [2].
(2) Decyzję 97/788 stosuje się w odniesieniu do Federalnej Republiki Jugosławii (noszącej obecnie nazwę Serbia i Czarnogóra) wyłącznie w odniesieniu do odmian niektórych gatunków.
(3) Badanie przepisów Serbii i Czarnogóry oraz sposobu, w jaki są one stosowane w odniesieniu do gatunków wymienionych w dyrektywie Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], w dyrektywie Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [4] i w dyrektywie Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [5], wykazało, że kontrole dotyczące zachowania odmian dają te same gwarancje, jak te stosowane przez Państwa Członkowskie.
(4) Równoważność przyznana Serbii i Czarnogórze powinna zostać rozszerzona na te dodatkowe gatunki.
(5) Decyzja 97/788/WE powinna dlatego zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 97/788/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W rubryce oznaczonej kodem "YU", odnoszącym się do Federalnej Republiki Jugosławii, wpis "66/402" zastępuje się wpisem "66/401, 66/402, 2002/54 i 2002/57".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lutego 2004 r.
dostosowująca progi określone w art. 157 lit b) i art. 158 ust. 1 lit a) i c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego
(2004/121/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 271,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 271 ust. 2 stanowi, że progi stosowane do zamówień publicznych dostosowuje się co dwa lata na podstawie przepisów dyrektyw w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych.
(2) Ekwiwalenty progów w EUR, ustalone w SDR [2] w dyrektywach, które stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r., zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym [3], PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 6 lutego 2004 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich
(notyfikowana jako dokument nr C (2004) 389)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/122/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Influenza drobiu jest wirusową chorobą zakaźną drobiu oraz ptaków, powodującą śmierć oraz zakłócenia, które mogą w szybkim czasie osiągnąć epizotyczne proporcje, mogące spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć rentowność hodowli drobiu.
(2) Influenza drobiu została potwierdzona w niektórych krajach azjatyckich włączając Kambodżę, Indonezję, Japonię, Laos, Pakistan, Chińską Republikę Ludową włącznie z terytorium Hongkongu, Korei Południowej, Tajlandii oraz Wietnamu.
(3) Do 3 lutego 2004 r. zanotowano 12 przypadków zakażenia się przez ludzi wirusem influenzy drobiu w Wietnamie oraz Tajlandii, niektóre z nich były śmiertelne.
(4) Przywóz żywego drobiu oraz żywych ptaków bezgrzebieniowych włącznie z ich jajami wylęgowymi, który mógłby stanowić zagrożenie wprowadzenia choroby do Wspólnoty, nie jest dopuszczony ze wszystkich tych krajów.
(5) Decyzja Komisji 94/984/WE [4] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego; Tajlandia oraz część terytorium Chińskiej Republiki Ludowej objęte są tą decyzją.
(6) Decyzja Komisji 2000/609/WE [5] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych; Tajlandia objęta jest tą decyzją.
(7) Decyzja Komisji 2000/572/WE [6] ustanawia warunki dotyczące zdrowia zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych z państw trzecich; Tajlandia oraz część terytorium Chińskiej Republiki Ludowej dopuszczone są na mocy niniejszej decyzji do przywozu do Wspólnoty takich produktów.
(8) Decyzja Komisji 2000/585/WE [7] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich a Tajlandia objęta jest tą decyzją.
(9) Przywóz następujących produktów uzyskanych z ptaków ubitych w okresie od 1 stycznia 2004 r. z Tajlandii do Wspólnoty: a) świeże mięso drobiowe, ptaki bezgrzebieniowe, mięso pierzastych zwierząt łownych, mięso pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka; b) wyroby mięsne oraz produkty mięsne składające się lub zawierające mięso tych gatunków; c) surowiec żywności dla zwierząt oraz jajka przeznaczone do spożycia przez ludzi, został wstrzymany decyzją Komisji 2004/84/WE [8] oraz przywóz tych produktów nie jest dopuszczony z jakiegokolwiek kraju wspomnianego powyżej.
(10) Zgodnie z rozdziałem 14 ust. 1 (B) załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG (mający zastosowanie wyłącznie do 30 kwietnia 2004 r.) oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002, przywóz nieprzetworzonego obornika z drobiu może być wyłącznie dopuszczony z tych państw trzecich dopuszczonych do przywozu do Wspólnoty świeżego mięsa drobiowego, więc dlatego taki przywóz nie będzie mógł być dłużej dopuszczony na mocy tych przepisów.
(11) Decyzja Komisji 97/222/WE [9] ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych, oraz ustanawia reżim dotyczący obrabiania w celu ochrony przed ryzykiem przeniesienia choroby przez takie produkty.
Obrabianie to ma zastosowanie do produktów zależnie od stanu zdrowia w kraju ich pochodzenia, w odniesieniu do gatunków mięsa, z którego zostały wytworzone; w celu uniknięcia niepotrzebnego obciążenia handlu, przywóz produktów drobiowych pochodzących z Tajlandii ciągle poddawanych obróbce przy temperaturze co najmniej 70 °C powinien nadal być dopuszczony.
(12) W odniesieniu do wymagań zdrowotnych zwierząt, przywóz świeżego mięsa drobiowego z niektórych części terytorium Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty był dopuszczony, ale później został wstrzymany decyzją Komisji 2002/69/WE [10] od początku 2002 r. w odniesieniu do wymagań zdrowia publicznego.
W obliczu obecności influenzy drobiu właściwe jest w celu przejrzystości oraz pewności prawnej wprowadzenie zakazu przywozu świeżego mięsa drobiowego, wyrobów mięsnych zawierających lub składających się z jakichkolwiek części drobiowych, oraz surowców paszowych i żywności dla zwierząt zawierających jakiekolwiek części drobiowe również z punktu widzenia zdrowia zwierząt.
(13) W odniesieniu do wymagań zdrowotnych zwierząt, przywóz jajek przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest zasadniczo dopuszczony z Tajlandii, Chińskiej Republiki Ludowej oraz Korei Południowej, ale żaden z tych krajów nie zapewnił wszystkich niezbędnych gwarancji zdrowotnych, które są niezbędne do dopuszczenia takiego przywozu.
Jednakże dla celu przejrzystości oraz pewności prawnej, właściwe jest wstrzymanie takiego przywozu również ze względu na zdrowie zwierząt.
(14) Zgodnie z dyrektywą 92/118/EWG [11] (mającą zastosowanie wyłącznie do 30 kwietnia 2004 r.), oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [12], przywóz nieobrobionych trofeów z łownych ptaków z Tajlandii, Chińskiej Republiki Ludowej oraz Korei Południowej jest obecnie dopuszczony.
W obliczu obecności influenzy drobiu przywóz ten powinien zostać wstrzymany, w celu zapobieżenia zagrożeniu wprowadzania choroby do Wspólnoty.
(15) Zgodnie z dyrektywą 92/118/EWG (mającą zastosowanie wyłącznie do 30 kwietnia 2004 r.) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002, przywóz nieobrobionych piór oraz części piór pochodzących z krajów azjatyckich dotkniętych influenzą drobiu wymienionych w pkt 2 jestobecnie dopuszczony.
W obliczu obecności influenzy drobiu przywóz ten powinien zostać wstrzymany, w celu zapobieżenia zagrożeniu wprowadzania choroby do Wspólnoty.
Jednakże przywóz piór może być dopuszczony wraz z dokumentami handlowymi stwierdzającymi, że pióra zostały poddane określonej obróbce.
(16) Zgodnie z decyzją Komisji 2000/666/WE [13] przywóz ptaków innych niż drób był dopuszczony ze wszystkim państw członkowskich OIE (Międzynarodowe Biuro Epizootyczne), pod warunkiem zapewnienia gwarancji zdrowia zwierząt przez kraj pochodzenia oraz przestrzegania ścisłych środków kwarantanny po przywozie w Państwie Członkowskim, aby zapobiec możliwości wprowadzenia chorób drobiu do wspólnotowych stad drobiu.
(17) Jednakże uwzględniając wyjątkowy status chorobowy w niektórych krajach azjatyckich oraz potencjalne poważne konsekwencje odnoszące się do szczególnego wirusa influenzy drobiu, jako dodatkowy ochronny środek, przywóz ptaków innych niż drób, oraz ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom do Wspólnoty z Kambodży, Indonezji, Japonii, Laosu, Pakistanu, Chińskiej Republiki Ludowej włącznie z terytorium Hongkongu, Korei Południowej, Tajlandii oraz Wietnamu został wstrzymany decyzją Komisji 2004/93/WE [14] w celu wykluczenia możliwego zagrożenia pojawienia się choroby w stacjach kwarantanny znajdujących się pod zwierzchnictwem Państw Członkowskich.
(18) W celu ujednolicenia środków przyjętych w odniesieniu do influenzy drobiu w Azji oraz dokonania koniecznych przystosowań technicznych i prawnych, decyzje 2004/84/WE oraz 2004/93/WE powinny zostać uchylone, a nowa decyzja powinna zostać przyjęta.
(19) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z terytorium Tajlandii:
- świeżego mięsa drobiowego, ptaków bezgrzebieniowych, mięsa pierzastych zwierząt łownych, mięsa pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka,
- wyrobów mięsnych oraz produktów mięsnych składających się lub zawierających mięso tych gatunków,
- surowców żywności dla zwierząt oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części tych gatunków, oraz
- jajek przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz nieobrobionych trofeów z ptaków łownych.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów objętych niniejszym artykułem, gdy zostały uzyskane z ptaków ubitych w okresie od 1 stycznia 2004 r.
3.
W świadectwach weterynaryjnych/dokumentach handlowych towarzyszących przesyłce produktów wspomnianych w ust. 2 zawiera się następujące słowa jako właściwe dla gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso pierzastych zwierząt łownych/świeże mięso pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka/produkt mięsny składający się lub zawierający mięso drobiowe, ptaków bezgrzebieniowych, pierzastych zwierząt łownych, pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka/wyrób mięsny składający się lub zawierający mięso drobiowe, ptaków bezgrzebieniowych, pierzastych zwierząt łownych, pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka/surowiec żywności dla zwierząt oraz nieprzetworzony surowiec paszowych zawierających jakiekolwiek część drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, pierzastych zwierząt łownych, pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka [A] Niepotrzebne skreślić. uzyskane z ptaków ubitych w okresie od 1 stycznia 2004 r. oraz zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji 2004/122/WE."
.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych składających się lub zawierających mięso drobiowe, ptaków bezgrzebieniowych, pierzastych zwierząt łownych, pierzastych zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, gdy mięso to zostało poddane jednej ze szczególnych obróbek określonych w pkt B, C lub D części IV Załącznika do decyzji Komisji 97/222/WE.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej:
- świeżego mięsa drobiowego,
- wyrobów mięsnych oraz produktów mięsnych składających się lub zawierających mięso drobiowe,
- surowców żywności dla zwierząt oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu, oraz
- jajek przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz nieobrobionych trofeów z ptaków łownych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Korei Południowej:
- surowców żywności dla zwierząt oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu, oraz
- jajek przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz nieobrobionych trofeów z ptaków łownych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Kambodży, Indonezji, Japonii, Laosu, Pakistanu, Chińskiej Republiki Ludowej włącznie z terytorium Hongkongu, Korei Południowej, Tajlandii oraz Wietnamu:
- nieprzetworzonych piór i części piór, oraz
- "żywych ptaków innych niż drób" jak zdefiniowano w decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).
2.
Przy przywozie przetworzonych piór lub części piór (wyłączając przetworzone pióra dekoracyjne, przetworzone pióra posiadane przez podróżników na ich prywatny użytek lub przesyłki przetworzonych piór wysłanych do prywatnych osób fizycznych do celów nieprzemysłowych) dokument handlowy stwierdza, że przetworzone pióra lub ich części zostały poddane obróbce parowej lub innej zapewniającej, że żadne czynniki chorobotwórcze nie zostaną przesłane towarzysząc przesyłce.
Artykuł 5
Decyzje 2004/84/WE oraz 2004/93/WE tracą moc.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane do przywozu, tak aby były zgodne z niniejszą decyzją oraz niezwłocznie podają do wiadomości przyjęte środki.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 sierpnia 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 2004r.
dotycząca niewłączania pewnych substancji czynnych do załącznika I dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 152)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/129/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/119/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewiduje, że Państwo Członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji tej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie na rynek na swoim terytorium środków ochrony roślin zawierających substancje czynne nie wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po jej notyfikacji, w czasie gdy te substancje są stopniowo badane w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2002 [3] ustanawia szczegółowe zasady wdrożenia czwartego etapu programu pracy, określone w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Substancje czynne czwartego etapu dla których zobowiązanie do dalszego przygotowania koniecznego wniosku nie zostało notyfikowane, nie powinny być włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a Państwa Członkowskie powinny cofnąć wszystkie zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających takie substancje czynne.
Załącznik I do niniejszej decyzji zamieszcza substancje czynne które wchodzą w zakres tej kategorii.
(3) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [4] i (WE) nr 1490/2002 [5] ustanawiają szczegółowe zasady wdrożenia dla drugiego i trzeciego etapu programu pracy, określone w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. Substancje czynne dla których nie przedstawiono kompletnej dokumentacji lub dla których zgłaszający zadeklarowali, że dokumentacja nie zostanie przedstawiona w obrębie zalecanego terminu, nie powinny być włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG a Państwa Członkowskie powinny wycofać wszystkie zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających takie substancje czynne. Załącznik I do niniejszej decyzji zamieszcza substancje czynne które wchodzą w zakres tej kategorii.
(4) Dla kilku z tych substancji czynnych przedstawiono informacje i ocenę dokonaną wspólnie przez Komisję i biegłych Państwa Członkowskiego, które pokazały potrzebę dalszego użycia tych substancji.
W tych przypadkach należy podjąć środki tymczasowe dla umożliwienia prac rozwojowych nad środkami alternatywnymi.
(5) Dla tych substancji czynnych dla których istnieje tylko krótki okres czasu uprzedzenia o zamiarze wycofania środków ochrony roślin zawierających takie substancje, jest uzasadnione przewidzenie okresu karencji dla zbytu, przechowywania, wprowadzania na rynek i użycia istniejących zapasów na okres czasu nie dłuższy niż 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w nie więcej niż jednym dalszym okresie wegetacji.
W przypadkach gdzie przewiduje się dłuższy okres czasu uprzedzenia o zamiarze wycofania, taki okres czasu może być skrócony do wygaśnięcia na koniec okresu wegetacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Substancje czynne wymieniony w załączniku I do niniejszej decyzji nie są włączone do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 31 marca 2004 Państwa Członkowskie zapewniają wycofanie zezwoleń dla środków ochrony roślin zawierających substancje czynne wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie zamieszczone w kolumnie B załącznika II mogą utrzymać zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancje zamieszczone w kolumnie A tego załącznika, dla zastosowań zamieszczonych w kolumnie C tego załącznika, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r., w celu zezwolenia na opracowanie skutecznej alternatywy dla tych substancji.
Państwa Członkowskie dokonujące odstępstwa przewidzianego w akapicie pierwszym powinny zapewnić spełnienie następujących warunków:
a) dalsze użycie jest dopuszczalne tylko tak dalece, jak nie występują szkodliwe działania na zdrowie ludzi i zwierząt i nie występuje niedopuszczalny wpływ na środowisko naturalne;
b) takie środki ochrony roślin pozostające na rynku po dniu 31 marca 2004 r. są ponownie oznaczone etykietą w celu zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
c) narzucone są wszystkie środki właściwe dla ograniczenia ryzyka w celu zmniejszenia jakichkolwiek możliwych zagrożeń;
d) środki alternatywne dla takich zastosowań są intensywnie poszukiwane.
3.
Państwo Członkowskie którego to dotyczy powiadamia Komisję o środkach podjętych z racji zastosowania ust. 2, w szczególności działaniach podjętych w zastosowaniu do lit. a) — d), najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Jakikolwiek okres karencji przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, jest możliwie najkrótszy.
Tam gdzie zezwolenia zostają cofnięte zgodnie z art. 2 ust. 1 najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r., okres ten wygasa najpóźniej dnia 31 grudnia 2004 r.
Tam gdzie zezwolenia zostają cofnięte zgodnie z art. 2 ust. 2 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r., okres ten wygasa najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 2004 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Vicia faba L., niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 161)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/130/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Zjednoczonym Królestwie ilość dostępnego materiału siewnego wiosennych odmian fasoli (Vicia faba L) właściwego do krajowych warunków klimatycznych, który spełnia wymagania dyrektywy 66/401/EWG dotyczące zdolności kiełkowania, jest niewystarczająca, aby pokryć zapotrzebowanie tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu na materiał siewny tych gatunków w sposób zadowalający materiałem siewnym z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, który spełnia wszystkie wymagania ustanowione w dyrektywie 66/401/EWG.
(3) W związku z tym Zjednoczone Królestwo powinno być upoważnione do zezwalania na obrót materiałem siewnym tych gatunków przy zastosowaniu mniej rygorystycznych wymagań przez okres wygasający w dniu 15 lutego 2004 r.
(4) Dodatkowo inne Państwa Członkowskie, niezależnie od tego czy materiał siewny był zbierany w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim objętym decyzją Rady 2003/17/WE w sprawie równoważności materiału siewnego [3], które dostarczają Zjednoczonemu Królestwu materiału siewnego tych gatunków, powinny być upoważnione do zezwolenia na obrót takim materiałem siewnym.
(5) Właściwe jest, aby Zjednoczone Królestwo działało jako koordynator w celu zapewnienia, by całkowita kwota materiału siewnego dopuszczona na mocy niniejszej decyzji, nie przekraczała maksymalnej ilości objętej niniejszą decyzją.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym wiosennych odmian fasoli (Vicia faba L), który nie spełnia minimalnych wymogów w zakresie zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/401/EWG, w okresie wygasającym w dniu 15 lutego 2004 r., zgodnie z warunkami określonymi w załączniku do niniejszej decyzji oraz przy spełnieniu następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi być co najmniej taka, jak ta określona w załączniku do niniejszej decyzji;
b) urzędowa etykieta musi stwierdzać, że kiełkowanie zostało ustalone na podstawie urzędowych badań przeprowadzonych na mocy art. 2 ust. 1 lit.
C pkt d) dyrektywy 66/401/EWG;
c) materiał siewny po raz pierwszy musiał zostać wprowadzony do obrotu zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każdy dostawca materiału siewnego, który zamierza wprowadzić do obrotu materiał siewny określony w art. 1, składa wniosek o pozwolenie w Państwie Członkowskim, w którym prowadzi działalność lub do którego importuje.
Zainteresowane Państwo Członkowskie upoważnia dostawcę do wprowadzenia do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją dostateczne dowody by wątpić, że dostawca jest w stanie wprowadzić do obrotu kwotę materiału siewnego, na którą wnioskował o pozwolenie, lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na obrót, na mocy odnośnego odstępstwa, przekroczyłaby maksymalną ilość wyszczególnioną w załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w zastosowaniu niniejszej decyzji.
Zjednoczone Królestwo działała jako koordynujące Państwo Członkowskie w odniesieniu do art. 1, w celu zapewnienia, że całkowita dopuszczona kwota nie przekracza ilości maksymalnej wyszczególnionej w załączniku.
Każde Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek zgodnie z art. 2 niezwłocznie powiadamia koordynujące Państwo Członkowskie o kwocie objętej tym wnioskiem.
Koordynujące Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje powiadamiające Państwo Członkowskie, czy udzielenie pozwolenia spowoduje przekroczenie ilości maksymalnej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o ilościach, w odniesieniu do których przyznały one pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lutego 2004 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedstawionej do szczegółowego rozpatrzenia w związku z możliwym wprowadzeniem FEN 560 i penoksulamu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 274)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/131/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa (EWG) nr 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja substancji czynnej dla FEN560 została przedłożona przez Société occitane de fabrications et de technologies francuskim władzom w dniu 24 czerwca 2003 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy (EWG) nr 91/414/EWG.
W przypadku substancji czynnej penoksulam dokumentacja została przedłożona przez Dow AgroSciences władzom Włoch w dniu 29 listopada 2002 r. wraz z wnioskiem o jej włączenie do załącznika I do dyrektywy (EWG) nr 91/414/EWG.
(3) Władze Francji i Włoch przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu, dokumentacje dotyczące danych substancji czynnych, wydają się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedstawiona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacje zostały następnie przekazane przez właściwych wnioskodawców Komisji i innym Państwom Członkowskim, oraz przedłożone Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) powinno być formalnie potwierdzone na poziomie Wspólnoty, że ta dokumentacja uznana jest za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidziane w załączniku II oraz, dla co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, wymogi określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Bez uszczerbku dla niniejszej decyzji Komisja może zażądać od wnioskodawcy przedstawienia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu wyznaczonemu na sprawozdawcę w odniesieniu do danej substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, spełniają zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje spełniają także wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancje czynne, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Sprawozdawcy Państw Członkowskich przeprowadzają szczegółową analizę dokumentacji i w możliwie jak najkrótszym czasie i nie później niż do dnia 10 lutego 2005 r. przedstawiają Komisji wnioski z tej analizy wraz z wszelkimi zaleceniami dotyczącymi włączenia lub niewłączania danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i związanych z tym warunków.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lutego 2004 r.
dotycząca niewłączenia fentionu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 313)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/140/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/119/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapity trzeci i czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 2230/95 [6], wyznaczyło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Fention jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Grecja, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyła Komisji, w dniu 4 kwietnia 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym Bayer CropScience, jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) W dniach 18 kwietnia 1997 r. i 11 lutego 2003 r. Komisja zorganizowała dwa trójstronne spotkania z głównym dostawcą informacji i z Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy w sprawie tej substancji czynnej.
(7) Sprawozdanie z oceny sporządzone przez Grecję zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji w odniesieniu do fentionu.
(8) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet został poproszony o wydanie opinii w sprawie ustanowienia dopuszczalnej dziennej dawki oraz dopuszczalnego poziomu narażenia użytkownika.
W swojej pierwszej opinii z dnia 2 października 1998 r., opartej na wnioskach z oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego, Komitet uznał, że dokonanie pełnej oceny nie było możliwe przy braku danych, które dowodziłyby, że nawet ograniczone użycie jako przynęty na owocach cytrusowych i oliwkach jest bezpieczne dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
Komitet szczególnie zaznaczył bardzo wysokie ostre zagrożenie dla ptaków.
W swojej opinii Komitet uznał, że rozwój innowacyjnej techniki stosowania, mianowicie składu przynęty zawierającego fention oraz atraktanty tylko na części uprawy, może okazać się obiecujący w osiąganiu ograniczonego narażenia człowieka i środowiska naturalnego. Jednakże Komitet zaznaczył, iż w celu dokonania końcowej oceny powinny zostać przeprowadzone szczególne badania nad tym rodzajem zastosowania.
Dodatkowe informacje, w szczególności dotyczące stosowania jako przynęty, dostarczone następnie przez Bayer CropScience, zostały poddane ocenie.
Dodatkowe informacje i ich ocena zostały przedstawione Komitetowi.
W swojej opinii z dnia 17 grudnia 2002 r., Komitet stwierdził, że zagrożenie dla ptaków wynikające z zaproponowanych zastosowań fentionu wciąż nie jest znane.
W rezultacie, obawy dotyczące możliwego zagrożenia dla ptaków podniesione we wcześniejszej opinii pozostały nierozstrzygnięte.
(9) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania, środki ochrony roślin zawierające fention spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do jego potencjalnego wpływu na ptaki.
(10) Dlatego, fentionu nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(11) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fention zostaną cofnięte we wskazanym terminie, oraz nie zostaną odnowione, a także, że nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(12) W świetle informacji przedłożonych Komisji okazuje się, że w sytuacji braku skutecznej alternatywy dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich, zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej tak, aby umożliwić rozwój rozwiązań alternatywnych.
Dlatego uzasadnione jest w obecnych okolicznościach ustanowienie, na rygorystycznych warunkach mających na celu zmniejszenie zagrożenia, dłuższego okresu na wycofanie istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań, uznanych za istotne, w stosunku do których brak jest obecnie skutecznej alternatywy dostępnej do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(13) Termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających fention przyznany przez Państwa Członkowskie, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(14) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [8].
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Fentionu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fention zostaną cofnięte w terminie do dnia 11 sierpnia 2004 r.;
2) od dnia 17 lutego 2004 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fention nie zostaną udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika, Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fention do dnia 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewni, że takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie są ponownie oznaczone etykietą w celu zapewnienia zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
b) w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, wprowadzi wszelkie właściwe środki ograniczające zagrożenie, obniżające możliwości wystąpienia jakiegokolwiek ewentualnego zagrożenia; oraz
c) zapewni, że trwają poszukiwania alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. o stosowaniu niniejszego ustępu, w szczególności o działaniach podjętych na podstawie lit. a)-c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości fentionu użytego do celów istotnych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Termin przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, jest możliwie najkrótszy, oraz:
a) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się w dniu 11 września 2004 r., wygasa najpóźniej w dniu 11 września 2005 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się do dnia 30 czerwca 2007 r., wygasa najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lutego 2004 r.
dotycząca niewłączania amitrazu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 332)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/141/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1],ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/119/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapity trzeci i czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414 EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewiduje zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], wyznacza substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznacza Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określa producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Amitraz jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Austria, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyła Komisji, 6 stycznia 1998 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja rozpoczęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich oraz z głównym powiadamiającym Bayer CropScience, jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Dnia 9 czerwca 2000 r. oraz 21 marca 2003 r. Komisja zorganizowała dwa trójstronne spotkania z głównym dostawcą informacji i z Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy.
(7) Sprawozdanie z oceny sporządzone przez Austrię zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję w odniesieniu do amitrazu.
(8) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające amitraz spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
W szczególności art. 5 ust. 2 lit. b) przewiduje, że dopuszczalna dzienna dawka (DDD) dla człowieka musi być brana pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w sprawie włączenia substancji czynnej do załącznika I. Przy określaniu DDD należało uwzględnić możliwe skutki neurologiczne stosowania amitrazu.
Skutki te były również uwzględniane przy określaniu ostrej dawki odniesienia, tj. szacunkowej ilości substancji, która może zostać spożyta w krótkim okresie bez odczuwalnego zagrożenia dla zdrowia konsumenta.
W odniesieniu do proponowanych zastosowań nie zostało wykazane, że konsumenci nie mogą być narażeni na działanie amitrazu w ilości przekraczającej ostrą dawkę odniesienia.
Ocena prawdopodobieństwa zagrożenia została sporządzona przez powiadamiającego.
Należy uwzględnić, że uzgodnione kryteria interpretacji takiej oceny prawdopodobieństwa zagrożenia nie zostały jeszcze ustanowione i nie jest właściwe, z uwagi na możliwość wystąpienia zagrożenia, opóźnianie procesu decyzyjnego do chwili zakończenia uzgadniania tych kryteriów.
(9) Dlatego amitrazu nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Należy przyjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające amitraz zostaną cofnięte we wskazanym terminie, oraz nie zostaną odnowione, a nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(11) W świetle informacji udzielonych Komisji okazuje się, że w sytuacji braku skutecznej alternatywy dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej, tak aby umożliwić rozwój rozwiązań alternatywnych.
Dlatego uzasadnione jest w obecnych okolicznościach ustanowienie, na rygorystycznych warunkach mających na celu zmniejszanie zagrożenia, dłuższego okresu cofania istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań uznanych za istotne, w stosunku do których brak jest obecnie skutecznej alternatywy dostępnej do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(12) Okres karencji na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających amitraz przyznany przez Państwo Członkowskie powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy, w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(13) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [8].
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Amitrazu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające amitraz zostaną cofnięte w terminie do 12 sierpnia 2004 r.;
2) od 17 lutego 2004 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające amitraz nie zostaną udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika, Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające amitraz do 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewni, że takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie są ponownie oznaczone etykietą w celu zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
b) w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, wprowadzi wszelkie właściwe środki ograniczenia zagrożenia dla obniżenia możliwości wystąpienia jakiegokolwiek ewentualnego zagrożenia; oraz
c) zapewni, że nie są lekceważone poszukiwania alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do 31 grudnia 2004 r. o stosowaniu niniejszego ustępu, w szczególności o działaniach podjętych w zastosowaniu lit. a)-c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości amitrazu użytego do celów istotnych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Jakikolwiek okres karencji przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy, oraz:
a) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się 12 sierpnia 2004 r. wygasa najpóźniej 12 sierpnia 2005 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się do 30 czerwca 2007 r. wygasa najpóźniej 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE w odniesieniu do włączenia zakładów z Bułgarii i Węgier do tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa ptaków bezgrzebieniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 346)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/144/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady (WE) nr 408/95 z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust.1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 97/467/WE [2] ustalono tymczasowy wykaz zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(2) Bułgaria i Węgry przedstawiły wykazy zakładów produkujących mięso ptaków bezgrzebieniowych, co do których uprawnione władze poświadczyły, że zakłady spełniają reguły wspólnotowe.
(3) Zakłady te powinny zostać włączone do wykazów ustalonych decyzją 1997/467/WE
(4) Ponieważ nie przeprowadzono jeszcze żadnych inspekcji na miejscu, przywóz z takich zakładów nie kwalifikuje się do ograniczonych kontroli bezpośrednich zgodnie z art. 2 ust. 4 decyzji 95/408/WE.
(5) Dlatego decyzja 97/467/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 97/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 25 lutego 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2004 r.
ustalająca na 2004 r. indykatywny podział między Państwa Członkowskie finansowania, w ramach Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego, środków określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 493)
(2004/148/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 14 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2182/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego [2], przewiduje środki wspierania przejścia na inny rodzaj produkcji. Środki te są finansowane przez Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy ustanowiony art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
(2) 28,8 milionów EUR to całkowita kwota dostępna dla Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na 2004 r., 50 % tej kwoty powinno zostać wykorzystane na sfinansowanie szczególnych środków pomocy plantatorom tytoniu w celu przejścia na inne uprawy lub inną działalność gospodarczą, która tworzy miejsca pracy, oraz na środki pieniężne na odpowiednie badania.
(3) Dlatego niezbędne jest ustalenie indykatywnego podziału dostępnych kwot między zainteresowane Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na 2004 r., indykatywny podział między Państwa Członkowskie finansowania, w ramach Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego, środków określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002 ustanowiony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2004 r.
ustanawiająca wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 130)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/156/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE [1], w szczególności jej art. 14 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prowadzenie pełnego, spójnego, przejrzystego i dokładnego monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z niniejszymi wytycznymi ma podstawowe znaczenie dla funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, ustanowionego w dyrektywie 2003/87/WE.
(2) Wytyczne zawarte w niniejszej decyzji przedstawiają szczegółowe kryteria monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych wynikającej z rodzajów działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, dotyczącej gazów cieplarnianych określanych w stosunku do tych rodzajów działalności, w oparciu o zasady prowadzenia monitorowania i sprawozdawczości określone w załączniku IV do tej dyrektywy.
(3) Artykuł 15 dyrektywy 2003/87/WE zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia weryfikacji sprawozdań dostarczanych przez operatorów instalacji zgodnie z kryteriami przedstawionymi w załączniku V do tej dyrektywy.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w art. 8 decyzji Rady 93/389/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne w odniesieniu do monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych z kategorii działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, określone w art. 14 tej dyrektywy, zawarte są w załącznikach do niniejszej decyzji.
Wytyczne te opierają się na zasadach przedstawionych w załączniku IV do tej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 92/216/EWG w odniesieniu do publikacji wykazu organów koordynujących
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 390)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/158/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/428/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz ustanawiającą warunki udziału w takich zawodach [1], w szczególności jej art. 4, ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Według przepisów przyjętych w celu wykonania art. 4 dyrektywy 90/428/EWG, każde Państwo Członkowskie powinno najpierw wyznaczyć organ koordynujący odpowiedzialny za zbieranie niezbędnych danych.
(2) Decyzja Komisji 92/216/EWG z dnia 26 marzec 1992 r. w sprawie zbierania danych dotyczących zawodów z udziałem zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/428/EWG [2], przewiduje opublikowanie wykazu takich organów w Dzienniku Urzędowym, seria C.
(3) Publikacja takiego wykazu na stronie internetowej Komisji wydaje się bardziej skutecznym sposobem informowania społeczeństwa.
(4) Decyzja 92/216/EWG powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 2 decyzji 92/216/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji nazwę i adres organu koordynującego wyznaczonego zgodnie z ust. 1.
Na podstawie tych informacji Komisja sporządza wykaz organów koordynujących.
Wykaz ten zostanie opublikowany na następującej stronie internetowej:
http://forum.europa.eu.int/Public/irc/sanco/vets/information"
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2004 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2002/975/WE w sprawie wprowadzenia szczepień w celu uzupełnienia środków zwalczania zakażeń influenzą drobiu o niskiej zjadliwości we Włoszech oraz w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 393)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/159/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [5], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 z dnia 19 maja 1992 r., w szczególności jej art.16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W październiku 2002 r., Włochy zawiadomiły Komisję, że zakażenia influenzą drobiu o niskiej zjadliwoście podtypu H7N3 pojawiły się w regionach Veneto i Lombardii oraz że choroba szybko się rozprzestrzeniała.
(2) Następnie, władze włoskie podjęły dynamiczne działanie włącznie z opanowaniem zakażonych stad w celu kontroli rozprzestrzeniania się zakażenia.
Jako środek uzupełniający, władze włoskie zwróciły się także z wnioskiem o zatwierdzenie programu szczepień przeciwko influenzie drobiu na okres co najmniej 18 miesięcy w celu uniknięcia dalszego rozprzestrzeniania się zakażenia.
(3) Program szczepień został zatwierdzony decyzją Komisji 2002/975/WE [6], która ustanowiła zasady dotyczące szczepień przeciw influenzie drobiu na obszarze opisanym w załączniku.
Decyzja obejmuje także szczególne środki kontroli takie jak ograniczenia obrotu drobiem żywym, jajami wylęgowymi i jajami konsumpcyjnymi w handlu wewnątrzwspólnotowym.
(4) Późniejsze doświadczenie sugeruje zmianę zatwierdzonego programu szczepień w celu włączenia możliwych szczepień drobiu hodowlanego oraz zmianę planów szczepień stosowanych do różnych kategorii drobiu, w szczególności do niosek.
Ograniczenia w utrzymywaniu niektórych kategorii drobiu powyżej okerślonego limitu wieku należy poddać przeglądowi, biorąc pod uwagę sprzyjający rozwój epidemiologiczny rozprzestrzeniania się zakażeń influenzą drobiu w tych populacjach.
(5) Ograniczenia w handlu wewnątrzwspólnotowym obowiązujące obecnie dla produktów pochodzących z gospodarstw znajdujących się w określonym promieniu wokół fermy zakażonej influenzą drobiu o niskiej zjadliwości należy poddać przeglądowi i należy je znieść z zastrzeżeniem wprowadzenia niektórych środków ostrożności.
(6) "Test różnicujący" (test iIFA) zatwierdzony decyzją Komisji 2001/847/WE [7] do użycia w przypadku indyków został rozwinięty i jego stosowanie w odniesieniu do innych gatunków drobiu, w szczególności kurczaków, powinno zapewnić konieczne gwarancje zdrowotne dla zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowym świeżym mięsem pochodzącym ze szczepionych kurczaków.
(7) Występowanie zakażeń influenzy drobiu wirusem o niskiej zjadliwości zmniejszyło się znacząco w ciągu ostatnich kilku miesięcy; Jednakże wydaje się właściwe przedłużenie programu szczepień o następne sześć miesięcy, aby ochronić populację przed ponownym zakażeniem.
(8) Decyzja 2002/975/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Ponadto należy podjąć skorzystać z możliwości uchylenia decyzji Komisji 2000/149/WE [8], 2003/153/WE [9], 2003/359/WE [10] i 2003/428/WE [11], przyjętych w odniesieniu do epidemii influenzy drobiu o wysokiej zjadliwości, która pojawiła się we Włoszech w roku 2000 oraz w Niderlandach i Belgii w roku 2003, a które nie mają dłużej zastosowania.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się zmiany do programu szczepień zatwierdzonego decyzją 2002/975/WE, o które wystąpiły z wnioskiem Włochy, dotyczące w szczególności:
a) możliwości zaszczepienie drobiu hodowlanego;
b) zmiany planów szczepień dla różnych kategorii drobiu zgodnie z ich stanem odporności, w szczególności niosek;
c) zmiany programu monitorowania drobiu pochodzącego z obszaru szczepienia;
d) zastosowania dodatkowych szczepionek heterologicznych zawierających szczep A/ck/Italy/1067/1999/H7N1;
e) przedłużenia żywotności niektórych kategorii drobiu; oraz
f) przedłużenia programu szczepień o sześć miesięcy (łącznie 24 miesiące).
Artykuł 2
W decyzji 2002/975/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 3 skreśla się;
2) a) w art. 5 ust. 1 lit. c) wyrazy "trzy kilometry" zastępuje się wyrazami "jeden kilometr";
b) w art. 5 ust. 2 i 3 wyrazy "i kurczęta" oraz "i kurczak" dodaje się, odpowiednio, po wyrazach "indyki" i "indyk", a wyrażenie "mięso indycze" otrzymuje brzmienie "mięso indycze i drobiowe";
3) a) w załączniku II, ustęp pierwszy, wyrażenie "i kurczęta" dodaje się po wyrazie "indyki";
b) w załączniku II pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wykorzystanie testów do celów wysyłania świeżego mięsa indyczego i drobiowego z obszaru szczepień we Włoszech do pozostałych Państw Członkowskich.
Mięso pochodzące z indyków i kurcząt zaszczepionych przeciwko influenzie drobiu może być wysyłane do pozostałych Państw Członkowskich pod warunkiem że w przypadku gdy wszystkie ptaki są trzymane w jednym budynku, próbki krwi zostały pobrane przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu siedmiu dni przed ubojem od co najmniej dziesięciu szczepionych indyków lub kurcząt przeznaczonych na ubój.
Jednakże w przypadku gdy drób jest trzymany w więcej niż jednej grupie lub pomieszczeniu, co najmniej dwadzieścia szczepionych ptaków wybranych losowo z wszystkich grup lub pomieszczeń na fermie zostanie zbadanych."
Artykuł 3
Decyzje 2000/149/WE, 2003/153/WE, 2003/359/WE i 2003/428/WE tracą moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/71/WE w zakresie jej okresu ważności
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 394)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/160/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18, ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 8, ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Występowanie zakaźnej anemii łososia (ISA) na Wyspach Owczych doprowadziło do przyjęcia decyzji Komisji 2003/71/WE z dnia 29 stycznia 2003 r. w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do zakaźnej anemii łososia na Wyspach Owczych [4].
(2) Mimo podjętych przez Wyspy Owcze działań, w 2003 r. Państwo to zarejestrowało dalsze ogniska ISA i dlatego nie przewiduje się szybkiego zwalczenia tej choroby.
(3) W związku z sytuacją chorobową na Wyspach Owczych, środki ochronne zawarte w decyzji 2003/71/WE powinno stosować się do lutego 2005 r.
(4) Dlatego decyzja 2003/71/WE powinna zostać zmieniona w celu przedłużenia jej okresu ważności.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 6 decyzji 2003/71/WE "1 lutego 2004 r." zastępuje się "31 stycznia 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 2004/130/WE przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Vicia faba L., nie spełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 492)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/164/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], a w szczególności jej art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2004/130/WE [3], zezwolona na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym bobiku, który nie spełnia minimalnych wymagań kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/401/EWG zgodnie z określonymi warunkami oraz z zastrzeżeniem niektórych warunków w odniesieniu do okresu upływającego w dniu 15 lutego 2004 r.
(2) Okres pozostały do wprowadzenia do obrotu materiału siewnego o mniej rygorystycznych wymaganiach dotyczących kiełkowania, do dnia 15 lutego 2004 r., będzie niewystarczający.
(3) W związku z tym zezwolenie powinno być wydłużone i dlatego decyzja 2004/130/WE powinna zostać zmieniona odpowiednio.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 2004/130/WE datę "15 lutego 2004 r." zastępuje się datą "31 marca 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 2004 r.
w sprawie tymczasowego wprowadzenia zarejestrowanych koni uczestniczących w zawodach olimpijskich lub zawodach paraolimpijskich w Grecji w 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 499)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/177/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], a w szczególności jej art. 19 pkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 92/260/EWG z dnia 10 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni [2], oraz zgodnie z decyzją Komisji 93/197/EWG z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych [3], konieczne jest przedstawienie gwarancji w celu zapewnienia, że niekastrowane samce koni, w wieku powyżej 180 dni, nie stanowią zagrożenia w zakresie rozprzestrzeniania wirusowego zapalenia tętnic koni.
(2) Zarejestrowane konie, biorące udział w olimpijskich zawodach w Atenach, w Grecji, w sierpniu 2004 r., będą pozostawały pod nadzorem weterynaryjnym właściwych władz Grecji oraz organizatora Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (FEI).
(3) Zarejestrowane konie, biorące udział w XII Paraolimpijskich Zawodach w Atenach, w Grecji, we wrześniu 2004 r., będą pozostawały pod nadzorem weterynaryjnym właściwych władz Grecji.
(4) Niektóre samce koni, zakwalifikowane do uczestnictwa w tych prestiżowych zawodach jeździeckich, mogą nie spełniać wymogów ustanowionych w decyzji 92/260/EWG lub 93/197/EWG w zakresie wirusowego zapalenia tętnic koni.
(5) Należy dlatego przewidzieć odstępstwo od tych wymogów dla koni czasowo odprawianych lub importowanych do udziału w tych zawodach sportowych.
Odstępstwo takie powinno określać warunki wykluczające jakiekolwiek ryzyko rozprzestrzenienia się wirusowego zapalenia tętnic koni.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od decyzji 92/260/EWG Państwa Członkowskie zezwalają na odprawę czasową niekastrowanych samców zarejestrowanych koni w celu ich uczestnictwa w zawodach jeździeckich podczas Zawodów Olimpijskich lub Paraolimpijskich w Atenach, w Grecji, w sierpniu i we wrześniu 2004 r., bez wymogu przedstawiania gwarancji przewidzianych w tej decyzji w zakresie wirusowego zapalenia tętnic koni, pod warunkiem że spełnione zostaną warunki określone w ust. 2.
2.
Świadectwo zdrowia zwierząt ustanowione zgodnie z załącznikiem II do decyzji 92/260/EWG, spełnia następujące wymogi:
a) urzędowy lekarz weterynarii podpisujący świadectwo skreśla sekcję III lit. e) pkt v) świadectw A, B, C, D i E, oraz sekcję III lit. f) pkt v) świadectwa F, odnoszących się do wirusowego zapalenia tętnic koni;
b) do świadectw dodaje się, co następuje:
"Koń zarejestrowany, dopuszczony zgodnie z decyzją Komisji 2004/177/WE [4].".
c) do oświadczenia załączonego do świadectwa dodaje się, co następuje:
"Koń objęty niniejszym świadectwem przeznaczony jest do udziału w zawodach jeździeckich podczas Zawodów Olimpijskich/Zawodów Paraolimpijskich (niewłaściwe skreślić) i nie będzie wykorzystany do hodowli lub jako dawca nasienia podczas jego przebywania w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej.
Poczyniono przygotowania, aby konie opuściły Unię Europejską bezpośrednio po zakończeniu zawodów jeździeckich odbywających się podczas Zawodów Olimpijskich/Zawodów Paraolimpijskich (niewłaściwe skreślić).
Data i miejsce planowanego wywozu z Unii Europejskiej: …".
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od decyzji 93/197/EWG Państwa Członkowskie zezwalają na czasowe wprowadzenie niekastrowanych samców zarejestrowanych koni pochodzących z Falklandów, Kirgistanu i Terytorium Wysp Saint Pierre i Miquelon, w celu ich uczestnictwa w zawodach jeździeckich podczas Zawodów Olimpijskich lub Paraolimpijskich w Atenach, w Grecji, w sierpniu i we wrześniu 2004 r., bez wymogu przedstawiania gwarancji przewidzianych w tej decyzji w zakresie wirusowego zapalenia tętnic koni, pod warunkiem że zostaną spełnione wymogi określone w ust. 2.
2.
Świadectwo zdrowia zwierząt ustanowione zgodnie z załącznikiem II do decyzji 93/197/EWG, spełnia następujące wymogi:
a) urzędowy lekarz weterynarii podpisujący świadectwo skreśla sekcję III lit. e) pkt v) świadectw A, B i G, odnoszących się do wirusowego zapalenia tętnic koni;
b) do świadectw dodaje się, co następuje:
"Koń zarejestrowany, dopuszczony zgodnie z decyzją Komisji 2004/177/WE [5].";
c) do oświadczenia załączonego do świadectw dodaje się, co następuje:
"Koń objęty niniejszym świadectwem jest przeznaczony do udziału w zawodach jeździeckich podczas Zawodów Olimpijskich/Zawodów Paraolimpijskich (niewłaściwe skreślić) i nie będzie wykorzystany do hodowli lub jako dawca nasienia podczas jego przebywania w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej.
Poczyniono przygotowania, aby konie opuściły Unię Europejską bezpośrednio po zakończeniu zawodów jeździeckich podczas Zawodów Olimpijskich/Zawodów Paraolimpijskich (niewłaściwe skreślić).
Data i miejsce planowanego wywozu z Unii Europejskiej: …"
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 1999/815/WE dotyczącą środków zakazujących wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci, przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC zawierającego niektóre ftalany
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 524)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/178/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia września 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 grudnia 1999, Komisja przyjęła decyzję 1999/815/WE [2] opartą na art. 9 dyrektywy 92/59/EWG [3], wymagającą od Państw Członkowskich zakazania wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci, przeznaczonych do brania do ust. przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC zawierającego przynajmniej jedną z następujących substancji: ftalan di-izononylu (DINP), ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP), ftalan dibutylu (DBP), ftalan di-izodecylu (DIDP), ftalan di–n-oktylu (DNOP) i ftalan butylobenzylu (BBP).
(2) Okres obowiązywania decyzji 1999/815/WE został ograniczony do trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/59/EWG.
Okres obowiązywania decyzji miał zatem wygasnąć 8 marca 2000 r.
(3) Podczas przyjmowania decyzji 1999/815/EC przewidziano przedłużenie, w razie konieczności, okresu jej obowiązywania.
Okres obowiązywania środków przyjętych na mocy decyzji 1999/815/WE był, na mocy kilku decyzji, każdorazowo przedłużany o dodatkowy okres trzech miesięcy i obecnie wygasa 20 lutego 2004 r.
(4) Kilka istotnych nowych wydarzeń miało miejsce w zakresie zatwierdzenia metod testowania migracji ftalanów i wszechstronnej oceny ryzyka tych ftalanów na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [4].
Parlament i Rada rozważają stałe środki walki z ryzykiem stwarzanym przez przedmiotowe produkty, ale na zakończenie rozważań na ten temat potrzeba więcej czasu, w szczególności w celu uwzględnienia wszystkich nowych wydarzeń w zakresie rozwoju nauki.
(5) W oczekiwaniu na rozstrzygnięcie nierozwiązanych dotąd problemów oraz w celu zagwarantowania realizacji celów decyzji 1999/815/WE i dokumentów ją przedłużających, konieczne jest utrzymanie zakazu wprowadzania do obrotu analizowanych produktów.
(6) Niektóre Państwa Członkowskie wykonały decyzję 1999/815/WE wprowadzając środki mające zastosowanie do 20 lutego 2004 r.
Dlatego też konieczne jest zapewnienie przedłużenia okresu obowiązywania tych środków.
(7) Konieczne jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 1999/815/WE w celu zagwarantowania utrzymania przez wszystkie Państwa Członkowskie zakazu przewidzianego tą decyzją.
(8) Dyrektywa 92/59/EWG została uchylona z dniem 15 stycznia 2004 r. i tego samego dnia została zastąpiona przez dyrektywę 2001/95/WE. art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE stwierdza, że decyzje Komisji wymagające od Państw Członkowskich podjęcia środków w celu zapobieżenia poważnym ryzykom stwarzanym przez niektóre produkty są ważne przez okresy nieprzekraczające jednego roku i mogą być przedłużane o dodatkowe okresy, z których żaden nie może przekraczać jednego roku. Właściwe jest przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 1999/815/WE o okres sześciu miesięcy, aby dać dosyć czasu na dokonanie postępu w zakresie stałych środków określonych w wyszczególnieniu 4, a jednocześnie stworzyć możliwość ponownego przeanalizowania, w stosownym czasie, okresu obowiązywania tej decyzji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 1999/815/WE data "20 lutego 2004 r." zostaje zastąpiona datą "20 sierpnia 2004 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji i publikują te środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 lutego 2004 r.
dotycząca przyjęcia dodatkowego programu badawczego do wykonania przez Wspólne Centrum Badawcze Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
(2004/185/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Naukowo-Technicznym,
uwzględniając opinię Rady Gubernatorów Wspólnego Centrum Badawczego (WCB),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach Europejskiej przestrzeni badawczej, dodatkowy program badawczy dotyczący reaktora wysokostrumieniowego (HFR) stanowi jeden z podstawowych środków dostępnych w Unii przyczyniających się do bezpiecznych technologii jądrowych, badań materiałów w zakresie syntezy termojądrowej, badań podstawowych, badań medycznych i zastosowań medycznych oraz do szkolenia w tych dziedzinach,
(2) Wkłady finansowe na rzecz tego dodatkowego programu będą pochodzić bezpośrednio z Niderlandów i Francji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się na okres trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., dodatkowy program badawczy dotyczący funkcjonowania reaktora wysokostrumieniowego, zwany dalej "programem", którego cele określone są w załączniku I.
Artykuł 2
Wkłady finansowe oszacowane jako niezbędne dla wykonania programu wynoszą około 30,6 milionów EUR.
Podział wkładów przedstawiono w załączniku II.
Uwzględniono w nim środki na wycofanie reaktora z eksploatacji.
Artykuł 3
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie tego programu i w tym celu korzysta z usług WCB.
Rada Gubernatorów WCB jest stale informowana o wykonaniu programu.
Artykuł 4
Komisja co roku, przed dniem 15 czerwca, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2004 r.
zmieniająca niektóre załączniki do decyzji 96/510/WE odnośnie do wymogów zootechnicznych stosowanych w przywozie nasienia, komórek jajowych oraz zarodków zwierząt z gatunku koniowatych
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 388)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/186/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiającą zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków oraz zmieniającą dyrektywę 77/504/EWG w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], a w szczególności jej art. 5 tiret trzecie, art. 6 tiret drugie oraz art. 7 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świadectwie zootechnicznym muszą pojawić się charakterystyczne szczegóły dla ustalenia pochodzenia oraz identyfikacji zwierzęcia, od którego pochodzi nasienie, komórki jajowe i zarodki.
(2) Wzorcowe świadectwa dla celów handlu wewnątrzwspólnotowego nasieniem, komórkami jajowymi oraz zarodkami koni są określone w decyzji Komisji 96/79/WE z dnia 12 stycznia 1996 r. ustanawiająca świadectwa zootechniczne dotyczące nasienia, komórek jajowych i zarodków od rejestrowanych koniowatych [2].
(3) Wzorcowe świadectwa w przywozie z państw trzecich nasienia, komórek jajowych i zarodków bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz są określone w decyzji Komisji 96/510/WE z dnia 18 lipca 1996 r. ustanawiającej świadectwa hodowlane i zootechniczne w przywozie zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków [3].
(4) W celu uzyskania spójności przepisów Wspólnoty, świadectwa hodowlane i zootechniczne ustanowione decyzją 96/510/WE powinny zostać uzupełnione o postanowienia dla przywozu z państw trzecich nasienia, komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku koniowatych.
Wymogi zootechniczne, które stosowane są do wewnątrzwspólnotowego handlu nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami koni powinny stanowić podstawę postanowień w zakresie przywozu.
(5) Do decyzji 96/510/WE należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Zootechnicznego.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach IV, V i VI do decyzji 96/510/WE wprowadza się zmiany, zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 lutego 2004 r.
określająca kryteria oraz uzgodnienia praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich
(2004/191/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska w Tampere potwierdziła swoją decyzję w sprawie utworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Dlatego wspólna europejska polityka w sprawie azylu i migracji ma na celu zarówno sprawiedliwe traktowanie obywateli państw trzecich, jak i lepsze zarządzanie przepływami migrantów.
Cele te potwierdziła Rada Europejska w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. oraz Rada Europejska w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r.
W szczególności podkreślono potrzebę zwalczania nielegalnej imigracji, w tym przyjęcia właściwych środków wspierania powrotu nielegalnych rezydentów.
(2) Stosowanie dyrektywy 2001/40/WE [1] może spowodować dysproporcje finansowe, jeżeli pomimo wysiłków Państwa Członkowskiego decyzji o wydaleniu nie można wykonać na koszt zainteresowanego obywatela państwa trzeciego lub strony trzeciej.
Zatem należy przyjąć właściwe kryteria oraz uzgodnienia dotyczące dwustronnej rekompensaty między Państwami Członkowskimi.
(3) Niniejsza decyzja stanowi również podstawę do ustanowienia kryteriów oraz uzgodnień praktycznych wymaganych w celu wykonania postanowień art. 24 Konwencji z Schengen.
(4) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć celu wnioskowanego działania, to znaczy dokonać podziału obciążenia finansowego dotyczącego współpracy między Państwami Członkowskimi w sprawie wydalania obywateli państw trzecich w przypadku wzajemnego uznania decyzji o wydaleniu, a zatem z uwagi na skutki działania, cel ten można w lepszym stopniu osiągnąć na szczeblu wspólnotowym, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu Wspólnota może przyjąć właściwe środki.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(5) Niniejsza decyzja respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W szczególności niniejsza decyzja prowadzi do zagwarantowania pełnego poszanowania godności ludzkiej, uznanej w art. 1, 18 i 19 Karty, w przypadku wydalania i usuwania.
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Biorąc pod uwagę, iż na podstawie postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, niniejsza decyzja wypływa z dorobku Schengen w takim zakresie, że ma ona zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają, lub przestali spełniać stosowne warunki dotyczące pobytu czasowego na terytorium Państwa Członkowskiego, ustanowione na mocy postanowień dorobku Schengen, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, w terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę, Dania podejmuje decyzje o jej wprowadzeniu do jej prawa krajowego.
(7) Jeżeli chodzi o Islandię i Norwegię, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, a dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie dorobku Schengen w takim zakresie, że ma ona zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub przestali spełniać stosowne warunki dotyczące pobytu czasowego na terytorium Państwa Członkowskiego, ustanowione na mocy postanowień dorobku Schengen, które wchodzą w zakres określony w art. 1 pkt C decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu [3].
(8) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo przekazało swoją wolę uczestniczenia w przyjmowaniu i stosowaniu niniejszej decyzji.
Zgodnie z art. 7 dyrektywy 2001/40/WE, niniejsza decyzja nie wpływa na Zjednoczone Królestwo w zakresie, w jakim wprowadza w życie również postanowienia art. 24 Konwencji z Schengen.
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 wspomnianego Protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjmowaniu i stosowaniu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(10) Niniejsza decyzja stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa właściwe kryteria oraz uzgodnienia praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych, które mogą wynikać ze stosowania dyrektywy 2001/40/WE, jeżeli wydalenia nie można wykonać na koszt zainteresowanego(-ych) obywatela(-i) państwa trzeciego.
Artykuł 2
1.
Państwo Członkowskie wydające decyzję o wydaleniu rekompensuje Państwu Członkowskiemu, które ją wykonuje dysproporcje finansowe, które mogą wynikać ze stosowania dyrektywy 2001/40/WE, jeżeli wydalenia nie można wykonać na koszt zainteresowanego(-ych) obywatela(-i) państwa trzeciego.
Państwo Członkowskie wykonujące decyzję o wydaleniu dostarcza Państwu Członkowskiemu, które ją wydaje ogólnych informacji dotyczących szacunkowych kosztów wydalenia.
2.
Zwrot następuje na wniosek Państwa Członkowskiego, które wykonuje decyzję o wydaleniu, w oparciu o minimalne, rzeczywiste koszty oraz następujące zasady:
a) koszty transportu. Obejmują rzeczywiste koszty biletów lotniczych do kwoty taryfy urzędowej IATA za odnośny lot, obowiązującej w momencie realizacji.
Zwrotu rzeczywistych kosztów podróży drogą lądowa lub morską, samochodem, pociągiem, lub promem można żądać w oparciu o cenę biletu na pociąg lub prom drugiej klasy obowiązującą w momencie wykonywania decyzji o wydaleniu;
b) koszty administracyjne. Obejmują rzeczywiste koszty opłat wizowych oraz opłat za wydanie nakazu zwrotu dokumentów podróży (laissez - passer);
c) dzienna dieta za podróż służbową osób eskortujących. Ustala się ją zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym i/lub zwyczajami;
d) koszty zakwaterowania osób eskortujących. Obejmują rzeczywiste koszty pobytu tych osób w obszarze tranzytowym państwa trzeciego, oraz ich pobyt czasowy konieczny dla potrzeb odbycia delegacji w kraju pochodzenia.
Dla potrzeb zwrotu liczba osób eskortujących nie przekracza dwóch na powracającego, o ile w oparciu o ocenę przeprowadzoną przez Państwo Członkowskie wydające decyzję o wydaleniu, oraz w porozumieniu z Państwem Członkowskim, które ją wykonuje nie ustalono większej liczby osób eskortujących;
e) koszty zakwaterowania powracającego. Obejmują rzeczywiste koszty pobytu powracającego we właściwej placówce, zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym i/lub zwyczajami Państwa Członkowskiego, które wykonuje decyzje o wydaleniu.
Zwrotowi podlega pobyt powracającego nieprzekraczający trzech miesięcy.
Jeżeli przewiduje się, iż pobyt powracającego przekroczy trzy miesiące, Państwo Członkowskie wykonujące decyzję o wydaleniu oraz Państwo Członkowskie, które ją wydało ustalają dodatkowe koszty;
f) koszty opieki medycznej. Obejmują rzeczywiste koszty świadczenia usług medycznych na rzecz powracającego oraz osób eskortujących w okolicznościach nadzwyczajnych, w tym niezbędne wydatki na hospitalizację.
W miarę potrzeby Państwo Członkowskie wykonujące decyzję o wydaleniu zasięga opinii Państwa Członkowskiego, które ją wydało i ustala wysokość kosztów przekraczających kwoty określone w niniejszym ustępie lub koszty dodatkowe.
Artykuł 3
1.
Wnioski o zwrot kosztów sporządza się na piśmie i dołącza do nich pisemny dowód, iż koszty podlegają zwrotowi.
2.
Wnioski o zwrot kosztów dotyczą wyłącznie decyzji o wydaleniu wydanych po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Zwrotu kosztów nie można żądać w odniesieniu do wykonywania decyzji o wydaleniu wydanych ponad cztery lata przed ich wykonaniem.
3.
Wnioski o zwrot kosztów przedkładane ponad rok od wykonania decyzji o wydaleniu mogą zostać odrzucone.
4.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia krajowy punkt kontaktowy ds. wykonania niniejszej decyzji i przekazuje stosowne dane pozostałym Państwom Członkowskim.
Krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego, które wykonuje decyzje o wydaleniu przesyła każdy wniosek o zwrot kosztów do krajowego punktu kontaktowego Państwa Członkowskiego, które tę decyzje wydało oraz które ma obowiązek poinformowania Państwa Członkowskiego, które wykonuje decyzję o wydaleniu o otrzymaniu wniosku.
5.
Najpóźniej w terminie trzech miesięcy krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego, które wydało decyzje o wydaleniu informuje krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego, które ją wykonuje o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku.
Powiadomienie sporządza się na piśmie, podając przyczyny w przypadku odrzucenia wniosku.
6.
Wypłat dokonuje się najpóźniej w terminie trzech miesięcy od zatwierdzenia wypłaty przez krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego, które wydało decyzję o wydaleniu.
7.
Krajowe punkty kontaktowe Państwa Członkowskiego, które wykonuje decyzję o wydaleniu oraz Państwa Członkowskiego, które ją wydało należy poinformować o wypłatach oraz o odmowach zwrotu kosztów.
Artykuł 4
1.
Dla potrzeb sprawnego monitorowania wykonywania niniejszej decyzji, a także dyrektywy 2001/40/WE, każdy krajowy punkt kontaktowy regularnie przekazuje informacje dotyczące w szczególności: ogólnej liczby wniosków sporządzonych na podstawie dyrektywy 2001/40/WE, które zostały pozytywnie rozpatrzone zgodnie z niniejszą decyzją, oraz ogólnej liczby odrzuconych wniosków o zwrot kosztów wraz z przyczynami takiej odmowy.
2.
Informacje te mogą także obejmować zalecenia mające na celu usprawnienie kryteriów oraz uzgodnień praktycznych niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Decyzja Rady
z dnia 10 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 2001/264/WE w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa
(2004/194/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2002/682/WE, Euratom, z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [1], w szczególności jej art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatek 1 i 2 do przepisów Rady Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa załączone do decyzji 2001/264/WE [2] zawierają, odpowiednio, wykaz krajowych organów bezpieczeństwa (OBN) oraz porównanie krajowych klauzul tajności.
(2) Dnia 16 kwietnia 2003 r. Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka podpisały Traktat dotyczący ich przystąpienia do Unii Europejskiej [3].
(3) Zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji 2001/264/WE, państwa te muszą podjąć właściwe środki w celu zapewnienia, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE przestrzegane są przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa.
(4) W celu uwzględnienia tych państw we wspomnianych powyżej dodatkach, decyzja 2001/264/WE, z technicznego punktu widzenia, musi zostać zmieniona.
(5) Dodatek 2 do decyzji 2001/264/WE wskazuje, że zgodność z poziomami klasyfikacji NATO zostanie ustanowiona w trakcie negocjacji Umowy w sprawie bezpieczeństwa między Unią Europejską a NATO.
(6) Dnia 14 marca 2003 r. została zawarta Umowa w sprawie bezpieczeństwa informacji [4] między Unią Europejską a NATO.
(7) Dlatego konieczne jest wprowadzenie zgodności z poziomami klasyfikacji NATO również w dodatku 2 do wyżej wymienionej decyzji.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/264/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) dodatek 1 zastępuje się dokumentem z załącznika I do niniejszej decyzji;
b) dodatek 2 zastępuje się dokumentem z załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania.
2.
Niniejszą decyzję stosuję się od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003 r. i tylko pod tym warunkiem.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 2002/794/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i przywożonych z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 557)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/198/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 [2], w szczególności jego art. 53, ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 2002/794/WE [4] wszystkie ilości mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przywożonych z Brazylii muszą być testowane, aby wykazać nieobecność nitrofuranu.
(2) Decyzja 2002/794/WE zostanie poddana przeglądowi, zgodnie z jej art. 6, w świetle gwarancji oferowanych przez właściwe władze Brazylii i na podstawie wyników testów dokonywanych przez Państwa Członkowskie.
(3) Komisja uznała za zadowalający plan działań, przekazany przez właściwe władze Brazylii w dniu 27 maja 2003 r.
(4) Zgodnie ze sprawozdaniem [5] Biura ds. Żywności i Weterynarii, wprowadzanie i stosowanie niniejszego planu działań odbyło się bez większych problemów.
(5) Komisja, poprzez system RASSF, od dnia 12 sierpnia 2003 r. nie otrzymała żadnego stosownego powiadomienia o obecności nitrofuranów w mięsie drobiowym, produktach i wyrobach drobiowych przywożonych z Brazylii.
(6) Dlatego częstotliwość pobierania i testowania próbek powinna zostać zmniejszona.
(7) Decyzja 2002/794/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 2002/794/WE, tekst ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wykorzystując odpowiedni plan pobierania próbek i właściwe metody wykrywania, Państwa Członkowskie poddają 20 % partii mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przywożonych z Brazylii testowi chemicznemu w celu zagwarantowania, że dane produkty nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
Test należy przeprowadzać w szczególności z myślą o wykrywaniu obecności nitrofuranów i ich metabolitów."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 9 marca 2004 r.
Państwa Członkowskie zmieniają środki, stosowane przez nie w odniesieniu do przywozu, aby doprowadzić do ich zgodności z niniejszą decyzją.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2004 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za urzędowo wolne od brucelozy
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 558)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/199/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], w szczególności jej załącznik A, rozdział 1, pkt II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We Włoszech, w prowincjach Rieti i Viterbo (region Lazio) bruceloza (Brucella melitensis) przez ostatnie pięć lata była chorobą podlegająca obowiązkowi zgłoszenia.
(2) W prowincjach Rieti i Viterbo co najmniej 99,8 % gospodarstw hodowli owiec i kóz posiada status urzędowo wolnych od brucelozy.
Ponadto prowincje te zobowiązały się do przestrzegania przepisów rozdziału 1 ust. 2 pkt II [2] załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG.
(3) W konsekwencji prowincje Rieti i Viterbo powinny zostać uznane za urzędowo wolne od brucelozy (Brucella melitensis).
(4) Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (Brucella melitensis) i przyznająca im status urzędowo wolnych od choroby powinna zostać zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 93/52/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2004 r.
w sprawie środków w celu zapobieżenia wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie wirusa mozaiki pepino
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 581)
(2004/200/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pod koniec roku 1999 i na początku roku 2000, Niemcy, Francja, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo, powiadomiły pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję epidemii wirusa mozaiki pepino w uprawach pomidorów w ich krajach oraz o środkach podjętych w celu jego zwalczania.
(2) Decyzją Komisji 2003/64/WE [2], Państwa Członkowskie zostały tymczasowo zobowiązane do podjęcia środków przeciwko wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie wirusa mozaiki pepino.
Decyzję tę przestano stosować z dniem 31 stycznia 2004 r.
(3) Wirus mozaiki pepino nie jest obecnie wymieniony w załączniku I ani w załączniku II do dyrektywy 2000/29/WE.
Jednakże wstępna analiza zagrożenia szkodnikiem przeprowadzona przez kilka Państw Członkowskich, oparta o dostępne informacje naukowe pokazała, że wirus mozaiki pepino i jego niszczące skutki mogą mieć duże znaczenie dla zdrowia roślin w odniesieniu do Wspólnoty, w szczególności dla chronionej produkcji pomidora.
Prace naukowe prowadzone nad wirusem mozaiki pepino nie dostarczyły ciągle wystarczającego wyjaśnienia w celu dokonania przeglądu tej wstępnej analizy zagrożenia szkodnikiem, pomimo iż udostępniono więcej informacji, w szczególności w zakresie szkód powodowanych przez wirusa mozaiki pepino w uprawach pomidorów przeznaczonych do sadzenia.
(4) Zatem, skoro decyzja 2003/64/WE wygasła, konieczne jest zapewnienie tymczasowych środków zwalczania wirusa mozaiki pepino.
(5) W wyniku oficjalnych badań przeprowadzonych na podstawie deczyji 2003/64/WE, oraz w oparciu o ostatnie informacje na temat szkody wyrządzonej przez wirus mozaiki pepino, rola nasienia pomidora jako znaczącego źródła zakażenia została potwierdzona.
(6) Środki wymienione w niniejszej decyzji należy stosować do wprowadzania lub rozprzestrzeniania się we Wspólnocie wirusa mozaiki pepino, inspekcji nasion pomidorów pochodzących z państw trzecich oraz obrotu nasionami pomidorów.
Powinny także obejmować więcej ogólnej kontroli na obecność wirusa mozaiki pepino w Państwach Członkowskich.
(7) Właściwe jest, aby wyniki takich działań były stale oceniane, a potencjalne następne środki były rozważane w świetle wyników tej oceny.
Kolejne działania powinny także uwzględniać zapewniane informacje oraz opinie naukowe dostarczane przez Państwa Członkowskie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wprowadzanie do Wspólnoty i obrót we Wspólnocie nasionami pomidorów, Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw., skażonych przez wirus mozaiki pepino jest zakazane.
Artykuł 2
Nasiona pomidorów pochodzących z państw trzecich mogą być jedynie przywożone do Wspólnoty, jeżeli spełniają warunek ustanowiony w pkt 1 Załącznika.
Będą poddawane inspekcji oraz badaniom w stosownych przypadkach, przy wjeździe do Wspólnoty na obecność wirusa mozaiki pepino, zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2000/29/WE, mutatis mutandis.
Artykuł 3
1.
Nasiona pomidorów, pochodzących ze Wspólnoty, mogą być przedmiotem obrotu we Wspólnocie tylko wtedy, jeżeli spełniają warunki ustanowione w pkt 2 Załącznika.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w odniesnieu do obrotu nasionami przeznaczonymi dla konsumentów końcowych niezajmujących się zawodowo produkcją roślinną, pod warunkiem że opakowanie zbiorcze nasion lub inne wksazówki jasno pokazują, że są one przeznaczone do sprzedaży dla takiego konsumenta.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie prowadzą oficjalne badania w pomieszczeniach, w których odbywa się produkjca roślin i owoców pomidora, na obecność wirusa mozaiki pepino.
Bez uszczerbku dla odpowiednio art. 16 ust. 2 oraz art. 13c ust. 8 dyrektywy 2000/29/WE, wyniki badań przewidziane w akapicie pierwszym oraz wyniki inspekcji i badań przewidziane w art. 2 zostaną przekazane Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim do dnia 30 listopada 2004 r.
Artykuł 5
Komisja zbada stosowanie niniejszej decyzji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/201/WSiSW
z dnia 19 lutego 2004 r.
w sprawie procedur zmiany Podręcznika Sirene
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Greckiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System Informacyjny Schengen (zwany dalej "SIS") ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") [3], stanowi zasadnicze narzędzie stosowania postanowień dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(2) Na podstawie przepisów art. 92 Konwencji z Schengen, krajowe moduły Państw Członkowskich nie mogą wymieniać danych SIS bezpośrednio między sobą; mogą one jedynie wymieniać dane przez jednostkę centralną w Strasburgu.
Jednakże w odniesieniu do niektórych informacji dodatkowych wymaganych do prawidłowego wykonania niektórych postanowień Konwencji z Schengen właściwe jest, aby były one wymieniane dwustronnie lub wielostronnie.
Takie informacje dodatkowe są niezbędne w szczególności w odniesieniu do działań wymaganych na podstawie art. 25, 39, 46, 95 do 100, art. 102 ust. 3, art. 104 ust. 3, art. 106, 107, 109 i 110 Konwencji z Schengen.
Wymiana tych informacji dodatkowych jest dokonywana przez biura Sirene każdego Państwa Członkowskiego.
(3) Podręcznik Sirene jest zestawem wskazówek dla podmiotów w biurach Sirene każdego Państwa Członkowskiego, określających szczegółowo reguły i procedury dwustronnej lub wielostronnej wymiany takich informacji dodatkowych.
(4) Należy zapewnić jednolitość Podręcznika Sirene.
Techniczny dorobek Schengen powinien mieć tutaj zastosowanie.
(5) Zmiany w części 1 Podręcznika Sirene na podstawie niniejszej decyzji powinny ograniczać się do odzwierciedlenia mającej zastosowanie wersji postanowień Konwencji z Schengen.
(6) Niezbędne jest ustanowienie procedury zmiany Podręcznika Sirene zgodnie ze stosownymi postanowieniami różnych Traktatów.
(7) Podstawa prawna wymagana do umożliwienia przyszłych zmian Podręcznika obejmuje dwa odrębne dokumenty: niniejszą decyzję opartą na art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej i rozporządzenie Rady (WE) nr 378/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie procedur zmiany Podręcznika Sirene [4] oparte na art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wynika to z tego, że jak określono w art. 92 Konwencji z Schengen, SIS umożliwia organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, przy pomocy zautomatyzowanej procedury wyszukiwania, dostęp do wpisów dotyczących osób i majątku w celach kontroli granicznej oraz innych kontroli policyjnych i celnych prowadzonych w ramach kraju zgodnie z prawem krajowym, oraz w celach wydawania wiz, dokumentów pobytowych i wykonywania przepisów prawnych o cudzoziemcach w kontekście stosowania postanowień dorobku Schengen odnoszących się do przepływu osób. Wymiana informacji dodatkowych wymaganych do wykonania postanowień Konwencji z Schengen określonych w akapicie drugim, dokonywana przez biura Sirene każdego Państwa Członkowskiego, również służy tym celom, jak również ogólnie pomocy przy współpracy policyjnej.
(8) Fakt, że wymagana podstawa prawna obejmuje dwa odrębne dokumenty, nie narusza zasady, że SIS stanowi i powinien stanowić nadal jednolity, zintegrowany system informacyjny, oraz że biura Sirene powinny nadal wykonywać swoje zadania w zintegrowany sposób.
(9) Niniejsza decyzja określa procedury dotyczące podejmowania środków niezbędnych do jej wykonania, które odzwierciedlają odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 378/2004, aby zapewnić jednolity proces zmiany Podręcznika Sirene jako całości.
(10) Należy dokonać uzgodnień pozwalających na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Takie uzgodnienia były rozważane w wymianie listów między Wspólnotą a Islandią i Norwegią [5], załączonej do umowy zawartej między Radą Unii Europejskiej a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej włączenia tych państw w wykonywanie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6].
(11) Niniejsza decyzja oraz udział Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w jej przyjęciu i stosowaniu pozostają bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących częściowego udziału Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen, określonego przez Radę w decyzji 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [7] oraz decyzji 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [8] odpowiednio.
(12) Niniejsza decyzja stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia,
STANOWI, CO NASTĘUJE:
Artykuł 1
Podręcznik Sirene obejmuje zestaw wskazówek dla podmiotów w biurach Sirene każdego z Państw Członkowskich. Wskazówki te określają reguły i procedury dwustronnej lub wielostronnej wymiany informacji dodatkowych, które są wymagane do prawidłowego wykonania niektórych postanowień Konwencji z Schengen, włączonych w ramy Unii Europejskiej.
Artykuł 2
1.
Wstęp, część 1 i część 2, wstęp do części 3 i część 3 ppkt 3.1.1, 3.1.2, 3.1.3, 3.1.4, 3.1.5, 3.1.7, 3.1.8, 3.1.9, 3.1.10 i 3.2, wstęp do części 4 i część 4 ppkt 4.1.1, 4.1.2, 4.2, 4.3, 4.3.1, 4.3.2, 4.3.3, 4.4, 4.4.1, 4.4.2, 4.4.3, 4.5.1, 4.5.2, pkt 4.7, 4.8, 4.9 i 4.10, wstęp do części 5 i część 5 ppkt 5.1.1, 5.1.2.1, 5.1.2.3, 5.1.2.4, 5.1.2.5, 5.1.2.6, 5.1.2.7, 5.2 i 5.3, załączniki 1, 2, 3 i 4, załącznik 5 wstęp i formularze A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M i P i załącznik 6 do Podręcznika Sirene zostają zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
2.
Wskazówki dodatkowe, łącznie z innymi załącznikami, mogą również być wprowadzone do Podręcznika Sirene zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
W przypadku załącznika 5 takie zmiany mogą w szczególności obejmować tworzenie dodatkowych formularzy, gdy okażą się one niezbędne.
Artykuł 3
1.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu Komisja jest wspomagana przez Komitet Regulacyjny, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, którym przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Na wniosek przewodniczącego Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
4.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
5.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć i informuje o tym Parlament Europejski.
6.
Rada może stanowić większością kwalifikowaną w sprawie wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty przedłożenia projektu.
Jeżeli w tym terminie Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, sprzeciwi się wnioskowi, Komisja zbada go ponownie.
Może przedłożyć Radzie zmieniony wniosek, ponownie go przedłożyć lub przedstawić wniosek aktu prawnego.
Jeżeli po upływie tego terminu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego ani nie sprzeciwi się wnioskowi dotyczącemu środków wykonawczych, Komisja przyjmie proponowany akt wykonawczy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2004 r.
ustanawiająca wzór świadectwa zdrowia dla przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich psów, kotów i fretek
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 432)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/203/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 określa warunki dla przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek z państw trzecich.
Warunki te różnią się w zależności od statusu państwa trzeciego pochodzenia oraz od Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
(2) Artykuł 8 przewiduje ustanowienie wzoru świadectwa dla tego przemieszczania.
(3) Właściwe jest ustanowienie jednolitego wzoru dla przypadków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
Dotyczą one wprowadzenia ze wszystkich państw trzecich do Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo oraz wprowadzenia do Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa z państw trzecich wymienionych w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(4) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 998/2003 będzie stosowane od dnia 3 lipca 2004 r., niniejsza decyzja powinna być stosowana od tego samego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia wzór świadectwa dla przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich zwierząt domowych udomowionych gatunków psów, kotów i fretek, przewidziany w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 r.
Świadectwo to jest wymagane przy wprowadzaniu ze wszystkich państw trzecich do Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo oraz przy wprowadzaniu do Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa z krajów wymienionych w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Artykuł 2
Wzór świadectwa jest określony w Załączniku.
Artykuł 3
Na świadectwo składa się jedna strona i jest ono sporządzone przynajmniej w języku Państwa Członkowskiego wprowadzenia oraz w języku angielskim.
Wypełnia się je literami drukowanymi w języku Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub w języku angielskim.
Części I–V świadectwa powinny zostać wystawione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ kraju wysyłki lub przez chirurga weterynarii upoważnionego przez właściwy organ.
W tym ostatnim przypadku właściwy organ musi zatwierdzić świadectwo.
Części VI i VII, gdzie jest to stosowne, są uzupełniane i podpisane przez lekarzy weterynarii upoważnionych do praktykowania medycyny weterynaryjnej w kraju wysyłki.
Świadectwu musi towarzyszyć dokumentacja pomocnicza, lub jej uwierzytelniona kopia, łącznie z danymi dotyczącymi szczepienia oraz wynikiem testu serologicznego.
Dokumentacja ta musi zawierać szczegóły pozwalające na identyfikację danego zwierzęcia.
Artykuł 4
Do szczepienia przewidzianego w części IV stosuje się inaktywowaną szczepionkę wyprodukowaną przynajmniej zgodnie z zaleceniami OIE w zakresie norm dla badań diagnostycznych i szczepień.
Artykuł 5
Świadectwo jest ważne dla przemieszczania wewnątrzwspólnotowego na okres czterech miesięcy od daty wystawienia lub do dnia utraty ważności szczepienia wskazanej w części IV, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
Świadectwa nie stosuje się do zwierząt, które pochodzą z, lub zostały przygotowane w krajach niewymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003, kiedy są przemieszczane do Irlandii, Szwecji lub Zjednoczonego Królestwa, gdzie stosowane są zasady krajowe.
Artykuł 6
Jeżeli przemieszczania dokonuje się z państwa trzeciego wymienionego w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003, warunki przewidziane w art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stosują się jedynie w przypadku:
- - bezpośredniego transportu do Państwa Członkowskiego wprowadzenia, lub
- - transportu obejmującego jedynie zwierzę pozostające w krajach wymienionych w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 między państwem trzecim wysyłki a Państwem Członkowskim wprowadzenia.
Jednakże bezpośredni transport może obejmować tranzyt przez państwo trzecie niewymienione w załączniku II drogą powietrzną lub morską, pod warunkiem że zwierzę pozostaje w obrębie lotniska międzynarodowego w takim kraju lub jest zabezpieczone na statku.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lipca 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 2004 r.
ustanawiająca szczegółowe regulacje dotyczące funkcjonowania rejestrów przeznaczonych do wprowadzania informacji w sprawie genetycznych modyfikacji GMO, przewidzianych w dyrektywie 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 540)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/204/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, dla potrzeb powiadamiania o organizmach zmodyfikowanych genetycznie, zwanych dalej "GMO", wymaga się różnych zestawów informacji.
Wymagane dane dotyczą poszczególnych GMO, środowiska, do którego uwalniane są GMO, oraz interakcji między GMO a odbierającym je środowiskiem, w tym wszelkiego rodzaju skutków dla zdrowia człowieka.
(2) Informacje wymagane w powiadomieniach dotyczących świadomego uwalniania GMO wymieniono w załączniku III do dyrektywy 2001/18/WE.
Załącznik IV do tej dyrektywy określa ogólne warunki przekazywania informacji dodatkowych w powiadomieniach o wprowadzaniu GMO na rynek.
Określa on także informacje umieszczane na etykietach wymagane w odniesieniu do GMO jako produktów lub znajdujących się w produktach wprowadzanych do obrotu.
Niektóre z tych informacji dodatkowych, w tym informacje dotyczące zmian genetycznych, które można zastosować do wykrywania i identyfikacji określonych produktów GMO, w tym metody wykrywania dotyczące progów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE i ułatwiające kontrolę i inspekcję po ich wprowadzeniu na rynek, należy wprowadzić do jednego lub większej liczby rejestrów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, dla potrzeb wprowadzania informacji w sprawie zmian genetycznych w GMO określonych w pkt 7 sekcji A załącznika IV do tej dyrektywy, Komisja ustanawia jeden lub większą liczbę rejestrów, zwanych dalej "rejestrami".
(4) Jeśli sytuacja tego wymaga, informacje te muszą obejmować pobieranie próbek GMO jako produktów lub znajdujących się w produktach lub ich materiału genetycznego, a także nazwę właściwego organu oraz szczegóły dotyczące sekwencji nukleotydowej lub innego rodzaju informacje niezbędne do zidentyfikowania produktu GMO i jego pochodnych, w tym metodologię wykrywania i identyfikacji produktu GMO, oraz dane doświadczalne wykazujące parametry uwierzytelniające przedstawioną metodę.
(5) Ustanawiając wykaz informacji wprowadzanych do rejestrów, należy uwzględnić fakt, że pozostałe zestawy informacji, takich jak ocena ryzyka dla środowiska naturalnego, badania naukowe, w tym badania wykazujące bezpieczeństwo produktu oraz, jeśli jest to właściwe, odniesienia do niezależnych badań i dogłębnej analizy, a także metod identyfikacji i wykrywania, oraz wszelkiego rodzaju inne informacje przedkładane przez powiadamiającego, metody i plany monitorowania GMO, także reakcji w okolicznościach krytycznych i wyników monitorowania produktów po ich wprowadzeniu na rynek co do zasady udostępnia się zgodnie z właściwymi przepisami dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych [2] oraz rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [3], a zatem należy je wprowadzić do rejestru.
(6) Dla przejrzystości, oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001, rejestry należy udostępnić opinii publicznej i Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Zatem rejestry powinny zawierać dwa zestawy danych, jeden udostępniany opinii publicznej, a drugi wyłącznie Państwom Członkowskim, Komisji i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Pierwszy zestaw danych powinien zawierać wszystkie dane wprowadzone do rejestrów, z wyjątkiem danych, których zgodnie z art. 25 dyrektywy 2001/18/WE nie można ujawnić z przyczyn poufności, w szczególności w związku z ochroną interesów handlowych; drugi zestaw danych powinien obejmować dodatkowe, poufne dane.
Poszczególne wnioski o udostępnienie traktuje się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001, które jednakże w zakresie ustanowionych wyjątków, przewiduje ochronę tych samych interesów, które przewidziano w art. 25 dyrektywy 2001/18/WE.
(7) W terminie obowiązywania zgody, oraz we właściwym terminie po jej wygaśnięciu, właściwym władzom, służbom przeprowadzającym inspekcje, laboratoriom kontrolnym Państw Członkowskich oraz Komisji należy udostępnić metody odnoszące się do progów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE.
(8) W momencie gdy właściwe władze przedkładają Komisji dane dla potrzeb wprowadzenia ich do rejestrów, może się okazać, iż brakuje lub może brakować pewnych danych, takich jak data zatwierdzenia czy parametry uwierzytelniania dotyczące metody identyfikacji i wykrywania.
Ponadto, w terminie obowiązywania zgody, a nawet przez pewien czas po jej wygaśnięciu, konieczne mogą się okazać uaktualnienia, takie jak dotyczące metod identyfikacji i wykrywania, nazw handlowych czy osób odpowiedzialnych.
Dlatego też należy ustanowić przepis dotyczący uaktualniania rejestrów.
(9) Przyszłe osiągnięcia w dziedzinie metodologii modyfikacji genetycznej, czy dotyczące metod wykrywania i identyfikacji, w tym metod wykrywania dotyczących progów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, mogą spowodować konieczność dostosowania niniejszej decyzji do postępu technicznego.
Podobnie przyszłe osiągnięcia w dziedzinie ustawodawstwa wspólnotowego mogą spowodować konieczność dostosowania niniejszej decyzji w interesie spójności i skuteczności.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia szczegółowe regulacje dotyczące funkcjonowania rejestrów (zwanych dalej "rejestrami"), które Komisja ma ustanowić na podstawie art. 31 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, do celów wprowadzania informacji w sprawie zmian genetycznych w organizmach zmodyfikowanych genetycznie (zwanych dalej "GMO").
Artykuł 2
Zgodnie z przepisami art. 3, informacje określone w art. 1 obejmują szczegóły dotyczące sekwencji nukleotydowych lub innego rodzaju informacje niezbędne do zidentyfikowania produktu GMO i jego pochodnych, takie jak metodologia wykrywania i identyfikacji produktu GMO, w tym metody wykrywania dotyczące progów ustanowionych na podstawie dyrektywy 2001/18/WE, a także dane doświadczalne wykazujące uwierzytelnienie metodologii.
Rejestry są spójne i zgodne z ustanowionymi na podstawie innego, właściwego ustawodawstwa wspólnotowego.
Artykuł 3
Do rejestrów wprowadza się następujące informacje:
a) szczegóły dotyczące podmiotu powiadamiającego oraz osób odpowiedzialnych:
i) nazwę i pełny adres podmiotu powiadamiającego;
ii) nazwę i pełny adres podmiotu ustanowionego we Wspólnocie, który odpowiada za wprowadzanie na rynek, czy to jako producent, importer czy dystrybutor, jeżeli jest to podmiot inny niż powiadamiający;
b) ogólne informacje dotyczące GMO:
i) nazwę(-y) handlową(-e) produktów GMO i nazwy GMO znajdujących się w nich, w tym nazwę(-y) naukową(-e) i potoczną(-e) biorcy lub, jeśli sytuacja tego wymaga, macierzystego organizmu GMO;
ii) unikalny(-e) identyfikator(-y) GMO zawarty(-e) w produkcie (produktach);
iii) powiadomienie Państwa Członkowskiego;
iv) numer powiadomienia;
v) decyzję zatwierdzającą GMO;
c) informacje dotyczące insertu:
i) informacje w sprawie sekwencji nukleotydowej insertu zastosowanego do opracowania metody wykrywania, w tym, jeśli sytuacja tego wymaga, pełnej sekwencji insertu, a także liczbę par podstawowych sekwencji pobocznych konieczną do ustanowienia metody wykrywania specyficznej dla zdarzenia, oraz metod wykrywania dotyczących progów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, jak również numery dostępu do publicznych baz danych i odniesienia zawierające sekwencję danych insertu lub jego części;
ii) szczegółowe odwzorowanie wprowadzonego DNA, w tym wszystkich elementów genetycznych, obszarów kodowania i niekodowania, a także wskazanie ich kolejności i kierunku;
d) informacje dotyczące metod wykrywania i identyfikacji:
i) opis technik identyfikacji i wykrywania dla potrzeb wykrywania specyficznego dla zdarzenia, w tym, jeśli sytuacja tego wymaga, metod wykrywania dotyczących progów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE;
ii) informacje w sprawie wykrywania i identyfikacji narzędzi, takich jak aparat PCR i przeciwciała;
iii) jeśli sytuacja tego wymaga, informacje w sprawie parametrów uwierzytelniania, zgodnych z międzynarodowymi wytycznymi;
e) informacje w sprawie pobierania, przechowywania i dostarczania próbek:
i) nazwisko i adres osoby (osób) odpowiedzialnej(-ych) za pobieranie, przechowywanie i dostarczanie próbek kontrolnych;
ii) informacje w sprawie przechowywanych próbek, takie jak rodzaj materiału, charakterystyka genetyczna, ilość materiału repozycyjnego, stabilność, warunki właściwego przechowywania i okres składowania.
Artykuł 4
Rejestry udostępnia się opinii publicznej zgodnie z art. 25 dyrektywy 2001/18/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001.
Zapisane informacje dzieli się w sposób następujący:
a) zestaw danych dostępnych dla opinii publicznej;
b) zestaw danych obejmujących dodatkowe dane poufne, udostępniane wyłącznie Państwom Członkowskim, Komisji i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Artykuł 5
Na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE właściwe władze wybierają z otrzymywanych powiadomień wszelkie dane odnoszące się do informacji wymienionych w art. 3 niniejszej decyzji.
Posługując się formularzem dostarczanym do tego celu przez Komisję, przedkładają Komisji te dane w momencie przedkładania sprawozdania z oceny, lub nie później niż w terminie dwóch tygodni od jego złożenia, w celu umożliwienia Komisji ich wprowadzenia do rejestrów.
Po otrzymaniu zweryfikowanej zgody właściwych władz formularz może wypełnić podmiot powiadamiający.
W celu uniknięcia powielania informacji można dokonać połączeń z innymi rejestrami lub bazami danych, takimi jak Formaty Streszczenia Informacji Zgłoszeniowych (SNIF), opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, sprawozdanie z oceny właściwych władz, Izby ds. Bezpieczeństwa Biologicznego ustanowionej zgodnie z Protokołem z Kartaginy w sprawie Rejestru Bezpieczeństwa Biologicznego i Molekularnego Wspólnego Centrum Badań.
Artykuł 6
Nie później niż w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania wszelkich informacji odnoszących się do uaktualniania rejestrów właściwe władze przesyłają je Komisji.
Informacje te wprowadza się do rejestrów nie później niż w terminie dwóch tygodni od ich otrzymania.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
ustanawiająca środki przejściowe w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z gatunku bydła, świń, owiec, kóz i koni uzyskanych w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, na Łotwie, Litwie, Malcie, w Polsce, Słowenii, Słowacji i na Węgrzech
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 574)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/205/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 1 maja 2004 r. nasienie, komórki jajowe i zarodki zwierząt z gatunku bydła, świń, owiec, kóz i koni uzyskane w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, na Litwie, Łotwie, Malcie, Polsce, Słowacji, Słowenii i na Węgrzech (nowe Państwa Członkowskie) i przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego będą musiały spełniać wszystkie warunki ustanowione przez odpowiednie prawodawstwo wspólnotowe.
(2) W szczególności, produkty te będą podlegać wymaganiom dotyczącym zdrowia zwierząt ustanowionym w dyrektywie Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego [1], dyrektywie Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [2], dyrektywie Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia trzody chlewnej [3] i dyrektywie Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającej warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [4].
(3) Niektóre z tych produktów zwierzęcych uzyskanych w nowych Państwach Członkowskich przed datą przystąpienia mogą być składowane po dacie przystąpienia.
Jednakże te produkty zwierzęce mogą nie spełniać wszystkich wymagań zdrowotnych zwierząt stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym.
(4) W celu ułatwienia przejścia z istniejącego systemu produktów z nowych Państw Członkowskich do tego wynikającego ze stosowania wspólnotowego prawodawstwa w dziedzinie zdrowia zwierząt, wydaje się właściwe ustanowienie środków przejściowych w handlu tymi produktami.
(5) Artykuł 53 Aktu Przystąpienia przewiduje, że uznaje się, że nowym Państwom Członkowskim notyfikowano niniejszą decyzję przy przystąpieniu.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzja stosuje się do nasienia, komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku bydła, świń, owiec, kóz i koni, które podlegają wymaganiom zdrowotnym zwierząt ustanowionym w dyrektywach 88/407/EWG, 89/556/EWG, 90/429/EWG i 92/65/EWG, i które uzyskano przed dniem 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, na Litwie, Łotwie, Malcie, w Polsce, Słowenii, Słowacji i na Węgrzech (nowe Państwa Członkowskie).
Artykuł 2
Od dnia 1 maja 2004 r. produktów, o których mowa w art. 1, nie wysyła się do innych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 2, produkty, o których mowa w art. 1 można, od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.:
a) wysyłać do innych nowych Państw Członkowskich pod warunkiem że:
i) Państwo miejsca przeznaczenia zezwala na wysyłkę;
ii) spełnione są warunki ustanowione przez Państwo miejsca przeznaczenia przed dniem 1 maja 2004 r.;
b) wprowadzać do handlu wewnątrzwspólnotowego pod warunkiem że produkty:
i) uzyskano w ośrodkach lub przez grupy upoważnionych do wywozu do Wspólnoty;
ii) mają numer identyfikacyjny przydzielony ośrodkowi lub grupie w celu wywozu do Wspólnoty.
2.
Świadectwo zdrowia zwierząt towarzyszące wysyłkom produktów określonych w ust. 1 zawiera następujące dodatkowe poświadczenie podpisywane przez urzędowego lekarza weterynarii:
"nasienie, komórki jajowe lub zarodki (niepotrzebne skreślić) zwierząt z gatunku bydła, świń, owiec, kóz lub koni (niepotrzebne skreślić) spełniające wymagania decyzji Komisji 2004/205/WE [5] i uzyskane przed dniem 1 maja 2004 r." ;
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją i publikują te środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 2003 r. i od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2004 r.
w sprawie utworzenia komitetów naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/210/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 i 153,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitety naukowe zostały utworzone decyzją Komisji 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego [1] oraz decyzją Komisji 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie utworzenia komitetów naukowych w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności [2].
(2) Odpowiedzialność Naukowego Komitetu Sterującego (NKS) związana z doradztwem naukowym w sprawie gąbczastej encefalopatii bydła oraz pasażowalnej encefalopatii gąbczastej zostały przeniesione na Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) powołany rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [3].
(3) Również odpowiedzialność pięciu z ośmiu komitetów naukowych powołanych decyzją 97/579/WE zostały przeniesione na EFSA, mianowicie odpowiedzialność Komitetu Naukowego ds. Żywności, Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt, Komitetu Naukowego ds. Zdrowia Zwierząt i ich Dobrostanu, Komitetu Naukowego ds. Środków Weterynaryjnych Związanych ze Zdrowiem Publicznym oraz Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(4) Kadencja członków pozostałych trzech komitetów naukowych powołanych decyzją Komisji 97/579/WE, mianowicie Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów, Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych oraz Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, dobiegła końca.
Członkowie tych komitetów pozostają na swoich stanowiskach, dopóki nie zostaną zastąpieni lub też dopóki ich nominacje nie zostaną przedłużone.
(5) W związku z tym konieczne jest zastąpienie decyzji 97/404/WE i decyzji 97/579/WE oraz uchylenie powyższych aktów.
(6) Właściwe i terminowe doradztwo naukowe jest podstawowym wymogiem niezbędnym dla wniosków, decyzji i polityki Komisji związanej z bezpieczeństwem konsumentów, zdrowiem publicznym i środowiskiem.
(7) Doradztwo komitetów naukowych w sprawach związanych z bezpieczeństwem konsumenta, zdrowiem publicznym i środowiskiem musi opierać się na zasadzie precyzji, niezależności i przejrzystości, jak to szerzej przedstawiono w komunikacie Komisji w sprawie "Zbierania i wykorzystywania przez Komisję ekspertyz: zasady i wskazówki. Poszerzanie wiedzy w celu ulepszenia polityki" [4].
(8) Istotne jest, aby komitet naukowy jak najlepiej wykorzystał doświadczenia zewnętrzne w UE oraz poza nią, tak jak to może być konieczne w przypadku konkretnego zagadnienia.
(9) Jest to moment na zdefiniowanie struktury doradczej komitetu naukowego w świetle doświadczenia operacyjnego, ustanowienia EFSA oraz przyszłego zapotrzebowania Komisji na niezależne doradztwo naukowe.
Struktura taka powinna zapewniać elastyczność, aby umożliwić komitetowi doradzanie Komisji w sprawach podlegających ustalonym dziedzinom kompetencji, a także w sytuacjach pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń dla zdrowia oraz w sprawach niewchodzących w zakres kompetencji innych organów oceny zagrożenia dla Wspólnoty.
(10) Zapotrzebowanie na niezależne doradztwo naukowe, zarówno w określonych, jak i nowych dziedzinach odpowiedzialności Wspólnoty, podlegające zakresowi kompetencji Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów oraz Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, będzie prawdopodobnie wzrastać.
(11) Zapotrzebowanie na doradztwo naukowe ze strony Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych jest zbyt niskie, aby uzasadnić jego dalsze istnienie jako oddzielnego komitetu.
Jednakże z uwagi na potencjalne znaczenie tej dziedziny, a szczególnie urządzeń medycznych, konieczne jest zachowanie jego kompetencji w celu umożliwienia doradztwa naukowego przez odpowiedni komitet naukowy.
(12) W celu wzmocnienia ich spójności naukowej, synergizmu i wielodyscyplinarnego podejścia, a jednocześnie zmniejszenia pokrywania się odpowiedzialności, konieczne jest ponowne zdefiniowanie zakresów kompetencji komitetów naukowych oraz zapewnienie systematycznej i uporządkowanej koordynacji.
(13) Ważne jest, aby Komisja mogła przyjąć proaktywny stosunek do wczesnej oceny pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Struktura doradcza oraz zakres kompetencji komitetu naukowego
1.
Niniejszym ustanawia się następujące komitety naukowe:
a) Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich (w dalszej części SCCP);
b) Komitet Naukowy ds. Zagrożenia dla Zdrowia i Środowiska (w dalszej części SCHER);
c) Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (w dalszej części SCENIHR).
2.
Zakres kompetencji komitetów naukowych będzie taki, jak to zostało określone w załączniku I, bez uszczerbku dla kompetencji przyznanych przez prawodawstwo Wspólnoty innym organom Wspólnoty podejmującym się oceny ryzyka, takim jak Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych.
Artykuł 2
Misja
1.
Komisja zwraca się z prośbą o opinię naukową wydaną przez komitety naukowe w przypadkach ustalonych przez prawo wspólnotowe.
Komisja może również zwrócić się z prośbą o opinię wydaną przez komitety w kwestiach:
a) o szczególnym znaczeniu dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego oraz środowiska; a także
b) nieobjętych mandatem innych organów Wspólnoty.
2. Prośby o opinię naukową w kwestiach, które nie podlegają zakresowi kompetencji pojedynczego komitetu naukowego lub które muszą być konsultowane przez kilka komitetów, są wystosowywane zgodnie z przepisami proceduralnymi określonymi w art. 10 ust. 2 lit. c). To samo ma zastosowanie przy konieczności wyjaśnienia próśb o opinie naukowe zgodnie z zasadami procedury określonej w art. 10 ust. 2 lit. b).
3.
Komisja może domagać się od komitetu naukowego przyjęcia opinii naukowej w określonym terminie.
4.
Komitety naukowe zwracają uwagę Komisji na określony lub pojawiający się problem podlegający ich kompetencjom, który ich zdaniem może spowodować rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego lub środowiska.
Komisja określa działania, które należy podjąć, łącznie, jeżeli jest to stosowne, z prośbą o opinię naukową w tej sprawie.
5.
Zgodnie z ust. 3 komitet naukowy może zażądać dodatkowych informacji od partnerów w celu uzupełnienia opinii naukowej.
Komitet naukowy może ustalić ostateczny termin przekazania potrzebnych informacji.
Jeżeli potrzebne informacje nie zostaną przekazane w ostatecznym terminie, komitet może przyjąć opinię na podstawie posiadanych informacji.
Artykuł 3
Mianowanie członków komitetów naukowych oraz członków współpracujących
1.
W skład SCCP i SCHER wchodzi maksymalnie po 19 członków.
Zostają oni mianowani na podstawie ich wiedzy naukowej oraz, zgodnie z tym, rozmieszczenia geograficznego, które odzwierciedla różnorodność problemów naukowych i podejścia do nich we Wspólnocie.
2.
SCENIHR składa się z 13 członków.
Są oni mianowani na podstawie ich szerokiej wiedzy dotyczącej zastosowania oceny ryzyka oraz, zgodnie z tym, rozmieszczenia geograficznego, które odzwierciedla różnorodność problemów naukowych i podejścia we Wspólnocie.
Dla określonych pytań SCENIHR może wyznaczyć jako wsparcie maksymalnie sześciu członków współpracujących, wybranych na podstawie ich wiedzy naukowej.
Członkowie współpracujący mają takie same prawa do uczestniczenia w dyskusjach oraz takie same obowiązki, jak członkowie.
3.
Członkowie każdego komitetu naukowego są ekspertami naukowymi w jednej lub kilku dziedzinach należących do zakresu kompetencji komitetu i wspólnie obejmują możliwie najszerszy zakres zagadnień.
4.
Komisja mianuje członków komitetu naukowego z listy odpowiednich kandydatów opracowanej po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji wezwania do wyrażenia zainteresowań.
5.
Żaden z członków Komitetu Naukowego nie może być mianowany do więcej niż jednego Komitetu powołanego w art. 1 ust. 1.
Artykuł 4
Opracowanie listy rezerwowej
1.
Kandydaci uznani za odpowiednich na stanowisko w Komitecie Naukowym, lecz nie wybrani, zostają wprowadzeni na listę rezerwową.
Lista rezerwowa może być wykorzystywana przez:
a) Komisję w celu rozpoznania odpowiednich kandydatów do zastąpienia członków zgodnie z art. 7 ust. 2;
b) SCENIHR w celu rozpoznania członków współpracujących, dysponujących potrzebną wiedzą w zakresie odpowiedniego zagadnienia;
c) komitety naukowe w celu rozpoznania ekspertów zewnętrznych w grupach roboczych.
2.
Członkowie współpracujący zostaną wybrani z listy rezerwowej lub z listy sporządzonej przez inne organy Wspólnoty w wyniku procedury otwartej selekcji opracowanej w celu spełnienia wymogu precyzji i niezależności.
Artykuł 5
Wybory przewodniczących i wiceprzewodniczących
1.
Każdy Komitet Naukowy wybiera przewodniczącego oraz dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków.
Wybór zostaje dokonany zwykłą większością członków komitetu.
Okres sprawowania funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego wynosi trzy lata, z możliwością przedłużenia.
2.
Procedura wyborów przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych zostaje określona w regulaminach.
Artykuł 6
Koordynacja komitetów naukowych
Przewodniczący wspomagają Komisję w sprawach związanych z koordynacją trzech komitetów naukowych zgodnie z regulaminami, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. d).
Artykuł 7
Okres sprawowania funkcji
1.
Członkowie komitetów naukowych są mianowani na okres trzech lat i nie mogą pełnić swoich funkcji dłużej niż przez trzy kolejne kadencje.
Pełnią swoje funkcje do czasu aż zostaną zastąpieni lub ponownie mianowani.
Członkowie, których trzecia kadencja z rzędu w komitecie naukowym dobiegła właśnie końca, mogą zostać wybrani na członków innego komitetu naukowego.
2.
W przypadku stwierdzenia, że dany członek nie uczestniczy w pracach komitetu naukowego lub pragnie zrezygnować, Komisja może zakończyć jego członkostwo i wyznaczyć następcę z listy rezerwowej przewidzianej w art. 4.
Artykuł 8
Grupy robocze oraz udział ekspertów zewnętrznych
1.
W porozumieniu z Komisją komitety naukowe mogą zaprosić wyspecjalizowanych zewnętrznych ekspertów, którzy ich zdaniem posiadają odpowiednią wiedzę naukową, do udziału w swoich pracach.
2.
Komitety naukowe mogą tworzyć określone grupy robocze o jasno sprecyzowanych zadaniach.
Powyższe grupy naukowe tworzy się zwłaszcza wtedy, gdy zaistnieje konieczność ekspertyzy zewnętrznej w celu wypełnienia mandatu komitetu.
W takich przypadkach bierze on pod uwagę doświadczenie grup roboczych w chwili sporządzania opinii naukowej.
3.
Każdej grupie roboczej przewodniczy członek komitetu naukowego, który powołał te grupy, i jemu składają one raporty.
4.
Gdy dane pytanie jest wspólne dla kilku różnych komitetów naukowych, powołuje się wspólną grupę roboczą, w której skład wejdą członkowie komitetów, zainteresowani członkowie współpracujący oraz, w koniecznych przypadkach, eksperci zewnętrzni.
Artykuł 9
Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania wynagrodzenia za uczestnictwo w spotkaniach Komitetów oraz za świadczenie usług sprawozdawców w sprawie określonych zagadnień, zgodnie z załącznikiem II.
Komisja zwraca koszty podróży i utrzymania.
Artykuł 10
Regulaminy
1.
Komitety naukowe przyjmują wspólne regulaminy w porozumieniu z Komisją.
Regulaminy zapewniają wypełnianie swoich zadań przez komitety naukowe zgodnie z zasadami precyzji, niezależności i przejrzystości w zakresie uzasadnionych wniosków o zachowanie tajemnicy handlowej.
2.
Regulaminy określają w szczególności:
a) wybory przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych;
b) procedury:
i) koordynacji i podziału zagadnień;
ii) przyjmowania opinii w normalnych warunkach; oraz
iii) przyjmowania opinii w warunkach przyspieszonej pisemnej procedury, jeżeli pilność sprawy wymaga zastosowania takiej procedury;
c) wyznaczenie komitetu naukowego odpowiedzialnego za zagadnienia wspólne dla więcej niż jednego komitetu naukowego;
d) procedury w celu zapewnienia koordynacji między komitetami naukowymi, łącznie ze sprawami odnoszącymi się do harmonizacji oceny ryzyka;
e) tworzenie i organizację grup roboczych komitetów naukowych;
f) zaangażowanie ekspertów zewnętrznych, a w przypadku SCENIHR – członków współpracujących;
g) wyznaczenie sprawozdawców oraz określenie ich zadań w związku z przygotowywaniem projektów opinii dla komitetów naukowych;
h) postać oraz treść opinii naukowych oraz procedury w celu zapewnienia i poprawienia ich spójności;
i) procedury w celu rozpoznania, rozstrzygania, czy też wyjaśniania różniących się od siebie opinii ze Wspólnotą oraz organami międzynarodowymi realizującymi podobne zadania, łącznie z wymianą informacji i organizacją wspólnych spotkań;
j) organizację przesłuchań grup przemysłowych lub innych grup szczególnych interesów;
k) odpowiedzialność i zobowiązania członków, członków współpracujących oraz ekspertów zewnętrznych w związku z ich kontaktami z wnioskodawcami, grupami szczególnych interesów i innymi partnerami;
l) reprezentacje komitetów naukowych w działaniach zewnętrznych, zwłaszcza w związku z innymi organami Wspólnoty lub organami międzynarodowymi zaangażowanymi w pokrywające się działania.
Artykuł 11
Zasady głosowania
Każdy komitet naukowy stanowi większością głosów swoich członków.
Artykuł 12
Przyjmowanie opinii naukowych
Komitety naukowe przyjmują opinie zwykłą większością głosów członków komitetu.
Artykuł 13
Opinie rozbieżne
1.
Komitety naukowe pomagają Komisji w rozpoznaniu na wczesnym etapie potencjalnej lub rzeczywistej rozbieżności między swoimi opiniami naukowymi a opiniami naukowymi organów Wspólnoty i organów międzynarodowych realizujących podobne zadania.
Pomagają one Komisji w unikaniu, rozwiązywaniu lub wyjaśnianiu opinii rozbieżnych.
2.
W przypadku stwierdzenia poważnych rozbieżności w kwestiach naukowych, kiedy to organem związanym z danym zagadnieniem jest organ Wspólnoty, zainteresowany komitet naukowy, na wniosek Komisji, współpracuje z zainteresowanym organem w celu rozstrzygnięcia rozbieżności lub też przedstawienia Komisji wspólnego dokumentu, wyjaśniającego sporną kwestię naukową i określającego odpowiednie niejasności w danych.
Dokument ten zostaje opublikowany.
Artykuł 14
Niezależność
1.
Członkowie komitetów naukowych oraz członkowie współpracujący działają osobiście.
Nie przekazują oni swoich zadań innym członkom lub osobom trzecim.
2.
Członkowie komitetów naukowych oraz członkowie współpracujący zobowiązują się działać niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych.
W tym celu składają oni deklarację o zaangażowaniu w działanie na rzecz interesu publicznego oraz deklarację zainteresowania świadczącą o braku lub o istnieniu jakichkolwiek interesów, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność.
Deklaracje te zostają złożone na piśmie i są udostępniane opinii publicznej.
Członkowie komitetów naukowych składają deklarację co roku.
3.
Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący i eksperci zewnętrzni uczestniczący w pracach grup roboczych podczas każdego spotkania składają deklarację o wszelkich interesach, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność w związku z punktami porządku obrad.
Artykuł 15
Przejrzystość
1.
Wnioski o sporządzenie opinii, porządki obrad, protokoły obrad oraz opinie komitetów naukowych są publikowane niezwłocznie i z uwzględnieniem konieczności tajemnicy handlowej.
2.
Opinie mniejszości są zawsze przedstawiane w opiniach komitetów naukowych ze wskazaniem odpowiednich członków lub członków współpracujących.
3.
Regulaminy są publikowane na stronie internetowej Komisji.
4.
Nazwiska członków komitetów naukowych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Są one również udostępniane na stronie internetowej Komisji wraz z krótkim życiorysem każdego członka.
Nazwiska uczestników grup roboczych zostają podane wraz z opinią, w której przygotowaniu uczestniczyli.
5.
Lista rezerwowa wynikająca z wezwania do wyrażania zainteresowania jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Jest ona również udostępniana na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 16
Poufność
Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący oraz eksperci zewnętrzni nie ujawniają informacji uzyskanych w wyniku pracy komitetów naukowych lub też jednej z grup roboczych, jeżeli zostaną poinformowani, że są one poufne.
Artykuł 17
Sekretariat komitetów naukowych Komisji
1.
Komitety naukowe i ich grupy robocze są zwoływane przez Komisję.
2.
Komisja zapewnia sekretariat naukowy i administracyjny dla komitetów naukowych i ich grup roboczych.
3.
Sekretariat jest odpowiedzialny za zapewnienie wsparcia naukowego i administracyjnego koniecznego w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania komitetów naukowych zgodnie z przepisami proceduralnymi, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu precyzji, niezależności i przejrzystości.
4.
Sekretariat zapewnia naukową i techniczną koordynację działań komitetów naukowych, a w koniecznych przypadkach koordynację ich działań z działaniami innych organów Wspólnoty i organów międzynarodowych.
Artykuł 18
Zastąpienie komitetów naukowych
Komitety naukowe powołane art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji zastępują istniejące komitety naukowe powołane decyzją 97/579/WE w sposób następujący:
a) Komitet naukowy ds. Produktów Konsumenckich zastępuje Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych przeznaczonych dla konsumentów;
b) Komitet Naukowy ds. Zagrożenia dla Zdrowia i Środowiska zastępuje Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska;
c) Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia zastępuje Komitet Naukowy ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych.
Artykuł 19
Uchylenia
1.
Decyzje 97/404/WE oraz 97/579/WE zostają uchylone.
Jednakże trzy komitety powołane tymi decyzjami pełnią nadal swoje funkcje do czasu rozpoczęcia funkcjonowania komitetów naukowych utworzonych niniejszą decyzją.
2.
Wszelkie odniesienia do uchylonych decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji; odniesienia do komitetów oraz sekcji powołanych do życia uchylonymi decyzjami należy rozumieć jako mające zastosowanie do komitetów powołanych niniejszą decyzją.
Decyzja Komisji
z dnia 6 stycznia 2004 r.
ustanawiająca wykaz państw trzecich oraz części ich terytoriów, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych, nasienia, komórek jajowych i zarodków koni oraz zmieniająca decyzje 93/195/EWG i 94/63/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5242)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/211/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 12 i 19 lit. i) i ii),
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [2], w szczególności jej art. 17 ust. 3 lit. b);
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 dyrektywy Rady 90/426/EWG przewiduje, że przywóz koniowatych jest dozwolony jedynie z państw trzecich lub ich części znajdujących się na liście, która ma zostać dołączona do wykazu państw trzecich ustalonego zgodnie z art. 3 dyrektywy 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec, kóz, trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [3].
(2) Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych [4] została istotnie zmieniona, w szczególności wykluczono z jej zakresu koniowate.
Jednak decyzje Komisji, przyjęte na podstawie dyrektywy 90/426/EWG, dotyczące warunków zdrowotnych przy przywozie koniowatych, ustalają wykazy państw trzecich dopuszczonych do wywozu tych zwierząt do Wspólnoty. Wykazy te opierają się na postanowieniach decyzji 79/542/EWG.
(3) Zasady regulujące warunki zdrowotne zwierząt przy przywozie żywych zwierząt w ramach dyrektywy 72/462/EWG, w szczególności przepisy art. 3 odnoszące się do wykazu państw trzecich dopuszczonych do wywozu żywych zwierząt, znajdują się obecnie na etapie przeglądu.
W tym celu Komisja przyjęła propozycję dyrektywy Rady [5] ustalającej zasady zdrowia zwierząt przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt oraz zmieniającej decyzje 72/462/EWG, 90/426/EWG, 92/65/EWG oraz 97/78/WE.
W tym kontekście zostanie zmieniony art. 12 dyrektywy 90/426/EWG w celu ustalenia zasad opracowania wykazu państw trzecich, z których przywóz koniowatych jest dopuszczony.
(4) Decyzja Komisji 92/260/EWG z dnia 10 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni [6] zawiera w załączniku I wykaz państw trzecich, w przypadku których Państwa Członkowskie dopuszczają odprawę czasową tych zwierząt, a także ustanowione strefy sanitarne w państwach trzecich.
(5) Decyzja Komisji 93/195/EWG z dnia 2 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy ponownym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym [7] zawiera w załączniku I wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają ponowny przywóz tych zwierząt.
(6) Decyzja Komisji 93/196/EWG z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój [8] zawiera w przypisie dolnym nr 3 załącznika II wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz tych zwierząt.
(7) Decyzja Komisji 93/197 z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych [9] zawiera w załączniku I wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz tych zwierząt.
(8) Stosowne jest wymienienie państw trzecich zatwierdzonych do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych do Wspólnoty w jednym wspólnotowym akcie prawnym.
(9) W niektórych przypadkach dopuszczone są jedynie określone kategorie koniowatych lub szczególne rodzaje przywozu z części terytorium państwa trzeciego, jak zostało to określone w decyzji Komisji 92/160/EWG z dnia 5 marca 1992 r. ustanawiającej regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych [10]. Dla przejrzystości te warunki regionalizacji powinny zostać ustalone razem z wykazem zatwierdzonych państw trzecich, a decyzja 92/160/EWG powinna zostać uchylona.
(10) Z uwagi na to, że wykaz państw trzecich dotyczy generalnego dopuszczenia przywozu, należy zawrzeć klauzule odnośnie do odwoływania się do szczególnych warunków lub ograniczeń mających zastosowanie do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(11) Decyzja Komisji 95/461/WE [11] ustanawia środki ochronne w odniesieniu do wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni w Wenezueli i Kolumbii. Te środki ochronne zabraniają ponownego przywozu zarejestrowanych koni po ich tymczasowym wywozie z Wenezueli i Kolumbii.
Wydaje się zatem celowe dostosować odpowiednio wykaz państw trzecich.
(12) Decyzja Komisji 97/10/WE [12] zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/160/EWG, 92/260/EWG oraz 93/197/EWG w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Afryki Południowej ustanawia szczególne warunki przywozu obejmujące regionalizację.
(13) Decyzja Komisji 94/63/WE z dnia 31 stycznia 1994 r. ustanawiająca tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec, kóz i koniowatych oraz komórek jajowych i zarodków świń [13] w drugiej części załącznika odnosi się do części pierwszej i drugiej załącznika do decyzji 79/542/EWG.
Wykaz ten został ustanowiony zgodnie z art. 28 dyrektywy 92/65/EWG na tymczasowy okres 3 lat.
(14) Decyzja Komisji 2000/284/WE z dnia 31 marca 2000 r. ustanawiająca wykaz zatwierdzonych punktów pobierania nasienia przy przywozie nasienia koni z państw trzecich i zmieniająca decyzje 96/539/WE i 96/540/WE [14] zawiera wykaz państw i firm, z których dopuszczony jest przywóz nasienia koniowatych.
(15) Decyzja Komisji 96/539/WE z dnia 4 września 1996 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty nasienia koniowatych [15] oraz decyzja Komisji 96/540/WE z dnia 4 września 1996 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty komórek jajowych i zarodków zwierząt z rodziny koniowatych [16] ustanawiają wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie przy przywozie nasienia, komórek jajowych i zarodków koniowatych. W zbiorczym wykazie państw trzecich należy odnieść się do przepisów tych decyzji.
(16) Stosowne jest połączenie szczegółowych wykazów państw oraz warunków regionalizacji ustalonych w decyzjach 79/542/EWG, 92/160/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/WEG, 93/197/EWG oraz 94/63/WE w jeden zbiorczy wykaz, grupujący państwa trzecie ze względów sanitarnych oraz, jeśli to stosowne, określający szczególne warunki przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z tych państw.
(17) Wskutek tego, decyzje 92/160/EWG i 95/461/EWG powinny zostać uchylone, a decyzje 94/63/WE i 93/195/EWG odpowiednio zmienione.
(18) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Temat i zakres
Niniejsza decyzja ustala wykaz państw trzecich lub, w przypadku zastosowania regionalizacji, ich części, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków. Decyzja wskazuje również warunki mające zastosowanie do tego przywozu.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
"kategoria koniowatych": oznacza koniowate według definicji z art. 2 lit. c), d) i e) dyrektywy 90/426/EWG oraz konie zarejestrowane;
"przywóz": oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty żywych zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z warunkami sprecyzowanymi dla poszczególnych rodzajów przywozu, a mianowicie odprawy czasowej, ponownego przywozu po wywozie czasowym i przywozu.
Artykuł 3
Przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich lub części terytoriów państw trzecich wymienionych w kolumnach 2 i 4 załącznika zgodnie z oznaczeniami ustalonymi w załączniku I, według następujących zasad:
- odprawa czasowa zarejestrowanych koni zgodnie z oznaczeniem z kolumny 6,
- ponowny przywóz, po wywozie czasowym, zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych zgodnie z oznaczeniem z kolumny 7,
- przywóz zarejestrowanych koni zgodnie z oznaczeniem z kolumny 8,
- przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych na ubój zgodnie z oznaczeniem z kolumny 9,
- przywóz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz koniowatych do hodowli i produkcji zgodnie z oznaczeniem z kolumny10.
Artykuł 4
Przywóz nasienia koni
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia koni z państw trzecich lub części terytoriów państw trzecich wymienionych w kolumnach 2 i 4 załącznika I, z których odpowiednio dopuszczony jest również stały przywóz zarejestrowanych koni, zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz koniowatych do hodowli i produkcji.
Przywóz ten uwarunkowany jest pobraniem nasienia przeznaczonego do wywozu do Wspólnoty jedynie od koniowatych należących do kategorii żywych koniowatych dopuszczonych do stałego przywozu, spełniającego wymagania odpowiadające oznaczeniom ustalonym w kolumnach 11, 12 i 13 załącznika I.
Artykuł 5
Przywóz komórek jajowych i zarodków koni
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz komórek jajowych i zarodków koni z państw trzecich lub części terytoriów państw trzecich wymienionych w kolumnach 2 i 4 załącznika I, z których odpowiednio dopuszczony jest również stały przywóz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz koniowatych do hodowli i produkcji.
Przywóz ten spełnia wymagania odpowiadające oznaczeniom ustalonym w kolumnie 14 załącznika I.
Artykuł 6
Warunki przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich
Państwa Członkowskie dopuszczają jedynie przywóz zwierząt z rodziny koniowatych spełniających następujące warunki:
a) zwierzęta z rodziny koniowatych spełniają warunki zdrowotne ustalone we właściwym wzorcu świadectwa zdrowia ustalonym w decyzjach 92/260//EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG oraz 93/197/EWG odnośnie do odpowiedniej kategorii koniowatych, rodzaju przywozu oraz grupy sanitarnej, zgodnie z oznaczeniem z kolumny 5 załącznika I, do której przydzielone zostało państwo trzecie wywozu lub część jego terytorium;
b) jeśli to stosowne, przywóz zwierząt podlega uzupełniającym gwarancjom lub warunkom, o których mowa w kolumnie 15 tabeli załącznika I do niniejszej decyzji;
c) do przewozu zwierząt nie stosuje się środków transportu, którymi są przewożone inne koniowate, nieprzeznaczone do wywozu do Wspólnoty;
d) do przewozu zwierząt nie stosuje się środków transportu, którymi są przewożone koniowate o niższym statusie zdrowotnym, chyba że zostało to dopuszczone w szczegółowych warunkach zdrowotnych zwierząt przy przywozie do Wspólnoty;
e) podczas transportu do Wspólnoty nie wykonuje się rozładunku zwierząt na terytorium państwa trzeciego lub części państwa trzeciego niezatwierdzonego do przywozu koniowatych do Wspólnoty;
f) podczas transportu do Wspólnoty zwierząt nie przewozi się samochodami, ani koleją, ani nie przeprowadza się przez terytorium lub część terytorium państwa trzeciego, które nie jest zatwierdzone w stosunku do przynajmniej jednego rodzaju przywozu do Wspólnoty oraz przynajmniej jednej kategorii koniowatych;
g) zwierzęta przyjeżdżają do granicznego punktu kontrolnego w punkcie wjazdu do Wspólnoty w ciągu 10 dni od uzyskania w państwie trzecim wywozu świadectwa dla transportu lub przemieszczania się do Wspólnoty.
W przypadku transportu morskiego termin 10 dni przedłuża się na czas podróży morskiej.
Artykuł 7
Warunki przy przywozie nasienia koni z państw trzecich
Przywóz do Wspólnoty nasienia koni jest dozwolony, gdy zostało ono pobrane w stacji produkcji nasienia, zatwierdzonej zgodnie z dyrektywą 92/65/EWG, wymienionej w decyzji 2000/284/WE i spełniającej warunki ustalone w świadectwie zdrowia, określonym w decyzji Komisji 96/539/WE.
Artykuł 8
Warunki przy przywozie komórek jajowych i zarodków koni z państw trzecich
Przywóz do Wspólnoty komórek jajowych i zarodków koni jest dozwolony jedynie wtedy, gdy spełniają one warunki ustalone w świadectwie zdrowia określonym w decyzji Komisji 96/540/WE.
Artykuł 9
Zmiany
1.
Załączniki I oraz II decyzji 93/195/EWG zostają zmienione zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
2.
Do decyzji 94/63/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł decyzji otrzymuje następujące brzmienie:
"Decyzja Komisji z dnia 31 stycznia 1994 r. ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec i kóz oraz komórek jajowych i zarodków świń."
;
b) skreśla się drugi akapit art. 1
c) skreśla się część II załącznika.
Artykuł 10
Uchylenia
Uchyla się decyzje 92/160//EWG oraz 95/461//WE.
Artykuł 11
Termin stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 maja 2004 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 stycznia 2004 r.
w sprawie wspólnotowych warunków zdrowotnych dla przywozu zwierząt oraz świeżego mięsa łącznie z mięsem mielonym z państw trzecich i zmieniająca decyzje 79/542/EWG, 2000/572/WE i 2000/585/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5248)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/212/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 7 i 8, art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 3 lit. c) i d), art. 15, art. 16 ust. 1), art. 17 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 22 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3] ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 8B,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [5], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [6], w szczególności jej art. 16 ust. 2 lit. c) i ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z 13 lipca 1992 ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [7], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1398/2003 [8], w szczególności jej art. 6A ust. 1 lit. e), art. 17 ust. 2 i 3, art. 18 ust. 1 oraz art. 19,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowychokreślonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [9], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2003/721/WE [10], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/65/EWG z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającą wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych [11], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, w szczególności jej art. 13 i 14,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2245/2003 Komisji [13], w szczególności jego art. 15 ust. 3, art. 16 ust. 7 i art. 23,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [14], w szczególności jej art. 8 i art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy Wspólnoty dotyczące warunków zdrowia zwierząt na przywóz z państw trzecich żywych zwierząt, ich świeżego mięsa oraz produktów mięsnych wymagają na ogólnych warunkach, by i) ten przywóz był upoważniony jedynie z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego, która pojawia się na wykazie upoważnionych państw trzecich oraz, by ii) zwierzęta te i produkty spełniały warunki zdrowia poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii państwa wywozu w postaci świadectwa.
(2) Mając na względzie uproszczenia zmian ustawodawczych w prawodawstwie wspólnotowym, które mogą następować, kiedy tylko zmieni się sytuacja w zakresie chorób zwierzęcych w państwie trzecim, stosownie jest zgrupować w jednym akcie prawnym warunki wwozu, łącznie z wykazem państw trzecich i wzorami świadectw, które dotyczą przywożenia na teren Wspólnoty dowolnego rodzaju zwierząt parzystokopytnych (Artiodactyla) i trąbowców (Proboscidea) oraz świeżego mięsa tych zwierząt i koniowatych.
(3) Decyzja Rady 79/542/EWG [15] ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych, zgodnie z przepisami art. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
Decyzja ta była wcześniej głównym punktem odniesienia dla wszczynania procedur wspólnotowych umożliwiających wywóz z państw trzecich wielu różnych zwierząt i produktów z nich pochodzących; jednakże została ona zastąpiona w odniesieniu do świeżego mięsa, łącznie z mięsem mielonym przez dyrektywę Rady 2002/99/WE.
Dlatego też właściwym jest uaktualnienie decyzji 79/542/EWG jako bazy dla obecnej konsolidacji.
(4) Artykuł 12 dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [16], stanowi, że przywóz tych zwierząt jest dozwolony tylko z tych państw trzecich lub z ich części, które znajdują się w wykazie, który ma się znaleźć w wykazie państw trzecich, ustanowionym zgodnie z przepisami art. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
Jednakże decyzje Komisji podjęte na mocy dyrektywy 90/426/EWG i dotyczące warunków zdrowotnych przywozu koniowatych przewidują istnienie wykazu państw trzecich, z których dopuszczony jest przywóz tych zwierząt do Wspólnoty.
(5) Zasady regulujące warunki zdrowia zwierząt przy przywozie żywych zwierząt zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG, w szczególności z przepisami art. 3 odnoszącymi się do wykazu państw trzecich, upoważnionych do wywozu żywych zwierząt, będą zastąpione przez dyrektywę Rady [17] ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt przy przywozie do Wspólnoty określonych żywych zwierząt i zmieniającą dyrektywy 72/462/EWG, 90/426/EWG, 92/65/EWG i 97/78/WE.
W tym kontekście, art. 12 dyrektywy 90/426/EWG zostanie zmieniony w celu ustanowienia w nim zasad przygotowania ściśle określonego wykazu państw trzecich upoważnionych do używania ściśle określonych wzorów świadectw zdrowia wymaganych przy wywozie koniowatych do Wspólnoty.
Ponadto, dyrektywa ta zawiera szczególne przepisy, dotyczące zwierząt przywożonych do Wspólnoty w wyniku pewnych niehandlowych transakcji.
(6) Z powyższych przyczyn oraz uwzględniając specyfikę handlu zwierzętami przywożonymi w ramach pewnych niehandlowych transakcji, właściwym jest wykluczenie już z zakresu decyzji 79/542/EWG koniowatych i zwierząt przeznaczonych do celów pokazowych, wystawowych, naukowych (łącznie z celami zachowania gatunku i badawczymi) i do cyrków.
(7) Odnośnie do przywozu produktów mięsnych na podstawie przepisów dyrektyw 72/462/EWG, 77/99/EWG i 92/118/EWG, decyzje 97/221/WE [18] i 97/222/WE [19] Komisji ustanawiają odpowiednio warunki dotyczące zdrowia zwierząt i wzór świadectwa weterynaryjnego oraz wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą sprowadzać wyroby mięsne otrzymane z wielu różnych zwierząt.
Tak więc, już te dwie decyzje dostarczają zharmonizowanych zasad dotyczących warunków zdrowia zwierząt związanych z przywozem produktów mięsnych z państw trzecich.
Dlatego, w celu uniknięcia powielania wykazów państw trzecich, upoważnionych do wywozu tych produktów, właściwe jest wyłączenie produktów mięsnych z zakresu decyzji 79/542/EWG.
(8) Odnośnie do tych zakładów, w których żywe zwierzęta są zwyczajowo trzymane lub hodowane, w dyrektywie 72/462/EWG znajduje się definicja "gospodarstwa" dla domowego bydła, owiec, kóz i trzody chlewnej, a w dyrektywie 92/65/EWG zdefiniowano "zatwierdzoną jednostkę, instytut lub ośrodek" dla innych zwierząt.
W celu zharmonizowania i uproszczenia terminologii używanej dla celów niniejszej decyzji, właściwym jest skonsolidowanie w jednej definicji wszystkich zakładów, w których są trzymane lub hodowane wszelkiego rodzaju parzystokopytne (Artiodactyla) i trąbowce (Proboscidea).
(9) Decyzja Komisji 2000/572/WE [20] ustanawia warunki dotyczące zdrowia zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych z państw trzecich.
Zamrożone mięso mielone może być tylko wytworzone z mięsa domowego bydła, owiec, kóz i świń, a zastosowanie mają te same środki odnośnie do chorób zwierzęcych i warunków zdrowia zwierząt jak w przypadku świeżego mięsa z tych zwierząt.
Jednakże wyroby mięsne mogą zawierać mięso z innych zwierząt nie będących ssakami.
Dlatego należy zmienić decyzję 2000/572/WE w celu usunięcia z jej zakresu mięsa mielonego z domowych zwierząt parzystokopytnych, które może być zawarte w bardziej zharmonizowany sposób w decyzji 79/542/EWG, przy zachowaniu warunków odnoszących się do przywozu wyrobów mięsnych w odrębnej decyzji.
(10) Decyzja Komisji 2000/585/WE [21] ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich.
W przypadku mięsa z utrzymywanych przez człowieka lub dzikich parzystokopytnych zwierząt łownych i koniowatych takie same uwagi odnośnie do chorób zwierzęcych i zdrowia zwierząt mają zastosowanie do świeżego mięsa z domowego bydła, trzody chlewnej, koni, owiec i kóz.
Dlatego należy zmienić decyzję 2000/585/WE w celu wyłączenia z jej zakresu warunków przywozu mięsa z utrzymywanych przez człowieka i dzikich parzystokopytnych zwierząt łownych i z koniowatych, które powinny być ujęte w bardziej zharmonizowany sposób w decyzji 79/542/EWG zgodnie z wymaganiami dyrektywy 2002/99/WE.
(11) Decyzja Komisji 84/390/EWG [22] została przyjęta na podstawie dyrektywy 72/462/EWG i dotyczy wytycznych do zatwierdzania punktów kontroli granicznej wykorzystywanych przy przywozie bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa uzyskanego z nich.
Od momentu wejścia w życie dyrektyw Rady 90/675/EWG [23] i 91/496/EWG oraz wdrażających je decyzji Komisji, przepisy decyzji 84/390/EWG już nie obowiązują i powinny zostać uchylone.
(12) Decyzja Komisji 91/189/EWG [24] ustanawia protokoły w zakresie normalizacji materiałów i procedur testów weterynaryjnych oraz warunków zatwierdzania rynków wzwiązku z przywozem bydła i trzody chlewnej z państw trzecich.
Przepisy dotyczące zatwierdzania rynków handlu zwierzętami, które mają być przywożone do Wspólnoty Europejskiej już nie obowiązują.
Dlatego decyzję tę należy uchylić, a jej przepisy dotyczące protokołów normalizacji materiałów i procedur testów weterynaryjnych powinny być zawarte w bardziej zharmonizowany sposób w decyzji 79/542/EWG.
(13) Decyzje Komisji 93/198/WE [25] i 97/232/WE [26] ustanawiają odpowiednio warunki zdrowotne dla zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne dla przywozu domowych owiec i kóz, jak i wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz tych zwierząt.
Decyzja Komisji 2002/199/WE [27] ustala wymagania dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie żywego bydła i świń, jak również wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają taki przywóz.
Jeśli chodzi o zwierzęta parzystokopytne podlegające dyrektywie 92/65/EWG, warunki zdrowotne, świadectwa weterynaryjne oraz wykaz państw trzecich upoważnionych do przywozu tych zwierząt do Wspólnoty muszą być zharmonizowane na poziomie Wspólnoty.
Do wszystkich tych zwierząt odnoszą się te same przepisy dotyczące chorób zwierzęcych i zdrowia zwierząt.
Dlatego należy uchylić decyzje 93/198/WE, 97/232/WE i 2002/199/WE, a ich przepisy powinny być zawarte w bardziej zharmonizowany sposób w decyzji 79/542/EWG.
Ponadto, w celu utrzymania statusu zdrowotnego zwierząt wywożonych z państw trzecich podczas ich transportu do Wspólnoty, należy ustanowić dokładne regulacje.
(14) Decyzja Komisji 93/52/EWG [28] stwierdza stosowanie się niektórych Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznaje im status oficjalnie wolnych od choroby; umożliwia to tym Państwom Członkowskim żądanie dodatkowych gwarancji, które powinny być dostarczone przez wystawienie świadectwa.
(15) Decyzje Komisji 80/801/EWG [29], 80/804/EWG [30], 81/526/EWG [31], 81/887/EWG [32], 82/414/EWG [33], 82/426/EWG [34], 83/84/EWG [35], 83/380/EWG [36], 84/292/EWG [37], 84/294/EWG [38], 86/63/EWG [39], 86/72/EWG [40], 86/117/EWG [41], 86/463/EWG [42], 89/197/EWG [43], 89/221/EWG [44], 90/445/EWG [45], 91/73/EWG [46], 91/445/EWG [47], 91/446/EWG [48], 92/280/EWG [49], 93/402/WE [50], 98/371/WE [51], 98/625/WE [52], 1999/283/WE [53] i 2001/745/WE [54] ustalają warunki zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne na przywóz świeżego mięsa z bydła domowego, owiec, kóz, świń lub koni z kilku państw trzecich.
Dlatego, decyzje te należy uchylić, a ich przepisy powinny być zawarte w bardziej zharmonizowany sposób w decyzji 79/542/EWG.
(16) Międzynarodowe Biuro Chorób Epizootycznych i Codex Alimentarius ustanowiły wytyczne dotyczące zasad wystawiania świadectw, które muszą być przestrzegane przez lekarzy weterynarii.
W zasadach tych jest zapisane, że lekarz weterynarii wystawiający świadectwo poświadcza jedynie kwestie będące w zakresie swej wiedzy w czasie podpisywania danego świadectwa lub, że zostały one oddzielnie poświadczone przez urzędnika innego właściwego organu władzy.
Ponadto, dyrektywa Rady 96/93/WE [55] ustanawia zasady certyfikacji niezbędne z punktu widzenia ich ważności i zabezpieczenia przed oszustwem.
Dlatego, wskazanym jest zapewnienie, by prawo i przepisy, do których stosują się wystawiający świadectwa urzędnicy państw trzecich, dawało gwarancje równoważne gwarancjom ustanowionym przez dyrektywę 96/93/WE oraz, by wzory świadectw weterynaryjnych ustanowione w decyzji 79/542/EWG odzwierciedlały wyłącznie fakty, które mogą być poświadczone w chwili wystawiania świadectwa.
(17) W celu informowania wystawiającego świadectwa lekarza weterynarii, importerów i właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym przedstawiane są świadectwa, dalsze szczegóły powinny być ustalone w uwagach dotyczących okresu ważności świadectwa, daty wystawienia i jego zakresu.
Z tych samych powodów, do wzorów świadectw powinny być dołączone wyjaśnienia dotyczące pewnych definicji, dodatkowych gwarancji w ściśle określonych warunkach oraz wymogów sanitarnych co do gospodarstw, pomieszczeń i zwierząt.
(18) Narody Zjednoczone ustaliły wytyczne dotyczące używania wspólnej formuły i układu do przygotowywania dokumentów handlowych.
Pod egidą kilku międzynarodowych organizacji zajmujących się upraszczaniem procedur handlu międzynarodowego, powstały nowe przepisy i zasady, których należy przestrzegać przy wystawianiu świadectw do wykorzystania w transakcjach międzynarodowych.
Jeśli chodzi o procedury wystawiania świadectw, Międzynarodowe Biuro Chorób Epizootycznych oraz Codex Alimentarius ustaliły wytyczne dotyczące wykorzystania certyfikacji elektronicznej.
(19) W celu zharmonizowania układu świadectw weterynaryjnych, które mają być wystawiane i dostarczane przez urzędowego lekarza weterynarii państwa wywozu i w celu ułatwienia ewentualnego używania elektronicznych środków przesyłania świadectw, stosownym jest, by wzory świadectw weterynaryjnych ustanowione w decyzji 79/542/EWG były odpowiednio sformatowane, razem z uwagami dotyczącymi wystawiania tych świadectw w państwie wywozu.
(20) Załącznik A do dyrektywy 72/462/EWG ustanawia wzór świadectwa zdrowia publicznego dla przywozu z państw trzecich świeżego mięsa z domowego bydła, owiec, kóz, świń lub koni, przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
W przypadku mięsa z utrzymywanej przez człowieka lub dzikiej zwierzyny łownej, wymagania dotyczące poświadczenia zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt łącznie z dobrostanem zwierząt, zostały zawarte we wzorcowym świadectwie dla każdej kategorii mięsa przez decyzję Komisji 2000/585/WE.
Przyjmowane są nowe środki wspólnotowe w dziedzinie dobrostanu zwierząt i zdrowia publicznego, które dotyczą przywozu żywych zwierząt i ich świeżego mięsa.
(21) W celu zharmonizowania warunków przywozu zapewniających przejrzystość wymagań Wspólnoty i upraszczających procedurę legislacyjną przy modernizacji prawodawstwa wspólnotowego, właściwym jest zawarcie w każdym wzorze świadectwa weterynaryjnego ustanowionym przez decyzję 79/542/EWG istotnych wymagań niezbędnych do wywozu do Wspólnoty każdej kategorii zwierząt lub mięsa.
Jednakże inne przepisy dotyczące zdrowia o bardziej ogólnym charakterze, przyjęte na poziomie Wspólnoty, nadal warunkują ostateczną zgodę na przywóz do Wspólnoty tych towarów.
Przepisy te zostały ustanowione w dyrektywie Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego [56] oraz rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [57].
Mogą one również wynikać ze środków zabezpieczających, jakie przewidziano w dyrektywach 91/496/EWG i 97/78/WE.
(22) Nomenklatura taryfowa i statystyczna na całym świecie klasyfikuje żywe zwierzęta, ich mięso i inne wyroby pochodne na różne kategorie przez przydzielanie im ściśle określonych kodów i definicji.
Zgłoszenia przywożonych towarów władzom celnych muszą uwzględniać te kategorie zwierząt i produktów.
Przepisy dyrektyw 91/496/EWG i 97/78/WE o weterynaryjnych kontrolach na granicach Wspólnoty wymagają ścisłej współpracy między punktem kontroli granicznej a urzędem celnym, do którego przybywają zwierzęta i wyroby pochodzenia zwierzęcego spoza Wspólnoty.
(23) W celu zharmonizowania i uproszczenia procedur przywozowych na granicach Wspólnoty, zasadnym jest, by każdej partii towaru zgłaszanej do przywozu towarzyszyło odpowiednie świadectwo weterynaryjne.
(24) Dodatkowo, w przypadku Australii, z uwagi na to, że tylko świeże mięso drobiowe i żywy drób, w szczególności strusie i mięso strusi mogą być przywożone przy spełnieniu pewnych, ściśle określonych wymagań dotyczących badań związanych ze stosowaniem szczepionek przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, które nie są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym, przywóz mięsa dzikiej i utrzymywanej przez człowieka zwierzyny łownej powinien być zawieszony do czasu, kiedy będzie można dokonać oceny sytuacji w tych kategoriach ptactwa.
(25) Decyzja 79/542/EWG i decyzja 2000/585/WE powinny być odpowiednio zmienione.
(26) Przepisy wspólnotowe dotyczące pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego odsyłają do wykazu państw trzecich, znajdującego się w załączniku do decyzji 79/542/EWG.
Zgodnie z poprawką decyzji 79/542/EWG, takie odsyłacze powinny być interpretowane jako wykaz państw trzecich lub ich części znajdujący się w części 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG, zmienionej niniejszą decyzją.
(27) Na bazie dyrektywy 72/462/EWG, decyzje 89/18/EWG [58], 92/183/EWG [59] i 92/187/EWG [60] Komisji zostały przyjęte w celu zharmonizowania warunków zdrowia zwierząt, świadectw weterynaryjnych i zasad regulujących przywóz z państw trzecich surowców dla przemysłu przetwarzania świeżego mięsa z domowego bydła, owiec, kóz, świń lub koni, nie przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
Dodatkowo, decyzje Komisji wyszczególnione w akapicie 14, które powinny być zastąpione przez niniejszy dokument, ustanawiają zasady zdrowia zwierząt i wystawiania świadectw dla przywozu tego świeżego mięsa w przypadku przeznaczenia go dla przemysłu produkującego karmę dla zwierząt domowych.
Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [61] ustanawia przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, łącznie z materiałem surowym.
Wymagania dotyczące certyfikacji będą przejrzane i wdrożone przed 1 maja 2004, kiedy rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 stanie się w pełni wiążące.
Do tego momentu, zasadnym jest utrzymanie wymagań zdrowia zwierząt i wzorów świadectw tych decyzji, które są wymagane dla takich produktów, przez zapewnienie odpowiedniego okresu przejściowego dla istniejących starych wzorów świadectw.
(28) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywieniowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Rady 79/542/EWG z 21 grudnia 1976 ustalająca wykaz państw trzecich lub części państw trzecich i ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla przywożonych do Wspólnoty pewnych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa.";
2) artykuły 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia warunki sanitarne dla przywozu do Wspólnoty żywych zwierząt z wyjątkiem koni oraz dla przywozu świeżego mięsa i produktów mięsnych z tych zwierząt, łącznie z końmi, lecz z wyłączeniem wyrobów mięsnych.
Niniejsza decyzja nie obowiązuje dla przywozu zwierząt nie udomowionych na pokazy lub wystawy, gdzie zwierzęta te nie są zwyczajowo trzymane ani hodowane oraz tych nie udomowionych zwierząt, stanowiących część cyrków lub przeznaczonych do celów naukowych, wliczając w to cele zachowanie gatunku i eksperymenty naukowe w jednostce, instytucie lub ośrodku zatwierdzonym zgodnie z załącznikiem C do dyrektywy 92/65/EWG.
Przywóz zwierząt i świeżego mięsa dozwolony zgodnie z tą decyzją będzie podlegał innym przepisom, które zostały przyjęte lub mogą być przyjęte w ramach europejskiego prawa żywnościowego.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej decyzji, przyjęto następujące definicje:
a) zwierzęta: oznacza ssaki lądowe z gatunków należących do kategorii taksonomicznej trąbowców (Proboscidea) i parzystokopytnych (Artiodactyla) i ich krzyżówek;
b) gospodarstwo: oznacza gospodarstwo rolne lub inne urzędowo nadzorowane rolnicze, przemysłowe lub komercyjne przedsięwzięcie, wliczając w to ogrody zoologiczne, parki rozrywki i rezerwaty dzikiej przyrody lub łowieckie, w których zwierzęta są zwyczajowo trzymane i hodowane;
c) oddzielone podroby: oznacza podroby, z których całkowicie usunięto kości, chrząstki, tchawicę i oskrzela, gruczoły limfatyczne wraz z połączoną z nimi tkanką, tłuszcz i śluz, a w przypadku mięsa z domowego bydła całe mięśnie żwaczy, nacięte zgodnie z pkt 41 lit. a) rozdziału VIII załącznika I do dyrektywy Rady 64/433/EWG, są również uważane za oddzielone podroby.
Artykuł 3
Warunki przywozu żywych zwierząt do Wspólnoty
Przywóz żywych zwierząt do Wspólnoty będzie dozwolony jedynie wtedy, jeśli zwierzęta te spełniają warunki art. 4, 5 i 6.
Artykuł 4
Miejsce pochodzenia żywych zwierząt
Zwierzęta muszą pochodzić z terytorium państwa trzeciego lub jego części zgodnie z wyszczególnieniem w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli podanej w części 1 załącznika I, dla których w odpowiedniej kolumnie 4 znajduje się ściśle określony wzór świadectwa weterynaryjnego przeznaczonego dla tych zwierząt.
Artykuł 5
Warunki szczególne
Zwierzęta muszą spełniać wymagania podane w odpowiednim świadectwie ustalonym zgodnie z odpowiednim świadectwem wzorcowym podanym części 2 załącznika I, przy uwzględnieniu specjalnych warunków wymienionych w kolumnie 6 tabeli podanej w części 1 załącznika I oraz, jeśli jest to zaznaczone w kolumnie 5 tej tabeli, muszą one również spełniać dodatkowe gwarancje wymagane w tym świadectwie.
Na życzenie Państwa Członkowskiego, będącego krajem przeznaczenia, zwierzęta, o których tu mowa, muszą spełniać dodatkowe wymagania związane z wystawianiem świadectwa, wymienione dla Państwa Członkowskiego i zawarte w tym świadectwie, w oparciu o odpowiedni wzór pokazany w części 2.
Artykuł 6
Transport żywych zwierząt przywożonych do Wspólnoty
1.
Zwierzęta nie mogą być ładowane na środki transportu przewożące inne zwierzęta nie przeznaczone dla Wspólnoty lub charakteryzujące się gorszym stanem zdrowotnym.
2.
Podczas transportu do Wspólnoty, zwierzęta nie mogą być rozładowywane na terytorium państwa trzeciego lub części państwa trzeciego, które nie jest upoważnione do przywozu tych zwierząt do Wspólnoty.
3.
Podczas transportu do Wspólnoty, zwierzęta nie mogą być przewożone drogą, koleją ani pędzone przez terytorium lub część terytorium państwa trzeciego, które nie ma zezwolenia na przywóz tych zwierząt do Wspólnoty.
4.
Zwierzęta muszą przybyć do punktu kontroli granicznej Wspólnoty w ciągu 10 dni od ich załadowania w wywożącym je państwie trzecim i musi im towarzyszyć świadectwo weterynaryjne wystawione zgodnie z odpowiednim wzorem, wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii trzeciego państwa wywozu.
W przypadku transportu drogą morską, okres 10 dni wydłuża się o czas podróży morskiej.
W takim przypadku do świadectwa weterynaryjnego dołącza się deklarację wypełnioną przez kapitana statku zgodnie z addendum do części 3A załącznika I.
Artykuł 7
Warunki do spełnienia po przywozie
Po przywozie i zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG,
i) zwierzęta przeznaczone do natychmiastowego uboju muszą być bezzwłocznie odstawione do rzeźni przeznaczenia, gdzie muszą być ubite w ciągu pięciu dni roboczych;
ii) zwierzęta przeznaczone do hodowli, produkcji lub tuczu oraz zwierzęta przeznaczone do ogrodów zoologicznych, parków rozrywki i rezerwatów łowieckich i przyrody muszą być bezzwłocznie odstawione do gospodarstwa przeznaczenia, gdzie będą musiały pozostać przez okres minimum 30 dni przed dalszym przetransportowaniem ich poza to gospodarstwo, z wyjątkiem przypadków bezpośredniej dostawy do rzeźni.
Artykuł 8
Warunki przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
Przywóz do Wspólnoty świeżego mięsa, przeznaczonego do spożycia przez ludzi, ze zwierząt wyszczególnionych w art. 2 oraz z koni będzie dozwolony jedynie wtedy, jeśli mięso to spełnia warunki podane w art. 9 do 11.
Artykuł 9
Miejsce pochodzenia świeżego mięsa
Świeże mięso musi pochodzić z terytorium państwa trzeciego lub jego części, zgodnie z wykazem w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli przedstawionej w części 1 załączniku II, dla której w kolumnie 4 znajduje się ściśle określony wzór świadectwa weterynaryjnego przeznaczonego dla tego mięsa.
Artykuł 10
Warunki szczególne
Świeże mięso musi spełniać wymagania przedstawione w odpowiednim świadectwie odpowiadającym świadectwu wzorcowemu podanym w części 2 załączniku II, przy uwzględnieniu szczególnych warunków podanych w kolumnie 6-tej tabeli, przedstawione w części 1 załączniku II i, jeśli tak będzie zaznaczone w kolumnie 5-tej tabeli, będzie musiało również spełniać dodatkowe gwarancje wymagane w tym świadectwie.
Artykuł 11
Okazywanie świeżego mięsa w punkcie kontroli granicznej Wspólnoty
Świeże mięso jest okazywane w punkcie kontroli granicznej Wspólnoty wraz z towarzyszącym mu świadectwem weterynaryjnym sporządzonym zgodnie z odpowiednim wzorcem, wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego wywozu.
Artykuł 12
Warunki do spełnienia po przywozie
1.
Po przywozie, następujące kategorie świeżego mięsa są bezzwłocznie przewożone do zakładu przetwórczego przeznaczenia, zgodnie z dyrektywą 97/78/WE:
a) nieoskórowane tusze parzystokopytnej dzikiej zwierzyny łownej przeznaczone do spożycia przez ludzi po dalszej obróbce;
b) b)oddzielone podroby domowego bydła, przeznaczone do spożycia przez ludzi jako wyroby na bazie mięsnej po dalszej obróbce cieplnej polegającej na gotowaniu do osiągnięcia wewnętrznej temperatury przynajmniej 80oC, lub sterylizowaniu w hermetycznie uszczelnionych pojemnikach w sposób pozwalający na osiągnięcie wartości Fo 3.
2.
Dla kategorii produktów, o których mowa w ust. 1 lit. b), zakładem przeznaczenia jest zakład specjalnie zatwierdzony i zarejestrowany jako zakład do przetwarzania tych produktów przez Państwo Członkowskie, w którym zakład ten jest usytuowany.
3.
Zgodnie z procedurami ustanowionymi decyzją 2001/106/WE, Państwa Członkowskie przekazują sobie nawzajem i Komisji:
a) nazwy i adresy zakładów, o których mowa w ust. 2 oraz właściwych władz lokalnych odpowiedzialnych za nadzór tych zakładów, jak również
b) kategorie produktów, do produkcji których zakłady te są upoważnione i zarejestrowane.
Artykuł 13
Certyfikacja
Świadectwa weterynaryjne wymagane do przywozu do Wspólnoty żywych zwierząt lub świeżego mięsa, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji, są przygotowywane zgodnie z uwagami przedstawionymi w części 2 załączników I i II.
Jednakże nie może to wykluczać korzystania z elektronicznej certyfikacji ani innych uzgodnionych systemów zharmonizowanych na poziomie Wspólnoty.";
3) artykuł 4 staje się art. 14.
4) Załącznik zostaje zastąpiony załącznikiem A do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zmiany do decyzji 2000/572/WE
W decyzji 2000/572/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji 2000/572/WE z dnia 8 września 2000 r. ustanawiająca warunki dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty wyrobów mięsnych z państw trzecich'.";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla przywozu wyrobów mięsnych.'";
3) artykuł 2 zostaje skreślony;
4) artykuł 4 ust. 1 zostaje skreślony;
5) artykuł 6 zostaje skreślony;
6) Załącznik I zostaje skreślony.
Artykuł 3
Zmiany do decyzji 2000/585/WE
W decyzji 2000/585/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja 2000/585/WE Komisji z dnia 7 września 2000 ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie pozwalają na przywóz mięsa króliczego i pewnych gatunków mięsa dzikiej i utrzymywanej przez człowieka zwierzyny łownej i ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla jego przywozu'.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz jedynie następującego mięsa:
- mięso dzikich ptaków łownych, które nie zawiera wnętrzności, z wyjątkiem przypadków nieoskubanych i niewypatroszonych ptaków łownych,
- mięso utrzymywanych przez człowieka ptaków łownych,
- mięso dzikich zającowatych, określonych jako króliki i zające, nie zawierające wnętrzności, z wyjątkiem przypadków nieoskórowanych i niewypatroszonych zającowatych,
- mięso hodowlanych królików,
- mięso dzikich ssaków lądowych, innych niż kopytne oraz zającowate nie zawierające wnętrzności.
Takie mięso musi pochodzić z państw trzecich lub z części tych państw trzecich, wymienionych w załączniku I i musi spełniać warunki podane w świadectwie weterynaryjnym ustanowionym zgodnie z odnośnym wzorcowym świadectwem sanitarnym podanym w załączniku III, zgodnie z przepisami załącznika II.
Ściśle określone wymagania, o których mowa w załączniku II i które przedstawiono w załączniku IV muszą być spełnione przez kraj trzeci wywozy i poświadczone poprzez wypełnienie działu V każdego świadectwa zgodnie ze wzorem podanym w załączniku III.';"
3) załączniki I i II zastępuje się załącznikiem B do niniejszej decyzji;
4) w załączniku III wzory A, B, F, G i J zostają skreślone;
5) w załączniku IV ust. 1, 2, 5 i 7 zostają skreślone.
Artykuł 4
Uchylenia
Decyzje 80/801/EWG, 80/804/EWG, 81/526/EWG, 81/887/EWG, 82/414/EWG, 82/426/EWG, 83/84/EWG, 83/380/EWG, 84/292/EWG, 84/294/EWG, 84/390/EWG, 86/63/EWG, 86/72/EWG, 86/117/EWG, 86/463/EWG, 89/197/EWG, 89/221/EWG, 90/445/EWG 91/73/EWG, 91/189/EWG, 91/445/EWG, 91/446/EWG, 92/280/EWG, 93/198/EWG, 93/402/EWG, 97/232/WE, 98/371/WE, 98/625/WE, 1999/283/WE, 2001/745/WE i 2002/199/WE tracą moc.
Artykuł 5
Przepisy przejściowe i końcowe
1.
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 maja 2004.
2.
Odniesienia w prawodawstwie wspólnotowym do wykazu państw trzecich, znajdującego się w części 1 załącznika do decyzji 79/542/EWG, ustanowionej przed wprowadzeniem zmian przez niniejszą decyzję będą rozumiane jako odwołania się do wykazu państw trzecich znajdującego się w części 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG, zmienionej niniejszą decyzją.
3.
Przywóz do Wspólnoty żywych zwierząt zatwierdzony przed datą, o której mowa w ust. 1 oraz świeżego mięsa ze zwierząt ubitych przed dniem, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z wzorcami świadectw weterynaryjnych ustanowionych decyzjami, o których mowa w art. 4, będzie zatwierdzony przez okres 60 dni od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 2000/40/WE w zakresie okresu ważności kryteriów ekologicznych przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 310)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/214/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komietem ds. Oznakowania Ekologicznego Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje przyznawanie oznakowania ekologicznego produktom mającym cechy charakterystyczne, które umożliwiają znaczne poprawienie warunków związanych z kluczowymi aspektami środowiskowymi, i stanowi również, że specyficzne kryteria oznakowanń ekologicznych zostaną ustalone w zależności od grupy produktów.
(2) Decyzja Komisji (WE) nr 40/2000 z dnia 16 grudnia 1999 ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom [2] wygasa dnia 1 grudnia 2003 r.
(3) Po dokonaniu rewizji wspomnianej decyzji zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 należy przedłużyć okres ważności tych kryteriów ekologicznych na okres 12 miesięcy, w szczególności, aby umożliwić tym spółkom, którym przyznano oznakowanie ekologiczne, dalsze stosowanie oznakowania ekologicznego do czasu zakończenia rewizji decyzji (WE) nr 40/2000.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję (WE) nr 40/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 2000/40/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria dla grupy produktów są ważne do dnia 1 grudnia 2004 r.
Jednak jeżeli przed tą datą nie zostanie jeszcze przyjęta decyzja ustanawiająca definicję grupy produktów i kryteria dla tej grupy produktów, ten okres ważności zakończy się, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, w dniu 1 grudnia 2005 r. albo w dniu przyjęcia nowej decyzji." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
wykonująca dyrektywę Rady 64/432/EWG w odniesieniu do dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem, odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez Państwa Członkowskie
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 573)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/215/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła jest wynikiem najbardziej widocznych klinicznych objawów zakażenia wirusem opryszczki bydła typ 1 (BHV1).
Jako że wiele zakażeń tym wirusem miało podkliniczny przebieg, środki zwalczania powinny być raczej skierowane na likwidowanie zakażenia niż na tłumienie symptomów.
(2) Część druga załącznika E do dyrektywy 64/432/EWG umieszcza "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła" wśród chorób, dla których mogą być zatwierdzone krajowe programy zwalczania i wymagane dodatkowe gwarancje.
(3) Niemcy przedstawiły program prowadzony w celu zwalczania zakażenia BHV1 w każdej części ich terytorium, który stosuje się do kryteriów ustalonych w art. 9 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG, oraz ustaliły przepisy krajowego przemieszczania się bydła, które odpowiadają wcześniej wprowadzonym w Danii, Austrii, prowincji Bolzano we Włoszech oraz Szwecji, które skutecznie zwalczały chorobę w tych krajach.
(4) Dlatego właściwe jest zatwierdzenie programu przedstawionego przez Niemcy i, na wniosek tego Państwa Członkowskiego, określenie w tym samym czasie dodatkowych gwarancji w stosunku do handlu bydłem w celu zapewnienia powodzenia programu.
(5) Dodatkowe gwarancje istnieją w odniesieniu do Danii, Austrii, Finlandii oraz Szwecji, również Włoch, odnośnie do prowincji Bolzano.
Te Państwa Członkowskie uważają, że ich terytoria są wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła, Włochy tak samo oceniają prowincje Bolzano.
Zgodnie Komisji z art. 10 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG przekazały dokumenty uzupełniające, zwłaszcza poświadczające, że kontynuowane jest monitorowanie sytuacji.
(6) W Państwach Członkowskich lub ich regionach, które są uznane za wolne od choroby i które obecnie są wymienione w załączniku do decyzji Komisji 93/42/EWG [2], mają zastosowanie tylko minimalne wymagania wysyłki bydła hodowlanego i użytkowego.
(7) W celu normalizacji testów BHV1 w laboratoriach Światowa Organizacja ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła silnie dodatni, słabo dodatni lub ujemny wynik w teście seroneutralizacji jako międzynarodową normę OIE dla testów na BHV1 dostępną w laboratoriach referencyjnych OIE dla zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła wymienionego w Podręczniku norm dla badań diagnostycznych oraz szczepionek [3].
(8) Do maja 2004 r., gdy wejdą w życie zmodyfikowane warunki dotyczące zdrowia zwierząt i weterynaryjnego świadectwa przywozu bydła do Wspólnoty, należy zapewnić, że odniesienie do decyzji 93/42/EWG ustalającej dodatkowe gwarancje w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła pochodzącego z państw trzecich jest rozumiane jako odniesienie do odpowiednich przepisów niniejszej decyzji.
(9) Właściwe jest połączenie w jednej decyzji zatwierdzenia niemieckiego programu i dodatkowych gwarancji dla zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła.
Decyzja 93/42/EWG traci moc.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Programy przedstawione przez Państwa Członkowskie wymienione w pierwszej kolumnie tabeli w załączniku I, w celu zwalczania i likwidacji zakażenia wirusem opryszczki bydła typ 1 (BHV1), dalej zwane "zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła", w regionach Państw Członkowskich określonych w drugiej kolumnie tabeli w załączniku I, są zatwierdzone.
Artykuł 2
1.
Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I spełnia przynajmniej następujące dodatkowe gwarancje:
a) musi pochodzić z gospodarstwa, w którym, zgodnie z urzędowymi informacjami, nie stwierdzono klinicznych lub patologicznych dowodów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła przez ostatnie 12 miesięcy;
b) było izolowane w pomieszczeniach zatwierdzonych przez właściwy organ przez okres 30 dni bezpośrednio poprzedzających przemieszczenie i całe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych pozostało wolne w tym okresie od klinicznych objawów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła;
c) bydło to i pozostałe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych zostało poddane testowi serologicznemu w oparciu o próbki krwi pobrane co najmniej 21 dni po wprowadzeniu do pomieszczeń izolacyjnych, z wynikami ujemnymi, w celu wykrycia następujących przeciwciał:
i) w przypadku szczepionego bydła, przeciwciał glikoprotein gE wirusa BHV1; lub
ii) w przypadku bydła nieszczepionego, przeciwciał BHV1.
2.
Bydło przeznaczone do uboju pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I jest transportowane bezpośrednio do rzeźni przeznaczenia lub zatwierdzonego miejsca gromadzenia, z którego jest przenoszone zgodnie z art. 7, tiret drugie, dyrektywy 64/432/EWG w celu uboju do rzeźni.
3.
W pkt 4 Sekcji C świadectwa zdrowia określonego w wzorze 1 załącznika F do dyrektywy 64/432/EWG towarzyszącego bydłu, jak przewidziano w ust. 1, dodaje się następującą informację w brzmieniu:
a) po tiret pierwszym: "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła",
b) po tiret drugim: "art. 2 decyzji Komisji 2004/215/WE".
Artykuł 3
1.
Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów, wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i wymienione w załączniku II, spełnia następujące dodatkowe gwarancje:
a) stosuje się do dodatkowych gwarancji przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b);
b) bydło to i pozostałe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) zostało poddane testowi serologicznemu w oparciu o próbki krwi pobrane co najmniej 21 dni po wprowadzeniu do pomieszczeń izolacyjnych, z wynikami ujemnymi, w celu wykrycia przeciwciał BHV1;
c) nie było szczepione przeciwko zakaźnemu zapaleniu nosa i tchawicy bydła.
2.
Bydło przeznaczone do uboju pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku II, jest transportowane bezpośrednio do rzeźni przeznaczenia w celu uboju zgodnie z art. 7, tiret pierwsze, dyrektywy 64/432/EWG.
3.
W pkt 4 Sekcji C świadectwa zdrowia określonego w wzorze 1 załącznika F do dyrektywy 64/432/EWG towarzyszącego bydłu jak przewidziano w ust. 1, dodaje się następującą informację w brzmieniu:
a) po tiret pierwszym: "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła"
b) po tiret drugim: "art. 3 decyzji Komisji 2004/215/WE"
Artykuł 4
Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I lub II stosuje się do warunków przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a).
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, że test seroneutralizacji przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c) pkt ii) i z art. 3 ust. 1 lit. b), w celu wykrycia przeciwciał BHV1, jest normalizowany na silnie dodatnią, słabo dodatnią lub ujemna surowicę przyjętą jako międzynarodową normę OIE dla testów na BHV1.
Artykuł 6
Decyzja 93/42/EWG traci moc.
Odniesienia do decyzji 93/42/EWG należy rozumieć jako odniesienia do art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od 8 marca 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 82/894/EWG w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie poprzez włączenie niektórych chorób koni i niektórych chorób pszczół do wykazu chorób wymagających zgłaszania
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 578)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/216/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2 pierwsze tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [2], afrykański pomór koni, pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej, nosacizna, zaraza stadnicza, zapalenie mózgu i rdzenia koni wszystkich typów, niedokrwistość zakaźna koni, wścieklizna i wąglik są określone jako choroby podlegające obowiązkowi zgłaszania.
(2) Załącznik I do dyrektywy Rady 82/894/EWG z wykazem chorób, których pojawienie się musi zostać zgłoszone do Komisji i innych Państw Członkowskich, zawiera w odniesieniu do chorób atakujących zwierzęta z rodziny koniowatych jedynie afrykański pomór koni i pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej.
(3) Afrykański pomór koni, pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej, nosacizna, zaraza stadnicza, niedokrwistość zakaźna koni i różne typy zapalenia mózgu i rdzenia są chorobami zwierząt z rodziny koniowatych znajdującymi się na liście Międzynarodowego Urzędu ds. Epizootii (OIE).
(4) Kraje członkowskie OIE są zobowiązane do zgłaszania potwierdzonego pierwszego lub ponownego przypadku pojawienia się choroby znajdującej się na liście, jeśli dany kraj lub jego strefa były poprzednio traktowane jako wolne od tej choroby lub gdy choroba może stanowić czynnik ryzyka wystąpienia chorób odzwierzęcych oraz gdy rozwój choroby może mieć wpływ na handel międzynarodowy.
(5) Obecnie afrykański pomór koni, pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej, nosacizna, zaraza stadnicza oraz większość typów zapalenia mózgu i rdzenia koni są we Wspólnocie chorobami egzotycznymi.
Niedokrwistość zakaźna koni i niektóre typy zapalenia mózgu i rdzenia koni są chorobami notowanymi sporadycznie w niektórych częściach Wspólnoty.
(6) Mały chrząszcz ulowy oraz roztocze Tropilaelaps są pasożytami egzotycznymi atakującymi pszczoły miodne i obecnie nie notuje się przypadków pojawienia się tych chorób we Wspólnocie.
Jeżeli zostałyby wwiezione, to mogłyby one mieć niszczycielski wpływ na stan zdrowia pszczół miodnych oraz na pszczelarstwo, dlatego też choroby te włączono do wykazu chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania we Wspólnocie.
(7) Natychmiastowe zgłoszenie oraz informacja o pojawieniu się tych chorób na terenie Wspólnoty są istotne dla kontroli ich występowania, a także dla przemieszczania się i handlu zwierzętami z rodziny koniowatych oraz pszczołami, z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka wystąpienia niektórych z tych chorób odzwierzęcych.
(8) Proces rozszerzenia Wspólnoty i różne oddziaływanie ze strony środowiska naturalnego na nosicieli niektórych z powyższych chorób mogą przyczynić się do zmiany sytuacji we Wspólnocie odnośnie do tych chorób.
(9) Z powyższych względów stosowne jest włączenie nosacizny, zarazy stadniczej, niedokrwistości zakaźnej koni, wszystkich typów zapalenia mózgu i rdzenia koni, małego chrząszcza ulowego oraz roztocza Tropilaelaps do załącznika I do dyrektywy Rady 82/894/EWG oraz zmiana załącznika II do dyrektywy Rady 82/894/EWG w celu uwzględnienia sposobu hodowli pszczół.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 82/894/EWG zastępuje się tekstem z załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 25 marca 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
przyjmująca wykaz materiałów, którymi obrót i których stosowanie w żywieniu zwierząt jest zakazane
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 583)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/217/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniającą dyrektywy: 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG [1], w szczególności jej art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 91/516/EWG [2] ustalono wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione zgodnie z dyrektywą Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [3].
Zakaz ustanowiony w tej decyzji nie obejmuje obrotu takimi składnikami jak produkty paszowe lub bezpośredniego ich zastosowania jako produkty paszowe.
Wykaz składników zmieniano kilkakrotnie.
(2) Dyrektywa 2000/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] określa, że wykaz materiałów, którymi obrót lub stosowanie jako materiałów paszowych jest zakazane należy sporządzić na podstawie dyrektywy 96/25/WE mającej zastąpić dyrektywę 91/516/EWG, tak by zakres zakazów był ogólny i odnosił się zarówno do stosowania materiałów paszowych jako takich jak i ich zastosowania w mieszankach paszowych.
(3) Dlatego też, w celu zapewnienia zgodności materiałów paszowych z wymogami bezpieczeństwa określonymi w art. 3 dyrektywy 96/25/WE, wykaz taki został opracowany w celu zastąpienia wykazu ustanowionego decyzją 91/516/EWG.
(4) Niektóre ograniczenia i zakazy zostały już określone w prawodawstwie wspólnotowym, w szczególności w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającym przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczanianiektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [5] oraz rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [6].
Dlatego też te ograniczenia i zakazy nie powinny być powtarzane w wykazie materiałów, którymi obrót i stosowanie w żywieniu zwierząt są zakazane.
(5) W interesie przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego, decyzja 91/516/EWG powinna stracić moc i zostać zastąpiona niniejszą decyzją.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzeń Parlamentu Europejskiego oraz Rady (WE) nr 999/2001 i (WE) nr 1774/2002.
Artykuł 2
Obrót materiałami wyszczególnionymi w załączniku i ich stosowanie w żywieniu zwierząt są zakazane.
Artykuł 3
Decyzja 91/516/EWG traci moc.
Odniesienia do decyzji, która utraciła moc są traktowane jak odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od 25 marca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 2004 r.
ustanawiająca zasady składania informacji na temat planów i programów wymaganych na mocy dyrektywy Rady 96/62/WE w związku z wartościami dopuszczalnymi dla niektórych substancji zanieczyszczających otaczające powietrze
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 491)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/224/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [1], w szczególności jej art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE Państwa Członkowskie powinny przygotować plany i programy mające na celu osiągniecie wartości dopuszczalnych ustalonych przez dyrektywę Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [2] i dyrektywę 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczącą wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu, [3] dla stref i aglomeracji, w których przekraczane są wartości dopuszczalne oraz margines tolerancji.
Odnośne plany i programy powinny zawierać co najmniej informacje wymienione w załączniku IV dyrektywy 96/62/WE.
Komisja musi regularnie sprawdzać wprowadzanie w życie odnośnych planów i programów.
(2) Artykuł 11 dyrektywy 96/62/WE wymaga, by Państwa Członkowskie przesyłały Komisji plany i programy corocznie.
(3) Podczas gdy plany i programy sporządzane są zgodnie z wymogami administracyjnymi, obowiązującymi w poszczególnych Państwach Członkowskich, natomiast informacje dostarczane Komisji powinny zostać dostosowane i uporządkowane zgodnie z wyszczególnieniem przedstawionym w niniejszej decyzji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Komitetu ustanowionego w art. 12 dyrektywy 96/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dostarczając informacji na temat planów i programów wymienionych w art. 3 ust. 8 dyrektywy 96/62/WE zgodnie z wymogami jej art. 11 ust. 11 lit. a) ppkt iii), biorąc pod uwagę wartości dopuszczalne ustanowione przez dyrektywę 1999/30/WE i 2000/69/WE, Państwa Członkowskie przedstawiają informacje zgodnie z wyszczególnieniem ustalonym w załączniku do niniejszej decyzji.
Kompletne plany i programy udostępniane są Komisji na żądanie.
Artykuł 2
Decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 marca 2004 r.
w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych pochodzących lub sprowadzanych z Albanii
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 618)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/225/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18, ust. 1.
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/621/WE z dnia 20 września 1994 r. dotycząca niektórych środków w odniesieniu do niektórych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych pochodzących lub sprowadzanych z Albanii [3] była wielokrotnie zmieniana [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) W Albanii zostały zarejestrowane przypadki cholery.
(3) Obecność cholery w Albanii może stanowić poważne zagrożenie zdrowia publicznego.
(4) W przypadku braku gwarancji zdrowotnych od władz albańskich konieczne jest zakazanie przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pod każdą postacią, podobnie jak żywych ryb i skorupiaków transportowanych w wodzie, pochodzących lub sprowadzanych z Albanii.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zakazują przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pod każdą postacią, podobnie jak żywych ryb i skorupiaków transportowanych w wodzie, pochodzących lub sprowadzanych z Albanii.
Artykuł 2
Decyzja 94/621/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej decyzji i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2004 r.
zatwierdzająca testy na wykrywanie przeciwciał brucelozy bydła w ramach dyrektywy Rady 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 654)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/226/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/330/WE z dnia 18 kwietnia 2000 r. zatwierdzająca testy na wykrywanie przeciwciał brucelozy bydła w ramach dyrektywy Rady 64/432/EWG [2], została istotnie zmieniona [3].
W celu zachowania jasności i przejrzystości wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Bydło przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego musi, w odniesieniu do brucelozy, pochodzić z gospodarstw oficjalnie uznanych za wolne od brucelozy bydła, a ponadto być w ciągu 30 dni od wysyłki przebadane przy użyciu serologicznej próby aglutynacyjnej lub innego testu zatwierdzonego przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w drodze procedury poprzedzonej przyjęciem odnośnych protokołów.
(3) Zgodnie z art. 16 dyrektywy 64/432/EWG, Komisja, zgodnie z procedurami art. 17 oraz na podstawie opinii Naukowego Komitetu ds. Środków Weterynaryjnych dotyczących Zdrowia Publicznego, uaktualnia i w razie potrzeby zmienia załączniki B, C i D (rozdział II) w celu ich przystosowania do postępu naukowego.
(4) Komisja otrzymała sprawozdanie końcowe Komitetu Naukowego ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt, dotyczące zmiany załączników technicznych do dyrektywy 64/432/EWG w celu uwzględnienia postępu naukowego w sprawach gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła [4].
(5) W tym sprawozdaniu Komitet Naukowy zalecił używanie preferencyjne testu ELISA, metody odczynu wiązania dopełniacza i testów z użyciem buforowanego antygenu brucelozy w celu wykrycia przeciwciał brucelozy bydła, wykonywanych między innymi na próbkach krwi pobranych z pojedynczych sztuk bydła.
Zalecane procedury są zgodne z uznanymi standardami międzynarodowymi ustalonymi w Podręczniku Norm dla Badań Diagnostycznych oraz Szczepionek, 3 wydanie, 1996 r., Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE).
(6) W sierpniu 2001 r. OIE opublikowało czwarte wydanie wspomnianego podręcznika, włącznie z pewnymi zmianami opisu testów na brucelozę.
(7) Dlatego zachodzi konieczność zmiany załącznika C do dyrektywy 64/432/EWG celem ustanowienia procedur testowych mających zastosowanie do celów nadzoru i handlu w obrębie Wspólnoty, odzwierciedlających jak najbardziej normy OIE, a także uwzględniających zalecenia Komitetu Naukowego i krajowych laboratoriów referencyjnych w Państwach Członkowskich współpracujących w ramach sieci krajowych laboratoriów referencyjnych dla brucelozy Unii Europejskiej.
(8) Do celów certyfikacji stosowne wydaje się uznanie wyników testów brucelozy uzyskanych z użyciem testu ELISA, metody odczynu wiązania dopełniacza i testów z użyciem buforowanego antygenu brucelozy, jeśli te testy były wykonane zgodnie z zatwierdzonymi protokołami, na próbkach krwi pobranych ze sztuk bydła identyfikowanych indywidualnie, w ciągu 30 dni poprzedzających certyfikację testowanych zwierząt na użytek handlu wewnątrzwspólnotowego.
(9) Z tego względu, do czasu uaktualnienia załączników technicznych B, C i D (rozdział II) zgodnie z art. 16 dyrektywy 64/432/EWG, odczyny ELISA, określone w sprawozdaniu Komitetu Naukowego, metoda odczyn wiązania dopełniacza oraz testy z użyciem buforowanego antygenu brucelozy, określone w załączniku C do tej dyrektywy, powinny byćzatwierdzane do badań brucelozy do celów certyfikacji zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b) i świadectwem zdrowia zwierzęcia znajdującym się we wzorze 1 w załączniku F.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metoda odczynu wiązania dopełniacza, testów z użyciem buforowanego antygenu brucelozy i testu ELISA, wykonanych zgodnie z przepisami załącznika C do dyrektywy 64/432/EWG są niniejszym zatwierdzone do celów certyfikacji.
Artykuł 2
W przypadku gdy do celów określonych w art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 64/432/EWG, zostaje użyty test wymieniony w art. 1 niniejszej decyzji, test ten musi być określony w kolumnie "Test" tabel w pkt 3 tiret drugie i w sekcji A pkt 5 wzór 1 (świadectwo zdrowia) załącznika F do dyrektywy 64/432/EWG.
Artykuł 3
Decyzja 2000/330/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji są rozumiane jako odniesienia do niniejszej decyzji zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, zgodnie z którym niektóre prowincje Włoch są wolne od gruźlicy bydła oraz od brucelozy bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 666)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/230/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1] w szczególności jej załącznik A pkt I ust. 4 i załącznik A pkt II ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykazy regionów Państw Członkowskich uznanych za wolne od gruźlicy i brucelozy bydła są wymienione w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiającej status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich [2].
(2) Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą zgodność z właściwymi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do prowincji Grossetto w regionie Toskanii w celu uznania tej prowincji za oficjalnie wolną od gruźlicy bydła.
(3) Włochy przedłożyły również Komisji dokumentację wykazującą zgodność z właściwymi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do prowincji Arezzo, Grossetto, Livorno, Lucca i Piza w regionie Toskanii, w celu uznania tych prowincji za oficjalnie wolne od brucelozy bydła.
(4) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Włochy, prowincja Grossetto w regionie Toskanii powinna zostać uznana za oficjalnie wolną od gruźlicy bydła oraz prowincje Arezzo, Grossetto, Livorno, Lucca i Piza w regionie Toskanii powinny zostać uznane za oficjalnie wolne od brucelozy bydła.
(5) Dlatego decyzja 2003/467/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I i II do decyzji 2003/467/WE zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2004 r.
zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zastosowania halonu 2402
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 639)
(2004/232/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4 ppkt iv,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas przeglądu przewidzianego w art. 4 ust. 4 ppkt iv rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 oraz po konsultacji z Państwami Członkowskimi, przedstawicielami rządów Państw przystępujących do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. i osobami zainteresowanymi Komisja doszła do następujących wniosków w odniesieniu do zastosowania halonu 2402.
(2) Produkcja halonu 2402 w krajach rozwiniętych zakończyła się dnia 1 stycznia 1994 r., kiedy strony Protokołu montrealskiego zgodziły się wstrzymać produkcję w krajach rozwiniętych.
Od tej pory każdy wymagany halon 2402 musi pochodzić ze specjalistycznych pomieszczeń, gdzie magazynowany jest halon, który został zastąpiony środkami zamiennymi.
(3) W Państwach przystępujących do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r, halon 2402 ma szeroki zakres zastosowania przeciwpożarowego i przeciwwybuchowego zarówno w sektorze wojskowym, jak i cywilnym, np. w urządzeniach jądrowych czy w transporcie lądowym, morskim i powietrznym.
(4) Zastępując halon w sprzęcie przeciwpożarowym alternatywnymi środkami przeciwpożarowymi, należy wziąć pod uwagę dostępność techniczną i ekonomiczną możliwych środków zamiennych lub technologii, które można przyjąć, ze względu na środowisko i zdrowie.
Zamianę na wyposażenie niezawierające halonu stosowanego do celów przeciwpożarowych lub przeciwybuchowych w sektorze wojskowym należy zaplanować w taki sposób, aby uniknąć niedopuszczalnego naruszenia zdolności obronnych Państw przystępujących do Unii Europejskiej.
Aby bezpiecznie i efektywnie przeprowadzić dostosowanie zamiennych środków przeciwpożarowych wymagane są często specjalne względy budżetowe oraz okres przejściowy.
(5) Artykuł 4 ust. 4 ppkt v rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 wymaga, aby halon umieszczany w sprzęcie, którego nie uwzględniono w wykazie zastosowań krytycznych w załączniku VII, został wycofany z użycia do dnia 31 grudnia 2003 r. i odzyskany zgodnie z art. 16. W celu zakwalifikowania do odstępstwa ze względu na krytyczne zastosowanie, które umożliwiłoby krajom przystępującym do Unii Europejskiej dalsze stosowanie halonu 2402 po upływie tej daty należy zmienić załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000, tak aby umożliwić szeroki zakres zastosowania tego środka przeciwpożarowego.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2004 r.
w sprawie upoważniania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 646)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/233/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/296/WE z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych mięsożerców [2] została wiele razy w znacznym stopniu zmieniona [3].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [4] przewiduje alternatywny dla kwarantanny system wprowadzania niektórych domowych zwierząt mięsożernych na terytorium niektórych Państw Członkowskich wolnych od wścieklizny.
System ten wymaga sprawdzania skuteczności szczepień tych zwierząt poprzez miareczkowanie przeciwciał.
(3) Decyzją 2000/258/WE, laboratorium AFSSA w Nancy we Francji zostało wyznaczone jako instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciw wściekliźnie.
(4) Opracowano udoskonaloną procedurę testu na miareczkowanie przeciwciał wścieklizny u szczepionych domowych zwierząt mięsożernych w kontekście środków alternatywnych do kwarantanny.
(5) Laboratorium AFSSA w Nancy ma stosować opracowaną udoskonaloną procedurę testu w celu oceny laboratoriów pod kątem ich zatwierdzenia do wykonywania testów serologicznych niektórych zwierząt mięsożernych zaszczepionych przeciw wściekliźnie.
(6) Kilka Państw Członkowskich złożyło wnioski o zatwierdzenie laboratoriów dla przeprowadzania analiz kontrolujących skuteczność szczepień przeciw wściekliźnie u niektórych domowych zwierząt mięsożernych.
(7) Laboratorium AFSSA w Nancy dokonało oceny wniosków otrzymanych od Państw Członkowskich i przesłało wynik tej oceny do Komisji.
(8) W oparciu o wyniki powyższej oceny Komisja może sporządzić wykaz laboratoriów zatwierdzonych do przeprowadzania miareczkowania serologicznego u zwierząt mięsożernych zaszczepionych przeciw wściekliźnie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Laboratoria przedstawione przez Państwa Członkowskie i zatwierdzone do wykonywania analiz w celu sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u niektórych domowych zwierząt mięsożernych wymienione są w załączniku I.
Artykuł 2
Decyzja 2001/296/WE traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji traktuje się jako odesłania do niniejszej decyzji i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 582)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/235/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], w szczególności jej art. 9b ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/161/WE z dnia 21 kwietnia 1995 r. ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji [2] została znacznie zmieniona [3].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Komisja zatwierdziła programy operacyjne w zakresie kontroli salmonelli przedłożone przez Finlandię i Szwecję.
Programy te zawierają szczególne środki w odniesieniu do kur niosek, czyli drobiu użytkowego hodowanego do celów produkcji jaj konsumpcyjnych.
(3) Należy ustanowić gwarancje równoważne gwarancjom wprowadzonym przez Finlandię i Szwecję w ich programach operacyjnych.
(4) Wspomniane dodatkowe gwarancje powinny opierać się w szczególności na badaniu mikrobiologicznym drobiu, który ma zostać wysłany do Finlandii i Szwecji.
(5) Należy ustanowić zasady przeprowadzania badania mikrobiologicznego próbek poprzez ustalenie metody pobierania próbek, liczby próbek, które należy pobrać oraz mikrobiologicznych metod badania próbek.
(6) Wspominane gwarancje nie powinny być stosowane do jakiegokolwiek stada, które jest objęte programem uznanym za równorzędny z programem wprowadzonym przez Finlandię i Szwecję.
(7) W odniesieniu do przesyłek z państw trzecich, Finlandia i Szwecja powinny stosować wymagania w zakresie importu przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej decyzji.
(8) Metoda opisana w niniejszej decyzji uwzględnia opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kury nioski, czyli drób użytkowy hodowany do celów produkcji jaj konsumpcyjnych, które mają być wysyłane do Finlandii i Szwecji podlegają testom mikrobiologicznym przeprowadzanym poprzez pobieranie próbek w stadzie, z którego pochodzą.
Artykuł 2
Test mikrobiologiczny określony w art. 1 jest przeprowadzany zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 3
1.
Kurom nioskom wysyłanym do Finlandii i Szwecji towarzyszy świadectwo zamieszczone w załączniku II.
2.
Świadectwo przewidziane w ust. 1 może:
- być uzupełnione świadectwem 3, którego wzór znajduje się w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG,
- być włączone do świadectwa, określonego w pierwszym tiret.
Artykuł 4
Dodatkowe gwarancje przewidziane w niniejszej decyzji nie mają zastosowania do stad objętych programem, który został uznany, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG, za równoważny z programami wprowadzonymi przez Finlandię i Szwecję.
Artykuł 5
Decyzja 95/161/WE traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji są traktowane jak odesłania do niniejszej decyzji i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 marca 2004 r.
zmieniająca decyzje 92/260/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu do Unii Europejskiej zarejestrowanych koni z Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 668)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/241/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczeólności jej art. 15 lit a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/260/EWG [2] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy odprawie czasowej zarejestrowanych koni.
Decyzja ta określa wzory świadectwa zdrowia zwierząt przy odprawie czasowej zarejestrowanych koni do Unii Europejskiej z Południowej Afryki.
(2) Decyzja Komisji 93/197/EWG [3] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych.
Decyzja ta określa wzory świadectwa zdrowia zwierząt przy przywozie koni zarejestrowanych do Unii Europejskiej z Południowej Afryki.
(3) Decyzja Komisji 97/10/WE [4] ma zastosowanie przy regionalizacji Południowej Afryki w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu koni zarejestrowanych do Wspólnoty.
Dodatkowe gwarancje ustanowione w decyzji 97/10/WE ostatnio zostały zmienione decyzją Komisji 2004/117/WE.
(4) W celu zachowania spójności wymagania dotyczące informacji o systemie szczepień zatwierdzonych koni przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni określonych we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt przewidzianym w decyzjach 92/260/EWG i 93/197/EWG, powinny zostać zrównane z dodatkowymi gwarancjami przewidzianymi w decyzji 97/10/WE
(5) Dlatego decyzje 92/260/EWG i 93/197/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Punkt g) w sekcja III wzoru F świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku II decyzji 92/260/EWG otrzymuje brzmienie
"g) nie pochodzi z terytorium państwa (1) uważanego, zgodnie z prawodawstwem WE, za zakażone afrykańskim pomorem koni i:
- nie był szczepiony przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni (3),
lub
- został zaszczepiony przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni w dniu …….(5), przynajmniej 80 dni przed kwarantanną przed wywozem (3) (4),"
.
Artykuł 2
Punkt g) sekcji III wzoru F świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku II decyzji 93/197/EWG otrzymuje brzmienie
"g) nie pochodzi z terytorium państwa (1) uważanego, zgodnie z prawodawstwem WE, za zakażone afrykańskim pomorem koni i:
- nie był szczepiony przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni (3),
lub
- został zaszczepiony przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni w dniu …….(5), przynajmniej 80 dni przed kwarantanną przed wywozem (3) (4),"
.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2004 r.
dotycząca niewłączenia symazyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 727)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/247/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/119/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2, akapity trzeci i czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artikuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] wyznaczyło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Symazyna jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Zjednoczone Królestwo, będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyło Komisji, w dniu 20 grudnia 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym Syngenta, jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Dnia 6 czerwca 2003 r. Komisja zorganizowała trójstronne spotkanie z głównym dostawcą informacji i z Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy w sprawie tej substancji czynnej.
(7) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Zjednoczone Królestwo, zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 października 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji w odniesieniu do symazyny.
(8) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet został poproszony o wydanie opinii w sprawie aspektów możliwego zanieczyszczenia wód podziemnych przez symazynę.
W swojej opinii [7], Komitet Naukowy ds. Roślin nie przyjął dostarczonych obliczeń dotyczących środowiskowego stężenia w wodach podziemnych.
Komitet uważa również, że dostępne dane z monitorowania nie wykazują, że stężenia symazyny lub jej produktów rozpadu nie przekroczą 0,1 μg/l w wodach podziemnych.
(9) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające symazynę spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
W szczególności, dostępne dane z monitoringu były niewystarczające do wykazania, że na dużych obszarach stężenia substancji czynnej i produktów jej rozpadu nie przekroczą 0,1 μg/l w wodach podziemnych.
Ponadto, nie można zapewnić, że stałe stosowanie na innych obszarach pozwoli uzyskać zadowalającą jakość wód podziemnych w miejscach, gdzie stężenia przekroczyły już 0,1 μg/l w wodach podziemnych.
Te poziomy substancji czynnej przekraczają limity określone w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG i miałyby niedopuszczalne skutki dla wód podziemnych.
(10) Dlatego symazyny nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(11) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające symazynę zostaną cofnięte we wskazanym terminie, oraz nie zostaną odnowione, a także, że nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(12) W świetle informacji przedłożnych Komisji okazuje się, że w sytuacji braku skutecznej alternatywy dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich, zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej tak, aby umożliwić rozwój rozwiązań alternatywnych.
Dlatego uzasadnione jest w obecnych okolicznościach ustanowienie, na rygorystycznych warunkach mających na celu zmniejszenie zagrożenia, dłuższego okresu na wycofanie istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań, uznanych za istotne, w stosunku do których brak jest obecnie skutecznej alternatywy dostępnej do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(13) Termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających symazynę przyznany przez Państwo Członkowskie, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego
(14) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [8], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [9].
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Symazyny nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające symazynę zostaną cofnięte w terminie do dnia 10 października 2004 r.;
2) od dnia 16 marca 2004 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające symazynę nie zostaną udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika, Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające symazynę do dnia 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewni, że takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie są ponownie oznaczone etykietą w celu zapewnienia zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
b) w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, wprowadzi wszelkie właściwe środki ograniczające zagrożenie, obniżające możliwości wystąpienia jakiegokolwiek ewentualnego zagrożenia; oraz
c) zapewni, że trwją poszukiwania alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. o stosowaniu niniejszego artykułu, w szczególności o działaniach podjętych na podstawie lit. a)-c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości symazyny użytego do celów istotnych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Termin przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, jest możliwie najkrótszy, oraz:
a) w odniesieniu, do zastosowań w stosunku do których zezwolenia cofa się w dniu 10 września 2004 r., wygasa najpóźniej w dniu 10 września 2005 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań w stosunku do których zezwolenia cofa się do dnia 30 czerwca 2007 r., wygasa najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2004 r.
dotycząca niewłączenia atrazyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 731)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/248/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/119/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapity trzeci i czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414 EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artikuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], wyznaczyło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Atrazyna jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Zjednoczone Królestwo będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyło Komisji, w dniu 11 listopada 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym Syngenta, jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Dnia 6 czerwca 2003 r. Komisja zorganizowała trójstronne spotkanie z głównym dostawcą informacji i Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy w sprawie tej substancji czynnej.
(7) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Zjednoczone Królestwo, zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 października 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji w odniesieniu do atrazyny.
(8) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet został poproszony o wydanie opinii w sprawie aspektów możliwego zanieczyszczenia wód podziemnych przez atrazynę.
W swojej opinii [7], Komitet Naukowy ds. Roślin nie przyjął dostarczonych obliczeń dotyczących środowiskowego stężenia w wodach podziemnych.
Komitet uważa również, że dostępne dane z monitorowania nie wykazują, że stężenia atrazyny lub jej produktów rozpadu nie przekroczą 0,1 μg/l w wodach podziemnych i spodziewa się, że dla gleb mających pH powyżej sześciu, stężenie atrazyny i jej produktów rozpadu nie przekroczą 0,1 μg/l.
(9) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające atrazynę spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
W szczególności, dostępne dane z monitoringu były niewystarczające do wykazania, że na dużych obszarach stężenia substancji czynnej i produktów jej rozpadu nie przekroczą 0,1 μg/l w wodach podziemnych.
Ponadto, nie można zapewnić, że stałe stosowanie na innych obszarach pozwoli uzyskać zadowalającą jakość wód podziemnych w miejscach, gdzie stężenia przekroczyły już 0,1 μg/l w wodach podziemnych.
Te poziomy substancji czynnej przekraczają limity określone w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG i miałyby niedopuszczalne skutki dla wód podziemnych.
(10) Dlatego atrazyny nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(11) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające atrazynę zostaną cofnięte we wskazanym terminie, oraz nie zostaną odnowione, a także nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(12) W świetle informacji przedstawionych Radzie okazuje się, że w sytuacji braku skutecznej alternatywy dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich, zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej tak, aby umożliwić rozwój rozwiązań alternatywnych.
Dlatego uzasadnione jest w obecnych okolicznościach ustanowienie, na rygorystycznych warunkach mających na celu zmniejszenie zagrożenia, dłuższego okresu na wycofanie istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań uznanych za istotne, w stosunku do których brak jest obecnie skutecznej alternatywy dostępnej do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(13) Termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających atrazynę przyznany przez Państwa Członkowskie, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(14) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [8], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [9].
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Atrazyny nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające atrazynę zostaną cofnięte w terminie do dnia 10 września 2004 r.;
2) od dnia 16 marca 2004 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające atrazynę nie zostaną udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika, Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające atrazynę do dnia 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewni, że takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie są ponownie oznaczone etykietą w celu zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
b) w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, wprowadzi wszelkie właściwe środki ograniczenia zagrożenia obniżające możliwości trwają poszukiwania alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w
c) szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. o stosowaniu niniejszego ustępu, w szczególności o działaniach podjętych na podstawie lit. a)—c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości atrazyny użytej do celów istotnych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Termin przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, jest możliwie najkrótszy, oraz:
a) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się w dniu 10 września 2004 r., wygasa najpóźniej w dniu 10 września 2005 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się do dnia 30 czerwca 2007 r., wygasa najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2004 r.
dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich z wykonania dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 714)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/249/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. [1] w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE), w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2002/96/WE Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie z wykonania dyrektywy.
(2) Sprawozdanie to powinno szczegółowo ujmować zarówno włączenie dyrektywy do prawa krajowego, jak i jej wykonanie.
Sprawozdanie to należy sporządzić na podstawie kwestionariusza załączonego do niniejszej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie sporządzają swoje sprawozdania z wykonania dyrektywy 2002/96/WE w oparciu o kwestionariusz znajdujący się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 2001/106/WE w odniesieniu do centrów składowania nasienia bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 709)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/252/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 88/407/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 2003/43/WE [2], dopuszcza się wewnątrzwspólnotowy handel nasieniem zwierząt domowych z gatunku bydła z centrów uzyskiwania nasienia lub centrów składowania nasienia zatwierdzonych przez właściwe władze Państw Członkowskich, w których się znajdują. Każde Państwo Członkowskie prześle innym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz centrów uzyskiwania i składowania nasienia.
(2) Decyzja Komisji 2001/106/WE z dnia 24 stycznia 2001 r. ustanawiająca wzór wykazów jednostek zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z różnymi postanowieniami wspólnotowego ustawodawstwa weterynaryjnego i reguły mające zastosowanie w przekazywaniu wykazów do Komisji [3], ustanawia zasady przekazywania do Komisji wykazów centrów uzyskiwania nasienia, które każde Państwo Członkowskie zatwierdziło na swoim terytorium.
Decyzja ta przewiduje również wzory, które powinny być używane przy tworzeniu tych wykazów.
(3) Biorąc pod uwagę zmiany wprowadzone do dyrektywy 88/407/EWG dyrektywą 2003/43/WE dotyczącą centrów składowania nasienia, zakres decyzji 2001/106/WE powinnien zostać rozszerzony o centra składowania nasienia bydła.
(4) Dlatego decyzja 2001/106/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona;
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I i II do decyzji 2001/106/EWG zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2004 r.
ustanawiająca środki przejściowe mające zastosowanie do Węgier w związku z kontrolami weterynaryjnymi żywych zwierząt wprowadzanych na Węgry z Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 724)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/253/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 17b,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej z 2003 r., w szczególności dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Węgrom przyznano trzyletni okres przejściowy w związku z systemem, który ma być stosowany na granicy z Rumunią w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt.
(2) Należy określić środki mające zapewnić, że wszystkie kontrole przewidziane w dyrektywie 91/496/WE są przeprowadzane przez władze węgierskie w trakcie wspomnianego okresu.
(3) W związku z kontynuowaniem negocjacji z Rumunią w sprawie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej, niewłaściwe jest wymaganie przygotowywania infrastruktury na węgiersko-rumuńskich przejściach granicznych do przeprowadzania kontroli żywych zwierząt.
(4) Jednakże w trakcie okresu przejściowego należy przewidzieć inspekcje w stanowiskach inspekcyjnych w pobliżu granicy węgiersko-rumuńskiej, które są połączone z przejściami granicznymi.
Wykonanie odpowiednich przepisów dyrektywy 91/496/EWG powinno zostać odpowiednio dostosowane.
(5) Zgodnie z art. 53 Aktu Przystąpienia uważa się, że nowym Państwom Członkowskim notyfikowano niniejszą decyzję w dniu przystąpienia.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Na granicy z Rumunią Węgry wykonują przepisy rozdziału I dyrektywy 91/496/EWG od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2007 r. zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1) "przejście graniczne" oznacza lokalizację na granicy między Węgrami a Rumunią, gdzie dostarczane są żywe zwierzęta w celu ich wprowadzenia na terytorium Wspólnoty oraz gdzie dokonuje się ich kontroli zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG, dostosowaną niniejszą decyzją;
2) "stanowisko inspekcyjne" oznacza lokalizację w pobliżu granicy między Węgrami a Rumunią, gdzie dokonuje się kontroli żywych zwierząt zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG, dostosowaną niniejszą decyzją.
Artykuł 3
Dostosowanie kontroli weterynaryjnych
Przepisy rozdziału I dyrektywy 91/496/EWG i aktów wykonawczych do niej stosuje się w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt wprowadzanych na Węgry z Rumunii zgodnie z następującymi dostosowaniami:
a) w art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 1, art. 8 sekcja A ust. 1 lit. a) i art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/496/EWG pojęcie "graniczny posterunek kontroli" zastępuje się pojęciem "przejście graniczne";
b) w art. 3 ust. 1 lit. b) i c), art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 sekcja A ust. 2, art. 9 i art. 10 dyrektywy 91/496/EWG pojęcie "graniczny posterunek kontroli" zastępuje się pojęciem "stanowisko inspekcyjne";
c) artikułu 6 dyrektywy 91/496/EWG nie stosuje się.
Artykuł 4
Wymogi w odniesieniu do stanowisk inspekcyjnych
Stanowiska inspekcyjne spełniają wymogi określone w załączniku I.
Artykuł 5
Szczególne wymogi dotyczące funkcjonowania przejść granicznych i stanowisk inspekcyjnych
1.
Wszystkie żywe zwierzęta dostarczane w celu wprowadzenia do Wspólnoty na granicy między Rumunią a Węgrami są dostarczane drogą lądową do przejścia granicznego wymienionego w załączniku II.
2.
Przejście graniczne jest połączone ze stanowiskami inspekcyjnymi wymienionymi w załączniku III.
Przejście graniczne wraz z odpowiednimi stanowiskami inspekcyjnymi podlegają służbom weterynaryjnym odpowiedzialnym za kontrole graniczne.
3.
Żywe zwierzęta są niezwłocznie przenoszone z przejścia granicznego do odpowiednich stanowisk inspekcyjnych pod dozorem celnym w obecności personelu właściwego organu.
Ponadto organ lokalnie odpowiedzialny za przejście graniczne powiadamia faksem urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za wyznaczone stanowisko inspekcyjne o odprawieniu każdej przesyłki.
Artykuł 6
Wykonanie
Władze węgierskie ustanawiają przepisy wykonawcze do niniejszej decyzji, w szczególności w zakresie kar mających zastosowanie w stosunku do naruszeń art. 5 ust. 1 i 3 popełnionych przez osoby fizyczne lub prawne, oraz zapewniają ich wykonanie.
Wspomniane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
W poważnych przypadkach mogą one obejmować zniszczenie zwierząt zgodnie z przepisami art. 12 dyrektywy 91/496/EWG.
Władze węgierskie powiadamiają o tych przepisach Komisję najpóźniej 1 maja 2004 r. i bezzwłocznie notyfikują wszelkie późniejsze zmiany ich dotyczące.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z zastrzeżeniem oraz w dniu wejścia w życie Aktu Przystąpienia.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2004 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do koni zarejestrowanych pochodzących z Afryki Południowej
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 808)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/262/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art.18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [2], ustanawia środki, które należy zastosować w przypadku afrykańskiego pomoru koni.
(2) Warunki zdrowia zwierząt wymagane dla odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty koni zarejestrowanych z poszczególnych części Afryki Południowej zostały ustanowione decyzją Komisji 97/10/WE [3].
(3) Ognisko afrykańskiego pomoru koni zostało zgłoszone u koni hodowanych w strefie monitorującej afrykański pomór koni w Prowincji Przylądkowej Zachodniej i około 40 km od strefy wolnej od afrykańskiego pomoru koni ustalonej zgodnie z decyzją 97/10/WE, która stanowi jedyną strefę w Południowej Afryce, z której konie są dopuszczone do wywozu do innych krajów.
(4) Właściwy organ weterynaryjny w Południowej Afryce zastosował odpowiednie środki w celu zwalczania choroby, w tym szczepienia podatnych zwierząt w promieniu 20 km wokół ogniska choroby.
(5) Obecność tej choroby w strefie monitorującej Prowincji Przylądkowej Zachodniej może stanowić poważne zagrożenie dla wspólnotowych zwierząt z rodziny koniowatych; zważywszy ponadto, że przeprowadzenie szczepień w pobliżu strefy wolnej od choroby wyklucza przyszłą regionalizację zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym i normami zdrowotnymi uznanymi na poziomie międzynarodowym.
(6) Mimo że władze wstrzymały jakikolwiek wywóz koni zarejestrowanych ze strefy wolnej od choroby do Państw Członkowskich, niezbędne jest przyjęcie środków ochronnych na poziomie wspólnotowym w odniesieniu do odprawy czasowej, tranzytu oraz przywozu koni zarejestrowanych z Afryki Południowej.
(7) Odprawa czasowa, stały przywóz i tranzyt koni zarejestrowanych z Afryki Południwej powinny zostać wstrzymane.
Jednakże sytuacja powinna zostać zbadana w świetle informacji dostarczonych przez właściwe organy oraz skutków środków stosowanych w celu zwalczania choroby.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zabraniają odprawy czasowej, tranzytu i przywozu koni zarejestrowanych pochodzących z Afryki Południowej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w odniesieniu do odprawy czasowej, przywozu i tranzytu koni zarejestrowanych z Afryki Południowej w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 2000/333/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 824)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/263/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/333/WE z dnia 25 kwietnia 2000 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu [2] stanowi, że "National Fisheries Inspection and Quality Assurance Centre (NAFIQACEN) of the Ministry of Fisheries" jest właściwym organem w Wietnamie do sprawdzania i poświadczania zgodności małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji wietnamskiej, właściwy organ do sprawdzania i poświadczania zgodności małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich został zmieniony na "National Fisheries Quality Assurance and Veterinary Directorate (NAFIQAVED)".
Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa.
(3) Decyzja 2000/333/WE powinna dlatego zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 decyzji 2000/333/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
National Fisheries Quality Assurance and Veterinary Directorate (NAFIQAVED) jest właściwym organem w Wietnamie do sprawdzania i poświadczania zgodności małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 maja 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2004 r.
zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin pastewnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 819)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/266/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a) zdanie ostatnie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 87/309/EWG z dnia 2 czerwca 1987 r. zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego niektórych gatunków roślin pastewnych [3] była wiele razy w znacznym stopniu zmieniana [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skonsolidowana.
(2) Materiał siewny roślin pastewnych zazwyczaj nie powinien być wprowadzany do obrotu, jeżeli jego opakowania nie są oznakowane etykietą urzędową, zgodnie z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 66/401/EWG.
(3) Jednak można zezwolić na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru określonego dla etykiety.
(4) W odniesieniu do materiału siewnego roślin zbożowych, decyzja Komisji 80/755/EWG z dnia 17 lipca 1980 r. zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniu materiału siewnego roślin zbożowych [5], zmieniona decyzją 81/109/EWG [6], zezwala na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru określonego dla etykiety, jeśli spełnione zostaną warunki zapewniające, że odpowiedzialność ponosi jednostka kwalifikująca.
Jako że system ten okazał się użyteczny, podobne zezwolenia powinny zostać przyznane, na takich samych warunkach, w odniesieniu do roślin pastewnych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwom Członkowskim zezwala się niniejszym, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2, na zapewnienie nadruku, pod nadzorem urzędowym, wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego gatunków nasion roślin pastewnych z kategorii "elitarny materiał siewny" oraz "kwalifikowany materiał siewny".
2.
W odniesieniu do zezwolenia przyznanego w ust. 1 stosuje się następujące warunki:
a) wymagane informacje drukuje się lub stempluje w sposób trwały na opakowaniu;
b) układ i kolor nadruku lub stempla są zgodne ze wzorem etykiety używanym w danym Państwie Członkowskim;
c) z wymaganych informacji, przynajmniej te wymagane na mocy części A punkt I lit. a) (3), i (3a) załącznika IV do dyrektywy 66/401/EWG zostają nadrukowane lub przybite w momencie pobierania próbek, na mocy art. 7 ust. 2 tej dyrektywy. Nadruku lub stemplowania dokonuje się oficjalnie lub pod urzędowym nadzorem;
d) oprócz wymaganych informacji, każde opakowanie posiada urzędowo nadany indywidualny numer seryjny, który jest na nim trwale nadrukowany lub przybity przez przedsiębiorstwo drukujące opakowania; przedsiębiorstwo to powiadamia jednostkę kwalifikującą o ilości wydanych opakowań oraz o ich numerach seryjnych;
e) jednostka kwalifikująca rejestruje ilości tak oznakowanego materiału siewnego, w tym także liczbę i zawartość opakowań każdej partii, jak również numery seryjne określone na podstawie lit. d);
f) dane dotyczące producentów są przedmiotem nadzoru ze strony jednostki kwalifikującej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o warunkach korzystania z zezwoleń przyznanych w art. 1.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Decyzja 87/309/EWG traci moc.
Odesłania do uchylonej dyrektywy traktowane są tak jak odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 1999/813/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, odnośnie do określenia właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 825)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/267/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji Komisji 1999/813/WE [2]"National Fisheries Inspection and Quality Assurance Center (NAFIQACEN) of the Ministry of Fisheries" jest określony jako właściwy organ w Wietnamie w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji wietnamskiej administracji, właściwy organ zmienił się na "National Fisheries Quality Assurance and Veterinary Directorate (NAFIQAVED)".
Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących przepisów.
(3) NAFIQAVED złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania norm kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury, określonych w dyrektywie 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań dotyczących higieny odpowiadających tym, które zostały ustanowione we wspomnianej dyrektywie.
(4) Decyzja 1999/813/WE powinna zostać w związku z tym odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/813/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artikuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"National Fisheries Quality Assurance and Veterinary Directorate (NAFIQAVED)"; jest właściwym organem w Wietnamie w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.";
2) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela NAFIQAVED oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.";
3) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 maja 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 marca 2004 r.
dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu o wysokiej zaraźliwości w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1097)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/274/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 6 i 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Influenza drobiu jest wysoce zaraźliwą chorobą wirusową drobiu i ptaków, która może szybko przybrać rozmiary epizootyczne mogące stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie zmniejszyć rentowność hodowli drobiu.
(2) Istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy może zostać wprowadzony poprzez handel międzynarodowy żywym drobiem i produktami drobiowymi.
(3) Dnia 23 lutego 2004 r. Stany Zjednoczone Ameryki potwierdziły powstanie ogniska influenzy drobiu o wysokiej zaraźliwości w stadzie drobiu w stanie Teksas (hrabstwo Gonzales), którego wykrycie potwierdzono podczas nadzoru przeprowadzonego dnia 17 lutego 2004 r.
(4) Wykryty szczep wirusa influenzy drobiu jest podtypem H5N2 i dlatego różni się od szczepu obecnie powodującego epidemie w Azji.
Obecna wiedza sugeruje, że ryzyko dla zdrowia publicznego w przypadku tego podtypu jest mniejsze od ryzyka, które stanowi szczep rozprzestrzeniający się w Azji, tj. podtyp wirusa H5N1.
(5) Jednakże z uwagi na ryzyko dla zdrowia zwierząt związane z wprowadzeniem choroby do Wspólnoty, przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka i dzikiego ptactwa łownego oraz jaj wylęgowych tych gatunków oraz świeżego mięsa drobiowego, z ptaków bezgrzebieniowych, z dzikiego ptactwa łownego i dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka, wyrobów i produktów mięsnych składających się lub zawierających mięso tych gatunków, otrzymane z ptaków poddanych ubojowi po dniu 27 stycznia 2004 r, oraz przywóz jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi ze Stanów Zjednoczonych Ameryki został zawieszony z dniem 25 lutego 2004 r. na mocy decyzji Komisji 2004/187/WE [3] oraz 2004/256/WE [4].
(6) Zgodnie z decyzją Komisji 2000/666/WE [5] przywóz ptactwa innego niż drób jest dopuszczalny ze wszystkich krajów członkowskich OIE (Międzynarodowa Organizacja Zdrowia Zwierząt) pod warunkiem zapewnienia przez kraj pochodzenia gwarancji zdrowotnych zwierząt oraz stosowania rygorystycznych środków kwarantanny przeprowadzanej po przywozie wprowadzonych w Państwach Członkowskich.
(7) Jednakże przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki ptactwa innego niż drób, włącznie z ptakami domowymi, które towarzyszą swoim właścicielom również został zawieszony na mocy decyzji 2004/187/WE jako dodatkowy środek wykluczenia ewentualnego ryzyka wystąpienia choroby w stacjach kwarantanny podlegających Państwom Członkowskim.
(8) Decyzja Komisji 97/222/WE [6] ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz produktów mięsnych, i ustanawia procedury postępowania, aby zapobiec ryzyku przeniesienia choroby poprzez takie produkty.
Postępowanie, które należy podjąć w odniesieniu do produktu zależy od stanu zdrowia w kraju pochodzenia, w odniesieniu do gatunków, z których uzyskano mięso; aby uniknąć niepotrzebnego obciążenia handlu, należy nadal dopuszczać przywóz drobiowych produktów mięsnych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki poddanych temperaturze co najmniej 70 °C we wszystkich częściach produktu.
(9) Sanitarne środki kontroli stosowane w odniesieniu do surowców do produkcji pasz zwierzęcych oraz produktów farmaceutycznych lub technicznych umożliwiają wyłączenie z zakresu niniejszej decyzji kontrolowanego przywozu takich produktów.
(10) Stany Zjednoczone Ameryki podpisały ze Wspólnotą Europejską Umowę w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [7].
(11) Stany Zjednoczone Ameryki przekazały kilka informacji dodatkowych dotyczących sytuacji chorobowej oraz środków kontroli podejmowanych w tym względzie, mając na uwadze wprowadzenie przez Wspólnotę środków regionalizacji zgodnie z postanowieniami Umowy Weterynaryjnej; jednakże obecnie dostępne informacje wciąż nie zezwalają na ograniczenie środków ochronnych ustanowionych w niniejszej decyzji na ograniczonym obszarze.
(12) Dlatego też należy przedłużyć stosowanie środków ochronnych majacych zastosowanie na całym terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz należy uchylić decyzję 2004/256/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Stanów Zjednoczonych:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka i dzikiego ptactwa łownego oraz jaj wylęgowych tych gatunków,
- ptaków innych niż drób, w tym ptaków domowych, które towarzyszą ich właścicielom,
- jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Stanów Zjednoczonych:
- świeżego mięsa drobiowego, z ptaków bezgrzebieniowych, z dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka i dzikiego ptactwa łownego,
- wyrobów i produktów mięsnych składających się lub zawierających mięso tych gatunków.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów objętych tym artykułem, które zostały otrzymane z ptaków poddanych ubojowi przed dniem 27 stycznia 2004 r.
2.
W świadectwach weterynaryjnych towarzyszących przesyłkom produktów wymienionych w ust. 1 umieszcza się następujące wyrażenia właściwe dla danych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/Świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/Świeże mięso z dzikiego ptactwa łownego/Świeże mięso z dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka/produkty mięsne składające się z, lub zawierające mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych lub z dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka lub dzikiego ptactwa łownego/przetwory mięsne składające się z, lub zawierające mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych albo dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka lub dzikiego ptactwa łownego [8], które zostały otrzymane z ptaków poddanych ubojowi przed dniem 27 stycznia 2004 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/274/WE."
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych składających się z, lub zawierających mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych lub z dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka i dzikiego ptactwa łownego, w przypadku gdy mięso tych gatunków zostało poddane szczególnej obróbce określonej w Załączniku do decyzji Komisji 97/222/WE część IV pkt B, C lub D.
Artykuł 4
Decyzja 2004/256/WE traci moc.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane do przywozu tak, aby były one zgodne z niniejszą decyzja i niezwłocznie właściwie ogłaszają przyjęte środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Weryfikacja niniejszej decyzji zostanie przeprowadzona w świetle rozwoju choroby i w świetle informacji dostarczonych przez organy weterynaryjne Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 23 kwietnia 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 grudnia 2003 r.
ustanawiająca zasady wdrażania decyzji Rady 2001/792/WE, Euratom ustanawiającej mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 5185)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/277/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 2001/792/WE, Euratom z dnia 23 października 2001 r. ustanawiającą mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. a)–e) i g),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mechanizm wspólnotowy ustanowiony na mocy decyzji 2001/792/WE, Euratom, zwany dalej "mechanizmem", ma na celu zapewnienie wsparcia w przypadku poważnych sytuacji krytycznych, które mogą wymagać pilnej akcji, w tym sytuacji mających miejsce w kontekście zarządzania kryzysowego, o którym mowa w tytule V Traktatu o Unii Europejskiej.
W przypadku tego ostatniego zostanie wzięta pod uwagę wspólna deklaracja Rady i Komisji w sprawie wykorzystania mechanizmu Wspólnoty w dziedzinie ochrony cywilnej w zarządzaniu kryzysowym, o którym mowa w tytule V Traktatu o Unii Europejskiej.
(2) Mechanizm ma na celu wsparcie w zapewnieniu lepszej ochrony przede wszystkim ludności, lecz także środowiska i majątku, w przypadku poważnych sytuacji krytycznych, w tym przypadkowego zanieczyszczenia morza, zgodnie z decyzją nr 2850/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiającą wspólnotowe ramy współpracy w dziedzinie przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń mórz [2].
(3) Udział Wspólnoty w mechanizmie jest otwarty dla Państw Członkowskich, lecz także powinien być otwarty dla Norwegii, Islandii i Liechtensteinu w świetle decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 135/2002 z dnia 27 września 2002 r. zmieniającej Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami [3].
W przypadku państw kandydujących udział powinien być otwarty dla tych państw, które podpisały memorandum o porozumieniu z Komisją.
(4) Powinna istnieć procedura dla zapewnienia zaktualizowanych informacji na temat dostępnych środków w państwach uczestniczących w mechanizmie dla różnych rodzajów interwencji, w celu ułatwienia, w przypadku sytuacji krytycznej, mobilizacji zespołów interwencyjnych, ekspertów oraz innych środków oraz dla zapewnienia lepszego wykorzystania powyższych środków.
(5) Należy stworzyć ośrodek monitoringu i informacji, który byłyby dostępny i zdolny do działania niezwłocznie po upływie 24 godzin na rzecz państw uczestniczących w mechanizmie oraz Komisji.
(6) Ośrodek monitoringu i informacji jest zasadniczym elementem mechanizmu, gdyż zapewnia on nieprzerwane powiązanie z operacyjnymi punktami kontaktowymi ochrony cywilnej w państwach uczestniczących w mechanizmie.
Ośrodek monitoringu i informacji powinien w przypadku sytuacji krytycznej, zapewnić natychmiastowy dostęp do podstawowych informacji na temat ekspertów, zespołów interwencyjnych oraz innej dostępnej pomocy interwencyjnej.
(7) Należy utworzyć wspólny system łączności i informacji dla sytuacji krytycznych (CECIS) w celu umożliwienia komunikowania się i wymiany informacji między ośrodkiem monitoringu i informacji a wyznaczonymi punktami kontaktowymi.
(8) CECIS jest zasadniczym elementem mechanizmu z uwagi na fakt, że powinien on zagwarantować autentyczność, integralność i poufność informacji wymienianych między państwami uczestniczącymi w mechanizmie w rutynowych warunkach, jak również we wszelkiego rodzaju sytuacjach krytycznych.
(9) CECIS powinien zostać utworzony na podstawie ogólnego planu wdrażania (GIP) w ramach projektu PROCIV-NET realizowanego i finansowanego w kontekście programu wymiany danych między administracjami, programem IDA zgodnie z decyzją nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [4], zmienioną ostatnio decyzją nr 2046/2002/WE [5] oraz decyzją nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. przyjmująca szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [6], ostatnio zmienioną decyzją nr 2045/2002/WE [7].
(10) Dostępność ekspertów zdolnych do organizowania i koordynowania zespołami interwencyjnymi stanowi ważny element mechanizmu wspólnotowego.
W celu zapewnienia wystarczającej selekcji wymaganych ekspertów konieczne jest uzgodnienie wspólnych kryteriów selekcji.
(11) Należy określić zadania ekspertów oraz procedury ich delegowania.
(12) Należy stworzyć program szkoleniowy w celu ulepszenia koordynacji interwencji wspierających ochronę ludności poprzez zapewnienie zgodności i komplementarności między zespołami interwencyjnymi oraz poprzez podniesienie kompetencji ekspertów.
Program powinien obejmować wspólne kursy i ćwiczenia oraz wymianę połączoną z wykładami, studiami, grupami roboczymi, symulacjami i ćwiczeniami praktycznymi, w zależności od zakresu każdego działania.
Ustanowienie takiego programu szkoleniowego jest także zgodne z duchem uchwały Rady 2002/C 43/01 z dnia 28 stycznia w sprawie wzmocnienia współpracy w dziedzinie szkolenia w ramach ochrony ludności [8].
(13) W ramach mechanizmu wspólnotowego określenie jasnych zasad interwencji ma ważne znaczenie dla zapewnienia efektywnej współpracy w przypadkach sytuacji krytycznych.
(14) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 1999/847/WE [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia zasady wdrażania decyzji 2001/792/WE, Euratom, w odniesieniu do następujących elementów:
1) informowania o stosownych dostępnych środkach dla interwencji wspierających ochronę ludności;
2) ustanowienia ośrodka monitoringu i informacji;
3) ustanowienia wspólnego systemu łączności i informacji dla poważnych sytuacji krytycznych, zwanego dalej "CECIS";
4) oceny i/lub koordynacji zespołów, w tym kryteriów selekcji ekspertów;
5) ustanowienia programu szkoleniowego;
6) interwencji wewnątrz i poza Wspólnotą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "państwa uczestniczące" oznaczają Państwa Członkowskie, państwa kandydujące, które podpisały memorandum o porozumieniu z Komisją, oraz Norwegię, Islandię i Liechtenstein;
b) "państwa trzecie" oznaczają państwa nie uczestniczące w mechanizmie.
ROZDZIAŁ II
DOSTĘPNE ŚRODKI
Artykuł 3
1.
Państwa uczestniczące przekazują Komisji następujące informacje na temat środków dostępnych dla interwencji wspierających ochronę ludności:
a) zespołów interwencyjnych wskazanych zgodnie z art. 3 lit. a) decyzji 2001/792/WE, Euratom, a w szczególności:
i) rozmiarów zespołów i czasu przewidzianego na mobilizację;
ii) ich dostępności dla interwencji w państwach uczestniczących oraz w państwach trzecich,
iii) ich dostępności dla krótko-, średnio- i długoterminowych misji,
iv) ich środków transportu oraz ich stopnia samowystar czalności,
v) wszelkich innych stosownych informacji;
b) ekspertów wybranych zgodnie z art. 3 lit. b) decyzji 2001/792/WE, Euratom.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są regularnie aktualizowane.
3.
Ośrodek Monitoringu i Informacji, utworzony zgodnie z art. 4, zbiera informacje, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz udostępnia je poprzez CECIS utworzony zgodnie z art. 7.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1, opierają się na podejściu scenariusza misji w przypadku działań wewnątrz państw uczestniczących oraz poza nimi.
ROZDZIAŁ III
OŚRODEK MONITORINGU I INFORMACJI
Artykuł 4
Niniejszym tworzy się Ośrodek Monitoringu i Informacji dostępny i zdolny do niezwłocznego reagowania 24 godziny na dobę. Znajduje się on w pomieszczeniach Komisji.
Artykuł 5
Codzienne obowiązki Ośrodka Monitoringu i Informacji obejmują w szczególności:
1) regularne aktualizowanie danych przekazywanych przez państwa uczestniczące na temat zespołów interwencyjnych i ekspertów wskazanych i wybranych zgodnie z art. 3 lit. a) i b) decyzji 2001/792/WE, Euratom, jak również innego wsparcia interwencyjnego i zasobów medycznych, jakie mogą być dostępne dla interwencji;
2) zbieranie informacji przekazywanych na temat zdolności Państw uczestniczących w celu utrzymania produkcji serum i szczepionek lub innych niezbędnych zasobów medycznych oraz na temat zasobów, jakie mogą być dostępne dla interwencji w przypadku poważnych zagrożeń oraz kompilowanie powyższych informacji w systemy informacji zabezpieczonych na odpowiednim poziomie;
3) regularne aktualizowanie własnych procedur roboczych i kryzysowych;
4) kontaktowanie punktów kontaktowych Państw uczestniczących w celu przygotowania, o ile to konieczne, raportu na temat poważnych zagrożeń;
5) uczestniczenie w programach do oceny doświadczeń z interwencji oraz rozpowszechnianie ich wyników;
6) udział w przygotowaniu, organizacji oraz w kontynuowaniu kursów szkoleniowych;
7) udział w przygotowywaniu, organizacji oraz w kontynuowaniu ćwiczeń w terenie i teoretycznych.
Artykuł 6
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej Ośrodek Monitoringu i Informacji działa zgodnie z postanowieniami określonymi w rozdziale VII.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNY SYSTEM ŁĄCZNOŚCI I INFORMACJI DLA SYTUACJI KRYTYCZNYCH
Artykuł 7
Niniejszym tworzy się system łączności i informacji dla sytuacji krytycznych (CECIS).
Artykuł 8
CECIS składa się z poniższych trzech elementów:
a) elementu sieciowego, składającego się z fizycznej sieci obejmującej właściwe organy oraz punkty kontaktowe w Państwach uczestniczących i Ośrodka Monitoringu i Informacji;
b) elementu realizacji, składającego się baz danych i innych systemów informacyjnych niezbędnych dla funkcjonowania interwencji wspierających ochronę ludności oraz w szczególności niezbędnych dla:
i) przekazywania notyfikacji;
ii) zapewnienia komunikacji i wymiany informacji między Ośrodkiem Monitoringu i Informacji a właściwymi organami i punktami kontaktowymi;
iii) kompilowania informacji na temat serum i szczepionek lub innych zasobów medycznych oraz na temat zasobów magazynowych;
iv) rozpowszechniania doświadczeń z interwencji;
c) elementu zabezpieczenia, składającego się z szeregu systemów, zasad i procedur niezbędnych dla zapewnienia poufności danych przechowywanych i wymienianych poprzez CECIS.
Artykuł 9
1.
CECIS tworzony jest i działa zgodnie z decyzją nr 1719/1999/WE i decyzją nr 1720/1999/WE.
2.
Element sieciowy działa z wykorzystaniem transeuropejskich usług telematycznych między administracjami (TESTA), które są usługą własną IDA, zgodnie z art. 4 decyzji nr 1720/1999/WE.
3.
Element realizacji jest sieciową wielojęzyczną bazą danych, dostępną z TESTA oraz powiązaną z wykorzystaniem normalnych aplikacji mailowych SMTP.
4.
Element zabezpieczenia jest oparty na wykorzystaniu publicznej kluczowej infrastruktury dla zamkniętych grup użytkowników (IDA PKI-CUG), usługi własnej IDA zgodnie z art. 4 decyzji nr 1720/1999/WE.
Artykuł 10
Postępowanie z dokumentami, bazami danych i systemami informatycznymi zaklasyfikowanymi do klauzuli "DO UŻYTKU WEWNĘTRZNEGO UE" w ramach CECIS jest zgodne z przepisami określonymi w decyzji Rady 2001/264/WE [10] oraz decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [11].
Dokumenty i informacje zaklasyfikowane jako "POUFNE UE" lub z wyższą klauzulą są przekazywane zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami między twórcą dokumentu lub informacji a ich odbiorcą(-ami).
Klasyfikacja bezpieczeństwa CECIS podlega aktualizacji, o ile to właściwe.
Artykuł 11
1.
Państwa uczestniczące przekazują Komisji stosowne informacje z wykorzystaniem "wzoru karty państwa" określonej w Załączniku.
2.
Państwa uczestniczące przekazują informacje na temat punktów kontaktowych w kontekście ochrony ludności oraz, tam gdzie to stosowne, innych służb zajmujących się katastrofami naturalnymi, technologicznymi, radiologicznymi lub ekologicznymi, w tym przypadkowym zanieczyszczeniem morza.
3.
Państwa uczestniczące poinformują niezwłocznie Komisję o wszelkich zmianach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2.
Artykuł 12
Tworzy się grupę użytkowników składającą się z przedstawicieli wyznaczonych przez Państwa uczestniczące.
Będzie ona wspomagać Komisję w dokonywaniu oceny i testowaniu CECIS.
Artykuł 13
1.
Niniejszym tworzy się ogólny plan wdrażania (GIP) CECIS.
Zgodnie z GIP Komisja:
a) tworzy szczegółowe uregulowania w kontekście odpowiednich kontraktów ramowych IDA dla wdrażania elementów sieciowego i zabezpieczenia;
b) na podstawie otwartych przetargów zawiera porozumienia dla celów rozwoju i oceny elementu realizacji, jak również studiów wykonalności;
c) zapewnia, aby osoby biorące udział w fazach rozwoju i oceny, jak również dalszych studiach wykonalności były odpowiednio dopuszczone do postępowania z dokumentami zaklasyfikowanymi co najmniej jako "POUFNE UE" zgodnie z decyzją 2001/264/WE oraz decyzją Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom;
d) zapewnia zarządzanie projektem w celu ostatecznej instalacji CECIS.
W związku z powyższym Komisja przekazuje i dokonuje aktualizacji ogólnego planu oraz koordynuje rozwój, ocenę i wdrażanie z Państwami uczestniczącymi oraz wybranymi kontrahentami.
Komisja bierze również pod uwagę potrzeby i wymagania państw uczestniczących;
e) nadzoruje kontynuację, ocenę oraz testy oddzielnych elementów i całkowitego CECIS z pomocą grupy użytkowników;
f) zapewnia szkolenie osób prowadzących szkolenia oraz to, aby Państwa uczestniczące były regularnie informowane o postępach realizacji projektu;
g) zapewnia bezpieczeństwo projektu, głównie poprzez zakazanie nieupoważnionego upowszechniania informacji wrażliwych;
h) zapewnia, poprzez Ośrodek Danych Komisji, aby serwer był odpowiednio podłączony do TESTA oraz był dostępny na co najmniej tym samym poziomie usług, co pozostała część sieci;
i) zapewnia wdrożenie PKI poprzez Ośrodek Telekomunikacji;
j) zapewnia niezbędne wsparcie dla wdrażania projektu oraz zapewni niezbędną konserwację i wsparcie.
2.
Państwa uczestniczące zapewnią wykonanie zobowiązań podjętych w kontekście wzoru karty państwa, do których należą podłączenie do sieci TESTA II, dostępność odpowiednich przeglądarek sieciowych oraz klientów poczty elektronicznej i wdrażanie procedur PKI, wraz z zatwierdzonym planowaniem.
ROZDZIAŁ V
ZESPOŁY OCENIAJĄCE I/LUB KOORDYNACYJNE, W TYM KRYTERIA WYBORU EKSPERTÓW
Artykuł 14
Państwa uczestniczące przekazują i regularnie aktualizują informacje na temat ekspertów wybranych zgodnie z art. 3 lit. b) decyzji 2001/792/WE, Euratom.
Artykuł 15
Eksperci klasyfikowani są do następujących kategorii:
a) ekspertów technicznych;
b) ekspertów ds. oceny;
c) ekspertów do zespołów koordynacyjnych;
d) szefów ds. koordynacji.
Artykuł 16
1.
Eksperci techniczni są zdolni do zapewnienia doradztwa na temat szczegółowych, wysoce specjalistycznych zagadnień i na temat ryzyk, oraz są dostępni dla misji.
2.
Eksperci ds. oceny są zdolni do zapewnienia oceny sytuacji oraz doradztwa na temat stosownych działań oraz są dostępni dla misji.
3.
Do członków zespołów koordynacyjnych mogą należeć zastępcy szefa ds. koordynacji, osoby odpowiedzialne za logistykę oraz komunikację, jak również inne osoby, o ile to konieczne.
Jeśli zaistnieje taka potrzeba, eksperci techniczni oraz eksperci ds. oceny mogą zostać włączeni do zespołu koordynacyjnego w celu udzielenia pomocy szefowi ds. koordynacji w trakcie trwania misji.
4.
Szef ds. koordynacji odpowiada za kierowanie oceną i zespołem koordynacyjnym podczas interwencji.
Osoba ta odpowiada za odpowiednie kontakty z właściwymi organami danego państwa, z Ośrodkiem Monitoringu i Informacji, z innymi organizacjami międzynarodowymi oraz, w przypadku wszelkich interwencji wspierających ochronę ludności podejmowanych poza Państwami uczestniczącymi, także z Państwami Członkowskimi sprawującymi przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej lub z ich przedstawicielem oraz z przedstawicielstwem Komisji w danym państwie, jak również z urzędem lub oficjalnym przedstawicielem Urzędu Wspólnoty Europejskiej ds. Pomocy Humanitarnej (ECHO) w danym państwie.
Artykuł 17
Informacje na temat ekspertów są zbierane przez Komisję w bazie danych na temat ekspertów oraz udostępniane poprzez CECIS.
Artykuł 18
Tam, gdzie to konieczne, eksperci zostają poddani programowi szkoleniowemu ustanowionemu zgodnie z art. 21.
Artykuł 19
W przypadku wniosku o pomoc Państwa uczestniczące odpowiadają za uruchomienie odpowiednich ekspertów oraz skontaktowanie ich z Ośrodkiem Monitoringu i Informacji.
Artykuł 20
1.
Ośrodek Monitoringu i Informacji jest zdolny do niezwłocznej mobilizacji i wysłania wyznaczonych ekspertów po ich uruchomieniu przez Państwa uczestniczące.
2.
Ośrodek Monitoringu i Informacji stosuje procedurę wysłania opartą na potwierdzeniu dla celów misji wykorzystywaną przez Komisję dla delegowania ekspertów w sytuacjach zagrożeń, która obejmuje następujące elementy:
a) pisemne zawiadomienie o misji;
b) cele misji;
c) przewidywany okres trwania misji;
d) informację o miejscowej osobie kontaktowej;
e) zakres ubezpieczenia;
f) dzienną dietę w celu pokrycia wydatków;
g) szczegółowe warunki wynagradzania;
h) wskazówki dla ekspertów technicznych, ekspertów ds. oceny, ekspertów ds. koordynacji oraz szefów.
ROZDZIAŁ VI
PROGRAM SZKOLENIOWY
Artykuł 21
1.
Tworzy się program szkoleniowy obejmujący interwencje wspierające ochronę ludności.
Program obejmuje ogólne i szczegółowe kursy, ćwiczenia oraz wymianę ekspertów.
Program jest skierowany do grup docelowych, o których mowa w art. 22.
2.
Komisja odpowiada za koordynację i organizację programu szkoleniowego oraz za określenie treści i harmonogramu programu szkoleniowego.
Artykuł 22
Grupami docelowymi programu szkoleniowego są:
a) zespoły interwencyjne Państw uczestniczących;
b) liderzy zespołów interwencyjnych Państw uczestniczących, ich zastępcy oraz oficerowie łącznikowi;
c) eksperci Państw uczestniczących, zgodnie z art. 15;
d) krajowe kluczowe osoby kontaktowe;
e) urzędnicy instytucji wspólnotowych.
Artykuł 23
Kursy ogólne i szczegółowe są skierowane do różnych grup docelowych, określonych w art. 22 lit. b)–e).
Artykuł 24
Ćwiczenia, w szczególności w odniesieniu do grupy docelowej określonej w art. 22 lit. a), mają na celu:
a) ulepszenie zdolności reakcji oraz zapewnienie niezbędnej praktyki dla zespołów spełniających kryteria dla udziału w interwencjach pomocowych w ramach ochrony cywilnej;
b) ulepszenie i weryfikację procedur oraz ustanowienie wspólnego języka dla koordynacji interwencji wspierających ochronę ludności oraz skrócenie czasu na reakcję w przypadku poważnych sytuacji krytycznych;
c) wzmocnienie współpracy operacyjnej między służbami ochrony cywilnej Państw uczestniczących;
d) dzielenie się doświadczeniami.
Artykuł 25
System wymiany obejmuje wymianę ekspertów między Państwami uczestniczącymi i/lub Komisją w celu umożliwienia ekspertom:
1) zyskania doświadczenia w innych dziedzinach;
2) zaznajomienia się z różnymi technikami i procedurami operacyjnymi;
3) studiowania podejścia stosowanego przez inne uczestniczące służby i instytucje.
Artykuł 26
Tam, gdzie to stosowne, zapewnione zostaną dodatkowe możliwości szkoleniowe w celu sprostania określonym wymogom dla niezakłóconego i efektywnego działania interwencji wspierających ochronę ludności.
Artykuł 27
1.
Komisja zapewnia zgodność poziomu szkolenia i jego treści.
2.
Państwa uczestniczące i Komisja wyznaczają osoby do udziału w każdej sesji szkoleniowej.
3.
Komisja organizuje odpowiedni system oceny szkoleń.
ROZDZIAŁ VII
INTERWENCJE WEWNĘTRZ I POZA WSPÓLNOTĄ
Artykuł 28
Alarm
1.
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej wewnątrz Państw uczestniczących lub bezpośredniego nią zagrożenia, które powoduje lub może spowodować efekt transgraniczny lub którego wynikiem może być wniosek o pomoc za pośrednictwem Ośrodka Monitoringu i Informacji ze strony jednego lub więcej państw, właściwy organ i/lub punkty kontaktowe Państwa, w którym grozi nastąpienie lub nastąpiła sytuacja krytyczna, niezwłocznie poinformuje Ośrodek Monitoringu i Informacji poprzez ustanowione kanały informacji.
2.
Jeżeli Komisja została poinformowana o poważnej sytuacji krytycznej mającej miejsce w państwie trzecim, które może wymagać wsparcie ochrony ludności, Ośrodek Monitoringu i Informacji kontaktuje się z właściwymi organami Państwa Członkowskiego sprawującego przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej oraz z innymi stosownymi służbami Komisji w celu poinformowania ich o sytuacji.
3.
Ośrodek Monitoringu i Informacji zbiera niezbędne informacje w sprawie wczesnego ostrzegania oraz przekazuje je poprzez ustanowione kanały informacji i sieci właściwym organom w zakresie ochrony cywilnej wszystkich Państw uczestniczących i/lub ich punktom kontaktowym.
4.
Państwo uczestniczące dotknięte poważną sytuacją krytyczną informuje na bieżąco Ośrodek Monitoringu i Informacji o rozwoju sytuacji w przypadku pojawienia się jakiegokolwiek ryzyka nastąpienia transgranicznych skutków.
Ośrodek Monitoringu i Informacji następnie informuje inne Państwa uczestniczące oraz stosowne służby Komisji i regularnie aktualizuje informacje o jakimkolwiek rozwoju sytuacji.
Artykuł 29
Wnioski o pomoc
1.
Jeżeli pomoc jest konieczna poprzez mechanizm wspólnotowy, państwo uczestniczące lub państwo trzecie dotknięte poważną sytuacją krytyczną kieruje formalny wniosek o pomoc w ramach ochrony cywilnej do Ośrodka Monitoringu i Informacji.
2.
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej mającej miejsce w państwie trzecim, które może wymagać pomocy w ramach ochrony cywilnej, Komisja może zadecydować z własnej inicjatywy o poinformowaniu państwa trzeciego o potencjalnej pomocy Wspólnoty, o ile jest ona konieczna.
Ośrodek Monitoringu i Informacji regularnie informuje Państwo Członkowskie sprawujące przewodnictwo Rady Unii Europejskiej o rozwoju sytuacji.
3.
Państwo wnioskujące o pomoc przekazuje Ośrodkowi Monitoringu i Informacji wszelkie stosowne informacje dotyczące sytuacji, a w szczególności na temat szczegółowych potrzeb, wnioskowanej pomocy oraz lokalizacji.
Jeżeli konieczna jest pomoc ekspertów i/lub zespołów interwencyjnych i środków, państwo wnioskujące o pomoc poinformuje Ośrodek Monitoringu i Informacji o harmonogramie i miejscu nadejścia pomocy oraz o miejscowym operacyjnym punkcie kontaktowym kierującym akcją.
4.
Po uzgodnieniu między Ośrodkiem Monitoringu i Informacji oraz państwem wnioskującym o pomoc Ośrodek wysyła wniosek o pomoc do państw uczestniczących oraz, tam gdzie to stosowne, konsultuje bazy danych dotyczące zasobów i informuje stosowne służby Komisji.
Wszelkie zmiany w pierwotnym wniosku o pomoc dokonywane przez państwo wnioskujące są niezwłocznie przekazywane wszystkim państwom uczestniczącym.
5.
Po formalnym wniosku państwa uczestniczące niezwłocznie informują Ośrodek Monitoringu i Informacji o ich aktualnych zdolnościach w zakresie niesienia pomocy, wskazując jej zakres i warunki.
6.
Informacje, o których mowa w ust. 5, są niezwłocznie kompilowane oraz przekazywane przez Ośrodek Monitoringu i Informacji państwu wnioskującemu oraz innym Państwom uczestniczącym.
7.
Państwo wnioskujące informuje Ośrodek Monitoringu i Informacji o wybranych zespołach interwencyjnych i środkach.
8.
W odniesieniu do wniosków o wysłanie zespołów interwencyjnych oraz środków Ośrodek Monitoringu i Informacji informuje państwa uczestniczące o wyborze dokonanym przez państwo wnioskujące.
Państwa uczestniczące niosące pomoc będą regularnie informować Ośrodek Monitoringu i Informacji o wysłaniu zespołów interwencyjnych i środków.
9.
W zakresie wniosków o ekspertów, Ośrodek Monitoringu i Informacji:
a) kontaktuje się z Państwami uczestniczącymi, wykorzystując "bazę danych ekspertów" utworzoną zgodnie z art. 17, oraz bada dostępność ekspertów gotowych do wyjazdu, tam, gdzie to niezbędne, w ciągu trzech godzin od ich wyznaczenia;
b) po konsultacji z państwem wnioskującym dokonuje wyboru spośród dostępnych ekspertów oraz informuje o powyższym państwa uczestniczące;
c) niezwłocznie kontaktuje się z ekspertami oraz wysyła ich zgodnie z procedurą wysyłania określoną w art. 20 ust. 2;
d) na podstawie zaktualizowanego raportu przygotowanego przez państwo wnioskujące przygotowuje instrukcje dla ekspertów oraz liderów zespołów interwencyjnych przed ich wyjazdem.
10.
W przypadku poważnego zagrożenia mającego miejsce w państwie trzecim Ośrodek Monitoringu i Informacji działa w ścisłym porozumieniu z Państwem Członkowskim sprawującym przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej oraz ze stosownymi służbami Komisji.
11.
Państwo wnioskujące uruchamia swoje własne regulacje pozwalające na koordynację wysłanej pomocy na poziomach krajowym i regionalnym.
Państwo wnioskujące ułatwi przekroczenie granicy przez zespoły interwencyjne oraz zapewni pomoc logistyczną.
Artykuł 30
Kierowanie interwencjami
1.
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej mającej miejsce w ramach Wspólnoty państwo wnioskujące kieruje pomocą interwencyjną zgodnie z art. 5 ust. 3 i 4 decyzji 2001/792/WE, Euratom.
2.
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej mającej miejsce poza Wspólnotą zespoły oceniające i koordynacyjne wykonują swoje zadania zgodnie z art. 16.
Koordynacja jest zapewniana przez Państwo Członkowskie sprawujące przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej lub jego wyznaczonego przedstawiciela.
Artykuł 31
Interwencje w państwach trzecich
W państwach trzecich interwencja wspierająca Wspólnoty może być prowadzona jako operacja autonomiczna między dotkniętym państwem trzecim a Ośrodkiem Monitoringu i Informacji oraz przedstawicielem Państwa Członkowskiego sprawującego przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej lub jako wkład do interwencji prowadzonej przez UE lub przez organizację międzynarodową.
Artykuł 32
Misje ekspertów
1.
Wysłani eksperci wykonują swoje zadania określone w art. 16.
Składają oni regularne raporty władzom państwa wnioskującego oraz Ośrodkowi Monitoringu i Informacji.
2.
Ośrodek Monitoringu i Informacji informuje na bieżąco państwa uczestniczące o postępie misji ekspertów.
3.
Jeśli chodzi o postępy misji ekspertów w państwach trzecich Ośrodek Monitoringu i Informacji informuje na bieżąco przedstawicielstwo Komisji w danym państwie oraz przedstawiciela Państwa Członkowskiego sprawującego przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej, jak również wszelkie stosowne służby Komisji.
4.
Państwo wnioskujące informuje na bieżąco Ośrodek Monitoringu i Informacji o rozwoju akcji na miejscu wystąpienia zagrożenia.
5.
W przypadku interwencji w państwach trzecich szef ds. koordynacji informuje na bieżąco Ośrodek Monitoringu i Informacji o rozwoju akcji na miejscu wystąpienia sytuacji krytycznej.
6.
Ośrodek Monitoringu i Informacji zbiera wszelkie otrzymane informacje i przesyła je do punktów kontaktowych i właściwych organów państw uczestniczących.
Artykuł 33
Zakończenie zdolności operacyjnej
1.
Państwo wnioskujące lub jakiekolwiek państwo uczestniczące udzielające pomocy poinformuje Ośrodek Monitoringu i Informacji oraz wysłanych ekspertów Komisji i zespoły interwencyjne w przypadku, kiedy ich pomoc nie będzie już wymagana lub nie będzie mogła być już zapewniona.
Efektywne zakończenie zdolności jest organizowane we właściwy sposób przez państwo wnioskujące oraz państwa uczestniczące. Ośrodek Monitoringu i Informacji jest na bieżąco informowany o powyższym.
2.
W państwach trzecich szef ds. koordynacji informuje Ośrodek Monitoringu i Informacji w przypadku, gdy pomoc nie jest już konieczna lub nie może być już zapewniona.
Ośrodek Monitoringu i Informacji przekazuje powyższą informację przedstawicielstwu Komisji w danym państwie oraz przedstawicielowi Państwa Członkowskiego sprawującego przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej, jak również stosownym służbom Komisji.
Ośrodek Monitoringu i Informacji w porozumieniu z Państwem Członkowskim sprawującym przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej oraz z państwem wnioskującym zapewni efektywne zakończenie zdolności.
Artykuł 34
Sprawozdawczość i zdobyte doświadczenia
1.
Właściwe organy państwa wnioskującego i państw uczestniczących, które udzieliły pomocy, jak również wysłani eksperci Komisji, przedstawiają Ośrodkowi Monitoringu i Informacji swoje wnioski na temat wszelkich aspektów interwencji.
Następnie zostanie przygotowany przez Ośrodek Monitoringu i Informacji ogólny raport na temat udzielonej pomocy.
2.
Ośrodek Monitoringu i Informacji upowszechni wnioski z wyciągniętych lekcji w celu dokonania oceny oraz ulepszenia interwencji wspierających w ramach ochrony cywilnej.
Artykuł 35
Koszty
1.
O ile nie zostanie uzgodnione inaczej, państwo wnioskujące o pomoc ponosi koszty pomocy udzielonej przez państwa uczestniczące.
2.
Państwo uczestniczące udzielające pomocy może, biorąc pod uwagę w szczególności charakter sytuacji krytycznej oraz zakres szkody, zaoferować swoją pomoc całkowicie lub częściowo za darmo.
Państwo powyższe może także w każdym czasie zrzec się całości lub części zwrotu swoich kosztów.
3.
O ile nie zostanie uzgodnione inaczej, w okresie trwania interwencji, państwo wnioskujące o pomoc zapewnia zakwaterowanie i wyżywienie dla zespołów z państw uczestniczących oraz, w przypadku wyczerpania ich zapasów, uzupełnia je na koszt własny.
Niezależnie od powyższego, zespoły udzielające pomocy są zazwyczaj logistycznie niezależne oraz samowystarczalne przez rozsądny okres czasu, w zależności od wykorzystywanych środków, o czym informują Ośrodek Monitoringu i Informacji.
4.
Koszty wysłania ekspertów Wspólnoty są traktowane zgodnie z art. 20.
Komisja ponosi te koszty.
Artykuł 36
Odszkodowania z tytułu szkód
1.
Państwo wnioskujące powstrzymuje się od formułowania wniosków o odszkodowania ze strony państw uczestniczących z tytułu szkód spowodowanych w ich majątku lub personelu, jeżeli taka szkoda wynika z interwencji wspierającej udzielonej na mocy niniejszej decyzji, o ile nie zostanie udowodnione, że jest ona spowodowana oszustwem lub poważnym naruszeniem.
2.
W przypadku szkody wyrządzonej państwu trzeciemu w wyniku interwencji wspierającej państwo wnioskujące oraz państwa uczestniczące udzielające pomocy współpracują w celu ułatwienia wypłacenia odszkodowania za taką szkodę.
Artykuł 37
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 marca 2004 r.
dotycząca wskazówek do wprowadzania w życie dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do ozonu w otaczającym powietrzu
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 764)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/279/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2002 r., odnoszącą się do ozonu w otaczającym powietrzu [1], w szczególności jej art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/3/WE ustala cele długoterminowe, wartości docelowe oraz próg alarmowy i próg informacyjny dla stężeń ozonu w otaczającym powietrzu.
(2) Artykuł 7 dyrektywy 2002/3/WE wymaga, aby w szczególnych okolicznościach Państwa Członkowskie opracowywały krótkoterminowe plany działań w przypadku gdy istnieje ryzyko przekroczeń progów alarmowych.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 wskazówki opracowane przez Komisję w tym względzie powinny dostarczyć Państwom Członkowskim przykładów środków, których skuteczność została oceniona.
(3) Zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy 2002/3/WE Komisja dostarczy Państwom Członkowskim wytycznych dla odpowiedniej strategii mającej na celu mierzenie prekursorów ozonu w otaczającym powietrzu jako części wskazówek opracowanych na mocy art. 12 tej dyrektywy.
(4) Przygotowując omawiane wskazówki i wytyczne Komisja wykorzystała doświadczenia Państw Członkowskich i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wskazówki dotyczące przygotowywania krótkoterminowych planów działania zgodnie z art. 7 dyrektywy 2002/3/WE są takie, jak przedstawiono w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Opracowując i wprowadzając w życie krótkoterminowe plany działania, Państwa Członkowskie rozważają odpowiednie do sytuacji przykłady środków przedstawione w załączniku II do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/3/WE.
3.
Wytyczne dotyczące odpowiednich strategii pomiarów substancji będących prekursorami ozonu zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy 2002/3/WE są takie, jak przedstawiono w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
dotycząca mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie mechanizmu monitorowania emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych we Wspólnocie [3] ustanowiła mechanizm monitorowania antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych i oceny postępu w wypełnieniu zobowiązań dotyczących tych emisji.
W celu uwzględnienia dokonań na szczeblu międzynarodowym oraz ze względu na przejrzystość, właściwe jest zastąpienie tej decyzji.
(2) Ostatecznym celem Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC), która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE [4], jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiega szkodliwym oddziaływaniom antropogenicznym na system klimatyczny.
(3) UNFCCC zobowiązuje Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie do opracowania okresowej aktualizacji, publikacji i przedstawiania na Konferencji Stron krajowych sprawozdań dotyczących wykazów emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzenia antropogenicznego, niekontrolowanych przez Protokół Montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (zwanych dalej gazami cieplarnianymi), przy zastosowaniu porównywalnych metodologii uzgodnionych przez Konferencję Stron.
(4) Istnieje potrzeba dogłębnego monitorowania i systematycznej oceny emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.
Również środki podejmowane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie w dziedzinie polityki dotyczącej zmian klimatu należy analizować w odpowiednim czasie.
(5) Dokładna sprawozdawczość na podstawie niniejszej Decyzji na wczesnym etapie pozwoliłoby na wczesne oznaczenia poziomów emisji zgodnie z decyzją Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań [5], a przez to umożliwiłaby wczesne stwierdzenie kwalifikacji potrzebnych do uczestniczenia w mechanizmach elastycznych Protokołu z Kioto.
(6) UNFCCC zobowiązuje wszystkie Strony do sformułowania, wdrażania, publikowania i systematycznej aktualizacji krajowych oraz, gdzie właściwe, także regionalnych programów zawierających środki łagodzące zmiany klimatu, odniesionych do antropogenicznych emisji przez źródła i usuwania przez pochłaniacze wszystkich gazów cieplarnianych.
(7) Protokół z Kioto do UNFCCC został zatwierdzony decyzją 2002/358/WE. art. 3 ust. 2 Protokołu z Kioto wymaga od Stron Protokołu wymienionych w załączniku I do UNFCCC, aby do roku 2005 osiągnęły widoczny postęp w realizacji swoich zobowiązań.
(8) Zgodnie z częścią II dział A Załącznika do decyzji 19/CP.7 Konferencji Stron, od każdej ze Stron Protokołu z Kioto wymienionej w załączniku I do UNFCCC wymaga się utworzenia i prowadzenia krajowego rejestru w celu zapewnienia dokładnego rozliczania, utrzymywania, transferu, likwidowania i wycofywania jednostek redukcji emisji, jednostek poświadczonej redukcji emisji, jednostek przyznanej emisji i jednostek pochłoniętej emisji.
(9) Zgodnie z decyzją 19/CP.7 każda jednostka redukcji emisji, jednostka poświadczonej redukcji emisji, jednostka przyznanej emisji i jednostka pochłoniętej emisji powinna być w danym czasie utrzymywana tylko na jednym rachunku.
(10) W celu utrzymywania jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji wygenerowanych przez projekty finansowane przez Wspólnotę można korzystać ze wspólnotowego rejestru, zapewniając tym samym bodziec do obszerniejszych działań Wspólnoty na rzecz ograniczenia zmian klimatu w państwach trzecich, można także utrzymywać rejestr w jednolitym systemie wraz z rejestrami Państw Członkowskich.
(11) Zakup i korzystanie z jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji przez Wspólnotę powinien podlegać dalszym przepisom, które zostaną przyjęte przez Parlament Europejski i przez Radę na wniosek Komisji.
(12) Na podstawie decyzji 2002/358/WE Wspólnota i Państwa Członkowskie mają obowiązek podejmować konieczne środki w celu zgodności z poziomami emisji określonymi na mocy tej decyzji.
Ustanowione przepisy odnoszące się do korzystania z jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji przechowywanych w rejestrze Wspólnoty powinny uwzględniać zadania Państw Członkowskich na rzecz wypełnienia ich zobowiązań zgodnie z decyzją 2002/358/WE.
(13) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie czynią użytek z art. 4 Protokołu z Kioto, który pozwala Stronom Protokołu wspólnie spełniać swoje zobowiązania w zakresie ograniczania i redukcji emisji.
Dlatego właściwe jest zapewnienie skutecznej współpracy i koordynacji w zakresie zobowiązań na mocy niniejszej decyzji, w tym zestawienia wykazów gazów cieplarnianych we Wspólnocie, oceny postępu, przygotowania sprawozdań, jak również opracowania procedur umożliwiających Wspólnocie wywiązanie się ze zobowiązań sprawozdawczych wynikających z Protokołu z Kioto, a ustanowionych w umowach politycznych i decyzjach prawnych przyjętych na siódmej Konferencji Stron UNFCCC w Marakeszu (zwanych dalej Porozumieniami z Marakeszu).
(14) Zarówno Wspólnota, jak i jej wszystkie Państwa Członkowskie są Stronami UNFCCC i Protokołu z Kioto i każde z nich odpowiada na tej podstawie za sprawozdawanie, ustanawianie i rozliczanie przyznanych im jednostek emisji oraz ustanowienie i utrzymywanie swojej kwalifikacji do uczestnictwa w mechanizmach Protokołu z Kioto.
(15) Zgodnie z decyzją 19/CP.7 każda ze Stron wymienionych w Załączniku I do UNFCCC powinna wydać ilość jednostek przyznanej emisji równoważną przyznanej jej ilości w krajowym rejestrze, zgodnie z jej poziomami emisji określonymi na mocy decyzji 2002/358/WE i Protokołu z Kioto.
(16) Zgodnie z decyzją 2002/358/WE Wspólnota nie wydaje jednostek przyznanej emisji.
(17) Europejska Agencja Ochrony Środowiska wspiera Komisję w monitorowaniu, zwłaszcza w dziedzinie wspólnotowego systemu wykazów i w analizowaniu przez Komisję postępu w wypełnianiu zobowiązań wynikających z UNFCCC i Protokołu z Kioto.
(18) W świetle roli, jaką pełni Europejska Agencja Ochrony Środowiska w zestawianiu rocznego wykazu we Wspólnocie, właściwe jest, aby Państwa Członkowskie zaprojektowały swoje krajowe systemy w sposób, który ułatwiałby pracę Agencji.
(19) Ponieważ cele proponowanych działań – zgodności ze zobowiązaniami Wspólnoty na podstawie Protokołu z Kioto, a w szczególności z ustanowionymi tam wymaganiami monitorowania i sprawozdawczości – nie mogą być z natury rzeczy realizowane przez same Państwa Członkowskie w sposób wystarczający, mogą jednak zostać lepiej zrealizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia powyższych celów.
(20) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm:
a) monitorowania w Państwach Członkowskich wszystkich antropogenicznych emisji ze źródeł i usuwania przez pochłaniacze gazów cieplarnianych nieobjętych Protokołem montrealskim w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową;
b) oceny postępu w wypełnianiu zobowiązań dotyczących tych emisji przez źródła i usuwania przez pochłaniacze;
c) wykonania UNFCCC i Protokołu z Kioto w odniesieniu do krajowych programów, wykazu gazów cieplarnianych, krajowych systemów oraz rejestrów Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, a także odnośnych procedur na mocy Protokołu z Kioto; oraz
d) zapewnienia terminowości, kompletności, dokładności, spójności, porównywalności i przejrzystości sprawozdawczości Wspólnoty i jej Państw Członkowskich do Sekretariatu UNFCCC.
Artykuł 2
Programy krajowe i wspólnotowe
1.
Państwa Członkowskie i Komisja opracowują i wykonują odnośne programy krajowe i program wspólnotowy w celu przyczynienia się do:
a) wypełniania wynikających z UNFCCC i Protokołu z Kioto zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich dotyczących ograniczenia i/lub redukcji emisji wszystkich gazów cieplarnianych; oraz
b) przejrzystego i dokładnego monitorowania aktualnego i przewidywanego postępu osiągniętego przez Państwa Członkowskie, w tym wkładu wniesionego w wyniku środków wspólnotowych w wypełnianie zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich wynikających z UNFCCC i Protokołu z Kioto, odnoszących się do ograniczenia i/lub redukcji emisji wszystkich gazów cieplarnianych.
Programy te zawierają informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2, i są stosownie aktualizowane.
2.
W tym celu działania krajowe są uzupełnione wspólnym stosowaniem, mechanizmem czystego rozwoju i międzynarodowym handlem przydziałami emisji, zgodnie z odnośnymi postanowieniami Protokołu z Kioto i Porozumieniami z Marakeszu.
3.
Państwa Członkowskie udostępniają publicznie krajowe programy i ich aktualizacje, a w ciągu trzech miesięcy od ich przyjęcia powiadamiają o tym Komisję.
Na kolejnych spotkaniach komitetu, o którym mowa w art. 9 ust. 1, Komisja informuje Państwa Członkowskie o wszelkich programach i ich aktualizacjach, które otrzymała.
Artykuł 3
Sprawozdawczość Państw Członkowskich
1.
W celu oceny aktualnego postępu i umożliwienia przygotowania rocznych sprawozdań przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie, zgodnie z obowiązkami wynikającymi z UNFCCC i Protokołu z Kioto, wyznaczają i przekazują Komisji w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku (rok X):
a) swoje antropogeniczne emisje gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do Protokołu z Kioto (dwutlenku węgla (CO2), metanu (CH4), podtlenku azotu (N2O), fluoropochodnych węglowodorów (HFCs,), perfluoropochodnych związków węgla, (PFCs) i sześciofluorku siarki (SF6)) zaistniałe w ciągu roku przed rokiem ubiegłym (rok X-2);
b) prowizoryczne dane o swoich emisjach tlenku węgla (CO), dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx) i lotnych związków organicznych (VOC) w ciągu roku przed rokiem ubiegłym (rok X-2) wraz z ostatecznymi danymi za rok poprzedzający okres trzyletni (rok X-3);
c) swoje antropogeniczne emisje gazów cieplarnianych przez źródła i usuwania przez pochłaniacze dwutlenku węgla pochodzące z użytkowania gruntów, zmiany użytkowania terenu oraz leśnictwa w ciągu roku przed rokiem ubiegłym (rok X-2);
d) informacje dotyczące rozliczenia emisji i usuwania przez pochłaniacze dwutlenku węgla w ramach użytkowania gruntów, zmiany użytkowania terenu oraz leśnictwa, zgodnie z art. 3 ust. 3, a w przypadku gdy Państwo Członkowskie zdecydowało o wykorzystaniu tego, także z art. 3 ust. 4 Protokołu z Kioto oraz podjętych na tej podstawie decyzji, za lata pomiędzy rokiem 1990 a rokiem przed rokiem ubiegłym (rok X-2);
e) wszelkie zmiany w informacjach, o których mowa w lit. a)–d) dotyczące lat pomiędzy rokiem 1990 a rokiem poprzedzającym okres trzyletni (rok X-3);
f) elementy ze sprawozdania dotyczącego krajowego wykazu potrzebne do przygotowania wspólnotowego sprawozdania o gazach cieplarnianych, takie jak informacje dotyczące planu Państwa Członkowskiego zapewnienia jakości/kontroli jakości, ogólne szacunki niepewności, ogólna ocena kompletności oraz informacje o przeprowadzonych ponownie obliczeniach;
g) informacje z krajowego rejestru, po jego ustanowieniu, dotyczące wydania, pozyskania, utrzymywania, transferu, likwidacji, wycofania i przeniesienia jednostek przyznanej emisji, jednostek pochłoniętej emisji, jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji za rok poprzedni (rok X-1);
h) informacje o osobach prawnych upoważnionych do uczestniczenia w mechanizmach na podstawie art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto, zgodnie z przepisami krajowymi lub wspólnotowymi;
i) działania podjęte w celu poprawienia danych szacunkowych, na przykład gdy obszary objęte wykazem poddano regulacjom dostosowawczym;
j) informacje o wskaźnikach za rok przed rokiem ubiegłym (rok X-2); oraz
k) wszelkie zmiany w krajowym systemie wykazów.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, do dnia 15 marca każdego roku (rok X), swoje kompletne sprawozdania dotyczące krajowego wykazu.
2.
W celu oceny przewidywanego postępu, Państwa Członkowskie przekażą Komisji, do dnia 15 marca 2005 r., a następnie co dwa lata:
a) informacje dotyczące krajowych polityk i środków, które ograniczają i/lub redukują emisje gazów cieplarnianych przez źródła lub zwiększają ich usunięcie przez pochłaniacze, przedstawione w układzie sektorowym dla każdego z gazów cieplarnianych, w tym:
i) cel polityk i środków;
ii) rodzaj instrumentu politycznego;
iii) stan wdrażania danej polityki lub środka;
iv) wskaźniki służące do monitorowania i oceny postępu w realizacji polityk i działań, w tym, między innymi, te wskaźniki, które określono w przepisach wykonawczych przyjętych na mocy ust. 3;
v) ilościowe dane szacunkowe dotyczące efektów polityk i środków dla emisji przez źródła i usuwania przez pochłaniacze gazów cieplarnianych pomiędzy rokiem bazowym a kolejnymi latami, w tym 2005, 2010 i 2015 r., w tym w najszerszym możliwym zakresie ich skutki gospodarcze; oraz
vi) zakres, w jakim działanie krajowe stanowi aktualnie znaczący element wysiłków podjętych na szczeblu krajowym, jak również zakres, w jakim wykorzystanie wspólnego stosowania i mechanizmu czystego rozwoju oraz międzynarodowego handlu przydziałami emisji, na podstawie art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto stanowi właściwe uzupełnienie do działań krajowych, zgodnie z odnośnymi postanowieniami Protokołu z Kioto i Porozumień z Marakeszu;
b) krajowe projekcje emisji gazów cieplarnianych przez źródła i usuwania przez pochłaniacze jako minimum dla lat 2005, 2010, 2015 i 2020, przedstawione w podziale na gazy i sektory, w tym:
i) projekcje "ze środkami" i "z dodatkowymi środkami", takimi jak wymienione w wytycznych do UNFCCC i dalej określone w przepisach wykonawczych na mocy ust. 3;
ii) jednoznaczne wskazanie polityk i środków uwzględnionych w tych projekcjach;
iii) wyniki analiz wrażliwości przeprowadzonej dla tych projekcji; oraz
iv) opisy metodologii, modeli, założeń bazowych oraz kluczowych parametrów wejściowych i wyjściowych.
c) informacje o podejmowanych lub planowanych środkach na rzecz wdrożenia odnośnego prawodawstwa i polityk wspólnotowych oraz informacje dotyczące działań prawnych i instytucjonalnych na rzecz przygotowania wykonania zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto, a także informacje dotyczące działań i krajowych wykonań procedur zgodności i egzekucji;
d) informacje dotyczące działań instytucjonalnych i finansowych, procedur podejmowania decyzji w celu koordynowania i wspierania działań w zakresie uczestniczenia w mechanizmach na podstawie art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto, w tym uczestnictwa osób prawnych.
3.
Przepisy wykonawcze dotyczące sprawozdawczości informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2.
Te przepisy wykonawcze mogą podlegać stosownemu przeglądowi z uwzględnieniem decyzji podjętych na podstawie UNFCCC i Protokołu z Kioto.
Artykuł 4
Wspólnotowy system wykazywania
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zestawia corocznie wykaz gazów cieplarnianych we Wspólnocie i sprawozdanie na temat wykazu gazów cieplarnianych we Wspólnocie, rozsyła ich projekty do Państw Członkowskich do dnia 28 lutego oraz publikuje je i przedkłada Sekretariatowi UNFCCC do dnia 15 kwietnia każdego roku.
Jeżeli najpóźniej do dnia 15 marca danego roku nie wpłyną od Państw Członkowskich zaktualizowane dane, do krajowego sprawozdania włącza się dane szacunkowe zastępujące brakujące dane, zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy ust. 2 lit. b).
2.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2, i uwzględniając krajowe systemy Państw Członkowskich, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r. przyjmuje wspólnotowy system wykazywania w celu zapewnienia dokładności, porównywalności, spójności, kompletności i terminowości wykazów krajowych w odniesieniu do wykazu gazów cieplarnianych we Wspólnocie.
System ten zapewni:
a) program zapewnienia jakości/kontroli jakości, w tym ustanowienie celów planu zapewnienia jakości i kontroli jakości wykazu.
Komisja zapewnia Państwom Członkowskim pomoc we wdrażaniu programów zapewnienia jakości/kontroli jakości; oraz
b) procedurę oszacowania brakujących danych z krajowego wykazu, w tym konsultację z Państwem Członkowskim, którego to dotyczy.
3.
Europejska Agencja Ochrony Środowiska zapewnia Komisji pomoc w wykonaniu ust. 1 i 2 poprzez, między innymi, prowadzenie badań i zestawień danych, zgodnie z jej rocznym programem pracy.
4.
Państwa Członkowskie, możliwie jak najwcześniej, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2005 r., ustanawiają krajowe systemy wykazywania na podstawie Protokołu z Kioto służące do oszacowania antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych przez źródła oraz usuwania dwutlenku węgla przez pochłaniacze.
Artykuł 5
Ocena postępu i sprawozdawczość
1.
Komisja, corocznie i w konsultacji z Państwami Członkowskimi, ocenia postęp Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w wypełnianiu swoich zobowiązań przyjętych na podstawie UNFCCC i Protokołu z Kioto, określonych w decyzji 2002/358/WE, w celu oceny, czy postęp wystarcza do wypełnienia tych zobowiązań.
Ocena ta uwzględnia postęp w politykach i środkach wspólnotowych oraz informacje przedłożone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 i art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji oraz art. 21 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie [7].
Co dwa lata ocena ta obejmuje także prognozowany postęp Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w wypełnianiu swoich zobowiązań przyjętych na podstawie UNFCCC i Protokołu z Kioto.
2.
Każdego roku, na podstawie oceny, o której mowa w ust. 1, Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie to zawiera rozdział dotyczący aktualnych i prognozowanych emisji gazów cieplarnianych przez źródła i usuwania przez pochłaniacze, polityk i środków oraz wykorzystania mechanizmów na mocy art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto.
3.
Komisja przygotowuje sprawozdanie wykazujący postęp osiągnięty przez Wspólnotę do 2005 r., z uwzględnieniem zaktualizowanych informacji dotyczących prognoz emisji przedłożonych przez Państwa Członkowskie nie później niż do dnia 15 czerwca 2005 r., zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 3 ust. 3, oraz przedkłada go Sekretariatowi UNFCCC nie później niż do dnia 1 stycznia 2006 r.
4.
Każde z Państw Członkowskich przygotowuje sprawozdanie wykazujące osiągnięty przez nie postęp do 2005 r., z uwzględnieniem zaktualizowanych informacji przedłożonych zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 3 ust. 3 oraz przedkłada go Sekretariatowi UNFCCC nie później niż do dnia 1 stycznia 2006 r.
5.
Wspólnota i każde z Państw Członkowskich przedkładają Sekretariatowi UNFCCC sprawozdanie dotyczące dodatkowego okresu ustalonego w Porozumieniach z Marakeszu na wypełnienie zobowiązań po upływie tego okresu.
6. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2, Komisja może przyjąć przepisy zawierające wymagania dotyczące sprawozdawczości wykazującej postęp wymagane w art. 3 ust. 2 Protokołu z Kioto oraz sprawozdawczości dotyczącej dodatkowego okresu ustalonego w Porozumieniach z Marakeszu na wypełnienie zobowiązań.
7.
Europejska Agencja Ochrony Środowiska zapewnia Komisji potrzebną pomoc w wykonaniu ust. 1, 2 i 3, zgodnie z jej rocznym programem pracy.
Artykuł 6
Rejestry krajowe
1.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie tworzą i utrzymują rejestry w celu zapewnienia dokładnego rozliczania wydawania, utrzymywania, transferu, pozyskania, likwidacji i wycofania jednostek przyznanej emisji, jednostek pochłoniętej emisji, jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji oraz przekazywania jednostek przyznanej emisji, jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji.
Rejestry te zawierają w sobie rejestry utworzone na mocy art. 19 dyrektywy 2003/87/WE, zgodnie z przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2 niniejszej decyzji.
Wspólnota i Państwa Członkowskie mogą utrzymywać swoje rejestry w jednolitym systemie wraz z jednym lub więcej Państwami Członkowskimi.
2.
Elementy, o których mowa w pierwszym zdaniu ust. 1, udostępnia się głównemu zarządcy powołanemu na podstawie art. 20 dyrektywy 2003/87/WE.
Artykuł 7
Przyznane jednostki
1.
Wspólnota i każde z Państw Członkowskich przedkładają Sekretariatowi UNFCCC najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. sprawozdanie określające jednostki przyznanej emisji w ilości równej odpowiednim poziomom emisji wyznaczonym zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2002/358/WE i Protokołu z Kioto.
Państwa Członkowskie i Wspólnota czynią wysiłki, by złożyć swoje sprawozdania jednocześnie.
2.
Państwa Członkowskie, zakończywszy przegląd swoich krajowych wykazów prowadzonych na podstawie Protokołu z Kioto za każdy rok pierwszego okresu zobowiązań wynikającego z Protokołu z Kioto, w tym rozstrzygnąwszy wszelkie kwestie wdrożeniowe, bezzwłocznie wycofują swoje jednostki przyznanej emisji, jednostki pochłoniętej emisji, jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji równoważne swoim emisjom netto w ciągu danego roku.
W odniesieniu do ostatniego roku okresu zobowiązań, wycofanie następuje przed końcem dodatkowego okresu określonego w Porozumieniach z Marakeszu dla wypełnienia zobowiązań.
3.
Państwa Członkowskie wykazują w swoich krajowych rejestrach jednostki przyznanej emisji odpowiadające ich poziomom emisji wyznaczonym zgodnie z decyzją 2002/358/WE i Protokołem z Kioto.
Artykuł 8
Procedury na podstawie Protokołu z Kioto
1.
Państwa Członkowskie i Wspólnota zapewniają pełną i skuteczną współpracę i koordynację między sobą w odniesieniu do zobowiązań na podstawie niniejszej decyzji w zakresie:
a) sporządzania wykazu gazów cieplarnianych we Wspólnocie i sprawozdania dotyczącego wykazu gazów cieplarnianych we Wspólnocie, na mocy art. 4 ust. 1;
b) procedur przeglądu i zgodności na podstawie Protokołu z Kioto zgodnie z odnośnymi decyzjami wydanymi na tej podstawie;
c) wszelkich dostosowań procesu przeglądu na podstawie UNFCCC lub innych zmian w wykazie i sprawozdaniach dotyczących wykazów już przedłożonych lub planowanych do przedłożenia Sekretariatowi UNFCCC;
d) przygotowania sprawozdania Wspólnoty i sprawozdań Państw Członkowskich dotyczących wykazania postępu do 2005 r. na mocy art. 5 ust. 3 i 4;
e) przygotowania i przedłożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 7 ust. 1; oraz
f) sprawozdawczości dotyczącej dodatkowego okresu ustalonego w Porozumieniach z Marakeszu w celu wypełnienia zobowiązań na mocy art. 5 ust. 5 i 6.
2.
Państwa Członkowskie, do dnia 15 kwietnia każdego roku, przedkładają Sekretariatowi UNFCCC krajowe wykazy zawierające informacje identyczne jak przedłożone zgodnie z art. 3 ust. 1, chyba że, najpóźniej do dnia 15 marca tego roku, dostarczono Komisji informację usuwającą wszelkie niespójności i braki.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2, może ustanowić procedury i przedziały czasowe dla takiej współpracy i koordynacji.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisję wspomaga "Komitet ds. Zmian Klimatu".
2.
Gdziekolwiek jest mowa o niniejszym ustępie, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
"Komitet ds. Zmian Klimatu" przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Dalsze środki
W następstwie przedłożenia sprawozdania wykazującego postęp osiągnięty do 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 3, Komisja bezzwłocznie dokonuje przeglądu zakresu, w jakim Wspólnota i jej Państwa Członkowskie czynią postęp ku osiągnięciu swoich poziomów emisji, wyznaczonych zgodnie z decyzją 2002/358/WE i Protokołem z Kioto, oraz zakresu, w jakim spełniają one swoje zobowiązania na podstawie Protokołu z Kioto.
W świetle tej oceny Komisja może skierować wnioski, odpowiednio do Parlamentu Europejskiego i Rady, w celu zapewnienia, że Wspólnota i jej Państwa Członkowskie wypełniają swoje zobowiązania wynikające z Protokołu z Kioto, w tym dotyczące poziomów emisji.
Artykuł 11
Uchylenie
Niniejszym uchyla się decyzję 93/389/EWG.
Odniesienia do uchylonej decyzji uważa się za odniesienia do niniejszej decyzji i odczytywane się zgodnie z tabelą korelacji podaną w Załączniku.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 965)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/283/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W reakcji na klasyczny pomór świń w niektórych rejonach granicznych Belgii, Niemiec, Francji i Luksemburga Komisja przyjęła, między innymi, decyzję 2003/526/WE [2], która ustanawia niektóre dodatkowe środki zwalczania chorób.
(2) Sytuacja dotycząca klasycznego pomoru świń w Belgii znacznie się poprawiła i środki przyjęte w decyzji 2003/526/WE dotyczące Belgii nie powinny być już stosowane.
(3) Klasyczny pomór świń rozprzestrzenił się na dzikie świnie w Bas-Rhin we Francji.
(4) W świetle ogólnej sytuacji dotyczącej choroby w Niemczech, Francji i Luksemburgu, właściwe jest przedłużenie ważności decyzji 2003/526/WE.
(5) Dlatego decyzja 2003/526/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona;
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/526/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie: "decyzja Komisji 2003/526/WE dotycząca środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich";
2) w art. 2 ust. 1 skreśla się wyraz "Belgia";
3) w art. 4 ust. 1 i 2 wyrazy "Belgia, Francja, Niemcy i Luksemburg" zastępuje się wyrazmi: "niektóre Państwa Członkowskie";
4) artikuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Świadectwo zdrowia przewidziane w art. 1 decyzji Komisji 95/483/WE [3] towarzyszące komórkom jajowym i zarodkom trzody chlewnej wysyłanym z danych Państw Członkowskich zostaje zakończone następującym:
"Zarodki/komórki [4] jajowe zgodnie z decyzją Komisji (WE) nr 526/2003 z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich [5].""
5) w art. 11 datę "30 kwietnia 2004 r." zastępuje się datą "31 października 2004 r.";
6) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 1 Belgia, skreśla się;
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 marca 2004 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Vicia faba i Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG lub dyrektywy 2002/57/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 884)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/287/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 17 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [2], w szczególności jej art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We Francji ilość dostępnych nasion bobu (Vicia faba) i soi (Glycine max) odpowiadających krajowym warunkom klimatycznym i posiadających zdolności kiełkowania, które spełniają wymagania ustanowione odpowiednio w dyrektywach 66/401/EWG i 2002/57/WE jest niedostateczna i dlatego nie spełnia potrzeb tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu na materiał siewny tych gatunków, w sposób zadowalający, materiałem siewnym z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, spełniającym wszystkie wymagania ustanowione w dyrektywie 66/401/EWG.
(3) W związku z tym należy zezwolić Francji na dopuszczenie do obrotu materiałem siewnym tych gatunków przy zastosowaniu mniej rygorystycznych wymagań przez okres wygasający w dniu 30 kwietnia 2003 r.
(4) Ponadto, inne Państwa Członkowskie bez względu na to, czy materiał siewny został zebrany w Państwie Członkowskim czy w państwie trzecim objętym decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [3], a które zaopatrują Francję w niniejsze gatunki materiału siewnego, powinny otrzymać zezwolenie w celu umożliwienia obrotu takim materiałem siewnym.
(5) Właściwe jest, by Francja działała jako koordynator w celu zapewnienia, by całkowita ilość materiału siewnego objęta zezwoleniami na mocy niniejszej decyzji nie przekraczała maksymalnej ilości przewidzianej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym bobu (Vicia faba) niespełniającym minimalnych wymogów w zakresie zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/401/EWG w okresie wygasającym w dniu 30 kwietnia 2004 r., zgodnie z warunkami wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji oraz przy spełnieniu następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi odpowiadać przynajmniej tej w Załączniku do niniejszej decyzji;
b) etykieta urzędowa musi określać kiełkowanie ustalone w trakcie badań urzędowych przeprowadzonych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt C lit. d) dyrektywy 66/401/EWG.
c) materiał siewny musi być wprowadzony do obrotu zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym soi (Glycine max) nie spełniającym minimalnych wymogów w zakresie zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 2002/57/EWG w okresie wygasającym w dniu 30 kwietnia 2004 r., zgodnie z warunkami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji oraz przy spełnieniu następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi odpowiadać przynajmniej tej w Załączniku do niniejszej decyzji;
b) etykieta urzędowa musi określać kiełkowanie ustalone w trakcie badań urzędowych przeprowadzonych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy 2002/57/WE;
c) materiał siewny musi być wprowadzony do obrotu zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Każdy dostawca materiału siewnego, który zamierza wprowadzić do obrotu materiał siewny, o którym mowa w art. 1 i 2, składa wniosek w Państwie Członkowskim, w którym prowadzi działalność lub do którego dokonuje przywozu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zezwala dostawcy na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją dostateczne dowody by wątpić, że dostawca jest w stanie wprowadzić do obrotu ilość materiału siewnego objętą jego/jej wnioskiem o zezwolenie; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu w zastosowaniu przedmiotowego odstępstwa przekroczyłaby ilość maksymalną wymienioną w Załączniku.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w wykonywaniu niniejszej decyzji.
Francja działa jako koordynujące Państwo Członkowskie w odniesieniu do art. 1 i 2, by całkowita ilość objęta zezwoleniem nie przekroczyła ilości maksymalnej wymienionej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek na mocy art. 3 niezwłocznie powiadamia koordynujące Państwo Członkowskie o ilości objętej tym wnioskiem.
Koordynujące Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje powiadamiające Państwo Członkowskie, czy udzielenie zezwolenia może spowodować przekroczenie ilości maksymalnej.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie powiadamia niezwłocznie Komisji i inne Państwa Członkowskie o ilości, w odniesieniu do której udzieliło zezwolenia na dopuszczenie do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2004 r.
przyznająca Australii i Nowej Zelandii tymczasowy dostęp do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 967)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/288/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzję 89/531/EWG i 91/665/EWG i zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [1], w szczególności jej art. 83 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [2], ustanwiono zapasy antygenów do szybkiego opracowania szczepionki przeciwko pryszczycy.
(2) Do czasu zakończenia uzgodnień dotyczących rezerw antygenów wirusa pryszczycy, Australia i Nowa Zelandia zwróciły się do Wspólnoty z prośbą o tymczasową pomoc w przypadku wprowadzenia szczepienia interwencyjnego w celu zwalczania ewentualnego ogniska pryszczycy.
(3) Właściwe organy Australii i Nowej Zelandii dostarczyły informacje na temat oceny ryzyka i przewidywanych ilości i podtypów antygenów wymaganych w ramach planów interwencyjnych.
(4) Po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez władze Australii i Nowej Zelandii oraz uwzględniając zdolność i dostępność ilości i podtypów antygenów przechowywanych we wspólnotowych rezerwach antygenów, wydaje się, że można udzielić wnioskowanej pomocy bez niepotrzebnych odstępstw od wspólnotowych uzgodnień dotyczących planów interwencyjnych.
(5) Należy udzielić Australii i Nowej Zelandii tymczasowego dostępu do wspólnotowych rezerw antygenów z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Udziela się Australii i Nowej Zelandii tymczasowego dostępu do wspólnotowych rezerw antygenów w celu opracowania szczepionek przeciwko pryszczycy z zastrzeżeniem następujących warunków:
1) dostępu udziela się do dnia 31 grudnia 2004 r., na zasadzie praw ciągnienia dla dwóch zainteresoanych krajów maksymalnie do 500000 odpowiedników dawek szczepionki dla bydła oraz w każdym razie dla obydwu krajów łącznie w wysokości nie większej niż 50 % istniejących zapasów każdego z antygenów we wspólnotowych rezerwach;
2) w zależności od specyfikacji podanej w pisemnym wniosku złożonym przez właściwe organy Australii i Noweja Zelandii, Komisja niezwłocznie podejmie działania w celu urgent lub natychmiastowego opracowania właściwych antygenów oraz produkcji, butelkowania, etykietowania oraz dostarczenia szczepionek zgodnie z wrunkami obowiązujących umów, które zawarła z producentami;
3) Komisja podejmie działania w celu zapewnienia, by w przypadku określonym w ust. 2 koszty następujących działań były właściwie rozłożone między właściwymi organami Australii lub Nowej Zelandii, bez względu na to kto wnioskował o wykorzystanie antygenów przechowywanych we wspólnotowych rezerwach do opracowania szczepionek:
a) przekazanie antygenów z miejsce magazynowania do siedziby producenta;
b) opracowanie i produkcja szczepionek, włcznie z dodatkowymi badaniami, które mogą okazać się konieczne;
c) butelkowanie i etykietowanie szczepionek oraz ich transport do wskazanego miejsca realizacji dostawy;
d) zastąpienie bezzwłocznie każdej wykorzystanej ilości antygenów antygenami co najmniej o tej samej jakości i tego samego pochodzenia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 marca 2004 r.
upoważniająca Republikę Czeską, Estonię, Litwę, Węgry, Polskę i Słowację do odroczenia stosowania niektórych przepisów dyrektyw Rady 2002/53/WE i 2002/55/WE w odniesieniu do obrotu nasionami niektórych odmian
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 962)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/297/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 42 Aktu Przystąpienia, Komisja może przyjąć środki przejściowe, jeżeli są one niezbędne do ułatwienia przejścia z istniejącego w nowych Państwach Członkowskich systemu na system wynikający z zastosowania wspólnotowych regulacji weterynaryjnych i fitosanitarnych.
Regulacje te obejmują regulacje odnośnie do obrotu nasionami.
(2) Dyrektywa Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [1] i dyrektywa Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2] przewidują, że materiał siewny różnych odmian gatunków roślin objętych dyrektywami określonymi w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2002/53/WE lub art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/55/WE mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy wymagania art. 4 ust. 1 i art. 7 i 11 tych dwóch dyrektyw są spełnione.
(3) Obrót materiałem siewnym niektórych odmian musiałby zostać zakazany w Republice Czeskiej, Estonii, Litwie, Węgrzech, Polsce i Słowacji od dnia przystąpienia, jeżeli nie udzielono by odstępstwa od tych przepisów.
(4) W celu umożliwienia tym krajom powzięcia i wykonania środków niezbędnych dla zapewnienia, by dane odmiany zostały przyjęte zgodnie z zasadami systemu wspólnotowego, należy umożliwić im odroczenie na okres trzech lat od daty przystąpienia stosowania dyrektyw 2002/53/WE i 2002/55/WE w odniesieniu do wprowadzania do obrotu na ich terytoriach nasion odmian wymienionych w ich odpowiednich katalogach, zgodnie z odmiennymi zasadami niż te, które są zawarte w we wspomnianych dyrektywach.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Roślin Rolniczych, Ogrodniczych i Leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1, art. 7 i art. 11 dyrektyw 2002/53/WE i 2002/55/WE, Republika Czeska, Estonia, Litwa, Węgry, Polska i Słowacja mogą odroczyć na okres trzech lat od daty przystąpienia stosowanie wspomnianych dyrektyw w odniesieniu do obrotu na ich terytorium nasionami odmian wymienionych w ich odpowiednich krajowych katalogach odmian gatunków roślin rolniczych i gatunków warzyw, które nie zostały oficjalnie uznane zgodnie z przepisami tych dyrektyw.
W tym okresie takie nasiona mogą być wprowadzane do obrotu tylko na terytorium danych Państw Członkowskich.
Każda etykieta lub dokument, urzędowy lub inny, który jest przymocowany lub dołączony do partii materiału siewnego na podstawie niniejszej decyzji wyraźnie wskazuje, że materiał siewny jest przeznaczony do wprowadzenia do obrotu wyłącznie na terytorium danego kraju.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem wejścia w życie i od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2004 r.
wprowadzająca odstępstwo od decyzji 2003/803/WE i 2004/203/WE w odniesieniu do formularzy świadectw i paszportów dla przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek oraz zmieniająca decyzję 2004/203/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1068)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/301/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4 i art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia warunki mające zastosowanie do przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich udomowionych psów, kotów i fretek.
(2) Decyzja Komisji 2003/803/WE [2] ustanawia wzór paszportu dla przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt tych gatunków między Państwami Członkowskimi, a decyzja Komisji 2004/203/WE [3] wzór świadectwa dla przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich.
(3) Od dnia 3 lipca 2004 r. dokumenty zgodne z tymi wzorami powinny być przedkładane władzom odpowiedzialnym za kontrole.
(4) W celu ułatwienia przejścia do ustaleń rozporządzenia (WE) nr 998/2003, świadectwa wydane w celu wjazdu o charakterze niehandlowym do Państwa Członkowskiego przed rozpoczęciem okresu stosowania tego rozporządzenia, powinny być uważane za ważne do daty wygaśnięcia ich ważności, jeżeli są zgodne z warunkami ustanowionymi przez to rozporządzenie.
(5) Niemniej jednak, w odniesieniu do szczególnej sytuacji Państw Członkowskich wymienionych w załączniku II, część A, właściwe jest utrzymanie w tym okresie przejściowym warunków krajowych mających zastosowanie do zatwierdzania świadectw szczepienia przeciwko wściekliźnie.
(6) Właściwe jest również uznanie za ważne miareczkowania przeciwciał wykonywanego na podstawie przepisów krajowych, które miały zastosowanie przed przyjęciem decyzji Komisji 2001/296/WE z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepień przeciw wściekliźnie u niektórych domowych mięsożerców [4].
(7) Co więcej, uwzględniając wniosek niektórych państw trzecich, wzór paszportu ustanowiony decyzją 2003/803/WE dla niehandlowego wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek powinien być uznawany za ważny dla niehandlowego przemieszczania zwierząt tych gatunków z państw trzecich, wymienionych w załączniku II, część B, do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 jako alternatywa dla świadectw obowiązujących przy przemieszczaniu z państw trzecich.
(8) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 998/2003 będzie stosowane od 3 lipca 2004 r., niniejsza decyzja powinna być stosowana od tej samej daty.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od decyzji 2003/803/WE i 2004/203/WE oraz w odniesieniu do świadectw szczepienia przeciw wściekliźnie, Państwa Członkowskie zezwalają na niehandlowe przemieszczanie między Państwami Członkowskimi i z państw trzecich psów, kotów i fretek zaopatrzonych w świadectwo o innym formacie niż wzory ustanowione przez te decyzje, pod warunkiem że spełnia ono następujące wymogi:
a) zostało wydane przed 3 lipca 2004 r.;
b) nie wygasł jego okres ważności; a także
c) poświadcza ono zgodność z warunkami ustanowionymi przez rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
Niemniej jednak, Zjednoczone Królestwo, Irlandia i Szwecja mogą utrzymać warunki krajowe mające zastosowanie przed 3 lipca 2004 r. do zatwierdzenia świadectw szczepienia przeciw wściekliźnie.
Artykuł 2
Miareczkowanie przeciwciał wykonywane na podstawie przepisów krajowych przed wejściem w życie decyzji 2001/296/WE ustanawiającej wykaz laboratoriów upoważnionych do wykonywania tego badania jest uważane za ważne.
Artykuł 3
Artykuł 1 decyzji 2004/203/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. Niniejsza decyzja ustanawia wzór świadectwa dla niehandlowego przemieszczania z państw trzecich zwierząt domowych z gatunku psów, kotów i fretek, przewidziany w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Świadectwo to jest wymagane do wjazdu ze wszystkich państw trzecich do Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo oraz do wjazdu do Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa z państw trzecich wymienionych w załączniku II, sekcja 2, część B i część C, do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na niehandlowe przemieszczanie psów, kotów i fretek, zaopatrzonych w paszport zgodny ze wzorem ustanowionym decyzją 2003/803/WE, z państw trzecich wymienionych załączniku II, część B, sekcja 2 do rozporządzenia (WE) nr 998/2003, które notyfikowały Komisji i Państwom Członkowskim swój zamiar używania paszportu zamiast świadectwa."
Artykuł 4
Niniejszą decyzją stosuje się od dnia 3 lipca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 marca 2004 r.
przyznająca Republice Czeskiej, Estonii, Węgrom, Łotwie, Litwie, Słowacji i Słowenii pewne tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
(2004/312/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, zwany dalej Aktem Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 55,
uwzględniając wnioski Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Słowacji i Słowenii,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [1] Państwa Członkowskie zapewnią, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. osiągnięty zostanie średni wskaźnik zbiórki selektywnej rzędu przynajmniej czterech kilogramów na mieszkańca rocznie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z prywatnych gospodarstw domowych.
(2) Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE ustanawia pewne minimalne cele dla odzysku zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz dla ponownego użycia i recyklingu ich części składowych, materiałów i substancji.
Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić, że do dnia 31 grudnia 2006 r. producenci spełnią te cele.
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 2002/96/WE Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania tej dyrektywy do dnia 13 sierpnia 2004 r. Jednakże art. 17 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2002/96/WE przewiduje, że Grecja i Irlandia, które z uwagi na ogólny niedostatek infrastruktury recyklingu, uwarunkowania geograficzne, takie jak duża liczba małych wysp oraz występowanie obszarów wiejskich i górskich, małą gęstość zaludnienia oraz niski poziom użycia sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie są w stanie osiągnąć ani celu zbiórki wymienionego w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2002/96/WE, ani celów odzysku wymienionych w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy oraz które, na mocy art. 5 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [2], mogą składać wniosek o przedłużenie okresów określonych w tym artykule, mogą przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE do 24 miesięcy.
(4) Na podstawie art. 55 Aktu Przystąpienia z 2003 r. Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Słowacja i Słowenia wnioskowały o tymczasowe odstępstwo od terminów ustanowionych w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE, jako powody wymieniając niedostatek infrastruktury recyklingu, małą gęstość zaludnienia i niski poziom użycia sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz uwarunkowania geograficzne, takie jak występowanie obszarów wiejskich.
(5) Powody te uzasadniają przedłużenie wspomnianych wyżej terminów o 24 miesiące dla Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy i Słowacji oraz o 12 miesięcy dla Słowenii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa i Słowacja mogą przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE o 24 miesiące.
Słowenia może przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE o 12 miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich i do Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2004 r.
uznająca system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożony w Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 986)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/315/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG [1] z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną, w szczególności jej art. 14 ust. 5 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 64/432/EWG bydło do hodowli i produkcji przeznaczone na handel musi przejść indywidualne badania na gruźlicę, brucelozę i enzootyczną białaczkę, chyba że pochodzi z Państwa Członkowskiego lub jego regionu oficjalnie uznanego za wolne od odnośnych chorób lub zatwierdzony system kontroli jest wdrożony na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
(2) Francja jest oficjalnie uznana za wolną od gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła zgodnie z decyzją Komisji 2003/467/WE [2], a 97,33 % stad bydła zostało oficjalnie uznanych za wolne od brucelozy bydła w dniu 31 grudnia 2002 r.
(3) Decyzja Komisji 2002/907/WE [3] uznaje tymczasowo system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wprowadzony we Francji na mocy dyrektywy 64/432/EWG.
Decyzja ta wymaga, by tymczasowe zatwierdzenie systemu kontroli zostało przejrzane przed dniem 30 kwietnia 2004 r.
(4) Kontrola przez biegłych Komisji i właściwa dokumentacja dostarczona przez właściwe władze francuskie wykazują, że został poczyniony postęp w celu zapewnienia w pełni funkcjonującego systemu kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożonego we Francji.
(5) System kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożony we Francji powinien dlatego zostać zatwierdzony.
(6) Decyzja Komisji 2002/544/WE [4] uznaje system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożony w Belgii zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(7) Właściwe jest wymienienie w jednej decyzji Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, w których system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło jest wdrożony i zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(8) Decyzje 2002/544/WE i 2002/907/WE powinny dlatego zostać uchylone i zastąpione niniejszą decyzją.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Systemy kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożone zgodnie z art. 14 dyrektywy 64/432/EWG w Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji zostają zatwierdzone.
Artykuł 2
Decyzje 2002/544/WE i 2002/907/WE tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2004 r.
dostosowująca decyzję 2001/672/WE w odniesieniu do letnich pastwisk na niektórych obszarach Słowenii w wyniku przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C (2004) 1022)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/318/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla niektórych aktów przyjętych przez Komisję pozostających w mocy także po dniu 1 maja 2004 r. i wymagających dostosowania ze względu na przystąpienie, nie przewidziano koniecznych dostosowań w Akcie Przystąpienia, w szczególności w jego załączniku II.
Dostosowania te wymagają przyjęcia przed przystąpieniem, tak by wraz z przystąpieniem mogły wejść w życie.
(2) Słowenia występuje z wnioskiem o możliwość zastosowania od dnia przystąpienia szczególnych zasad stosowanych do przewozu bydła na letnie pastwiska położone w rejonach górskich ustanowionych dyrektywą Komisji 2001/672/WE [1].
(3) Należy uwzględnić wniosek Słowenii i odpowiednio zmienić decyzję 2001/672/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ;
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do decyzji 2001/672/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się pod warunkiem i od dnia wejścia w życie, Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Artykuł 3
Decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2004 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji 2003/804/WE ustanawiającej warunki zdrowotne dla zwierząt oraz wymagania certyfikacyjne dla przywozu mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1076)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/319/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2003/804/WE [2] został sporządzony wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz do Wspólnoty żywych mięczaków, ich jaj i gamet w celu dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub do konsumpcji we Wspólnocie, jak również modelowe certyfikaty, które muszą towarzyszyć takim przesyłkom.
(2) W momencie przyjęcia decyzji 2003/804/WE żadne państwo trzecie nie mogło zostać wymienione w załączniku I do tej decyzji.
(3) Od czasu wejścia w życie dyrektywy 91/67/EWG wymagania zdrowotne dla zwierząt przy przywozie zwierząt akwakultury z państw trzecich do Wspólnoty nie zmieniły się.
Do czasu ustalenia zharmonizowanych wymagań certyfikacyjnych Państwa Członkowskie mają być odpowiedzialne za zapewnienie, by przywóz zwierząt i produktów akwakultury z państw trzecich podlegał warunkom co najmniej równoważnym do tych, które są stosowane przy wprowadzaniu do obrotu produktów wspólnotowych zgodnie z art. 20 ust. 3 dyrektywy 91/67/EWG.
(4) Na tej podstawie trwa nadal handel żywymi mięczakami przeznaczonymi do konsumpcji między niektórymi państwami trzecimi a Państwami Członkowskimi.
Wraz z wejściem w życie decyzji 2003/804/WE handel ten musiałby właściwie zostać zablokowany w dniu 1 maja 2004 r.
(5) Aby niepotrzebnie nie przerywać trwającego handlu z państw trzecich, które Państwa Członkowskie uznały za spełniające warunki co najmniej równoważne do tych, które są stosowane przy wprowadzaniu do obrotu we Wspólnocie, niektóre państwa trzecie powinny zostać włączone na okres przejściowy do załącznika I do niniejszej decyzji, do czasu zakończenia kontroli na miejscu przewidzianych przepisami wspólnotowymi.
(6) Taki tymczasowy wykaz powinien zostać ograniczony do przywozu żywych małży przeznaczonych tylko do konsumpcji z obszarów dopuszczonych zgodnie z dyrektywą Rady 91/492/EWG [3]
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2003/804/WE zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 marca 2004 r.
zmieniająca decyzje 93/52/EWG, 2001/618/WE i 2003/467/WE w odniesieniu do statusu państw przystępujących w odniesieniu do brucelozy (B. melitensis), choroby Aujeszky'ego u świń, enzootycznej białaczki bydła, brucelozy bydła i gruźlicy oraz do Francji w odniesieniu do choroby Aujeszky'ego u świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1094)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/320/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 21 i 57,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2, załącznik A(I)(4), załącznik A(II)(7) i załącznik D(I)(E),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [2], w szczególności jej załącznika A rozdział 1(II),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z przystąpieniem powinien zostać ustanowiony status państw przystępujących w odniesieniu do brucelozy (B. melitensis), choroby Aujeszky'ego u świń i enzootycznej białaczki bydła, brucelozy oraz gruźlicy.
(2) Decyzja Komisji 93/52/EWG [3] przedstawia stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznaje im status urzędowo wolnych od choroby.
(3) Decyzja Komisji 2001/618/WE [4] ustanawia dodatkowe gwarancje odnoszące się do wdrożenia programów zwalczania choroba Aujeszky'ego u świń, mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym trzodą chlewną i wykazy terytoriów w Państwach Członkowskich, w których obowiązują zatwierdzone programy opanowania choroby.
(4) Decyzja Komisji 2003/467/WE [5] ustanawia status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich.
(5) Republika Czeska, Węgry i Słowacja dostarczyły Komisji, w odniesieniu do ich odpowiednich terytoriów, dokumentację poświadczającą zgodność ze wszystkimi wymogami ustanowionymi w załączniku A(1)(II)(1)b) do dyrektywy 91/68/EWG w celu oficjalnego uznania terytoriów Republiki Czeskiej, Węgier i Słowacji za wolne od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do stad owiec i kóz.
(6) Francja przedłożyła Komisji dokumentację pomocniczą w odniesieniu do przyznania departamentowi Pas-de-Calais statusu wolnego od choroby Aujeszky'ego u świń, potwierdzającą eliminację choroby z tego departamentu.
(7) Republika Czeska i Cypr, w odniesieniu do swoich terytoriów, przedłożyły Komisji dokumentację potwierdzającą brak występowania na nich choroby Aujeszky'ego u świń oraz wykazującą, że szczepienie przeciwko tej chorobie jest zabronione w celu uznania całych terytoriów Republiki Czeskiej i Cypru za wolne od choroby Aujeszky'ego u świń w odniesieniu do stad trzody chlewnej.
(8) Republika Czeska, w odniesieniu do swojego terytorium, przedłożyła Komisji dokumentację poświadczającą zgodność ze wszystkimi wymogami ustanowionymi w załączniku A(I)(4) do dyrektywy 64/432/EWG, w celu oficjalnego uznania całego terytorium Republiki Czeskiej za wolne od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.
(9) Republika Czeska, w odniesieniu do swojego terytorium, przedłożyła Komisji dokumentację poświadczającą zgodność ze wszystkimi wymogami ustanowionymi w załączniku A(II)(7) do dyrektywa 64/432/EWG w celu oficjalnego uznania całego terytorium Republiki Czeskiej za wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
(10) Republika Czeska i Cypr, w odniesieniu do swoich terytoriów, przedłożyły Komisji dokumentację poświadczającą zgodność ze wszystkimi wymogami ustanowionymi w rozdziale I sekcje E, F i G załącznika D do dyrektywy 64/432/EWG, w celu oficjalnego uznania całych terytoriów Republiki Czeskiej i Cypru za wolne od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.
(11) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Republikę Czeską, Węgry i Słowację całe terytoria tych krajów powinny zostać oficjalnie uznane za wolne od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do stad owiec i kóz.
(12) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Francję, Republikę Czeską oraz Cypr departament Pas-de-Calais we Francji oraz całe terytoria Republiki Czeskiej i Cypru powinny zostać oficjalnie uznane za wolne od choroby Aujeszky'ego u świń w odniesieniu do stad trzody chlewnej.
(13) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Republikę Czeską całe terytorium tego państwa powinno zostać oficjalnie uznane za wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.
(14) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Cypr całe terytorium tego państwa powinno zostać oficjalnie uznane za wolne od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.
(15) Decyzje 93/52/EWG, 2001/618/WE i 2003/467/WE powinny więc zostać odpowiednio zmienione.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 93/52/EWG zastępuje załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I i II do decyzji 2001/618/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W decyzji 2003/467/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) rozdział 1 załącznika I zastępuje się załącznikiem III do niniejszej decyzji;
b) rozdział 1 załącznika II zastępuje się załącznikiem IV do niniejszej decyzji;
c) rozdział 1 załącznika III zastępuje się załącznikiem V do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem oraz od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 kwietnia 2004 r.
w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1235)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/332/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosunki między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi z Państw Członkowskich (zwanymi dalej "biurami") a biurami z Cypru, Chorwacji, Węgier, Islandii, Norwegii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Słowenii i Szwajcarii są określone w porozumieniu wielostronnym z dnia 30 maja 2002 r. (zwanym dalej "porozumieniem").
(2) Porozumienie zostało dołączone do decyzji Komisji 2003/564/WE w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [2], nakazującej każdemu Państwu Członkowskiemu zaprzestania kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów stacjonujących zwykle w innym Państwie Członkowskim lub na terytorium Cypru, Chorwacji, Węgier, Islandii, Norwegii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Słowenii i Szwajcarii, które są objęte porozumieniem.
(3) Biura Państw Członkowskich oraz biura Cypru, Chorwacji, Estonii, Węgier, Islandii, Łotwy, Litwy, Malty, Norwegii, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Słowenii i Szwajcarii podpisały dnia 1 listopada 2003 r. dodatek nr 1 do porozumienia rozszerzający porozumienie o biura Estonii, Łotwy, Litwy, Malty i Polski.
Dodatek określa praktyczne warunki zniesienia kontrolowania ubezpieczenia pojazdów stacjonujących zwykle na terytoriach wyżej wymienionych państw.
(4) W związku z tym wszystkie warunki konieczne do zniesienia kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zgodnie z dyrektywą 72/166/EWG między Państwami Członkowskimi i Estonią, Łotwą, Litwą, Maltą oraz Polską zostały spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Począwszy od dnia 30 kwietnia 2004 r. Państwa Członkowskie przestają kontrolować ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów stacjonujących zwykle na terytorium Estonii, Łotwy, Litwy, Malty i Polski, które są objęte dodatkiem nr 1 z dnia 1 listopada 2003 r. do wielostronnego porozumienia między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego a innymi państwami stowarzyszonymi.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie informują niezwłocznie Komisję o środkach podjętych w celu stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 kwietnia 2004 r.
w sprawie zawieszenia wprowadzania na rynek i przywozu galaretki w minikubeczkach zawierającej dodatki do żywności E 400, E 401, E 402, E 403, E 404, E 405, E 406, E 407, E 407a, E 410, E 412, E 413, E 414, E 415, E 417 lub E 418
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1401)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/374/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1] zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 [2], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Komisja może zawiesić wprowadzanie na rynek lub spożywanie żywności, która prawdopodobnie stworzy poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco objęte za pomocą środków podjętych przez dane Państwa Członkowskie.
(2) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 [4], zezwala, pod pewnymi warunkami, na użycie następujących dodatków do żywności: E 400 kwas alginowy, E 401 alginian sodu, E 402 alginian potasu, E 403 alginian amonu, E 404 alginian wapnia, E 405 alginian propylenowo-glikolowy, E 406 agar, E 407 karagen, E 407a przetworzony wodorost morski Eucheuma, E 410 mączka chleba świętojańskiego, E 412 guma guar, E 413 tragakanta, E 414 guma arabska, E 415 guma ksantanowa, E 417 guma tara lub E 418 guma gellan.
(3) Kilka Państw Członkowskich przyjęło środki tymczasowo zakazujące wprowadzania na rynek i przywozu twardych słodyczy galaretkowych, w półsztywnych minikubeczkach lub minikapsułkach, które, wprowadzane do ust przez naciśnięcie minikubeczka lub minikapsułki, mają być przyjęte na raz i zawierają dodatki uzyskane z wodorostów lub niektórych rodzajów gum, dalej zwanych galaretkami w minikubeczkach.
Zainteresowane Państwa Członkowskie podjęły te środki, ponieważ galaretki w minikubeczkach łączą kilka czynników ryzyka, ze względu na ich konsystencję, kształt, wielkość i sposób przyjmowania powodując ryzyko utknięcia w gardle i spowodowania uduszenia.
Komisja została poinformowana o tych środkach.
(4) Komisja zbadała informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie i Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(5) Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, które przyjęły środki na poziomie krajowym, można uznać, że galaretki w minikubeczkach zawierające dodatki uzyskane z wodorostów lub niektórych rodzajów gum stanowią ryzyko zagrożenia życia.
Nawet jeżeli kształt, wielkość i sposób przyjmowania są główną przyczyną, ryzyko wynika również z właściwości chemicznych i fizycznych tych dodatków, co przyczynia się do tego, że galaretki w minikubeczkach stanowią poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego.
(6) W tym przypadku ostrzeżenie za pomocą etykietowania nie byłoby wystarczające, by chronić zdrowie ludzkie, szczególnie w odniesieniu do dzieci.
(7) Ze względu na rozbieżności między środkami podjętymi przez niektóre Państwa Członkowskie oraz fakt, że niektóre Państwa Członkowskie nie podjęły żadnych środków, konieczne są środki wspólnotowe w celu zapewnienia właściwej ochrony zdrowia ludzkiego.
(8) Konieczne jest zawieszenie wprowadzania na rynek galaretek w minikubeczkach zawierających co najmniej jeden z następujących dodatków do żywności: E 400, E 401, E 402, E 403, E 404, E 405, E 406, E 407, E 407a, E 410, E 412, E 413, E 414, E 415, E 417 lub E 418 i używania tych dodatków w galaretkach w minikubeczkach oraz przywozu galaretek w minikubeczkach zawierających te dodatki w celu ochrony zdrowia ludzkiego.
(9) W tej sprawie, jako mającej znaczenie dla zdrowia publicznego, Komisja zasięgnie opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz, na podstawie naukowej opinii Urzędu, dokona przeglądu niniejszej decyzji i oceni czy istnieje potrzeba zwrócenia się do Parlamentu Europejskiego i Rady o zmianę dyrektywy 95/2/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji galaretki w minikubeczkach oznaczają twarde słodycze galaretkowe, w półsztywnych minikubeczkach lub minikapsułkach, które, wprowadzane do ust przez naciśnięcie minikubeczka lub minikapsułki, mają być przyjęte na raz i zawierają dodatki uzyskane z wodorostów lub niektórych rodzajów gum.
Artykuł 2
1.
Zawiesza się wprowadzanie na rynek galaretki w minikubeczkach zawierającej E 400 kwas alginowy, E 401 alginian sodu, E 402 alginian potasu, E 403 alginian amonu, E 404 alginian wapnia, E 405 alginian propylenowo-glikolowy, E 406 agar, E 407 karagen, E 407a przetworzony wodorost morski Eucheuma, E 410 mączkę chleba świętojańskiego, E 412 gumę guar, E 413 tragakantę, E 414 gumę arabską, E 415 gumę ksantanową, E 417 gumę tara lub E 418 gumę gellan.
2.
Zawiesza się używanie E 400 kwasu alginowego, E 401 alginianu sodu, E 402 alginianu potasu, E 403 alginianu amonu, E 404 alginianu wapnia, E 405 alginianu propylenowo-glikolowego, E 406 agaru, E 407 karagenu, E 407a przetworzonego wodorostu morskiego Eucheuma, E 410 mączki chleba świętojańskiego, E 412 gumy guar, E 413 tragakanta, E 414 gumy arabskiej, E 415 gumy ksantanowej, E 417 gumy tara lub E 418 gumy gellan.
3.
Zawiesza się przywóz galaretki w minikubeczkach zawierającej E 400 kwas alginowy, E 401 alginian sodu, E 402 alginian potasu, E 403 alginian amonu, E 404 alginian wapnia, E 405 alginian propylenowo-glikolowy, E 406 agar, E 407 karagen, E 407a przetworzony wodorost morski Eucheuma, E 410 mączka chleba świętojańskiego, E 412 gumę guar, E 413 tragakantę, E 414 gumę arabską, E 415 gumę ksantanową, E 417 gumę tara lub E 418 gumę gellan.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 kwietnia 2004 r.
w sprawie dokumentu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów wybuchowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1332)
(2004/388/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1993/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego [1], w szczególności jej art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) system przemieszczenia materiałów wybuchowych na terenie Wspólnoty ustanowiony dyrektywą 1993/15/EWG przewiduje wydawanie zgody przez różne właściwe organy odpowiedzialne za strefy pochodzenia, tranzytu oraz miejsca przeznaczenia materiałów wybuchowych.
(2) należy ustanowić wzór dokumentu używanego przy przemieszczeniu materiałów wybuchowych, zawierającego informacje wymagane do celów art. 9 ust. 5 i 6 dyrektywy 93/15/EWG, w celu ułatwienia przemieszczenia materiałów wybuchowych między Państwami Członkowskimi, zapewniając niezbędną ochronę wymaganą przy przemieszczeniu tych produktów.
(3) środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu zarządzającego ustanowionego na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 1993/15/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Informacje wymagane do celów art. 9 ust. 5 i 6 dyrektywy 1993/15/EWG zapewnia się przy użyciu wzoru "dokumentu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów wybuchowych" określonego w Załączniku i uzupełnionego uwagami wyjaśniającymi.
2.
Wzór dokumentu jest przyjmowany przez właściwe organy jako obowiązujący dokument towarzyszący przemieszczeniu materiałów wybuchowych między Państwami Członkowskimi do czasu dotarcia materiałów wybuchowych do miejsca ich przeznaczenia.
3.
Niniejszej decyzji nie stosuje się do amunicji.
Artykuł 2
Dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów wybuchowych, zwany dalej "dokumentem", ustanawia się w trzech egzemplarzach.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, w tym adekwatne oznaczenia identyfikacyjne, w celu uniemożliwienia podrobienia dokumentu.
Artykuł 3
Dokument drukuje się na papierze ważącym co najmniej 80 g/m2.
Wytrzymałość papieru jest taka, aby nie ulegał on łatwo podarciu lub fałdowaniu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 kwietnia 2004 r.
w sprawie grup doradczych zajmujących się sprawami objętymi wspólną polityką rolną
(2004/391/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja powinna starać się o uzyskanie opinii sektorów społeczno-gospodarczych i konsumentów w sprawach wynikających w związku z funkcjonowaniem różnych wspólnych organizacji rynku i dotyczących innych dziedzin objętych wspólną polityką rolną oraz polityką rozwoju obszarów wiejskich.
(2) Wszystkim sektorom gospodarczym, które są bezpośrednio zaangażowane w funkcjonowanie organizacji rynku i na które mają wpływ decyzje dotyczące polityki rolnej, a także konsumentom należy stworzyć możliwość uczestnictwa w przygotowywaniu opinii, o które wnioskuje Komisja.
(3) Właściwe stowarzyszenia społeczno-gospodarcze oraz grupy konsumentów w Państwach Członkowskich utworzyły organizacje na poziomie Unii Europejskiej, które są powołane do reprezentowania zainteresowanych we wszystkich Państwach Członkowskich.
(4) Struktura doradcza zajmująca się zagadnieniami rolnictwa istnieje od roku 1962.
Po reformie wspólnej polityki rolnej w latach 1999 i 2003, oraz w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej w roku 2004 zaistniała konieczność dokonania przeglądu tej struktury.
Dlatego decyzja Komisji 98/235/WE z dnia 11 marca 1998 r. w sprawie komitetów doradczych zajmujących się sprawami objętymi wspólną polityką rolną [1] powinna zostać uchylona i zastąpiona nową decyzją.
(5) W celu uniknięcia nieporozumień w związku ze określeniami użytymi w decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2] w odniesieniu do komitetów doradczych, nie należy stosować określenia "komitety" dla oznaczenia organów, które zostaną ustanowione na mocy niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się następujące grupy pod auspicjami Komisji:
a) grupy doradcze wymienione w załączniku I;
b) grupy robocze przewidziane w art. 4 ust. 1.
2.
Komisja może konsultować się z grupami doradczymi odnośnie do wszystkich spraw dotyczących wspólnej polityki rolnej i polityki rozwoju obszarów wiejskich oraz ich wykonywania, w szczególności w sprawach dotyczących wspólnych organizacji rynku i środków, które Komisja ma podejmować w tym kontekście.
Artykuł 2
1.
Grupy przewidziane w art. 1 reprezentują następujące społeczno-gospodarcze grupy interesów, na warunkach przewidzianych w art.3:
- producentów rolnych i spółdzielnie rolnicze,
- przemysł rolno-spożywczy,
- handel produktami rolnymi i środkami spożywczymi,
- robotników rolnych i pracowników przemysłu spożywczego, konsumentów i działaczy na rzecz ochrony środowiska.
W szczególnych przypadkach, mogą być reprezentowane inne grupy interesów.
2.
Skład grup doradczych pod względem miejsc przydzielanych społeczno-gospodarczym grupom interesów jest określony w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Komisja zwraca się do organizacji społeczno-gospodarczych ustanowionych na poziomie Wspólnoty i wymienionych w rejestrze grup interesów Komisji (dalej zwanych "organizacjami społeczno-gospodarczymi") o wyznaczenie biegłych.
Muszą to być organizacje społeczno-gospodarcze najbardziej reprezentatywne dla interesów określonych w art. 2 ust. 1, w tym także partnerzy społeczni, a ich działalność musi być związana ze wspólną polityką rolną lub rozwojem obszarów wiejskich.
2.
Przy wyznaczaniu biegłych, organizacje społeczno-gospodarcze dołożą starań, by różne interesy z ich sektora były reprezentowane.
3.
Komisja może nie wyrazić zgodny na biegłego wyznaczonego przez organizację społeczno-gospodarczą, jeśli wyznaczenie go wydaje się jej nieodpowiednie, w szczególności w razie zaistnienia sprzeczności interesów.
W takim wypadku, Komisja niezwłocznie informuje organizację społeczno-gospodarczą, która wówczas wyznacza innego biegłego.
Artykuł 4
1.
Na wniosek grupy doradczej i w porozumieniu z Komisją mogą zostać ustanowiona jedna grupa robocza lub większa ich liczba w celu zbadania szczególnych problemów.
W skład takich grup roboczych wchodzą biegli w dziedzinach wskazanych przez organizacje społeczno-gospodarcze.
Stosują się przepisy art. 3 ust. 3.
2.
Komisja wyznacza i zaprasza biegłych do udziału w posiedzeniach grup roboczych, o których mowa w ust. 1.
3.
Komisja przewodniczy posiedzeniom grup roboczych, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 5
1.
Po konsultacji z Komisją, każda grupa doradcza na swoim pierwszym posiedzeniu po dniu opublikowania niniejszej decyzji i pierwszym posiedzeniu po okresie dwóch lat, przewidzianym w ust. 3, wybiera przewodniczącego spośród swoich biegłych w następujący sposób:
a) w pierwszym głosowaniu, większością dwóch trzecich głosów obecnych biegłych;
b) w następnych głosowaniach, zwykłą większością głosów obecnych biegłych; w razie równej liczby głosów Komisja wyznacza tymczasowego przewodniczącego.
2.
Każda grupa doradcza na pierwszym posiedzeniu wybiera dwóch wiceprzewodniczących zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1.
Wiceprzewodniczący są wybierani spośród przedstawicieli innych sektorów społeczno-gospodarczych niż ten, do którego należy przewodniczący, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych przez Komisję.
3.
Przewodniczący i dwaj wiceprzewodniczący są wybierani na okres dwóch lat, który jest odnawialny.
Przewodniczący pełni swoje obowiązki nie dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.
4.
Przy wyborze nowego przewodniczącego, grupa powinna zapewnić, że nie wywodzi się on z tego samego sektora społeczno-gospodarczego, z którego pochodził jego poprzednik.
5.
Przewodniczący jest odpowiedzialny za zamieszczenie w sprawozdaniu właściwego podsumowania posiedzeń.
Komisja może wprowadzić zmiany do projektu sprawozdania przewodniczącego przed jego rozpowszechnieniem i zatwierdzeniem przez grupę.
Artykuł 6
1.
W posiedzeniach grup wymienionych w załączniku I mogą uczestniczyć jedynie biegli wyznaczeni przez organizacje społeczno-gospodarcze zgodnie z art. 3, w ramach limitu miejsc przyznanych każdej organizacji zgodnie z załącznikiem II.
W posiedzeniach mogą również brać udział przedstawiciele Komisji i osoby zaproszone zgodnie z ust. 3, 4 i 5 niniejszego artykułu.
Przewodniczący i dwaj wiceprzewodniczący uczestniczą w posiedzeniach z urzędu.
2.
Organizacje społeczno-gospodarcze informują Komisję o wyznaczeniu biegłych co najmniej trzy dni robocze przed posiedzeniem.
3.
Na wniosek organizacji, której przydzielono jedno lub więcej miejsc w grupie, przewodniczący grupy może, w porozumieniu z Komisją, zaprosić sekretarza generalnego tej organizacji do wzięcia udziału w posiedzeniu w charakterze obserwatora.
Jednakże jeśli sekretarz generalny organizacji nie może uczestniczyć w posiedzeniu, może on na swoje miejsce obserwatora wyznaczyć inną osobę.
4.
Obserwatorzy nie mają prawa zabierania głosu.
Mogą jednak być jednak o to poproszeni przez przewodniczącego w porozumieniu z Komisją.
5.
Na wniosek organizacji, której przydzielono jedno lub więcej miejsc oraz jeżeli sprawy obrad mają wysoce techniczny charakter, przewodniczący grupy może, w porozumieniu z Komisją, zaprosić do wzięcia udziału w obradach grupy biegłych poza tymi, o których mowa w ust. 1.
Komisja może, z własnej inicjatywy, zaprosić dowolną osobę o odpowiednich kwalifikacjach w jednej z dziedzin obrad do wzięcia udziału w obradach grupy w charakterze biegłego.
Biegli zaproszeni na mocy niniejszego ustępu biorą udział tylko w dyskusji o obradach na tej sprawie, w której zostali zaproszeni.
6.
Koszty podróży ponoszone przez biegłych w związku z udziałem w posiedzeniach grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Komisja zastrzega sobie prawo do odstępstwa od tej zasady.
Biegli i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za swoje usługi.
Artykuł 7
1.
Posiedzenia grup zwołuje Komisja i z zasady odbywają się one w głównych biurach Komisji.
2.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla grup.
Artykuł 8
Przewodniczący we współpracy z Komisją i po konsultacjach z pozostałymi zainteresowanymi reprezentowanymi w ramach grupy, określa punkty, które znajdą się w porządku obrad dla grup doradczych, co najmniej na 25 dni roboczych przed posiedzeniem grupy.
Komisja przesyłała porządki obrad organizacjom społeczno-gospodarczym z zasady na 20 dni roboczych przed posiedzeniem, najlepiej drogą elektroniczną.
Przewodniczący każdej grupy może zaproponować, z własnej inicjatywy lub na wniosek każdej z reprezentowanych w niej grup interesów, by Komisja konsultowała jego grupę w sprawach z zakresu jej kompetencji.
Artykuł 9
Grupy doradcze omawiają sprawy przedłożone przez Komisję do zaopiniowania.
Wnioskując o opinię grupy, Komisja może ustalić termin, w którym opinia ma zostać wydana.
Nie przeprowadza się głosowania na koniec dyskusji w grupach doradczych.
Jeśli grupa osiągnie jednomyślne porozumienie co do opinii, która ma zostać wydana, formułuje wspólne wnioski i dołącza je do sprawozdania.
O wyniku dyskusji grupy Komisja informuje Radę, jeśli grupa wystąpi z taką propozycją.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla art. 287 Traktatu, jeśli Komisja zaznacza, że opinia, o którą wnioskuje lub podnoszone problemy dotyczą spraw o charakterze poufnym, uczestnicy posiedzeń mają obowiązek nieujawniania informacji, które uzyskali w związku z udziałem w pracach danej grupy.
Artykuł 11
Decyzja Komisji 98/235/WE traci moc.
Artykuł 12
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
zmieniająca art. 51 i 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości
(2004/407/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 245 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lutego 2003 r.,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 2004 r.,
uwzględniając opinię Komisji z dnia 10 listopada 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 pkt 31 Trakatatu z Nicei zastępuje art. 225 Traktatu WE nowym postanowieniem, którego ust. 1 akapit pierwszy stanowi, że:
"Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji skarg określonych w artykułach 230, 232, 235, 236 i 238, z wyjątkiem skarg powierzonych izbom sądowym lub skarg zastrzeżonych na mocy Statutu dla Trybunału Sprawiedliwości.
Statut może przyznać Sądowi Pierwszej Instancji właściwość w innych kategoriach skarg."
(2) Artykuł 3 pkt 13 Traktatu z Nicei wprowadza podobną zmianę do Traktatu EWEA.
(3) Tę zmianę uwzględniono w przejściowym projekcie art. 51 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym "Na zasadzie wyjątku od zasady ustanowionej w art. 225 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 140a ust. 1 Traktatu EWEA, Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sprawach skarg wniesionych przez Państwa Członkowskie, instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny."
(4) Zgodnie z treścią i ogólnym schematem nowego art. 225 Traktatu WE oraz nowego art. 140A Traktatu EWEA, należy przeredagować art. 51 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu dokładnego określenia właściwości odpowiednio Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji ponieważ przekazanie Sądowi właściwości pierwszej instancji musi być znaczące a kryteria podziału właściwości wystarczająco jasne, aby były jednoznacznie rozumiane przez instytucje i Państwa Członkowskie.
(5) Sąd Pierwszej Instancji powinien być właściwy do orzekania w sprawie skarg wniesionych przez Państwa Członkowskie skierowanych przeciwko aktom prawnym Rady, przez które wykonuje ona swoje uprawnienia wykonawcze zgodnie z zasadą określoną w art. 202 tiret trzecie Traktatu WE.
Odnosi się to do przypadków, w których Rada zastrzegła dla siebie prawo wykonywania uprawnień wykonawczych lub uzyskała prawo wykonywania takich uprawnień w ramach "procedury komitetu".
(6) Przepisy art. 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości dotyczące okoliczności, w których Sąd Pierwszej Instancji może odmówić właściwości na rzecz Trybunału należy zmienić, aby pozostawały w zgodzie z nowymi uprawnieniami Sądu Pierwszej Instancji.
Niezbędne jest dopuścić odmowę właściwości w przypadku gdy do Trybunału Sprawiedliwości i do Sądu Pierwszej Instancji zostały wniesione sprawy powiązane, gdy rozstrzygnięcie jednej z nich może być zależne od rozstrzygnięcia drugiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Artykuł 51 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 51
Na zasadzie odstępstwa od zasady określonej w artykule 225 ustęp 1 Traktatu WE oraz artykułu 140a ustęp 1 Traktatu EWEA, Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zakresie skarg o których mowa w artykułach 230 i 232 Traktatu WE oraz artykułach 146 i 148 EWEA, które zostały wniesione przez Państwo Członkowskie, kierowanych:
a) przeciwko aktowi lub zaniechaniu Parlamentu Europejskiego lub Rady lub obu tych instytucji stanowiących wspólnie, z wyjątkiem:
- decyzji przyjętych przez Radę na podstawie artykułu 88 ustęp 2 akapit trzeci Traktatu WE;
- aktów Rady przyjętych zgodnie z rozporządzeniem Rady dotyczącym handlowych środków ochronnych w rozumieniu artykułu 133 Traktatu WE;
- aktów Rady, poprzez które Rada wykonuje uprawnienia wykonawcze zgodnie z artykułem 202 tiret trzecie Traktatu WE;
b) przeciwko aktowi lub zaniechaniu Komisji na podstawie art. 11a Traktatu WE.
Trybunał Sprawiedliwości jest również właściwy do orzekania w zakresie skarg określonych w tych samych artykułach, wniesionych przez jedną z instytucji Wspólnot lub przez Europejski Bank Centralny przeciwko aktowi lub zaniechaniu Parlamentu Europejskiego, Rady, obu tych instytucji stanowiących wspólnie lub Komisji, jak również w przypadkach skarg jednej z instytucji Wspólnoty przeciwko aktowi lub zaniechaniu Europejskiego Banku Centralnego."
2) Artykuł 54 akapit trzeci Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczące ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości. Na takich samych warunkach, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim przypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji."
3) w art. 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości dodaje się nowy akapit w następującym brzmieniu:
"Jeżeli Państwo Członkowskie i instytucja Wspólnot podważają ten sam akt, Sąd Pierwszej Instancji odmawia właściwości w celu umożliwienia Trybunałowi Sprawiedliwości wydania orzeczenia w sprawie tych skarg."
Artykuł 2
Sprawy, które na mocy niniejszej decyzji należą do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, a które są zawisłe przed Trybunałem Sprawiedliwości w dniu wejścia w życie tej decyzji,
lecz
a) w których postępowanie na ten dzień jest zawieszone zgodnie z artykułem 54 akapit trzeci ostatnie zdanie Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości;
lub
b) w których postępowanie na ten dzień nie doszło jeszcze do końca procedury pisemnej, zgodnie z art. 44 Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości
są przekazywane do Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2002/668/Euratom w celu dostosowania finansowej kwoty referencyjnej w celu uwzględnienia rozszerzenia Unii Europejskiej
(2004/444/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Finansowa kwota referencyjna określona w decyzji Rady 2002/668/Euratom z dnia 3 czerwca 2002 r. dotyczącej szóstego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EURATOM) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniającego się także do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej (2002–2006) [2] powinna zostać dostosowana w celu uwzględnienia rozszerzenia Unii Europejskiej.
(2) Finansowa kwota referencyjna programu ramowego powinna zostać zwiększona, a dodatkowe środki powinny zostać rozdzielone w sposób liniowy między działaniami programu ramowego.
Zasada liniowości powinna być również zastosowana do wdrożenia wszystkich działań programu ramowego zgodnie z art. 4 decyzji 2002/668/Euratom.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym w decyzji 2002/668/Euratom wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Finansowa kwota referencyjna dla wdrażania szóstego programu ramowego na lata 2002–2006 wynosi 1352 milionów EUR.
Liczba przypisana każdej działalności jest ustalona w załączniku II."
2) Załącznik II zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/231/WE dotyczącą przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu zmian do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (Konwencja z Kioto)
(2004/485/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/231/WE [1] zezwala Wspólnocie na przystąpienie do Protokołu zmian do Konwencji z Kioto, z wyłączeniem dodatku III, i przewiduje, że złożenie dokumentu przystąpienia Wspólnoty musi nastąpić w tym samym czasie, co złożenie dokumentów przystąpienia przez Państwa Członkowskie.
(2) Istnieje możliwość, że niektóre Państwa Członkowskie nie zakończą krajowych procedur ratyfikacji do 30 kwietnia 2004 r.
(3) Niektóre państwa przystępujące do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., zgodnie z Traktatem o przystąpieniu z 2003 r., już złożyły w sekretariacie generalnym Rady Współpracy Celnej swoje dokumenty przystąpienia do Protokołu zmian do Konwencji z Kioto, w tym dodatki I i II.
(4) Należy wystrzegać się sytuacji prawnej, w której niektóre Państwa Członkowskie są członkami międzynarodowej konwencji, do której Wspólnota jeszcze nie przystąpiła, chociaż większość postanowień tej konwencji wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Wspólnoty.
(5) Decyzja 2003/301/WE powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 decyzji 2003/231/WE zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Złożenie to nastąpi dnia 30 kwietnia 2004 r., w tym samym czasie co złożenie dokumentów przystąpienia przez Państwa Członkowskie, które do tego czasu zakończą krajowe procedury dotyczące przystąpienia" .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
przyznająca Cyprowi, Malcie i Polsce pewne tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
(2004/486/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, zwany dalej "Aktem Przystąpienia z 2003 r.", w szczególności jego art. 55,
uwzględniając wnioski Cypru, Malty i Polski,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [1] Państwa Członkowskie zapewniają, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. osiągnięty zostanie średni wskaźnik zbiórki selektywnej zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z prywatnych gospodarstw domowych rzędu przynajmniej czterech kilogramów na mieszkańca rocznie.
(2) Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE ustanawia pewne minimalne cele dla odzysku zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz dla ponownego użycia i recyklingu ich części składowych, materiałów i substancji.
Państwa Członkowskie mają zapewnić, że do dnia 31 grudnia 2006 r. producenci spełnią te cele.
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 2002/96/WE Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 13 sierpnia 2004 r. Jednakże art. 17 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2002/96/WE przewiduje, że Grecja i Irlandia, które z uwagi na ogólny niedostatek infrastruktury recyklingu, uwarunkowania geograficzne, takie jak duża liczba małych wysp oraz występowanie obszarów wiejskich i górskich, małą gęstość zaludnienia oraz niski poziom użycia sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie są w stanie osiągnąć ani celu zbiórki wymienionego w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2002/96/WE ani celów odzysku wymienionych w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy oraz, które, na mocy art. 5 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [2], mogą składać wniosek o przedłużenie nieprzekraczalnego terminu podanego w tym artykule, mogą przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE do 24 miesięcy.
(4) Na podstawie art. 55 Aktu Przystąpienia z 2003 r. Cypr, Malta i Polska wnioskowały o tymczasowe odstępstwo od terminów ustanowionych w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE.
Malta jako powody wymieniła niedostatek infrastruktury recyklingu, małą ilość zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, ograniczenia spowodowane tym, że jest krajem małym i odizolowanym o małym rynku lokalnym i dużą gęstością zaludnienia, z problemem zagospodarowania terenu, oraz fakt, że jest importerem netto sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
Polska i Cypr jako powody wymieniły niedostatek infrastruktury recyklingu i małą gęstość zaludnienia.
Polska powołała się również na wysoki odsetek obszarów wiejskich.
(5) Powody te uzasadniają przedłużenie wspomnianych wyżej terminów o 24 miesiące dla Cypru, Malty i Polski,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cypr, Malta i Polska mogą przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE o 24 miesiące.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich i do Republiki Cypryjskiej, Republiki Malty oraz Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję Komisji 1999/819/Euratom z dnia 16 listopada 1999 r. dotyczącą przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) do Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego z 1994 r. w odniesieniu do deklaracji załączonej do niej (2004/491/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 15 grudnia 2003 r. zmieniającą decyzję Rady z dnia 7 grudnia 1998 r. zatwierdzającą przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego w odniesieniu do deklaracji załączonej do niej(1),
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, podpisany w Atenach dnia 16 kwietnia 2003 r. ,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejska Wspólnota Energii Atomowej przystąpiła do Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego decyzją Komisji z dnia 16 listopada 1999 r.
(2) Dnia 31 stycznia 2000 r. dokumenty przystąpienia zostały złożone Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej wraz z deklaracją na mocy art. 30 ust. 4 pkt iii) Konwencji.
(2) U podstaw wymienionej deklaracji złożonej przez Wspólnotę w czasie przystąpienia leżała decyzja Rady, która została częściowo anulowana przez Trybunał Sprawiedliwości(3), w zakresie, w jakim w trzecim akapicie deklaracji w niej zawartej nie określono, że Komisja jest kompetentna w dziedzinach objętych art. 7, 14, 16 ust. 1 i 3 oraz art. 17 do 19 Konwencji.
Należy zatem złożoną deklarację zastąpić zmienioną deklaracją na podstawie decyzji Rady z dnia 15 grudnia 2003 r. , wykonującej orzeczenie Trybunału.
(3) Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka staną się członkami Wspólnoty od dnia 1 maja 2004 r.
Należy zatem zmienić pierwszy akapit deklaracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Deklarację złożoną przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 4 pkt iii Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego, która została złożona Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej dnia 31 stycznia 2000 r. zastępuje się następującą deklaracją:
ŤDeklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 4 pkt iii Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego
Następujące państwa są obecnie członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej: Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotwy, Republika Litwy, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Wspólnota deklaruje, że przepisy art. 1 do 5, art. 7 i art. 14 do 35 Konwencji stosują się.
Wspólnota posiada uprawnienia, dzielone z wyżej wymienionymi Państwami Członkowskimi, w dziedzinach objętych art. 7 i art. 14 do 19 Konwencji, jak przewidziano w art. 2 lit. b) i w odpowiednich art. tytułu II, rozdziału 3 zatytułowanego ŤOchrona zdrowia i bezpieczeństwoť . Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowejť .
Artykuł 2
Deklarację zawartą w art. 1 składa się Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, depozytariuszowi Konwencji, jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji w formie listu podpisanego przez Szefa Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej przy organizacjach międzynarodowych w Wiedniu, wraz z angielską, francuską i hiszpańską wersją niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
Decyzja Rady z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (2004/512/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r. uznała za sprawę najwyższego priorytetu ustanowienie wspólnego systemu identyfikacyjnego dla potrzeb danych wizowych i wezwała do jego jak najszybszego wprowadzenia w świetle przeprowadzonego studium wykonalności oraz na podstawie wytycznych przyjętych przez Radę dnia 13 czerwca 2002 r.
(2) W dniach 5 - 6 czerwca 2003 r. Rada z zadowoleniem przyjęła studium wykonalności w postaci przedstawionej przez Komisję w maju 2003 r., potwierdziła cele wytyczone dla VIS określone w wytycznych oraz poprosiła Komisję o kontynuację prac przygotowawczych nad rozwojem VIS przy współpracy z Państwami Członkowskimi na podstawie architektury scentralizowanej, biorąc pod uwagę opcję wspólnej platformy technicznej z Systemem Informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II).
(3) W dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska w Salonikach uznała za konieczne, w ślad za studium wykonalności, jak najszybsze określenie kierunków odnośnie planowania rozwoju VIS i odpowiednich podstaw prawnych, które pozwolą na jego ustanowienie oraz zaangażowanie niezbędnych środków finansowych.
(4) Niniejsza decyzja stanowi wymaganą podstawę prawną dla włączenia w budżet ogólny Unii Europejskiej niezbędnych środków na rozwój VIS i realizację tej części budżetu, wraz ze środkami przygotowawczymi niezbędnymi dla wdrożenia cech biometrycznych w późniejszym etapie zgodnie z wnioskami Rady z dnia 19 lutego 2004 r.
(5) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie tej decyzji winny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(1).
Komitet wspierający Komisję powinien zbierać się, jeżeli jest to niezbędne, w dwóch odrębnych składach w zależności od porządku obrad.
(6) Zważywszy, że cel niniejszej decyzji, a mianowicie rozwój wspólnego VIS, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, ale może być, z racji skali i wpływu działań, lepiej osiągnięty na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(7) Niniejsza decyzja szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad przyjętych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana i nie uczestniczy w jej zastosowaniu.
Zważywszy, że niniejsza decyzja wykorzystuje jako bazę dorobek Schengen na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego protokołu Dania zdecyduje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu tej decyzji przez Radę, czy dokona transpozycji tej decyzji do swego prawa krajowego.
(9) W stosunku do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w myśl Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(2), które wchodzą w zakres opisany w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE(3) w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy.
(10) Należy poczynić ustalenia w celu umożliwienia przedstawicielom Islandii i Norwegii przyłączenie się do prac komitetów pomagających Komisji w wykonaniu jej uprawnień wykonawczych.
Tego rodzaju ustalenia były rozważane w wymianie listów między Wspólnotą a Islandią i Norwegią, załączonej do wyżej wymienionej Umowy(4).
(11) Niniejsza decyzja stanowi kontynuację rozwijania postanowień dorobku Schengen, w którym nie bierze udziału Zjednoczone Królestwo, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen(5). Zjednoczone Królestwo nie bierze wobec tego udziału w przyjęciu niniejszej Decyzji, nie jest nią związane i nie uczestniczy w jej stosowaniu.
(12) Niniejsza decyzja stanowi kontynuację rozwijania postanowień dorobku Schengen, w którym nie bierze udziału Irlandia, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie prośby Irlandii o uczestnictwo w niektórych z postanowień dorobku Schengen(6). Irlandia nie bierze wobec tego udziału w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana i nie uczestniczy w jej zastosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.Niniejszym ustanawia się system służący wymianie danych wizowych między Państwami Członkowskimi, dalej zwany ŤWizowym Systemem Informacyjnymť (VIS), który umożliwi upoważnionym do tego celu władzom krajowym wprowadzanie i uaktualnianie danych wizowych oraz elektroniczną konsultację tych danych.
2.Wizowy System Informacyjny jest oparty na architekturze scentralizowanej oraz składa się z centralnego systemu informacyjnego, dalej zwanym ŤCentralnym Wizowym Systemem Informacyjnymť (CS-VIS), z interfejsu w każdym Państwie Członkowskim, dalej zwanym Ťinterfejsem krajowymť (NI-VIS), który zapewnia połączenie z odpowiednimi centralnymi władzami krajowymi odpowiedniego Państwa Członkowskiego oraz z infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym i interfejsami krajowymi.
Artykuł 2
1.Centralny Wizowy System Informacyjny, interfejs krajowy w każdym Państwie Członkowskim i infrastruktura komunikacyjna między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym a interfejsami krajowymi są rozwijane przez Komisję.
2.Infrastruktury krajowe są dostosowywane i/lub rozwijane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Środki niezbędne dla rozwoju Centralnego Wizowego Systemu Informacyjnego, interfejsów krajowych w każdym Państwie Członkowskim i infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym a interfejsami krajowymi, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5 ust. 2 w sprawach innych niż wymienione w art. 4.
Artykuł 4
W poniższych sprawach środki niezbędne dla rozwoju Centralnego Wizowego Systemu Informacyjnego, interfejsów krajowych w każdym Państwie Członkowskim i infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym a interfejsami krajowymi są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5 ust. 3:
a) projekt architektury fizycznej systemu łącznie z siecią komunikacyjną;
b) aspekty techniczne mające znaczenie dla ochrony danych osobowych;
c) aspekty techniczne mające poważne skutki finansowe dla budżetów Państw Członkowskich lub mające poważne konsekwencje techniczne dla systemów krajowych Państw Członkowskich;
d) opracowanie wymogów bezpieczeństwa, wraz z aspektami biometrycznymi.
Artykuł 5
1.Komisja jest wspierana przez komitet powołany do życia na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(7).
2.W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustalony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustalony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
4.Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie coroczne sprawozdanie z postępu prac w rozwoju Centralnego Wizowego Systemu Informacyjnego, interfejsów krajowych w każdym Państwie Członkowskim oraz infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym a interfejsami krajowymi, po raz pierwszy uczyni to przed końcem roku następującego po podpisaniu kontraktu dotyczącego rozwoju VIS.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem Ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji z dnia 1 lipca 2004 r . ustanawiająca środek przejściowy dla wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych (notyfikowana jako dokument K(2004) 2365) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/539/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 maja 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG(1), a w szczególności zaś jej art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 określające warunki weterynaryjne stosowane do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych będzie stosowane od 3 lipca 2004 r .
(2) Pomimo środków przyjętych w celu ułatwienia transformacji istniejących warunków na warunki ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 998/2003, jego wdrożenie wymaga w szczególności dostępności dokumentu paszportowego we wszystkich biurach weterynaryjnych, wydania nowego wzoru świadectw importowych dla wprowadzania z krajów trzecich oraz testów poszczepiennych dla zwierząt z krajów trzecich niewymienionych w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(3) Wydaje się, że pomimo starań podejmowanych przez Państwa Członkowskie istnieją niepewności w zakresie tych warunków, uwzględniając w szczególności znaczną liczbę osób, które będą w tym okresie roku podróżować ze swoimi zwierzętami domowymi na wakacje letnie.
W konsekwencji, roczny szczyt przemieszczania zwierząt domowych może spowodować liczne trudności administracyjne.
(4) W związku z powyższym wskazane jest utrzymanie jako koniecznego stosowania obecnie obowiązujących zasad krajowych przez dostateczny okres czasu.
W konsekwencji, w trakcie tego okresu przemieszczanie będzie dozwolone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 998/2003 bądź zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed 3 lipca 2004 r .
Odpowiednio, derogacja od decyzji Komisji 2003/803/WE(2) oraz 2004/203/WE(3), przewidziana w decyzji 2004/301/WE, dotycząca wzoru świadectw i paszportów, stosowanych do niehandlowego przemieszczania psów, kotów i fretek, powinna zostać przesunięta na termin późniejszy.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla ust. 2 art. 25 rozporządzenia (WE) nr 998/2003, Państwa Członkowskie pozwalają na wprowadzanie na ich terytorium do 1 października 2004 r. zwierząt domowych z gatunków wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia, zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed 3 lipca 2004 r.
Artykuł 2
W art. 1, ust. 1, pkt a), decyzji 2004/301/WE, datę Ť 3 lipca 2004 r. ť zastępuje się datą Ť 1 października 2004 r. ť .
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji z dnia 9 lipca 2004 r. zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załącznik I do decyzji 79/542/EWG w sprawie uaktualnienia wzorów świadectw zdrowia dotyczących owiec i kóz (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 1926) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/554/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG(1) z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, w szczególności artykuł 11 ust. 2 dyrektywy,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami(2), w szczególności jej art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzór świadectwa weterynaryjnego dla wewnątrzwspólnotowego handlu owcami i kozami przeznaczonymi do hodowli został określony jako Wzór III w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG.
(2) Wzór świadectwa weterynaryjnego dla przywozu krajowych owiec i kóz z państw trzecich został określony jako ŤOVI-Xť w części 2 załącznika I do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki zdrowotne, zdrowia publicznego oraz świadectw weterynaryjnych dla przywozu do Wspólnoty pewnych żywych zwierząt oraz ich świeżego mięsa(3).
(3) Zgodnie z częścią I rozdziału A załącznika VIII oraz rozdziałem E załącznika IX do rozporządzenia (WE) Nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych(4), pewne wymagania dotyczące handlu i przywozu owiec i kóz do hodowli zostały zmienione w celu odzwierciedlenia bardziej stanowczego podejścia w sprawie zwalczania trzęsawki.
(4) Konieczne jest ujednolicenie świadectwa zdrowia zwierząt, Wzór III w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG oraz wzoru świadectwa OVI X w załączniku I do decyzji 79/542/EWG ze zaktualizowanymi zasadami.
(5) Dlatego dyrektywa 91/68/EWG i decyzja 79/542/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) Działania określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wzór III w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG zostaje zastąpiony tekstem w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wzór OVI-X w części 2 załącznika I do decyzji 79/542/EWG zostaje zastąpiony tekstem w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie określenia derogacji od tymczasowego systemu ustanowionego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przewozu zwierząt domowych przez terytorium Szwecji na trasie między wyspą Bornholm a innymi częściami terytorium Danii (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2435) (Tylko wersje duńska i szwedzka są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/557/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG(1), w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 określa na tymczasowy okres pięciu lat wymogi weterynaryjne mające zastosowanie na terytorium Szwecji, m.in. do przemieszczania w charakterze niehandlowym psów i kotów domowych.
(2) Wymogi te są zasadniczo takie same, jak wymogi krajowe dotyczące wjazdu na terytorium Szwecji obowiązujące przed wdrożeniem rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(3) Pomiędzy Szwecją a Danią istnieje dwustronne porozumienie określające wymogi dotyczące przewozu zwierząt domowych przez terytorium Szwecji między wyspą Bornholm (DK) na Morzu Bałtyckim a innymi częściami terytorium Danii, które to wymogi są mniej restrykcyjne od tych, jakie mają zastosowanie do wjazdu na terytorium Szwecji.
(4) Należałoby utrzymać powyższą ograniczoną derogację od tymczasowego systemu ustanowionego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(5) Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywieniowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie derogacji od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003, do upływu okresu tymczasowego ustanowionego w tym artykule, przewóz tych gatunków zwierząt domowych, które wymienione są w części A załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 pomiędzy wyspą Bornholm a innymi częściami terytorium Danii przez terytorium Szwecji jest dozwolony na warunkach uzgodnionych między obu Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja obowiązuje od 3 lipca 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja odnosi się do Danii i Szwecji.
Decyzja Komisji z dnia 15 lipca 2004 r. wdrażająca dyrektywę Rady nr 64/432/EWG w sprawie dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez Państwa Członkowskie (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2104) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/558/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną(1), zwłaszcza jej art. 9 ust. 2 i 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, że:
(1) Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy jest opisem najbardziej widocznych klinicznych objawów bydlęcego wirusa opryszczki typu 1 (BHV1).
Z uwagi na to, że wiele infekcji tym wirusem ma przebieg podkliniczny, środki kontroli należy kierować na zwalczanie choroby, nie zaś objawów.
(2) Załącznik E (II) do dyrektywy nr 64/432/EWG wymienia Ťbydlęce zakaźne zapalenie nosa i tchawicyť jako jedną z chorób, które mogą być objęte krajowymi programami kontroli i dla których można składać wnioski o dodatkowe gwarancje.
(3) Niemcy przedstawiły program realizowany w celu zwalczania infekcji BHV1 na całym swoim terytorium zgodny z kryteriami określonymi w art. 9 ust. 1 dyrektywy nr 64/432/EWG i przewidujący zasady krajowego ruchu bydła odpowiadające zasadom uprzednio wdrożonym w Austrii, prowincji Bolzano we Włoszech i w Szwecji, dzięki którym zwalczono tę chorobę w tych krajach.
(4) Program przedstawiony przez Niemcy i żądane przez to państwo dodatkowe gwarancje dotyczące handlu bydłem w celu zapewnienia skuteczności tego programu zostały zatwierdzone decyzją nr 2004/215/WE(2) z dnia 1 marca 2004 r. wprowadzającą dyrektywę Rady nr 64/432/EWG w sprawie dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem, odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez Państwa Członkowskie.
(5) Istnieją dodatkowe gwarancje dla Danii, Austrii, Finlandii, Szwecji i prowincji Bolzano we Włoszech.
Państwa te uznają swoje terytoria za wolne od bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy, natomiast Włochy przyjmują to stanowisko w odniesieniu do prowincji Bolzano.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy nr 64/432/EWG, przedstawiły one Komisji dokumentację pomocniczą, dowodzącą w szczególności, że sytuacja jest stale monitorowana.
(6) Do Państw Członkowskich lub ich regionów uznanych za wolne od tej choroby i aktualnie uwzględnionych w załączniku do decyzji Komisji nr 93/42/EWG(3) należy stosować tylko minimalne wymagania w zakresie wysyłki bydła do hodowli i produkcji do innych Państw Członkowskich.
(7) W zakresie standaryzacji testów na obecność BHV1 w laboratoriach, Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła serum silnie pozytywne, słabo pozytywne i negatywne jako międzynarodowe standardy OIE dla testów na obecność BHV1 dostępnych w Laboratoriach Referencyjnych OIE dla bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy wymienionego w Podręczniku Standardów dla Testów Diagnostycznych i Szczepionek(4).
(8) Wystąpiły problemy w wewnątrzwspólnotowym handlu bydłem pochodzącym z Państw Członkowskich, których status w zakresie bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy jest inny.
(9) Dla jasności i w celu zapewnienia językowej jednolitości środków należy połączyć w jednej decyzji zatwierdzenie programu niemieckiego i dodatkowych gwarancji w zakresie bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy oraz uchylić decyzję nr 2004/215/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się programy przedstawione przez Państwa Członkowskie wymienione w pierwszej kolumnie tabeli w załączniku I w zakresie kontroli i zwalczania infekcji bydlęcym wirusem opryszczki typu 1 (BHV1), zwanego dalej Ťbydlęcym zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicyť lub ŤIBRť , w regionach tych Państw Członkowskich wymienionych w drugiej kolumnie tabeli w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Bydło przeznaczone do hodowli i produkcji pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów niewymienionych w załączniku II, a przeznaczone dla Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I, musi spełniać co najmniej poniższe dodatkowe gwarancje:
a) musi pochodzić z gospodarstwa, w którym - zgodnie z oficjalnymi informacjami - w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie stwierdzono klinicznych ani patologicznych oznak bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy;
b) musi być izolowane w obiekcie zatwierdzonym przez odpowiednie władze przez 30 dni bezpośrednio poprzedzających transport; wszystkie zwierzęta przebywające w tym samym obiekcie muszą być wolne od klinicznych objawów bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy w tym okresie;
c) zwierzęta te i wszystkie inne sztuki bydła znajdujące się w tym samym obiekcie muszą przejść z wynikiem negatywnym test serologiczny wykonany na próbkach krwi pobranych nie wcześniej niż 21 dni po ich przybyciu do obiektu w celu wykrycia następujących przeciwciał:
i) w przypadku zwierząt szczepionych: przeciwciał przeciwko gE-glikoproteinie BHV1,
ii) w przypadku zwierząt nieszczepionych: przeciwciał przeciwko całemu BHV1.
2.
Przez odejście od pkt 1 odpowiednie władze Państw Członkowskich, z których zwierzęta pochodzą, mogą zezwolić na wysyłkę do gospodarstw mieszczących się w regionach wymienionych w załączniku I bydła spełniającego co najmniej jeden z poniższych warunków:
a) zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego wymienionego w załączniku I i z gospodarstw wolnych od BHV1, spełniających co najmniej wymagania określone w załączniku III;
b) zwierzęta są przeznaczone do produkcji mięsa i spełniają następujące warunki:
i) zwierzęta albo
pochodzą z gospodarstw wolnych od BHV1 zgodnych z definicją w załączniku III, lub
pochodzą od zaszczepionych matek, u których szczepienia są regularnie ponawiane, lub
są regularnie szczepione i szczepienia te są ponawiane przy pomocy szczepionki niezawierającej gE, zgodnie z instrukcją producenta, lub
w Państwie Członkowskim, z którego pochodzą, przeszły z wynikiem negatywnym test serologiczny na obecność przeciwciał wymienionych w pkt 1 ust. c, przeprowadzony na próbce krwi pobranej w ciągu 14 dni poprzedzających wysyłkę; oraz
ii) są transportowane bez kontaktu ze zwierzętami o niższym statusie zdrowotnym do gospodarstwa o nieznanym statusie BHV1 w docelowym Państwie Członkowskim wymienionym w załączniku I, w którym - zgodnie z zatwierdzonym krajowym programem zwalczania choroby - wszystkie zwierzęta są tuczone w pomieszczeniu zamkniętym i z którego mogą być transportowane wyłącznie bezpośrednio do rzeźni;
c) zwierzęta pochodzą z gospodarstw, w których wszystkie sztuki bydła w wieku przekraczającym 15 miesięcy zostały zaszczepione i szczepienia te są regularnie powtarzane, a wszystkie zwierzęta w gospodarstwie w wieku przekraczającym 9 miesięcy przeszły z wynikiem negatywnym test serologiczny na obecność przeciwciał przeciwko gE-glikoproteinie BHV1 w odstępach nieprzekraczających 12 miesięcy i wszystkie zwierzęta przeszły z wynikiem negatywnym test na obecność przeciwciał określony w pkt 1 ust. c ppkt i), przeprowadzony na próbkach krwi pobranych w ciągu 14 dni poprzedzających wysyłkę;
d) zwierzęta pochodzą z gospodarstw wolnych od BHV1 zgodnych z definicją w załączniku III, mieszczących się w Państwach Członkowskich, w których istnieje obowiązek zgłaszania przypadków bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy i w których w promieniu 5 km wokół gospodarstwa nie stwierdzono klinicznych ani patologicznych oznak infekcji BHV1 w ciągu 30 poprzedzających dni, a zwierzęta przeszły z wynikiem negatywnym test na obecność przeciwciał wymieniony w pkt 1 ust. c, przeprowadzony na próbce krwi pobranej w ciągu 14 dni poprzedzających wysyłkę.
3.
Bydło rzeźne pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów niewymienionych w załączniku II, przeznaczone dla Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I, będzie transportowane bezpośrednio do rzeźni docelowej lub do zatwierdzonego ośrodka grupującego, skąd będzie transportowane do rzeźni w celu uboju zgodnie z art. 7 tiret drugie dyrektywy nr 64/432/EWG.
4.
W pkt 4 sekcji C certyfikatu zdrowia określonego we wzorze 1 w załączniku F do dyrektywy nr 64/432/EWG, dołączanego do bydła wymienionego w punkcie 1, podaje się następujące informacje:
a) po pierwszym tiret: ŤIBRť ,
b) po drugim tiret: ŤArt.
2 ust. ... pkt ... decyzji Komisji nr 2004/558/WEť .
Artykuł 3
1.
Bydło przeznaczone do hodowli i produkcji pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów niewymienionych w załączniku II i przeznaczone dla Państw Członkowskich lub ich regionów wolnych od bydlęcego zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy wymienionych w załączniku II musi spełniać następujące gwarancje dodatkowe:
a) musi odpowiadać gwarancjom dodatkowym przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a) i b);
b) bydło to i inne zwierzęta przebywające w tym samym miejscu izolacji wymienionym w art. 2 ust. 1 lit. b) musi uprzednio przejść z wynikiem negatywnym test serologiczny przeprowadzony na próbkach krwi pobranych nie wcześniej niż 21 dni po ich przybyciu do miejsca izolacji w celu odkrycia przeciwciał przeciw całemu BHV1;
c) nie mogą być uprzednio szczepione przeciw bydlęcemu zakaźnemu zapaleniu nosa i tchawicy.
2.
Bydło rzeźne pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów niewymienionych w załączniku II i przeznaczone dla Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku II będzie transportowane bezpośrednio do rzeźni docelowej w celu uboju zgodnie z art. 7 tiret pierwsze dyrektywy nr 64/432/EWG.
3.
W pkt 4 sekcji C certyfikatu zdrowia określonego we wzorze 1 w załączniku F do dyrektywy nr 64/432/EWG, dołączanego do bydła wymienionego w punkcie 1, podaje się następujące informacje:
a) po pierwszym tiret: ŤIBRť ,
b) po drugim tiret: ŤArt. 3 decyzji Komisji nr 2004/558/WEť .
Artykuł 4
Bydło przeznaczone do hodowli i produkcji pochodzące z Państwa Członkowskiego lub jego regionu wymienionego w załączniku II i przeznaczone dla Państwa Członkowskiego lub jego regionu wymienionego w załączniku I lub II musi odpowiadać warunkom przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a).
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią standaryzację testów serologicznych wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. c) ppkt ii) i w art. 3 ust. 1 lit. b), wykrywających przeciwciała przeciw całemu BHV1, przeciw serum silnie pozytywnemu, słabo pozytywnemu i negatywnemu przyjętym jako międzynarodowe standardy OIE dla testów BHV1.
Artykuł 6
Uchyla się decyzję nr 2004/215/WE.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji z dnia 20 lipca 2004 r. dotycząca wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych i salmonelli oraz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie salmonelli (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2781) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/564/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniającą decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 92/117/EWG(1), w szczególności jej art. 10 ust. 1, 2 i 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność(2), w szczególności jego art. 11 ust. 1, 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych i wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie salmonelli zostały wyznaczone na mocy dyrektywy Rady 92/117/EWG(3).
Dyrektywa 2003/99/WE przewiduje uchylenie dyrektywy 92/117/EWG z dniem 12 czerwca 2004 r.
(2) Na mocy dyrektywy 2003/99/WE Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ma być odpowiedzialny za realizację zadań równorzędnych tym, które wykonywało wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych.
Niemniej jednak, dla zapewnienia sprawnego wprowadzenia nowego porządku, uznaje się za właściwe utrzymanie przez ograniczony okres dotychczasowego wspólnotowego laboratorium w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych.
Z tego względu to laboratorium powinno być ponownie wyznaczone na wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu zapewnienia weryfikacji zgodności z przepisami prawa dotyczącymi pasz i żywności oraz zasadami zdrowia i dobrostanu zwierząt(4) wyznacza wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie salmonelli, ustanowione na mocy dyrektywy 92/117/EWG, do przeprowadzania analiz i badań chorób odzwierzęcych (salmonelli), począwszy od 1 stycznia 2006 r.
Do tego dnia, by uniknąć sytuacji, w której we Wspólnocie nie byłoby takiego laboratorium, to laboratorium powinno być tymczasowo ponownie wyznaczone na wspólnotowe laboratorium w zakresie salmonelli.
(4) Do celów zarządzania finansowego należy wyjaśnić, że ponowne wyznaczenie wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, o których mowa powyżej, powinno obowiązywać, począwszy od dnia, w którym traci moc dyrektywa 92/117/EWG.
(5) Należy precyzyjnie ponownie określić zakres obowiązków i zadań wspólnotowego laboratorium referencyjnego w zakresie salmonelli oraz odpowiednich krajowych laboratoriów referencyjnych, w ramach nowych uregulowań ustanowionych dyrektywą 2003/99/WE i rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003.
Wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie salmonelli dotychczas zasadniczo prowadziło działalność w dziedzinie żywego drobiu i wprowadzanie zmian do programu pracy tego laboratorium na rok 2004 nie jest właściwe.
Nowe obszary kompetencji wspólnotowego laboratorium referencyjnego i krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie salmonelli powinny obowiązywać dopiero, począwszy od 1 stycznia 2005 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bundesinstitut für Risikobewertung, Berlin, Niemcy, wyznacza się, do 31 grudnia 2004 r. , na wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych.
Artykuł 2
1.
Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu, Bilthoven, Niderlandy, wyznacza się, do 31 grudnia 2005 r. , na wspólnotowe laboratorium w zakresie salmonelli.
2.
Obowiązki i zadania laboratorium referencyjnego, o którym mowa w ust. 1, są określone w załączniku I. Stosują się one w odniesieniu do dziedzin innych niż żywy drób, począwszy od 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Obowiązki i zadania krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie salmonelli są określone w załączniku II.
Stosują się one do dziedzin innych niż żywy drób, począwszy od 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 12 czerwca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie organizacji wspólnych lotów w celu wydalenia z terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich, obywateli państw trzecich, którzy podlegają indywidualnemu nakazowi wydalenia
(2004/573/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Włoskiej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szeroko zakrojony plan w celu zwalczania nielegalnej imigracji i handlu ludźmi w Unii Europejskiej [2], zatwierdzony przez Radę w dniu 28 lutego 2002 r., który został stworzony na podstawie komunikatu Komisji z dnia 15 listopada 2001 r. dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wspólnej polityki dotyczącej nielegalnej imigracji, ustanawia, że polityka readmisji i wydalania jest integralnym i istotnym elementem walki z nielegalną imigracją.
W tym celu Szeroko Zakrojony Plan podkreśla konieczność wzmocnienia kilku praktycznych środków, włącznie z ustanowieniem wspólnego podejścia i współpracy między Państwami Członkowskimi w odniesieniu do wprowadzenia w życie środków wydalania.
Dlatego powinny zostać przyjęte wspólne normy procedur wydalania.
(2) Plan zarządzania granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej, zatwierdzony przez Radę w dniu 13 czerwca 2002 r., który został stworzony na podstawie komunikatu Komisji z dnia 7 maja 2002 r. dla Rady i Parlamentu Europejskiego "Ku zintegrowanemu zarządzaniu granicami zewnętrznymi Państw Członkowskich Unii Europejskiej", przewiduje racjonalne operacje repatriacji jako jeden ze środków i działań zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
(3) Program Działań na rzecz Wydalenia, zatwierdzony przez Radę w dniu 28 listopada 2002 r., który został stworzony na podstawie Zielonej Księgi Komisji z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie polityki wydalania nielegalnych rezydentów, jak również komunikatu Komisji z dnia 14 października 2002 r. dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowej polityki wydalania nielegalnych imigrantów, zaleca, jako jeden ze środków i działań z uwzględnieniem udoskonalonej współpracy operacyjnej między Państwami Członkowskimi, aby wydalanie obywateli państw trzecich będących nielegalnymi rezydentami w Państwie Członkowskim było tak skuteczne, jak to jest możliwe poprzez rozdział istniejących możliwości organizowania wspólnych lotów.
(4) Ważne jest unikanie próżni przez Wspólnotę w zakresie organizacji wspólnych lotów.
(5) Od dnia 1 maja 2004 r. Rada nie może działać z inicjatywy Państwa Członkowskiego.
(6) Rada wykorzystała wszelkie możliwości otrzymania na czas opinii Parlamentu Europejskiego.
(7) W tych wyjątkowych okolicznościach powinna zostać przyjęta decyzja bez opinii Parlamentu Europejskiego.
(8) Państwa Członkowskie mają wprowadzić w życie niniejszą decyzję z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, lub karaniu z dnia 10 grudnia 1984 r., Konwencję Genewską z dnia 28 lipca 1951 r. i Protokołu z Nowego Jorku do niej z dnia 31 stycznia 1967 r., odnoszącego się do statusu uchodźców, Konwencji Praw Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r., oraz Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2000 r. [3].
(9) Niniejsza decyzja powinna stosować się bez uszczerbku dla odpowiednich instrumentów międzynarodowych w zakresie wydalenia drogą powietrzną, takich jak Załącznik 9 do Konwencji z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (ICAO) z 1944 r. oraz odnośnych dokumentów Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC).
(10) Niewiążące Wspólne wytyczne w sprawie postanowień dotyczących tajności w odniesieniu do wspólnych wydaleń droga powietrzną powinny zapewniać użyteczną pomoc we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji.
(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nim związana, ani mu nie podlega.
Jednakże uwzględniając, że niniejsza decyzja rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania podejmuje decyzję o wprowadzeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji przez Radę.
(12) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dnia 18 maja 1999 r. dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych ustaleń w związku ze stosowaniem tej Umowy [5].
W wyniku procedur określonych w wymienionej wyżej Umowie prawa i obowiązki wypływające z niniejszej decyzji stosuje się również do tych dwóch państw oraz w stosunkach pomiędzy tymi państwami a Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, do których niniejsza decyzja jest adresowana.
(13) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest koordynacja wspólnych wydaleń drogą powietrzną z jednego lub więcej Państw Członkowskich, obywateli państw trzecich, którzy podlegają indywidualnemu nakazowi wydalenia (zwanych dalej obywatelami państw trzecich).
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
a) "obywatel państw trzecich" oznacza każdą osobę, która nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, Republiki Islandii lub Królestwa Norwegii;
b) "organizujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które jest odpowiedzialne za organizację wspólnych lotów;
c) "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które uczestniczy we wspólnych lotach zorganizowanych przez organizujące Państwo Członkowskie;
d) "wspólny lot" oznacza transport obywateli państw trzecich przewożonych przez wybranego do tego celu przewoźnika lotniczego;
e) "operacje wydalenia" oraz "wspólne wydalenia droga powietrzną" oznaczają wszelkie działania, które są niezbędne w celu wydalenia obywateli państw trzecich, włącznie z transportem na wspólnych lotach;
f) "eskorta(-y)" oznacza(-ją) personel ochrony odpowiedzialny za towarzyszenie obywatelom państw trzecich we wspólnych lotach i osoby odpowiedzialne za opiekę medyczną i tłumaczy.
Artykuł 3
Władze krajowe
Każde Państwo Członkowskie powołuje władze krajowe odpowiedzialne za zorganizowanie oraz/lub uczestniczące we wspólnych lotach i zakomunikowanie istotnych informacji innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Zadania organizującego Państwa Członkowskiego
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które jest otwarte na uczestnictwo innych Państw Członkowskich, podejmuje decyzję o zorganizowaniu wspólnych lotów w celu wydalenia obywateli państw trzecich, informuje władze krajowe tych Państw Członkowskich.
2.
Władze krajowe organizującego Państwa Członkowskiego przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że wspólne loty przeprowadzane są właściwie.
W szczególności:
a) wybierają przewoźnika lotniczego i ustalają z wybranym przewoźnikiem lotniczym wszelkie właściwe koszty wspólnego lotu, oceniają odpowiednie zobowiązania umowne oraz zapewniają, że podejmowane są wszelkie właściwe środki w celu przeprowadzenia wspólnego lotu włącznie z zapewnieniem właściwej pomocy obywatelom państw trzecich i eskort;
b) żądają i otrzymują od państw trzecich tranzytu i miejsca przeznaczenia, zezwolenia, które są wymagane do wprowadzenia w życie wspólnego lotu;
c) wykorzystują kontakty i czynią odpowiednie uzgodnienia w celu organizacji wspólnego lotu z uczestniczącymi Państwami Członkowskimi.
d) definiują szczegóły i procedury operacyjne oraz ustalają, w porozumieniu z uczestniczącymi Państwami Członkowskimi, liczbą eskort, które są właściwe w stosunku do liczby wydalanych obywateli państw trzecich;
e) dokonują wszelkich właściwych ustaleń finansowych z uczestniczącymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 5
Zadania uczestniczącego Państwa Członkowskiego
Jeżeli uczestniczące decyduje się uczestniczyć we wspólnym locie, uczestniczące Państwo Członkowskie:
a) informuje władze krajowe organizującego Państwa Członkowskiego o swoim zamiarze uczestniczenia we wspólnym locie, określając liczbę wydalanych obywateli państw trzecich;
b) dostarcza odpowiednią liczbę eskort w stosunku do każdego wydalanego obywatela państwa trzeciego.
Jeżeli eskorty zapewniane są w całości przez organizujące Państwo Członkowskie, każde uczestniczące Państwo Członkowskie zapewnia obecność przynajmniej dwóch przedstawicieli na pokładzie.
Ci przedstawiciele, którzy mają taki sam status jak eskorty, są odpowiedzialni za dowiezienie obywateli państw trzecich, za których są odpowiedzialni do ich kraju przeznaczenia.
Artykuł 6
Wspólne cele
Organizujące Państwo Członkowskie i każde uczestniczące Państwo Członkowskie:
a) zapewnia, że każdy obywatel państwa trzeciego i eskorty posiadają ważny dokument podróży oraz inne niezbędne dokumenty, takie jak wizy tranzytowe i/lub wjazdowe, zaświadczenia lub inne dokumenty;
b) informuje, tak szybko, jak to możliwe, swoje przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne w państwach trzecich tranzytu i celu o uzgodnieniach dotyczących wspólnego lotu w celu uzyskania niezbędnej pomocy.
Artykuł 7
Klauzula konchowa
W przeprowadzaniu wspólnych wydaleń drogą powietrzną Państwa Członkowskie uwzględniają Wspólne wytyczne w sprawie postanowień dotyczących tajności w odniesieniu do wspólnych wydaleń drogą powietrzną.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 9 Adresaci
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie zawarcia umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Europejską Agencją Kosmiczną
(2004/578/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Wspólnot Komisja wynegocjowała umowę z Europejską Agencją Kosmiczną.
(2) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 25 listopada 2003 r. pod warunkiem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie.
(3) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Europejską Agencją Kosmiczną
Tekst umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty aktu zatwierdzenia, określonego w art. 12 ust. 1 umowy ramowej, w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na to, aby stała się ona dla niej wiążąca.
Decyzja Komisji z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie wprowadzenia wzoru świadectwa zdrowia w celu przywozu do Wspólnoty psów, kotów i fretek w celach handlowych (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 1947) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/595/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnoty Europejskie,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A sekcja I do dyrektywy 90/425/EWG(1), w szczególności jej art. 17 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/65/EWG określa wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i embrionów.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych stosujących się do niekomercyjnych przewozów zwierząt domowych i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG(2) określa wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i zasady odnoszące się do kontrolowania takich przewozów.
Jednym z celów tego rozporządzenia jest zapewnienie spójności zasad stosujących się do handlu oraz niekomercyjnych przewozów zwierząt i uniknięcie nadużyć.
(3) Ponadto rozporządzenie (WE) nr 998/2003 zmienia dyrektywę 92/65/EWG w taki sposób, że dyrektywa stanowi, iż przedmiotem handlu mogą być wyłącznie psy, koty i fretki spełniające wymagania określone w tym rozporządzeniu.
(4) W związku z tym celowe jest wprowadzenie dla przywozu do Wspólnoty w celach handlowych psów, kotów i fretek zasad odpowiadających niekomercyjnym przywozom tych zwierząt, przy zachowaniu badania klinicznego wymaganego zgodnie z art. 16 dyrektywy (WE) 92/65/WE.
(5) Celowe jest zapewnienie, że zasady i reguły stosowane przez urzędników wydających świadectwa w państwach trzecich zapewniają wystarczające gwarancje.
Dlatego należy zatwierdzać wyłącznie przywóz do Wspólnoty przeznaczonych na sprzedaż psów, kotów i fretek pochodzących z krajów wymienionych w Załączniku do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. zawierającym listę państw trzecich lub części państw trzecich, określającym warunki dotyczące zdrowia zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz warunki dotyczące świadectw weterynaryjnych dla celów przywozu niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa(3), lub w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(6) Wzór świadectwa dla niekomercyjnych przewozów z krajów trzecich psów, kotów i fretek został ustanowiony decyzją 2004/203/WE(4), zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 998/2003.
Należy zatem wprowadzić wzór świadectwa dla celów przywozu do Wspólnoty przeznaczonych na sprzedaż psów, kotów i fretek.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 zmieniło art. 10 dyrektywy 92/65/EWG w celu dostosowania warunków odnoszących się do handlu psami, kotami i fretkami do warunków dotyczących niekomercyjnych przewozów, a wskutek tego powinna zostać zniesiona decyzja Komisji 94/273/CE z 18 kwietnia 1994 r. dotycząca świadectw weterynaryjnych służących do wprowadzania na rynek Zjednoczonego Królestwa i Irlandii psów i kotów niepochodzących z tych krajów(5).
(8) Środki przewidziane dla tej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczą przywóz psów, kotów i fretek dla celów handlowych zgodnie z art. 16 dyrektywy 92/65/EWG, zgodnie z poniższymi wymaganiami:
a) zwierzęta pochodzą z państw trzecich wymienionych w: załączniku II do decyzji 79/542/EWG lub wymienionych w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003;
b) są one wyposażone w świadectwo zgodnie ze wzorem podanym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Świadectwo takie będzie wymagane przy wwozie z jakiegokolwiek kraju trzeciego wymienionego w lit. a) pierwszego akapitu do Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia, Szwecja czy Zjednoczone Królestwo oraz z jakiegokolwiek państwa trzeciego wymienionego w sekcji 2 części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 przy wwozie do Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa.
Artykuł 2
Decyzja 94/273/CE traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 października 2004 r .
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 626/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
zmieniająca decyzję nr 508/2000/WE ustanawiającą program "Kultura 2000"
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca program "Kultura 2000" [3] ustanowiła jednolity instrument finansowania i programowania współpracy kulturalnej na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
(2) Ważne jest zapewnienie ciągłości wspólnotowego działania w dziedzinie kultury w wykonywaniu obowiązków Wspólnoty na mocy art. 151 Traktatu.
(3) Program "Kultura 2000" należy zatem przedłużyć o dwa lata, do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Zmiana perspektywy finansowej w związku z rozszerzeniem przewiduje zwiększony pułap w pozycji 3, który musi być przestrzegany przez organy legislacyjne przy przedłużaniu istniejących programów.
(5) Istotne jest, aby Komisja dostarczyła pełne i szczegółowe sprawozdanie oceniające program "Kultura 2000" do dnia 31 grudnia 2005 r., aby umożliwić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie rozważenie wniosku dla nowego programu ramowego dla wspólnotowego działania w dziedzinie kultury, ogłoszonego dla 2004 r. i którego wejście w życie jest planowane na 2007 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 508/2000/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit pierwszy, datę 31 grudnia 2004 r. zastępuje się datą 31 grudnia 2006 r.;
2. w art. 3 akapit pierwszy, kwotę 167 milionów EUR zastępuje się kwotą 236,5 milionów EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Protokołu w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej
(2004/636/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zatłoczenie przestrzeni powietrznej i nadchodzące wprowadzenie Wspólnej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej wymagają podjęcia natychmiastowych środków na poziomie Wspólnoty oraz w ramach Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej (Eurocontrol).
(2) Wspólnota posiada wyłączne kompetencje lub kompetencje dzielone z jej Państwami Członkowskimi w niektórych obszarach objętych międzynarodową konwencją Eurocontrol, odnoszącą się do współpracy w celu zapewnienia bezpieczeństwa nawigacji lotniczej z dnia 13 grudnia 1960 r., wielokrotnie zmienianą, ujednoliconą przez protokół otwarty do podpisu dnia 27 czerwca 1997 r. (konwencja poprawiona).
Przystąpienie Wspólnoty do Eurocontrol w celu wykonywania takich kompetencji jest dozwolone na mocy art. 40 konwencji poprawionej.
(3) Komisja wynegocjowała z Umawiającymi się Stronami Eurocontrol w imieniu Wspólnoty protokół w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Eurocontrol (Protokół).
(4) Protokół został podpisany w Brukseli dnia 8 października 2002 r. w imieniu Wspólnoty, pod warunkiem jego zawarcia.
(5) Aby wypełnić wzajemne zobowiązania współpracy Wspólnoty i Państw Członkowskich, Wspólnota i Państwa Członkowskie, które są członkami Eurocontrol, powinny jednocześnie ratyfikować Protokół i konwencję poprawioną w celu zapewnienia pełnego i jednolitego stosowania ich postanowień we Wspólnocie.
(6) Protokół powinien zostać zatwierdzony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczania osoby(osób) umocowanych do deponowania instrumentu ratyfikacji rządowi Królestwa Belgii w imieniu Wspólnoty, zgodnie z art. 9 ust. 2 Protokołu, wraz z deklaracjami kompetencji dołączonymi do niniejszej decyzji.
Instrument ratyfikacji Protokołu przez Wspólnotę zostaje zdeponowany wraz z dokumentami ratyfikacyjnymi Protokołu i konwencji rewidowanej przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Decyzja Rady z dnia 13 września 2004 r. zmieniająca rozporządzenie (WE) 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym w celu uwzględnienia przystąpienia Malty (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/650/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r.(1), w szczególności jego art. 57,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku niektórych aktów przyjętych przez Unię Europejską, których ważność zostaje przedłużona po dniu 1 maja 2004 r. i wymagają dostosowania z powodu przystąpienia, konieczne zmiany nie zostały ujęte w Akcie Przystąpienia z 2003 r., w szczególności w jego załączniku II.
(2) Jednym z aktów jest rozporządzenie (WE) nr 998/2003(2) Parlamentu Europejskiego i Rady, określające warunki weterynaryjne, w szczególności odnoszące się do przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek.
(3) Malta, która stosowała dotychczas system sześciomiesięcznej kwarantanny w przypadku przywozu odpowiednich gatunków, zrezygnowała z tej procedury w celu transpozycji i wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 998/2003 z dniem 3 lipca 2004 r .
(4) Podczas negocjacji dotyczących rozszerzenia uznano, że Malta, jako wyspa niedotknięta wścieklizną, której sytuacja sanitarna jest podobna do tej w Szwecji, Irlandii i Wielkiej Brytanii, w związku z czym Malta powinna być traktowana tak samo, jak te trzy Państwa Członkowskie.
(5) Stosując rozporządzenie (WE) nr 998/2003, które dzieli Państwa Członkowskie na dwie kategorie w zależności od strategii przeprowadzanej przez nie walki ze wścieklizną, przy czym Szwecja, Irlandia i Wielka Brytania otrzymały przejściowy pięcioletni okres na kontrole psów, kotów i fretek wwożonych na ich terytorium.
(6) Należy zatem dodać Maltę do listy Państw Członkowskich, którym przyznano okres przejściowy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 998/2003.
(7) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 998/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1:
w pierwszym ustępie w pierwszym zdaniu dodaje się wyraz ŤMaltyť po wyrazie ŤIrlandiiť ;
w akapicie trzecim wyrazy Ťtymi trzema Państwami Członkowskimiť zastępuje się wyrazami Ťtymi czterema Państwami Członkowskimiť ;
2) w załączniku II, ŤWykazy państw i terytoriówť , części A, wyraz ŤMaltať dodaje się po wyrazie ŤIrlandiať .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich .
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji z dnia 6 kwietnia 2004 r. ustanawiająca zmienione ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom i zmieniająca decyzję 2000/40/WE (notyfikowana jako dokument K(2004) 1414) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2004/669/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego(1), w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi, po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi, którego właściwości umożliwiają znaczne przyczynienie się do ulepszeń mających związek z zasadniczymi aspektami środowiskowymi.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczegółowe kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego są ustalane dla poszczególnych grup produktów.
(3) Stanowi ono również, że przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego oraz wymogów oceny i weryfikacji, dotyczącej tych kryteriów, ma miejsce w odpowiednim czasie przed zakończeniem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla danej grupy produktów.
(4) W celu odzwierciedlenia rozwoju wydarzeń na rynku, właściwe jest dokonanie przeglądu kryteriów ekologicznych ustanowionych na mocy decyzji Komisji 2000/40/WE z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającej ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom(2).
Jednocześnie powinno się zmienić okres obowiązywania tej decyzji.
(5) Należy przyjąć nową decyzję ustanawiającą szczegółowe kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, która powinna obowiązywać przez okres 3 lat.
(6) Należy przyznać okres przejściowy nie dłuższy niż 18 miesięcy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 maja 2004 r. lub którzy przed tym terminem złożyli wniosek o przyznanie oznakowania, aby mieli wystarczająco dużo czasu na dostosowanie swoich produktów do nowych kryteriów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są oparte na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego ustanowiony na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu przyznania oznakowania ekologicznego dla chłodziarek, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, urządzenie musi zaliczać się do grupy produktów Ťchłodziarkiť zgodnie z określeniem zawartym w art. 2, a także musi spełniać kryteria ekologiczne przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Grupa produktów Ťchłodziarkiť obejmuje wszystkie elektryczne, działające w sieci elektrycznej domowe chłodziarki, kabiny do przechowywania mrożonej żywności, zamrażarki i ich połączenia.
Wyłącza się urządzenia, które mogą również wykorzystywać inne źródła zasilania, takie jak baterie.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych, numer kodu nadany grupie produktów Ťchłodziarkiť to Ť012ť .
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 2000/40/WE otrzymuje brzmienie:
ŤArtykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2004 r. ť .
Artykuł 5
Niniejszą decyzję, z wyjątkiem art. 4, stosuje się od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 maja 2007 r.
Producenci produktów zaliczających się do grupy produktów Ťchłodziarkiť , którym przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 maja 2004 r. mogą nadal używać tego oznakowania do dnia 31 października 2005 r.
Producentom produktów zaliczających się do grupy produktów Ťchłodziarkiť , którzy wystąpili przed dniem 1 maja 2004 r. z wnioskiem o przyznanie oznakowania ekologicznego w odniesieniu do tych produktów, można przyznać oznakowanie ekologiczne na zasadach określonych w decyzji 2000/40/WE.
W takich przypadkach oznakowanie może być stosowane do dnia 31 października 2005 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4011) (2004/696/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii(1), w szczególności jej art. 24 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły Komisji programy zwalczania i monitorowania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych (TSE), dla których chciałyby uzyskać udział finansowy Wspólnoty.
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej(2), programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt będą finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej będą mieć zastosowanie art. 8 i 9 tego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych(3), ustanawia zasady monitorowania i zwalczania TSE u bydła, owiec i kóz.
(4) Ustalając wykazy programów zwalczania i monitorowania TSE, kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r., oraz proponowany poziom i maksymalną kwotę udziału w odniesieniu do każdego programu, należy uwzględnić zarówno znaczenie poszczególnych programów dla Wspólnoty, jak i wielkość dostępnych środków.
(5) Państwa Członkowskie przekazały Komisji informacje umożliwiające jej ocenę zainteresowania Wspólnoty udziałem finansowym w programach na rok 2005.
(6) Komisja rozpatrzyła każdy z programów z punktu widzenia weterynaryjnego i finansowego i uznaje, że programy powinny być włączone do wykazów programów kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 roku.
Udział w zakresie monitorowania TSE dotyczy wdrożenia szybkich testów, a w zakresie zwalczania TSE dotyczy likwidacji zwierząt, u których wykryto chorobę, oraz genotypowania zwierząt.
(7) Ze względu na znaczenie tych środków dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, jak również stosunkowo niedawne wprowadzenie programów monitorowania w porównaniu z tradycyjnymi programami zwalczania chorób oraz obowiązek stosowania tych programów we wszystkich Państwach Członkowskich, należy zapewnić wysoki poziom pomocy finansowej ze strony Wspólnoty.
(8) W związku z powyższym właściwe jest przyjęcie wykazu programów kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. i ustalenie poziomu oraz maksymalnej kwoty udziału.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Programy monitorowania TSE (BSE i trzęsawki owiec) wymienione w załączniku I kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1, proponowany poziom i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Programy zwalczania BSE wymienione w załączniku II kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1, proponowany poziom i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Programy zwalczania trzęsawki owiec wymienione w załączniku III kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1, proponowany poziom i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 lipca 2004 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
(2004/731/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na swoim posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do otwarcia negocjacji zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) W następstwie upoważnienia do otwarcia negocjacji Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Bośnią i Hercegowiną w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 4 października 2004 r.
w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich
(2004/740/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejska strategia zatrudnienia odgrywa wiodącą rolę w osiąganiu celów polityki zatrudnienia i rynku pracy w ramach strategii lizbońskiej.
Reforma europejskiej strategii zatrudnienia w 2003 r. położyła nacisk na orientację średnioterminową i na wagę wprowadzania w życie pełnego zakresu polityk zalecanych w wytycznych dotyczących zatrudnienia.
(2) Powinno dokonywać się pełnego przeglądu wytycznych dotyczących zatrudnienia jedynie co trzy lata, a w międzyczasie ich aktualizacja powinna być ściśle ograniczona.
Europejska Grupa Specjalna ds. Zatrudnienia zarekomendowała raczej ściślejsze zalecenia i skuteczniejsze wykorzystanie systemu oceny współpracowników, aniżeli dokonywanie dalszych zmian w wytycznych.
(3) Wnioski wyciągnięte przez Europejską Grupę Specjalną ds. Zatrudnienia oraz zbadanie krajowych planów działania Państw Członkowskich w zakresie zatrudnienia zawartych we Wspólnym Sprawozdaniu na temat zatrudnienia za okres 2003-2004 wykazują, że Państwa Członkowskie oraz partnerzy społeczni powinni dać pierwszeństwo zwiększeniu zdolności dostosowania pracowników i przedsiębiorstw do zmiennych warunków ekonomicznych i wymogów rynku pracy, zachęcać więcej osób do wejścia i pozostania na rynku pracy i uczynić pracę rzeczywistym wyborem dla wszystkich, m.in. ułatwiając bezrobotnym młodym ludziom dostęp do pierwszej pracy i zachęcając starszych pracowników do pozostania na rynku pracy, inwestować coraz skuteczniej w kapitał ludzki i kształcenie ustawiczne, jak również w prace badawczo-rozwojowe, w tym w płaszczyzny doskonalenia, oraz zapewniać skuteczne wprowadzanie w życie reform poprzez lepsze zarządzanie, w tym również poprzez starania mające na celu poprawienie demokratycznego zaangażowania, przekonywanie obywateli o potrzebie reform i wzmacnianie związków między finansowaniem z UE, zwłaszcza z Europejskiego Funduszu Społecznego, a wprowadzaniem w życie europejskich wytycznych dotyczących zatrudnienia.
Priorytety te są w pełni zgodne z obecnymi wytycznymi i mogą być realizowane w ich kontekście.
(4) Wytyczne dotyczące zatrudnienia stosują się do nowych Państw Członkowskich od chwili ich przystąpienia.
(5) Oprócz wytycznych dotyczących zatrudnienia, Państwa Członkowskie powinny w pełni wprowadzać w życie ogólne wytyczne polityki gospodarczej oraz zapewnić całkowitą zgodność swoich działań z utrzymaniem zdrowych finansów publicznych i stabilizacją makroekonomiczną.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia Państw Członkowskich wyszczególnione w załączniku do decyzji Rady nr 2003/578/WE z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia Państw Członkowskich [3] pozostają w mocy i zostają uwzględnione przez Państwa Członkowskie w ich polityce zatrudnienia.
Decyzja Rady
z dnia 28 czerwca 2004 r.
dotycząca mianowania przedstawiciela Francji członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2004/742/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę zaproponowaną przez rząd Francji,
po zasięgnięciu opinii Komisji Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Pani Laure BATUT zostaje mianowana członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce pana Jean-Marca BILQUEZA, na czas pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 20 września 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
dotycząca mianowania przedstawiciela Belgii członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2004/743/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę zaproponowaną przez rząd Belgii,
po zasięgnięciu opinii Komisji Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym pan Tony VANDEPUTTE zostaje mianowany członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce pana Wilfrieda BEIRNAERTA, na czas pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 20 września 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2004 r.
w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Hiszpanii
(2004/745/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. [1] Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2002 r. do 25 stycznia 2006 r.
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Pana José BONO MARTINEZA, o czym Rada została poinformowana w dniu 24 czerwca 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pan José María BARREDA FONTES, Presidente-Gobierno de Castilla-La Mancha, zostaje mianowany członkiem Komitetu Regionów na miejsce Pana José BONO MARTINEZA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 18 października 2004 r.
w sprawie spełnienia warunków ustanowionych w art. 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego
(2004/746/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,
uwzględniając Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego, w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony [1] wszedł w życie z dniem 1 lutego 1995 r.
(2) Artykuł 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego stanowi, że w ciągu pierwszych pięciu lat po wejściu w życie niniejszego Układu i na zasadzie odstępstwa od ust. 1 pkt. iii) tego artykułu Bułgaria może, w drodze wyjątku, w odniesieniu do wyrobów stalowych udzielać pomocy publicznej w celach restrukturyzacji, pod warunkiem że zapewni to rentowność firm korzystających z pomocy w normalnych warunkach rynkowych po zakończeniu okresu restrukturyzacji, że wysokość i intensywność takiej pomocy są ściśle ograniczone do poziomu absolutnie niezbędnego dla przywrócenia takiej rentowności i są stopniowo redukowane oraz pod warunkiem, że program restrukturyzacji jest powiązany z ogólną racjonalizacją i ograniczeniem całkowitej zdolności produkcyjnej w Bułgarii.
(3) Wyżej wymieniony wstępny okres pięcioletni wygasł 31 grudnia 1997 r.
(4) Republika Bułgarii wniosła o przedłużenie wyżej wymienionego okresu w dniu 21 listopada 2002 r.
(5) Właściwe jest przedłużenie tego okresu, począwszy od 1 stycznia 1998 r. o kolejne osiem lat lub do daty przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
(6) W tym celu 21 listopada 2002 r. został podpisany przez Wspólnotę i Bułgarię Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego i począwszy od tej daty, jest on tymczasowo stosowany.
(7) Zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od przedłożenia Komisji przez Bułgarię programu restrukturyzacji oraz planów operacyjnych, spełniających wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego oraz uprzednio ocenionych i zatwierdzonych przez Krajowy Urząd ds. Pomocy Państwa (Komisja Ochrony Konkurencji).
(8) W marcu 2004 r. Bułgaria przedłożyła Komisji program restrukturyzacji oraz plan operacyjny dla jedynego przedsiębiorstwa, które skorzystało lub w dalszym ciągu korzysta z pomocy państwa przyznanej na restrukturyzację.
(9) Zgodnie z art. 3 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od wydania przez Komisję ostatecznej oceny programu restrukturyzacji i planów operacyjnych.
(10) Komisja wydała ostateczną ocenę przedłożonego przez Bułgarię programu restrukturyzacji i planu operacyjnego; ocena ta wskazuje, że wdrażanie programu restrukturyzacji oraz planu operacyjnego pozwoli zainteresowanemu przedsiębiorstwu osiągnąć rentowność w normalnych warunkach rynkowych.
Z oceny wynika również, iż, zgodnie z planem, wielkość pomocy państwowej udzielanej na cele restrukturyzacji jest ściśle ograniczona do poziomu niezbędnego dla umożliwienia zainteresowanemu przedsiębiorstwu osiągnięcia rentowności oraz iż pomoc ta będzie stopniowo redukowana i wstrzymana do roku 2005.
Ocena przewiduje także osiągnięcie ogólnej racjonalizacji i zmniejszenia nadmiernych zdolności produkcyjnych firmy korzystającej z pomocy.
Przeprowadzona przez Komisję ocena wykazuje zatem, że program restrukturyzacji i plan operacyjny spełniają wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program restrukturyzacji i plan operacyjny przedłożone Komisji przez Bułgarię zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego są zgodne z wymogami art. 9 ust. 4 protokołu 2.
Artykuł 2
Niniejszym przedłuża się okres, w którym Bułgaria może, w drodze wyjątku, w odniesieniu do wyrobów stalowych udzielać pomocy publicznej w celach restrukturyzacji zgodnie z przepisami art. 9 ust. 4 protokołu 2, począwszy od 1 stycznia 1998 r. o kolejne osiem lat lub do daty przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, zgodnie z art. 1 Protokołu dodatkowego.
Decyzja Rady
z dnia 21 października 2004 r.
określająca ogólne podejście do ponownego rozdzielenia środków w ramach rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej
(2004/749/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr (WE) 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [1], w szczególności jego art. 15 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. na posiedzeniu w Kopenhadze Rada Europejska zatwierdziła wyniki negocjacji, które doprowadziły w 2004 r. do przyjęcia do Wspólnoty ośmiu krajów obecnie objętych postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1267/1999.
W związku z powyższym, w okresie 2004-2006 zobowiązania tego rozporządzenia będą dotyczyć wyłącznie Bułgarii i Rumunii.
(2) Przyjmując przedstawione przez Komisję "wytyczne co do drogi jaką należy podążać" dla Bułgarii i Rumunii, Rada Europejska na posiedzeniu w Kopenhadze założyła, w drodze ogólnego sposobu podejścia do ponownego rozdzielenia środków, iż współczynnik ponownego rozdzielenia środków powinien wynosić odpowiednio 30/70, zgodnie z programem PHARE ustanowionym na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [2], zgodnie ze Specjalnym Programem Akcesyjnym na rzecz Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (SAPARD) ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 [3] oraz z Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej (ISPA), utworzonym na mocy rozporządzenia nr 1267/1999.
(3) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999, przy ustaleniu współczynnika bierze się pod uwagę potrzeby Bułgarii i Rumunii oraz ich zdolność do przyjęcia pomocy, jak również kryteria określone w art. 4 tego rozporządzenia.
(4) Ponieważ współczynnik 30/70 ma zastosowanie w całym okresie od 2004 do 2006 r., właściwym jest dokonanie indykatywnego rocznego podziału ogółu środków przy zastosowaniu tego współczynnika.
(5) W związku z powyższym ogólny sposób podejścia do ponownego rozdzielenia środków pomiędzy pozostałe kraje beneficjentów, a mianowicie Bułgarię i Rumunię, powinien opierać się na zastosowaniu współczynnika 30/70 w ciągu całego trzyletniego okresu od 2004 do 2006 r., a indykatywny roczny podział ogółu środków powinien być określony zgodnie ze skalą odzwierciedlającą ten ogólny współczynnik,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy zastosowaniu ogólnego sposobu podejścia na okres od 2004 do 2006 r. środki, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1267/1999, będą ponownie rozdzielone pomiędzy Bułgarię i Rumunię zgodnie ze współczynnikiem 30/70, odpowiednio, na ten okres jako całość.
Podczas trzyletniego okresu, o którym mowa w ust. 1, roczny podział środków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1267/1999 ustalony będzie przy zastosowaniu indykatywnego współczynnika 65 % do 75 % ogółu środków dla Rumunii i 25 % do 35 % ogółu środków dla Bułgarii.
Decyzja Rady
z dnia 21 października 2004 r.
w sprawie otwarcia negocjacji w sprawie porozumienia dotyczącego stosunków walutowych z Księstwem Andory
(2004/750/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/548/WE z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stanowiska, jakie powinna zająć Wspólnota odnośnie do porozumienia dotyczącego stosunków walutowychz Księstwem Andory [1], w szczególności jej art. 8,
uwzględniając zalecenie Komisji [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Otwarcie negocjacji w sprawie porozumienia z Księstwem Andory (zwanym dalej "Andorą"), dotyczącego stosunków walutowych, powinno zależeć od spełnienia niezbędnych warunków.
Wcześniejsze parafowanie przez obie strony porozumienia w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności, jak również zobowiązanie się Andory do ratyfikowania takiego porozumienia przed datą uzgodnioną ze Wspólnotą, powinno stanowić część tych warunków.
(2) Andora i Komisja dokonały w dniu 1 lipca 2004 r. parafowania porozumienia przewidującego podjęcie środków równoważnych do tych określonych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek [4].
(3) Na mocy ustnej noty Ambasadora Andory przy Wspólnocie z dnia 1 lipca 2004 r., Andora zobowiązała się ratyfikować takie porozumienie przed dniem 30 kwietnia 2005 r.
Termin ten jest możliwy do przyjęcia przez Wspólnotę.
(4) Nieratyfikowanie przez Andorę, przed uzgodnioną datą, porozumienia w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności powinno skutkować zawieszeniem negocjacji w sprawie porozumienia dotyczącego stosunków walutowych do czasu dokonania ratyfikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Spełnione zostały warunki niezbędne do otwarcia negocjacji z Księstwem Andory w sprawie porozumienia dotyczącego stosunków walutowych, zgodnie z art. 8 decyzji 2004/548/WE w sprawie stanowiska, jakie powinna zająć Wspólnota odnośnie do porozumienia dotyczącego stosunków walutowych z Księstwem Andory.
Komisja informuje Księstwo Andory o gotowości Wspólnoty do zawarcia porozumienia dotyczącego stosunków walutowych i proponuje rozpoczęcie negocjacji dotyczących tego porozumienia.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 2004 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany do załącznika V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4022)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/751/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. dotyczącą zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1] w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/957/WE z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego zmian w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [2] przewiduje możliwość uznania równoważności systemów certyfikacyjnych stosowanych przez Nową Zelandię dla mięsa świeżego i produktów mięsnych oraz innych produktów pochodzenia zwierzęcego.
(2) Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy powołany na mocy art. 16 Umowy ("Komitet") na spotkaniu w dniach 1 i 2 czerwca 2004 r. wydał zalecenie dotyczące ustalenia równoważności wymogów sanitarnych dla zarodków bydła, ptactwa łownego, żywych małży do spożycia przez ludzi, miodu i wełny.
Komitet zalecił również ustalenie równoważności systemów certyfikacyjnych dla produktów rybnych i wydał zalecenia dotyczące ogólnego formatu załącznika V.
(3) W wyniku powyższych zaleceń do załącznika V do Umowy wprowadza się stosowne zmiany.
(4) Zmiany te należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty.
(5) Środki przewidziane na mocy tej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z zaleceniami wydanymi przez Wspólny Komitet Zarządzający powołany na mocy art. 16 Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się zmiany do załącznika V do tej Umowy.
Tekst wymiany listów ustanawiających porozumienie z Nową Zelandią wraz ze zmianami w załączniku V do Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumenta jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Nowa Zelandia notyfikuje na piśmie Komisji zakończenie procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.
Komisja bezzwłocznie informuje Radę i Państwa Członkowskie o powiadomieniu, o którym mowa w ustępie pierwszym.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 listopada 2004 r.
ustanawiająca Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
(2004/752/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225a i 245,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140b i 160,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 225a Traktatu WE i art. 140b Traktatu EWEA upoważniają Radę do tworzenia izb sądowych rozpoznających w pierwszej instancji niektóre kategorie skarg, do określenia zasad organizacji takich izb sądowych i zakresu przyznanej im właściwości.
(2) Utworzenie szczególnej izby sądowej właściwej do rozpatrywania w pierwszej instancji spraw dotyczących służby publicznej, które obecnie należą do właściwości Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, mogłoby usprawnić działania wspólnotowego systemu sądowego.
Działanie to stanowi odpowiedź na wezwanie zawarte w Deklaracji nr 16 odnoszącej się do art. 225a Traktatu WE [1], przyjętej przy podpisywaniu Traktatu z Nicei.
(3) W związku z tym należy utworzyć przy Sądzie Pierwszej Instancji izbę sądową, która instytucjonalnie i organizacyjnie będzie stanowić integralną część Trybunału Sprawiedliwości, której członkowie będą mieć podobny status do członków Sądu Pierwszej Instancji.
(4) Należy nadać tej nowej izbie sądowej nazwę, która umożliwi odróżnienie jej składów orzekających od składów orzekających Sądu Pierwszej Instancji.
(5) Aby zapewnić łatwe zrozumienie systemu sądowego jako całości, należy wprowadzić przepisy dotyczące właściwości, składu, organizacji i procedury izby sądowej w załączniku do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(6) Należy dostosować liczbę sędziów izby sądowej do ilości rozpoznawanych spraw.
W celu usprawnienia procesu podejmowania przez Radę decyzji dotyczących mianowania sędziów należy przewidzieć ustanowienie przez Radę niezależnego komitetu doradczego, do którego zadań należeć będzie sprawdzenie, czy przedstawione kandydatury spełniają odpowiednie wymogi.
(7) Izba sądowa powinna orzekać zgodnie z procedurą dostosowaną do szczególnego charakteru spraw, które ma rozpoznawać, badając w każdym stadium postępowania sądowego, czy istnieje możliwość polubownego rozstrzygnięcia sporu.
(8) Zgodnie z art. 225a akapit trzeci Traktatu WE i art. 140b akapit trzeci Traktatu EWEA, od orzeczeń wydanych przez izby sądowe możliwe będzie odwołanie się do Sądu Pierwszej Instancji ograniczone do kwestii prawnych, na tych samych warunkach, co odwołania od orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wnoszone do Trybunału Sprawiedliwości.
Odpowiednie przepisy Statutu Trybunału Sprawiedliwości są powtórzone w załączniku do niniejszego Statutu odnoszącego się do izb sądowych, w celu uniknięcia stosowania odniesień, które mogłyby utrudnić zrozumienie całości przepisów.
(9) W niniejszej decyzji należy przewidzieć odpowiednie przepisy przejściowe, tak by izba sądowa mogła pełnić swoje zadania od chwili jej utworzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich ustanawia się izbę sądową właściwą do orzekania w sprawach dotyczących służby publicznej Unii Europejskiej, zwaną dalej "Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej".
Siedziba Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej znajduje się w Sądzie Pierwszej Instancji.
Artykuł 2
W Protokole w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości wprowadza się następujące zmiany:
1) Wprowadza się tytuł o następującym brzmieniu:
"TYTUŁ IV a
IZBY SĄDOWE
Artykuł 62 a
Przepisy odnoszące się do właściwości, składu, organizacji i procedury izb sądowych ustanowionych na mocy art. 225a Traktatu WE i 140b Traktatu EWEA są zawarte w załączniku do niniejszego Statutu.".
2) Dodaje się załącznik I, którego tekst znajduje się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Pierwszy prezes Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje mianowany na trzy lata w taki sam sposób, jak sędziowie tego Sądu, o ile Rada nie podejmie decyzji o zastosowaniu procedury określonej w art. 4 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, którego tekst znajduje się w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Niezwłocznie po złożeniu ślubowania przez wszystkich sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej przewodniczący Rady przystępuje do wyboru w drodze losowania trzech sędziów tego Sądu, którzy zakończą pełnienie swoich funkcji, na zasadzie odstępstwa od art. 2 akapit drugi zdanie pierwsze załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, z upływem pierwszych trzech lat kadencji.
3.
Sprawy, o których mowa w art. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w których w dniu wejścia w życie tego artykułu wszczęto postępowanie w Sądzie Pierwszej Instancji, ale w których procedura pisemna przewidziana w art. 52 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji nie została zakończona, przekazywane są Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.
4.
Do wejścia w życie regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej zastosowanie ma mutatis mutandis regulamin Sądu Pierwszej Instancji, z wyjątkiem przepisów dotyczących jednoosobowych składów orzekających.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dniu po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, którego tekst znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady,
podjęta za wspólnym porozumieniem z nominowanym przewodniczącym Komisji,
z dnia 5 listopada 2004 r.
przyjmująca listę pozostałych osób, które Rada zamierza mianować członkami Komisji Wspólnot Europejskich, uchylająca i zastępująca decyzję 2004/642/WE, Euratom
(2004/753/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213 ust. 1 oraz art. 214 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 126 ust. 1 oraz art. 127 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa Komisja, która składa się z jednego obywatela każdego Państwa Członkowskiego, musi zostać mianowana na okres od dnia jej mianowania do dnia 31 października 2009 r.
(2) Dnia 29 czerwca 2004 r. Rada, zebrana w składzie szefów państw lub rządów, wyznaczyła Pana José Manuela DURĂO BARROSĘ jako osobę, którą zamierza mianować przewodniczącym Komisji [1].
(3) Parlament Europejski zatwierdził tę nominację uchwałą z dnia 22 lipca 2004 r.
(4) Na mocy decyzji 2004/642/WE, Euratom [2], Rada przyjęła za wspólnym porozumieniem z nominowanym przewodniczącym Komisji, listę pozostałych osób, które Rada zamierza mianować członkami Komisji.
(5) Za wspólnym porozumieniem z nominowanym przewodniczącym Komisji, decyzja 2004/642/WE, Euratom powinna zostać uchylona zanim zawarta w niej lista zostanie przedłożona Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia w drodze głosowania, oraz zastąpiona niniejszą decyzją.
(6) Wejście w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy spowoduje wygaśnięcie mandatu członka Komisji o tym samym obywatelstwie co przyszły minister spraw zagranicznych Unii Europejskiej, który będzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się, za wspólnym porozumieniem z Panem José Manuelem DURĂO BARROSĄ, nominowanym przewodniczącym Komisji, następujące osoby jako te, które Rada zamierza mianować członkami Komisji Wspólnot Europejskich na okres od dnia mianowania nowej Komisji do dnia 31 października 2009 r.:
Pan Joaquín ALMUNIA AMANN
Pan Jacques BARROT
Pan Joe BORG
Pan Stavros DIMAS
Pani Benita FERRERO-WALDNER
Pan Ján FIGEĽ
Pani Mariann FISCHER BOEL
Pan Franco FRATTINI
Pani Dalia GRYBAUSKAIT
Pani Danuta HÜBNER
Pan Siim KALLAS
Pan László KOVÁCS
Pani Neelie KROES
Pan Markos KYPRIANOU
Pan Peter MANDELSON
Pan Charlie McCREEVY
Pan Louis MICHEL
Pan Andris PIEBALGS
Pan Janez POTOČNIK
Pani Viviane REDING
Pan Olli REHN
Pan Vladimír ŠPIDLA
Pan Günter VERHEUGEN
Pani Margot WALLSTRÖM.
Artykuł 2
Decyzja 2004/642/WE, Euratom zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 11 października 2004 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Tadżykistanu z drugiej strony
(2004/754/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z jego art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową dotyczącą handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, a także załączniki i protokół, które ona zawiera, jak również deklaracje wydane zarówno jednostronnie przez Wspólnotę, jak i wspólnie z drugą stroną.
2.
Do niniejszej decyzji załącza się tekst umowy, załączniki, protokół oraz Akt Końcowy.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania Umowy przejściowej w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 37 umowy.
Decyzja Rady
z dnia 11 października 2004 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Tadżykistanu z drugiej strony
(2004/755/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Niniejszym zatwierdza się zawartą przez Komisję, występującą w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowę przejściową dotyczącą handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, a także załączniki i protokół, które ona zawiera, jak również deklaracje wydane zarówno jednostronnie przez Wspólnotę, jak i wspólnie z drugą Stroną.
2.
Do niniejszej decyzji [1] załącza się tekst Umowy, Załącznik, Protokół i Akt Końcowy.
Decyzja Rady
z dnia 4 października 2004 r.
dotycząca zawarcia umowy odnawiającej umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
(2004/756/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 13 października 1998 r. [2] Rada zatwierdziła zawarcie umowy dotyczącej współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(2) Artykuł 12 lit. b) stanowi, co następuje: "Niniejsza Umowa jest zawarta na okres pięciu lat.
Na podstawie przeglądu dokonanego przez Strony, w ostatnim roku każdego późniejszego okresu Umowa może być przedłużona, wraz z możliwymi zmianami na kolejne okresy pięciu lat za wzajemnym pisemnym porozumieniem Stron.".
(3) Władze Stanów Zjednoczonych Ameryki powiadomiły służby Komisji, że opowiadają się za przedłużeniem wyżej wymienionej umowy na okres kolejnych pięciu lat.
Szybkie odnowienie tej umowy leży zatem w najlepiej rozumianym interesie obu stron.
(4) Treść odnowionej umowy będzie taka sama, jak treść umowy, która wygasła w dniu 13 października 2003 r.
(5) Umowa odnawiająca umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty na dodatkowy okres pięciu lat umowę odnawiającą umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy w celu wyrażenia przez Wspólnotę zgody na związanie tą umową.
Decyzja Rady
z dnia 2 listopada 2004 r.
upoważniająca Austrię do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 21 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/758/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Szóstą Dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wniosku skierowanym do Komisji i zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 3 marca 2004 r. rząd austriacki poprosił o upoważnienie do wdrożenia trzech środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Celem odstępstwa wnioskowanego przez Austrię jest zobowiązanie odbiorcy do zapłaty należnego podatku VAT w trzech określonych przypadkach: po pierwsze - w przypadku dostawy towarów stanowiących zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz innego płatnika w ramach realizacji tego zabezpieczenia, po drugie - w przypadku dostawy towarów następującej po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza i wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza, oraz po trzecie - w przypadku dostawy nieruchomości w ramach procedury obowiązkowej sprzedaży innemu płatnikowi.
Wnioskowane środki należy uznać za środki mające na celu zapobieganie określonym rodzajom uchylania się od obowiązków podatkowych w wyżej wymienionych sektorach.
(3) W przypadkach kiedy dostarczane towary stanowią zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz beneficjenta zabezpieczenia w wykonaniu zabezpieczenia, zwykle odzwierciedla to sytuację, w której dostarczający gwarant posiada ograniczoną zdolność do spłaty swojego długu, łącznie z długami podatkowymi.
W sytuacji kiedy przyjmujący zabezpieczenie wykonuje swoje prawa i dokonuje sprzedaży zabezpieczenia na rzecz strony trzeciej, sprzedaż ta również generuje dostawę od gwaranta do przyjmującego zabezpieczenie.
W przypadku tego typu scenariuszy w wielu sytuacjach odnotowano straty podatku VAT, ponieważ przyjmującemu zabezpieczenie nie można było odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego, a dostarczającego gwaranta nie można było obciążyć odpowiedzialnością w związku z jego niewypłacalnością bądź zniknięciem.
Rozmiar problemów, przed jakimi stoi administracja austriacka wymaga zastosowania środków prawnych.
Podobne odstępstwo zostało już przyznane Niemcom decyzją 2002/439/WE [2].
(4) W przypadkach kiedy kupujący towary posiada ograniczoną zdolność spłacenia swojego długu z tytułu zakupu, dostawca towarów dokona zastrzeżenia prawa własności i może dokonać cesji prawa do wykonania tego zastrzeżenia oraz roszczenia ceny zakupu na stronę trzecią, będącą zwykle bankiem, w formie zabezpieczenia pożyczki udzielonej kupującemu przez bank.
W przypadku gdy kupujący towary zaprzestanie spłaty swojego zadłużenia z tytułu pożyczki, bank wykona swoje prawa własności; wiąże się to z dostawą towarów od pierwotnego kupującego do banku.
W takim przypadku bank nie płaci zwykle na rzecz pierwotnego kupującego podatku obrotowego należnego z tytułu dostawy na jego rzecz, wykorzystując ten podatek do rozliczenia zadłużenia pierwotnego kupującego z tytułu pożyczki, wskutek czego austriackie władze fiskalne nie mogą odzyskać podatku VAT, ponieważ pierwotni kupujący są zwykle niewypłacalni lub znikają, zanim administracja podatkowa jest w stanie zidentyfikować ich i odzyskać VAT.
W związku z tym scenariusz ten jest podobny do opisanej powyżej realizacji zabezpieczenia.
(5) Straty VAT występowały również w przypadkach opodatkowanej dostawy nieruchomości sprzedawanych w ramach sprzedaży przymusowych innej osobie.
Szczególnie ma to miejsce w przypadkach, kiedy dostawca optował na rzecz odpowiedzialności podatkowej pomimo tego, iż w momencie dostawy nie znajdował się w sytuacji finansowej pozwalającej na zapłacenie urzędowi skarbowemu podatku, który został zafakturowany na kupującego.
Kupujący mógł zwykle skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego i dostawca nie płacił żadnego podatku VAT władzom skarbowym.
Rozmiar problemu, przed jakim stoi administracja austriacka, wymaga zastosowania środków prawnych.
Nieruchomości stanowią towar wysokiej wartości; w związku z tym również kwota podlegająca opodatkowaniu oraz straty w zakresie podatku VAT - nawet w przypadku pojedynczej transakcji - są szczególnie wysokie.
Wartość nieruchomości zawiera zwykle ukryty VAT, w związku z tym utrzymanie tej opcji jest konieczne w celu zachowania neutralności systemu VAT.
Na tym tle wydaje się, że przewidywana odpowiedzialność odbiorcy za VAT jest w rzeczywistości najbardziej odpowiednim rozwiązaniem w szczególnych okolicznościach i w obliczu szczególnie wysokiego poziomu ryzyka.
Odstępstwo będące przedmiotem wniosku pozwala uniknąć straty podatku VAT, ponieważ nie wiąże się z płatnością podatku VAT przez władze podatkowe na rzecz jednego z zaangażowanych podmiotów gospodarczych.
Rozwiązanie pozwala również na uniknięcie podwójnej odpowiedzialności podatkowej dostawcy i odbiorcy, co wiązałoby się z wyższym ryzykiem ekonomicznym po stronie odbiorcy, oraz na uniknięcie uciążliwych procedur zwrotu po stronie władz podatkowych, które mogłyby zwracać się do odbiorcy jedynie wtedy, gdy zwrot od dostawcy okaże się niemożliwy.
Unika ono odpowiedzialności fiskalnej strony trzeciej, którą jest na przykład notariusz, powodującej zwykle wyższe opłaty po stronie dostawcy i odbiorcy.
Podobne odstępstwa zostały już przyznane Niemcom decyzjami 2002/439/WE oraz 2004/290/WE [3].
(6) Omawiane odstępstwo pozostaje bez wpływu na kwotę podatku VAT należnego na etapie konsumpcji finalnej i nie wywiera negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnot z tytułu podatku od wartości dodanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 21 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, zmienionego artykułem 28 lit. g) tej dyrektywy, Republikę Austrii upoważnia się niniejszym do wskazania odbiorcy dostaw towarów, o którym mowa w art. 2 niniejszej decyzji, jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT.
Artykuł 2
Odbiorca dostawy może zostać wskazany jako osoba zobowiązana do zapłaty podatku VAT w następujących przypadkach:
1) dostawa towarów stanowiących zabezpieczenie jednego płatnika na rzecz drugiego płatnika dokonana w ramach wykonania tego zabezpieczenia;
2) dostawa towarów następująca po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza i wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza;
3) dostawa nieruchomości sprzedawanej w procedurze obowiązkowej sprzedaży innemu płatnikowi VAT w ramach sądowej likwidacji przedsiębiorstwa będącego właścicielem sprzedawanej nieruchomości, w przypadku jeśli dostawca skorzystał z prawa opodatkowania dostawy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wygasa w dniu 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.
Decyzja Rady
z dnia 2 listopada 2004 r.
dotycząca mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
(2004/759/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 247 ust. 1, 2 i 3,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160 B ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 47,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym p. Kikis KAZAMIAS zostaje mianowany członkiem Trybunału Obrachunkowego na sześcioletnią kadencję, począwszy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 2004 r.
ustalająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/23/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli trzody chlewnej
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4090)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/760/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli trzody chlewnej [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 oraz art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji nr 94/432/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustalająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady nr 93/23/EWG w zakresie prowadzania badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli trzody chlewnej [2] była kilkakrotnie zmieniana.
(2) W celu wykonania badań będących przedmiotem dyrektywy 93/23/EWG konieczne jest posiadanie precyzyjnych definicji.
W związku z tym należy określić gospodarstwa rolne wchodzące w zakres badań oraz określić klasy wielkości stad, a także wskazać regiony, w oparciu o które Państwa Członkowskie opracowują wyniki badań statystycznych prowadzonych w regularnych odstępach.
Dla celów prowadzenia statystyk uboju konieczne jest przyjęcie jednej definicji wagi tusz.
(3) Według dyrektywy nr 93/23/EWG Państwa Członkowskie, na swój wniosek, mogą zostać uprawnione do prowadzenia kwietniowych i sierpniowych badań statystycznych w wybranych regionach, pod warunkiem że obejmują one co najmniej 70 % pogłowia trzody chlewnej.
Państwa Członkowskie, których pogłowie trzody chlewnej stanowi jedynie niewielki procent całego pogłowia we Wspólnocie mogą zostać uprawnione do przeprowadzania badania raz w roku, czyli w kwietniu, w maju/czerwcu lub w listopadzie/grudniu lub też dokonać regionalnego podziału ostatecznych wyników badań kwietniowych lub majowo-czerwcowych.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać uprawnione do przeprowadzania podziału według klas wielkości stad w odniesieniu do wyników badania z określonego miesiąca w roku.
(4) Państwa Członkowskie złożyły wnioski dotyczące poszczególnych możliwości uzyskania derogacji.
(5) W wyniku przystąpienia Czech, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Słowacji, Słowenii i Węgier należy dostosować rozwiązania techniczne i rozszerzyć niektóre z ww. derogacji na nowe Państwa Członkowskie.
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady [3] (WE) nr 1059/2003 ustala wspólną klasyfikację jednostek terytorialnych dla celów statystycznych (NUTS) dotyczącą Państw Członkowskich. W konsekwencji wcześniej ustalone poziomy regionalne należy zastąpić nową nomenklaturą (NUTS).
(7) W konsekwencji należy uchylić decyzję nr 94/432/WE.
(8) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Dla celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/23/EWG "gospodarstwo rolne" oznacza każdą jednostkę techniczn oraz ekonomiczną, znajdującą się pod jednym zarządem i wytwarzającą produkty rolne.
2.
Badania określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG obejmują:
a) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych 1 ha lub więcej;
b) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, jeśli ich produkcja jest w pewnym zakresie przeznaczona na sprzedaż, lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza pewne progi naturalne.
3.
Państwa Członkowskie, które pragną stosować inne progi dla badań statystycznych, dokonują ustalenia tych progów w taki sposób, aby z badań zostały wykluczone tylko najmniejsze gospodarstwa, których łączny udział stanowił co najwyżej 1 % ogólnego standardowego marginesu brutto, w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [4], danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
W odniesieniu do podziałów terytorialnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie stosują wspólną klasyfikację jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) określoną w załączniku I. Państwa Członkowskie są zwolnione z ustalania wyników dla regionów, których pogłowie trzody chlewnej jest mniejsze niż 1 % krajowego pogłowia trzody chlewnej.
Artykuł 3
Klasy wielkości stad, o których mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG, przedstawiono w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Waga tuszy, o której mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG, oznacza masę zimną poubojową, po zdjęciu skóry, upuszczeniu krwi, wypatroszeniu oraz po usunięciu wnętrzności i odcięciu języka, szczeciny, kopyt, zewnętrznych narządów płciowych, luźnego tłuszczu, nerek i przepony.
Artykuł 5
1.
Lista Państw Członkowskich uprawnionych do przeprowadzania badań kwietniowych i sierpniowych lub majowo-czerwcowych we wskazanych regionach, pod warunkiem, że badania obejmują co najmniej 70 % pogłowia świń, znajduje się w załączniku III lit. a) do niniejszej decyzji.
2.
Lista Państw Członkowskich uprawnionych do przeprowadzania badań raz w roku, czyli w kwietniu, w maju/czerwcu, w sierpniu lub w listopadzie/grudniu znajduje się w załączniku III lit. b) do niniejszej decyzji.
3.
Lista Państw Członkowskich uprawnionych do przeprowadzenia regionalnego podziału ostatecznych wyników z badań kwietniowych, majowo-czerwcowych znajduje się w załączniku III lit. c) do niniejszej decyzji.
4.
Lista Państw Członkowskich uprawnionych do przeprowadzania podziału według klas wielkości stad w odniesieniu do wyników badania z określonego miesiąca w roku znajduje się w załączniku III lit. d) do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Decyzja 94/432/WE traci moc.
Odniesienia zawarte w uchylonej decyzji stosują się również do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 2004 r.
ustanawiająca przepisy wykonawcze do dyrektywy Rady 93/24/EWG w sprawie badań statystycznych dotyczących pogłowia i produkcji w sektorze bydła
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4091)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/761/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2 i 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 6, art. 8 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 3 i art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/433/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/24/EWG w zakresie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli bydła [2] została kilkakrotnie zmieniona.
(2) W celu realizacji badań, o których mowa w dyrektywie 93/24/EWG, należy dysponować precyzyjnymi definicjami.
W związku z powyższym istnieje konieczność ustalenia, które gospodarstwa rolne wchodzą w zakres badań.
Poza tym należy precyzyjnie zdefiniować różne kategorie w celu dystrybucji wyników badań, jak i klasy wielkości pogłowia oraz podziały terytorialne, na podstawie których Państwa Członkowskie kompilują wyniki badań statystycznych, które przeprowadzają w regularnych odstępach czasowych.
W celu opracowania statystyk w sprawie uboju należy dysponować wspólną definicją wagi tuszy.
(3) Zgodnie z dyrektywą 93/24/EWG Państwa Członkowskie mogą, na własny wniosek, uzyskać pozwolenie na przeprowadzanie badań w miesiącach maj/czerwiec lub listopad/grudzień, w wybranych regionach, pod warunkiem że badania te dotyczyć będą co najmniej 70 % pogłowia bydła.
Państwa Członkowskie, w których pogłowie bydła stanowi tylko nieznaczny procent pogłowia całkowitego Wspólnoty, mogą, na własny wniosek, uzyskać pozwolenie na całkowitą rezygnację z badań w maju/czerwcu lub listopadzie/grudniu lub dokonać dystrybucji regionalnej dla uzyskania ostatecznych wyników badań maj/czerwiec.
Wreszcie Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, uzyskać pozwolenie na dokonywanie dystrybucji zalecanej według klasy wielkości pogłowia dla wyników badań maj/czerwiec.
(4) Wnioski dotyczące różnych możliwości odstępstw zostały przedłożone przez Państwa Członkowskie.
(5) W wyniku przystąpienia do Wspólnoty Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji istnieje potrzeba dokonania pewnych przystosowań technicznych i rozciągnięcia niektórych odstępstw na nowe Państwa Członkowskie.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] ustanawia wspólną nomenklaturę statystycznych jednostek terytorialnych (NUTS) dla Państw Członkowskich; w związku z powyższym istnieje potrzeba zastąpienia poziomów regionalnych, określonych uprzednio, nową nomenklaturą NUTS.
(7) W związku z powyższym należy uchylić decyzję nr 94/433/WE.
(8) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Gospodarstwo rolne, w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, jest jednostką techniczno-gospodarczą, podlegającą jednemu zarządowi i wytwarzającą produkty rolne.
2.
Badania, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, dotyczą:
a) gospodarstw rolnych, w których zagospodarowana powierzchnia rolna jest równa jednemu hektarowi lub przekracza jeden hektar;
b) gospodarstw rolnych, w których zagospodarowana powierzchnia rolna nie przekracza jednego hektara, jeśli produkują one w pewnym stopniu na sprzedaż lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza pewne progi fizyczne.
3.
Państwa Członkowskie, które do swoich badań pragną stosować inny próg, zobowiązują się ustalić ten próg w taki sposób, aby wykluczyć wyłącznie najmniejsze gospodarstwa, których wkład do standardowej marży brutto - w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [4] - zainteresowanego Państwa Członkowskiego wynosi ogółem najwyżej 1 %.
Artykuł 2
Definicje kategorii bydła, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 2 i art. 12 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, znajdują się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Jeśli chodzi o jednostki terytorialne, o których mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie respektują poziom nomenklatury wspólnej terytorialnych jednostek statystycznych (NUTS), określony w załączniku II do niniejszej decyzji.
Są zwolnione z opracowywania wyników dla regionów, w których pogłowie bydła nie przekracza 1 % ogólnokrajowego pogłowia bydła.
Artykuł 4
Klasy wielkości pogłowia, o których mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, znajdują się w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Waga tuszy, o której mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, jest wagą schłodzonej tuszy zwierzęcia rzeźnego po zdjęciu skóry, upuszczeniu krwi, usunięciu wnętrzności i obcięciu organów genitalnych zewnętrznych, krańców członków na poziomie pęciny i kości stępu, głowy, ogona, nerek i tłuszczów okołonerkowych, jak również wymion.
Artykuł 6
1.
Lista Państw Członkowskich mających pozwolenie na przeprowadzanie badań w miesiącach maj/czerwiec lub listopad/grudzień w wybranych regionach, z zastrzeżeniem, aby te badania dotyczyły co najmniej 70 % pogłowia bydła, znajduje się w załączniku IV lit. a) do niniejszej decyzji.
2.
Lista Państw Członkowskich mających pozwolenie na przeprowadzanie badań wyłącznie w listopadzie/grudniu znajduje się w załączniku IV lit. b) do niniejszej decyzji.
3.
Lista Państw Członkowskich mających pozwolenie na dokonywanie dystrybucji regionalnej dla ostatecznych wyników badań maj/czerwiec znajduje się w załączniku IV lit. c) do niniejszej decyzji.
4.
Lista Państw Członkowskich mających pozwolenie na dokonywanie dystrybucji zalecanej według klasy liczebności pogłowia dla wyników badań maj/czerwiec znajduje się w załączniku IV lit. d) do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Uchyla się decyzję 94/433/WE.
Odniesienia do decyzji uchylonej rozumie się jako odniesienia formułowane do niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Sprostowanie do decyzji Komisji 2004/761/WE z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze do dyrektywy Rady 93/24/EWG w sprawie ankiet statystycznych dotyczących pogłowia i produkcji w sektorze bydła
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 337 z 13 listopada 2004 r.)
2. Na stronie 67, załącznik II, dla Łotwy:
zamiast:
"NUTS 3",
powinno być:
"NUTS 2".
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 12 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/828/WE w sprawie przemieszczania zwierząt ze stref zamkniętych i przez nie w Hiszpanii i Portugalii w związku z wybuchem choroby niebieskiego języka w Hiszpanii
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4398)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/762/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. d), art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie ukończenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Komisji 2003/828/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka [3] przyjęto w świetle sytuacji choroby niebieskiego języka panującej w dotkniętych regionach Wspólnoty.
Decyzja rozgranicza strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") odpowiadające szczególnym sytuacjom epidemiologicznym i zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE ustanawia warunki, na jakich dopuszcza się zwolnienie z zakazu niektórego rodzaju przemieszczania zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z tych stref i poprzez nie.
(2) W celu zmniejszenia niebezpieczeństwa rozprzestrzeniania się choroby niebieskiego języka należy wprowadzić zakaz przemieszczania w strefach zamkniętych z przyczyn epidemiologicznych.
(3) Występowanie wirusa choroby niebieskiego języka odnotowano w Andaluzji i Estremadure w południowej Hiszpanii.
(4) Zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE, po uwzględnieniu sytuacji geograficznej, ekologicznej i epizootiologicznej wymienionych regionów Hiszpanii dotkniętych ostatnim wybuchem choroby niebieskiego języka, należy zmienić listę stref zamkniętych określonych w załączniku I do decyzji 2003/828/WE w celu dołączenia do niej nowych regionów zamkniętych, w tym i wymienionych regionów.
W związku z powyższym decyzja 2003/828/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Ponadto, nawet jeżeli nie odnotuje się wybuchu choroby niebieskiego języka w Portugalii, w celu zapewnienia spójności epidemiologicznej i ekologicznej ciągłości, należy dołączyć pewne regiony Portugalii do nowych stref zamkniętych.
Jednakże w celu niedopuszczenia do rozprzestrzenienia się choroby, przemieszczanie zwierząt z hiszpańskiej części nowych stref zamkniętych do Portugalii powinno być zakazane.
(6) Dyrektywa 90/425/EWG stanowi, że niektóre tymczasowe środki ochronne mogą zostać przyjęte z powodu wybuchu epidemii choroby epizootiologicznej we Wspólnocie.
Decyzję Komisji 2004/697/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie niektórych środków ochronnych przeciw chorobie niebieskiego języka w Hiszpanii [4] przyjęto na skutek wybuchu tej choroby w niektórych prowincjach Hiszpanii w 2004 r.
Zgodnie z tą decyzją, środki, o których mowa, przedstawiono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt na spotkaniu w dniu 19 października 2004 r.
W świetle rozwoju sytuacji w ostatnim okresie, należy wykreślić środki ochronne przyjęte decyzją 2004/697/WE i zastąpić je decyzją 2003/828/WE, zmienioną niniejszą decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny być zweryfikowane na spotkaniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt przewidzianym na 11 listopada.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/828/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Niniejsza decyzja nie wpływa na przemieszczanie wewnątrz stref zamkniętych, o których mowa w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy, chyba że stanowi inaczej.".
2) Artykuł 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Strefy zamknięte A, B, C, D, E i F należy wyznaczyć zgodnie z załącznikiem I.
Zwolnienia z zakazu przemieszczania z tych stref będą przyznawane jedynie zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
W przypadku strefy zamkniętej F określonej w załączniku I przemieszczanie gatunków żywych zwierząt podatnych na zachorowanie na chorobę niebieskiego języka z terytorium Hiszpanii do Portugalii powinno być zakazane, chyba że właściwe władze wydadzą pozwolenie.".
3) W załączniku I dodaje się następującą zamkniętą strefę F:
"Strefa F
HISZPANIA
- Prowincja Cádiz, Málaga, Sevilla, Huelva, Córdoba, Jaén, Cáceres i Badajoz,
- Prowincja Toledo (comarcas Oropesa, Talavera de la Reina, Belvis de Jara i Los Navalmorales),
- Prowincja Ciudad Real (comarcas Horcajo de los Montes, Piedrabuena, Almadén i Almodóvar del Campo).
PORTUGALIA
- Dyrekcja ds. Rolnictwa Regionu Alentejo: concelhos Niza, Castelo de Vide, Marvo, Ponte de Sor, Crato, Portoalegre, Alter do Cho, Avis, Mora, Sousel, Fronteira, Monforte, Arronches, Campo Maior, Elvas, Arraiolos, Estremoz, Borba, Vila Viçosa, Alandroal, Redondo, Évora, Portel, Reguengos de Monsaraz, Mouro, Moura, Barrancos; Mértola, Serpa, Beja, Vidigueira, Ferreira do Alentejo, Cuba, Alvito, Viana, Montemor-o-Novo, Vendas Novas, Alcácer do Sal (część wschodnia od A2, freguesias Santa Susana, Santiago i Torro) i Gavio (freguesias Gavio, Atalaia, Margem i Comenda),
- Dyrekcja ds. Rolnictwa Regionu do Ribatejo e Oeste: concelhos Montijo (freguesias Canha, S. Isidoro de Peges i Peges), Coruche, Salvaterra de Magos, Almeirim, Alpiarça, Chamusca (freguesias Pinheiro Grande, Chamusca, Ulme, Vale de Cavalos, Chouto i Parreira), Constância (freguesias Sta Margarida de Coutada) i Abrantes (freguesias Tramagal, S. Miguel do Rio Torto, Rossio ao Sul do Tejo, Pego, Concovoadas, Alvega, S. Facundo, Vale das Mós i Bemposta).".
Artykuł 2
Decyzja 2004/697/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 16 listopada 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 2004/763/WPZiB Rady Europejskiej
z dnia 5 listopada 2004 r.
zmieniająca wspólną strategię 2000/458/WPZiB w sprawie obszaru śródziemnomorskiego w celu wydłużenia okresu jej stosowania
RADA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 2,
uwzględniając zalecenie Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna strategia 2000/458/WPZiB Rady Europejskiej z dnia 19 czerwca 2000 r. w sprawie obszaru śródziemnomorskiego [1] wygasła dnia 23 lipca 2004 r.
(2) Uważa się za konieczne wprowadzenie zmian do wspólnej strategii 2000/458/WPZiB w celu wydłużenia okresu jej stosowania, co umożliwi przeprowadzenie oceny stosunków Unii Europejskiej z regionem śródziemnomorskim, biorąc pod uwagę ocenę strategicznego partnerstwa z regionem śródziemnomorskim i Bliskim Wschodem przez Radę Europejską w czerwcu 2005 r. oraz ocenę procesu barcelońskiego w ramach obchodów, w roku 2005, dziesiątej rocznicy jego zapoczątkowania, jak również rozwój europejskiej polityki sąsiedztwa w tym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części V wspólnej strategii 2000/458/WPZiB pkt 36 ("Czas trwania") pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"36) Niniejsza wspólna strategia ma zastosowanie do dnia 23 styczen 2006 r..".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 2004 r.
dotycząca przedłużenia maksymalnego okresu ustanowionego na kolczykowanie w odniesieniu do niektórych sztuk bydła hodowanych w rezerwatach przyrody w Niderlandach
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4013)
(jedynie tekst w języku holenderskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/764/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 820/97 [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek złożony przez Niderlandy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z trudnościami praktycznymi Niderlandy złożyły wniosek o przedłużenie do dwunastu miesięcy maksymalnego okresu przewidzianego na kolczykowanie sztuk bydła hodowanych w rezerwatach przyrody.
(2) Zwierzęta te są hodowane głównie w celu ochrony przyrody i konserwacji krajobrazu, a nie w celach produkcyjnych.
Zwierzęta hodowane są w gospodarstwach ekstensywnych na wolnym wybiegu, gdzie cielęta pozostają zawsze w pobliżu swoich matek.
(3) Uwzględnienie wniosku złożonego przez Niderlandy jest uzasadnione, pod warunkiem że przedłużenie maksymalnego okresu ustanowionego na kolczykowanie nie wpłynie na jakość informacji dostarczanych przez niderlandzką bazę danych dotyczącą bydła oraz że nie dojdzie do przemieszczania sztuk niezakolczykowanych.
(4) W przypadku zwierząt niezakolczykowanych do szóstego miesiąca życia, tożsamość matki powinna zostać ustalona przy pomocy badania DNA.
Uwzględniając tę dodatkową gwarancję, maksymalny okres na kolczykowanie nie powinien być dłuższy niż dwanaście miesięcy.
(5) Odstępstwo to powinno być ściśle ograniczone do niewielkiej liczby gospodarstw, które zostały odrębnie zatwierdzone jako rezerwaty przyrody zgodnie z ustalonymi kryteriami i podane do wiadomości Komisji.
(6) Władze Niderlandów zobowiązują się nie poszerzać zakresu tego odstępstwa o systemy identyfikacji i rejestracji bydła.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niderlandy mogą przedłużyć do dwunastu miesięcy maksymalny okres przewidziany w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, ustanowiony na kolczykowanie cieląt hodowanych w niektórych rezerwatach przyrody z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich warunków przewidzianych w niniejszej decyzji.
Przedłużenie to nie wpływa na jakość informacji dostarczanych przez skomputeryzowaną bazę danych dotyczących bydła.
Artykuł 2
1.
Zezwala sie na przedłużenie, o którym mowa w art. 1, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich warunków określonych w ust. 2-5.
2.
Zwierzęta rodzą się w rezerwacie przyrody zatwierdzonym przez właściwy organ, zgodnie z art. 3.
3. Narodziny każdego cielęcia są zgłaszane właściwym organom w terminie ustalonym przez Niderlandy zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
4.
Kolczyki są zakładane zanim cielęta skończą dwunasty miesiąc życia.
5.
W żadnym przypadku zwierzęta nie opuszczają rezerwatu przyrody przed założeniem kolczyków.
6.
W przypadku cieląt kolczykowanych poźniej niż sześć miesięcy po urodzeniu, tożsamość matki ustala się na podstawie badania DNA podczas kolczykowania.
Artykuł 3
1.
Właściwy organ może zawierdzić rezerwaty przyrody dla celów niniejszej decyzji, jeśli spełniają one następujące warunki:
a) rezerwat przyrody jest gospodarstwem, w którym zwierzęta hodowane są przede wszystkim w celu ochrony przyrody i konserwacji krajobrazu;
b) rezerwat przyrody obejmuje obszar przynajmniej 100 hektarów;
c) rzeczywiste zagęszczenie zwierząt jest mniejsze niż 0,5 sztuki w wieku powyżej dwunastu miesięcy na hektar w skali średniorocznej;
d) zwierzęta hodowane są na wolności w systemie całkowcie ekstensywnym, gdzie cielęta pozostają ze swoimi matkami.
2.
Status gospodarstwa jako zatwierdzonego rezerwatu przyrody, w którym obowiązuje przedłużony okres na kolczykowanie, jest jasno określony w rejestrze skomputeryzowanej bazy danych dotyczących bydła.
3.
Właściwy organ przedstawia Komisji spis rezerwatów przyrody zatwierdzonych zgodnie z ust. 1.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 2004 r.
dotycząca projektu rozporządzenia Republiki Federalnej Niemiec w sprawie etykietowania owoców, warzyw i ziemniaków przetwarzanych po zbiorach
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4029)
(Jedynie test w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/765/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych przeznaczonych dla konsumenta końcowego [1], w szczególności jej art. 19 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE, władze niemieckie powiadomiły Komisję w dniu 1 marca 2004 r. o projekcie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie dotyczące maksymalnych limitów dotyczących pozostałości pestycydów, mając na względzie wprowadzenie przepisów szczegółowych dotyczących obowiązkowego etykietowania owoców, warzyw i ziemniaków, które zostały poddane po zbiorach przetworzeniu przy zastosowaniu środków fitofarmaceutycznych, dla zapewnienia ich dalszego przechowywania.
(2) Zgodnie z nowym art. 3a, wprowadzonym projektem wyżej cytowanego rozporządzenia, etykietowanie owoców, warzyw lub ziemniaków przetwarzanych po zbiorach powinno zawierać informację "przetworzone po zbiorze przy użyciu..." wraz z nazwą zastosowanej substancji.
(3) Zgodnie z tym, co przewiduje art. 19 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE, Komisja zasięgnęła opinii pozostałych Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) W skład prawa wspólnotowego wchodzą już pewne przepisy zmierzające do tego, aby użycie środków, o których mowa, nie stanowiło większego ryzyka dla zdrowia konsumentów.
Z jednej strony, wspomniane środki powinny zostać dopuszczone do obrotu, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [2], a z drugiej strony, maksymalne limity pozostałości pestycydów powinny zostać określone zgodnie z dyrektywą 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3].
(5) W niektórych przypadkach może się ponadto okazać przydatne informowanie konsumentów, w formie napisu na etykiecie, o przetworzeniu dokonanym po zbiorze i w ten sposób umożliwienie im dokonania wyboru pomiędzy produktami poddanymi przetworzeniu i nieprzetworzonymi, lub podjęcia środków ostrożności takich jak umycie lub obranie produktów.
Ten rodzaj środków jest stosowany zresztą w przypadku owoców cytrusowych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1799/2001 [4], szczególnie przy zastosowaniu metody obliczania maksymalnych limitów pozostałości pestycydów, która w przypadku tych produktów uwzględnia fakt, iż normalnie są one spożywane obrane.
(6) W każdym razie taki środek, podjęty jednostronnie i jednakowo przez Niemcy w odniesieniu do wszystkich owoców i warzyw, mógłby doprowadzić w sposób nieproporcjonalny do zakłóceń w wymianach wewnątrzwspólnotowych.
W istocie jego zastosowanie zmusiłoby producentów lub handlowców pozostałych Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnego etykietowania owoców, warzyw i ziemniaków importowanych do Niemiec i do przyjęcia w związku z tym odpowiednich przepisów w zależności od przeznaczenia produktów od samego początku procesu produkcyjnego.
(7) Przypadki, w których niesharmonizowane przepisy krajowe, regulujące etykietowanie i prezentację określonych artykułów spożywczych lub ogólnie artykułów spożywczych, są akceptowalne, zostały ograniczone i wymienione w art. 18 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE.
Oprócz przypadku, w którym byłyby one niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego, środki takie są dopuszczalne, jedynie jeśli są uzasadnione motywami ścigania nadużyć lub ochroną własności przemysłowej i handlowej, wskazaniem źródła, nazwy pochodzenia towaru i ścigania nieuczciwej konkurencji.
(8) Władze niemieckie nie podają żadnego uzasadnienia pozwalającego ustalić, że przedstawiony projekt jest niezbędny dla osiągnięcia jednego z celów wymienionych w cytowanym powyżej art. 18 i że powstałe w ten sposób utrudnienie jest współmierne, podając jedynie cel poinformowania konsumenta o przetworzeniu dokonanym po zbiorze.
(9) W związku z powyższym, w przypadkach gdy wydawałoby się wskazane informowanie konsumenta o przetworzeniu dokonanym po zbiorze, co przewidują Niemcy, należałoby opracować rozporządzenie dotyczące oznakowania wspólnotowego.
Jest tak w przypadku ortofenylfenolu i ortofenylfenatu sodu, ponieważ dyrektywa 2003/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] przewiduje, że środki te zostaną usunięte z ustawodawstwa o domieszkach, jak tylko przepisy odnośnie etykietowania artykułów spożywczych przetwarzanych przy użyciu tych środków będą miały zastosowanie, zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym określającym maksymalne limity odpadów pestycydowych.
(10) Komisja będzie dalej prowadziła rozmowy z Państwami Członkowskimi w zakresie rozszerzenia oznakowania o przetworzeniu po zbiorze.
(11) Należy zatem od tej chwili powstrzymać się od wszelkiej narodowej inicjatywy w tej dziedzinie.
(12) Powyższe stwierdzenia skłoniły Komisję do wyrażenia odrębnej opinii, zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2000/13/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywieniowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Republika Federalna Niemiec zobowiązuje się do niewdrażania swojego projektu rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie dotyczące maksymalnych limitów pozostałości pestycydów, mając na względzie wprowadzenie szczegółowych przepisów dotyczących obowiązkowego etykietowania owoców, warzyw i ziemniaków poddanych po zbiorze przetworzeniu dla zapewnienia ich dalszej konserwacji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 2004 r.
przyjmująca plan podziału pomiędzy Państwa Członkowskie zasobów przypisanych do roku budżetowego 2005, przeznaczonych na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych dla osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4356)
(2004/766/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 z dnia 29 października 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3] Komisja powinna przyjąć plan dystrybucji zasobów, który zostanie sfinansowany ze środków dostępnych w roku budżetowym 2005.
Plan ten określa w szczególności maksymalne zasoby finansowe oddane do dyspozycji każdego Państwa Członkowskiego wykorzystującego ten środek, do celów realizacji części planu przypadającej na dane Państwo Członkowskie, jak również ilość każdego rodzaju produktu, która ma zostać wycofana z zapasów przechowywanych przez agencje interwencyjne.
(2) Państwa Członkowskie zainteresowane wykorzystywaniem opisywanego środka przekazały niezbędne informacje zgodnie z postanowieniami art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(3) Dokonując rozdziału zasobów, należy w szczególności uwzględnić doświadczenia i stopień wykorzystania przez Państwa Członkowskie zasobów przyznanych im w poprzednich latach budżetowych.
(4) Należy zatem zezwolić na przekazywanie żywności wewnątrz Wspólnoty celem umożliwienia realizacji planu zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(5) Jako termin obowiązujący dla przeprowadzania planu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 przyjmuje się datę rozpoczęcia zarządzania zapasami publicznymi.
(6) Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 Komisja, przy sporządzaniu planu, konsultuje się z głównymi organizacjami znającymi problemy osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W roku 2005 dostawy żywności z zapasów interwencyjnych przeznaczone do rozdzielenia wśród osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie, w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 3730/87, są realizowane zgodnie z planem dystrybucji przedstawionym w załączniku I.
Artykuł 2
Zezwala się na operacje przekazywania żywności wewnątrz Wspólnoty wskazane w załączniku II.
Artykuł 3
Jako termin obowiązujący dla przeprowadzania planu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 przyjmuje się datę 1 października 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/767/WPZiB
z dnia 15 listopada 2004 r.
wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Poprzez wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich fuduszy i zasobów gospodarczych należących do Radovana Karadžića, Ratko Mladića i Ante Gotovina.
(2) Środkami tymi należy również objąć wszystkie osoby, które zostały publicznie oskarżone przed MTKJ o zbrodnie wojenne, które nie przebywają w areszcie Trybunału.
(3) Należy zatem zmienić wykaz zawarty w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(4) Działanie ze strony Wspólnoty jest niezbędne w celu wprowadzenia w życie tej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz osób zawarty w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się wykazem osób zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 26 lipca 2004 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Niemiec
(2004/768/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów [1].
(2) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Olego VON BEUSTA, o czym Rada została poinformowana w dniu 7 lipca 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Pan Roger KUSCH, Justizsenator, zostaje mianowany zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce Pana Olego VON BEUSTA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 26 lipca 2004 r.
w sprawie mianowania członka oraz zastępcy członka Komitetu Regionów z Niemiec
(2004/769/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. [1] Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów.
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Axela ENDLEINA, o czym Rada została poinformowana w dniu 7 lipca 2004 r., oraz jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Pana Petera WINTERA członkiem Komitetu Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym mianowany zostaje:
a) członkiem Komitetu Regionów:
Pan Peter WINTER
Landrat Kreis Saarlouis
na miejsce Pana Axela ENDLEINA
b) zastępcą członka Komitetu Regionów:
Pan Helmut JAHN
Landrat
na miejsce Pana Petera WINTERA
na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 26 lipca 2004 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Danii
(2004/770/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Danii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. [1] Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów.
(2) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Hansa TOFTA, o czym Rada została poinformowana w dniu 12 lipca 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Pani Eva NEJSTGAARD, Borgmester-Allerd Kommune, jest mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce Pana Hansa TOFTA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 4 października 2004 r.
w sprawie mianowania członka oraz zastępcy członka Komitetu Regionów z Estonii
(2004/771/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Estonii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. [1] Rada przyjęła decyzję w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów,
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Tönisa KIVA, o czym Rada została poinformowana w dniu 12 lipca 2004 r., oraz jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Pana Margusa LEPIKA członkiem Komitetu Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym mianowany zostaje:
a) członkiem Komitetu Regionów:
Pan Margus LEPIK,
Burmistrz Valgi,
na miejsce Pana Tönisa KIVA;
b) zastępcą członka Komitetu Regionów:
Pan Väino HALLIKMÄGI
Burmistrz Parnawy,
na miejsce Pana Margusa LEPIKA
na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2004 r.
w sprawie udziału finansowego Wspólnoty na 2004 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię i Portugalię w celu zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych
(notyfikowana jako dokument K(2004) 4181)
(Jedynie teksty w językach francuskim, duńskim i portugalskim są autentyczne)
(2004/772/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. [1] w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie ("dyrektywa"), w szczególności jej art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy udział finansowy Wspólnoty może zostać przyznany Państwom Członkowskim na pokrycie kosztów bezpośrednio związanych z niezbędnymi działaniami, które zostały podjęte lub których podjęcie jest planowane do walki ze szkodliwymi organizmami pochodzącymi z państw trzecich lub z innych obszarów Wspólnoty z zamiarem zwalczenia ich lub, jeśli nie jest to możliwe, ograniczenia ich rozprzestrzeniania się.
(2) Zarówno Belgia, jak i Portugalia ustanowiły program działań mający na celu zwalczenie organizmów szkodliwych dla roślin, wprowadzonych na ich terytoria.
Programy te określają cele, przeprowadzone działania, czas trwania oraz koszt.
Powyższe państwa wystąpiły z wnioskiem o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów w terminie wyznaczonym dyrektywą i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1040/2002 z dnia 14 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnośnie do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2051/97 ("rozporządzenie") [2].
(3) Wydatki poniesione przez Belgię i Portugalię, które zostały wzięte pod uwagę w niniejszej decyzji, związane są bezpośrednio ze sprawami określonymi w art. 23 ust. 2 lit. a) i art. 23. ust. 2 lit. b) dyrektywy.
(4) Informacje techniczne przedstawione przez Belgię i Portugalię umożliwiły Komisji przeprowadzenie precyzyjnej i wyczerpującej analizy, informacje te zostały również rozpatrzone przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
Komisja postanowiła, że warunki wymagane do przyznania udziału finansowego określone w art. 23 dyrektywy zostały spełnione.
(5) W związku z tym, właściwym jest przyznanie udziału finansowego Wspólnoty w celu pokrycia wydatków na wspomniane programy.
(6) Udział finansowy Wspólnoty może stanowić do 50 % wydatków kwalifikowanych.
Z wyjątkiem programu, w stosunku do którego musi zostać zastosowany współczynnik degresyjny zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy, udział finansowy Wspólnoty na cele niniejszej decyzji powinien wynosić 50 %.
(7) Programowi zgłoszonemu przez Portugalię został już przyznany udział Wspólnoty na mocy decyzji Komisji 2001/811/WE [3], 2002/889/WE [4] i 2003/787/WE [5]. Przedłużenie terminu stosowania działań zwalczających, zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy, zostało przyznane istniejącemu programowi na podstawie analizy sytuacji prowadzącej do wniosku, że cele tych działań zwalczających zostaną najprawdopodobniej osiągnięte w rozsądnym terminie. Udział finansowy Wspólnoty w tym programie był stopniowo zmniejszany zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci.
(8) Udział finansowy, o którym mowa w art. 2 niniejszej decyzji, nie narusza dalszych działań, które zostały lub zostaną podjęte i które są konieczne do osiągnięcia celu całkowitego zwalczenia lub kontrolowania danych szkodliwych organizmów.
(9) Niniejsza decyzja nie narusza wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez Komisję na mocy art. 24 dyrektywy ustalającej, czy wprowadzenie danych szkodliwych organizmów zostało spowodowane przez nieodpowiednie badania lub inspekcje oraz nie narusza konsekwencji takiej weryfikacji.
(10) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [6] działania w dziedzinie weterynarii i zdrowotności roślin podjęte zgodnie z zasadami Wspólnoty są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrola finansowa tych działań objęta jest art. 8 i 9 powyższego rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia 1040/2002 oraz art. 23 ust. 8 i 9 dyrektywy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na 2004 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię i Portugalię, bezpośrednio związanych z niezbędnymi działaniami, zgodnie z art. 23 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, oraz podjętymi w celu walki z organizmami objętymi programami zwalczania, określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Całkowita kwota udziału finansowego, o którym mowa w art. 1, wynosi 576549 EUR.
2.
Całkowita kwota udziału finansowego Wspólnoty w przypadku każdego programu zwalczania i na każdy rok wdrażania takiego programu jest wskazana w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
3.
Całkowita kwota udziału finansowego Wspólnoty na rzecz zainteresowanych Państw Członkowskich wynosi:
- 210485 EUR dla Belgii,
- 366064 EUR dla Portugalii.
Artykuł 3
Na podstawie weryfikacji przeprowadzonej przez Komisję na mocy art. 24 dyrektywy 2000/29/WE udział finansowy Wspólnoty określony w załączniku zostanie wypłacony tylko gdy:
a) Komisja otrzyma odpowiednią dokumentację potwierdzającą podjęte działania, zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu, w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 2;
b) zainteresowane Państwo Członkowskie przedłoży Komisji wniosek o wypłatę udziału finansowego Wspólnoty, zgodnie z przepisami określonymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1040/2002.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii oraz Republiki Portugalskiej.
Decyzja Rady
z dnia 25 października 2004 r.
zmieniająca decyzję upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE
(2004/773/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1], w szczególności jej art. 42 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 18,
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące stosunki zewnętrzne Europolu z państwami trzecimi i instytucjami niepowiązanymi z Unią Europejską [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące przyjmowanie przez Europol informacji od stron trzecich [3], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmujący zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom i instytucjom trzecim [4], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymogi operacyjne i potrzeba skutecznego zwalczania zorganizowanych form przestępczości poprzez Europol wymagają dodania Mołdowy i Ukrainy do wykazu państw trzecich, z którymi dyrektor Europolu może rozpocząć rokowania.
(2) Decyzja Rady z dnia 27 marca 2000 r. [5] powinna zatem zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Rady z dnia 27 marca 2000 r. wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 1, pod nagłówkiem "Państwa trzecie", do wykazu alfabetycznego dodaje się następujące państwa:
- "Mołdowa", i
- "Ukraina".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2004 r.
dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy Morza Północnego w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
(2004/774/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady (WE) nr 585/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą Regionalne Komitety Doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając zalecenie złożone dnia 10 września 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo w imieniu Belgii, Danii, Niemiec, Hiszpanii, Francji, Niderlandów, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2] i decyzja (WE) nr 585/2004 stanowią ramy dla utworzenia i działalności Regionalnych Komitetów Doradczych.
(2) Artykuł 2 decyzji (WE) nr 585/2004 ustanawia Regionalny Komitet Doradczy obejmujący Morze Północne (obszary IV i IIIa ICES).
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji (WE) nr 585/2004, przedstawiciele sektora rybołówstwa i pozostałych grup interesów przedłożyły Belgii, Danii, Niemcom, Hiszpanii, Francji, Niderlandom, Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu wniosek dotyczący działalności Regionalnego Komitetu Doradczego.
(4) Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 decyzji (WE) nr 585/2004, zainteresowane Państwa Członkowskie ustaliły, że wniosek dotyczący Regionalnego Komitetu Doradczego Morza Północnego jest zgodny z postanowieniami decyzji. Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazały Komisji zalecenie dotyczące Regionalnego Komitetu Doradczego w dniu 10 września 2004 r.
(5) Komisja oceniła, że wniosek oraz zalecenie złożone przez zainteresowane strony są zgodne z postanowieniami decyzji (WE) nr 585/2004 oraz celami i zasadami wspólnej polityki rybołówstwa i uznaje na tej podstawie, że Regionalny Komitet Doradczy Morza Północnego może rozpocząć działalność,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Regionalny Komitet Doradczy Morza Północnego, ustanowiony na mocy decyzji (WE) nr 585/2004, rozpoczyna działalność począwszy od dnia 1 listopada 2004 r.
Decyzja Komisji
z dnia 18 listopada 2004 r.
przyznająca Słowacji odstępstwo przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4382)
Jedynie tekst słowacki jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/775/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG przewiduje możliwość upoważnienia Państw Członkowskich do wyłączenia z wykazu wymaganego w art. 3 ust. 1 gospodarstw hodujących nie więcej niż trzy sztuki zwierząt z gatunku owiec lub kóz, w stosunku do których nie wystąpiono o premie lub hodujących jedną świnię, pod warunkiem, iż wymienione zwierzęta przeznaczone są na użytek lub do konsumpcji hodowców oraz pod warunkiem, że są one poddane kontrolom wymaganym w wymienionej dyrektywie przed jakimkolwiek ich przewozem.
(2) Władze Słowacji złożyły wniosek o korzystanie z wymienionego upoważnienia do końca czerwca 2005 r. i zapewniły odpowiednie gwarancje w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych.
(3) Dlatego też Słowacja powinna być upoważniona do stosowania wymienionego odstępstwa do 30 czerwca 2005 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Słowacja jest upoważniona do stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 czerwca 2005 r. i jest ona skierowana do Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 listopada 2004 r.
przyznająca niektórym stronom zwolnienie z rozszerzenia na niektóre części rowerowe, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożonego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2474/93 i utrzymanego przez rozporządzenie (WE) nr 1524/2000, oraz znosząca zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego na niektóre części rowerowe pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej przyznane niektórym stronom na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 88/97
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4383)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/776/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1972/2002 [2] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej [3], utrzymane przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1524/2000 [4] ("rozszerzające rozporządzenie Komisji"),
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 [5]; ("rozporządzenie zwalniające"), utrzymanego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1524/2000, w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wejściu w życie rozporządzenia zwalniającego liczne montownie rowerów złożyły wniosek zgodnie z art. 3 wymienionego rozporządzenia o zwolnienie z cła antydumpingowego, rozszerzonego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 na przywóz niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (rozszerzone cło antydumpingowe). Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kolejne wykazy wnioskodawców [6], dla których, zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego, została zawieszona płatność rozszerzonego cła antydumpingowego w odniesieniu do ich przywozu podstawowych części rowerowych zgłoszonych do swobodnego obrotu.
(2) Komisja zażądała i otrzymała od stron wymienionych w poniższej tabeli 1 wszystkie informacje wymagane w celu określenia dopuszczalności ich wniosków.
Dostarczone informacje zostały zbadane i zweryfikowane, w miarę potrzeby, w pomieszczeniach zainteresowanych stron.
W oparciu o wymienione informacje Komisja uznała, iż wnioski złożone przez strony wymienione w poniższej tabeli 1 są dopuszczalne zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego.
+++++ TABLE +++++
(3) Stan faktyczny ostatecznie ustalony przez Komisję wskazuje, iż w odniesieniu do wszystkich operacji montażowych dotyczących rowerów wykonywanych przez wnioskodawców wartość części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które zostały wykorzystane w operacjach montażowych, była niższa niż 60 % ogólnej wartości wykorzystanych części w tych operacjach i dlatego też nie wchodzą one w zakres art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(4) Z tych powodów i zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego, strony wymienione w powyższej tabeli powinny zostać zwolnione z rozszerzonego cła antydumpingowego.
(5) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia zwalniającego zwolnienie stron wymienionych w tabeli 1 z rozszerzonego cła antydumpingowego powinno obowiązywać od daty otrzymania ich wniosków.
Ponadto dług celny wnioskodawców w odniesieniu do rozszerzonego cła antydumpingowego powinien być uważany za nieważny od daty otrzymania ich wniosków dotyczących zwolnienia.
(6) Strony wymienione w poniższej tabeli 2 również przedkładają wnioski dotyczące zwolnienia z rozszerzonego cła antydumpingowego.
+++++ TABLE +++++
W odniesieniu do wymienionych wnioskodawców należy zauważyć, iż:
a) jedna strona wycofała swój wniosek dotyczący zwolnienia;
b) druga strona nie wykorzystuje części rowerowych do produkcji lub montowania lub wykańczania rowerów.
(7) Ponieważ strony wymienione w tabeli 2 nie spełniły kryteriów zwolnienia ustalonych w art. 4 rozporządzenia zwalniającego, Komisja musi odrzucić ich wnioski dotyczące zwolnienia, zgodnie z art. 7 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
W świetle powyższej sytuacji zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego określonego w art. 5 rozporządzenia zwalniającego musi zostać zniesione, a rozszerzone cło antydumpingowe musi zostać pobrane od daty otrzymania wniosku złożonego przez wymienione strony.
(8) W następstwie przyjęcia niniejszej decyzji zaktualizowany wykaz stron zwolnionych zgodnie z art. 7 rozporządzenia zwalniającego oraz stron, których wnioski zgodnie z art. 3 wymienionego rozporządzenia są badane, powinien zostać opublikowany w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zgodnie z art. 16 ust. 2 wymienionego rozporządzenia.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Strony wymienione w poniższej tabeli 1 są niniejszym zwolnione z rozszerzenia, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97, na przywóz niektórych części rowerowych, ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2474/93 i utrzymanego przez rozporządzenie (WE) nr 1524/2000.
Wymienione zwolnienie staje się skuteczne w odniesieniu do każdej ze stron od daty wskazanej w kolumnie zatytułowanej "Data obowiązywania".
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Wnioski dotyczące zwolnienia z rozszerzonego cła antydumpingowego złożone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 88/97 przez strony wymienione w poniższej tabeli 2 są niniejszym odrzucone.
Zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 88/97 jest niniejszym zniesione w odniesieniu do zainteresowanych stron od daty wskazanej w kolumnie zatytułowanej "Data obowiązywania".
+++++ TABLE +++++
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich i stron wymienionych w art. 1 i 2.
Decyzja nr 197
z dnia 23 marca 2004 r.
w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
(2004/777/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], zgodnie z którym Komisja Administracyjna jest odpowiedzialna za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając decyzję nr 191 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie zastąpienia formularzy E 111 oraz E 111B Europejską Kartą Ubezpieczenia Zdrowotnego [2].
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 decyzji nr 191 Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego zastąpi formularze E 111 oraz E 111B od dnia 1 czerwca 2004 r. Formularze E 111 oraz E 111B wydawane przez instytucje właściwe Państw Członkowskich przed 31 maja 2004 r. pozostają ważne najpóźniej do 31 grudnia 2004 r.
(2) Zgodnie z art. 5 decyzji nr 191, Państwom Członkowskim, które nie posiadają karty ubezpieczenia zdrowotnego w momencie przyjęcia wymienionej decyzji, można przyznać okres przejściowy, który nie może jednakże być dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa Członkowskie, które spełniają wymieniony warunek muszą poinformować Komisję Administracyjną przed 1 grudnia 2003 r. o zamiarze złożenia wniosku dotyczącego takiego okresu wskazując jego czas trwania.
Dlatego też po 1 czerwca 2004 r., instytucje właściwe Państw Członkowskich, którym przyznano okres przejściowy będą nadal wydawały formularze E 111, których ważność wygaśnie na końcu okresu przejściowego.
Nowe Państwa Członkowskie, które spełniają wyżej wymieniony warunek muszą poinformować Komisję Administracyjną o ich zamiarze skorzystania z okresu przejściowego oraz określić jego czas trwania najpóźniej do dnia 31 maja 2004 r.
(3) Aby zapewnić jasne i przejrzyste informacje dla instytucji i obywateli oraz aby zagwarantować uznanie formularzy E 111, które nadal będą wydawane po 1 czerwca 2004 r. w niektórych Państwach Członkowskich, należy sporządzić wykaz Państw Członkowskich, którym przyznano taki okres przejściowy.
Jednakże, w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich oraz krajów EFTA wymieniony wykaz może mieć charakter jedynie orientacyjny tak długo jak decyzja nr 191 nie będzie tam stosowana.
(4) Od 1 czerwca 2004 r., instytucje właściwe Państw Członkowskich, które nie posiadają okresu przejściowego nie mogą dłużej wydawać formularzy E 111 lub E 111B.
W konsekwencji Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego jest wprowadzana stopniowo, niektóre właściwe instytucje zainteresowanych Państw Członkowskich będą musiały wydawać ubezpieczonym osobom tymczasowy certyfikat zastępczy, jeżeli nie będą w stanie wydać Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego.
Jednakże wszystkie właściwe instytucje muszą być w stanie wydawać Karty najpóźniej do 1 stycznia 2006 r.
(5) Podczas całego okresu przejściowego właściwe instytucje zainteresowanych Państw Członkowskich będą nadal wydawać formularze E 111 ubezpieczonym osobom na podstawie modelu ustanowionego w decyzji nr 198 z dnia 23 marca 2004 r., w sprawie zastąpienia i zniesienia wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i 574/72 [3].
(6) Jednakże, Państwa Członkowskie, które posiadają okres przejściowy, mogą podjąć decyzję o skróceniu czasu trwania tego okresu.
Muszą one poinformować o ich decyzji Komisję Administracyjną najpóźniej 3 miesiące przed wprowadzeniem Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego.
W rezultacie wymienionej notyfikacji, zainteresowane Państwo Członkowskie, może już nie wydawać formularzy E 111 od daty wskazanej w notyfikacji do Komisji Administracyjnej.
(7) Decyzja Wspólnego Komitetu EOG określi porozumienia dotyczące stosowania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Wymieniona decyzja określi w szczególności wzór Karty wydawanej przez właściwe instytucje w Norwegii, Islandii i Liechtensteinie.
(8) Decyzja Wspólnego Komitetu dotycząca umowy w sprawie swobodnego przepływu osób pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami oraz Konfederacją Szwajcarską określi porozumienia dotyczące stosowania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi i Szwajcarią.
Wymieniona decyzja określi w szczególności wzór Karty wydawanej przez właściwe instytucje w Konfederacji Szwajcarskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1) Państwom Członkowskim objętym wykazem załączonym do niniejszej decyzji można przyznać okres przejściowy na wprowadzenie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego od dnia 1 czerwca 2004 r.
Instytucje właściwe wymienionych Państw Członkowskich będą nadal wydawać formularze E 111 zgodnie ze wzorem ustanowionym w decyzji nr 198 z dnia 23 marca 2004 r. do końca okresu przejściowego.
Jednakże, przed końcem okresu przejściowego, wymienione Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o skróceniu czasu trwania okresu przejściowego.
Państwa Członkowskie informują Komisję Administracyjną najpóźniej trzy miesiące przed wprowadzeniem pierwszej Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego; Komisja Administracyjna zmieni odpowiednie załączniki do niniejszej decyzji, aby wskazać datę zakończenia okresu przejściowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2) Instytucje właściwe Państw Członkowskich, które nie posiadają okresu przejściowego nie mogą od 1 czerwca 2004 r. wydawać formularzy E 111 lub E 111B.
Instytucje właściwe Państw Członkowskich, które posiadają okres przejściowy, lecz podjęły decyzje o skróceniu czasu trwania tego okresu zgodnie z pkt. 1 ust. 3 niniejszej decyzji, nie mogą wydawać formularza E 111 od daty wskazanej w ich notyfikacji do Komisji Administracyjnej.
Instytucje tych Państw Członkowskich wydają tymczasowy certyfikat zastępczy wszystkim ubezpieczonym osobom, które nie mogą otrzymać Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego.
Jeżeli instytucja właściwa nie jest w stanie wydać Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego, wypełnienie pól 8 i 9 tymczasowego certyfikatu zastępczego jest fakultatywne.
Brak wypełnienia tych pól nie podważa ważności tymczasowego formularza zastępczego.
3) Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 czerwca 2004 r.
Sprostowanie do decyzji nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 19 listopada 2004 r.)
Na stronie 30, w załączniku I, w odniesieniu do Austrii:
zamiast:
" 31.12.2005 r."
powinno być:
" 28.2.2005 r.";
na stronie 30, w załączniku III, w odniesieniu do Lichtensteinu:
zamiast:
" 31.12.2005 r."
powinno być:
" 28.2.2005 r.".
--------------------------------------------------
Sprostowanie do decyzji nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 19 listopada 2004 r.)
Na str. 30, w załączniku III, w odniesieniu do Islandii:
zamiast:
" 31 grudnia 2005 r."
powinno być:
" 30 kwietnia 2005 r.".
--------------------------------------------------
Sprostowanie do decyzji nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 19 listopada 2004 r.)
Na str. 30, w załączniku I, tabela, druga kolumna, w przypadku Zjednoczonego Królestwa:
zamiast:
" 31.12.2005",
powinno być:
" 31.8.2005".
--------------------------------------------------
Sprostowanie do decyzji nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 19 listopada 2004 r.)
Na stronie 30, załącznik II, dla Węgier:
zamiast:
" 31 grudnia 2005 r.",
powinno być:
" 31 października 2005 r.".
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 11 października 2004 r.
dotycząca zawarcia Protokołu do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacką, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2004/778/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z artykułem 300 ustęp 2 akapit pierwszy zdaniem pierwsze oraz z artykułem 300 ustęp 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 29 września 2003 r. Rada upoważniła Komisję, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, do prowadzenia negocjacji z Republiką Chorwacką w sprawie zawarcia Protokołu do Porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
(2) Do chwili wejścia w życie Porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu konieczne stało się również dostosowanie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacką, z drugiej strony [1], w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
(3) Protokół został parafowany dnia 16 kwietnia 2004 r.
Powinien on zostać zawarty w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacką, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, składa dokumenty zatwierdzające przewidziane w artykule 11 Protokołu.
Artykuł 3
Protokół stosuje się na zasadzie tymczasowości, ze skutkiem począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 2004 r.
dotycząca mianowania dwóch członków i trzech zastępców członka Komitetu Regionów z Czech
(2004/779/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Czech,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję dotyczącą mianowania członków i zastępców członka Komitetu Regionów [1],
(2) Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w wyniku złożenia rezygnacji przez pana Jana BŘEZINĘ, o czym Rada została powiadomiona w dniu 22 lipca 2004 r. oraz pana Oldřicha VLASÁKA, o czym Rada została powiadomiona w dniu 30 sierpnia 2004 r.; jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku złożenia rezygnacji przez pana Petra DUCHOŇA, o czym Rada została powiadomiona w dniu 30 sierpnia 2004 r.
Dwa stanowiska zastępców członka Komitetu Regionów zwolniły się w wyniku wniosku panów: Františka SLAVÍKA i Tomáša ÚLEHLI, członków.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym mianuje się następujące osoby:
a) członkami Komitetu Regionów:
1) pan František SLAVÍK,
Przewodniczący Rady Regionu Zlínský kraj
na miejsce pana Jana BŘEZINY
2) pan Tomáš ÚLEHLA
Burmistrz miasta Zlín, Zlínský kraj
na miejsce pana Oldřicha VLASÁKA
b) zastępcami członków Komitetu Regionów:
1) pani Ivana ČERVINKOVÁ
Burmistrz miasta Kostelec nad Orlicí, Královehradecký kraj
na miejsce pana Petra DUCHOŇA
2) pan Ivan KOSATÍK,
Drugi zastępca Przewodniczącego Rady Regionu Olomoucký kraj
na miejsce pana Františka SLAVÍKA
3) pan Petr OSVALD
Członek władz lokalnych miasta Plzeň, Plzeňský kraj
na miejsce pana Tomáša ÚLEHLI
na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 19 listopada 2004 r.
dotycząca mianowania przewodniczącego oraz członków Komisji Wspólnot Europejskich
(2004/780/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213 ust. 1 oraz art. 214 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 126 ust. 1 oraz art. 127 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa Komisja, w skład której wchodzi jeden obywatel każdego Państwa Członkowskiego, powinna zostać mianowana na okres od dnia mianowania do dnia 31 października 2009 r.
(2) W dniu 29 czerwca 2004 r. Rada, zebrana w składzie szefów państw lub rządów, wyznaczyła pana José Manuela DURĂO BARROSĘ (José Manuel DURĂO BARROSO) jako osobę, którą zamierza mianować przewodniczącym Komisji [1].
(3) Parlament Europejski zatwierdził tę nominację uchwałą z dnia 22 lipca 2004 r.
(4) Na mocy decyzji 2004/753/WE, Euratom [2], która uchyla i zastępuje decyzję 2004/642/WE, Euratom [3], Rada przyjęła, za wspólnym porozumieniem z nominowanym przewodniczącym Komisji, listę pozostałych osób, które zamierza mianować członkami Komisji.
(5) W wyniku głosowania w dniu 18 listopada 2004 r. Parlament Europejski zatwierdził kandydaturę przewodniczącego oraz pozostałych członków Komisji jako kolegium.
(6) Należy wobec tego mianować przewodniczącego oraz pozostałych członków Komisji.
(7) Wejście w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy spowoduje wygaśnięcie mandatu członka Komisji posiadającego to samo obywatelstwo, co przyszły minister spraw zagranicznych Unii Europejskiej, który będzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komisji Wspólnot Europejskich, na okres od dnia 22 listopada 2004 r. do dnia 31 października 2009 r.:
- przewodniczący:
- pan José Manuel DURĂO BARROSO
członkowie:
pan Joaquín ALMUNIA AMANN
pan Jacques BARROT
pan Joe BORG
pan Stavros DIMAS
pani Benita FERRERO-WALDNER
pan Ján FIGEĽ
pani Mariann FISCHER BOEL
pan Franco FRATTINI
pani Dalia GRYBAUSKAIT
pani Danuta HÜBNER
pan Siim KALLAS
pan László KOVÁCS
pani Neelie KROES
pan Markos KYPRIANOU
pan Peter MANDELSON
pan Charlie McCREEVY
pan Louis MICHEL
pan Andris PIEBALGS
pan Janez POTOČNIK
pani Viviane REDING
pan Olli REHN
pan Vladimír ŠPIDLA
pan Günter VERHEUGEN
pani Margot WALLSTRÖM.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 22 listopada 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję 1999/815/WE przyjmującą środki zakazujące wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC z zawartością niektórych ftalanów
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4403)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/781/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 7 grudnia 1999 r. Komisja przyjęła decyzję 1999/815/WE [2] na mocy art. 9 dyrektywy 92/59/EWG [3] zobowiązującą Państwa Członkowskie do zakazu wprowadzania na rynek zabawek i artykułów pielęgnacyjnych, które mogą być wkładane do ust przez dzieci poniżej trzeciego roku życia, wykonanych z miękkiego tworzywa PVC z zawartością jednej lub więcej następujących substancji: ftalanu di-izononylu (DINP), ftalanu di(2-etyloheksylu) (DEHP), ftalanu dibutylu (DBP), ftalanu di-izodecylu (DIDP), ftalanu di-n-oktylu (DNOP) oraz ftalanu butylobenzylu (BBP).
(2) Czas obowiązywania decyzji 1999/815/WE został ograniczony do trzech miesięcy zgodnie z zapisem art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/59/EWG.
W związku z tym czas obowiązywania decyzji wygasa dnia 8 marca 2000 r.
(3) Przyjmując decyzję 1999/815/WE, zakładano przedłużenie czasu jej obowiązywania, jeśli zachodzić będzie taka potrzeba.
Czas obowiązywania środków przyjętych na mocy decyzji 1999/815/WE był przedłużany na mocy kilku decyzji każdorazowo o dodatkowe okresy trzech lub sześciu miesięcy, a ostatnio o dodatkowy okres trzech miesięcy, przez co obecnie termin wygaśnięcia upływa dnia 20 listopada 2004 r.
(4) Nastąpił istotny postęp w dziedzinie zatwierdzania metod badania migracji ftalanów, oceny bezpieczeństwa substancji zastępczych oraz całościowej oceny ryzyka związanego z tymi ftalanami na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyka istniejących substancji [4].
(5) Do czasu przyjęcia przez Parlament i Radę stałych środków oraz do czasu wejścia w życie odpowiednich środków wykonawczych w Państwach Członkowskich, jak również aby zagwarantować realizację celów decyzji 1999/815/WE, której czas obowiązywania kilkakrotnie przedłużano, konieczne jest utrzymanie zakazu wprowadzania na rynek omawianych produktów.
(6) Niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły w życie decyzję 1999/815/WE za pomocą środków mających zastosowanie do 20 listopada 2004 r.
Dlatego też konieczne jest zapewnienie przedłużenia czasu obowiązywania tych środków.
(7) Konieczne jest zatem przedłużenie czasu obowiązywania decyzji 1999/815/WE po to, by wszystkie Państwa Członkowskie mogły utrzymać zakaz przewidziany w tej decyzji.
(8) Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE, uchylający i zastępujący dyrektywę 92/59/WE z dnia 15 stycznia 2004 r., stanowi, że decyzje Komisji zobowiązujące Państwa Członkowskie do zastosowania środków zapobiegających poważnemu ryzyku stwarzanemu przez niektóre produkty utrzymują moc prawną na okres nieprzekraczający jednego roku i mogą być zatwierdzone na okresy dodatkowe, z których żaden nie przekracza jednego roku. Uzasadnione jest przedłużenie czasu obowiązywania decyzji 1999/815/WE na okres dziesięciu miesięcy po to, by zapewnić czas wystarczający do przyjęcia i wprowadzenia w życie środków stałych, o których mowa w akapicie 5.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 1999/815/EC wyrazy " 20 listopada 2004 r." zastępuje się wyrazami " 20 września 2005 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 listopada 2004 r.
przyjmująca zobowiązanie oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu tlenku krzemu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy
(2004/782/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 8, art. 21 i art. 22 lit. c),
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1100/2000 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku krzemu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy (zwane dalej "istniejącymi środkami").
(2) W marcu 2004 r. Komisja ogłosiła, poprzez opublikowanie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3], rozpoczęcie częściowego przeglądu średnioterminowego istniejących środków dotyczących przywozu omawianego produktu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, celem zbadania czy istnieje potrzeba ich dostosowania, biorąc pod uwagę niektóre konsekwencje rozszerzenia Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich (zwanego dalej "rozszerzeniem").
(3) Rada stwierdziła, że mając na uwadze interes Wspólnoty, istnieje potrzeba tymczasowego dostosowanie istniejących środków w celu uniknięcia nagłych i nadmiernie negatywnych skutków dla importerów i użytkowników w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") bezpośrednio po rozszerzeniu.
Uznano, że najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu jest przyjęcie zobowiązania oferowanego przez współpracującą stronę, przy wprowadzeniu elementu pułapów ilościowych.
(4) W związku z powyższym, decyzją 2004/498/WE [4] Komisja przyjęła jako środek specjalny krótkoterminowe zobowiązanie zaoferowane przez ukraińskiego producenta eksportującego (Publiczna Spółka Akcyjna Zaporoski Abrasiwny Kombinat).
(5) W celu umożliwienia zwolnienia z ceł antydumpingowych, wynikającego z przyjęcia zobowiązania rozporządzenie (WE) nr 1100/2000 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 991/2004.
(6) W decyzji 2004/498/WE ustalono, że przyjęcie zobowiązania jest ograniczone do początkowego okresu sześciu miesięcy (zwanego dalej "początkowym okresem"), bez uszczerbku dla normalnego okresu obowiązywania środków i że środki wygasają po upływie tego okresu, o ile Komisja nie uzna za stosowne przedłużenie okresu ich stosowania.
(7) W związku z powyższym Komisja zbadała, czy nadal istnieją nadzwyczajne i negatywne warunki dla zainteresowanych stron w nowych Państwach Członkowskich, które doprowadziły do przyjęcia zobowiązania.
W ramach ogólnej oceny skontrolowano również, czy omawiana spółka przestrzega podjętego zobowiązania.
B. OCENA
1.
Treść obecnego zobowiązania
(8) Obecne zobowiązanie oferowane przez spółkę obliguje ją, między innymi, do przestrzegania swojej tradycyjnej struktury sprzedaży eksportowej klientom w nowych Państwach Członkowskich w ramach pułapów ilościowych ustalonych na podstawie istniejącej, tradycyjnej struktury sprzedaży eksportowej w nowych Państwach Członkowskich.
(9) Warunki zobowiązania obligują również podpisującą je spółkę do regularnego dostarczania Komisji szczegółowych informacji, w formie sprawozdań miesięcznych dotyczących sprzedaży klientom w nowych Państwach Członkowskich (lub odsprzedaży przez jakiekolwiek związane z nimi strony wewnątrz Wspólnoty) oraz do umożliwienia przeprowadzania przez Komisję wizyt weryfikacyjnych.
W celu umożliwienia pełnego monitorowania skuteczności zobowiązania, tradycyjni klienci eksporterów w nowych Państwach Członkowskich dostarczyli pisemną zgodę na przeprowadzanie wizyt weryfikacyjnych w ich lokalach.
2.
Przestrzeganie obecnego zobowiązania
(10) Wizyty weryfikacyjne u producentów eksportujących i u niektórych spośród ich tradycyjnych klientów w nowych Państwach Członkowskich potwierdziły, że omawiana spółka nie przekroczyła poziomu pułapów ilościowych określonych w zobowiązaniu.
Ponadto ustalono, że spółka w szerokim zakresie przestrzegała swojej tradycyjnej struktury sprzedaży klientom indywidualnym w nowych Państw Członkowskich.
Poza tym, na podstawie dostępnych informacji można stwierdzić, że nie wystąpił zauważalny przepływ z nowych Państwach Członkowskich do państw Piętnastki omawianych produktów, przy imporcie których wykorzystano zwolnienia z ceł antydumpingowych udzielone w wyniku zobowiązania.
3.
Analiza warunków przedłużenia zobowiązania
(11) Analiza sprawozdań miesięcznych przedkładanych Komisji przez omawianą spółkę, popartych dostępnymi, oficjalnymi danymi statystycznymi, wykazała, że mimo pewnego dostosowania poziomu cen, nadal występowały znaczne różnice między cenami omawianego produktu w nowych Państwach Członkowskich a cenami w państwach Piętnastki.
Ponadto zaobserwowano, że wielkość przywozu z Ukrainy do nowych Państw Członkowskich zmniejszyła się po rozszerzeniu. Jednak, jak wskazano w motym (30) rozporządzenia (WE) nr 991/2004, w okresie poprzedzającym rozszerzenie, tzn. w roku 2003 i w pierwszych miesiącach roku 2004 zaobserwowano nadmierny wzrost wielkości przywozów.
Uważa się, że to również mogło przyczynić się do zmniejszenia wysokości importu do nowych Państw Członkowskich po rozszerzeniu.
C. WNIOSKI
1.
Przyjęcie zobowiązania
(12) Zważywszy, że wyjątkowo niekorzystne warunki panujące przed rozszerzeniem, które uczyniły zobowiązanie niezbędnym, panują nadal, a klauzule wspomnianego zobowiązania były przez wymienioną spółkę przestrzegane w początkowym okresie jego stosowania, stwierdza się, iż przedłużenie zobowiązania jest uzasadnione.
(13) Odnośnie czasu trwania przedłużenia, uznaje się, że okres obowiązywania dłuższy niż sześć miesięcy byłby sprzeczny z pojęciem przejściowego charakteru zobowiązania, dlatego też jego przyjęcie jest ograniczone do okresu od 21 listopada 2004 r. do 20 maja 2005 r. (zwanego dalej "okresem końcowym").
(14) Odnośnie poziomu pułapów ilościowych, jakie mają być stosowane w okresie końcowym, zostały one obliczone przy zastosowaniu tych samych metod, które stosowano przy ustalaniu początkowego okresu.
(15) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) 991/2004, zobowiązanie obliguje każdego indywidualnego producenta eksportującego do przestrzegania pułapów importowych oraz, w celu umożliwienia monitorowania tych zobowiązań, omawiany producent eksportujący zgodził się również w szerokim zakresie przestrzegać swojej tradycyjnej struktury sprzedaży klientom indywidualnym w nowych Państwach Członkowskich.
Producent eksportujący ma również świadomość tego, że w przypadku, gdy struktura sprzedaży ulegnie znacznej zmianie lub monitorowanie zobowiązania stanie się w jakikolwiek sposób trudne bądź niewykonalne, Komisja ma prawo do wycofania przyjęcia zobowiązania danej spółki, co prowadzi do zastąpienia zobowiązania nałożeniem ostatecznego cła antydumpingowego, dostosowania poziomu pułapu, lub podjęcia innych czynności zaradczych.
(16) Warunkiem zobowiązania jest również to, że jeżeli zostanie ono w jakikolwiek sposób naruszone, Komisja będzie miała prawo do wycofania jego przyjęcia, co prowadzi do zastąpienia zobowiązania nałożeniem ostatecznego cła antydumpingowego.
(17) Spółka będzie regularnie dostarczać Komisji szczegółowych informacji na temat dokonywanego przez nią wywozu do Wspólnoty, co oznacza możliwość skutecznego monitorowania przez Komisję zaoferowanego zobowiązania.
(18) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania przez omawianą spółkę, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem, zwolnienie celne będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej przynajmniej pozycje wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 991/2004.
Taki poziom informacji jest również niezbędny, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z odpowiednią dokładnością, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub też nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, płatne będzie odpowiednie cło antydumpingowe.
2.
Poinformowanie zainteresowanych stron
(19) Wszystkie strony, które uprzednio zgłosiły swoje zainteresowanie, zostały powiadomione o zamiarze przyjęcia zobowiązań.
Przemysł Wspólnotowy zgłosił pewne obawy, że nastąpił możliwy "przepływ" ukraińskiego tlenku krzemu do państw Piętnastki. Jednak w trakcie wizyty weryfikacyjnej przeprowadzonej przez Komisję ustalono, że wspomniany tlenek krzemowy nie pochodził z Ukrainy.
Mimo to Przemysł Wspólnotowy wyraził opinię, że zobowiązanie nie powinno zostać przyjęte.
(20) Chociaż stanowisko Przemysłu Wspólnotowego dotyczące przyjęcia zobowiązania zostało odnotowane, należy również wziąć pod uwagę warunki oraz potrzeby importerów i użytkowników w nowych Państwach Członkowskich.
W sumie, z uwagi na znaczenie dalszych dostaw dla klientów w nowych Państwach Członkowskich, stwierdzono, że te względy są ważniejsze od obaw wyrażanych przez Przemysł Wspólnotowy.
(21) Komisja nie otrzymała żadnych innych uwag, które mogłyby wpłynąć na zmianę jej poglądów w tej sprawie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie zaoferowane przez wymienionego poniżej producenta eksportującego w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu tlenku krzemu pochodzącego z Ukrainy.
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i obowiązuje do dnia 20 maja 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/56/WE w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4028)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/784/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze:
(1) Załącznik V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi ("Umowa") uznaje środki sanitarne dla świeżego mięsa, produktów mięsnych i niektórych innych produktów pochodzenia zwierzęcego będących przedmiotem handlu z Nową Zelandią.
W zależności od równoważności lub braku równoważności tych środków w stosunku do środków wymaganych przez Wspólnotę załącznik VII do umowy stanowi, że w handlu świeżym mięsem, produktami mięsnymi i niektórymi innymi produktami zwierzęcymi z Nową Zelandią należy stosować odpowiednie urzędowe świadectwa zdrowotne.
(2) Decyzja Komisji 2003/56/WE [2] ustanawia wymogi certyfikacyjne i wprowadza wzory oficjalnych świadectw zdrowotnych stosowanych przy przywozie żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z Nowej Zelandii.
W przypadku gdy ustalono pełną równoważność środków sanitarnych, stosować można świadectwa uproszczone, których wzory zawarto w załącznikach od II do V do tej decyzji.
(3) Pod uwagę należy wziąć rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3], z ostatnimi zatwierdzeniami równoważności środków sanitarnych dla świeżego mięsa, produktów mięsnych, produktów rybołówstwa i niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, będących przedmiotem wymiany handlowej z Nową Zelandią.
(4) W związku z tym decyzja 2003/56/WE ulega odpowiedniej zmianie.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i VII do decyzji 2003/56/WE ulegają zmianie zgodnie z Załącznikiem do tej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 13 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 2004 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi dotyczącego zmian załącznika II do Umowy między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych
(2004/785/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/361/WE z dnia 27 maja 1997 r. dotyczącą zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę wniosek Meksyku wniesiony podczas "Formalnych rozmów w sprawie dostosowania umowy o wolnym handlu wynikającego z rozszerzenia UE", które miały miejsce w dniach 28- 30 stycznia 2004 r. w Mexico City, konieczna jest zmiana załącznika II do Umowy między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych, aby chronić nazwy nowych alkoholów meksykańskich Charanda i Sotol, z mocą od dnia 29 października 2004 r.
(2) Dlatego też Wspólnota oraz Meksykańskie Stany Zjednoczone wynegocjowały, zgodnie z art. 18 wyżej wspomnianej umowy, Porozumienie w formie wymiany listów, aby zmienić załącznik II do wyżej wspomnianej umowy.
Dlatego też tę wymianę listów należy zatwierdzić.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wdrożeniowego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi zmieniające załącznik II do Umowy między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych.
Tekst porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisarz ds. Rolnictwa zostaje niniejszym upoważniony do podpisania wymiany listów, by porozumienie to stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 18 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję 92/471/EWG odnośnie do wzorów świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4380)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/786/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/471/EWG z dnia 2 września 1992 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich [2] stanowi, że Państwa Członkowskie zezwalają jedynie na przywóz zarodków bydła odpowiadających gwarancjom zawartym w świadectwach zdrowia zwierząt zgodnie z częścią I załączników A i B do tej decyzji.
(2) Warunki zdrowotne zwierząt określone dyrektywą 89/556/EWG dla handlu wewnątrzwspólnotowego są ostrzejsze od obowiązujących przy przywozie takich zarodków.
(3) Zgodnie z dyrektywą 89/556/EWG zarodki bydła nie mogą być wysyłane z terytorium Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państw Członkowskiego, jeśli nie zostały uzyskane w drodze sztucznego zapłodnienia lub zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pozyskanego od zwierzęcia dawcy znajdującego się w punktach pobierania nasienia lub nasienia przechowywanego w punkcie przechowywania nasienia, gdzie oba punkty zostały zatwierdzone przez właściwe władze zgodnie z dyrektywą Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [3].
(4) Mimo iż ryzyko przenoszenia pewnych chorób zakaźnych przez zarodki, zgodnie z oceną Międzynarodowego Stowarzyszenia Transferu Embrionów (IETS), jest niewielkie pod warunkiem prawidłowego postępowania z zarodkami w okresie pomiędzy ich pobraniem a transferem, należy wdrożyć odpowiednie wcześniejsze zabezpieczenia odnośnie do nasienia używanego do zapłodnienia.
(5) W interesie zdrowia zwierząt konieczne jest stosowanie tych samych warunków, co obowiązujące w wewnątrzwspólnotowym handlu zarodkami bydła, do przywozu takich zarodków, w szczególności odnośnie do nasienia używanego do zapłodnienia, które powinno spełniać wymogi dyrektywy 88/407/EWG.
(6) W świetle powyższego decyzja 92/471/EWG wymaga zmiany.
(7) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach A i B do decyzji 92/471/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 26 listopada 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 790/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawia obywatelstwo Unii i stanowi, że działania Wspólnoty w dziedzinie edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży są skierowane między innymi na sprzyjanie rozwojowi wymiany młodzieży i wymianę instruktorów społeczno-oświatowych.
(2) Deklaracja z Laeken załączona do konkluzji Rady Europejskiej z 14 i 15 grudnia 2001 r. zaznacza, że jednym z głównych wyzwań, które powinny zostać rozwiązane przez Unię Europejską, jest sposób zbliżenia obywateli, a głównie ludzi młodych do projektu europejskiego i instytucji europejskich.
Międzynarodowe pozarządowe organizacje młodzieżowe umożliwiają ludziom młodym stanie się aktywnymi obywatelami, rozwijanie poczucia obowiązku, wyrażania ich opinii i wartości oraz uczestniczenie w wymianach poprzez granice narodowe; poprzez taką działalność organizacje te pomagają w zbliżeniu Europy do młodych obywateli.
(3) Przedstawiona dnia 21 listopada 2001 r. Biała Księga Komisji zatytułowana "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej" stanowi, że należy wspierać uczestnictwo młodych ludzi i zaleca wzmocnienie organizacji, poprzez które młodzi ludzie mogą zostać wysłuchani; podkreśla również, że informacja jest niezbędna dla rozwoju aktywnych postaw obywatelskich.
W swojej rezolucji [3] w sprawie Białej Księgi Parlament podkreślił również ważną rolę odgrywaną przez międzynarodowe organizacje młodzieżowe w zakresie umożliwiania młodym ludziom długoterminowego uczestnictwa w życiu demokratycznym Europy.
(4) W Białej Księdze na temat rządów europejskich [4] Komisja wzywa do ogólnej otwartości oraz do konsultowania się z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i włączanie ich do tworzenia polityki UE.
Uznaje ona rolę organizacji pozarządowych w przedstawianiu uwag obywateli.
(5) Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w ramach Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca ram europejskiej współpracy w dziedzinie młodzieży [5] zawiera aprobatę priorytetów tematycznych zaproponowanych w Białej Księdze Młodzieży Europejskiej, przede wszystkim dotyczących uczestnictwa i informacji szczególnie w celu zachęcania ludzi młodych do wykazywania aktywnych postaw obywatelskich i proponuje mechanizmy realizacji otwartych metod koordynacji poprzez konsultacje z młodymi ludźmi w drodze szczególnych uzgodnień na poziomie krajowym oraz konsultacje z Europejskim Forum Młodzieży na poziomie europejskim.
(6) Europejskie Forum Młodzieży reprezentuje młodych ludzi przed Unią Europejską i innymi międzynarodowymi instytucjami.
Jego działalność jest niezbędna w celu koordynacji i przekazywania instytucjom europejskim poglądów pozarządowych organizacji młodzieżowych oraz przekazywania tym organizacjom informacji o dotyczących ich kwestiach europejskich.
Międzynarodowe Pozarządowe Organizacje Młodzieżowe zapewniają młodym ludziom nauczanie szkolne i pozaszkolne, szkolenia i informacje; tworzą one sieci reprezentujące organizacje o celu niezarobkowym działające w Państwach Członkowskich i w innych państwach europejskich.
(7) Pozycje A-3023 i A-3029 budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich na rok budżetowy 2003 i poprzednie lata budżetowe zapewniają wsparcie dla Europejskiego Forum Młodzieży i międzynarodowych pozarządowych organizacji młodzieżowych.
(8) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], zwane dalej "rozporządzeniem finansowym" wymaga ustanowienia podstawowego aktu w celu objęcia takich istniejących działań pomocowych.
(9) Parlament Europejski, Rada i Komisja w chwili przyjmowania rozporządzenia finansowego powzięły za cel zapewnienie, aby ten akt podstawowy wszedł w życie od roku budżetowego 2004.
(10) Należy ustanowić przepisy w celu rozszerzenia zakresu geograficznego programu na państwa przystępujące oraz w przypadku niektórych działań, także możliwie na wszystkie państwa europejskie mając na względzie wagę umocnienia powiązań między poszerzoną Unią i jej sąsiadami na kontynencie europejskim.
(11) Wszelkie niewspólnotowe finansowanie pochodzące ze środków państwowych powinno być zgodne z art. 87 i 88 Traktatu.
(12) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe dotyczące programu na cały okres jego trwania, które stanowią główne odniesienie dla władzy budżetowej w czasie corocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy dyscypliny budżetowej [7].
(13) Wszelkie wsparcie udzielone w ramach niniejszej decyzji powinno rygorystycznie spełniać zasady pomocniczości i proporcjonalności,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cele i działania programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji prowadzących na poziomie europejskim działalność związaną z młodzieżą (zwany dalej "programem").
2.
Ogólnym celem programu jest wspieranie działalności tych organizacji.
Działalność taka obejmuje trwające programy pracy organizacji realizujących cele o charakterze ogólnoeuropejskim w dziedzinie młodzieży lub cele stanowiące część polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie.
W szczególności, działania te muszą przyczyniać się lub być zdolnymi do przyczyniania się do aktywnego uczestnictwa młodych obywateli w życiu publicznym i społeczeństwie oraz do opracowania i realizacji wspólnotowych działań współpracy w dziedzinie młodzieży w szerokim rozumieniu.
Współpraca z Europejskim Forum Młodzieży przyczynia się do tego ogólnego celu w taki sposób, że Europejskie Forum Młodzieży reprezentuje i koordynuje pozarządowe organizacje młodzieżowe i przekazuje instytucjom europejskim informacje dotyczące młodzieży.
3.
Program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r. i zakończy się dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Dostęp do programu
Aby kwalifikować się do uzyskania dotacji na pokrycie kosztów operacyjnych, organizacja musi spełnić wymogi określone w załączniku i posiadać następujące cechy:
a) jej działalność musi być zgodna z zasadami stanowiącymi podstawę działań wspólnotowych w dziedzinie młodzieży i musi uwzględniać priorytety ustalone w załączniku;
b) musi być założona zgodnie z przepisami prawa i działać przez okres dłuższy niż jeden rok;
c) musi prowadzić działalność na poziomie europejskim, albo samodzielnie, albo w formie różnych skoordynowanych stowarzyszeń, a jej struktura i działalność muszą mieć potencjalny wpływ na całą Unię lub obejmować co najmniej osiem państw określonych w art. 3, włączając Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Uczestnictwo państw trzecich
1.
Uczestnictwo w działaniach objętych programem może być otwarte dla organów mających siedzibę w:
a) państwach przystępujących, które podpisały Traktat o Przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r.;
b) krajach EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;
c) Rumunii i Bułgarii; warunki uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie z przepisami Układów Europejskich, ich protokołami dodatkowymi i decyzjami odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
d) Turcji; warunki uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie z Umową ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych [8].
2.
Uczestnictwo w programie może być również otwarte dla organizacji mających siedzibę w państwach bałkańskich włączonych w proces stabilizacji i stowarzyszenia krajów Europy Południowo-Wschodniej [9] oraz dla niektórych państw Wspólnoty Niepodległych Państw, zgodnie z warunkami i procedurami, które maja zostać uzgodnione z tymi państwami [10].
Artykuł 4
Wybór beneficjentów
Program obejmuje dwa rodzaje beneficjentów
a) grupa 1: dotacje na pokrycie kosztów operacyjnych są bezpośrednio przyznawane beneficjentom, o których mowa w pkt 2 załącznika.
b) grupa 2: dotacje na pokrycie kosztów operacyjnych są przyznawane zgodnie z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w załączniku, w drodze zaproszenia do składania wniosków dotyczących stałych działań prowadzonych przez organizację realizującą cel o charakterze ogólnoeuropejskim w dziedzinie młodzieży.
Artykuł 5
Przyznawanie dotacji
Dotacje przeznaczone na różne działania w ramach programu przyznawane są zgodnie z przepisami ustanowionymi w odpowiednich częściach załącznika.
Artykuł 6
Przepisy finansowe
1.
Ramy finansowe dla wprowadzenia programu w życie w okresie wyszczególnionym w art. 1 ust. 3 niniejszym ustala się na 13 milionów EUR
2.
Roczne środki zatwierdzane są przez władzę finansową w ramach ograniczeń perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Wprowadzenie w życie
Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszego programu zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 1 i załączniku, a także regularnie informuje o jego realizacji Parlament Europejski, Radę i Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Monitorowanie i ocena
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące osiągnięcia celów programu.
Sprawozdanie to jest oparte między innymi na zewnętrznym sprawozdaniu pokontrolnym, które musi być dostępne najpóźniej do końca 2006 r. i które obejmuje co najmniej ocenę ogólnej przydatności i spójności programu, skuteczności jego realizacji (przygotowane, wybór, realizacja działań) oraz ogólnej i indywidualnej skuteczności poszczególnych działań pod względem osiągania celów ustanowionych w art. 1 i załączniku.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/790/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
rozszerzająca i zmieniająca decyzję 2003/276/WPZiB dotyczącą wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zniszczenie amunicji do ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Albanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 14 kwietnia 2003 r. Rada przyjęła decyzję 2003/276/WPZiB dotyczącą wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zniszczenie amunicji do ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Albanii [2], w celu wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB, na mocy której udostępniła na ten cel kwotę 820000 EUR.
(2) Niektóre cele nie mogły zostać osiągnięte do dnia 31 października 2004 r., w którym to dniu wygasa decyzja Rady 2003/276/WPZiB, a inne powinny zostać skonsolidowane i rozszerzone po tej dacie.
Projekt, o którym mowa jest projektem wieloletnim trwającym cztery lata.
(3) Decyzja 2003/276/WPZiB powinna zatem zostać rozszerzona i zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/276/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 finansową kwotę referencyjną w wysokości "820000 EUR" się kwotą "1320000 EUR";
2) W art. 4 ust. 1 drugie zdanie zastępuje się zdaniem "Wygasa dnia 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 listopada 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań w celu promowania jednostek działających na poziomie europejskim oraz wspierania określonych działań w obszarze edukacji i szkolenia
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 oraz 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat przewiduje, że Wspólnota przyczynia się do rozwoju edukacji o wysokiej jakości poprzez wspieranie i uzupełnianie działalności Państw Członkowskich, urzeczywistnia politykę kształcenia zawodowego wspierającą i uzupełniającą działania Państw Członkowskich oraz sprzyja współpracy z państwami trzecimi.
(2) Deklaracja z Laeken załączona do konkluzji Rady Europejskiej z dnia 14 i 15 grudnia 2001 r. zapewnia, że jednym z podstawowych wyzwań, przed którymi staje Unia Europejska, jest przybliżenie obywateli do modelu europejskiego oraz instytucji europejskich.
(3) Szczegółowy program pracy dotyczący celów edukacji i systemów szkoleniowych w Europie [3], przyjęty przez Radę w dniu 14 czerwca 2002 r. ustanawia program działań wymagający wsparcia na poziomie wspólnotowym.
(4) Deklaracja Unii Europejskiej z okazji 50. rocznicy przyjęcia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Wiedeń, 10 grudnia 1998 r., stwierdza, że Unia powinna nadal rozwijać współpracę w zakresie praw człowieka, taką jak działania w zakresie edukacji i szkolenia, we współpracy z innymi właściwymi organizacjami, oraz zapewnić kontynuację Europejskiego Programu Studiów Magisterskich w zakresie praw człowieka i demokratyzacji, zorganizowanego przez piętnaście europejskich uniwersytetów.
(5) Konkluzje Rady Europejskiej z Kolonii z dnia 4 czerwca 1999 r. stwierdzają, że w celu wzmocnienia zrównoważenia i ciągłości Europejskiego Programu Studiów Magisterskich w zakresie praw człowieka i demokratyzacji "należy nadal przywiązywać wagę do zagadnienia bezpieczeństwa budżetowego".
(6) Nagłówki A-3010, A-3011, A-3012, A-3013, A-3014, A-3017, A-3022, A-3027, A-3044, B3–1000 i B3–304 budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok finansowy 2003 oraz poprzednie lata finansowe udowodniły swoją przydatność w zakresie edukacji i szkoleń.
(7) Kolegium Europejskie, prowadzące kursy podyplomowe w zakresie prawa, ekonomii, polityki, nauk społecznych i humanistycznych o wymiarze europejskim, Instytut Uniwersytetu Europejskiego, przyczyniający się do rozwoju kulturowego i naukowego dziedzictwa Europy poprzez szkolnictwo wyższe i badania naukowe, Europejski Instytut Administracji Publicznej, kształcący urzędników krajowych i europejskich w zakresie integracji europejskiej, Akademia Prawa Europejskiego w Trewirze, zapewniająca kształcenie na poziomie uniwersyteckim praktyków i użytkowników prawa europejskiego, Europejskie Centrum Międzyuczelniane – Prawa Człowieka i Demokratyzacja, zapewniające europejski stopień magistra oraz zaawansowane staże i inne formy edukacji, szkolenia i usługi badawcze w zakresie promocji praw człowieka i demokratyzacji, Europejska Agencja Rozwoju Edukacji Specjalnej Troski, pracująca w celu poprawy jakości edukacji uczniów specjalnej troski oraz sprzyjania współpracy europejskiej w tym obszarze, a także Międzynarodowe Centrum Kształcenia Europejskiego, zapewniające nauczanie, szkolenia i badania naukowe w zakresie europeizacji, globalizacji, federalizmu, regionalizmu i przekształceń współczesnych struktur społecznych, stanowią jednostki realizujące cele o znaczeniu ogólnoeuropejskim.
(8) Istnieje zwiększona potrzeba kształcenia sędziów krajowych w zakresie stosowania prawa wspólnotowego oraz wspierania takiego szkolenia przez Wspólnotę, w szczególności po przyjęciu rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [4], które zwiększa uprawnienia sądów krajowych w zakresie stosowania postanowień Traktatu.
(9) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5], zwane dalej "rozporządzeniem finansowym", wymaga uchwalenia aktu podstawowego w celu objęcia tych już istniejących akcji wspierających.
(10) Parlament Europejski, Rada i Komisja zobowiązały się, w chwili przyjmowania rozporządzenia finansowego, do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie wejścia w życie tego aktu podstawowego z rokiem finansowym 2004; Komisja zobowiązała się do uwzględnienia uwag wprowadzonych do budżetu w kontekście jego wykonania.
(11) Konieczne jest zapewnienie, aby instytucje, którym Wspólnota udzieliła wsparcia finansowego na poprzednie lata, cieszyły się takim samym stopniem stabilności i ciągłości wsparcia, z zastrzeżeniem rozporządzenia finansowego i zasad jego stosowania.
(12) Konieczne jest wprowadzenie postanowienia rozszerzającego geograficzny zasięg programu na przystępujące Państwa Członkowskie oraz, jeżeli to możliwe, w przypadku niektórych działań, na państwa EFTA/EOG oraz państwa kandydujące.
(13) Każde finansowanie pozawspólnotowe ze środków państwowych powinno być zgodne z art. 87 i 88 Traktatu.
(14) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe stanowiące główne odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz ulepszenia procedury budżetowej [6], dla organu budżetowego podczas corocznej procedury budżetowej.
(15) Każde wsparcie przyznane na mocy niniejszej decyzji powinno być całkowicie zgodne z zasadami pomocniczości i proporcjonalności,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cele i działania programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program działań Wspólnoty w zakresie edukacji i szkolenia (zwany dalej "programem") w celu wspierania jednostek i ich działań zmierzających do rozszerzenia i pogłębienia wiedzy w zakresie budowania Europy lub w celu przyczyniania się do osiągnięcia celów wspólnej polityki w obszarze edukacji i szkolenia, zarówno wewnątrz Wspólnoty, jak i poza nią.
2.
Ogólnym celem programu jest wspieranie działań jednostek w zakresie edukacji i szkolenia.
Programem objęte są następujące działania:
a) bieżący program pracy jednostki działającej na poziomie europejskim lub światowym, zmierzający do realizacji celu o znaczeniu ogólnoeuropejskim w zakresie edukacji i szkolenia lub celu stanowiącego część polityki Unii Europejskiej w tym obszarze;
b) działania szczególne promujące działania Unii Europejskiej w tym obszarze, dostarczające informacji o integracji europejskiej oraz o celach realizowanych przez Unię w stosunkach międzynarodowych lub wspierające działania Wspólnoty i przekładające je na poziom krajowy.
Działania te muszą w szczególności przyczyniać się, lub być w stanie przyczyniać się, do rozwoju i wykonania wspólnotowej polityki współpracy i działań w obszarze edukacji i szkoleń.
3.
Program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r. i kończy dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Dostęp do programu
Aby kwalifikować się do uzyskania dotacji, jednostka musi spełniać wymagania umieszczone w Załączniku i posiadać następujące cechy:
a) musi być niezależną i nie nastawioną na osiąganie zysku osobą prawną, której głównym obszarem działania jest edukacja i szkolenie, a jej celem jest dobro publiczne;
b) musi istnieć prawnie od ponad dwóch lat, a jej roczne sprawozdanie finansowe za ostatnie dwa lata musi być zatwierdzone przez zarejestrowanego audytora;
c) jej działalność musi być zgodna z zasadami leżącymi u podstaw działań Wspólnoty w zakresie edukacji i szkolenia i uwzględniać priorytety ustanowione w Załączniku.
W wyjątkowych okolicznościach Komisja może przyznać odstępstwo od wymogu lit. b), pod warunkiem że nie naruszy to interesów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 3
Udział państw trzecich
Udział w działaniach realizowanych w ramach programu może być otwarty dla jednostek utworzonych w:
a) państwach przystępujących, które podpisały Traktat o Przystąpieniu w dniu 16 kwietnia 2003 r.;
b) państwach EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;
c) Rumunii i Bułgarii, przy czym warunki udziału zostaną ustanowione zgodnie z Układami Europejskimi, ich protokołami dodatkowymi oraz decyzjami odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
d) Turcji, przy czym warunki udziału zostaną ustanowione zgodnie z Umową ramową między Wspólnotą Europejską i Republiką Turcji z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie zasad ogólnych udziału Republiki Turcji w programach Wspólnoty [7].
Artykuł 4
Wybór beneficjentów
Program obejmuje dwie grupy beneficjentów:
a) grupa 1: dotacje na działalność bieżącą przyznane bezpośrednio beneficjentom wymienionym z nazwy w pkt 2 Załącznika;
b) grupa 2: wsparcie dla stowarzyszeń europejskich działających w obszarze edukacji i szkolenia, wsparcie dla działań w zakresie szkolnictwa wyższego dotyczącego integracji europejskiej, wraz z katedrami Jean Monnet, wsparcie dla działań przyczyniających się do osiągnięcia przyszłych celów systemów edukacji i szkolenia w Europie oraz wsparcie dla kształcenia sędziów krajowych w zakresie prawa europejskiego i dla organizacji działających na rzecz współpracy sądowej.
Beneficjentów wybiera się w drodze zaproszenia do składania ofert zgodnie z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w załączniku.
Artykuł 5
Przyznanie dotacji
Dotacje w ramach poszczególnych działań programu przyznaje się zgodnie z postanowieniami ustanowionymi w odpowiednich częściach Załącznika.
Artykuł 6
Postanowienia finansowe
1.
Ramy finansowe wykonywania programu na okres wyznaczony w art. 1 ust. 3 ustala się niniejszym na 77 mln EUR.
2.
Roczne przyznane środki zatwierdza organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Wykonanie
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego programu zgodnie z postanowieniami określonymi w Załączniku.
Artykuł 8
Monitorowanie i ocena
1.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z osiągnięcia celów programu.
Sprawozdanie takie opiera się, między innymi, na zewnętrznym sprawozdaniu oceniającym, które musi być przygotowane nie później niż do końca 2006 r., a które ocenia przynajmniej ogólną przydatność i spójność programu, efektywność jego wykonania (przygotowanie, wybór, wykonanie działań) oraz ogólną i szczególną efektywność różnych działań pod względem osiągania celów określonych w art. 1 i w Załączniku.
Komisja ponadto przedkłada corocznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania programu.
2.
Parlament Europejski i Rada, zgodnie z Traktatem, podejmują decyzję w sprawie kontynuacji programu od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/791/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
rozszerzająca i zmieniająca decyzję 2002/842/WPZiB dotyczącą wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB [1] a w szczególności jego art. 6, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 21 października 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/842/WPZiB [2] dotyczącą wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej w celu wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB, na mocy której udostępniła na ten cel kwotę 200000 EUR.
(2) Niektóre cele nie mogły zostać osiągnięte do dnia 31 grudnia 2004 r., w którym wygasa decyzja 2002/842/WPZiB, a inne powinny zostać skonsolidowane i rozszerzone po tej dacie.
Projekt, o którym mowa jest projektem wieloletnim.
(3) Decyzja 2002/842/WPZiB powinna zatem zostać rozszerzona i zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/842/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 finansową kwotę referencyjną w wysokości "300000 EUR" zastępuje się kwotą "330000 EUR";
2) W art. 4 ust. 1 drugi akapit zastępuje się zdaniem "Wygasa dnia 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierający organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat powierza Wspólnocie obowiązek tworzenia coraz bliższego związku między narodami Europy i przyczyniania się do rozkwitu kultur Państw Członkowskich, przy poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej i jednoczesnym podkreślaniu znaczenia wspólnego dziedzictwa kulturowego.
(2) Deklaracja z Laeken załączona do Konkluzji Rady Europejskiej z dnia 14 i 15 grudnia 2001 r. stwierdza, że jednym z podstawowych wyzwań, którym musi sprostać Unia Europejska, jest przybliżenie obywatelom europejskiego wzorca i europejskich instytucji.
(3) Rada i ministrowie kultury zebrani w Radzie, w rezolucji z 14 listopada 1991 r. w sprawie europejskich sieci kulturalnych [2], podkreślili ważną rolę sieci organizacji kulturalnych we współpracy kulturalnej w Europie oraz uzgodnili, że będą zachęcać organizacje kulturalne w swoich krajach do aktywnego udziału we współpracy pozarządowej na skalę europejską.
(4) Rezolucja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. [3] przedstawiła sposoby identyfikacji i oceny europejskiej wartości dodanej działań kulturalnych.
(5) Pozycja A-3042 ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2003 i poprzednie lata finansowe przewiduje pomoc dla organizacji będących przedmiotem zainteresowania Europy pod względem kulturalnym.
(6) W związku z rezolucjami Parlamentu Europejskiego w sprawie języków i kultury regionalnej Unia Europejska zaangażowała się w działanie na rzecz promowania i wspierania różnorodności językowej w Unii w celu ochrony języków, stanowiących jeden z elementów żywego dziedzictwa kulturowego Europy.
(7) Na wniosek Parlamentu Europejskiego Komisja od 1982 r. wspiera organizację non-profit, Europejskie Biuro na rzecz Mniej Wykorzystywanych Języków (EBLUL), zorganizowane w formie sieci komitetów krajowych działających w Państwach Członkowskich, a od 1987 r. – sieć informacji i dokumentacji Mercator.
Organy te realizują cele ogólnego interesu europejskiego: EBLUL reprezentuje wszystkie regionalne lub mniejszościowe wspólnoty językowe w Unii Europejskiej oraz rozpowszechnia informacje europejskie w tych społecznościach; sieć informacji i dokumentacji Mercator gromadzi i upowszechnia na szczeblu europejskim informacje o trzech aspektach mających zasadnicze znaczenie dla promowania języków regionalnych i mniejszościowych: edukacji, ustawodawstwie i mediach.
(8) Pozycja A-3015 ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2003 i poprzednie lata budżetowe przewiduje pomoc dla tych dwóch organów.
(9) Dnia 11 lutego 1993 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie europejskiej i międzynarodowej ochrony, jako pomników historii, miejsc, w których znajdowały się hitlerowskie obozy koncentracyjne [4].
(10) Pozycja A-3035 ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2003 i poprzednie lata budżetowe przewiduje pomoc w ochronie, jako pomników historii, miejsc, w których znajdowały się hitlerowskie obozy koncentracyjne.
(11) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [5], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", wymaga wydania podstawowego aktu obejmującego istniejące działania wspierające.
Komisja zobowiązała się do uwzględnienia w kontekście wdrażania uwag określonych w budżecie.
(12) Parlament Europejski, Rada i Komisja, przyjmując rozporządzenie finansowe, zobowiązały się do realizacji celu polegającego na zapewnieniu wejścia w życie tego aktu podstawowego od roku budżetowego 2004.
(13) Konieczne jest zapewnienie odpowiedniej stabilności i ciągłości finansowania, w ramach rozporządzenia finansowego, instytucji, którym Wspólnota Europejska przyznała finansowe wsparcie w poprzednich latach.
(14) Za niezbędne uważane są ustalenia tymczasowe na lata 2004 i 2005 umożliwiające udzielenie dotacji na mocy części 2 niniejszego programu Wspólnoty. Właściwe byłoby skorzystanie z wyjątku wspomnianego w art. 168 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [6], który zezwala na udzielanie dotacji bez zaproszenia do składania wniosków organom określonym w akcie podstawowym jako odbiorcy dotacji.
(15) Finansowanie niewspólnotowe ze źródeł państwowych powinno być zgodne z art. 87 i 88 Traktatu.
(16) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały okres trwania programu, ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [7], dla organów budżetowych podczas rocznej procedury budżetowej.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(18) Konieczne jest przeprowadzenie oceny treści działań, w szczególności europejskiej wartości dodanej działalności planowanej przez beneficjentów kwalifikujących się do uzyskania dotacji; taka ocena może być najlepiej przeprowadzona dzięki wykorzystaniu komitetu zarządzającego.
(19) Wszelkie wsparcie udzielone na mocy niniejszej decyzji powinno być ściśle zgodne z zasadami pomocniczości i proporcjonalności,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel programu i działania
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowych działań wspierających organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (zwany dalej "programem").
2.
Celem ogólnym programu jest wspieranie działań tych organów.
Program obejmuje następujące działania:
a) stały program pracy organu realizującego cel stanowiący przedmiot ogólnego zainteresowania Europy w dziedzinie kultury lub cel stanowiący część polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie;
b) działanie szczególne w tej dziedzinie.
Działania te muszą się przyczyniać lub móc wnieść wkład w rozwój i wdrażanie wspólnotowej polityki współpracy i działań w dziedzinie kultury.
3.
Niniejszy program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r. i kończy dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Dostęp do programu
Aby kwalifikować się do otrzymania dotacji, organ musi spełniać wymogi załącznika I i mieć następujące cechy:
a) musi być niezależną i nienastawioną na zysk osobą prawną działającą przede wszystkim w dziedzinie kultury, której celem jest dobro publiczne;
b) musi być utworzony zgodnie z prawem na czas dłuższy niż dwa lata i posiadać roczne sprawozdania finansowe za dwa poprzednie lata zatwierdzone przez biegłego rewidenta;
c) jego działania muszą być zgodne z zasadami leżącymi u podstaw działania Wspólnoty w dziedzinie kultury i uwzględniać priorytety określone w załączniku I.
Artykuł 3
Wybór beneficjentów
1.
Dotacje operacyjne na stały program pracy organu realizującego cel stanowiący przedmiot ogólnego zainteresowania Europy w dziedzinie kultury lub cel stanowiący część polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie są udzielane zgodnie z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w załączniku I.
2.
Dotacje na działania wyszczególnione w programie są udzielane zgodnie z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w załączniku I. Działania są wybierane w drodze zaproszenia do składania wniosków.
Artykuł 4
Przyznanie dotacji
Dotacje na różne działania programu są udzielane zgodnie z przepisami wymienionymi w stosownej części załącznika I.
Artykuł 5
Ustalenia finansowe
1.
Niniejszym ramy finansowe dotyczące wykonywania tego programu w okresie wskazanym w art. 1 ust. 3 ustala się na 19 mln EUR
2.
Wartość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 6
Środki wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, a odnoszące się do spraw, o których mowa poniżej, są przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 7 ust. 2:
a) roczny plan pracy, z uwzględnieniem celów, priorytetów, kryteriów wyboru i procedur;
b) finansowe wsparcie zapewnione przez Wspólnotę (kwoty, czas trwania i odbiorcy) w obszarach objętych działaniami na mocy części 2 i 3 załącznika I oraz ogólne wytyczne dotyczące wdrażania programu;
c) budżet roczny oraz podział funduszy między różne działania programu;
d) ustalenia mające na celu monitorowanie i ocenę programu, jak również upowszechnianie i przekazywanie wyników.
2.
Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji, a odnoszące się do wszystkich pozostałych spraw, są przyjmowane zgodnie z procedurą doradczą wymienioną w art. 7 ust. 3.
Artykuł 7
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet przewidziany w decyzji nr 508/2000/WE [9].
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Monitorowanie i ocena
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., sprawozdanie z wdrażania programu, realizacji jego celów oraz ewentualnego przyszłego programu mającego zastąpić obecny program.
Komisja przedstawia także Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie z wprowadzania w życie niniejszej decyzji;
b) najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r., sprawozdanie z realizacji celów programu.
Sprawozdanie to jest oparte, między innymi, na wynikach oceny zewnętrznej i zawiera ocenę wyników osiągniętych przez beneficjentów programu, w szczególności pod względem skuteczności, wydajności i zawartości ich działań przeanalizowanych łącznie i indywidualnie, w zakresie realizacji celów wymienionych w art. 1 i w załączniku I.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/792/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
rozszerzająca i zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażająca wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając wspólne działanie Rady 1999/34/WPZiB z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 15 listopada 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/730/WPZiB dotyczącą wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży [2] w celu wykonania wspólnego działania 1999/34/WPZiB.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2004 r.
w sprawie trybu dopłat państwowych zrealizowanego przez Włochy dotycząca pilnych postanowień w dziedzinie zatrudnienia
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 930)
(Jedynie tekst włoski jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/800/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych, aby zgodnie z powyższymi artykułami zgłosili swoje uwagi [1],
a także biorąc pod uwagę, co następuje:
1.
POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 12 lutego 2003 r.
(A/31217, 14 lutego 2003 r.) władze włoskie zgłosiły zgodnie, z art. 88 ust. 3 Traktatu tryb dopłat zawierający pilne postanowienia w dziedzinie zatrudnienia.
Działanie wdrożone przed wstępnym zatwierdzeniem przez Komisję zostało wpisane do rejestru dopłat bezprawnych pod numerem NN 7/03.
(2) W piśmie z dnia 12 marca 2003 r. Komisja zażądała dodatkowych informacji.
Władze włoskie poprosiły o przedłużenie ustalonego terminu, na co Komisja wyraziła zgodę, następnie Włochy przesłały Komisji dodatkowe informacje w piśmie z dnia 20 maja 2003 r.
(3) W piśmie z dnia 16 października 2003 r. Komisja powiadomiła Włochy o swej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w zakresie trybu dopłat.
Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych o przesłanie uwag na temat trybu dopłat będącego przedmiotem decyzji. Komisja nie otrzymała żadnych uwag ze strony zainteresowanych.
(4) Włochy przesłały swoje uwagi w piśmie z dnia 22 grudnia 2003 r.
Komisja poprosiła o dodatkowe wyjaśnienia pismem z dnia 19 stycznia 2004 r. na które władze włoskie odpowiedziały pismem z dnia 11 lutego 2004 r.
2.
OPIS DOPŁAT
(5) Tryb dopłat został opracowany w celu zachowania miejsc pracy w przedsiębiorstwach znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, podlegających procedurom zarządu nadzwyczajnego oraz zatrudniających ponad 1000 pracowników.
(6) Podstawą prawną regulującą kwestię dopłat jest rozporządzenie z mocą ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. nr 23, zmienione w ustawę nr 81 z dnia 17 kwietnia 2003 roku.
(7) Beneficjentami omawianych dopłat są nabywcy przedsiębiorstw posiadających wymienione wyżej cechy (przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, podlegających procedurom zarządu nadzwyczajnego oraz zatrudniających ponad 1000 pracowników).
(8) W przypadku, gdy takie przedsiębiorstwa przejmowane są przez osoby trzecie, dopłaty przyznawane są nowym nabywcom, którzy wyrażają gotowość przejęcia pracowników zbywanego przedsiębiorstwa, z limitem 550 pracowników.
Za każdego przeniesionego pracownika nabywca otrzymuje:
- dopłatę miesięczną w wysokości 50 % odprawy, do jakiej miałby prawo pracownik w przypadku zatrudnienia na zasadzie mobilności,
- zmniejszenie kwoty składek do wysokości składek przewidzianych dla praktykantów, na koszt pracodawcy przez pierwszych 18 miesięcy.
Dopłaty te to środki przyznawane na mocy ustawy nr 223/1991 pracodawcom, którzy przyjmują do pracy pracowników zatrudnionych na zasadzie mobilności, to znaczy pracowników, z którymi ustał stosunek pracy z powodu kryzysu strukturalnego oraz pod warunkiem, iż spełnione są ściśle określone wymogi.
Na podstawie dokonanego zgłoszenia trybu dopłat nabywcom, którzy wyrażą gotowość zatrudnienia pracowników zbywanych przedsiębiorstw, to znaczy pracowników nie pozostających w mobilności, przy zachowaniu limitu 550 pracowników, przyznawane są dopłaty.
Dopłaty przyznawane są na maksymalnie 550 przeniesionych pracowników, o ile spełnione są dwa warunki: i) przeniesienie pracowników przewidziane jest w układach zbiorowych pracy zawartych z Ministerstwem Pracy przed 30 kwietnia 2003 r., ii) nabywcy i zbywanego przedsiębiorstwa nie mogą łączyć stosunki własności ani też stosunek kontroli bądź zależności.
(9) Tryb stosuje się w przypadku operacji, w których przeniesienie pracowników zostało zatwierdzone na mocy zbiorowych układów pracy zawartych z Ministerstwem Pracy przed 30 kwietnia 2003 r..
Wysokość dopłat na rok 2003 wynosiła 9,5 mln euro.
3.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(10) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu Komisja uznała, że działanie stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Działanie powyższe jest zatem zasadniczo zabronione i może być uznane za zgodne z zasadami rynku wspólnotowego jedynie wówczas, gdy dopłata obejmuje jedno z odstępstw przewidzianych w Traktacie.
(11) Ponieważ omawiane działanie ma chronić miejsca pracy i prowadzi do nabywania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, Komisja zbadała jego zgodność z wytycznymi wspólnotowymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (zwanymi dalej "wspólnotowymi wytycznymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji") [3], zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/2002 o zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwa w dziedzinie zatrudnienia [4] i zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na cele regionalne [5] Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności dopłat z zasadami wspólnego rynku w świetle wszystkich powołanych aktów prawnych.
(12) Komisja wyraziła wątpliwości, czy omawiane działanie stanowi istotnie tryb pomocy na rzecz ogółu beneficjentów, czy też chodzi o działanie przeznaczone dla ściśle określonych beneficjentów, biorąc pod uwagę krótki czas trwania zgłoszonego trybu dopłat (rozporządzenie z mocą ustawy weszło w życie 14 lutego 2003 r., a termin nabycia przedsiębiorstwa i zawarcia z ministerstwem porozumienia o przeniesieniu pracowników wyznaczono na 30 kwietnia 2003 r.).
(13) Komisja zauważyła ponadto, że gdyby Włochy uznały, iż zgłoszony tryb dopłat stanowi w istocie zgłoszenie indywidualne dopłaty na restrukturyzację pojedynczego przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, działanie to musiałoby być zgłoszone jako takie.
W takim wypadku należałoby wyjaśnić, czy przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej będzie rzeczywistym beneficjentem dopłaty.
Ponadto do zgłoszenia indywidualnego powinno się załączyć plan restrukturyzacji, której celem jest odzyskanie rentowności ekonomicznej i finansowej przedsiębiorstwa; zgłoszenie takie musiałoby także spełniać wszystkie warunki określone w wytycznych w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji.
4.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ WŁOCHY
(14) Włochy przesłały swoje uwagi w piśmie z dnia 22 grudnia 2003 r.
Władze włoskie wskazały, że przez cały okres obowiązywania trybu dopłat tylko jedno przedsiębiorstwo zostało zbyte w sposób określony w trybie: była to spółka Ocean SpA, mająca siedzibę w Verolanuova (Brescia), sprzedana spółce Brandt Italia SpA.
Według władz włoskich, Brandt nabyła Ocean SpA za cenę rynkową, nie czerpiąc z tego tytułu żadnych bezpośrednich korzyści ekonomicznych w ramach omawianego trybu.
(15) Ponadto władze włoskie oświadczyły, że:
- omawianego działania nie realizuje się w konkretnych obszarach i nie obejmuje ono konkretnych beneficjentów,
- gdyby Komisja nie uważała je za działanie o charakterze ogólnym należałoby wziąć pod uwagę, że omawiane działanie nie narusza zasad konkurencji, ponieważ jego celem jest przywrócenie produkcji w przedsiębiorstwach znajdujących się w trudnej sytuacji oraz ratowanie miejsc pracy w tych przedsiębiorstwach,
- tryb dopłat jest zgodny z wytycznymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji, ponieważ nie zwiększa wydajności przedsiębiorstwa, tylko ma służyć odzyskaniu rentowności ekonomiczno-finansowej oraz ratowaniu miejsc pracy.
(16) W piśmie z dnia 11 lutego 2004 r. Włochy wskazały, że wysokość dopłaty przyznanej spółce Brandt Italia w ramach trybu dopłat wynosiła w tym dniu 3197982,20 euro, a wypłata rozpoczęła się w marcu 2003 r.
5.
OCENA DOPŁATY
5.1.
Istnienie dopłaty
(17) Aby dokonać oceny, czy działanie stanowi dopłatę w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu należy określić, czy przynosi ono korzyści tylko niektórym przedsiębiorstwom, czy dopłata przyznawana jest ze środków państwowych, czy działanie narusza zasady konkurencji i czy może mieć wpływ na wymianę handlową prowadzoną w ramach Wspólnoty.
(18) Pierwszym warunkiem zastosowania art. 87 ust. 1 jest okoliczność, że działanie przynosi korzyści niektórym przedsiębiorstwom.
Należy zatem określić, czy działanie przynosi beneficjentom takie korzyści ekonomiczne, jakich nie mogliby uzyskać w normalnych warunkach rynkowych, albo czy pozwala ono beneficjentom na uniknięcie kosztów i zobowiązań, które zazwyczaj mają wpływ na wyniki bilansowe przedsiębiorstwa oraz czy takie korzyści przyznaje się konkretnym przedsiębiorstwom.
Omawiany tryb dopłat przewiduje, że przyznaje się dopłaty oraz zmniejsza obciążenia socjalne nabywcom przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, podlegających procedurom zarządu nadzwyczajnego oraz zatrudniającym co najmniej 1000 pracowników.
A zatem określona jest korzyść ekonomiczna, jaką uzyskuje nabywca, który otrzymuje dopłatę bezzwrotną na każdego pracownika "przeniesionego", ponadto uzyskuje na okres 18 miesięcy zmniejszenie wysokości obciążeń socjalnych, które normalnie ponosi pracodawca.
Komisja uważa, że omawiane działanie może przynosić korzyści ekonomiczne także przedsiębiorstwom podlegającym zarządowi nadzwyczajnemu.
Tak więc kto będzie faktycznym beneficjentem dopłaty zależy od całego szeregu czynników, które nie zostały jasno określone przez władze włoskie (czy przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji jest przedsiębiorstwem czynnym, czy przedmiotem sprzedaży są aktywa przedsiębiorstwa czy też jego udziały, czy nabywca nie jest w żaden sposób związany z przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, jaki jest tryb ustalania ceny sprzedaży, itp.).
Komisja uznaje, że na podstawie omawianego trybu dopłat, korzyści ekonomiczne uzyskuje szczególna kategoria beneficjentów, to znaczy:
- nabywcy przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, podlegających zarządowi nadzwyczajnemu i zatrudniających co najmniej 1000 pracowników, którzy przed 30 kwietnia 2003 r. zawarli z Ministerstwem Pracy układ zbiorowy zatwierdzający przeniesienie pracowników, i/lub
- przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji, podlegające zarządowi nadzwyczajnemu, zatrudniające co najmniej 1000 pracowników i stanowiące przedmiot zbycia.
W oparciu o powyższe uwagi Komisja uznaje, że omawiane działanie nie ma charakteru ogólnego, lecz przynosi korzyści ekonomiczne niektórym przedsiębiorstwom, redukując normalne koszty i wzmacniając pozycję finansową tych przedsiębiorstw w stosunku do konkurentów, którzy nie korzystają z takich środków.
Powyższe stwierdzenie potwierdza fakt, iż działanie zostało zastosowane tylko w jednym przypadku.
(19) Drugim warunkiem stosowania art. 87 ust. 1 jest okoliczność, że dopłata udzielana jest ze środków państwowych.
W przedstawionych okolicznościach wykazano, że angażowane są środki państwowe, ponieważ z jednej strony działanie finansowane jest ze środków publicznych w formie bezzwrotnej dopłaty, z drugiej zaś strony państwo zrzeka się pewnej części należnych mu zgodnie z prawem kwot z tytułu obciążeń socjalnych.
(20) Zgodnie z trzecim i czwartym warunkiem zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu działanie musi naruszać zasady lub zagrażać naruszeniem zasad konkurencji i wpływać na wymianę handlową w ramach Wspólnoty.
Omawiany tryb dopłat zagraża naruszeniem zasad konkurencji, ponieważ umacnia pozycję finansową pewnych przedsiębiorstw w stosunku do ich konkurentów.
W szczególny sposób działanie to zagraża naruszeniem zasad konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową w ramach Wspólnoty, jeżeli beneficjenci będą konkurować z produktami pochodzącymi z innych Państw Członkowskich, chociaż sami nie eksportują swej produkcji.
Jeżeli przedsiębiorstwa otrzymujące dopłaty nie eksportują, zyskuje na tym produkcja krajowa, ponieważ zmniejszają się możliwości eksportu na dany rynek krajowy przez przedsiębiorstwa innych Państw Członkowskich. [6].
(21) Z przedstawionych wyżej powodów omawiane działanie jest zasadniczo zakazane w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu i należy je uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem tylko w przypadkach, gdy istnieje możliwość zastosowania jednego z przewidzianych Traktatem odstępstw.
5.2.
Legalność dopłaty
(22) Ponieważ działanie stanowi pomoc państwa, Komisja żałuje, że władze włoskie nie dotrzymały ciążącego na nich obowiązku określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu i rozpoczęły realizację postanowienia przed zatwierdzeniem go przez Komisję.
5.3.
Ocena zgodności dopłaty
(23) Po stwierdzeniu, iż omawiane działanie ma charakter pomocy państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu Komisja zbadała, czy można je uznać za zgodne z zasadami wspólnego rynku na mocy art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu.
(24) Komisja uznaje, że dopłata nie jest objęta odstępstwem, określonym w art. 87 ust. 2 Traktatu, ponieważ nie stanowi dopłaty o charakterze socjalnym w myśl art. 87 ust. 2 lit. a) ani dopłaty przeznaczonej na zapobieganie szkodom powstałym wskutek klęsk żywiołowych lub innych nadzwyczajnych wydarzeń, w myśl art. 87 ust. 2 lit. b), nie wchodzi także w zakres art. 87 ust. 2, lit. c). Najwidoczniej nie można również stosować odstępstw określonych w art. 87 ust. 3 lit. b) i d).
(25) Opierając się na art. 87 ust. 3 lit. a) i c), Komisja zdefiniowała swoją politykę wobec niektórych kategorii dopłat w określonych rozporządzeniach, innych aktach prawnych i normach w sprawie zwolnień.
Omawiana dopłata ma służyć zachowaniu miejsc pracy i dotyczy zbywania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, może zatem wchodzić w zakres trzech konkretnych aktów prawa wtórnego.
Następnie Komisja zbadała zgodność omawianej dopłaty z wytycznymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji, z rozporządzeniem (WE) nr 2204/2002 i wreszcie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na cele regionalne.
W świetle wymienionych trzech dyscyplin wątpliwości wyrażone przez Komisję w odniesieniu do zgodności trybu dopłat z zasadami wspólnego rynku zostały potwierdzone.
5.4.
Ocena w oparciu o wytyczne w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji
(26) Ponieważ zgłoszony tryb dopłat dotyczy sprzedaży przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, władze włoskie powołały się (na potrzeby dokonania własnej oceny) na wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację.
Komisja zbadała, czy tryb dopłat można oceniać w oparciu o te wytyczne.
Wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy na ratowanie i restrukturyzację dopuszczają:
- dopłaty na ratowanie i restrukturyzację zgłoszone indywidualnie Komisji, w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw, niezależnie od ich wielkości,
- tryby dopłat na ratowanie i restrukturyzację wyłącznie dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Władze włoskie zgłosiły tryb pomocy, który obejmuje wszystkie przedsiębiorstwa, każdej wielkości.
Ponadto biorąc pod uwagę, że tryb dotyczy sprzedaży przedsiębiorstw zatrudniających więcej niż 1000 pracowników, zainteresowanie wyrażają przede wszystkim duże przedsiębiorstwa [7].
A zatem tryb dopłat w obecnej formie nie może być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem w oparciu o wytyczne w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(27) W decyzji w sprawie wszczęcia postępowania Komisja wskazała, że w przypadku gdyby Włochy miały uznać, że tryb dopłat w istocie stanowi indywidualną pomoc na restrukturyzację pojedynczego przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, wówczas działanie powinno być zgłoszone jako takie.
W takim przypadku należałoby wyjaśnić, czy przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji będzie rzeczywistym beneficjentem dopłaty.
Ponadto do zgłoszenia indywidualnego należałoby dołączyć plan restrukturyzacji opracowany w celu przywrócenia rentowności ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa, a zgłoszenie powinno spełniać wszystkie warunki określone w powołanych wytycznych.
(28) Władze włoskie wskazały, że istotnie przez cały czas trwania trybu dopłat dokonano tylko jednej operacji sprzedaży w oparciu o ten tryb.
Tym niemniej władze włoskie nadal określały działanie jako tryb dopłat i nie dostarczyły Komisji żadnej informacji, która pozwoliłaby je ocenić jako zgłoszenie indywidualne dopłaty na restrukturyzację pojedynczego przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji.
A zatem Komisja nie może oceniać indywidualnego przypadku sprzedaży spółki Ocean SpA spółce Brandt Italia w sposób autonomiczny.
5.5.
Ocena w oparciu o rozporządzenie (WE) nr 2204/2002
(29) Celem zgłoszonego trybu dopłat jest zachowanie miejsc pracy.
Władze włoskie powołują się w tej kwestii nie tylko na wytyczne w sprawie pomocy na ratowanie i restrukturyzację, lecz także na rozporządzenie (WE) nr 2204/2002.
W związku z tym w opinii władz włoskich:
- zgłoszone działanie należy uznać za "działanie o charakterze ogólnym, którego celem jest promowanie zatrudnienia, które nie narusza ani nie zagraża naruszeniem zasad konkurencji poprzez wspieranie określonych przedsiębiorstw lub produkcji określonych dóbr" (akapit 6 rozporządzenia (WE) nr 2204/2002), albowiem jest to działanie ogólne i abstrakcyjne, obejmujące wszystkie przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1000 pracowników, podlegające zarządowi nadzwyczajnemu i stanowiące przedmiot sprzedaży,
- uzyskane korzyści są identyczne z korzyściami wynikającymi z trybu nadzwyczajnej kasy wyrównawczej i zarobkowej, która nigdy nie była uważana za pomoc państwa,
- gdyby działanie miało zostać uznane za pomoc państwa, należałoby je zdefiniować jako tryb dopłat w celu tworzenia zatrudnienia.
Istotnie, w myśl art. 4 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2204/2002 "pracownicy zatrudnieni w celu zajęcia nowoutworzonych miejsc pracy nie mogli pracować nigdy przedtem, stracili lub wkrótce stracą poprzednią pracę".
I ten właśnie przypadek został opisany w przedstawieniu okoliczności sprawy.
(30) Jeżeli chodzi o punkt pierwszy, Komisja uznaje, że działanie nie ma charakteru ogólnego z powodów wskazanych już w niniejszej decyzji, w części dotyczącej istnienia dopłaty.
(31) Jeżeli chodzi o punkt drugi, omawiane działanie nie zmienia innych trybów, takich jak tryb "Cassa integrazione, guadagni straordinaria" lub zatrudnienia na zasadzie mobilności.
Ale jest to działanie tymczasowe, którego celem jest doraźne działanie w szczególnej sytuacji i jedynie w odniesieniu do operacji dokonanych na przestrzeni trzech miesięcy.
A zatem nie można porównywać tego działania z trybami, takimi jak tryb "Cassa integrazione, guadagni straordinaria" lub zatrudnienia na zasadzie mobilności, których Komisja nigdy nie oceniała w oparciu o przepisy w sprawie pomocy państwa.
(32) Jeżeli chodzi o trzeci wymieniony punkt, Komisja stwierdza, iż zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2204/2002, dopłaty na tworzenie nowych miejsc pracy na obszarach pozbawionych pomocy dozwolone są jedynie wobec małych i średnich przedsiębiorstw.
Natomiast zgłoszony tryb dopłat stosowany jest na całym terytorium kraju i stosowany wobec wszystkich przedsiębiorstw, niezależnie od ich wielkości.
Ponadto, jako że działanie dotyczy zbywania przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 1000 pracowników, występują elementy przemawiające za tym, że interesuje ono przede wszystkim duże przedsiębiorstwa.
(33) Biorąc pod uwagę powyższe, zgłoszonego działania nie można uznać za zgodne z zasadami wspólnego rynku, według rozporządzenia (WE) nr 2204/2002.
5.6.
Ocena w oparciu o wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne
(34) Komisja dokonała także oceny, czy tryb można byłoby rozpatrywać na podstawie wytycznych w sprawie pomocy państwa na cele regionalne [8].
W oparciu o te wytyczne i pod warunkiem, że spełnione będą określone wymogi, można umieścić dopłaty na utrzymanie zatrudnienia w definicji pomocy operacyjnej.
Można także dopuścić dopłaty na inwestycje w kapitale stałym, realizowane poprzez nabywanie firmy zamkniętej, lub firmy, która zostałaby zamknięta, gdyby nie została kupiona.
(35) Omawiany tryb nie wchodzi jednak w zakres stosowania wytycznych w sprawie pomocy państwa na cele regionalne, jako że stosuje się go w odniesieniu do całego terytorium kraju.
Ponadto jedyny przypadek zastosowania trybu dotyczy spółki położonej w Verolanuova (Brescia), czyli na obszarze, na którym nie dopuszcza się odstępstw określonych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu.
A zatem zgłoszone działanie nie może być uznane za zgodne z zasadami wspólnego rynku w oparciu o wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne.
(36) I wreszcie, zgłoszone działanie jest niezgodne z zasadami wspólnego rynku, ponieważ nie zawiera żadnego przepisu w sprawie kumulacji dopłat uzyskiwanych z różnych źródeł.
6.
WNIOSKI KOŃCOWE
(37) Komisja stwierdza, że badane działanie stanowi pomoc państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu. Włochy bezprawnie zrealizowały omawiane dopłaty, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu. Na podstawie przeprowadzonej powyżej analizy Komisja uznaje, że dopłaty są niezgodne ze wspólnym rynkiem w świetle wytycznych o pomocy na ratowanie i restrukturyzację, rozporządzenia (WE) nr 2204/2002 oraz wytycznych w sprawie pomocy państwa na cele regionalne.
(38) Niniejsza decyzja dotyczy trybu dopłat i odnośnych przypadków zastosowania i należy ją wprowadzić w życie niezwłocznie, ze szczególnym uwzględnieniem zwrotu poszczególnych dopłat przyznanych bezprawnie.
Decyzja nie przesądza o możliwości uznania w przyszłości przez Komisję poszczególnych dopłat przyznanych w ramach trybu za całkowicie lub częściowo zgodne, w zależności od ich specyficznych cech i parametrów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w zakresie pilnych środków w dziedzinie zatrudnienia, które Włochy zrealizowały na podstawie rozporządzenia z mocą ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. nr 23, zmienionego ustawą z dnia 17 kwietnia 2003 r. nr 81, są niezgodne z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
Włochy znoszą tryb dopłat określony w art. 1 jeśli w dalszym ciągu jest on obowiązujący.
Artykuł 3
1.
Włochy podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby odzyskać od beneficjentów dopłatę przyznaną w oparciu o tryb dopłat określony w art. 1 i bezprawnie przekazaną do dyspozycji beneficjentów.
2.
Włochy wstrzymują dalsze wypłacanie jakichkolwiek zawieszonych dopłat od daty wydania niniejszej decyzji.
3.
Należności muszą być zwrócone niezwłocznie, według procedur określonych w przepisach wewnętrznych, o ile pozwalają one na niezwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji.
4.
Zwrócona kwota dopłaty obejmuje także odsetki naliczane od dnia, w którym dopłata została przekazana do dyspozycji beneficjenta do chwili rzeczywistego zwrotu dopłaty.
5.
Odsetki naliczane są według stopy stosowanej do obliczania równorzędnych subwencji w ramach pomocy na cele regionalne, od dnia przekazania dopłaty do dyspozycji beneficjenta.
6.
Oprocentowanie określone w art. 5 stosowane jest na podstawie całego okresu wskazanego w ust. 4.
Artykuł 4
W ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o niniejszej decyzji Włochy informują Komisję o krokach podjętych w celu jej realizacji, wypełniając kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja nr 803/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
przyjmująca program działania Wspólnoty (2004–2008) w celu zapobiegania i zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz w celu ochrony ofiar i grup ryzyka (program Dafne II)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przemoc fizyczna, seksualna i psychiczna wobec dzieci, młodzieży i kobiet, w tym zagrożenie aktami takiej przemocy, przymus lub arbitralne pozbawienie wolności bez względu na to, czy pojawia się w życiu publicznym czy prywatnym, stanowi naruszenie prawa do życia, bezpieczeństwa, wolności, godności i integralności fizycznej i emocjonalnej oraz poważne zagrożenie dla zdrowia fizycznego i psychicznego ofiar takiej przemocy.
Skutki takiej przemocy rozprzestrzeniają cię na całym obszarze Wspólnoty, stanowiąc realny uszczerbek dla zdrowia oraz przeszkodę w korzystaniu z prawa do bezpieczeństwa, wolności i praw obywatelskich.
(2) Ważne i konieczne jest rozpoznanie poważnych bezpośrednich i długoterminowych skutków przemocy dla zdrowia, rozwoju psychologicznego i społecznego oraz dla zachowania równych szans zainteresowanych podmiotów, jednostek, rodzin i wspólnot, oraz wysokich kosztów społecznych i ekonomicznych dla całego społeczeństwa.
(3) Zgodnie z definicją Światowej Organizacji Zdrowia, zdrowie to całkowity fizyczny, psychiczny i społeczny dobrostan człowieka, a nie tylko brak choroby lub ułomności.
Światowe Zgromadzenie Zdrowia w rezolucji przyjętej na 49 Światowym Zgromadzeniu Zdrowia w 1996r. w Genewie oświadcza, że przemoc jest głównym problemem dla zdrowia publicznego na całym świecie.
Światowy raport na temat przemocy i zdrowia ogłoszony przez Światową Organizację Zdrowia w Brukseli dnia 3 października 2002 r. zaleca promowanie prewencji pierwszego stopnia, wzmocnienie reakcji na przemoc i pomocy ofiarom oraz zwiększenie współpracy i wymiany informacji w kwestii zapobiegania przemocy.
(4) Zasady te zawarte są w licznych konwencjach, deklaracjach i protokołach głównych organizacji międzynarodowych i instytucji, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowa Organizacja Pracy, Światowa Konferencja na rzecz Kobiet oraz Światowy Kongres Przeciwko Seksualnemu Komercyjnemu Wykorzystywaniu Dzieci.
Te ważne działania podejmowane przez organizacje międzynarodowe powinny być uzupełnione działaniami Wspólnoty.
Faktycznie, w art. 3 ust. 1 lit. p) Traktatu ustanowiony jest wymóg działania Wspólnoty w celu wniesienia wkładu w osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
(5) Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej [4] potwierdza między innymi prawo do godności, równości i solidarności.
Zawiera przepisy szczególne dla ochrony i promowania integralności fizycznej i psychicznej, równego traktowania mężczyzn i kobiet, praw dziecka i niedyskryminacji, a także zakazu nieludzkiego lub poniżającego traktowania, niewolnictwa i pracy przymusowej oraz pracy dzieci.
(6) Komisja Europejska została wezwana przez Parlament Europejski do opracowania i wykonania programów działania w celu zwalczania takiej przemocy, między innymi w drodze rezolucji z dnia 19 maja 2000 r. w sprawie komunikowania się Komisji z Radą i Parlamentem Europejskim "dotyczącego dalszych działań w zakresie zwalczania handlu kobietami [5] oraz z dnia 20 września 2001 r. w sprawie okaleczania żeńskich organów płciowych [6]."
(7) Program działania ustanowiony decyzją nr 293/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 stycznia 2000 r., przyjmującą program działania Wspólnoty (program Dafne) (2000–2003) w sprawie środków zapobiegawczych w walce przeciwko przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet [7], pomógł w zwiększeniu świadomości w Unii Europejskiej oraz w zwiększeniu i utrwaleniu współpracy pomiędzy organizacjami z Państw Członkowskich, aktywnych w zwalczaniu przemocy.
(8) Program Dafne spotkał się z pełnym odzewem oraz wyraźnie trafia w mocno odczuwaną potrzebę w sektorze wolontariatu.
Powstałe projekty już zaczęły mnożyć skutki działalności organizacji pozarządowych i instytucji w Europie.
Program ten znacznie przyczynił się do rozwoju polityki UE w zakresie zwalczania przemocy, handlu, wykorzystywania seksualnego i pornografii, a jego skutki sięgają daleko poza granice Unii Europejskiej, jak wspomniano w raporcie śródokresowym dotyczącym programu Dafne.
(8) W swojej rezolucji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie śródokresowego przeglądu programu Dafne [8] Parlament Europejski podkreśla, że program Dafne spełnia podstawowe zapotrzebowanie na efektywne strategie zwalczania przemocy oraz musi być kontynuowany po 2003r., oraz wzywa Komisję do złożenia wniosku o ustanowienie nowego programu działania, który zostanie wyposażony w odpowiednie fundusze, korzystając ze wszystkich doświadczeń zgromadzonych od 1997 r.
(9) Pożądane jest zapewnienie kontynuacji projektów wspieranych przez program Dafne, realizowanych w oparciu o uzyskane doświadczenia, oraz stwarzających możliwości dla promowania dodatkowych wartości europejskich, które wywodzą się z tych doświadczeń, i w tym celu konieczne jest zatem ustanowienie drugiej fazy programu, zwanej dalej "programem Dafne II".
(10) Wspólnota może przypisać dodatkową wartość działaniom, które podejmowane mają być przede wszystkim przez Państwa Członkowskie, dotyczącym zapobieganiu przemocy, w tym wykorzystywania seksualnego i maltretowania dzieci, młodzieży i kobiet oraz ochrony ofiar i grup ryzyka poprzez rozpowszechnianie i wymianę informacji i doświadczeń, promocje innowacyjnego podejścia, wspólnego ustanowienia priorytetów, odpowiedni rozwój sieci, wybór projektów obejmujących całą Wspólnotę oraz mobilizację i motywowanie wszystkich zainteresowanych stron.
Działania te powinny także obejmować dzieci i kobiety, które znalazły się na terytorium Wspólnoty na skutek handlu ludźmi.
Wspólnota może także określić i stymulować dobre praktyki.
(11) Program Dafne II może przysporzyć dodatkowej wartości przez określenie i stymulacje dobrych praktyk, wspieranie innowacji i wymianę odpowiednich doświadczeń uzyskanych w wyniku działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie, w tym wymianę informacji dotyczących różnych regulacji prawnych, sankcji i osiąganych rezultatów.
Aby osiągnąć cele tego programu i najefektywniej jak to możliwe wykorzystać dostępne zasoby, należy uważnie dobrać dziedziny w których podejmowane będą działania, przez wybór projektów oferujących wyższą dodatkową wartość dla Wspólnoty oraz wskazanie sposobu działania przez sprawdzanie i rozpowszechnianie innowacyjnych idei zapobiegania i zwalczania przemocy, w kontekście podejścia multidyscyplinarnego.
(12) Jako że cele proponowanego działania, tj. zapobieganie i zwalczanie wszelkich form przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet nie mogą być osiągnięte w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, stąd zgodnie z potrzebą skoordynowanego i multidyscyplinarnego podejścia na rzecz ustalenia międzynarodowych ram szkolenia, informacji, badania i wymiany dobrych praktyk, oraz wyboru projektów obejmujących całą Wspólnotę, mogą zostać pełniej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, decyzja niniejsza nie wykracza poza sprawy konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(13) Program Dafne II powinien trwać przez pięć lat, w celu zapewnienia wystarczającej ilości czasu na działania realizowane dla osiągnięcia wyznaczonych celów oraz zestawienia i integracji nabytej wiedzy i doświadczeń formie dobrych praktyk w całej Wspólnocie.
(14) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(15) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe stanowiące główne odniesienie dla władzy budżetowej w toku corocznej procedury budżetowej, w znaczeniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 roku miedzy Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres i przedmiot
Niniejszym ustanawia się na okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2008 r. drugą fazę programu Dafne w celu zapobiegania i zwalczania wszelkich form przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz ochrony ofiar i grup ryzyka (program Dafne II).
Czas trwania programu może zostać przedłużony.
Do celów programu Dafne II, wyrażenie "dzieci" obejmuje swym zakresem małoletnich do 18 roku życia, zgodnie z międzynarodowymi instrumentami odnoszącymi się do praw dziecka.
Jednakże projekty obejmujące działania zaprojektowane w szczególności dla grup beneficjentów takich jak np. "nastolatki" (od 13 do19 lat) lub osób od 12 do 25 lat, należy traktować jako skierowane do kategorii tak zwanej "młodzieży".
Artykuł 2
Cele programu
1.
Program Dafne II stanowi wkład w osiągnięcie ogólnego celu zapewnienia obywatelom wysokiego poziomu ochrony przed przemocą, w tym ochrony zdrowia fizycznego i psychicznego.
Celem tego programu jest zapobieganie i zwalczanie występujących w życiu publicznym lub prywatnym wszelkich form przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet przez podejmowanie środków zapobiegawczych oraz przez zapewnienie wsparcia dla ofiar i grup ryzyka, w tym w szczególności zapobieganie narażeniu w przyszłości na akty przemocy.
Dalszym celem jest pomoc i wsparcie dla organizacji pozarządowych i innych organizacji działających w tej dziedzinie.
2.
Działania, które będą realizowane w ramach programu Dafne II, jak określono w Załączniku, mają na celu:
a) wspieranie działań transnarodowych:
i) utworzenie multidyscyplinarnych sieci, w szczególności dla wspierania ofiar przemocy i grup ryzyka;
ii) zapewnienie rozwoju bazy danych, wymiany informacji, określenia i rozpowszechniania dobrych praktyk, w tym przez szkolenia, badania w terenie i wymianę personelu;
iii) zwiększenie świadomości zjawiska przestępczości wśród grup docelowych, takich jak poszczególne zawody, właściwe organy i określone sektory publiczne, mając na uwadze zarówno lepsze zrozumienie jak i wspieranie przyjęcia podejścia zerowej tolerancji dla przemocy oraz sprzyjanie udzielaniu pomocy dla ofiar przemocy oraz zgłaszanie przypadków stosowania przemocy właściwym organom.
iv) badanie zjawisk związanych w przemocą i możliwych metod zapobiegania tej przemocy, a także poznawanie i określanie podstawowych przyczyn przemocy na wszystkich poziomach społeczeństwa;
b) realizację działań uzupełniających, z inicjatywy Komisji, takich jak badania, określenie wskaźników, pozyskiwanie danych, prowadzenie statystyk z podziałem według płci i wieku, seminariów oraz spotkań ekspertów lub inne działania w celu zwiększenia bazy wiedzy oraz rozpowszechnianie informacji uzyskanych w ramach realizacji tego programu.
Artykuł 3
Dostęp do programu
1.
Program Dafne II jest otwarty dla współuczestnictwa organizacji publicznych lub prywatnych oraz instytucji (lokalnych władz właściwego szczebla, wydziałów uniwersyteckich i ośrodków badawczych) działających na rzecz zapobiegania i zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet, ochrony przed taką przemocą, zapewnienia wsparcia dla ofiar, realizacji celowych działań mających na celu promowanie odrzucenia takiej przemocy lub zachęcanie do zmiany podejścia i zachowania wśród grup szczególnie wrażliwych i ofiar przemocy.
2.
Program ten jest również otwarty dla współuczestnictwa:
a) Państw Przystępujących, które podpisały Traktat Akcesyjny w dniu 26 kwietnia 2003 r.;
b) krajów EFTA/EOG, na warunkach ustanowionych w Porozumieniu EOG:
c) Rumunii i Bułgarii i, a warunki ich uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie z odpowiednimi Układami Europejskimi, ich protokołami dodatkowymi oraz decyzjami właściwych Rad Stowarzyszenia;
d) Turcji, a warunki jej uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie z Umową Ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych [11].
3.
W celu kwalifikacji do finansowania w ramach tego programu, projekty muszą obejmować co najmniej dwa Państwa Członkowskie, maksymalny czas trwania musi wynosić dwa lata oraz muszą być one ukierunkowane na osiągnięcie celów podanych w art. 2.
Artykuł 4
Działania w ramach programu
Program Dafne II obejmuje następujące rodzaje działań:
a) określenie i wymiana dobrych praktyk i doświadczeń mając w szczególności na uwadze zastosowanie środków zapobiegawczych oraz pomoc dla ofiar;
b) praca badawcza, badania naukowe;
c) praca w terenie z udziałem beneficjentów, w szczególności dzieci i młodzieży, we wszystkich fazach opracowania projektu, realizacji i oceny skutków;
d) utworzenie trwałych sieci multidyscyplinarnych;
e) szkolenia i projektowanie pakietów edukacyjnych;
f) opracowanie i wprowadzenie programów terapeutycznych i pomocy z jednej strony dla ofiar i osób z grup ryzyka, oraz z drugiej strony dla sprawców, przy zapewnieniu bezpieczeństwa dla ofiar;
g) rozwój i realizacja działań podnoszących świadomość w grupach docelowych, projektowanie środków w celu uzupełnienia już realizowanych działań, lub przyjęcie i stosowanie istniejących środków w innych obszarach geograficznych lub wśród innych grup docelowych;
h) rozpowszechnianie rezultatów uzyskanych w wyniku realizacji obydwu programów Dafne, w tym ich przyjęcie, przekazanie i stosowanie przez inne grupy beneficjentów lub w innych obszarach geograficznych;
i) określenie i udoskonalenie działań przyczyniających się do należytego traktowania osób znajdujących się w grupach zagrożonych przemocą, tj. podejścia sprzyjającego zachowaniu szacunku dla nich i wspierania ich stanu dobrobytu oraz samorealizacji.
Artykuł 5
Finansowanie
1.
Niniejszym ustanawia się ramy finansowe dla realizacji programu Dafne II w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2008 r., w wysokości 50 milionów EUR, z czego 29 milionów EUR przeznaczone jest na okres do 31 grudnia 2006 r.
Na okres następujący po 31 grudnia 2006 r. wyznaczona kwota podlega zatwierdzeniu, czy dla tej fazy programu jest spójna z prognozami finansowymi obowiązującymi na okres rozpoczynający się w 2000 r.
2.
Środki przyznawane rocznie podlegają zatwierdzeniu przez organ budżetowy, w granicach prognozy finansowej.
3.
W następstwie decyzji finansowych muszą być zawarte umowy o dotacje między Komisją a beneficjentami tych dotacji.
4.
Udział budżetu Wspólnoty we wsparciu finansowym nie powinien przekraczać 80 % całkowitego kosztu projektu.
Jednakże uzupełniające działania określone w art. 2 ust. 2 lit. b) mogą być finansowane do 100 % ich kosztów, z zastrzeżeniem pułapu 15 % całkowitej rocznej wysokości przydziału finansowego na ten program.
Artykuł 6
Realizacja programu
1.
Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu Dafne II oraz zapewnia, że jakikolwiek rezultat lub produkt niniejszego programu udostępniony zostanie nieodpłatnie w formie elektronicznej.
2.
Komisja zapewni zrównoważone podejście, w odniesieniu do trzech grup docelowych, tj. dzieci, młodzieży i kobiet mając na uwadze realizację tego programu.
3.
Środki konieczne w celu zapewnienia wykonania niniejszej decyzji odnoszące się do rocznego planu pracy przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 7 ust. 2.
4.
Środki konieczne w celu zapewnienia wykonania niniejszej decyzji odnoszące się do wszystkich pozostałych kwestii, przyjmuje się zgodnie z procedurą doradztwa określoną w art. 7 ust. 3.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z zastrzeżeniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu mają zastosowanie przepisy art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z zastrzeżeniem przepisów jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 8
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja podejmuje wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia monitorowania i ciągłej oceny programu Dafne II, uwzględniając ogólne i szczegółowe cele określone w art. 2 i szczegółowe cele określone w Załączniku.
2.
Najpóźniej do dnia 1 czerwca 2006 r. Komisja przedłoży sprawozdanie z oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podsumowujące odpowiedniość, użyteczność, trwałość, wydajność i skuteczność realizowanego do tego czasu programu Dafne II.
Sprawozdanie powinno zawierać ocenę ex ante w celu wspierania potencjalnych przyszłych działań.
Ponadto, równolegle z przedstawieniem wstępnego projektu budżetu na 2007 r. Komisja przekaże organowi budżetowemu wyniki oceny jakościowej i ilościowej przebiegu w odniesieniu do rocznego planu wykonawczego.
W kontekście procedury budżetowej na 2007 r. Komisja najpóźniej do 1 czerwca 2006 r. stwierdzi spójność wysokości kwoty na lata 2007/2008 z nowymi prognozami finansowymi.
O ile ma to zastosowanie, Komisja podejmie niezbędne kroki w ramach procedur budżetowych na lata 2007/2008 w celu zapewnienia spójności rocznych przydziałów finansowych z nowymi prognozami finansowymi.
3.
Na zakończenie programu Dafne II Komisja przedłoży końcowe sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie to powinno zawierać między innymi informacje dotyczące prac wykonanych w kontekście działań określonych w pkt II lit. c) Załącznika, jako podstawę dla oceny zapotrzebowania na przyszłe działania polityczne.
4.
Komisja prześle także sprawozdania określone w ust. 2 i 3 do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz do Komitetu Regionów.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/803/WPZiB
z dnia 25 listopada 2004 r.
w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 17,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 9 lipca 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła jednomyślnie rezolucję 1551 (2004) przyjmującą z zadowoleniem zamiar Unii Europejskiej rozpoczęcia misji UE w Bośni i Hercegowinie, obejmującej element wojskowy, od grudnia 2004 r., na warunkach określonych w liście Ministra Spraw Zagranicznych Irlandii i Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej z dnia 29 czerwca 2004 r. skierowanym do Prezydium Rady Bezpieczeństwa.
Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych zadecydowała ponadto, że porozumienia dotyczące statusu sił obecnie zawarte w dodatku B do załącznika 1-A do umowy pokojowej stosują się tymczasowo do zaproponowanej misji UE i jej sił, w tym od momentu ich utworzenia w Bośni i Hercegowinie w oczekiwaniu na zgodę stron niniejszej umowy w tej sprawie.
(2) W dniu 22 listopada 2004 r., Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych jednogłośnie przyjęła rezolucję 1575 (2004), która, między innymi upoważnia Państwa Członkowskie działające za pośrednictwem lub we współpracy z UE do ustanowienia na początkowy planowany okres 12 miesięcy wielonarodowych sił stabilizacyjnych (EUFOR) jako prawnego następcy SFOR pod połączonym dowództwem i kontrolą, które będą realizować swoją misję w odniesieniu do wykonywania załącznika 1-A i załącznika 2 do umowy pokojowej we współpracy i z obecnością siedziby głównej NATO zgodnie z porozumieniami między NATO a UE jak przekazano Radzie Bezpieczeństwa, w których uznaje się, że EUFOR będzie odgrywać główną rolę stabilizacji sytuacji pokojowej na mocy aspektów wojskowych umowy pokojowej. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych uznała również, że umowa pokojowa i postanowienia jej poprzednich odnośnych rezolucji mają zastosowanie zarówno w odniesieniu do obecności EUFOR i NATO, tak jak to miało miejsce, jak również w odniesieniu do SFOR, i dlatego też odniesienia w umowie pokojowej, w szczególności w załączniku 1-A i dodatkach do niego, oraz odpowiednie rezolucje dotyczące IFOR i/lub SFOR, NATO i Rady Północnoatlantyckiej będą odtąd interpretowane jako mające zastosowanie do, w odpowiednich przypadkach, odpowiednio obecności NATO, EUFOR, Unii Europejskiej i Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej.
(3) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.
Dania nie uczestniczy w finansowaniu operacji.
(4) Rada Europejska na posiedzeniu w Kopenhadze w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r., przyjęła deklarację, zgodnie z którą porozumienia "Berlin plus" i ich wykonanie będą miały zastosowanie tylko do tych Państw Członkowskich UE, które są także członkami NATO lub stronami "Partnerstwa dla Pokoju", i które wskutek tego zawarły z NATO dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5
Decyzja nr 804/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty (program Herkules)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 280 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Państwa Członkowskie postawiły sobie za cel przeciwdziałanie nadużyciom finansowym i wszelkiej innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Wspólnoty.
Należy wykorzystać wszystkie dostępne środki do osiągnięcia tego celu, utrzymując obecny podział i równowagę obowiązków między poziomem krajowym i wspólnotowym.
(2) Działania mające na celu zapewnienie lepszego informowania, przeprowadzania badań oraz zapewnienie szkolenia lub pomocy technicznej i naukowej w zwalczaniu nadużyć finansowych znacznie wspomogą ochronę interesów finansowych Wspólnoty.
(3) Dlatego działania w tej dziedzinie powinny być promowane, a organy zaangażowane w tę dziedzinę powinny być wspierane poprzez przyznawanie dotacji operacyjnych.
Doświadczenie pokazało wartość zapewniania wsparcia na poziomie wspólnotowym w porównaniu z krajowymi działaniami promocyjnymi.
(4) Do 2003 r. wsparcie dla organów i działań było zapewnione poprzez kredyty linii A03600 i A03010 (konferencje, kongresy i spotkania w związku z działaniami stowarzyszeń prawników europejskich w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty) oraz linii B5-910 (ogólne środki zwalczania nadużyć finansowych) ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
(5) Artykuł 112 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] ustanawia ścisłe warunki pomocy finansowej dla środków określonych w instrumencie podstawowym, który już rozpoczęto.
(6) Konieczne jest więc przyjęcie tego instrumentu podstawowego, aby poprzez przyjęcie niniejszej decyzji ustanawiającej uporządkowany, szczególny i wielodyscyplinarny program działań wspólnotowych na konkretny okres wszystkie istniejące środki wsparcia były racjonalizowane i uzupełniane.
(7) Program powinien być otwarty dla wszystkich Państw Członkowskich oraz krajów sąsiadujących w związku ze znaczeniem zapewnienia skutecznej i równoważnej ochrony interesów finansowych Wspólnoty poza samymi Państwami Członkowskimi.
(8) Parlament Europejski, Rada i Komisja, przyjmując rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002, zobowiązały się do osiągnięcia celu związanego z zapewnieniem, że ten dokument podstawowy wchodzi w życie od początku roku obrachunkowego 2004.
(9) Środki wsparcia powinny również uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne organów zaangażowanych w ochronę interesów finansowych Wspólnoty.
(10) Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres trwania programu ramy finansowe tworzące główne odniesienie w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [4], dla organów budżetowych podczas rocznej procedury budżetowej.
(11) Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie tymczasowe opracowane przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) na temat wykonania tego programu oraz sprawozdanie końcowe na temat osiągnięcia celów wspomnianego programu.
(12) Niniejsza decyzja jest zgodna z zasadami pomocniczości i proporcjonalności.
(13) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla dotacji przyznanych w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty na podstawie programów dotyczących wymiaru stosowania prawa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólnotowy program działań na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
Program ten nosi nazwę "Program Herkules".
2.
Celem programu jest pomoc w ochronie interesów finansowych Wspólnoty poprzez działania promocyjne i wspieranie organów zgodnie z kryteriami ogólnymi wymienionymi w Załączniku i określonymi szczegółowo w każdym corocznym programie dotacji.
Uwzględnia on ponadnarodowe i wielodyscyplinarne aspekty.
Koncentruje się na wspieraniu zbieżności istoty środków tak, aby zagwarantować równoważne poziomy ochrony w oparciu o uwzględnienie najlepszej praktyki, respektując również odmienne tradycje każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Dostęp do programu
1.
By móc kwalifikować się do dotacji wspólnotowej zmierzającej do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, beneficjenci dotacji muszą spełniać przepisy ustanowione w Załączniku.
Działalność musi być zgodna z zasadami leżącymi u podstaw działań Wspólnoty w dziedzinie ochrony jej interesów finansowych i musi uwzględniać szczególne kryteria ustanowione w związanych z nimi zaproszeniach do składania wniosków, zgodnie z priorytetami określonymi w corocznym programie dotacji, określającym kryteria ogólne wymienione w Załączniku.
2.
By móc kwalifikować się do wspólnotowej dotacji operacyjnej na podstawie bieżącego programu pracy organu, który realizuje cel stanowiący przedmiot interesu ogólnoeuropejskiego w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty, dany organ musi spełniać kryteria ogólne wymienione w Załączniku.
3.
Aby umożliwić Komisji wybór beneficjentów, wnioski o dotacje operacyjne muszą zawierać wszystkie niezbędne informacje dotyczące:
- rodzaju organu,
- środków chroniących interesy finansowe Wspólnoty,
- prawdopodobnych kosztów wykonania środków,
- wszystkich kryteriach wymienionych w pkt 4 Załącznika.
Artykuł 3
Udział krajów spoza Wspólnoty
Wraz z beneficjentami i organami w Państwach Członkowskich, udział we wspólnotowym programie działań otwarty jest również dla tych w:
a) krajach przystępujących, które podpisały Traktat o przystąpieniu 16 kwietnia 2004 r.;
b) państwach EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumieniu EOG;
c) Bułgarii i Rumunii, zgodnie z warunkami ustalonymi w układach europejskich, w protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeń;
d) Turcji, zgodnie z decyzją Rady 2002/179/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. dotyczącą zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych [5].
Artykuł 4
Wybór beneficjentów
1.
Program obejmuje jeden rodzaj procedury przyznającej w drodze zaproszenia do składania wniosków dla wszystkich beneficjentów.
2.
Organy otrzymujące dotacje na działania są wybierane w następstwie zaproszenia do składania wniosków, zgodnie z priorytetami wymienionymi w corocznym programie dotacji, który wyszczególnia kryteria ogólne określone w Załączniku.
Dotacje przyznane na działanie objęte programem spełniają kryteria ogólne wymienione w Załączniku.
3.
Organy otrzymujące dotacje operacyjne są wybierane w następstwie zaproszenia do składania wniosków.
Przyznanie dotacji operacyjnej na podstawie bieżącego programu pracy beneficjenta spełnia kryteria ogólne wymienione w Załączniku.
Na podstawie zaproszenia do składania wniosków Komisja opracowuje listę beneficjentów i przyznane kwoty, zgodnie z art. 116 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 5
Przyznawanie dotacji
1.
Pomoc finansowa przyznana na działania nie może pokrywać wszystkich kwalifikujących się wydatków.
Kwota dotacji na działanie przyznana na podstawie programu nie może przekraczać następujących wskaźników:
a) 50 % kwalifikujących się wydatków na wsparcie techniczne;
b) 80 % kwalifikujących się wydatków na środki szkoleniowe wspierające wymianę wyspecjalizowanej kadry pracowniczej oraz przeprowadzanie seminariów i konferencji, pod warunkiem że beneficjentami tymi są beneficjenci określeni w pkt 2 tiret pierwsze Załącznika;
c) 90 % kwalifikujących się wydatków na przeprowadzenie seminariów i konferencji itp. pod warunkiem że beneficjentami tymi są beneficjenci określeni w pkt 2 tiret drugie i trzecie Załącznika.
2.
Kwota dotacji operacyjnej przyznanej na podstawie niniejszego programu nie może przekroczyć 70 % kwalifikujących się wydatków organu na rok kalendarzowy, na który dotacja została przyznana.
Zgodnie z art. 113 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 w przypadku ponowienia dotacje operacyjne podlegają stopniowemu zmniejszeniu. Jeżeli dotację przyznano organowi, który otrzymał dotację operacyjną w poprzednim roku, procent współfinansowania wspólnotowego reprezentowany przez nową dotację jest o przynajmniej 10 punktów procentowych niższy niż procent współfinansowania wspólnotowego reprezentowanego przez dotację w poprzednim roku.
Artykuł 6
Przepisy finansowe
1.
Niniejszy program rozpoczyna się 1 stycznia 2004 r. i kończy 31 grudnia 2006 r.
2.
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego programu na lata 2004–2006 ustala się na 11775000 EUR.
3.
Wartość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Monitorowanie i ocena
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) najpóźniej do 30 czerwca 2006 r. sprawozdanie przygotowane przez OLAF na temat wykonania programu i właściwości jego kontynuacji;
b) najpóźniej do 31 grudnia 2007 r. sprawozdanie przygotowane przez OLAF na temat osiągnięcia celów programu.
Sprawozdanie, oparte na rezultatach uzyskanych przez beneficjentów, oceni w szczególności ich skuteczność w osiąganiu celów przedstawionych w art. 1 i w Załączniku.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 grudnia 2004 r.
przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4032)
(2004/813/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJKSICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [1], w szczególności jej art. 4 ust.2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Atlantycki region biogeograficzny, określony w art. 1 lit. c) ppkt iii) dyrektywy 92/43/EWG, obejmuje całe terytorium Irlandii, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa, a także część terytorium Belgii, Danii, Francji, Niemiec, Portugalii i Hiszpanii, jak oznaczono na mapie biogeograficznej, zatwierdzonej dnia 23 października 2000 r. przez Komitet ds. Siedlisk Przyrodniczych, ustanowiony na mocy art. 20 tejże dyrektywy.
(2) W okresie od marca 2002 r. do lipca 2004 r. zainteresowane Państwa Członkowskie przekazały Komisji, zgodnie z art.4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG, wykazy terenów tego regionu, proponowanych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 1 tejże dyrektywy.
(3) Wykazom proponowanych terenów towarzyszyły informacje o każdym terenie, dostarczone na formularzach ustalonych decyzją Komisji 97/266/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. dotyczącą formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny Natura 2000 [2].
(4) Informacje te obejmują aktualną i precyzyjną mapę terenu proponowanego przez zainteresowane Państwo Członkowskie, nazwę terenu, lokalizację i wielkość, a także dane uzyskane poprzez zastosowanie kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy 92/43/EWG.
(5) Na podstawie projektu wykazu sporządzonego przez Komisję w porozumieniu z każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, który to projekt określa także tereny, na których znajdują się priorytetowe typy siedlisk przyrodniczych lub priorytetowe gatunki, powinien zostać przyjęty wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.
(6) Wiedza o istnieniu i rozmieszczeniu typów siedlisk naturalnych oraz gatunków ciągle ewoluuje, co jest wynikiem nadzoru prowadzonego zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/43/EWG; w związku z powyższym ocena i wybór terenów na poziomie wspólnotowym zostały dokonane na podstawie najodpowiedniejszych dostępnych obecnie informacji.
(7) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, "aby sporządzić projekt wykazu terenów o znaczeniu dla Wspólnoty, mogący prowadzić do stworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej specjalnych obszarów ochrony, Komisja musi posiadać wyczerpujący wykaz terenów, które na poziomie krajowym mają odpowiednie znaczenie ekologiczne z punktu widzenia celu dyrektywy o ochronie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. (…) Ponadto tylko w taki sposób możliwa jest realizacja celu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, zachowania lub odtworzenia tych typów siedlisk naturalnych oraz siedlisk gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu, który może przekraczać jedną lub więcej granic wewnętrznych Wspólnoty" [3].
(8) Na podstawie dostępnych informacji oraz po wspólnych ocenach dokonanych w ramach seminariów biogeograficznych, przygotowanych przez Europejskie Centrum Tematyczne ds. Ochrony Przyrody i Bioróżnorodności, a także dwustronnych spotkań z Państwami Członkowskimi, niektóre Państwa Członkowskie nie zaproponowały odpowiednich terenów, spełniających wymogi dyrektywy 92/43/EWG w zakresie niektórych typów siedlisk i gatunków.
W związku z powyższym nie można uznać, że sieć jest kompletna w zakresie gatunków i typów siedlisk, które wykazano w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
Jednakże mając na uwadze opóźnienie w otrzymywaniu informacji i osiągnięciu porozumienia z Państwami Członkowskimi, Komisja uznaje za właściwe przyjęcie wstępnego wykazu terenów, który będzie musiał być poddawany przeglądowi zgodnie z postanowieniami art. 4 dyrektywy 92/43/EWG w zakresie typów siedlisk i gatunków wykazanych w załączniku 2 do niniejszej decyzji, dla których wskazane Państwa Członkowskie nie zgłosiły terenów odpowiadających wymogom dyrektywy 92/43/EWG.
(9) Zważywszy na to, że wiedza o istnieniu i rozmieszczeniu typów siedlisk naturalnych określonych w załączniku I oraz gatunków określonych w załączniku II do tejże dyrektywy, które występują zarówno na morskich wodach terytorialnych, jak również na wodach morskich pod jurysdykcją krajową poza wodami terytorialnymi, pozostaje niepełna, nie można uznać, że sieć jest kompletna lub niekompletna w tym zakresie; odnośne gatunki i typy siedlisk wykazane są w załączniku 3 do niniejszej decyzji.
W związku z powyższym Komisja bierze pod uwagę, że początkowy wykaz zostanie poddany przeglądowi, jeśli to konieczne, pod kątem różnych typów siedlisk oraz gatunków wykazanych w załączniku 3 do niniejszej decyzji, zgodnie z postanowieniami art. 4 dyrektywy 92/43/EWG.
(10) Załącznik 3 do niniejszej decyzji wykazuje także inne typy siedlisk określone w załączniku I oraz gatunków określonych w załączniku II do dyrektywy, które są przedmiotem analiz naukowych.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Siedlisk,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz zawarty w załączniku 1 do niniejszej decyzji stanowi wstępny wykaz terenów, mających znaczenie dla Wspólnoty, w atlantyckim regionie biogeograficznym, zgodnie z art.4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG.
Wykaz ten ma być poddawany przeglądowi w świetle kolejnych propozycji zgłaszanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 92/43/EWG w zakresie niektórych typów siedlisk i gatunków, określonych w załącznikach 2 i 3 do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję 2002/887/WE upoważniającą do stosowania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie zminiaturyzowanych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. y Pinus L., pochodzących z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4441)
(2004/826/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/887/WE [2] upoważnia Państwa Członkowskie do stosowania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Japonii, na ograniczony okres i z zastrzeżeniem specjalnych warunków.
(2) Ponieważ okoliczności uzasadniające upoważnienie do stosowania odstępstw nadal istnieją i nie ma nowych informacji dających podstawy do weryfikacji specjalnych warunków, okres obowiązywania upoważnienia powinien zostać przedłużony.
(3) W związku z powyższym decyzja 2002/887/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/887/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 akapit pierwszy i drugi, wyrażenia "dniem 1 sierpnia 2003 r. i dniem 1 sierpnia 2004 r." zastępuje się wyrażeniami " dniem 1 sierpnia 2005 r. i dniem 1 sierpnia 2006 r.";
2) tabela w art. 4 otrzymuje brzmienie:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2004 r.
upoważniająca do wprowadzenia przejściowego odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do przywozu gleby pochodzącej z Australii
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4449)
(2004/827/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Australię,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE gleba pochodząca z niektórych państw trzecich co do zasady nie może być wprowadzana do Wspólnoty.
(2) Australia wystąpiła o zgodę na wywóz do Wspólnoty małej ilości gleby pochodzącej z Australii, przeznaczonej do złożenia w celach obrzędowych na grobie obywatela australijskiego pochowanego w Belgii.
(3) Wspomniana gleba poddana zostanie odpowiedniej obróbce przed opuszczeniem Australii i zaopatrzona w stosowne urzędowe zaświadczenie wydane przez władze australijskie.
(4) Komisja uważa, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych jeżeli gleba poddana jest obróbce zaproponownej przez Australię.
(5) Z tego względu Państwa Członkowskie powinny na ograniczony okres być upoważnione do wprowadzenia odstępstwa w celu umożliwienia przywozu małych ilości gleby, z zastrzeżeniem szczególnych warunków jej obróbki.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ.
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Państwa Członkowskie do wprowadzenia odstępstwa od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do zakazów określonych w części A pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy w stosunku do gleby pochodzącej z Australii.
Aby kwalifikować się do odstępstwa, gleba podlega specjalnym warunkom przewidzianym w załączniku, musi być wprowadzona do Wspólnoty między dniem 20 listopada 2004 r. a dniem 31 stycznia 2005 r. oraz być przeznaczona do celów obrzędowych.
Niniejsze upoważnienie pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich dalszych upoważnień lub procedur, które mogą być wymagane zgodnie z innymi ustawodawstwami.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, które udzielają zezwolenia na odstępstwo na podstawie niniejszej decyzji, przedstawią Komisji stosowne sprawozdanie przed dniem 1 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek oraz w sprawie zatwierdzenia i podpisania towarzyszącej jej Deklaracji Intencji
(2004/828/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji stosownej umowy z Księstwem Andory zapewniającej przyjęcie przez to Księstwo środków równoważnych do tych, jakie będą stosowane wewnątrz Wspólnoty, w celu zapewnienia efektywnego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Tekst Umowy będącej wynikiem tych negocjacji jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.
Tekstowi Umowy towarzyszy Deklaracja Intencji między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Księstwem Andory z drugiej.
(3) Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy, wymagane jest podpisanie tych dwóch dokumentów, które zostały parafowane dnia 1 lipca 2004 r., jak też zatwierdzenie przez Radę Deklaracji Intencji,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek [1], upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upełnomocnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy i towarzyszącej jej Deklaracji Intencji, jak również listów Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w art. 19 ust. 2 Umowy i w ostatnim akapicie Deklaracji Intencji.
Deklaracja Intencji zostaje zatwierdzona przez Radę.
Tekst Umowy i tekst Deklaracji Intencji są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 29 listopada 2004 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Hiszpanii
(2004/829/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów [1].
(2) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Pana Alejandra FONT de MORA y TURÓN, o czym Rada została poinformowana w dniu 26 października 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Pani Gema AMOR PEREZ, Consejera de Cooperación y Participación – Gobierno de la Comunidad Autónoma de Valencia, zostaje mianowania zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce Pana Alejandra FONT de MORA y TURÓN na czas pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 18 października 2004 r.
kończąca przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii
(2004/830/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 20,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Rada w rozporządzeniu (WE) nr 2164/98 [2] nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania, a mianowicie na trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny, cefaleksynę, nieoferowane w mierzalnych dawkach, bądź w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej ("rozpatrywany produkt") odpowiadające kodom CN ex29411010, ex29411020 oraz ex29419000, pochodzące z Indii.
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 0 % do 12 % dla eksporterów indywidualnych, ze stawką w wysokości 14,6 % dla eksporterów niewspółpracujących.
B. OBECNA PROCEDURA
1.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(2) W następstwie nałożenia ostatecznych środków Komisja otrzymała wniosek o rozpoczęcie przyspieszonego przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, złożony przez indyjskiego producenta rozpatrywanego produktu, Nestor Pharmaceuticals Limited ("wnioskodawca").
Wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany z żadnym innym eksporterem rozpatrywanego produktu w Indiach.
Ponadto zapewnił, że nie wywoził rozpatrywanego produktu w czasie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem (tj. od 1 lipca 1996 r. do 30 czerwca 1997 r.), ale wywoził go do Wspólnoty w późniejszym okresie.
Na podstawie powyższego złożył on wniosek o ustanowienie dla niego indywidualnej stawki celnej, w sytuacji gdyby subsydiowanie produktu zostało stwierdzone.
2.
Wszczęcie przyspieszonego przeglądu
(3) Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do rozpoczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 20 rozporządzenia podstawowego.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez odpowiedni przemysł wspólnotowy, Komisja wszczęła przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 w odniesieniu do wnioskodawcy, publikując zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
3.
Rozpatrywany produkt
(4) Produkt poddany przeglądowi jest tym samym, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2164/98.
4.
Okres objęty dochodzeniem
(5) Dochodzenie dotyczące subsydiowania objęło okres od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2003 r. ("okres objęty dochodzeniem przeglądowym").
5.
Zainteresowane strony
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz rząd Indii ("GOI") o wszczęciu dochodzenia.
Ponadto inne zainteresowane podmioty otrzymały możliwość przedstawienia na piśmie swoich uwag oraz wniosków o przesłuchanie.
Komisja nie otrzymała jednak żadnych uwag ani wniosków o przesłuchanie.
(7) Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała wyczerpującą odpowiedź w ustalonym terminie.
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów dochodzenia oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy wnioskodawcy w New Delhi i w Hyderabad.
C. ZAKRES PRZEGLĄDU
(8) Ponieważ wnioskodawca nie złożył wniosku o przegląd ustaleń dotyczących szkody, niniejszy przegląd został ograniczony do subsydiowania.
(9) Komisja zbadała te same programy subsydiowania, które były analizowane w pierwotnym dochodzeniu, jak również czy wnioskodawca skorzystał z jakichkolwiek innych programów lub otrzymał subsydium ad hoc w odniesieniu do rozpatrywanego produktu.
D. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Przyznanie statusu "nowego eksportera"
(10) Wnioskodawca w sposób zadowalający wykazał brak bezpośredniego lub pośredniego powiązania z jakimkolwiek z indyjskich producentów-eksporterów podlegającym obowiązującym środkom wyrównawczym dotyczącym rozpatrywanego produktu.
(11) Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie wywoził rozpatrywanego produktu w pierwotnym okresie objetym dochodzeniem, tj. od 1 lipca 1996 r. do 30 czerwca 1997 r. oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.
Ponadto wnioskodawca podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem nie był indywidualnie przesłuchiwany z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją.
W związku z powyższym wnioskodawca powinien być uznawany za nowego eksportera.
Komisja, zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, zbadała możliwość ustalenia indywidualnej stawki cła wyrównawczego w odniesieniu do wnioskodawcy.
2.
Subsydiowanie
(12) Na podstawie informacji zawartych w odpowiedzi wnioskodawcy na kwestionariusz Komisji oraz zgromadzonych następnie podczas dochodzenia, przebadano następujące programy:
- Program "paszportowy" uprawnienia celnego (Duty Entitlement Passbook Scheme – DEPBS),
- Program zwolnień z podatku dochodowego (Income Tax Exemption Scheme – ITES),
- System "paszportowy" (Passbook Scheme – PS),
- Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (Export Promotion Capital Goods Scheme – EPCGS),
- Strefy przetwórstwa wywozowego (Export Processing Zones – EPZ)/Jednostki zorientowane na wywóz (Export Oriented Unit – EOU),
- System zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu (Advance License Scheme physical export – ALS).
2.1.
Programy pierwotnie przebadane, z których firma korzystała
2.1.1.
Program "paszportowy" uprawnienia celnego ("DEPBS")
Uwagi ogólne
(13) Ustalono, że wnioskodawca czerpał korzyści z DEPBS po dokonaniu wywozu.
Szczegółowy opis programu zawiera ust. 4.3 dokumentu "Polityka wywozowo-przywozowa 2002–2007" ("EXIM-policy 02-07") oraz rozdział 4 uzupełniającego Podręcznika procedur, tom I, 2002-2007 ("HOP I 02-07") [4].
Założenia polityki wywozowo-przywozowej 2002–2007 zostały przygotowane w oparciu o Ustawę o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.).
(14) Każdy producent-eksporter lub kupiec-eksporter jest uprawniony do korzystania z tego programu.
Może on ubiegać się o środki w ramach DEPBS, obliczane jako procent wartości wywiezionych wyrobów gotowych.
Władze indyjskie ustaliły stawki DEPBS dla większości produktów, w tym dla rozpatrywanego produktu, w oparciu o Standardowe normy nakładów i wyników ("SION") uwzględniające domniemaną zawartość przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wpływ pobieranych ceł na ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone czy nie.
(15) Aby kwalifikować się do wsparcia w ramach programu, firma musi dokonywać wywozu towarów.
W momencie transakcji wywozowej eksporter musi przedstawić władzom Indii oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach programu DEPBS.
Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy list przewozowy umożliwiający wywóz towarów.
List ten określa między innymi wysokość środków, które zostaną przyznane w ramach DEPBS dla tej transakcji.
W tym momencie firma zna kwotę, jaką otrzyma.
Po wystawieniu listu przewozowego przez władze celne, rząd Indii nie może odmówić przyznania środków w ramach DEPBS.
Stawka DEPBS, odpowiednia do obliczenia wyskości przyznanych środków, jest stawką obowiązującą w dniu złożenia deklaracji wywozowej.
Zatem późniejsze zmiany poziomu korzyści nie są możliwe.
(16) Stwierdzono również, że zgodnie z indyjskimi standardami rachunkowości, środki otrzymane z DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunku z działalności operacyjnej, po wywiązaniu się z obowiązku wywozowego.
(17) Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę ceł związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych.
Przywiezione towary, za które cło zostało opłacone z tych środków, mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegając podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane w inny sposób.
Środki z DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i ważne w okresie 12 miesięcy od daty przyznania.
(18) Wniosek o przyznanie środków z DEPBS może obejmować do 25 transakcji wywozowych, a gdy jest wypełniany w formie elektronicznej, ich nieograniczoną ilość.
Nie istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków, ponieważ terminy o których mowa w rozdziale 4.47 HOP I 02-07, są obliczane zawsze od momentu ostatniej transakcji wywozowej wymienionej w danym wniosku.
(19) Najważniejsze cechy DEPBS nie uległy zmianie od czasu pierwotnego dochodzenia.
Program dotyczy subsydiów, których wysokość jest prawnie uzależniona od wielkości wywozu.
W związku z tym, jak ustalono podczas pierwotnego dochodzenia na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, mają one charakter szczególny i wyrównawczy.
Wyliczenie wysokości subsydium
(20) W pierwotnym dochodzeniu wartość subsydiów w ramach DEPBS obliczono w oparciu o najlepsze dostępne dane, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, i z czasem stawka DEPBS była traktowana jako stopa subsydiowania. Biorąc pod uwagę współpracę wnioskodawcy, co traktowane jest jako zmiana okoliczności w rozumieniu art. 22 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, powyższa metodologia nie powinna być stosowana na jego niekorzyść.
(21) Zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego, wysokość subsydiów wyrównawczych została obliczona w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi w trakcie okresu objętego dochodzeniem.
Uznano, że korzyść jest przyznawana beneficjentowi w momencie zawarcia transakcji wywozowej podlegającej programowi, o którym mowa.
W tym momencie rząd Indii może zrezygnować z pobierania ceł, co jest traktowane jako wsparcie finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z tym, o czym mowa w motywie 15, gdy tylko władze celne wystawią list przewozowy określający m.in. wysokość środków przyznanych w ramach DEPBS w odniesieniu do tej konkretnej transakcji, rząd nie może już decydować o przyznaniu subsydium lub nie, ani o jego wysokości.
W tym samym motywie stwierdza się również, że jakiekolwiek zmiany stawek DEPBS, mające miejsce między rzeczywistym wywozem a wydaniem licencji DEPBS, nie mają skutków wstecznych w odniesieniu do przyznanego poziomu korzyści.
Ponadto, zgodnie z motywem 16, firmy według indyjskich standardów rachunkowości, mogą księgować środki z DEPBS na zasadzie memoriałowej, jako przychód uzyskany w momencie zawarcia transakcji wywozowej.
Wreszcie, uwzględniając że firma jest świadoma otrzymania w przyszłości środków z DEPBS i otrzymuje rzeczywiście świadczenia z innych programów, znajduje się ona w korzystniejszej sytuacji konkurencyjnej, ponieważ dzięki subsydiom może oferować niższe ceny.
(22) Uzasadnieniem dla nałożenia cła wyrównawczego jest przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym wynikającym z nielegalnych korzyści konkurencyjnych.
W świetle powyższego, za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści DEPBS, jako sumy środków przyznanych na wszystkie transakcje dokonane w ramach tego programu w trakcie okresu objętego dochodzeniem.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, odjęto poniesione koszty niezbędne dla uzyskania subsydium.
(23) Wnioskodawca domagał się, by jedynie środki z DEPBS odnoszące się do transakcji wywozowych rozpatrywanego produktu były brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości limitu subsydiów w obecnym postępowaniu.
Jednakże, zgodnie z DEPBS, nie ma obowiązku wykorzystania środków pochodzących z tego programu wyłącznie na bezcłowy przywóz surowców stosowanych do produkcji danego wyrobu.
Wręcz przeciwnie, środki z DEPBS są zbywane bez ograniczeń, a nawet mogą być sprzedane i wykorzystane na przywóz jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe (surowce używane do produkcji rozpatrywanego produktu należą do tej kategorii), za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych.
Dlatego też z rozpatrywanym produktem można powiązać wszystkie środki otrzymane w ramach DEPBS.
(24) Ponadto wnioskodawca domagał się, by przy ustalaniu wysokości subsydium podatek od sprzedaży płatny w związku z przesunięciem środków z DEPBS był potraktowany jako wydatek i został odjęty.
Jednakże podatek od sprzedaży nie stanowi kosztów koniecznych poniesionych, by kwalifikować się do subsydium lub by je otrzymać w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Podatek od sprzedaży jest jedynie skutkiem decyzji czysto handlowej dotyczącej zbycia praw otrzymanych w ramach DEPBS, zamiast przeznaczyć je na wyrównanie należności celnych dotyczących późniejszego przywozu, które nie podlegają podatkowi od sprzedaży.
Natomiast opłaty za złożenie wniosku o przyznanie środków w ramach DEPBS zostały uznane za konieczne i odjęte.
(25) Całkowita kwota subsydium (licznik) została rozdzielona pomiędzy całkowitą sprzedaż wywozową mającą miejsce w trakcie okresu objętego postępowaniem przeglądowym (mianownik), zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jako że subsydia nie były przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
Dla wnioskodawcy limit subsydiów w ramach tego programu został ustalony na poziomie 3,3 %.
2.1.2.
Program zwolnień z podatku dochodowego ("ITES")
(26) Ustalono, że wnioskodawca uzyskał korzyści z częściowych zwolnień z podatku dochodowego od zysków ze sprzedaży eksportowej, w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.
Podstawą prawną dla tego typu zwolnień jest sekcja 80HHC ustawy o podatku dochodowym z 1961 r.
(27) Sekcja 80HHC ustawy o podatku dochodowym z 1961 r. została uchylona, począwszy od roku podatkowego 2005–2006 (tj. od roku budżetowego trwającego od 1 kwietnia 2004 r. do 31 marca 2005 r.). W związku z powyższym, program ten nie przyniesie żadnych korzyści wnioskodawcy po 31 marca 2004 r., tak więc zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, względem wnioskodawcy nie będą ustalane środki wyrównawcze.
2.2.
Programy pierwotnie przebadane, z których firma nie korzystała
2.2.1.
System "paszportowy" ("PBS")
(28) Stwierdzono, że wnioskodawca nie czerpał korzyści w ramach PBS, który został zniesiony w dniu 1 kwietnia 1997 r. i zastąpiony następnie przez DEPBS.
2.2.2.
Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz ("EPCGS")
(29) Ustalono, że wnioskodawca nie dokonał przywozu dóbr inwestycyjnych w ramach EPCGS i w związku z tym nie zwrócił się o przyznanie pomocy z tego programu.
2.2.3.
Strefy przetwórstwa wywozowego ("EPZ")/Jednostki zorientowane na wywóz ("EOU")
(30) Ustalono, że wnioskodawca nie prowadził działalności w ramach EPZ, ani nie działał w ramach programu EOU i w związku z tym nie zwrócił się o przyznanie pomocy z tych programów.
2.3.
Inny program, z którego skorzystał wnioskodawca w odniesieniu do rozważanego produktu, który uznany został za działania wyrównawcze: System zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu ("ALS")
Podstawa prawna
(31) Ustalono, że wnioskodawca otrzymał korzyści z tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.
Szczegółowy opis programu zawierają ust. 4.1.1–4.1.7 EXIM-policy 02-07 oraz rozdziały 4.1–4.30 HOP I 02-07.
Kryteria dopuszczalności
(32) Producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy powiązani z producentami wspierającymi mają prawo starać się o pomoc w ramach tego programu.
Praktyczne zastosowanie
(33) ALS zezwala na bezcłowy przywóz surowców, które mają być wykorzystane do wytworzenia towaru wywozowego.
W celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez władze Indii, eksporter jest prawnie zobowiązany do prowadzenia w określonej formie "odpowiedniej i zgodnej z prawdą dokumentacji dotyczącej zużycia i przeznaczenia towarów przywiezionych w ramach każdego zezwolenia" (rozdział 4.30 i załącznik 18 HOP I 02-07), tj. rejestru rzeczywistego zużycia.
Zarówno ulgi przywozowe, jak i obowiązek wywozowy są określone wielkościowo i wartościowo przez rząd Indii i zaznaczone na zezwoleniu.
Ponadto w momencie dokonywania przywozu i wywozu dane transakcje muszą być udokumentowane na zezwoleniu przez urzędników państwowych.
Wielkość dopuszczalnego przywozu w ramach tego programu jest określana przez rząd Indii w oparciu o standardowe normy, tj. o SION odzwierciedlające rzekomo możliwie najbardziej wydajne wykorzystanie surowców do produkcji ilości referencyjnej danego produktu wywozowego.
Normy SION istnieją dla większości produktów, w tym dla rozpatrywanego produktu, i zostały zamieszczone w HOP I 02-07.
Przywożone surowce nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia produktu wywozowego.
Obowiązek wywozowy należy wypełnić w wyznaczonym terminie (18 miesięcy, z możliwością dwukrotnego przedłużenia o 6 miesięcy).
(34) Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że bezcłowy przywóz surowców przez wnioskodawcę w ramach tego programu, zgodny z ulgą przywozową wyliczoną w oparciu o normy SION, przekroczył ilość surowców potrzebnych do wytworzenia ilości referencyjnej produktu wywozowego.
W przypadku danego produktu normy SION okazały się nie być wystarczająco precyzyjne.
Ponadto rejestr rzeczywistego zużycia prowadzony przez wnioskodawcę nie odpowiadał rzeczywistemu zużyciu.
Wykazywał on w nim w sposób niewłaściwy wielkość zużycia według bardziej korzystnych norm SION ustalonych przez rząd Indii, chociaż w rzeczywistości było ono niższe.
Ani wnioskodawca, ani rząd Indii nie byli w stanie wykazać, iż zwolnienie z cła przywozowego nie prowadziło do nadmiernego umarzania.
Wniosek
(35) Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. jest to wsparcie finansowe rządu Indii, który przyznaje korzyści wnioskodawcy. Dodatkowo, ALS są prawnie uzależnione od wielkości wywozu i w związku z tym powinny mieć charakter szczególny i wyrównawczy zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(36) Program ten nie może być uznawany za dozwolony system ceł zwrotnych albo system substytucji ceł zwrotnych w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie odpowiada on ścisłym zasadom określonym w załączniku I ppkt i), w załączniku II (definicja oraz zasady systemu ceł zwrotnych) oraz w załączniku III (definicja i zasady systemu substytucji ceł zwrotnych) do rozporządzenia podstawowego.
Rząd Indii nie zastosował skutecznie systemu ani procedury kontroli mającej na celu sprawdzenie, czy i w jakim zakresie nakłady są wykorzystywane do wytworzenia produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4 rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemu substytucji ceł zwrotnych, załącznik III część II pkt 2 rozporządzenia podstawowego).
Normy SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu nie były wystarczająco precyzyjne i w związku z tym nie mogą być uznawane za system kontroli dla rzeczywistego zużycia.
Skuteczna kontrola na podstawie właściwie prowadzonego rejestru rzeczywistego zużycia nie miała miejsca.
Ponadto rząd Indii nie przeprowadził ani głębszej analizy w oparciu o rzeczywiste nakłady, chociaż byłoby to wymagane przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5 i załącznik III część II pkt 3 do rozporządzenia podstawowego), ani nie wykazał, że nadmierne umorzenia miały miejsce.
(37) Po ujawnieniu tych danych wnioskodawca twierdził, że ALS był dozwolonym systemem ceł zwrotnych lub sybstytucji ceł zwrotnych.
Argumentował, nie przedstawiając nowego materiału dowodowego ani nie uzasadniając żądań, że rząd Indii przeprowadził odpowiednią weryfikację zgodnie z rozporządzeniem podstawowym.
W tym celu odniósł się do następujących dostępnych rządowi środków kontroli: rzekomo precyzyjnych norm SION dotyczących rozpatrywanego produktu, informacji ilościowych o przywożonych nakładach i produktach wywożonych w oparciu o informacje z dokumentów przywozowych i wywozowych (wywozowe dokumenty przewozowe, potwierdzenie przywozu), prowadzony przez władze celne rejestr przywozów i wywozów dokonanych w ramach ALS, rejestr rzeczywistego zużycia (patrz: motyw 33 powyżej), rejestr uprawnień celnych ("DEECB") oraz dodatkowe mechanizmy weryfikacyjne stosowane przez władze Indii w kontekście stosowania podatku akcyzowego (tj. zapewnienie, by żadnych środków z programu wsparcia dotyczącego podatku akcyzowego na środki produkcji ("CENVAT") nie żądano bezprawnie w odniesieniu do bezcłowych przywozów w ramach ALS).
Argumentował także, że Komisja musiałaby zmierzyć, w jakim stopniu normy SION są nieprecyzyjne.
Dodatkowo utrzymywał on, że nie jest konieczne, by system weryfikacji oceniał w przypadku każdej wysyłki związek pomiędzy przywożonymi surowcami a końcowym produktem, by być zgodnym z rozporządzeniem podstawowym.
Wreszcie wnioskodawca twierdził, że Komisja jest związana wynikami poprzednich dochodzeń i nie może zastosować nowych środków wyrównawczych w stosunku do istniejących zezwoleń.
(38) Stanowisko wnioskodawcy przedstawione w motywie 37 nie zmienia wniosków Komisji w odniesieniu do ALS.
Wnioskodawca nie zaprzeczył, jakoby w obecnym przypadku rząd Indii nieskutecznie weryfikował rzeczywiste zużycie.
W trakcie dochodzenia stwierdzono, w oparciu o dane dotyczące rzeczywistego zużycia dostarczone przez wnioskodawcę, że normy SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu nie były wystarczająco precyzyjne (patrz: motyw 34).
Wnioskodawca jest świadomy tego faktu i potwierdził to zespołowi weryfikującemu podczas dochodzenia.
Do zadań Komisji nie należy dokładne określanie nieprecyzyjności norm SION. Neguje ona jedynie w oparciu o dostateczne dowody ich rzekomą precyzję.
Ponadto wnioskodawca nie dostarczył żadnych dowodów na to, że prowadził rejestr albo inną dokumentację dla celów weryfikacji ALS przez rząd Indii, która odzwierciedlałaby rzeczywiste zużycie, tj. nie jedynie zużycie wynikające z normy.
Rząd Indii polegał na nieprecyzyjnych normach, przeprowadzając weryfikację zużycia surowców do produkcji na wywóz.
Komisja uznaje za to za niewystarczające do spełnienia wymagań skutecznego systemu weryfikacji zgodnie z załącznikami II i III do rozporządzenia podstawowego.
(39) Wnioskodawca nie udowodnił, że kontrole dotyczące akcyzy związane z CENVAT dostarczyły informacji na temat związków pomiędzy nakładami a produktami przeznaczonymi do wywozu.
W związku z powyższym, kontrole takie nie są uznawane przez Komisję za część systemu weryfikacyjnego, zgodnie z załącznikami II i III do rozporządzenia podstawowego.
Ponadto DEECB został zniesiony przez EXIM-policy 02-07 i dlatego nie może już dłużej, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi wnioskodawca, stanowić odpowiedniego elementu weryfikacyjnego.
Nie zostało również dowiedzione, jakoby w DEECB wnioskodawca rejestrował dane dotyczące rzeczywistego zużycia.
Nie zostały przedstawione żadne materiały dowodowe, że w jakikolwiek inny sposób system był skutecznie stosowany przez rząd Indii w celu ustalenia dostatecznie precyzyjnych związków pomiędzy nakładami a produktami przeznaczonymi do wywozu, tj. w inny sposób niż w oparciu o mało precyzyjne normy.
W tym kontekście należy odnotować, że w rzeczywistości system weryfikacji powinien opierać się o dane na temat każdej wysyłki, by odzwierciedlać normy ustalone w EXIM-policy 02-07, o czym mowa w motywie 33.
Jedynie taka norma pozwoliłaby władzom kontrolującym sprawdzenie, czy ścisłe zasady systemów ceł zwrotnych lub substytucji ceł zwrotnych są spełnione.
Należy przypomnieć, że zgodnie z załącznikiem I ppkt i) rozporządzenia podstawowego, system substytucji ceł zwrotnych jest dozwolony tylko w szczególnych przypadkach i m.in. jedynie w okresie dwóch lat pomiędzy przywozem substytutów nakładów a wywozem towarów.
(40) Wreszcie, Komisja nie jest związana żadnym z wcześniejszych twierdzeń dotyczących ALS.
Program nigdy nie był analizowany w oparciu o fakty podobne do tych z obecnego dochodzenia, w szczególności w zakresie braku precyzji norm SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu.
(41) W związku z powyższym, przy braku dozwolonego systemu ceł zwrotnych lub substytucji ceł zwrotnych oraz jako że system weryfikacji nie jest skutecznie stosowany do zamierzonego celu, korzyścią wyrównawczą jest umorzenie całości ceł przywozowych zwykle wymaganych od przywozu.
Wyliczenie wysokości subsydium
(42) Wysokość subsydiów została obliczona w oparciu o wielkość niepobranych ceł przywozowych (cła podstawowe oraz szczególne cła dodatkowe) dla surowców przywożonych w ramach ALS dotyczących rozpatrywanego produktu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, pomniejszoną o konieczne opłaty poniesione dla otrzymania subsydiów zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego (licznik). Kwota ta została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu rozpatrywanego produktu podczas okresu objętego postępowaniem przeglądowym, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (mianownik), jako że subsydia nie były przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych lub przetransportowanych. Na tej podstawie wysokość subsydium została wyznaczona na poziomie 22 %.
3.
Całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych
(43) Biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące omówionych powyżej programów, dla wnioskodawcy określono następujące wysokości subsydiów wyrównawczych:
(%) _BAR_
_BAR_ DEPBS _BAR_ ALS _BAR_ RAZEM _BAR_
Nestor Pharmaceuticals Ltd. _BAR_ 3,3 _BAR_ 22 _BAR_ 25,3 _BAR_
(44) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wysokość cła wyrównawczego powinna być niższa niż całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych, jeżeli takie niższe cło skutecznie usuwa szkody ponoszone przez przemysł wspólnotowy.
W pierwotnym dochodzeniu przeciętny poziom usuwający szkodę został określony na poziomie 14,6 %.
Wnioskodawca nie wnosił o przegląd ustaleń dotyczących szkody.
W związku z tym, pierwotnie ustalony poziom usuwający szkodę stanowi przy obecnym przeglądzie wartość graniczną dla wysokości cła wyrównawczego.
E. ZAKOŃCZENIE PRZYSPIESZONEGO PRZEGLĄDU
(45) Na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie dochodzenia przeglądowego, stwierdza się, że przywóz na teren Wspólnoty rozpatrywanego produktu, produkowanego i wywożonego przez wnioskodawcę, należy kontynuować, a produkt powinien podlegać cłu wyrównawczemu, którego stawka odpowiadać będzie poziomowi usuwającemu szkodę, określonemu w pierwotnym dochodzeniu.
(46) Biorąc pod uwagę, że stawka celna, o której mowa, dotyczy już wszystkich firm niewymienionych z nazwy w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2164/98, rozporządzenie to nie powinno być zmieniane. Przyspieszony przegląd dotyczący wnioskodawcy powinien zatem zostać zakończony.
F. ZAWIADOMIENIE
(47) Wnioskodawca oraz rząd Indii zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, w oparciu o które zaproponowano zakończenie przyspieszonego przeglądu, i miały stosowną ilość czasu na zgłoszenie uwag.
Rząd Indii nie poczynił żadnych uwag, natomiast uwagi wnioskodawcy w odniesieniu do konieczności ujawnienia, dotyczące jedynie ALS, zostały wzięte pod uwagę i ujęte w motywach 37–40,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Przyspieszony przegląd rozporządzenia (WE) nr 2164/98 w odniesieniu do Nestor Pharmaceuticals Limited zostaje niniejszym zakończony.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w odniesieniu do środków kontroli klasycznego pomoru świń w Północnej Nadrenii-Westfalii (Niemcy) i na Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4506)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/831/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w wewnątrzwspólnotowym handlu niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich [2].
Decyzja ta ustanowiła pewne dodatkowe środki kontroli dotyczące tej choroby.
(2) Sytuacja związana z występowaniem klasycznego pomoru świń w Północnej Nadrenii-Westfalii (Niemcy) uległa znacznej poprawie.
Dlatego też środki przyjęte na mocy decyzji 2003/526/WE w odniesieniu do Północnej Nadrenii-Westfalii powinny przestać obowiązywać.
(3) Na Słowacji wykryto ostatnio przypadek klasycznego pomoru świń u dzikich świń na obszarze Veľký Krtíš, gdzie przedtem choroba ta nie występowała.
(4) W związku z tym decyzję 2003/526/WE należy zmienić w taki sposób, aby uwzględnić sytuację epidemiologiczną w tym Państwie Członkowskim. W świetle ogólnej sytuacji związanej z występowaniem tej choroby we Francji, Niemczech i Luksemburgu, należy wydłużyć czas obowiązywania decyzji 2003/526/WE.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/526/WE.
(6) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/526/WE wprowadzone zostają następujące zmiany:
1) w art. 11 datę " 31 października 2004 r." zastępuje się datą " 30 kwietnia 2005 r.";
2) w Załączniku do decyzji 2003/526/WE wprowadza się następujące zmiany:
- w części I skreśla się pkt 1 A,
- część II otrzymuje brzmienie:
"Obszary Słowacji, o których mowa w art. 2, 3, 5, 7 i 8:
Następujące okręgowe administracje ds. weterynaryjnych i żywieniowych (DVFA): Trnava (w tym okręgi Piešťany, Hlohovec i Trnava), Levice (w tym okręg Levice), Nitra (w tym okręgi Nitra i Zlaté Moravce), Topoľčany (w tym okręg Topoľčany), Nové Mesto nad Váhom (w tym okręg Nové Mesto nad Váhom), Trenčín (w tym okręgi Trenčín i Bánovce nad Bebravou) Prievidza (w tym okręgi Prievidza i Partizánske), Púchov (w tym okręgi Púchov i Ilava), Žiar nad Hronom (w tym okręgi Žiar nad Hronom, Žarnovica i Banská Štiavnica), Zvolen (w tym okręgi Zvolen i Detva), Banská Bystrica (w tym okręgi Banská Bystrica i Brezno), Lučenec (w tym okręg Lučenec i Poltár), Veľký Krtíš.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zatwierdzająca plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w Północnych Wogezach we Francji
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4538)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/832/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 akapit drugi i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2002 r. potwierdzono wystąpienie klasycznego pomoru świń u dzikich świń w departamentach Moselle i Meurthe-et-Moselle we Francji.
W tym czasie tylko obszar Thionville w północnej części departamentu Moselle dotknięty był tą chorobą.
Obecnie wydaje się, że na obszarze, o którym mowa, władze mają kontrolę nad tą chorobą.
(2) Decyzją Komisji 2002/656/WE [2] zatwierdzono przedstawiony przez Francję plan zwalczania klasycznego pomoru świń u świń dzikich w departamentach Moselle i Meurthe-et-Moselle.
(3) Ponadto Francja wdrożyła intensywny program badania klasycznego pomoru świń u świń dzikich w departamentach Ardennes, Meurthe-et-Moselle, Moselle i Bas-Rhin, graniczących z Belgią, Niemcami i Luksemburgiem.
Program ten jest nadal realizowany.
(4) Wystąpienie klasycznego pomoru świń potwierdzono później również u dzikich świń w rejonie Bas-Rhin, a następnie choroba ta rozprzestrzeniła się w północno-wschodniej części departamentu Moselle i w Północnych Wogezach.
Ustalono, że drugą epidemię wywołał inny szczep wirusa, a choroba rozwijała się w inny sposób niż jej odmiana występująca na obszarze Thionville.
(5) W związku z tym Francja przedstawiła do zatwierdzenia plan zwalczania klasycznego pomoru świń u świń dzikich w Północnych Wogezach.
Ponadto, ponieważ to Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić szczepienie dzikich świń na wspomnianym obszarze, przedstawiło ono również do zatwierdzenia plan szczepień interwencyjnych.
(6) Władze Francji zezwoliły na stosowanie szczepionek atenuowanych złożonych z żywych bakterii przeciwko klasycznemu pomorowi świń (szczep C), w celu uodpornienia dzikich świń; szczepionkę podaje się w postaci doustnej przynęty.
(7) Przedstawione przez Francję plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w Północnych Wogezach zbadano i stwierdzono, że są zgodne z dyrektywą 2001/89/WE.
(8) Dla celów przejrzystości w niniejszej decyzji należy określić obszary geograficzne, na których plany zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych mają zostać zrealizowane.
(9) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedstawiony przez Francję plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń na obszarze, o którym mowa w pkt 1 Załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 2
Przedstawiony przez Francję plan szczepień interwencyjnych dzikich świń na obszarze, o którym mowa w pkt 2 Załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 3
Francja podejmuje natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podaje je do wiadomości publicznej.
Bezzwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja 2004/833/WPZiB Rady
z dnia 2 grudnia 2004 r.
dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], a w szczególności jego art. 3 w powiązaniu z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nadmierne i niekontrolowane gromadzenie oraz rozpowszechnianie ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej stanowią zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa oraz zmniejszają perspektywy trwałego rozwoju; dotyczy to w szczególności Afryki Zachodniej;
(2) W dążeniu do celów określonych w art. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB Unia Europejska zamierza działać w ramach właściwych organizacji międzynarodowych, aby wspierać środki służące budowaniu zaufania.
W tym znaczeniu, niniejsza decyzja przeznaczona jest do wykonania tego wspólnego działania;
(3) Unia Europejska uważa, że wkład finansowy oraz pomoc techniczna przyczyniłyby się do skonsolidowania inicjatywy Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej (CEDEAO) w zakresie ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej,
(4) Unia Europejska ma w związku z tym zamiar udzielić pomocy finansowej i technicznej Wspólnocie Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej zgodnie z tytułem II wspólnego działania 2002/589/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska wnosi wkład do realizacji projektów w ramach moratorium Wspólnoty CEDEAO dotyczącego przywozu, wywozu i produkcji ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej.
2.
W tym celu Unia Europejska wnosi wkład finansowy i udziela pomocy technicznej, aby stworzyć jednostkę ds. ręcznej broni strzeleckiej w ramach sekretariatu technicznego CEDEAO oraz aby przekształcić moratorium w konwencję o ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej między członkami CEDEAO.
Sposoby udzielenia tej pomocy są określone w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Aby zrealizować cele określone w art. 1, Prezydencja wyznaczy kierownika projektu, który będzie pracował w Abudży w Nigerii.
2.
Kierownik projektu będzie wykonywać swoje obowiązki pod kierownictwem Prezydencji.
3.
Kierownik projektu będzie przekazywał regularnie sprawozdania Radzie lub instytucjom wyznaczonym za pośrednictwem Prezydencji zwspomaganej przez Sekretarza Generalnego/ Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB.
4.
W ramach wykonywania swoich obowiązków kierownik projektu będzie współpracował w zależności od potrzeb z misjami Państw Członkowskich i Komisji znajdującymi się na miejscu.
Artykuł 3
Wykonanie niniejszej decyzji pod względem finansowym zostaje powierzone Komisji.
W tym celu zawiera ona umowę dotyczącą finansowania z CEDEAO odnoszącą się do warunków wykorzystania wkładu Unii Europejskiej, który przyjmie formę bezzwrotnej pomocy.
Pomoc ta będzie wykorzystana między innymi do pokrycia w okresie dwunastu miesięcy wynagrodzeń, kosztów podróży, wyposażenia i sprzętu niezbędnego do stworzenia jednostki ds. ręcznej broni strzeleckiej w ramach sekretariatu technicznego CEDEAO, a także do przekształcenia moratorium w konwencję o ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej między członkami CEDEAO.
Umowa dotycząca finansowania, która zostanie zawarta, określać będzie, że CEDEAO zadba o to, by wkład Unii Europejskiej do projektu był wykorzystany w przejrzysty, odpowiadający jego znaczeniu sposób.
Artykuł 4
1.
Finansowa kwota referencyjna do celów określonych w art. 1 wynosi 515000 EUR.
2.
Prezydencja i Komisja przedstawiają właściwym organom Rady okresowe sprawozdania dotyczące spójności działań Unii Europejskiej w dziedzinie ręcznej broni strzeleckiej broni lekkiej uwzględniając w szczególności polityki w zakresie rozwoju zgodnie z art. 9 ust. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB.
Komisja przedstawia bardziej szczegółowe sprawozdanie dotyczące aspektów, o których mowa w art. 3 zdanie pierwsze.
Informacje te powinny być między innymi oparte na regularnych sprawozdaniach przekazywanych przez CEDEAO w ramach stosunku umownego z Komisją.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja wygasa 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi w terminie sześciu miesięcy od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2004 r.
w sprawie programu pomocy, który Hiszpana zamierza wprowadzić na rzecz organizacji producentów oliwy z oliwek
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 1630)
(Wyłącznie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2004/834/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po umożliwieniu zainteresowanym stronom przedstawienia uwag zgodnie z tym artykułem [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W liście z 5 czerwca 2001 r. władze Hiszpanii zgłosiły Komisji pomoc na rzecz organizacji producentów oliwy z oliwek, opisaną w decyzji o wszczęciu procedury zgodnie z postanowieniami art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) W telefaksach z 28 czerwca i 12 września 2001 r. oraz z 29 stycznia i 29 kwietnia 2002 r. Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje, które przedłożono jej w listach z 27 lipca 2001 r. oraz z 17 stycznia, 4 marca i 12 czerwca 2002 r.
W liście z 12 czerwca 2002 r. władze Hiszpanii potwierdziły, iż dostarczone informacje są pełne i wystarczające oraz wnioskowały do Komisji o jak najszybsze podjęcie decyzji w sprawie zgodności pomocy.
(3) W liście z 17 lipca 2002 r.
Komisja poinformowała Hiszpanię o swojej decyzji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w zakresie przedmiotowej pomocy.
(5) Hiszpania zgłosiła uwagi w liście z 24 września 2002 r.
(6) Komisja otrzymała odnośne uwagi od zainteresowanych.
Przekazała je Hiszpanii w celu umożliwienia jej odniesienia się do nich.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(7) Nazwa systemu: system pomocy na rzecz organizacji producentów oliwy z oliwek.
(8) Budżet: 20 milionów ESP (120200 EUR) na rok 2001.
(9) Okres: nieograniczony.
(10) Beneficjenci: cztery organizacje producentów oliwy z oliwek z Ekstremadury.
(11) Cel pomocy: wsparcie tych organizacji w zarządzaniu pomocą na produkcję oliwy z oliwek.
(12) Możliwe skutki pomocy: zniekształcenie konkurencji, faworyzowanie pewnych producentów oliwy z oliwek, pogwałcenie zasad funkcjonowania odpowiedniej wspólnej organizacji rynku.
(13) Intensywność pomocy, koszty kwalifikujące się do subwencji, kumulacja: od 1500 do 2000 ESP od wniosku przekazanego przez organizację.
(14) Poniżej opisano powody wszczęcia procedury.
(15) Projekt zgłoszonego dekretu władz regionalnych przewiduje przyznanie pomocy organizacjom producentów oliwy z oliwek zajmujących się zarządzaniem i kontrolą pomocy na produkcję oliwy oraz oliwek jadalnych.
Pomoc ma formę subwencji obliczonej na podstawie ilości przekazanych wniosków o pomoc.
Organizacje te prowadzą działalność administracyjną i nie zajmują się obrotem oliwą.
(16) Beneficjentami są, według władz Hiszpanii, cztery organizacje stowarzyszające 11500 producentów.
Organizacje te są uznane zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3].
(17) Pomoc przypadająca na każdy z pierwszych 1200 przekazanych wniosków wynosi 1500 ESP (9,02 EUR); kwota ta może być większa, jeżeli ilość rozpatrzonych wniosków zwiększyła się w porównaniu z rokiem poprzednim, i może wynosić od 1600 ESP (9,62 EUR) do 2000 ESP (12,02 EUR) od jednego wniosku.
Powyżej 1200 wniosków pomoc wynosi 2000 ESP (12,02 EUR) od wniosku.
(18) Finansowanie tych organizacji reguluje rozporządzenie nr 136/66/EWG, którego art. 20d zezwala na przyznanie 0,8 % kwoty pomocy produkcyjnej uznanym organizacjom i związkom w celu wniesienia wkładu w finansowanie kosztów wynikających z całokształtu ich działalności.
(19) Według władz Hiszpanii w regionie Ekstremadura nie osiąga się obecnie wyżej wymienionego poziomu 0,8 % w płatnościach na rzecz organizacji, lecz jedynie około 0,6 %.
Wynika to z dwóch czynników:
- pierwszy z nich to znaczna różnica w rozdziale zaliczek z wyżej wymienionych 0,8 % pomiędzy organizacje i związki organizacji, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 647/2001 [4] określającym na rok gospodarczy 2000/01 kwoty przewidziane w art. 21 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [5] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w latach gospodarczych od 1998/99 do 2000/01; wyżej wymieniona różnica wynosi 2 EUR od wniosku o pomoc na korzyść związków; Hiszpania jest jedynym państwem Wspólnoty, w którym istnieje takie uprzywilejowanie związków,
- drugim czynnikiem jest późniejszy przydział reszty z 0,8 % według innego kryterium w zależności od liczby wniosków przekazanych przez każdą organizację, który wywołuje różnice pomiędzy regionami.
(20) Według władz Hiszpanii organizacje producentów oliwy z oliwek są skutecznym instrumentem zarządzania pomocą produkcyjną, jednak w regionie Ekstremadura większość wniosków o pomoc składanych jest indywidualnie przez poszczególnych producentów.
Przedmiotowa pomoc pozwoliłaby na zwiększenie liczby organizacji oraz liczby członków organizacji już istniejących.
(21) Okres obowiązywania systemu pomocy jest nieograniczony, zaś budżet na 2001 r. wynosi 20 milionów ESP (120200 EUR).
(22) Wszczynając procedurę, Komisja wzięła pod uwagę, co następuje.
(23) Artykuł 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG pozwala na przydzielenie 0,8 % kwoty pomocy produkcyjnej uznanym organizacjom i związkom w celu wniesienia wkładu w finansowanie kosztów związanych z całokształtem ich działalności. Ponadto art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [6] stanowi, że producencie Państwa Członkowskie zapewniają, iż kwoty przeznaczone dla związków i organizacji producentów są przez nie wykorzystywane wyłącznie na finansowanie działań wynikających z przepisów prawa wspólnotowego, w tym między innymi składania wniosków o pomoc dla ich członków. Artykuł 11 ust. 3 stanowi, że kwoty nie wykorzystane w całości lub częściowo zgodnie z ust. 2 podlegają zwrotowi do Państwa Członkowskiego oraz odliczeniu od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(24) Przyznanie organizacjom producentów pomocy państwa poza pomocą przewidzianą w przepisach Wspólnoty nie jest zgodne z tymi zasadami i może spowodować zniekształcenia rynku oraz ewentualną dyskryminację względem pozostałych producentów we Wspólnocie.
W rezultacie bowiem organizacje producentów, które zajmują się zarządzaniem pomocą, stałyby się beneficjentami dwóch rodzajów pomocy: z jednej strony pomocy wspólnotowej, z drugiej zaś – dodanej do niej pomocy państwa.
Zarządzanie pomocą produkcyjną może stawiać w sytuacji uprzywilejowanej producentów zrzeszonych w organizacjach korzystających z tej pomocy względem producentów niezrzeszonych w żadnej organizacji lub zrzeszonych w innych organizacjach, które nie otrzymują pomocy państwa.
Dzieje się tak w szczególności w przypadku, jeśli łączna kwota otrzymanej pomocy przekracza koszty zarządzania pomocą i nadwyżka jest przeznaczona dla producentów lub na działania na korzyść producentów.
Ponadto producenci, lub organizacje, niekorzystający z pomocy państwa, mogą być zmuszeni do ponoszenia części kosztów zarządzania wnioskami o pomoc, w przeciwieństwie do producentów zrzeszonych w organizacjach korzystających z pomocy.
(25) Zważywszy na fakt, że w liście z 12 czerwca 2002 r. władze Hiszpanii uznały, że dostarczone informacje są pełne i wystarczające i zwróciły się do Komisji o możliwie najszybsze podjęcie decyzji odnośnie do zgodności pomocy, Komisja była zmuszona oprzeć swoją decyzję na informacjach, którymi dysponowała.
(26) Na podstawie dostępnych jej informacji Komisja uznała, że planowana pomoc ma przesłanki pomocy państwa nakierowanej na poprawę sytuacji finansowej organizacji producentów oliwy z oliwek, która w żaden sposób nie przyczynia się do rozwoju sektora (punkt 3.5 Wytycznych Wspólnoty w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnictwa [7]).
W związku z tym przedmiotową pomoc uznano na tym etapie za pomoc operacyjną, niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Tego typu pomoc nie przynosi żadnych długotrwałych skutków dla rozwoju sektora, zaś jej skutek bezpośredni zanika wraz z jej zakończeniem (patrz orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z 8 czerwca 1995 r. w sprawie T-459/93, Siemens SA przeciwko Komisji [8]).
Pomoc ta prowadzi bezpośrednio do poprawy warunków produkcji i obrotu produktami dla operatorów nią objętych, w odróżnieniu od operatorów niekorzystających z podobnej pomocy (na terytorium danego kraju lub w innych Państwach Członkowskich).
(27) Ponadto uznano, że przedmiotowa pomoc na rzecz organizacji producentów oliwy z oliwek odnosi się do produktu – oliwy z oliwek – objętego wspólną organizacją rynku, uregulowaną rozporządzeniem nr 136/66/EWG, która stanowi wyłączną kompetencję Wspólnoty i na której funkcjonowanie Państwa Członkowskie mają ograniczony wpływ.
Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (patrz m.in. wyrok z 26 czerwca 1979 r. w sprawie 177/78 Pigs and Bacon przeciwko McCarren [9]) wielokrotnie stanowi, że wspólne organizacje rynku należy traktować jako systemy pełne i wyczerpujące, wykluczające wszelkie kompetencje Państw Członkowskich do podejmowania środków mogących stanowić wyjątki lub podważać te organizacje.
W związku z powyższym na tym etapie właściwe było uznanie przedmiotowej pomocy za naruszającą wspólne organizacje rynku i, w konsekwencji, zasady wspólnotowe.
(28) Biorąc powyższe pod uwagę, na etapie wszczynania procedury Komisja uznała, że przedmiotowa pomoc nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania jej do jakiejkolwiek kategorii wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 3 Traktatu i w związku z tym postanowiła wszcząć w tej sprawie procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu i wezwała Hiszpanię do przedstawienia uwag i przekazania wszelkich informacji istotnych dla oceny pomocy.
III.
UWAGI HISZPANII
(29) W liście z 24 września 2002 r. Hiszpania przedstawiła poniższe argumenty.
(30) Przedmiotowa pomoc opiera się na rozporządzeniach nr 136/66/EWG, (WE) nr 2366/98 i (WE) nr 674/2001, mieszczących się w ramach wspólnej organizacji rynku, a w związku z tym jest zgodna z art. 87 i 88 Traktatu.
(31) Projekt dekretu nie został opublikowany i w konsekwencji nie został sfinalizowany.
IV.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(32) Zgodnie z procedurą organizacja producentów oliwy z oliwek z regionu Ekstremadura (Opracolex) przedstawiła swoje uwagi.
(33) Beneficjentami pomocy są cztery organizacje, które – według Opracolex – zrzeszają 11500 producentów.
Organizacje te prowadzą działalność o charakterze administracyjnym, polegającą na zarządzaniu pomocą na produkcję oliwy i oliwek jadalnych oraz jej kontrolą.
(34) Opracolex uważa, iż rozpatrywana pomoc nie wchodzi w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu.
Wymaga on, by beneficjentami były przedsiębiorstwa, rozumiane jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w związku z czym nie ma on zastosowania do środków skierowanych do innych kategorii beneficjentów.
Działania podejmowane przez Opracolex w zakresie zarządzania zadaniami kontrolnymi warunkującymi przyznanie pomocy na produkcję nie mają na celu osiągnięcia zysku i nie są działaniami o charakterze rynkowym.
W związku z powyższym działalność ta nie może zostać uznana za działalność gospodarczą, a zatem nie wchodzi w zakres stosowania art. 87 Traktatu.
(35) Działalność prowadzona przez Opracolex nie powoduje zakłóceń konkurencji ani nie wpływa na wymianę handlową.
Jest to działalność pozbawiona wszelkiego wpływu na rynek, a zatem w żadnym wypadku nie może zostać uznana za działalność, która mogłaby mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(36) Przedmiotowa pomoc jest przeznaczona wyłącznie na wspieranie działań administracyjnych podejmowanych przez organizację; nie istnieje możliwość, by jakaś jej część została wykorzystana na wsparcie produkcji.
Pomoc ta zakłada wsparcie pozwalające na skompensowanie niekorzystnej sytuacji istniejącej w regionie Ekstremadura, m.in. ze względu na słabo rozwiniętą infrastrukturę, niski poziom wykształcenia i wyszkolenia pracowników itd.
Chodzi zatem o pomoc mającą na celu wsparcie dla regionu o wyjątkowo niekorzystnych warunkach gospodarowania.
(37) Jest mało prawdopodobne, by ogólna kwota otrzymanej pomocy przewyższyła koszty związane z zarządzaniem nią.
Opracolex dostarczył kopie skróconych rocznych bilansów, zawierających dane o jego dochodach i wydatkach w 1999, 2000 i 2001 r.
Wynika z nich, iż wydatki przewyższają dochody, a głównym źródłem finansowania organizacji są kredyty; w związku z tym otrzymana pomoc w żadnym wypadku nie spowodowałaby wystąpienia nadwyżki, która mogłaby zostać rozdzielona między producentów należących do organizacji Opracolex.
Różnica pomiędzy przychodami a kosztami pokrywana jest przez członków organizacji w ramach rocznych składek, co przyczynia się do uszczuplenia ich dochodów.
(w EUR) _BAR_
_BAR_ Bilans za 1999 r. _BAR_ Bilans za 2000 r. _BAR_ Bilans za 2001 r. _BAR_
Część pomocy produkcyjnej zatrzymana jako opłata _BAR_ 15090,58 _BAR_ 59606,87 _BAR_ 0 _BAR_
Koszty związane z zarządzaniem i funkcjonowaniem organizacji _BAR_ 136819,32 _BAR_ 193868,87 _BAR_ 172423,29 _BAR_
Wykorzystane kredyty _BAR_ 58977,47 _BAR_ 63733,58 _BAR_ 115765,80 _BAR_
(38) Ponadto, nawet w przypadku gdyby została uznana za wchodzącą w zakres stosowania art. 87 ust. 1, rozpatrywana pomoc mogłaby, według Opracolex, być objęta wyjątkiem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu jako pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski.
(39) W tym zakresie Ekstremadurę uznaje się za region, do którego może mieć zastosowanie wyjątek przewidziany w art. 87 ust. 2 lit. a) Traktatu [11].
Rozpatrywana pomoc sprzyja rozwojowi regionu Ekstremadura w następujący sposób:
- pozwala ona na poprawienie kontroli działań niezbędnych do otrzymania pomocy. Pomimo iż nie stanowi pomocy produkcyjnej, przyczynia się do poprawienia sytuacji producentów oliwy z oliwek w regionie znajdującym się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, oferując im współpracę w ważnym sektorze ich działalności, jakim jest zarządzanie otrzymywaną przez nich pomocą,
- Opracolex skorzystałby na przyznaniu pomocy finansowej, która pozwoliłaby mu na pokrycie przynajmniej części kosztów operacyjnych. W przypadku nieotrzymywania pomocy organizacja ta zmuszona byłaby do zaprzestania działalności, pozbawiając swoich członków świadczonych obecnie usług związanych z zarządzaniem pomocą,
- w odniesieniu do Opracolex przedmiotowa pomoc wiązałaby się z trwałymi, pozytywnymi skutkami dla członków tej organizacji, przyczyniając się do jej przetrwania, i zapewniłaby tym samym producentom oliwy z oliwek możliwość dalszego korzystania z jej wsparcia.
V. OCENA POMOCY
Artykuł 87 ust. 1 Traktatu
(40) Na mocy art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(41) Artykuły 87 i 88 Traktatu mają zastosowanie do wszystkich produktów rolnych wymienionych w jego załączniku I, które są objęte wspólną organizacją rynku.
Artykuły 87 i 88 Traktatu mają zatem zastosowanie do oliwy z oliwek.
(42) Beneficjentami rozpatrywanego systemu pomocy są uznane grupy producentów, w rozumieniu rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia grupy producentów muszą spełniać następujące warunki:
"a) składać się z indywidualnych plantatorów i/lub organizacji zaangażowanych w produkcję, przetwórstwo lub handel oliwkami, oliwą z oliwek, w których skład wchodzą wyłącznie plantatorzy oliwek;
b) być zdolne do kontrolowania produkcji oliwek i oliwy z oliwek swoich członków.
c) w przypadku gdy nie należą one do uznanego stowarzyszenia grupy producentów:
- być upoważnione do składania wniosków o przyznanie pomocy w imieniu swych członków plantatorów,
- być upoważnione do otrzymywania pomocy oraz do jej rozdziału między swoich członków;
d) jeżeli należą są one do stowarzyszenia, być upoważnione do dostarczania stowarzyszeniu oświadczenia o wielkości produkcji w odniesieniu do członka plantatora w celu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy;
e) posiadać minimalną liczbę członków lub reprezentować minimalny procent producentów oliwek lub oliwy z oliwek w regionie, w którym zostały ustanowione.
f) nie stosować dyskryminacji w żadnym z zakresów swojej działalności w stosunku do producentów spełniających warunki przyjęcia do grupy, w szczególności w związku z przynależnością państwową lub miejscem prowadzenia działalności;
g) posiadać statut zawierający przepisy zapewniające każdemu członkowi grupy pragnącemu z niej wystąpić możliwość uczynienia tego […]".
(43) Działania podejmowane przez organizacje będące beneficjentami omawianej pomocy są szczegółowo opisane w art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Działania te polegają na wykonywaniu zadań administracyjnych w zakresie zarządzania i kontroli pomocy na produkcję oliwy z oliwek.
Działania takie mogą być podejmowane wyłącznie przez grupy producentów uznane przez każde Państwo Członkowskie, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Z tego względu nie jest możliwe, by tego typu działania, obejmujące kontrolę producentów, prowadzone były przez inne podmioty lub organizacje producentów z innego Państwa Członkowskiego.
(44) Organizacje otrzymujące omawianą pomoc składają w imieniu swych członków plantatorów wnioski o przyznanie pomocy na produkcję oraz kontrolują ich produkcję oliwek oraz oliwy z oliwek.
Organizacje te podejmują działania w interesie producentów oliwy z oliwek.
(45) W ramach przekazanych uwag Opracolex dostarczył kopie skróconych bilansów rocznych, zawierających dane o dochodach i wydatkach organizacji w 1999, 2000 i 2001 r.
Wynika z nich, iż wydatki przewyższają dochody, a głównym źródłem finansowania organizacji są kredyty; w związku z tym otrzymana pomoc w żadnym wypadku nie spowodowałaby wystąpienia nadwyżki.
Różnica pomiędzy przychodami a kosztami pokrywana jest przez członków organizacji w ramach rocznych składek.
Rozpatrywana pomoc pozwoliłaby na zmniejszenie lub nawet zlikwidowanie składek płaconych przez członków na rzecz organizacji otrzymującej pomoc.
(46) W związku z powyższym rzeczywistym beneficjentem rozpatrywanej pomocy są producenci, płacący niższe składki roczne.
Finansowanie przez państwo usług, które przyczyniają się do redukcji normalnych kosztów operacyjnych rolników, stanowi pomoc przyznaną rolnikom (patrz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 listopada w sprawie C-126/01, Ministère de l’Economie, des Finances et de l’Industrie przeciwko GEMO S.A. [12]).
(47) Pomoc, o której mowa, stanowi korzyść przyznaną beneficjentom, która zmniejsza ich normalne obciążenia finansowe.
Pomoc ta przyznana jest przez państwo lub pochodzi z zasobów państwowych.
Posiada ona specyficzny lub selektywny charakter, jako że sprzyja konkretnym przedsiębiorstwom lub produkcji konkretnych towarów, w tym przypadku producentom oliwy z oliwek.
(48) W świetle nabytych doświadczeń Komisja uznaje, iż bardzo niskie kwoty udzielonej pomocy w sektorze rolnictwa nie spełniają kryteriów art. 87 ust. 1 Traktatu, pod warunkiem że spełnione są pewne wymogi.
Dzieje się tak w przypadku, gdy kwoty pomocy otrzymanej przez indywidualnych producentów są niewielkie, a jednocześnie ogólna kwota pomocy przyznanej sektorowi rolnictwa nie przekracza niewielkiego procentu wartości produkcji.
(49) Wspólnotowa produkcja rolna charakteryzuje się tym, że każdy produkt jest zwykle produkowany przez dużą liczbę bardzo niewielkich producentów, których produkty są w dużej mierze substytucyjne w obrębie wspólnych organizacji rynku.
Z tego względu wpływ niewielkich kwot pomocy przyznanej indywidualnym producentom w danym okresie należy odnieść do wartości produkcji rolnej całego sektora w tym samym okresie.
(50) Pomoc nieprzekraczająca pułapu 3000 EUR na beneficjenta w dowolnie określonym okresie trzech lat – w sytuacji gdy całkowita kwota takiej pomocy przyznanej wszystkim przedsiębiorstwom w ciągu trzech lat nie przekracza pułapu ok. 0,3 % produkcji rolnictwa w roku 2001 (w przypadku Hiszpanii odpowiada to kwocie 106755000 EUR) – nie wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i/lub nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji i z tego względu nie wchodzi w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu.
(51) Powyższy wniosek nie dotyczy pomocy, której kwota związana jest z ceną lub z ilością produktów wprowadzonych na rynek, pomocy udzielanej na działalność związaną z wywozem, a w szczególności na działalność związaną bezpośrednio z ilością wywożonych produktów, z tworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności wywozowej oraz pomocy uzależnionej od stosowania towarów krajowych zamiast towarów importowanych.
(52) Budżet przewidziany w ramach przedmiotowego systemu pomocy wynosi 120000 EUR rocznie.
Podana liczba producentów korzystających z systemu pomocy to 11500, zatem kwota pomocy na beneficjenta i na rok wynosi 10,4 EUR.
Podsumowanie
(53) Biorąc pod uwagę niewielką kwotę pomocy przypadającą na beneficjenta oraz metodę przyznawania pomocy, Komisja uznaje, iż rozpatrywana pomoc nie wchodzi w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu.
VI.
WNIOSKI
(54) Rozpatrywana pomoc nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System pomocy państwa, który Hiszpania zamierza wprowadzić na rzecz organizacji producentów oliwy z oliwek, określony w notyfikowanym projekcie dekretu regionalnego, nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
W związku z powyższym zezwala się na wdrożenie wymienionego systemu pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zatwierdzająca plany zatwierdzenia zakładów zajmujących się handlem wewnątrzwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4544)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/835/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje Komisji 92/139/EWG [2], 92/140/EWG [3], 92/141/EWG [4], 92/281/EWG [5], 92/282/EWG [6], 92/283/EWG [7], 92/342/EWG [8], 92/344/EWG [9], 92/345/EWG [10], 92/379/EWG [11], 92/480/EWG [12], 94/964/WE [13] i 95/141/WE [14] zatwierdzają plany zatwierdzania zakładów zajmujących się handlem wewnątrzwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi, przedłożone przez Danię, Irlandię, Francję, Zjednoczone Królestwo, Portugalię, Niderlandy, Niemcy, Grecję, Hiszpanię, Belgię, Włochy, Finlandię i Szwecję.
(2) Ze względu na zmiany w sektorze drobiu wyżej wymienione Państwa Członkowskie oraz Austria zostały poproszone o aktualizację swoich planów i ponowne ich przedłożenie Komisji.
(3) Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja przedłożyły Komisji plany zatwierdzania zakładów zajmujących się handlem wewnątrznwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi.
(4) Plany te spełniają kryteria ustanowione w dyrektywie 90/539/EWG i pozwalają na osiągnięcie założonych celów pod warunkiem ich skutecznego wdrożenia.
(5) Dla zachowania spójności i jasności ustawodawstwa wspólnotowego należy zatwierdzić zmienione plany przedłożone przez Państwa Członkowskie oraz plany przedłożone przez nowe Państwa Członkowskie i Austrię.
(6) W związku z tym decyzje 92/139/EWG, 92/140/EWG, 92/141/EWG, 92/281/EWG, 92/282/EWG, 92/283/EWG, 92/342/EWG, 92/344/EWG, 92/345/EWG, 92/379/EWG, 92/480/EWG, 94/964/WE i 95/141/WE powinny zostać uchylone i zastąpione niniejszą decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plany i zmienione plany zatwierdzania zakładów zajmujących się handlem wewnętrznwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi, przedłożone przez Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Uchyla się decyzje 92/139/EWG, 92/140/EWG, 92/141/EWG, 92/281/EWG, 92/282/EWG, 92/283/EWG, 92/342/EWG, 92/344/EWG, 92/345/EWG, 92/379/EWG, 92/480/EWG, 94/964/WE i 95/141/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2004 r.
zmieniająca oraz zawierająca sprostowanie decyzji 2004/4/WE upoważniającej Państwa Członkowskie do tymczasowego podejmowania środków nadzwyczajnych przeciwko rozprzestrzenianiu się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w odniesieniu do Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4602)
(2004/836/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2004/4/WE [2] bulwy Solanum tuberosum L. pochodzące z Egiptu nie mogą co do zasady być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże, dla sezonu przywozowego 2003/2004, zezwala się na wprowadzenie do Wspólnoty tychże bulw z "obszarów wolnych od szkodników", z zastrzeżeniem specjalnych warunków.
(2) W sezonie przywozowym 2003/2004 odnotowano szereg przypadków wykrycia Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith i Egipt sam podjął decyzję zakazu wszelkiego wywozu egipskich ziemniaków do Wspólnoty od dnia 9 kwietnia 2004 r.
(3) Sytuacja została poddana ponownej ocenie.
Egipt poinformował Komisję o podjęciu rygorystycznych środków przeciwko producentom, inspektorom, eksporterom i punktom pakowania, które naruszają egipskie instrukcje dotyczące wywozu ziemniaków przeznaczonych do Wspólnoty.
Podjęto dodatkowe środki odnośnie do identyfikacji obszarów wolnych od szkodników, skrócenia okresu ważności Świadectwa Fitosanitarnego z 15 do 7 dni, zwiększenia liczby inspektorów, ściślejszych zasad etykietowania opakowań oraz rygorystycznych przepisów dotyczących przedsiębiorstw, które chcą wywieźć ziemniaki do Wspólnoty.
(4) W świetle informacji dostarczonej przez Egipt Komisja ustaliła, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith wraz z wprowadzeniem do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. z obszarów wolnych od szkodników w Egipcie, pod warunkiem że zostaną spełnione specjalne warunki.
W związku z tym należy zezwolić na wprowadzenie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L., pochodzących z Egiptu, dla sezonu przywozowego 2004/2005.
(5) Ponadto należy poprawić pewne błędy w tekście.
(6) W związku z tym decyzja 2004/4/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/4/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 datę "2003/2004" zastępuje się datą "2004/2005";
b) w ust. 2 datę "2003/2004" zastępuje się datą "2004/2005";
2) w art. 3 datę "2003/2004" zastępuje się datą "2004/2005";
3) w art. 4 datę " 30 sierpnia 2004 r." zastępuje się datą " 30 sierpnia 2005 r.";
4) w art. 7 datę " 30 września 2004 r." zastępuje się datą " 30 września 2005 r.";
5) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 lit. a) skreśla się wyrazy "jak ustanowiła to Komisja";
b) w pkt. 1 lit. b) ppkt iii) datę "2003/2004" zastępuje się datą "2004/2005";
c) w pkt. 1 lit. b) ppkt iii) tiret drugie datę " 1 stycznia 2004 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2005 r.";
d) pkt 1 lit. b) ppkt x) zastępuje się następującym podpunktem:
"x) jasne oznakowanie każdej paczki, opieczętowanej pod kontrolą właściwych organów egipskich, z nieusuwalnym wskazaniem odpowiedniego urzędowego numeru kodowego, jak podano w wykazie "zatwierdzonych obszarów wolnych od szkodników" zebranych na mocy art. 2 niniejszej decyzji, oraz odpowiedniego numeru serii";
e) w pkt. 1 lit. b) ppkt xii) datę " 1 stycznia 2004 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2005 r.";
f) w pkt. 5 akapit drugi datę "2003/2004" zastępuje się datą "2004/2005".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/837/WPZiB
z dnia 6 grudnia 2004 r.
dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (MPUE) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Kwota w wysokości 17410000 EUR pokrywająca koszty bieżące MPUE w roku 2005 jest finansowana wspólnie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez ogólny budżet Unii Europejskiej wyszczególnionymi w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z wyjątkiem tego, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2003 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję stacjom telewizyjnym France 2 i France 3
(notyfikowana jako dokument nr K(2003) 4497)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/838/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po uprzednim zwróceniu się do zainteresowanych stron o przedstawienie swych uwag zgodnie z podanymi powyżej artykułami [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 10 marca 1993 r. Télévision Française 1 S.A. (dalej zwana TF1) złożyła skargę do Komisji w sprawie trybu finansowania i zarządzania kanałami telewizji publicznej France 2 i France 3 [2].
Skarga ta podnosi sprawę naruszenia art. 81, art. 86 ust. 1 i art. 87 Traktatu.
(2) W odniesieniu do art. 81 Traktatu, TF1 stwierdza, że France 2 i France 3 podjęły szereg uzgodnionych praktyk mających na celu i skutkujących ograniczeniem konkurencji.
W odniesieniu do art. 86 Traktatu, TF1 utrzymuje, iż państwo francuskie podejmuje środki, które są sprzeczne z zasadami równego traktowania przedsiębiorstw publicznych i prywatnych, oraz środki, które narzucają lub zachęcają do zawierania porozumień antykonkurencyjnych.
Wreszcie, w odniesieniu do art. 87 Traktatu, TF1 stwierdza, że opłata abonamentowa, różnorodne subwencje i dotacje kapitałowe oraz zezwolenie na utrzymywanie deficytu, z czego korzystały stacje France 2 i France 3 na początku lat 90., stanowiły pomoc państwa.
Ponadto, jako środek o równorzędnym skutku co pomoc państwa, TF1 uznaje niemożność nałożenia kar pieniężnych na telewizję publiczną przez francuską Najwyższą Radę Audiowizualną (dalej zwaną CSA).
TF1 stwierdza, że taka pomoc państwa pozwoliła nadawcom publicznym ignorować wszelkie ograniczenia związane z zasadami rentowności przy ubieganiu się o zakup praw telewizyjnych i oferowaniu cen wywoławczych, jak również stosować sztuczne obniżki opłat za czas reklamowy lub sponsoring.
(3) W dniu 16 lipca 1993 r. Komisja skierowała do TF1 prośbę o podanie informacji i otrzymała odpowiedź pismem datowanym 30 września 1993 r.
Z kolei w dniu 12 sierpnia 1993 r. zostało skierowane do władz francuskich pismo z prośbą o udzielenie stosownych informacji, na które odpowiedź przyszła w piśmie datowanym na 9 grudnia 1993 r.
(4) W dniu 17 marca 1994 r. TF1 skierowała pismo do Komisji podejmując ponownie główne kwestie zawarte w skardze.
(5) Pismem z dnia 23 września 1994 r. oraz w dokumencie datowanym 12 grudnia 1994 r. TF1 przekazała informacje uzupełniające.
W tym samym czasie odbyło się szereg spotkań przedstawicieli Komisji i TF1.
(6) W piśmie z dnia 9 czerwca 1995 r. TF1 wyraziła niepokój w związku z nieprzystąpieniem do rozpatrywania złożonej przez nią skargi.
Komisja odpowiedziała w piśmie z dnia 5 lipca 1995 r., że badania zlecone przez nią w zakresie problematyki finansowania telewizji publicznej we wszystkich Państwach Członkowskich nie są jeszcze dostępne.
(7) TF1 pismem z dnia 3 października 1995 r. wezwała Komisję do działania.
Ta z kolei w piśmie z dnia 11 grudnia 1995 r. poinformowała TF1, że zwróciła się o informacje dodatkowe do władz francuskich pismem z dnia 21 listopada 1995 r.
W dokumencie datowanym 27 listopada 1995 r. TF1 przekazała informacje uzupełniające.
(8) W dniu 2 lutego 1996 r. TF1 wniosła zażalenie na opieszałość Komisji do Trybunału Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.
(9) Pismem z dnia 16 lutego 1996 r. władze francuskie udzieliły odpowiedzi na prośbę o informacje skierowaną w dniu 21 listopada 1995 r.
Pismami datowanymi 22 lutego, 28 czerwca, 4 i 18 października 1996 r. Komisja skierowała kolejne prośby o informacje do władz francuskich.
Uzyskała od nich odpowiedzi zawarte w różnych pismach i faksach datowanych na 21 marca, 28 marca, 12 kwietnia, 18 lipca i 20 grudnia 1996 r.
(10) Pismem z dnia 10 marca 1997 r. TF1 skierowała do Komisji uzupełnienie swej skargi początkowej.
(11) W piśmie skierowanym do TF1 w dniu 15 maja 1997 r. Komisja stwierdziła, że żaden ze środków podjętych przez państwo francuskie nie narusza art. 86 w połączeniu z art. 81 i 82 Traktatu.
(12) W piśmie datowanym 21 października 1997 r. władze francuskie przekazały informacje dodatkowe do Komisji.
(13) W dniu 10 lipca 1998 r. odbyło się spotkanie z udziałem przedstawicieli Komisji i TF1.
(14) Na mocy decyzji przyjętej w dniu 2 lutego 1999 r. Komisja odrzuciła zarzuty wniesione w skardze TF1 na podstawie art. 81 i 82 Traktatu.
(15) W dniu 26 lutego 1999 r. Komisja skierowała nakaz udzielenia informacji do władz francuskich i otrzymała odpowiedź pismem datowanym 29 kwietnia 1999 r.
(16) Wraz z wejściem w życie Traktatu Amsterdamskiego w dniu 1 maja 1999 r. do Traktatu załączono Protokół w sprawie publicznego systemu nadawania w Państwach Członkowskich (zwany dalej "Protokołem").
(17) W dniu 3 czerwca 1999 r. Trybunał Pierwszej Instancji orzekł, że Komisja nie wypełniła swoich obowiązków, powstrzymując się od podjęcia decyzji w części skargi TF1 dotyczącej pomocy udzielanej przez państwo [3].
(18) Pismem z dnia 27 września 1999 r.
Komisja poinformowała Francję o swej decyzji wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu w sprawie subwencji inwestycyjnych otrzymanych przez France 2 i France 3 oraz dotacji kapitałowych uzyskanych przez France 2 w latach 1988–1994.
(19) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia swych uwag względem poruszanego zagadnienia.
(20) Władze francuskie i Komisja odbyły spotkanie w dniu 19 listopada 1999 r.
Władze francuskie zaprezentowały swoje uwagi w piśmie datowanym na 10 grudnia 1999 r.
W dniu 1 lutego 2000 r. Stowarzyszenie Telewizji Komercyjnych w Europie (zwane dalej ACT) skierowało swoje uwagi do Komisji.
Władze francuskie odpowiedziały na te uwagi pismem z dnia 15 czerwca 2000 r.
(21) W dniu 10 lutego 2000 r. odbyło się wspólne posiedzenie Komisji i przedstawicieli TF1, a w dniu 6 kwietnia oraz 2 października 2000 r. – Komisji i przedstawicieli władz francuskich oraz France Télévisions.
(22) W dniu 15 listopada 2001 r. został opublikowany komunikat Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa dla nadawców publicznych [5] (dalej zwany "komunikatem").
Określa się w nim zasady, których Komisja zamierza przestrzegać w trakcie rozpatrywania przypadków finansowania nadawców publicznych ze środków publicznych.
(23) W pismach datowanych 29 lipca, 18 października i 16 grudnia 2002 r., następnie w pismach z dnia 21 stycznia, 20 marca i 15 kwietnia 2003 r., Komisja zwróciła się o nowe informacje do władz francuskich.
Te z kolei udzieliły odpowiedzi w piśmie z dnia 19 sierpnia 2002 r., a następnie w pismach z dnia 2 stycznia, 11 lutego, 12 lutego, 19 maja, 26 sierpnia i 7 listopada 2003 r.
(24) Ponadto w dniu 20 listopada 2002 r. oraz 11 czerwca 2003 r. odbyły się spotkania z udziałem przedstawicieli Komisji, władz francuskich oraz France Télévisions, a w dniu 14 kwietnia 2003 r. miało miejsce spotkanie przedstawicieli Komisji i TF1.
(25) Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie środków finansowych, które stanowiły podstawę decyzji o wszczęciu procedury na mocy art. 88 ust. 2, a mianowicie subwencji inwestycyjnych uzyskanych przez stacje France 2 i France 3 oraz dotacji kapitałowych otrzymanych przez France 2 w latach 1988–1994.
Niniejsza decyzja nie dotyczy telewizyjnej opłaty abonamentowej wprowadzonej ustawą nr 49-1032 z dnia 30 lipca 1949 r., która to została wyłączona z zakresu decyzji o wszczęciu procedury.
(26) Jednakże aby uzyskać pełny obraz relacji finansowych pomiędzy państwem francuskim i nadawcami publicznymi France 2 i France 3 w okresie objętym niniejszą decyzją, Komisja powinna wziąć pod uwagę nie tylko subwencje inwestycyjne i dotacje kapitałowe, ale również opłatę abonamentową.
W związku z tym Komisja odniesie się w niniejszej decyzji również do tej opłaty w takim stopniu, w jakim będzie to konieczne dla potrzeb prowadzonej przez nią analizy środków finansowych, o których mowa w motywie 25.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS PRZEDMIOTOWYCH ŚRODKÓW
(27) Sposób finansowania stacji France 2 i France 3 ma charakter mieszany, opiera się jednocześnie na opłacie abonamentowej oraz na dochodach z reklam i sponsoringu.
Opłata abonamentowa stanowi zwyczajne źródło finansowania francuskich nadawców publicznych.
Jednak w okresie 1988–1994 stacje France 2 i France 3 skorzystały ponadto z subwencji inwestycyjnych, poza tym stacja France 2 – z dotacji kapitałowych.
A. Subwencje inwestycyjne i inne subwencje
(28) W okresie od 1988 do 1994 r. stacje France 2 i France 3 otrzymały od państwa subwencje inwestycyjne oraz inne subwencje podane w tabelach 1 i 2.
+++++ TABLE +++++
+++++ TABLE +++++
B. Dotacje kapitałowe
(29) W omawianym okresie stacja France 2 otrzymała ponadto trzy dotacje kapitałowe.
Pierwsza dotacja kapitałowa została udzielona przez państwo w roku 1991 w wysokości 500 milionów FF, druga – w roku 1993 na kwotę 55 milionów FF i trzecia – w roku 1994 na kwotę 355 milionów FF.
(30) Po odpowiedniej weryfikacji i wyłączeniu opłat abonamentowych można stwierdzić, że stacje France 2 i France 3 nie otrzymały innych dopłat publicznych pozwalających finansować ich działalność.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
(31) W ramach formalnej procedury badawczej Komisja otrzymała pismem z dnia 1 lutego 2000 r. uwagi ACT reprezentującego większość komercyjnych nadawców telewizyjnych we Wspólnocie.
(32) Tytułem wstępu ACT stwierdza, że stacje prywatne TF1, M6 i Canal+ zostały zobowiązane do świadczenia usług o charakterze publicznym bez rekompensaty finansowej z tego tytułu ze strony państwa, a co za tym idzie, obowiązek świadczenia usług o charakterze publicznym ciążący na France 2 i France 3 nie uzasadnia w żadnym stopniu ich finansowania ze środków publicznych.
Ponadto ACT wyraża ubolewanie, że niektóre informacje, takie jak koszty dodatkowe poniesione przez nadawców publicznych w związku z ich misją publiczną lub treść planu reorganizacji stacji, nie znajdują odzwierciedlenia w decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej.
Tym niemniej, ACT potwierdza analizę Komisji odnośnie do skutku, jaki miała omawiana pomoc na konkurencję i zakłócenie wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
(33) ACT stwierdza po pierwsze, że od momentu liberalizacji sektora radiofonii i telewizji opłata abonamentowa stanowi pomoc państwa i że była to nowa pomoc, jako że opłaty abonamentowe wpłacane są na rzecz France 2 i France 3 każdego roku.
ACT wnioskuje stąd, iż Komisja powinna była włączyć opłatę abonamentową do środków będących przedmiotem formalnej procedury dochodzeniowej.
Stwierdza ponadto, że opłata abonamentowa nie może być uważana za zgodną z zasadami wspólnego rynku w oparciu o art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu ani art. 86 ust. 2 Traktatu.
Finansowanie ze środków publicznych stacji France 2 i France 3 wydaje się być zatem w opinii ACT nieuzasadnione, skoro nadawcy prywatni mają obowiązek świadczenia usług o charakterze publicznym, podobnych do tych, jakie są świadczone przez nadawców publicznych, a jednocześnie nie otrzymują takiej samej rekompensaty pieniężnej ze strony państwa.
(34) Jeśli chodzi o wspomniane subwencje inwestycyjne i dotacje kapitałowe, ACT ocenia, iż pomoc ta nie jest związana z konkretnym projektem rozwoju kultury i nie może wobec tego być uzasadniona przepisami art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.
Stowarzyszenie stwierdza ponadto, że opisane środki stanowią pomoc przeznaczoną na bieżące funkcjonowanie, wobec czego zwolnienie przewidziane celem ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności nie może mieć zastosowania w tym wypadku, jako że władze francuskie nie podały do wiadomości Komisji planu restrukturyzacji omawianych stacji telewizyjnych.
(35) Wreszcie po przypomnieniu metod, jakie powinna stosować Komisja dla oceny pomocy państwa w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu, ACT stwierdza, iż rozpatrywane subwencje inwestycyjne oraz dotacje kapitałowe nie spełniają kryteriów przewidzianych w wymienionym artykule, jako że stanowiły pomoc o charakterze wyjątkowym i tymczasowym, niewypłacaną w celu finansowania zadań na rzecz dodatkowych usług publicznym.
(36) W konkluzji ACT zwraca się do Komisji o podjęcie ostatecznej decyzji oceniającej negatywnie subwencje inwestycyjne udzielane stacjom France 2 i France 3 oraz dotacje kapitałowe udzielane stacji France 2, a także o wszczęcie formalnej procedury dochodzeniowej w sprawie opłaty abonamentowej oraz przekazanie bardziej obszernych informacji dotyczących obowiązku świadczenia usług o charakterze publicznym przez obydwie stacje i informacji dotyczących treści ich planu restrukturyzacji.
IV.
UWAGI ZE STRONY FRANCJI
A. W sprawie wszczęcia formalnej procedury badawczej
(37) Władze francuskie przekazały swe uwagi w sprawie wszczęcia formalnej procedury dochodzeniowej w piśmie z dnia 10 grudnia 1999 r..
Wskazują one na fakt, że ich pisma z dnia 20 grudnia 1996 r. oraz 29 kwietnia 1999 r. stanowią integralną część tych uwag.
Argumenty rozwinięte w obydwu pismach będą tu przytoczone tylko, o ile nie zostały jeszcze ujęte w piśmie z dnia 10 grudnia 1999 r.
(38) Władze francuskie rozpoczynają od przeglądu skutków liberalizacji sektora radiofonii i telewizji.
Stwierdzają, że prywatyzacja TF1 naruszyła równowagę ekonomiczną stacji France 2 w sposób nagły i nieprzewidziany, ponieważ począwszy od roku 1987 wpływy z reklam TF1 mocno wzrosły, podczas gdy wpływy France 2 zanotowały stagnację.
Władze francuskie wyjaśniają to zjawisko dwojako: z jednej strony, ramówka programowa TF1 ze względów komercyjnych została dostosowana do potrzeb gospodyń domowych w wieku poniżej pięćdziesięciu lat, widowni najbardziej interesującej z punktu widzenia reklamodawców, podczas gdy nadawcy telewizji publicznej kierują swoją ofertę do szerokiego i zróżnicowanego odbiorcy. Z drugiej strony, przepisy prawne i ustalenia regulaminowe dają nadawcom publicznym bardziej ograniczony dostęp do źródeł wpływów z reklam niż nadawcom prywatnym.
(39) Ponadto koszty zakupu i produkcji programów znacznie wzrosły.
Liczba nadawców podwoiła się w okresie czterech lat, toteż konkurencja na rynku programowym nasiliła się, podczas gdy nowi nadawcy wnosili na ten rynek dodatkowe środki finansowe.
Wynik – koszty programów wzrosły niezależnie od ich rodzaju.
Aby tę inflację skompensować, obydwie stacje telewizji publicznej czerpały z własnych archiwów programowych.
Będąc słabiej finansowane i rzadziej odnawiane, programy emitowane przez te stacje okazywały się mniej atrakcyjne, co doprowadziło przede wszystkim do spadku oglądalności stacji France 2, a co za tym idzie, do spadku dochodów pochodzących z reklam.
Spadek dochodów z reklam oraz wzrost kosztów przełożyły się na trudności finansowe obydwu nadawców publicznych.
(40) Władze francuskie przyznają, że państwo zostało zmuszone do interwencji, aby zapewnić dalsze funkcjonowanie kanałów telewizji publicznej oraz świadczenie przez nie usług o charakterze publicznym, umożliwiając w ten sposób utrzymanie pluralizmu.
Ich misja publiczna wyraża się w ogólnym obowiązku utrzymania określonych standardów jakości i nadawania odpowiedniego typu programów.
Wynika to z koncepcji, zgodnie z którą istnienie stacji telewizji publicznej o profilu ogólnym, gromadzących wystarczająco szeroką widownię stanowi niezbędny warunek pluralizmu informacji, różnorodności programowej oraz wspierania twórczości telewizyjnej i filmowej.
Pełnienie tych zadań wiąże się dla nadawców publicznych jednocześnie z dodatkowym kosztem oraz brakiem dochodów z reklam.
Od 1988 do 1994 roku pogorszenie ich sytuacji ekonomicznej przybrało charakter zagrażający ich istnieniu i tym samym pogorszyło prawidłowe pełnienie ich zadań w służbie publicznej.
Państwo musiało więc interweniować w formie subwencji inwestycyjnych i dotacji kapitałowych.
Spontaniczny wzrost opłat abonamentowych nie mógł pokryć szybkiego wzrostu kosztów programów ani zahamować pogorszenia ekonomicznej sytuacji nadawców.
Władze francuskie oceniają interwencję państwa na rzecz stacji France 2 i France 3 jako zgodną z warunkami wspólnego rynku, tak w rozumieniu art. 86 ust. 2, jak i art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, a także z wytycznymi dotyczącymi pomocy mającej na celu ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw przeżywających trudności [8].
(41) Władze francuskie uzasadniają udzielenie subwencji inwestycyjnych stacjom France 2 i France 3 koniecznością udzielenia im pomocy w sprostaniu wzrastającym kosztom programowym.
Ponadto w wyniku audytu biura Coopers & Lybrand obaj nadawcy publiczni przygotowali strategiczny plan w lipcu 1991 r., przewidujący dla każdego z kanałów projekt reorganizacji wewnętrznej oraz plan redukcji zatrudnienia mający na celu uzyskanie oszczędności, a także określający strategię celem lepszego spełnienia oczekiwań telewidzów przy pełnym uwzględnieniu specyfiki nadawcy publicznego.
Państwo współuczestniczyło we wdrożeniu tego planu strategicznego poprzez finansowanie dodatkowe w formie wymienionych już subwencji inwestycyjnych, a w odniesieniu do stacji France 2 – dotacji kapitałowej celem uzdrowienia struktury jej bilansu.
Pierwsza dotacja w kwocie 500 milionów FF okazała się niewystarczająca, toteż państwo zdecydowało udzielić stacji France 2 dwóch kolejnych dotacji kapitałowych w roku 1993 i 1994, przy czym ta ostatnia została przekazana po przeprowadzeniu nowego audytu przez biuro Coopers & Lybrand przy jednoczesnym przedłożeniu nowego planu oszczędnościowego.
Te środki pozwoliły uzdrowić sytuację finansową stacji France 2.
Władze francuskie oceniają, iż wymienione działania finansowe umożliwiły obydwu nadawcom publicznym dostosowanie się do nowych warunków konkurencji.
(42) Władze francuskie przypominają, że pomoc udzielona nadawcom publicznym miała miejsce w ogólnym kontekście określenia na nowo ich zadań w służbie publicznej oraz ich relacji z państwem poprzez zawarcie kontraktów celowych.
(43) Władze francuskie wskazują na koniec, iż rynek widowni, programów i reklamy radiowo-telewizyjnej tworzą mają wymiar ogólnokrajowy i zarzucają Komisji, że nie wykazała, na czym miałoby polegać zakłócenie wymiany handlowej wewnątrz Wspólnoty w konsekwencji podjęcia omawianych działań państwa.
(44) W swej odpowiedzi datowanej 29 kwietnia 1999 r. władze francuskie przekazały uwagi dotyczące pozycji stacji France 2 i France 3 na rynku nabywania praw do nadawania programów i pozyskiwania reklamodawców.
Wskazały one, iż stacje telewizji publicznej nie są w stanie zagrozić pozycji stacji komercyjnych na rynku praw do nadawania programów, ponieważ ich zdolności finansowe są mniejsze, a oferta programowa musi odpowiadając wymogom jakości i zróżnicowania, podczas gdy stacje komercyjne proponują jedynie programy atrakcyjne pod względem oglądalności.
Władze francuskie zakwestionowały również zarzut, jakoby stacje France 2 i France 3 prowadziły politykę "sztucznego zaniżania" cen przy sprzedaży czasu reklamowego.
Wykazują one w szczególności, iż ceny sprzedaży reklam stacji France 2 są generalnie niższe zaledwie o 5 do 10 % od cen obowiązujących w TF1 przy dwukrotnie mniejszej sile oddziaływania czasu reklamowego.
Praktycznie rzecz biorąc, różnica w cenach pomiędzy obydwiema stacjami telewizji publicznej i TF1 odzwierciedla jedynie różnicę, jaka istnieje w sile oddziaływania ich czasu reklamowego.
B. W sprawie uwag ATC
(45) Pismem z dnia 15 czerwca 2000 r. władze francuskie przekazały Komisji swoje stanowisko w sprawie uwag ACT. Podtrzymują swój pogląd, zgodnie z którym opłata abonamentowa stanowi pomoc dotychczasową, oraz zaprzeczają, jakoby prywatne kanały naziemne podlegały podobnym obowiązkom jak nadawcy publiczni. Ponadto potwierdzają przeprowadzoną analizę, zgodnie z którą subwencje inwestycyjne i dotacje kapitałowe będące przedmiotem niniejszej decyzji są zgodne ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 86 ust. 2 oraz art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, wskazując jednocześnie, iż nie wymagały zastosowania art. 87 ust. 3 lit. d) odnośnie do promocji kultury. Władze francuskie wskazują wreszcie, że do Komisji należy ocena, czy informacje, którymi dysponuje, są wystarczające dla zamknięcia postępowania oraz że dokumenty publiczne mogą być podane do wiadomości ACT.
V. OCENA ROZPATRYWANYCH ŚRODKÓW
(46) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że "z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.".
(47) I tak, aby środek stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:
- pomoc musi być przyznana przez Państwo Członkowskie z zasobów państwowych,
- pomoc musi sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom bądź niektórym sektorom i tworzyć w ten sposób lub zagrażać stworzeniem warunków naruszenia konkurencji,
- pomoc musi zakłócać wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
A. Odnośnie do zasobów państwowych
(48) Będące przedmiotem niniejszej decyzji subwencje i dotacje kapitałowe pochodzą z budżetu państwa.
Przydzielanie tych subwencji i dotacji wynikało bądź z przepisu prawnego, bądź z ustalenia regulaminowego.
W ten sposób charakter zasobów państwowych środków, o których mowa, oraz zaliczenie ich do pomocy państwowej nie budzi żadnych wątpliwości.
B. Odnośnie do korzyści selektywnej i zakłócenia konkurencji
(49) Wszystkie subwencje, z których korzystały stacje France 2 i France 3 w latach 1988–1994, stanowiły dla obydwu nadawców publicznych źródła finansowe, z których mogły czerpać celem finansowania działalności lub inwestowania, a uzyskały je nie pobierając środków z własnych zasobów ani nie zaciągając pożyczek na rynku.
Tak więc subwencje takie stanowiły korzyść dodatkową.
W dodatku była to korzyść selektywna, ponieważ dotyczyła wyłącznie tych dwóch nadawców publicznych i nie mogły jej czerpać inni operatorzy telewizyjni, czy to publiczni, czy prywatni.
(50) W okresie 1988–1994 państwo wpłaciło również na rzecz stacji France 2 trzy dotacje kapitałowe.
Komisja stwierdza, że normalnie wkład kapitałowy państwa do przedsiębiorstwa nie stanowi przywileju selektywnego, jeżeli wkład taki jest wnoszony w okolicznościach, które byłyby do przyjęcia dla inwestora prywatnego działającego w warunkach normalnych gospodarki rynkowej.
Takie przełożenie na prywatnego inwestora w warunkach gospodarki rynkowej, ze względu na samą naturę tej gospodarki, może mieć zastosowanie wyłącznie do inwestycji w działalności komercyjnej, w której liczy się zwykła rentowność.
W danym wypadku stacja France 2 przyjmuje zadanie emitowania i układania programów telewizyjnych zgodnie z zadaniami, które zostały jej powierzone przez państwo i z tego tytułu duża część jej działalności jest bezpośrednio finansowana przez państwo z opłat abonamentowych.
Programy tej stacji nie mają na celu maksymalizacji wpływów komercyjnych.
Wnosząc kapitał do stacji France 2, pierwszym celem państwa nie było zatem uzyskanie optymalnej rentowności.
Wobec tego państwo nie przyznało omawianych dotacji kapitałowych stacji France 2 z powodów, jakimi kieruje się inwestor prywatny w gospodarce rynkowej.
W swych uwagach datowanych 20 grudnia 1996 r. oraz 29 kwietnia 1999 r. władze francuskie uzasadniały, że państwo działało jak inwestor prywatny w gospodarce rynkowej.
Występuje jednak sprzeczność między niektórymi uwagami mówiącymi o tym, że państwo działało jak inwestor prywatny w gospodarce rynkowej, a uwagami do decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej mówiącymi o tym, że interwencja państwa na rzecz stacji France 2 miała miejsce z zachowaniem kryteriów przyjętych wytycznych dotyczących pomocy celem ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności.
Wytyczne te mają bowiem zastosowanie w przypadku pomocy dla ratowania lub restrukturyzacji, nie zaś w wypadku interwencji, jaką podejmuje inwestor prywatny w gospodarce rynkowej.
(51) Jako że władze francuskie powołują się na podobieństwo swego postępowania wobec stacji France 2 do postępowania prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej, wypada przeanalizować ten argument bardziej szczegółowo.
Aby ocenić, czy dotacje kapitałowe były przyznane w normalnych warunkach rynkowych, trzeba przeanalizować wyniki ekonomiczne beneficjenta korzystającego z tych dotacji w okresie poprzedzającym przyznanie dotacji kapitałowych, jak również przewidywane perspektywy finansowe na podstawie prognoz rynkowych.
W tym wypadku tabela 3 przedstawia wyniki netto stacji France 2 przed i po przyznaniu trzech dotacji kapitałowych.
+++++ TABLE +++++
(52) Jak wynika z tabeli 3, stacja France 2 nie była rentowna w okresie przyznawania dotacji kapitałowych.
Na podstawie poprzednich wyników stacji władze francuskie nie mogły spodziewać się uzyskania racjonalnej stopy zwrotu inwestycji.
Nie mogły również spodziewać się normalnego zwrotu nakładów inwestycyjnych w oparciu o perspektywy finansowe przedsiębiorstwa lub prognozy rynkowe.
Chociaż opłacalność finansowa działalności stacji France 2 została przywrócona począwszy od roku 1992, po kilku latach strat, mizerne zyski notowane przez stację były możliwe tylko dzięki dodatkowym dotacjom kapitałowym przydzielonym przez państwo w roku 1993 i 1994.
Wobec powyższego argument władz francuskich, zgodnie z którym dotacje kapitałowe przydzielone stacji France 2 powinny być uznane za normalną inwestycję rynkową, jest nie do przyjęcia.
(53) Komisja stwierdza zatem, że inwestor prywatny w gospodarce rynkowej nie udzieliłby stacji France 2 dotacji kapitałowych równoważnych dotacjom, jakie państwo przyznało w roku 1991, 1993 i 1994.
W tym względzie wspomniane dotacje stanowią więc dodatkową korzyść udzieloną stacji France 2, w dodatku korzyść selektywną, ponieważ stacja France 2 jest jedyną stacją telewizyjną, która uzyskała takie nakłady kapitałowe na finansowanie swej działalności.
(54) Ponadto należy zbadać, czy kryterium udzielenia korzyści dodatkowej zostało spełnione pod względem łącznie wymaganych warunków określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku w sprawie Altmark [9].
Warunki te są następujące:
- przedsiębiorstwo korzystające z dotacji było realnie obciążone wykonaniem zobowiązań w zakresie służby publicznej i zobowiązania te były jasno zdefiniowane,
- parametry, na podstawie których obliczona jest rekompensata, zostały wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty, tak aby rekompensata nie powodowała dodatkowej korzyści ekonomicznej, która mógłaby faworyzować przedsiębiorstwo zeń korzystające kosztem przedsiębiorstw konkurencyjnych,
- rekompensata nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całych lub części kosztów poniesionych celem wykonania zobowiązań o charakterze publicznym przy uwzględnieniu wpływów oraz racjonalnego zysku z tytułu wypełnienia tych zobowiązań,
- jeżeli wybór przedsiębiorstwa nie został dokonany w ramach procedury zamówień publicznych, a poziom niezbędnej rekompensaty został określony na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu wpływów stąd wynikających oraz racjonalnego zysku osiąganego przy realizacji tych zobowiązań.
(55) W tym szczególnym przypadku Komisja stwierdza, że drugi warunek postawiony w wyroku w sprawie Altmark nie jest spełniony.
Wobec tego subwencje inwestycyjne oraz dotacje kapitałowe nie stanowią nic innego, jak wsparcie udzielone przez państwo francuskie stacjom France 2 i France 3 w celu umożliwienia im przezwyciężenia ich pogarszającej się sytuacji ekonomicznej.
Finansowanie takie było udzielane dopiero a posteriori i miało na celu przezwyciężenie nieprzewidzianej sytuacji.
Nie chodzi więc o finansowanie przyznane na podstawie parametrów ustalonych wcześniej w sposób obiektywny i przejrzysty.
(56) Ponadto, odnośnie do czwartego warunku określonego w wyroku w sprawie Altmark, Komisja stwierdza, iż stacje telewizyjne, którym władze francuskie powierzyły pełnienie misji w służbie publicznej, nie były wybrane zgodnie z procedurą zamówień publicznych.
Oprócz tego poziom kompensacji finansowej przydzielonej obydwu stacjom telewizji publicznej nie był określony na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone, podczas wykonania misji o charakterze publicznym.
(57) Jako że łącznie wymagane warunki postawione w wyroku w sprawie Altmark nie zostały spełnione, Komisja stwierdza, iż stanowiące przedmiot niniejszej decyzji subwencje i dotacje kapitałowe stanowiły dla stacji France 2 i France 3 korzyści selektywne w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(58) Oprócz tego, według stałej linii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości [10], każda pomoc państwa, która wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurencyjnych w wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej, zakłóca konkurencję.
W roku 1988, czyli od momentu rozpoczęcia badań prowadzonych przez Komisję w niniejszej sprawie, sektor audiowizualny we Francji był dla konkurencji otwarty.
Stacje France 2 i France 3 konkurowały z innymi operatorami telewizyjnymi i przywilej finansowy, z którego stacje te korzystały dzięki środkom finansowym będącym przedmiotem niniejszej decyzji, niewątpliwie podtrzymywały lub wzmacniały ich pozycję w stosunku do konkurencji.
Środki finansowe, z których stacje te korzystały, spowodowały więc zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
C. Wpływ na wymianę handlową
(59) Państwowy środek finansowy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu tylko wówczas, gdy wpływa w sposób rzeczywisty lub potencjalny na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Jeżeli pomoc finansowa przyznana przez państwo wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurencyjnych w wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej, te ostatnie muszą być uznane jako dotknięte skutkami udzielonej pomocy [11].
Trybunał Sprawiedliwości rozwinął szeroką wykładnię pojęcia wpływu na wymianę handlową.
I tak, fakt, że dane przedsiębiorstwo nie bierze udziału w eksporcie, nie wyklucza istnienia wpływu na wymianę handlową.
Gdy Państwo Członkowskie przyznaje pomoc jakiemuś przedsiębiorstwu, jego działalność na rynku krajowym może zostać w ten sposób podtrzymana lub zwiększona, co zmniejsza odpowiednio szanse przywozu na dany rynek dla przedsiębiorstw założonych w innych Państwach Członkowskich.
Pomoc umożliwia więc utrzymanie części rynku, która mogłaby być opanowana przez konkurencję istniejącą w innych Państwach Członkowskich [12].
(60) W świetle tego orzecznictwa komunikat stwierdza, iż "ogólnie rzecz biorąc, można zatem uznać, że finansowanie nadawców publicznych przez państwo wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Z całą pewnością dotyczy to przypadku kupna i sprzedaży praw do nadawania programów, które często są ustalane na szczeblu międzynarodowym.
Również nadawanie reklam, w przypadku nadawców publicznych mających zezwolenie na sprzedaż czasu reklamowego, ma oddziaływanie transgraniczne, zwłaszcza w strefach, gdzie obowiązuje jeden język obejmujący obszary wykraczające poza granice państwowe.
Ponadto struktura własnościowa nadawców komercyjnych może obejmować kilka Państw Członkowskich." [13].
(61) W wezwaniu do udzielenia informacji [14] oraz w decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej Komisja szeroko rozwinęła zagadnienie wpływu na wymianę handlową.
Rynki nabywania praw do nadawania programów oraz sprzedaży programów mają wymiar międzynarodowy, nawet wówczas, gdy prawa i programy są ogólnie nabywane na jednym, określonym geograficznie, rynku.
Środki finansowe przyznane stacjom France 2 i France 3 zwiększyły dodatkowo ich konkurencyjność przy nabywaniu praw do nadawania i inwestowaniu w produkcję programów, które były następnie przeznaczone do sprzedaży.
Ponadto omawiane działania pomogły usytuować stacje France 2 i France 3 w pozycji korzystniejszej niż ich konkurentów ze Wspólnoty, zmniejszając tym samym ich szanse wejścia na rynek francuski.
W tej sprawie należy jeszcze odnotować, że przez pewną część okresu rozpatrywanego w niniejszej decyzji, koncern medialny działający w kilku Państwach Członkowskich były współudziałowcem francuskiego kanału la Cinq, który ogłosił upadłość w roku 1992.
(62) Wobec powyższego subwencje i dotacje kapitałowe, z których korzystały stacje France 2 i France 3, w istocie wpłynęły na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(63) Mając na względzie powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że subwencje przekazane przez władze francuskie stacjom France 2 i France 3 oraz dotacje kapitałowe udzielone stacji France 2 w latach 1988–1994 stanowiły pomoc państwa w rozumieniu Traktatu.
VI.
PRZYPISANIE STACJOM FRANCE 2 I FRANCE 3 OBOWIĄZKU ZARZĄDZANIA USŁUGAMI ŚWIADCZONYMI W OGÓLNYM INTERESIE GOSPODARCZYM
(64) Artykuł 86 ust. 2 Traktatu stanowi, iż "przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają normom niniejszego Traktatu, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty."
(65) Według prawa precedensowego art. 86 Traktatu ustala w odniesieniu do przedsiębiorstw zobowiązanych do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym odstępstwo od zakazu udzielania pomocy przez państwo [15].
Wyrok w sprawie Altmark potwierdza domyślnie, że pomoc państwa rekompensująca koszty poniesione przez przedsiębiorstwo na świadczenie usługi w ogólnym interesie gospodarczym może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli postawione w art. 86 ust. 2 Traktatu warunki będą spełnione.
(66) Zgodnie ze stałą linią orzecznictwa Trybunału [16] art. 86 Traktatu zakłada stosowanie odstępstwa, dlatego jego wykładnia musi być precyzyjna.
Trybunał uściślił, że aby derogacja miała zastosowanie dla danego środka, konieczne jest spełnienie wszystkich następujących warunków:
- dana usługa musi stanowić usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym i być jasno określona jako taka przez Państwo Członkowskie,
- świadczenie takiej usługi musi być w sposób jednoznaczny powierzone przez Państwo Członkowskie,
- zastosowanie zasad konkurencji przewidzianych w Traktacie musi utrudniać wypełnianie konkretnych zadań powierzonych przedsiębiorstwu, a derogacja nie może wpływać na wymianę handlową w stopniu zagrażającym interesowi Wspólnoty.
(67) Komunikat ustala zasady i metody, których Komisja stara się przestrzegać, czuwając nad spełnieniem tych warunków w dziedzinie radiofonii i telewizji.
W tym szczególnym przypadku Komisja musi wobec tego ustalić, czy:
- działalność stacji telewizyjnych France 2 i France 3 stanowi działalność w służbie publicznej i czy służba ta została jasno zdefiniowana (definicja);
- stacje France 2 i France 3 przyjęły na siebie zadania o charakterze publicznym na mocy urzędowego aktu (powierzenie zadań i kontrola);
- finansowa rekompensata, która została im udzielona, jest proporcjonalna do kosztów netto ich działalności o charakterze publicznym (test proporcjonalności).
(68) W ramach prowadzonej analizy Komisja musi również uwzględniać Protokół.
Przypomina się w nim, że system publicznego nadawania w Państwach Członkowskich jest bezpośrednio związany z potrzebami demokratycznymi, społecznymi i kulturowymi każdego społeczeństwa oraz z koniecznością zachowania pluralizmu w mediach.
Protokół stanowi dokładniej, iż Państwa Członkowskie posiadają kompetencje w zakresie "finansowania publicznego nadawania w zakresie, w jakim takie finansowanie przyznaje się organizacjom nadawczym w celu wypełnienia misji służby publicznej, która została powierzona, określona i zorganizowana przez każde Państwo Członkowskie, oraz w zakresie, w jakim takie finansowanie nie wpływa na warunki handlowe i konkurencję we Wspólnocie w stopniu, w jakim byłoby to sprzeczne ze wspólnym interesem, przy uwzględnieniu konieczności realizacji mandatu tej służby publicznej".
A. Definicja misji służby publicznej stacji France 2 i France 3
(69) Zgodnie z Protokołem i komunikatem, zdefiniowanie misji służby publicznej spoczywa na Państwach Członkowskich.
Komunikat wskazuje, iż "przy uwzględnieniu szczególnego charakteru sektora radiofonii i telewizji szeroka definicja powierzająca danemu nadawcy zadania nadawania zrównoważonego i zróżnicowanego programu zgodnie z określoną misją i przy utrzymaniu określonego poziomu oglądalności, może być rozpatrywana z punktu widzenia zapisów Protokołu jako prawomocna w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
Definicja taka byłaby zgodna z celem realizowania demokratycznych, społecznych i kulturalnych potrzeb społeczeństwa i gwarantowania pluralizmu, z różnorodnością kulturalną i językową włącznie [17]".
Należy wreszcie przypomnieć, że w zakresie definicji służby publicznej w sektorze radiofonii i telewizji rola Komisji ogranicza się do poszukiwania oczywistych błędów [18].
(70) Artykuł 48 francuskiej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie wolności komunikacji odnosi się do "misji edukacyjnej, kulturalnej i społecznej" stacji telewizyjnych France 2 i France 3.
Artykuły 54, 55 i 56 powyższej ustawy określają szczegółowo niektóre zadania stacji France 2 lub France 3 w dziedzinie przekazu komunikatów rządowych, obrad parlamentarnych oraz programów zarezerwowanych dla partii politycznych, związków zawodowych i stowarzyszeń branżowych, a także głównych grup wyznaniowych reprezentowanych we Francji.
(71) Misje służby publicznej France 2 i France 3 są następnie uszczegółowione dla każdej z tych stacji w harmonogramie obowiązków.
Artykuł 3 harmonogramu zadań i obowiązków stacji France 2 z dnia 28 sierpnia 1987 r. stanowi, że "firma tworzy i układa swe programy w trosce o zapewnienie wszystkim rodzajom odbiorców informacji, wartości kulturalnych i rozrywki zgodnie z powierzoną jej ustawowo rolą kulturalną, edukacyjną i społeczną" i że "w swych programach zapewnia ona w szczególności przedstawianie wartości dziedzictwa kulturalnego i przyczynia się do jego wzbogacenia przez prezentowane na antenie treści".
Artykuł 3 harmonogramu obowiązków i zadań stacji France 3, również z 28 sierpnia 1987 r., przejmuje obydwa ustępy i dodaje do nich trzeci, zgodnie z którym "firma tworzy i układa programy poświęcone życiu regionu, sprzyjając w szczególności przekazywaniu informacji od i do wspólnot kulturalnych, społecznych i zawodowych, a także grup wyznaniowych i filozoficznych."
(72) Następnie w około dwudziestu artykułach zostają opisane bardziej szczegółowo treści tych zadań w służbie publicznej i są to: pluralistyczne przedstawianie prądów rozwoju myśli i poglądów; uczciwość, niezależność i pluralizm informacji; dostosowanie do zmian technologicznych; dostosowanie programów do potrzeb osób niesłyszących i słabo słyszących; przekaz komunikatów rządowych, głównych debat parlamentarnych, programów zarezerwowanych dla partii politycznych, związków zawodowych i stowarzyszeń branżowych, a także głównych grup wyznaniowych reprezentowanych we Francji; nadawanie komunikatów poświęconych najważniejszym wydarzeniom państwowym, informacje na temat bezpieczeństwa na drogach, informacje dla konsumentów; programy edukacyjne i społeczne; obowiązki związane z nadawaniem i zachowaniem określonego charakteru filmów dokumentalnych, wiadomości i programów publicystycznych, teatru, muzyki, tańca, rozrywki, sportu, programów dla dzieci i młodzieży oraz utworów z dziedziny fantastyki naukowej.
(73) Harmonogramy obowiązków i zadań stacji France 2 i France 3 z dnia 16 września 1994 r., które zastąpiły te z roku 1987, podtrzymują wyżej opisaną misję publiczną.
Preambuła do obu dokumentów wskazuje, że "stacje telewizji publicznej [France 2 i France 3] świadczą usługi nadawcze dla wszystkich obywateli.
Jako takie, dążą one do zgromadzenia możliwie najszerszego spektrum odbiorców, zachowując jednocześnie swój charakter poprzez proponowanie określonej oferty programowej, opartej na czterech głównych cechach:
- realizując misję kulturalną, edukacyjną i społeczną, która została im powierzona ustawowo, stacje te oferują odbiorcy informacje, wartości kulturalne oraz rozrywkę przy pełnym i stałym poszanowaniu godności ludzkiej;
- zapewniają pluralizm programowy podejmując wszystkie rodzaje tematyki i pozostając otwarte wobec każdego odbiorcy;
- proponowane programy są szczególnie bogate i zróżnicowane pod względem oferty kulturalnej przeznaczonej dla młodzieży;
- czyni wszelkie wysiłki, by przy tworzeniu programów poszukiwać innowacji, zwracając systematycznie uwagę na scenariusz i sprzyjając realizacji produkcji rodzimej, szczególnie tej prezentującej wartości dziedzictwa narodowego.
W swej działalności nadawcy publiczni będą kierować się zasadami etyki, jakości i inwencji twórczej.
Będą unikać treści utrzymanych w złym smaku i guście.
Uwaga, jaką przywiązują do widowni, wyrażać się będzie raczej dążeniem do osiągnięcia wysokich standardów niż do działania na zasadach komercyjnych".
Preambuła do harmonogramu obowiązków i zadań stacji France 2 opisuje ją następnie jako "jedyną stację telewizji publicznej przeznaczoną dla szerokiego odbiorcy", której zadaniem jest przyciągnięcie "szerokiej widowni, której oferuje zróżnicowaną i wyważoną gamę programową", natomiast w preambule do harmonogramu obowiązków i zadań stacji France 3 czytamy, że stacja ta "potwierdza swoją rolę jako kanału regionalnego i lokalnego" i przedstawia w pierwszej kolejności "informacje o charakterze lokalnym oraz wydarzenia regionalne".
Tak jak w harmonogramie obowiązków i zadań z dnia 28 sierpnia 1987 r., dwadzieścia artykułów uszczegóławia dalej treści tych zadań w służbie publicznej.
(74) Komisja stwierdza, że zadania o charakterze publicznym, które zostały wyznaczone stacjom France 2 i France 3, odpowiadają usługom świadczonym w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
Zadania te są jasno zdefiniowane i uprawnione, jako że mają na celu jednocześnie zaspokojenie potrzeb demokratycznych, społecznych i kulturalnych społeczeństwa francuskiego oraz zagwarantowanie pluralizmu, z różnorodnością kulturalną i językową włącznie, w rozumieniu Protokołu.
Komisja stwierdza ponadto, iż wspomniane zadania w służbie publicznej obejmują tworzenie i emisję wszystkich programów nadawanych przez stacje France 2 i France 3.
Misja publiczna obydwu stacji polega więc na tworzeniu i nadawaniu wszystkich ich programów.
Mimo iż niektóre zadania w służbie publicznej mają charakter ogólny i odnoszą się raczej do jakości, to Komisja, uwzględniając zapisy Protokołu, uznaje taką szeroką definicję za prawnie uzasadnioną.
Komisja uważa wreszcie, że definicja misji publicznej nie zawiera żadnego oczywistego błędu.
(75) Harmonogramy obowiązków i zadań obydwu stacji telewizji publicznej zawierają również przepisy odnośnie do ilościowego udziału filmów fabularnych i produkcji audiowizualnych we francuskiej wersji językowej w całości oferty programowej oraz finansowania koprodukcji filmów.
Są to środki regulaminowe zastosowane do wszystkich nadawców naziemnych nadających sygnał free-to-air.
Jako że te środki nie wchodzą w zakres niniejszej decyzji, nie stanowią one uszczerbku dla jakiegokolwiek dochodzenia w sprawie korzyści przyznanych w ten sposób przemysłowi produkcji telewizyjnej i filmowej.
B. Powierzenie zadań i kontrola
(76) Omawiane zadania w służbie publicznej zostały powierzone stacjom France 2 i France 3 na mocy oficjalnych decyzji, jako że wynikają one z ustawy nr 86-1067 oraz z harmonogramu obowiązków i zadań z dnia 28 sierpnia 1987 r., a następnie z dnia 16 września 1994 r., przyjętych dekretem premiera.
Wymienione harmonogramy obowiązków i zadań przewidują, że niektóre zobowiązania są ustalane na następny rok.
Harmonogram z 16 września 1994 r. wskazuje ponadto, że zobowiązania i zasady w nim wyszczególnione są realizowane, w razie potrzeby, poprzez umowy celowe zawierane między państwem i stacjami telewizyjnymi.
(77) Władze francuskie ustanowiły różnorodne środki kontroli przestrzegania przez stacje France 2 i France 3 obowiązku wypełnienia powierzonej im misji publicznej.
Obydwie stacje każdego roku przedkładają ministrowi ds. komunikacji oraz Najwyższej Radzie Audiowizualnej (CSA) sprawozdanie z wykonania postanowień przewidzianych w harmonogramie obowiązków i zadań.
CSA publikuje każdego roku publiczny raport, w którym ocenia, odnosząc się do każdego artykułu, każdą stację z punktu widzenia przestrzegania harmonogramu obowiązków i zadań.
W razie wystąpienia istotnych uchybień co do wypełniania zadań w służbie publicznej przez którąś ze stacji, CSA kieruje swe uwagi do zarządu. Uwagi te są podawane do wiadomości publicznej.
(78) Ponadto, zgodnie z art. 53 ustawy nr 86-1067, Parlament głosuje nad budżetem stacji telewizji publicznej na podstawie sprawozdania przygotowanego w każdym ze zgromadzeń przez członka komisji finansów.
Sprawozdawca może, jeśli uzna to za konieczne, skomentować sprawę przestrzegania przez stacje zasad pełnienia ich misji publicznej.
(79) Trzeba też odnotować, iż na dwunastu członków zarządu każdej stacji przypada dwóch parlamentarzystów, czterech przedstawicieli rządu i czterech ekspertów.
Te dziesięć osób pochodzi spoza stacji telewizyjnych, przez co mogą one wyrażać bez ograniczeń swoje uwagi co do sposobu pełnienia misji publicznej.
C. Proporcjonalność finansowania działalności w służbie publicznej
a) Ocena rekompensaty kosztów działalności w służbie publicznej udzielanej przez państwo
(80) Komisja powinna ocenić, czy pomoc państwa przekazana stacjom France 2 i France 3 jest proporcjonalna do kosztów związanych z ich działalnością o charakterze publicznym.
W ujęciu komunikatu, "zachowanie kryterium proporcjonalności wymaga, aby pomoc państwa nie była większa niż koszty netto ponoszone ze względu na pełnioną misję publiczną, przy uwzględnieniu innych bezpośrednich lub pośrednich przychodów uzyskiwanych przy jej pełnieniu.
Z tego powodu, dla oszacowania proporcjonalności pomocy, brana jest pod uwagę korzyść netto, jaka wynika z działalności niepublicznej związanej z działalnością publiczną" [19].
(81) Należy zauważyć, że o ile Komunikat czyni w tym względzie odniesienie do dyrektywy 80/723/EWG Komisji z 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości relacji finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [20] oraz do obowiązku prowadzenia oddzielnych kont wprowadzonego przez tę dyrektywę, to obowiązek ten nie ma zastosowaniado systemu nadawania telewizyjnego w okresie objętym niniejszą decyzją.
(82) Komunikat pozostaje neutralny w stosunku do środków wybranych przez Państwo Członkowskie dla finansowania nadawców telewizyjnych, którzy pełnią misję publiczną.
Władze francuskie optują za finansowaniem mieszanym, opierającym się jednocześnie na zasobach państwowych i wpływach komercyjnych.
Prawie całość przychodów komercyjnych pochodzi z reklam i sponsoringu, jako że działalność dystrybucyjna generuje zaledwie minimalne przychody.
Odnośnie do źródeł publicznych, opłata abonamentowa stanowi zwyczajne źródło finansowania publicznego dla France 2 i France 3.
Jednakże od 1988 do 1994 roku, oprócz tych opłat, władze francuskie przyznały stacjom France 2 i France 3 subwencje wymienione w tabelach 1 i 2.
(83) Władze francuskie przyznały również stacji France 2 trzy dotacje kapitałowe.
W okresie od roku 1988 do roku 1991 stacja ta poniosła straty w takiej wysokości, że została zmuszona, stosownie do art. 241 francuskiej ustawy nr 66-537 z dnia 24 lipca 1966 r., zwiększyć, a następnie obniżyć kapitał akcyjny, aby zlikwidować większą część powstałych strat i odtworzyć poziom kapitału własnego do połowy wysokości kapitału akcyjnego.
W trakcie tej operacji państwo francuskie wniosło 500 milionów FF do stacji France 2.
Operacja ta wystarczyła, żeby zapewnić na krótką metę ciągłość działalności stacji, nie pozwoliła wszakże na przywrócenie stałego salda między majątkiem własnym netto a zadłużeniem bankowym.
Państwo zostało więc zmuszone do kolejnych dotacji kapitałowych w roku 1993 i 1994 na łączną kwotę 410 milionów FF.
(84) W ramach badania kryterium proporcjonalności Komisja jest zobowiązana do weryfikowania, czy całość otrzymanych środków publicznych przez stacje France 2 i France 3 w okresie od 1988 do 1994 roku, to znaczy pomoc państwa będąca przedmiotem niniejszej decyzji, ale także opłata abonamentowa i subwencje na wyposażenie, nie przekraczały kosztów netto ich działalności w służbie publicznej.
(85) Tytułem wstępu należy odnotować, że w tym wypadku w okresie 1988–1994 stacje France 2 i France 3 otrzymały środki publiczne, które podlegają różnym procedurom księgowym.
Opłata abonamentowa jest bowiem przeznaczona na rekompensowanie rocznych kosztów ponoszonych przez obydwie stacje telewizji publicznej przy realizacji ich działalności o charakterze publicznym; z tego też tytułu opłata ta jest księgowana w rozliczeniu rocznym na rachunku zysków i strat.
Natomiast dotacje kapitałowe oraz subwencje są zapisywane do bilansu.
Dzieje się tak, gdyż dotacje kapitałowe są w rzeczywistości wkładami wyjątkowymi, które posłużyły do pokrycia deficytu skumulowanego w trakcie kilku lat działalności.
Podobnie, subwencje inwestycyjne i na wyposażenie pozwalają sfinansować inwestycje, które będą wykorzystywane, a więc zamortyzowane w trakcie następnych lat działalności.
Subwencje są zatem przenoszone na rachunek zysków i strat w takim samym tempie, co amortyzacja inwestycji.
Skoro przy obliczaniu rekompensaty kosztów działalności w służbie publicznej zostają pomieszane składniki bilansu (subwencje) oraz składniki rachunku zysków i strat (amortyzacja wliczona w łączne koszty działalności), niezbędne jest, aby rozważać kwestię proporcjonalności pomocy łącznie, z uwzględnieniem operacji średnio- lub długoterminowych, ponieważ istnieje możliwość stwierdzenia, czy pozycje subwencji ujęte na rachunku zysków i strat oraz te ujęte w bilansie wykazują zbieżność co do wartości.
Formalna procedura dochodzeniowa obejmuje lata 1988–1994, dlatego właśnie ten okres będzie uwzględniony w łącznej kalkulacji.
(86) Stacje France 2 i France 3 prowadzą jednocześnie działalność o charakterze publicznym oraz komercyjnym, bądź samodzielnie, bądź za pośrednictwem oddziałów zamiejscowych.
Tylko koszty związane z pełnieniem misji publicznej przez stacje, które obejmują wszystkie koszty niezbędne dla tworzenia i nadawania ich programów, mogą być rekompensowane przez państwo.
Całkowite koszty działalności każdej stacji obejmują nie tylko koszty związane z działalnością o charakterze publicznym, ale także wynikające z działalności komercyjnej.
Koszty netto działalności o charakterze publicznym każdej stacji uzyskuje się więc, odliczając od kosztów całkowitych działalności wszystkie koszty związane z działalnością komercyjną, bez względu na to, czy są one generowane przez same stacje czy też za pośrednictwem oddziałów zamiejscowych, oraz zyski netto z takiej działalności (głównie wpływy z reklamy i sponsoringu), co określa szczegółowo komunikat.
W badanym okresie 1988–1994, jak pokazuje tabela 4, koszty netto działalności o charakterze publicznym stacji France 2 wyniosły łącznie 15,69 miliardów FF, a koszty stacji France 3 – 20,89 miliardów FF [21].
+++++ TABLE +++++
(87) Wymienione koszty netto działalności o charakterze publicznym muszą następnie być zestawione z całością finansowania publicznego uzyskanego przez stacje, co pozwoli dopiero ocenić, czy rekompensata finansowa państwa przekroczyła te koszty czy nie.
Skoro z jednej strony opłaty abonamentowe, a z drugiej – subwencje i dotacje kapitałowe podlegają różnym zasadom księgowania, trzeba przedstawić kolejno salda rekompensaty kosztów działalności w służbie publicznej dla każdego z tych rodzajów finansowania publicznego.
W okresie 1988–1994 stacje France 2 i France 3 otrzymały z tytułu opłat abonamentowych odpowiednio 12,12 i 20,17 miliardów FF [22].
W ten sposób z analizy opartej na rachunku zysków i strat wynika, że liczona łącznie rekompensata finansowa dla stacji France 2 i France 3 była za niska o kwoty odpowiednio 3,57 miliarda FF i 718,6 milionów FF.
(88) Kwotę niedopłaty należy teraz zestawić z dodatkowymi środkami państwowymi ujętymi w bilansie.
Na te dodatkowe środki składają się, z jednej strony – subwencja na wyposażenie, a z drugiej – subwencje inwestycyjne i inne subwencje oraz dotacje kapitałowe, które stanowią przedmiot niniejszego postępowania.
Łącznie wynoszą one, dla stacji France 2 - 1,91 miliarda FF oraz dla stacji France 3 - 633,5 milionów FF.
Jednocześnie nie powinny być wliczone do kosztów netto działalności w służbie publicznej wkłady kapitałowe oraz nierekompensowane zaliczki na rachunkach bieżących przyznane oddziałom obydwu stacji telewizji publicznej prowadzących działalność komercyjną (115,2 milionów FF w wypadku stacji France 2 i 25,9 milionów FF w wypadku stacji France 3).
(89) Biorąc pod uwagę te dodatkowe środki, wydaje się, iż stacje France 2 i France 3 były niedofinansowane w okresie 1988–1994 na kwoty: 1,54 miliarda FF w przypadku stacji France 2 oraz 59,2 milionów FF w przypadku France 3.
b) Ocena zachowania stacji France 2 i France 3 na rynku sprzedaży czasu reklamowego
(90) Zgodnie z komunikatem Komisja powinna również sprawdzić, czy żadne zakłócenie konkurencji, które nie byłoby uzasadnione z punktu widzenia pełnionej misji publicznej, nie zaszło na poziomie działalności komercyjnej powiązanej nierozłączniez działalnością w służbie publicznej.
Takie zakłócenie miałoby miejsce, gdyby stacje France 2 i France 3, korzystając z faktu, że choćby w małym stopniu ich wpływy komercyjne rekompensowane są przez państwo, obniżały ceny sprzedaży czasu reklamowego, pomniejszając w ten sposób przychody swych konkurentów.
(91) W swej skardze TF1 podnosi ten argument stwierdzając, iż dzięki pomocy państwa, z której omawiane stacje korzystały, France 2 i France 3 będąc "wolne od ograniczeń związanych z koniecznością osiągania rentowności, w przeciwieństwie do swych konkurentów, mogą stosować promocyjne ceny i sztuczne rabaty na czas reklamowy i działalność sponsoringową, co pozwala im zatrzymać klientów zlecających emisję reklam."
(92) Na podstawie dostępnych informacji Komisja nie znalazła żadnego przekonywującego dowodu na poparcie zarzutów wysuwanych przez TF1.
Różnicę między cenami sprzedaży czasu reklamowego TF1 a cenami stacji France 2 i France 3 można wyjaśnić nie tyle zachowaniem komercyjnym obydwu tych stacji publicznych, co różnicą siły oddziaływania czasu reklamowego w TF1 i w kanałach publicznych.
(93) W branży reklamy telewizyjnej przedmiotem zainteresowania reklamodawców jest przede wszystkim widownia, którą stanowią gospodynie domowe w wieku poniżej 50 lat.
Wielkość takiej widowni jest mierzona przy zastosowaniu tzw. Gross Rating Point (GRP, wskaźnik oddziaływania mediów), definiowanego jako średnia liczba kontaktów osiągniętych przez daną kampanię reklamową na 100 osób, do których reklama jest kierowana.
Kontakt uważa się za nawiązany, jeżeli osoba, w danym momencie, jeden raz odebrała przekazywaną informację.
(94) Reklamodawcy poszukują dla swych reklam stacji o najwyższej oglądalności, zapewniających w danym momencie zdobycie jak największej ilości klientów, do których jest kierowana reklama.
Wynika stąd, że im większa jest oglądalność danej stacji, tym większa liczba reklamodawców gotowa jest płacić wyższą cenę jednostkową od kontaktu (cena GRP).
Jest to zatem dodatkowa premia za siłę oddziaływania czasu reklamowego.
(95) Tabela 6 podaje dla każdej stacji średni wskaźnik GRP oraz średnie ceny GRP przez cały dzień dla populacji gospodyń domowych w wieku od 15 do 49 lat.
+++++ TABLE +++++
(96) Tabela 7 podaje dla każdej stacji średni wskaźnik GRP oraz średnie ceny GRP w godzinach dużej oglądalności (19.00–22.00) dla populacji gospodyń domowych w wieku od 15 do 49 lat.
+++++ TABLE +++++
(97) Zachowanie monopolistyczne stacji telewizji publicznej na rynku sprzedaży reklam telewizyjnych mogłoby być stwierdzone, gdyby przy wyższym średnim wskaźniku GRP i wyższej cenie GRP (premia za siłę oddziaływania) ceny GRP oferowane przez obydwie stacje telewizji publicznej były wyraźnie niższe od cen stosowanych przez TF1 i M6.
Dostępne dane przedstawione w tabelach 6 i 7 tego nie potwierdzają.
Prawdą jest natomiast, iż wynika stąd przede wszystkim, jak to podkreśla TF1, że jej cena GRP jest wyższa od ceny stacji France 2 lub France 3, a te z kolei są wyższe od cen M6.
Wynika stąd również, że średni wskaźnik GRP stacji TF1 pozostaje wciąż wyraźnie wyższy od wskaźnika stacji France 2 lub France 3.
W okresie od 1990 do 1994 r., w ciągu całego dnia, średni wskaźnik GRP dla TF1 wahał się w granicach od 4,7 do 5,8 punktów, podczas gdy wskaźnik ten dla stacji France 2 wahał się w granicach od 2,4 do 3 punktów, a dla stacji France 3 – w granicach od 1,6 do 2,3 punktów, natomiast dla M6 – od 1,9 do 2 punktów.
W godzinach dużej oglądalności średni wskaźnik GRP dla TF1 wahał się w granicach od 10,3 do 12,8, podczas gdy dla France 2 – od 5,7 do 6,1, dla France 3 – od 3,4 do 4,1 i dla M6 – od 3,4 do 4,4 punkta.
Jednak różnica między cenami GRP oferowanymi przez TF1 i cenami obydwu stacji telewizji publicznej nie wykazuje dysproporcji, jeśli porównać ją z różnicą pomiędzy cenami GRP dla TF1 i M6.
Średnio obserwuje się spadek cen GRP dla France 2, France 3 i M6 rzędu 83 euro na jednostkę GRP w stosunku do cen GRP stosowanych przez TF1 w obydwu prezentowanych okresach (cały dzień i godziny dużej oglądalności).
Na tej podstawie stwierdza się, że stacje France 2 i France 3 nie sprzedawały swego czasu reklamowego po cenie sztucznie zaniżonej.
(98) Tytułem ilustracji, na niżej zamieszczonych wykresach przedstawiono dane dotyczące cen GRP i średni wskaźnik GRP stacji, jak podano w tabelach 6 i 7, rozróżniając średnią dnia i średnią godzin dużej oglądalności.
Ograniczona liczba (pięć) możliwych punktów dla każdej stacji i słaba dyspersja umożliwiają przedstawienie całości pięciu lat i czterech stacji na jednym wykresie.
Relacje między cenami GRP i średnim GRP przez cały dzień (1990-1994)GRP średniProsta regresjiCena GRP (EUR)
Relacje między cenami GRP i średnim GRP w godzinach dużej oglądalności (1990-1994)GRP średniProsta regresjiCena GRP (EUR)
(99) Obydwa wykresy pokazują, że istnieje korelacja dodatnia pomiędzy średnim wskaźnikiem GRP i cenami GRP, co potwierdza fakt istnienia dodatkowej premii za siłę oddziaływania: stacja o wyższym wskaźniku GRP wykazuje wyższą cenę GRP.
Korelacja ta wyraża się w na wykresie prostą regresji liniowej ceny GRP w stosunku do GRP, który wyraża "średnią" zależność między ceną GRP i GRP dla wszystkich stacji w badanym okresie.
Ponadto, jak wynika z obydwu wykresów, ceny stosowane przez stacje France 2 i France 3 nie są znacząco niższe od cen stosowanych przez TF1 i M6, jeśli uwzględnić efekt premii za siłę oddziaływania.
W przypadku stacji France 2 i France 3 kilka punktów znajduje się poniżej prostej regresji, są jednak w bardzo niewielkiej odległości od niej.
Ponadto stwierdzono, że niektóre ceny stosowane przez stację France 3 są wyższe od cen stosowanych przez M6 przy prawie równorzędnym GRP.
(100) Podsumowując, ceny stosowane przez stacje France 2 i France 3 w okresie 1990–1994 nie wydają się być znacząco niższe od cen stosowanych przez stacje TF1 i M6.
Wyższe ceny za czas reklamowy stacji TF1 wynikają więc z siły oddziaływania jej czasu reklamowego, a nie z zachowania komercyjnego nadawców publicznych.
Francuski Urząd Antymonopolowy doszedł zresztą do tego samego wniosku w decyzji z roku 2001 w sprawie sprzedaży telewizyjnego czasu reklamowego [24].
(101) W podsumowaniu Komisja stwierdza, że, z jednej strony, w okresie 1988–1994 środki publiczne przekazane przez władze francuskie stacjom France 2 i France 3 były niższe od kosztów ich działalności w służbie publicznej, a z drugiej, że nie ma żadnych oznak świadczących o monopolistycznym zachowaniu stacji telewizji publicznej na rynku sprzedaży czasu reklamowego.
Komisja ocenia więc, że finansowanie przez państwo działalności w służbie publicznej stacji France 2 i France 3 spełnia warunek proporcjonalności.
(102) Komisja uznaje, że w tym szczególnym przypadku trzy warunki zastosowania odstępstwa przewidziane w art. 86 ust. 2 Traktatu są spełnione łącznie.
VII.
WNIOSKI
(103) Na podstawie przeprowadzonej analizy Komisja stwierdza, że pomoc państwa będąca przedmiotem niniejszej formalnej procedury dochodzeniowej jest zgodna ze wspólnym rynkiem stosownie do art. 86 ust. 2 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Subwencje inwestycyjne udzielone przez Francję stacjom telewizyjnym France 2 i France 3 oraz dotacje kapitałowe przekazane przez Francję na rzecz stacji telewizyjnej France 2 w latach 1988–1994 stanowią pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem na mocy art. 86 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 2
Adresatem niniejszej decyzji jest Republika Francuska.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
ustanawiająca warunki przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich do Wspólnoty młodych psów i kotów
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4546)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/839/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia warunki przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich do Wspólnoty psów i kotów.
Warunki te różnią się w zależności od statusu państwa trzeciego pochodzenia i Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
(2) Artykuł 8 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stanowi, że należy ustanowić warunki wprowadzania nieszczepionych kotów i psów poniżej trzeciego miesiąca życia z państw trzecich wymienionych odpowiednio w częściach B i C załącznika II do przedmiotowego rozporządzenia.
(3) Warunki te powinny być tożsame z warunkami stosowanymi w przypadku przemieszczania nieszczepionych młodych kotów i psów między Państwami Członkowskimi.
(4) Należy niezwłocznie zacząć stosować niniejszą decyzję, ponieważ rozporządzenie (WE) nr 998/2003 jest już stosowane, ponadto leży to w interesie europejskich właścicieli zwierząt domowych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie na ich terytoria psów i kotów poniżej trzeciego miesiąca życia, niezaszczepionych przeciwko wściekliźnie, z państw trzecich wymienionych odpowiednio w części B i C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003, na warunkach co najmniej tożsamych z warunkami ustanowionymi w art. 5 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia.
2. Zabronione jest dalsze przemieszczanie do innych Państw Członkowskich zwierząt wprowadzonych zgodnie z ust. 1, z wyjątkiem sytuacji, w których zwierzę ma zostać przemieszczone zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 988/2003 do Państwa Członkowskiego niewymienionego w części A załącznika II do przedmiotowego rozporządzenia.
Kiedy dane zwierzęta przekroczą trzeci miesiąc życia, dalsze przemieszczanie tych zwierząt, wprowadzonych zgodnie z ust. 1, do innych Państw Członkowskich wymienionych w części A załącznika II do omawianego rozporządzenia odbywa się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 6.1 rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 11 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2004 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt oraz programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, przedstawione przez Państwa Członkowskie na rok 2005 oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4600)
(2004/840/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczaniu i monitorowaniu chorób zwierząt oraz kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Państwa Członkowskie przedstawiły programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, jak również programy zapobiegania chorobom odzwierzęcym na swoich terytoriach.
(3) Po zbadaniu tych programów stwierdzono, że są one zgodne ze stosownym prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie weterynarii, w szczególności ze wspólnotowymi kryteriami w zakresie zwalczania tych chorób, zgodnie z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [2].
(4) Programy te pojawiają się w wykazie programów ustanowionym decyzją Komisji 2004/695/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt oraz wykazu programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2005 r. [3].
(5) Ze względu na znaczenie tych programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt właściwe jest ustalenie, że wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów, które poniosą dane Państwa Członkowskie w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji, do kwoty maksymalnej dla każdego programu.
(6) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] programy monitorowania i zwalczania chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; do celów kontroli finansowej stosuje się przepisy art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(7) Wkład finansowy Wspólnoty powinno się przyznawać pod warunkiem, że planowane działania prowadzone są w sposób skuteczny i że właściwe władze dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszej decyzji.
(8) Istnieje konieczność sprecyzowania kursu, według którego przeliczone zostaną kwoty w walutach narodowych podane we wnioskach o wypłatę, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [5].
(9) Zatwierdzenie niektórych spośród tych programów nie powinno przesądzać decyzji Komisji w sprawie zasad zwalczania danych chorób na podstawie opinii naukowej.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Wścieklizna
Artykuł 1
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Austrię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Austria na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 180000 EUR.
Artykuł 2
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Republikę Czeską niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Republika Czeska na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 400000 EUR.
Artykuł 3
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Niemcy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Niemcy na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 400000 EUR.
Artykuł 4
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Finlandię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Finlandia na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Artykuł 5
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Litwę niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Litwa na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 900000 EUR.
Artykuł 6
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Polskę niniejszym zatwierdza się na okres od 1 dnia stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Polska na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 1500000 EUR.
Artykuł 7
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Słowenię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Słowenia na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 200000 EUR.
Artykuł 8
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Słowacja na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1 i nie przekracza 400000 EUR.
ROZDZIAŁ II
Bruceloza bydła
Artykuł 9
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Cypr niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Cypr w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 10
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Grecję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Grecja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 11
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Hiszpania w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 5000000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 12
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Irlandię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Irlandia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 5000000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 13
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 3000000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 14
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Polskę niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Polska w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 800000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 15
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Portugalia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 1800000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 16
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Zjednoczone Królestwo w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 5000000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
ROZDZIAŁ III
Gruźlica bydła
Artykuł 17
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Cypr niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Cypr w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 5000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 18
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Grecję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Grecja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 19
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Hiszpania w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 4000000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 20
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 2500000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 21
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Polskę niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Polska w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 700000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 22
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Portugalia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 250000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów prób tuberkulinowych;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
ROZDZIAŁ IV
Enzootyczna białaczka bydła
Artykuł 23
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Estonię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Estonia w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 25000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 24
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 250000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 25
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Litwę niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Litwa w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 200000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 26
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Łotwę niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Łotwa w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 27
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Portugalia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 200000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
ROZDZIAŁ V
Bruceloza owiec i kóz
Artykuł 28
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Cypr niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Cypr w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 175000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
b) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 29
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Grecję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Grecja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 800000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) wynagrodzenia dla kontraktowych lekarzy weterynarii zatrudnionych na potrzeby tego programu.
Artykuł 30
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Hiszpania w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 6500000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 31
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Francja w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 300000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 32
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 4500000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
Artykuł 33
1.
Program zwalczania brucelozy owiec i kóz przedstawiony przez Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Portugalia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 1700000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań laboratoryjnych;
c) odszkodowania dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających temu programowi.
ROZDZIAŁ VI
Choroba niebieskiego języka
Artykuł 34
1.
Program zwalczania i monitorowania choroby niebieskiego języka przedstawiony przez Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań serologicznych i entomologicznych oraz kosztów zakładania potrzasków, które poniesie Hiszpania w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 35
1.
Program zwalczania i monitorowania choroby niebieskiego języka przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań serologicznych i entomologicznych oraz kosztów zakładania potrzasków, które poniesie Francja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 50000 EUR.
Artykuł 36
1.
Program zwalczania i monitorowania choroby niebieskiego języka przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań serologicznych i entomologicznych oraz kosztów zakładania potrzasków, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 400000 EUR.
ROZDZIAŁ VII
Salmonella u drobiu
Artykuł 37
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Austrię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Austria w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 70000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG [6]. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 38
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Belgię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Belgia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 400000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 39
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Danię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Dania w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 110000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 40
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Francja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 600000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 41
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Irlandię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Irlandia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 50000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 42
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Włochy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 600000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 43
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Niderlandy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniosą Niderlandy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 350000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
Artykuł 44
1.
Program kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Słowacja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG. Maksymalna wysokość zwrotu kosztów dla Państwa Członkowskiego wynosi 5 EUR za każde badanie.
ROZDZIAŁ VIII
Choroba pęcherzykowa świń
Artykuł 45
1.
Program zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów laboratoryjnych badań wirusologicznych i serologicznych oraz kosztów, które poniosą Włochy w związku z wypłatą odszkodowań dla właścicieli za ubój zwierząt podlegających programowi wspomnianemu w ust. 1, i nie przekracza 200000 EUR.
ROZDZIAŁ IX
Klasyczny pomór świń
Artykuł 46
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Belgię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniesie Belgia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 15000 EUR.
Artykuł 47
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Republikę Czeską niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniesie Republika Czeska w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Artykuł 48
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Niemcy niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniosą Niemcy w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 800000 EUR.
Artykuł 49
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniesie Francja w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 150000 EUR.
Artykuł 50
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Luksemburg niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniesie Luksemburg w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
Artykuł 51
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Słowenię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich, które poniesie Słowenia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 10000 EUR.
Artykuł 52
1.
Program zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Słowacja w ramach programu, o którym mowa w ust. 1, i nie przekracza 200000 EUR.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznacza się na:
a) zakup szczepionek;
b) pokrycie kosztów badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzikich.
ROZDZIAŁ X
Choroba Aujeszkyego
Artykuł 53
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Belgię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Belgia w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 300000 EUR.
Artykuł 54
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Hiszpania w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 250000 EUR.
Artykuł 55
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Węgry niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniosą Węgry w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 50000 EUR.
Artykuł 56
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Irlandię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Irlandia w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 50000 EUR.
Artykuł 57
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Portugalia w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 58
1.
Program zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawiony przez Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Słowacja w ramach programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 25000 EUR.
ROZDZIAŁ XI
Kowdrioza, babeszioza i anaplazmoza
Artykuł 59
1.
Program zwalczania kowdriozy, babesziozy i anaplazmozy na Gwadelupie przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Program zwalczania kowdriozy, babesziozy i anaplazmozy na Martynice przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
3.
Program zwalczania kowdriozy, babesziozy i anaplazmozy na Reunion przedstawiony przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
4.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Francja w ramach realizacji programów wspomnianych w ust. 1, 2 i 3, i nie przekracza 150000 EUR.
ROZDZIAŁ XII
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 60
1.
W przypadku programów, o których mowa w art. 9–33, koszty kwalifikujące się do odszkodowania za ubój zwierząt są ograniczone zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Średnią wysokość odszkodowania, która zostanie wypłacona Państwom Członkowskim, oblicza się na podstawie liczby zwierząt ubitych w Państwie Członkowskim oraz:
a) w przypadku bydła, do maksymalnej kwoty wynoszącej 300 EUR od sztuki;
b) w przypadku owiec i kóz, do maksymalnej kwoty wynoszącej 35 EUR od sztuki.
3.
Maksymalna wysokość odszkodowania, która ma zostać wypłacona Państwom Członkowskim za jedno zwierzę, nie przekracza 1000 EUR w przypadku bydła i 100 EUR w przypadku owiec lub kóz.
Artykuł 61
1.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w art. 9–33 oraz art. 53–58, nie przekracza:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 62
Jako kurs przeliczeniowy dotyczący kwot w walutach narodowych podanych we wnioskach o wypłatę złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs przeliczeniowy z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, w którym kurs jest ogłoszony.
Artykuł 63
1.
Wkład finansowy Wspólnoty w programach, o których mowa w art. 1–59, przyznaje się pod warunkiem, że ich realizacja jest zgodna z odpowiednimi przepisami prawa Wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i przyznawania kontraktów publicznych oraz z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w lit. a)–f), czyli:
a) wprowadzenia w życie przez dane Państwo Członkowskie do dnia 1 stycznia 2005 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do realizacji programu;
b) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2005 r. wstępnej technicznej i finansowej oceny programu, zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
c) przesłania sprawozdania pośredniego obejmującego pierwszych sześć miesięcy programu najpóźniej sześć tygodni po zakończeniu okresu realizacji, do którego odnosi się sprawozdanie;
d) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2006 r. sprawozdania końcowego dotyczącego technicznego wykonania programu wraz z dowodami uzasadniającymi poniesione koszty oraz wyniki osiągnięte w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.;
e) skutecznej realizacji programu;
f) niezłożenia wcześniejszych lub późniejszych wniosków o wkład finansowy Wspólnoty w zakresie tych środków.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie postępuje zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1, wówczas Komisja obniża wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla tego Państwa Członkowskiego, uwzględniając charakter i powagę naruszenia oraz stratę finansową dla Wspólnoty.
Artykuł 64
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 65
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 2004 r.
odnośnie do postępowania na mocy art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dotyczącego sprawy COMP/A.38284/D2
Société Air France/Alitalia Linee Aeree Italiane SpA [1]
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 1307)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/841/WE)
Dnia 7 kwietnia 2004 r.
Komisja przyjęła decyzję o przyznaniu indywidualnego wyłączenia na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu w odniesieniu do porozumienia o współpracy pomiędzy liniami lotniczymi Air France i Alitalia.
Upowszechniona wersja niniejszej decyzji dostępna jest w językach angielskim, francuskim i niemieckim (tylko tekst w języku angielskim jest autentyczny) na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
1.
STRESZCZENIE POSTĘPOWANIA
(1) Dnia 12 listopada 2001 r. linie lotnicze Air France (AF) i Alitalia (AZ) zawiadomiły Komisję o kilku porozumieniach o współpracy i zwróciły się z wnioskiem o zaniechanie podejmowania działań na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3975/87 i/lub wyłączenie na mocy art. 5 tego samego rozporządzenia [2].
(2) Dnia 8 maja 2002 r. streszczenie zgłoszonych porozumień zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wzywając zainteresowane strony trzecie do zgłaszania uwag w terminie 30 dni, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 [3]. W odpowiedzi na tę publikację kilka linii lotniczych wyraziło zainteresowanie podjęciem działań na odnośnych trasach, pod warunkiem usunięcia barier związanych z wejściem na rynek poprzez odpowiednie środki prawne.
(3) Pismo wyrażające poważne wątpliwości zostało notyfikowane przez Komisję Stronom dnia 1 lipca 2002 r., informując, że ich porozumienia o współpracy nie mogą zostać zatwierdzone w przedstawionej formie.
(4) Na podstawie zastrzeżeń wyrażonych przez Komisję i po intensywnych rozmowach Strony zgłosiły propozycje zobowiązań, które zostały opublikowane w celu zgłaszania uwag w Dzienniku Urzędowym dnia 9 grudnia 2003 r. w ogłoszeniu zgodnym z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 [4]. W świetle otrzymanych uwag Strony wyraziły zgodę na dalszą poprawę swoich zobowiązań.
(5) Poprawione zobowiązania, w połączeniu z faktem, że istnieje kilka nowych podmiotów na odnośnych rynkach, są zadowalające z punktu widzenia polityki w dziedzinie konkurencji.
Pod warunkiem dopełnienia tych zobowiązań przez Strony, Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu omawianych porozumień o współpracy na okres sześciu lat.
2.
POROZUMIENIE O WSPÓŁPRACY
(6) Poprzez współpracę Strony pragną ustanowić daleko idący, długoterminowy, dwustronny sojusz strategiczny, którego głównymi celami są:
- tworzenie europejskiego wielowęzłowego systemu opartego na węzłach, którymi dysponują Strony, umiejscowionych na lotniskach Charles’a de Gaulle’a w Paryżu, Fiumicino w Rzymie i Malpensa w Mediolanie, w celu wzajemnego połączenia przez Strony ogólnoświatowych sieci,
- koordynacja działań Stron w zakresie obsługi pasażerów, obejmująca częste stosowanie praktyki wspólnego używania kodów; koordynację regularnych sieci pasażerskich, sprzedaży, zarządzania dochodami; wzajemne uznanie odpowiednich programów dla często podróżujących pasażerów; koordynację marketingu; podziału wykorzystania poczekalni,
- współpraca w innych dziedzinach, takich jak obsługa ładunków, obsługa pasażerów, utrzymanie, zaopatrzenie, usługi gastronomiczne, informatyka, rozwój i zakup floty, szkolenie personelu i księgowość związana z dochodami.
(7) Ponieważ celem sojuszu pomiędzy Air France i Alitalia jest stworzenie wielowęzłowego systemu mającego na celu wzajemne połączenie ich ogólnoświatowych sieci, bliższa współpraca będzie miała miejsce na "osi" Francja–Włochy, obejmującej wszystkie trasy pomiędzy Francją i Włochami obsługiwane przez Air France i/lub Alitalia, z wyłączeniem krajowych lub międzynarodowych lotów spoza zakresu.
W odniesieniu do osi Francja–Włochy, oprócz przedstawionej powyżej całościowej współpracy w zakresie obsługi pasażerów, Strony uzgadniają również częstotliwości i dzielą się swoimi zdolnościami przewozowymi i zarobkami.
3.
OCENA
(8) Działalności, na które wpłynie porozumienie, to regularne przewozy lotnicze pasażerów, transport lotniczy towarów i obsługa naziemna.
Projekt decyzji o wyłączeniu obejmuje tylko pierwszy obszar współpracy, tj. regularne przewozy lotnicze pasażerów.
Transport lotniczy ładunków jest wyłączony z zakresu projektu decyzji, ponieważ Strony wciąż negocjują zakres współpracy w tej dziedzinie.
Projekt decyzji nie odnosi się również do obsługi naziemnej, która jest poza zakresem rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 [5].
(9) Komisja przyjmuje, że ogólnie sojusz przyczynia się do poprawy wytwarzanych i dostarczanych usług transportowych i do promocji rozwoju technicznego i gospodarczego.
Porozumienie o współpracy prawdopodobnie przyniesie korzyści związane ze stworzeniem rozleglejszej, ogólnoświatowej sieci, oferującej klientom lepsze usługi w postaci zwiększonej liczby lotów bezpośrednich i pośrednich.
Pomimo że wzrost wielkości linii lotniczych nie prowadzi koniecznie do redukcji kosztów z powodu stałych korzyści skali, to oszczędności mogą być uzyskane poprzez wzrost przewozów całej sieci, lepsze rozplanowanie częstotliwości, wyższy współczynnik ładunkowy itp.
(10) Jednakże uczciwy udział konsumenta w oczekiwanych obniżkach kosztów w postaci obniżonych cen nastąpi tylko wtedy, jeśli Strony będą w dalszym ciągu podlegać wystarczającej presji konkurencyjnej na rynkach, gdzie konkurencja będzie ograniczona sojuszem.
(11) Z oceny Komisji, działającej zgodnie z art. 81, wynika, że istnieje ryzyko wyeliminowania przez sojusz konkurencji w odniesieniu do znacznej części lotniczych usług pasażerskich dotyczących siedmiu par "miejsce wyjazdu/miejsce przeznaczenia (O&D)" [6], tj. Paryż–Mediolan, Paryż–Rzym, Paryż–Florencja, Paryż–Bolonia, Paryż– Neapol i Mediolan–Lyon.
Przed zawarciem sojuszu Air France i Alitalia były głównymi przewoźnikami na tych pokrywających się rynkach, konkurując ze sobą.
W momencie zawiadomienia miały one bardzo wysokie udziały w rynku na tych siedmiu trasach łączących pary typu O&D. Dotyczy to zarówno pasażerów, dla który ważne są względy czasowe i elastyczność, jak i pasażerów, dla których ważne są względy cenowe [7].
(12) Ponadto ogólnie silna pozycja Stron na rynku zabezpieczona jest przed potencjalnym wkroczeniem nowych firm poprzez znaczące bariery wejścia, spowodowane, na przykład, ograniczoną ilością czasu na start lub lądowanie na odnośnych lotniskach, liczbą częstotliwości lotów obsługiwanych przez Strony, ich wysokim udziałem w obsłudze klientów dbających o względy czasowe i połączeniem swoich programów dla często podróżujących pasażerów.
(13) Wobec powyższego porozumienie o współpracy może być przyjęte tylko w oparciu o odpowiednie środki prawne, których głównym celem jest usunięcie obecnych barier, które utrudniają konkurentom wejście na rynek, i zapewnienie klientom uczciwego udziału w korzyściach wynikających ze współpracy.
4.
ZOBOWIĄZANIA
(14) Na podstawie zastrzeżeń wyrażonych przez Komisję w piśmie przedstawiającym poważne wątpliwości Strony złożyły propozycje zobowiązań, opublikowane dnia 9 grudnia 2003 r. w celu umożliwienia zainteresowanym stronom zgłaszania uwag.
Kilka linii lotniczych oraz Brytyjski Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UK Office of Fair Trading) zgłosiły swoje uwagi.
W świetle tych uwag strony zgodziły się wnieść dalsze poprawki do swoich zobowiązań.
Znacznej poprawie uległy w szczególności warunki dotyczące zakresu dostępnego czasu na start lub lądowanie na lotnisku CDG w Paryżu, na lotnisku Orly usunięto też ograniczenie dotyczące czasu na start lub lądowanie.
Główne zasady wspomnianych zobowiązań streszczono poniżej:
Ilość czasu na start lub lądowanie do odstąpienia
(15) Aby zaradzić niewystarczającej ilości czasu na start lub lądowanie na zatłoczonych lotniskach, Strony muszą udostępnić konkurentom pewną ilość czasu na start lub lądowanie w celu wsparcia nowych usług na siedmiu trasach, w których przypadku Komisja zidentyfikowała problemy w zakresie konkurencji.
Maksymalną liczbę zakresów czasu na start lub lądowanie, która ma być odstąpiona przez Strony, w przeliczeniu na trasę, zamieszczono w Załączniku do decyzji.
(16) Na podstawie obszernego dochodzenia Komisji dotyczącego rynku Francja–Włochy i po dokonaniu oceny uwag zgłoszonych przez strony trzecie w odpowiedzi na publikację zawiadomienia Komisji, zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (EWG) 3975/87, uznaje się, że ilość czasu na start lub lądowanie, którą Strony zgodziły się odstąpić dla każdej z odnośnych tras, jest wystarczająca na umożliwienie przewoźnikom bezpośrednim skutecznego konkurowania ze Stronami na tych trasach. Celem tych środków prawnych jest umożliwienie konkurentom obsługiwania przewozów bezpośrednich, a w szczególności podjęcia konkurencji ze Stronami w zakresie przewozów na trasach typu O&D oferowanych pasażerom, dla których ważne są względy czasowe i elastyczność.
(17) Wziąwszy pod uwagę fakt, że efektywniejsze jest zwiększenie częstotliwości istniejącej usługi niż wprowadzenie od początku nowej usługi oraz że pasażerowie, dla których ważne są względy czasowe i elastyczność, potrzebują usług o wystarczającej dziennej częstotliwości, czas na start lub lądowanie zostanie udostępniony na preferencyjnych zasadach temu przewoźnikowi, który obsługiwał będzie największą liczbę, ogółem, częstotliwości na danej trasie (włączając jego obecne usługi).
Odstąpienie czasu na start lub lądowanie na lotniskach w Paryżu i Mediolanie
(18) Z badań Komisji nad rynkiem Francja–Włochy wynika, że lotniska Charles’a de Gaulle’a (CDG) i Orly (ORY) w Paryżu są substytucyjne pod względem zapotrzebowania na usługi przewozowe, zgłaszanego przez pasażerów typu O&D na odnośnych trasach.
To samo stosuje się względem lotnisk Linate oraz Malpensa w Mediolanie.
(19) Zastosowanie zasady proporcjonalności zazwyczaj implikuje możliwość wyboru przez Strony lotnisk, na których miałoby miejsce odstąpienie czasu na start lub lądowanie, pod warunkiem że wystarczyłoby to do rozwiązania problemów związanych z konkurencją.
W obecnym przypadku jednakże Komisja zdecydowała, że, w odniesieniu do lotnisk w Paryżu, w celu zapewnienia skuteczności proponowanych środków prawnych, czas na start lub lądowanie powinien również, pod pewnymi warunkami, zostać odstąpiony na lotnisku Orly przewoźnikom, którzy już teraz oferują usługi na odnośnych trasach z tego lotniska, w celu umożliwienia im zwiększenia liczby usług.
To dlatego zobowiązania stanowią, że przewoźnik ma prawo otrzymać czas na start lub lądowanie na lotnisku Orly, jeśli obsługuje on już loty na odnośnej trasie z Orly i jeśli obsługa wszystkich jego regularnych lotów obsługujących Paryż przeprowadzana jest z tego lotniska.
(20) Z tych samych powodów zobowiązania stanowią, że strony będą zmuszone odstąpić czas na start lub lądowanie na lotnisku Linate w Mediolanie tylko temu przewoźnikowi, który już prowadzi usługi na odnośnej trasie z Linate i pragnie zwiększyć częstotliwość na tej trasie.
Pozostałe środki prawne
(21) Oprócz czasu na start lub lądowanie, pozostałe środki prawne mają na celu usunięcie dodatkowych barier związanych z wejściem na rynek, określonych w projekcie decyzji.
(22) Niektóre z nich zwiększą możliwości wyboru przez klienta pomiędzy lotami obsługiwanymi przez Strony i lotami obsługiwanymi przez konkurentów na odnośnych trasach i pomoże nowym podmiotom pozyskać minimalną liczbę pasażerów konieczną do rozpoczęcia działalności na danych trasach.
Środki te stanowią w szczególności, że strony będą musiały pozwolić nowym podmiotom uczestniczyć w ich programach dla często podróżujących pasażerów, jeśli wyrażą one taką chęć.
Kolejne zobowiązanie odnosi się do umów pomiędzy przewoźnikami o łączeniu i proporcjonalnym podziale usług i pozwoli ono pasażerom, na podstawie jednego biletu, podróżować w samolotach obsługiwanych przez Strony do miejsca przeznaczenia, a korzystać z usług konkurentów w podróży powrotnej, lub odwrotnie.
(23) Strony zobowiązały się również do ułatwień przy zawieraniu intermodalnych umów pasażerskich, na których podstawie świadczyć będą usługi lotnicze będące częścią trasy obejmującej transport lądowy i morski, co zapewni klientom większy wybór i lepsze usługi transportu multimodalnego.
Pozwoliłoby to, na przykład, klientom dbającym o względy czasowe na łączenie, na atrakcyjnych warunkach, podróży koleją w jedną stronę z przelotem w drodze powrotnej.
(24) Na koniec, omawiane zobowiązania narzucają Stronom utrzymanie tej samej częstotliwości lotów (kontrolę wzrostów częstotliwości) podczas okresu rozpoczęcia działalności, w celu zapewnienia, że nowe podmioty nie zostaną wypchnięte z rynku krótko po wejściu.
5.
WNIOSEK
(25) Wobec powyższego, zobowiązania przedłożone przez Strony są wystarczające dla rozwiązania problemów w zakresie konkurencji na rynkach określonych w trakcie dochodzenia poprzez dopuszczenie i ułatwienie wejścia na rynek stronom trzecim.
(26) Dlatego też Komisja zdecydowała, że na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i pod warunkiem że strony dopełnią zobowiązań wymienionych w Załączniku, art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie stosuje się do porozumienia o współpracy pomiędzy Air France i Alitalia, zawartego na okres od dnia 12 listopada 2001 r. do dnia 11 listopada 2007 r., o którym zawiadomiono Komisję dnia 12 listopada 2001 r.
[1] Informacja doradcy-audytora opublikowana w Dz.U. C 305 z 9.12.2004.
Decyzja Komisji
z dnia 1 grudnia 2004 r.
w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4493)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/842/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 4a ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [2], w szczególności jej art. 4a ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [4], w szczególności jej art. 23 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [5], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom materiału siewnego roślin rolniczych na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której dane Państwo Członkowskie złożyło wniosek o włączenie do krajowego katalogu, zgodnie z dyrektywą Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [7].
(2) Ponadto, zgodnie z dyrektywą 2002/55/WE, Państwa Członkowskie mogą zezwolić hodowcom materiału siewnego warzyw lub ich przedstawicielom na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której co najmniej w jednym Państwie Członkowskim złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu, zgodnie z powyższą dyrektywą.
(3) Aby umożliwić Państwom Członkowskim wydanie takiego zezwolenia, należy ustanowić przepisy wykonawcze do wyżej wymienionych dyrektyw, obejmujące w szczególności cele do osiągnięcia i warunki, na jakich zezwolenia mogą być udzielane, etykietowanie opakowań materiału siewnego oraz ilości w przypadku materiału siewnego roślin rolniczych.
W przypadku odmiany pochodzącej z organizmów zmodyfikowanych genetycznie, właściwym jest również zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takiego organizmu zmodyfikowanego genetycznie, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej decyzji jest ustanowienie przepisów, na mocy których Państwo Członkowskie może zezwolić na wprowadzenie do obrotu:
a) materiału siewnego należącego do odmiany gatunków roślin rolniczych, dla której dane Państwo Członkowskie złożyło wniosek o włączenie do krajowego katalogu, zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2002/53/WE, o ile spełnione są postanowienia rozdziału II niniejszej decyzji; lub
b) materiału siewnego należącego do odmiany gatunków warzyw, dla której co najmniej w jednym Państwie Członkowskim złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu, zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2002/55/WE, i dla której przedstawiono szczegółowe informacje techniczne, o ile spełnione są postanowienia rozdziału III niniejszej decyzji.
ROZDZIAŁ II
Gatunki roślin rolniczych
Artykuł 2
Zezwolenie
1.
W przypadku gatunków roślin rolniczych, objętych dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom mającym siedzibę na ich terytorium na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której dane Państwo Członkowskie złożyło wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych ("krajowego katalogu"), o ile spełnione są postanowienia art. 3–18 niniejszej decyzji.
2.
Jeżeli zezwolenie wydano zgodnie z niniejszą decyzją, Państwa Członkowskie zapewnią, aby posiadacz zezwolenia przestrzegał warunków lub ograniczeń wynikających z takiego zezwolenia.
Artykuł 3
Wniosek
1.
O zezwolenie może wystąpić osoba, która należycie złożyła wniosek o włączenie danej odmiany do katalogu krajowego danego Państwa Członkowskiego (dalej zwana "wnioskodawcą"; "wnioskodawca" oznacza również przedstawiciela takiej osoby, pod warunkiem że został on urzędowo wyznaczony).
2.
Wnioskodawca powinien przedstawić następujące informacje:
a) przewidziane próby i analizy;
b) nazwa Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone mają być próby i analizy;
c) opis odmiany;
d) zachowanie odmiany.
Artykuł 4
Przedmiot
Zezwolenia mogą być wydawane jedynie na próby i analizy przeprowadzone w przedsiębiorstwach rolnych w celu zebrania informacji dotyczących uprawy i wykorzystania odmiany.
Artykuł 5
Warunki techniczne
1.
Materiał siewny roślin pastewnych odpowiada warunkom określonym w załącznikach I i II do dyrektywy 66/401/EWG dla:
a) kwalifikowanego materiału siewnego (wszystkie gatunki z wyjątkiem Pisum sativum i Vicia faba); lub
b) "kwalifikowanego materiału siewnego, drugie pokolenie" (Pisum sativum, Vicia faba).
2.
Materiał siewny roślin zbożowych odpowiada warunkom określonym w załącznikach I i II do dyrektywy 66/402/EWG dla:
a) kwalifikowanego materiału siewnego (Phalaris canariensis, z wyjątkiem mieszańców, Secale cereale, Sorghum bicolor, Sorghum sudanense, Zea mays, mieszańce Avena sativa, Hordeum vulgare, Oryza sativa, Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta oraz x Triticosecale z wyjątkiem odmian samopylnych); lub
b) "kwalifikowanego materiału siewnego, drugie pokolenie" (Avena sativa, Hordeum vulgare, Oryza sativa, Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta i odmiany samopylne x Triticosecale, z wyjątkiem mieszańców we wszystkich przypadkach).
3.
Materiał siewny buraka odpowiada warunkom określonym w załączniku I do dyrektywy 2002/54/WE dla kwalifikowanego materiału siewnego.
4.
Materiał siewny sadzeniaków ziemniaków odpowiada warunkom określonym w załącznikach I i II do dyrektywy 2002/56/WE dla sadzeniaków kwalifikowanych.
5.
Materiał siewny roślin oleistych i włóknistych odpowiada warunkom określonym w załącznikach I i II do dyrektywy 2002/57/WE dla:
a) kwalifikowanego materiału siewnego (wszystkie gatunki z wyjątkiem Linum usitatissimum);
b) "kwalifikowanego materiału siewnego, drugie i trzecie pokolenie" (Linum usitatissimum).
Artykuł 6
Badanie
1.
Spełnienie warunków określonych w art. 5 ocenia się:
a) w przypadku sadzeniaków ziemniaków w drodze badań urzędowych;
b) w innych przypadkach w drodze badań urzędowych lub badań pod urzędowym nadzorem.
2.
Ocena spełnienia warunków odnoszących się do tożsamości odmianowej i czystości odmianowej odbywa się na podstawie opisu dostarczonego przez wnioskodawcę lub na tymczasowym opisie odmiany opierającym się na wynikach urzędowego badania pod względem odrębności, trwałości i wyrównania, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WE.
3.
Badanie przeprowadza się zgodnie z obowiązującymi metodami międzynarodowymi, o ile takie metody istnieją.
4.
Dla potrzeb badania próbki pobiera się urzędowo lub pod urzędowym nadzorem lub, w przypadku sadzeniaków ziemniaka, urzędowo zgodnie z właściwymi metodami.
5.
Próbki pobiera się z partii jednorodnych.
6.
Maksymalna waga partii i minimalna waga próbki podane są:
a) dla roślin pastewnych: w załączniku III do dyrektywy 66/401/EWG;
b) dla zbóż: w załączniku III do dyrektywy 66/402/EWG;
c) dla buraka: w załączniku II do dyrektywy 2002/54/WE;
d) dla roślin oleistych i włóknistych: w załączniku III do dyrektywy 2002/57/WE.
Artykuł 7
Ilości
Dozwolone ilości dla każdej odmiany nie przekraczają następujących wartości procentowych materiału siewnego tego samego gatunku wykorzystanego rocznie w Państwie Członkowskim, dla którego materiał siewny jest przeznaczony:
a) w przypadku pszenicy durum: 0,05 %;
b) w przypadku grochu polnego, fasoli polnej, owsa, jęczmienia i pszenicy: 0,3 %;
c) we wszystkich innych przypadkach: 0,1 %.
Jednakże jeśli wyżej wymienione ilości nie wystarczą do obsiania 10 ha w Państwie Członkowskim, dla którego materiał siewny jest przeznaczony, dopuszcza się ilość potrzebną do obsiania takiego obszaru.
Artykuł 8
Opakowania i plombowanie
Materiał siewny może być wprowadzony do obrotu jedynie w zamkniętych opakowaniach lub kontenerach posiadających plomby.
Opakowania materiału siewnego oraz kontenery są zamykane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby nie można było ich otworzyć bez uszkodzenia systemu plombującego lub pozostawienia śladu próby uszkodzenia etykiety urzędowej, o której mowa w art. 9, bądź opakowania.
Celem zabezpieczenia zamknięcia system plombujący obejmuje przynajmniej urzędową etykietę lub przytwierdzoną urzędową plombę.
W przypadku sadzeniaków ziemniaka opakowania powinny być nowe, a kontenery czyste.
Artykuł 9
Oznakowanie
1.
Opakowania materiału siewnego są opatrzone etykietą urzędową w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
2.
Etykieta wymieniona w ust. 1 zawiera następujące informacje:
a) organ kwalifikujący oraz Państwo Członkowskie lub ich odpowiednie skróty;
b) numer referencyjny partii;
c) miesiąc i rok zaplombowania;
d) gatunek;
e) nazwa odmiany, pod którą materiał siewny jest wprowadzony do obrotu (oznaczenie hodowcy, proponowana nazwa lub nazwa zatwierdzona) oraz numer oficjalnego wniosku o włączenie odmiany, jeżeli taki istnieje;
f) wskazanie "odmiana jeszcze niewłączona oficjalnie";
g) informacja "tylko dla prób i analiz";
h) wskazanie, jeżeli ma to zastosowanie, "odmiana genetycznie zmodyfikowana";
i) rozmiar (jedynie w przypadku sadzeniaków ziemniaka);
j) deklarowana masa netto lub brutto, deklarowana ilość czystego materiału siewnego lub, jeśli ma to zastosowanie, kłębków;
k) w przypadku wskazania wagi i wykorzystania pestycydów granulowanych, zapraw nasiennych lub innych dodatków stałych, charakter dodatku oraz przybliżony stosunek wagi czystego materiału siewnego lub, jeśli ma to zastosowanie, kłębków do wagi całkowitej.
3.
Etykieta, o której mowa w ust. 1, jest koloru pomarańczowego.
Artykuł 10
Zabiegi chemiczne
Wszelkie przeprowadzane zabiegi chemiczne odnotowywane są bądź na etykiecie urzędowej, zgodnie z art. 9, bądź na etykiecie dostawcy oraz na opakowaniu lub wewnątrz niego lub na kontenerze.
Artykuł 11
Okres ważności
Bez uszczerbku dla art. 13 i 14, okres ważności zezwoleń wydawanych zgodnie z przepisami niniejszej decyzji nie przekracza jednego roku i jest odnawialny, zgodnie z art. 12.
Artykuł 12
Przedłużanie ważności zezwoleń
1.
Bez uszczerbku dla art. 13 i 14, zezwolenia, o których mowa w art. 2, przedłużane są na okres nieprzekraczający jednego roku.
2.
Do wniosków załącza się następujące dokumenty:
a) odniesienie do oryginalnego zezwolenia;
b) wszelkie dostępne informacje uzupełniające informacje już dostarczone dotyczące opisu, zachowania odmiany i/lub uprawy odmiany lub wykorzystania odmiany, będące przedmiotem oryginalnego zezwolenia;
c) dowody na to, iż ocenianie danej odmiany pod kątem włączenia do katalogu nadal jest w toku, jeśli Państwo Członkowskie nie ma możliwości uzyskać tych informacji w inny sposób.
Artykuł 13
Utrata ważności
Zezwolenia tracą ważność, jeżeli wniosek o włączenie do krajowego katalogu jest wycofany lub odrzucony, lub jeżeli odmiana figuruje już w katalogu.
Artykuł 14
Zabezpieczenia
W drodze odstępstwa od zezwolenia wydanego zgodnie z art. 2, Państwo Członkowskie może zabronić stosowania danej odmiany na całym terytorium swojego kraju lub na jego części lub ustanowić właściwe warunki uprawy danej odmiany dla przypadków uwzględnionych pod lit. c), zgodnie z warunkami stosowania produktów będących wynikiem takiej uprawy:
a) jeżeli ustalono, że uprawa danej odmiany może być szkodliwa z punktu widzenia wpływu zdrowotnego na uprawę innych odmian lub gatunków; lub
b) jeżeli oficjalne próby upraw przeprowadzone we wnioskującym Państwie Członkowskim wykazują, że dana odmiana w żadnej części terytorium tego państwa nie daje wyników odpowiadających tym, jakie otrzymano z porównywalnej odmiany zatwierdzonej na terytorium tego Państwa Członkowskiego lub jeżeli ogólnie wiadomo, że dana odmiana nie nadaje się do uprawy w żadnej części jego terytorium ze względu na okres jej dojrzewania; lub
c) jeżeli istnieją uzasadnione powody do przypuszczeń, iż dana odmiana stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego.
Artykuł 15
Obowiązki sprawozdawcze
1.
Państwo Członkowskie, które wydało zezwolenie, może wymagać, aby upoważniona osoba składała sprawozdanie dotyczące:
a) wyników przeprowadzonych prób i analiz w przedsiębiorstwach rolnych w celu zebrania informacji dotyczących uprawy i wykorzystania odmiany;
b) ilości materiału siewnego wprowadzonego do obrotu podczas dozwolonego okresu oraz Państwa Członkowskiego, dla którego materiał siewny był przeznaczony.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. b), mają charakter poufny.
Artykuł 16
Kontrola zachowania odmiany
Państwo Członkowskie udzielające zezwolenia może przeprowadzić kontrolę zachowania odmiany.
Jeżeli zachowanie odmiany ma miejsce w Państwie Członkowskim innym niż państwo udzielające zezwolenia, Państwa Członkowskie służą sobie pomocą administracyjną w związku z koniecznymi kontrolami.
Państwo Członkowskie może zgodzić się na zachowanie odmiany w państwie trzecim, pod warunkiem że zadecyduje się, zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/53/WE, że przeprowadzone w państwie trzecim kontrole praktyk stosowanych przy zachowaniu odmian są tak samo pewne, jak kontrole przeprowadzone w Państwach Członkowskich.
Artykuł 17
Zgłoszenie
Państwa Członkowskie informują siebie nawzajem i Komisję o:
a) wniosku, zaraz po jego otrzymaniu, lub o odrzuceniu wniosku o zezwolenie; oraz
b) przyznaniu, przedłużeniu, cofnięciu lub wycofaniu zezwolenia.
Artykuł 18
Wymiana informacji
Państwa Członkowskie używają komputerowych systemów wymiany informacji w celu ułatwienia wymiany informacji w zakresie wniosków o włączenie odmiany do krajowego katalogu oraz zezwoleń na materiał siewny odmian jeszcze niewłączonych do katalogu.
Artykuł 19
Publikacja listy odmian
Komisja może opublikować na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie listę odmian, które zostały zatwierdzone.
ROZDZIAŁ III
Gatunki warzyw
Artykuł 20
Zezwolenie
1.
W przypadku gatunków warzyw, objętych dyrektywą 2002/55/WE, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom mającym siedzibę na ich terytorium na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której co najmniej w jednym Państwie Członkowskim złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków warzyw ("krajowego katalogu"), i dla której przedstawiono szczegółowe informacje techniczne, o ile spełnione są postanowienia art. 21–37 niniejszej decyzji.
2.
Jeżeli zezwolenie wydano zgodnie z niniejszą decyzją, Państwa Członkowskie zapewnią, aby posiadacz zezwolenia przestrzegał warunków lub ograniczeń wynikających z takiego zezwolenia.
Artykuł 21
Wniosek
1.
O zezwolenie może wystąpić osoba, która należycie złożyła wniosek o włączenie danej odmiany do katalogu krajowego w co najmniej jednym Państwie Członkowskim (dalej zwana "wnioskodawcą"; "wnioskodawca" oznacza również przedstawiciela takiej osoby, pod warunkiem że został on urzędowo wyznaczony).
2.
Wnioskodawca powinien przedstawić następujące informacje:
a) opis odmiany;
b) zachowanie odmiany.
Artykuł 22
Przedmiot
Zezwolenie przyznawane jest jedynie w celu zdobywania praktycznej wiedzy podczas uprawy.
Artykuł 23
Warunki techniczne
Materiał siewny warzyw odpowiada warunkom określonym w załączniku II do dyrektywy 2002/55/WE.
Artykuł 24
Badanie
1.
Materiał siewny warzyw poddawany jest urzędowej kontroli a posteriori mającej na celu ocenę, czy spełnia on warunki odnoszące się do tożsamości odmianowej i czystości odmianowej na podstawie opisu dostarczonego przez wnioskodawcę lub tymczasowego opisu odmiany opierającego się na wynikach urzędowego badania pod względem odrębności, trwałości i wyrównania, zgodnie z art. 7 dyrektywy 2002/55/WE.
2.
Próbki pobiera się z partii jednorodnych.
3.
Maksymalna masa partii i minimalna masa próbki są podane w załączniku III do dyrektywy 2002/55/WE.
Artykuł 25
Genetycznie zmodyfikowane odmiany
W przypadku materiału zmodyfikowanego genetycznie zezwolenie może być wydane jedynie wówczas, gdy zostały przyjęte właściwe środki mające na celu zapobieganie niekorzystnym skutkom dla zdrowia ludzi i zagrożeniom środowiska naturalnego.
Materiał zmodyfikowany genetycznie musi być zatwierdzony bądź na mocy dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8], bądź na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 26
Dostawca
Osoby odpowiedzialne za umieszczanie etykiet, nadruków lub pieczęci na opakowaniach:
a) informują Państwa Członkowskie o datach rozpoczęcia i zakończenia swojej działalności;
b) prowadzą rejestr wszystkich partii materiału siewnego i przez okres nie krótszy niż trzy lata udostępniają je Państwom Członkowskim;
c) pobierają próbki z każdej partii przeznaczonej do obrotu i udostępniają je Państwom Członkowskim przez okres nie krótszy niż dwa lata.
Działania wymienione w lit. b) i c) podlegają urzędowym wyrywkowym kontrolom.
Artykuł 27
Opakowania i plombowanie
Materiał siewny może być wprowadzony do obrotu jedynie w zamkniętych opakowaniach posiadających plomby.
Opakowania materiału siewnego są zamykane w taki sposób, aby nie można było ich otworzyć bez uszkodzenia systemu plombującego lub pozostawienia śladu próby uszkodzenia etykiety urzędowej, o której mowa w art. 28, bądź opakowania.
Artykuł 28
Oznakowanie
1.
Opakowania materiału siewnego są oznakowane etykietą dostawcy, nadrukiem lub pieczęcią w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
2.
Etykieta wymieniona w ust. 1 zawiera następujące informacje:
a) numer referencyjny partii;
b) miesiąc i rok zaplombowania;
c) gatunek;
d) nazwa odmiany, pod którą materiał siewny jest wprowadzony do obrotu (oznaczenie hodowcy, proponowana nazwa lub nazwa zatwierdzona) oraz numer oficjalnego wniosku o włączenie odmiany, jeżeli taki istnieje;
e) wskazanie "odmiana jeszcze niewłączona oficjalnie ";
f) wskazanie, jeżeli ma to zastosowanie, "odmiana genetycznie zmodyfikowana";
g) deklarowana masa netto lub brutto, deklarowana ilość czystego materiału siewnego lub, jeśli ma to zastosowanie, kłębków;
h) w przypadku wskazania wagi i wykorzystania pestycydów granulowanych, zapraw nasiennych lub innych dodatków stałych, charakter dodatku oraz przybliżony stosunek wagi czystego materiału siewnego lub, jeśli ma to zastosowanie, kłębków do wagi całkowitej.
3.
Etykieta, o której mowa w ust. 1, jest koloru pomarańczowego.
Artykuł 29
Zabiegi chemiczne
Wszelkie przeprowadzane zabiegi chemiczne odnotowywane są na etykiecie urzędowej, zgodnie z art. 28, oraz na opakowaniu lub wewnątrz niego.
Artykuł 30
Okres ważności
Bez uszczerbku dla art. 32 i 33, okres ważności zezwoleń wydawanych zgodnie z przepisami niniejszej decyzji nie przekracza jednego roku i jest odnawialny zgodnie z art. 31.
Artykuł 31
Przedłużanie ważności zezwoleń
1.
Bez uszczerbku dla art. 32 i 33, zezwolenia, o których mowa w art. 20, przedłużane są maksymalnie dwukrotnie na okres nieprzekraczający jednego roku.
2.
Do wniosków załącza się następujące dokumenty:
a) odniesienie do oryginalnego zezwolenia;
b) wszelkie dostępne informacje uzupełniające informacje już dostarczone dotyczące opisu, zachowania odmiany i/lub praktycznej wiedzy zdobytej podczas uprawy odmiany, będące przedmiotem oryginalnego zezwolenia;
c) dowody na to, iż ocenianie danej odmiany pod kątem włączenia do katalogu nadal jest w toku, jeśli Państwo Członkowskie nie ma możliwości uzyskania tych informacji w inny sposób.
Artykuł 32
Utrata ważności
Zezwolenia tracą ważność, jeżeli wniosek o włączenie do krajowego katalogu zostaje wycofany lub odrzucony, lub jeżeli odmiana zostaje włączona do katalogu.
Artykuł 33
Zabezpieczenia
W drodze odstępstwa od zezwolenia wydanego zgodnie z art. 20a, Państwo Członkowskie może zabronić stosowania danej odmiany na całym terytorium swojego kraju lub na jego części lub ustanowić właściwe warunki uprawy danej odmiany dla przypadków uwzględnionych pod lit. b), zgodnie z warunkami stosowania produktów będących wynikiem takiej uprawy:
a) jeżeli ustalono, że uprawa danej odmiany może być szkodliwa z punktu widzenia wpływu zdrowotnego na uprawę innych odmian lub gatunków, lub
b) jeżeli istnieją uzasadnione powody do przypuszczeń, iż dana odmiana stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego.
Artykuł 34
Obowiązki sprawozdawcze
1.
Państwo Członkowskie, które wydało zezwolenie, może wymagać, aby upoważniona osoba składała sprawozdanie dotyczące:
a) praktycznej wiedzy zdobytej podczas uprawy;
b) ilości materiału siewnego wprowadzonego do obrotu podczas dozwolonego okresu oraz Państwa Członkowskiego, dla którego materiał siewny był przeznaczony.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. b), mają charakter poufny.
Artykuł 35
Kontrola zachowania odmiany
Państwo Członkowskie udzielające zezwolenia może przeprowadzić kontrolę zachowania odmiany.
Jeżeli zachowanie odmiany ma miejsce w Państwie Członkowskim innym niż państwo udzielające zezwolenia, Państwa Członkowskie służą sobie pomocą administracyjną w związku z koniecznymi kontrolami.
Państwo Członkowskie może zgodzić się na zachowanie odmiany w państwie trzecim, pod warunkiem że zadecyduje się, zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/55/WE, że przeprowadzone w państwie trzecim kontrole praktyk stosowanych przy zachowaniu odmian są tak samo pewne, jak kontrole przeprowadzone w Państwach Członkowskich.
Artykuł 36
Zgłoszenie
Państwa Członkowskie informują siebie nawzajem i Komisję o:
a) wniosku, zaraz po jego otrzymaniu, lub o odrzuceniu wniosku o zezwolenie; oraz
b) przyznaniu, przedłużeniu, cofnięciu lub wycofaniu zezwolenia.
Artykuł 37
Wymiana informacji
Państwa Członkowskie używają komputerowych systemów wymiany informacji w celu ułatwienia wymiany informacji w zakresie wniosków o włączenie odmiany do krajowego katalogu oraz zezwoleń na materiał siewny odmian jeszcze niewłączonych do katalogu.
Artykuł 38
Publikacja listy odmian
Komisja może opublikować na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie listę odmian, które zostały zatwierdzone.
ROZDZIAŁ IV
Artykuł 39
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/843/WPZiB
z dnia 26 lipca 2004 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na swoim posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do otwarcia negocjacji zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) W następstwie upoważnienia do otwarcia negocjacji, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/ Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Królestwem Norwegii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowa powinna być zatwierdzona.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2004 r.
ustanawiająca wzór formularza wniosku o pomoc prawną zgodnie z dyrektywą Rady 2003/8/WE w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimum wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4285)
(2004/844/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. mającą na celu usprawnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimum wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem Doradczym powołanym na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy 2003/8/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2003/8/WE stanowi, że Komisja ma obowiązek opracować standardowy formularz wniosku o pomoc prawną oraz sposób przekazywania omawianych wniosków.
(2) Standardowy sposób przekazywania wniosków o pomoc prawną pomiędzy organami sądowymi Państw Członkowskich został ustalony decyzją Komisji K(2003) 1829 [2].
(3) Standardowy formularz wniosku o pomoc prawną jako taki zostanie opracowany najpóźniej do dnia 30 listopada 2004 r. na mocy art. 16 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/8/WE.
Formularz ten powinien zatem zostać ustanowiony niniejszą decyzją.
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, która nie jest związana postanowieniami dyrektywy 2003/8/WE, nie jest związana niniejszą decyzją ani nie podlega jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Standardowy formularz składania wniosku o pomoc prawną zgodnie z dyrektywą 2003/8/WE określa Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 listopada 2004 r.
zatwierdzająca wprowadzenia na rynek napojów na bazie mleka z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4289)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2004/845/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 września 2000 r. firma Novartis (obecnie Forbes Medi-Tech Inc.) skierowała wniosek do właściwych władz Belgii o wprowadzenie na rynek napojów na bazie mleka z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności.
(2) W dniu 30 marca 2001 r. właściwe władze Beligii wydały sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wniosku.
(3) W sprawozdaniu dotyczącym wstępnej oceny właściwy organ Beligii powołany do oceny żywności stwierdził, że wymagana jest dodatkowa ocena.
(4) W dniu 27 kwietnia 2001 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) stwierdził w swojej opinii z dnia 26 września 2002 r. dotyczącej "Ogólnego stanowiska wobec prawdopodobieństwa występowania długoterminowych skutków spożycia podwyższonych ilości filosteroli pochodzących z różnych źródeł żywieniowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skutki β-karoten", że nie zaobserwowano żadnych dodatkowych korzyści ze spożywania ilości większych niż 3 g na dzień oraz iż ilości większe mogą wywołać skutki niepożądane.
Rozsądne jest zatem spożywanie sterolu roślinnego w ilościach nieprzekraczających 3 gna dzień. Ponadto Panel ds. Produktów Dietetycznych, Żywienia i Alergii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w swojej opinii z dnia 25 listopada 2003 r. "w sprawie prośby Komisji w związku z wnioskiem dotyczącym nowej żywności, przedłożonym przez firmę Forbes Medi-Tech, o zatwierdzenie napojów na bazie mleka zawierających storole roślinne", zgadzając się z wnioskami SCF wyrażonymi w opinii na temat udzielania zezwoleń na dopuszczanie różnej żywności wzbogaconej w sterole roślinne, doszedł do wniosku, że dodanie fitosteroli jest bezpieczne pod warunkiem, że dzienne spożycie nie przekracza 3 g.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 [2] w sprawie oznakowania żywności i składników żywności z dodatkiem estrów fitosterolowych zapewnia konsumentowi konieczne informacje, których znajomość umożliwia zapobieganie nadmiernemu spożyciu dodatkowych fitosteroli/fitostanoli.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Żywność i składniki żywności, opisane w załączniku 1, z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli, określonych w załączniku 2, dalej zwane produktami, mogą zostać wprowadzone na rynek Wspólnoty.
Artykuł 2
Forma produktów powinna umożliwić podzielenie ich w łatwy sposób na porcje zawierające maksymalnie 3 g dodatku fitosteroli/fitostanoli (w przypadku jednej porcji na dzień) lub maksymalnie 1 g (w przypadku trzech porcji na dzień).
Ilość fitosteroli/fitostanoli dodana do pojemnika z napojami nie powinna przekroczyć 3 g.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do firmy Forbes Medi-Tech Inc.
750 West Pender Street, Vancouver B.C. V6C 2T8, Kanada.
Decyzja nr 846/2004/we Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady 2000/821/WE w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2005)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ:
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2000/821/WE [4] Rada ustanowiła program MEDIA Plus, działający od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., który wspiera rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych.
(2) Istotne jest zapewnienie ciągłości wspólnotowej polityki wspierania europejskiego sektora audiowizualnego uwzględniając cele stojące przed Wspólnotą na mocy art. 157 Traktatu.
(3) Istotne jest również, by Komisja przedstawiła pełne i szczegółowe sprawozdanie oceniające program MEDIA Plus nie później niż do 31 grudnia 2005 r., tak by władze ustawodawcze mogły rozważyć propozycje dotyczące nowego programu MEDIA Plus, którego rozpoczęcie planowane jest na 2007 r., oraz by władze budżetowe mogły oszacować potrzebę nowych ram finansowych.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/821/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 "31 grudnia 2005 r." zastępuje się "31 grudnia 2006 r.";
2) w art. 5 ust. 2 kwotę referencyjną 350 milionów EUR zastępuje się kwotą 453, 60 milionów EUR, włącznie z dostosowaniem uwzględniającym rozszerzenie w następstwie rewizji perspektywy finansowej.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 25 października 2004 r.
w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych przepisów Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
(2004/849/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 24 i 38,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy upoważnienia udzielonego Prezydencji dnia 17 czerwca 2002 r., przy pomocy Komisji, negocjacje z władzami szwajcarskimi dotyczące włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen zostały zakończone.
(2) Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie wskazane jest podpisanie umowy, która została parafowana dnia 25 czerwca 2004 r.
(3) Umowa przewiduje tymczasowe stosowanie niektórych przepisów.
Przepisy te należy stosować tymczasowo w oczekiwaniu na wejście w życie umowy.
(4) Odnośnie do rozwoju dorobku Schengen, objętego tytułem VI Traktatu o Unii Europejskiej, wskazane jest stosowanie przepisów decyzji Rady 1999/437/WE w sprawie niektórych warunków stosowania Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [1], mutatis mutandis w stosunkach ze Szwajcarią od dnia podpisania umowy.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Zjednoczonego Królestwa zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [2].
(6) Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla stanowiska Irlandii zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącym załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia, podpisanie Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, oraz związanych z nią dokumentów obejmujących akt końcowy, umowę w formie wymiany listów dotyczącą komitetów, wspierających Komisję Europejską w wykonywaniu jej kompetencji wykonawczych, oraz wspólną deklarację w sprawie wspólnych obrad.
Teksty umowy oraz dokumentów powiązanych są załączone do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej(-ych) do podpisania umowy i dokumentów powiązanych w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja ma zastosowanie w obszarach objętych przepisami wymienionymi w załącznikach A i B do Umowy oraz do ich późniejszych zmian w zakresie, w jakim przepisy te mają lub, zgodnie z decyzją 1999/436/WE [5], ustalono, że mają podstawę prawną w Traktacie o Unii Europejskiej.
Artykuł 4
1.
Przepisy art. 1–4 decyzji Rady 1999/437/WE stosują się w ten sam sposób do włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, objętego tytułem VI Traktatu o Unii Europejskiej.
2.
Zanim delegacje reprezentujące członków Rady wezmą udział w decyzji komitetu mieszanego, utworzonego na mocy umowy, zgodnie z art. 7 ust. 4–5 i art. 10 tej umowy, zbierają w ramach Rady w celu ustalenia czy wspólne stanowisko może zostać przyjęte.
Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4553)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/850/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/308/WE [2] ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych hodowli ryb, znajdujących się w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(2) Austria, Niemcy, Włochy i Hiszpania przedłożyły uzasadnienia dla nadania hodowli ryb w niektórych gospodarstwach na ich terytorium statusu hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej w odniesieniu do VHS i IHN.
Przedstawiona dokumentacja wskazuje, że spełniają one wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym hodowle kwalifikują się do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonych w strefie niezatwierdzonej i powinny zostać dodane do wykazu hodowli zatwierdzonych.
(3) Włochy podały do wiadomości informację o przypadkach występowania VHS w strefie lądowej uprzednio uważanej za wolną od choroby.
Strefa ta przestała zatem spełniać wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym status strefy zatwierdzonej dla strefy lądowej w odniesieniu do VHS powinien zostać odwołany.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/308/WE.
(5) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) Załącznik II zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4775)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/851/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 2004/122/WE [3] Komisja przyjęła środki ochronne w odniesieniu do influenzy w niektórych krajach azjatyckich, a mianowicie w Kambodży, Indonezji, Japonii, Laosie, Pakistanie, Chińskiej Republice Ludowej, włącznie z terytorium Hongkongu, Korei Południowej, Tajlandii oraz w Wietnamie.
(2) W dniu 19 sierpnia 2004 r. Malezja zgłosiła wybuch influenzy drobiu. W związku z tym Komisja przyjęła decyzję 2004/606/WE zmieniającą po raz drugi decyzję 2004/122/WE w celu zastosowania środków ochronnych również w odniesieniu do Malezji.
(3) Biorąc pod uwagę sytuację choroby w większości państw regionu, zwłaszcza w odniesieniu do ciągle pojawiających się ognisk influenzy drobiu w Malezji, Tajlandii, Wietnamie, Chińskiej Republice Ludowej i w Indonezji, istnieje konieczność dalszego przedłużenia obowiązywania obecnych środków ochronnych.
(4) Obecnie brak jest doniesień z niektórych państw o kolejnych ogniskach choroby. Dlatego też status tych państw w odniesieniu do influenzy drobiu należy zweryfikować do grudnia 2004 r.
(5) Malezja (półwysep zachodni) figuruje w wykazie znajdującym się w decyzji Komisji 94/85/WE [4] i w związku z tym należy ograniczyć przywóz jaj przeznaczonych do spożycia, nieobrobionych trofeów myśliwskich, surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu pochodzące z tego regionu Malezji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/122/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 po słowach "Korei Południowej" dodaje się słowa "i Malezji";
2) w art. 7 datę " 15 grudnia 2004 r." zastępuje się datą " 31 marca 2005 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
zezwalająca Republice Francuskiej i Republice Włoskiej na zastosowanie środków stanowiących odstępstwo od art. 3 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/853/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów powyższej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikania opodatkowania.
(2) We wniosku przedłożonym Komisji i zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 24 marca 2004 r. rządy Francji i Włoch występują o pozwolenie na odstępstwo od stosowania art. 3 dyrektywy 77/388/EWG.
(3) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja poinformowała listem z dnia 1 czerwca 2004 r. pozostałe Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez rząd Francji i Włoch, a listem z dnia 3 czerwca 2004 r. zawiadomiła Republikę Francuską i Republikę Włoską, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Pomiędzy Francją i Włochami przebiegają dwa tunele: Mont Blanc (Monte Bianco) i Fréjus.
Granica pomiędzy tymi dwoma Państwami przebiega w tunelu, ale pobieranie w nim opłat byłoby niepraktyczne.
Artykuł 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/388/EWG stanowi, że: "… "terytorium Państwa Członkowskiego" oznacza terytorium kraju określone w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego …".
Z tego względu, zgodnie z obecnymi zasadami, opłata podlegająca opodatkowaniu powinna być uzależniona od długości tunelu należącego do każdego Państwa.
Ze względu na koszt i uciążliwość umieszczenia punktu poboru opłat w każdym końcu tunelu przez obydwa Państwa Członkowskie w celu pobierania ich części opłat, opłaty pobierane są w całości przy wjeździe do tunelu.
Każdy przejazd przez tunel powinien podlegać dwóm opłatom i dwóm różnym stawkom VAT: jednej na obszarze Francji i jednej na obszarze Włoch.
Ponadto opłata podlegająca opodatkowaniu i VAT powinny następnie zostać podzielone pomiędzy te dwa Państwa Członkowskie.
VAT jest dodatkowym czynnikiem komplikującym już skomplikowany mechanizm rekompensaty finansowej wynikający z dzielenia się kosztami zarządzania tunelu.
(5) Celem odstępstwa, o które wystąpiły Francja i Włochy jest uzyskanie pozwolenia na odstępstwo od stosowania art. 3 dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do tunelu Mont Blanc (Monte Bianco) i tunelu Fréjus.
(6) W przypadku obydwu tuneli obydwa Państwa chcą uznać całą długość autostrady biegnącej przez tunel za obszar Państwa, z którego rozpoczyna się przejazd przez ten tunel.
W wyniku tego francuski punkt poboru opłat nałoży francuski VAT na całą opłatę za wszystkie przejazdy zaczynające się po stronie francuskiej.
Ten sam mechanizm zostanie zastosowany przez punkt włoski w przypadku wszystkich przejazdów zaczynających się po stronie włoskiej.
(7) Niniejsze odstępstwo odnosi się tylko do poboru opłat i stosowane jest w celu uproszczenia sposobu, w który kalkuluje i rozlicza się VAT.
Nie ma ono wpływu na obszar Włoch i Francji objęty VAT w przypadku innych świadczeń.
(8) Proponowany środek ma na celu rozwiązanie problemów przedstawionych powyżej przez uproszczenie procedur płacenia podatku i ma naturę techniczną.
Nie narusza zasobów własnych Komisji pochodzących z VAT ani nie wpływa na wysokość podatku należną w ostatnim etapie konsumpcji.
(9) Ze względu na istotę rozważanej sprawy, mającej na celu określenie obszaru VAT, który nie powinien ulec zmianie, odstępstwo powinno zostać przyznane na czas nieokreślony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 dyrektywy 77/388/EWG, Francja i Włochy zostają niniejszym upoważnione do uznania autostrady biegnącej wewnątrz tuneli Mont Blanc (Monte Bianco) i Fréjus, na całej jej długości, za część obszaru tego Państwa Członkowskiego, na terenie którego rozpoczyna się przejazd autostradą.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się wyłącznie w przypadku opłat pobieranych w tunelach.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej i Republiki Włoskiej.
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2001/865/WE zezwalającą Królestwu Hiszpanii na stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 szóstej dyrektywy (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/854/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2001/865/WE [2] Rada zezwoliła Królestwu Hiszpanii, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, na włączenie do podstawy opodatkowania dostaw towarów lub usług, wartości złota użytego przez dostawcę i dostarczonego przez odbiorcę, w przypadku gdy dostawa złota do odbiorcy jest wyłączona od podatku zgodnie z art. 26 lit. b dyrektywy 77/388/WE.
(2) Celem tego odstępstwa było uniknięcie nadużywania wyłączenia od podatku złota na inwestycje i tym samym zapobieżenie niektórym rodzajom unikania lub uchylania się od obowiązku podatkowego.
(3) W piśmie zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 4 sierpnia 2004 r., rząd Hiszpanii wystąpił o przedłużenie obowiązywania decyzji 2001/865/WE, która wygasa dnia 31 grudnia 2004 r.
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja poinformowała pismem z dnia 9 sierpnia 2004 r. inne Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Hiszpanii.
W piśmie z dnia 10 sierpnia 2004 r. Komisja zawiadomiła Królestwo Hiszpanii, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(5) Według władz Hiszpanii odstępstwo, na które zezwala decyzja 2001/865/WE jest skuteczne w osiąganiu celów, o których mowa powyżej.
(6) Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, które przeciwdziałają unikaniu podatku VAT w związku z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje mogą zostać włączone do przyszłej propozycji dyrektywy regulującej niektóre z odstępstw na mocy tego artykułu.
(7) W związku z powyższym konieczne jest przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa udzielonego na mocy decyzji 2001/865/WE do dnia wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, obejmującej unikanie podatku VAT związanego z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje albo do dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
(8) Odstępstwo nie wywołuje negatywnego wpływu na środki własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 2001/865/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zezwolenie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, która przeciwdziała unikaniu podatku VAT związanemu z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje albo dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
zmieniająca art. 3 decyzji 98/198/WE zezwalającej Zjednoczonemu Królestwu na rozszerzenie stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 6 i 17 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/855/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia lub rozszerzenia stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od dyrektywy, o której mowa powyżej, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom unikania lub uchylania się od obowiązków podatkowych.
(2) Decyzją 95/252/WE [2] oraz decyzją 98/198/WE [3] Rada zezwoliła Zjednoczonemu Królestwu na zastosowanie odstępstwa od art. 7 i 17 dyrektywy 77/388/EWG.
(3) W piśmie zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 14 czerwca 2004 r., a następnie przesłanym do wszystkich Państw Członkowskich w dniu 7 lipca 2004 r., rząd Zjednoczonego Królestwa wystąpił o rozszerzenie zastosowania odstępstwa, o którym mowa powyżej.
(4) Obecnie istniejące odstępstwo zezwala Zjednoczonemu Królestwu na ograniczenie do 50 % prawa osoby wynajmującej lub biorącej w leasing do odliczenia podatku naliczanego od opłat za wynajem lub wzięcie w leasing samochodu pasażerskiego używanego do działalności gospodarczej, w przypadku gdy jest on również używany do celów osobistych.
Pozwala ono również Zjednoczonemu Królestwu na nietraktowanie prywatnego użytku samochodu wynajętego lub wziętego w leasing przez podatnika do celów działalności gospodarczej jako usług świadczonych za wynagrodzeniem.
Odstępstwo pozwala osobie wynajmującej lub biorącej w leasing na nieprowadzenie rejestru prywatnych przejazdów samochodami używanymi do działalności gospodarczej oraz na nierozliczanie podatku od przebiegu każdego samochodu wykonanego w celach prywatnych.
Jest zatem środkiem upraszczającym, ale również ogranicza nadużycia wynikające z niewłaściwie prowadzonego rejestru.
(5) Okoliczności prawne i faktyczne, które usprawiedliwiły udzielenie zezwolenia na zastosowanie pierwotnego odstępstwa, nie uległy więc zmianie i w dalszym ciągu są uzasadnione.
(6) W świetle wniosków Komisji w sprawie wprowadzenia zmian do dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do ograniczeń prawa do odliczenia VAT właściwe jest przedłużenie okresu zezwolenia do momentu wejścia w życie odpowiednich zmian.
Jednakże powyższe zezwolenie wygaśnie najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r., w przypadku gdy takie zmiany nie wejdą w życie do tej daty, umożliwiając dokonanie w danym momencie oceny konieczności odstępstwa w świetle dalszych dyskusji odnośnie do wniosków w Radzie.
(7) Rozszerzenie nie będzie miało wpływu na środki własne Wspólnot Europejskich należne z tytułu podatku od wartości dodanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 98/198/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejsze zezwolenie wygasa z dniem wejścia w życie przepisów wspólnotowych określających, jaki rodzaj wydatków związanych z motorowymi pojazdami kołowymi nie podlega całkowitemu odliczeniu podatku od wartości dodanej, a najpóźniej z dniem 31 grudnia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady 2000/746/WE zezwalającą Republice Francuskiej na stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/856/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust.1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2000/746/WE [2] Rada zezwoliła Republice Francji, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, na włączenie do podstawy opodatkowania dostaw towarów lub usług, wartości złota użytego przez dostawcę i dostarczonego przez odbiorcę, w przypadku gdy dostawa złota do odbiorcy jest zwolniona z opłat zgodnie z art. 26 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Celem tego odstępstwa było uniknięcie nadużywania wyłączenia z podatku złota na inwestycje i tym samym zapobieżenie niektórym rodzajom unikania obowiązków podatkowych lub uchylania się od nich.
(3) W piśmie zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 6 lipca 2004 r. rząd Francji wystąpił o przedłużenie obowiązywania decyzji 2000/746/WE, której termin upływa dnia 31 grudnia 2004 r.
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie pismem z dnia 10 sierpnia 2004 r. o wniosku wystosowanym przez rząd Francji oraz powiadomiła Republikę Francuską, że posiada wszystkie informacje niezbędne do oceny tego wniosku.
(5) Według władz Francji odstępstwo, na które zezwala decyzja 2000/746/WE, jest skuteczne w osiąganiu celów, o których mowa powyżej.
(6) Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, które przeciwdziałają unikaniu podatku VAT, związane z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje, mogą zostać włączone do przyszłego wniosku dyrektywy regulującej niektóre z odstępstw na mocy tego artykułu.
(7) W związku z powyższym konieczne jest przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa udzielonego na mocy decyzji 2000/746/WE do momentu wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, która obejmuje unikanie podatku VAT związane z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje, albo do dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
(8) Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na środki własne Wspólnoty Europejskiej pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 2000/746/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zezwolenie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, która przeciwdziała unikaniu podatku VAT związanego z wyłączeniem od podatku złota na inwestycje, albo dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 97/222/WE ustanawiającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4563)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/857/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec, kóz, trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1 i art. 16 w powiązaniu z art. 21a ust. 1 tiret pierwsze,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a) oraz ust. 3 lit. a,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/222/WE [4] ustala wykaz państw trzecich lub ich regionów, z których dopuszcza się przywóz produktów mięsnych.
(2) W celu zapewnienia przejrzystości i harmonizacji kodów niektórych procesów obróbki zgodnie z tabelami w części II i III Załącznika do decyzji 97/222/WE konieczna jest zmiana i wyjaśnienie niektórych przypisów dotyczących pochodzenia świeżego mięsa.
(3) W opisie regionalizowanych terytoriów w części I Załącznika do decyzji 97/222/WE znajdują się nieaktualne odniesienia do aktów prawnych, które zostały uchylone i zastąpione przez nowe akty.
Konieczne jest więc uaktualnienie wspomnianych odniesień.
W związku z tym należy również zmienić odpowiednie kody terytoriów i procesów obróbki w części II Załącznika do decyzji 97/222/WE.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić część I, II i IV Załącznika do decyzji 97/222/WE.
(5) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 97/222/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) część I Załącznika zastępuje się tekstem z załącznika I do niniejszej decyzji;
2) część II Załącznika zastępuje się tekstem z załącznika II do niniejszej decyzji;
3) część I
Decyzja Komisji
z dnia 15 grudnia 2004 r.
ustanawiająca agencję wykonawczą o nazwie "Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego" do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003
(2004/858/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie statusu agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi [1], w szczególności jego art. 3 ust 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 przyznaje Komisji uprawnienia dotyczące podejmowania decyzji w sprawie tworzenia agencji wykonawczych zgodnych ze statutem ogólnym ustanowionym przez wymienione rozporządzenie oraz nakładania na nie pewnych obowiązków związanych z zarządzaniem jednym lub wieloma programami wspólnotowymi; niniejsza decyzja pozostaje bez wpływu na zakres stosowania tego rozporządzenia.
(2) Stworzenie agencji wykonawczej ma na celu umożliwienie Komisji skoncentrowanie się na swoich priorytetowych działaniach i funkcjach, których nie można zlecić podmiotom zewnętrznym, jednakże bez utraty kierowania, kontroli i ostatecznej odpowiedzialności za działania, którymi zarządzają agencje wykonawcze.
(3) Zarządzanie wspólnotowym programem działań w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1786/2002/WE [2] z dnia 23 września 2002 r., ma na celu realizację projektów o charakterze technicznym, z którymi nie wiąże się podejmowanie decyzji natury politycznej i wymaga wysokiego poziomu ekspertyz techniczno-finansowych przez cały czas trwania projektu.
(4) Oddelegowanie zadań związanych z realizacją tego programu agencji wykonawczej może nastąpić poprzez jasne rozdzielenie z jednej strony, etapów programowania, które będą leżały w gestii Komisji oraz, z drugiej strony, etapów wykonywania projektów, które zostaną powierzone agencji wykonawczej.
(5) Przeprowadzona w tym celu analiza kosztów/korzyści wykazała, że utworzenie agencji wykonawczej pozwoliłoby na zwiększenie efektywności i redukcję kosztów wdrażania programu zdrowia publicznego.
Biorąc pod uwagę specyfikę tego programu, nacisk kładzie się na oddelegowanie zadań o charakterze technicznym, przy czym głównym celem jest wzmocnienie powiązań między wymienionym programem wspólnotowym a grupami ekspertów w Państwach Członkowskich.
(6) Agencja będzie również odpowiedzialna za zapewnienie wysokiego poziomu ekspertyz, służących celom określonym przez Komisję oraz pozostających pod jej kontrolą.
Do zadań agencji będzie również należała optymalizacja realizacji programu, poprzez ułatwianie rekrutacji personelu wyspecjalizowanego w dziedzinie zdrowia publicznego.
(7) Oprócz realizacji długoterminowych zadań, agencja będzie miała za zadanie zapewnienie większej elastyczności we wdrażaniu programu.
Roczny program pracy agencji pozwoli na zapewnienie jej wsparcia przy realizacji rocznych priorytetów w ramach wdrażania programu zdrowia publicznego, zaplanowanych i zatwierdzonych przez Komisję po konsultacji z komitetem ds. programu.
(8) Zarządzanie oparte na wynikach uzyskanych przez agencję wraz z wprowadzeniem niezbędnych procedur i systemów do celów kontroli i koordynacji pozwoli na uproszczenie sposobu wdrażania programu przez służby Komisji.
Służby Komisji będą mogły wykorzystywać wyniki technicznych prac prowadzonych przez agencję, równolegle podejmując odpowiednie działania, które zakładają oceny natury politycznej.
Służby Komisji będą również podejmowały te działania związane z wdrażaniem programu, których powierzenie agencji nie wydaje się stosowne.
(9) Współpraca pomiędzy agencją i służbami Komisji oraz wykonywanie zadań związanych z rozpowszechnianiem informacji i wspieraniem sieci informacyjnych, powinna przyczynić się do lepszej widoczności działalności wspólnotowej w dziedzinie zdrowia publicznego.
(10) Środki przewidziane przez niniejszą decyzję są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Utworzenie agencji
1.
Niniejszym tworzy się agencję wykonawczą do zarządzania wspólnotowym programem działań w dziedzinie zdrowia publicznego (zwaną dalej "agencją"), której status określony jest rozporządzeniem (WE) nr 58/2003.
2.
Nazwą agencji jest "Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego".
Artykuł 2
Umiejscowienie
Siedzibą agencji jest Luksemburg.
Artykuł 3
Okres działalności
Agencja powołana jest na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2010 r.
Artykuł 4
Cele i zadania
1.
W ramach wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1786/2002/WE [3] z dnia 23 września 2002 r. (zwaną dalej "decyzją ramową"), agencji powierza się wykonywanie zadań związanych ze wspólnotowym wsparciem w ramach tego programu, z wyłączeniem dokonywania oceny programu, monitoringu ustawodawstwa i wszelkich innych działań, które leżą w wyłącznej kompetencji Komisji.
W szczególności powierza jej się następujące zadania:
a) zarządzanie wszystkimi etapami realizacji programu zdrowia publicznego w powiązaniu z poszczególnymi projektami na podstawie decyzji 1786/2002/WE i planu działania przewidzianego w tej decyzji i przyjętego przez Komisję, oraz dokonywanie niezbędnych kontroli, przyjmując odpowiednie decyzje na podstawie aktu Komisji o przekazania uprawnień;
b) przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych po stronie przychodów i rozchodów oraz wykonywanie, na podstawie delegacji Komisji, wszelkich operacji niezbędnych do zarządzania programem zdrowia publicznego, a zwłaszcza operacji związanych z przyznawaniem dotacji i rynków;
c) zapewnianie wsparcia logistycznego, naukowego i technicznego, w szczególności poprzez organizację zebrań technicznych (zarządzanie eksperckimi grupami roboczymi), badań przygotowawczych, seminariów i konferencji.
2.
Decyzja o przekazaniu uprawnień szczegółowo określa zadania, których wykonywanie powierzone jest agencji.
Decyzję tę przekazuje się w celach informacyjnych Komitetowi ds. Agencji Wykonawczych.
Artykuł 5
Struktura organizacyjna
1.
Agencją zarządzają komitet sterujący oraz dyrektor, wyznaczani przez Komisję.
2.
Członkowie komitetu sterującego mianowani są na 2 lata.
3.
Dyrektor agencji mianowany jest na 4 lata.
Artykuł 6
Dotacja
Agencja otrzymuje dotację ujętą w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich, która jest pobierana ze środków finansowych przeznaczonych na program zdrowia publicznego.
Artykuł 7
Kontrola i sprawozdanie z wykonania
Agencja podlega kontroli Komisji i musi regularnie przedstawiać sprawozdania z wykonania programów, które są jej powierzone, zgodnie z trybem i częstotliwością określonymi w akcie o przekazaniu uprawnień.
Artykuł 8
Wykonywanie budżetu operacyjnego
Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z postanowieniami typowego rozporządzenia finansowego [4].
Decyzja Rady
z dnia 25 października 2004 r.
w sprawie zawarcia Umowy w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii, odnośnie Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/859/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z pierwszym zdaniem akapit pierwszy art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Protokół 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], z jednej strony, i Protokół 3 do Umowy EOG, zmienionej decyzją nr 140/2001 Wspólnego Komitetu EOG [2], z drugiej strony, określają porozumienia handlowe w sprawie niektórych produktów rolnych i niektórych przetworzonych produktów rolnych między Umawiającymi się Stronami.
2) W chwili przyjęcia decyzji nr 140/2001, WE i Norwegia złożyły wspólną deklarację oświadczając, że nierolne składniki ceł na produkty wymienione w Tabeli I Protokołu 3 należy zlikwidować.
Na takiej podstawie, rozmowy między Komisją a przedstawicielami Norwegii zakończono w dniu 11 marca 2004 roku.
Nowe koncesje taryfowe zostaną wprowadzone w życie decyzją Wspólnego Komitetu EOG, zmieniającą Protokół 3 do Umowy EOG.
3) Wynegocjowano również Umowę w drodze wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii, odnośnie Protokołu 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, w celu uwzględnienia wyników tych rozmów.
4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/EWG z dnia 28 czerwca 1999 roku, określającą procedury realizacji uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
5) Umowę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Umowę w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie Protokołu nr 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania wiążącej Wspólnotę Umowy.
Artykuł 3
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet zarządzający do spraw kwestii horyzontalnych w zakresie handlu przetworzonymi produktami rolnymi, o których mowa w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [4], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Decyzja Rady
z dnia 25 października 2004 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
(2004/860/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62, art. 63 ust. 3 akapit pierwszy, art. 66 i 95 oraz w związku z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy upoważnienia udzielonego Komisji dnia 17 czerwca 2002 r. negocjacje z władzami szwajcarskimi dotyczące włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen zostały zakończone.
(2) Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie wskazane jest podpisanie umowy, która została parafowana dnia 25 czerwca 2004 r.
(3) Umowa przewiduje tymczasowe stosowanie niektórych przepisów.
Przepisy te należy stosować tymczasowo w oczekiwaniu na wejście w życie umowy.
(4) Odnośnie do rozwoju dorobku Schengen, objętego Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, wskazane jest stosowanie decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [1], mutatis mutandis w stosunkach ze Szwajcarią od dnia podpisania umowy,
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącym załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [2].
(6) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Irlandii, zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącym załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [3].
(7) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Danii, zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia, podpisanie w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz związanych z nią dokumentów, obejmujących akt końcowy, umowę w formie wymiany listów dotyczącą komitetów, które wspierają Komisję Europejską w wykonywaniu jej kompetencji wykonawczych, oraz wspólną deklarację w sprawie wspólnych obrad komitetów mieszanych.
Teksty umowy oraz dokumentów powiązanych są załączone do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby/osób upoważnionej/upoważnionych do podpisania umowy i dokumentów powiązanych w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja ma zastosowanie w obszarach objętych przepisami wymienionymi w załącznikach A i B do umowy oraz do ich późniejszych zmian w zakresie, w jakim przepisy te mają lub, zgodnie z decyzją 1999/436/WE [5], ustalono, że mają podstawę prawną w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Artykuł 4
1.
Przepisy art. 1–4 decyzji Rady 1999/437 stosują się w ten sam sposób do włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, który objęty jest Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
2.
Zanim delegacje reprezentujące członków Rady wezmą udział w decyzji komitetu mieszanego, utworzonego na mocy umowy, zgodnie z jej art. 7 ust. 4–5 i art. 10, zbierają się w ramach Rady w celu ustalenia, czy wspólne stanowisko może zostać przyjęte.
Artykuł 5
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady 2002/883/WE w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Bośni i Hercegowinie
(2004/861/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/883/WE z dnia 5 listopada zapewniająca dalszą pomoc makrofinansową Bośni i Hercegowinie [3] obejmuje składnik pożyczkowy w maksymalnej wysokości 20 milionów EUR oraz składnik dotacyjny w maksymalnej wysokości 40 milionów EUR.
(2) Ze względu na opóźnienia w realizacji wymaganych reform politycznych uzgodnionych między Komisją Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotychczas mogła być zwolniona tylko pierwsza transza (15 milionów EUR) i druga transza (20 milionów EUR).
Trzecia i ostatnia transza w wysokości do 25 milionów EUR pozostaje nadal niezrealizowana.
(3) Bośnia i Hercegowina zobowiązała się kontynuować drogę stabilizacji ekonomicznej i reform.
Po pomyślnym wypełnieniu poprzedniej umowy o kredycie stand-by w lutym 2004 r. toczyły się negocjacje nad nowym programem wspieranym przez MFW.
(4) Kraj nadal wymaga zewnętrznego wsparcia finansowego oprócz tego, które może być udzielone przez międzynarodowe instytucje finansowe.
(5) Decyzja 2002/882/WE powinna zostać zmieniona, aby umożliwić zaciąganie zobowiązań i dokonywanie płatności w odniesieniu do funduszy dotacyjnych oraz wypłatę pożyczek po dniu 9 listopada 2004 r.
(6) Traktat nie daje dla przyjęcia tej decyzji innych uprawnień niż te, które są określone w art. 308.
(7) Po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 6 akapit drugi decyzji 2002/883/WE przyjmuje następujące brzmienie:
"Stosuje się od 8 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.".
Decyzja Rady
z dnia 7 grudnia 2004 r.
w sprawie pomocy makrofinansowej dla Serbii i Czarnogóry i zmieniającej decyzję 2002/882/WE, udzielającą dalszej pomocy makrofinansowej Federalnej Republice Jugosławii
(2004/862/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/882/WE z dnia 5 listopada 2002 r. przewidująca dalszą makroekonomiczną pomoc finansową na rzecz Federalnej Republiki Jugosławii [3] ma na celu zapewnienie sytuacji zrównoważonego bilansu płatniczego i wzmocnienia pozycji kraju w zakresie rezerw.
(2) W latach 2002 i 2003 wypłacone zostały dwie transze tej pomocy na łączną sumę 105 milionów EUR.
Z powodu opóźnień w realizacji uzgodnionych środków strukturalnych realizacja trzeciej transzy (25 milionów EUR) pozostaje nadal zaległa.
Zasady i warunki polityki dla dodatkowej sumy 70 milionów EUR postanowionej w 2003 r. pozostają do negocjacji i uzgodnienia.
(3) Władze Serbii i Czarnogóry czują się zobowiązane do przeprowadzenia reformy gospodarczej i stabilizacji w ramach obecnego programu MFW, o czym świadczą zachęcające sygnały w postaci ożywienia reform strukturalnych.
(4) Kraj nadal potrzebuje zewnętrznego wsparcia finansowego ponad to, co może być dostarczone przez międzynarodowe instytucje finansowe.
(5) Decyzja 2002/882/WE powinna zostać zmieniona, aby umożliwić zaciąganie zobowiązań i dokonywanie płatności w odniesieniu do funduszy dotacyjnych oraz wypłatę pożyczek po dniu 9 listopada 2004 r.
(6) Traktat nie daje dla przyjęcia tej decyzji innych uprawnień niż te, które są określone w art. 308.
(7) Po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 6 akapit drugi decyzji 2002/882/WE przyjmuje następujące brzmienie:
"Stosuje się od 8 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2006 r.".
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2004 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania TSE na rok 2005 niektórych Państw Członkowskich oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4603)
(2004/863/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie i monitorowanie niektórych chorób zwierząt.
(2) Większość Państw Członkowskich przedłożyła Komisji programy zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE).
(3) Po weryfikacji programy zwalczania i monitorowania TSE przedłożone przez Państwa Członkowskie zostały uznane za zgodne z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [2].
(4) Programy te znajdują się na priorytetowym wykazie programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE, kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w roku 2005, który to wykaz został ustanowiony decyzją Komisji 2004/696/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. [3].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i eliminacji pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia [4], przewiduje roczne programy zwalczania i monitorowania TSE u bydła, owiec i kóz.
(6) Biorąc pod uwagę znaczenie, jakie ma zwalczanie i monitorowanie TSE dla osiągnięcia celów wspólnotowych w dziedzinie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, właściwe jest refundowanie 100 % kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie na wykonanie szybkich testów, do wysokości maksymalnej kwoty za test i za program monitorowania TSE.
(7) Z tego samego względu właściwe jest refundowanie 100 % kosztów laboratoryjnych poniesionych przez Państwa Członkowskie na wykonanie badań genetycznych do wysokości maksymalnej za test i za program zwalczania trzęsawki owiec.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5] stanowi, że programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; w celach kontroli finansowej zastosowanie mają art. 8 i 9 tegoż rozporządzenia.
(9) Wkład finansowy Wspólnoty powinien być przyznawany wyłącznie z zastrzeżeniem warunku, że programy zwalczania i monitorowania TSE realizowane są skutecznie i że Państwa Członkowskie dostarczają wszystkich niezbędnych informacji w określonych terminach, ustanowionych w niniejszej decyzji.
(10) Konieczne jest ustalenie kursu przeliczeniowego, który ma być stosowany dla wniosków o płatności przedłożonych w walutach narodowych, określonych w art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [6].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Zatwierdzenie programów monitorowania TSE i określenie wkładu finansowego w tych programach
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Belgię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 3550000 EUR.
Artykuł 2
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Republikę Czeską na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1700000 EUR.
Artykuł 3
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Danię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 2375000 EUR.
Artykuł 4
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Niemcy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 15020000 EUR.
Artykuł 5
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Estonię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 290000 EUR.
Artykuł 6
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Grecję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 585000 EUR.
Artykuł 7
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Hiszpanię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 4780000 EUR.
Artykuł 8
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Francję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 24045000 EUR.
Artykuł 9
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Irlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 6170000 EUR.
Artykuł 10
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Włochy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 6660000 EUR.
Artykuł 11
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Cypr na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 85000 EUR.
Artykuł 12
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Litwę na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 835000 EUR.
Artykuł 13
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Luksemburg na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 145000 EUR.
Artykuł 14
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Węgry na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1085000 EUR.
Artykuł 15
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Maltę na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 35000 EUR.
Artykuł 16
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Niderlandy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 4270000 EUR.
Artykuł 17
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Austrię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1920000 EUR.
Artykuł 18
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Portugalię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1135000 EUR.
Artykuł 19
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Słowenię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 435000 EUR.
Artykuł 20
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Finlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1160000 EUR.
Artykuł 21
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Szwecję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 305000 EUR.
Artykuł 22
1.
Niniejszym zatwierdza się program monitorowania TSE przedłożony przez Zjednoczone Królestwo na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5570000 EUR.
Artykuł 23
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy monitorowania TSE określone w art. 1–22 stanowi 100 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie za wykonane testy (nie wliczając podatku VAT), z zastrzeżeniem maksymalnej kwoty 8 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r. u bydła, owiec i kóz, określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
ROZDZIAŁ II
Zatwierdzenie programów zwalczania BSE i określenie wkładu finansowego w tych programach
Artykuł 24
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Belgię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 250000 EUR.
Artykuł 25
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Republikę Czeską na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 2500000 EUR.
Artykuł 26
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Danię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 200000 EUR.
Artykuł 27
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Niemcy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 875000 EUR.
Artykuł 28
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Estonię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 29
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Grecję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 150000 EUR.
Artykuł 30
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Hiszpanię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1320000 EUR.
Artykuł 31
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Francję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 500000 EUR.
Artykuł 32
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Irlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 4000000 EUR.
Artykuł 33
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Włochy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 205000 EUR.
Artykuł 34
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Cypr na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 35
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Luksemburg na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 150000 EUR.
Artykuł 36
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Niderlandy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 450000 EUR.
Artykuł 37
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Austrię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 10000 EUR.
Artykuł 38
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Portugalię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 975000 EUR.
Artykuł 39
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Słowenię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 40
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Republikę Słowacką na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 41
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Finlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 25000 EUR.
Artykuł 42
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania BSE przedłożony przez Zjednoczone Królestwo na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 4235000 EUR.
Artykuł 43
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy zwalczania BSE, określone w art. 24–42, stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie na wypłaty rekompensat dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 500 EUR za zwierzę.
ROZDZIAŁ III
Zatwierdzenie programów zwalczania trzęsawki owiec i ustalenie wkładu finansowego w tych programach
Artykuł 44
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Belgię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 105000 EUR.
Artykuł 45
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Republikę Czeską na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 20000 EUR.
Artykuł 46
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Danię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5000 EUR.
Artykuł 47
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Niemcy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 2275000 EUR.
Artykuł 48
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Estonię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 10000 EUR.
Artykuł 49
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Grecję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1555000 EUR.
Artykuł 50
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Hiszpanię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 9525000 EUR.
Artykuł 51
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Francję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 1300000 EUR.
Artykuł 52
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Irlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 800000 EUR.
Artykuł 53
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Włochy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 2485000 EUR.
Artykuł 54
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Cypr na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5565000 EUR.
Artykuł 55
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Łotwę na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5000 EUR.
Artykuł 56
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Litwę na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5000 EUR.
Artykuł 57
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Luksemburg na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 35000 EUR.
Artykuł 58
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Węgry na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5000 EUR.
Artykuł 59
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Niderlandy na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 575000 EUR.
Artykuł 60
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Austrię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 10000 EUR.
Artykuł 61
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Portugalię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 695000 EUR.
Artykuł 62
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Słowenię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 65000 EUR.
Artykuł 63
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Republikę Słowacką na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 340000 EUR.
Artykuł 64
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Finlandię na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 5000 EUR.
Artykuł 65
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Szwecję na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 10000 EUR.
Artykuł 66
1.
Niniejszym zatwierdza się program zwalczania trzęsawki owiec przedłożony przez Zjednoczone Królestwo na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty nie przekracza 7380000 EUR.
Artykuł 67
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy zwalczania trzęsawki owiec, określone w art. 44–66, stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie na wypłaty rekompensat dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 50 EUR za zwierzę, oraz stanowi 100 % kosztów analizy próbek genetycznych (nie wliczając podatku VAT) do maksymalnej kwoty 10 EUR za test genetyczny.
ROZDZIAŁ IV
Warunki wkładu finansowego Wspólnoty
Artykuł 68
Kurs przeliczeniowy dla wniosków złożonych w walutach narodowych w miesiącu "n" jest kursem z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, dla którego kurs jest ustalany.
Artykuł 69
1.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy zwalczania i monitorowania TSE określone w art. 1–66 jest przyznawany pod warunkiem, że realizacja tych programów jest zgodna z odnośnymi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i przyznawania zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem, że zainteresowane Państwo Członkowskie spełnia następujące warunki:
a) wprowadzenie w życie do dnia 1 stycznia 2005 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących realizacji programów zwalczania i monitorowania TSE;
b) przekazanie najpóźniej do dnia 1 czerwca 2005 r. wstępnej oceny technicznej i finansowej programu, zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
c) przekazywanie Komisji comiesięcznego sprawozdania dotyczącego postępów programu monitorowania TSE oraz poniesionych kosztów; sprawozdanie jest przekazywane najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu każdego miesiąca.
Poniesione koszty przedstawiane są w formie elektronicznej, zgodnie z tabelą przedstawioną w Załączniku do niniejszej decyzji;
d) przekazanie sprawozdania końcowego, najpóźniej do dnia 1 czerwca 2006 r., dotyczącego wykonania technicznego programów zwalczania i monitorowania TSE, wraz z dowodami poniesionych kosztów i wynikami osiągniętymi w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r.;
e) skuteczne realizowanie programów;
f) niewnoszenie do tej pory lub w przyszłości o żaden inny wkład Wspólnoty przeznaczony na te działania.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie nie przestrzega tychże zasad, Komisja obniża wkład Wspólnoty, biorąc pod uwagę charakter oraz ciężar naruszenia, a także wszelkie straty finansowe poniesione przez Wspólnotę.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 70
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 71
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 1999/478/WE odnawiającą Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury
(2004/864/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla Komisji istotne jest, aby uzyskać opinie grup interesów w sprawie kwestii wynikających z ustanowienia wspólnej polityki rybołówstwa (CFP).
Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa (ACF) został utworzony w sektorze rybołówstwa na mocy decyzji Komisji 71/128/EWG [1], która została zastąpiona decyzją Komisji 1999/478/WE z dnia 14 lipca 1999 r. odnawiającą Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA) [2].
Skład Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury został określony w art. 3 decyzji Komisji nr 1999/478/WE.
(2) Na mocy decyzji Komisji 1999/478/WE powołano cztery grupy robocze w celu przygotowania opinii Komitetu; grupa robocza nr 2 jest odpowiedzialna za akwakulturę.
(3) Zważywszy na szybki rozwój akwakultury w Europie w ostatnich latach, właściwe jest, aby interesy tego sektora były lepiej reprezentowane w ramach Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
Należy zatem powiększyć skład tego Komitetu w celu włączenia do niego wiceprzewodniczącego grupy roboczej nr 2, a decyzję 1999/478/WE odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji Komisji 1999/478/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"Komitet składa się z 21 członków, zwanych dalej "członkami".";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Miejscem w Komitecie dysponują również przewodniczący i wiceprzewodniczący Komitetu ds. Dialogu Sektorowego w Sprawie Rybołówstwa oraz przewodniczący i wiceprzewodniczący grup roboczych 1, 2, 3 i 4 określonych w art. 7.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2004 r.
zezwalająca Republice Austrii na zastosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2004/866/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pismem zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 12 grudnia 2003 r., władze austriackie złożyły wniosek o prawo do zastosowania specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Pozostałe Państwa Członkowskie zostały poinformowane o tym wniosku w dniu 26 marca 2004 r.
(3) Środek stanowiący odstępstwo całkowicie wyklucza wydatki na towary i usługi z prawa do odliczania podatku od wartości dodanej w przypadku, gdy ponad 90 % tych towarów i usług wykorzystywanych jest na potrzeby prywatne podatnika lub jego pracowników lub, ogólnie, w celach innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa.
Wspomniany środek stanowiący odstępstwo uzasadniony jest koniecznością uproszczenia poboru podatku od wartości dodanej.
(4) Należy ograniczyć okres obowiązywania niniejszego zezwolenia do 31 grudnia 2009 r.
Ten maksymalny termin pozwoli ocenić, czy, w świetle doświadczeń zgromadzonych w tym okresie przez Austrię, właściwym jest utrzymanie odstępstwa.
(5) Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty, pochodzące z podatku VAT.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 2 dyrektywy nr 77/388/EWG, Republice Austrii zezwala się na wykluczenie wydatków na towary i usługi z prawa do odliczania podatku VAT w przypadku, gdy ponad 90 % tych towarów i usług wykorzystanych jest na potrzeby prywatne podatnika lub jego pracowników lub, ogólnie, w celach innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2002/463/WE przyjmująca program działań dla współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (program ARGO)
(2004/867/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Głównym celem decyzji 2002/463/WE [3] jest promowanie współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji.
(2) W swoim Komunikacie dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. dotyczącym rozwoju wspólnej polityki w sprawie nielegalnej imigracji, przemytu i handlu ludźmi, granic zewnętrznych i wydalania nielegalnych imigrantów Komisja przedstawia możliwość zrewidowania programu ARGO dla zapewnienia wsparcia finansowego dla projektów krajowych w dziedzinie granic zewnętrznych poprzez podjęcie działań w celu eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach granicznych o znaczeniu strategicznym, które zostaną określone w porozumieniu z Państwami Członkowskimi na podstawie obiektywnych kryteriów.
(3) Rada Europejska w Salonikach wezwała Komisję do zbadania możliwości przydzielenia funduszy w ramach pozycji 3 perspektywy finansowej w celu zaspokojenia, w okresie 2004-2006, najbardziej palących potrzeb strukturalnych i uwzględnienia szerszej definicji solidarności, która obejmuje, między innymi, wspólnotowe wsparcie w zarządzaniu granicami zewnętrznymi.
(4) Organ budżetowy [4] znacząco zwiększył ilość środków przydzielonych dla programu ARGO na 2004 r. w celu poprawy zarządzania granicami zewnętrznymi.
(5) Dla wsparcia realizacji ogólnych celów programu ARGO należy zwiększyć liczbę działań do zaproponowania w dziedzinie granic zewnętrznych i przewidzieć nowe typy działań.
(6) W celu uczynienia tego programu bardziej dostępnym dla administracji krajowych, Państwa Członkowskie powinny być w stanie zaproponować działania, które nie zawsze wymagają zaangażowania innych Państw Członkowskich, ale przyczyniają się do realizacji ogólnych celów i wspomagają działania w dziedzinie granic zewnętrznych, określone w decyzji nr 2002/463/WE.
(7) W stosunku do posiadanych środków przeznaczonych na działania dla pojedynczego Państwa Członkowskiego powinno się ustalić pułap indykatywny.
(8) Postanowienia dotyczące konsultacji z Komitetem ARGO zawarte w decyzji nr 2002/463/WE należy dostosować do nowego rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie wobec budżetu ogólnego Unii Europejskiej [5].
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, dlatego też nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(10) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(11) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.
W wyniku tego, i nie naruszając przepisów art. 4 wymienionego Protokołu, przepisy niniejszej decyzji nie mają zastosowania w stosunku do Irlandii.
(12) A zatem, należy wprowadzić odpowiednie zmiany w decyzji nr 2002/463/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/463/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Do art. 10 dodaje się następujący ust. 1a w brzmieniu:
"1a Aby działania określone w art. 8 i zaproponowane przez krajową agencję któregoś z Państw Członkowskich realizującego któreś z działań w odpowiedniej dziedzinie polityki, określonej w art. 4, kwalifikowały się do współfinansowania w ramach programu ARGO, muszą one:
a) realizować jeden z głównych celów, określonych w art. 3; i
b) wnosić wkład w zintegrowane zarządzanie granicami dążąc do eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach granicznych o znaczeniu strategicznym, określonych na podstawie obiektywnych kryteriów.".
2) W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 3, 4 i 6 tekst "art. 10 ust. 1" zastępuje się tekstem "art. 10 ust. 1 i 1a";
b) Ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Decyzje o przyznaniu dotacji wspólnotowych na działania określone w art. 10 ust. 1 i 1a podlegają umowom o dotacjach między Komisją i agencjami krajowymi proponującymi te działania.
Wykonanie decyzji o przyznaniu dotacji i wynikających z nich umów podlega kontroli finansowej Komisji i audytowi Trybunału Obrachunkowego.".
3) W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) Ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) przygotowuje roczny program pracy zawierający określone cele, priorytety tematyczne, kryteria obiektywne określone w art. 10 ust. 1a lit. b), definicję indykatywnej maksymalnej części budżetu rocznego na działania, o których mowa w art. 10 ust. 1a, opis działań określonych w art. 10 ust. 3, które Komisja zamierza podjąć i, jeżeli konieczne, wykaz innych działań.";
b) Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Roczny program pracy, obejmujący działania proponowane przez Komisję i konkretne działania przewidziane w art. 9 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
W odniesieniu do działań określonych w art. 10 ust. 1 i 1a, wykaz wybranych działań przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3.".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2004 r.
w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, uwzględniających rozszerzenie
(2004/881/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2002/979/WE z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na rozszerzenie, niezbędne jest wniesienie poprawek do załącznika I, sekcji A, umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu ochrony nowych nazw wyrobów spirytusowych z nowych Państw Członkowskich od dnia 1 maja 2004 r.
(2) Dlatego też, Wspólnota i Republika Chile wynegocjowały, zgodnie z art. 16 ust. 2 wyżej wymienionej umowy, porozumienie w formie wymiany listów o wniesieniu poprawek do jej załącznika I, sekcji A. Należy zatem zatwierdzić tę wymianę listów.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I, sekcji A, do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony. Tekst tego porozumienia stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Komisarza ds. Rolnictwa do podpisania wymiany listów w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2004 r.
w sprawie zmiany załączników I i II do decyzji Rady 79/542/EWG w zakresie uaktualnienia warunków przywozu i wzorów świadectw zdrowotnych dotyczących mięsa zwierząt łownych oraz mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4554)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/882/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG [1] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej i świeżego mięsa lub produktów mięsnych, w szczególności jej art. 3 ust. 1 zdanie ostatnie, art. 11 ust. 2 i art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4 oraz art. 9 ust. 4 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. zawiera wykaz państw trzecich lub części państw trzecich, a także ustanawia warunki zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego i świadectw weterynaryjnych, w zakresie przywozu do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa z tych państw [3].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [4] zostało w ostatnim czasie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1471/2004 [5] w celu uwzględnienia ryzyka związanego z przewlekłą chorobą wyniszczającą u dzikich i utrzymywanych przez człowieka jeleniowatych.
Do rozporządzenia dodane zostały wymogi dotyczące przywozu świeżego mięsa z jeleniowatych, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. Wejdą one w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
(3) Konieczne jest dostosowanie świadectw zdrowia zwierząt, wzorów RUW i RUF w załączniku II do decyzji 79/542/EWG do uaktualnionych zasad dotyczących TSE.
(4) Przewlekła choroba wyniszczająca dotyczy tylko niektórych gatunków zwierząt.
Stosowne jest zatem dokonanie przeglądu obecnych ograniczeń dotyczących przywozu "innych przeżuwaczy" z Kanady w celu dopuszczenia przywozu żywych przeżuwaczy, z wyjątkiem jeleniowatych.
(5) Komisja otrzymała oficjalny wniosek od władz chilijskich dotyczący umieszczenia Chile w wykazie dotyczącym wywozu świeżego mięsa z utrzymywanego przez człowieka "dzika".
Chile posiada zgodę na wywóz świniowatych, nieudomowionych świniowatych oraz mięsa ze świń domowych, ze względu na zadowalającą sytuację dotyczącą zdrowia zwierząt, ocenianą przez kilka inspekcji Biura ds. Żywności i Weterynarii, a zatem stosowne jest umieszczenie Chile w wykazie dotyczącym wywozu mięsa z nieudomowionych świniowatych utrzymywanych przez człowieka.
(6) Definicja terytorium Serbii i Czarnogóry powinna zostać poddana przeglądowi w celu pełnego odzwierciedlenia rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.
(7) Część 1 załącznika I oraz część 1 i część 2 załącznika II do decyzji 79/542/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 załącznika I do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W części 2 załącznika II do decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) "SG (supplementary guarantees – gwarancje dodatkowe)" zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszej decyzji;
2) wzory świadectw zdrowia RUF i RUW zastępuje się wzorami znajdującymi się w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Artykuły 1 i 2 niniejszej decyzji stosuje się od dnia 24 grudnia 2004 r.
Artykuł 3 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2004 r.
dostosowująca Załącznik do dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki w odniesieniu do wykazów państw
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4723)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/883/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy dokonać aktualizacji wykazów państw, które mają być stosowane przy zbieraniu danych, w celu ułatwienia zbierania jednolitych danych statystycznych i ze względu na nowe wymogi dotyczące danych na temat nowych krajów przeznaczenia i pochodzenia, wynikające ze zmian w zwyczajach podróżnych.
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 95/57/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzji Rady
z dnia 13 grudnia 2004
dotyczącej mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Austrii
(2004/884/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Austrii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. [1] Rada przyjęła decyzję dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów,
(2) jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się z powodu śmierci pana Manfreda DÖRLERA (Manfred DÖRLER), o czym Rada została powiadomiona w dniu 6 października 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym pan Gebhard HALDER, Landtagspräsident, Vorarlberger Landtag, zostaje mianowany zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce pana Manfreda DÖRLERA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 16 listopada 2004 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(2004/889/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kwietniu 1993 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do prowadzenia w imieniu Wspólnoty negocjacji dotyczących umowy o współpracy celnej z Kanadą, Hongkongiem, Japonią, Koreą i Stanami Zjednoczonymi, której zakres został w maju 1997 r. rozszerzony na Państwa Członkowskie ASEAN (Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej) i Chiny.
(2) Należy zatwierdzić Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wraz z przedstawicielami Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej ustanowionym na mocy art. 21 Umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest uprawniony do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, wyrażając tym samym zgodę na związanie Wspólnoty jej postanowieniami.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 22 Umowy [1].
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2004
w sprawie wypowiedzenia przez Wspólnotę Europejską od Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach
(2004/890/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Stroną Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach [2] (zwaną dalej "Konwencją Gdańską").
(2) Artykuł XIX Konwencji Gdańskiej przewiduje możliwość wypowiedzenia konwencji przez Umawiającą się Stronę.
(3) Estonia, Łotwa. Litwa i Polska są zobowiązane do podjęcia kroków koniecznych do wypowiedzenia Konwencji Gdańskiej z dniem 1 maja 2004 r. lub w możliwie najszybszym terminie po tej dacie zgodnie z art. 6 ust. 12 Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(4) Po dokonaniu wypowiedzenia przez te nowe Państwa Członkowskie, Wspólnota i Federacja Rosyjska pozostaną jedynymi Stronami Konwencji Gdańskiej a około 95 % obszaru objętego konwencją będą stanowić wody Wspólnoty.
(5) Utrzymywanie międzynarodowej organizacji rybołówstwa w celu zarządzania rybołówstwem na wodach, które leżą w całości w jurysdykcji jedynie dwóch Stron, byłoby niewspółmierne i nieefektywne.
W świetle powyższego Wspólnota powinna wypowiedzieć Konwencję Gdańską,
PODEJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota Europejska wypowiada Konwencję o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach.
Decyzja Komisji
z dnia 19 listopada 2004 r.
kończąca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w handlu w postaci praktyk handlowych stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych win [1]
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4388)
(2004/891/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w dziedzinie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia poszanowania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, szczególnie tych ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 6 grudnia 2001 r.Conseil Interprofessionnel du vin de Bordeaux (CIVB) złożyła skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "rozporządzeniem").
(2) CIVB twierdziła, że sprzedaż win Bordeaux i Médoc ze Wspólnoty do Kanady napotyka szereg przeszkód w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia, tzn. "praktyki handlowe przyjęte lub utrzymywane przez państwo trzecie, w stosunku do której zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo do wszczęcia postępowania".
(3) Rzekoma przeszkoda w handlu wynikała z poprawki C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach handlowych, która pozbawiła oznaczeń geograficznych Bordeaux i Médoc standardowej ochrony zgodnej z wymogami ochrony ustanowionymi na mocy Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) dla oznaczeń geograficznych win.
(4) Komisja uznała, że skarga zawiera fakty wystarczające do wszczęcia procedury kontrolnej.
Stosowne zawiadomienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(5) Dochodzenie potwierdziło zasadność zawartego w skardze twierdzenia, że poprawka C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach handlowych narusza art. 23.1 i 23.2 jak również art. 24.3 (tak zwaną klauzulę "martwego punktu") porozumienia TRIPS i że przepisy art. 24.6 tego porozumienia nie mogą stanowić uzasadnienia dla takich naruszeń przepisów.
(6) W toku procedury kontrolnej stwierdzono również, że poprawka C-57 stwarza zagrożenie powstania niekorzystnych skutków w handlu dla podmiotu wnoszącego skargę w rozumieniu art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia.
(7) Dnia 12 lutego 2003 r. Komitet Doradczy ustanowiony wymienionym rozporządzeniem rozpatrzył sprawozdanie końcowe z procedury kontrolnej.
(8) Dnia 24 kwietnia 2003 r. Komisja zainicjowała zawarcie dwustronnego porozumienia z Kanadą w sprawie handlu winem i napojami spirytusowymi, które, wchodząc w życie, definitywnie usunęłoby nazwy wymienione w Kanadzie jako "nazwy własne", w tym "Bordeaux", "Médoc" i "Medoc".
(9) Dnia 9 lipca 2003 r. Komisja postanowiła zawiesić [4] procedurę kontrolną mając na względzie jej jak najszybsze zakończenie bezpośrednio po usunięciu przez Kanadę wspomnianych nazw z listy nazw własnych wprowadzonej poprawką C-57.
(10) Dnia 30 lipca 2003 r. Rada poparła w imieniu Wspólnoty Europejskiej zawarcie dwustronnego porozumienia z Kanadą w sprawie handlu winem i napojami spirytusowymi [5].
Dnia 1 czerwca 2004 r. wspomniane porozumienie dwustronne weszło w życie [6].
(11) Poprzez wprowadzenie akapitów korygujących 3 i 4 do sekcji 11.18 ustawy o znakach handlowych [7] Kanada usunęła Bordeaux, Médoc i Medoc z listy nazw własnych wprowadzonej poprawką C-57.
(12) Właściwym jest zakończenie procedury kontrolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zakończona zostaje procedura kontrolna dotycząca przeszkód w handlu w postaci praktyk handlowych stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych win.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2004/614/WE dotyczącą okresu stosowania środków ochronnych odnoszących się do ptasiej grypy w Afryce Południowej
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5011)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/892/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2004/614/WE z dnia 24 sierpnia 2004 w sprawie środków ochronnych odnoszących się do wysoce chorobotwórczej ptasiej grypy w Republice Południowej Afryki [3] Komisja przyjęła środki ochronne w związku z ptasią grypą w stadach ptactwa bezgrzebieniowego w Afryce Południowej.
(2) Od likwidacji ptactwa bezgrzebieniowego i dezynfekcji zakażonych gospodarstw powinno upłynąć co najmniej sześć miesięcy, zanim możliwe będzie wydanie zezwolenia na wznowienie przywozu mięsa i jaj ptactwa bezgrzebieniowego z Afryki Południowej do Wspólnoty.
Ze względu na opisaną sytuację należy przedłużyć stosowanie przyjętych już środków ochronnych.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 7 decyzji 2004/614/WE datę " 1 stycznia 2005 r." zastępuje się datą " 31 marca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2004 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Secale cereale, niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5027)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/893/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na Łotwie dostępna ilość materiału siewnego ozimych odmian żyta (Secale cereale) odpowiadającego krajowym warunkom klimatycznym i spełniającego wymogi dotyczące obecności szkodliwego organizmu Claviceps purpurea zawarte w dyrektywie 66/402/EWG, jest zbyt mała i dlatego niewystarczająca by zaspokoić potrzeby tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu na materiał siewny tych gatunków w sposób zadowalający materiałem siewnym z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, spełniającym wszystkie wymagania ustanowione w dyrektywie 66/402/EWG.
(3) W związku z tym należy upoważnić Łotwę do zezwalania na obrót materiałem siewnym tego gatunku przy zastosowaniu mniej rygorystycznych wymagań przez okres upływający z dniem 30 listopada 2004 r.
(4) Ponadto, inne Państwa Członkowskie, niezależnie od tego czy nasiona zostały zebrane w jednym z Państw Członkowskich czy w państwie trzecim objętym decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [2], które są w stanie zaopatrywać Łotwę w materiał siewny tych gatunków, powinny zostać upoważnione do zezwalania na obrót takim materiałem siewnym.
(5) Łotwa powinna działać jako koordynator w celu zapewnienia, by całkowita ilość materiału siewnego objęta zezwoleniami zgodnie z niniejszą decyzją nie przekraczała maksymalnej ilości przewidzianej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym żyta ozimego niespełniającym wymogów w zakresie obecności organizmu szkodliwego Claviceps purpurea ustanowionych w dyrektywie 66/402/EWG, w okresie upływającym z dniem 30 listopada 2004 r., zgodnie z warunkami wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji i z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) maksymalna liczba sclerotia lub fragmentów sclerotia Claviceps purpurea w próbie o wadze 500 g nasion kategorii "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny" wynosi 15;
b) etykieta urzędowa podaje liczbę sclerotia lub fragmentów sclerotia Claviceps purpurea stwierdzoną na podstawie badania urzędowego przeprowadzonego zgodnie z art. 2 ust. 1.pkt E lit. d) dyrektywy 66/402/EWG;
c) nasiona zostały uprzednio wprowadzone do obrotu zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każdy dostawca materiału siewnego, który zamierza wprowadzić do obrotu nasiona określone w art. 1 składa wniosek w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zezwala dostawcy na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją dostateczne dowody by wątpić, że dostawca jest w stanie wprowadzić do obrotu ilość materiału siewnego objętą jego wnioskiem o zezwolenie, lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu zgodnie z przedmiotowym odstępstwem przekroczyłaby ilość maksymalną wymienioną w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w wykonywaniu niniejszej decyzji.
Łotwa działa jako koordynujące Państwo Członkowskie w celu zapewnienia, by całkowita ilość objęta zezwoleniami nie przekroczyła ilości maksymalnej wymienionej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek na mocy art. 2 niezwłocznie powiadamia koordynujące Państwo Członkowskie o ilości objętej tym wnioskiem.
Koordynujące Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje powiadamiające Państwo Członkowskie, czy udzielenie zezwolenia może spowodować przekroczenie ilości maksymalnej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o ilościach, w odniesieniu do których wydały zezwolenie na wprowadzenie do obrotu zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2004 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Triticum aestivum, niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5028)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/894/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z 14 czerwca 1966 r w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Danii dostępna ilość materiału siewnego odmian pszenicy ozimej (Triticum aestivum) odpowiadającego krajowym warunkom klimatycznym i spełniającego wymogi dotyczące siły kiełkowania zawarte w dyrektywie 66/402/EWG, jest zbyt mała i dlatego niewystarczająca by zaspokoić potrzeby tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu na materiał siewny tych gatunków w sposób zadowalający materiałem siewnym z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, spełniającym wszystkie wymagania ustanowione w dyrektywie 66/402/EWG.
(3) W związku z tym należy upoważnić Danię do zezwalania na obrót materiałem siewnym tego gatunku przy zastosowaniu mniej rygorystycznych wymagań przez okres upływający z dniem 30 listopada 2004 r.
(4) Ponadto, inne Państwa Członkowskie, niezależnie od tego czy nasiona zostały zebrane w jednym z Państw Członkowskich, czy w państwie trzecim objętym decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [2], które są w stanie zaopatrywać Danię w materiał siewny tych gatunków, powinny zostać upoważnione do zezwalania na obrót takim materiałem siewnym.
(5) Dania powinna działać jako koordynator w celu zapewnienia, by całkowita ilość materiału siewnego objęta zezwoleniami zgodnie niniejszą decyzja nie przekraczała maksymalnej ilości przewidzianej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym pszenicy ozimej niespełniającym minimalnych wymogów w zakresie zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/402/EWG w okresie upływającym z dniem 30 listopada 2004 r., zgodnie z warunkami wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji i z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania wynosi co najmniej 75 % czystych nasion;
b) etykieta urzędowa podaje kiełkowanie stwierdzone na podstawie badania urzędowego przeprowadzonego zgodnie z art. 2 pkt F lit. d) oraz art. 2 pkt G lit. d) dyrektywy 66/402/EWG;
c) nasiona zostały uprzednio wprowadzone do obrotu zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każdy dostawca materiału siewnego, który zamierza wprowadzić do obrotu nasiona określone w art. 1 składa wniosek w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zezwala dostawcy naprowadzenie do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją dostateczne dowody by wątpić, że dostawca jest w stanie wprowadzić do obrotu ilość materiału siewnego objętą jego wnioskiem o zezwolenie; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu zgodnie z przedmiotowym odstępstwem przekroczyłaby ilość maksymalną wymienioną w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w wykonywaniu niniejszej decyzji.
Dania działa jako koordynujące Państwo Członkowskie w celu zapewnienia, by całkowita ilość objęta zezwoleniami nie przekroczyła ilości maksymalnej wymienionej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek na mocy art. 2 niezwłocznie powiadamia koordynujące Państwo Członkowskie o ilości objętej tym wnioskiem.
Koordynujące Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje powiadamiające Państwo Członkowskie, czy udzielenie zezwolenia może spowodować przekroczenie ilości maksymalnej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o ilościach, w odniesieniu do których wydały zezwolenie na wprowadzenie do obrotu zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 listopada 2004 r.
w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
(2004/895/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Ukrainą [1], weszła w życie 1 marca 1998 r.
(2) Art. 22 ust. 1 Umowy o Partnerstwie i Współpracy przewiduje, iż handel niektórymi wyrobami stalowymi jest regulowany postanowieniami Tytułu III, z wyłączeniem jego art. 14, oraz postanowieniami umowy.
(3) Dla lat 1995-2001, handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów między Stronami, a w latach 2002, 2003 i 2004, szczególnych uzgodnień.
Należy zatem zastąpić je w odniesieniu do 2004 r. kolejną umową, która uwzględni rozwój w stosunkach między Stronami.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdza się niniejszym Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi.
2.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (- ych) do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2004/896/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2, akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia załączony do Traktatu o Przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 29 września 2003 r. Rada upoważniła Komisję, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, do prowadzenia negocjacji z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
(2) Negocjacje te zostały pomyślnie zakończone i z zastrzeżeniem możliwości zawarcia Protokołu w terminie późniejszym, powinien on zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Części Protokołu odnoszące się do Wspólnoty powinny być stosowane na zasadzie tymczasowości, począwszy od dnia przystąpienia do czasu zakończenia procedur niezbędnych dla jego formalnego zawarcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Do czasu wejścia w życie Protokołu, jego części odnoszące się do Wspólnoty są stosowane tymczasowo, począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
Decyzja Rady
z dnia 29 grudnia 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Lichtensteinu ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek oraz w sprawie zatwierdzenia i podpisania towarzyszącego jej Protokołu Ustaleń
(2004/897/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje :
(1) Dnia 16 października 2001 r., Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji Umowy z Księstwem Lichtensteinu zapewniającej przyjęcie przez to Państwo środków równoważnych do stosowanych wewnątrz Wspólnoty, w celu zapewnienia efektywnego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Tekst Umowy będącej wynikiem tych negocjacji jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.
Tekstowi Umowy towarzyszy Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Księstwem Lichtensteinu z drugiej.
(3) Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy, wymagane jest podpisanie tych dwóch dokumentów, które zostały parafowane dnia 30 lipca 2004 r., jak też zatwierdzenie przez Radę Protokołu Ustaleń,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Lichtensteinu, ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upełnomocnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy i towarzyszącego jej Protokołu Ustaleń, jak również listów Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w art. 21 ust. 2 Umowy i ostatnim akapicie Protokołu Ustaleń.
Protokół Ustaleń, zostaje zatwierdzony przez Radę.
Tekst Umowy i tekst Protokołu Ustaleń są załączone do niniejszej decyzji
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/900/WPZiB
z dnia 22 grudnia 2004 r.
wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB, w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Poprzez wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do Radovana Karadžića, Ratko Mladića i Ante Gotovina.
(2) W dniu 15 listopada 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/767/WPZiB [1] zmieniającą listę znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(3) W dniu 12 listopada 2004 r. Biuro Prokuratora MTKJ potwierdziło, że Miroslav BRALO znajdował się w areszcie Trybunału.
W dniu 3 grudnia 2004 r. Biuro Prokuratora potwierdziło, że Dragomir MILOSEVIC znajdował się w areszcie Trybunału.
Te dwie osoby powinny zatem zostać usunięte z listy znajdującej się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(4) Lista znajdująca się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Działanie ze strony Wspólnoty jest niezbędne w celu wprowadzenia w życie tej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Listę osób znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się listą osób zawartą w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2004/901/WPZiB
z dnia 22 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażającą wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 1999/34/WPZiB z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], a w szczególności jego art. 6 w powiązaniu z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1 Załącznik do decyzji Rady 1999/730/WPZiB zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 29 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek oraz w sprawie zatwierdzenia i podpisania towarzyszącego jej Protokołu Ustaleń
(2004/903/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji umowy z Republiką San Marino zapewniającej przyjęcie przez Republikę San Marino środków równoważnych do stosowanych we Wspólnocie w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Tekst Umowy stanowiący wynik negocjacji, odzwierciedla należycie wytyczne negocjacyjne wydane przez Radę.
Towarzyszy mu Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony.
(3) Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy, należy podpisać te dwa dokumenty parafowane w dniu 12 lipca 2004 r. i uzyskać zatwierdzenie Protokołu Ustaleń przez Radę,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji dotyczącej zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino, ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upełnomocnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy i towarzyszącego jej Protokołu Ustaleń, jak również listów Wspólnoty Europejskiej, które mają być wymienione zgodnie z art. 21 ust. 2 Umowy i ostatnim akapitem Protokołu Ustaleń.
Protokół Ustaleń zostaje zatwierdzony przez Radę.
Tekst Umowy i tekst Protokołu Ustaleń są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 2004 r.
ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005–2010
(2004/904/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka dotyczącą azylu, w tym Wspólny Europejski System Azylowy, jest elementem realizacji celu Unii Europejskiej, jakim jest sukcesywne tworzenie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartego dla osób, które, zmuszone okolicznościami, zgodnie z prawem ubiegają się ochronę w Unii Europejskiej.
(2) Wprowadzanie w życie tej polityki powinno być oparte na solidarności między Państwami Członkowskimi oraz wymaga istnienia mechanizmów mających na celu promowanie równowagi pomiędzy wysiłkami Państw Członkowskich wynikającymi z przyjmowania uchodźców i wysiedleńców oraz ze skutków tych działań.
W tym celu, decyzją 2000/596/WE [3], powołano Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2000–2004.
(3) Należy powołać Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców (zwany dalej "Funduszem") na okres 2005–2010 w celu zapewnienia stałej solidarności pomiędzy Państwami Członkowskimi w świetle przyjętych ostatnio wspólnotowych aktów prawnych w dziedzinie azylu, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w trakcie realizacji pierwszej fazy Funduszu w okresie 2000–2004.
(4) Należy wspierać wysiłki podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia odpowiednich warunków przyjmowania uchodźców i wysiedleńców oraz w celu stosowania sprawiedliwych i skutecznych procedur udzielania azylu, tak aby chronione były prawa osób wymagających międzynarodowej ochrony.
(5) Integracja uchodźców w społeczeństwie kraju, w którym się osiedlili, jest jednym z celów Konwencji genewskiej sporządzonej dnia 28 lipca 1951 r., dotyczącej statusu uchodźców, uzupełnionej przez Protokół sporządzony w Nowym Yorku dnia 31 stycznia 1967 r.
Należy umożliwić takim osobom uznawanie wartości określonych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny wspierać działania polegające na promowaniu integracji społecznej, gospodarczej i kulturowej tych osób w takim zakresie, w jakim działania te przyczyniają się do spójności gospodarczej i społecznej, której utrzymanie i wzmacnianie jest jednym z podstawowych celów Wspólnoty przewidzianych w art. 2 i 3 ust. 1 lit. k) Traktatu.
(6) Zarówno w interesie Państw Członkowskich, jak i osób zainteresowanych leży umożliwienie uchodźcom i wysiedleńcom, którzy uzyskali prawo pobytu na terytorium Państw Członkowskich, utrzymywania się dzięki pracy wykonywanej zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.
(7) Ponieważ działania wspierane przez fundusze strukturalne oraz inne działania Wspólnoty w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego nie są same w sobie wystarczającymi działaniami na rzecz takiej integracji, należy udzielić wsparcia specjalnym działaniom podejmowanym w celu umożliwienia uchodźcom i wysiedleńcom korzystania w pełni z organizowanych programów.
(8) Potrzebne jest praktyczne wsparcie w celu stworzenia lub poprawy warunków umożliwiających uchodźcom i wysiedleńcom podjęcie świadomej decyzji o opuszczeniu terytorium Państw Członkowskich i powrocie do kraju pochodzenia, jeżeli takie jest ich życzenie.
(9) Wsparcie z Funduszu powinno być przyznawane na realizowanie działań, w które zaangażowane są organy co najmniej dwóch Państw Członkowskich, jak również na realizowanie działań leżących w interesie Wspólnoty w tej dziedzinie; należy też zachęcać do wymiany pomiędzy Państwami Członkowskimi w celu określania i propagowania najefektywniejszych metod działania.
(10) Należy stworzyć rezerwę finansową w celu wprowadzania w życie nadzwyczajnych środków dla zapewnienia czasowej ochrony w przypadku masowego napływu uchodźców zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów udzielania tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców oraz w sprawie działań promujących wśród Państw Członkowskich równowagę wysiłków związanych z przyjmowaniem takich osób, jak również ponoszeniem konsekwencji tych działań [4].
(11) W celu wprowadzenia w życie solidarności finansowej w sposób skuteczny i proporcjonalny oraz uwzględniający doświadczenie zdobyte w czasie realizacji działań Europejskiego Funduszu na Rzecz Uchodźców w latach 2000–2004 należy określić rozdział kompetencji pomiędzy Komisję i Państwa Członkowskie w zakresie wykorzystywania Funduszu i zarządzania nim.
Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć do tego celu odpowiednie organy krajowe, których zakres obowiązków należy określić.
(12) Wsparcie udzielane przez Fundusz będzie bardziej skuteczne i lepiej ukierunkowane, jeżeli współfinansowanie uprawnionych do uzyskania wsparcia działań będzie oparte na dwóch wieloletnich programach oraz na rocznym programie pracy przygotowanym przez każde Państwo Członkowskie z uwzględnieniem sytuacji i potrzeb danego kraju.
(13) Właściwe jest rozdzielanie środków finansowych proporcjonalnie do obciążeń ponoszonych przez każde Państwo Członkowskie z powodu przyjmowania uchodźców i wysiedleńców, w tym uchodźców pozostających pod międzynarodową ochroną w ramach programów krajowych.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być uchwalone zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(15) Efektywny monitoring jest jednym ze sposobów zapewniania skuteczności działań wspieranych przez Fundusz.
Należy określić warunki przeprowadzania monitoringu.
(16) Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji w zakresie kontroli finansowej, powinna zostać podjęta w tej dziedzinie współpraca pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi.
(17) Państwa Członkowskie powinny zapewnić wystarczające gwarancje odnośnie do ustaleń dotyczących wprowadzania w życie i jakości wykonywania przepisów.
Należy określić obowiązki Państw Członkowskich dotyczące wykrywania i zwalczania nieprawidłowości oraz naruszeń przepisów, jak również obowiązki Komisji, w wypadkach gdy Państwa Członkowskie nie wypełniają swoich obowiązków.
(18) Efektywność i skutki działań wspieranych przez Fundusz zależą również od ich oceny.
Należy jasno określić obowiązki Państw Członkowskich i Komisji w tym względzie oraz poczynić ustalenia mające zapewnić rzetelność oceny.
(19) Należy przeprowadzać ocenę działań w celu dokonania ich średniookresowego przeglądu oraz oceny ich skutków. Proces oceny powinien być ujęty w ustaleniach dotyczących monitoringu projektu.
(20) Ponieważ cel niniejszej decyzji, jakim jest promowanie wśród Państw Członkowskich równowagi wysiłków podejmowanych w zakresie przyjmowania uchodźców i wysiedleńców, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie i możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(21) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo notyfikowało swoją chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(22) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała swoją chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(23) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią ani związana, ani decyzja ta nie ma zastosowania wobec Danii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
CELE I ZADANIA
Artykuł 1
Ustanowienie Funduszu i jego cele
1.
Na mocy niniejszej decyzji ustanawia się Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców (zwany dalej "Funduszem") na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.
2.
Celem Funduszu jest wspieranie działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie i zachęcanie do podejmowania wysiłków w zakresie przyjmowania i ponoszenia konsekwencji związanych z przyjmowaniem uchodźców i wysiedleńców, z uwzględnieniem prawodawstwa wspólnotowego w tej dziedzinie, poprzez współfinansowanie działań przewidzianych w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przepisy finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji działań Funduszu wynosi w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. 114 milionów EUR.
2.
Roczne środki dla Funduszu są zatwierdzane przez organ budżetowy w ramach limitów wyznaczonych w perspektywach finansowych.
Artykuł 3
Docelowe grupy osób
Do celów niniejszej decyzji grupy docelowe obejmują następujące kategorie osób:
1) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, których status został określony przez Konwencję genewską z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców oraz Protokół do niej z roku 1967, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt, jako uchodźcy, na terytorium jednego z Państw Członkowskich;
2) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, objęci jedną z form ochrony uzupełniającej w rozumieniu dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy [6];
3) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy złożyli wniosek o objęcie ich jedną z form ochrony, o których mowa w pkt. 1 i 2;
4) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy objęci ochroną tymczasową w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE.
Artykuł 4
Działania
1.
Fundusz wspiera działania w Państwach Członkowskich w następujących dziedzinach:
a) warunki przyjmowania i procedury udzielania azylu;
b) integracja osób, określonych w art. 3, których pobyt na terytorium Państwa Członkowskiego ma charakter długotrwały i stały;
c) dobrowolny powrót osób, określonych w art. 3, o ile nie uzyskały one nowego obywatelstwa i nie opuściły terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Działania przewidziane w ust. 1 mają na celu w szczególności wspieranie wprowadzania w życie przepisów odpowiedniego istniejącego i przyszłego prawodawstwa wspólnotowego w zakresie Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego.
3.
W działaniach uwzględnia się szczególną sytuację osób wymagających szczególnego traktowania, takich jak małoletni, małoletni bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby starsze, kobiety ciężarne, osoby samotnie wychowujące małoletnie dzieci oraz osoby poddane torturom, ofiary gwałtów lub ofiary innych poważnych form przemocy psychologicznej, fizycznej lub seksualnej.
Artykuł 5
Kwalifikujące się do udzielenia wsparcia działania krajowe dotyczące warunków przyjmowania i procedur udzielania azylu
Do uzyskania wsparcia z Funduszu kwalifikują się w szczególności następujące działania dotyczące warunków przyjmowania i procedur udzielania azylu:
a) związane z infrastrukturą lub usługami służącymi zapewnieniu zakwaterowania;
b) zapewnienie pomocy materialnej oraz opieki medycznej lub psychologicznej;
c) pomoc społeczna, informowanie lub pomoc w związku z formalnościami administracyjnymi;
d) pomoc prawna i językowa;
e) edukacja, nauka języka lub inne inicjatywy zgodne ze statusem danej osoby;
f) świadczenie usług pomocniczych, takich jak tłumaczenie i szkolenie, w celu poprawy warunków przyjmowania oraz efektywności i jakości procedur udzielania azylu;
g) informowanie społeczności lokalnych mających styczność z osobami przyjmowanymi w państwie przyjmującym.
Artykuł 6
Kwalifikujące się do udzielenia wsparcia działania krajowe dotyczące integracji
Do uzyskania wsparcia z Funduszu kwalifikują się w szczególności następujące działania dotyczące integracji osób określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) i członków ich rodzin ze społeczeństwem Państwa Członkowskiego:
a) doradztwo i pomoc w takich dziedzinach, jak zakwaterowanie, środki utrzymania, integracja na rynku pracy, opieka medyczna, psychologiczna i społeczna;
b) działania pozwalające beneficjentom dostosować się do społeczeństwa Państwa Członkowskiego pod względem społeczno-kulturowym oraz uznawać wartości zawarte w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej;
c) działania w celu wspierania trwałego i stałego uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym;
d) środki skupiające się na edukacji, kształceniu zawodowym, uznawaniu kwalifikacji i dyplomów;
e) działania zmierzające do wspierania usamodzielnienia oraz umożliwiające tym osobom zaspokajanie własnych potrzeb;
f) działania wspierające istotne kontakty i konstruktywny dialog między tymi osobami a przyjmującym je społeczeństwem, w tym działania, które wspierają zaangażowanie najistotniejszych partnerów, takich jak opinia publiczna, władze lokalne, stowarzyszenia uchodźców, grupy wolontariuszy, partnerzy społeczni i szeroko pojęte społeczeństwo obywatelskie;
g) działania służące wspieraniu nabywania umiejętności przez te osoby, w tym szkolenia językowe;
h) działania wspierające zarówno równy dostęp tych osób do instytucji publicznych, jak i ich równe traktowanie przez te instytucje.
Artykuł 7
Kwalifikujące się do uzyskania wsparcia działania krajowe dotyczące dobrowolnych powrotów
Do uzyskania wsparcia z Funduszu kwalifikują się w szczególności następujące działania dotyczące dobrowolnych powrotów:
a) informowanie i doradztwo dotyczące inicjatyw lub programów w zakresie dobrowolnych powrotów;
b) informowanie o sytuacji kraju lub regionu pochodzenia lub byłego zwyczajowego miejsca pobytu;
c) kształcenie ogólne lub zawodowe oraz pomoc przy ponownej integracji;
d) działania społeczności wywodzących się z miejsca pochodzenia przebywającej na terenie Unii Europejskiej służące ułatwieniu dobrowolnych powrotów osób określonych w niniejszej decyzji;
e) działania mające na celu ułatwienie organizacji i realizacji krajowych programów na rzecz dobrowolnych powrotów.
Artykuł 8
Działania wspólnotowe
1.
Z inicjatywy Komisji, poza projektami przewidzianymi w art. 5, 6 i 7, można wykorzystać nie więcej niż 7 % dostępnych środków Funduszu na finansowanie działań ponadnarodowych lub działań przeprowadzanych w interesie Wspólnoty jako całości, dotyczących polityki azylowej oraz środków mających zastosowanie wobec uchodźców i wysiedleńców, określonych w ust. 2.
2.
Do uzyskania wsparcia kwalifikują się działania wspólnotowe obejmujące zasadniczo następujące dziedziny:
a) wspieranie współpracy wspólnotowej we wprowadzaniu w życie prawa wspólnotowego i dobrych praktyk;
b) wspieranie utworzenia ponadnarodowych sieci współpracy oraz projektów pilotażowych opartych na współdziałaniu organów w dwóch lub w większej liczbie Państw Członkowskich wyznaczonych w celu wspierania innowacji, ułatwiania wymiany doświadczeń i dobrych praktyk oraz poprawy jakości polityki azylowej;
c) wspieranie ponadnarodowych kampanii uświadamiających, dotyczących europejskiej polityki azylowej oraz sytuacji i okoliczności, w jakich znalazły się osoby określone w art. 3;
d) wspieranie rozpowszechniania i wymiany informacji dotyczących najlepszych praktyk i wszystkich innych aspektów funkcjonowania Funduszu, w tym wykorzystywania technologii informacyjnych i komunikacyjnych.
3.
Roczny program pracy określający priorytety działań wspólnotowych zostaje przyjęty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.
Artykuł 9
Środki nadzwyczajne
1.
W przypadku wdrażania mechanizmów tymczasowej ochrony w rozumieniu dyrektywy Rady 2001/55/WE Fundusz finansuje także środki mające na celu pomoc Państwom Członkowskim, o charakterze odrębnym i uzupełniającym wobec działań określonych w art. 4.
2.
Kwalifikujące się do uzyskania pomocy środki nadzwyczajne dotyczą następujących rodzajów działań:
a) przyjmowanie i zakwaterowanie;
b) zapewnienie środków utrzymania, w tym żywności i odzieży;
c) pomoc medyczna, psychologiczna i inna;
d) koszty osobowe i administracyjne związane z przyjęciem danych osób i wdrażaniem środków;
e) koszty logistyki i transportu.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY DOTYCZĄCE WYKONANIA I ZARZĄDZANIA
Artykuł 10
Wykonanie
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszej decyzji i przyjmuje przepisy wykonawcze stosownie do potrzeb.
Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 12
Zakres kompetencji Komisji i Państw Członkowskich
1.
Komisja:
a) przyjmuje wytyczne, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 2, dotyczące priorytetów programów wieloletnich przewidzianych w art. 15 i notyfikuje Państwom Członkowskim indykatywny przydział środków finansowych dla Funduszu;
b) zapewnia, w ramach swoich obowiązków dotyczących wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej, by w Państwach Członkowskich istniały odpowiednie systemy zarządzania i kontroli oraz by ich stosowanie odbywało się bez zakłóceń, tak aby zagwarantować, że fundusze wspólnotowe są wykorzystywane odpowiednio i efektywnie.
Środki te obejmują uprzednie kontrole dokumentów i kontrole na miejscu przeprowadzane w oparciu o procedury wykonawcze, systemy kontroli, zasady rachunkowości, procedury przetargowe oraz procedury przyznawania dotacji stosowane przez odpowiedzialne organy.
W każdym przypadku znaczących zmian procedur i systemów Komisja dokonuje ich oceny;
c) realizuje działania wspólnotowe przewidziane w art. 8.
2.
Państwa Członkowskie:
a) są odpowiedzialne za realizację krajowych działań wspieranych z Funduszu;
b) podejmują środki niezbędne dla efektywnego działania Funduszu na poziomie krajowym oraz środki, włączając podmioty, które dotyczą polityki azylowej zgodnie z praktyką krajową;
c) wyznaczają organy odpowiedzialne za zarządzanie projektami krajowymi wspieranymi z Funduszu zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym oraz zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
d) są odpowiedzialne przede wszystkim za kontrolę finansową działań oraz zapewniają, że systemy zarządzania i kontroli są wdrażane w sposób gwarantujący, że fundusze wspólnotowe są wykorzystywane odpowiednio i efektywnie.
Przekazują one Komisji opis takich systemów;
e) poświadczają, że deklaracje wydatków przedkładane Komisji są prawidłowe oraz zapewniają, że są one sporządzane w oparciu o systemy rachunkowości, których podstawą są możliwe do zweryfikowania dokumenty uzupełniające;
f) współpracują z Komisją w zakresie gromadzenia danych statystycznych niezbędnych do wykonania art. 17.
3.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi:
a) przejmuje odpowiedzialność za rozpowszechnianie informacji o wynikach działań podejmowanych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców w latach 2000–2004 oraz działań, które będą realizowane w latach 2005–2010;
b) zapewnia, by przekazywano odpowiednie informacje, prowadzono odpowiednie działania promocyjne i uzupełniające dotyczące działań wspieranych z Funduszu;
c) zapewnia, by działania były spójne z innymi odpowiednimi politykami, instrumentami i inicjatywami wspólnotowymi oraz by je uzupełniały.
Artykuł 13
Organy odpowiedzialne
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za kontakty z Komisją.
Organ taki jest organem funkcjonującym w ramach Państwa Członkowskiego lub krajowym podmiotem publicznym.
Organ odpowiedzialny może delegować część lub wszystkie zadania wykonawcze na inny organ administracji publicznej lub podmiot prawa prywatnego podlegającego prawu tego Państwa Członkowskiego i wykonujący zadania administracji publicznej.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wyznaczy organ odpowiedzialny inny niż siebie, określa ono wszelkie zasady dotyczące stosunków z takim organem oraz stosunków takiego organu z Komisją.
2.
Organ wyznaczony jako organ odpowiedzialny lub organy delegowane spełniają następujące warunki minimalne:
a) posiadają osobowość prawną, chyba że są one organami funkcjonującymi w ramach Państwa Członkowskiego;
b) dysponują środkami finansowymi i możliwościami w zakresie zarządzania, pozwalającymi im na prawidłowe wykonywanie zadań, zgodnie z regułami dotyczącymi zarządzania funduszami Wspólnoty oraz proporcjonalnymi do wielkości funduszy wspólnotowych, którymi organy takie będą zobowiązane zarządzać.
3.
Do zadań organów odpowiedzialnych należą:
a) konsultacje z odpowiednimi partnerami w celu utworzenia programu wieloletniego;
b) organizacja i publikacja zaproszeń do składania ofert lub propozycji;
c) organizacja procedur wyboru i przyznawania współfinansowania z Funduszu zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania oraz z uwzględnieniem wszystkich niezbędnych środków w celu unikania jakiegokolwiek konfliktu interesów;
d) zapewnienie spójności i uzupełniania się współfinansowania w ramach Funduszu i z innych odpowiednich krajowych lub wspólnotowych instrumentów finansowych;
e) administracyjne, umowne i finansowe zarządzanie działaniami;
f) działalność informacyjna i doradcza, jak również rozpowszechnianie informacji o wynikach;
g) monitorowanie i ocena;
h) współpraca i kontakty z Komisją i organami odpowiedzialnymi w innych Państwach Członkowskich.
4.
Państwo Członkowskie zapewnia organowi odpowiedzialnemu lub organowi oddelegowanemu odpowiednie środki, aby mógł on prawidłowo wykonywać swoje zadania w ciągu całego okresu realizacji działań finansowanych z Funduszu.
Realizacja działań może być finansowana na mocy uzgodnień dotyczących pomocy technicznej i administracyjnej, określonych w art. 18.
5.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2, przyjmuje przepisy dotyczące systemów zarządzania i kontroli w Państwach Członkowskich, w tym zasady dotyczące administracyjnego i finansowego zarządzania projektami krajowymi współfinansowanymi z Funduszu.
Artykuł 14
Kryteria wyboru
Organ odpowiedzialny dokonuje wyboru projektów w oparciu o następujące kryteria:
a) sytuacja i potrzeby w danym Państwie Członkowskim;
b) efektywność wydatków przy uwzględnieniu liczby osób, których dotyczy projekt;
c) doświadczenie, kompetencje, wiarygodność i wkład finansowy organizacji składającej wniosek o finansowanie i wszelkich organizacji partnerskich;
d) zakres, w jakim projekty uzupełniają inne działania finansowane z ogólnego budżetu Unii Europejskiej lub stanowiące część programów krajowych.
ROZDZIAŁ III
PROGRAMY
Artykuł 15
Programy wieloletnie
1.
Działania na terenie Państw Członkowskich są realizowane w dwóch etapach programu wieloletniego, z których każdy trwa trzy lata (2005–2007 i 2008–2010).
2.
Każde Państwo Członkowskie przedstawia projekt programu wieloletniego dla każdego etapu programu, opracowany na podstawie wytycznych dotyczących priorytetów programów wieloletnich oraz określonego w art. 12 ust. 1 lit. a) indykatywnego przydziału środków przedstawionego przez Komisję; projekt programu zawiera następujące elementy:
a) opis bieżącej sytuacji w danym Państwie Członkowskim w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przyjmowania, procedur udzielania azylu, integracji i dobrowolnych powrotów osób, określonych w art. 3;
b) analizę potrzeb danego Państwa Członkowskiego w zakresie przyjmowania, procedur udzielania azylu, integracji i dobrowolnych powrotów, a także wskazanie celów operacyjnych umożliwiających zaspokojenie tych potrzeb w okresie objętym programem;
c) przedstawienie odpowiedniej strategii osiągnięcia tych celów oraz priorytet przypisany ich osiągnięciu, z uwzględnieniem wyników konsultacji z partnerami, o których mowa w art. 13 ust. 3 lit a), a także krótki opis działań przewidzianych w celu realizacji priorytetów;
d) wskazanie, czy taka strategia jest spójna z innymi instrumentami regionalnymi, krajowymi i wspólnotowymi;
e) indykatywny plan finansowania, który określa proponowany wkład finansowy Funduszu i ogólną kwotę współfinansowania publicznego lub prywatnego dla każdego priorytetu i na każdy rok.
3.
Państwa Członkowskie przekazują projekty programów wieloletnich nie później niż cztery miesiące po przedstawieniu przez Komisję wytycznych i indykatywnego przydziału środków na dany okres.
4. Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 3, zatwierdza projekty programów wieloletnich w terminie trzech miesięcy od ich otrzymania, z uwzględnieniem zaleceń zawartych w wytycznych przyjętych zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a).
Artykuł 16
Programy roczne
1.
Programy wieloletnie zatwierdzone przez Komisję są realizowane poprzez roczne programy pracy.
2.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim, nie później niż 1 lipca każdego roku, szacunkowe kwoty, które zostaną im przyznane na następny rok z ogólnej kwoty środków przyznanych w ramach rocznej procedury budżetowej, obliczone zgodnie z art. 17.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, nie później niż 1 listopada każdego roku, projekt programu rocznego na rok następny, sporządzony zgodnie z zatwierdzonym programem wieloletnim, który zawiera:
a) ogólne zasady wyboru projektów, które mają być finansowane w ramach programu rocznego, jeżeli różnią się one od warunków określonych w programie wieloletnim;
b) opis zadań, które mają być realizowane przez organ odpowiedzialny w ramach wykonywania programu rocznego;
c) proponowany podział finansowy wkładu Funduszu na różne działania w ramach programu oraz wskazanie wnioskowanej kwoty na pokrycie kosztów pomocy technicznej i administracyjnej zgodnie z art. 18 służącej realizacji programu rocznego.
4.
Przy analizowaniu propozycji Państwa Członkowskiego Komisja bierze pod uwagę ostateczną kwotę środków przyznanych Funduszowi w ramach procedury budżetowej oraz podejmuje decyzję w sprawie współfinansowania z Funduszu nie później niż 1 marca danego roku.
W decyzji określa się kwotę przyznaną danemu Państwu Członkowskiemu oraz okres, w którym wydatki kwalifikują się do udzielenia wsparcia.
5.
W przypadku znaczących zmian mających wpływ na realizację programu rocznego, pociągających za sobą transfer funduszy pomiędzy poszczególnymi działaniami w wysokości przekraczającej 10 % całkowitej kwoty przyznanej Państwu Członkowskiemu na dany rok Państwo Członkowskie przedkłada Komisji do zatwierdzenia poprawiony program roczny najpóźniej w momencie złożenia sprawozdania okresowego, o którym mowa w art. 23 ust. 3.
Artykuł 17
Roczny podział środków na działania w Państwach Członkowskich przewidziane w art. 5, 6 i 7
1.
Każde Państwo Członkowskie otrzymuje stałą kwotę w wysokości 300000 EUR ze środków przydzielanych rocznie Funduszowi.
Zgodnie z nowymi perspektywami finansowymi dla państw, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., kwotę tę na lata 2005, 2006 i 2007 ustala się na 500000 EUR rocznie.
2.
Pozostałe dostępne środki na dany rok są rozdzielane między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) 30 % proporcjonalnie do liczby osób zaliczonych w okresie poprzednich trzech lat do jednej z kategorii określonych w art. 3 pkt. 1 i 2;
b) 70 % proporcjonalnie do liczby osób określonych w art. 3 pkt. 3 i 4 zarejestrowanych w okresie poprzednich trzech lat.
3.
Podstawę obliczeń stanowią najnowsze dane statystyczne opracowane przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich zgodnie z przepisami wspólnotowymi w sprawie gromadzenia i analizy danych dotyczących azylu.
Artykuł 18
Pomoc techniczna i administracyjna
Część współfinansowania rocznego przyznanego Państwu Członkowskiemu może zostać przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z pomocą techniczną i administracyjną w zakresie przygotowania, monitorowania i oceny działań.
Roczna kwota przeznaczona na pokrycie kosztów pomocy technicznej i administracyjnej nie może przekraczać kwoty równej 7 % całkowitej wartości współfinansowania rocznego przyznanego danemu Państwu Członkowskiemu, powiększonej o 30000 EUR.
Artykuł 19
Przepisy szczególne dotyczące środków nadzwyczajnych
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz potrzeb oraz plan wdrożeniowy dla środków nadzwyczajnych przewidzianych w art. 9, w tym opis planowanych środków oraz organy odpowiedzialne za ich realizację.
2.
Pomoc finansowa z Funduszu na realizację środków nadzwyczajnych przewidzianych w art. 9 jest ograniczona do okresu sześciu miesięcy i nie przekracza 80 % kosztów danego środka nadzwyczajnego.
3.
Dostępne środki są rozdzielane między Państwa Członkowskie na podstawie liczby osób objętych ochroną tymczasową w każdym Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 9 ust. 1.
4.
Zastosowanie znajdują przepisy art. 20 ust. 1 i 2, art. 21 oraz art. 23–26.
ROZDZIAŁ IV
ZARZĄDZANIE I NADZÓR NAD FINANSAMI
Artykuł 20
Struktura finansowania
1.
Udział finansowy Funduszu ma formę dotacji, które nie podlegają zwrotowi.
2.
Działania wspierane z Funduszu są współfinansowane ze źródeł publicznych lub prywatnych, mają charakter niezarobkowy i nie kwalifikują się do finansowania z innych źródeł objętych budżetem ogólnym Unii Europejskiej.
3.
Środki przyznane z Funduszu uzupełniają wydatki publiczne lub wydatki równoważne przyznane przez Państwa Członkowskie na działania objęte niniejszą decyzją.
4.
Wkład wspólnotowy we wspierane projekty nie przekracza:
a) 50 % całkowitych kosztów danego działania w przypadku określonych w art. 5, 6 i 7 działań realizowanych w Państwach Członkowskich.
Wkład ten może zostać podwyższony do 60 % w przypadku działań o charakterze szczególnie nowatorskim, takich jak działania przeprowadzane w ramach partnerstw ponadnarodowych lub działań, które wiążą się z aktywnym uczestnictwem osób określonych w art. 3 lub organizacji utworzonych przez te grupy docelowe, oraz jest podwyższony do 75 % w Państwach Członkowskich objętych Funduszem Spójności;
b) 80 % całkowitych kosztów danego działania w przypadku zaproszenia do składania propozycji projektów w ramach działań wspólnotowych określonych w art. 8.
5.
Wspólnotowa pomoc finansowa przyznana na działania wspierane z Funduszu obejmuje zasadniczo okres nie dłuższy niż trzy lata, pod warunkiem przedkładania sprawozdań okresowych.
Artykuł 21
Kwalifikowalność
1.
Wydatki odpowiadają płatnościom dokonanym przez beneficjentów dotacji.
Wydatki należy udokumentować podpisanymi przez odbiorcę fakturami lub równoważnymi dokumentami rozliczeniowymi.
2.
Wydatki mogą być uznane za kwalifikujące się do uzyskania wsparcia z Funduszu jedynie gdy zostały faktycznie poniesione nie wcześniej niż dnia 1 stycznia roku określonego w decyzji Komisji w sprawie współfinansowania, o której mowa w art. 16 ust. 4.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 3, przyjmuje przepisy dotyczące kwalifikowalności wydatków w ramach działań realizowanych w Państwach Członkowskich na mocy art. 5, 6 i 7 i współfinansowanych z Funduszu.
Artykuł 22
Zobowiązania
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty są określane corocznie na podstawie określonej w art. 16 ust. 4 decyzji Komisji w sprawie współfinansowania.
Artykuł 23
Płatności
1.
Wkład z Funduszu jest wpłacany przez Komisję zgodnie ze zobowiązaniami budżetowymi na rzecz organu odpowiedzialnego.
2.
Fundusz dokonuje na rzecz Państwa Członkowskiego wpłaty pierwszej raty zaliczkowej w wysokości 50 % kwoty przyznanej w decyzji rocznej Komisji w prawie współfinansowania w terminie sześćdziesięciu dni od przyjęcia decyzji o współfinansowaniu.
3.
Wpłaty drugiej raty zaliczkowej dokonuje się nie później niż trzy miesiące po zatwierdzeniu przez Komisję sprawozdania okresowego w sprawie realizacji rocznego programu pracy oraz wykazu wydatków obejmujących co najmniej 70 % kwoty pierwszej raty zaliczkowej.
Komisja dokonuje wpłaty drugiej raty zaliczkowej w wysokości nieprzekraczającej 50 % całkowitej kwoty przyznanej na podstawie decyzji o współfinansowaniu lub, w każdym przypadku, nieprzekraczającej różnicy między kwotą funduszy wspólnotowych faktycznie wykorzystanych przez Państwo Członkowskie na poszczególne projekty w ramach rocznego programu a pierwszą ratą zaliczkową.
4. Wpłaty kwoty salda dokonuje się nie później niż trzy miesiące po zatwierdzeniu przez Komisję sprawozdania końcowego z wykonania programu rocznego oraz końcowego wykazu wydatków przewidzianych w art. 24 ust. 3 i art. 28 ust. 2; jeżeli to nie nastąpi, w terminie tym występuje się z wnioskiem o zwrot kwot przekraczających wydatki końcowe zatwierdzone przez Fundusz, które zostały wpłacone w ramach pierwszej lub drugiej raty zaliczkowej.
Artykuł 24
Wykaz wydatków
1.
Organ odpowiedzialny zapewnia w odniesieniu do wszystkich wydatków, które przedstawia Komisji, że krajowe programy wykonawcze są zarządzane zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi oraz że fundusze są wykorzystywane zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.
2.
Prawidłowość wykazu wydatków jest potwierdzana przez osobę lub wydział działający niezależnie od wydziałów organu odpowiedzialnego zatwierdzających wypłaty.
3.
W ciągu dziewięciu miesięcy po upływie określonego w decyzji o współfinansowaniu terminu dokonania wydatków organ odpowiedzialny przekazuje Komisji końcowy wykaz wydatków.
Jeżeli wykaz ten nie zostanie przekazany w tym terminie, Komisja automatycznie zamyka program roczny i wycofuje odpowiednie środki.
Artykuł 25
Kontrola ksiąg i korekty finansowe Państw Członkowskich
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji związanych z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej, Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za kontrolę finansową działań.
W tym celu podejmują one następujące środki:
a) organizują, na podstawie odpowiednich wyrywkowych prób, kontrole działań obejmujących co najmniej 10 % całkowitych kwalifikujących się do uzyskania pomocy wydatków w ramach każdego rocznego programu wykonawczego oraz kontrole reprezentatywnej próby zatwierdzonych działań.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiedni rozdział zadań w zakresie kontroli oraz procedur realizacji działań lub dokonywania płatności związanych z nimi;
b) zapobiegają, wykrywają i usuwają nieprawidłowości oraz powiadamiają o nich Komisję zgodnie z przepisami oraz informują ją o przebiegu postępowań administracyjnych i sądowych;
c) współpracują z Komisją w celu zapewnienia, by środki wspólnotowe były wykorzystywane zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.
2.
Państwa Członkowskie dokonują w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości niezbędnych korekt finansowych, z uwzględnieniem faktu, czy jest to przypadek pojedynczy czy powtarzający się.
Korekty dokonywane przez Państwo Członkowskie polegają na wycofaniu całości lub części wkładu wspólnotowego; w przypadku gdy kwota nie zostanie zwrócona w terminie określonym przez dane Państwo Członkowskie nalicza się odsetki za opóźnienie w wysokości określonej w art. 26 ust. 4.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 3, przyjmuje zasady i procedury dotyczące korekt finansowych dokonywanych przez Państwa Członkowskie w związku ze współfinansowanymi z Funduszu działaniami realizowanymi w Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami art. 5, 6 i 7.
Artykuł 26
Kontrola ksiąg i korekty finansowe Komisji
1.
Bez uszczerbku dla uprawnień Trybunału Obrachunkowego lub kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, urzędnicy lub pracownicy Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, dotyczące działań finansowanych z Funduszu oraz systemów zarządzania i kontroli, o których informują z wyprzedzeniem nie krótszym niż trzy dni.
Komisja informuje dane Państwo Członkowskie o kontroli w celu uzyskania niezbędnej pomocy.
Urzędnicy lub pracownicy danego Państwa Członkowskiego mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
Komisja może zażądać, by dane Państwo Członkowskie przeprowadziło kontrolę na miejscu w celu sprawdzenia prawidłowości jednej lub większej liczby transakcji.
Urzędnicy lub pracownicy Komisji mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
2.
Jeżeli, po dokonaniu niezbędnej weryfikacji, Komisja dojdzie do wniosku, że Państwo Członkowskie nie spełnia obowiązków nałożonych na nie na mocy art. 25, zawiesza związane ze współfinansowaniem odpowiednich programów rocznych z Funduszu płatności rat zaliczkowych lub płatność końcową, w przypadkach gdy:
a) Państwo Członkowskie nie realizuje działań uzgodnionych w decyzji o współfinansowaniu; lub
b) działanie, w całości lub w części, nie uzasadnia części lub całości współfinansowania z Funduszu; lub
c) występują znaczące braki w systemach zarządzania i kontroli, które mogą spowodować powtarzające się nieprawidłowości.
W takich przypadkach Komisja występuje z zawierającym uzasadnienie wnioskiem, by Państwo Członkowskie przedstawiło swoje uwagi oraz, w stosownych przypadkach, usunęło w określonym terminie wszelkie nieprawidłowości.
3.
Po upływie okresu wyznaczonego przez Komisję może ona w ciągu trzech miesięcy, jeżeli nie osiągnięto porozumienia, a Państwo Członkowskie usunęło nieprawidłowości, uwzględniając wszelkie uwagi zgłoszone przez Państwo Członkowskie, podjąć decyzję o:
a) zmniejszeniu kwoty rat zaliczkowych lub płatności końcowych; lub
b) wprowadzeniu niezbędnych korekt finansowych poprzez wycofanie całości lub części wkładu z Funduszu na rzecz danego działania.
W przypadku gdy nie zostanie podjęta decyzja zgodnie z przepisami lit. a) lub b), zawieszenie płatności jest niezwłocznie uchylane.
4.
Wszelkie kwoty nienależnie uzyskane lub podlegające zwrotowi są przekazywane Komisji.
Jeżeli należna kwota nie została zwrócona w terminie wyznaczonym przez Komisję, nalicza się od niej odsetki za opóźnienie według podwyższonej o trzy i pół punktu procentowego stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny przy jego podstawowych operacjach refinansowych w euro, obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, w którym przypada termin płatności, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C.
5.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 3, przyjmuje zasady i procedury dotyczące korekt finansowych dokonywanych przez Państwa Członkowskie w związku z realizowanymi w Państwach Członkowskich współfinansowanymi z Funduszu działaniami, o których mowa w art. 5, 6 i 7.
ROZDZIAŁ V
MONITOROWANIE, OCENA I SPRAWOZDANIA
Artykuł 27
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi regularnie monitoruje działania Funduszu.
2.
Fundusz jest regularnie poddawany ocenie przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi w celu określenia, czy realizowane działania są właściwe, efektywne i wywierają odpowiedni wpływ w świetle celów określonych w art. 1.
Komisja analizuje też, w jakim zakresie działania wspierane z Funduszu uzupełniają się z działaniami prowadzonymi w ramach innych odpowiednich polityk, instrumentów i inicjatyw wspólnotowych.
Artykuł 28
Sprawozdania
1.
W każdym Państwie Członkowskim organ odpowiedzialny podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia monitorowania i oceny projektu.
W tym celu zawierane przez organ odpowiedzialny porozumienia i umowy z organizacjami odpowiedzialnymi za realizację działania zawierają klauzule nakładające obowiązek przedkładania regularnych szczegółowych sprawozdań okresowych dotyczących realizacji tych działań oraz szczegółowe sprawozdanie końcowe określające, w jakim zakresie osiągnięto założone cele.
2.
Nie później niż dziewięć miesięcy po wyznaczonym dla każdego programu rocznego terminie, w którym wydatki określone w decyzji o współfinansowaniu kwalifikują się do przyznania finansowania, organ odpowiedzialny przedkłada Komisji sprawozdanie końcowe dotyczące realizacji działania oraz wykaz wydatków, zgodnie z przepisami art. 24 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:
a) nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r., sprawozdanie oceniające realizację działań współfinansowanych z Funduszu;
b) nie później niż dnia 30 czerwca 2009 r. i dnia 30 czerwca 2012 r., sprawozdanie oceniające rezultaty i wpływ działań współfinansowanych z Funduszu.
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów:
a) nie później niż dnia 30 kwietnia 2007 r., sprawozdanie pośrednie dotyczące wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych funkcjonowania Funduszu, wraz z wszelkimi proponowanymi zmianami;
b) nie później niż dnia 31 grudnia 2009 r., pośrednie sprawozdanie oceniające oraz propozycje dotyczące przyszłego funkcjonowania Funduszu;
c) nie później niż dnia 31 grudnia 2012 r., sprawozdanie zawierające ocenę ex post.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 29
Program wieloletni na lata 2005–2007
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 15, program wieloletni na lata 2005–2007 jest realizowany zgodnie z następującym harmonogramem:
a) Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim nie później niż dnia 31 stycznia 2005 r. wytyczne w zakresie planowania oraz określa przewidywaną wysokość przyznawanych im kwot;
b) Państwa Członkowskie wyznaczają nie później niż dnia 1 maja 2005 r. krajowy organ odpowiedzialny, o którym mowa w art. 13, oraz przedstawiają propozycję programu wieloletniego na lata 2005–2007, o którym mowa w art. 15;
c) Komisja, stanowiąc zgodnie z procedura określoną w art. 11 ust. 3, zatwierdza poszczególne programy wieloletnie w terminie dwóch miesięcy od otrzymania projektu danego programu wieloletniego.
Artykuł 30
Program roczny na rok 2005
Na zasadzie odstępstwa od art. 16, programu na rok budżetowy 2005 jest realizowany zgodnie z następującym harmonogramem:
a) Komisja przedstawia Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 31 stycznia 2005 r. szacunkową wysokość przyznanych im kwot;
b) Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji propozycję programu rocznego, o którym mowa w art. 16 najpóźniej do dnia 1 czerwca 2005 r., wraz ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi systemów zarządzania i kontroli, które zostaną wdrożone w celu zapewnienia właściwego i efektywnego wykorzystania funduszy wspólnotowych;
c) Komisja, po zbadaniu kwestii wskazanych w art. 12 ust. 1 lit. b), przyjmuje decyzję o współfinansowaniu nie później niż dwa miesiące po przedstawieniu projektu programu rocznego.
Wydatki faktycznie poniesione między dniem 1 stycznia 2005 r. a dniem, w którym przyjęte zostaną decyzje o współfinansowaniu, mogą kwalifikować się do udzielenia wsparcia z Funduszu.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Przegląd
Rada dokona do dnia 31 grudnia 2010 r. przeglądu niniejszej decyzji na podstawie wniosku Komisji.
Artykuł 32
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
ustanawiająca wytyczne dotyczące zgłaszania przez producentów i dystrybutorów właściwym władzom Państw Członkowskich produktów stanowiących zagrożenie dla konsumenta zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4772)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/905/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem powołanym na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE stanowi, że producenci i dystrybutorzy zobowiązani są do informowania właściwych władz Państwa Członkowskiego, jeżeli na podstawie posiadanych informacji i wiedzy zawodowej wiedzą bądź powinni wiedzieć, że produkt, który wprowadzili na rynek stanowi zagrożenie dla konsumenta, zgodnie z definicjami i kryteriami omawianej dyrektywy.
(2) Załącznik I pkt 2 do dyrektywy 2001/95/WE nakłada na Komisję, wspomaganą przez Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, obowiązek określenia treści i sporządzenia wzoru standardowego formularza zgłoszeniowego produktów, które nie spełniają ogólnych wymogów bezpieczeństwa, przedkładanego właściwym organom krajowym przez producentów i dystrybutorów, tym samym zapewniając skuteczność i prawidłowe funkcjonowanie systemu zgłaszania informacji.
W szczególności Komisja zobowiązana jest przedstawić, możliwie w formie poradnika, proste i przejrzyste kryteria określania szczególnych warunków, zwłaszcza tych dotyczących odosobnionych okoliczności lub produktów, co do których zgłoszenie nie ma zastosowania.
(3) Obowiązek informowania władz o niebezpiecznych produktach jest istotnym elementem lepszego nadzoru rynku, ponieważ umożliwia właściwym władzom kontrolowanie, czy przedsiębiorstwa podejmują odpowiednie działania mające na celu zapobieganie zagrożeniom ze strony produktów już wprowadzonych na rynek, a także, w koniecznych przypadkach, zarządzenie lub powzięcie dodatkowych działań w celu uniknięcia ryzyka.
(4) Aby uniknąć niewspółmiernego obciążenia producentów, dystrybutorów i właściwych organów oraz aby ułatwić skuteczne wypełnianie tego obowiązku właściwym jest opracowanie, oprócz standardowego formularza zgłoszeniowego, również praktycznych wytycznych dotyczących najistotniejszych kryteriów oraz praktycznych aspektów zgłaszania, przedstawionych w określonym porządku, aby pomóc producentom i dystrybutorom we wdrażaniu postanowień art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja przyjmuje wytyczne dotyczące zgłaszania przez producentów i dystrybutorów właściwym władzom Państw Członkowskich produktów stanowiących zagrożenie dla konsumenta zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE.
Wytyczne są określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2004 r.
w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na kadencję od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2006 r.
(2004/906/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając decyzję Komisji 95/319/WE z dnia 12 lipca 1995 r. ustanawiającą Komitet Starszych Inspektorów Pracy [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2004 r. C/2004/1542 [2],
uwzględniając listę kandydatów przedłożoną przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 decyzji, o której mowa, stanowi, że w skład Komitetu wchodzi dwóch przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego.
(2) Artykuł 5 ust. 2 decyzji stanowi, że członkowie Komitetu nominowani są przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.
(3) Artykuł 5 ust. 3 stanowi, że kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.
Jednakże w związku z tym, że obecna kadencja członków Komitetu wygasa 31 grudnia 2006 r., właściwe jest wyznaczenie mandatu członków z dziesięciu nowych Państw Członkowskich na okres do tej daty.
(4) W związku z przystąpieniem dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. i na podstawie zgłoszonych przez nie wniosków, zgodnie z wymienionym art. 5 decyzji 95/319/WE z 12 lipca 1995 r. Komisja powinna wyznaczyć członków Komitetu, którzy reprezentować będą dziesięć nowych Państw Członkowskich w okresie od maja 2004 r. do grudnia 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Osoby wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji nominowane są na członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy (SLIC) na okres rozpoczynający się 1 maja 2004 r. i kończący się 31 grudnia 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2004 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w organizację międzynarodowego seminarium dotyczącego dobrostanu zwierząt w kontekście Umowy WE-Chile w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych w handlu zwierzętami, produktami zwierzęcymi, roślinami, produktami roślinnymi i innymi towarami oraz dobrostanu zwierząt
(2004/907/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając znaczenie dobrostanu zwierząt i związek pomiędzy nim a kwestiami weterynaryjnymi, jednym z celów Umowy WE-Chile w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych w handlu zwierzętami, produktami zwierzęcymi, roślinami, produktami roślinnymi i innymi towarami oraz dobrostanu zwierząt (zwanej dalej "Umową") jest opracowanie norm dotyczących dobrostanu zwierząt i ich weryfikacja przy uwzględnieniu bieżącej sytuacji we właściwych międzynarodowych organizacjach normalizacyjnych.
Zgodnie z załącznikiem IC do Umowy, cel ten ma zastosowanie zwłaszcza do opracowywania norm dotyczących dobrostanu zwierząt w odniesieniu do ogłuszania i uboju zwierząt.
(2) Specjalna grupa robocza ds. dobrostanu zwierząt, utworzona przez Wspólny Komitet Zarządzający Umowy uznała, że wymiana informacji dotyczących wiedzy naukowej i ustanowienie aktywnych kontaktów pomiędzy naukowcami reprezentującymi Strony w znacznym stopniu pomogłaby Komitetowi osiągać powierzone mu cele.
(3) Aby osiągnąć cel przewidziany w Umowie, dotyczący wypracowania jednolitego rozumienia spraw związanych z normami dotyczącymi dobrostanu zwierząt, Ministerstwo Rolnictwa Chile wspólnie z Przedstawicielstwem Komisji Europejskiej w Chile organizuje w Santiago, w Chile w listopadzie 2004 r. międzynarodowe seminarium dotyczące dobrostanu zwierząt.
(4) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG, Wspólnota zobowiązana jest podejmować środki techniczne i naukowe konieczne do opracowania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii i kształcenia i szkolenia w zakresie weterynarii.
(5) Zgodnie z obowiązkiem Wspólnoty dotyczącym pełnego uwzględniania wymagań dotyczących dobrostanu zwierząt przy tworzeniu i wdrażaniu polityk Wspólnoty oraz z celem Umowy związanym z wypracowaniem jednolitego rozumienia spraw związanych z normami dotyczącymi dobrostanu zwierząt służącymi ochronie zwierząt, Wspólnota powinna wspierać organizację omawianego seminarium, którego wynik przyczyni się w przyszłości do opracowywania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii oraz kształcenia i szkolenia w tym zakresie.
(6) Uwzględniając dalsze opracowywanie kształcenia i szkolenia w zakresie weterynarii dotyczących dobrostanu zwierząt, Wspólnota powinna udzielić pomocy w przekazywaniu i rozpowszechnianiu wyników seminarium, włączając w to pokrycie kosztów publikacji i rozpowszechnienia treści obrad naukowych seminarium. Pomoc Wspólnoty zorganizowana będzie na zasadzie otwartego zaproszenia do składania ofert.
(7) Rozdział środków omawianej pomocy finansowej powinien podlegać koordynacji Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Chile, będącej jednym z organizatorów seminarium.
(8) Dlatego należy wygospodarować i przyznać środki finansowe, które pozwolą Wspólnocie wesprzeć organizację planowanego seminarium, pod warunkiem że zostanie ono skutecznie przeprowadzone.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się działanie polegające na wsparciu organizacji międzynarodowego seminarium dotyczącego dobrostanu zwierząt w kontekście Umowy WE-Chile w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych w handlu zwierzętami, produktami zwierzęcymi, roślinami, produktami roślinnymi i innymi towarami oraz dobrostanu zwierząt finansowane z linii budżetowej 17.04.02 budżetu Unii Europejskiej na rok 2004 w maksymalnej kwocie 35000 EUR.
W szczególności finansowanie przez Wspólnotę kosztów publikacji i rozpowszechniania treści obrad naukowych seminarium nie przekroczy 35000 EUR.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2004 r.
w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5650)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/908/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, łatwo przybierającą proporcje epizootyczne, mogące stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt oraz znacząco obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel drobiem i wyrobami drobiowymi.
(3) W dniu 23 grudnia 2004 r. Bułgaria potwierdziła wybuch rzekomego pomoru drobiu regionie Kardjali.
(4) Zważywszy na zagrożenie zdrowia zwierząt związane z możliwością wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest, jako środek natychmiastowy, zawieszenie przywozu z Bułgarii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(5) Ponadto należy zawiesić przywóz do Wspólnoty świeżego mięsa z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych, preparatów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków, uzyskanych z ptaków ubitych po 16 listopada 2004 r.
(6) Decyzja Komisji 97/222/WE [3] zawiera listę państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz wyrobów mięsnych oraz ustanawia systemy obróbki w celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów.
Obróbka, którą należy zastosować do wyrobu zależy od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia w odniesieniu do gatunku, z którego pochodzi mięso; w celu uniknięcia zbędnego obciążenia dla handlu, należy podtrzymać zezwolenie na przywóz wyrobów z drobiu pochodzących z Bułgarii poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(7) Po przekazaniu przez Bułgarię bardziej szczegółowych informacji o sytuacji związanej z chorobą oraz o podjętych w związku z nią środkach kontroli, środki podjęte na poziomie Wspólnoty w związku z wybuchem choroby powinny zostać ponownie rozważone.
(8) Przepisy niniejszej decyzji zostaną ponownie rozważone podczas kolejnego posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, przewidzianego na 11– 12 stycznia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Bułgarii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Bułgarii:
- świeżego mięsa z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych oraz
- preparatów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych tym artykułem, które uzyskano z ptactwa ubitego przez dniem 16 listopada 2004 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne towarzyszące przesyłkom wyrobów wymienionych w ust. 1 zawierają następujący tekst:
"Świeże mięso z drobiu/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych/wyrób mięsny składający się z lub zawierający mięso z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych/preparat mięsny składający się z lub zawierający mięso z drobiu ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych [4], uzyskane z ptactwa ubitego przed dniem 16 listopada 2004 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/908/WE.
3.
W drodze odstępstwa od art. 2 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso z drobiu ptaków bezgrzebieniowych, dzikich bądź hodowlanych ptaków łownych, jeżeli mięso tych gatunków poddano jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D części IV Załącznika do decyzji 97/222/WE.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje ponownie rozważona przez Stały Komitet w zależności od ewolucji sytuacji choroby oraz na podstawie informacji dostarczonych przez władze weterynaryjne Bułgarii.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004
w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a, z jednej strony, Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusa, Republiką Surinamu, Saint Christopher i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trinidadu i Tobago, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe oraz, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie cen gwarantowanych cukru trzcinowego na okresy dostawy 2003/2004 i 2004/2005
(2004/910/WE)
Wersja tego aktu w języku polskim zostanie opublikowana w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed dniem 1 maja 2004 r.
Tomy tego wydania pojawią się stopniowo pomiędzy 1 maja a końcem roku 2004.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2004 r.
w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym dyrektywą Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek i towarzyszącego jej Protokołu ustaleń
(2004/911/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania z Konfederacją Szwajcarską właściwej umowy dla zapewnienia przyjęcia przez Konfederację Szwajcarską środków równoważnych środkom, które mają być stosowane w ramach Wspólnoty, w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania przychodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Stosowanie przepisów dyrektywy 2003/48/WE [2] zależy od stosowania przez Konfederację Szwajcarską środków równoważnych środkom zawartym w dyrektywie, zgodnie z Umową zawartą przez Konfederację Szwajcarską ze Wspólnotą.
(3) Wspólnota zdecydowała przychylić się do wniosku Konfederacji Szwajcarskiej w sprawie włączenia do Umowy środków równoważnych systemom ustanowionym na podstawie dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [3] i dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych Państw Członkowskich [4] w ich wersjach oryginalnych.
(4) Umowa i Protokół ustaleń powinny być podpisane i zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
(5) Należy koniecznie zapewnić prostą i szybką procedurę w sprawie możliwych dostosowań załączników I i II do Umowy.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiająca środki równoważne środkom ustanowionym dyrektywą Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek i towarzyszący jej Protokół ustaleń zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty Umowy i towarzyszącego jej Protokołu ustaleń są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja jest niniejszym upoważniona do zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, zmian do załączników do Umowy, które zapewniają, że odpowiadają one danym dotyczącym właściwych organów, określonych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE, i danym zawartym w jej Załączniku.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy i towarzyszącego jej Protokołu ustaleń.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 Umowy [5].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 25 października 2004 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie terminu zastosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne tym, które zostały określone w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2004/912/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 17 ust. 2 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne tym, które zostały określone w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek stanowi, z zastrzeżeniem warunków określonych w tym artykule, że Szwajcaria i, jeżeli ma to zastosowanie, Wspólnota są zobowiązane do skutecznego przyjęcia i wdrożenia Umowy z dniem 1 stycznia 2005 r.
(2) Zgodnie z art. 18 ust. 1, warunkiem wejścia w życie Umowy jest przyjęcie i wdrożenie przez terytoria zależne i stowarzyszone Państw Członkowskich i odpowiednio przez Stany Zjednoczone, Andorę, Liechtenstein, Monako i San Marino, środków zgodnych lub równoważnych tym, które zawiera dyrektywa lub Umowa. Zgodnie z art. 18 ust. 2, jeżeli Umawiające się Strony nie stwierdzą, co najmniej 6 miesięcy przed terminem określonym w art. 17 ust. 2 ( 1 stycznia 2005 r.), że warunek ten zostanie spełniony, są one zobowiązane do przyjęcia, za wspólnym porozumieniem, nowego terminu do celów art. 17 ust. 2. Nie podjęto takiej decyzji.
(3) Nie wszystkie państwa trzecie, o których mowa, będą w stanie wdrożyć środki określone w art. 18 ust. 1 do 1 stycznia 2005 r. Ponadto, jedynie Szwajcaria będzie mogła przyjąć i wdrożyć niniejszą Umowę od 1 lipca 2005 r., pod warunkiem że będą wówczas spełnione wymogi konstytucyjne Szwajcarii. Wydaje się, że wszystkie państwa trzecie oraz terytoria zależne i stowarzyszone, o których mowa w art. 18 ust. 1 Umowy będą także w stanie spełnić warunki określone w tym ustępie do 1 lipca 2005 r.
(4) Termin 1 lipca 2005 r. należy zatem przyjąć jako nowy termin do celów art. 17 ust. 2 Umowy, zgodnie z art. 18 ust. 2 Umowy.
(5) Należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów ustanawiające nowy termin zastosowania Umowy w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie terminu zastosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającą środki równoważne tym, które zostały określone w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Porozumienia zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do zawarcia Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2003/858/WE w sprawie żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4560)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/914/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], a w szczególności jej art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2003/858/WE z dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], określa szczególne warunki zdrowotne zwierząt przy przywozie żywych ryb i niektórych produktów pochodzących z akwakultury do Wspólnoty z państw trzecich.
(2) Definicja terminu "hodowla" znajdująca się w decyzji 2003/858/WE spowodowała różnice interpretacyjne dotyczące zakresu decyzji.
Dla jasności tekstu należy ją uściślić.
(3) Wymogi określone w dyrektywie Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3] dotyczą również żywych ryb przywożonych do celów spożycia przez ludzi.
Dla jasności tekstu art. 4 decyzji 2003/858/WE należy odpowiednio uściślić.
(4) Wymogi dotyczące przywozu produktów rybnych do dalszej przeróbki określone w decyzji 2003/858/WE powinny odnosić się również do gatunków podatnych na choroby zakaźne, o których mowa w wykazie II do załącznika A dyrektywy 91/67/EWG lub chorób uważanych we Wspólnocie za egzotyczne.
Doświadczenie pokazało, że treść art. 5.2. w sposób jednoznaczny nie opisuje tych wymogów i dla poprawy jednoznaczności, należy artykuł ten zmienić.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2004 z dnia 18 lutego 2004 r. wprowadzające dokument do deklaracji i kontroli zwierząt pochodzących z krajów trzecich wjeżdżających na teren Wspólnoty [4] zastąpiło decyzję 92/527/WE [5].
W przypadku przeznaczenia żywych ryb do celów hodowli lub ponownego zarybienia łowisk, należy użyć procedury kontrolnej opisanej w art. 8 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. określającej zasady rządzące organizacją kontroli weterynaryjnej zwierząt wjeżdżających na teren Wspólnoty z krajów trzecich i zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [6], a urzędowy lekarz weterynarii powinien sporządzić odpowiednie wspólnotowe świadectwo weterynaryjne dla wwozu i przewozu określone w rozporządzeniu Komisji (WE) 282/2004.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2004 ustanawiające procedury kontroli weterynaryjnych na wspólnotowych punktach kontroli granicznej w stosunku do produktów sprowadzanych z krajów trzecich [7] zastąpiło decyzję 93/13/WE [8].
W przypadku przeznaczenia niektórych produktów pochodzących z akwakultury do dalszej przeróbki we Wspólnocie, należy użyć procedury kontrolnej opisanej w art. 8 dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [9], a urzędowy lekarz weterynarii powinien sporządzić odpowiednie wspólnotowe świadectwo weterynaryjne dla wwozu i przewozu określone w rozporządzeniu Komisji (WE) 136/2004.
(7) Należy odpowiednio zmienić procedury certyfikacji ustanowione w art. 7 decyzji 2003/858/WE, a jej załącznik VI usunąć.
(8) Aby uprościć i sformułować w sposób bardziej przejrzysty deklaracje znajdujące się we wzorach świadectw określonych w załącznikach do decyzji 2003/858/WE i zharmonizować je z tymi znajdującymi się we wzorach świadectw określonych w dyrektywie Rady 91/493/EWG dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa.
Należy odpowiednio zmienić załączniki II, III, IV i V do decyzji 2003/858/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/858/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst art. 2. ust. 2 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) "hodowla" oznacza przetrzymywanie zwierząt wodnych w gospodarstwie.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Warunki odnoszące się do przywozu żywych ryb pochodzących z akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium żywych ryb pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do dalszego przetworzenia poprzedzającego spożycie przez ludzi, tylko w przypadku, gdy:
a) ryby pochodzą z krajów trzecich wymienionych w art. 11 dyrektywy 91/493/EWG i spełniają wymogi odnoszące się do publicznych świadectw zdrowia określonych w tej dyrektywie; oraz
b) przesyłka spełnia warunki ustanowione w art. 3 ust. 1; lub
c) ryby są wysyłane bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu, celem dokonania uboju i wypatroszenia.";
3) tekst art. 5. ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przetwarzanie produktów rybnych pochodzących z akwakultury z gatunków podatnych na EHN, ISA, VHS oraz IHN odbywało się w zatwierdzonych ośrodkach przywozu, chyba że:
a) ryby zostały wypatroszone przed wysyłką do Wspólnoty Europejskiej; lub
b) stan zdrowia w miejscu pochodzenia w kraju trzecim jest równoważny temu w miejscu przetwarzania odnośnie do EHN, ISA, VHS oraz IHN.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Warunki odnoszące się do przywozu produktów rybnych pochodzących z akwakultury przeznaczonych bezpośrednio do spożycia przez ludzi
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium produktów rybnych pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi, tylko w przypadku, gdy:
a) ryby pochodzą z państw trzecich oraz z zakładów autoryzowanych na mocy art. 11 dyrektywy 91/493/EWG oraz spełniają wymogi dotyczące świadectw zdrowia publicznego, ustanowione na mocy tej dyrektywy; oraz
b) przesyłka składa się z produktów rybnych nadających się do sprzedaży detalicznej w restauracjach lub bezpośrednio konsumentom bez dalszego przerabiania i oznaczonych zgodnie z zapisami dyrektywy Rady 91/493/WE; oraz
c) przesyłka jest zgodna z gwarancjami wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku V, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III.";
5) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Procedury kontrolne
1.
W przypadku żywych ryb, ich ikry i gamet przywożonych w celach hodowli, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury przywożonych w celu ponownego zarybienia łowisk typu "wpuść i złów", podlegają one kontroli weterynaryjnej w punkcie kontroli granicznej w Państwie Członkowskim przybycia zgodnie z art. 8 dyrektywy 91/496/EWG i wypełnione zostaje wspólnotowe świadectwo weterynaryjne dla wwozu i przewozu określone w rozporządzeniu Komisji (WE) 282/2004.
2.
W przypadku żywych ryb pochodzących z akwakultury i ich produktów przywożonych, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do dalszego przetworzenia przed bezpośrednim spożyciem przez człowieka, podlegają one kontroli weterynaryjnej w punkcie kontroli granicznej w Państwie Członkowskim przybycia zgodnie z art. 8 dyrektywy 91/496/EWG i wypełnione zostaje wspólnotowe świadectwo weterynaryjne dla wwozu i przewozu określone w rozporządzeniu (WE) 136/2004.";
6) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Zapobieganie skażeniu wód naturalnych
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przywożone żywe ryby pochodzące z akwakultury przeznaczone do spożycia przez ludzi nie są umieszczane w wodach naturalnych znajdujących się na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przywożone produkty pochodzące z akwakultury przeznaczone do spożycia przez ludzi nie powodują skażenia wód naturalnych znajdujących się na ich terytorium.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że woda służąca do transportu przesyłek nie doprowadzi do skażenia wód naturalnych znajdujących się na ich terytorium.";
7) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji;
8) załącznik III zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji;
9) załącznik IV zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszej decyzji;
10) załącznik V zastępuje się tekstem załącznika IV do niniejszej decyzji;
11) załącznik VI skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2001/497/WE w zakresie wprowadzenia alternatywnego zestawu standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych do państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5271)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/915/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 26 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu ułatwienia przepływu danych ze Wspólnoty jest pożądane, aby administratorzy danych mieli możliwość globalnego przekazywania danych w ramach jednego pakietu zasad ochrony danych.
Wobec braku globalnych norm ochrony danych ważnym narzędziem umożliwiającym przekazywanie danych osobowych ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach wspólnego pakietu zasad są standardowe klauzule umowne.
W związku z powyższym decyzja Komisji 2001/497/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych do państw trzecich na mocy dyrektywy 95/46/WE [2] ustanawia modelowy pakiet standardowych klauzul umownych, gwarantujący właściwy poziom ochrony transferu danych do państw trzecich.
(2) Od czasu przyjęcia tej decyzji zgromadzono wiele nowych doświadczeń.
Ponadto koalicja zrzeszeń przedsiębiorców [3] zgłosiła pakiet alternatywnych standardowych klauzul umownych mający zapewnić taki poziom ochrony danych jak ustanowiony pakietem standardowych klauzul umownych na mocy decyzji 2001/497/WE, aczkolwiek przy użyciu odmiennych mechanizmów.
(3) Ponieważ stosowanie standardowych klauzul umownych do międzynarodowego przekazywania danych jest dobrowolne, gdyż klauzule te stanowią jedną z kilku możliwości zgodnego z prawem przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego na mocy dyrektywy 95/46/WE, zatem przekazujący dane ze Wspólnoty oraz odbierający dane w państwach trzecich mogą wybrać dowolny pakiet standardowych klauzul umownych tudzież skorzystać z innej podstawy prawnej transferu danych.
Jednakże ponieważ każdy pakiet jako całość stanowi model, przekazującym dane nie powinno zezwalać się na zmianę tych pakietów tudzież w jakikolwiek sposób ich łączyć, całkowicie lub częściowo.
(4) Standardowe klauzule umowne przedłożone przez organizacje przedsiębiorców mają na celu zwiększenie wykorzystywania klauzul umownych przez operatorów poprzez takie mechanizmy, jak bardziej elastyczne wymagania kontrolne czy bardziej szczegółowe zasady dotyczące prawa dostępu.
(5) Ponadto obecnie przedłożony pakiet zawiera alternatywę dla systemu odpowiedzialności solidarnej przewidzianego w decyzji 2001/497/WE, tj. system odpowiedzialności oparty na zobowiązaniu należytej staranności, gdzie przekazujący i odbierający dane za naruszenia zobowiązań umownych, których się dopuszczą, będą odpowiedzialni, każdy z osobna, wobec osób, których te dane dotyczą; przekazujący dane ponosi ponadto odpowiedzialność za niepodjęcie odpowiednich działań w celu ustalenia, czy importer danych może spełnić swoje zobowiązania prawne wynikające z tych klauzul (culpa in eligendo – wina w wyborze), a osoba, której dane dotyczą może podjąć kroki przeciwko przekazującemu dane w związku z wyżej opisanym niepodjęciem działań.
W tym względzie wykonanie klauzuli I pkt b) nowego pakietu standardowych klauzul umownych ma szczególne znaczenie, w szczególności w związku z możliwością przeprowadzania przez przekazujących dane kontroli w siedzibie odbierającego dane tudzież żądania przez nich przedstawienia dowodu na posiadanie przez odbierającego dane środków finansowych wystarczających do realizacji jego zobowiązań.
(6) Jeśli chodzi o realizację klauzuli beneficjenta – osoby trzeciej, przez osoby, których dotyczą dane, klauzule przewidują większe zaangażowanie przekazującego dane w rozstrzyganie zażaleń tych osób; w szczególności przekazujący dane jest zobowiązany do skontaktowania się z odbierającym dane i, jeśli jest to konieczne, realizacji umowy w zwykłym terminie jednego miesiąca; jeśli przekazujący dane odmówi realizacji umowy, a naruszenie jej postanowień przez odbierającego dane będzie trwać, wówczas osoba, której dane dotyczą, może rozpocząć realizację klauzul odpowiedzialności importera, a ostatecznie pozwać go do sądu w Państwie Członkowskim.
Niniejsza zgoda na poddanie się jurysdykcji oraz na podporządkowanie się decyzji właściwego sądu lub organu nadzorczego nie wyklucza innych praw proceduralnych odbierających dane, jakie mogą posiadać w państwach trzecich, w tym prawa do odwołania.
(7) Jednakże aby zapobiec nadużyciom mogącym wyniknąć ze zwiększenia elastyczności postanowień, organy nadzorcze powinny mieć większą możliwość zakazania lub zawieszenia transferu danych na podstawie nowego pakietu standardowych klauzul umownych, w przypadkach gdy przekazujący dane odmówi podjęcia stosownych kroków w celu realizacji zobowiązań umownych dotyczących odpowiedzialności odbierającego dane lub odbierający dane odmówi współpracy w dobrej wierze z właściwymi organami nadzorczymi w zakresie ochrony danych.
(8) Standardowe klauzule umowne będą wykonywane bez uszczerbku dla zastosowania postanowień przepisów krajowych przyjętych na mocy dyrektywy 95/46/WE lub dyrektywy 2002/58/WE [4] dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), w szczególności jeśli chodzi o łączność handlową dla celów marketingu bezpośredniego.
(9) Na tej podstawie można uznać, że środki ochrony uwzględnione w przedłożonym pakiecie standardowych klauzul umownych są adekwatne w znaczeniu art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
(10) Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych powołana na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE wydała opinię [5] o poziomie bezpieczeństwa zapewnianego przez standardowe klauzule umowne, która została uwzględniona.
(11) Aby zapewnić realizację poprawek do decyzji 2001/497/WE, powinny one zostać poddane ocenie Komisji trzy lata po notyfikacji Państwom Członkowskim.
(12) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany w decyzji 2001/497/WE.
(13) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/497/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się następujący ustęp:
"Administratorzy danych mogą wybrać pakiet I lub II z zamieszczonych w Załączniku.
Nie mogą jednak zmieniać klauzul ani łączyć poszczególnych klauzul lub pakietów.";
2) w art. 4 ust. 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
Do celów ust. 1, na mocy którego administrator danych powołuje się na odpowiednie środki ochrony wynikające ze standardowych klauzul umownych zamieszczonych w pakiecie II Załącznika, właściwe organy nadzorcze są uprawnione do zastosowania przysługującego im prawa do zakazania lub wstrzymania przekazywania danych w następujących przypadkach:
a) odmowy współpracy w dobrej wierze z organami nadzorczymi ds. ochrony danych lub wypełniania zobowiązań jasno określonych w umowie przez odbierającego dane;
b) odmowy przekazującego dane podjęcia stosownych kroków w celu wyegzekwowania realizacji umowy przez odbierającego dane w zwyczajowym okresie jednego miesiąca od powiadomienia przekazującego dane o tym fakcie przez właściwe organy nadzorcze.
Do celów pierwszego akapitu odmowa w złej wierze lub odmowa realizacji umowy przez odbierającego dane nie dotyczy przypadków, w których współpraca lub wykonanie byłoby sprzeczne z wymaganiami ustawodawstwa krajowego, które obowiązują odbierającego dane, a nie wykraczają poza ograniczenia konieczne w demokratycznym społeczeństwie w rozumieniu art. 13 dyrektywy 95/46/WE, w szczególności sankcje ustanowione instrumentami międzynarodowymi i/lub krajowymi, zobowiązania związane ze sprawozdawczością podatkową lub dotyczącą prania pieniędzy.
Dla celów pkt. a) pierwszego akapitu współpraca może obejmować w szczególności przedłożenie celem kontroli urządzeń przetwarzania danych odbierającego dane lub obowiązek poddania się zaleceniom organu nadzorczego ds. ochrony danych we Wspólnocie.
3.
Zakaz lub zawieszenie na mocy ust. 1 i 2 znosi się natychmiast po ustaniu powodów wprowadzenia takiego zakazu lub zawieszenia.
4.
Gdy Państwa Członkowskie podejmą środki na mocy ust. 1, 2 i 3, powiadomią o tym niezwłocznie Komisję, która prześle informacje na ten temat pozostałym Państwom Członkowskim.";
3) w art. 5 pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Komisja oceni funkcjonowanie niniejszej decyzji na podstawie dostępnych informacji trzy lata po notyfikacji tej decyzji i wszelkich zmian Państwom Członkowskim.";
4) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
1. po tytule dodaje się określenie "PAKIET I";
2. dodaje się treść Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie występowania nadmiernego deficytu w Grecji
(2004/917/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi wniesione przez Grecję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cenowej oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu przewidziana w art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu; załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera dalsze postanowienia odnośnie stosowania procedury dotyczącej nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1] określa szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania postanowień tego Protokołu.
(4) Zgodnie z art. 104 ust. 5 Traktatu Komisja zobowiązana jest przedstawić opinię Radzie, jeśli uzna, że w Państwie Członkowskim istnieje lub może wystąpić nadmierny deficyt. Komisja przedstawiła Radzie taką opinię na temat Grecji w dniu 24 czerwca 2004 r. Po zbadaniu stosownych czynników uwzględnionych w sprawozdaniu zgodnie z art. 104 ust. 3, a także uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja stwierdziła w opinii z dnia 24 czerwca 2004 r., że w Grecji występuje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu Rada zobowiązana jest rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane Państwo Członkowskie przed podjęciem decyzji, po dokonaniu ogólnej oceny, czy istnieje nadmierny deficyt.
(6) Ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków: deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł w Grecji 3,2 % PKB w 2003 r.
Przekroczenie określonej w Traktacie wartości referencyjnej 3 % PKB nie było spowodowane niezwykłym wydarzeniem, w rozumieniu Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, na które władze greckie nie miały wpływu, jak również nie było wynikiem poważnego spadku koniunktury gospodarczej.
Przeciwnie, deficyt wystąpił w sytuacji silnego wzrostu gospodarczego na poziomie 4,2 % w 2003 r. i dodatniej luki popytowej w wysokości około 1,5 % PKB.
Wynik deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych różni się od docelowego deficytu w wysokości 0,9 % przewidzianej w zaktualizowanym programie stabilności z grudnia 2002 r.
Według Komisji tą znaczną rozbieżność należy przypisać czynnikom o wyjątkowym charakterze (przekroczenie wydatków w związku z przygotowaniami do Igrzysk Olimpijskich oraz odszkodowania z tytułu strat spowodowanych warunkami atmosferycznymi), wyższym wydatkom bieżącym (transfery społeczne i płace w sektorze publicznym) oraz niedoborowi wpływów do budżetu (VAT, podatki dochodowe i reklasyfikacja – jako transakcji finansowej – wpłaty Pocztowego Banku Oszczędnościowego na rzecz rządu).
(7) Według prognoz z wiosny 2004 r., opartych na założeniu braku zmian w zakresie polityki budżetowej oraz danych dotyczących deficytu za 2003 r. w wysokości 2,95 % PKB zgodnie ze zgłoszeniem z końcem marca, Komisja przewiduje, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Grecji osiągnie poziom 3,2 % PKB w 2004 r.
(8) Stosunek długu do PKB wyniósł 103 % PKB w 2003 r., czyli znacznie powyżej sześćdziesięcioprocentowej wartości referencyjnej określonej w Traktacie.
Ponadto w swych prognozach z wiosny 2004 r. Komisja przewiduje, że współczynnik zadłużenia zmniejszy się jedynie marginalnie do 102,8 % PKB w 2004 r., czyli powyżej 98,3 % PKB zgłoszonego przez władze greckie w dniu 4 maja 2004 r.
Niepokój budzi wysoki poziom długu publicznego oraz wolne tempo jego redukcji, szczególnie w sytuacji wysokiego nominalnego wzrostu oraz dodatniej i poszerzającej się luki popytowej.
(9) Obecnie jakość danych na temat finansów publicznych pozostaje niepewna.
Deficyt za 2003 r. przedstawiony w zgłoszeniu z 4 maja w wysokości 3,2 % PKB różni się od deficytu w wysokości 1,7 % PKB zgłoszonego na początku marca i skorygowanego na 2,95 % PKB z końcem tego samego miesiąca w efekcie działań podjętych przez rząd na rzecz szeroko zakrojonej kontroli finansów publicznych.
Ponieważ kwestie danych pozostają nadal nierozwiązane, greckie władze zobowiązane są do niezwłocznego ich wyjaśnienia w ścisłej współpracy z Eurostatem.
Ponadto, pomimo potwierdzenia przez Eurostat danych ze zgłoszenia z 4 maja, wiele wskazuje na to, że będzie miała miejsce dalsza znacząca korekta danych (w przypadku deficytu prawie na pewno w górę) za 2003 rok i wcześniejsze lata po złożeniu zwyczajowego zgłoszenia we wrześniu 2004 r.
Oczekuje się, że zmiany te spowodują korektę w górę danych dotyczących deficytu w 2004 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny wynika, że w Grecji występuje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie występowania nadmiernego deficytu na Węgrzech
(2004/918/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenia Komisji,
uwzględniając uwagi wniesione przez Węgry,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego; odnosi się także do Państw Członkowskich objętych derogacją, czyli do wszystkich państw, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cenowej oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu; załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera dalsze postanowienia odnośnie do stosowania procedury dotyczącej nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1] określa szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania postanowień tego Protokołu.
(4) Zgodnie z art. 104 ust. 5 Traktatu Komisja zobowiązana jest przedstawić opinię Radzie, jeśli uzna, że w Państwie Członkowskim istnieje lub może wystąpić nadmierny deficyt. Po zbadaniu stosownych czynników uwzględnionych w sprawozdaniu zgodnie z art. 104 ust. 3, a także uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja stwierdziła w opinii z dnia 24 czerwca 2004 r., że na Węgrzech występuje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu Rada zobowiązana jest rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane Państwo Członkowskie przed podjęciem decyzji, po dokonaniu ogólnej oceny, czy istnieje nadmierny deficyt.
(6) Ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków: deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł na Węgrzech 5,9 % PKB w 2003 r., przekraczając określoną w Traktacie wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB.
Nadmierny deficyt budżetowy w sektorze instytucji rządowych i samorządowych przekraczający wartość referencyjną nie wynika z niezwykłego zdarzenia, na które władze węgierskie nie mają wpływu, ani nie wynika ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w rozumieniu Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
Ogólny deficyt publiczny prawdopodobnie pozostanie na poziomie przekraczającym 3 % PKB w 2004 r.
W szczególności, zgodnie z wiosenną prognozą Komisji dla 2004 r., przewiduje się, że deficyt osiągnie 4,9 % PKB w 2004 r., natomiast program konwergencji dla Węgier zakłada deficyt w wysokości 4,6 % PKB.
Wskaźnik zadłużenia, wynoszący w 2003 r. 59 %, w 2004 r. prawdopodobnie pozostanie nieznacznie poniżej wartości referencyjnej z Traktatu, wynoszącej 60 % PKB.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny sytuacji wynika, że na Węgrzech występuje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami
(2004/919/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 2 lit. a) i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Coroczne kradzieże pojazdów silnikowych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej szacuje się na 1,2 miliona.
(2) Kradzieże te pociągają za sobą znaczące szkody sięgające co najmniej 15 miliardów euro rocznie.
(3) Szacuje się, że duża część tych pojazdów – 30-40 % – zostaje skradziona w ramach przestępczości zorganizowanej, a następnie są one poddawane przeróbkom i wywożone do innych państw w obrębie Unii Europejskiej i poza nią.
(4) Poza szkodami materialnymi, jakie powodują kradzieże, wpływają one również bardzo negatywnie na obywatelskie poczucie sprawiedliwości oraz poczucie bezpieczeństwa.
Przestępczości związanej z pojazdami mogą towarzyszyć groźne formy przemocy.
(5) W konsekwencji utrudnione jest osiągnięcie celu zawartego w art. 29 Traktatu, polegającego na zapewnieniu obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(6) Dnia 27 maja 1999 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie zwalczania przestępczości międzynarodowej, obejmując w pełniejszym zakresie wykorzystywane trasy [1].
(7) Przestępczość związana z pojazdami może być również powiązana w skali międzynarodowej z innymi formami przestępczości, takimi jak handel narkotykami, bronią palną i ludźmi.
(8) Zwalczanie przestępczości związanej z pojazdami należy do agencji zajmujących się ściganiem w Państwach Członkowskich Jednakże, wspólne podejście obejmujące – tam gdzie jest to wykonalne i konieczne – współpracę między Państwami Członkowskimi i organami ścigania Państw Członkowskich jest niezbędne i proporcjonalne w celu uwzględnienia transgranicznych aspektów tej formy przestępczości.
(9) Szczególne znaczenie ma współpraca między organami ścigania i organami rejestrującymi pojazdy, tak samo jak przekazywanie informacji odpowiednim stronom.
(10) Współpraca z Europolem ma równie istotne znaczenie z uwagi na to, że Europol może dostarczyć analiz i sprawozdań dotyczących tej kwestii.
(11) Kolegium Policji Europejskiej oferuje siłom policyjnym w Państwach Członkowskich, za pośrednictwem Europejskiej Sieci Kształcenia Policyjnego (EPLN), literaturę fachową w dziedzinie przestępczości dotyczącej pojazdów do celów zdobywania informacji i poszerzania wiedzy fachowej.
EPLN zapewnia również możliwość wymiany wiedzy i doświadczenia za pomocą forum dyskusyjnego, które tworzy.
(12) Walka z przestępczością dotyczącą pojazdów zostanie wzmożona poprzez zwiększenie liczby Państw Członkowskich przystępujących do Traktatu dotyczącego Europejskiego Systemu Informacji o Pojazdach i Prawach Jazdy (EUCARIS) z dnia 29 czerwca 2000 r.
(13) Potrzebne będzie podjęcie kilku szczególnych środków dla zapewnienia skutecznego zwalczania przestępczości zorganizowanej mającej wymiar międzynarodowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji, stosuje się następujące definicje:
1) "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy lub przyczepę oraz przyczepę kempingową, w rozumieniu przepisów dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen (SIS).
2) "właściwe organy krajowe" oznaczają wszelkie organy krajowe wyznaczone przez Państwa Członkowskie do celów niniejszej decyzji, oraz mogą obejmować, odpowiednio, policję, służby celne, straż graniczną i organy sądownicze.
Artykuł 2
Cel
1.
Celem niniejszej decyzji jest osiągnięcie poprawy współpracy w ramach Unii Europejskiej, zmierzającej do zapobieżenia i zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami.
2.
Szczególną uwagę należy zwrócić na związek kradzieży pojazdów i nielegalnego handlu samochodami z formami przestępczości zorganizowanej, takimi jak: handel narkotykami, bronią palną i ludźmi.
Artykuł 3
Współpraca między właściwymi organami krajowymi
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, zgodnie z prawem krajowym, zmierzające do wzmocnienia wzajemnej współpracy między właściwymi organami krajowymi w celu zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami, takie jak zawieranie umów o współpracy.
2.
Szczególną uwagę należy zwrócić na współpracę dotyczącą kontroli wywozu, z uwzględnieniem odpowiednich kompetencji Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Współpraca między właściwymi organami a sektorem prywatnym
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zorganizowania konsultacji okresowych, odpowiednio, między właściwymi organami krajowymi, zgodnie z prawem krajowym, oraz mogą objąć takimi konsultacjami przedstawicieli sektora prywatnego (takich jak posiadaczy prywatnych rejestrów zaginionych pojazdów, ubezpieczycieli oraz podmioty prowadzące handel samochodami) mając na uwadze koordynację przepływu informacji oraz wzajemną zgodność działań w tym obszarze.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają ułatwienia proceduralne, zgodnie z prawem krajowym, służące szybkiemu odesłaniu do kraju pojazdów zwolnionych przez właściwe organy krajowe po ich uprzednim zajęciu.
Artykuł 5
Punkty kontaktowe do spraw przestępczości zorganizowanej związanej z pojazdami
1.
Do 30 marca 2005 r., Państwa Członkowskie wyznaczą, w ramach swych organów ścigania, punkt kontaktowy do spraw zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami.
2.
Państwa Członkowskie upoważniają punkty kontaktowe do wymiany doświadczeń, wiedzy fachowej, jak również informacji o charakterze ogólnym i technicznym dotyczących przestępczości związanej z pojazdami na podstawie istniejących obowiązujących przepisów prawa.
Wymiana informacji obejmuje metody i najlepsze praktyki zapobiegania przestępczości związanej z pojazdami.
Taka wymiana nie obejmuje wymiany danych osobowych.
3.
Informacje dotyczące wyznaczonych krajowych punktów kontaktowych, uwzględniające późniejsze zmiany, przekazywane są do Sekretariatu Generalnego Rady w celu ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Zamieszczanie komunikatów o skradzionych pojazdach i świadectwach rejestracji pojazdów
1.
Zawsze, gdy zostanie zgłoszona kradzież pojazdu, właściwe organy Państw Członkowskich bezzwłocznie wprowadzają komunikat o skradzionym pojeździe do SIS, zgodnie z prawem krajowym, oraz, tam gdzie to możliwe, do bazy danych skradzionych pojazdów silnikowych Interpolu.
2.
Komunikat w sprawie pojazdu znajdujący się w rejestrze poszukiwań jest zgodnie z prawem krajowym wycofywany bezzwłocznie jak tylko ustanie powód jego wydania przez Państwo Członkowskie, które je wydało.
3.
W sytuacji, gdy zostanie zgłoszona kradzież świadectwa rejestracji, właściwe organy Państw Członkowskich bezzwłocznie wprowadzają komunikat w tej sprawie do SIS, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 7
Rejestracja
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapobieżenia nadużyciom i kradzieżom dokumentów rejestracyjnych.
2.
Organy ścigania informują krajowe organy rejestracji pojazdów o tym, czy pojazd będący w trakcie rejestracji został zgłoszony jako skradziony.
Dostęp do baz danych w wyżej wymienionym celu odbywa się z należytym poszanowaniem przepisów prawa wspólnotowego.
Artykuł 8
Zapobieganie nadużyciom w odniesieniu do świadectw rejestracji pojazdów
1.
W celu zapobiegania nadużyciom w odniesieniu do świadectw rejestracji pojazdów, każde Państwo Członkowskie zapewnia, zgodnie z prawem krajowym, że jego właściwe organy podejmą niezbędne kroki w celu odzyskania świadectwa rejestracji właściciela lub posiadacza pojazdu, jeżeli pojazd został poważnie uszkodzony w wypadku (całkowita utrata).
2.
Świadectwo rejestracji zostaje odzyskane, zgodnie z prawem krajowym, w przypadku, gdy w trakcie kontroli przeprowadzanej przez agencję zajmującą się ściganiem, podejrzewa się, że dokonano naruszenia dotyczącego oznaczeń pojazdu, takich jak numer identyfikacyjny pojazdu.
3.
Świadectwa rejestracji zwracane są wyłącznie po przeprowadzeniu badania oraz pozytywnej weryfikacji pojazdu, oraz zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 9
Europol
Każde Państwo Członkowskie zapewni, że jego organy ścigania, w razie konieczności, informują Europol na bieżąco w zakresie jego upoważnienia oraz przydzielonych mu zadań o sprawcach przestępstw dotyczących pojazdów.
Artykuł 10
Promocja wiedzy fachowej i szkoleń
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że instytucje krajowe odpowiedzialne za szkolenie odpowiednich organów ścigania promują w swoich programach nauczania, tam gdzie to właściwe, we współpracy z CEPOLEM, specjalistyczne szkolenia w dziedzinie zapobiegania przestępczości związanej z pojazdami oraz jej wykrywania.
Takie szkolenia mogą obejmować wkład ze strony Europolu, zgodnie z zakresem jego kompetencji.
Artykuł 11
Posiedzenie punktów kontaktowych i sprawozdanie roczne składane Radzie
Przedstawiciele punktów kontaktowych do spraw przestępczości zorganizowanej związanej z pojazdami odbywają posiedzenia co najmniej raz w roku pod auspicjami Państwa Członkowskiego sprawującego Prezydencję w Radzie.
Wzywa się Europol do uczestnictwa w tym posiedzeniu.
Prezydencja składa sprawozdanie Radzie na temat postępów dotyczących odpowiedniej praktycznej współpracy między organami ścigania.
Artykuł 12
Ocena
Rada dokonuje oceny wykonania niniejszej decyzji do 30 grudnia 2007 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2004 r.
dotycząca odstępstw od stosowania niektórych przepisów dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Azorów
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 4880)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(2004/920/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [1], a w szczególności jej art. 26 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE stanowi, że Państwa Członkowskie, które są w stanie wykazać, że po wejściu w życie niniejszej dyrektywy istnieją poważne problemy w działaniu ich małych systemów wydzielonych, mogą wnieść o odstępstwo od stosownych postanowień rozdziałów IV, V, VI, VII oraz rozdziału III, w przypadku mikrosystemów wydzielonych, w związku z przebudową, modernizacją i rozszerzeniem istniejących zdolności; odstępstwo takie może być przyznane Państwom Członkowskim przez Komisję.
(2) Portugalia złożyła w dniu 29 czerwca 2004 r. wniosek do Komisji o odstępstwo na czas nieokreślony od postanowień rozdziałów III, IV, V, VI, VII zgodnie z art. 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do Azorów.
(3) Archipelag Azorów zalicza się do "mikrosystemów wydzielonych" zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 27 dyrektywy 2003/54/WE.
(4) Specyficzne cechy charakterystyczne archipelagu Azorów – oddalenie, charakter wyspiarski, trudna topografia i klimat – zostały stwierdzone w art. 299 ust. 2 Traktatu WE.
(5) Dokumenty załączone do wniosku Portugalii dowodzą w wystarczający sposób, że niemożliwe i nierealne jest osiągnięcie celu konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, zważywszy na niewielką produkcję energii elektrycznej oraz fakt, że wyspy nie są ze sobą połączone.
Przy tak małym systemie często nie jest możliwe utworzenie więcej niż jednej elektrowni na jednej wyspie, co czyni obecność konkurencyjnych central wątpliwym.
Wielkość rynku nie zachęca raczej do składania wniosków o zezwolenie lub ofert przetargowych.
Ponadto nie istnieje system przesyłowy wysokiego napięcia, a bez obecności konkurencji wytwarzającej energię elektryczną, zalecenia dyrektywy dotyczące oddzielenia systemu nie są zasadne.
Te same wnioski dotyczą dostępu trzeciej strony do systemu.
(6) Po zbadaniu uzasadnienia wniosku Portugalii, Komisja ocenia, że odstępstwo i warunki, w jakich został złożony wniosek, nie przeszkodzą w osiągnięciu celów dyrektywy.
(7) Jednakże, należy wziąć pod uwagę możliwy rozwój technologiczny w średnim i długim okresie czasu, który może przynieść istotne zmiany.
(8) Komisja skonsultowała się z wszystkimi Państwami Członkowskimi zgodnie z zaleceniem art. 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyznaje się Republice Portugalii na terenie dziewięciu wysp archipelagu Azorów odstępstwo od stosownych postanowień rozdziałów IV, V, VI, VII oraz rozdziału III w związku z przebudową, modernizacją i rozszerzeniem istniejących zdolności.
Artykuł 2
Portugalski urząd regulacji energetyki winien monitorować rozwój sektora energii elektrycznej na Azorach i informować Komisję o jakichkolwiek zmianach w sektorze, które wymagałyby przeglądu przyznanego odstępstwa.
Pierwszy raport należy przedłożyć cztery lata po przyjęciu niniejszej decyzji, a drugi dziewięć lat po tej dacie.
Artykuł 3
Niniejsze odstępstwo jest ważne na czas nieokreślony.
Komisja może poddać je przeglądowi, jeżeli nastąpią istotne zmiany w sektorze energii elektrycznej Azorów.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalii.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2004 r.
w sprawie finansowania przez Wspólnotę badań Eurobarometru dotyczących stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych
(2004/921/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Rady 90/424/EWG Wspólnota wnosi wkład finansowy w ustanowienie polityki informacyjnej w dziedzinie ochrony zwierząt.
(2) Ta polityka informacyjna obejmuje między innymi wykonanie opracowań potrzebnych do przygotowania i opracowania prawodawstwa w dziedzinie ochrony zwierząt.
(3) Przeprowadzenie badania analizującego stosunek konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych stanowi element omawianej polityki informacyjnej w dziedzinie ochrony zwierząt i tym samym należy wygospodarować i przyznać środki finansowe potrzebne Wspólnocie do przeprowadzenia niniejszego badania, pod warunkiem że zaplanowane badanie zostanie przeprowadzone w sposób skuteczny.
(4) Niniejsze badanie zostanie przeprowadzane w postaci określonego badania Eurobarometru w zakresie Umowy ramowej [2] zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską, a TNS Opinion and Survey, konsorcjum złożonym z Taylor Nelson Sofres plc i EOS Gallup Europe, reprezentowanym przez centrum koordynujące European Omnibus Survey "EOS Gallup Europe".
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZUJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się działanie polegające na przeprowadzeniu badania stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych, które będzie finansowane z linii budżetowej 17 04 02 budżetu Unii Europejskiej, w maksymalnej kwocie 200000 EUR.
Niniejsze badanie zostanie przeprowadzane w postaci określonego badania Eurobarometru w zakresie Umowy ramowej zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską, a TNS Opinion and Survey, konsorcjum złożonym z Taylor Nelson Sofres plc i EOS Gallup Europe, reprezentowanym przez centrum koordynujące European Omnibus Survey "EOS Gallup Europe".
Decyzja Komisji
z dnia 29 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzje 2003/746/WE i 2003/848/WE w odniesieniu do ponownego rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty na programy zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) w niektórych Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5396)
(2004/922/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/746/WE z dnia 14 października 2003 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r. [2] wymienia programy monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) przedstawione Komisji przez Państwa Członkowskie i kwalifikujące się do wkładu finansowego Wspólnoty w roku 2004.
Wspomniana decyzja określa także proponowany udział oraz maksymalną kwotę wkładu dla każdego programu.
(2) Decyzja Komisji 2003/848/WE z dnia 28 listopada 2003 r., zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania TSE w Państwach Członkowskich i w niektórych z przystępujących Państwach Członkowskich na rok 2004 i ustalająca poziom wkładu finansowego Wspólnoty [3], zatwierdza programy wymienione w decyzji 2003/476/WE oraz ustala maksymalne kwoty wkładu finansowego Wspólnoty.
(3) Decyzja 2003/848/WE stanowi, że Państwa Członkowskie przekazują Komisji comiesięczne sprawozdania z przebiegu realizacji programu.
Analiza tych sprawozdań wskazuje, że niektóre Państwa Członkowskie nie wykorzystają w całości przyznanych im na rok 2004 środków, podczas gdy inne wydadzą więcej niż wynosi kwota, która została im przyznana.
(4) Wkład finansowy Wspólnoty do niektórych z tych programów powinien zatem zostać skorygowany.
Należy dokonać ponownego rozdzielenia funduszy, przenosząc środki z programów realizowanych przez Państwa Członkowskie, które nie wykorzystują w pełni przyznanych im kwot, na rzecz tych, które kwoty te przekraczają.
Rozdzielenie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(5) Należy zatem zmienić odpowiednio decyzje 2003/746/WE i 2003/848/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/746/WE wprowadza się następujące zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2003/848/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 2 suma "745000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "383000 EUR";
2) w art. 6 ust. 2 suma "21733000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "24735000 EUR";
3) w art. 8 ust. 2 suma "6283000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "6401000 EUR";
4) w art. 10 ust. 2 suma "4028000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "4346000 EUR";
5) w art. 11 ust. 2 suma "1675000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "1789000 EUR";
6) w art. 12 ust. 2 suma "1012000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "1177000 EUR";
7) w art. 15 ust. 2 suma "7726000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "4269000 EUR";
8) w art. 17 ust. 2 suma "103000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "159000 EUR";
9) w art. 19 ust. 2 suma "353000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "399000 EUR";
10) w art. 21 ust. 2 suma "5000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "1000 EUR";
11) w art. 22 ust. 2 suma "755000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "927000 EUR";
12) w art. 24 ust. 2 suma "435000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "573000 EUR";
13) w art. 25 ust. 2 suma "1160000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "3014000 EUR";
14) w art. 26 ust. 2 suma "490000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "1006000 EUR";
15) w art. 27 ust. 2 suma "3210000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "671000 EUR";
16) w art. 28 ust. 2 suma "675000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "704000 EUR";
17) w art. 29 ust. 2 suma "30000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "5000 EUR";
18) w art. 30 ust. 2 suma "255000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "275000 EUR";
19) w art. 31 ust. 2 suma "5000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "3000 EUR";
20) w art. 32 ust. 2 suma "5000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "34000 EUR";
21) w art. 33 ust. 2 suma "7460000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "6652000 EUR";
22) w art. 34 ust. 2 suma "740000 EUR" zostaje zastąpiona sumą "1360000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzje 2003/743/WE i 2003/849/WE w odniesieniu do ponownego rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt i kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym realizowane w 2004 r. przez niektóre z Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5397)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/923/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość finansowego udziału Wspólnoty w realizowanych przez Państwa Członkowskie programach, których celem jest zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz przeprowadzanie kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Decyzja Komisji 2003/743/WE z dnia 14 października 2003 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt oraz wykazu programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r. [2] ustala proponowaną stawkę i maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do każdego z programów przedstawionych przez Państwa Członkowskie.
(3) Decyzja Komisji 2003/849/WE z dnia 28 listopada 2003 r. zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt oraz programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym przedstawione przez Państwa Członkowskie na rok 2004 oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [3] ustala jego maksymalną wysokość w odniesieniu do każdego programu przedstawionego przez Państwa Członkowskie.
(4) Komisja zbadała nadesłane przez Państwa Członkowskie sprawozdania dotyczące wydatków na realizację tych programów.
Analiza tych sprawozdań wskazuje, że niektóre Państwa Członkowskie nie wykorzystają w całości przyznanych im na rok 2004 środków, podczas gdy inne przekroczą wysokość przyznanych im środków.
(5) Należy zatem odpowiednio dostosować wkład finansowy Wspólnoty do niektórych z tych programów.
Właściwym jest ponowne rozdzielenie funduszy poprzez przeniesienie środków z programów realizowanych przez Państwa Członkowskie, które nie wykorzystują w pełni przyznanych im kwot, na rzecz tych, które kwoty te przekraczają.
Rozdzielenie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(6) Należy zatem zmienić odpowiednio decyzje 2003/743/WE i 2003/849/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do decyzji 2003/743/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2003/849/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "190000 EUR";
2) w art. 2 ust. 2 kwota "650000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "700000 EUR";
3) w art. 3 ust. 2 kwota "800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "600000 EUR";
4) w art. 4 ust. 2 kwota "70000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "80000 EUR";
5) w art. 5 ust. 2 kwota "370000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
6) w art. 6 ust. 2 kwota "1800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1695000 EUR";
7) w art. 7 ust. 2 kwota "110000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
8) w art. 8 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "410000 EUR";
9) w art. 9 ust. 2 kwota "85000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "55000 EUR";
10) w art. 11 ust. 2 kwota "4000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4150000 EUR";
11) w art. 12 ust. 2 kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "5055000 EUR";
12) w art. 13 ust. 2 kwota "1500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1545000 EUR";
13) w art. 15 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "50000 EUR";
14) w art. 16 ust. 2 kwota "1800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2000000 EUR";
15) w art. 17 ust. 2 kwota "110000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "125000 EUR";
16) w art. 18 ust. 2 kwota "2000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2700000 EUR";
17) w art. 20 ust. 2 kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4935000 EUR";
18) w art. 22 ust. 2 kwota "1200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1900000 EUR";
19) w art. 24 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "165000 EUR";
20) w art. 25 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "540000 EUR";
21) w art. 26 ust. 2 kwota "40000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "255000 EUR";
22) w art. 28 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "110000 EUR";
23) w art. 30 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "115000 EUR";
24) w art. 33 ust. 2 kwota "725000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "195000 EUR";
25) w art. 35 ust. 2 kwota "6500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "6000000 EUR";
26) w art. 36 ust. 2 kwota "300000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "395000 EUR";
27) w art. 37 ust. 2 kwota "3500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4500000 EUR";
28) w art. 38 ust. 2 kwota "17000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2000 EUR";
29) w art. 39 ust. 2 kwota "2000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1600000 EUR";
30) w art. 40 ust. 2 kwota "70000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
31) w art. 41 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "355000 EUR";
32) w art. 43 ust. 2 kwota "700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1205000 EUR";
33) w art. 44 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
34) w art. 45 ust. 2 kwota "260000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "210000 EUR";
35) w art. 46 ust. 2 kwota "700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "150000 EUR";
36) w art. 47 ust. 2 kwota "90000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
37) w art. 48 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "50000 EUR";
38) w art. 49 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "200000 EUR";
39) w art. 50 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "10000 EUR";
40) w art. 54 ust. 2 kwota "75000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "95000 EUR";
41) w art. 55 ust. 2 kwota "800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "900000 EUR";
42) w art. 58 ust. 2 kwota "30000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "25000 EUR";
43) w art. 60 ust. 2 kwota "700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "550000 EUR";
44) w art. 62 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "160000 EUR";
45) w art. 63 ust. 2 kwota "50000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "10000 EUR";
46) w art. 65 ust. 2 kwota "5000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
47) w art. 67 ust. 2 kwota "60000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "30000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/924/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Unią Europejską a Gruzją w sprawie statusu i działań Misji Unii Europejskiej dotyczącej Państwa Prawnego w Gruzji (EUJUST THEMIS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/523/WPZiB w sprawie Misji Unii Europejskiej dotyczącej Państwa Prawnego w Gruzji (EUJUST THEMIS) [1].
(2) Artykuł 7 wspólnego działania przewiduje, że status personelu EUJUST THEMIS w Gruzji, włącznie z, w stosownych przypadkach, przywilejami, immunitetami i dalszymi gwarancjami niezbędnymi do zakończenia i sprawnego funkcjonowania EUJUST THEMIS zostaje uzgodniony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) Po udzieleniu wspomagającemu Prezydencję sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa upoważnienia przez Radę w dniu 28 czerwca 2004 r., do rozpoczęcia negocjacji w jej imieniu, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wynegocjował umowę z Rządem Gruzji w sprawie statusu i działań EUJUST THEMIS.
(4) Bez uszczerbku dla art. 10 ust. 4 umowy, dostarczanie towarów i usług przez EUJUST THEMIS powinno odpowiadać zasadom przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji.
(5) Umowa powinna być zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa pomiędzy Unią Europejską a Gruzją w sprawie statusu i działań Misji Unii Europejskiej dotyczącej Państwa Prawnego w Gruzji (EUJUST THEMIS), zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję 2004/197/WPZiB ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne (ATHENA)
(2004/925/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 lutego 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/197/WPZiB [1] która przewiduje, że jej pierwszy przegląd odbędzie się przed końcem roku 2004.
(2) Przy przyjmowaniu wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej UE w Bośni i Hercegowinie [2] Rada stwierdziła, że należy rozważyć kilka kwestii w nadchodzącym przeglądzie ATHENY.
(3) W związku z tym decyzja 2004/197/WPZiB powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/197/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 14:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ponadto ATHENA ponosi wspólne koszty operacyjne wymienione w załączniku II w okresie od momentu zatwierdzenia koncepcji zarządzania kryzysami dla operacji do momentu mianowania dowódcy operacji.
W szczególnych okolicznościach, po konsultacji z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa, Specjalny Komitet może wydłużyć okres, podczas którego koszty wymienione w załączniku II ponoszone są przez ATHENĘ."
b) dodaje się następujące ustępy:
"6.
Specjalny Komitet może zdecydować w indywidualnych przypadkach, że z powodu okoliczności szczególnych, pewne koszty dodatkowe, inne niż te, które są wyszczególnione w załączniku III - B, są uważane za koszty wspólne dla jednej danej operacji podczas jej aktywnej fazy.
7.
Za pośrednictwem zarządcy Rada i Specjalny Komitet są informowane przez Państwa Członkowskie o uzgodnieniach co do wspólnego ponoszenia kosztów, w których partycypują, w kontekście operacji UE."
2) W art. 21 ust. 3 dodaje się następujące zdanie:
"Wnioski są uważane za zatwierdzone, o ile Specjalny Komitet nie zdecyduje inaczej do dnia 15 marca."
3) W art. 24 ust. 4 dodaje się następujące zdanie:
"Jednakże gdy planuje się, że czas trwania operacji przekroczy sześć miesięcy, pozostała część wkładów płacona jest w ratach półrocznych.
W takim przypadku pierwsza rata jest płacona w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia operacji; druga rata jest płacona do daty granicznej do ustalenia przez Specjalny Komitet stanowiący na wniosek zarządcy, uwzględniający potrzeby operacyjne.
Specjalny Komitet może odejść od tych przepisów."
4) W art. 28, istniejący tekst staje się ustępem 1 i dodaje się następujący ustęp:
"2.
Gdy płatność jest opóźniona o nie więcej niż dziesięć dni, odsetki nie są naliczane.
Gdy płatność opóźniona jest o więcej niż dziesięć dni, naliczane są odsetki za cały okres zwłoki."
5) W art. 29 dodaje się następujący ustęp:
"6.
Specjalny Komitet może zaaprobować zasady dotyczące realizacji wspólnych wydatków, które odchodzą od przepisów ust. 4 powyżej."
6) W art. 38 dodaje się następujący ustęp:
"8.
Do dnia 31 marca każdego roku każde Państwo Członkowskie uczestniczące w operacji dostarcza zarządcy, gdzie stosowne poprzez dowódcę operacji, informacje w sprawie dodatkowych kosztów, jakie poniosło w związku z operacją podczas poprzedniego roku finansowego.
Informacja to powinna być rozbita na główne pozycje wydatków.
Zarządca dokonuje kompilacji tych informacji w celu przedstawienia Specjalnemu Komitetowi przeglądu kosztów dodatkowych operacji."
7) W załączniku II pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"Dodatkowe koszty transportu i zakwaterowania, wymagane dla przeprowadzenia misji rozpoznawczych i przygotowania (w szczególności misji polegających na stwierdzeniu stanu rzeczy i zwiadowczych) sił zbrojnych do konkretnej unijnej operacji wojskowej."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
(2004/926/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [1], a w szczególności art. 6 tej decyzji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zjednoczone Królestwo wyraziło wolę rozpoczęcia wdrożenia następującej części dorobku Schengen: współpracy sądowej, współpracy w dziedzinie narkotyków, art. 26 i 27 Konwencji Schengen oraz współpracy policyjnej.
(2) Zjednoczone Królestwo wskazało, że jest gotowe do stosowania wszystkich przepisów dorobku Schengen określonych w art. 1 decyzji 2000/365/WE z wyjątkiem przepisów dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen.
(3) Zjednoczone Królestwo będzie kontynuowało przygotowania do wdrożenia odpowiednich przepisów dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen oraz ochrony danych.
(4) Zjednoczonemu Królestwu przekazano kwestionariusz, odnotowano odpowiedzi na zawarte w nim pytania, a następnie przeprowadzono wizytę sprawdzającą i oceniającą w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z procedurami mającymi zastosowanie w zakresie współpracy policyjnej.
(5) W odniesieniu do stosowania dorobku Schengen dotyczącego dziedzin, o których mowa powyżej, kwestionariusz i wizyta wykazały, że wymogi dotyczące ustawodawstwa, ilości personelu, wyszkolenia, infrastruktury oraz zasobów materialnych zostały spełnione.
(6) Warunki konieczne do wdrożenia przez Zjednoczone Królestwo tych przepisów dorobku Schengen, o których mowa w art. 1 lit a) pkt i), lit. b), lit. c) pkt i) oraz lit. d) pkt i) decyzji 2000/365/WE zostały spełnione, umożliwiając wprowadzenie w życie tych przepisów wraz z ich późniejszym rozwinięciem przez Zjednoczone Królestwo.
(7) Decyzja 2000/365/WE określa w art. 5 ust. 2, które przepisy dorobku Schengen mają zastosowanie do Gibraltaru.
(8) Rada Unii Europejskiej oraz Republika Islandii i Królestwo Norwegii zawarły Umowę w sprawie ustanowienia praw i zobowiązań między Irlandią i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z jednej strony, a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii z drugiej strony, w obszarach dorobku Schengen, które stosują się do tych państw [2].
Na podstawie art. 2. tej Umowy, w sprawie przygotowania niniejszej decyzji skonsultowano się z Komitetem Mieszanym ustanowionym na podstawie art. 3 Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], zgodnie z art. 4 tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy określone w art. 1 lit. a) pkt. i), lit. b), lit. c) pkt. i) i lit. d) pkt i) decyzji 2000/365/WE są wprowadzane w życie przez Zjednoczone Królestwo od dnia 1 stycznia 2005 r.
Przepisy określone w art. 5 ust. 2 decyzji 2000/365/WE są wprowadzane w życie w Gibraltarze od dnia 1 stycznia 2005 r.
Przepisy aktów stanowiących rozwinięcie dorobku Schengen przyjęte po decyzji 2000/365/WE określone w załączniku I do niniejszej decyzji są wprowadzane w życie przez Zjednoczonego Królestwo oraz w Gibraltarze od dnia 1 stycznia 2005 r.
Przepisy aktów stanowiących rozwinięcie dorobku Schengen przyjęte po decyzji 2000/365/WE określone w załączniku II do niniejszej decyzji są stosowane przez Zjednoczone Królestwo od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Formalne zawiadomienia oraz przekazywanie decyzji pomiędzy organami Gibraltaru, w tym sądami oraz organami Państw Członkowskich Unii Europejskiej (z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa) do celów niniejszej decyzji odbywa się zgodnie z procedurą określoną w ustaleniach dotyczących organów Gibraltaru w ramach instrumentów UE i WE oraz odpowiednich umów (zob. załącznik III do niniejszej decyzji) zawartych między Hiszpanią a Zjednoczonym Królestwem w dniu 19 kwietnia 2000 r., o czym zostały zawiadomione Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
przewidująca stosowanie procedury określonej w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych obszarów objętych tytułem IV części trzeciej Traktatu
(2004/927/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 67 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy Traktatu z Amsterdamu Wspólnota Europejska otrzymała uprawnienia do przyjmowania środków w dziedzinie wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób, jak stanowi tytuł IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem").
(2) Na mocy art. 67 Traktatu, wprowadzonego Traktatem z Amsterdamu, większość z tych środków miała być przyjmowana przez Radę stanowiącą jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
(3) Na mocy tego samego art. 67 ust. 2 tiret drugie, po upływie pięcioletniego okresu przejściowego od chwili wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, Rada, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, podejmuje decyzję w celu zapewnienia, aby procedura, o której mowa w jego art. 251 miała zastosowanie do wszystkich lub niektórych obszarów objętych Tytułem IV Traktatu.
(4) Zgodnie z art. 67 ust. 5, który został wprowadzony Traktatem z Nicei, Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251, przyjmuje środki dotyczące azylu przewidziane w art. 63 ust. 1 i ust. 2 lit. a) pod warunkiem, że Rada, jednomyślnie i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjęła przepisy wspólnotowe określające wspólne reguły i podstawowe zasady rządzące tymi dziedzinami, jak również środki z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych przewidziane w art. 65, z wyjątkiem aspektów dotyczących prawa rodzinnego; niniejsza decyzja nie ma wpływu na te postanowienia.
(5) Ponadto, na podstawie Protokołu w sprawie artykułu 67 Traktatu załączonego do tego Traktatu Traktatem z Nicei, z dniem 1 maja 2004 r., Rada, przyjmując środki określone w art. 66 Traktatu stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim; niniejsza decyzja nie ma wpływu na postanowienia tego Protokołu.
(6) Poza tym, co wynika z Traktatu z Nicei, Rada Europejska, zatwierdzając "Program Haski": "Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej" na posiedzeniu w dniach 4 i 5 listopada 2004 r., wezwała Radę do przyjęcia nie później niż w dniu 1 kwietnia 2005 r. decyzji na podstawie art. 67 ust. 2 Traktatu, która wprowadzi wymóg stanowienia przez Radę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 w przypadku przyjmowania, w zgodzie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym wyboru podstaw prawnych dla aktów wspólnotowych, środków określonych w art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i ust. 3 oraz art. 63 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b) Traktatu.
(7) Jednakże Rada Europejska stwierdziła, że do czasu wejścia w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, Rada powinna nadal stanowić jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim w przypadku przyjmowania środków w zakresie legalnej migracji obywateli państw trzecich do Państw Członkowskich i pomiędzy nimi, określonych w art. 63 ust. 3 lit. a) i ust. 4 Traktatu.
(8) Przejście do procedur współdecydowania w przypadku przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 1 Traktatu nie stanowi uszczerbku dla wymogu stanowienia przez Radę jednomyślnie w przypadku podejmowania decyzji określonych w art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r., w art. 15 ust. 1 Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [1], w art. 4 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz w jakimkolwiek przyszłym traktacie o przystąpieniu.
(9) Przejście do procedur współdecydowania w celu przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 2 lit. a) Traktatu nie stanowi uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w dziedzinie geograficznego wytyczania ich granic, zgodnie z prawem międzynarodowym.
(10) Środki zachęcające służące wspomaganiu działań Państw Członkowskich w zakresie integracji obywateli państw trzecich przebywających legalnie na ich terytoriach mogą być przyjmowane przez Radę stanowiącą zgodnie z odpowiednimi podstawami prawnymi przewidzianymi w Traktacie.
(11) W rezultacie przejścia do procedur współdecydowania w przypadku przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 2 i 3 Traktatu, rozporządzenia zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych oraz przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru powinny zostać zmienione tak, aby wprowadzić w tych przypadkach wymóg stanowienia przez Radę większością kwalifikowaną.
(12) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.
(13) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te Państwa Członkowskie powiadomiły o życzeniu uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. Rada stanowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu przyjmując środki określone w art. 62 ust. 1, ust. 2 lit. a) i ust. 3 tego Traktatu.
2.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. Rada stanowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu przyjmując środki określone w art. 63 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b) tego Traktatu.
Artykuł 2
Art. 251 Traktatu stosuje się do opinii Parlamentu Europejskiego otrzymanych przez Radę przed dniem 1 stycznia 2005 r. w sprawie wniosków dotyczących środków, w odniesieniu do których Rada stanowi na podstawie niniejszej decyzji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.
Artykuł 3
1. W art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 789/2001/WE z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegającego dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [2] wyrazy "stanowiąc jednomyślnie" zastępuje się wyrazami "stanowiąc większością kwalifikowaną" z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
2 W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 790/2001/WE z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegającego dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [3] wyrazy "stanowiąc jednomyślnie" zastępuje się wyrazami "stanowiąc większością kwalifikowaną" z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej
(2004/928/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK) oraz Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) i Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej (PS) [1], w szczególności jego art. 1a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich, wraz z innymi uczestnikami Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, uzgodnili ustanowienie Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zwanego dalej "Paktem Stabilizacji".
(2) Artykuł 1a rozporządzenia (WE) nr 1080/2000 przewiduje, że Specjalny Koordynator Paktu Stabilizacji jest powoływany corocznie.
(3) Wraz z mianowaniem należy ustanowić mandat Specjalnego Koordynatora.
Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że mandat ustanowiony decyzją Rady 2003/910 z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla południowo-wschodniej Europy [2] na rok 2004 jest właściwy.
(4) Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu odpowiedzialności, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się dr Erharda BUSEKA na Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej.
Artykuł 2
Specjalny Koordynator pełni funkcje przewidziane w pkt. 13 Paktu Stabilizacji z dnia 10 czerwca 1999 r.
Artykuł 3
Aby zrealizować cele, o których mowa w art. 2, mandat Specjalnego Koordynatora obejmuje następujące zadania:
a) wspieranie osiągania celów Paktu Stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów jak i miedzy nimi, tam gdzie Pakt stanowi rzeczywistą dodatkową korzyść;
b) przewodniczenie w obradach regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej;
c) utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami Paktu i wspomagającymi państwami, organizacjami i instytucjami Paktu Stabilizacji oraz odpowiednimi inicjatywami regionalnymi i organizacjami w celu wspierania współpracy regionalnej oraz wzmocnienia zaangażowania na poziomie regionalnym;
d) ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i Państwami Członkowskimi w celu promowania roli Unii Europejskiej w Pakcie Stabilizacji, zgodnie z pkt. 18, 19 i 20 Paktu Stabilizacji oraz zapewnienie komplementarności pomiędzy działaniem Paktu Stabilizacji a procesu stabilizacji i stowarzyszenia;
e) spotkania o charakterze okresowym i, gdzie to właściwe, zbiorczym z przewodniczącymi grup roboczych w celu zapewnienia ogólnej strategicznej koordynacji oraz działanie w charakterze sekretariatu Regionalnego Stołu Południowo-Wschodniej Europy i jego instrumentów;
f) ustalenie na podstawie wykazu wcześniej uzgodnionego oraz w konsultacji z uczestnikami Paktu Stabilizacji działań priorytetowych dla Paktu Stabilizacji w celu wdrożenia ich w 2005 r. oraz stałe kontrolowanie metod pracy i struktur Paktu Stabilizacji, zapewniające spójność i efektywne wykorzystanie zasobów.
Artykuł 4
Specjalny Koordynator zawiera porozumienie finansowe z Komisją.
Artykuł 5
Działania Specjalnego Koordynatora są skoordynowane z działaniami sekretarza generalnego Rady/wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB, przewodniczących Rady i Komisji, szczególnie w ramach Nieformalnego Komitetu Konsultacyjnego.
Na miejscu podtrzymuje ścisłe kontakty z przewodniczącymi Rady i Komisją, szefami misji Państw Członkowskich, specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej, jak również biurem wysokiego przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie oraz z administracją cywilną Narodów Zjednoczonych w Kosowie. Artykuł 6
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2004 r.
dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych i pracowników czasowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu
(2004/929/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia stosowane względem innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich, w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1785/2004 [2] ustalone zostały, po raz ostatni i zgodnie ze starym regulaminem, zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 stycznia 2004 r. wynagrodzenia urzędników Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich wypłacane w walucie kraju przeznaczenia.
(2) Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu, od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Współczynniki korygujące stosowane od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. względem wynagrodzeń wypłacanych urzędnikom, pracownikom kontraktowym i pracownikom czasowym pracującym w krajach trzecich, a także części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, w walucie kraju przeznaczenia, dostosowuje się w sposób określony w Załączniku.
Kursy wymiany walut stosowane przy obliczaniu wynagrodzeń są ustalane zgodnie ze szczegółowymi zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają datom, o których mowa w akapicie pierwszym.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 2004 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w działania planowane przez Państwa Członkowskie w celu wdrożenia programów kontroli, inspekcji oraz nadzoru w 2004 r. (druga rata)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 5310)
(2004/930/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Decyzję Rady 2004/465/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w programy kontroli rybołówstwa Państw Członkowskich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie przedłożyły Komisji swoje programy kontroli rybołówstwa na okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. wraz z wnioskami o wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane z realizacją takich programów.
(2) Wnioski dotyczące działań wymienionych w art. 4 decyzji Rady (WE) nr 2004/465 mogą kwalifikować się do finansowania przez Wspólnotę.
(3) Właściwym jest ustalenie maksymalnej wysokości wkładu Wspólnoty w kwalifikowalne wydatki każdego Państwa Członkowskiego w roku 2004 w ramach pomocy przewidzianej na działania określone w art. 4 decyzji Rady (WE) nr 2004/465, jak również ustalenie poziomu wkładu Wspólnoty w takie działania oraz warunki, na jakich ma nastąpić zwrot wydatków krajowych przez Wspólnotę.
(4) Zgodnie z art. 8 decyzji Rady (WE) nr 2004/465 Państwa Członkowskie zobowiązane są asygnować wydatki w okresie 12 miesięcy od końca roku, w którym zostały zawiadomione o niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie zobowiązane są również do przestrzegania przepisów powyższej decyzji w odniesieniu do rozpoczęcia projektów oraz przedkładania wniosków o refundację.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Sektora Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot decyzji
Niniejsza decyzja ustanawia wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla każdego Państwa Członkowskiego, poziom wkładu finansowego Wspólnoty oraz warunki przyznawania pomocy na działania, o których mowa w art. 4 decyzji Rady (WE) nr 2004/465.
Artykuł 2
Elektroniczne urządzenia lokalizacyjne
1.
Wydatki poniesione w związku z zakupem i zamontowaniem na pokładzie statków rybackich elektronicznych urządzeń lokalizacyjnych umożliwiających ośrodkom monitorowania rybołówstwa monitorowanie statków na odległość za pośrednictwem systemu monitorowania statków (VMS) kwalifikują się do uzyskania maksymalnego wkładu finansowego w wysokości 4500 EUR na jeden statek w granicach określonych w załączniku I.
2.
W ramach limitu 4500 EUR przewidzianego w ust. 1 wkład finansowy Wspólnoty dla pierwszego 1500 EUR kwalifikowalnych wydatków wynosi 100 %.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty dla kwalifikowalnych wydatków zawierających się w kwocie 1500–4500 EUR na jeden statek stanowi maksymalnie 50 % takich wydatków.
4.
Elektroniczne urządzenia lokalizacyjne powinny spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [2].
Artykuł 3
Nowe technologie i sieci informatyczne
Wydatki na zakup, instalację oraz pomoc techniczną, jak również wydatki na technologie komputerowe oraz zakładanie sieci informatycznych w celu zapewnienia skutecznej i bezpiecznej wymiany danych w ramach monitorowania, kontroli i nadzoru działalności w zakresie rybołówstwa kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 50% kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku II.
Jednakże inwestycje dotyczące stacji na wyspach Kergulena związane z odbiorem i przetwarzaniem radarowych danych satelitarnych kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 40% kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku II.
Artykuł 4
Projekty pilotażowe dotyczące nowych technologii
1.
Wydatki poniesione w ramach projektów pilotażowych dotyczących wdrożenia nowych technologii, mających na celu poprawę monitorowania działalności w zakresie rybołówstwa kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 50 % kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku III.
2.
Projekty pilotażowe powinny spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1461/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. ustanawiającego warunki projektów pilotażowych w odniesieniu do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej oraz w odniesieniu do teledetekcji [3].
Artykuł 5
Szkolenia
Wydatki poniesione na programy szkoleń i wymiany urzędników służby cywilnej odpowiedzialnych za monitorowanie, kontrolę i nadzór rybołówstwa kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 50 % kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku IV.
Artykuł 6
Programy pilotażowe dotyczące inspekcji i obserwacji
1.
Wydatki poniesione na programy pilotażowe dotyczące inspekcji i obserwacji kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 50 % kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku V.
2.
Programy takie powinny w szczególności spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającego środki dotyczące przypadkowych połowów waleni w rybołówstwie oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 88/98 [4].
Artykuł 7
Ocena wydatków
Wydatki poniesione w związku z wdrażaniem systemu oceny wydatków poniesionych w związku z kontrolą wspólnej polityki rybołówstwa kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 50 % kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku VI.
Artykuł 8
Seminaria i narzędzia medialne
Wydatki poniesione w związku z inicjatywami obejmującymi seminaria i narzędzia medialne, mającymi na celu poprawę poziomu świadomości rybaków i innych zaangażowanych osób, w tym inspektorów, prokuratorów i sędziów, jak również wśród ogółu społeczeństwa odnośnie potrzeby zwalczania nieodpowiedzialnych i nielegalnych połowów oraz wdrożenia zasad wspólnej polityki rybołówstwa kwalifikują się do wkładu finansowego stanowiącego 75 % kwalifikowalnych wydatków w granicach określonych w załączniku VII.
Artykuł 9
Statki i samoloty patrolowe w rybołówstwie
Wydatki związane z zakupem i modernizacją statków i samolotów używanych do inspekcji i nadzoru działalności w zakresie rybołówstwa przez właściwe władze Państwa Członkowskiego kwalifikują się w granicach określonych w załączniku VIII do wkładu finansowego stanowiącego:
- 50 % kwalifikowalnych wydatków poniesionych przez Państwo Członkowskie przystępujące do Wspólnoty dnia 1 maja 2004 r.,
- 25 % kwalifikowalnych wydatków poniesionych przez pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Wnioski o zwrot kosztów
Wnioski o zwrot poniesionych wydatków oraz wypłatę zaliczek są zgodne z art. 12, 13 oraz z załącznikiem I, część C decyzji Rady (WE) nr 465/2004.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL Kinshasa/1/2004
z dnia 9 grudnia 2004 r.
dotycząca mianowania Szefa Misji Policyjnej UE w Kinszasie (DRK) EUPOL "Kinshasa"
(2004/931/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
mając na uwadze wspólne działanie Rady 2004/847/WPZiB z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie rozpoczęcia misji policyjnej UE w Kinszasie (DRK) [1], w szczególności jego art. 5 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 5 i 8 wspólnego działania 2004/847/WPZiB stanowi, że Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia ważnych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej, włącznie z uprawnieniem do mianowania szefa misji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
(2) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel złożył wniosek o mianowanie Adílio CUSTÓDIO,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 29 listopada 2004 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2004/C 305/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapity drugi i trzeci,
uwzględniając opinię Komisji,
Decyzja Rady
z dnia 29 listopada 2004 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2004/C 305/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapity drugi i trzeci,
uwzględniając art. X Statutu Agencji Dostaw Euratomu [1], w wersji zmienionej ostatnio decyzją 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r. [2],
Decyzja Rady dotycząca wyznaczenia członków Komitetu Naukowo-Technicznego
(2004/C 311/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 134;
uwzględniając wniosek Komisji;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji z dnia 22 grudnia 2003 r. [1] Rada wyznaczyła członków Komitetu Naukowo-Technicznego na okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2008 r.
Jednakże, na mocy art. 50 Aktu dotyczącego warunków akcesji [2], kadencja członków wygasła w dniu 1 maja 2004 r. i należy wyznaczyć nowych członków.
(2) W celu pozwolenia Komitetowi Naukowo-Technicznemu na pełne wykorzystanie szerokiego zakresu doświadczenia wymaganego do wykonywania jego zadań, Komitet może, zgodnie z jego przepisami wewnętrznymi, wezwać do uczestniczenia w zebraniach zastępców członków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym wyznacza się członków Komitetu Naukowo-Technicznego na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r.:
Bertrand BARRE
Janis BERZINS
Sten BJURSTRÖM
Michel BOURGUIGNON
Udo BROCKMEIER
Leonidas CAMARINOPOULOS
Maurizio CUMO
Allan DUNCAN
Manfred HEINDLER
Sue ION
Michael KAUFMANN
Jørgen KJEMS
Zdeněk KŘÍŽ
Peter LIŠKA
Carlo LOMBARDI
José Maria MARTÍNEZ-VAL PEÑALOSA
Júlio Martins MONTALVÃO E SILVA
Jerzy Wiktor NIEWODNICZAŃSKI
Tom O'FLAHERTY
Derek POOLEY
Enn REALO
Francesco ROMANELLI
Juan Antonio RUBIO RODRIGUEZ
Rainer SALOMAA
Jean-Paul SAMAIN
Edouard SINNER
Borut SMODIŠ
Michael SAILER
Zoltán SZATMÁRY
Eugenijus USPURAS
Theofiel VAN RENTERGEM
Carlos VARANDAS
Adrianus H. M. VERKOOIJEN
Andreas M. VERSTEEGH
Sándor ZOLETNIK
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady z dnia 27 marca 2000 r. upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE
(2004/C 317/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 42 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 18 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1],
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące stosunki zewnętrzne Europolu z państwami trzecimi i instytucjami niepowiązanymi z Unią Europejską [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące przyjmowanie przez Europol informacji od stron trzecich [3], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmujący zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom trzecim i instytucjom trzecim [4], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając wymogi operacyjne i potrzebę skutecznej walki ze zorganizowanymi formami przestępczości za pośrednictwem Europolu, należy dodać Australię do wykazu państw trzecich, z którymi to państwami dyrektor Europolu jest upoważniony do rozpoczęcia rokowań.
(2) Należy zatem zmienić decyzję Rady z dnia 27 marca 2000 r. [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Rady z dnia 27 marca 2000 r. wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 1 pod nagłówkiem "Państwa trzecie" do wykazu alfabetycznego dodaje się następujące państwo:
"- Australia".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2004 r.
w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Rady Administracyjnej Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
(2004/C 317/03)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1947/93 [2], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając listy kandydatów przedstawione przez rządy Państw Członkowskich (w odniesieniu do przedstawicieli rządów) oraz listy kandydatów przekazane przez Komisję (w odniesieniu do przedstawicieli organizacji pracowników i pracodawców),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 8 listopada 2001 r. [3] i 28 czerwca 2004 r. [4] Rada przyjęła decyzje w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Rady Administracyjnej Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od 19 października 2001 r. do 18 października 2004 r.
(2) Należy mianować członków oraz zastępców członków reprezentujących rządy Państw Członkowskich i tych, którzy reprezentują organizacje pracowników i pracodawców na okres trzech lat.
(3) Komisja mianuje swoich przedstawicieli do Rady Administracyjnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianowani zostają członkami i zastępcami członków Rady Administracyjnej Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od 19 października 2004 r. do 18 października 2007 r.:
I. PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW
+++++ TABLE +++++
II.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW
+++++ TABLE +++++
III.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW
+++++ TABLE +++++
Decyzja 2239/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2004 r.
zmieniająca decyzję Rady 1999/784/WE dotyczącą udziału Wspólnoty w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji 1999/784/WE [4] Rada postanowiła, że Wspólnota powinna stać się członkiem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego (zwanego dalej "Obserwatorium") w celu wspierania jego działalności.
Obserwatorium przyczynia się do wzmocnienia konkurencyjności wspólnotowego sektora audiowizualnego poprzez usprawnienie przekazywania informacji do tego sektora, w szczególności do małych i średnich przedsiębiorstw, oraz do promowania bardziej przejrzystego obrazu rynku.
(2) Multimedia i nowe technologie będą odgrywać coraz większą rolę w sektorze audiowizualnym.
Obserwatorium mogłoby nadal odgrywać istotną rolę, jeżeli we właściwym czasie zostałyby wzmocnione jego możliwości w zakresie podążania za tymi nowymi osiągnięciami.
(3) Mimo iż swobodny przepływ osób, towarów i usług jest zapisany w Traktacie, brak informacji na temat wielu różnic w krajowych przepisach z dziedziny prawa podatkowego i prawa pracy stanowi przeszkodę dla swobodnego przepływu towarów i usług audiowizualnych.
Obserwatorium mogłoby wnieść pozytywny wkład, gromadząc i udostępniając wiedzę fachową i systematyczne informacje w dziedzinie prawa podatkowego, prawa pracy, ochrony praw autorskich i prawa ochrony konsumentów.
(4) W związku z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 4 września 2003 r. w sprawie telewizji bez granic, która to rezolucja wezwała do sporządzenia rocznego raportu porównawczego na temat udostępniania telewizji cyfrowej osobom niepełnosprawnym, należy zwrócić się do Obserwatorium z prośbą o coroczne gromadzenie danych dotyczących poziomu usług telewizyjnych służących pomocy osobom niepełnosprawnym, takich jak napisy, opis dźwiękowy i język migowy, świadczonych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej lub Rady Europy.
(5) Uczestnictwo Wspólnoty w Obserwatorium polegające na wspieraniu jego działalności okazało się efektywne.
(6) Należy kontynuować takie uczestnictwo przez okres potrzebny Obserwatorium do przyjęcia wytycznych dotyczących jego przyszłej działalności, począwszy od roku 2006.
(7) Decyzja 1999/784/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 5 decyzji 1999/784/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do ostatniego dnia ostatniego miesiąca siódmego roku następującego po roku jej przyjęcia.".
Decyzja nr. 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie jednolitych ram wspólnotowych dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 oraz 150,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zwiększenie przejrzystości kwalifikacji i kompetencji ułatwi mobilność w celach kształcenia ustawicznego na terenie całej Europy, a tym samym będzie stanowić wkład w rozwój wysokiej jakości edukacji i szkoleń oraz ułatwi mobilność w celach zawodowych pomiędzy poszczególnymi krajami i sektorami.
(2) Plan działania w sprawie mobilności [4] zatwierdzony przez Radę Europejską na szczycie w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r. oraz zalecenie 2001/613/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 lipca 2001 r. w sprawie mobilności na obszarze Wspólnoty dla studentów, osób przechodzących szkolenie, wolontariuszy, nauczycieli i trenerów [5], zalecały upowszechnienie stosowania dokumentów w celu zapewnienia przejrzystości kwalifikacji i kompetencji, mając na względzie stworzenie europejskiej przestrzeni kwalifikacji.
Plan działania Komisji na rzecz umiejętności i mobilności wzywał do opracowania i wzmocnienia instrumentów wspierających przejrzystość i możliwość transferu kwalifikacji w celu ułatwienia mobilności w poszczególnych sektorach i pomiędzy nimi.
Również Rada Europejska na szczycie w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. wezwała do podjęcia dalszych działań w celu wprowadzenia instrumentów zwiększających przejrzystość dyplomów i kwalifikacji.
Rezolucje Rady z dnia 3 czerwca 2002 r. w sprawie umiejętności i mobilności [6] oraz z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie kształcenia ustawicznego [7] wzywają do bliższej współpracy w celu między innymi stworzenia ram dla przejrzystości i uznawania kwalifikacji w oparciu o istniejące instrumenty.
(3) Rezolucja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wspierania ściślejszej europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia zawodowego i szkoleń [8] wzywała do podjęcia działań w celu zwiększenia przejrzystości w kształceniu zawodowym i szkoleniach, poprzez wprowadzenie i racjonalizację narzędzi i sieci informacyjnych, w tym połączenie istniejących instrumentów w jednolite ramy.
Ramy takie powinny obejmować portfolio dokumentów o wspólnej nazwie i ze wspólnym logo wspierane przez odpowiednie systemy informacyjne i upowszechnianie przy wykorzystaniu długotrwałej akcji promocyjnej na poziomie europejskim i krajowym.
(4) W ubiegłych latach opracowano wiele instrumentów, zarówno na poziomie Wspólnoty jak i na poziomie międzynarodowym, aby pomóc obywatelom europejskim w lepszym informowaniu o ich kwalifikacjach i kompetencjach przy poszukiwaniu pracy lub przy przyjmowaniu ich do systemów kształcenia.
Obejmują one jednolity europejski format curriculum vitae (CV) zaproponowany w zaleceniu Komisji 2002/236/WE z dnia 11 marca 2002 r. [9], suplement do dyplomu zalecany w Konwencji w sprawie uznawania kwalifikacji związanych z uzyskaniem wykształcenia wyższego w regionie Europy, przyjętej w Lizbonie w dniu 11 kwietnia 1997 r., dokument "Europass Szkolenie" ustanowiony na mocy decyzji Rady 1999/51/WE z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie promocji europejskich ścieżek kształcenia połączonego z pracą, w tym praktyk zawodowych [10], suplement do świadectwa i europejskie portfolio językowe opracowane przez Radę Europy.
Jednolite ramy powinny obejmować te instrumenty.
(5) Jednolite ramy powinny dawać możliwość włączania do nich w przyszłości innych dokumentów zgodnych z ich celem, po tym jak zostaną ustalone i będą działały struktury i procedury ich wprowadzania.
W szczególności, jednolite ramy powinny zostać w późniejszym czasie poszerzone o instrument mający na celu rejestrowanie kompetencji jego posiadacza w dziedzinie technologii informacyjnej.
(6) Dostarczenie wysokiej jakości informacji i wskazówek stanowi ważny czynnik w dążeniu do większej przejrzystości kwalifikacji i kompetencji.
Istniejące usługi i sieci już odgrywają istotną rolę, która mogłaby jeszcze wzrosnąć dzięki bliższej współpracy, mającej na celu zwiększenie dodatkowych korzyści wynikających z działań Wspólnoty.
(7) Z powyższych względów należy zapewnić spójność i komplementarność działań realizowanych zgodnie z niniejszą decyzją oraz innych stosownych polityk, instrumentów i działań.
Te ostatnie obejmują na poziomie Wspólnoty Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 337/75 [11], Europejską Fundację Kształcenia ustanowioną rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1360/90 [12] i sieć Europejskich Służb Zatrudnienia (EURES) ustanowionych decyzją Komisji 2003/8/WE z dnia 23 grudnia 2002 r. wykonującą rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 w zakresie zestawiania wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie [13].
Podobnie, na poziomie międzynarodowym działa Europejska Sieć Krajowych Ośrodków Informacji nt. uznawalności akademickiej i mobilności środowisk akademickich (ENIC) utworzona przez Radę Europy i UNESCO.
(8) Dokument "Europass Szkolenie" ustanowiony decyzją 1999/51/WE powinien z tego też względu zostać zastąpiony podobnym dokumentem o szerszym zastosowaniu, służącym do odnotowywania wszystkich okresów mobilności międzynarodowej w celach edukacyjnych, niezależnie od ich poziomu i celu, realizowanych na terenie całej Europy i spełniających odpowiednie kryteria jakości.
(9) Organy krajowe powinny wprowadzić Europass zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [14].
(10) Uczestnictwo w systemie powinno być otwarte dla państw przystępujących do Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie będących członkami Wspólnoty oraz państw kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej, zgodnie z odpowiednimi przepisami wyszczególnionymi w instrumentach regulujących stosunki pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami.
Obywatele państw trzecich mieszkający w Unii Europejskiej także powinni mieć możliwość korzystania z systemu.
(11) Partnerzy społeczni odgrywają ważną rolę w kontekście niniejszej decyzji i powinni być zaangażowani w jej realizację.
Komitet doradczy ds. kształcenia zawodowego ustanowiony decyzją Rady 63/266/EWG z dnia 2 kwietnia 1963 r. ustanawiającej ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego [15], składający się z przedstawicieli partnerów społecznych i władz krajowych Państw Członkowskich, powinien być regularnie informowany o realizacji niniejszej decyzji.
Partnerzy społeczni na poziomie europejskim i inni odpowiedni partnerzy, w tym instytucje edukacyjne i szkoleniowe, będą odgrywali szczególną rolę w zakresie inicjatyw związanych z przejrzystością, które w odpowiednim czasie mogłyby zostać włączone do programu Europass.
(12) Ponieważ cel niniejszej decyzji, tj. ustanowienie jednolitych ram wspólnotowych dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji nie może być osiągnięty w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16].
(14) Decyzja 1999/51/WE powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
Niniejsza decyzja ustanawia jednolite ramy wspólnotowe dla osiągnięcia przejrzystości kwalifikacji i kompetencji poprzez stworzenie osobistego, tworzącego jedną całość portfolio dokumentów, zwane "Europass", które obywatele będą mogli stosować na zasadzie dobrowolności w celu lepszego dokumentowania i prezentowania swoich kwalifikacji i kompetencji na obszarze całej Europy.
Korzystanie z Europass lub któregokolwiek z dokumentów wchodzących w jego skład nie rodzi jakichkolwiek obowiązków lub praw innych aniżeli te określone w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dokumenty Europass
Europass obejmuje następujące dokumenty:
a) Curriculum vitae Europass (dalej zwane "Europass-CV"), o którym mowa w art. 5;
b) dokumenty, o których mowa w art. 6-9;
c) wszelkie inne dokumenty zatwierdzone przez Komisję jako dokumenty Europass, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w Załączniku I oraz procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Partnerzy społeczni
Z zastrzeżeniem procedury, o której mowa w art. 4 ust. 2, Komisja konsultuje się z partnerami społecznymi i innymi odpowiednimi partnerami na poziomie europejskim, w tym z instytucjami edukacyjnymi i szkoleniowymi.
Artykuł 4
Procedura komitetu
1.
Przy realizacji celu, o którym mowa w art. 2 lit. c) Komisję wspiera, w zależności od rodzaju dokumentu, Komitet Programu Socrates i/lub Komitet Programu Leonardo, powołane odpowiednio na mocy decyzji nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 stycznia 2000 r. ustanawiającej drugi etap w ramach wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji "Socrates" [17] i na mocy decyzji Rady 1999/382/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. ustanawiającej drugą fazę Wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego "Leonardo da Vinci" [18].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego artykułu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Artykuł 5
Europass-CV
Europass-CV daje obywatelom możliwość zaprezentowania w jasny i wyczerpujący sposób informacji na temat wszystkich ich kwalifikacji i kompetencji.
Europass-CV przybierze formę określoną w Załączniku II.
Artykuł 6
Dokument Europass-Mobilność
W dokumencie Europass-Mobilność odnotowywane są okresy, w których jego posiadacz pobierał naukę w krajach innych niż kraj ojczysty.
Dokument Europass-Mobilność przybierze formę określoną w Załączniku III.
Artykuł 7
Suplement Europass do dyplomu
Suplement Europass do dyplomu informuje o osiągnięciach edukacyjnych jego posiadacza na poziomie szkolnictwa wyższego.
Suplement Europass do dyplomu przybierze formę określoną w Załączniku IV.
Artykuł 8
Portfolio językowe Europass
Portfolio językowe Europass daje obywatelom możliwość zaprezentowania ich umiejętności językowych.
Portfolio językowe Europass przybierze formę określoną w Załączniku V.
Artykuł 9
Suplement Europass do świadectwa
Suplement Europass do świadectwa opisuje kompetencje i kwalifikacje odnotowane w świadectwie potwierdzającym odbycie kształcenia i szkolenia zawodowego.
Suplement Europass do świadectwa przybierze formę określoną w Załączniku VI.
Artykuł 10
Europass w Internecie
W celu wykonania niniejszej decyzji Komisja i odpowiednie władze krajowe współpracują przy tworzeniu i administrowaniu systemem informacyjnym Europass działającym z wykorzystaniem Internetu i obejmującym elementy administrowane na poziomie wspólnotowym oraz elementy administrowane na poziomie krajowym.
System informacyjny wspierający Europass przybierze formę określoną w Załączniku VII.
Artykuł 11
Krajowe Centra Europass
1.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za wykonanie niniejszej decyzji na poziomie krajowym.
W tym celu każde Państwo Członkowskie wyznacza Krajowe Centrum Europass (NEC), które na poziomie krajowym jest odpowiedzialne za koordynację wszystkich działań określonych w niniejszej decyzji i które zastępuje instytucje obecnie prowadzące podobne działania, lub, w stosownych przypadkach, poszerza zakres ich kompetencji.
Niniejszym ustanawia się europejską sieć Krajowych Centrów Europass.
Jej działania są koordynowane przez Komisję.
2.
Krajowe Centrum Europass:
a) koordynuje, we współpracy z właściwymi organami krajowymi, działania związane z udostępnianiem lub wystawianiem dokumentów Europass, lub, w stosownych przypadkach, prowadzi te działania;
b) tworzy krajowy system informacji i administruje nim, zgodnie z art. 10;
c) promuje stosowanie Europass, w tym także z wykorzystaniem usług internetowych;
d) zapewnia, we współpracy z właściwymi organami krajowymi, aby każdy obywatel miał odpowiedni dostęp do informacji i porad na temat systemu Europass oraz składających się na niego dokumentów;
e) ułatwia dostęp do informacji i porad w zakresie możliwości edukacyjnych na terenie całej Europy, struktury systemów edukacji i szkoleń oraz innych zagadnień związanych z mobilnością w celach edukacyjnych, w szczególności poprzez ścisłą koordynację z działaniami właściwych służb wspólnotowych i krajowych, a w stosownych przypadkach, udostępnia obywatelom przewodnik poświęcony mobilności;
f) administruje na poziomie krajowym wsparciem finansowym Wspólnoty dla wszystkich działań związanych z niniejszą decyzją;
g) uczestniczy w europejskiej sieci Krajowych Centrów Europass.
3. Krajowe Centrum Europass działa jako organ wykonawczy na poziomie krajowym zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 12
Wspólne zadania Komisji i Państw Członkowskich
Komisja i Państwa Członkowskie:
a) zapewniają, aby na poziomie wspólnotowym i krajowym podjęto odpowiednie działania promocyjne i informacyjne, obejmujące między innymi obywateli, instytucje edukacyjne i szkoleniowe oraz partnerów społecznych i przedsiębiorstwa, w tym MŚP, wspierając i integrując w razie potrzeby działania Krajowych Centrów Europass;
b) zapewniają odpowiednią współpracę na właściwym poziomie z odpowiednimi służbami, w szczególności z Europejskimi Służbami Zatrudnienia EURES i innymi służbami Wspólnoty;
c) podejmują kroki w celu zapewnienia równych szans, w szczególności poprzez podnoszenie świadomości wszystkich zainteresowanych stron;
d) zapewniają, aby wszyscy odpowiedni partnerzy, w tym instytucje edukacyjne i szkoleniowe oraz partnerzy społeczni byli zaangażowani w wykonanie niniejszej decyzji;
e) zapewniają, aby we wszystkich działaniach związanych z wykonaniem niniejszej decyzji przestrzegano odpowiednich przepisów wspólnotowych i krajowych dotyczących przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności.
Artykuł 13
Zadania Komisji
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia ogólną spójność działań związanych z wykonaniem niniejszej decyzji z innymi właściwymi politykami, instrumentami i działaniami Wspólnoty, w szczególności w dziedzinie edukacji, kształcenia zawodowego, młodzieży, zatrudnienia, integracji społecznej, badań i rozwoju technologicznego.
2.
Przy wykonywaniu niniejszej decyzji zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 337/75, Komisja korzysta z wiedzy fachowej, którą dysponuje Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop).
Na tych samych warunkach należy we właściwych obszarach ustanowić koordynację z Europejską Fundacją Kształcenia pod auspicjami Komisji, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1360/90.
3.
Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę, jak również inne właściwe organy, a w szczególności Komitet Doradczy ds. Kształcenia Zawodowego o wykonywaniu niniejszej decyzji.
Artykuł 14
Uczestniczące państwa
1.
Udział w działaniach, o których mowa w niniejszej decyzji jest otwarty dla państw przystępujących do Unii Europejskiej oraz państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie będących członkami Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu EOG.
2.
Udział jest również otwarty dla krajów kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej zgodnie z ich odpowiednimi Układami Europejskimi.
Artykuł 15
Ocena
Do dnia 1 stycznia 2008 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny wykonywania niniejszej decyzji na podstawie oceny dokonanej przez niezależny organ. Sprawozdanie takie Komisja będzie następnie przedstawiać co cztery lata.
Artykuł 16
Postanowienia finansowe
Wysokość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez organ budżetowy w ramach limitów przewidzianych w perspektywie finansowej.
Wydatki wynikające z niniejszej decyzji są administrowane zgodnie z postanowieniami Załącznika VIII.
Artykuł 17
Uchylenie
Niniejszym uchyla się decyzję Rady 1999/51/WE.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne stanowisko Rady 2004/293/WPZiB
z dnia 30 marca 2004 r.
odnawiające środki wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 kwietnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/280/WPZiB wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ) [1].
(2) Dnia 27 czerwca 2003 r. Rada przyjęła decyzję Rady 2003/484/WPZiB [2] wykonującą wspólne stanowisko 2003/280/WPZiB, zastępując listę osób wymienioną w Załączniku do wspólnego stanowiska listą wymienioną w Załączniku do tej decyzji.
(3) Wspólne stanowisko 2003/280/WPZiB wygasa dnia 15 kwietnia 2004 r.
(4) Osób wskazanych przez MTKJ jest wciąż wiele, i są dowody na ich wspieranie w dążeniach do uniknięcia sprawiedliwości.
(5) Z tych przyczyn Rada uznaje za niezbędne odnowienie wspólnego stanowiska 2003/280/WPZiB na następne 12 miesięcy i uaktualnienie listy nazwisk objętych tym wspólnym stanowiskiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapobiegania wjazdowi na ich terytoria, lub tranzytowi przez nie, osób wymienionych w Załączniku, które są zaangażowane w działania, które pomagają osobom przebywającym na wolności nadal unikać sprawiedliwości za zbrodnie, o które oskarżył je MTKJ lub których działania w jakikolwiek inny sposób stanowią przeszkodę w skutecznym wykonywaniu mandatu przez MTKJ.
2.
Ustęp 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy wjazdu na jego terytorium jego własnym obywatelom.
3.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których Państwo Członkowskie jest związane zobowiązaniem prawa międzynarodowego, a mianowicie:
a) jako kraj przyjmujący międzynarodowej organizacji międzyrządowej;
b) jako kraj przyjmujący międzynarodowej konferencji zwołanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej patronatem; lub
c) na mocy umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety.
Rada jest należycie informowana o każdym z tych przypadków.
4.
Ustęp 3 uznaje się za mający zastosowanie również w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie jest krajem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
5.
Państwa Członkowskie mogą przyznać wyłączenia od środków nałożonych w ust. 1, jeżeli podróż jest usprawiedliwiona względami nagłych przyczyn humanitarnych lub uczestnictwem w spotkaniach międzyrządowych, w tym w spotkaniach wspieranych przez Unię Europejską, podczas których prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający MTKJ w wykonywaniu jego mandatu.
6.
Państwo Członkowskie chcące przyznać wyłączenia określone w ust. 5 pisemnie powiadamia o tym Radę.
Wyłączenie uznaje się za przyznane, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie pisemny sprzeciw w ciągu 48 godzin od otrzymania powiadomienia o proponowanym wyłączeniu.
W przypadku gdy jeden lub więcej członków Rady wnosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zadecydować o przyznaniu proponowanego wyłączenia.
7.
Przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 5 i 6 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd na lub tranzyt przez jego terytorium osób wymienionych w Załączniku, zezwolenie ogranicza się do celu, w którym jest ono przyznawane oraz do osoby, której ono dotyczy.
Artykuł 2
Rada, stanowiąc na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, wprowadza konieczne zmiany do listy znajdującej się w Załączniku.
Artykuł 3
Aby wpływ powyższych środków był jak największy, Unia Europejska podejmuje starania, aby zachęcić państwa trzecie do przyjmowania środków podobnych do środków zawartych w niniejszym wspólnym stanowisku.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Stosuje się przez okres 12 miesięcy.
Niniejsze wspólne stanowisko podlega stałemu przeglądowi.
Jeśli Rada uzna, że jego cele nie zostały spełnione, stanowisko zostanie, odpowiednio, odnowione lub zmienione.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2004/789/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie przedłużenia Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL PROXIMA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy umowy ramowej z Ohridu wkład Unii jest oparty na szerokim podejściu z działaniami skierowanymi do całego zakresu zasad państwa prawnego, włączając w to programy rozwoju instytucjonalnego oraz działania policji, które powinny się wzajemnie wspierać i wzmacniać.
Działania Unii, wspierane między innymi przez wspólnotowe programy rozwoju instytucjonalnego na mocy rozporządzenia CARDS, przyczynią się do ogólnego zaprowadzenia pokoju w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jak również do osiągnięć w ogólnej polityce Unii w regionie, szczególnie do procesu stabilizacji i stowarzyszania.
(2) Unia powołała Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE), w celu przyczynienia się do konsolidacji pokojowego procesu politycznego i pełnego wykonania umowy ramowej z Ohridu, pomocy w zapewnieniu spójności zewnętrznych działań UE i zapewnieniu koordynacji wysiłków wspólnoty międzynarodowej zmierzających do pomocy w wykonaniu i utrwaleniu przepisów tej umowy ramowej.
(3) Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 1371 (2001), przyjęta dnia 26 września 2001 r., z zadowoleniem przyjmuje umowę ramową z Ohridu i wspiera jej pełne wykonanie, między innymi, wysiłkami UE.
(4) W interesie zachowania i dalszego rozwijania znaczących wyników w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii osiągniętych za pomocą znacznego zaangażowania wysiłków i zasobów politycznych UE, UE zwiększa swoją rolę policyjną w celu dalszego przyczyniania się do stabilnego i bezpiecznego środowiska, aby umożliwić rządowi byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wykonanie umowy ramowej z Ohridu.
(5) Od konfliktu w 2001 r. bezpieczeństwo w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii wciąż ulega poprawie.
W 2004 r. stabilność została jeszcze bardziej wzmocniona.
Podjęto kroki zmierzające do przygotowania i wprowadzenia kluczowych reform wynikających z umowy ramowej z Ohridu, a także rozpoczęto wysiłki, aby zrealizować inne priorytetowe reformy, w tym w dziedzinie państwa prawnego.
Nie można jednakże wykluczyć, że bezpieczeństwo może się pogorszyć, powodując poważne negatywne skutki dla bezpieczeństwa międzynarodowego.
Dlatego też dalsze zaangażowanie wysiłków i zasobów politycznych UE pomoże utrwalić stabilność zarówno w kraju, jak w regionie.
(6) Dnia 16 września 2003 r. władze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wezwały UE do przyjęcia odpowiedzialności za zwiększoną rolę policyjną i rozmieszczenie Misji Policyjnej UE (EUPOL PROXIMA).
(7) Wspólne działanie Rady 2003/681/WPZiB [1] z 29 września 2003 r. ustanowiło misję EUPOL PROXIMA na okres 12 miesięcy, począwszy od 15 grudnia 2003 r. do 14 grudnia 2004 r.
(8) Dnia 1 października 2004 r. premier Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Hari Kostov, przesłał list do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, wzywając UE do podjęcia koniecznych kroków do przedłużenia misji EUPOL PROXIMA o kolejne 12 miesięcy po wygaśnięciu obecnego mandatu dnia 14 grudnia 2004 r.
(9) Dnia 11 października 2004 r. Rada, zauważając już dokonane postępy, uzgodniła przedłużenie misji EUPOL PROXIMA o kolejne 12 miesięcy po wygaśnięciu obecnego mandatu.
Dnia 14 grudnia 2004 r. Rada uzgodniła również, że celem przedłużonej misji będzie dalsze wsparcie rozwoju skutecznej i profesjonalnej służby policyjnej opartej na europejskich standardach policyjnych.
Pod kierownictwem Specjalnego Przedstawiciela UE w Skopje i we współpracy z przyjmującymi władzami rządowymi, eksperci policyjni UE będą w dalszym ciągu monitorować, udzielać wsparcia i doradzać policji kraju, koncentrując się na funkcjonariuszach średniego i wyższego szczebla, pomagając w ten sposób w skuteczniejszym zwalczaniu zorganizowanej przestępczości, budując zaufanie społeczne do policji, umacniając prawo i porządek oraz dalej wspierając tworzenie służby policji granicznej.
(10) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) powinien sprawować kontrolę polityczną i zapewnić kierownictwo strategiczne misji EUPOL PROXIMA oraz podejmować właściwe decyzje zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) powinien być regularnie powiadamiany o wszystkich aspektach misji, w tym za pośrednictwem odpraw SPUE oraz w razie potrzeby Szefa Misji/Komisarza Policji.
(11) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7- 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno ustalać rolę sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela (SG/WP) zgodnie z art. 18 i 26 TUE we wdrażaniu środków, które podlegają kontroli politycznej i kierownictwu strategicznemu sprawowanemu przez PSC, zgodnie z art. 25 TUE.
(12) Państwa trzecie powinny uczestniczyć w operacji zgodnie z wytycznymi ustanowionymi przez Radę Europejską w Nicei.
(13) Art. 14 ust. 1 TUE wzywa do wskazania finansowej kwoty referencyjnej na cały okres wykonywania wspólnego działania; wskazanie kwot do finansowania z budżetu wspólnotowego obrazuje wolę organu ustawodawczego i jest uzależnione od dostępności środków przeznaczonych na zobowiązania w trakcie odpowiedniego roku budżetowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska niniejszym przedłuża Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPOL PROXIMA) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii na okres od dnia 15 grudnia 2004 r. do dnia 14 grudnia 2005 r.
2.
Misja EUPOL PROXIMA działa zgodnie z celami i innymi przepisami zawartymi w stanowisku misji określonym w art. 3.
Artykuł 2
Planowanie przedłużenia
1.
Przygotowując przedłużenie misji, obecny Szef Misji Policyjnej powołuje grupę operacyjną w ramach misji złożoną z personelu koniecznego do podjęcia funkcji wynikających z potrzeb związanych z przedłużeniem misji.
2.
Jako priorytet w procesie planowania będzie traktowane dokonanie szczegółowej oceny ryzyka, która w miarę konieczności może być uaktualniana.
3.
Obecny Szef Misji w oparciu o koncepcję działań operacyjnych (CONOPS), zatwierdzoną przez Radę, oraz w oparciu o wskazówki udzielone przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) opracuje zmieniony plan operacyjny (OPLAN) i przygotuje wszystkie instrumenty techniczne konieczne do zrealizowania przedłużenia misji EUPOL PROXIMA.
Zmieniony OPLAN uwzględni szczegółową ocenę ryzyka.
4.
Przygotowując przedłużenie misji, w tym opracowując zmieniony OPLAN, obecny Szef Misji dokona konsultacji i będzie koordynował prace z Projektem Reformy Policji Komisji Europejskiej oraz OBWE w Skopje.
Artykuł 3
Stanowisko Misji
- w umacnianiu prawa i porządku, w tym w zwalczaniu zorganizowanej przestępczości, zwłaszcza na obszarach wrażliwych;
- w praktycznym wdrażaniu szerokich reform Ministra Spraw Wewnętrznych, w tym policji;
- w operacyjnym przekształcaniu oraz tworzeniu policji granicznej w ramach szerszego wysiłku UE na rzecz promocji zintegrowanego zarządzania granicami;
- lokalnej policji w budowaniu zaufania w społeczeństwie;
- w nawiązywaniu wzmocnionej współpracy w dziedzinie policyjnej z państwami sąsiadującymi.
Artykuł 4
Struktura
Misja EUPOL PROXIMA w zasadzie ma następującą strukturę:
a) kwatera główna w Skopje, złożona z Szefa Misji/Komisarza Policji oraz personelu określonego w zmienionym OPLAN.
b) jedna centralna jednostka kolokacyjna na poziomie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
c) pewne jednostki kolokowane w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii na odpowiednich poziomach.
Artykuł 5
Szef Misji/Komisarz Policji
1.
Szef Misji/Komisarz Policji sprawuje kontrolę operacyjną (OPCON) nad misją EUPOL PROXIMA i odpowiada za bieżące zarządzanie operacjami misji EUPOL PROXIMA.
2.
Szef Misji/Komisarz Policji podpisuje umowę z Komisją.
3.
Wszyscy funkcjonariusze policji pozostają pod pełnym dowództwem właściwego organu krajowego.
Organy krajowe przekazują kontrolę operacyjną (OPCON) Szefowi misji EUPOL PROXIMA.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem.
W odniesieniu do oddelegowanego personelu, działania dyscyplinarne są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub UE.
Artykuł 6
Personel
1.
Liczba i kompetencje personelu misji EUPOL PROXIMA są zgodne ze stanowiskiem misji określonym w art. 3 oraz strukturą określoną w art. 4.
2.
Funkcjonariusze policji zostają oddelegowani przez Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanymi przez nie funkcjonariuszami policji, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety oraz kosztami podróży do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i z powrotem.
3.
Międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny jest zatrudniany na podstawie umów przez misję EUPOL PROXIMA w zależności od potrzeb.
4.
Uczestniczące Państwa lub instytucje wspólnotowe mogą również, w razie konieczności, delegować międzynarodowy personel cywilny.
Każde uczestniczące państwo lub instytucja wspólnotowa ponoszą koszty związane z całym personelem przez nie oddelegowanym, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety oraz kosztami podróży do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i z powrotem.
Artykuł 7
Układ podporządkowania
Struktura misji EUPOL PROXIMA jako części szerszego podejścia UE do ustanowienia państwa prawnego w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii ma jednolity układ podporządkowania w zakresie operacji zarządzania kryzysowego.
- Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) podlega bezpośrednio Radzie za pośrednictwem SG/WP,
- Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne,
- Szef Misji/Komisarz Policji dowodzi misją EUPOL PROXIMA i odpowiada za bieżące zarządzanie,
- Szef Misji/Komisarz Policji podlega bezpośrednio SG/WP za pośrednictwem SPUE,
- SG/WP udziela wytycznych Szefowi Misji/Komisarzowi Policji za pośrednictwem SPUE.
Artykuł 8
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji w ramach odpowiedzialności Rady.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 TUE.
Niniejsze upoważnienie obejmuje uprawnienie do mianowania Szefa Misji na wniosek SG/WP, zatwierdzenia i wprowadzenia zmian do zmienionego OPLAN oraz do układu podporządkowania.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia operacji nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
2.
SPUE zapewnia lokalne kierownictwo polityczne Szefowi Misji Policyjnej.
SPUE zapewnia koordynację z innymi podmiotami UE oraz w odniesieniu do władz strony przyjmującej i mediów.
3.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa składa raporty Radzie w regularnych odstępach czasu.
4.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa otrzymuje raporty od Szefa Misji Policyjnej dotyczące prowadzenia misji w regularnych odstępach czasu.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa może zaprosić Szefa Misji Policyjnej na swoje posiedzenia, jeżeli uzna to za stosowne.
Artykuł 9
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji UE i jednolitych ram instytucjonalnych Unii, państwa przystępujące są zaproszone, a pozostałe państwa trzecie mogą zostać zaproszone do udziału w misji EUPOL PROXIMA według zasady, że ponoszą koszty wysłania przez nie funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego, włącznie z wynagrodzeniem, dodatkami i kosztami podróży do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i z powrotem oraz wnoszą właściwy wkład do wydatków bieżących misji EUPOL PROXIMA.
2.
Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji UE i jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do udziału w operacji.
3.
Niniejszym Rada upoważnia PSC do podjęcia, na zalecenie Szefa Misji Policyjnej oraz Komitetu ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego, stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu.
4.
Państwa trzecie wnoszące wkład do misji EUPOL PROXIMA mają te same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie UE biorące udział w operacji.
5.
PSC podejmuje stosowne działania w odniesieniu do uzgodnień dotyczących udziału oraz przedkłada je Radzie, o ile jest to wymagane, wraz z ewentualnym udziałem finansowym państw trzecich w kosztach wspólnych.
6.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 TUE.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel wspomagający Prezydencję może negocjować takie umowy w jej imieniu.
Artykuł 10
Uzgodnienia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z przedłużoną misją wynosi 15950000 z czego 5000000 euro z budżetu na rok 2004 i 10950000 euro z budżetu na rok 2005.
2.
W odniesieniu do wydatków finansowanych z budżetu wspólnotowego, stosuje się co następuje:
a) wydatki są zarządzane zgodnie z regułami i procedurami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu, z takim wyjątkiem, że żadne zaliczki nie są własnością Wspólnoty Europejskiej.
Obywatele państw trzecich są dopuszczeni do uczestniczenia w przetargach;
b) Szef Misji Policyjnej przekazuje pełne sprawozdania Komisji i jest nadzorowany przez Komisję w odniesieniu do działań podjętych w ramach swojej umowy.
3.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji EUPOL PROXIMA, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów misji.
Artykuł 11
Działanie wspólnotowe
1.
Rada zauważa, że Komisja nadal kieruje swoimi działaniami na rzecz osiągnięcia celów niniejszego wspólnego działania, gdzie właściwe, za pomocą odpowiednich środków wspólnotowych.
2.
Rada zauważa również, że właściwe uzgodnienia koordynacyjne są nadal dokonywane zarówno w Skopje, jak i w Brukseli.
Artykuł 12
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR oraz stronom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
SG/WP jest również upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi Misji, do udostępniania OBWE informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu zostaną dokonane lokalne uzgodnienia.
3.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej SG/WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszystkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z procedurami właściwymi dla poziomu współpracy państwa przyjmującego z UE.
4.
SG/WP jest upoważniony do udostępnienia stronom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem UE dokumentów jawnych związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do operacji objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady.
Artykuł 13
Status personelu misji EUPOL PROXIMA
1.
Status personelu misji EUPOL PROXIMA w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, włącznie z przywilejami, immunitetami i dalszymi gwarancjami niezbędnymi do zakończenia i sprawnego funkcjonowania misji EUPOL PROXIMA jest określony w Umowie między Unią Europejską i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działań Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL PROXIMA) zawartej na mocy decyzji Rady 2004/75/WPZiB [2].
Wspólne działanie Rady 2004/794/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
przedłużające wspólne działanie 2002/921/WPZiB rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 26 listopada 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/921/WPZiB rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1] (EUMM).
(2) Dnia 5 grudnia 2003 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2003/852/WPZiB [2] przedłużające wspólne działanie 2002/921/WPZiB i rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2004 r.
(3) Misja Obserwacyjna Unii Europejskiej powinna kontynuować swoje działania na Bałkanach Zachodnich wspierając politykę Unii Europejskiej w stosunku do tego regionu.
(4) Mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej powinien zatem zostać rozszerzony, a wspólne działanie 2002/921/WPZiB powinno zostać przedłużone i zmienione w odpowiedni sposób,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Niniejszym rozszerza się wspólne działanie 2002/921/WPZiB, a mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej zostaje rozszerzony.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2002/921/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 3 ust. 3, datę " 30 września 2004 r." zastępuje się datą " 30 września 2005 r.";
b) w art. 6 ust. 1, kwotę referencyjną zastępuje się kwotą 4186482 EUR.
c) w art. 8 akapit drugi, datę " 31 grudnia 2004 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2005 r.";
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2004/796/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
na rzecz wspierania ochrony fizycznej obiektu jądrowego w Federacji Rosyjskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Program współpracy Unii Europejskiej dotyczący nierozprzestrzeniania broni i rozbrojenia w Federacji Rosyjskiej, przyjęty w ramach wspólnej strategii 1999/414/WPZiB Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 1999 r. w sprawie Rosji [1] i ustanowiony we wspólnym działaniu Rady 1999/878/WPZiB [2] zakończył się w dniu 24 czerwca 2004 r.
(2) Strategia UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r., zawiera w rozdziale III wykaz środków służących zwalczaniu takiego rozprzestrzeniania, które należy podjąć zarówno w Unii Europejskiej jak i w państwach trzecich.
(3) Zgodnie z rozdziałem III Strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, Unia Europejska musi wykorzystać wszystkie dostępne jej instrumenty w celu zapobiegania, powstrzymania, zakończenia i, w miarę możliwości, eliminacji rozprzestrzeniania, które wzbudza zaniepokojenie na całym świecie.
(4) Fizyczna ochrona materiałów i obiektów jądrowych, w tym przestarzałych reaktorów i wypalonego paliwa jest jednym ze szczególnych środków zawartych w strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(5) W celu zapewnienia spójności zewnętrznych działań Unii Europejskiej, jej działalność powinna przebiegać w sposób skoordynowany z działalnością Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich.
(6) Środki mające na celu wzmocnienie ochrony fizycznej rosyjskich obiektów jądrowych zostały już podjęte przez Republikę Federalną Niemiec,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego działania jest wsparcie projektu na rzecz wdrożenia środków ochrony fizycznej w należącym do Rosyjskiej Federalnej Agencji Energii Atomowej Instytucie im. Boczwara w Moskwie.
Szczegółowy opis celów i działań przewidzianych w ramach projektu jest zawarty w załączniku I.
Artykuł 2
Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 3
Republika Federalna Niemiec jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego wspólnego działania od strony technicznej, w ramach jej dwustronnego programu w tym zakresie.
Artykuł 4
1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie kosztów wykonania niniejszego wspólnego działania wynosi 7937000 EUR.
2.
Komisji powierza się kontrolę i ocenę aspektów finansowych wykonania niniejszego wspólnego działania.
3.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, określonymi w ust. 1, podlega procedurom i przepisom Wspólnoty mającym zastosowanie do spraw budżetowych, z tym wyjątkiem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
4.
Przy wykonywaniu zadań przewidzianych w niniejszym artykule, Komisję wspomaga ekspert, którego zakres obowiązków określono w załączniku II.
Artykuł 5
Rada i Komisja zapewniają odpowiednią koordynację pomiędzy niniejszym wspólnym działaniem oraz inną pomocą wspólnotową a także wszelką inną pomocą dwustronną udzielaną przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, co sześć miesięcy przedkłada Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego wspólnego działania na podstawie sprawozdań przekazanych przez podmiot określony w pkt. 5 załącznika I, któremu powierzono wdrożenie projektu. Sprawozdania te zawierają również ocenę zdolności Federacji Rosyjskiej do przyjęcia i wykorzystania udzielanej pomocy.
Komisja zostaje w pełni włączona w sprawozdawczość i inne związane z nią zadania.
2.
Rada może podjąć decyzję o zawieszeniu realizacji projektu, jeżeli Federacja Rosyjska:
a) nie będzie w pełni współpracować przy realizacji wspólnego działania;
b) nie pozwoli na monitorowanie i/lub przeprowadzenie przez Unię Europejską ocen i audytów w tym celu;
c) nie dotrzyma zobowiązań wynikających z Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Federacją Rosyjską [3].
Artykuł 7
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Wygasa ono trzy lata po dacie jego przyjęcia, chyba że Rada postanowi inaczej.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólnego działania Rady 2004/797/WPZiB
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w rozdziale III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu takiego rozprzestrzeniania;
(2) Unia Europejska w aktywny sposób wprowadza w życie niniejszą strategię i oddziaływuje na środki wyszczególnione w jej rozdziale III, w szczególności na te, które dotyczą upowszechniania Konwencji o broni chemicznej (CWC) oraz zapewnienia środków finansowych w celu wsparcia określonych projektów prowadzonych przez instytucje wielostronne;
(3) Cele niniejszej strategii, określone w motywie (2) powyżej, są celami uzupełniającymi w stosunku do tych, do osiągnięcia których dąży Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW), w kontekście swojej odpowiedzialności za wprowadzenie w życie CWC.
(4) Komisja przyjęła powierzenie jej nadzoru nad właściwą realizacją wkładu UE.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Do celów natychmiastowego i praktycznego zastosowania do kilku elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, UE wspomaga działania OPCW, w realizacji następujących celów:
- upowszechnianie CWC
- wsparcie pełnego wprowadzenia w życie CWC przez Państwa-Strony,
- współpraca międzynarodowa w dziedzinie działalności chemicznej, jako środka towarzyszącego wprowadzaniu w życie CWC.
2.
Projekty OPCW odpowiadające środkom strategii UE są projektami, których celem jest wzmacnianie:
- promocji CWC poprzez prowadzenie działań, w tym warsztatów i seminariów o zasięgu regionalnym i subregionalnym mających na celu zwiększenie liczby członków OPCW,
- zapewnienia stałego wsparcia technicznego Państwom-Stronom, które o nie wnioskują w celu ustanowienia i skutecznego funkcjonowania władz krajowych oraz wprowadzenia w życie krajowych środków wykonawczych, jak przewidziano w CWC,
- współpracy międzynarodowej w dziedzinie działalności chemicznej poprzez wymianę informacji naukowych i technicznych, środków chemicznych i sprzętu do celów nie objętych zakazem wynikającym z CWC w celu przyczynienia się do rozwoju zdolności Państw-Stron wprowadzenia w życie CWC.
Szczegółowy opis powyższych projektów znajduje się w załączniku.
Artykuł 2
1.
Finansowa kwota referencyjna przypadająca na trzy projekty wymienione w art. 1 ust. 2 wynosi 1841000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi w ramach kwoty wymienionej w ust. 1 odbywa się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z wyjątkiem tego, że wszelkie środki finansowe wypłacone z góry nie pozostają własnością Wspólnoty Europejskiej.
3.
Do celów wdrożenia projektów określonych w art. 1, Komisja zawiera porozumienie o finansowaniu z OPCW w sprawie warunków korzystania z wkładu UE, który przyjmie formę dotacji.
Porozumienie o finansowaniu, które ma zostać zawarte, będzie przewidywało, że OPCW zapewni uwidocznienie wkładu UE, odpowiednio do jego wielkości.
4.
Komisja składa Radzie sprawozdanie w sprawie realizacji wkładu Unii Europejskiej wspólnie z Prezydencją.
Artykuł 3
Prezydencja jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego wspólnego działania przy pełnym udziale Komisji.
Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu UE określonego w art. 2.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie traci moc rok po jego przyjęciu.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2004/847/WPZiB
z dnia 9 grudnia 2004 r.
w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa")
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 stycznia 2004 r., Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce [1].
(2) Unia Europejska, poprzez Operację Artemis przeprowadzoną w Demokratycznej Republice Kongo (DRK) w 2003 r. na mocy wspólnego działania 2003/423/WPZiB z dnia 5 czerwca 2003 r. w sprawie operacji wojskowej UE w Demokratycznej Republice Konga [2], podjęła już konkretne kroki w celu przyczynienia się do ponownego ustanowienia bezpieczeństwa w DRK.
(3) W dniu 14 grudnia 2000 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2000/792/WPZiB [3] mianujące pana Aldo Ajello Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej dla afrykańskiego Regionu Wielkich Jezior i uchylające wspólne działanie 96/250/WPZiB.
Ostatnie przedłużenie mandatu Specjalnego Przedstawiciela zostało dokonane na mocy wspólnego działania 2004/530/WPZiB [4].
(4) W dniu 29 września 2003 r., Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/680/CFSP [5] zmieniające wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB w sprawie dostaw niektórych rodzajów sprzętu do DRK.
(5) Globalne i obejmujące wszystkich porozumienie w sprawie przekształceń w Demokratycznej Republice Konga, podpisane w Pretorii w dniu 17 grudnia 2002 r. i memorandum w sprawie bezpieczeństwa i armii z dnia 29 czerwca 2003 r. przewidywały utworzenie Zintegrowanej Jednostki Policji (IPU).
(6) W dniu 28 lipca 2003 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1493 (2003), w której wyraża swoje zadowolenie z ogłoszenia, w dniu 4 kwietnia 2003 r., tymczasowej konstytucji Demokratycznej Republiki Konga i z faktu utworzenia, ogłoszonego dnia 30 czerwca 2003 r., Rządu Narodowej Jedności i Przekształceń.
Zachęca również darczyńców do wspierania tworzenia zintegrowanej jednostki policji kongijskiej i zatwierdza udzielenie przez Misję Organizacji Narodów Zjednoczonych w DRK (MONUC) dodatkowej pomocy, która może być niezbędna do celów szkoleniowych.
(7) We wspólnej deklaracji z dnia 29 września 2003 r. w sprawie współpracy ONZ-UE przy zarządzaniu kryzysami, Sekretarz Generalny ONZ i Prezydencja Rady Unii Europejskiej przyjęli z zadowoleniem istniejącą współpracę pomiędzy Narodami Zjednoczonymi a Unią Europejską w obszarze operacji cywilnych i wojskowych zarządzania kryzysami, oraz rozważyli sposoby pomocy w tworzeniu zintegrowanej jednostki policji w Kinszasie w celu zapewnienia bezpieczeństwa rządowi przejściowemu i instytucjom.
(8) W dniu 20 października 2003 r., rząd DRK zwrócił się z oficjalnym wnioskiem do wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB o pomoc Unii Europejskiej w tworzeniu IPU, która powinna przyczynić się do zapewnienia ochrony instytucji państwowych i wzmocnienia aparatu bezpieczeństwa wewnętrznego.
(9) W dniu 15 grudnia 2003 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) przyznał, że Unia Europejska powinna wspierać ustanowienie IPU w drodze podejścia zawierającego trzy elementy: odbudowa, renowacja oraz podstawowe wyposażenie centrum szkoleniowego; szkolenie IPU; oraz kontynuacja, monitorowanie i udzielanie wsparcia w ramach konkretnego wprowadzania w życie mandatu IPU po początkowym etapie szkolenia.
(10) Komisja przyjęła decyzję finansującą w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) dla projektu, który obejmuje pomoc techniczną, odbudowę centrum szkoleniowego i dostarczenie sprzętu dla IPU jak również odpowiednie szkolenia.
(11) W dniu 17 maja 2004 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2004/494/WPZiB [6] w którym Unia Europejska zobowiązuje się do "wspierania procesu konsolidacji bezpieczeństwa wewnętrznego w DRK, który jest istotnym czynnikiem procesu pokojowego i rozwoju kraju, poprzez pomoc w tworzeniu zintegrowanej jednostki policji (IPU) w Kinszasie".
W tym celu, oraz oprócz działań finansowanych przez EFR, Unia Europejska i jej Państwa Członkowskie udzieliły wkładów pieniężnych i/lub rzeczowych w celu dostarczania rządowi DRK sprzętu dla służb ścigania, broni i amunicji określonych jako niezbędne do utworzenia IPU.
(12) W dniu 1 października 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1565(2004), w której podejmuje decyzję o przedłużeniu rozmieszczenia MONUC do dnia 31 marca 2005 r.
Ponadto, RBNZ decyduje, że MONUC otrzyma, między innymi, mandat jako wsparcie Rządu Jedności Narodowej i Przekształceń: "w celu udzielenia wkładu w ustaleniach poczynionych dla bezpieczeństwa instytucji i ochrony urzędników Procesu Przejściowego w Kinszasie do czasu gdy zintegrowana jednostka policji będzie gotowa do przejęcia odpowiedzialności i wspierania władz Konga w utrzymaniu porządku w innych obszarach strategicznych".
(13) Obecna sytuacja bezpieczeństwa w DRK może ulec pogorszeniu, wywołując potencjalnie poważne reperkusje mające wpływ na proces umacniania demokracji, państwa prawnego oraz międzynarodowego i regionalnego bezpieczeństwa.
Kontynuowanie zaangażowania wysiłków politycznych i zasobów UE pozwoli na umocnienie stabilności w regionie.
(14) W motywie 12, wspólne działanie 2004/494/WPZiB przewiduje, że "Rada może podjąć decyzję o tym, że projekt EFR i dostarczenie sprzętu dla służb ścigania, broni i amunicji dla IPU może być kontynuowane w postaci elementu Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO) związanego z monitorowaniem, udzielaniem wsparcia i doradztwem".
(15) Podczas posiedzenia w dniu 16 listopada 2004 r., PSC zgodził się z ideą, że misja EPBiO, powinna mieć miejsce po zakończeniu projektu EFR.
(16) W dniu 22 listopada 2004 r., Rada potwierdziła swoje zaangażowanie w bardzo ścisłą współpracę z MONUC i zapewnienie mu skutecznego wsparcia przy realizacji jego mandatu, który obejmuje szkolenie policyjne.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska niniejszym ustanawia Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPOL KINSHASA) w celu zapewnienia kontynuacji projektu EFR, o którym mowa we wspólnym działaniu 2004/494/WPZiB w związku z utworzeniem IPU w Kinszasie od początku stycznia 2005 r.
Przed tą datą, lecz nie później niż 1 grudnia 2004 r., i w celu przygotowania misji policyjnej, zostanie powołany zespół planowania, który rozpocznie działania przed rozpoczęciem misji.
2.
Misja EUPOL KINSZASA działa zgodnie z celami i innymi przepisami zawartymi w stanowisku misji określonym w art. 3.
Artykuł 2
Faza planowania
1.
W czasie fazy planowania, zespół planowania składa się z Szefa Misji Policyjnej/Szefa zespołu planowania i personelu niezbędnego do wykonywania funkcji wynikających z potrzeb misji.
2.
Wyczerpująca ocena ryzyka zostanie przeprowadzona jako priorytet procesu planowania i może być uaktualniana w miarę potrzeb.
3.
Sekretariat generalny Rady opracowuje koncepcję działań operacyjnych (CONOPS).
Zespół planowania następnie sporządza plan operacyjny (OPLAN) i opracowuje wszystkie narzędzia techniczne niezbędne do wykonania EUPOL KINSZASA.
CONOPS i OPLAN uwzględniają wyczerpującą ocenę ryzyka.
Rada zatwierdza CONOPS i OPLAN.
Artykuł 3
Stanowisko Misji
Unia Europejska prowadzi misję policyjną w Kinszasie (DRK) w celu monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania przy tworzeniu i początkowym działaniu IPU w celu zapewnienia, że IPU działa zgodnie z przeprowadzonym szkoleniem w Centrum Akademii i zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.
Działania te są skierowane na układ podporządkowania IPU w celu wzmocnienia zdolności zarządzania IPU i monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania jednostkom operacyjnym w realizacji ich zadań.
Artykuł 4
Struktura misji
W skład misji wchodzi Sztab Główny, który będzie mieć siedzibę w bazie operacyjnej IPU.
W skład Sztabu Głównego wchodzi biuro Szefa Misji, oddział ds. monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania, oddział administracyjny i oficerzy łącznikowi dla najważniejszych członków IPU.
Artykuł 5
Szef Misji/Komisarz Policji
1.
Na wniosek sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, PSC mianuje Szefa Misji/Komisarza Policji.
Szef Misji/Komisarz Policji sprawuje kontrolę operacyjną nad misją EUPOL KINSZASA i odpowiada za bieżące zarządzanie operacjami EUPOL KINSZASA.
2.
Szef Misji/Komisarz Policji podpisuje umowę z Komisją.
3.
Wszyscy funkcjonariusze policji pozostają pod pełnym dowództwem właściwego organu krajowego.
Organy krajowe przekazują kontrolę operacyjną Szefowi misji EUPOL KINSZASA.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem.
W odniesieniu do oddelegowanego personelu, działania dyscyplinarne są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub UE.
Artykuł 6
Personel
1.
Liczba i kompetencje personelu misji EUPOL KINSZASA są zgodne ze stanowiskiem misji określonym w art. 3 oraz strukturą misji określoną w art. 4.
2.
Funkcjonariusze policji zostają oddelegowani przez Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanymi przez nie funkcjonariuszami policji, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety dzienne i dodatki na zakwaterowanie, oraz kosztami podróży do i z DRK.
3.
Międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny jest zatrudniany na podstawie umów przez misję EUPOL KINSZASA, w zależności od potrzeb.
4.
Uczestniczące Państwa lub instytucje wspólnotowe mogą również, w razie konieczności, delegować międzynarodowy personel cywilny.
Każde uczestniczące państwo lub instytucja wspólnotowa ponoszą koszty związane z całym personelem przez nie oddelegowanym, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety dzienne i dodatki na zakwaterowanie oraz kosztami podróży do i z DRK.
Artykuł 7
Układ podporządkowania
Struktura EUPOL KINSZASA obejmuje jednolity układ podporządkowania, tak jak ma to zastosowanie w operacjach zarządzania kryzysami.
- Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) podlega bezpośrednio Radzie za pośrednictwem sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela,
- PSC zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne,
- Szef Misji/Komisarz Policji dowodzi misją EUPOL KINSZASA i odpowiada za bieżące zarządzanie,
- Szef Misji/Komisarz Policji podlega bezpośrednio sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi za pośrednictwem SPUE,
- SG/WP udziela wytycznych Szefowi Misji/Komisarzowi Policji za pośrednictwem SPUE.
Artykuł 8
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
W ramach odpowiedzialności Rady, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje zmiany planu operacji i układu podporządkowania.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia operacji nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
2.
SPUE zapewnia lokalne kierownictwo polityczne Szefowi Misji Policyjnej.
SPUE zapewnia koordynację z innymi podmiotami UE oraz w odniesieniu do władz państwa przyjmującego.
3.
PSC składa raporty Radzie w regularnych odstępach czasu, biorąc pod uwagę sprawozdania SPUE.
4.
PSC otrzymuje raporty od Szefa Misji Policyjnej dotyczące prowadzenia misji w regularnych odstępach czasu.
PSC może zaprosić Szefa Misji Policyjnej na swoje posiedzenia, jeżeli uzna to za stosowne.
Artykuł 9
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji UE i jednolitych ram instytucjonalnych Unii, państwa przystępujące będą zaproszone, a państwa kandydujące i pozostałe państwa trzecie mogą zostać zaproszone do udziału w misji EUPOL KINSZASA według zasady, że ponoszą koszty wysłania przez nie funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego, włącznie z wynagrodzeniem, dodatkami i kosztami podróży do i z DRK oraz wnoszą właściwy wkład do wydatków bieżących misji EUPOL KINSZASA, w stosownym przypadku.
2.
Niniejszym Rada upoważnia PSC do podjęcia, na zalecenie Szefa Misji Policyjnej oraz Komitetu ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysami, stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanych wkładów.
3.
Państwa trzecie wnoszące wkład do misji EUPOL KINSZASA mają te same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie UE biorące udział w operacji.
4.
PSC podejmuje stosowne działania w odniesieniu do uzgodnień dotyczących udziału oraz przedkłada propozycję Radzie, o ile jest to wymagane, wraz z ewentualnym udziałem finansowym państw trzecich w kosztach wspólnych.
5.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 Traktatu.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel udzielający wsparcia Prezydencji może w jej imieniu negocjować takie umowy.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy dla udziału takiego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE, postanowienia takiej umowy będą mieć zastosowanie w kontekście niniejszej operacji.
Artykuł 10
Uzgodnienia finansowe
1.
Koszty realizacji niniejszego wspólnego działania wynoszą maksymalnie 4370000 EUR w celu pokrycia kosztów poniesionych na etapie planowania i w 2005 r.
2.
W odniesieniu do wydatków finansowanych z budżetu, stosuje się co następuje:
a) wydatki są zarządzane zgodnie z regułami i procedurami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu, z takim wyjątkiem, że żadne zaliczki nie są własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich są dopuszczeni do uczestniczenia w przetargach;
b) Szef zespołu planowania/ Misji Policyjnej podlega w pełni Komisji i jest nadzorowany przez Komisję w odniesieniu do działań podjętych w ramach swojej umowy.
3.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji EUPOL KINSZASA, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów misji.
Artykuł 11
Działania na poziomie Wspólnoty i inne odpowiednie działania
1.
Rada odnotowuje zamiar Komisji polegający na skierowaniu jej działań w kierunku osiągnięcia celów niniejszego wspólnego działania poprzez odpowiednie środki wspólnotowe, tam gdzie to właściwe.
2.
Rada odnotowuje również, że uzgodnienia dotyczące koordynacji są wymagane w Kinszasie, jak również w Brukseli, między innymi w odniesieniu do możliwych przyszłych projektów w ramach EFR, biorąc pod uwagę istniejące mechanizmy koordynacji.
Artykuł 12
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel jest również upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi Misji, do udostępniania Narodom Zjednoczonym informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu zostają sporządzone uzgodnienia lokalne.
3.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów operacyjnych, objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszystkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z procedurami właściwymi dla poziomu współpracy państwa przyjmującego z Unią Europejską.
4.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem UE dokumentów jawnych związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do operacji objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady.
Artykuł 13
Status personelu misji EUPOL KINSZASA
1.
Status personelu misji EUPOL KINSZASA w DRK, włącznie z, tam gdzie to odpowiednie, przywilejami, immunitetami i dalszymi gwarancjami niezbędnymi do wypełnienia i sprawnego funkcjonowania misji EUPOL KINSZASA zostaje uzgodniony zgodnie z procedurą ustaloną w art. 24 Traktatu.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel udzielający wsparcia Prezydencji może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja Wspólnoty posiadające oddelegowanego członka personelu są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, ze strony lub dotyczące członka personelu.
Państwo Członkowskie lub instytucja Wspólnoty, o których mowa są odpowiedzialne za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko oddelegowanemu.
Artykuł 14
Wejście w życie, okres obowiązywania
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Traci moc dnia 31 grudnia 2005 r.
Wydatki posiadają niezbędną kwalifikację od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 15
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2004/848/WPZiB
z dnia 13 grudnia 2004 r.
zmieniające wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 września 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi [1].
(2) Międzynarodowa Misja Obserwacyjna w związku z wyborami na Białorusi doszła do wniosku, że wybory parlamentarne i referendum na Białorusi, które odbyły się w dniu 17 października 2004 r. różnią się znacznie od podstawowych zobowiązań Białorusi podjętych w ramach OBWE.
UE uważa, że władze Białorusi są bezpośrednio odpowiedzialne za nieprawidłowości odnotowane przez obserwatorów.
(3) UE odnotowuje również, że ataki przemocy skierowane przeciwko niektórym liderom opozycji i przedstawicielom mediów związane z pokojowymi demonstracjami w Mińsku po wyborach i referendum były dokonywane przez policję i inne służby bezpieczeństwa Białorusi.
(4) W związku z tym, Rada zadecydowała w dniu 22 listopada 2004 r. o nałożeniu restrykcji w przyjmowaniu urzędników bezpośrednio odpowiedzialnych za sfałszowanie wyborów i referendum oraz tych odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka przy zwalczaniu demonstracji pokojowych.
(5) W związku z tym, Rada wezwała tego samego dnia prezydenta Łukaszenkę i jego rząd do zmiany ich obecnej polityki oraz do podjęcia podstawowych reform demokratycznych i gospodarczych w celu zbliżenia kraju do wspólnych wartości europejskich.
Rada stwierdziła również, że UE pozostaje gotowa do podjęcia dialogu z Białorusią w sprawie stopniowego rozwoju stosunków dwustronnych jak tylko władze Białorusi wykażą poprzez konkretne działania szczerą chęć ponownego dotrzymywania swoich zobowiązań.
Ponadto, Rada potwierdza gotowość pogłębienia swoich stosunków z Białorusią, także w ramach Europejskiej Polityki Sąsiedztwa (ENP), wówczas gdy władze Białorusi wyraźnie zademonstrują swoją chęć poszanowania wartości demokratycznych oraz państwa prawnego.
(6) Zakres środków ograniczających nałożonych na mocy wspólnego stanowiska 2004/661/WPZiB powinien zatem zostać rozszerzony na osoby, które są bezpośrednio odpowiedzialne za sfałszowanie wyborów i referendum na Białorusi w dniu 17 października 2004 r. i które są odpowiedzialne za poważne naruszenia praw człowieka przy zwalczaniu demonstracji pokojowych po wyborach i referendum na Białorusi.
(7) Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom bezpośrednio odpowiedzialnym za sfałszowanie wyborów i referendum na Białorusi w dniu 17 października 2004 r. i przeciwko osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenia praw człowieka przy zwalczaniu pokojowych demonstracji w następstwie wyborów i referendum powinny zostać poddane przeglądowi w świetle reform Kodeksu Wyborczego w celu ich dostosowania do zobowiązań podjętych w ramach OBWE oraz innych norm międzynarodowych zgodnie z zaleceniami OBWE/ODIHR, a także w świetle konkretnych działań podjętych przez władze w celu poszanowania praw człowieka w odniesieniu do pokojowych demonstracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 2004/661/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) Art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia wjazdowi lub przejazdowi przez ich terytoria osób odpowiedzialnych za:
- zaniechanie wszczęcia niezależnego dochodzenia i ścigania zarzucanych przestępstw, do czego były zobowiązane oraz tych które, w sprawozdaniu Pourgouridesa, uznane zostały za kluczowe osoby odpowiedzialne za zaginięcie na Białorusi w latach 1999/2000 czterech znanych osób oraz odpowiedzialne za następujące po tym przypadki ukrywania informacji, biorąc pod uwagę ich jednoznaczną rolę w utrudnianiu działania wymiaru sprawiedliwości, według listy z załącznika I;
2) Art. 2 otrzymuje brzmienie: "Artykuł 2
Wspólnego stanowiska Rady 2004/848/WPZiB z dnia 13 grudnia 2004 r. zmieniającego wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 367 z dnia 14 grudnia 2004 r.)
"
"ZAŁĄCZNIK II
Lista osób, o których mowa w art. 1 ust. 1, tiret drugie
1.
Lidia Michajlowna JERMOSZINA, Przewodnicząca Centralnej Komisji Wyborczej Białorusi, urodzona 29 stycznia 1953 r., w Slutsku (okręg Miński).
2.
Jurij Nikolaewicz PODOBED, porucznik-major Milicji, Wydział do Celów Specjalnych (OMON), Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, urodzony 5 marca 1962 r. w Slutsku, (okręg Miński).".
"
--------------------------------------------------
Wspólne stanowisko Rady 2004/852/WPZiB
z dnia 13 grudnia 2004 r.
w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 15 listopada 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1572 (2004), zwaną dalej "UNSCR 1572(2004)" zakazującą bezpośredniej lub pośredniej dostawy, sprzedaży lub transferu do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, z terytoriów Państw Członkowskich lub przez obywateli tych państw, lub za pomocą statków pływających pod ich banderą lub ich samolotów, broni lub jakiegokolwiek sprzętu pokrewnego, w szczególności samolotów wojskowych i sprzętu wojskowego, niezależnie czy pochodzą one z terytoriów tych państw czy nie, jak również zapewniania wszelkiej pomocy, porad lub szkoleń w zakresie działań wojskowych.
(2) W celu wprowadzania w życie tych działań, finansowanie i pomoc finansowa związane z działaniami wojskowymi również powinny być zakazane.
(3) UNSCR 1572 (2004) nakłada również środki uniemożliwiające wjazd na lub tranzyt przez terytoria Państw Członkowskich wszystkich osób wskazanych przez Komitet ustanowiony na mocy ust. 14 tej rezolucji (zwany dalej "Komitetem"), stanowiących zagrożenie dla pokoju i procesu pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w szczególności tych hamujących wprowadzanie w życie postanowień porozumień z Linas-Marcoussis i Accra III oraz wszelkich innych osób, wskazanych na podstawie stosownych informacji, jako osoby odpowiedzialne za poważne naruszenie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, a także wszystkich innych osób, które publicznie wzniecają nienawiść i nawołują do przemocy oraz wszelkich innych osób wskazanych przez Komitet jako osoby naruszające środki nałożone w ramach embarga na broń.
(4) Ponadto UNSCR 1572 (2004) nakazuje zamrożenie funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, posiadanych lub kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez osoby wskazane przez Komitet lub przechowywanych przez podmioty, które należą do osób działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem lub są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane przez te osoby, zgodnie ze wskazaniami Komitetu. Rezolucja wprowadza również zakaz udostępniania tym osobom lub podmiotom lub na rzecz tych osób lub podmiotów funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych.
(5) Ust. 19 UNSCR 1572 (2004) przewiduje, że środki odnoszące się do wjazdu na lub tranzytu przez terytoria Państw Członkowskich oraz środki odnoszące się do zamrożenia funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych wchodzą w życie dnia 15 grudnia 2004 r., chyba, że przed upływem tego terminu Rada Bezpieczeństwa uzna, że sygnatariusze porozumień z Linas-Marcoussis i Accra III wdrożyli wszystkie zobowiązania przyjęte na mocy porozumienia Accra III i rozpoczynają pełną realizację postanowień porozumienia z Linas-Marcoussis.
(6) Dnia 22 listopada 2004 r. Rada oświadczyła, że w celu dalszego przyczyniania się do pokoju w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej oraz by zapobiec destabilizacji w tym podregionie, UE będzie nadal wspierać inicjatywy podejmowane przez Wspólnotę Gospodarczą Zachodnich Państw Afryki (ECOWAS) i Unię Afrykańską (UA).
(7) Rada potwierdziła również silne zaangażowanie UE we wspieranie, za pomocą wszelkich stosownych środków, wdrażania porozumień z Linas-Marcoussis i Accra.
(8) Wykonanie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego wspólnego stanowiska termin "pomoc techniczna" oznacza wszelkie formy wsparcia technicznego związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub jakąkolwiek inną usługą techniczną i może przyjmować formy takie jak: instrukcja, doradztwo, szkolenie, przekazywanie praktycznej wiedzy czy umiejętności lub usług konsultingowych. Pomoc techniczna obejmuje pomoc w formie ustnej.
Artykuł 2
1.
Sprzedaż, dostawa, transfer lub wywóz broni i sprzętu pokrewnego wszelkiego rodzaju, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wcześniej wymienionych sprzętów jak również sprzętu, który może być wykorzystany do celów stosowania wewnętrznych represji do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich samolotów są zakazane bez względu na to czy pochodzą one z ich terytoriów, czy nie.
2.
Zakazuje się również:
a) bezpośredniego lub pośredniego przyznawania i sprzedawania, świadczenia lub przekazywania pomocy technicznej, usług w zakresie pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z zaopatrzeniem, produkcją, konserwacją i używaniem broni i wszelkiego rodzaju sprzętu pokrewnego, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wspomnianego sprzętu, jak również sprzętu, który może być wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
b) bezpośredniego lub pośredniego zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytu wywozowego, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i sprzętu pokrewnego, jak również sprzętu, który może być wykorzystany do celu stosowania wewnętrznych represji, jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Republice Kości Słoniowej, lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa.
Artykuł 3
1.
Art. 2 nie stosuje się do:
a) dostaw i pomocy technicznej mających stanowić jedynie wsparcie operacji ONZ lub przeznaczonych do wykorzystania w czasie takiej operacji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej i przez wspierające je francuskie siły.
- sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego jedynie do celów humanitarnych lub ochronnych, w tym sprzętu przeznaczonego do celów operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, ONZ, Unię Afrykańską i ECOWAS.
- zapewniania finansowania i pomocy finansowej związanej z tym sprzętem.
- zapewniania pomocy technicznej i prowadzenia szkoleń związanych z tym sprzętem. zgodnie z tym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez Komitet.
c) sprzedaży, dostawy, transferu odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel UE, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów oraz pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku.
d) sprzedaży lub dostaw czasowo przekazywanych lub wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych dla sił państwa podejmującego działania, zgodnie z międzynarodowym prawem, jedynie i bezpośrednio w celu ułatwienia ewakuacji obywateli tego państwa, oraz osób, za które państwo to ponosi odpowiedzialność konsularną w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, o czym Komitet został wcześniej powiadomiony,
e) sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i sprzętu pokrewnego oraz szkoleń i pomocy technicznej mających jedynie wspierać proces restrukturyzacji sił obronnych i bezpieczeństwa lub przeznaczonych do wykorzystania w tym procesie stosownie do ust. 3 lit. f) porozumienia z Linas-Marcoussis, zgodnie z tym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez Komitet,
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki uniemożliwiające wjazd na, lub tranzyt przez ich terytoria osób wskazanych przez Komitet, stanowiących zagrożenie dla pokoju i procesu pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w szczególności tych hamujących wprowadzenie w życie postanowień porozumień z Linas-Marcoussis i Accra III oraz innych osób, wskazanych na podstawie stosownych informacji, jako osoby odpowiedzialne za poważne pogwałcenie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, a także wszystkich innych osób, które publicznie wzniecają nienawiść i nawołują do przemocy oraz wszelkich innych osób, wskazanych przez Komitet, jako osoby naruszające środki nałożone stosownie do ust. 7 UNSCR 1572 (2004).
Wykaz odpowiednich osób znajduje się w załączniku.
2.
Ust.1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
3.
Ust. 1 nie ma zastosowania w przypadkach, gdy Komitet stwierdzi, że podróż jest uzasadniona nagłą potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązek religijny, lub w przypadkach, gdy Komitet dojdzie do wniosku, że wyłączenie przybliży realizację celów wyznaczonych w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ na rzecz pokoju i pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej oraz stabilności w tym regionie.
4.
W przypadkach, gdzie zgodnie z ust. 3 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd na lub tranzyt przez swoje terytorium osób wskazanych przez Komitet, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
Artykuł 5
1.
Wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze posiadane lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby wskazane przez Komitet, lub przechowywane przez podmioty, które należą do osób działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem lub są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane przez te osoby, zgodnie ze wskazaniem Komitetu, zostają zamrożone.
2.
Nie udostępniania się bezpośrednio ani pośrednio funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych osobom lub podmiotom lub na rzecz tych osób lub podmiotów wskazanych przez Komitet.
3.
Wyłączenia od tego zakazu mogą dotyczyć funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku z zapewnianiem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, opłat związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych;
pod warunkiem, że zainteresowane Państwo Członkowskie powiadomiło Komitet o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych i nie otrzymało, w terminie dwóch dni roboczych od daty takiego powiadomienia, odmownej decyzji Komitetu;
d) konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem powiadomienia przez zainteresowane Państwo Członkowskie Komitetu i zgody udzielonej przez ten Komitet,
e) przedmiotem sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego zastawu lub wyroku, w którym to przypadku fundusze, inne środki finansowe lub zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku z zastrzeżeniem, że zastaw ten został ustanowiony lub wyrok wydany przed datą UNSCR 1572, i nie był ustanowiony ani wydany na rzecz osoby, o której mowa w niniejszym artykule, po powiadomieniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie Komitetu.
4.
Ust. 2 nie stosuje się do dodatków do zamrożonych funduszy, takich jak:
a) odsetki lub inne dochody należne na tych rachunkach;
lub b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom restrykcyjnym,
pod warunkiem, że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i płatności nadal podlegają ust. 1.
Artykuł 6
Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i wprowadza w nim wszelkie zmiany na podstawie postanowień podjętych przez Komitet.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia, za wyjątkiem środków wymienionych w art. 4 i 5, które stosuje się od dnia 15 grudnia 2004 r., chyba że Rada zdecyduje inaczej wziąwszy pod uwagę postanowienia Rady Bezpieczeństwa dotyczące wypełniania warunków ustalonych w ust. 19 UNSCR 1572 (2004).
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się do dnia 15 grudnia 2005 r.
Jest stale przeglądane.
Jest odpowiednio odnawiane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że cele określone w tym stanowisku nie zostały osiągnięte.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2004/902/WPZiB
z dnia 22 grudnia 2004 r.
przedłużające okres stosowania wspólnego stanowiska Rady 2004/137/WPZiB dotyczącego środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/137/WPZiB dotyczące środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii [1] w celu wykonania środków nałożonych przeciwko Liberii na mocy rezolucji nr 1521(2003) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (UNSCR).
(2) Wspólne stanowisko 2004/137/WPZiB stosuje się do dnia 22 grudnia 2004 r.
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się od dnia 22 grudnia 2004 r. Artykuł 3
Wspólne działanie Rady 2004/909/WPZiB
z dnia 26 listopada 2004 r.
ustanawiające zespół ekspertów, mając na względzie ewentualną zintegrowaną misję Unii Europejskiej dotyczącą policji, państwa prawnego i administracji cywilnej dla Iraku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 ust. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska stwierdziła, że jej celem jest bezpieczny, stabilny, zjednoczony, dostatni i demokratyczny Irak, który pozytywnie przyczyni się do stabilności w regionie.
UE wspiera naród iracki oraz tymczasowy rząd Iraku w ich dążeniu do gospodarczej, społecznej i politycznej odbudowy Iraku w ramach wdrażania rezolucji nr 1546 Rady Bezpieczeństwa NZ z dnia 8 czerwca 2004 r.
(2) W dniu 5 listopada 2004 r. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła zorganizowanie wspólnej misji rozpoznawczej dla ewentualnej zintegrowanej operacji dotyczącej policji i państwa prawnego w Iraku oraz rozpatrzyła jej sprawozdanie.
Rada Europejska uznała znaczenie wzmocnienia systemu sądownictwa karnego, stosującego zasady państwa prawnego, prawa człowieka i przestrzegającego podstawowych wolności.
Zwróciła uwagę na prośbę władz irackich skierowaną do UE o jej bardziej aktywne zaangażowanie w Iraku oraz stwierdziła, że wzmocnienie systemu sądownictwa karnego byłoby zgodne z potrzebami i priorytetami Iraku.
(3) Rada Europejska zdecydowała, że do końca listopada 2004 r. należy wysłać zespół ekspertów w celu prowadzenia dalszego dialogu z władzami irackimi, rozpoczęcia wstępnego planowania ewentualnej zintegrowanej misji dotyczącej policji, państwa prawnego i administracji cywilnej, której rozpoczęcie planowane jest po wyborach, zaplanowanych na dzień 30 stycznia 2005 r., oraz w szczególności w celu oceny pilnych potrzeb takiej misji dotyczących bezpieczeństwa.
W tych i innych sprawach należy zachęcać do dialogu z innymi krajami tego regionu.
(4) UE wykorzysta swój dialog z Irakiem i jego sąsiadami do zachęcania do trwałego zaangażowania w regionie oraz do wsparcia dla poprawy bezpieczeństwa, a także dla procesu polityki i odbudowy w Iraku w oparciu o uczestnictwo, zasady demokratyczne, poszanowanie praw człowieka oraz państwa prawnego oraz wsparcia dla bezpieczeństwa i współpracy w regionie.
(5) Misja taka powinna być bezpieczna, niezależna i odróżniać się od pozostałych działań, ale jednocześnie miałaby ona charakter uzupełniający i stanowiłaby wartość dodaną w bieżących działaniach międzynarodowych, a także zwiększyłaby synergię z prowadzonymi obecnie działaniami Wspólnoty i Państw Członkowskich.
W odniesieniu do misji w Iraku należy znaleźć odpowiednie rozwiązanie dla wszelkich kwestii związanych z bezpieczeństwem.
(6) Mając na uwadze obecną sytuację w zakresie bezpieczeństwa w Iraku i Bagdadzie, jakakolwiek decyzja dotycząca rozmieszczenia zespołu ekspertów lub jego części na terytorium Iraku (włącznie z rozszerzeniem składu zespołu i czasu trwania takiego rozmieszczenia) powinna zostać podjęta w oparciu o odpowiednią konsultację dotyczącą bezpieczeństwa i oceny ryzyka oraz pod warunkiem, że w celu zminimalizowania ryzyka zostaną zapewnione odpowiednie rozwiązania dotyczące bezpieczeństwa i logistyki.
(7) Zespół ekspertów będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, w której istnieje zagrożenie dla prawa i porządku, bezpieczeństwa ludzi oraz stabilności Iraku i która może szkodzić celom WPZiB określonym w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej.
(8) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei, które odbyło się w dniach 7- 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela (SG/WP) zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Niniejszym ustanawia się zespół ekspertów w celu prowadzenia dalszego dialogu z władzami irackimi, rozpoczęcia wstępnego planowania ewentualnej zintegrowanej misji dotyczącej policji, państwa prawnego i administracji cywilnej, której rozpoczęcie planowane jest po wyborach w styczniu 2005 r., oraz w szczególności w celu oceny pilnych potrzeb takiej misji dotyczących bezpieczeństwa.
W tych i innych sprawach należy zachęcać do dialogu z innymi krajami tego regionu.
2.
Zespół ekspertów zostanie utworzony do końca listopada 2004 r.
3.
Zespół ekspertów będzie działał zgodnie z warunkami określonymi w art. 2.
Artykuł 2
Zakres obowiązków
1.
Najpóźniej do końca stycznia 2005 r., zespół ekspertów przedstawi sprawozdanie szczegółowo przedstawiające warianty osiągnięcia wyżej omówionych celów.
Jego stwierdzenia powinny opierać się na szczegółowej analizie zarówno stosowności proponowanych wariantów, korzyści z nich wynikających z uwzględnieniem obecnych lub planowanych inicjatyw krajowych i międzynarodowych w tym zakresie, jak również ograniczeń dotyczących bezpieczeństwa.
2.
Zespół ekspertów powinien oprzeć swoje wstępne planowanie na deklaracji Rady Europejskiej stwierdzającej, że "o ile działania poza Irakiem przy zachowaniu kontaktów w Iraku wydają się możliwe do wprowadzenia w tej chwili, Rada Europejska uzgodniła, że w przypadku misji na terenie Iraku, przed pojęciem jakiejkolwiek decyzji, należy znaleźć odpowiednie rozwiązanie dla wszelkich kwestii związanych z bezpieczeństwem".
Powinno się prowadzić dialog z innymi krajami w tym regionie.
3.
W szczególności sprawozdanie powinno określać i zawierać następujące elementy:
- kompleksową i szczegółową analizę sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w Iraku, włącznie ze szczegółowym opisem oceny zagrożenia dotyczącym wszystkich aspektów ewentualnej misji w Iraku.
Analiza powinna uwzględniać najnowsze wydarzenia w kraju, które miały miejsce do czasu przedstawienia sprawozdania.
Powinno także zawierać krótką informację na temat planowania w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych sytuacji dla każdego elementu misji w Iraku, gdyby nastąpiło pogorszenie bezpieczeństwa;
- obszary, w których można by zapewnić doradztwo w zakresie polityki, oraz szczegółowe cele takiego doradztwa, a także wymagany profil ekspertów do jego wykonania;
- szczególne potrzeby szkoleniowe z podaniem dokładnej grupy dla której przeznaczone byłoby takie szkolenie oraz względne korzyści wynikające z różnych sposobów przeprowadzenia takiego szkolenia (włącznie ze szkoleniami wewnątrz i na zewnątrz kraju);
- wszelkie istotne normy międzynarodowe (zwłaszcza normy ONZ, Rady Europy lub OBWE) powinny zostać uwzględnione w materiałach szkoleniowych;
- zakres współpracy z ONZ, zgodnie ze wspólną deklaracją UE-ONZ w sprawie zarządzania kryzysami;
- obecna lub planowana pomoc innych dawców w dziedzinach istotnych dla planowanej operacji;
- powiązania z istniejącymi programami koordynacji pomocy w Iraku i krajowymi programami rozwoju;
- możliwe obszary rozmieszczenia, wewnątrz i na zewnątrz Iraku;
- harmonogram rozmieszczenia;
- personel, logistyka, wymagania techniczne i wymagania dotyczące bezpieczeństwa;
- niezbędne elementy dotyczące budżetu w odniesieniu do różnych wariantów;
- niezbędne elementy projektu porozumienia o statusie misji.
4.
Zespół ekspertów powinien prowadzić odpowiedni dialog z władzami Iraku zarówno na poziomie krajowym, jak i regionalnym, także z przedstawicielami sądownictwa karnego i innymi ważnymi przedstawicielami.
Powinien zapewnić regularny kontrakt z irackim Ministerstwem Planowania odpowiedzialnym za ogólną koordynację pomocy.
Zespół powinien również nawiązać ścisły kontakt z biurem Komisji Europejskiej ds. Iraku (obecnie mieszczącym się w Ammanie), programami dwustronnymi Państw Członkowskich, Misją Wsparcia ONZ dla Iraku (UNAMI) oraz Grupą Rozwoju ONZ oraz innymi głównymi dawcami pomocy międzynarodowej.
5.
Zespół ekspertów będzie składał się z małego zespołu bazowego, które miarę potrzeby może zostać rozszerzony o ekspertów na kontraktach krótkoterminowych.
Artykuł 3
Szef zespołu ekspertów oraz członkowie zespołu ekspertów
1.
Szefem zespołu ekspertów mianuje się Pietera Feitha.
Wybierze on członków zespołu za zgodą sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
Szef zespołu ekspertów prowadzi konsultacje z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa w sprawach dotyczących wielkości i składu zespołu.
2.
Szef zespołu ekspertów i członkowie tego zespołu zostaną oddelegowani przez Państwa Członkowskie UE lub instytucje UE.
Wszyscy członkowie zespołu ekspertów podlegają delegującemu Państwu Członkowskiemu UE lub instytucji UE oraz wykonują swoje obowiązki i działania w interesie misji.
Zarówno w trakcie trwania jak i po zakończeniu misji, członkowie zespołu ekspertów zachowują najwyższą dyskrecję w sprawie wszystkich faktów i informacji odnoszących się do zespołu.
3.
Państwo Członkowskie UE lub instytucja UE, które delegowały członka zespołu, są odpowiedzialne za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem otrzymane od tego członka lub jego dotyczące.
Państwo Członkowskie UE lub instytucja UE, o których mowa, jest odpowiedzialne za podjęcie działań przeciwko osobie delegowanej.
4.
Szef zespołu ekspertów sprawuje kierownictwo nad zespołem ekspertów i zarządza nim.
Artykuł 4
Nadzór polityczny i sprawozdawczość
1.
Szef zespołu ekspertów podlega sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi i składa mu sprawozdania.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa będzie otrzymywał od szefa zespołu ekspertów sprawozdania w regularnych odstępach czasu.
2.
W ramach odpowiedzialności Rady, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje nadzór polityczny.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa składa sprawozdania Radzie w regularnych odstępach czasu.
Artykuł 5
Bezpieczeństwo
1.
Szef zespołu ekspertów, w konsultacji z przedstawicielem Biura Bezpieczeństwa Rady w misji, jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z minimalnymi normami bezpieczeństwa mającymi zastosowanie do zespołu ekspertów.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią zespołowi ekspertów bezpieczne zakwaterowanie, pancerze oraz ścisłą ochronę na terenie Iraku.
3.
Szef zespołu ekspertów prowadzi konsultacje z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa w sprawach dotyczących bezpieczeństwa wskazanych przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
Artykuł 6
Ustalenia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna mająca pokryć wydatki związane z zespołem ekspertów wynosi 1058000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 odbywa się zgodnie z procedurami i zasadami stosowanymi do ogólnego budżetu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że żadne zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Komisja podpisuje umowę z szefem zespołu ekspertów.
W pełni informuje on Komisję i jest przez nią nadzorowany w kwestiach budżetowych dotyczących działań podejmowanych w ramach jego umowy.
Szef zespołu ekspertów odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
4.
Ustalenia finansowe uwzględniają wymagania operacyjne zespołu ekspertów, włącznie z tymi związanymi z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa zespołu.
5.
Wydatków można dokonywać od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Wygasa ono dnia 15 lutego 2005 r.
Artykuł 8
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
z dnia 25 października 2004 r.
ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nielegalny handel narkotykami stanowi zagrożenie dla zdrowia, bezpieczeństwa i jakości życia obywateli Unii Europejskiej oraz dla legalnej gospodarki, stabilności i bezpieczeństwa Państw Członkowskich.
(2) Potrzeba działań ustawodawczych zmierzających do zajęcia się problemem nielegalnego handlu narkotykami została uznana w szczególności w Planie działań Rady i Komisji w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], przyjętym przez Radę ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w Wiedniu w dniu 3 grudnia 1998 r., w konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., w szczególności w ich punkcie 48, Strategii Antynarkotykowej Unii Europejskiej (2000-2004) zatwierdzonej podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Helsinkach w dniach 10- 12 grudnia 1999 r. i w Planie działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000-2004) zatwierdzonym przez Radę Europejską w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r.
(3) Konieczne jest przyjęcie minimalnych zasad określających znamiona przestępstw w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami i półproduktami, co umożliwi wspólne podejście na poziomie Unii do walki z nielegalnym obrotem.
(4) Na mocy zasady pomocniczości Unia Europejska powinna koncentrować się na najpoważniejszych rodzajach przestępstw narkotykowych.
Wyłączenie pewnych rodzajów zachowań związanych z konsumpcją własną z zakresu decyzji ramowej nie stanowi wytycznej Rady co do sposobu, w jaki Państwa Członkowskie powinny traktować te przypadki w swoim prawie krajowym.
(5) Kary przewidziane przez Państwa Członkowskie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz obejmować kary pozbawienia wolności.
Dla ustalenia wymiaru kary należy wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne, takie jak ilość i rodzaj przemycanych narkotyków, oraz to, czy przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej.
(6) Państwom Członkowskim winno się zezwolić na dopuszczenie możliwości złagodzenia kary, jeżeli przestępca przekazał właściwym władzom cenne informacje.
(7) Konieczne jest podjęcie środków w celu umożliwienia konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstw, o których mowa w niniejszej decyzji ramowej.
(8) Należy podjąć środki zapewniające pociągnięcie do odpowiedzialności osób prawnych za przestępstwa kryminalne, o których mowa w tej decyzji ramowej i które są popełniane na ich korzyść.
(9) Skuteczność wysiłków podejmowanych w celu zajęcia się problemem nielegalnego handlu narkotykami zależy zasadniczo od harmonizacji środków krajowych wykonujących niniejszą decyzję ramową,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej przyjmuje się następujące definicje:
1) "narkotyki" oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w następujących konwencjach Narodów Zjednoczonych:
a) Jednolita konwencja o środkach odurzających z 1961 r. (zmieniona protokołem z 1972 r.),
b) Konwencja wiedeńska o substancjach psychotropowych z 1971 r.
Obejmuje to również substancje podlegające kontroli na mocy wspólnego działania 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczącego wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [4];
2) "półprodukty" oznaczają wszelkie substancje wymienione w prawodawstwie wspólnotowym, powodujące konieczność wykonania obowiązków nałożonych przez art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z dnia 20 grudnia 1988 r.;
3) "osoba prawna" oznacza wszelkie podmioty prawne mające taki status na mocy właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw lub innych instytucji publicznych wykonujących jego suwerenne prawa oraz organizacji.
Artykuł 2
Przestępstwa związane z nielegalnym handlem narkotykami i półproduktami
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karalności następujących czynów popełnionych umyślnie i bez upoważnienia:
a) produkcja, wytwarzanie, sporządzanie wyciągów, przygotowanie, oferowanie, proponowanie sprzedaży, rozprowadzanie, sprzedaż, dostarczanie na wszelkiego rodzaju warunkach, pośrednictwo, wysyłka, przesyłanie w tranzycie, przewożenie, przywóz lub wywóz narkotyków;
b) uprawa maku lekarskiego, krzewu koka lub rośliny konopi;
c) posiadanie lub nabywanie narkotyków dla prowadzenia działań wymienionych w lit. a);
d) wytwarzanie, przewóz lub rozprowadzanie półproduktów, wiedząc, że mają one być użyte do celów nielegalnej produkcji lub wytwarzania narkotyków.
2.
Niniejsza decyzja ramowa nie obejmuje czynów opisanych w ust. 1, gdy ich autor realizuje je w celu konsumpcji własnej w sposób określony w prawie krajowym.
Artykuł 3
Podżeganie, pomocnictwo oraz usiłowanie popełnienia przestępstwa
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu penalizacji podżegania, pomocnictwa lub usiłowania popełnienia jednego z przestępstw, o których mowa w art. 2.
2. Państwo Członkowskie może wyłączyć spod odpowiedzialności karnej usiłowanie oferowania lub przygotowania narkotyków, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), oraz usiłowanie posiadania narkotyków, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c).
Artykuł 4
Kary
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, aby przestępstwa określone w art. 2 i 3 podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do tego, aby przestępstwa określone w art. 2 podlegały karze pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 1 roku do 3 lat.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do tego, aby przestępstwa określone w art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) podlegały karze pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 5 do 10 lat w następujących przypadkach:
a) przestępstwo dotyczy dużych ilości narkotyków;
b) przestępstwo dotyczy tych narkotyków, które powodują najwięcej uszczerbku dla zdrowia lub które spowodowały znaczną szkodę dla zdrowia pewnej liczby osób.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, by przestępstwa, o których mowa w art. 2, zagrożone były karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat, w przypadkach gdy przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej, określonej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [5].
4. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, by przestępstwa, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. d), zagrożone były karą pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 5 do 10 lat, w przypadkach gdy przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej, określonej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW, oraz gdy półprodukty przeznaczone są do użycia w lub do produkcji, lub wytwarzania narkotyków w przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. a) lub b).
5.
Bez uszczerbku dla praw osób pokrzywdzonych i innych osób trzecich, działających w dobrej wierze, każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty substancji stanowiących przedmiot przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3, użytych narzędzi lub takich, które miały być użyte do tych przestępstw, oraz korzyści pochodzących z tych przestępstw lub w celu umożliwienia konfiskaty mienia, którego wartość odpowiada tej korzyści, wartości substancji lub narzędzi.
Pojęcia "konfiskata", "narzędzia", "korzyści" i "mienie" mają to samo znaczenie, co w art. 1 Konwencji Rady Europy z 1990 r. o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa.
Artykuł 5
Okoliczności szczególne
Niezależnie od treści art. 4, każde Państwo Członkowskie może podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia możliwości złagodzenia kar, o których mowa w art. 4, jeżeli sprawca:
a) zaprzestaje działalności przestępczej związanej z nielegalnym handlem narkotykami i półproduktami; oraz
b) udzieli organom administracyjnym lub sądowym informacji, których organy te nie byłyby w stanie uzyskać w inny sposób, a ułatwiających im:
i) zapobieganie lub zmniejszenie rozmiaru skutków przestępstwa;
ii) ujawnienie lub pociągnięcie do odpowiedzialności karnej pozostałych sprawców;
iii) zgromadzenie dowodów; lub
iv) zapobieżenie popełnieniu kolejnych przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3.
Artykuł 6
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia odpowiedzialności osób prawnych za przestępstwa, o których mowa w art. 2 i 3, popełnione na ich korzyść przez osobę działającą indywidualnie lub jako członek organu danej osoby prawnej, zajmujący kierownicze stanowisko w ramach tej osoby prawnej w oparciu o:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej;
b) uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej;
c) uprawnienia do sprawowania kontroli w strukturach osoby prawnej.
2.
Poza przypadkami określonymi w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia odpowiedzialności osób prawnych w przypadkach, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3, na korzyść tej osoby prawnej przez osobę pozostającą pod jej zwierzchnictwem.
3.
Odpowiedzialność osób prawnych zgodnie z ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które uczestniczyły w popełnieniu przestępstw określonych w art. 2 i 3 jako sprawcy, podżegacze lub pomocnicy.
Artykuł 7
Sankcje wobec osób prawnych
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoba prawna odpowiedzialna zgodnie z art. 6 ust. 1 będzie podlegać skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, w tym grzywnom i karom pieniężnym, a także innym sankcjom, jak:
a) pozbawienie prawa do ulg podatkowych lub innych świadczeń lub pomocy ze środków publicznych;
b) tymczasowe lub trwałe pozbawienie prawa do wykonywania działalności gospodarczej;
c) oddanie pod dozór sądu;
d) sądowy nakaz likwidacji;
e) tymczasowe lub trwałe zamknięcie pomieszczeń i urządzeń wykorzystanych do popełnienia przestępstwa;
f) zgodnie z art. 4 ust. 5 konfiskata substancji będących przedmiotem przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3, narzędzi użytych lub takich, które miały być użyte do tych przestępstw, i korzyści pochodzących z tych przestępstw lub konfiskata mienia, którego wartość odpowiada wartości korzyści, substancji lub narzędzi.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, by osoba prawna odpowiedzialna zgodnie z art. 6 ust. 2 podlegała skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom lub środkom.
Artykuł 8
Jurysdykcja i ściganie
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3, gdy:
a) przestępstwo jest popełnione w całości lub części na jego terytorium;
b) sprawca jest jego obywatelem; lub
c) przestępstwo zostało popełnione na korzyść osoby prawnej ustanowionej na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie może zdecydować, że nie zastosuje lub zastosuje jedynie w szczególnych przypadkach zasady jurysdykcji określone w ust. 1 lit. b) i 1 lit. c), gdy przestępstwo zostało popełnione poza jego terytorium.
3.
Państwo Członkowskie, które zgodnie ze swym prawem nie wydaje własnych obywateli, podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji i ścigania, w stosownych przypadkach, przestępstwa, o którym mowa w art. 2 i 3, popełnionego przez obywatela tego państwa poza jego terytorium.
4.
Państwa Członkowskie informują Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję o decyzji w kwestii zastosowania ust. 2, w stosownych przypadkach, ze wskazaniem szczególnych przypadków lub okoliczności, w których ta decyzja ma zastosowanie.
Artykuł 9
Wykonanie i sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, w celu dostosowania się do przepisów niniejszej decyzji ramowej najpóźniej do 12 maja 2006 r.
2.
W tym terminie, o którym mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie przekażą do Sekretariatu Generalnego Rady i do Komisji teksty przepisów przenoszących do prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Komisja, najpóźniej do 12 maja 2009 r., składa sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie procesu wykonania decyzji ramowej, wraz z jej skutkami dla współpracy sądowej w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.
Po tym sprawozdaniu Rada ocenia, najpóźniej w ciągu 6 miesięcy od daty przedłożenia sprawozdania, czy Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu dostosowania się do niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 10
Zakres terytorialny stosowania
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Zalecenie Komisji
z dnia 9 stycznia 2004 r.
dotyczące skooordynowanego wspólnotego programu monitorowania na rok 2004 w celu zapewnienia zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz niektórych innych produktach pochodzenia roślinnego
(notyfikowane jako dokument nr C(2003) 5400)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/74/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/113/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/113/WE, w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja powinna stopniowo działać w kierunku wypracowania systemu, który pozwoli na ocenę narażenia na dany pestycyd w diecie.
W celu dokonania realnych możliwych ocen, dane w sprawie monitorowania pozostałości pestycydów powinny być dostępne dla kilku produktów spożywczych, które stanowią główne części składowe diety europejskiej.
Ogólnie znany jest fakt, że ok. 20–30 produktów spożywczych stanowi główne składniki diety europejskiej.
W świetle źródeł osiągalnych na poziomie krajowym dla monitorowania pozostałości pestycydów Państwa Członkowskie są tylko w stanie analizować próbki ośmiu produktów każdego roku w ramach skoordynowanego programu monitorowania.
Obserwuje się zmiany w wykorzystywaniu pestycydów w czasie okresów trzyletnich.
A zatem każdy pestycyd generalnie powinien być monitorowany w 20–30 produktach spożywczych w serii trzyletnich cykli.
(2) Pozostałości wszystkich pestycydów objętych niniejszym zaleceniem powinny być monitorowane w 2004 roku, jako że pozwoli to wykorzystać te dane w celu oszacowania rzeczywistego narażenia na nie poprzez konsumpcję.
Systematyczne statystyczne podejście do liczby próbek, które mają być wzięte w każdym wykonaniu skoordynownego monitorowania jest konieczne.
Takie podejście określone zostało przez Komisję w Codex alimentarius [4].
W oparciu o dwumianowy rozkład prawdopodobieństwa można szacować, że przebadanie 613 próbek daje pewność większą niż 99 % wykrycia jednej próbki zawierającej pozostałości pestycydu powyżej limitu oznaczenia (LOD), gdzie mniej niż 1 % produktów pochodzenia roślinnego zawiera pozostałości powyżej poziomu LOD.
Pobieranie tych próbek powinno być rozdzielone między Państwa Członkowskie stosownie do liczby ludności i konsumentów, w liczbie minimum 12 próbek dla danego produktu na rok.
(3) Nowe wytyczne odnośnie do procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów zostały opublikowane przez Komisję [5].
Uzgodniono, że wytyczne te powinny być wdrożone przez laboratoria analityczne Państw Członkowskich na tyle, na ile tylko jest to możliwe i powinny być poddawane stałemu przeglądowi, z uwzględnieniem doświadczenia zdobytego w programach monitorowania.
(4) Artykuł 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 90/642/EWG i art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 86/362/EWG wymagają, aby Państwa Członkowskie wyszczególniły kryteria stosowane podczas sporządzania ich narodowych programów inspekcji. Informacja taka musi zawierać: i) kryteria stosowane w określaniu liczby próbek do pobrania i analiz, jakie mają być przeprowadzane, stosowane poziomy raportowania oraz kryteria, według których te poziomy zostały ustalone; ii) szczegóły autoryzacji zgodnie z dyrektywą Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [6] laboratoriów przeprowadzających analizy; i iii) liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń oraz podjęte działania.
(5) Informacje na temat wyników programów monitorowania są w szczególności odpowiednie do obróbki, gromadzenia i przekazywania metodami elektronicznymi/informatycznymi.
Zostały utworzone formaty w celu dostarczania danych przez pocztę elektroniczną z Państw Członkowskich do Komisji.
Państwa Członkowskie powinny zatem być w stanie przesłać ich sprawozdania do Komisji w formacie standardowym.
Dalszy rozwój takiego formatu standardowego będzie wynikał przede wszystkim z rozwoju wytycznych Komisji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
NINIEJSZYM ZALECA:
1.
Państwom Członkowskim zaleca się pobieranie i analizowanie próbek w odniesieniu do kombinacji pozostałości pestycydów i produktów określonych w załączniku I, zgodnie z liczbą próbek każdego produktu przyznanych tym państwom w załączniku II, odzwierciedlającej odpowiednio udział narodowy, wspólnotowy oraz państw trzecich w rynku Państwa Członkowskiego.
W przypadku pestycydów stwarzających duże ryzyko, np. OP-estrów, endosulfanu i N-metylokarbaminianów, wybrane próbki produktów: jabłek, pomidorów, sałaty, pora i kapusty głowiastej powinny również podlegać oddzielnym analizom poszczególnych jednostek w drugiej próbce laboratoryjnej, w przypadku gdy pestycydy zostały wykryte, a w szczególności jeśli są produktami pochodzącymi od jednego producenta.
Liczba jednostek powinna być zgodna z dyrektywą Komisji 2002/63/WE [7].
Należy pobrać dwie próbki.
Jeśli pierwsza próbka laboratoryjna zawiera wykrywalną pozostałość badanego pestycydu, jednostki drugiej próbki powinny być analizowane pojedynczo.
2.
Państwom Członkowskim zaleca się składanie sprawozdań na temat wyników analizy próbek badanych w odniesieniu do kombinacji pozostałości pestycydów i produktów wymienionych w załączniku I najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., ze wskazaniem:
a) wykorzystywanych metod analitycznych i uzyskanych poziomów raportowania, zgodnie z procedurami kontroli jakości wymienionymi w procedurach kontrolni jakości dla analizy pozostałości pestycydów;
b) ilości i rodzaju naruszenia oraz podjętych działań.
Sprawozdanie powinno być zapisane w formacie, włączając format elektroniczny, zgodnym ze wskazaniem [8] dla Państwa Członkowskiego w odniesieniu do wykonania zaleceń Komisji dotyczących skoordynowanych wspólnotowych programów monitorowania.
3. Państwom Członkowskim zaleca się przesyłanie Komisji i do wszystkich pozostałych Państw Członkowskich, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., wszystkich informacji zgodnie z wymogami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362/EWG i art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG dotyczącej wykonania monitorowania w roku 2004 w celu zapewnienia, przynajmniej poprzez kontrolne pobieranie próbek, zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów, włączając:
a) wyniki ich programów narodowych dotyczących pozostałości pestycydów;
b) informacje w sprawie procedur kontroli jakości stosowanych przez ich laboratoria i w szczególności, informacje dotyczące aspektów wytycznych dotyczących procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów, których nie były w stanie zastosować lub w których zastosowaniu miały trudności;
c) informacje w sprawie akredytacji zgodnie z przepisami art. 3 dyrektywy 93/99/EWG (włączając rodzaj akredytacji, organ ds. akredytacji i kopię świadectwa akredytacyjnego) laboratoriów przeprowadzających analizy;
d) informacje o biegłej kontroli i próbach pierścieniowych, w których laboratorium uczestniczyło.
4.
Państwom Członkowskim zaleca się przesyłanie Komisji, najpóźniej do dnia 30 września 2004 r., ich planowanego narodowego programu monitorowania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów ustalonych przez dyrektywy 90/642/EWG i 86/362/EWG dla roku 2005, włączając informacje o:
a) kryteriach stosowanych dla określania liczby próbek do pobrania i analiz do przeprowadzenia;
b) stosowanych poziomach raportowania i kryteriach, według których ustalono poziomy raportowania; oraz
c) szczegółach akredytacji, zgodnie z dyrektywą 93/99/EWG laboratoriów przeprowadzających analizy.
Zalecenie Rady
z dnia 14 października 2004 r.
w sprawie wykonania polityk zatrudnienia Państw Członkowskich
(2004/741/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 128 ust. 4,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Zatrudnienia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejska Strategia na rzecz Zatrudnienia odgrywa wiodącą rolę w wykonaniu celów zatrudnienia oraz rynku pracy Strategii Lizbońskiej.
W celu pomyślnego wykonania Strategii Lizbońskiej polityki zatrudnienia Państw Członkowskich powinny wspierać w zrównoważony sposób trzy uzupełniające i wzajemnie wspierające się cele pełnego zatrudnienia, jakości i produktywności pracy, oraz społecznej spójności i społecznego udziału.
Osiągnięcie tych celów wymaga dalszych reform strukturalnych, koncentrujących się na dziesięciu kluczowych, szczególnych priorytetach oraz lepszym zarządzaniu.
(2) Reforma Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia w 2003 r. położyła nacisk na kierunek średnioterminowy oraz na wagę wykonania pełnego zakresu polityk zalecanych w Wytycznych Zatrudnienia.
Dlatego Wytyczne Zatrudnienia powinny zostać poddane przeglądowi jedynie raz na trzy lata, podczas gdy w latach przejściowych ich aktualizacja powinna zostać ściśle ograniczona.
(3) Rada przyjęła bez zmian wytyczne dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich w 2004 r. decyzją 2004/740/WE [1].
(4) Rada przyjęła zalecenie w sprawie wykonania polityk zatrudnienia Państw Członkowskich w dniu 22 lipca 2003 r.
[2]. Sprawdzenie Krajowych Planów Działań na rzecz Wzrostu Zatrudnienia Państw Członkowskich, zawartych we Wspólnym Sprawozdaniu o Zatrudnieniu 2003-2004, wykazuje, że Państwa Członkowskie oraz partnerzy społeczni w ograniczony sposób zareagowali na te zalecenia Rady.
(5) Europejska Grupa Zadaniowa ds. Zatrudnienia zaleciła, aby UE skierowała do Państw Członkowskich bardziej energiczne zalecenia.
Należy nadać priorytet możliwości przystosowania pracowników i przedsiębiorstw, zachęceniu większej liczby ludzi do wejścia i pozostania na rynku pracy, umożliwieniu podjęcia pracy każdemu, inwestowaniu coraz więcej w kapitał ludzki i kształcenie ustawiczne oraz zapewnieniu skutecznego wykonania reform poprzez lepsze zarządzanie.
Rada i Komisja podzielają tę ocenę, a także zamieściły wiadomości dotyczące polityki ze sprawozdania Grupy Zadaniowej ds. Zatrudnienia we Wspólnym Sprawozdaniu o Zatrudnieniu.
(6) Analiza wykonania Wytycznych oraz zaleceń Rady na 2003 r. we Wspólnym Sprawozdaniu o Zatrudnieniu, oraz ogólnych i wyszczególnionych ze względu na państwo wiadomości dotyczących polityki w sprawozdaniu Grupy Zadaniowej ds. Zatrudnienia, stanowią podstawę dla sformułowania zaleceń UE na rzecz krajowej polityki zatrudnienia w 2004 r.
(7) Wytyczne Zatrudnienia mają zastosowanie do nowych Państw Członkowskich od chwili przystąpienia.
Wszystkie nowe Państwa Członkowskie składały przez ostatnich kilka lat sprawozdania dotyczące wykonania Dokumentów Wspólnej Oceny (JAP), które odnoszą się do Wytycznych Zatrudnienia.
Aby pomyślnie przeprowadzić bieżące przekształcenie ich gospodarki, większość nowych Państw Członkowskich, wraz z partnerami społecznymi, potrzebuje dalszego wzmożenia wysiłków w celu modernizacji swoich polityk zatrudnienia.
Zasadnicze znaczenie mają nowa równowaga między elastycznością i bezpieczeństwem, zwiększenie udziału w zatrudnieniu oraz inwestowaniu w kapitał ludzki poprzez kształcenie ustawiczne, jak również potrzeba poprawy stanu zdrowia siły roboczej.
Partnerstwo społeczne oraz znaczące usprawnienie możliwości administracyjnych organów publicznych nadal są w nowych Państwach Członkowskich czynnikami krytycznymi dla osiągnięcia pełnego wykonania oraz skutecznego wykorzystania wsparcia z Europejskiego Funduszu Społecznego - głównego narzędzia inwestowania w kapitał ludzki oraz kształcenie ustawiczne.
(8) Wiadomości dla poszczególnych państw, zamieszczone w sprawozdaniu Europejskiej Grupy Zadaniowej ds. Zatrudnienia, są w pełni zgodne z badaniami sprawozdań z wykonania JAP i mogą służyć jako wytyczne do wykonania Wytycznych Zatrudnienia w nowych Państwach Członkowskich.
Zalecenie Komsji
z dnia 4 października 2004 r.
w sprawie wytycznych technicznych w zakresie pobierania próbek i wykrywania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz materiałów produkowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie lub w składzie produktów w kontekście rozporządzenia (WE) nr 1830/2003
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/787/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE [1] ustanawia system przekazywania i przechowywania informacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi na każdym etapie wprowadzania do obrotu produktów zawierających lub złożonych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie, zwanych dalej GMO, lub żywności i paszy wytworzonych z GMO, lecz nie wymaga od podmiotów gospodarczych pobierania próbek i testowania produktów na obecność GMO lub materiałów wytworzonych z GMO na każdym etapie wprowadzania do obrotu.
(2) Jednakże, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, Państwa Członkowskie zapewniają, by inspekcje i inne środki kontroli, włącznie z kontrolami wyrywkowymi i badaniami (jakościowymi i ilościowymi), były prowadzone w celu zapewnienia zgodności z wymienionym rozporządzeniem.
(3) W celu ułatwienia skoordynowanego podejścia do wymienionych inspekcji i środków kontroli, art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 wymaga ustanowienia wytycznych technicznych w zakresie pobierania próbek i testowania produktów na obecność GMO oraz żywności i paszy wytworzonej z GMO.
(4) Wytyczne te powinny objąć produkty dopuszczone do obrotu, jednak bez uszczerbku dla art. 4 ust. 5 dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2] w odniesieniu do GMO niedopuszczonych w Unii Europejskiej.
(5) Pobieranie próbek i wykrywanie należy wykonywać przy użyciu właściwych protokołów naukowych i statystycznych w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu zaufania w zakresie wykrywania GMO lub materiałów wytworzonych z GMO.
(6) Podczas opracowywania wytycznych konsultowano się z Komitetem utworzonym zgodnie z art. 30 dyrektywy 2001/18/WE i uwzględniono prace właściwych władz krajowych, Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt oraz Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty.
(7) W przypadkach, w których partie nasion lub innego roślinnego materiału rozmnożeniowego niezmodyfikowanego genetycznie muszą odpowiadać standardom przypadkowej lub technicznie nieuniknionej obecności zmodyfikowanych genetycznie nasion lub innego roślinnego materiału rozmnożeniowego, należy opracować prawnie wiążący protokół pobrania próbek i badań na obecność zmodyfikowanych genetycznie nasion lub innego roślinnego materiału rozmnożeniowego w kontekście specyficznych przepisów dotyczących nasion i innego roślinnego materiału rozmnożeniowego; w miarę potrzeby elementy zawarte w tym protokole powinny również być podstawą pobierania próbek i testowania innych genetycznie zmodyfikowanych gatunków uprawnych nie objętych wyżej wymienionymi przepisami,
NINIEJSZYM ZALECA:
I. ZASADY OGÓLNE
1. W celu spełnienia wymagań określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, Państwa Członkowskie powinny uwzględnić:
a) wcześniejsze zachowania podmiotów gospodarczych w zakresie zgodności z odpowiednim prawodawstwem;
b) wiarygodność kontroli już przeprowadzonych przez podmioty gospodarcze;
c) sytuacje, w których istnieje podejrzenie nieprzestrzegania przepisów;
d) stosowanie środków proporcjonalnych do konkretnych pożądanych celów, zwłaszcza w świetle zdobytego doświadczenia;
e) stopień różnorodności i punkt łańcucha dostaw, w którym wykonuje się badania.
2.
Urzędowe kontrole należy wykonywać bez uprzedzenia z wyjątkiem wypadków, kiedy wcześniejsze powiadomienie podmiotu gospodarczego jest niezbędne.
3.
Urzędowe kontrole należy wykonywać na każdym etapie produkcji, przetwarzania, składowania i dystrybucji produktów zawierających lub mogących zawierać GMO lub żywność i paszę wytworzone z GMO, również przy przywozie [3].
4.
Urzędowe kontrole nie powinny rozróżniać produktów przeznaczonych na wywóz poza Wspólnotę i produktów przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu na rynku Wspólnoty.
5.
Podmioty gospodarcze, których produkty są objęte pobraniem próbek i analizą, powinny mieć prawo do zażądania drugiej opinii.
Instytucje urzędowe powinny zebrać dostateczną liczbę kontrpróbek dla celów śledzenia i odniesienia, aby zapewnić podmiotom gospodarczym prawo do odwołania i uzyskania drugiej opinii zgodnie z prawem krajowym.
6.
Możliwe jest stosowanie innych strategii pobierania próbek niż zalecana w niniejszych wytycznych.
7.
Strategie testowania inne niż zalecane w niniejszych wytycznych można stosować, jeżeli metody te są zatwierdzone przez Laboratorium Referencyjne Wspólnoty utworzone na podstawie rozporządzenia (WE) 1829/2003.
8.
Bez uszczerbku dla szczegółowych wymagań określonych w prawodawstwie UE dotyczących kontroli żywności, paszy i innych, a zwłaszcza dyrektywy 95/53/WE ustalającej zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt, dyrektywy 70/373/EWG w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz, dyrektywy 89/397/EWG w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych i dyrektywy 93/99/EWG w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych, Państwa Członkowskie powinny zapewnić wykonywanie kontroli urzędowych w taki sposób, aby realizować cele rozporządzenia (WE) nr 1830/2003.
II.
DEFINICJE
a) Partia oznacza wyraźną, określoną ilość materiału.
Poniższe definicje uwzględniają rodzaj materiału tworzącego partię i są zgodne z ISTA, standardami ISO 6644 i 13690 oraz FAO (Międzynarodowe Standardy dla Środków Fitosanitarnych).
Partia nasion : określona ilość nasion, możliwa do fizycznej identyfikacji i jednorodna, nie przekraczająca maksymalnej wielkości partii określonej w dyrektywach w sprawie nasion i stanowiąca całość lub część przesyłki.
Partia innego roślinnego materiału rozmnożeniowego : liczba jednostek pojedynczego towaru możliwych do identyfikacji dzięki jednolitemu składowi, pochodzeniu itp., nieprzekraczająca maksymalnej wielkości partii określonej w przepisach dotyczących innego roślinnego materiału rozmnożeniowego i stanowiąca całość lub część przesyłki.
Partia żywności i paszy : ilość produktu wysłana lub otrzymana jednocześnie i objęta danym zamówieniem lub dokumentem wysyłkowym.
b) Próbka pierwotna: niewielka, równa ilość produktu pobrana w każdym punkcie pobierania próbek w partii obejmująca całą głębokość partii (próbkowanie statyczne) lub pobrana ze strumienia produktu w określonym czasie (próbkowanie towarów przepływających).
c) Archiwalna próbka pierwotna: próbka pierwotna przechowywana przez określony czas w celu dalszej analizy.
d) Próbka zbiorcza: ilość produktu otrzymana przez łączenie i mieszanie próbek pierwotnych pobranych z danej partii.
e) Próbka laboratoryjna: ilość produktu pobrana z próbki zbiorczej przeznaczona do kontroli i testów w laboratorium.
f) Próbka analityczna: ujednolicona próbka laboratoryjna złożona z całej próbki laboratoryjnej lub jej reprezentatywnej części.
g) Kontrpróbka: próbka przechowywana przez określony czas dla celów śledzenia i odniesienia.
h) Procentowy udział genetycznie zmodyfikowanego DNA: procentowy udział liczby kopii genetycznie zmodyfikowanego DNA w stosunku do liczby kopii DNA specyficznych dla danego taksonu liczonych jako genomy haploidalne.
III.
ZASADY TWORZENIA PROTOKOŁÓW POBIERANIA PRÓBEK
1.
Państwa Członkowskie powinny uwzględnić wytyczne dotyczące protokołów pobrania próbek produktów złożonych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie, zawierających je lub wytworzonych z nich podczas inspekcji i kontroli przestrzegania art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 przez podmioty gospodarcze.
2.
Laboratorium Referencyjne Wspólnoty utworzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz wyznaczone w poszczególnych państwach laboratoria należące do Europejskiej Sieci Laboratoriów GMO, zwanej dalej "ESLO", będą dostarczać dalszych wytycznych i udzielać pomocy w zakresie metod pobierania próbek wchodzących w zakres niniejszego zalecenia.
3.
W celu oceny obecności GMO należy stosować zharmonizowane procedury pobierania próbek.
Procedury te należy stosować do nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin, żywności, paszy i towarów rolnych.
4.
Poniższe procedury pobierania próbek ustala się w celu zapewnienia reprezentatywności pobieranych i analizowanych próbek dla różnych rodzajów badanych towarów.
Z uwagi na to, że protokoły pobierania próbek na obecność zmodyfikowanych genetycznie nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin należy tworzyć zgodnie ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin, strategie pobierania próbek towarów masowych oraz produktów żywnościowych i paszowych są przedmiotem odrębnych sekcji, uwzględniających specyficzne właściwości towarów.
IV.
PROTOKOŁY POBIERANIA PRÓBEK
1.
Pobieranie próbek partii nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin
Niniejsza sekcja dotyczy wykrywania zmodyfikowanych genetycznie nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin w partiach nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin odmian niezmodyfikowanych genetycznie lub klonów oraz wykrywania zmodyfikowanych genetycznie nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin wynikającego z transformacji innej niż przeznaczona dla partii nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin odmiany zmodyfikowanej genetycznie lub klonu.
Próbki należy pobierać zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi metodami, w miarę konieczności z partii wielkości określonej w dyrektywach Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/34/EWG, 98/56/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE, 2002/57/WE.
Ogólne zasady i metody pobierania próbek nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin powinny być zgodne z zasadami Międzynarodowego Stowarzyszenia Badania Nasion (ISTA) oraz z Instrukcją Pobierania Próbek Nasion wydaną przez ISTA.
Programy pobierania próbek i testowania nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin powinny odpowiadać wymogom określonym w przepisach dotyczących nasion i innego materiału rozmnożeniowego roślin w zakresie ryzyka statystycznego.
Jakość partii nasion lub innego materiału rozmnożeniowego roślin oraz związaną z nią niepewność statystyczną określa się w stosunku do wartości progowych GMO i odnosi do procentowego udziału liczby kopii zmodyfikowanego DNA w stosunku do liczby kopii DNA specyficznych dla danego taksonu liczonych jako genomy haploidalne.
2.
Pobieranie próbek zbiorczych towarów rolnych
Protokół pobrania próbki jest oparty na dwuetapowej procedurze umożliwiającej – w miarę potrzeby – otrzymanie szacunkowych poziomów obecności GMO oraz związanej z nimi niepewności w postaci typowego odchylenia (TO) bez narzucania jakichkolwiek założeń dotyczących ewentualnej heterogeniczności GMO.
Aby umożliwić oszacowanie TO, należy najpierw pobrać próbkę zbiorczą, a pochodzącą z niej próbkę analityczną przeanalizować na obecność materiałów zmodyfikowanych genetycznie.
Jeżeli wynik analizy jest bliski ustalonej wartości progowej (± 50 % jej wartości), zaleca się analizę poszczególnych archiwalnych próbek pierwotnych, aby zmierzyć stopień niepewności.
Należy uwzględnić następujące dokumenty:
a) norma ISO 6644 (2002);
b) norma ISO 13690 (1999);
c) norma ISO 5725 (1994);
d) norma ISO 2859 (1985);
e) norma ISO 542 (1990).
2.1.
Protokół pobierania próbek zbiorczych towarów rolnych
Zaleca się pobieranie próbek zbiorczych towarów (ziarna, nasiona roślin oleistych) zgodnie z ogólnymi zasadami i metodami pobierania próbek opisanymi w normach ISO 6644 i ISO 13690.
W przypadku towarów przepływających należy określić okres pobierania próbek zgodnie z normą ISO 6644 jako całkowity czas rozładunku / całkowita liczba przyrostów.
W przypadku statycznego pobierania próbek przyrosty należy pobierać w konkretnych miejscach poboru.
Miejsca te powinny być równomiernie rozłożone w całej objętości partii, zgodnie z zasadami opisanymi w ISO 13690.
Liczba przyrostów, czyli punktów poboru próbek (w których pobiera się próbki pierwotne w celu stworzenia próbki zbiorczej i archiwalnych próbek pierwotnych), zależy od wielkości partii zgodnie z poniższą tabelą:
Wielkość partii w tonach _BAR_ Wielkość próbki zbiorczej w kg _BAR_ Liczba próbek pierwotnych _BAR_
≤ 50 _BAR_ 5 _BAR_ 10 _BAR_
100 _BAR_ 10 _BAR_ 20 _BAR_
250 _BAR_ 25 _BAR_ 50 _BAR_
≥ 500 _BAR_ 50 _BAR_ 100 _BAR_
W przypadku partii o wielkości od 50 do 500 ton wielkość próbki zbiorczej powinna wynosić 0,01 % całkowitej wielkości partii.
W przypadku partii mniejszych niż 50 ton wielkość próbki zbiorczej powinna wynosić 5 kg.
W przypadku partii większych niż 500 ton wielkość próbki zbiorczej powinna wynosić 50 kg.
W każdym odstępie czasu (w przypadku systematycznego pobierania próbek) lub punkcie poboru próbek (w przypadku statycznego poboru próbek) należy pobrać przyrost wielkości 1 kg i podzielić go na dwie porcje po 0,5 kg: jedną wykorzystuje się do utworzenia próbki zbiorczej, drugą – jako archiwalną próbkę pierwotną.
Próbki materiałów większych niż ziarna (np. owoce, kłącza, ziemniaki) pobiera się zgodnie z normą ISO 2859.
Próbki nasion roślin oleistych pobiera się zgodnie z normą ISO 542.
2.2.
Protokół przygotowania próbek analitycznych
Zaleca się protokół wieloetapowy w celu minimalizacji kosztów i maksymalizacji mocy statystycznej, zgodnie z uprzednio określonymi poziomami odbioru.
Początkowo próbki pierwotne, pobrane zgodnie z podpunktem 2.1, łączy się i dokładnie miesza, zgodnie z procedurami opisanymi w normach ISO 13690 i 6644, aby stworzyć próbkę zbiorczą.
Z próbki zbiorczej tworzy się próbkę analityczną zgodnie z procedurami opisanymi w normach ISO 13690 i 6644 i przeprowadza się analizę na obecność GMO zgodnie z "protokołami testów analitycznych/metodami testowymi" opisanymi w sekcji V. Jeżeli wynik analizy jest bliski ustalonej wartości progowej (wartość progowa ± 50 % tej wartości), konieczne może być oszacowanie stopnia niepewności (protokół oszacowania stopnia tej niepewności jest opisany w pkt 2.3).
2.3.
Protokół oszacowania stopnia niepewności
Jeżeli archiwalnych próbek pierwotnych jest 20 lub mniej, jak w przypadku mniejszych partii, wszystkie próbki należy przeanalizować indywidualnie i podjąć decyzję w sprawie etykietowania.
Jeżeli archiwalnych próbek pierwotnych jest więcej niż 20, należy wybrać losowo 20 próbek i indywidualnie przeanalizować na obecność GMO.
Wyniki analizy tych 20 próbek wykorzystuje się do oszacowania zawartości GMO w partii i poziomu jej niepewności wyrażonego jako typowe odchylenie (TO).
Jeżeli stopień niepewności analizy 20 próbek jest możliwy do przyjęcia, nie wymaga się dodatkowej analizy pozostałych archiwalnych próbek pierwotnych.
Jeżeli natomiast poziom niepewności nie jest możliwy do przyjęcia, należy poddać dodatkowej analizie pozostałe archiwalne próbki pierwotne.
Liczbę dodatkowych próbek poddawanych analizie należy ustalać indywidualnie, zależnie od poziomu niepewności określonego na podstawie pierwszych 20 próbek.
Kolejny proces analityczny należy przerwać, gdy będzie spełniony jeden z poniższych warunków lub obydwa:
- szacowana zawartość GMO w partii (średnia zawartość GMO w analizowanych archiwalnych próbkach pierwotnych) jest wyższa lub niższa od ustalonej wartości progowej ± 50 % tej wartości,
- niepewność zmierzonej zawartości GMO w partii osiągnie możliwy do przyjęcia poziom (± 50 % średniego wyniku analizy).
W przypadku przetestowania wszystkich próbek podejmuje się decyzję w sprawie etykietowania.
2.4.
Protokół pobierania próbek produktów żywnościowych i paszowych
Próbki produktów żywnościowych i paszowych w opakowaniach jednostkowych pobiera się zgodnie z procedurami opisanymi w ISO 2859.
Próbki produktów żywnościowych i paszowych nieopakowanych w opakowania jednostkowe pobiera się zgodnie z protokołem opisanym w pkt. 2.1.
V. PROTOKOŁY TESTÓW ANALITYCZNYCH/METODY TESTOWE
1.
Laboratorium Referencyjne Wspólnoty utworzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i wyznaczone w poszczególnych państwach laboratoria uczestniczące w ESLO będą dostarczać dalszych wskazówek i świadczyć pomoc w zakresie metod wykonywania testów objętych niniejszym zaleceniem.
2.
Wymagania stawiane laboratoriom
Laboratoria w Państwach Członkowskich wykonujące analizy zgodnie z niniejszym zaleceniem powinny być akredytowane zgodnie z normą EN ISO/IEC 17025/1999 lub certyfikowane zgodnie z odpowiednim programem i regularnie uczestniczyć w programach testowania kompetencji organizowanych lub koordynowanych przez laboratoria uznane w kraju lub za granicą i/lub przez organizacje krajowe bądź międzynarodowe.
Artykuły żywnościowe przedstawione do analizy zgodnie z niniejszym zaleceniem należy przedstawiać laboratoriom spełniającym postanowienia art. 3 dyrektywy 93/99/EWG.
Badania analityczne próbek należy wykonywać zgodnie z ogólnymi wymogami laboratoryjnymi i proceduralnymi określonymi w projekcie europejskiej normy prEN ISO 24276:2002.
3.
Przygotowanie próbki analitycznej
Celem pobierania próbek jest otrzymanie reprezentatywnej, jednorodnej próbki laboratoryjnej bez wprowadzania wtórnych skażeń.
Państwa Członkowskie powinny korzystać z projektu europejskich norm prEN ISO 24276:2002 i prEN ISO 21571:2002 określających strategie homogenizacji próbki laboratoryjnej, redukcji próbki laboratoryjnej do próbki testowej, przygotowania próbki testowej i ekstrakcji analitu docelowego.
Próbki nasion należy pozyskiwać zgodnie z Międzynarodowymi Zasadami Badania Nasion ISTA.
Próbki materiału rozmnożeniowego roślin należy pozyskiwać zgodnie z obowiązującymi metodami międzynarodowymi, o ile takowe istnieją.
4.
Testy analityczne
Aktualna wiedza naukowa nie pozwala na wykrycie i kwantyfikację wszystkich GMO lub żywności i paszy wytwarzanej z GMO dopuszczonej do obrotu przy pomocy jednej metody.
Kilka metod testowych może dać równie wiarygodne wyniki.
Mogą one obejmować jedną lub kilka z poniższych metod:
a) metody jakościowe, które mogą być specyficzne dla zdarzenia, specyficzne dla konstruktu lub specyficzne dla elementu genetycznego;
b) metody ilościowe, które mogą być specyficzne dla zdarzenia, specyficzne dla konstruktu lub specyficzne dla elementu genetycznego.
Właściwe może być rozpoczęcie od metody przesiewowej w celu stwierdzenia, czy GMO są obecne czy nie.
W przypadku otrzymania pozytywnego wyniku należy przeprowadzić badanie metodami specyficznymi dla konstruktu genetycznego i/lub zdarzenia transformacyjnego.
Jeżeli na rynku obecne są różne GMO zawierające ten sam konstrukt genetyczny, usilnie zaleca się metodę specyficzną dla zdarzenia.
Wyniki analizy ilościowej należy wyrazić jako procent liczby kopii zmodyfikowanego genetycznie DNA w stosunku do liczby kopii DNA charakterystycznych dla danego taksonu liczonych jako genomy haploidalne.
W miarę możliwości laboratoria powinny stosować metodę zatwierdzoną zgodnie z kryteriami zaakceptowanymi na skalę międzynarodową (np. ISO 5725/1994 lub zharmonizowany protokół IUPAC) i uwzględnić wykorzystanie certyfikowanego materiału wzorcowego.
Aktualna lista zatwierdzonych metod – w tym zatwierdzonych metod zgłoszonych do Codex Alimentarius – znajduje się na stronie (http://biotech.jrc.it).
5.
Brak zatwierdzonych metod
Jeżeli nie ma zatwierdzonych metod, na przykład metod testów na obecność GMO, laboratoria w Państwach Członkowskich powinny same zatwierdzać metodę zgodnie z kryteriami zaakceptowanymi na skalę międzynarodową.
Jeżeli nie ma zatwierdzonej metody dla analizowanej matrycy, zaleca się wybór metody zatwierdzonej dla podobnej matrycy lub surowca z bazy danych na stronie http://biotech.jrc.it.
Przed przyjęciem metody należy przetestować jej skuteczność na przedmiotowej matrycy.
6.
Formułowanie i interpretacja wyników analiz
W przypadku metod jakościowych limit wykrywalności (LW) jest najniższym poziomem analitu, który można wiarygodnie wykryć przy znanej liczbie kopii genomu danego taksonu.
W przypadku metod ilościowych limit kwantyfikacji (LK) jest najniższym poziomem analitu, który można wiarygodnie skwantyfikować przy znanej liczbie kopii genomu danego taksonu.
Wyniki analizy ilościowej wyraża się jako stosunek liczby kopii genetycznie zmodyfikowanego DNA do liczby kopii DNA specyficznych dla danego taksonu liczonych jako genomy haploidalne.
Jeżeli zawartość docelowej zmodyfikowanej sekwencji jest niższa od limitu kwantyfikacji (LK), wyniki wyraża się tylko jakościowo.
Zaleca się interpretację wyników zgodnie z instrukcją podaną w projekcie normy europejskiej prEN ISO 24276:2002.
VI.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Metodologię pobierania próbek i wykrywania, w tym odpowiednie protokoły i dokumenty, należy rozwijać i doskonalić, uwzględniając zmiany wartości progowych ustalonych zgodnie z art. 12, 24 i 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, art. 21 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/18/WE i innymi wspólnotowymi aktami prawnymi, raport zgodny z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 w sprawie wykonania tego rozporządzenia, postęp techniczny i wydarzenia na forum międzynarodowym.
Zalecenie Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
w sprawie wspierania odpowiedniego systemu wynagrodzeń dyrektorów spółek notowanych na giełdzie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/913/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W maju 2003 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie "Modernizacji prawa spółek i wzmocnienia ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej – plan dalszych działań" [1].
Wśród szeregu propozycji wzmocnienia praw akcjonariuszy i modernizacji zarządu komunikat przewiduje inicjatywę, której celem jest zachęcenie do wdrożenia odpowiedniego systemu regulującego wynagrodzenia dyrektorów w Państwach Członkowskich.
(2) Forma, struktura i poziom wynagrodzeń dyrektorów pozostają w kompetencjach spółek i ich akcjonariuszy.
Umożliwia to rekrutację i zatrzymanie dyrektorów spełniających kryteria wymagane do prowadzenia przedsiębiorstw.
Niemniej jednak wynagrodzenie to jeden z kluczowych obszarów, gdzie dyrektorzy zarządzający mogą napotkać na konflikt interesów i gdzie powinno się w należyty sposób uwzględnić interesy akcjonariuszy.
Z tego względu systemy wynagrodzeń winny podlegać odpowiednim środkom kontroli zarządzania, w oparciu o stosowne prawa do informacji.
W tym względzie ważne jest pełne poszanowanie różnorodności systemów ładu korporacyjnego w obrębie Wspólnoty, które odzwierciedla różne poglądy Państw Członkowskich na temat roli korporacji oraz organów odpowiedzialnych za określanie polityki wynagrodzeń dyrektorów i ustalenie wynagrodzeń dla poszczególnych dyrektorów.
(3) Ujawnianie dokładnych i terminowych informacji przez emitentów papierów wartościowych buduje trwałe zaufanie inwestorów i stanowi istotne narzędzie promowania właściwego ładu korporacyjnego w całej Wspólnocie.
W tym celu spółki notowane na giełdzie powinny zapewnić odpowiednią przejrzystość wobec inwestorów, aby umożliwić im wyrażenie swoich poglądów.
(4) Wdrażając niniejsze zalecenie, Państwa Członkowskie powinny uwzględnić specyfikę przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego i unikać niepożądanego nierównego traktowania różnych typów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.
Dla przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania określonych w dyrektywie Rady 85/611/EWG z 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [2] dyrektywa ta przewiduje już zestaw specyficznych mechanizmów zarządzania.
Jednak aby uniknąć niepożądanego nierównego traktowania tych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego niepodlegającego wspólnotowej harmonizacji, Państwa Członkowskie powinny wziąć pod uwagę, czy i w jakim zakresie te niezharmonizowane przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania podlegają równoważnym mechanizmom zarządzania.
(5) Akcjonariuszom należy przedstawić jasny i wszechstronny opis polityki wynagrodzeń spółki.
Ujawnienie tej polityki umożliwi akcjonariuszom ocenę podejścia spółki do kwestii wynagrodzeń i wpłynie pozytywnie na wzrost odpowiedzialności spółki wobec akcjonariuszy.
Powinno to obejmować elementy związane z wynagrodzeniem, nie powinno jednak zobowiązywać do ujawnienia przez spółkę informacji sensytywnych z punktu widzenia handlowego, co mogłoby szkodliwie wpłynąć na strategiczną pozycję spółki.
(6) Ponadto należy zapewnić odpowiednią przejrzystość polityki zawierania umów z dyrektorami.
Powinno to obejmować ujawnianie informacji w kwestiach takich, jak okresy wypowiedzenia i odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy na mocy tych umów, które są bezpośrednio związane z wynagrodzeniem dyrektorów.
(7) Aby zapewnić akcjonariuszom realną mozliwość wyrażenia ich poglądów oraz możliwość przedyskutowania polityki wynagrodzeń na podstawie ujawnionych wyczerpujących informacji, bez konieczności inicjowania procesu przedłożenia uchwały akcjonariuszy, polityka wynagrodzeń powinna stanowić odrębną pozycję w planie corocznego walnego zgromadzenia.
(8) W celu zwiększenia odpowiedzialności politykę wynagrodzeń należy poddać pod głosowanie na corocznym walnym zgromadzeniu.
Głosowanie na zgromadzeniu może być głosem doradczym, a wtedy prawa odpowiednich organów odpowiedzialnych za wynagrodzenia dyrektorów pozostają niezmienione.
Głosowanie doradcze nie pociąga za sobą żadnego obowiązku zmiany uprawnień dyrektorów wynikających z umowy ani zmiany polityki wynagrodzeń.
(9) Akcjonariuszom należy także dostarczyć informacje stanowiące podstawę do rozliczania poszczególnych dyrektorów z wynagrodzeń, jakie otrzymują lub otrzymali.
A zatem ujawnienie wynagrodzeń, jakie w ubiegłym roku otrzymywali poszczególni dyrektorzy spółki, zarówno członkowie zarządu (dyrektorzy zarządzający), rady nadzorczej, jak i dyrektorzy nieetatowi, stanowi cenną pomoc dla akcjonariuszy w ocenie ich wynagrodzenia w świetle ogólnych wyników działalności spółki.
(10) Zróżnicowane systemy wynagrodzeń, w ramach których dyrektorzy wynagradzani są akcjami, opcjami na akcje lub innymi prawami nabycia akcji bądź otrzymują wynagrodzenie w oparciu o zmiany cen akcji, jak również wszelkie istotne zmiany w tych systemach podlegają wcześniejszemu zatwierdzeniu przez coroczne walne zgromadzenie.
Przedmiotem zatwierdzenia winien być sam system wynagrodzeń oraz zasady stosowane przy ustalaniu wynagrodzeń indywidualnych, ale nie wynagrodzenia poszczególnych dyrektorów w ramach systemu.
(11) Z uwagi na znaczenie, jakie przywiązuje się do kwestii wynagrodzeń dyrektorów, należy monitorować wykonanie niniejszego zalecenia, a w przypadku niewystarczającego wykonania – rozważyć przyjęcie dalszych środków,
ZALECA, CO NASTĘPUJE:
Sekcja I
Zakres i definicje
1.
Zakres
1.1. Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby spółki notowane na giełdzie, które posiadają siedziby na ich terytoriach, uwzględniały niniejsze zalecenie.
Należy jednak w należyty sposób uwzględnić specyfikę przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego podlegających zakresowi stosowania dyrektywy 85/611/EWG.
Państwa Członkowskie powinny także uwzględnić specyfikę tych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego, które nie podlegają wymienionej dyrektywie, mających za cel jedynie inwestowanie pieniędzy pozyskanych od inwestorów w szereg zróżnicowanych aktywów i nie dążących do przejęcia kontroli prawnej lub zarządczej nad emitentami papierów wartościowych związanymi z ich inwestycjami.
1.2. Ponadto Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby spółki notowane na giełdzie, które nie są zarejestrowane w jednym z Państw Członkowskich, ale ich pierwsze notowanie ma miejsce na rynku regulowanym ustanowionym na ich terytorium, uwzględniały niniejsze zalecenie.
1.3. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby niniejsze zalecenie miało zastosowanie wobec wynagrodzeń dyrektorów naczelnych w przypadku, gdy nie są oni członkami organów administracji, zarządu lub nadzoru spółki notowanej na giełdzie.
2.
Definicje dla celów niniejszego zalecenia
2.1. "Dyrektor" oznacza członka organu administracji, zarządu lub nadzoru spółki notowanej na giełdzie.
2.2. "Spółka notowana na giełdzie" oznacza spółkę, której papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE w jednym lub więcej niż jednym Państwie Członkowskim.
Sekcja II
Polityka wynagrodzeń
3.
Ujawnianie polityki wynagrodzeń dyrektorów
3.1. Każda spółka notowana na giełdzie powinna przedstawić deklarację ujawniającą politykę wynagrodzeń spółki ("deklaracja dotycząca wynagrodzeń").
Stanowi ona część osobnego raportu w sprawie wynagrodzeń oraz/lub jest ujęta w rocznych sprawozdaniach finansowych lub w notach do rocznych sprawozdań finansowych spółki.
Deklarację dotyczącą wynagrodzeń należy zamieścić na stronie internetowej spółki notowanej na giełdzie.
3.2. Deklaracja dotycząca wynagrodzeń powinna koncentrować się głównie na polityce spółki w zakresie wynagrodzeń dyrektorów na kolejny rok obrachunkowy oraz, w stosownych przypadkach, na lata następne.
Powinna także zawierać ogólny opis sposobu, w jaki polityka wynagrodzeń była wdrażana w poprzednim roku obrachunkowym.
Szczególny nacisk należy położyć na znaczące zmiany w polityce wynagrodzeń spółki notowanej na giełdzie w porównaniu z poprzednim rokiem obrachunkowym.
3.3. Deklaracja dotycząca wynagrodzeń powinna zawierać co najmniej następujące informacje:
a) wyjaśnienie względnego znaczenia zmiennych i stałych elementów wynagrodzenia dyrektorów;
b) wystarczającą informację na temat kryteriów wydajności, stanowiących podstawę uprawnień do opcji na akcje, akcji lub zmiennych elementów wynagrodzenia;
c) wystarczającą informację na temat związku między wydajnością a wynagrodzeniem;
d) główne parametry oraz uzasadnienie systemu premii rocznych i wszelkich innych świadczeń niepieniężnych;
e) opis głównych cech charakterystycznych dodatkowych programów emerytalno-rentowych lub programów wcześniejszych emerytur dla dyrektorów.
Niemniej jednak, ujawniając informacje w deklaracji dotyczącej wynagrodzeń, nie należy ujawniać informacji o charakterze sensytywnym z punktu widzenia handlowego.
3.4. Deklaracja dotycząca wynagrodzeń powinna ponadto zawierać skrócony opis i wyjaśnienie polityki spółki notowanej na giełdzie w odniesieniu do warunków umów zawieranych z dyrektorami zarządzającymi (członkami zarządu).
To powinno obejmować, między innymi, informację o okresach obowiązywania umów z dyrektorami zarządzającymi, obowiązujące okresy wypowiedzenia oraz szczegółowe postanowienia dotyczące odpraw z tytułu rozwiązania stosunku pracy oraz innych płatności związanych z wcześniejszym rozwiązaniem umów z dyrektorami zarządzającymi.
3.5. Należy ujawnić także informacje dotyczące stosowanego procesu przygotowawczego i podejmowania decyzji prowadzącego do określenia polityki wynagrodzeń dyrektorów spółki notowanej na giełdzie.
Powinno to obejmować, o ile dotyczy, informacje o zakresie uprawnień i składzie komisji ds. wynagrodzeń, nazwiska konsultantów zewnętrznych, z których usług skorzystano przy określeniu polityki wynagrodzeń, oraz rolę corocznego walnego zgromadzenia akcjonariuszy.
4.
Głosowanie akcjonariuszy
4.1. Bez uszczerbku dla roli i organizacji odpowiednich organów odpowiedzialnych za ustalenie wynagrodzeń dyrektorów, polityka wynagrodzeń oraz wszelkie znaczące zmiany w niej powinny stanowić odrębny punkt w planie corocznego walnego zgromadzenia.
4.2. Bez uszczerbku dla roli i organizacji odpowiednich organów odpowiedzialnych za ustalenie wynagrodzeń dyrektorów, deklarację dotyczącą wynagrodzeń należy poddać pod głosowanie corocznego walnego zgromadzenia akcjonariuszy.
Głos akcjonariuszy może mieć charakter wiążący lub doradczy.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie mogą postanowić, że takie głosowanie zostanie zorganizowane wyłącznie na wniosek akcjonariuszy reprezentujących co najmniej 25 % ogólnej liczby głosów akcjonariuszy obecnych lub reprezentowanych na walnym zgromadzeniu.
Jednakże postanowienie to nie wyklucza prawa akcjonariuszy do przedłożenia uchwały zgodnie z przepisami krajowymi.
4.3. Spółka notowana na giełdzie informuje akcjonariuszy uprawnionych do otrzymania powiadomienia o zwołaniu zgromadzenia o zamiarze przedłożenia uchwały zatwierdzającej deklarację dotyczącą wynagrodzeń na dorocznym walnym zgromadzeniu.
Sekcja III
Wynagrodzenia poszczególnych dyrektorów
5.
Ujawnienie wynagrodzeń poszczególnych dyrektorów
5.1. Łączne wynagrodzenie oraz inne świadczenia przyznane poszczególnym dyrektorom w ciągu danego roku obrachunkowego będą szczegółowo ujawniane w rocznych sprawozdaniach finansowych lub w notach do sprawozdań finansowych lub, w stosownych przypadkach, w raporcie w sprawie wynagrodzeń.
5.2. Roczne sprawozdania finansowe, noty do sprawozdań finansowych lub, w stosownych przypadkach, raport w sprawie wynagrodzeń, powinny zawierać przynajmniej informacje wymienione w pkt 5.3–5.6 dla każdej osoby, która pełniła funkcję dyrektora spółki notowanej na giełdzie przez dowolny okres w ciągu danego roku obrachunkowego.
5.3. W odniesieniu do wynagrodzenia oraz/lub uposażenia należy przedstawić następujące informacje:
a) łączna kwota wynagrodzenia wypłaconego lub należnego dyrektorowi za pracę wykonaną w danym roku obrachunkowym, obejmująca, o ile to stosowne, honorarium za obecność ustalone przez coroczne walne zgromadzenie akcjonariuszy;
b) wynagrodzenie i korzyści otrzymane od przedsiębiorstw należących do tej samej grupy;
c) wynagrodzenie wypłacone w formie podziału zysku i/lub premii oraz uzasadnienie przyznania premii lub udziału w zyskach;
d) o ile taka wypłata jest prawnie dozwolona, wszelkie znaczące dodatkowe świadczenia wypłacane dyrektorom za specjalne usługi pozostające poza zakresem zwykłych obowiązków dyrektora;
e) rekompensata wypłacona lub należna każdemu z dyrektorów zarządzających w związku z zakończeniem jego działalności w ciągu danego roku obrachunkowego;
f) łączna szacowana wartość świadczeń niepieniężnych traktowanych jako wynagrodzenie, innych niż te objęte lit. a)–e).
5.4. W odniesieniu do akcji i/lub praw do nabycia opcji na akcje i/lub innych systemów bodźców opartych na akcjach, należy przedstawić następujące informacje:
a) liczba oferowanych opcji na akcje lub akcji przyznanych przez spółkę w ciągu danego roku obrachunkowego oraz związane z nimi warunki;
b) liczba opcji na akcje wykonanych w ciągu danego roku obrachunkowego oraz, w przypadku każdej opcji – liczba objętych nią akcji oraz cena wykonania opcji lub wartość udziału w systemie bodźców opartych na akcjach na koniec roku obrachunkowego;
c) liczba opcji na akcje niewykonanych na koniec roku obrachunkowego, cena wykonania opcji, data wykonania oraz podstawowe warunki skorzystania z tych praw;
d) wszelkie zmiany warunków istniejących opcji na akcje, dokonane w ciągu roku obrachunkowego.
5.5. W odniesieniu do dodatkowych programów emerytalno-rentowych, należy przedstawić następujące informacje:
a) w przypadku, gdy program emerytalny jest programem o określonym poziomie świadczeń, zmiany w świadczeniach objętych prawami nabytymi przez dyrektorów w ramach tego programu w ciągu danego roku obrachunkowego;
b) w przypadku, gdy program jest programem o określonym poziomie składek, szczegóły dotyczące składek zapłaconych lub płatnych przez spółkę notowaną na giełdzie w odniesieniu do tego dyrektora w ciągu danego roku obrachunkowego.
5.6. Jeśli prawo krajowe lub statut spółki notowanej na giełdzie zezwala na takie wypłaty, należy ukazać te kwoty, które spółka, jedna z jej filii lub spółek objętych rocznymi skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi zapłaciła tytułem pożyczek, zaliczek i gwarancji udzielonych poszczególnym osobom, które pełniły funkcję dyrektora przez dowolny okres w ciągu danego roku obrachunkowego, włącznie z kwotami pozostającymi do spłaty i odsetkami od nich.
Sekcja IV
Wynagrodzenie oparte na akcjach
6.
Zatwierdzenie przez akcjonariuszy
6.1. Systemy, w ramach których dyrektorzy wynagradzani są akcjami, opcjami na akcje lub innymi prawami nabycia akcji bądź otrzymują wynagrodzenie w oparciu o zmiany cen akcji, podlegają uprzedniemu zatwierdzeniu przez akcjonariuszy w drodze uchwały podjętej na corocznym walnym zgromadzeniu.
Przedmiotem zatwierdzenia winien być sam system a nie świadczenia oparte na akcjach przyznane w ramach niego poszczególnym dyrektorom.
6.2. Zatwierdzenia przez coroczne walne zgromadzenie wymagają:
a) wprowadzenie systemów wynagrodzeń dla dyrektorów, które są oparte na akcjach, włącznie z opcjami na akcje;
b) ustalenie maksymalnej liczby akcji i opcji, o których mowa powyżej oraz podstawowych warunków ich przyznania;
c) okres, w jakim należy wykonać opcje;
d) warunki wszelkich późniejszych zmian w cenie wykonania opcji, jeśli jest to właściwe i prawnie dozwolone;
e) inne długoterminowe systemy bodźców, do których uprawnieni są dyrektorzy, a które nie są oferowane na podobnych warunkach innym pracownikom.
6.3. Ponadto coroczne walne zgromadzenie powinno ustalić nieprzekraczalny termin, w którym organ odpowiedzialny za wynagrodzenia dyrektorów może przyznać tego rodzaju wynagrodzenie poszczególnym dyrektorom.
6.4. Wszelkie istotne zmiany w warunkach systemów wynagrodzeń również podlegają uprzedniemu zatwierdzeniu przez akcjonariuszy w drodze uchwały podjętej na corocznym walnym zgromadzeniu.
W takich przypadkach akcjonariusze powinni zostać w pełni poinformowani o warunkach proponowanych zmian wraz z wyjaśnieniem ich skutków.
6.5. Jeśli prawo krajowe lub statut spółki notowanej na giełdzie na to zezwala, zatwierdzenia przez akcjonariuszy wymagają także wszelkie ustalenia odnośnie do opcji z dyskontem, na podstawie których przyznaje się prawo do zapisu na akcje po cenie niższej niż ich wartość rynkowa w dniu ustalenia ceny wykonania opcji lub niższej niż średnia wartość rynkowa w ciągu pewnego okresu poprzedzającego datę ustalenia ceny wykonania opcji.
6.6. Pkt. 6.1–6.4 nie mają zastosowania do systemów zatwierdzonych przez coroczne walne zgromadzenie, oferujących uczestnictwo na podobnych warunkach pracownikom spółki notowanej na giełdzie lub jej filiom, których pracownicy są uprawnieni do uczestnictwa w takim systemie.
Sekcja V
Informacje i postanowienia końcowe
7.
Informacje
7.1. Przed corocznym walnym zgromadzeniem, na którym przedkładany jest projekt uchwały zgodnie z pkt. 6.1 oraz zgodnie z prawem krajowym i/lub statutem spółki notowanej na giełdzie, akcjonariusze otrzymają informację dotyczącą uchwały.
Informacja ta powinna zawierać pełen opis systemów wynagrodzeń opartych na akcjach lub opis ich podstawowych warunków, jak również nazwiska uczestników systemu.
W powiadomieniu należy również określić związek systemów z ogólną polityką wynagrodzeń dyrektorów.
Projekt uchwały powinien wyraźnie odnosić się do samego systemu lub do streszczenia jego podstawowych warunków.
7.2. Akcjonariuszom należy także udostępnić informację o tym, w jaki sposób spółka zamierza zapewnić akcje potrzebne do wypełnienia jej zobowiązań podjętych w ramach systemów bodźców.
W szczególności powinno zostać wyraźnie określone, czy spółka zamierza zakupić niezbędne akcje na rynku, przechowywać je w skarbcu czy też wyemitować nowe akcje.
7.3. Informacja ta powinna także zawierać zarys kosztów, jakie poniesie spółka w związku z planowanym zastosowaniem systemu.
7.4. Informacja, o której mowa, może być przedmiotem publikacji na stronach internetowych spółki notowanej na giełdzie.
8.
Postanowienia końcowe
8.1. Zachęca się Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych działań propagujących stosowanie się zainteresowanych podmiotów do niniejszego zalecenia do 30 czerwca 2006 r. oraz do poinformowania Komisji o środkach podjętych zgodnie z niniejszym zaleceniem, w celu umożliwienia Komisji ścisłego monitorowania sytuacji oraz dokonania oceny potrzeby przyjęcia dalszych środków.
8.2. Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/1/WE
z dnia 6 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/72/WE w odniesieniu do zawieszenia stosowania azodikarbonoamidu jako środka porotwórczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących materiałów i wyrobów, przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2] zezwala na stosowanie azodikarbonoamidu jako środka porotwórczego w materiałach plastikowych i artykułach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi zgodnie z opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności (SCF).
(2) Azodikarbonoamid jest stosowany jako czynnik porotwórczy przy produkcji plastikowych uszczelek do metalowych wieczek stosowanych do zamykania szklanych słoików.
Nowe wyniki badań pokazały, że podczas podgrzewania w procesie produkcji piankowych uszczelek i podczas sterylizacji zamkniętych szklanych słoików azodikarbonoamid rozkłada się na semikarbazyd (SEM).
(3) W dniu 8 lipca 2003 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej "Urzędem") został poinformowany przez branżę o wykryciu SEM w niektórych rodzajach żywności znajdującej się w szklanych słoikach.
Poziom zawartości SEM w tych produktach był zróżnicowany (do 25 μg/kg), przy czym najwyższe stężenie stwierdzono w żywności dla małych dzieci.
(4) W oparciu o istniejące dane naukowe, w tym niedawne badania przeprowadzone na zlecenie Urzędu, panel naukowy do spraw dodatków do żywności, substancji aromatycznych, ulepszaczy i materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (zwany dalej "panelem") stwierdził, w deklaracji z dnia 1 października 2003 r., że SEM ma słabe działanie rakotwórcze na zwierzęta laboratoryjne i słabą genotoksyczność in vitro, ale że na podstawie obecnego stanu wiedzy naukowej nie można stwierdzić, czy SEM stanowi zagrożenie rakotwórcze dla ludzi.
(5) Urząd powołał specjalnie nadzwyczajną grupę ekspertów, która ma oceniać dalsze ewentualne zagrożenia dla niemowląt, będących grupą konsumentów, których potencjalna ekspozycja na SEM według wagi ciała może być największa.
Podczas oceny potencjalnych skutków zawartości SEM w żywności dla małych dzieci grupa ekspertów dokonała analizy aspektów toksykologicznych oraz czynników mikrobiologicznych i odżywczych.
(6) W dniu 9 października 2003 r. eksperci oświadczyli, że biorąc pod uwagę dostępne obecnie informacje na temat poziomu zwartości SEM w żywności, spożycia i toksykologii, zagrożenie zarówno dla niemowląt, jak i dla dorosłych spożywających żywność zawierającą SEM jest prawdopodobnie bardzo małe.
Panel stwierdził jednak, że obecność SEM w żywności dla małych dzieci jest niepożądana i zalecił, iż byłoby rozsądne zmniejszenie ekspozycji na SEM tak szybko, jak tylko umożliwi to bezpiecznie postęp technologiczny.
(7) Mając na względzie wnioski panelu i nadzwyczajnej grupy ekspertów oraz pozostałe naukowe niewiadome, właściwe jest, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia wybranego we Wspólnocie, zawieszenie stosowania azodikarbonoamidu zgodnie z zasadą ostrożności określoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2002/178 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] (prawo żywnościowe).
Zawieszenie azodikarbonoamidu na otwartej liście dodatków w pełni zharmonizowanych na poziomie wspólnotowym powinno mieć zastosowanie w okresie, w którym Wspólnota będzie poszukiwać pełniejszych informacji z wszelkich źródeł, które mogłyby uzupełnić luki w obecnym stanie wiedzy na temat SEM.
(8) Komisja została poinformowana, że alternatywy dla azodikarbonoamidu będą dostępne w najbliższej przyszłości.
Jeżeli chodzi o ewentualne zastąpienie azodikarbonoamidu w opakowaniach żywności dla dzieci, to przed ich wprowadzeniem niezwykle ważne jest przeprowadzenie starannej analizy i oceny nienaruszalności zamknięcia, aby nie narażać bezpieczeństwa mikrobiologicznego żywności.
Dlatego też należy przewidzieć 18-miesięczny okres przejściowy umożliwiający przeprowadzenie takiej oceny w odpowiednim okresie, uwzględniającym minimalną przydatność do spożycia pakowanej żywności tego rodzaju.
(9) Powinien również zostać przewidziany okres przejściowy w odniesieniu do materiałów i wyrobów, które weszły w kontakt ze środkami spożywczymi przed nieprzekraczalnym terminem wdrożenia niniejszej dyrektywy.
(10) Wspomniany okres przejściowy powinien uwzględnić wymogi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [4].
(11) Dlatego też dyrektywa 2002/72/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona;
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Jeżeli chodzi o dodatek azodikarbonoamidu o numerze referencyjnym 36640 tekst w załączniku III sekcja A, kolumna 4, do dyrektywy 2002/72/WE otrzymuje brzmienie:
"Do wykorzystania wyłącznie jako środek porotwórczy.
Zakaz stosowania od 2 sierpnia 2005 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 5 sierpnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w ust. 1 od 2 sierpnia 2005 r. w sposób zakazujący wprowadzania do obrotu i przywozu do Wspólnoty materiałów plastikowych i artykułów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Jednakże materiały i artykuły napełnione przed 2 sierpnia 2005 r. mogą być nadal wprowadzane do obrotu, pod warunkiem że na materiałach i artykułach znajduje się data napełnienia.
Data napełnienia może zostać zastąpiona innym oznaczeniem, pod warunkiem że oznaczenie to pozwala określić datę napełnienia.
Na żądanie data napełnienia zostaje udostępniona właściwym władzom i każdej osobie egzekwującej stosowanie wymogów niniejszej dyrektywy.
Ustęp 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla wymogów dyrektywy 2000/13/WE.
Przepisy określone w ust. 1 przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/2/WE
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości fenamifosu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2002/62/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/60/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/69/WE [6], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i z toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w środkach spożywczych przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDPP dla pestycydów są poddawane przeglądowi i zmieniane w celu uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDPP są ustalane na niższym poziomie oznaczenia analitycznego w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) W przypadku fenamifosu, Państwo Członkowskie powiadomiło Komisję o chęci dokonania przeglądu krajowych NDPP zgodnie z art. 8 dyrektywy 90/642/EWG, z uwagi na niepokój o spożycie przez konsumentów.
Propozycja dokonania przeglądu wspólnotowych NDPP została przedłożona Komisji.
(4) Długotrwałe lub krótkie narażenie konsumentów na działanie fenamifosu wymienione w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych, zostało ponownie ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [7].
Oblicza się, że NDPP ustalone w niniejszej dyrektywie nie doprowadzą do niedopuszczalnego narażenia konsumentów.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać pozostałości tych pestycydów, zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości zaproponowanych w niniejszej dyrektywie, nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Poprzez Światową Organizację Handlu, handlowi partnerzy Wspólnoty zostali skonsultowani w sprawie NDPP proponowanych w niniejszej dyrektywie, a ich opinie w sprawie tych poziomów zostały wzięte pod uwagę.
(7) Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące metodologii, jaka ma być stosowana dla ochrony konsumentów produktów rolnych, wobec których stosowane są pestycydy.
(8) Dlatego załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujący wiersz:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
Fenamifos (suma fenamifosu i jego sulfotlenku i sulfonu wyrażona jako fenamifos) _BAR_ 0,02 zboża _BAR_
Artykuł 2
W części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się następujący wiersz:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
Mięsa, w tym tłuszczu, wyrobów mięsnych, podrobów i tłuszczów zwierzęcych jak wymieniono w załączniku I objętych kodami CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I objętych kodami CN 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ Świeżych jaj w skorupach, dla jaj ptasich i żółtek jaj wymienionych w załączniku I objętych kodami CN 040700 i 0408 _BAR_
Fenamifos (suma fenamifosu i jego sulfotlenku i sulfonu wyrażona jako fenamifos) _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,005 _BAR_
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się, co następuje:
"NDPP dla fenamifosu określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do NDPP określonych w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG."
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 lipca 2004 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 września 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa 2004/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG i 80/1268/EWG w odniesieniu do pomiaru emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach N1
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. odnosząca się do emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [4] jest jedną z odrębnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu ustanowionej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
(2) Komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie "Polityk i środków WE zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych: ku Europejskiemu Programowi ds. Zmiany Klimatu (ECCP)", przedstawia propozycję strategii wykonawczej w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, w tym środki, które należy podjąć w sektorze transportu.
Zielona Księga "Ku europejskiej strategii na rzecz bezpieczeństwa zaopatrzenia w energię" w podobny sposób wzywa do wysiłków w celu poprawy zużycia paliwa w pojazdach silnikowych.
(3) W oparciu o strategię wspólnotową na rzecz zmniejszenia emisji dwutlenku węgla (CO2) z samochodów osobowych, jak podkreślono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym "Wspólnotowa strategia na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z samochodów osobowych i poprawy zużycia paliwa", zharmonizowaną metodologię pomiarów, ustanowioną w dyrektywie 80/1268/EWG, wykorzystano jako instrument podstawowy.
Aby dopuścić dalsze środki mające na celu zmniejszenie zużycia paliwa i emisji CO2 w sektorze lekkich pojazdów dostawczych, konieczne jest rozszerzenie zakresu tej dyrektywy w celu włączenia do niej również pojazdów kategorii N1.
(4) Zgodnie z decyzją 1753/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. ustanawiającą plan monitorowania średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 z nowych samochodów osobowych [6], Komisja przeprowadziła analizę w celu zbadania możliwości i implikacji zharmonizowanej procedury pomiaru indywidualnych emisji CO2 z pojazdów kategorii N1.
W tym względzie, zastosowanie badania emisji przewidzianego w dyrektywie Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych [7], również do celów pomiaru zużycia paliwa i emisji CO2 dla tej kategorii pojazdów, uznano za technicznie dopuszczalne i najbardziej efektywne w odniesieniu do kosztów.
(5) Wielu drobnych wytwórców kupuje od dostawców silniki, posiadające homologację typu w odniesieniu do emisji zgodnie z dyrektywą Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [8].
Znaczna liczba tych wytwórców nie dysponuje niezbędnym oprzyrządowaniem ani ekspertyzami do przeprowadzania szczegółowych badań emisji spalin lub CO2.
Dlatego też należy zwolnić z tego obowiązku drobnych wytwórców, ponieważ dodatkowe koszty, które musieliby ponieść w celu wykonania niniejszej dyrektywy, byłyby nieproporcjonalnie wysokie.
(6) Środki te mają także wpływ na załączniki do dyrektywy 70/156/EWG.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 70/156/EWG i 80/1268/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) rząd 39 w części I załącznika IV otrzymuje brzmienie:
"Zagadnienie _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Odniesienie do Dziennika Urzędowego _BAR_ M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
39.Emisje CO2/zużycie paliwa _BAR_ 80/1268/EWG _BAR_ L 375, z 31.12.1980, str. 36 _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ X" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) w części I strona 2 załącznika IX, w świadectwie zgodności WE dla pojazdów kompletnych lub skompletowanych kategorii N1, N2 i N3 dodaje się pkt 46.2. w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
W załącznikach I i II do dyrektywy 80/1268/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Najpóźniej do 19 lutego 2006 r. Komisja:
a) przedstawi analizę możliwości uzyskania reprezentatywnych danych na temat emisji CO2 i zużycia paliwa dla skompletowanych wielostopniowych pojazdów i pojazdów, których emisje zostały zmierzone zgodnie z dyrektywą 88/77/EWG w celu uwzględnienia aspektów efektywności w stosunku do kosztów tych pomiarów;
b) przedstawi ocenę koncepcji rodziny pojazdów wprowadzonej w niniejszej dyrektywie;
c) w razie potrzeby przedstawi propozycję środków w celu dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego Komitetowi ustanowionemu art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Jeżeli pojazd wyprodukowany przez specjalistycznego wytwórcę autobusów spełnia kryteria jednego z rodziny pojazdów producenta pojazdu podstawowego, wytwórca autobusów może wykorzystywać dane zużycia paliwa i emisji CO2 dostarczone przez producenta.
Artykuł 5
1.
Z mocą od 19 lutego 2005 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 Państwa Członkowskie nie mogą na podstawie emisji CO2 lub zużycia paliwa:
a) odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla dowolnego typu pojazdu silnikowego;
b) zakazać na podstawie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli wartości emisji dwutlenku węgla lub zużycia paliwa zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 stycznia 2005 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii N1, klasy I i z mocą od 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii N1, klasy II i III Państwa Członkowskie:
a) nie udzielają homologacji typu WE, na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG;
b) odmawiają udzielania krajowej homologacji typu, z wyjątkiem przypadków powoływania przepisów art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
jeśli wartości emisji i zużycia paliwa nie zostały określone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii N1, klasy I i z mocą od 1 stycznia 2008 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii N1, klasy II i III Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności, towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, za nieważne w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy;
b) odmawiają rejestracji, sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszą ważne świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, z wyjątkiem przypadków powoływania przepisów art. 8 ust. 2 dyrektywy,
jeśli wartości emisji CO2 i zużycia paliwa nie zostały określone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Dla pojazdów wielostopniowych kategorii N1, dane wymienione w ust. 2 i 3 zostają odroczone na 12 miesięcy.
5.
Do celów niniejszego artykułu:
- pojazd kategorii N1 klasy I, oznacza pojazd N1 o masie odniesienia nie przekraczającej 1305 kg,
- pojazd kategorii N1 klasy II, oznacza pojazd N1 pojazd o masie odniesienia większej niż 1305 kg, ale nie przekraczającej 1760 kg,
- pojazd kategorii N1 klasy III, oznacza pojazd N1 o masie odniesienia przekraczającej 1760 kg.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 19 lutego 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/4/WE
z dnia 15 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 96/3/WE przyznającą odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędna jest zmiana dyrektywy Komisji 96/3/WE z 26 stycznia 1996 przyznającej odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem [2], w celu uwzględnienia postępu naukowego.
(2) Na podstawie oceny przeprowadzonej przez Komitet Naukowy ds. Żywności, a w szczególności jego opinii z 20 września 1996, zmienionej 12 czerwca 1997 (107 spotkanie plenarne) oraz uaktualnionej opinii z 4 kwietnia 2003 w sprawie potencjalnego ryzyka dla zdrowia ludzi wynikającego z transportu w tankowcach olejów i tłuszczów z substancji proponowanych jako dopuszczalne ładunki poprzedzające, konieczna jest zmiana wykazu dopuszczalnych ładunków poprzedzających ustanowionego w Załączniku do dyrektywy 96/3/WE.
(3) W przypadku cykloheksanolu, 2,3 – butanodiolu, izobutanolu i nonanu, dostępne informacje były niewystarczające lub wymagały dodatkowych wyjaśnień w celu umożliwienia właściwej oceny naukowej właściwości toksykologicznych, a zatem Naukowy Komitet ds. Żywności nie miał możliwości przeprowadzenia wymaganej oceny.
Te substancje zostały uznane przez Naukowy Komitet ds. Żywności za niedopuszczone jako ładunek poprzedzający i dlatego powinny być usunięte z wykazu dopuszczonych ładunków poprzedzających.
(4) W przypadku estrów metylowych kwasów tłuszczowych (laurynianu, palmitynianu, stearynianu, oleinianu), bezwodnika octowego,polifosfatu amonowego, tetrameru polipropylenu, alkoholu propylowego, krzemianu sodu, uwzględniając dostępne dane, ocena Komitetu Naukowego ds. Żywności dała w efekcie dopuszczenie tych substancji jako ładunków poprzedzających.
(5) W przypadku izodekanolu, izononanolu, izooktanolu, wosku montanowego, wosku parafinowego i białych olejów mineralnych dostępne informacje były niewystarczające do pełnej oceny.
Jednakże zdaniem Komitetu Naukowego ds. Żywności, te substancje mogą być uważane za tymczasowo dopuszczone jako ładunki poprzedzające, biorąc pod uwagę małe prawdopodobieństwo ich genotoksyczności, ich łatwe usunięcie przez procedury czyszczenia tankowców i przewidywany niski poziom pozostałości jako efektu obecności tych czynników oraz ich prawdopodobne rozcieńczenie.
(6) Te tymczasowo dopuszczone substancje powinny zostać ponownie ocenione na podstawie nowych danych naukowych, a Załącznik we właściwym terminie ponownie sprawdzony pod względem jego odpowiedniości.
Dane potrzebne do powyższej oceny powinny być dostarczone w szczególności przez odpowiednie podmioty w branży żywnościowej.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/3/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Następujące substancje: izodekanol, izonananol, izooktanol, wosk montanowy i białe oleje mineralne zostaną ponownie ocenione na podstawie nowych danych naukowych, a Załącznik ponownie odpowiednio sprawdzony do 31 grudnia 2006.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 czerwca 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2004/5/WE
z dnia 20 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/15 w celu włączenia niektórych substancji do Załącznika
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego [2] określa niektóre kategorie substancji i wymienia dla każdej z nich substancje chemiczne, które mogą być użyte podczas wytwarzania środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
Dyrektywa przewiduje, że od 1 kwietnia 2004 r. Państwa Członkowskie zobowiązane są do zakazu handlu produktami niezgodnymi z wymaganiami dyrektywy
(2) W chwili przyjęcia dyrektywy 2001/15/WE kilka substancji chemicznych dodawanych w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego, która jest wprowadzana do obrotu w niektórych Państwach Członkowskich, nie mogło być włączone do Załącznika do wspomnianej dyrektywy, ponieważ nie zostały one poddane pod ocenę Naukowego Komitetu ds. Żywności.
(3) Należy włączyć do Załącznika do dyrektywy 2001/15/WE substancje chemiczne, które zostały już poddane pod ocenę Naukowego Komitetu ds. Żywności lub Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i których naukowa ocena jest pozytywna.
(4) Mając na uwadze, że na rynku niektórych Państw Członkowskich są produkty zawierające te substancje należy transponować niniejszą dyrektywę przed 1 kwietnia 2004 r., aby zakaz przewidziany przez dyrektywę 2001/15/WE nie miał zastosowania do tych substancji na czas określony, co powodowałoby nadmierną dezorganizację rynku.
(5) Dyrektywa 2001/15/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 2001/15/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 marca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji
z dnia 20 stycznia 2004 r.
wprowadzająca odstępstwo od dyrektywy 2001/15/WE w sprawie odroczenia stosowania zakazu handlu w odniesieniu do niektórych produktów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje,
(1) Dyrektywa Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [2] określa niektóre grupy substancji i wymienia dla każdej z nich substancje chemiczne, które mogą zostać użyte przy produkcji środków spożywczych dla szczególnych potrzeb żywieniowych.
Zgodnie ze wspomnianą dyrektywą Państwa Członkowskie muszą zabronić od 1 kwietnia 2004 r. obrotu produktami niezgodnymi z dyrektywą.
(2) W czasie, gdy przyjmowano dyrektywę 2001/15/WE niektóre dodatki dodawane w szczególnych celach odżywczych do niektórych środków spożywczych w celu szczególnych potrzeb żywieniowych, wprowadzone do obrotu w niektórych Państwach Członkowskich, nie mogły zostać zawarte w załączniku do tej dyrektywy, ponieważ nie były jeszcze ocenione przez Naukowy Komitet ds. Żywności (SCF).
(3) W czasie gdy przeprowadzana jest ocena tych substancji przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ich stosowanie w produktach wprowadzonych do obrotu przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy powinno być w dalszym ciągu dozwolone.
(4) Data 1 kwietnia 2004 r. przewidziana w art. 3 lit. b) dyrektywy 2001/15/WE powoduje, iż konieczna jest niezwłoczna transpozycja niniejszej dyrektywy.
(5) Z tego względu konieczne jest wprowadzenie odstępstwa od dyrektywy 2001/15/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 akapit 2 lit. b) dyrektywy 2001/15/WE Państwa Członkowskie mogą, w zakresie w jakim stosuje się wymagania art. 1 ust. 1 akapit 1 tej dyrektywy i do dnia 31 grudnia 2006 r., Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu zezwalać na obrót na swoim terytorium produktami zawierającymi substancje wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że:
a) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wyda nieprzychylnej opinii w sprawie użycia substancji do produkcji żywności dla szczególnych potrzeb żywieniowych, o której mowa w dyrektywie 2001/15/WE,
b) Przedmiotowa substancja jest używana do produkcji jednego lub więcej środków spożywczych dla szczególnych potrzeb żywieniowych będących w obrocie we Wspólnocie w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2004/7/WE
z dnia 20 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG dotyczącą wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w odniesieniu do przyznania uprawnień wykonawczych i procedury przyjmowania odstępstw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 27 i 30 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od warto ci dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3], ustanawiają procedury, które mogą prowadzić do milczącego zatwierdzania odstępstw przez Radę.
(2) W interesie przejrzystości i pewności prawnej, pożądane byłoby, aby każde odstępstwo zatwierdzone na mocy art. 27 lub art. 30 dyrektywy 77/388/EWG przyjęło formę decyzji przyjętej przez Radę stanowiącej na wniosek Komisji.
(3) Należy zatem wycofać możliwość milczącego zatwierdzania przez Radę po upłynięciu określonego okresu.
(4) W celu zapewnienia, że Państwo Członkowskie, które złożyło wniosek o odstępstwo, nie ma wątpliwości co do działania, jakie Komisja planuje podjąć w odpowiedzi, należy ustanowić termin, w którym Komisja musi przedstawić Radzie propozycję zatwierdzenia lub komunikat przedstawiający jej zastrzeżenia.
(5) W celu zapewnienia Państwom Członkowskim możliwości bliższego obserwowania czynności związanych z rozpatrywaniem ich wniosków, Komisja powinna zostać zobowiązana, po otrzymaniu wszystkich informacji, które uzna za niezbędne do oceny wniosku, do odpowiedniego powiadomienia wnioskującego Państwa Członkowskiego i przekazania wniosku w języku oryginalnym pozostałym Państwom Członkowskim.
(6) W art. 27 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 77/388/EWG podkreślono, że nieznaczny rozmiar, w jakim środek dotyczący uproszczenia wpływa na wysokość podatku należnego w ostatnim etapie konsumpcji jest oceniany w ogólnym ujęciu poprzez odniesienie do prognoz makroekonomicznych odnoszących się do prawdopodobnego wpływu środka na wspólnotowe środki własne pochodzące z VAT.
(7) Wobec braku jakiegokolwiek mechanizmu przyjmowania wiążących środków regulujących wykonanie dyrektywy 77/388/EWG, zastosowanie zasad ustanowionych w tej dyrektywie nie jest jednolite w różnych Państwach Członkowskich.
(8) W celu poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, istotne jest, aby zapewnić bardziej jednolite stosowanie obecnego systemu VAT.
Wprowadzenie procedury przyjmowania środków zapewniających prawidłowe wykonanie istniejących zasad stanowiłoby znaczący krok w tym kierunku.
(9) Środki te powinny w szczególności objąć problem podwójnego opodatkowania transakcji transgranicznych, które może mieć miejsce w wyniku rozbieżności między Państwami Członkowskimi w stosowaniu przepisów dyrektywy 77/388/EWG odnoszących się do miejsca dostawy.
(10) Jednakże zakres każdego środka wykonawczego powinien zostać ograniczony, gdyż jego celem jest uproszczenie przepisu ustanowionego w dyrektywie 77/388/EWG bez możliwości odstępstwa od niego.
(11) Pomimo ograniczonego zakresu środków wykonawczych, miałyby one znaczenie budżetowe, który mogłoby się okazać znaczące dla jednego lub wielu Państw Członkowskich.
(12) Wpływ takich środków na budżety Państw Członkowskich uzasadnia zastrzeżenie przez Radę prawa do wykonywania uprawnień w zakresie wykonywania dyrektywy 77/388/EWG.
(13) Biorąc pod uwagę ograniczony zakres przewidywanych środków, środki wykonawcze dotyczące dyrektywy 77/388/EWG powinny być przyjmowane przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji.
(14) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć celów niniejszej dyrektywy w wystarczającym stopniu, zaś można je osiągnąć w lepszym stopniu na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przedsięwziąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(15) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 77/388/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie nr 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 27 ust. 1, 2, 3 i 4 zastępuje się ustępami w brzmieniu:
"1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.
Środki podjęte w celu uproszczenia procedury poboru podatków, z wyjątkiem nieznacznego zakresu, nie mogą wpływać na ogólną kwotę dochodu podatkowego Państwa Członkowskiego osiągniętego w końcowym etapie konsumpcji.
2.
Państwo Członkowskie chcące wprowadzić środki wymienione w ust. 1, informuje o nich Komisję oraz dostarcza Komisji wszelkich stosownych informacji.
Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się z zainteresowanym Państwem Członkowskim w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku oraz określa dodatkowe informacje, których potrzebuje.
W momencie, gdy Komisja zdobędzie wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do oceny wniosku, w ciągu jednego miesiąca powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie i przekazuje wniosek w oryginalnej wersji językowej pozostałym Państwom Członkowskim.
3.
W terminie trzech miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ostatnim zdaniu ust. 2, Komisja przedstawia Radzie właściwą propozycję lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat określający te zastrzeżenia.
4.
W każdym wypadku, procedura wymieniona w ust. 2 i 3 zostaje zakończona w ciągu ośmiu miesięcy od otrzymania wniosku przez Komisję.";
2) W tytule XVII, dodaje się art. 29a w brzmieniu:
"Artykuł 29a
Środki wykonawcze
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.";
3) Artykuł 30 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 30
Umowy międzynarodowe
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z państwem trzecim lub organizacją międzynarodową umowy, która może zawierać odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
2.
Państwo, które chciałoby zawrzeć taką umowę, przekazuje Komisji wniosek i dostarcza jej wszelkich niezbędnych informacji.
Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się z zainteresowanym Państwem Członkowskim w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku oraz określa dodatkowe informacje, których potrzebuje.
W momencie, gdy Komisja zdobędzie wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do oceny wniosku, w ciągu jednego miesiąca odpowiednio powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie i przekazuje wniosek w oryginalnej wersji językowej pozostałym Państwom Członkowskim.
3.
W terminie trzech miesięcy od powiadomienia określonego w ostatnim zdaniu ust. 2, Komisja przedstawia Radzie właściwą propozycję lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, Komunikat określający te zastrzeżenia.
4.
W każdym wypadku, procedura określona w ust. 2 i 3 zostaje zakończona w ciągu ośmiu miesięcy od otrzymania wniosku przez Komisję.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Dyrektywa 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniająca dyrektywę 92/42/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Potencjał kogeneracji jako metody oszczędzania energii jest obecnie wykorzystywany przez Wspólnotę w niewystarczającym stopniu.
Promowanie wysokowydajnej kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe stanowi priorytet Wspólnoty ze względu na związane z nią potencjalne korzyści w zakresie oszczędzania energii pierwotnej, unikania strat sieciowych oraz ograniczania emisji szkodliwych substancji, w szczególności gazów cieplarnianych.
Ponadto, efektywne użytkowanie energii poprzez kogenerację może wpłynąć pozytywnie na bezpieczeństwo dostaw energii oraz konkurencyjność Unii Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
Należy zatem podjąć środki, które zapewnią lepsze wykorzystanie potencjału kogeneracji w ramach wewnętrznego rynku energii;
(2) Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. [5] ustanawia wspólne zasady dotyczące wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i dostaw energii elektrycznej na wewnętrznym rynku energii elektrycznej.
W tym kontekście, rozwój kogeneracji przyczynia się do pogłębienia konkurencyjności, również w odniesieniu do nowych uczestników rynku.
(3) W Zielonej Księdze pt. "Ku europejskiej strategii bezpieczeństwa dostaw energii energetycznej" zwrócono uwagę na znaczny stopień uzależnienia Unii Europejskiej od zewnętrznych dostaw energii, które pokrywają obecnie 50 % zapotrzebowania i których udział, według przewidywań, ma osiągnąć 70 % do roku 2030, jeżeli utrzyma się obecna tendencja.
Zależność od importu i rosnący udział importowanej energii w bilansie energetycznym podwyższają ryzyko przerw lub zakłóceń w dostawach.
Jednakże bezpieczeństwo dostaw nie powinno być pojmowane jedynie jako kwestia ograniczenia zależności od importu i pobudzenia produkcji własnej.
Bezpieczeństwo dostaw wymaga podjęcia szerokiego zakresu inicjatyw zmierzających, między innymi do zróżnicowania źródeł i technologii oraz poprawy stosunków międzynarodowych.
W Zielonej Księdze podkreślono ponadto, że bezpieczeństwo dostaw energii jest koniecznym warunkiem dla zapewnienia w przyszłości stałego rozwoju.
We wnioskach do Zielonej Księgi stwierdzono, że przyjęcie nowych środków zmierzających do ograniczenia zapotrzebowania na energię jest konieczne zarówno w celu zmniejszenia zależności od importu jak i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.
W rezolucji z 15 listopada 2001 r. w sprawie Zielonej Księgi [6] Parlament Europejski zaapelował o podjęcie działań zachęcających do zmian w kierunku elektrowni o dużej efektywności energetycznej, w tym jednostek wytwarzających ciepło i energię elektryczną w skojarzeniu.
(4) W komunikacie Komisji pt. "Zrównoważona Europa dla lepszego świata: strategia stałego rozwoju Unii Europejskiej", przedstawionym podczas Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r., wskazano na zmiany klimatu jako jedną z głównych barier dla stałego rozwoju i podkreślono konieczność zwiększonego wykorzystania czystej energii oraz podjęcia wyraźnych działań zmierzających do redukcji zapotrzebowania na energię;
(5) Zwiększone wykorzystanie kogeneracji ukierunkowane na oszczędności w energii pierwotnej mogłoby stanowić istotną część pakietu działań koniecznych dla wypełnienia postanowień Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu oraz wszelkich pakietów działań stworzonych w celu spełnienia przyszłych zobowiązań.
W komunikacie w sprawie wykonania pierwszej fazy Europejskiego ProgramuOchrony Klimatu Komisja uznała wspieranie kogeneracji za jeden ze środków koniecznych do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w sektorze energetycznym i zgłosiła zamiar przedstawienia w 2002 roku propozycji dyrektywy w sprawie promowania kogeneracji.
(6) W rezolucji z dnia 25 września 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie wykonania pierwszego etapu Europejskiego Programu Ochrony Klimatu [7] Parlament Europejski popiera ideę przedstawienia propozycji mającej na celu wzmocnienie środków wspólnotowych na rzecz wspierania wykorzystywania skojarzonej produkcji ciepła i energii elektrycznej (CHP) i apeluje o szybkie przyjęcie dyrektywy w sprawie promowania CHP.
(7) Znaczenie kogeneracji zostało również uznane w rezolucji Rady z dnia 18 grudnia 1997 r. [8] oraz w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 maja 1998 r. [9] w sprawie wspólnotowej strategii wspierania skojarzonej produkcji ciepła i energii elektrycznej.
(8) We wnioskach z dnia 30 maja 2000 r. i dnia 5 grudnia 2000 r. Rada zatwierdziła plan działania Komisji w zakresie efektywności energetycznej i uznała wspieranie kogeneracji za jeden z obszarów priorytetowych w najbliższym czasie.
W rezolucji z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie planu działania w zakresie efektywności energetycznej [10], Parlament Europejski wezwał Komisję do przedstawienia propozycji ustanowienia wspólnych zasad wspierania kogeneracji w sytuacjach gdy będzie to korzystne dla środowiska naturalnego.
(9) Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [11], dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [12] oraz dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [13] podkreślają konieczność dokonania oceny możliwości stosowania kogeneracji w nowych instalacjach.
(10) Dyrektywa 2001/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków [14] wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia, że w przypadku nowych budynków o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2, przed rozpoczęciem budowy brane są pod uwagę techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości zastosowania systemów alternatywnych, takich jak kogeneracja ciepła i energii elektrycznej.
(11) Kogeneracja o wysokiej wydajności jest w niniejszej dyrektywie definiowana na podstawie oszczędności energii uzyskanych dzięki zastosowaniu produkcji skojarzonej zamiast rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej.
Oszczędności energii powyżej 10 % kwalifikują kogenerację jako "kogenerację o wysokiej wydajności".
W celu zmaksymalizowania oszczędności energetycznych i uniknięcia strat energii, uwagę należy poświęcić przede wszystkim warunkom funkcjonowania jednostek kogeneracji.
(12) W kontekście oceny oszczędności w energii pierwotnej, należy wziąć pod uwagę sytuację tych Państw Członkowskich, w których zużycie energii elektrycznej jest w większości pokrywane z importu;
(13) W celu zapewnienia przejrzystości należy przyjąć zharmonizowaną podstawową definicję kogeneracji.
W przypadku instalacji kogeneracyjnych wyposażonych w urządzenia do oddzielnego wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, produkcja taka nie powinna być określana jako kogeneracja w celu wydania gwarancji pochodzenia oraz dla celów statystycznych;
(14) W celu zapewnienia, że wsparcie dla kogeneracji w kontekście niniejszej dyrektywy oparte jest na zapotrzebowaniu na ciepło użytkowe oraz oszczędnościach w energii pierwotnej, należy ustalić kryteria określające i oceniające wydajność energetyczną produkcji kogeneracyjnej, określonej w podstawowej definicji;
(15) Ogólnym celem niniejszej dyrektywy powinno być ustanowienie zharmonizowanej metody obliczania energii elektrycznej uzyskanej z kogeneracji oraz koniecznych wytycznych dla jej wdrażania, z uwzględnieniem metodologii obecnie opracowywanych przez Europejskie Organizacje Normalizacyjne.
Obrana metoda powinna pozwalać na zmiany dostosowawcze uwzględniające postęp techniczny.
Zastosowanie kalkulacji zawartych w Załącznikach II i III dla jednostek mikrokogeneracyjnych mogłoby, zgodnie z zasadą proporcjonalności, być oparte na wynikach przeprowadzonych testów typów urządzeń, potwierdzonych certyfikatem przez kompetentny niezależny organ.
(16) Definicje kogeneracji oraz kogeneracji o wysokiej wydajności stosowane w niniejszej dyrektywie nie przesądzają o stosowaniu odmiennych definicji w prawodawstwie krajowym w celach innych niż określone w niniejszej dyrektywie.
Ponadto należy przywołać odpowiednie definicje zawarte w dyrektywie 2003/54/WE oraz w dyrektywie 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [15].
(17) Pomiary produkcji ciepła użytkowego w miejscu jego wytworzenia przez elektrownię kogeneracyjną wyraźnie wykazują potrzebę zapewnienia, że korzyści z ciepła użytkowego wytworzonego w kogeneracji nie zostaną utracone wraz z dużymi stratami ciepła występującymi w sieciach dystrybucyjnych.
(18) Współczynnik mocy do ciepła jest właściwością techniczną, która powinna zostać zdefiniowana w celu obliczania ilości energii elektrycznej z kogeneracji.
(19) Do celów niniejszej dyrektywy definicja "jednostek kogeneracji" może również obejmować urządzenia, które umożliwiają produkcję samej energii elektrycznej lub samej energii cieplnej, takie jak pomocnicze jednostki zasilania i dopalania.
Energię wytworzoną przy pomocy tego typu urządzeń nie należy uważać za kogenerację w celu wydawania gwarancji pochodzenia lub w celach statystycznych.
(20) Definicja "kogeneracji na małą skalę" obejmuje między innymi mikrokogenerację i jednostki kogeneracji rozproszonej, takie jak jednostki kogeneracji zaopatrujące obszary wyizolowane lub obsługujące ograniczone zapotrzebowanie mieszkalne, handlowe lub przemysłowe.
(21) W celu zwiększenia przejrzystości przy dokonywaniu przez odbiorców wyboru pomiędzy energią elektryczną pochodzącą z kogeneracji a energią elektryczną wytwarzaną w oparciu o inne technologie, należy zapewnić, że na podstawie zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności, możliwe jest zagwarantowanie pochodzenia energii z kogeneracji o wysokiej wydajności.
Udział w systemie gwarancji pochodzenia nie uprawnia automatycznie do korzystania z krajowych mechanizmów wsparcia.
(22) Ważne jest, aby wszystkie formy energii elektrycznej pochodzące z kogeneracji o wysokiej wydajności mogły być objęte gwarancjami pochodzenia.
Należy wyraźnie odróżnić gwarancje pochodzenia od świadectw wymienialnych.
(23) W celu zapewnienia w średnim okresie zwiększenia udziału kogeneracji w rynku energii, należy nałożyć na wszystkie Państwa Członkowskie wymóg przyjęcia i opublikowania sprawozdań zawierających analizę krajowego potencjału w zakresie kogeneracji o wysokiej wydajności oraz osobną analizę barier utrudniających stosowanie kogeneracji, a także środków podjętych w celu zapewnienia niezawodności systemu gwarancji.
(24) Wsparcie publiczne powinno być zgodne z postanowieniami wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w zakresie ochrony środowiska [16], w tym z postanowieniami dotyczącymi zakazu kumulacji pomocy.
Wytyczne te zezwalają obecnie na stosowanie niektórych rodzajów wsparcia publicznego, jeżeli możliwe jest wykazanie, że środki pomocowe mają korzystny skutek z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego ze względu na szczególnie wysoką wydajność konwersji efektywności, albo dlatego, że takie środki stworzą możliwości obniżenia zużycia energii albo ponieważ proces produkcji będzie w mniejszym stopniu przyczyniał się do wyrządzania szkód w środowisku naturalnym.
Tego typu wsparcie będzie w niektórych wypadkach konieczne dla dalszego wykorzystania potencjału w zakresie kogeneracji, w szczególności uwzględniając konieczność internalizacji kosztów zewnętrznych.
(25) Systemy wsparcia publicznego w zakresie promowania kogeneracji powinny skoncentrować się głównie na wsparciu kogeneracji opartej na ekonomicznie uzasadnionym zapotrzebowaniu na ciepło i chłodzenie.
(26) Państwa Członkowskie stosują różne mechanizmy wspierania kogeneracji na poziomie krajowym, w tym pomoc inwestycyjną, zwolnienia z podatku lub obniżenie podatku, zielone certyfikaty oraz systemy bezpośrednich dopłat do cen.
Jednym z czynników istotnych dla osiągnięcia celu niniejszej dyrektywy jest zagwarantowanie właściwego funkcjonowania tych mechanizmów do czasu uruchomienia zharmonizowanych ram wspólnotowych w celu utrzymania zaufania inwestorów.
Komisja zamierza monitorować sytuację w tym zakresie i informować o doświadczeniach zdobytych w trakcie stosowania krajowych systemów wsparcia.
(27) W zakresie przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej pochodzącej z kogeneracji o wysokiej wydajności powinny mieć zastosowanie przepisy art. 7 ust. 1, 2 i 5 dyrektywy 2001/77/WE, jak również odpowiednie przepisy dyrektywy 2003/54/WE. Dopóki producent energii z kogeneracji jest uprawnionym odbiorcą według prawodawstwa krajowego, w rozumieniu art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE, taryfy na zakup dodatkowej energii elektrycznej niekiedy potrzebnej do produkcji energii w układzie kogeneracyjnym powinny zostać ustalone według obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów. Szczególnie w przypadku jednostek kogeneracji na małą skalę lub mikrokogeneracji, możliwe jest ułatwienie dostępu energii elektrycznej wytwarzanej w procesie kogeneracji wysokowydajnej do systemu sieci elektroenergetycznych, pod warunkiem zawiadomienia o tym fakcie Komisji.
(28) Jednostki mikrokogeneracji o mocy do 400 kW, według definicji dyrektywy Rady 92/42/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie wymagań sprawności dla nowych kotłów wody gorącej opalanych paliwem płynnym lub gazowym [17], zasadniczo nie są w stanie spełnić minimalnych wymagań wydajności zawartych w tejże dyrektywie i powinny zostać z niej wyłączone.
(29) Należy uwzględnić specyficzną strukturę sektora kogeneracji, który obejmuje wielu małych i średnich producentów, w szczególności przy dokonywaniu przeglądu procedur administracyjnych w zakresie wydawania pozwoleń na budowę obiektów kogeneracji.
(30) W kontekście celu niniejszej dyrektywy, którym jest stworzenie ram dla wspierania kogeneracji należy podkreślić konieczność zapewnienia stabilnego środowiska ekonomicznego i administracyjnego dla inwestycji w nowe instalacje kogeneracyjne.
Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do spełniania tej potrzeby poprzez opracowywanie systemów wsparcia o okresie trwania przynajmniej czterech lat oraz poprzez unikanie częstych zmian w procedurach administracyjnych itd.
Ponadto Państwa Członkowskie powinny zadbać o to, by w systemach wsparcia publicznego przestrzegano zasady stopniowego wycofywania.
(31) Ogólna wydajność kogeneracji i jej zgodność z zasadami zrównoważonego rozwoju zależy od wielu czynników takich jak stosowana technologia, rodzaje paliw, charakterystyka obciążeń, rozmiar jednostki oraz właściwości ciepła.
Z przyczyn praktycznych i z uwagi na fakt, że ciepło produkowane dla różnych celów wymaga różnych poziomów temperatury i że te, jak również inne różnice wpływają na wydajność kogeneracji, kogenerację można podzielić na następujące kategorie: "kogeneracja przemysłowa", "kogeneracja ciepłownicza" i "kogeneracja rolnicza".
(32) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, ogólne zasady tworzące ramy dla wspierania kogeneracji na wewnętrznym rynku energii powinny być ustalane na poziomie wspólnotowym, ale szczegółowe ich wdrożenie należy pozostawić w gestii Państw Członkowskich, co pozwoli każdemu Państwu Członkowskiego wybrać rozwiązania najbardziej odpowiadające jego sytuacji.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do wyznaczenia minimalnych wymogów niezbędnych do osiągnięcia określonych celów i nie wykracza poza to, co konieczne w tym zakresie.
(33) Środki konieczne dla wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [18].
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie efektywności energetycznej i poprawa bezpieczeństwa dostaw poprzez stworzenie ram dla wspierania i rozwoju produkcji ciepła i energii elektrycznej w układzie kogeneracji o wysokiej wydajności opartej na zapotrzebowaniu na ciepło użytkowe i oszczędnościach w energii pierwotnej na wewnętrznym rynku energii, z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań krajowych, szczególnie w odniesieniu do warunków klimatycznych i ekonomicznych.
Artykuł 2
Zakres stosowania
Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do kogeneracji zgodnie z jej definicją zawartą w art. 3 oraz technologii kogeneracji wymienionych w załączniku I.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "kogeneracja" oznacza równoczesne wytwarzanie energii cieplnej i energii elektrycznej i/lub mechanicznej w trakcie tego samego procesu;
b) "ciepło użytkowe" oznacza ciepło wytwarzane w procesie kogeneracji w celu zaspokojenia ekonomicznie uzasadnionego popytu na ciepło lub chłodzenie;
c) "ekonomicznie uzasadnione zapotrzebowanie" oznacza zapotrzebowanie, które nie przekracza potrzeb w zakresie ciepła lub chłodzenia i które w innej sytuacji zostałoby zaspokojone w warunkach rynkowych przy zastosowaniu procesów wytwarzania energii innych niż kogeneracja;
d) "energia elektryczna z kogeneracji" oznacza energię elektryczną wytwarzaną w procesie skojarzonym z produkcją ciepła użytkowego i obliczoną zgodnie z metodologią ustanowioną w załączniku II;
e) "rezerwowa energia elektryczna" oznacza energię elektryczną dostarczaną za pośrednictwem sieci elektroenergetycznej w przypadku wszelkich przerw w procesie kogeneracji, włączając w to okresy konserwacji oraz awarie;
f) "dodatkowa energia elektryczna" oznacza energię elektryczną dostarczaną za pośrednictwem sieci elektroenergetycznej w sytuacjach, gdy zapotrzebowanie na energię elektryczną jest większe niż produkcja energii elektrycznej w procesie kogeneracji;
g) "wydajność ogólna" oznacza sumę rocznej produkcji energii elektrycznej i mechanicznej oraz ciepła użytkowego podzieloną przez ilość paliwa zużytego do produkcji ciepła w procesie kogeneracji oraz do produkcji brutto energii elektrycznej i mechanicznej;
h) "wydajność" oznacza wydajność obliczoną na podstawie "wartości kalorycznych netto" paliw (określanych również jako "dolne wartości kaloryczne");
i) "kogeneracja o wysokiej wydajności" oznacza kogenerację spełniającą kryteria przedstawione w załączniku III;
j) "wartość referencyjna wydajności dla produkcji rozdzielonej" oznacza wydajność alternatywnej rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej, którą ma zastąpić proces kogeneracji;
k) "współczynnik mocy do ciepła" oznacza stosunek energii elektrycznej z kogeneracji do ciepła użytkowego wytworzonych przy pełnej zdolności w trybie kogeneracji, z zastosowaniem danych operacyjnych konkretnej jednostki;
l) "jednostka kogeneracji" oznacza jednostkę, która może działać w trybie kogeneracji;
m) "jednostka mikrokogeneracji" oznacza jednostkę kogeneracji o maksymalnej zdolnościponiżej 50 kWe;
n) "kogeneracja na małą skalę" oznacza jednostki kogeneracji z zainstalowaną zdolnością poniżej 1MWe;
o) "produkcja kogeneracyjna" oznacza sumę energii elektrycznej i mechanicznej oraz ciepła użytkowego z kogeneracji.
Ponadto, stosuje się odpowiednie definicje zawarte w dyrektywie 2003/54/WE i w dyrektywie 2001/77/WE.
Artykuł 4
Kryteria wydajności kogeneracji
1.
W celu określenia wydajności kogeneracji według załącznika III, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustanawia, najpóźniej do 21 lutego 2006 r., zharmonizowane wartości referencyjne wydajności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła.
Te zharmonizowane wartości referencyjne wydajności składać się będą z macierzy wartości zróżnicowanych według odpowiednich czynników, takich jak rok zbudowania jednostki i stosowane paliwa, i muszą być oparte na właściwie udokumentowanej analizie uwzględniającej, między innymi, dane z działalności operacyjnej w rzeczywistych warunkach, transgraniczną wymianę energii elektrycznej, stosowane mieszanki paliw i warunki klimatyczne, jak również stosowane technologie kogeneracji zgodnie z zasadami przedstawionymi w załączniku III.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, Komisja dokonuje przeglądu zharmonizowanych wartości referencyjnych wydajności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, o których mowa w ust. 1, po raz pierwszy w dniu 21 lutego 2011 r., a następnie co cztery lata, w celu uwzględnienia postępu technologiczny i zmian w dystrybucji źródeł energii.
3.
Państwa Członkowskie wprowadzające w życie niniejszą dyrektywę przed ustanowieniem przez Komisję zharmonizowanych wartości referencyjnych wydajności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, o których mowa w ust. 1, powinny, do daty określonej w ust. 1, przyjąć własne krajowe wartości referencyjne wydajności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, które będą stosowane do obliczania oszczędności w energii pierwotnej pochodzących z kogeneracji zgodnie z metodologią przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 5
Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej z kogeneracji o wysokiej wydajności
1.
Na podstawie zharmonizowanych wartości referencyjnych wydajności, o których mowa w art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie, najpóźniej sześć miesięcy po przyjęciu tychże wartości, zapewniają, że pochodzenie energii elektrycznej z kogeneracji o wysokiej wydajności może być zagwarantowane według obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów ustanowionych przez każde Państwo Członkowskie.
Zapewniają, by ta gwarancja pochodzenia energii elektrycznej umożliwiała producentom wykazanie, że sprzedawana przez nich energia elektryczna pochodzi z kogeneracji o wysokiej wydajności, a w tym celu, zapewnią, że gwarancja wydawana jest w odpowiedzi na wniosek producenta.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć jeden lub więcej właściwych organów, niezwiązanych z działalnością produkcyjną i dystrybucyjną, do sprawowania nadzoru nad wydawaniem gwarancji pochodzenia, o których mowa w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy uruchamiają odpowiednie mechanizmy w celu zapewnienia, że gwarancje pochodzenia są dokładne i niezawodne, oraz przedstawiają w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 10 ust. 1, środki podjęte w celu zapewnienia niezawodności systemu gwarancji.
4.
Udział w systemie gwarancji pochodzenia nie uprawnia automatycznie do korzystania z krajowych mechanizmów wsparcia.
5.
Gwarancja pochodzenia określa:
- dolną wartość kaloryczną źródła paliwa, z którego została wyprodukowana energia elektryczna, sposób wykorzystania ciepła wytworzonego w skojarzeniu z energią elektryczną, a także datę i miejsce produkcji,
- ilość energii elektrycznej pochodzącej z kogeneracji o wysokiej wydajności, zgodnie ze sposobem jej wyliczania zawartym w załączniku II, której dotyczy gwarancja,
- oszczędności w energii pierwotnej obliczone zgodnie z załącznikiem III w oparciu o ustalone przez Komisję zharmonizowane wartości referencyjne wydajności, o których mowa w art. 4 ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą zawrzeć w gwarancjach pochodzenia dodatkowe informacje.
6.
Gwarancje pochodzenia wydawane zgodnie z ust. 1 powinny być wzajemnie uznawane przez Państwa Członkowskie, wyłącznie jako dowód potwierdzający informacje, o których mowa w ust. 5.
Wszelkie odmowy uznania gwarancji pochodzenia jako takiego dowodu, szczególnie z powodów związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, muszą być oparte na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach.
W przypadku odmowy uznania gwarancji pochodzenia, Komisja może zobowiązać stronę odmawiającą do uznania tej gwarancji, szczególnie w odniesieniu do obiektywnych, przejrzystych i równoprawnych kryteriów, na których oparte jest takie uznanie.
Artykuł 6
Krajowe potencjały w zakresie kogeneracji o wysokiej wydajności
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają analizę krajowego potencjału dla stosowania kogeneracji o wysokiej wydajności, włączając w to mikrokogenerację o wysokiej wydajności.
2.
Analiza:
- opiera się na odpowiednio udokumentowanych danych naukowych i jest zgodna z kryteriami wymienionymi w załączniku IV,
- określa całkowity potencjał dla zapotrzebowania na ciepło użytkowe i chłodzenie, dla którego zastosowanie kogeneracji o wysokiej wydajności byłoby właściwe, jak również dostępność paliw i innych zasobów energetycznych do wykorzystania w kogeneracji,
- zawiera oddzielną analizę barier, które mogą utrudnić realizację krajowego potencjału w zakresie kogeneracji o wysokiej wydajności.
Analiza ta uwzględnia w szczególności bariery związane z cenami, kosztami i dostępnością paliw, oraz bariery związane z systemem elektroenergetycznym, procedurami administracyjnymi oraz brakiem internalizacji kosztów zewnętrznych w cenach energii.
3.
Państwa Członkowskie, po raz pierwszy najpóźniej do 21 lutego 2007 r., a następnie co cztery lata, na wniosek Komisji złożony co najmniej sześć miesięcy przed wyznaczonym terminem, oceniają postęp osiągnięty w zwiększaniu udziału kogeneracji o wysokiej wydajności w całkowitej produkcji energii.
Artykuł 7
Systemy wsparcia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by wsparcie dla istniejących i przyszłych jednostek kogeneracji było oparte na zapotrzebowaniu na ciepło użytkowe oraz oszczędnościach w energii pierwotnej, w świetle dostępnych możliwości ograniczania zapotrzebowania na energię poprzez inne ekonomicznie wykonalne lub korzystne dla środowiska naturalnego środki, takie jak inne środki w zakresie efektywności energetycznej.
2.
Bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu, Komisja ocenia stosowane w Państwach Członkowskich mechanizmy wsparcia, zgodnie z którymi producent kogeneracji otrzymuje, na podstawie przepisów wydanych przez władze publiczne, bezpośrednie lub pośrednie wsparcie, które mogłoby ograniczyć handel energią.
Komisja rozważy czy mechanizmy te przyczyniają się do realizacji celów określonych w art. 6 i art. 174 ust. 1 Traktatu.
3.
W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 11 Komisja przedstawia odpowiednio udokumentowaną analizę doświadczeń zebranych podczas stosowania i współistnienia różnych mechanizmów wsparcia, o których mowa w art. 2 niniejszego artykułu.
Sprawozdanie to ocenia powodzenie, w tym opłacalność, systemów wsparcia w promowaniu wykorzystania kogeneracji o wysokiej wydajności w zgodzie z krajowym potencjałem, o których mowa w art. 6.
W sprawozdaniu przeprowadzona jest dalsza analiza tego, w jakim stopniu systemy wsparcia przyczyniły się do stworzenia stabilnych warunków dla inwestycji w kogenerację.
Artykuł 8
System elektroenergetyczny i kwestie taryf
1.
W celu zapewnienia przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej z wysokowydajnej kogeneracji, stosuje się art. 7 ust. 1, 2 i 5 dyrektywy 2001/77/WE, jak również odpowiednie przepisy dyrektywy 2003/54/WE.
2.
Pod warunkiem że producent kogeneracji jest odbiorcą uprawnionym według prawodawstwa krajowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE, Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, że taryfy na zakup energii elektrycznej dla wytwarzania rezerwowej lub dodatkowej energii elektrycznej ustalane są na podstawie opublikowanych taryf i warunków.
3.
Państwa Członkowskie mogą w szczególności ułatwić energii elektrycznej pochodzącej z kogeneracji o wysokiej wydajności, wyprodukowanej w jednostkach kogeneracji na małą skalę lub w jednostkach mikrokogeneracji, dostęp do sieci elektroenergetycznych, pod warunkiem powiadomienia o tym fakcie Komisji.
Artykuł 9
Procedury administracyjne
1.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie ocenią istniejące ramy prawne i regulacyjne w odniesieniu do procedur wydawania pozwoleń lub innych procedur ustanowionych w art. 6 dyrektywy 2003/54/WE, które mają zastosowanie do jednostek kogeneracji o wysokiej wydajności.
Oceny takiej należy dokonać pod kątem:
a) zachęty do projektowania jednostek kogeneracji dla pokrycia ekonomicznie uzasadnionego zapotrzebowania na ciepło użytkowe i unikania produkcji ciepła w ilościach przekraczających zapotrzebowanie na ciepło użytkowe;
b) ograniczania barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych utrudniających rozwój kogeneracji;
c) uproszczenia i usprawnienia procedur na odpowiednim szczeblu administracyjnym; oraz
d) zapewnienia obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących zasad, w pełni uwzględniających szczególne właściwości różnych technologii kogeneracyjnych.
2.
Państwa Członkowskie – o ile jest to właściwe w kontekście prawodawstwa krajowego – określają stan zaawansowania prac w zakresie:
a) koordynacji pomiędzy różnymi organami administracyjnymi w odniesieniu do terminów składania, zasad przyjmowania i rozpatrywania wniosków o wydanie pozwolenia;
b) opracowania ewentualnych wytycznych dla działań, o których mowa w ust. 1, oraz wykonalności przyspieszonej procedury planowania dla producentów energii z kogeneracji; oraz
c) wyznaczenia organów do pełnienia roli mediatorów w sporach pomiędzy organami odpowiedzialnymi za wydawanie pozwoleń a wnioskodawcami.
Artykuł 10
Sprawozdawczość Państw Członkowskich
1. Państwa Członkowskie, najpóźniej do 21 lutego 2006 r., publikują sprawozdanie zawierające wyniki analiz i ocen przeprowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 2.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do 21 lutego 2007 r., a następnie co cztery lata, w odpowiedzi na prośbę Komisji wyrażoną przynajmniej sześć miesięcy przed wyznaczonym terminem, publikują sprawozdanie zawierające wyniki oceny, o której mowa w art. 6 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji dane statystyczne dotyczące krajowej produkcji energii elektrycznej i ciepła z kogeneracji po raz pierwszy przed końcem grudnia 2004 r. z danymi za rok 2003, a następnie corocznie, zgodnie z metodologią przedstawioną w załączniku II.
Państwa Członkowskie przedkładają również roczne statystyki dotyczące istniejących zdolności produkcyjnych kogeneracji oraz paliw wykorzystywanych w kogeneracji.
Państwa Członkowskie mogą również przedstawiać statystyki dotyczące oszczędności w energii pierwotnej uzyskanych dzięki stosowaniu kogeneracji, zgodnie z metodologią przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 11
Sprawozdawczość Komisji
1.
Na podstawie sprawozdań przedłożonych zgodnie z art. 10, Komisji dokonuje przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, najpóźniej do 21 lutego 2008 r., a następnie co cztery lata, sprawozdanie z postępów dokonanych we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
W sprawozdaniu tym w szczególności:
a) rozważa postępy dokonane w realizacji krajowych potencjałów w zakresie kogeneracji o wysokiej wydajności, o których mowa w art. 6;
b) ocenia, w jakim stopniu przepisy i procedury określające ramowe warunki dla kogeneracji na wewnętrznym rynku energii ustanowione są w oparciu o obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące kryteria, z należytym uwzględnieniem korzyści płynących z kogeneracji;
c) dokonuje analizy doświadczeń zdobytych podczas stosowania i współistnienia różnych mechanizmów wsparcia dla kogeneracji;
d) dokonuje przeglądu wartości referencyjnych wydajności dla rozdzielonej produkcji w oparciu o aktualne technologie.
W razie potrzeby, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, wraz ze sprawozdaniem, dalsze propozycje w tym zakresie.
2.
Dokonując oceny postępów, o których mowa w ust. 1 pkt a), Komisja rozważa w jakim stopniu krajowe potencjały kogeneracji o wysokiej wydajności, o których mowa w art. 6, zostały dotychczas lub przewiduje się, że zostaną zrealizowane, biorąc pod uwagę środki podjęte przez Państwa Członkowskie i uwarunkowania Państw Członkowskich, w tym uwarunkowania klimatyczne i wpływy wewnętrznego rynku energii, oraz implikacje innych inicjatyw wspólnotowych, takich jak dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE [19].
W razie zaistnienia takiej potrzeby, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dalsze propozycje, w szczególności mające na celu stworzenie planu działania na rzecz rozwoju kogeneracji o wysokiej wydajności w całej Wspólnocie.
3.
Przy ocenianiu zakresu dalszej harmonizacji metod obliczeniowych, o których mowa w art. 4 ust. 1, Komisja rozważy wpływ współistnienia różnych metod obliczeniowych, o których mowa w art. 12, w załączniku II i załączniku III, na wewnętrzny rynek energii, biorąc również pod uwagę doświadczenia zdobyte przy stosowaniu różnych krajowych systemów wsparcia.
W razie potrzeby, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dalsze propozycje, mające na celu dalszą harmonizację metod obliczeniowych.
Artykuł 12
Alternatywne metody obliczeń
1. Do końca 2010 r. i pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody Komisji, Państwa Członkowskie mogą stosować metody inne niż zapisane w załączniku II lit. b) aby odejmować od danych liczbowych zawartych w sprawozdaniu ewentualną produkcję energii elektrycznej nie wytworzoną w procesie kogeneracji. Jednakże dla celów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i w art. 10 ust. 3, ilość energii elektrycznej z kogeneracji będzie określana zgodnie z załącznikiem II.
2.
Państwa Członkowskie mogą obliczać oszczędności w energii pierwotnej z produkcji ciepła i energii elektrycznej oraz mechanicznej zgodnie z załącznikiem III lit. c), nie korzystając z załącznika II w celu wyłączenia ciepła i energii elektrycznej nie pochodzących z kogeneracji, ale będących częścią tego samego procesu.
Taką produkcję można uznać za kogenerację o wysokiej wydajności pod warunkiem że spełnia ona kryteria wydajności zawarte w załączniku III lit. a), a w przypadku jednostek kogeneracyjnych o mocy elektrycznej przekraczającej 25 MW, pod warunkiem że ich ogólna wydajność jest wyższa niż 70 %.
Jednakże dla celów wydania gwarancji pochodzenia i dla celów statystycznych, ilość pochodzącej z kogeneracji energii elektrycznej wytworzonej w takiej produkcji, określana jest zgodnie z załącznikiem II.
3.
Do końca 2010 r. Państwa Członkowskie mogą, wykorzystując alternatywną metodologię, definiować kogenerację jako kogenerację o wysokiej wydajności bez sprawdzania czy produkcja kogeneracyjna spełnia kryteria zawarte w załączniku III lit. a), jeżeli na szczeblu krajowym zostanie udowodnione, że produkcja określana przy pomocy takiej alternatywnej metodologii obliczeń zasadniczo spełnia kryteria zawarte w załączniku III lit. a).
Jeżeli dla takiej produkcji wydawana jest gwarancja pochodzenia, wtedy wydajność produkcji kogeneracyjnej określona w gwarancji nie przekracza wartości progowych kryteriów zawartych w załączniku III lit. a), chyba że obliczenia przeprowadzone zgodnie z załącznikiem III wykażą inaczej.
Jednakże dla celów wydania gwarancji pochodzenia i dla celów statystycznych, ilość pochodzącej z kogeneracji energii elektrycznej wytworzonej w takiej produkcji określana jest zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 13
Przegląd
1.
Wartości progowe stosowane do obliczania energii elektrycznej z kogeneracji, o których mowa w załączniku II lit. a), dostosowywane są do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
2.
Wartości progowe stosowane do obliczania wydajności produkcji kogeneracyjnej i oszczędności w energii pierwotnej, o których mowa w załączniku III lit. a), będą dostosowywane do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2
3.
Wytyczne dla wyznaczania współczynnika mocy do ciepła, o którym mowa w załączniku II lit. d), dostosowywane są do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Długość okresu ustanowionego w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet ustanawia swój regulamin.
Artykuł 15
Transpozycja dyrektywy
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 21 lutego 2006 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
Artykuł 16
Zmiana w dyrektywie 92/42/EWG
W art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/42/EWG dodaje się następujące tiret:
"— jednostki kogeneracji według definicji zawartej w dyrektywie 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji opartej na zapotrzebowaniu na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii [20]."
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL)
(wersja skodyfikowana)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 88/320/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) [3] została wiele razy w znacznym stopniu zmieniona.
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Stosowanie unormowanych procesów organizacyjnych i warunków, zgodnie z którymi badania laboratoryjne są planowane, prowadzone, zapisywane i przedstawiane dla potrzeb nieklinicznego testowania środków chemicznych w celu ochrony człowieka, zwierząt i środowiska, zwanych dalej "dobrą praktyką laboratoryjną" (DPL), przyczynia się do upewnienia Państw Członkowskich co do jakości otrzymanych wyników testów.
(3) W załączniku 2 do decyzji z dnia 12 maja 1981 r. w sprawie wzajemnego uznawania danych przy ocenianiu substancji chemicznych, Rada Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) przyjęła zasady dobrej praktyki laboratoryjnej, uznane we Wspólnocie i określone w dyrektywie 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [4].
(4) Podczas przeprowadzania testów substancji chemicznych wskazane jest nietracenie specjalistycznej siły roboczej i środków laboratoryjnych służących do badań na skutek konieczności powielania testów z powodu różnic w praktykach laboratoryjnych występujących w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Dotyczy to przede wszystkim ochrony zwierząt, która wymaga, aby liczba doświadczeń przeprowadzanych na zwierzętach była ograniczona, zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [5].
Wzajemne uznawanie wyników testów otrzymanych przy zastosowaniu standardowych i uznanych metod stanowi podstawowy warunek ograniczenia liczby doświadczeń w tej dziedzinie.
(5) Jednakże aby zagwarantować uznanie wyników testów przeprowadzonych w laboratoriach jednego Państwa Członkowskiego przez inne Państwa Członkowskie, należy zapewnić ujednolicony system kontroli badań i inspekcji laboratoriów, który ma na celu zagwarantowanie, że są one wykonywane zgodnie z warunkami DPL.
(6) Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli zgodności z DPL.
(7) Komitet, którego członkowie będą powoływani przez Państwa Członkowskie, wspomagałby Komisję w technicznym stosowaniu niniejszej dyrektywy i współpracowałby z nią w wysiłkach mających na celu pobudzenie swobodnego przepływu towarów, poprzez wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie procedur dotyczących kontroli zgodności z DPL.
W tym celu powinien zostać wykorzystany komitet, ustanowiony dyrektywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [6].
(8) Komitet ten może wspomagać Komisję nie tylko w stosowaniu niniejszej dyrektywy, ale również w przyczynianiu się do wymiany informacji i doświadczeń w tej dziedzinie.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(10) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji dyrektyw określonych w załączniku II część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do kontroli i weryfikacji procesów organizacyjnych i warunków, zgodnie z którymi badania laboratoryjne są planowane, prowadzone, zapisywane i przedstawiane dla potrzeb badań nieklinicznych wszystkich środków chemicznych (np. kosmetyków, przemysłowych substancji chemicznych, produktów medycznych, dodatków do żywności, dodatków paszowych, pestycydów), przeprowadzanych zgodnie z zasadami i przepisami w celu dokonania oceny wpływów, jakie te produkty wywierają na człowieka, zwierzęta i środowisko.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy, "dobra praktyka laboratoryjna" (DPL) oznacza praktykę laboratoryjną przeprowadzaną zgodnie z zasadami wymienionymi w dyrektywie 2004/10/WE.
3.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy interpretacji i oceny wyników testu.
Artykuł 2
1.
Wykorzystując procedurę ustaloną w art. 3, Państwa Członkowskie sprawdzają zgodność z DPL dowolnego laboratorium przeprowadzającego testy na ich terytorium, które zapewnia o stosowaniu DPL w prowadzonych testach substancji chemicznych.
2.
W przypadku gdy spełnione są postanowienia ust. 1, a wyniki kontroli oraz weryfikacji są zadowalające, dane Państwo Członkowskie może potwierdzić, że laboratorium i testy przez nie przeprowadzane spełniają zasady DPL, według formuły "Ocena zgodności z DPL zgodnie z dyrektywą 2004/9/WE w sprawie… (data)".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za przeprowadzanie na swoim terytorium kontroli laboratoriów i badań w nich prowadzonych, w celu oceny zgodności z DPL.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają kontrolę laboratorium i badań zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Każdego roku Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie odnoszące się do stosowania DPL na swoim terytorium.
Sprawozdanie zawiera wykaz laboratoriów, w których przeprowadzono kontrolę, datę przeprowadzenia kontroli oraz krótkie podsumowanie wniosków z kontroli.
2.
Sprawozdania są przekazywane Komisji nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.
Komisja informuje o tym Komitet, o którym mowa w art. 7 ust. 1.
Komitet może zażądać dodatkowych informacji poza tymi wspomnianymi w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują, że informacje istotne ze względów handlowych i inne informacje poufne, do których uzyskują dostęp w wyniku działań kontrolujących zgodność z DPL, są dostępne jedynie Komisji, krajowym organom nadzorczym i wyznaczonym organom krajowym oraz laboratoriom lub sponsorom badań bezpośrednio związanym z poszczególną kontrolą badań.
4.
Nazw laboratoriów podlegających kontrolom przeprowadzanym przez wyznaczone organy, ich zgodność z DPL i dane, na podstawie których przeprowadzane są kontrole laboratorium lub badań, nie uznaje się za poufne.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla art. 6, wyniki przeprowadzonych przez Państwo Członkowskie kontroli zgodności laboratoriów i badań z DPL są wiążące dla innych Państw Członkowskich.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że laboratorium na jego terytorium, zapewniające o zgodności z DPL, w rzeczywistości nie stosuje się do DPL w takim stopniu, że wiarygodność lub autentyczność badań, które przeprowadza, jest zagrożona, niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ma wystarczający powód, by uważać, że laboratorium w innym Państwie Członkowskim, które twierdzi, że stosuje zasady zgodne z DPL, nie przeprowadziło testu zgodnie z DPL, może zażądać dalszych informacji od tego Państwa Członkowskiego, w szczególności może zażądać oceny badań, jeżeli to możliwe – w połączeniu z nową kontrolą.
Jeżeli zainteresowane Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć porozumienia, dane Państwa Członkowskie niezwłocznie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając powody swoich decyzji.
2. Komisja jak najszybciej bada powody przedstawione przez Państwa Członkowskie w ramach komitetu, o którym mowa w art. 7 ust. 1; przyjmuje ona wtedy właściwe środki zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2. Komisja może w związku z tym zażądać opinii ekspertów z wyznaczonych organów Państw Członkowskich.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że dla rozwiązania problemów z ust. 1 konieczne są zmiany niniejszej dyrektywy, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 7 ust. 2, mającą na celu przyjęcie tych zmian.
Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony w art. 29 dyrektywy 67/548/EWG, zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
3.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
1.
Komitet może zbadać każde pytanie przedstawione mu przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczące:
- współpracy między organami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie w sprawach technicznych i administracyjnych powstałych przy wprowadzaniu DPL, oraz
- wymiany informacji dotyczących szkolenia inspektorów.
2. Zmiany konieczne do dostosowania formuły, o której mowa w art. 2 ust. 2 i w załączniku I, w celu uwzględnienia postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
Artykuł 9
Dyrektywa 88/320/EWG traci moc, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji wspomnianych dyrektyw, określonych w załączniku II część B.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku III.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 11
Dyrektywa 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych (wersja skodyfikowana)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [3] została w znacznym stopniu zmieniona.
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4] nakazuje przeprowadzanie badań substancji chemicznych w celu umożliwienia określenia ich ewentualnych zagrożeń dla ludzi i środowiska naturalnego.
(3) Badania substancji czynnych znajdujących się w pestycydach powinny się odbywać zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.
(4) Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [5] i dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [6] stanowią, że niekliniczne badania produktów farmaceutycznych należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) dotyczącymi substancji chemicznych, z którymi zgodność jest wymagana również przez inne prawodawstwo wspólnotowe.
(5) Metody, które należy stosować podczas przeprowadzania tych badań, są opisane w dyrektywie 67/548/EWG.
(6) Zasady DPL muszą być stosowane przy przeprowadzaniu badań przewidzianych w dyrektywie 67/548/EWG, aby ich wyniki osiągały wysoką jakość oraz były porównywalne.
(7) Środki przeznaczone do przeprowadzania badań nie mogą zostać niewłaściwie wykorzystane z powodu zróżnicowanych praktyk laboratoryjnych w Państwach Członkowskich.
(8) Rada Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wydała dnia 12 maja 1981 r. decyzję w sprawie wzajemnego przyjęcia danych dotyczących oceny produktów chemicznych.
Dnia 26 lipca 1983 r. Rada wydała zalecenie dotyczące wzajemnego uznawania zgodności z DPL.
Zasady DPL zostały zmienione przez OECD decyzją Rady [C(97) 186 (wersja ostateczna)].
(9) Ochrona zwierząt wymaga, aby liczba eksperymentów przeprowadzanych na zwierzętach została ograniczona.
Wzajemne uznawanie wyników badań, otrzymanych przy zastosowaniu standardowych i uznanych metod, jest podstawowym warunkiem zmniejszenia liczby eksperymentów w tej dziedzinie.
(10) Konieczne jest ustanowienie procedury umożliwiającej szybkie dostosowywanie zasad DPL.
(11) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw określonych w części B załącznika II,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że laboratoria przeprowadzające badania produktów chemicznych, zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, przestrzegają zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) ustanowionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 znajduje również zastosowanie w przypadku, gdy zasady DPL stosowane podczas badań produktów chemicznych w celu oceny bezpieczeństwa ludzi i/lub środowiska naturalnego są przewidziane w innych przepisach prawa wspólnotowego.
Artykuł 2
Przy przedstawianiu wyników badań laboratoria określone w art. 1 zaświadczają, iż powyższe badania zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami DPL wymienionymi w niniejszym artykule.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do kontroli zgodności z zasadami DPL.
Powyższe środki obejmują w szczególności inspekcje i kontrole badań, zgodnie z właściwymi zaleceniami OECD.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o nazwie/nazwach organu lub organów, którym zlecona zostanie zgodnie z ust. 1 kontrola zgodności z zasadami DPL.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Każde dostosowanie do zasad DPL określonych w art. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy przepisy prawa wspólnotowego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy wymagają stosowania zasad DPL do badań produktów chemicznych, Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczyć lub utrudniać wprowadzenia na rynek produktów chemicznych, biorąc za przesłankę zasady DPL, o ile zasady stosowane przez dane laboratoria odpowiadają zasadom wymienionym w art. 1.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi na podstawie dokładnego uzasadnienia, że substancja chemiczna, mimo jej skontrolowania według niniejszej dyrektywy, biorąc za przesłankę stosowanie zasad DPL oraz kontrolę ich stosowania przy doświadczeniach z substancjami chemicznymi, stanowi zagrożenie dla ludzi lub dla środowiska naturalnego, może ono przejściowo zabronić lub poddać szczególnym warunkom wprowadzenie na rynek tej substancji na swoim obszarze.
Państwo Członkowskie powiadamia o tym niezwłocznie, wraz z podaniem powodów swojej decyzji, Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Komisja, w ciągu sześciu tygodni, zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich, a następnie wydaje swoją opinię oraz bezzwłocznie podejmuje niezbędne środki.
Jeśli Komisja uzna, że konieczne są techniczne dostosowania niniejszej dyrektywy, są one przyjmowane przez Komisję lub przez Radę, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4. w takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki ochronne, może je utrzymać do momentu wejścia w życie tych dostosowań.
Artykuł 6
Dyrektywa 87/18/EWG traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw określonych w części B załącznika II.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa 2004/11/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/24/EWG odnoszącą się do urządzeń ograniczenia prędkości lub podobnych wewnętrznych systemów ograniczenia prędkości niektórych kategorii pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego powinny zostać przyjęte odpowiednie środki.
(2) Dyrektywa Rady 92/24/EWG [2] jest jedną z oddzielnych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu, przewidzianej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3].
W związku z powyższym przepisy i definicje ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części składowych i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu stosuje się do niniejszej dyrektywy.
(3) Urządzenie ograniczenia prędkości pojazdów używanych do przewozu pasażerów oraz do przewozów towarów o masie całkowitej powyżej 10 ton wykazuje pozytywny wpływ na bezpieczeństwo drogowe i zmniejszenie dotkliwości szkód wypadków, jak również zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza oraz zużycie paliwa.
(4) Dyrektywa Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie [4] została rozszerzona o lekkie pojazdy silnikowe kategorii M2 I N2.
Konieczne jest wprowadzenie zmian w zakresie dyrektywy 92/24/EWG odnoszącej się do urządzeń ograniczenia prędkości lub podobnych wewnętrznych systemów ograniczenia prędkości niektórych kategorii pojazdów silnikowych.
(5) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 92/24/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/24/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazdy"; oznaczają wszystkie pojazdy silnikowe należące do kategorii M2, M3, N2 lub N3, jak określono w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczone do użytkowania na drodze, mające co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h,
- "urządzenie ograniczenia prędkości"; oznacza urządzenie ograniczenia prędkości przeznaczone do użytkowania przez pojazdy w zakresie zastosowania niniejszej dyrektywy, którym zostanie przyznana homologacja dla poszczególnych technicznych elementów w rozumieniu dyrektywy 70/156/EWG.
Wbudowany największy możliwy system ograniczenia pojazdów, od początku włączony do modelu pojazdu, spełnia podobne wymagania jako urządzenie ograniczenia prędkości.";
2) pierwsze zdanie trzeciego akapitu poz. 1.1. załącznika I otrzymuje brzmienie:
"Cel niniejszej dyrektywy ogranicza wskazane wartości maksymalnej prędkości pojazdów ciężarowych kategorii N2 i N3 oraz pojazdów przeznaczonych do transportu osób kategorii M2 i M3.".
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 17 listopada 2004 r. Państwa Członkowskie nie mogą, ze względów związanych z urządzeniami ograniczenia prędkości lub podobnymi systemami:
- odmawiać dotacji WE do homologacji lub krajowej homologacji pojazdów, urządzeń ograniczenia prędkości lub systemu pokładowego ograniczenie prędkości,
- zakazywać wpisu do rejestru, sprzedawać lub wprowadzać do użytkowania pojazdów lub odmawiać sprzedaży lub wprowadzania do użytkowania urządzeń ograniczenia prędkości lub systemu pokładowego ograniczenia prędkości,
jeżeli pojazdy, urządzenia ograniczenia prędkości lub systemy pokładowego ograniczenia prędkości są zgodne z postanowieniami dyrektywy 92/24/EWG.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r. Państwa Członkowskie, ze względów związanych z urządzeniami ograniczenia prędkości lub systemami pokładowego ograniczenia prędkości, zakazują sprzedaży, wpisu do rejestru lub wprowadzania do użytkowania pojazdów, urządzeń ograniczenia prędkości lub systemów pokładowego ograniczenia prędkości, które nie są zgodne z postanowieniami dyrektywy 92/24/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 17 listopada 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze środki od dnia 18 listopada 2004 r.
2.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych środków, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszący ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza Dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
251 Traktatu, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 17 grudnia 2003 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 94/62/WE [4] Rada jest zobowiązana, nie później niż sześć miesięcy przed końcem pięcioletniego etapu rozpoczynającego się od dnia, w którym ta dyrektywa powinna zostać wprowadzona do prawa krajowego, ustalić wielkości docelowe na następny pięcioletni etap.
(2) Definicja "opakowania" ustanowiona w dyrektywie 94/62/WE powinna zostać bardziej szczegółowo wyjaśniona poprzez wprowadzenie niektórych kryteriów oraz załącznika zawierającego ilustrujące przykłady.
W celu osiągnięcia ambitnych wielkości docelowych recyklingu należy wzmocnić rozwój innowacyjnych, przyjaznych dla środowiska oraz wykonalnych procesów recyklingu.
Ocena różnych metod recyklingu powinna zostać podjęta w związku z opracowaniem definicji dla tych metod.
(3) Wielkości docelowe recyklingu dla każdego szczególnego materiału odpadowego powinny uwzględniać oceny cyklu żywotności oraz analizy koszty-korzyści, które jasno wskazują różnice zarówno w kosztach, jak i korzyściach recyklingu różnych materiałów opakowaniowych, oraz powinny poprawić spójność rynku wewnętrznego dla recyklingu tych materiałów.
(4) Odzysk i recykling odpadów opakowaniowych powinien zostać dodatkowo zwiększony w celu zredukowania ich wpływu na środowisko naturalne.
(5) Niektóre Państwa Członkowskie którym, ze względu na ich szczególne okoliczności, zezwolono na przełożenie daty ustalonej dla osiągnięcia wielkości docelowych odzysku i recyklingu ustanowionych w dyrektywie 94/62/WE powinny otrzymać dodatkowe, ale ograniczone odroczenie.
(6) Parlament Europejski, Rada oraz Komisja są zgodne co do potrzeby tymczasowego odstępstwa dla przystępujących Państw w odniesieniu do celów niniejszej dyrektywy.
Powinno ono zostać podjęte na podstawie wniosków Państw przystępujących o odstępstwo trwające zasadniczo najpóźniej do 2012 r. dla Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Litwy, Słowacji oraz Słowenii; do 2013 r. dla Malty; do 2014 r. dla Polski oraz do 2015 r. dla Łotwy.
(7) Porozumienie zostanie zawarte zgodnie z właściwą procedurą prawną przed wygaśnięciem nieprzekraczalnego terminu dla transpozycji niniejszej dyrektywy.
(8) Zarządzanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wymaga aby Państwa Członkowskie ustanowiły systemy zwrotu, zbiórki i odzysku.
Systemy takie powinny być otwarte dla wszystkich zainteresowanych stron oraz opracowane w taki sposób aby uniknąć dyskryminacji produktów przywożonych i przeszkód w handlu oraz zakłóceń w konkurencji oraz aby zagwarantować możliwie najwyższy zwrot opakowań i odpadów opakowaniowych, zgodnie z Traktatem.
Należy unikać dyskryminacji materiałów ze względu na ich wagę.
Podmioty gospodarcze w całym łańcuchu opakowaniowym powinny ponosić swą podzieloną odpowiedzialność, aby zapewnić redukcję w najszerszym możliwym zakresie wpływu na środowisko naturalne opakowań i odpadów opakowaniowych w całym cyklu ich żywotności.
(9) Powinno się sporządzać roczne wspólnotowe dane dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych, w tym dane dotyczące odpadów wywożonych w celu recyklingu lub odzysku poza Wspólnotę, aby skutecznie monitorować realizowanie celów niniejszej dyrektywy.
Wymaga to zharmonizowanych technik sprawozdawczości oraz jasnych wytycznych dla osób dostarczających dane.
(10) Komisja powinna zbadać i sporządzić sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu zarówno na środowisko naturalne, jak i na rynek wewnętrzny.
Sprawozdanie to powinno również obejmować kwestie związane z zasadniczymi wymogami, środkami zapobiegającymi odpadom, możliwymi wskaźnikami w zakresie opakowań, planami zapobiegania odpadów, ponownym użyciem, odpowiedzialnością producenta, jak również metalami ciężkimi oraz powinno, w odpowiednim przypadku, zawierać wnioski o dokonanie rewizji.
(11) Państwa Członkowskie powinny wspierać odpowiednie przekazywanie informacji konsumentom jak również kampanie na rzecz poprawy świadomości oraz wzmacniać inne instrumenty zapobiegawcze.
(12) W uzupełnieniu celów niniejszej dyrektywy dotyczących środowiska naturalnego oraz rynku wewnętrznego, recykling może również wpływać na zwiększenie poziomu zatrudnienia, który się zmniejszył w innych sektorach społeczeństwa, oraz może przyczyniać się do ochrony przed wykluczeniem.
(13) Ponieważ cele proponowanych działań, którymi są zharmonizowanie krajowych wielkości docelowych recyklingu odpadów opakowaniowych, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności każdego Państwa Członkowskiego, oraz dostarczenie dodatkowych wyjaśnień dotyczących definicji, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie a mogą, z uwagi na zakres działań, zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(14) Powinno się przyjąć środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(15) Dyrektywa 94/62/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/62/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Definicja "opakowania"; dodatkowo opiera się na kryteriach określonych poniżej.
Wyroby wymienione w załączniku I są ilustrującymi przykładami zastosowania tych kryteriów.
i) Wyrób uważa się za opakowanie jeżeli odpowiada wspomnianej powyżej definicji bez uszczerbku dla innych funkcji, które opakowanie może spełniać, chyba że wyrób stanowi integralną część produktu oraz jest niezbędny do zawarcia, utrzymania lub zachowania tego produktu przez jego cały cykl żywotności a wszystkie elementy przeznaczone są do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia.
ii) Wyroby wytworzone i przeznaczone do wypełnienia w punkcie sprzedaży oraz wyroby jednorazowego użytku sprzedane, wypełnione lub wytworzone lub przeznaczone do wypełnienia w punkcie sprzedaży uważane są za opakowanie w przypadku gdy spełniają funkcje opakowania.
iii) Części składowe opakowania oraz elementy pomocnicze złączone z opakowaniem uważa się za część opakowania z którymi są złączone.
Elementy pomocnicze przyczepione bezpośrednio lub przymocowane do produktu, które spełniają funkcje opakowania uważa się za opakowanie, chyba że stanowią one integralną część tego produktu a wszelkie elementy przeznaczone są do wspólnego spożycia lub usunięcia.
Jeżeli zachodzi konieczność, Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 21, bada oraz, odpowiednim przypadku, dokonuje przeglądu ilustrujących przykładów dla zdefiniowania opakowania, podanych w załączniku I. W pierwszej kolejności bada się następujące wyroby: opakowania nośników CD oraz video, doniczki kwiatowe, tuby oraz cylindry wokół których jest nawijany giętki materiał, samoprzyczepny papier opakowaniowy oraz papier opakowaniowy.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zapobieganie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, iż oprócz środków podejmowanych w celu zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych, podjętych zgodnie z art. 9, podejmują inne środki zapobiegawcze.
Środki takie mogą składać się z programów krajowych, projektów wprowadzających odpowiedzialność producenta w celu zminimalizowania wpływu opakowań na środowisko naturalne lub podobnych działań podejmowanych, w odpowiednim przypadku, w konsultacji z podmiotami gospodarczymi, i mających na celu gromadzenie oraz wykorzystywanie licznych inicjatyw podejmowanych w Państwach Członkowskich w zakresie zapobiegania.
Są one zgodne z celami niniejszej dyrektywy, określonymi w art. 1 ust. 1.
2.
Komisja wspiera zapobieganie powstawaniu odpadów poprzez zachęcanie do opracowania odpowiednich norm europejskich, zgodnie z art. 10.
Normy te mają na celu zminimalizowanie wpływu na środowisko naturalne opakowań zgodnie z art. 9 i 10.
3.
Jeżeli zachodzi potrzeba, Komisja przedstawia wnioski w sprawie środków mających na celu wzmocnienie oraz uzupełnienie stosowania wymogów zasadniczych oraz zapewniających, że nowe opakowanie może wprowadzone na rynek wyłącznie wtedy gdy producent podjął wszelkie niezbędne środki w celu zminimalizowania ich wpływu na środowisko naturalne bez naruszania zasadniczych funkcji opakowania."
3) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Odzysk i recykling
1.
Aby zrealizować cele niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu osiągnięcia następujących wielkości docelowych na całym swoim terytorium:
a) nie później niż do dnia 30 czerwca 2001 r., co najmniej 50 % i co najwyżej 65 % wagowo odpadów opakowaniowych zostanie poddane odzyskowi lub spaleniu w zakładach spalania śmieci z odzyskiem energii;
b) nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., co najmniej 60 % wagowo odpadów opakowaniowych zostanie poddane odzyskowi lub spaleniu w zakładach spalania śmieci z odzyskiem energii;
c) nie później niż do dnia 30 czerwca 2001 r., co najmniej 25 % i co najwyżej 45 % wagowo całości materiałów opakowaniowych zawartych w odpadach opakowaniowych zostanie poddane recyklingowi, z co najmniej 15 % wagowo każdego materiału opakowaniowego;
d) nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., co najmniej 55 % i co najwyżej 80 % wagowo odpadów opakowaniowych zostanie poddane recyklingowi;
e) nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. zostaną osiągnięte następujące minimalne wielkości docelowe recyklingu dla materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych:
i) 60 % wagowo dla szkła;
ii) 60 % wagowo dla papieru i tektury;
iii) 50 % wagowo dla metali;
iv) 22,5 % wagowo dla tworzyw sztucznych, uwzględniając wyłącznie materiał który jest recyklowany z powrotem w tworzywo sztuczne;
v) 15 % wagowo dla drewna.
2. Odpady opakowaniowe wywożone poza Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 [6], (WE) nr 1420/1999 [7] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1547/1999 [8], liczą się wyłącznie dla osiągnięcia wielkości docelowych i wykonania zobowiązań ust. 1 gdy istnieją jasne dowody że odzysk i/lub recykling miał miejsce na warunkach w dużym stopniu równoważnym tym określonym przez ustawodawstwo wspólnotowe w sprawie.
3.
Państwa Członkowskie, w odpowiednim przypadku, wspomagają odzysk energii, gdy jest to korzystniejsze dla recyklingu materiału ze względu na środowisko naturalne i koszty-korzyści.
Powinno być to dokonane z uwzględnieniem dostatecznego marginesu między krajowym recyklingiem a wielkościami docelowymi odzysku.
4.
Państwa Członkowskie, w odpowiednim przypadku, wspomagają użycie materiałów uzyskanych z recyklingu odpadów opakowaniowych do wytwarzania opakowań i innych produktów przez:
a) poprawienie warunków rynkowych dla takich materiałów;
b) dokonanie przeglądu istniejących rozporządzeń zapobiegających użyciu tych materiałów.
5.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2007 r., Parlament Europejski oraz Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością oraz na wniosek Komisji, ustali wielkości docelowe dla trzeciego pięcioletniego etapu 2009–2014, na podstawie praktycznych doświadczeń uzyskanych w Państwach Członkowskich zgodnie z wielkościami docelowymi ustanowionymi w ust. 1 oraz wynikami badań naukowych i metodami oceny takimi jak ocena cyklu żywotności oraz analiza koszty - korzyści.
Proces ten powtarzany jest co pięć lat.
6.
Środki i wielkości docelowe określone w ust. 1 zostają opublikowane przez Państwa Członkowskie oraz stanowią przedmiot kampanii informacyjnej przeznaczonej dla ogółu społeczeństwa oraz podmiotów gospodarczych.
7.
Grecja, Irlandia i Portugalia, ze względu na ich szczególne położenie, tj. stosunkowo dużą liczbę małych wysp, występowanie obszarów wiejskich i górskich oraz niski aktualny poziom zużycia opakowań, mogą podjąć decyzję o:
a) osiągnięciu, nie później niż do dnia 30 czerwca 2001 r. wielkości docelowych niższych niż określone w ust. 1 lit. a) i c), przy czym co najmniej 25 % zostanie poddane odzyskowi lub spaleniu w zakładach spalania śmieci z odzyskiem energii;
b) jednoczesnym przesunięciu terminu osiągnięcia wielkości docelowych określonych w ust. 1 lit. a) i c), na termin późniejszy, jednakże nie później niż na dzień 31 grudnia 2005 r.;
c) przesunięciu terminu osiągnięcia wielkości docelowych określonych w ust. 1 lit. b), d) oraz e) na termin późniejszy, jednakże nie później niż na dzień 31 grudnia 2011 r.
8.
Komisja, tak szybko jak to jest możliwe, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2005 r., składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w sprawie postępu we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko, jak również na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Sprawozdanie uwzględnia szczególne okoliczności w każdym Państwie Członkowskim.
Zawiera ono:
a) ocenę skuteczność, wprowadzanie w życie oraz stosowanie wymogów zasadniczych;
b) dodatkowe środki zapobiegania zmniejszające wpływ na środowisko naturalne opakowań zbiorczych w najszerszym zakresie bez wpływu na ich zasadnicze funkcje;
c) możliwy rozwój wskaźników środowiskowych dotyczących opakowań aby uczynić zapobieganie odpadom opakowaniowym łatwiejsze oraz bardziej skuteczne;
d) plany zapobiegania odpadom opakowaniowym;
e) wspieranie ponownego użycia oraz, w szczególności, porównanie kosztów z korzyściami ponownego użycia oraz poddania recyklingowi;
f) odpowiedzialność producenta, włącznie z jej aspektem finansowym;
g) wysiłki w celu dalszego zmniejszenia oraz, w odpowiednim przypadku, ostatecznego wykluczenia metali ciężkich oraz innych niebezpiecznych substancji z opakowań do 2010 r.
Do sprawozdania tego załącza się, w odpowiednim przypadku, wnioski o przeprowadzenie rewizji odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy, jeżeli takie przepisy zostały przedstawione do tego czasu.
9.
Sprawozdanie dotyczy kwestii z ust. 8, jak również innych właściwych zagadnień w ramach różnych elementów Szóstego Środowiskowego Programu Działań, w szczególności tematycznej strategii w sprawie recyklingu oraz tematycznej strategii w sprawie długotrwałego wykorzystania zasobów.
Komisja oraz Państwa Członkowskie, w odpowiednim wypadku, wspomagają badania oraz projekty pilotażowe dotyczące pkt 8 lit. b), c), d), e) i f) oraz inne instrumenty zapobiegawcze.
10.
Państwa Członkowskie które ustanowiły, lub ustanowią, programy wykraczające poza maksymalne wielkości docelowe określone w ust. 1 oraz które w tym celu zapewniły odpowiednią infrastrukturę dla recyclingu i odzysku mają pozwolenie na osiągniecie tych wielkości docelowych w interesie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego, pod warunkiem że środki te nie zakłócą funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz nie utrudnią przestrzegania przez inne Państwa Członkowskie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie informują Komisję o podjęciu takich środków.
Komisja potwierdza te środki, po sprawdzeniu, we współpracy z Państwami Członkowskimi, czy są one zgodne z powyższymi rozważaniami oraz czy nie ustanawiają środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu między Państwami Członkowskimi.";
4) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ułatwienia zbiórki, wielokrotnego użytku i odzysku, w tym recyklingu, opakowania wskazują rodzaj wykorzystanych materiałów opakowaniowych w celu ich identyfikacji i klasyfikacji przez odpowiednią gałąź przemysłu na podstawie decyzji Komisji 97/129/WE [9].";
5) w art. 13 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie wspierają również przekazywanie informacji konsumentom oraz kampanie na rzecz poprawy świadomości.";
6) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Dostosowanie do postępu naukowo - technicznego
Zmiany konieczne do dostosowania do postępu naukowo - technicznego systemu identyfikacji, (o którym mowa w art. 8 ust. 2 oraz w art. 10 akapit drugi tiret ostatnie), a także formatów odnoszących się do systemu baz danych, (o których mowa w art. 12 ust. 3 oraz w załączniku III), jak również ilustrujące przykłady dotyczące definicji opakowania (o których mowa w załączniku I), są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.";
7) w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, określa środki techniczne niezbędne do pokonania ewentualnych trudności związanych ze stosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do obojętnych materiałów opakowaniowych, wprowadzonych na rynek Unii Europejskiej w bardzo małej ilości (tj. średnio 0,1 % wagowo), podstawowych opakowań dla wyrobów medycznych i artykułów farmaceutycznych, małych opakowań i opakowań luksusowych.";
8) artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku gdy czyni się odwołanie do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [10], w poszanowaniu przepisów jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
9) w art. 22 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Państwa Członkowskie mogą dokonać transpozycji przepisów art. 7 w drodze porozumienia między właściwymi organami oraz danymi sektorami gospodarki, pod warunkiem że wielkości docelowe wymienione w art. 6 zostały osiągnięte
Porozumienia takie muszą spełniać następujące wymogi:
a) porozumienia podlegają wykonaniu;
b) porozumieniach określa się wielkości docelowe wraz z podaniem ostatecznych terminów ich realizacji;
c) porozumienia są publikowane w krajowych dziennikach urzędowych lub w dokumentacji urzędowej, która jest w równym stopniu dostępna dla opinii publicznej i przekazywane Komisji;
d) wyniki osiągane w ramach tych porozumień, są regularnie nadzorowane, a odpowiednie sprawozdania przesyłane do właściwych organów i Komisji oraz podane do publicznej wiadomości na warunkach podanych w porozumieniu;
e) właściwe organy dbają o to, aby zbadano postęp osiągnięty w ramach porozumienia;
f) w przypadku niedopełnienia porozumienia, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy, w drodze środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.";
10) załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 18 sierpnia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/13/WE
z dnia 29 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/16/WE w sprawie wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROEPJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) dyrektywa Komisji 2002/16/WE w sprawie wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], ustanawia pewne zasady mające zastosowanie do wykorzystania/obecności 2,2-bis(4-hydroksyfenylo)propano bis(2,3-epoksypropylo) eteru ("BADGE"), bis(hydroksyfenylo)metano bis(2,3-epoksypropylo)eterów ("BFDGE") i eterów nowolakoglicydowych ("NOGE"), i niektórych ich pochodnych, w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi.
(2) dyrektywa ta przewiduje, że wykorzystanie i/lub obecność BADGE w produkcji materiałów i wyrobów może być kontynuowana tylko do 31 grudnia 2004 r.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) zażądał danych toksykologicznych, by umożliwić ocenę BADGE w ramach pewnych terminów.
SCF zażądał, by dostarczono nowe dane toksykologiczne w celu oceny potencjalnej rakotwórczości pochodnych chlorowanych objętych ograniczeniami ilościowymi stosowanymi dla migracji BADGE przewidzianymi w załączniku I do dyrektywy 2002/16/WE.
(4) dnia 4 grudnia 2002 r., SCF zauważył negatywne wyniki potencjalnej rakotwórczości pochodnych chlorowanych BADGE i niską ekspozycję europejskiego konsumenta na BADGE, w wyniku znacznego zmniejszenia zawartości BADGE znalezionej w żywności w puszkach podczas ostatnich dochodzeń przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie i przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej.
Dlatego, uważa się za dopuszczalne przedłużenie tymczasowego zezwolenia dla BADGE na jeden rok, zależnie od otrzymania nowych danych toksykologicznych i ich oceny przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(5) dyrektywa 2002/16/WE przewiduje że jej wymagania dotyczące BADGE, BFDGE, NOGE nie stosują się do materiałów i wyrobów pokrytych powłokami powierzchniowymi i spoiwami, które weszły w kontakt ze środkami spożywczymi przed dniem 1 marca 2003 r.
Wspomniane materiały i wyroby mogą być wprowadzane do obrotu, pod warunkiem że data wypełnienia jest podana na materiałach i wyrobach.
W celu jednoznacznej interpretacji jak należy stosować datę wypełnienia na materiałach i wyrobach, właściwe jest uznanie, że ta data może być zastąpiona przez "datę przydatności do spożycia" jak przewidziano w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], lub inny wskaźnik, taki jak numer partii wymagany dyrektywą Rady 89/396/EWG [4] dla środków spożywczych pakowanych w takie materiały i wyroby.
Jednak konieczne jest ustanowienie związku między takim wskaźnikiem i datą wypełnienia, aby ta ostatnia mogła być zawsze określona.
(6) dyrektywę 2002/16/WE należy stosownie zmienić.
(7) środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2002/16/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2, akapit drugi, datę "31 grudnia 2004 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2005 r."
2) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Artykuły 2, 3 i 4 nie stosują się do materiałów i wyrobów, określonych w art. 1 ust. 1 akapit drugi lit. b) i c) które weszły w kontakt z środkami spożywczymi przed dniem 1 marca 2003 r.
Te materiały i wyroby mogą być wprowadzone do obrotu pod warunkiem że data wypełnienia jest podana na materiałach i wyrobach.
Jednak data wypełnienia może być zastąpiona innym wskaźnikiem, pod warunkiem że wskaźnik ten umożliwia określenie daty wypełnienia.
Na wniosek, data wypełnienia jest udostępniana właściwym organom i każdej osobie wypełniającej wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 stosuje się bez uszczerbku dla wymagań dyrektywy 2000/13/WE."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 stycznia 2006 r.
Niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów i tabele korelacji pomiędzy tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/14/WE
z dnia 29 stycznia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 93/10/EWG odnoszącą się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) dyrektywa Komisji 93/10/EWG z dnia 15 marca 1993 r. odnosząca się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [3], zmieniona dyrektywą 93/111/WE [4], stosuje się do folii z regenerowanej celulozy i ustanawia wykaz zatwierdzonych substancji wraz z ograniczeniami odnośnie do ich użycia.
Ta dyrektywa obejmuje folie z regenerowanej celulozy niepowlekane lub powlekane powłokami wytworzonymi wyłącznie z substancji wymienionych w wykazie.
(2) ze względu na rozwój technologiczny konieczne jest zatwierdzenie nowego typu folii z regenerowanej celulozy z powłokami składającymi się z tworzyw sztucznych, który nadaje się na kompost i jest biodegradowalny.
Nowy typ folii z regenerowanej celulozy jest zgodny z wymaganiami ekologicznymi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [5], zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.
Zatem, takie zatwierdzenie leży w interesie spójności prawodawstwa wspólnotowego.
(3) przepisy mające zastosowanie do folii z regenerowanej celulozy powinny zostać określone ze względu na rodzaj warstwy będącej w kontakcie ze środkami spożywczymi.
Zatem, wymagania dla folii z regenerowanej celulozy powlekanych powłokami składającymi się z tworzywa sztucznego powinny być inne od tych dla folii z regenerowanej celulozy nie powlekanych lub powlekanych powłokami otrzymanymi z celulozy.
(4) tylko zatwierdzone substancje powinny być wykorzystywane podczas wytwarzania wszelkich rodzajów folii z regenerowanej celulozy, włączając folie z regenerowanej celulozy powlekane tworzywem sztucznym.
(5) w przypadku folii z regenerowanej celulozy powlekanych powłokami składającymi się z tworzywa sztucznego, warstwa będąca w kontakcie ze środkami spożywczymi składa się z materiału podobnego do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z środkami spożywczymi.
Dlatego jest właściwe, że przepisy przewidziane w dyrektywie Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczym [6] powinny mieć zastosowanie do takich folii.
(6) w interesie spójności prawodawstwa wspólnotowego, weryfikacja zgodności powlekanej tworzywem sztucznym folii z regenerowanej celulozy z limitami migracji ustalonymi dyrektywą 2002/72/WE powinna być przeprowadzona zgodnie z przepisami ustanowionymi w dyrektywie Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiającej podstawowe zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [7], zmieniona ostatnio dyrektywą Komisji 97/48/WE [8], oraz w dyrektywie Rady 85/572/EWG z dnia 19 grudnia 1985 r. ustanawiającej wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [9].
(7) pewna ilość polimerów używanych jako powłoki powinna zostać wykreślona z wykazu zatwierdzonych substancji określonego w dyrektywie 93/10/EWG skoro są objęte przepisami określonymi w dyrektywie 2002/72/WE, które stosują się do folii z regenerowanej celulozy powlekanej tworzywem sztucznym.
(8) powinno się także wykreślić z wykazu zatwierdzonych substancji określonego w dyrektywie 93/10/WE cztery rozpuszczalniki ponieważ dostępne są nowe dane ukazujące ryzyko reprodukcji oraz ponieważ nie są one dłużej wykorzystywane w produkcji folii z regenerowanej celulozy.
Ponadto, niektóre z zmiękczaczy, które nie są już wykorzystywane, powinny być wykreślone z tego wykazu.
(9) ponadto, ograniczenia wykorzystania fosforanu difenylu-2-etyloheksylu (synonim: ester difenylo-2-etyloheksylo kwasu fosforowego) określone w dyrektywie 93/10/WE powinno być zmienione biorąc pod uwagę opinię Naukowego Komitetu ds. Żywności z dnia 19 marca 1998 r.
(10) dyrektywę 93/10/WE należy stosownie zmienić.
(11) środki przewidziane w dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/10/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3, skreśla się lit. a);
2) dodaje się następujący art. 1a:
"Artykuł 1a
Folia z regenerowanej celulozy określona w art. 1 ust. 2 należy do jednego z następujących rodzajów:
a) niepowlekana folia z regenerowanej celulozy;
b) powlekana folia z regenerowanej celulozy z powłoką uzyskaną z celulozy;
lub
c) powlekana folia z regenerowanej celulozy z powłoką składającą się z tworzyw sztucznych.";
3) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Folia z regenerowanej celulozy określona w art. 1a lit. a) i b) jest wytwarzana przy użyciu wyłącznie substancji lub grup substancji wymienionych w Załączniku II z zastrzeżeniem ograniczeń w nim określonych.";
4) dodaje się następujący art. 2a:
"Artykuł 2a
1.
Folia z regenerowanej celulozy określona w art. 1a lit. c) jest wytwarzana, przed powlekaniem, przy użyciu wyłącznie substancji lub grup substancji wymienionych w pierwszej części załącznika II z zastrzeżeniem ograniczeń w nim określonych.
2.
Powłoka stosowana do folii z regenerowanej celulozy określonej w ust. 1 jest wytwarzana przy użyciu wyłącznie substancji lub grup substancji wymienionych w załącznikach II – IV do dyrektywy 2002/72/WE, z zastrzeżeniem ograniczeń w nich określonych.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, materiały i wyroby wytworzone z folii z regenerowanej celulozy określone art. 1a lit. c) są zgodne z przepisami art. 2, 7 i 8 dyrektywy 2002/72/WE.";
5) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 lipca 2005 r.
Niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów i tabele korelacji pomiędzy tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy w taki sposób, aby:
a) dopuścić handel i wykorzystanie folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi spełniającej wymagania niniejszej dyrektywy, od dnia 29 lipca 2005 r.
b) zakazać wytwarzania i przywozu do Wspólnoty folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi która nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy począwszy od dnia 29 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 dnia po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2004/15/WE
z dnia 10 lutego 2004 r.
zmieniająca dyrektywę nr 388/77/EWG w celu rozszerzenia możliwości stosowania przez Państwa Członkowskie obniżonej stawki podatku VAT do niektórych pracochłonnych usług
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 28 ust. 6 dyrektywy Rady (EWG) nr 388/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru podatku [3], dopuszcza stosowanie obniżonych stawek przewidzianych w art. 12, ust. 3 lit. a) akapit trzeci również do pracochłonnych usług wymienionych w kategoriach w ząłączniku K do tej dyrektywy na maksymalny okres czterech lat od dnia 1 stycznia 2000 r. do 31 grudnia 2003 r.
(2) Decyzja Rady nr 185/2000/WE z dnia 28 lutego 2000 r. upoważniająca Państwa Członkowskie do stosowania obniżonej stawki podatku VAT do niektórych pracochłonnych usług zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 6 dyrektywy nr 388/77/EWG [4], upoważniła niektóre Państwa Członkowskie do stosowania obniżonej stawki podatku VAT do tych pracochłonnych usług, dla których przedłożono wniosek do dnia 31 grudnia 2003 r.
(3) Na podstawie sprawozdań z oceny przedłożonych przez Państwa Członkowskie, które stosowały obniżoną stawkę, Komisja dnia 2 czerwca 2003 r. przedłożyła zbiorcze oszacowanie.
(4) Zgodnie ze strategią poprawy działania systemu podatku VAT w kontekście rynku wewnętrznego, Komisja przyjęła propozycję ogólnego przeglądu obniżonych stawek podatku VAT w celu ich uproszczenia i usprawnienia.
(5) Ponieważ Rada nie osiągnęła porozumienia w sprawie treści propozycji, należy określić dla niej termin jego osiągnięcia, aby zapobiec niepewności prawnej od dnia 1 stycznia 2004 r.; maksymalny okres składania wniosków ustanowiony dla tego środka w dyrektywie nr 388/77/EWG powinien zostać przedłużony.
(6) W celu zapewnienia ciągłości stosowania art. 28 ust. 6 dyrektywy nr 388/77/EWG, należy wprowadzić stosowanie niniejszej dyrektywy z mocą wsteczną.
(7) Wykonanie niniejszej dyrektywy w żadnym razie nie powoduje zmian w przepisach prawnych Państw Członkowskich.
(8) Decyzja nr 388/77/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy nr 388/77/EWG wyrazy "cztery lata między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2003 r." zastępuje się wyrazami "sześć lat między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2005".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/16/WE
z dnia 12 lutego 2004 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów cyny w żywności konserwowanej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [2],w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 242/2004 [4], ustala najwyższe dopuszczalne limity dla cyny nieorganicznej w konserwowych środkach spożywczych oraz odnosi się do środków ustanawiających pobieranie próbek i metody analizy, które należy zastosować.
(2) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [5], zmieniona rozporządzeniem nr 1882/2003, wprowadza system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzyły urzędową kontrolę środków spożywczych.
(3) Wydaje się konieczne ustalenie ogólnych kryteriów, które powinna spełniać metoda analizy, w celu zapewnienia, że odpowiedzialne za kontrolę laboratoria wykorzystują metody analizy o porównywalnym poziomie skuteczności.
Jest również ważne, aby wyniki analizy były zgłoszone i interpretowane w jednolity sposób, w celu zapewnienia zharmonizowanego sposobu wprowadzania w życie w całej Unii Europejskiej.
Wymienione zasady interpretacji powinny być stosowane w odniesieniu do wyników analiz próbki dla kontroli urzędowej.
W przypadku analizy do celów obrony lub odniesienia, stosuje się przepisy krajowe.
(4) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analizy opracowano na podstawie aktualnej wiedzy i mogą one zostać dostosowywane w taki sposób, aby uwzględniały postępy w wiedzy naukowej i technicznej.
Metody analizy całkowitej ilości cyny są właściwe dla kontroli cyny nieorganicznej.
Możliwą obecność organicznych form cyny uznaje się za mającą niewielkie znaczenie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalonych dla cyny nieorganicznej.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek stosowane przy urzędowej kontroli poziomów cyny w środkach spożywczych było przeprowadzane według metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przygotowywanie próbek i metody analizy używane przy urzędowej kontroli poziomów cyny w środkach spożywczych spełniały kryteria, opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania postanowień niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz wraz z tabelą korelacji pomiędzy tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych
PARLAMENT EUROPEJSKI i RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, oraz art. 55 i art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego projektu przyjętego przez Komitet Pojednawczy w dniu 9 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na wprowadzanie nowych zmian do dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [5], które są niezbędne do spełnienia postulatów uproszczenia i unowocześnienia, zgłaszanych zarówno przez podmioty zamawiające, jak i wykonawców w odpowiedzi na Zieloną Księgę przyjętą przez Komisję w dniu 27 listopada 1996 r., dyrektywa powinna zostać przeredagowana w celu zapewnienia jej przejrzystości.
Niniejsza dyrektywa oparta jest na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności na orzecznictwie dotyczącym kryteriów udzielania zamówień, wyjaśniającym możliwości zaspokajania przez podmioty zamawiające potrzeb zainteresowanych odbiorców publicznych, w tym w zakresie aspektów ochrony środowiska lub aspektów społecznych, pod warunkiem że kryteria takie są związane z przedmiotem zamówienia, nie przyznają nieograniczonej swobody wyboru podmiotowi zamawiającemu, są wyraźnie określone i zgodne z podstawowymi zasadami, o których mowa w motywie 9.
(2) Główną przyczyną wprowadzenia zasad koordynujących procedury udzielania zamówień w tych sektorach jest różnorodność sposobów, przy pomocy których instytucje krajowe mogą wywierać wpływ na zachowanie wspomnianych podmiotów, łącznie z udziałem w ich kapitale i członkostwem w organach administrujących, zarządzających lub nadzorczych tych podmiotów.
(3) Inną istotną przyczyną skoordynowania procedur udzielania zamówień, stosowanych przez podmioty działające w tych sektorach, jest zamknięty charakter rynków, na których prowadzą one działalność, ze względu na istnienie specjalnych lub wyłącznych praw przyznawanych przez Państwa Członkowskie w zakresie dostaw, zapewniania lub obsługi sieci do świadczenia omawianych usług.
(4) Przepisy prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [6] i rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [7], ma na celu wprowadzenie większej konkurencji pomiędzy przewoźnikami świadczącymi usługi publicznego transportu lotniczego. Nie jest zatem celowe włączanie tego rodzaju podmiotów do zakresu niniejszej dyrektywy. Mając na uwadze konkurencyjną pozycję żeglugi Wspólnoty, nie byłoby również celowe podporządkowanie zamówień udzielanych w tym sektorze zasadom niniejszej dyrektywy.
(5) Zakres dyrektywy 98/38/EWG obejmuje obecnie niektóre zamówienia udzielone przez podmioty zamawiające działające w sektorze telekomunikacji.
Ramy legislacyjne, wspomniane w Czwartym raporcie dotyczącym wykonania rozporządzeń dotyczących telekomunikacji z dnia 25 listopada 1998 r., zostały przyjęte w celu otwarcia tego sektora.
Jedną z konsekwencji tego było wprowadzenie efektywnej konkurencji, zarówno de iure, jak i de facto, w tym sektorze.
W celach informacyjnych i w świetle takiej sytuacji Komisja opublikowała wykaz usług telekomunikacyjnych [8], które mogą już zostać wykluczone z zakresu wspomnianej dyrektywy na mocy jej art. 8.
Dalszy postęp był potwierdzony w Siódmym raporcie dotyczącym wykonania rozporządzeń dotyczących telekomunikacji z dnia 26 listopada 2001 r.
Nie ma zatem potrzeby dalszego regulowania zakupów dokonywanych przez podmioty działające w tym sektorze.
(6) Nie jest zatem celowe dalsze utrzymywanie Komitetu Doradczego ds. Udzielania Zamówień w Telekomunikacji, powołanego na mocy dyrektywy Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [9].
(7) Niemniej jednak celowe jest kontynuowanie monitorowania rozwoju w sektorze telekomunikacji oraz ponowne przeanalizowanie sytuacji w przypadku stwierdzenia, że w tym sektorze nie występuje efektywna konkurencja.
(8) Dyrektywa 93/38/EWG wyłącza ze swojego zakresu zakupy w zakresie telefonii głosowej, teleksów, telefonii komórkowej, usług przywoławczych i satelitarnych.
Wyłączenia te wprowadzono w celu uwzględnienia faktu, że wspomniane powyżej usługi mogłyby być często świadczone tylko przez jednego usługodawcę w danym obszarze geograficznym z powodu braku efektywnej konkurencji oraz istnienia praw specjalnych lub wyłącznych.
Wprowadzenie efektywnej konkurencji w sektorze telekomunikacji sprawia, że brak jest uzasadnienia dla powyższych wyłączeń.
Niezbędne zatem jest włączenie udzielania zamówień na wspomniane usługi telekomunikacyjne do zakresu niniejszej dyrektywy.
(9) W celu zagwarantowania otwarcia zamówień publicznych udzielanych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych na konkurencję, zalecane jest opracowanie przepisów dotyczących koordynacji przez Wspólnotę zamówień powyżej określonej wartości.
Koordynacja taka oparta jest na wymaganiach wynikających z art. 14, 28 i 49 Traktatu WE oraz z art. 97 Traktatu Euratom, to znaczy na zasadzie równego traktowania, której zasada niedyskryminacji jest jedynie szczególnym wyrażeniem, na zasadzie wzajemnego uznania, na zasadzie proporcjonalności, jak również na zasadzie przejrzystości.
Z uwagi na charakter sektorów objętych taką koordynacją powinna ona, zapewniając zastosowanie powyższych zasad, określić ramy dobrych praktyk handlowych oraz umożliwiać maksymalną elastyczność.
Dla zamówień publicznych, których wartość jest niższa od wartości zobowiązującej do stosowania koordynujących przepisów wspólnotowych, wskazane jest odwołanie się do orzecznictwa wypracowanego przez Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z którym zastosowanie mają wymienione wyżej reguły i zasady Traktatów.
(10) W celu zapewnienia rzeczywistego otwarcia rynku i odpowiedniej równowagi w stosowaniu reguł udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych niezbędne jest określenie podmiotów należących do powyższych sektorów na innej podstawie niż ich status prawny.
Należy zatem zapewnić, aby nie zostało naruszone traktowanie podmiotów zamawiających działających w sektorze publicznym oraz podmiotów działających w sektorze prywatnym.
Konieczne jest także zapewnienie, z zachowaniem art. 295 Traktatu, że nie zostaną naruszone reguły regulujące system praw majątkowych w Państwach Członkowskich.
(11) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby udział podmiotu prawa publicznego jako oferenta w procedurze udzielania zamówienia nie powodował zakłóceń konkurencji w stosunku do oferentów prywatnych.
(12) Zgodnie z art. 6 Traktatu wymogi ochrony środowiska powinny być włączane w określanie i wdrażanie wspólnotowych polityk i działań o których mowa w art. 3 Traktatu, w szczególności w celu promowania zrównoważonego rozwoju.
Niniejsza dyrektywa wyjaśnia zatem, w jaki sposób podmioty zamawiające mogą przyczynić się do ochrony środowiska oraz promowania zrównoważonego rozwoju, zapewniając jednocześnie możliwość uzyskania zamówień o najkorzystniejszej relacji jakości do ceny.
(13) Żadne z postanowień niniejszej dyrektywy nie powinno uniemożliwiać zastosowania lub egzekwowania środków niezbędnych do ochrony moralności publicznej, polityki publicznej, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia, życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, w szczególności mając na względzie zrównoważony rozwój, pod warunkiem że wspomniane środki są zgodne z Traktatem.
(14) Decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) [10], zatwierdzono w szczególności Porozumienie w sprawie zamówień rządowych w ramach Światowej Organizacji Handlu (zwane dalej "Porozumieniem"), którego celem jest ustanowienie wielostronnych ram zrównoważonych praw i obowiązków w zakresie zamówień publicznych w celu osiągnięcia liberalizacji rozwoju światowego handlu.
Z uwagi na międzynarodowe prawa i zobowiązania Wspólnoty wynikające z przyjęcia Porozumienia, rozwiązania stosowane wobec oferentów i produktów pochodzących z krajów trzecich sygnatariuszy Porozumienia są zdefiniowane w tym Porozumieniu.
Porozumienie nie ma skutku bezpośredniego.
Podmioty zamawiające objęte Porozumieniem, przestrzegające przepisów niniejszej dyrektywy i stosujące je wobec wykonawców z krajów trzecich będących sygnatariuszami Porozumienia, powinny zatem postępować w sposób zgodny z postanowieniami Porozumienia.
Wskazane jest także, aby niniejsza dyrektywa zagwarantowała wykonawcom Wspólnoty warunki udziału w zamówieniach publicznych równie korzystne jak warunki przyznane wykonawcom z krajów trzecich będących sygnatariuszami Porozumienia.
(15) Przed rozpoczęciem procedury udzielania zamówienia podmioty zamawiające mogą, przy wykorzystaniu dialogu technicznego, poszukiwać lub korzystać z doradztwa, które może znaleźć zastosowanie w trakcie przygotowywania specyfikacji, pod warunkiem jednak, że takie doradztwo nie spowoduje ograniczenia konkurencji.
(16) Z uwagi na różnorodność zamówień na roboty budowlane podmioty zamawiające powinny mieć możliwość oddzielnego lub łącznego udzielania zamówień na zaprojektowanie oraz wykonanie robót budowlanych.
Nie jest zamierzeniem niniejszej dyrektywy przesądzenie o łącznym lub oddzielnym udzielaniu zamówień.
Decyzja o udzieleniu zamówień oddzielnie lub łącznie powinna być podjęta w oparciu o kryteria jakościowe i ekonomiczne, które mogą być określone przez prawo krajowe.
Zamówienie może zostać uznane za zamówienie na roboty budowlane, tylko jeżeli jego przedmiot obejmuje jednoznacznie wykonanie czynności wymienionych w załączniku XII, nawet jeżeli zamówienie obejmuje również świadczenie innych usług niezbędnych do wykonania tych czynności.
Zamówienia na usługi, zwłaszcza w zakresie usług zarządzania mieniem, mogą w pewnych okolicznościach obejmować roboty budowlane.
Jednakże o ile roboty takie mają charakter dodatkowy w stosunku do głównego przedmiotu zamówienia oraz stanowią jego ewentualną konsekwencję lub uzupełnienie, fakt włączenia takich robót w zakres zamówienia nie uzasadnia zakwalifikowania zamówienia jako zamówienia na roboty budowlane.
W celu obliczenia szacunkowej wartości zamówienia na roboty budowlane należy przyjąć jako podstawę wartość samych robót budowlanych, jak również szacunkową wartość ewentualnych dostaw i usług, którą podmioty zamawiające oddają do dyspozycji przedsiębiorcom budowlanym, pod warunkiem że wspomniane usługi lub dostawy są niezbędne do wykonania danych robót budowlanych.
Należy rozumieć, że do celów niniejszego ustępu usługi, o których mowa, są usługami świadczonymi przez podmioty zamawiające za pośrednictwem ich własnego personelu.
Z drugiej strony, obliczenie wartości zamówień na usługi, niezależnie od tego, czy zostaną one oddane do dyspozycji przedsiębiorcy budowlanego w celu wykonania następnie robót budowlanych, dokonywane jest zgodnie z zasadami dotyczącymi zamówień na usługi.
(17) Do celów zastosowania reguł proceduralnych niniejszej dyrektywy oraz do celów monitorowania najlepszym sposobem definicji usług jest ich podział na kategorie odpowiadające poszczególnym pozycjom wspólnej klasyfikacji oraz wskazanie ich w dwóch załącznikach, XVII A i XVII B, w zależności od zasad, którym podlegają.
W odniesieniu do usług wymienionych w załączniku XVII B stosuje się odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy bez uszczerbku dla wspólnotowych zasad szczególnych odnoszących się do tych usług.
(18) W odniesieniu do zamówień publicznych na usługi, pełne zastosowanie niniejszej dyrektywy powinno zostać ograniczone, w okresie przejściowym, do zamówień, w przypadku których zastosowanie jej przepisów pozwoli na pełne wykorzystanie możliwości zwiększenia obrotu transgranicznego.
Zamówienia na inne usługi powinny być monitorowane przez okres przejściowy zanim podjęta zostanie decyzja dotycząca pełnego zastosowania niniejszej dyrektywy.
Z uwagi na to należy określić mechanizm tego monitorowania.
Mechanizm ten powinien jednocześnie umożliwiać zainteresowanym stronom uzyskanie dostępu do odpowiednich informacji.
(19) Należy unikać stwarzania przeszkód dla świadczenia usług.
A zatem usługodawcy mogą być zarówno osobami fizycznymi, jak również osobami prawnymi.
Niniejsza dyrektywa nie powinna jednakże wykluczać zastosowania na szczeblu krajowym zasad dotyczących warunków wykonywania działalności lub zawodu, pod warunkiem że są one zgodne z prawem wspólnotowym.
(20) Nieustannie rozwijane są pewne nowe elektroniczne techniki zakupów.
Techniki takie pomagają w zwiększaniu konkurencji oraz usprawnianiu dokonywania zakupów publicznych, szczególnie pod względem oszczędności czasu i środków pieniężnych, które możliwe są dzięki ich zastosowaniu.
Podmioty zamawiające mogą korzystać z elektronicznych technik dokonywania zakupów, pod warunkiem że ich wykorzystanie będzie zgodne z regułami niniejszej dyrektywy oraz zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości.
W tym zakresie oferta złożona przez oferenta, w szczególności na podstawie umowy ramowej lub w przypadku korzystania z dynamicznego systemu zakupów, może przyjąć postać elektronicznego katalogu tego oferenta, jeżeli korzysta on ze środków komunikacji wybranych przez podmiot zamawiający zgodnie z art. 48.
(21) Z uwagi na szybki rozwój elektronicznych systemów zakupów należy obecnie wprowadzić odpowiednie reguły, umożliwiające podmiotom zamawiającym pełne wykorzystanie możliwości stwarzanych przez te systemy.
W tym kontekście niezbędne jest zdefiniowanie w pełni elektronicznego, dynamicznego systemu zakupów dla zakupów bieżącego użytku oraz określenia szczególnych reguł tworzenia i funkcjonowania takiego systemu, aby zapewnić równe traktowanie każdego wykonawcy, który chciałby do niego przystąpić.
Każdy wykonawca, który złoży ofertę orientacyjną zgodnie ze specyfikacją i spełnia kryteria kwalifikacji, powinien mieć możliwość przystąpienia do takiego systemu.
Taka technika zakupów umożliwia podmiotowi zamawiającemu, poprzez stworzenie wykazu zakwalifikowanych oferentów i umożliwienie udziału nowym oferentom, uzyskanie szerokiego wachlarza ofert, dzięki dostępnym udogodnieniom elektronicznym, a poprzez to zapewnienie optymalnego wykorzystania środków dzięki szerokiej konkurencji.
(22) Ponieważ wykorzystanie techniki aukcji elektronicznych będzie prawdopodobnie rosło, należy opracować wspólnotową definicję takich aukcji, a także rządzące nimi szczególne reguły w celu zapewnienia, że działają one w pełnej zgodności z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości.
W tym celu należy wprowadzić przepisy stanowiące, że takie aukcje elektroniczne stosowane będą wyłącznie do zamówień na roboty budowlane, dostawy lub usługi, w przypadku których możliwe jest precyzyjne określenie specyfikacji.
Może to dotyczyć, w szczególności, powtarzających się zamówień na dostawy, roboty budowlane i usługi.
W tym samym celu powinna również istnieć możliwość stworzenia odpowiedniego rankingu oferentów na dowolnym etapie aukcji elektronicznej.
Korzystanie z aukcji elektronicznych umożliwia podmiotom zamawiającym domaganie się od oferentów, aby przedstawili niższe zaktualizowane ceny, zaproszenie oferentów do przedstawienia nowych, obniżonych cen oraz w przypadku udzielania zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, także zaproszenie do ulepszenia innych niż cena elementów ofert.
W celu zagwarantowania przestrzegania zasady przejrzystości przedmiotem aukcji elektronicznych mogą być jedynie elementy odpowiednie do automatycznej oceny za pomocą środków elektronicznych, bez jakiejkolwiek ingerencji lub oceny ze strony podmiotu zamawiającego, to znaczy jedynie elementy, które są wymierne, a zatem mogą być wyrażone w postaci liczbowej lub procentowej.
Z drugiej strony, te aspekty ofert, które wymagają oceny niewymiernych elementów, nie powinny być przedmiotem aukcji elektronicznych.
W konsekwencji niektóre zamówienia na roboty budowlane oraz niektóre zamówienia na usługi, których przedmiotem są świadczenia intelektualne, takie jak zaprojektowanie robót budowlanych, nie powinny być przedmiotem aukcji elektronicznych.
(23) W Państwach Członkowskich opracowano pewne scentralizowane techniki zakupów.
Niektóre podmioty zamawiające odpowiadają za nabywanie lub udzielanie zamówień publicznych lub umów ramowych dla innych podmiotów zamawiających.
Z uwagi na duże wolumeny zakupów, techniki te pomagają w zwiększeniu konkurencji i usprawnieniu procesu dokonywania zakupów publicznych.
Należy zatem przewidzieć w przepisach wspólnotową definicję centralnych jednostek zakupujących obsługujących podmioty zamawiające.
Należy także zdefiniować warunki, na podstawie których można uznać, zgodnie z zasadami niedyskryminacji oraz równego traktowania, że podmioty zamawiające dokonujące zakupu robót budowlanych, dostaw lub usług za pośrednictwem centralnej jednostki zakupującej postępują zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(24) Z uwagi na różne okoliczności występujące w Państwach Członkowskich, należy pozostawić im wybór, czy podmioty zamawiające mogą korzystać z centralnych jednostek zakupujących, dynamicznych systemów zakupów, czy aukcji elektronicznych, zdefiniowanych i uregulowanych niniejszą dyrektywą.
(25) Należy odpowiednio zdefiniować koncepcję specjalnych lub wyłącznych praw.
Konsekwencją definicji jest to, że fakt, że dla celów budowania sieci lub urządzeń portu lub portu lotniczego podmiot może korzystać z procedury wywłaszczenia lub korzystania z majątku lub może umieszczać urządzenia sieciowe na, pod lub ponad publiczną autostradą, nie stanowi praw wyłącznych lub specjalnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Również fakt, że podmiot realizuje dostawy wody pitnej, energii elektrycznej, gazu lub ciepła do sieci, która jest obsługiwana przez podmiot posiadający specjalne lub wyłączne prawa przyznane przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego, nie stanowi prawa wyłącznego lub specjalnego w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Prawa przyznane przez Państwo Członkowskie w jakiejkolwiek formie, w tym udzielenie koncesji, ograniczonej liczbie podmiotów na podstawie obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, które umożliwiają jakiejkolwiek zainteresowanej osobie spełnienie powyższych kryteriów korzystania z praw, nie mogą także być uważane za specjalne lub wyłączne prawa.
(26) Podmioty zamawiające powinny stosować wspólne procedury udzielania zamówień w odniesieniu do ich działalności związanej z gospodarką wodną, a wspomniane zasady powinny również obowiązywać w przypadku udzielania zamówień przez instytucje zamawiające, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, w zakresie realizowanych przez nie przedsięwzięć w obszarze budownictwa wodnego, irygacji, melioracji lub odprowadzania i oczyszczania ścieków.
Niemniej jednak zasady udzielania zamówień tego rodzaju, jak zamówienia proponowane w przypadku dostaw towarów, nie mają zastosowania do zakupów wody, biorąc pod uwagę konieczność zapewniania dostaw wody ze źródeł znajdujących się w pobliżu miejsca, w którym będzie wykorzystywana.
(27) Określone podmioty świadczące powszechnie dostępne usługi transportu autobusowego zostały już wcześniej wyłączone z zakresu dyrektywy 93/38/EWG.
Wspomniane podmioty powinny być również wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
Aby uniknąć mnożenia szczegółowych ustaleń dotyczących tylko określonych sektorów, ogólna procedura umożliwiająca uwzględnienie skutków otwarcia na konkurencję powinna także obowiązywać wszystkie podmioty świadczące usługi transportu autobusowego, które nie zostały wyłączone z zakresu dyrektywy 93/38/EWG, zgodnie z jej art. 2 ust. 4.
(28) Biorąc pod uwagę dalsze otwarcie usług pocztowych Wspólnoty na konkurencję oraz fakt, że usługi tego rodzaju świadczone są poprzez sieć przez instytucje zamawiające, przedsiębiorstwa publiczne i inne przedsiębiorstwa, zamówienia udzielone przez podmioty zamawiające świadczące usługi pocztowe powinny podlegać zasadom niniejszej dyrektywy, łącznie z zasadami określonymi w art. 30, które gwarantując zastosowanie zasad wymienionych w motywie 9, tworzą podstawy prawidłowej praktyki handlowej i umożliwiają większą elastyczność, niż proponuje dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [11].
W celu zdefiniowania omawianej działalności niezbędne jest uwzględnienie definicji zawartych w dyrektywie 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług [12].
Niezależnie od ich statusu prawnego, podmioty świadczące usługi pocztowe nie podlegają obecnie zasadom określonym w dyrektywie 93/38/EWG.
Dostosowanie procedur udzielania zamówień do niniejszej dyrektywy mogłoby zatem wymagać dłuższego okresu wdrożenia w przypadku takich podmiotów niż podmiotów objętych wcześniej wspomnianymi zasadami, które dostosują jedynie swoje procedury do zmian wprowadzanych przez niniejszą dyrektywę.
Powinno być zatem dopuszczalne odroczenie zastosowania niniejszej dyrektywy, aby zapewnić dodatkowy czas niezbędny do celów wspomnianego dostosowania.
Biorąc pod uwagę zróżnicowaną sytuację wspomnianych podmiotów, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość uregulowania okresu przejściowego zastosowania niniejszej dyrektywy w przypadku podmiotów zamawiających działających w sektorze usług pocztowych.
(29) Zamówienia mogą być udzielane w celu spełnienia wymagań związanych z różnymi rodzajami działalności, podlegającymi ewentualnie różnym reżimom prawnym.
Należy wyjaśnić, że reżim prawny obowiązujący w przypadku pojedynczego zamówienia, które ma obejmować szereg różnych czynności, powinien podlegać zasadom dotyczącym głównej planowanej działalności.
Określenie działalności stanowiącej główny przedmiot zamówienia będzie mogło być oparte na analizie wymagań, jakie powinno spełniać określone zamówienie, przeprowadzonej przez podmiot zamawiający w celu określenia wartości zamówienia i sporządzenia specyfikacji zamówienia.
W niektórych przypadkach, takich jak zakup elementu wyposażenia przeznaczonego do wykonywania działalności, dla których niedostępne byłyby informacje umożliwiające oszacowanie odpowiednich stawek za użytkowanie, obiektywnie niemożliwe mogłoby być określenie, jakie czynności stanowią główny przedmiot zamówienia.
Należałoby określić zasady obowiązujące w takich przypadkach.
(30) Bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty, niezbędne jest uproszczenie zasad wykonywania niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez uproszczenie progów i udostępnienie wszystkim podmiotom zamawiającym, niezależnie od sektora, w jakim prowadzą działalność, regulacji dotyczących informacji, jakie powinny być przekazywane uczestnikom w zakresie decyzji podjętych w sprawie procedur udzielania zamówień oraz ich wyników.
Ponadto w ramach Unii Walutowej wspomniane powyżej progi należy określić w euro w taki sposób, aby uprościć zastosowanie tych regulacji, zapewniając zarazem zgodność z progami określonymi w Porozumieniu, które są wyrażone w Specjalnych Prawach Ciągnienia (SDR).
W tym kontekście należy również przewidzieć okresowe korekty progów wyrażonych w euro, aby dostosować je w razie potrzeby do odchyleń kursu euro w stosunku do SDR.
Oprócz tego, progi dotyczące konkursów powinny być takie same jak progi dotyczące zamówień na usługi.
(31) Należy przewidzieć sytuacje, w których możliwe jest wstrzymanie się od stosowania środków służących koordynacji procedur w sytuacjach związanych z bezpieczeństwem państwa lub tajemnicą państwową, lub też z uwagi na zastosowanie zasad szczególnych dotyczących udzielania zamówień wynikających z umów międzynarodowych w sprawie stacjonowania oddziałów wojsk lub też właściwych organizacjom międzynarodowym.
(32) Należy wyłączyć określone zamówienia na usługi, dostawy i roboty budowlane udzielane przedsiębiorstwom powiązanym, których podstawowa działalność obejmuje realizowanie tego rodzaju usług, dostaw lub robót na rzecz grupy, której jest członkiem, niż oferowanie ich na rynku.
Należy również wyłączyć określone zamówienia na usługi, dostawy i roboty budowlane udzielane przez podmiot zamawiający spółce joint venture, którą tworzy kilka podmiotów zamawiających w celu realizowania działań objętych niniejszą dyrektywą i do której należy ten podmiot.
Niemniej jednak należy zapewnić, że wspomniane wyłączenie nie powoduje ograniczania konkurencji na korzyść przedsiębiorstw lub spółek joint venture, które są powiązane z podmiotami zamawiającymi; należy opracować odpowiednie zasady dotyczące, w szczególności, maksymalnych limitów, w ramach których przedsiębiorstwa mogą uzyskać część ich obrotów z rynku i powyżej których stracą możliwość otrzymania zamówień bez przeprowadzania procedury przetargowej, składu spółek joint venture i trwałości powiązań pomiędzy wspomnianymi spółkami joint venture oraz podmiotami zamawiającymi, które wchodzą w ich skład.
(33) W kontekście usług zamówienia na zakup lub wynajem nieruchomości lub praw do tego rodzaju mienia mają charakterystyczne cechy, które powodują, że zasady dotyczące udzielania zamówień nie znajdują zastosowania.
(34) Usługi arbitrażowe i pojednawcze są zwykle świadczone przez podmioty lub osoby prywatne wyznaczone lub wybrane w sposób, który nie może być regulowany przy pomocy zasad dotyczących udzielania zamówień.
(35) Zgodnie z Porozumieniem usługi finansowe podlegające niniejszej dyrektywie nie obejmują zamówień dotyczących emisji, nabycia, sprzedaży lub przeniesienia papierów wartościowych, lub innych instrumentów finansowych; w szczególności wyłączone są transakcje zawierane przez podmioty zamawiające w celu pozyskania funduszy lub kapitału.
(36) Niniejsza dyrektywa powinna obejmować świadczenie usług wyłącznie w przypadku gdy oparte są one na zamówieniach.
(37) Zgodnie z art. 163 Traktatu zachęcanie do działalności badawczej i rozwoju technologicznego stanowi jeden ze środków wzmacniania naukowej i technologicznej bazy przemysłu Wspólnoty, zaś otwieranie zamówień publicznych na usługi przyczynia się do osiągnięcia tego celu.
Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować przypadków współfinansowania programów badawczych i rozwojowych; nie są w związku z tym objęte niniejszą dyrektywą zamówienia na usługi badawcze i rozwojowe, jeżeli korzyści przypadają wyłącznie podmiotowi zamawiającemu dla użytku zgodnego z jego działalnością, o ile usługi te są w całości opłacane przez podmioty zamawiające.
(38) W celu uniknięcia rozprzestrzeniania się szczegółowych ustaleń dotyczących wyłącznie określonych sektorów, obowiązujące obecnie szczegółowe ustalenia zawarte w art. 3 dyrektywy 93/38/EWG oraz w art. 12 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów [13], obowiązujących podmioty eksploatujące określony obszar geograficzny w celu wydobywania ropy naftowej, gazu, węgla lub innych paliw stałych powinny zostać zastąpione przez ogólną procedurę umożliwiającą wyłączenie sektorów bezpośrednio podlegających konkurencji. Należy jednakże zapewnić, że nie będzie to naruszeniem decyzji Komisji 93/676/EWG z dnia 10 grudnia 1993 r., ustanawiającej, że eksploatacja obszarów geograficznych do celów poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej lub gazu nie stanowi w Niderlandach działalności określonej w art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) dyrektywy Rady 90/531/EWG oraz że podmioty prowadzące tego rodzaju działalność nie powinny być w Niderlandach uznawane za prowadzące działalność na podstawie specjalnych lub wyłącznych praw w rozumieniu art. 2 ust. 3 lit. b) dyrektywy [14], decyzji Komisji 97/367/WE z dnia 30 maja 1997 r., ustanawiającej, że eksploatacja obszarów geograficznych do celów poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej lub gazu nie stanowi w Zjednoczonym Królestwie działalności określonej w art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) dyrektywy Rady 93/38/EWG oraz że podmioty prowadzące taką działalność nie powinny być w Zjednoczonym Królestwie uznawane za prowadzące działalność na podstawie specjalnych lub wyłącznych praw w rozumieniu art. 2 ust. 3 lit. b) dyrektywy [15], decyzji Komisji 2002/205/WE z dnia 4 marca 2002 r., wynikającej z wniosku złożonego przez Austrię ubiegającą się o przyznanie specjalnego systemu przewidzianego w art. 3 dyrektywy 93/38/EWG [16] i decyzji Komisji 2004/73/WE na podstawie wniosku złożonego przez Niemcy ubiegające się o przyznanie specjalnej procedury określonej w art. 3 dyrektywy 93/38/EWG [17].
(39) Zatrudnienie i praca stanowią kluczowe elementy gwarantujące wszystkim równe szanse i przyczyniają się do integracji społeczeństwa.
W tym kontekście zakłady pracy chronionej i programy pracy chronionej skutecznie przyczyniają się do integracji lub reintegracji osób niepełnosprawnych na rynku pracy.
Jednakże zakłady takie mogą być niezdolne do uzyskania zamówień w normalnych warunkach konkurencji.
W konsekwencji należy umożliwić Państwom Członkowskim zastrzeżenie prawa takich zakładów do udziału w procedurach udzielania zamówień lub zagwarantowanie im realizacji zamówień w ramach programów pracy chronionej.
(40) Niniejsza dyrektywa nie powinna dotyczyć zamówień mających na celu zezwolenie na wykonywanie działalności wymienionej w art. 3–7 ani też konkursów organizowanych w celu wykonania wspomnianej działalności, jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym wspomniana działalność jest wykonywana, bezpośrednio podlega ona konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony.
Należy zatem wprowadzić procedurę dotyczącą wszystkich sektorów objętych niniejszą dyrektywą, która umożliwi uwzględnienie skutków obecnego lub przyszłego otwarcia na konkurencję.
Tego rodzaju procedura powinna zapewniać gwarancje prawne zainteresowanym podmiotom i odpowiedni proces decyzyjny umożliwiający w krótkim okresie czasu jednolite zastosowanie przepisów prawnych Wspólnoty w tym obszarze.
(41) Bezpośrednie podleganie konkurencji powinno być oceniane na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniających specyficzną charakterystykę danego sektora.
Wprowadzenie i zastosowanie odpowiedniej legislacji Wspólnoty, powodującej otwarcie danego sektora lub jego części, zostanie uznane za zapewniające wystarczające podstawy do przyjęcia, że istnieje swobodny dostęp do wspomnianego rynku.
Wspomniana legislacja powinna być określona w załączniku, który może być uaktualniany przez Komisję.
Przy aktualizacji Komisja bierze w szczególności pod uwagę ewentualne zastosowanie środków powodujących faktyczne otwarcie na konkurencję innych sektorów, oprócz sektorów, w przypadku których legislacja jest zawarta w załączniku XI, takich jak na przykład transport szynowy.
W przypadku gdy swobodny dostęp do danego rynku nie wynika z zastosowania odpowiedniej legislacji Wspólnoty, należy wykazać, że wspomniane dostęp jest nieograniczony de iure i de facto.
W tym celu rozważenie zastosowania przez Państwo Członkowskie dyrektywy, takiej jak dyrektywa 94/22/WE powodująca otwarcie danego sektora na konkurencję w stosunku do innego sektora, takiego jak na przykład sektor górnictwa, stanowi okoliczność, jaką należy wziąć pod uwagę do celów art. 30.
(42) Specyfikacje techniczne opracowywane przez nabywców powinny umożliwić otwarcie procesu udzielania zamówień publicznych na konkurencję.
W tym celu należy umożliwić składanie ofert, które odzwierciedlają różnorodność rozwiązań technicznych.
A zatem należy umożliwić sporządzanie specyfikacji technicznych na podstawie charakterystyki i wymagań funkcjonalnych, a w przypadku odniesienia się do normy europejskiej lub w przypadku jej braku, do normy krajowej, oferty oparte na innych równoważnych ustaleniach, które spełniają wymagania podmiotów zamawiających i są równoważne pod względem bezpieczeństwa, powinny być rozpatrywane przez podmioty zamawiające.
W celu wykazania równoważności oferentom należy umożliwić przedstawienie dowodów w dowolnej formie.
Podmioty zamawiające powinny być w stanie uzasadnić każdą swoją decyzję stwierdzającą brak równoważności w danym przypadku.
Podmioty zamawiające, które chcą zdefiniować wymagania dotyczące ochrony środowiska w ramach specyfikacji technicznych danego zamówienia, mogą określić aspekty środowiskowe, obejmujące metody produkcji lub specyficzny wpływ grupy produktów lub usług na środowisko.
Mogą oni wykorzystywać, lecz nie są do tego zobowiązane odpowiednie specyfikacje zdefiniowane na oznakowaniach ekologicznych, takich jak Europejskie Oznakowanie Ekologiczne, wielonarodowe oznakowania ekologiczne lub każde inne oznakowanie ekologiczne, pod warunkiem że wymagania dotyczące takich etykiet są opracowane i przyjęte na podstawie informacji naukowych, przy zastosowaniu procedury, w której mogą uczestniczyć zainteresowane strony, takie jak organy rządowe, konsumenci, producenci, dystrybutorzy i organizacje związane z ochroną środowiska, oraz pod warunkiem że etykieta jest dostępna dla wszystkich zainteresowanych stron.
Jeżeli jest to możliwe, podmioty zamawiające powinny określić specyfikacje techniczne, tak aby uwzględnić kryteria dostępności dla osób niepełnosprawnych lub przeznaczenie dla wszystkich użytkowników.
Specyfikacje techniczne powinny być jasno wskazane, aby wszyscy oferenci wiedzieli jakie wymagania określone przez podmiot zamawiający należy spełnić.
(43) W celu zachęcenia małych i średnich przedsiębiorstw do udziału w rynku zamówień publicznych zaleca się uwzględnienie przepisów dotyczących podwykonawstwa.
(44) Warunki realizacji zamówienia zgodne są z dyrektywą, pod warunkiem że nie są bezpośrednio lub pośrednio dyskryminujące oraz są określone w ogłoszeniu stanowiącym zaproszenie do ubiegania się o zamówienie lub w specyfikacjach.
Mogą one w szczególności zachęcać do organizowania wewnętrznych szkoleń zawodowych, zatrudniania osób mających szczególne trudności z integracją, zwalczania bezrobocia lub ochrony środowiska.
Można na przykład ustanowić wymóg – dotyczący okresu realizacji zamówienia – co do zatrudnienia osób długotrwale poszukujących pracy, co do przeprowadzenia szkoleń dla bezrobotnych lub młodocianych, co do przestrzeganie postanowień Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), o ile przepisy te nie zostały wdrożone do prawa krajowego, oraz co do zatrudniania większej liczby osób niepełnosprawnych, niż przewiduje to ustawodawstwo krajowe.
(45) Ustawy, rozporządzenia i układy zbiorowe na szczeblu krajowym i wspólnotowym, które obowiązują w zakresie warunków zatrudnienia oraz bezpieczeństwa pracy, mają zastosowanie podczas realizacji zamówienia, pod warunkiem że zarówno przepisy te, jak ich stosowanie zgodne są prawem wspólnotowym.
W sytuacjach transgranicznych, gdy pracownicy jednego Państwa Członkowskiego świadczą usługi w innym Państwie Członkowskim w celu realizacji zamówienia, dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług [18] określa warunki minimalne, które muszą być spełnione przez kraj przyjmujący w stosunku do takich oddelegowanych pracowników.
Jeżeli prawo krajowe zawiera regulacje w tym zakresie, wówczas nieprzestrzeganie tych obowiązków można uznać za poważne naruszenie lub wykroczenie dotyczące zasad etyki zawodowej przez danego wykonawcę, które może prowadzić do wykluczenia tego wykonawcy z udziału w procedurze udzielenia zamówienia.
(46) Z uwagi na postęp w dziedzinie technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych oraz ułatwienia, które niesie on w dziedzinie publikacji ogłoszeń, jak również zwiększenia efektywności i przejrzystości procedur udzielania zamówień, elektroniczne środki komunikacji powinny być traktowane na równi z tradycyjnymi środkami komunikacji i wymiany informacji.
Wybrane środki i technologia powinny być w maksymalnym stopniu kompatybilne z technologiami wykorzystywanymi w innych Państwach Członkowskich.
(47) Wykorzystanie środków elektronicznych prowadzi do oszczędności czasu.
Należy zatem wprowadzić przepisy dotyczące skrócenia minimalnych terminów w przypadku zastosowania środków elektronicznych z zastrzeżeniem, że są one kompatybilne z określonym sposobem transmisji przewidzianym na poziomie wspólnotowym.
Niemniej jednak niezbędne jest zapewnienie, że łączny efekt skrócenia terminów nie prowadzi do wprowadzenia terminów zbyt krótkich.
(48) Dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [19] oraz dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [20] powinny, w kontekście niniejszej dyrektywy, mieć zastosowanie do przesyłania informacji za pomocą środków elektronicznych.
Procedury udzielania zamówień publicznych oraz zasady dotyczące konkursów na usługi wymagają wyższego poziomu bezpieczeństwa i poufności niż wymagany na podstawie wspomnianych dyrektyw.
W związku z tym urządzenia do elektronicznego składania ofert, wniosków o udział oraz planów i projektów powinny spełniać określone wymagania dodatkowe.
W tym celu zaleca się wykorzystywanie podpisów elektronicznych, w szczególności zaawansowanych podpisów elektronicznych, jeżeli istnieje taka możliwość.
Ponadto istnienie dobrowolnych systemów akredytacji mogłoby stanowić korzystne ramy dla podniesienia poziomu usług certyfikacyjnych świadczonych dla takich urządzeń.
(49) Uczestnicy procedury udzielania zamówień powinni być informowani o decyzjach dotyczących zawierania umowy ramowej lub udzielenia zamówienia lub unieważnienia procedury w terminach, które są wystarczająco krótkie, aby nie uniemożliwiać składania odwołań; wspomniane powyżej informacje powinny być zatem przekazywane w możliwie najkrótszym terminie oraz zasadniczo w terminie 15 dni od podjęcia decyzji.
(50) Należy wyjaśnić, że podmioty zamawiające, które określają kryteria kwalifikacji w ramach otwartego postępowania, powinny to uczynić zgodnie z obiektywnymi zasadami i kryteriami, podobnie jak kryteria kwalifikacji w procedurach zastrzeżonych i negocjacyjnych powinny być obiektywne.
Wspomniane powyżej obiektywne zasady i kryteria, podobnie jak kryteria kwalifikacji, niekoniecznie wymagają ocen wagowych.
(51) Istotnym jest uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w sprawach, w których wykonawca powołuje się na możliwości ekonomiczne, finansowe lub techniczne innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego powiązań łączących go z tymi podmiotami, w celu spełnienia kryteriów kwalifikacji lub w kontekście systemów kwalifikowania, jako dodatkowy argument na rzecz swojego wniosku w procesie kwalifikacji.
W tym drugim przypadku obowiązkiem wykonawcy jest wykazanie, że wspomniane zasoby będą faktycznie dostępne dla niego w całym okresie obowiązywania kwalifikacji.
Do celów kwalifikacji podmiot zamawiający może zatem określić poziom wymagań, które powinny być spełnione oraz w szczególności, na przykład w sytuacji gdy podmiot powołuje się na sytuację finansową innego podmiotu, może domagać się, aby ów podmiot ponosił odpowiedzialność, w razie potrzeby również solidarnie.
Systemy kwalifikowania powinny być stosowane zgodnie z obiektywnymi zasadami i kryteriami, które według uznania podmiotów zamawiających mogą dotyczyć możliwości wykonawców lub charakterystyki robót budowlanych, dostaw lub usług objętych systemem.
Do celów kwalifikacji podmioty zamawiające mogą przeprowadzić własne testy w celu oceny charakterystyki odpowiednich robót budowlanych, dostaw lub usług, w szczególności w odniesieniu do zgodności i bezpieczeństwa.
(52) Odpowiednie przepisy wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów, certyfikatów i innych dowodów formalnych kwalifikacji mają zastosowanie, gdy dowód posiadania konkretnych kwalifikacji wymagany jest do celów udziału w procedurze udzielania zamówień lub konkursie.
(53) W uzasadnionych przypadkach, gdy charakter robót budowlanych lub usług uzasadnia zastosowanie środków lub systemów zarządzania środowiskiem podczas realizacji zamówienia, może być wymagane zastosowanie takich środków lub systemów.
Systemy zarządzania ochroną środowiska, niezależnie od faktu, czy są zarejestrowane zgod nie z instrumentami wspólnotowymi, takimi jak rozporządzenie (WE) nr 761/2001 (EMAS) [21], mogą wykazać, że wykonawca posiada możliwości techniczne niezbędne do wykonania zamówienia.
Ponadto opis środków stosowanych przez wykonawcę w celu zapewnienia tego samego poziomu ochrony środowiska powinien zostać zaakceptowany jako alternatywny rodzaj dowodu w stosunku do zarejestrowanych systemów zarządzania środowiskiem.
(54) Nie należy udzielać zamówień publicznych wykonawcom, którzy byli członkami organizacji przestępczej lub którzy zostali uznani za winnych korupcji lub oszustwa ze szkodą dla interesów finansowych Wspólnot Europejskich, lub za pranie pieniędzy.
Biorąc pod uwagę fakt, że podmioty zamawiające, które nie są instytucjami zamawiającymi, mogą nie mieć dostępu do niepodważalnego dowodu w tej sprawie, wybór w sprawie zastosowania kryteriów wykluczenia, wymienionych w art. 45 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE, należy pozostawić takim podmiotom zamawiającym.
Obowiązek zastosowania art. 45 ust. 1 powinien być zatem ograniczony wyłącznie do podmiotów zamawiających, które są instytucjami zamawiającymi.
W stosownych przypadkach podmioty zamawiające powinny zwracać się do ubiegających się o zakwalifikowanie kandydatów lub oferentów o dostarczenie odpowiednich dokumentów oraz w przypadku wątpliwości dotyczących sytuacji podmiotowej wspomnianych wykonawców, mogą zwrócić się o współpracę do właściwych organów danego Państwa Członkowskiego.
Wykluczenie takich wykonawców powinno nastąpić niezwłocznie po uzyskaniu przez instytucję zamawiającą informacji o prawomocnym wyroku w sprawie o takie przestępstwo, wydanym zgodnie z prawem krajowym.
Jeżeli istnieją stosowne przepisy prawa krajowego, nieprzestrzeganie ustawodawstwa z zakresu ochrony środowiska, lub ustawodawstwa dotyczącego niezgodnych z prawem porozumień w ramach procedur udzielania zamówień, które stanowiło przedmiot ostatecznego orzeczenia sądowego lub decyzji mającej równoważny skutek, może zostać uznane za przestępstwo w zakresie etyki zawodowej wykonawcy lub za poważne naruszenie.
Nieprzestrzeganie krajowych przepisów wdrażających dyrektywy Rady 2000/78/WE [22] oraz 76/207/EWG [23] dotyczących równego traktowania pracowników, które było przedmiotem ostatecznego orzeczenia sądowego lub decyzji mającej równoważny skutek, może być uznane za przestępstwo w zakresie etyki zawodowej wykonawcy lub za poważne naruszenie.
(55) Zamówienia powinny być udzielane na podstawie obiektywnych kryteriów, zapewniających zgodność z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji i równego traktowania oraz gwarantujących, że oferty są oceniane w warunkach efektywnej konkurencji.
Należy zatem dopuszczać stosowanie tylko dwóch kryteriów udzielania zamówień: "najniższa cena" oraz "oferta najkorzystniejsza ekonomicznie".
W celu zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania przy udzielaniu zamówień należy wprowadzić obowiązek – ustanowiony przez orzecznictwo – zapewnienia niezbędnej przejrzystości, umożliwiający uzyskanie przez wszystkich oferentów wiarygodnych informacji dotyczących kryteriów i ustaleń, które będą stosowane w celu wyłonienia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.
Obowiązkiem podmiotów zamawiających jest określenie kryteriów udzielenia zamówienia oraz przypisanie poszczególnym kryteriom wagi w odpowiednim czasie, umożliwiającym oferentom wzięcie ich pod uwagę podczas przygotowywania swoich ofert.
Podmioty zamawiające mogą odstąpić od określenia wagi kryteriów udzielania zamówienia w należycie uzasadnionych przypadkach, których przyczyny muszą być w stanie uzasadnić, gdy takiej wagi kryteriów nie można ustalić z góry, w szczególności ze względu na złożoność zamówienia.
W takich przypadkach muszą określić kryteria w kolejności od najważniejszego do najmniej ważnego.
Jeżeli podmioty zamawiające udzielają zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, wówczas powinny one dokonać oceny ofert w celu wyłonienia oferty prezentującej najlepszą relację wartości do ceny.
W tym celu powinny one określić kryteria ekonomiczne i jakościowe, które łącznie muszą umożliwiać wyłonienie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty dla podmiotu zamawiającego.
Określenie powyższych kryteriów uzależnione jest od przedmiotu zamówienia, gdyż muszą one umożliwić ocenę poziomu wykonania przedstawionego w każdej ofercie w świetle przedmiotu zamówienia, zdefiniowanego w specyfikacjach technicznych, oraz ocenę relacji jakości w stosunku do ceny każdej z ofert.
W celu zagwarantowania równego traktowania kryteria udzielenia zamówienia powinny umożliwiać porównanie i obiektywną ocenę ofert.
Jeżeli warunki te zostaną spełnione, ekonomiczne i jakościowe kryteria udzielania zamówień, takie jak spełnienie wymagań dotyczących środowiska, mogą umożliwić podmiotowi zamawiającemu zaspokojenie potrzeb danych odbiorców publicznych określonych w specyfikacjach zamówienia.
Na tych samych warunkach podmiot zamawiający może stosować kryteria mające na celu spełnienie wymagań społecznych, w szczególności dla zaspokojenia potrzeb – określonych w specyfikacjach zamówienia – grup ludzi znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, do których należą odbiorcy robót budowlanych, dostaw lub usług stanowiących przedmiot zamówienia.
(56) Kryteria udzielania zamówień nie mogą wpływać na zastosowanie krajowych regulacji dotyczących wynagrodzenia za określone usługi, takie jak usługi świadczone przez architektów, inżynierów lub prawników.
(57) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [24], powinno obowiązywać w przypadku obliczania limitów czasowych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(58) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla istniejących zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty lub Państw Członkowskich i powinna pozostawać bez uszczerbku dla stosowania postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 81 i 86.
(59) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać limitów czasowych określonych w załączniku XXV, w ramach których Państwa Członkowskie powinny dokonać transpozycji i zastosować dyrektywę 93/38/EWG.
(60) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [25],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I
Rozdział I
Artykuł 1
Rozdział II
Sekcja 1
Artykuł 2
Sekcja 2
Artykuł 3
Artykuł 4
Artykuł 5
Artykuł 6
Artykuł 7
Artykuł 8
Artykuł 9
Rozdział III
Artykuł 10
Tytuł II
Rozdział I
Artykuł 11
Artykuł 12
Artykuł 13
Artykuł 14
Artykuł 15
Rozdział II
Sekcja 1
Artykuł 16
Artykuł 17
Sekcja 2
Podsekcja 1
Artykuł 18
Podsekcja 2
Artykuł 19
Artykuł 20
Artykuł 21
Artykuł 22
Artykuł 23
Podsekcja 3
Artykuł 24
Artykuł 25
Podsekcja 4
Artykuł 26
Podsekcja 5
Artykuł 27
Artykuł 28
Artykuł 29
Artykuł 30
Rozdział III
Artykuł 31
Artykuł 32
Artykuł 33
Rozdział IV
Artykuł 34
Artykuł 35
Artykuł 36
Artykuł 37
Artykuł 38
Artykuł 39
Rozdział V
Artykuł 40
Rozdział VI
Sekcja 1
Artykuł 41
Artykuł 42
Artykuł 43
Artykuł 44
Sekcja 2
Artykuł 45
Artykuł 46
Artykuł 47
Sekcja 3
Artykuł 48
Artykuł 49
Artykuł 50
Rozdział VII
Artykuł 51
Sekcja 1
Artykuł 52
Artykuł 53
Artykuł 54
Sekcja 2
Artykuł 55
Artykuł 56
Artykuł 57
Sekcja 3
Artykuł 58
Artykuł 59
Tytuł III
Artykuł 60
Artykuł 61
Artykuł 62
Artykuł 63
Artykuł 64
Artykuł 65
Artykuł 66
Tytuł IV
Artykuł 67
Artykuł 68
Artykuł 69
Artykuł 70
Artykuł 71
Artykuł 72
Artykuł 73
Artykuł 74
Artykuł 75
Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego iRady
z dnia 31 marca 2004 r.
w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4] w świetle wspólnego projektu przyjętego przez Komitet Pojednawczy w dniu 9 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na wprowadzanie kolejnych zmian do dyrektyw Rady: 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [5], 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [6] oraz 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [7], które są niezbędne do spełnienia postulatów uproszczenia i unowocześnienia, zgłaszanych zarówno przez instytucje zamawiające, jak i wykonawców w odpowiedzi na Zieloną Księgę przyjętą przez Komisję dnia 27 listopada 1996 r., dyrektywy powinny zostać zmodyfikowane w celu zapewnienia ich przejrzystości.
Niniejsza dyrektywa oparta jest na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności na orzecznictwie dotyczącym kryteriów udzielania zamówień, wyjaśniającym możliwości zaspokajania przez instytucje zamawiające potrzeb zainteresowanych odbiorców publicznych, w tym w zakresie aspektów ochrony środowiska lub aspektów społecznych, pod warunkiem, że kryteria takie są związane z przedmiotem zamówienia, nie przyznają instytucji zamawiającej nieograniczonej swobody wyboru, są wyraźnie określone i zgodne z fundamentalnymi zasadami, o których mowa w motywie 2.
(2) Udzielanie zamówień, na które w Państwach Członkowskich zawarte zostały umowy w imieniu państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów prawa publicznego, podlega poszanowaniu zasad Traktatu, a w szczególności zasady swobody przepływu towarów, swobody przesiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, a także zasad, które się z nich wywodzą, takich jak: zasada równego traktowania, zasada niedyskryminacji, zasada wzajemnej uznawalności, zasada proporcjonalności oraz zasada przejrzystości.
Niemniej jednak w przypadku zamówień publicznych powyżej pewnej wartości wskazane jest opracowanie wspólnotowych przepisów koordynujących krajowe procedury udzielania takich zamówień, które będą oparte na tych zasadach w sposób umożliwiający ich skuteczne wdrożenie oraz zapewniający otwarcie zamówień publicznych na konkurencję.
Wspomniane przepisy służące koordynacji powinny być zatem interpretowane zgodnie z wymienionymi powyżej regułami i zasadami oraz innymi regułami Traktatu.
(3) Przepisy koordynujące powinny tak dalece jak to możliwe uwzględniać obecne procedury i praktyki każdego z Państw Członkowskich.
(4) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby udział podmiotu prawa publicznego jako oferenta w procedurze udzielania zamówienia publicznego nie powodował zakłócenia konkurencji w stosunku do oferentów prywatnych.
(5) Zgodnie z art. 6 Traktatu wymogi ochrony środowiska powinny być włączane w określanie i wdrażanie wspólnotowych polityk i działań, o których mowa w art. 3 Traktatu, w szczególności w celu promowania zrównoważonego rozwoju.
Niniejsza dyrektywa wyjaśnia zatem, w jaki sposób instytucje zamawiające mogą przyczynić się do ochrony środowiska oraz promowania zrównoważonego rozwoju, zapewniając jednocześnie możliwość uzyskania zamówień o najkorzystniejszej relacji jakości do ceny.
(6) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien stanowić przeszkody dla wprowadzenia lub zastosowania środków niezbędnych dla ochrony porządku publicznego i moralności publicznej, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, zdrowia ludzi i zwierząt, lub też ochrony roślin, w szczególności z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, pod warunkiem że środki te są zgodne z Traktatem.
(7) Decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, Porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) [8], zatwierdzono w szczególności Porozumienie w sprawie zamówień rządowych w ramach Światowej Organizacji Handlu, zwane dalej "Porozumieniem", którego celem jest ustanowienie wielostronnych ram zrównoważonych praw i obowiązków w zakresie zamówień publicznych w celu osiagniecia liberalizacji i rozwoju światowego handlu.
Z uwagi na międzynarodowe prawa i zobowiązania Wspólnoty wynikające z przyjęcia Porozumienia, rozwiązania stosowane wobec oferentów i produktów z krajów trzecich sygnatariuszy Porozumienia są zdefiniowane w tym Porozumieniu.
Porozumienie to nie ma skutku bezpośredniego.
Instytucje zamawiające objęte Porozumieniem, przestrzegające przepisów niniejszej dyrektywy i stosujące je wobec wykonawców z krajów trzecich sygnatariszy Porozumienia, powinny zatem postępować w sposób zgodny z postanowieniami Porozumienia.
Wskazane jest także, aby przepisy koordynujące zagwarantowały wykonawcom Wspólnoty warunki udziału w zamówieniach publicznych równie korzystne jak warunki przyznane wykonawcom z krajów trzecich sygnatariuszy Porozumienia.
(8) Przed rozpoczęciem procedury udzielania zamówienia instytucje zamawiające mogą, przy wykorzystaniu dialogu technicznego, poszukiwać lub korzystać z doradztwa, które może znaleźć zastosowanie w trakcie przygotowywania specyfikacji, pod warunkiem jednak, że takie doradztwo nie spowoduje ograniczenia konkurencji.
(9) Z uwagi na różnorodność zamówień na roboty budowlane, instytucje zamawiające powinny mieć możliwość oddzielnego lub łącznego udzielania zamówień na zaprojektowanie oraz wykonanie robót budowlanych.
Nie jest zamierzeniem niniejszej dyrektywy przesądzenie o łącznym lub oddzielnym udzielaniu zamówień.
Decyzja o udzieleniu zamówień oddzielnie lub łącznie musi zostać podjęta w oparciu o kryteria jakościowe i ekonomiczne, które mogą być określone przez prawo krajowe.
(10) Zamówienie uważane jest za zamówienie publiczne na roboty budowlane jedynie wówczas, gdy jego przedmiot obejmuje jednoznacznie wykonanie czynności wymienionych w załączniku I, nawet jeśli zamówienie obejmuje również świadczenie innych usług niezbędnych do wykonania tych czynności.
Zamówienia publiczne na usługi, zwłaszcza w zakresie usług zarządzania mieniem, mogą, w pewnych okolicznościach, obejmować roboty budowlane.
Jednakże, o ile roboty takie mają charakter doadatkowy w stosunku do głównego przedmiotu zamówienia oraz stanowią jego ewentualną konsekwencję lub uzupełnienie, fakt włączenia takich robót w zakres zamówienia nie uzasadnia zakwalifikowania zamówienia jako zamówienia na roboty budowlane.
(11) Należy sformułować wspólnotową definicję umów ramowych, wraz z przepisami szczególnymi dotyczącymi umów ramowych zawieranych w związku z zamówieniami wchodzącymi w zakres niniejszej dyrektywy.
Na mocy tych przepisów w przypadku, gdy instytucja zamawiająca zawiera, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, umowę ramową odnoszącą się, w szczególności, do ogłoszeń, terminów i warunków składania ofert, może ona udzielić zamówienia na podstawie takiej umowy ramowej w okresie jej obowiązywania, stosując warunki określone w umowie ramowej lub – jeśli nie wszystkie warunki zostały z góry ustalone w umowie ramowej – poprzez ponowne otwarcie zamówienia na konkurencję pomiędzy stronami umowy ramowej w odniesieniu do tych warunków.
Ponowne otwarcie zamówienia na konkurencję powinno odbyć się w sposób zgodny z określonymi przepisami, których celem jest zagwarantowanie poszanowania zasad ogólnych, w szczególności zasady równego traktowania.
Z tych samych przyczyn okres obowiązywania umów ramowych powinien być ograniczony i nie powinien przekroczyć czterech lat, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych przez instytucje zamawiające.
(12) Nieustannie rozwijane są pewne nowe elektroniczne techniki dokonywania zakupów.
Techniki takie pomagają w zwiększaniu konkurencji oraz usprawnianiu dokonywania zakupów publicznych, szczególnie pod względem oszczędności czasu i środków pieniężnych, które możliwe są dzięki ich zastsowaniu.
Instytucje zamawiające mogą korzystać z elektronicznych technik dokonywania zakupów, pod warunkiem, że ich wykorzystanie zastosowanie będzie zgodne z regułami niniejszej dyrektywy oraz zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości.
W tym zakresie oferta złożona przez oferenta, w szczególności w przypadku ponownego otwarcia zamówienia na konkurencję w ramach umowy ramowej lub w przypadku korzystania z dynamicznego systemu zakupów, może przyjąć postać elektronicznego katalogu danego oferenta, jeżeli korzysta on ze środków komunikacji wybranych przez instytucję zamawiającą zgodnie z art. 42.
(13) Z uwagi na szybki rozwój elektronicznych systemów zakupów, należy obecnie wprowadzić odpowiednie reguły, które umożliwią instytucjom zamawiającym pełne wykorzystanie możliwości stwarzanych przez te systemy.
W tym kontekście niezbędne jest zdefiniowanie w pełni elektronicznego, dynamicznego systemu zakupów dla zakupów bieżącego użytku, oraz określenie szczególnych reguł tworzenia i funkcjonowania takiego systemu w celu zapewnienia równego traktowania każdego wykonawcy, który chciałby wziąć w nim udział.
Każdy wykonawca, który złoży ofertę orientacyjną, zgodnie ze specyfikacją oraz spełni kryteria kwalifikacji powinien mieć możliwość przystąpienia do takiego systemu.
Taka technika zakupów umożliwia instytucji zamawiającej, poprzez stworzenie wykazu zakwalifikowanych oferentów oraz umożliwienie udziału nowym oferentom, uzyskanie szczególnie szerokiego wachlarza ofert dzięki dostępnym udogodnieniom elektronicznym, a poprzez to zapewnienie optymalnego wykorzystania środków publicznych dzięki szerokiej konkurencji.
(14) Ponieważ wykorzystanie techniki aukcji elektronicznych będzie prawdopodobnie rosło, należy opracować wspólnotową definicję takich aukcji, a także rządzące nimi szczególne reguły, aby zapewnić pełną zgodność ich funkcjonowania z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości.
W tym celu należy wprowadzić przepisy stanowiące, że takie aukcje elektroniczne stosowane będą wyłącznie w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane, dostawy lub usługi, w przypadku których możliwe jest precyzyjne określenie specyfikacji.
Może to dotyczyć w szczególności powtarzającach się zamówień na dostawy, roboty budowlane i usługi.
W tym samym celu musi także istnieć możliwość stworzenia odpowiedniego rankingu oferentów na dowolnym etapie aukcji elektronicznej.
Korzystanie z aukcji elektronicznych umożliwia instytucjom zamawiającym zaproszenie oferentów do przedstawienia nowych, obniżonych cen oraz – w przypadku udzielania zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie – także zaproszenie do ulepszenia innych niż cena elementów ofert.
W celu zagwarantowania zgodności z zasadą przejrzystości, przedmiotem aukcji elektronicznych mogą być jedynie elementy odpowiednie do automatycznej oceny za pomocą środków elektronicznych, bez jakiejkolwiek ingerencji lub oceny ze strony instytucji zamawiającej, to znaczy, jedynie elementy, które są wymierne, a zatem mogą być wyrażone w postaci liczbowej lub procentowej.
Z drugiej strony, te aspekty ofert, które wymagają oceny niewymiernych elementów, nie powinny być przedmiotem aukcji elektronicznych.
W konsekwencji niektóre zamówienia na roboty budowlane oraz niektóre zamówienia na usługi, których przedmiotem są świadczenia o charakterze intelektualnym, takie jak zaprojektowanie robót budowlanych, nie powinny być przedmiotem aukcji elektronicznych.
(15) W Państwach Członkowskich opracowano pewne zcentralizowane techniki zakupów.
Niektóre instytucje zamawiające odpowiadają za nabywanie lub udzielanie zamówień publicznych lub umów ramowych dla innych instytucji zamawiających.
Z uwagi na duże wolumeny zakupów techniki te pomagają w zwiększeniu konkurencji i usprawnieniu procesu dokonywania zakupów publicznych.
Należy zatem przewidzieć w przepisach wspólnotową definicję centralnych jednostek zakupujących obsługujących instytucje zamawiające.
Należy także zdefiniować warunki, na podstawie których można uznać, zgodnie z zasadami niedyskryminacji oraz równego traktowania, że instytucje zamawiające dokonujące zakupu robót budowlanych, dostaw lub usług za pośrednictwem centralnej jednostki zakupującej, postępują zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(16) Z uwagi na różne okoliczności występujące w Państwach Członkowskich, należy pozostawić im wybór, czy instytucje zamawiające mogą korzystać z umów ramowych, centralnych jednostek zakupujących, dynamicznych systemów zakupów, aukcji elektronicznych, czy też procedury dialogu konkurencyjnego, zdefiniowanych i uregulowanych niniejszą dyrektywą.
(17) Mnożenie liczby progów odnoszących się do stosowania przepisów koordynujących komplikuje sytuację instytucji zamawiających.
Ponadto w kontekście unii monetarnej progi te powinny zostać ustanowione w euro.
W związku z tym progi należy określać w euro w taki sposób, aby uprościć stosowanie wspomnianych przepisów, zapewniając jednocześnie zgodność z progami przewidzianymi w Porozumieniu, które wyrażane są w specjalnych prawach ciągnienia (SDR).
W tym kontekście należy także przewidzieć przeprowadzanie okresowej korekty progów wyrażanych w euro, uwzględniającej ewentualne zmiany wartości euro w stosunku do specjalnych praw ciągnienia.
(18) Do celów zastosowania reguł proceduralnych niniejszej dyrektywy oraz do celów monitorowania najlepszym sposobem definicji usług jest ich podział na kategorie odpowiadające poszczególnym pozycjom wspólnej klasyfikacji oraz wskazanie ich w dwóch załącznikach, II A i II B, w zależności od zasad, którym podlegają.
W odniesieniu do usług wymienionych w załączniku II B stosuje się odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy bez uszczerbku dla wspólnotowych zasad szczególnych odnoszących się do tych usług.
(19) W odniesieniu do zamówień publicznych na usługi, pełne zastosowanie niniejszej dyrektywy powinno zostać ograniczone, w okresie przejściowym, do zamówień, w przypadku których zastosowanie jej przepisów pozwoli na pełne wykorzystanie możliwości zwiększenia obrotu transgranicznego.
Zamówienia na inne usługi powinny być monitorowane przez okres przejściowy zanim podjęta zostanie decyzja dotycząca pełnego zastosowania niniejszej dyrektywy.
Z uwagi na to należy określić mechanizm tego monitorowania.
Mechanizm ten powinien jednocześnie umożliwiać zainteresowanym stronom uzyskanie dostępu do odpowiednich informacji.
(20) Zamówienia publiczne, których udzielają instytucje zamawiające działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych i które wchodzą w zakres tych działalności, objęte są dyrektywą 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [9].
Jednakże zamówienia udzielane przez instytucje zamawiające w kontekście świadczonych przez nie usług w dziedzinie transportu morskiego, przybrzeżnego lub rzecznego muszą wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy.
(21) Z uwagi na sytuację związaną z efektywnym funkcjonowaniem konkurencji w sektorze telekomunikacyjnym w następstwie wdrożenia przepisów Wspólnotowych mających na celu liberalizację tego sektora, zamówienia publiczne w tym obszarze powinny zostać wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy, o ile są one ukierunkowane głównie na umożliwianie instytucjom zamawiającym realizacji pewnych działań w sektorze telekomunikacyjnym.
Działania te zdefiniowane są zgodnie z art. 1, 2 i 8 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [10] w taki sposób, aby niniejsza dyrektywa nie miała zastosowania wobec zamówień wyłączonych z zakresu dyrektywy 93/38/EWG zgodnie z jej art. 8.
(22) Należy przewidzieć sytuacje, w których możliwe jest wstrzymanie się od stosowania środków służących koordynacji procedur w sytuacjach związanych z bezpieczeństwem państwa lub tajemnicą państwową, lub też z uwagi na zastosowanie zasad szczególnych dotyczących udzielania zamówień wynikających z umów międzynarodowych w sprawie stacjonowania oddziałów wojsk lub też właściwych organizacjom międzynarodowym.
(23) Zgodnie z art. 163 Traktatu zachęcanie do działalności badawczej i rozwoju technologicznego stanowi jeden ze środków wzmacniania naukowej i technologicznej bazy przemysłu Wspólnoty, zaś otwieranie zamówień publicznych na usługi przyczynia się do osiągnięcia tego celu.
Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować przypadków współfinansowania programów badawczych i rozwojowych; nie są w związku z tym objęte niniejszą dyrektywą zamówienia na usługi badawcze i rozwojowe, jeżeli korzyści przypadają wyłącznie instytucji zamawiającej dla użytku zgodnego z jej działalnością, o ile usługi te są w całości opłacane przez instytucję zamawiającą.
(24) W ramach usług zamówienia na nabycie lub najem nieruchomości lub praw do takich nieruchomości posiadają pewne specyficzne cechy, które sprawiają, iż zasady udzielania zamówień publicznych nie mają w tym przypadku zastosowania.
(25) Udzielanie zamówień publicznych na pewne nadawcze usługi audiowizualne powinno umożliwiać uwzględnienie aspektów o znaczeniu kulturalnym lub społecznym, co sprawia, że zasady udzielania zamówień nie mają tutaj zastosowania.
Z tych właśnie powodów należy uznać za wyjątek zamówienia publiczne na usługi w zakresie zakupu, opracowania, produkcji lub koprodukcji programów gotowych do użycia oraz innych usług przygotowawczych, takich jak usługi związane z pisaniem scenariuszy lub innymi rodzajami twórczości artystycznej niezbędnymi w produkcji programów oraz zamówienia dotyczące czasu antenowego.
Wyłączenie to nie powinno jednak mieć zastosowania wobec dostaw urządzeń technicznych niezbędnych do produkcji, koprodukcji oraz nadawania tych programów.
"Nadawanie" należy zdefiniować jako transmisję i rozpowszechnianie za pośrednictwem dowolnej formy sieci elektronicznej.
(26) Usługi arbitrażowe i pojednawcze są zwykle świadczone przez podmioty lub osoby prywatne wyznaczone lub wybrane w sposób, który nie może być regulowany przy pomocy zasad dotyczących udzielania zamówień.
(27) Zgodnie z Porozumieniem, usługi finansowe objęte niniejszą dyrektywą nie obejmują instrumentów polityki pieniężnej, kursów wymiany, długu publicznego, zarządzania rezerwami ani innych polityk obejmujących transakcje papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi, w szczególności transakcje zawierane przez instytucje zamawiające celem uzyskania funduszy lub kapitału.
Dyrektywa ta nie obejmuje zatem zamówień związanych z emisją, zakupem, sprzedażą lub zbyciem papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych.
Wyłączenie dotyczy także usług banków centralnych.
(28) Zatrudnienie i praca stanowią kluczowe elementy gwarantujące wszystkim równe szanse i przyczyniające się do integracji społeczeństwa.
W tym kontekście zakłady pracy chronionej oraz programy pracy chronionej skutecznie przyczyniają się do integracji lub reintegracji osób niepełnosprawnych na rynku pracy.
Jednakże, zakłady takie mogą być nie zdolne do uzyskania zamówień w normalnych warunkach konkurencji.
W konsekwencji należy umożliwić Państwom Członkowskim zastrzeżenie prawa takich zakładów do udziału w procedurach udzielania zamówień lub zagwarantowania im realizacji zamówień w ramach programów pracy chronionej.
(29) Specyfikacje techniczne sporządzone przez publicznych nabywców muszą umożliwiać otwarcie procesu udzielania zamówień publicznych na konkurencję.
W tym celu, musi istnieć możliwość składania ofert odzwierciedlających różnorodność rozwiązań technicznych.
A zatem trzeba umożliwić sporządzanie specyfikacji technicznych na podstawie charakterystyki i wymagań funkcjonalnych, a w przypadku odniesienia do normy europejskiej lub – w przypadku jej braku – do normy krajowej, instytucje zamawiające muszą brać pod uwagę oferty oparte na równoważnych ustaleniach.
W celu wykazania równoważności, należy umożliwić oferentom przedstawienie dowodów w dowolnej formie.
Instytucje zamawiające muszą być w stanie uzasadnić każdą decyzję, w której stwierdzają brak równoważności w danym przypadku.
Instytucje zamawiające, które chcą zdefiniować wymagania dotyczące ochrony środowiska w ramach specyfikacji technicznej danego zamówienia mogą określić aspekty środowiskowe, obejmujące, na przykład, metody produkcji lub specyficzny wpływ grupy produktów lub usług na środowisko.
Mogą one wykorzystać, lecz nie są do tego zobowiązane, odpowiednie specyfikacje określone w ekoetykietach, takich jak europejska ekoetykieta, ekoetykiety (wielo)narodowe lub każdą inną ekoetykietę, pod warunkiem że wymagania dotyczące takich etykiet są opracowane i przyjęte na podstawie informacji naukowych przy zastosowaniu procedury, w której mogą uczestniczyć podmioty zainteresowane takie, jak organy rządowe, konsumenci, producenci, dystrybutorzy, organizacje związane z ochroną środowiska, a także, pod warunkiem że etykieta taka jest dostępna dla wszystkich zainteresowanych stron.
Jeżeli jest to możliwe, instytucje zamawiające powinny określić specyfikacje techniczne tak, aby uwzględnić kryteria dostępności dla osób niepełnosprawnych lub przeznaczenie dla wszystkich użytkowników.
Specyfikacje techniczne powinny być jasno wskazane, aby wszyscy oferenci wiedzieli, jakie wymagania określone przez instytucje zamawiające należy spełnić.
(30) Zgodnie ze zwyczajem panującym w Państwach Członkowskich, informacje dodatkowe dotyczące zamówień muszą zostać ujęte w dokumentacji każdego zamówienia lub w innym, równoważnym dokumencie.
(31) W przypadku instytucji zamawiających, które realizują szczególnie złożone projekty, zdefiniowanie sposobów zaspokojenia ich potrzeb lub dokonania oceny tego, co rynek może im zaoferować w kategoriach rozwiązań technicznych lub rozwiązań finansowych albo prawnych może okazać się obiektywnie niemożliwe, o ile nie ponoszą one wówczas żadnej winy z tego tytułu.
Do takiej sytuacji może dojść w szczególności podczas wdrażania istotnych, zintegrowanych projektów w zakresie infrastruktury transportowej, dużych sieci komputerowych lub projektów obejmujących złożone procesy finansowania o skomplikowanej strukturze, których postaci finansowej ani prawnej nie można z góry zdefiniować.
W zakresie, w jakim zastosowanie procedur otwartych lub ograniczonych nie pozwala na udzielanie takich zamówień, należy przewidzieć elastyczną procedurę, która chroniła będzie z jednej strony konkurencję pomiędzy pomiotami gospodarczymi, a z drugiej stwarzała dla instytucji zamawiających możliwość omówienia wszystkich aspektów danego zamówienia z każdym kandydatem.
Niemniej jednak procedury tej nie wolno stosować w sposób ograniczający lub zakłócający konkurencję, zwłaszcza przez zmianę podstawowych elementów ofert, nałożenie nowych, istotnych wymagań na oferenta, którego oferta została wybrana lub poprzez zaangażowanie jakiegokolwiek innego oferenta niż ten, który złożył ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie.
(32) W celu zachęcenia małych i średnich przedsiębiorstw do udziału w rynku zamówień publicznych zaleca się uwzględnienie przepisów na temat podwykonawstwa.
(33) Warunki realizacji zamówienia zgodne są z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że nie są one, bezpośrednio lub pośrednio, dyskryminujące oraz są przedstawione w ogłoszeniu o zamówieniu lub w dokumentacji zamówienia.
Mogą one, w szczególności, zachęcać do organizacji wewnętrznych szkoleń zawodowych, zatrudniania osób mających szczególnych trudności z integracją, a także zwalczania bezrobocia lub ochrony środowiska.
Można na przkład ustanowić wymóg – odnoszący się do realizacji zamówienia – co do zatrudnienia osób długotrwale poszukujących pracy, co do przeprowadzenia szkoleń dla bezrobotnych lub młodocianych, co do przestrzegania postanowień Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), o ile przepisy te nie zostały wdrożone do prawa krajowego, oraz co do zatrudnienia większej liczby osób niepełnosprawnych, niż przewiduje to ustawodawstwo krajowe.
(34) Ustawy, rozporządzenia i układy zbiorowe, zarówno na poziomie krajowym jak i wspólnotowym obowiązujące w zakresie warunków zatrudnienia oraz bezpieczeństwa pracy, stosowane są podczas realizacji zamówień publicznych, pod warunkiem że zarówno przepisy te, jak i ich stosowanie, zgodne są z prawem wspólnotowym.
W sytuacjach transgranicznych, gdy pracownicy jednego Państwa Członkowskiego świadczą usługi w innym Państwie Członkowskim w celu realizacji zamówienia, dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług [11] określa warunki minimalne, które muszą być spełnione przez kraj goszczący w stosunku do takich oddelegowanych pracowników.
Jeżeli prawo krajowe zawiera regulacje w tym zakresie, nieprzestrzeganie tych obowiązków można uznać za poważne naruszenie lub wykroczenie wobec zasad etyki zawodowej przez danego wykonawcę, które może prowadzić do wykluczenia tego wykonawcy z udziału w procedurze udzielania zamówienia.
(35) Z uwagi na postęp w dziedzinie technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz ułatwienia, które niesie on w dziedzinie publikacji ogłoszeń, jak również zwiększenia efektywności i przejrzystości procdur udzielania zamówień, elektroniczne środki komunikacji powinny być traktowane na równi z tradycyjnymi środkami komunikacji i wymiany informacji.
Wybrane środki i technologie powinny być w możliwie największym stopniu kompatybilne z technologiami wykorzystywanymi w innych Państwach Członkowskich.
(36) W celu zapewnienia rozwoju efektywnej konkurencji w dziedzinie zamówień publicznych, niezbędne jest, aby ogłoszenia o zamówieniach, sporządzane przez instytucje zamawiające Państw Członkowskich, publikowane były w całej Wspólnocie.
Informacje zawarte w tych ogłoszeniach muszą umożliwiać wykonawcom ze Wspólnoty stwierdzenie, czy opublikowane zamówienia są dla nich interesujące.
W tym celu należy udostępnić im odpowiednich informacji na temat przedmiotu zamówienia oraz związanych z nim warunków.
Należy więc zapewnić lepszą przejrzystość ogłoszeń publicznych, stosując odpowiednie instrumenty, takie jak: standardowe formularze ogłoszeń oraz Wspólny Słownik Zamówień (CPV), o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [12], jako nomenklaturę odniesienia dla zamówień publicznych.
W przypadku procedur ograniczonych, celem publikacji ogłoszeń jest, w szczególności, umożliwienie wykonawcom z Państw Członkowskich wyrażenie swojego zainteresowania zamówieniami poprzez ubieganie się o zaproszenie do składania ofert przez instytucję zamawiającą na wymaganych warunkach.
(37) Dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [13] oraz dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [14] powinny, w kontekście niniejszej dyrektywy, mieć zastosowanie do przesyłania informacji za pomocą środków elektronicznych.
Procedury udzielania zamówień publicznych oraz zasady dotyczące konkursów na usługi wymagają wyższego poziomu bezpieczeństwa i poufności niż wymagany na podstawie wspomnianych dyrektyw.
W związku z tym urządzenia do elektronicznego składania ofert, wniosków o dopuszczenie do udziału oraz planów i projektów powinny spełniać określone wymagania dodatkowe.
W tym celu, zaleca się wykorzystywanie podpisów elektronicznych, w szczególności zaawansowanych podpisów elektronicznych, jeżeli istnieje taka możliwość.
Ponadto istnienie dobrowolnych systemów akredytacji mogłoby stanowić korzystne ramy dla podniesienia poziomu usług certyfikacyjnych świadczonych dla tych urządzeń.
(38) Wykorzystanie środków elektronicznych prowadzi do oszczędności czasu.
A zatem należy wprowadzić przepisy dotyczące skrócenia minimalnych terminów w przypadku zastosowania środków elektronicznych z zastrzeżeniem, że są one kompatybilne z określonym sposobem transmisji przewidzianym na poziomie wspólnotowym.
(39) Weryfikacja predyspozycji i kwalifikacja oferentów w procedurach otwartych oraz kandydatów w procedurach ograniczonych i negocjacyjnych z publikacją ogłoszenia, a także w przypadku dialogu konkurencyjnego, powinny mieć charakter przejrzysty.
W tym celu należy wskazać niedyskryminacyjne kryteria, które instytucje zamawiające mogą wykorzystywać podczas kwalifikacji uczestników oraz środki, które wykonawcy mogą stosować w celu udowodnienia, iż spełniły te kryteria.
Mając na uwadze tę przejrzystość, niezwłocznie po otwarciu konkursu ofert dla danego zamówienia, od instytucji zamawiającej wymaga się również wskazania kryteriów kwalifikacji, które będzie ona stosowała oraz szczególnego poziomu kompetencji, jakiego może ona żądać od wykonawców w celu dopuszczenia ich do udziału w procedurze udzielania zamówień.
(40) Instytucja zamawiająca może ograniczyć liczbę kandydatów w procedurach ograniczonych lub negocjacyjnych z publikacją ogłoszenia oraz w przypadku dialogu konkurencyjnego.
Ograniczenie liczby kandydatów odbywa się na podstawie obiektywnych kryteriów wskazanych w ogłoszeniu o zamówieniu.
Te obiektywne kryteria nie koniecznie implikują punktację.
W przypadku kryteriów odnoszących się do podmiotowej sytuacji konkretnych wykonawców, wystarczające może okazać się ogólne odniesienie do okoliczności określonych w art. 45.
(41) W przypadku dialogu konkurencyjnego oraz procedur negocjacyjnych z publikacją ogłoszenia, z uwagi na elastyczność, która może być wymagana oraz wysoki poziom kosztów związanych z zastosowaniem takich metod udzielania zamówień, instytucje zamawiające powinny posiadać prawo do przeprowadzania tej procedury etapami, w celu stopniowego zmniejszenia, na podstawie przedstawionych wcześniej kryteriów udzielania zamówień, liczby ofert, które zostaną poddane dyskusji lub negocjacjom.
W stopniu, w jakim pozwala na to liczba odpowiednich rozwiązań lub kandydatów, redukcja taka powinna zapewnić warunki prawdziwej konkurencji.
(42) Odpowiednie przepisy wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania formalnych kwalifikacji mają zastosowanie, gdy dowód posiadania konkretnych kwalifikacji wymagany jest do celu wzięcia udziału w procedurze udzielania zamówienia lub konkursie.
(43) Nie należy udzielać zamówień publicznych wykonaw com, którzy byli członkami organizacji przestępczej lub których uznano winnymi korupcji lub oszustwa ze szkodą dla interesów finansowych Wspólnot Europejskich albo prania pieniędzy.
W stosownych przypadkach instytucje zamawiające powinny zwracać się do kandydatów lub oferentów o dostarczenie odpowiednich dokumentów oraz, w przypadku wątpliwości dotyczących podmiotowej sytuacji kandydata lub oferenta, mogą zwrócić się o współpracę do właściwych organów danego Państwa Członkowskiego.
Wykluczenie takich wykonawców powinno nastąpić niezwłocznie po uzyskaniu przez instytucję zamawiającą informacji o prawomocnym wyroku w sprawie o takie wykroczenia, wydanego zgodnie z prawem krajowym.
Jeżeli istnieją stosowne przepisy prawa krajowego, nieprzestrzeganie ustawodawstwa z zakresu ochrony środowiska lub też ustawodawstwa dotyczącego niezgodnych z prawem porozumień w ramach procedur udzielania zamówień publicznych, które stanowiło przedmiot ostatecznego orzeczenia sądu lub decyzji mającej równoważny skutek, może zostać uznane za wykroczenie przeciwko etyce zawodowej wykonawcy lub za poważne naruszenie.
Nieprzestrzeganie krajowych przepisów wykonujących dyrektywy Rady 2000/78/WE [15] i 76/207/EWG [16] dotyczące równego traktowania pracowników, które było przemiotem ostatecznego orzeczenia sądowego lub decyzji mającej równoważny skutek, może być uznane za wykroczenie przeciwko etyce zawodowej wykonawcy lub za poważne naruszenie.
(44) W uzasadnionych przypadkach, w których charakter robót budowlanych lub usług uzasadnia zastosowanie środków lub systemów zarządzania środowiskiem podczas realizacji zamówienia publicznego, może być wymagane zastosowanie takich środków lub systemów.
Systemy zarządzania środowiskiem, niezależnie od faktu, czy są zarejestrowane zgodnie z instrumentami wspólnotowymi, takimi jak rozporządzenie (WE) nr 761/2001 [17] (EMAS), mogą wykazać, że wykonawca posiada możliwości techniczne niezbędne do wykonania zamówienia.
Ponadto opis środków stosowanych przez wykonawcę w celu zapewnienia takiego samego poziomu ochrony środowiska powinien zostać zaakceptowany jako alternatywny rodzaj dowodu w stosunku do zarejestrowanych systemów zarządzania środowiskiem.
(45) Niniejsza dyrektywa pozwala Państwom Członkowskim na ustanowienie oficjalnego wykazu przedsiębiorców budowlanych, dostawców lub usługodawców, lub też systemu certyfikacji przez instytucje publiczne lub prywatne oraz wpływu takigo wpisu lub certyfikatu na procedurę udzielania zamówień w innym Państwie Członkowskim.
W odniesieniu do oficjalnych wykazów zatwierdzonych wykonawców istotne staje się uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, w przypadkach gdy wykonawca należący do grupy powołuje się na ekonomiczne, finansowe lub techniczne kwalifikacje pozostałych przedsiębiorstw należących do grupy na poparcie swojego wniosku o rejestrację.
W tym przypadku zadaniem takiego wykonawcy jest udowodnienie, że wspomniane przez niego zasoby będą dla niego faktycznie dostępne przez cały okres ważności wpisu rejestracyjnego.
Do celów takiej rejestracji Państwa Członkowskie mogą zatem określić poziom wymagań, które powinny zostać spełnione w szczególności wówczas, gdy dany wykonawca powołuje się na sytuację finansową innego przedsiębiorstwa należącego do grupy, państwo to może wymagać, aby przedsiębiorstwo takie solidarnie ponosiło odpowiedzialność, jeśli okaże się to konieczne.
(46) Zamówienia powinny być udzielane na podstawie obiektywnych kryteriów, zapewniających zgodność z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji, równego traktowania oraz gwarantujących, że oferty są oceniane w warunkach efektywnej konkurencji.
A zatem należy dopuszczać stosowanie tylko dwóch kryteriów udzielania zamówień: "najniższej ceny" i "oferty najkorzystniejszej ekonomicznie".
Aby zapewnić przestrzeganie zasady równego traktowania przy udzielaniu zamówień, należy wprowadzić – ustanowiony przez orzecznictw – obowiązek zapewnienia niezbędnej przejrzystości, umożliwiający uzyskanie przez wszystkich oferentów wiarygodnych informacji na temat kryteriów i ustaleń, które będą stosowane w celu wyłonienia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.
Obowiązkiem instytucji zamawiających jest określenie kryteriów udzielania zamówień wraz z przypisaną poszczególnym kryteriom wagą w odpowiednim czasie umożliwiającym oferentom wzięcie ich pod uwagę podczas sporządzania ofert.
Instytucje zamawiające mogą odstąpić od określenia wagi kryteriów udzielania zamówień w należycie uzasadnionych przypadkach, których przyczyny muszą być w stanie uzasadnić, gdy wag takich nie można ustalić z góry w szczególności ze względu na złożoność zamówienia.
W takich przypadkach muszą one wskazać kryteria w kolejności od najważniejszego do najmniej ważnego.
W przypadku gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, dokonują one oceny ofert w celu wyłonienia oferty prezentującej najlepszą relację jakości do ceny.
W tym celu określają one kryteria ekonomiczne i jakościowe, które potraktowane łącznie muszą umożliwić wyłonienie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty dla instytucji zamawiającej.
Określenie tych kryteriów uzależnione jest od przedmiotu zamówienia, gdyż muszą one umożliwić ocenę poziomu wykonania przedstawionego w każdej ofercie w świetle przedmiotu zamówienia, zdefiniowanego w specyfikacjach technicznych, oraz na ocenę relacji jakości do ceny każdej z ofert.
W celu zagwarantowania równego traktowania kryteria udzielania zamówień powinny umożliwiać obiektywne porównanie i ocenę ofert.
Jeżeli warunki te zostaną spełnione, ekonomiczne i jakościowe kryteria udzielania zamówień, takie jak spełnienie wymagań dotyczących środowiska, mogą umożliwić instytucji zamawiającej zaspokojenie potrzeb danych odbiorców publicznych, określonych w specyfikacji zamówienia.
Na tych samych warunkach instytucja zamawiająca może stosować kryteria mające na celu spełnienie wymagań społecznych w odpowiedzi na określone w specyfikacjach zamówienia, potrzeby grup ludzi znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, do których należą odbiorcy robót budowlanych, dostaw lub usług będących przedmiotem zamówienia.
(47) W przypadku zamówień publicznych na usługi, kryteria udzielania zamówień w żadnym wypadku nie mogą mieć wpływu na zastosowanie krajowych przepisów dotyczących płatności za określone usługi, takie jak na przykład usługi świadczone przez architektów, inżynierów lub prawników oraz – w odniesieniu do zamówień publicznych na dostawy – na zastosowanie krajowych przepisów określających stałe ceny podręczników szkolnych.
(48) Niezbędne będzie przyjęcie i niektórych warunków technicznych, a w szczególności tych związanych z ogłoszeniami i sprawozdaniami statystycznymi, jak również używanej nomenklatury oraz warunków stosowania odniesień do tej nomenklatury, a także wprowadzanie w nich stosownych zmian w świetle zmieniających się wymagań technicznych.
Potrzebna będzie również aktualizacja wykazów instytucji zamawiających zawartych w załącznikach.
W tym celu należy więc ustanowić procedurę elastycznego i sprawnego przyjmowania wspomnianych zmian.
(49) Środki niezbędne od wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [18].
(50) W celu wyznaczenia terminów określonych w niniejszej dyrektywie należy stosować rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [19].
(51) Niniejsza dyrektywa nie narusza terminów określonych w załączniku XI, w których od Państw Członkowskich wymaga się transpozycji i zastosowania dyrektyw 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
Artykuł 1
— Definicje
Artykuł 2
— Zasady udzielania zamówień
Artykuł 3
— Przyznawanie praw specjalnych lub wyłącznych: klauzula niedyskryminacji
Artykuł 4
— Wykonawcy
Artykuł 5
— Warunki dotyczące porozumień zawartych w ramach Światowej Organizacji Handlu
Artykuł 6
— Poufność
Artykuł 7
— Kwoty progowe dla zamówień publicznych
Artykuł 8
— Zamówienia subsydiowane w ponad 50 % przez instytucje zamawiające
Artykuł 9
— Metody obliczania szacunkowych wartości zamówień publicznych, umów ramowych oraz dynamicznego systemu zakupów
Artykuł 10
— Zamówienia w dziedzinie obronności
Artykuł 11
— Zamówienia publiczne oraz umowy ramowe udzielane przez centralne jednostki zakupujące
Artykuł 12
— Zamówienia udzielane w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych
Artykuł 13
— Wyłączenia szczególne w dziedzinie telekomunikacji
Artykuł 14
— Zamówienia tajne oraz zamówienia wymagające zastosowania szczególnych środków bezpieczeństwa
Artykuł 15
— Zamówienia udzielane na podstawie procedur międzynarodowych
Artykuł 16
— Wyłączenia szczególne
Artykuł 17
— Koncesje na usługi
Artykuł 18
— Zamówienia na usługi udzielane na podstawie prawa wyłącznego
Artykuł 19
— Zamówienia zastrzeżone
Artykuł 20
— Zamówienia na usługi wymienione w załączniku II A
Artykuł 21
— Zamówienia na usługi wymienione w załączniku II B
Artykuł 22
— Zamówienia mieszane, w tym zamówienia obejmujące usługi wymienione w załączniku II A oraz usługi wymienione w załączniku II B
Artykuł 23
— Specyfikacje techniczne
Artykuł 24
— Oferty wariantowe
Artykuł 25
— Podwykonawstwo
Artykuł 26
— Warunki realizacji zamówień
Artykuł 27
— Obowiązki związane z podatkami, ochroną środowiska, przepisami o ochronie zatrudnienia oraz warunkami pracy
Artykuł 28
— Zastosowanie procedury otwartej, ograniczonej i negocjacyjnej oraz dialogu konkurencyjnego
Artykuł 29
— Dialog konkurencyjny
Artykuł 30
— Przypadki uzasadniające zastosowanie procedury negocjacyjnej z uprzednią publikacją ogłoszenia
Artykuł 31
— Przypadki uzasadniające zastosowanie procedury negocjacyjnej bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu
Artykuł 32
— Umowy ramowe
Artykuł 33
— Dynamiczne systemy zakupów
Artykuł 34
— Zamówienia publiczne na roboty budowlane: zasady szczególne dotyczące programów subsydiowanego budownictwa mieszkaniowego
— Publikacja ogłoszeńArtykuł 35
— Ogłoszenia
Artykuł 36
— Forma i sposób publikacji ogłoszeń
Artykuł 37
— Publikacja nieobowiązkowa
Artykuł 38
— Terminy składania wniosków o dopuszczenie do udziału oraz ofert
Artykuł 39
— Procedury otwarte: specyfikacje, dokumenty i informacje dodatkowe
Artykuł 40
— Zaproszenia do składania ofert, udziału w dialogu lub negocjacjach
Artykuł 41
— Informowanie kandydatów i oferentów
Artykuł 42
— Zasady dotyczące komunikacji
Artykuł 43
— Treść sprawozdań
Artykuł 44
— Weryfikacja predyspozycji i kwalifikacja uczestników oraz udzielanie zamówień
Artykuł 45
— Podmiotowa sytuacja kandydata lub oferenta
Artykuł 46
— Predyspozycje do prowadzenia działalności zawodowej
Artykuł 47
— Sytuacja ekonomiczna i finansowa
Artykuł 48
— Kwalifikacje techniczne lub zawodowe
Artykuł 49
— Normy zapewniania jakości
Artykuł 50
— Normy zarządzania środowiskiem
Artykuł 51
— Dokumenty i informacje dodatkowe
Artykuł 52
— Urzędowe wykazy zatwierdzonych wykonawców oraz certyfikacja przez instytucje publiczne lub prywatne
Artykuł 53
— Kryteria udzielenia zamówienia
Artykuł 54
— Zastosowanie aukcji elektronicznych
Artykuł 55
— Rażąco niskie oferty
Artykuł 56
— Zakres obowiązywania
Artykuł 57
— Wyłączenia z zakresu obowiązywania
Artykuł 58
— Publikacja ogłoszenia dotyczącego koncesji na roboty budowlane
Artykuł 59
— Termin
Artykuł 60
— Podwykonawstwo
Artykuł 61
— Udzielanie koncesjonariuszowi dodatkowych zamówień na roboty budowlane
Artykuł 62
— Obowiązujące zasady
Artykuł 63
— Zasady ogłaszania: progi i wyjątki
Artykuł 64
— Publikacja ogłoszenia
Artykuł 65
— Termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału oraz ofert
Artykuł 66
— Przepisy ogólne
Artykuł 67
— Zakres obowiązywania
Artykuł 68
— Wyłączenia z zakresu obowiązywania
Artykuł 69
— Ogłoszenia
Artykuł 70
— Forma i sposób publikacji ogłoszeń o konkursie
Artykuł 71
— Środki komunikacji
Artykuł 72
— Kwalifikacja uczestników
Artykuł 73
— Skład sądu konkursowego
Artykuł 74
— Decyzje sądu konkursowego
Artykuł 75
— Obowiązki statystyczne
Artykuł 76
— Treść sprawozdania statystycznego
Artykuł 77
— Komitet Doradczy
Artykuł 78
— Korekta progów
Artykuł 79
— Zmiany
Artykuł 80
— Wykonanie
Artykuł 81
— Mechanizm monitorowania
Artykuł 82
— Uchylenia
Artykuł 83
— Wejście w życie
Artykuł 84
— Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/19/WE
z dnia 1 marca 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2002/72/WE [2] określa zasady dla materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, które są przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi.
(2) Dyrektywa 2002/72/WE ustanawia wykaz monomerów i innych substancji wyjściowych, które mogą być używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych.
Na podstawie nowych informacji, pewne monomery tymczasowo dopuszczone na poziomie krajowym, jak również nowe monomery powinny być włączone do wspólnotowego wykazu dopuszczonych substancji w tej dyrektywie.
(3) Dyrektywa 2002/72/EWG zawiera także niekompletny wykaz dodatków, które mogą być używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych.
Wykaz ten powinien zostać zmieniony w celu włączenia innych dodatków ocenionych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (Urząd).
(4) Dla pewnych substancji, ustanowione już ograniczenia na poziomie wspólnotowym powinny być zmienione na podstawie nowych dostępnych informacji.
(5) Bieżący wykaz dodatków jest niekompletny ponieważ nie zawiera wszystkich substancji obecnie dopuszczonych w jednym lub więcej Państw Członkowskich.
Dodatki te powinny być nadal regulowane przez prawa krajowe, do czasu podjęcia decyzji o ich włączeniu do wykazu wspólnotowego.
(6) Bieżący wykaz dodatków powinien stać się wykazem pozytywnym w celu zharmonizowania użycia tych dodatków we Wspólnocie.
Dla dodatków, które są już wprowadzone do obrotu w jednym lub więcej z Państw Członkowskich, należy przyznać wystarczający okres czasu na złożenie koniecznych danych do przeprowadzenia oceny ich bezpieczeństwa przez Urząd.
Dlatego nieprzekraczalny termin dla złożenia danych ustanawia się na dzień 31 grudnia 2006 r.
(7) Jeżeli dane są zgodne z wymogami Urzędu, powinno być możliwe kontynuowanie użycia tych dodatków zgodnie z prawem krajowym do momentu zakończenia ich oceny.
Jeżeli dane są niezgodne z wymogami Urzędu lub zostaną złożone później niż dnia 31 grudnia 2006 r., te dodatki nie powinny być włączone do pierwszego wykazu pozytywnego.
(8) Data, w której wykaz dodatków stanie się wykazem pozytywnym, powinna być ustalona na nie później niż dzień 31 grudnia 2007 r., ponieważ niemożliwe jest znać liczbę dodatków, dla których dane wymagane przez Urząd zostaną dostarczone.
Data powinna być ustalona przy uwzględnieniu czasu potrzebnego Urzędowi do oceny wszystkich wniosków dostarczonych na czas.
(9) Niektóre substancje używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi są również dodawane bezpośrednio do środków spożywczych.
Substancje te nie powinny migrować z materiałów lub wyrobów do środków spożywczych w ilościach, które mogłyby przekroczyć granice ustanowione we właściwym ustawodawstwie dotyczącym żywności lub w niniejszej dyrektywie, którekolwiek przewiduje mniejsze ograniczenia.
W każdym przypadku, substancje te nie powinny migrować z materiałów lub wyrobów do środków spożywczych w ilościach pełniących funkcję technologiczną w gotowej żywności.
Użytkownicy materiałów i wyrobów, które mogą uwalniać te substancje do środków spożywczych powinni być właściwie poinformowani, aby byli w stanie zapewnić zgodność z innym właściwym ustawodawstwem dotyczącym żywności.
(10) Państwa Członkowskie powinny zachować prawo ustanawiania zasad dotyczących substancji używanych jako składniki aktywne w aktywnych materiałach i wyrobach kontaktujących się z żywnością do czasu ustanowienia przepisów Wspólnoty.
(11) Dyrektywa 2002/72/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Tylko te monomery oraz inne substancje wyjściowe wymienione w załączniku II sekcja A, mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzywa sztucznego podlegających tu ustanowionym ograniczeniom.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, monomery i inne substancje wyjściowe wymienione w załączniku II sekcja B, mogą być używane najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., do czasu dokonania ich oceny przez Europejski Urząd ds. Żywności (zwany dalej "Urzędem";).";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Wykaz dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, wraz z ograniczeniami i/lub wymaganiami ich użycia, jest ustanowiony w załączniku III.
Ten wykaz dodatków należy uważać za niekompletny do czasu, gdy Komisja zdecyduje, zgodnie z art. 4a, że staje się on pozytywnym wykazem wspólnotowym zatwierdzonych dodatków, z wyłączeniem wszystkich innych.
Komisja ustanowi, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r., datę w której wykaz stanie się wykazem pozytywnym.
2.
Dla dodatków wymienionych w załączniku III sekcja B, weryfikacja zgodności ze szczególnymi granicami migracji w płynie modelowym D lub w środowisku prób badania zastępczego, jak ustanowiono w art. 3 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 82/711/EWG i w art. 1 dyrektywy 85/572/EWG, ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2006 r.
3.
Wykazy w załączniku III sekcje A i B, nie zawierają jeszcze następujących dodatków:
a) dodatki używane tylko w wytwarzaniu:
- powłoki powierzchniowe otrzymane z żywicy lub polimeryzowanych wyrobów płynnych, w proszku lub dyspersji, takich jak pokosty, lakiery, farby itd.,
- żywice epoksydowe,
- kleje i aktywatory klejów,
- tusze drukarskie;
b) barwniki;
c) rozpuszczalniki.";
3) Dodaje się art. 4a i 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nowy dodatek może być zawsze dodany do wykazu substancji określonego w art. 4 ust. 1 po dokonaniu oceny jego bezpieczeństwa przez Urząd.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że każda osoba zainteresowana włączeniem do wykazu określonego w art. 4 ust. 1 dodatku, który już jest wprowadzony do obrotu w jednym lub więcej Państwie Członkowskim, przedłoży dane w celu oceny jego bezpieczeństwa przez Urząd najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
W celu złożenia wymaganych danych, składający powinien zapoznać się z "Wytycznymi Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności dla przedstawienia wniosku o ocenę bezpieczeństwa substancji przeznaczonej do użycia w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością, przed jej zatwierdzeniem";.
3.
Jeżeli w czasie badań danych określonych w ust. 2 Urząd zażąda dodatkowych informacji, dodatek może być nadal używany zgodnie z prawem krajowym do czasu wydania przez Urząd opinii, pod warunkiem że informacje zostały złożone w terminie określonym przez Urząd.
4.
Komisja ustanowi, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r., tymczasowy wykaz dodatków, których można używać po dniu 31 grudnia 2007 r. według prawa krajowego, do czasu dokonania ich oceny przez Urząd.
5.
Włączenie dodatku do wykazu tymczasowego podlega następującym warunkom:
a) dodatek musi być dopuszczony w jednym lub więcej Państwie Członkowskim nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r.;
b) dane określone w ust. 2 dotyczące dodatku muszą być dostarczone zgodnie z wymogami Urzędu nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 4b
Bez uszczerbku dla art. 4 dyrektywy 89/109/EWG, Państwa Członkowskie nie mogą zatwierdzać po dniu 31 grudnia 2006 r. dodatków określonych w art. 4 ust. 1, które nigdy nie podlegały ocenie Komitetu Naukowego ds. Żywności lub Urząd.";
4) dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
5.
Dodatki określone w art. 4, które są zatwierdzone jako dodatki do żywności dyrektywą Rady 89/107/EWG [3] lub substancje zapachowe dyrektywą Rady 88/388/EWG [4] nie mogą migrować do:
a) środków spożywczych w ilościach pełniących funkcję technologiczną w gotowych środkach spożywczych;
b) środków spożywczych, dla których ich użycie jest zatwierdzone jako dodatków do żywności lub substancji zapachowych, w ilościach przekraczających ograniczenia ustanowione w dyrektywie 89/107/EWG lub w dyrektywie 88/388/EWG lub w art. 4 niniejszej dyrektywy, którekolwiek jest niższe;
c) środków spożywczych, dla których ich użycie nie jest zatwierdzone jako dodatków do żywności lub substancji zapachowych, w ilościach przekraczających ograniczenia określone w art. 4 niniejszej dyrektywy.
2.
Na poziomie obrotu, innym niż detaliczny, materiałom i wyrobom z tworzyw sztucznych przeznaczonym do kontaktu ze środkami spożywczymi, i zawierającym dodatki określone w ust. 1, powinna towarzyszyć pisemna deklaracja, zawierająca informacje określone w art. 9 ust. 1 lit. b).
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, gdy substancje określone w ust. 1 lit. a) są używane jako aktywne składniki aktywnych materiałów i wyrobów kontaktujących się z żywnością, mogą one podlegać przepisom krajowym, do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych.";
5) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Określone limity migracji w wykazie określonym w załącznikach II i III wyrażone są w mg/kg.
Jednakże takie limity wyrażone są w mg/dm2 w następujących przypadkach:
a) wyroby, które są pojemnikami lub porównywalne lub które mogą być wypełniane, o objętości mniejszej niż 500 ml lub większej niż 10 l;
b) arkusze, folie lub inne materiały lub wyroby, które nie mogą być wypełniane, w przypadku których niewykonalne jest oszacowanie relacji między obszarem powierzchni takich materiałów a ilości środków spożywczych, z którymi pozostają w kontakcie.
W tych przypadkach limity określone w załącznikach II i III, wyrażone w mg/kg zostają podzielone przez współczynnik zamiany 6 w celu wyrażenia ich w mg/dm2.";
6) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Weryfikacja zgodności ze szczególnymi limitami migracji przewidzianymi w ust. 1 nie jest obowiązkowa, jeżeli z wartości całkowitej migracji wynika, że szczególne limity migracji określone w tym ustępie nie są przekroczone.";
7) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na poziomie obrotu, innym niż detaliczny, materiałom i wyrobom z tworzyw sztucznych przeznaczonym do kontaktu ze środkami spożywczymi, towarzyszy pisemna deklaracja, która:
a) jest zgodna z art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG;
b) zawiera, dla substancji, które są przedmiotem ograniczeń w żywności, właściwe informacje otrzymane z danych doświadczalnych lub obliczeń teoretycznych, odnośnie do poziomu ich szczególnej migracji, i gdy jest to właściwe, kryteriów czystości zgodnie z dyrektywami Komisji 95/31/WE [5], 95/45/WE [6] i 2002/82/WE [7] w celu umożliwienia użytkownikowi tych materiałów i wyrobów porównania ich z właściwymi przepisami wspólnotowymi lub, w ich braku, z przepisami krajowymi mającymi zastowsowanie do żywności.";
b) skreśla się ust. 2.
8.
W załącznikach II–VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami I–V do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 1 września 2005 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy w sposób, który:
a) umożliwi handel materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych przeznaczonymi do kontaktu ze środkami spożywczymi i spełniającymi wymogi niniejszej dyrektywy oraz wykorzystanie ich, od dnia 1 września 2005 r.;
b) zakaże produkcji i przywozu do Wspólnoty materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, i które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, od dnia 1 marca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/20/WE
z dnia 2 marca 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorprofamu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten zawiera chlorprofam.
(2) Wpływ chlorprofamu na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], Niderlandy zostały wyznaczone jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy. W dniu 30 kwietnia 1996 r. Niderlandy przedłożyły Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) To sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przegląd został zakończony w dniu 28 listopada 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji w odniesieniu do chlorprofanu.
(5) Przegląd nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(6) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające chlorprofam zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu kontrolnym Komisji.
Dlatego, właściwe jest włączenie chlorprofamu do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(7) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(8) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny termin, w którym Państwa Członkowskie będą miały możliwość wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających chlorprofam, oraz w szczególności, dokonać przeglądu istniejących zezwoleń, by zapewnić, że spełnione są warunki dotyczące tych substancji czynnych określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy termin na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Dyrektywa 91/414/EWG powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 31 lipca 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 września 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający chlorprofam, w celu zapewnienia, że spełnione są warunki odnoszące się do chlorprofamu określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności i najpóźniej w terminie do dnia 31 lipca 2005 r. Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2005 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dopuszczone środki ochrony roślin zawierające chlorprofam jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności i najpóźniej w terminie do dnia 31 stycznia 2009 r.
Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/21/WE
z dnia 24 lutego 2004 r.
odnosząca się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu "barwników azowych" (dostosowująca po raz trzynasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/769/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 61/2002 [1] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 zmieniającą po raz dziewiętnasty dyrektywę Rady 76/769EWG odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (barwniki azowe), w szczególności art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2002/61/WE zmieniającą po raz dziewiętnasty dyrektywę Rady 76/769/EWG [2] z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych, niektóre barwniki azowe nie powinny być używane w wyrobach włókienniczych i skórzanych.
Wspomniane wyroby włókiennicze i skórzane nie mogą zostać wprowadzone do obrotu, chyba że spełniają wymogi określone w niniejszej dyrektywie.
(2) Artykuł 2 dyrektywy (WE) nr 61/2002 wymaga przyjęcia stosowanych metod kontroli zgodnie z pkt 43 załącznika I do dyrektywy 76/796/WE.
(3) Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) rozwinął metody kontroli, które powinny być zastosowane do kontroli wyrobów włókienniczych i skórzanych zgodnie z postanowieniami pkt 43 załącznika I do dyrektywy 76/769/WE.
(4) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie bez uszczerbku dla ustawodawstwa wspólnotowego określającego minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników, w szczególności dla dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3], oraz dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej Dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
w sprawie przyrządów pomiarowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pewna liczba przyrządów pomiarowych objętych jest dyrektywami szczególnymi dla nich, przyjętymi na podstawie dyrektywy 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [4].
Dyrektywy szczególne dla przyrządów, które są technicznie przestarzałe powinny być wycofane i zastąpione niezależną dyrektywą odzwierciedlającą ducha rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej i norm [5].
(2) Poprawne i mające odniesienie do wzorców przyrządy pomiarowe mogą być stosowane do różnorodnych zadań pomiarowych.
Te, które wynikają z dbałości o interes społeczny, zdrowie publiczne, bezpieczeństwo i ład, ochronę środowiska i konsumenta, nakładanie podatków i ceł oraz uczciwy handel, które mają pośredni lub bezpośredni wpływ na codzienne życie obywateli w różny sposób, mogą wymagać zastosowania przyrządów pomiarowych poddanych prawnej kontroli metrologicznej.
(3) Prawna kontrola metrologiczna nie może stwarzać barier w swobodnym przepływie przyrządów pomiarowych.
Rozważane przepisy powinny być takie same we wszystkich Państwach Członkowskich, a dowód zgodności akceptowany we Wspólnocie.
(4) Prawna kontrola metrologiczna wymaga zgodności z określonymi wymaganiami dotyczącymi działania.
Wymagania dotyczące działania, które musi spełnić przyrząd pomiarowy powinny zapewniać wysoki poziom ochrony.
Ocena zgodności powinna zapewniać wysoki poziom zaufania.
(5) Zasadniczo Państwa Członkowskie powinny nakazać prawną kontrolę metrologiczną.
Jeżeli przyrząd pomiarowy jest objęty prawną kontrolą metrologiczną, należy stosować przyrządy pomiarowe, które spełniają wspólne wymagania dotyczące ich działania.
(6) Zasadę fakultatywności wprowadzoną niniejszą dyrektywą, według której Państwa Członkowskie mogą wykonywać swoje prawo decydowania o regulacji wszelkich przyrządów objętych niniejszą dyrektywą, należy stosować jedynie w takim zakresie, w jakim nie spowoduje to nieuczciwej konkurencji.
(7) Odpowiedzialność producenta za spełnianie wymagań niniejszej dyrektywy powinna zostać ściśle określona.
(8) Działanie przyrządu pomiarowego jest szczególnie wrażliwe na środowisko, zwłaszcza na środowisko elektromagnetyczne.
Odporność przyrządów pomiarowych na zaburzenia elektromagnetyczne stanowi integralną część niniejszej dyrektywy i w związku z tym wymagania dotyczące odporności, zawarte w dyrektywie 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [6] nie mają zastosowania.
(9) Prawodawstwo wspólnotowe powinno określić wymagania zasadnicze, niehamujące postępu technicznego, najlepiej wymagania dotyczące działania.
Przepisy usuwające bariery techniczne w handlu powinny wzorować się na rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej i norm.
(10) Ze względu na różnice klimatyczne lub różne poziomy ochrony konsumenta zastosowane na poziome krajowym, wymagania zasadnicze mogą spowodować ustanowienie klas środowiskowych lub klas dokładności.
(11) Aby ułatwić zadanie zapewnienia zgodności z wymaganiami zasadniczymi i umożliwić ocenę zgodności, pożądane jest zharmonizowanie norm.
Takie zharmonizowane normy wydawane są przez podmioty prywatne i powinny zachowywać swój status tekstów nieobowiązkowych.
W tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (CENELEC) oraz Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) uznaje się jako jednostki właściwe do przyjmowania norm zharmonizowanych, zgodnie z ogólnymi wytycznymi w sprawie współpracy pomiędzy Komisją a europejskimi instytucjami normalizacyjnymi, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.
(12) Specyfikacje techniczne i dotyczące działania, określone w dokumentach normatywnych uzgodnionych międzynarodowo mogą również być zgodne, częściowo lub w całości, z wymaganiami zasadniczymi, określonymi w niniejszej dyrektywie.
W takich przypadkach zastosowanie dokumentów normatywnych uzgodnionych międzynarodowo może być alternatywą w stosunku do zastosowania norm zharmonizowanych oraz, przy spełnieniu szczególnych warunków, pozwala na domniemanie zgodności.
(13) Zgodność z wymaganiami zasadniczymi, określonymi w niniejszej dyrektywie, może być również zapewniona przez specyfikacje niezawarte w europejskich normach technicznych lub w dokumentach normatywnych uzgodnionych międzynarodowo.
Zatem zastosowanie europejskich norm technicznych lub dokumentów normatywnych uzgodnionych międzynarodowo powinno być nieobowiązkowe.
(14) Ocena zgodności podzespołów powinna uwzględniać przepisy niniejszej dyrektywy.
Jeżeli podzespoły są sprzedawane oddzielnie i niezależnie od przyrządu to ocena zgodności powinna zostać przeprowadzona niezależnie od przyrządu.
(15) Stan wiedzy w dziedzinie techniki pomiarowej podlega stałemu rozwojowi, mogącemu prowadzić do zmian w potrzebach oceny zgodności.
Dlatego też dla każdej kategorii pomiaru i, gdzie stosowne, musi być określona odpowiednia procedura lub wybór pomiędzy różnymi procedurami o równoważnym rygorze.
Procedury przyjęte są, jak wymaga tego decyzja Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotycząca modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [7].
Może okazać się jednak niezbędne poczynienie odstępstwa od tych modułów, aby uwzględnić szczególne aspekty kontroli metrologicznej.
Należy zatem uwzględnić nanoszenie znaku "CE" podczas procesu produkcyjnego.
(16) Ciągły rozwój techniki pomiarowej oraz obawy wyrażane przez strony zainteresowane certyfikacją wskazują na potrzebę zapewnienia spójnych procedur oceny zgodności wyrobów przemysłowych, wnioskowanych przez rezolucję Rady przyjętą w dniu 10 listopada 2003 r. [8]
(17) Państwa Członkowskie nie mogą utrudniać wprowadzania na rynek i do użytkowania przyrządów pomiarowych oznaczonych znakiem "CE" i dodatkowym oznakowaniem metrologicznym, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(18) Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie działania, aby przeciwdziałać wprowadzaniu na rynek i do użytkowania przyrządów pomiarowych niespełniających wymagań.
Niezbędna jest zatem odpowiednia współpraca pomiędzy właściwymi władzami Państw Członkowskich, aby osiągnąć te cele w całej Wspólnocie.
(19) Producenci powinni być informowani o podstawach negatywnych decyzji podjętych w stosunku do ich wyrobów oraz o dostępnych im prawnych środkach zaradczych.
(20) Producenci powinni mieć możliwość wykonywania prawa uzyskanego przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, w racjonalnie uzasadnionym okresie przejściowym.
(21) Specyfikacje krajowe, dotyczące krajowych wymagań użytkowania nie powinny być sprzeczne z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi "wprowadzania do użytkowania".
(22) Działania niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 29 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(23) Działalność Komitetu Przyrządów Pomiarowych powinna obejmować odpowiednie konsultacje z przedstawicielami zainteresowanych stron.
(24) Dyrektywy 71/318/EWG, 71/319/EWG, 71/348/EWG, 73/362/EWG, 75/33/EWG, dotyczące przyrządów zdefiniowanych w załączniku MI-001 do niniejszej dyrektywy, 75/410/EWG, 76/891/EWG, 77/95/EWG, 77/313/EWG, 78/1031/EWG i 79/830/EWG powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do urządzeń i systemów z funkcjami pomiarowymi, zdefiniowanymi w załącznikach zawierających wymagania szczególne dla przyrządów: wodomierzy (MI-001), gazomierzy i przeliczników do gazomierzy (MI-002), liczników energii elektrycznej czynnej (MI-003), ciepłomierzy (MI-004), systemów pomiarowych do ciągłych i dynamicznych pomiarów wielkości cieczy innych niż woda (MI-005), wag automatycznych (MI-006), taksometrów (MI-007), miar materialnych (MI-008), przyrządów do pomiaru wymiarów (MI-009), analizatorów spalin samochodowych (MI-010).
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą nakazać stosowanie przyrządów pomiarowych, o których mowa w art. 1, do pomiarów ze względu na interes społeczny, zdrowie, bezpieczeństwo, ład, ochronę środowiska, ochronę konsumentów, nakładanie podatków i ceł oraz uczciwy handel, jeżeli uznają to za zasadne.
2.
Państwa Członkowskie, które nie wprowadzą takiego nakazu, zawiadamiają o przyczynach Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania, które powinny spełniać urządzenia i systemy, o których mowa w art. 1, w związku z ich wprowadzaniem na rynek lub do zastosowań, o których mowa w art. 2 ust. 1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną ze względu na wymagania odporności elektromagnetycznej w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/336/EWG.
Dyrektywa 89/336/EWG ma zastosowanie w zakresie wymagań emisji.
Artykuł 4
Definicje
Na potrzeby niniejszej dyrektywy:
a) "przyrząd pomiarowy" oznacza dowolne urządzenie lub system realizujący funkcje pomiarowe, objęty art. 1 i 3;
b) "podzespół" oznacza urządzenie sprzętowe, określone jako takie w załącznikach szczególnych, pracujące niezależnie i stanowiące przyrząd pomiarowy razem
- z innymi podzespołami, z którymi jest kompatybilne, lub
- z przyrządem pomiarowym, z którym jest kompatybilne;
c) "prawna kontrola metrologiczna" oznacza kontrolę zadań pomiarowych w dziedzinie zastosowań przyrządu pomiarowego, ze względu na interes społeczny, zdrowie, bezpieczeństwo, ład, ochronę środowiska, nakładanie podatków i ceł, ochronę konsumentów oraz uczciwy handel;
d) "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną, odpowiedzialną za zgodność przyrządu pomiarowego z niniejszą dyrektywą w związku z wprowadzaniem na rynek pod własną nazwą lub stosowaniem do własnych celów;
e) "wprowadzenie do obrotu" oznacza udostępnienie po raz pierwszy we Wspólnocie przyrządu przeznaczonego dla użytkownika końcowego, również w formie nagrody lub bezpłatnie;
f) "wprowadzenie do użytkowania" oznacza pierwsze użycie przyrządu przeznaczonego dla użytkownika końcowego, do celów zgodnych z jego przeznaczeniem;
g) "upoważniony przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną, ustanowioną wewnątrz Wspólnoty i upoważnioną przez producenta na piśmie, do działania w jego imieniu, w zakresie obszarów określonych niniejszą dyrektywą;
h) "norma zharmonizowana" oznacza specyfikację techniczną przyjętą przez CEN, CENELEC lub ETSI albo wspólnie przez dwie lub wszystkie te organizacje, na wniosek Komisji stosownie do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad obsługi Społeczeństwa Informacyjnego [10] i przygotowaną zgodnie z ogólnymi wytycznymi uzgodnionymi pomiędzy Komisją i europejskimi organizacjami normalizacyjnymi;
i) "dokument normatywny" oznacza dokument zawierający specyfikacje techniczne przyjęte przez Międzynarodową Organizację Metrologii Prawnej (OIML), podlegający procedurze ustalonej w art. 16 ust. 1.
Artykuł 5
Zastosowanie do podzespołów
Tam gdzie istnieją załączniki zawierające wymagania szczególne dla przyrządu, określające wymagania zasadnicze dla podzespołów, przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do podzespołów, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.
Do ustalania zgodności, podzespoły i przyrządy pomiarowe mogą być oceniane niezależnie i oddzielnie.
Artykuł 6
Wymagania zasadnicze i ocena zgodności
1.
Przyrząd pomiarowy spełnia wymagania zasadnicze, określone w załączniku I oraz odpowiednim załączniku specyficznym dla przyrządu.
Państwo Członkowskie może wymagać, jeżeli jest to potrzebne dla właściwego użytkowania przyrządu, aby informacje, o których mowa w załączniku I lub odpowiednich załącznikach szczególnych, były dostarczone w oficjalnym języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym przyrząd jest wprowadzany na rynek.
2.
Zgodność przyrządu pomiarowego z wymaganiami zasadniczymi jest oceniana zgodnie z art. 9.
Artykuł 7
Oznakowanie zgodności
1.
Zgodność przyrządu pomiarowego z wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy wskazana jest przez obecność na nim znaku "CE" i dodatkowego oznakowania metrologicznego, o którym mowa w art. 17.
2.
Znak "CE" i dodatkowe oznakowanie metrologiczne zostaje naniesione przez producenta lub na jego odpowiedzialność.
Znaki te mogą być naniesione na przyrząd podczas cyklu produkcyjnego, jeżeli jest to uzasadnione.
3.
Umieszczanie na przyrządzie znaków mogących wprowadzić w błąd strony trzecie, że jest to znak "CE" lub dodatkowe oznakowanie metrologiczne, jest zabronione.
Na przyrządzie pomiarowym mogą być umieszczane dowolne inne oznaczenia, pod warunkiem że nie pogorszą widoczności i czytelności znaku "CE" i dodatkowego oznakowania metrologicznego.
4.
Jeżeli przyrząd pomiarowy jest przedmiotem innych dyrektyw obejmujących inne aspekty, wymagających oznakowania "CE", to wskazuje ono, że przyrząd, o którym mowa spełnia, również wymagania tych dyrektyw.
W takim przypadku odniesienia do tych dyrektyw, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, muszą być podane w dokumentach, ostrzeżeniach lub instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i dołączonych do przyrządu pomiarowego.
Artykuł 8
Wprowadzanie do obrotu i użytkowania
1.
Państwa Członkowskie nie utrudniają, ze względu na przepisy niniejszej dyrektywy, wprowadzania do obrotu i do użytkowania przyrządów pomiarowych, oznaczonych znakiem "CE" i dodatkowym oznakowaniem metrologicznym, zgodnie z art. 7.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie działania do zapewnienia, że do obrotu lub użytkowania będą wprowadzone tylko przyrządy pomiarowe, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwo Członkowskie może żądać, żeby przyrząd pomiarowy spełniał wymagania wynikające z lokalnych warunków klimatycznych, aby mógł być wprowadzony do użytkowania.
W takim przypadku Państwo Członkowskie może wybrać odpowiednie górne i dolne granice temperatur z tablicy 1 zawartej w załączniku I i dodatkowo może wyspecyfikować warunki wilgotności (z kondensacją lub bez kondensacji) oraz czy planowane miejsce użytkowania ma mieć charakter zamknięty czy otwarty.
4.
Jeżeli dla przyrządów pomiarowych zdefiniowano różne klasy dokładności, to:
a) załączniki szczególne dla przyrządu, w części zatytułowanej "Wprowadzenie do użytkowania", mogą wskazywać, jakie klasy dokładności powinny być użyte do poszczególnych zastosowań;
b) w pozostałych przypadkach Państwo Członkowskie może określić klasy dokładności, które powinny być użyte do poszczególnych zastosowań, spośród klas zdefiniowanych, pod warunkiem dopuszczenia do stosowania wszystkich klas na jego terytorium.
W każdym z powyższych przypadków a) lub b) właściciel może zastosować przyrząd pomiarowy o wyższej klasie dokładności.
5.
Państwo Członkowskie nie zabrania prezentacji przyrządów pomiarowych niezgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy na targach, wystawach i pokazach, pod warunkiem że widoczne i wyraźne oznaczenia wskazują niezgodność przyrządu i brak możliwości jego wprowadzenia do obrotu i użytkowania przed doprowadzeniem do zgodności.
Artykuł 9
Ocena zgodności
Ocena zgodności przyrządu pomiarowego z wymaganiami zasadniczymi przeprowadzana jest przy zastosowaniu, z wyboru producenta, jednej z procedur oceny zgodności wymienionych w załączniku szczególnym dla przyrządu.
Producent dostarcza, o ile ma to zastosowanie, dokumentację techniczną do poszczególnych przyrządów lub ich grup, o której mowa w art. 10.
Moduły oceny zgodności ustanawiające procedury przedstawiono w załącznikach od A do H1.
Zapisy i korespondencja związane z oceną zgodności są prowadzone w języku lub językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym powołano jednostkę notyfikowaną dokonującą oceny zgodności lub w języku akceptowanym przez tę jednostkę.
Artykuł 10
Dokumentacja techniczna
1.
Dokumentacja techniczna przedstawia konstrukcję, produkcję oraz działanie przyrządu pomiarowego w sposób zrozumiały i umożliwia ocenę jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Dokumentacja techniczna jest wystarczająco szczegółowa, aby zapewnić:
- zdefiniowanie charakterystyk metrologicznych,
- odtwarzalność własności metrologicznych wyprodukowanych przyrządów, właściwie wyregulowanych przy użyciu odpowiednich przewidzianych środków oraz
- integralność przyrządu.
3.
Dokumentacja techniczna zawiera odpowiednio wyczerpujące, umożliwiające ocenę i identyfikację typu lub przyrządu:
a) ogólny opis przyrządu;
b) projekt ideowy, rysunki oraz plany elementów, podzespołów, obwodów itp.;
c) procedury produkcyjne, zapewniające produkcję zgodną z założeniami;
d) jeżeli ma to zastosowanie, opis urządzeń elektronicznych z rysunkami, wykresami, schematami przepływowymi oraz ogólnymi informacjami o zastosowanym oprogramowaniu, tłumaczącymi ich charakterystyki i działanie;
e) opisy i wyjaśnienia niezbędne do zrozumienia zagadnień, o których mowa w lit. b), c) i d), włączając w to działanie przyrządu;
f) wykaz norm lub dokumentów normatywnych, o których mowa w art. 13, zastosowanych częściowo lub w całości;
g) opis przyjętych rozwiązań zapewniających spełnianie wymagań zasadniczych, jeżeli normy lub dokumenty normatywne, o których mowa w art. 13, nie były stosowane;
h) wyniki obliczeń konstrukcyjnych, sprawdzeń itp.;
i) wyniki odpowiednich badań, jeżeli są niezbędne do wykazania, że typ lub przyrząd spełniają:
- wymagania niniejszej dyrektywy w deklarowanych warunkach znamionowych użytkowania i przy wyspecyfikowanych zaburzeniach spowodowanych warunkami środowiskowymi,
- specyfikacje trwałości dla gazomierzy, wodomierzy, ciepłomierzy oraz liczników do cieczy innych niż woda;
j) certyfikaty badania typu WE lub certyfikaty badania projektu WE, w odniesieniu do przyrządu zawierającego części identyczne z tymi w projekcie.
4.
Producent wskazuje miejsca naniesienia oznaczeń i plomb.
5.
Producent określa warunki kompatybilności z interfejsami i podzespołami, jeżeli ma to zastosowanie.
Artykuł 11
Notyfikacja
1.
Państwa Członkowskie notyfikują w innych Państwach Członkowskich i w Komisji jednostki pozostające pod ich jurysdykcją, które zostały wyznaczone do wykonywania zadań odnoszących się do modułów oceny zgodności, zgodnie z art. 9, wraz z ich numerami identyfikacyjnymi nadanymi przez Komisję, zgodnie z ust. 4, rodzajem lub rodzajami przyrządów pomiarowych, do których jednostka jest wyznaczona oraz dodatkowo, jeżeli ma to zastosowanie, klasami dokładności przyrządów, zakresem pomiarowym, techniką pomiaru, ewentualnie innymi parametrami przyrządów, ograniczającymi zakres notyfikacji.
2.
Przy wyznaczaniu takich jednostek Państwa Członkowskie stosują kryteria określone w art. 12.
Przyjmuje się, że jednostki spełniające kryteria określone w normach krajowych, transponujących odpowiednie normy zharmonizowane, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, spełniają odpowiednie kryteria.
Państwa Członkowskie publikują informacje o odniesieniu do tych norm krajowych.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wprowadzi regulacji krajowych dla zadań, o których mowa w art. 2, zachowuje prawo do wyznaczenia i notyfikowania jednostki wykonującej zadania odnoszące się do tych przyrządów.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę:
- zapewnia, aby jednostka w sposób ciągły spełniała kryteria ustalone w art. 12,
- cofa notyfikację, jeżeli uzna, że jednostka przestała spełniać te kryteria.
Niezwłocznie informuje ono inne Państwa Członkowskie i Komisję o cofnięciu notyfikacji.
4.
Każdej jednostce, która ma być notyfikowana nadany zostaje przez Komisję numer identyfikacyjny.
Komisja publikuje wykaz jednostek notyfikowanych, wraz z zakresem notyfikacji, o którym mowa w ust. 1, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, serii C, dbając, aby lista ta była zawsze aktualna.
Artykuł 12
Kryteria, jakie powinny spełniać jednostki wyznaczone
Państwo Członkowskie stosuje poniższe kryteria przy wyznaczaniu jednostek zgodnie z art. 11 ust. 1.
1.
Jednostka, jej kierownik ani nikt z personelu zaangażowanego przy ocenie zgodności nie może być konstruktorem, producentem, dostawcą, instalatorem lub użytkownikiem przyrządów pomiarowych, będących przedmiotem oceny, ani nie może być upoważnionym przedstawicielem tych osób.
Nie mogą być oni również bezpośrednio zaangażowani w konstrukcję, produkcję, marketing lub konserwację tych przyrządów, ani reprezentować stron zaangażowanych w tę działalność.
Kryteria te nie wykluczają jednak możliwości wymiany informacji technicznych, służących ocenie zgodności, pomiędzy producentem a jednostką.
2.
Jednostka, jej kierownik oraz personel zaangażowany w ocenę zgodności są wolni od wszelkich nacisków, korzyści, w szczególności materialnych, które mogłyby wpłynąć na ich orzeczenie lub wyniki dokonanej przez nich oceny zgodności, szczególnie pochodzących od osób lub grup osób zainteresowanych wynikami oceny.
3.
Ocena zgodności przeprowadzana jest z zachowaniem najwyższego stopnia uczciwości zawodowej i z niezbędną kompetencją w dziedzinie metrologii.
Gdy jednostka podzleca pewne zadania, najpierw upewnia się, że podwykonawca spełnia przepisy niniejszej dyrektywy, a w szczególności niniejszego artykułu.
Jednostka przechowuje stosowne dokumenty oceniające kwalifikacje podwykonawcy i wykonane przez niego prace, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do wglądu władz notyfikujących.
4.
Jednostka ma możliwość przeprowadzania zadań oceny zgodności, w zakresie, w jakim została wyznaczona, bez względu na to czy wykonuje je sama, czy też są one wykonywane w jej imieniu i na jej odpowiedzialność.
Dysponuje niezbędnym personelem oraz ma dostęp do środków niezbędnych do podjęcia działań technicznych i administracyjnych wynikających z oceny zgodności we właściwy sposób.
5.
Personel jednostki posiada:
- niezbędne szkolenia techniczne oraz zawodowe, obejmujące wszystkie zadania oceny zgodności, do których jednostka została wyznaczona,
- wystarczającą znajomość reguł odnoszących się do zadań, które wykonuje, oraz odpowiednie do takich zadań doświadczenie,
- umiejętności niezbędne do przygotowywania certyfikatów, zapisów i raportów, świadczących o wykonaniu zadań.
6.
Należy zagwarantować bezstronność jednostki, jej kierownika oraz personelu.
Dochody jednostki nie mogą zależeć od wyników zadań, które wykonuje.
Wynagrodzenie kierownika oraz personelu nie może zależeć od liczby wykonanych zadań, ani od ich wyników.
7.
Jednostka jest ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej, o ile odpowiedzialność ta nie wynika z prawa krajowego Państwa Członkowskiego.
8.
Kierownik jednostki oraz jej personel są zobowiązani do przestrzegania tajemnicy zawodowej, dotyczącej wszelkich informacji uzyskanych w czasie wypełniania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przekazywania ich władzom Państwa Członkowskiego, które wyznaczyło jednostkę.
Artykuł 13
Normy zharmonizowane i dokumenty normatywne
1.
Państwa Członkowskie domniemywają zgodność z wymaganiami zasadniczymi, o których mowa w załączniku I oraz w załącznikach szczególnych, w odniesieniu do przyrządów pomiarowych spełniających fragmenty norm krajowych implementujących europejskie normy zharmonizowane dotyczące przyrządów pomiarowych, odpowiadające tym fragmentom europejskich norm zharmonizowanych, do których odniesienia opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, serii C.
Jeżeli przyrząd pomiarowy spełnia tylko częściowo fragmenty norm krajowych, o których mowa w pierwszym akapicie, Państwa Członkowskie domniemywają zgodność z wymaganiami zasadniczymi odpowiadającymi tym fragmentom norm, które przyrząd spełnia.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do norm krajowych, o których mowa w akapicie pierwszym.
2.
Państwo Członkowskie domniemywa zgodność z wymaganiami zasadniczymi, o których mowa w załączniku I i załącznikach szczególnych, w odniesieniu do przyrządów pomiarowych spełniających odpowiednie części dokumentów normatywnych, z uwzględnieniem wykazów, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a), do których odniesienia opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, serii C.
Jeżeli przyrząd pomiarowy spełnia tylko częściowo dokument normatywny, o którym mowa w pierwszym akapicie, Państwa Członkowskie domniemywają zgodność z wymaganiami zasadniczymi odpowiadającymi tym fragmentom dokumentu normatywnego, które przyrząd spełnia.
Państwo Członkowskie publikuje odniesienia do dokumentów normatywnych, o których mowa w akapicie pierwszym.
3.
Producent może wybrać dowolne rozwiązanie techniczne, które spełnia wymagania zasadnicze, o których mowa w załączniku I i odpowiednich załącznikach szczególnych (od MI-001 do MI-010).
Ponadto, aby skorzystać z domniemania zgodności, musi właściwie zastosować rozwiązania przywołane w odpowiednich zharmonizowanych normach europejskich lub odpowiednich częściach dokumentów normatywnych i wykazach, jak podano w ust. 1 i 2.
4.
Państwo Członkowskie domniemywa podporządkowanie się stosownym badaniom, o których mowa w art. 10 lit. i), jeżeli odpowiedni program badań jest przeprowadzony zgodnie z właściwymi dokumentami, wymienionymi w ust. 1–3, a ich wyniki zapewniają zgodność z wymaganiami zasadniczymi.
Artykuł 14
Komitet Stały
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja dojdzie do wniosku, że normy zharmonizowane, o których mowa w art. 13 ust. 1 nie w pełni odpowiadają wymaganiom zasadniczym, o których mowa w załączniku I i odpowiednich załącznikach szczególnych dla przyrządów, to Państwo Członkowskie lub Komisja wnoszą sprawę do Komitetu Stałego, powołanego zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE, wraz z uzasadnieniem takiego postępowania.
Komitet bezzwłocznie wydaje opinię.
W świetle opinii Komitetu, Komisja informuje Państwa Członkowskie, czy jest niezbędne wycofanie odniesień do norm krajowych z publikacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 trzeci akapit.
Artykuł 15
Komitet do spraw Przyrządów Pomiarowych
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Przyrządów Pomiarowych.
2.
Jeżeli poczyniono odniesienia do niniejszego ustępu, to zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Jeżeli poczyniono odniesienia do niniejszego ustępu, to zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
5.
Komisja zapewnia, że stosowne informacje o przewidywanych krokach, o których mowa w art. 16, będą dostępne dla zainteresowanych stron we właściwym czasie.
Artykuł 16
Funkcje Komitetu ds. Przyrządów Pomiarowych
1.
Na żądanie Państwa Członkowskiego, lub z jego inicjatywy, Komisja, działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, może podjąć odpowiednie działania, aby:
a) zidentyfikować dokumenty normatywne wydane przez OIML, oraz wskazać ich części, których spełnienie pozwala na domniemanie zgodności z wymaganiami zasadniczymi niniejszej dyrektywy;
b) opublikować wykaz i odniesienia do dokumentów, o których mowa w lit. a), w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, serii C.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jego inicjatywy, Komisja, działając zgodnie z art. 15 ust. 3, może podjąć odpowiednie działania, aby poprawić załączniki szczególne (od MI-001 do MI-010), dotyczące przyrządów, pod względem:
- maksymalnych błędów dopuszczalnych (MPE) i klas dokładności,
- warunków znamionowych użytkowania,
- wartości zmiany krytycznej,
- zaburzeń.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja dojdą do wniosku, że dokument normatywny, o którym informacja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, serii C, zgodnie z ust. 1 lit. b), nie odpowiada w pełni wymaganiom zasadniczym, o których mowa w załączniku I i w odpowiednich załącznikach szczególnych dotyczących przyrządów, Państwo Członkowskie lub Komisja wnoszą sprawę do Komitetu ds. Przyrządów Pomiarowych, uzasadniając powód.
Komisja, działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2 informuje Państwa Członkowskie, czy jest niezbędne wycofanie odniesień do tych dokumentów normatywnych z publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Państwo Członkowskie może podjąć odpowiednie działania, aby przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym, na temat prac OIML związanych z zakresem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Oznakowania
1.
Znak "CE", o którym mowa w art. 6 składa się z symbolu "CE", zgodnego z projektem określonym w ust. I.B lit. d) załącznika do decyzji 93/465/EWG.
Wysokość znaku "CE" wynosi przynajmniej 5 mm.
2.
Dodatkowe oznakowanie metrologiczne składa się z dużej litery "M" i dwóch ostatnich cyfr roku jego naniesienia, otoczonych prostokątem.
Wysokość prostokąta jest równa wysokości znaku "CE".
Dodatkowe oznakowanie metrologiczne jest umieszczone zaraz za znakiem "CE".
3.
Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 11, jeżeli nakazuje to procedura oceny zgodności, jest umieszczony zaraz za znakiem "CE" i dodatkowym oznakowaniem metrologicznym.
4.
Jeżeli przyrząd pomiarowy składa się z zestawu urządzeń, niebędących podzespołami, działających wspólnie, oznakowania są umieszczone na głównym urządzeniu przyrządu.
Jeżeli przyrząd pomiarowy jest zbyt mały lub zbyt delikatny, aby umieścić na nim znak "CE" i dodatkowe oznakowanie metrologiczne, to oznakowania są umieszczane na opakowaniu, jeżeli jest przewidziane, i w towarzyszących dokumentach wymaganych przez niniejszą dyrektywę.
5.
Znak "CE" i dodatkowe oznakowanie metrologiczne są nieusuwalne.
Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej jest nieusuwalny lub ulega zniszczeniu przy usuwaniu.
Wszystkie oznakowania są wyraźnie widoczne lub łatwo dostępne.
Artykuł 18
Nadzór rynku i współpraca administracyjna
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania, aby zapewnić, że przyrządy pomiarowe, podlegające prawnej kontroli metrologicznej, lecz niespełniające odnoszących się do nich przepisów niniejszej dyrektywy, nie będą wprowadzane na rynek ani do użytkowania.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich wspomagają się wzajemnie w wypełnianiu obowiązków, mających na celu nadzór rynku.
W szczególności właściwe władze wymieniają:
- informacje dotyczące stopnia spełniania przez badane przez nie przyrządy przepisów niniejszej dyrektywy, a także wyniki takich badań,
- certyfikaty badań typu WE i badania projektu wraz z załącznikami do nich, wydane przez jednostki notyfikowane oraz dodatki, poprawki i wycofania, związane z certyfikatami już wydanymi,
- zatwierdzenia systemów jakości wydane przez jednostki notyfikowane oraz informacje dotyczące odrzuconych lub wycofanych systemów jakości,
- raporty oceniające opracowane przez jednostki notyfikowane, na żądanie innych władz.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszelkie niezbędne informacje związane z certyfikatami i zatwierdzeniami systemu jakości, będą udostępniane jednostkom przez nie notyfikowanym.
4.
Każde Państwo Członkowskie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję, jakie właściwe władze wyznaczyło do takiej wymiany informacji.
Artykuł 19
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że wszystkie przyrządy pomiarowe danego modelu oznaczone znakiem "CE" i dodatkowym oznakowaniem metrologicznym lub ich część nie spełniają wymagań zasadniczych odnoszących się do właściwości metrologicznych ustalonych w niniejszej dyrektywie, gdy są prawidłowo zainstalowane i używane zgodnie z instrukcjami producenta, podejmuje wszelkie niezbędne działania, aby wycofać te przyrządy z rynku, zakazać lub ograniczyć ich dalsze wprowadzanie na rynek albo zakazać lub ograniczyć ich dalsze użytkowanie.
Jeżeli Państwo Członkowskie decyduje się na powyższe działania, bierze pod uwagę, czy niespełnienie wymagań ma charakter systematyczny czy sporadyczny.
Jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że niespełnienie wymagań ma charakter systematyczny, niezwłocznie informuje Komisję o podjętych krokach, wskazując powody swojej decyzji.
2.
Komisja przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi stronami w możliwie najkrótszym czasie.
a) Jeżeli Komisja uzna, że działania podjęte przez zainteresowane Państwo Członkowskie są uzasadnione, niezwłocznie informuje o tym to Państwo Członkowskie oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Właściwe Państwo Członkowskie podejmuje działania przeciw każdemu, kto umieścił oznakowania i informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeżeli niestosowanie się do wymagań jest związane z wadami norm lub dokumentów normatywnych, Komisja, po konsultacjach z zainteresowanymi stronami, wnosi sprawę tak szybko, jak to możliwe przed właściwy Komitet, o którym mowa w art. 14 lub 15.
b) Jeżeli Komisja stwierdzi, że działania podjęte przez zainteresowane Państwo Członkowskie nie są uzasadnione, niezwłocznie informuje to Państwo Członkowskie oraz zainteresowanego producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela.
Komisja zapewnia, żeby Państwa Członkowskie były informowane o przebiegu i wynikach tego postępowania.
Artykuł 20
Nieuzasadnione umieszczenie oznakowań
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że znak "CE" i dodatkowe oznakowanie metrologiczne są umieszczane bezzasadnie, zobowiązuje producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela do:
- doprowadzenia przyrządu do zgodności z przepisami dotyczącymi nanoszenia znaku "CE" i dodatkowego oznakowania metrologicznego, jeżeli nie zastosowano art. 19 ust. 1, oraz
- zaprzestania naruszania warunków nałożonych przez to Państwo Członkowskie.
2.
Gdy wyżej opisywane naruszenie utrzymuje się, Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie działania do ograniczenia lub zakazu wprowadzania zakwestionowanego przyrządu na rynek, aby zapewnić, że będzie wycofany z rynku albo będzie zakazane lub ograniczone jego dalsze użytkowanie, zgodnie z procedurami określonymi w art. 19.
Artykuł 21
Decyzje pociągające za sobą odmowę lub ograniczenia
Wszystkie decyzje podjęte w celu realizacji niniejszej dyrektywy, pociągające za sobą wycofanie przyrządu pomiarowego z rynku, zakazujące lub ograniczające jego wprowadzanie na rynek albo zakazujące lub ograniczające jego wprowadzanie do użytkowania, dokładnie przedstawiają podstawy, na których się opierają.
Decyzje są niezwłocznie przekazywane zainteresowanym stronom, które zostają w tym samym czasie poinformowane o dostępnych im prawnych krokach zaradczych, gwarantowanych przez prawo zainteresowanego Państwa Członkowskiego i ograniczeniach czasowych ich zastosowania.
Artykuł 22
Uchylenia
Poniższe dyrektywy trącą moc z dniem 30 października 2006 r., z zastrzeżeniem art. 23:
- dyrektywa Rady 71/318/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do gazomierzy [11],
- dyrektywa 71/319/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do cieczy innych niż woda [12],
- dyrektywa 71/348/EWG z dnia 12 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda [13],
- dyrektywa 73/362/EWG z dnia 19 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materialnych miar długości [14],
- dyrektywa 75/33/EWG z dnia 17 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wodomierzy do wody zimnej, jako dotycząca przyrządów zdefiniowanych w załączniku MI-001 niniejszej dyrektywy [15],
- dyrektywa 75/410/EWG z dnia 24 czerwca 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag przenośnikowych [16],
- dyrektywa 76/891/EWG z dnia 4 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników energii elektrycznej [17],
- dyrektywa 77/95/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do taksometrów [18],
- dyrektywa 77/313/EWG z dnia 5 kwietnia 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda [19],
- dyrektywa 78/1031/EWG z dnia 5 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do automatycznych wag kontrolnych i sortujących [20],
- dyrektywa 79/830/EWG z dnia 11 września 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do wody ciepłej [21].
Artykuł 23
Przepisy przejściowe
Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 2, Państwa Członkowskie zezwalają, w zakresie zadań pomiarowych, które są wykonywane przy użyciu przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej, na wprowadzanie na rynek i do użytkowania przyrządów spełniających prawo obowiązujące przed dniem 30 października 2006 r., aż do upływu ważności zatwierdzeń typów tych przyrządów pomiarowych, lub w przypadku bezterminowego zatwierdzenia typu, przez okres co najwyżej dziesięciu lat od dnia 30 października 2006 r.
Artykuł 24
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 kwietnia 2006 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 30 października 2006 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 25
Przegląd wdrożenia
Parlament Europejski i Rada zwracają się do Komisji o złożenia sprawozdania, przed dniem 30 kwietnia 2011 r., dotyczącego wdrożenia niniejszej dyrektywy, między innymi na podstawie sprawozdań dostarczonych przez Państwa ćzłonkowskie oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, do przedłożenia propozycji zmian.
Parlament Europejski i Rada zwracają się do Komisji o dokonanie oceny, czy procedury oceny zgodności dla wyrobów przemysłowych są właściwie stosowane oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, do wprowadzenia poprawek w celu zapewnienia spójnej certyfikacji.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 27
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/29/WE
z dnia 4 marca 2004 r.
w sprawie określania cech i minimalnych warunków do celów kontroli odmian winorośli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r., w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 5d ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 72/169/EWG z dnia 14 kwietnia 1972 r. w sprawie określenia cech i minimalnych warunków do celów kontroli odmian winorośli [3] została w znacznym stopniu zmieniona [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Zgodnie z przepisami dyrektywy 68/193/EWG, Państwa Członkowskie zobowiązane są sporządzić katalog odmian zaakceptowanych do certyfikacji i inspekcji standardowego materiału rozmnożeniowego na ich terytorium.
(3) Dopuszczenie odmian podlega warunkom Wspólnoty, które powinny być wprowadzone za pomocą środków urzędowej inspekcji, a w szczególności inspekcji upraw.
(4) Inspekcja powinna dotyczyć wystarczającej liczby cech dla umożliwienia opisania odmian.
(5) Konieczne jest określenie, na poziomie wspólnotowym, minimalnej liczby cech mających stanowić przedmiot inspekcji.
(6) Ponadto, powinny zostać ustalone minimalne warunki niezbędne dla przeprowadzenia inspekcji.
(7) Te cechy charakterystyczne oraz minimalne warunki inspekcji powinny zostać ustalone w świetle obecnego stanu wiedzy naukowo–technicznej.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
(9) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku III, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że urzędowe inspekcje mające na celu dopuszczenie różnych odmian winorośli obejmują co najmniej cechy wymienione w załączniku I.
Państwa Członkowskie zapewniają, że czasie przeprowadzania inspekcji spełnione są minimalne warunki wymienione w załączniku II.
Artykuł 2
Dyrektywa 72/169/EWG zmieniona dyrektywą wymienioną w załączniku III, część A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku III część B.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw traktowane są jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/30/WE
z dnia 10 marca 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia kwasu benzoesowego, flazasulfuronu i pyraclostrobiny jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], a w szczególności jej art. 6 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 25 maja 1998 r.
Niemcy otrzymały od Menno Chemie Vertriebs — Ges wniosek o włączenie substancji czynnej kwasu benzoesowego do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 98/676/WE [2] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 16 grudnia 1996 r.
Hiszpania otrzymała od ISK Biosciences Europe SA wniosek dotyczący flazasulfuronu.
Decyzją Komisji 97/865/WE [3] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 28 lutego 2000 r.
Niemcy otrzymały od BASF AG wniosek dotyczący pyraclostrobiny (poprzednia nazwa: BAS 500F).
Decyzją Komisji 2000/540/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Oceniono wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dotyczące substancji, odpowiednio, w dniu 22 listopada 2000 r. (kwas benzoesowy), w dniu 1 sierpnia 1999 r. (flazasulfuron), i w dniu 23 listopada 1998 r. (pyraclostrobina).
(5) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 października 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję dotyczącego kwasu benzoesowego, flazasulfuronu i pyraclostrobiny.
(6) Przeglądy dotyczące kwasu benzoesowego, flazasulfuronu i pyraclostrobiny nie ujawniły żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(7) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego, właściwe jest włączenie kwasu benzoesowego, flazasulfuronu i pyraclostrobiny do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających te substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(8) Po włączeniu przyznany zostanie rozsądny okres czasu, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających kwas benzoesowy, flazasulfuron i pyraclostrobinę oraz w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca wymienionego okresu, przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 30 listopada 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 grudnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają rewizji zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający kwas benzoesowy, flazasulfuron i pyraclostrobinę w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG do dnia 30 listopada 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie poddają ponownej ocenie każdy dozwolony środek ochrony roślin zawierający kwas benzoesowy, flazasulfuron i pyraclostrobinę jako jedyna substancję czynną, zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny, Państwa Członkowskie określają czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby jednak nie później niż do dnia 30 listopada 2005 r.
Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie dla każdego z takich środków ochrony roślin.
3.
Państwa Członkowskie poddają ponownej ocenie każdy dozwolony środek ochrony roślin zawierający kwas benzoesowy, flazasulfuron i pyraclostrobinę razem z jedną lub więcej substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby, Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie dla każdego z takich środków ochrony roślin, w nieprzekraczalnym terminie określonym odpowiednio dla takiej zmiany lub cofnięcia w dyrektywach zmieniających załącznik I w celu dodania do niego odpowiednich substancji.
Jeżeli odpowiednie dyrektywy ustalają różne nieprzekraczalne terminy, za właściwy nieprzekraczalny termin należy uważać ostatnią z ustalonych dat.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/31/WE
z dnia 17 marca 2004 r.
zmieniająca załączniki I, II, III, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. c) i d),
po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dostarczonych przez Szwecję informacji opartych na badaniach statystycznych wynika, że obszary w Szwecji nie powinny być dłużej uznawane za "strefy chronione" w odniesieniu do występowania wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
(2) Na podstawie dyrektywy 2000/29/WE, wprowadzanie do Wspólnoty roślin Vitis L., innych niż owoce, pochodzących z państw trzecich, jest zakazane.
(3) Z informacji dostarczonych przez Szwajcarię wynika, iż środki stosowane przez Szwajcarię w zakresie wprowadzania i obrotu roślin Vitis L., innych niż owoce, na jej terytorium, są równoważne ze środkami ustanowionymi w dyrektywie 2000/29/WE.
Dlatego rośliny Vitis L., inne niż owoce, pochodzące ze Szwajcarii powinny być dopuszczone do wprowadzenia do Wspólnoty.
(4) Na podstawie dyrektywy 2000/29/WE, wprowadzanie na obszary we Wspólnocie uznane za strefy chronione w odniesieniu do występowania Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. roślin, innych niż owoce i nasiona, będących żywicielami tego organizmu szkodliwego, pochodzących z państw trzecich innych niż te, które zostały uznane za wolne od tego organizmu szkodliwego, lub w których obszary wolne od szkodników zostały ustalone w odniesieniu do tego organizmu szkodliwego, jest zakazane.
(5) Z informacji dostarczonych przez Szwajcarię wynika, iż środki stosowane przez Szwajcarię w zakresie wprowadzania i obrotu roślin, innych niż owoce i nasiona, będących żywicielami Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al., na jej terytorium, są w dużej mierze równoważne ze środkami ustanowionymi w dyrektywie 2000/29/WE.
Dlatego rośliny będące żywicielsmi Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., inne niż owoce i nasiona, oraz inne niż rośliny Cotoneaster Ehrh. i Photinia davidiana (Dcne.) Cardot, pochodzące ze Szwajcarii powinny być dopuszczone do wprowadzenia do Wspólnoty.
(6) Z udzielonych przez Włochy informacji opartych na badaniach statystycznych wynika, że niektóre obszary na terytorium Włoch nie powinny być dłużej uznawane za "strefy chronione" w odniesieniu do występowania Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(7) Wskutek błędu urzędniczego w przygotowaniu dyrektywy 2003/116/WE obecny ppkt 21.1 część B załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE otrzymał błędną numerację.
(8) Przepisy dotyczące Tilletia indica Mitra powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia aktualnych informacji na temat występowania wymienionego organizmu szkodliwego w Iranie.
(9) Dlatego dyrektywa 2000/29/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 20 kwietnia 2004 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/32/WE
z dnia 17 marca 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE w odniesieniu do niektórych chronionych stref narażonych na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając wnioski złożone przez Irlandię, Włochy, Austrię i Szwecję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy Komisji 2001/32/WE z dnia 8 maja 2001 r. uznającej chronione strefy narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie oraz uchylającej dyrektywę 92/76/EWG [2], Irlandia oraz niektóre obszary Włoch i Austrii zostały tymczasowo uznane za strefy chronione w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.).
Winsl. i in. na okres upływający dnia 31 marca 2004 r.
(2) Z informacji dostarczonych przez Irlandię i Austrię, opartych na badaniach, wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w przypadku Irlandii i Austrii w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. należy przedłużyć o dodatkowy ograniczony okres.
(3) Z informacji dostarczonych przez Włochy opartych na badaniach wynika, że niektóre obszary na terytorium Włoch nie powinny być dłużej uznawane za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr.)
Winsl. et al., przy czym pozostałe obszary powinny być uznawane za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr) Winsl. et al. przez dodatkowy ograniczony okres.
(4) Na mocy dyrektywy Komisji 2001/32/WE niektóre obszary w Szwecji zostały tymczasowo uznane za strefy chronione w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka na okres upływający 31 marca 2004 r.
(5) Z informacji dostarczonych przez Szwecję, opartych na badaniach, wynika, że niektóre obszary na terytorium Szwecji nie powinny być dłużej uznawane za strefy chronione w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
(6) Dlatego dyrektywa Komisji 2001/32/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona;
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit drugi zastępuje się przez:
"W przypadku pozycji b) pkt 2 Załącznika, dla Irlandii, dla Włoch (Apulia, Emilia-Romagna: prowincje Forlí-Cesena,, Parma, Piacenza i Rimini; Lombardia; Trentino-Alto Aldige, autonomiczna prowincja Trentu, Veneto: z wyjątkiem prowincji Rovigo gmin Rovigo, Polesella, Villamarzana, Fratta Polesine, San Bellino, Badia Polesine, Trecenta, Ceneselli, Pontecchio Polesine, Arquà Polesine, Costa di Rovigo, Occhiobello, Lendinara, Canda, Ficarolo, Guarda Veneta, Frassinelle Polesine, Villanova del Ghebbo, Fiesso Umbertiano, Castelguglielmo, Bagnolo di Po, Giacciano con Baruchella, Bosaro, Canaro, Lusia, Pincara, Stienta, Gaiba, Salara, i prowincji Padwa gmin Castelbaldo, Barbona, Piacenza d'Adige, Vescovana, S. Urbano, Boara Pisani, Masi, I w prowincji Werona gmin Palù, Roverchiara, Legnago, Castagnaro, Ronco all'Adige, Villa Bartolomea, Oppeano, Terrazzo, Isola Rizza, Angiari), oraz dla Austrii (Burgenland, Karyntia, Dolna Austria, Tyrol (okręg administracyjnyLienz), Styria, Wiedeń), strefy te uznaje sie do 31 marca 2006 r.";
b) skreśla się akapit trzeci.;
2) w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do 20 kwietnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 21 kwietnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/33/WE
z dnia 22 marca 2004 r.
wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE [1], w szczególności jej art. 29 akapit drugi lit. b)–g),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/98/WE ustanawia normy jakości i bezpiecznego pobierania i testowania krwi ludzkiej i składników krwi, niezależnie od ich przeznaczenia, oraz ich przetwarzania, przechowywania i dystrybucji, jeśli przeznaczona jest do transfuzji, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
(2) W celu zapobiegania przenoszeniu chorób w krwi i składnikach krwi oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi dyrektywa 2002/98/WE zaleca ustanowienie szczególnych wymagań technicznych.
(3) Niniejsza dyrektywa ustanawia te techniczne wymagania, które uwzględniają zalecenie Rady 98/463/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie przydatności dawców krwi i osocza oraz badania metodą przesiewową oddanej krwi we Wspólnocie Europejskiej [2], niektóre zalecenia Rady Europy, opinię Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych, monografii Farmakopei Europejskiej, w szczególności dotyczących krwi lub składników krwi jako materiału wyjściowego do produkcji leków gotowych oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), jak również międzynarodowe doświadczenie w tej dziedzinie.
(4) Krew i składniki krwi przywożone z państw trzecich, łącznie z tymi, które są stosowane jako materiał wyjściowy/surowiec do produkcji produktów leczniczych uzyskanych z krwi ludzkiej i ludzkiego osocza, powinny spełniać wymagania jakości i bezpieczeństwa wymienione w niniejszej dyrektywie.
(5) W odniesieniu do krwi i składników krwi pobranych w jednym celu i do wyłącznego zastosowania w transfuzji autologicznej (pobranie krwi autologicznej) należy ustanowić szczególne wymagania techniczne, zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2002/98/WE.
Pobrania takie należy wyraźnie oznaczać i izolować od innej pobranej krwi, aby zagwarantować, że nie będzie stosowana do transfuzji dla innych pacjentów.
(6) Należy ustalić wspólne definicje terminologii technicznej w celu zapewnienia spójnego wykonania dyrektywy 2002/98/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego dyrektywą 2002/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają definicje określone w załączniku I.
Artykuł 2
Udzielanie informacji przyszłym krwiodawcom
Państwa Członkowskie zapewniają, by zakłady krwiodawstwa udzieliły przyszłym dawcom krwi i składników krwi informacji wymienionych w części A załącznika II.
Artykuł 3
Informacje wymagane od krwiodawców
Państwa Członkowskie zapewniają, by – po wyrażeniu zgody na pobranie krwi i składników krwi – dawcy udzielili zakładom krwiodawstwa informacji wymienionych w części B załącznika II.
Artykuł 4
Kwalifikowanie dawców
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, by dawcy krwi pełnej i składników krwi spełniali kryteria kwalifikujące wymienione w załączniku III.
Artykuł 5
Warunki przechowywania, transportu i dystrybucji krwi i składników krwi
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, by warunki przechowywania, transportu i dystrybucji krwi i składników krwi spełniały wymagania określone w załączniku IV.
Artykuł 6
Jakość i bezpieczeństwo krwi i składników krwi
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, by wymagania jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi spełniały wymagania wymienione w załączniku V.
Artykuł 7
Pobrania autologiczne
1.
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, by pobrania autologiczne spełniały wymagania wymienione w dyrektywie 2002/98/WE oraz szczególne wymagania wymienione w niniejszej dyrektywie.
2.
Pobrania autologiczne są wyraźnie oznaczane i izolowane od pobrań alogenicznych.
Artykuł 8
Zatwierdzenie
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby badania i procesy określone w załącznikach II–V zostały zatwierdzone.
Artykuł 9
Transpozycja
1.
Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy 2002/98/WE, najpóźniej do dnia 8 lutego 2005 r., Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 11 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/34/WE
z dnia 23 marca 2004 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załączniki I i II do dyrektywy 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/74/WE ustanawia zasady regulujące etykietowanie i znakowanie wyrobów w zakresie zawartości włókien tekstylnych, w celu zapewnienia ochrony interesów konsumentów.
Wyroby włókiennicze mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie wyłącznie jeżeli są zgodne z przepisami tej dyrektywy.
(2) W związku z ostatnimi wynikami badań prowadzonych przez techniczne grupy robocze, do celów dostosowania dyrektywy 96/74/EC do postępu technicznego, do wykazu włókien znajdującego się w załączniku I i II do dyrektywy należy dodać włókno polilaktydowe.
(3) Dyrektywa 96/74/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektyw Dotyczących Nazewnictwa i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/74/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się pozycję 33a w brzmieniu:
"33a _BAR_ Polilaktyd _BAR_ Włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w łańcuchu co najmniej 85 % (w masie) jednostek estru kwasu mlekowego otrzymanych z cukru naturalnego, których temperatura topnienia wynosi co najmniej 135 °C" _BAR_
2) w załączniku II dodaje się pozycję 33a w brzmieniu:
"33a _BAR_ Polilaktyd _BAR_ 1,50" _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej Dyrektywy przed 1 marca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 10 marca 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie we Wspólnocie znajduje się wiele zanieczyszczonych miejsc, stwarzających znaczące ryzyko dla zdrowia, a w ostatnich latach występował także gwałtowny zanik różnorodności biologicznej.
Zaniechanie działania może doprowadzić do zwiększenia zanieczyszczeń i jeszcze większego zaniku różnorodności biologicznej w przyszłości.
Zapobieganie, zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, przyczynia się realizacji celów i zasad wspólnotowej polityki ochrony środowiska naturalnego określonej w Traktacie.
Decyzje dotyczące zaradzenia szkodom powinny uwzględniać lokalne warunki.
(2) Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu powinno być realizowane poprzez popieranie reguły "zanieczyszczający płaci", wskazanej w Traktacie, oraz zgodnie z zasadą stałego rozwoju.
Niniejsza dyrektywa powinna zatem opierać się na naczelnej zasadzie, w myśl której podmiot gospodarczy wyrządzający przez swoją działalność szkody w środowisku naturalnym lub powodujący bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem takich szkód pozostaje finansowo za nie odpowiedzialny, w celu nakłonienia podmiotów gospodarczych do przyjęcia środków i opracowywania praktyk minimalizujących ryzyko wyrządzenia szkód środowisku naturalnemu oraz ograniczenia w ten sposób możliwości poniesienia finansowej odpowiedzialności za nie.
(3) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie wspólnych ram umożliwiających zapobieganie i zaradzenie szkodom wyrządzanym środowisku naturalnemu przy uzasadnionych kosztach społecznych, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, zaś może być to dokonane w lepszy sposób na poziomie Wspólnotowym z powodu zakresu niniejszej dyrektywy i jej następstw w odniesieniu do pozostałego prawodawstwa wspólnotowego, czyli dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [4], dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [5] oraz dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [6], Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wymienionego celu.
(4) Szkody wyrządzone środowisku naturalnemu obejmują również szkody w wodzie, na lądzie oraz w odniesieniu do chronionych gatunków i siedlisk przyrodniczych wyrządzone przez składniki przenoszone drogą powietrzną.
(5) Należy zdefiniować pojęcia służące jako narzędzie do właściwej interpretacji i stosowania systemu przewidzianego w niniejszej dyrektywie, zwłaszcza w stosunku do definicji szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.
W przypadku gdy omawiane pojęcie pochodzi z innego odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, należy używać tej samej definicji po to, aby posługiwać się wspólnymi kryteriami i wspierać jednolite ich stosowanie.
(6) Chronione gatunki i siedliska przyrodnicze można również zdefiniować poprzez odniesienie do gatunków i siedlisk chronionych na podstawie ustawodawstwa krajowego w sprawie ochrony przyrody.
Niemniej jednak należy uwzględnić sytuacje, w których prawodawstwo wspólnotowe lub równoważne ustawodawstwo krajowe przewiduje pewne odstępstwa od poziomu ochrony środowiska, jaki jest zapewniany.
(7) Do celów oceny szkód dotyczących powierzchni ziemi, zdefiniowanych w niniejszej dyrektywie, pożądane jest wykorzystanie procedur oceny ryzyka w celu określenia prawdopodobnego zakresu negatywnego wpływu na zdrowie ludzi.
(8) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do, w zakresie szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu, do działalności zawodowej, która stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska.
Należy zidentyfikować tę działalność, co do zasady, poprzez odniesienie do odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, które przewiduje wymagania regulacyjne w stosunku do niektórych rodzajów działalności lub praktyk, co do których uznano, że stanowią one potencjalne lub rzeczywiste zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska.
(9) Niniejsza dyrektywa powinna mieć również zastosowanie, w zakresie szkód wyrządzanych w odniesieniu do gatunków chronionych i siedlisk przyrodniczych, do działalności zawodowej innej niż ta bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikowana poprzez odniesienie do prawodawstwa wspólnotowego jako działalność stanowiąca rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska.
W takich przypadkach podmiot gospodarczy podlega tylko niniejszej dyrektywie zawsze, gdy wynika to z jego winy lub zaniedbania.
(10) Należy wyraźnie uwzględnić Traktat Euratom i odpowiednie konwencje międzynarodowe oraz prawodawstwo wspólnotowe regulujące w bardziej wszechstronny oraz rygorystyczny sposób wykonywanie działalności podlegającej zakresowi zastosowania niniejszej dyrektywy.
Niniejsza dyrektywa, która, określając uprawnienia właściwych władz nie przewiduje dodatkowych przepisów dotyczących kolizji ustaw, nie narusza zasad w sprawie międzynarodowej jurysdykcji sądów przewidzianych, między innymi, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [7].
Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do działalności, której głównym celem jest służba na rzecz obrony narodowej lub bezpieczeństwa międzynarodowego.
(11) Niniejsza dyrektywa ma na celu zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, ale nie narusza praw do odszkodowania za tradycyjne szkody przyznane na mocy odpowiednich umów międzynarodowych regulujących odpowiedzialność cywilną.
(12) Duża liczba spośród Państw Członkowskich jest stroną umów międzynarodowych dotyczących odpowiedzialności cywilnej w stosunku do określonych dziedzin.
Te Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość pozostania ich stroną po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, zaś pozostałe Państwa Członkowskie nie powinny utracić swobody przystępowania jako strona do tych umów.
(13) Nie wszystkie formy szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu można naprawić za pomocą mechanizmu odpowiedzialności.
Aby wspomniany mechanizm był skuteczny, musi być możliwość zidentyfikowania co najmniej jednego zanieczyszczającego, szkoda powinna być określona i wyrażona ilościowo, a pomiędzy szkodą i zidentyfikowanym(-i) zanieczyszczającym(-i) powinien być ustalony związek przyczynowy.
W przypadku gdy nie jest możliwe powiązanie negatywnych skutków występujących w środowisku naturalnym z działaniami lub awariami określonych indywidualnych podmiotów, odpowiedzialność nie jest właściwym instrumentem, który można użyć w stosunku do zanieczyszczeń szerokiego zasięgu o charakterze rozproszonym.
(14) Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku szkody osobistej, szkody wyrządzonej na mieniu prywatnym lub strat gospodarczych i nie narusza żadnych praw dotyczących tego typu szkód.
(15) Ponieważ zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu jest zadaniem bezpośrednio przyczyniającym się do realizacji wspólnotowej polityki ochrony środowiska, władze publiczne powinny zapewnić właściwe wprowadzenie w życie i stosowanie systemu przewidzianego w niniejszej dyrektywie.
(16) Przywrócenie właściwego stanu środowiska naturalnego powinno odbywać się w skuteczny sposób, który zapewni osiągnięcie odpowiednich celów.
W związku z tym należy określić wspólne ramy, których poprawne stosowanie będzie nadzorowane przez właściwe władze.
(17) Należy zapewnić odpowiedni przepis, który dotyczyłby sytuacji wystąpienia kilku przypadków wyrządzenia szkód w środowisku w taki sposób, że właściwe władze nie mogłyby podjąć środków zaradczych w tym samym czasie.
W takim przypadku właściwe władze są uprawnione do podjęcia decyzji, którym szkodom wyrządzonym w środowisku należy zaradzić.
(18) Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" podmiot gospodarczy powodujący szkody w środowisku naturalnym lub stwarzający bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem takich szkód powinien, co do zasady, ponieść koszt niezbędnych środków zapobiegawczych i zaradczych.
W przypadku gdy właściwe władze działają, samodzielnie lub za pośrednictwem strony trzeciej, w miejscu podmiotu gospodarczego, powinny one zagwarantować, że koszty przez nie poniesione zostaną zwrócone przez podmiot gospodarczy.
Jest również właściwe, aby podmioty gospodarcze ostatecznie ponosiły koszty oceny szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu oraz, w odpowiednim przypadku, oceny stwarzania bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód.
(19) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć kalkulację kosztów administracyjnych, prawnych, egzekucji i innych kosztów ogólnych w oparciu o stawkę ryczałtową.
(20) Od podmiotu gospodarczego nie należy wymagać ponoszenia kosztów działań zapobiegawczych lub zaradczych podjętych na mocy niniejszej dyrektywy w sytuacjach, gdy wspomniana szkoda lub bezpośrednie zagrożenie jej wystąpieniem jest wynikiem pewnych zdarzeń znajdujących się poza kontrolą podmiotu gospodarczego.
W sytuacjach, gdy wspomniana szkoda jest wynikiem emisji lub zdarzeń, na które wydano zezwolenie, lub gdy nie było wiadomo o potencjalnej możliwości wystąpienia szkody w momencie odbywania się emisji lub tego zdarzenia, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby podmioty gospodarcze, które nie ponoszą winy za to zdarzenie lub nie są winne zaniedbania, nie ponosiły kosztu podjęcia środków zaradczych.
(21) Podmioty gospodarcze powinny ponieść koszty dotyczące środków zapobiegawczych, w przypadku gdy takie środki musiały zostać podjęte naturalnie w celu przestrzegania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących ich działalność lub warunki pozwoleń lub uprawnień.
(22) Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy krajowe obejmujące podział kosztów w przypadkach związków przyczynowych wielostronnych.
Państwa Członkowskie mogą zwłaszcza uwzględnić szczególną sytuację użytkowników produktów, którzy nie mogliby ponosić takiej samej odpowiedzialności za szkody wyrządzone środowisku naturalnemu na takich samych warunkach, jak producenci tych produktów.
W takim przypadku rozłożenie odpowiedzialności powinno być ustalone zgodnie z prawem krajowym.
(23) Właściwe władze powinny być uprawnione do zwrotu kosztów poniesionych na środki zapobiegawcze lub zaradcze przez podmiot gospodarczy w rozsądnym terminie od daty ukończenia realizacji środków.
(24) Konieczne jest zapewnienie skutecznych środków wprowadzania w życie i zapewniania stosowania, jednocześnie gwarantując odpowiednią ochronę uzasadnionych interesów odpowiednich podmiotów i innych zainteresowanych stron.
Właściwe władze powinny odpowiadać za szczególne zadania wymagające pewnej dozy dowolności, a mianowicie zadania związane z oceną powagi szkód i wyborem środków zaradczych, które należy podjąć.
(25) Osoby, na które szkody wyrządzone środowisku naturalnemu miały lub mogły mieć niekorzystny wpływ, powinny być uprawnione do żądania od właściwych władz podjęcia działań.
Ochrona środowiska naturalnego ma charakter rozproszony i poszczególne osoby nie zawsze działają lub nie mają możliwość działania w jej interesie.
Organizacje pozarządowe wspierające ochronę środowiska naturalnego powinny zatem również mieć możliwość uczestnictwa we właściwy sposób w skutecznym wykonaniu niniejszej dyrektywy.
(26) Odpowiednie zainteresowane osoby fizyczne lub prawne powinny mieć dostęp do procedur przeglądu decyzji, działań podejmowanych przez właściwe władze lub przypadków zaniechania działań.
(27) Państwa Członkowskie powinny podjąć środki, które zachęcałyby podmioty gospodarcze do korzystania z odpowiednich ubezpieczeń lub innych form zabezpieczeń finansowych oraz do rozwijania instrumentów i rynków zabezpieczeń finansowych w celu zapewnienia skutecznej osłony dla zobowiązań finansowych wynikających z niniejszej dyrektywy.
(28) W przypadku gdy szkody wyrządzone środowisku naturalnemu dotykają lub mogą dotykać kilka Państw Członkowskich, te Państwa Członkowskie powinny współpracować w celu zapewnienia właściwych i efektywnych działań zapobiegawczych oraz zaradczych w odniesieniu do wszelkich szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.
Państwa Członkowskie mogą żądać zwrotu kosztów za działania zapobiegawcze i zaradcze.
(29) Niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymywaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych przepisów w odniesieniu do zapobiegania i zaradzenia szkodom wyrządzanym środowisku naturalnemu; ani nie powinna ich powstrzymywać przed przyjęciem właściwych środków w odniesieniu do sytuacji, w której może wystąpić podwójny zwrot kosztów w wyniku równoległych działań podejmowanych przez właściwe władze na podstawie niniejszej dyrektywy oraz przez osobę, której mienie zostało dotknięte szkodami wyrządzonymi środowisku naturalnemu.
(30) Szkoda wyrządzona przed upływem nieprzekraczalnego terminu wykonania niniejszej dyrektywy nie powinna być objęta jej przepisami.
(31) Państwa Członkowskie powinny składać Komisji sprawozdania dotyczące doświadczeń, które zostały zebrane podczas stosowania niniejszej dyrektywy, tak aby umożliwić Komisji rozważenie konieczności wykonania przeglądu niniejszej dyrektywy, uwzględniając wpływ na stały rozwój i ryzyko, jakie stwarza dla środowiska naturalnego w przyszłości,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie ram odpowiedzialności za środowisko w oparciu o zasadę "zanieczyszczający płaci" w celu zapobiegania i zaradzenia szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
"szkody wyrządzone środowisku naturalnemu" oznaczają a) szkody wyrządzone gatunkom chronionym i w siedliskach przyrodniczych, które stanowią dowolną szkodę mającą znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony takich siedlisk lub gatunków.
Waga takiego wpływu ma być oceniona w odniesieniu do warunków początkowych, z uwzględnieniem kryteriów określonych w załączniku I.
Szkody wyrządzone gatunkom chronionym i w siedliskach przyrodniczych nie obejmują uprzednio zidentyfikowanego negatywnego wpływu wynikającego z działania podmiotu gospodarczego, który został wyraźnie upoważniony przez odpowiednie władze zgodnie z przepisami wykonawczymi do art. 6 ust. 3 i 4 lub art. 16 dyrektywy 92/43/EWG lub art. 9 dyrektywy 79/409/EWG lub, w przypadku siedlisk i gatunków nieobjętych prawem wspólnotowym, zgodnie z równoważnymi przepisami prawa krajowego w sprawie ochrony przyrody;
b) szkody wyrządzone w wodach, które stanowią dowolną szkodę mającą znaczący negatywny wpływ na ekologiczny, chemiczny i/lub ilościowy stan i/lub ekologiczny potencjał, określony w dyrektywie 2000/60/WE, danych wód, z wyjątkiem negatywnego wpływu, do którego odnosi się art. 4 ust. 7 wspomnianej dyrektywy;
c) szkody dotyczące powierzchni ziemi, które stanowią dowolne zanieczyszczenie ziemi stwarzające znaczące ryzyko dla zdrowia ludzi, mające negatywny wpływ wynikający z bezpośredniego i pośredniego wprowadzania na ląd lub pod ziemię preparatów, organizmów i drobnoustrojów;
"szkoda" : oznacza mierzalną negatywną zmianę w zasobach naturalnych lub mierzalne osłabienie użyteczności zasobów naturalnych, które może ujawnić się bezpośrednio lub pośrednio;
"chronione gatunki i siedliska przyrodnicze" oznaczają a) gatunki wymienione w art. 4 ust. 2 dyrektywy 79/409/EWG lub w załączniku I do niej, bądź w załącznikach II i IV do dyrektywy 92/43/EWG;
b) siedliska gatunków wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 79/409/EWG lub w załączniku I do niej, bądź w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG, oraz siedliska przyrodnicze wymienione w załączniku I do dyrektywy 92/43/EWG oraz stanowisk rozrodczych lub legowisk gatunków wymienionych w załączniku IV dyrektywy 92/43/EWG; oraz
c) w przypadku gdy Państwo Członkowskie tak zdecyduje, siedlisko lub gatunki niewymienione we wspomnianych załącznikach, które Państwo Członkowskie wyznacza do celów równoważnych do tych ustanowionych we wspomnianych dwóch dyrektywach;
"stan ochrony" oznacza a) w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych, sumę czynników wpływających na siedlisko przyrodnicze i jego typowe gatunki, mogących mieć negatywny wpływ na jego naturalne rozmieszczenie, strukturę i funkcje w długofalowej perspektywie, jak również długoterminowe przetrwanie jego typowych gatunków w ramach, w odpowiednim przypadku, europejskiego terytorium Państw Członkowskich, do których Traktat ma zastosowanie, lub terytorium Państwa Członkowskiego bądź naturalnego zasięgu tego siedliska.
Stan ochrony siedliska przyrodniczego zostanie uznany za "korzystny", gdy:
- jego naturalny zasięg i obszary mieszczące się w obrębie tego zasięgu są stałe lub się powiększają,
- szczególna struktura i funkcje konieczne do jego długotrwałego zachowania istnieją i prawdopodobnie będą istnieć w dającej się przewidzieć przyszłości, oraz
- stan ochrony jego typowych gatunków jest właściwy, w rozumieniu przepisów lit. b);
b) w odniesieniu do gatunku, suma czynników, które mogą negatywnie wpływać na rozmieszczenie i liczebność populacji danych gatunków w długofalowej perspektywie w ramach, w odpowiednim przypadku, europejskiego terytorium Państw Członkowskich, do których Traktat ma zastosowanie, lub terytorium Państwa Członkowskiego bądź naturalnego zasięgu tego gatunku.
Stan ochrony gatunku zostanie uznany za "korzystny", jeśli:
- dane o dynamice liczebności populacji rozpatrywanego gatunku wskazują, że gatunek ten sam utrzymuje się w skali długoterminowej jako trwały składnik swoich siedlisk przyrodniczych,
- naturalny zasięg gatunków nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości, oraz
- istnieje i prawdopodobnie będzie istnieć siedlisko wystarczająco duże, aby utrzymać swoje populacje przez dłuższy czas;
"wody" : oznaczają wszystkie wody objęte dyrektywą 2000/60/WE;
"podmiot gospodarczy" : oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, prywatną lub publiczną, która prowadzi lub nadzoruje działalność zawodową lub, w przypadkach gdy jest to przewidziane w ustawodawstwie krajowym, osobę, której delegowano uprawnienia do podejmowania decyzji ekonomicznych dotyczących technicznego funkcjonowania takiej działalności, włącznie z posiadaczami uprawnień lub zezwolenia na prowadzenie takiej działalności lub osobami, które rejestrują lub zgłaszają taką działalność;
"działalność zawodowa" : oznacza działalność prowadzoną jako działalność gospodarczą, firmę lub przedsiębiorstwo, bez względu na jej prywatny lub publiczny, dochodowy lub niedochodowy charakter;
"emisja" : oznacza uwalnianie do środowiska, w wyniku działalności człowieka, substancji, preparatów, organizmów lub mikroorganizmów;
"bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem szkody" : oznacza wystarczająco wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkód środowisku naturalnemu w niedalekiej przyszłości;
"środki zapobiegawcze" : oznaczają wszelkie środki podjęte jako reakcja na zdarzenie, działanie lub zaniechanie działania, które spowodowało bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem szkód w środowisku naturalnym, w celu zapobieżenia lub zminimalizowania szkód;
"środki zaradcze" : oznaczają działanie lub szereg działań, włącznie ze środkami łagodzącymi lub tymczasowymi, podejmowanych w celu przywrócenia, odbudowania właściwego stanu lub zastąpienia zasobów naturalnych, które doznały uszczerbku, i/lub ich osłabionej użyteczności, lub zapewnienia równoważnej alternatywy dla tych zasobów lub użyteczności, przewidzianych w załączniku II;
"zasoby naturalne" : oznaczają gatunki chronione i siedliska przyrodnicze, wodę i ląd;
"użyteczność" i "użyteczność zasobów naturalnych" : oznaczają funkcje spełniane przez zasoby naturalne na rzecz innych zasobów naturalnych bądź obywateli;
"warunki początkowe" : oznaczają, w okresie występowania szkody wyrządzonej zasobom naturalnym i ich użyteczności, takie warunki, oszacowane na podstawie wszelkich dostępnych informacji, które by zaistniały, gdyby szkody nie wystąpiły;
"regeneracja", w tym także "naturalna regeneracja" : oznacza, w przypadku wody, gatunków chronionych i siedlisk przyrodniczych, przywrócenie zasobów naturalnych i/lub ich osłabionej użyteczności do warunków początkowych, a w przypadku szkód dotyczące powierzchni ziemi, zniesienie wszelkiego znaczącego ryzyka negatywnego wpływu na zdrowie ludzi;
"koszty" : oznaczają uzasadnione koszty ze względu na potrzebę zapewnienia właściwego i skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy, włącznie z kosztami oceny szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód i działań alternatywnych, jak również kosztami administracyjnymi, prawnymi i egzekucyjnymi, kosztami zbierania danych i innymi kosztami ogólne, kosztami monitorowania i nadzoru.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu przez wykonywanie działalności zawodowej wymienionej w załączniku III oraz do wszelkiego bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód w wyniku wspomnianej działalności;
b) szkód wyrządzonych gatunkom chronionym i siedliskom przyrodniczym przez wykonywanie działalności zawodowej innej niż ta wymieniona w załączniku III oraz do bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód w wyniku wspomnianej działalności, w każdym przypadku w powiązaniu z winą podmiotu gospodarczego lub jego zaniedbaniem.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznego prawodawstwa wspólnotowego regulującego wykonywanie działalności objętych zakresem niniejszej dyrektywy oraz bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego zawierającego przepisy w sprawie konfliktów jurysdykcyjnych.
3.
Bez uszczerbku dla odpowiedniego ustawodawstwa krajowego, niniejsza dyrektywa nie daje prywatnym stronom prawa do odszkodowania z powodu szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód.
Artykuł 4
Wyjątki
1.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód spowodowanych przez:
a) konflikt zbrojny, akty wrogości, wojnę domową lub insurekcję;
b) zjawisko naturalne o wyjątkowym, nieuchronnym i niekontrolowanym charakterze.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód wynikających ze zdarzenia, za które odpowiedzialność jest objęta zakresem stosowania międzynarodowych konwencji wymienionych w załączniku IV, włącznie z ich przyszłymi zmianami, obowiązujących w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa podmiotu gospodarczego do ograniczenia własnej odpowiedzialności zgodnie z krajowym ustawodawstwem wykonawczym do Konwencji z 1976 r. o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie (LLMC) z 1976 r., włącznie z wszelkimi zmianami w tej konwencji, lub Konwencji strasburskiej z 1988 r. o ograniczeniu odpowiedzialności w żegludze śródlądowej (CLNI), włącznie z wszelkimi przyszłymi zmianami w tejże konwencji.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do ryzyka związanego z promieniowaniem jądrowym lub szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu bądź bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód, jakie mogą być spowodowane działalnością objętą Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej lub zdarzeniem, bądź działaniem, za które odpowiedzialność lub odszkodowanie objęte jest zakresem międzynarodowych instrumentów wymienionych w załączniku V, włącznie z ich wszelkimi przyszłymi zmianami.
5.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód wywołanych zanieczyszczeniem o charakterze rozproszonym tylko wtedy, gdy jest możliwe ustalenie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a działalnością poszczególnych podmiotów gospodarczych.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działalności, których głównym celem jest służba na rzecz obrony narodowej lub bezpieczeństwa międzynarodowego, ani do działalności, której jedynym celem jest zapobieganie klęskom żywiołowym.
Artykuł 5
Działania zapobiegawcze
1.
W przypadku gdy szkody wyrządzone środowisku naturalnemu jeszcze nie wystąpiły, ale istnieje bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem takich szkód, podmiot gospodarczy podejmuje bezzwłocznie niezbędne środki zapobiegawcze.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że, gdzie sytuacja tego wymaga oraz w każdym przypadku gdy bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu nie zostało zażegnane pomimo środków zapobiegawczych podjętych przez podmiot gospodarczy, podmioty gospodarcze mają jak najszybciej informować właściwe władze o wszystkich odpowiednich aspektach dotyczących sytuacji.
3.
Właściwe władze mogą w dowolnym momencie:
a) zażądać, aby podmiot gospodarczy udzielił informacji o zagrożeniu wystąpieniem szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu oraz o przypadkach podejrzeń, że takie bezpośrednie zagrożenia mogą wystąpić;
b) zażądać, aby podmiot gospodarczy podjął niezbędne środki zapobiegawcze;
c) udzielić wskazówek, którymi ma kierować się podmiot gospodarczy, w sprawie niezbędnych środków zapobiegawczych, jakie należy podjąć; lub
d) samodzielnie podjąć niezbędne środki zapobiegawcze.
4.
Właściwe władze żądają podjęcia środków zapobiegawczych przez podmiot gospodarczy.
Jeśli podmiot gospodarczy nie spełnia obowiązków ustanowionych w ust. 1 lub ust. 3 lit. b) lub c), nie może zostać zidentyfikowany lub nie wymaga się od niego poniesienia kosztów na mocy niniejszej dyrektywy, właściwe władze mogą podjąć takie środki samodzielnie.
Artykuł 6
Działanie zaradcze
1.
W przypadku pojawienia się szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu podmiot gospodarczy informuje bezzwłocznie właściwe władze o wszelkich odpowiednich aspektach sytuacji i podejmuje:
a) wszelkie możliwe kroki w celu natychmiastowego skontrolowania, ograniczenia, usunięcia lub w inny sposób opanowania odpowiednich zanieczyszczeń i/lub wszelkich innych szkodliwych czynników, aby ograniczyć szkody wyrządzone środowisku naturalnemu lub zapobiec dalszym szkodom i negatywnemu wpływowi na zdrowie ludzi bądź dalszemu osłabieniu użyteczności; oraz
b) niezbędne środki zaradcze zgodnie z art. 7.
2.
Właściwe władze mogą w dowolnej chwili:
a) zażądać, aby podmiot gospodarczy udzielił dodatkowych informacji o wszelkich powstałych szkodach;
b) podjąć wszystkie możliwe kroki w celu natychmiastowego skontrolowania, ograniczenia, usunięcia lub w inny sposób opanowania odpowiednich zanieczyszczeń i/lub pozostałych szkodliwych czynników, bądź żądać od podmiotu ich podjęcia czy udzielić mu wskazówek dotyczących takich kroków, aby ograniczyć szkody wyrządzone środowisku naturalnemu bądź zapobiec dalszym szkodom i negatywnemu wpływowi na zdrowie ludzi lub dalszemu osłabieniu użyteczności;
c) zażądać, aby podmiot gospodarczy podjął wszelkie niezbędne środki zaradcze;
d) udzielić wskazówek, którymi ma się kierować podmiot gospodarczy w sprawie niezbędnych środków zaradczych, jakie należy podjąć; lub
e) samodzielnie podjąć niezbędne środki zaradcze.
3.
Właściwe władze żądają podjęcia środków zaradczych przez podmiot gospodarczy.
Jeśli podmiot gospodarczy nie spełnia obowiązków ustanowionych w ust. 1 lub ust. 2 lit. b), c) lub d), nie może zostać zidentyfikowany lub nie wymaga się od niego poniesienia kosztów zgodnie z niniejszą dyrektywą, właściwe władze mogą ostatecznie podjąć takie środki samodzielnie.
Artykuł 7
Ustalenie środków zaradczych
1. Podmioty gospodarcze określają, zgodnie z załącznikiem II, potencjalne środki zaradcze i przedkładają je właściwym władzom w celu ich zatwierdzenia, chyba że właściwe władze podjęły działania na mocy art. 6 ust. 2 lit. e) i ust. 3.
2.
Właściwe władze decydują, w razie konieczności we współpracy z odpowiednim podmiotem gospodarczym., które środki zaradcze zostaną zrealizowane zgodnie z załącznikiem II,
3.
W przypadku kilku szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu w taki sposób, że właściwe władze nie mogą zapewnić jednoczesnego podjęcia niezbędnych środków zaradczych, właściwe władze są uprawnione do podjęcia decyzji, którym szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy zaradzić w pierwszej kolejności.
Podejmując decyzję, właściwe władze uwzględniają między innymi charakter, zasięg i ciężar gatunkowy różnych przypadków szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu oraz możliwości naturalnej regeneracji.
Należy również uwzględnić ryzyko, na jakie narażone jest zdrowie ludzi.
4.
Właściwe władze zachęcają osoby określone w art. 12 ust. 1 i w każdym razie osobę, na której terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione.
Artykuł 8
Koszty czynności zapobiegawczych i zaradczych
1.
Podmiot gospodarczy ponosi koszty działań zapobiegawczych i zaradczych podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, właściwe władze uzyskują od podmiotu gospodarczego, który spowodował szkodę lub bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem szkody, między innymi za pośrednictwem zabezpieczenia na mieniu lub innych odpowiednich gwarancji, zwrot kosztów poniesionych w związku z działaniami zapobiegawczymi lub zaradczymi podjętymi na mocy niniejszej decyzji.
Jednakże właściwe władze mogą podjąć decyzję, aby nie odzyskiwać pełnych kosztów, w przypadku gdy wydatki do zwrotu przekraczają sumę ściągalną lub gdy podmiot gospodarczy nie jest możliwy do zidentyfikowania.
3.
Od podmiotu gospodarczego nie wymaga się ponoszenia kosztów działań zapobiegawczych lub zaradczych podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, jeśli może on udowodnić, że szkoda wyrządzona środowisku naturalnemu lub bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem takich szkód:
a) zostało spowodowane przez stronę trzecią i wystąpiło pomimo właściwych środków bezpieczeństwa; lub
b) wynikało ze spełnienia innego obowiązkowego polecenia lub wskazówki pochodzącej od publicznych władz niż polecenie lub wskazówka wynikająca z emisji lub zdarzenia spowodowanego własną działalnością podmiotu gospodarczego.
W takich przypadkach Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki w celu umożliwienia operatorowi uzyskania zwrotu poniesionych kosztów.
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby podmiot gospodarczy nie ponosił kosztów działań zaradczych podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, jeśli udowodni on, że nie mają one powiązane z jego winą lub zaniedbaniem, zaś szkody wyrządzone środowisku naturalnemu zostały spowodowane przez:
a) emisję lub zdarzenie, na które udzielone jest wyraźne zezwolenie, przy zachowaniu pełnej zgodności z jego warunkami, za pośrednictwem lub na mocy krajowych przepisów i regulacji wykonawczych do środków legislacyjnych, mających zastosowanie w dniu emisji lub zdarzenia, przyjętych przez Wspólnotę, określonych w załączniku III;
b) emisję lub działanie bądź wykorzystanie produktu w dowolny sposób w toku działalności, co do której podmiot gospodarczy udowodni, że zgodnie ze stanem wiedzy naukowej i technicznej w momencie emisji lub działania uznano za nieprawdopodobne, aby mogły one być powodem szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.
5. Środki podjęte przez właściwe władze na podstawie art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 nie naruszają odpowiedzialności odpowiedniego podmiotu gospodarczego na mocy niniejszej dyrektywy oraz pozostają bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu.
Artykuł 9
Podział kosztów w przypadku wielostronnych związków przyczynowych
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów krajowych regulacji dotyczących podziału kosztów w przypadku wielostronnych związków przyczynowych, zwłaszcza dotyczących rozłożenia odpowiedzialności pomiędzy producenta a użytkownika produktu.
Artykuł 10
Terminy zwrotu kosztów
Właściwe władze są uprawnione do wszczęcia procedury zwrotu kosztów przez podmiot gospodarczy lub, gdzie stosowne, stronę trzecią, która spowodowała szkodę lub bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem szkody, w odniesieniu do wszelkich środków podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy w ciągu pięciu lat od dnia, w którym ukończono realizację tych środków lub zidentyfikowano odpowiedzialny podmiot bądź stronę, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Artykuł 11
Właściwe władze
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze odpowiedzialne za wypełnianie obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
2.
Na właściwych władzach spoczywa obowiązek ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za spowodowanie szkody lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody, oceny wagi szkody i określenia, jakie środki zaradcze należy podjąć odnośnie do załącznika II.
W tym celu właściwe władze są uprawnione do żądania od podmiotu gospodarczego dokonania własnej oceny oraz przedstawienia wszelkich niezbędnych informacji i danych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze mogą upoważnić strony trzecie lub od nich zażądać realizacji niezbędnych środków zapobiegawczych bądź zaradczych.
4.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, która nakłada środki zapobiegawcze lub zaradcze, dokładnie przedstawia podstawy, na których jest oparta.
Taka decyzja jest notyfikowana niezwłocznie zainteresowanemu podmiotowi gospodarczemu, który informowany jest jednocześnie o środkach odwoławczych przysługujących mu na mocy przepisów prawnych, obowiązujących w danym Państwie Członkowskim i o terminach, jakim podlega korzystanie z takich środków.
Artykuł 12
Żądanie podjęcia działań
1.
Osoby fizyczne lub prawne, które:
a) zostały dotknięte szkodami wyrządzonymi środowisku naturalnemu lub było to prawdopodobne; lub
b) są dostatecznie zainteresowane podejmowaniem decyzji odnoszących się do szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu; lub, zamiennie,
c) stwierdzają naruszenie prawa, w przypadku gdy administracyjne prawo procesowe Państwa Członkowskiego wymaga tego jako warunek wstępny,
są uprawnione do przedkładania właściwym władzom wszelkich uwag związanych z przypadkami szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód, których są im znane, a także do żądania podjęcia działań przez właściwe władze na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie określają, co oznacza "dostatecznie zainteresowane" i "naruszenie prawa".
W tym celu uznaje się, że do celów przepisu lit. b) wszelkie pozarządowe organizacje wspierające ochronę środowiska są dostatecznie zainteresowane i spełniają wymagania na mocy prawa krajowego.
Uznaje się, że do celów przepisu lit. c) prawa takich organizacji mogą być naruszone.
2.
Żądanie podjęcia działań jest przedkładane wraz z towarzyszącymi istotnymi informacjami i danymi potwierdzającymi uwagi przedstawione w związku z danymi szkodami wyrządzonymi środowisku naturalnemu.
3.
W przypadku gdy żądanie podjęcia działania i towarzyszące mu uwagi wskazują w sposób wiarygodny na istnienie szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, właściwe władze rozpatrują wszelkie takie uwagi i żądania podjęcia działań.
W takich okolicznościach właściwe władze umożliwiają odnośnemu podmiotowi gospodarczemu zaprezentowanie swojej opinii w związku z żądaniem podjęcia działań i towarzyszącymi mu uwagami.
4.
Właściwe władze informują, jak najszybciej i w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, osoby określone w ust. 1, które im przedłożyły swoje uwagi, o decyzji o przyjęciu lub odmowie żądania podjęcia działań wraz z podaniem przyczyn.
5.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 4 w przypadkach bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody.
Artykuł 13
Procedury odwoławcze
1.
Osoby określone w art. 12 ust. 1 mają dostęp do możliwości skorzystania z procedur odwoławczych w sądzie lub innej bezstronnej instytucji publicznej w celu oceny decyzji, działań lub zaniechania działania właściwych władz na mocy niniejszej dyrektywy pod kątem ich proceduralnej i merytorycznej zgodności z prawem.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego, które regulują dostęp do wymiaru sprawiedliwości, a także tych przepisów, które wymagają wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed skorzystaniem z prawnej procedury sądowej.
Artykuł 14
Zabezpieczenia finansowe
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zachęcenia do rozwijania instrumentów i rynków zabezpieczeń finansowych przez odpowiednie podmioty gospodarcze i finansowe, w tym również mechanizmów finansowych stosowanych w wypadku niewypłacalności, mając na celu umożliwienie podmiotom gospodarczym wykorzystanie gwarancji finansowych, które obejmowałyby ich obowiązki powstałe na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Przed dniem 30 kwietnia 2010 r. Komisja przedstawi sprawozdanie w sprawie skuteczności dyrektywy pod względem rzeczywistego zaradzenia szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, w sprawie warunków dostępności, przy racjonalnych kosztach, ubezpieczeń oraz innych rodzajów zabezpieczeń finansowych działalności objętej załącznikiem III.
W sprawozdaniu zostaną także rozważone następujące aspekty w odniesieniu do zabezpieczeń finansowych: podejście stopniowe, pułap gwarancji finansowych oraz wykluczenie działalności niskiego ryzyka.
W świetle sprawozdania oraz rozszerzonej oceny skutków, włącznie z analizą kosztów i korzyści, Komisja, w stosownych przypadkach, przedłoży propozycje systemu zharmonizowanego obowiązkowego zabezpieczenia finansowego.
Artykuł 15
Współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
W przypadku gdy szkody wyrządzone środowisku naturalnemu dotykają lub mogą dotknąć kilka Państw Członkowskich, te Państwa Członkowskie współpracują ze sobą między innymi poprzez odpowiednią wymianę informacji w celu zapewnienia, że podjęto działania zapobiegawcze i, w miarę potrzeby, działania zaradcze w odniesieniu do takich szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.
2.
W przypadku gdy wystąpią szkody wyrządzone środowisku naturalnemu, Państwo Członkowskie, na którego terytorium szkody powstały, udzieli wystarczających informacji Państwom Członkowskim, które potencjalnie mogą być nimi dotknięte.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zidentyfikuje szkody w swoich granicach, które powstały poza nimi, może zgłosić problem Komisji i innym zainteresowanym Państwom Członkowskim; formułować zalecenia w celu przyjęcia środków zapobiegawczych oraz zaradczych oraz może żądać, zgodnie z niniejszą dyrektywą, zwrotu kosztów, które poniosło to Państwo w związku z przyjęciem środków zapobiegawczych lub zaradczych.
Artykuł 16
Powiązania z prawem krajowym
1.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w zakresie utrzymywania i przyjmowania bardziej rygorystycznych przepisów związanych z zapobieganiem i zaradzeniem szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, włącznie z identyfikowaniem dodatkowych rodzajów działalności, które podlegałyby wymaganiom niniejszej dyrektywy dotyczącym zapobiegania i zaradzenia szkodom, a także identyfikowania dalszych stron za nie odpowiedzialnych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich, aby przyjmowały one odpowiednie środki, takie jak zakaz podwójnego zwrotu kosztów, w odniesieniu do sytuacji, gdy zwrot podwójnych kosztów może wynikać z równoległych działań prowadzonych przez właściwe władze na mocy niniejszej dyrektywy oraz przez osobę, której mienie zostało dotknięte przez szkody wyrządzone środowisku naturalnemu.
Artykuł 17
Stosowanie czasowe
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- szkód wyrządzonych przez emisję, zdarzenie lub wypadek, które miały miejsce przed dniem określonym w art. 19 ust. 1,
- szkód wyrządzonych przez emisję, zdarzenie lub wypadek, które mają miejsce po dacie określonej w art. 19 ust. 1, w przypadku gdy wynikają one z pewnej działalności, która odbywała się i zakończyła przed wspomnianą datą,
- szkód, jeśli od emisji, zdarzenia lub wypadku, które je wywołały, upłynęło ponad 30 dni.
Artykuł 18
Sprawozdania i przeglądy
1.
Najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2013 r. Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania w sprawie doświadczeń zebranych w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdania zawierają informacje i dane wymienione w załączniku VI.
2.
Na tej podstawie, do dnia 30 kwietnia 2014 r., Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, które zawiera wszelkie odpowiednie wnioski o zmianę.
3.
Sprawozdanie, określone w ust. 2, zawiera przegląd:
a) stosowania:
- art. 4 ust. 2 i 4 w odniesieniu do wyłączenia zanieczyszczeń ujętych w instrumentach międzynarodowych wymienionych w załącznikach IV i V z zakresu niniejszej dyrektywy, oraz
- art. 4 ust. 3 w odniesieniu do prawa podmiotu gospodarczego do ograniczenia swojej odpowiedzialności zgodnie z międzynarodowymi konwencjami określonymi w art. 4 ust. 3.
Komisja bierze pod uwagę doświadczenia zebrane na odpowiednich płaszczyznach międzynarodowych, takich jak Międzynarodowa Organizacja Morska i Euratom, oraz odpowiednie umowy międzynarodowe, jak również zakres, w jakim te instrumenty weszły w życie i/lub zostały wykonane przez Państwa Członkowskie i/lub zmodyfikowane, z uwzględnieniem wszystkich odpowiednich przypadków szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu wynikających z takiej działalności, oraz podjęte działania zaradcze i różnice w zakresie odpowiedzialności między Państwami Członkowskimi, mając na względzie relację między odpowiedzialnością właścicieli statków a udziałem odbiorców ropy, jak również wszelkie odpowiednie badania podejmowane przez Międzynarodowy Fundusz Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniami Olejami;
b) stosowania niniejszej dyrektywy do szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu spowodowanych przez organizmy genetycznie zmodyfikowane, szczególnie w świetle doświadczeń zebranych na odpowiednich płaszczyznach międzynarodowych i w ramach Konwencji, takich jak Konwencja o różnorodności biologicznej i Protokół z Kartageny w sprawie bezpieczeństwa biologicznego, jak również skutków wszelkich szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu spowodowanych przez organizmy genetycznie zmodyfikowane;
c) stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do gatunków chronionych i naturalnych siedlisk;
d) instrumentów, które mogą zostać włączone do załączników III, IV i V.
Artykuł 19
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 kwietnia 2007 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych środków, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą wraz tabelą wskazującą odniesienie przyjętych przepisów krajowych do przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3] w świetle tekstu wspólnego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 26 lutego 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rezolucja w sprawie katastrofy lotniczej u wybrzeża Republiki Dominikańskiej, przyjęta przez Parlament Europejski w dniu 15 lutego 1996 r. [4] podkreśla konieczność, aby Wspólnota przyjęła bardziej aktywne stanowisko oraz opracowała strategię prowadzącą do poprawy bezpieczeństwa jej obywateli podróżujących drogą lotniczą lub mieszkających w pobliżu portów lotniczych.
(2) Komisja skierowała do Parlamentu Europejskiego i Rady komunikat zatytułowany "Określenie Strategii Poprawy Bezpieczeństwa Lotnictwa Wspólnotowego".
(3) Komunikat ten jasno stwierdza, że bezpieczeństwo można skutecznie zwiększyć zapewniając, iż statki powietrzne w pełni wypełniają międzynarodowe normy bezpieczeństwa ujęte w Załącznikach do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r. ("Konwencja z Chicago").
(4) W celu ustanowienia oraz utrzymania jednolitego wysokiego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w Europie, należy wprowadzić zharmonizowane podejście do skutecznego wykonywania międzynarodowych norm bezpieczeństwa we Wspólnocie.
W tym celu, konieczne jest zharmonizowanie reguł i procedur dotyczących kontroli na ziemi statków powietrznych państw trzecich lądujących w portach lotniczych położonych w Państwach Członkowskich.
(5) Zharmonizowane podejście do skutecznego wykonywania międzynarodowych norm bezpieczeństwa przez Państwa Członkowskie pozwoli uniknąć zakłóceń konkurencji.
Wspólne stanowisko w sprawie statków powietrznych państw trzecich, które nie wypełniają międzynarodowych norm bezpieczeństwa przyniesie korzyść Państwom Członkowskim.
(6) Statki powietrzne lądujące w Państwach Członkowskich powinny przejść kontrolę, jeśli podejrzewa się, iż nie wypełniają one międzynarodowych norm bezpieczeństwa.
(7) Wobec braku podejrzenia, kontrole można przeprowadzać także zgodnie z procedurą kontroli na miejscu pod warunkiem że przestrzega się prawa wspólnotowego i międzynarodowego.
W szczególności, kontrole należy przeprowadzać w sposób niedyskryminujący.
(8) Kontrole można podjąć w przypadku statków powietrznych, w których w przeszłości często stwierdzano usterki, lub statków powietrznych należących do linii lotniczych, których statki powietrzne często stanowiły przedmiot zainteresowania.
(9) Informacje zebrane w każdym z Państw Członkowskich należy udostępnić wszystkim pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji w celu zapewnienia najskuteczniejszego monitorowania zgodności statków powietrznych państw trzecich z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa.
(10) Z powyższych przyczyn dla potrzeb wymiany informacji, konieczne jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym procedury oceny statków powietrznych państw trzecich oraz odnośnych mechanizmów współpracy między właściwymi organami Państw Członkowskich.
(11) Szczególny charakter informacji dotyczących bezpieczeństwa wymaga, aby Państwa Członkowskie przyjęły, zgodnie z ich prawem krajowym, konieczne środki mające na celu zapewnienie właściwej poufności informacji przez nie otrzymywanych.
(12) Bez uszczerbku dla prawa publicznego dostępu do dokumentów Komisji, ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [5], Komisja powinna przyjąć środki dotyczące udostępniania takich informacji zainteresowanym stronom, a także warunki ich udostępniania.
(13) Jeżeli stwierdzone usterki w sposób oczywisty zagrażają bezpieczeństwu, statki powietrzne, względem których podjęto środki naprawcze należy unieruchomić do czasu uzyskania zgodności z ustanowionymi międzynarodowymi normami bezpieczeństwa.
(14) Udogodnienia w porcie lotniczym kontroli mogą być takie, że właściwe organy będą zobowiązane uznać statek powietrzny za uprawniony do transferu do właściwego portu lotniczego pod warunkiem że wypełnione zostały warunki dotyczące bezpiecznego transferu.
(15) Dla potrzeb wykonania zadań ustalonych na podstawie niniejsze dyrektywy, Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego [6].
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(17) Komisja oddaje do dyspozycji komitetu ustanowionego na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3922/91 dane statystyczne oraz informacje zgodne z pozostałymi środkami wspólnotowymi dotyczącymi przypadków szczególnych, które mogą okazać się właściwe w odniesieniu do wykrywania usterek stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
(18) Za konieczne uznaje się uwzględnienie współpracy oraz wymiany informacji w ramach Zrzeszenia Władz Lotniczych (JAA) oraz Konferencji Europejskiego Lotnictwa Cywilnego (ECAC).
Ponadto, aktualne doświadczenie w dziedzinie procedur oceny bezpieczeństwa zagranicznych statków powietrznych (SAFA) należy wykorzystać w możliwie największym zakresie.
(19) Należy uwzględnić funkcję Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotnictwa (EASA) w dziedzinie polityki bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, w tym w ustanawianiu do tego celu procedur mających na celu ustanowienie i utrzymanie wysokiego i jednolitego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w Europie.
(20) Uzgodnienia dotyczące rozszerzenia współpracy w zakresie wykorzystania portu lotniczego w Gibraltarze, zostały zawarte w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. między Królestwem Hiszpanii a Zjednoczonym Królestwem we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obu państw i uzgodnienia te dopiero wejdą w życie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres i cel
1.
W ramach ogólnej, wspólnotowej strategii dotyczącej ustanowienia i utrzymania wysokiego i jednolitego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w Europie, niniejsza dyrektywa wprowadza zharmonizowane podejście do skutecznego wykonywania we Wspólnocie międzynarodowych norm bezpieczeństwa przez zharmonizowanie reguł i procedur dotyczących kontroli na ziemi statków powietrznych państw trzecich lądujących w portach lotniczych położonych się w Państwach Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do przeprowadzania kontroli nie objętych niniejszą dyrektywą, oraz uziemienia, zakazania lądowań lub nakładania warunków na statki powietrzne lądujące w ich portach lotniczych, zgodnie z prawem wspólnotowym i międzynarodowym.
3.
Statki powietrzne Państwa, określone w Konwencji z Chicago, oraz statki powietrzne o maksymalnej wadze netto w cyklu startu poniżej 5700 kg, niezaangażowane w lotniczy przewóz handlowy, wyłącza się z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
4.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego w Gibraltarze odbywa się bez uszczerbku dla pozycji prawnych odpowiednio Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego suwerenności terytorium, na którym port lotniczy jest położony.
5.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego w Gibraltarze zawiesza się do momentu wejścia w życie uzgodnień zawartych we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa informują Radę o dacie ich wejścia w życie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "uziemienie" oznacza formalny zakaz opuszczania przez statek powietrzny portu lotniczego, oraz podjęcie kroków niezbędnych do jego zatrzymania;
b) "międzynarodowe normy bezpieczeństwa" oznaczają normy bezpieczeństwa zawarte w Konwencji z Chicago oraz załącznikach do niej, obowiązujące w czasie przeprowadzania kontroli;
c) "kontrola na ziemi" oznacza sprawdzanie statków powietrznych państw trzecich zgodne z załącznikiem II;
d) "statki powietrzne państw trzecich" oznacza statki powietrzne, których nie używa się, ani nie wykorzystuje pod kontrolą właściwych organów Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Gromadzenie informacji
Państwa Członkowskie wprowadzają mechanizm gromadzenia informacji uznanych za użyteczne dla potrzeb wypełnienia celu ustalonego w art. 1, w tym:
a) istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa, dostępnych w szczególności przez:
- sprawozdania pilotażowe,
- sprawozdania z konserwacji,
- sprawozdania ze zdarzenia,
- innego rodzaju dokumenty, niezależne od właściwych organów Państw Członkowskich,
- skargi;
b) informacji w sprawie działań podjętych po kontroli na ziemi takich, jak:
- uziemienie statku powietrznego,
- zakaz lądowań dla statku powietrznego lub przewoźnika lotniczego w danym Państwie Członkowskim,
- wymagane działania naprawcze,
- powiązania z właściwymi organami przewoźnika lotniczego;
c) dalszych informacji dotyczących przewoźnika lotniczego takich, jak:
- wykonane działania naprawcze,
- powtarzalność niezgodności.
Informacje te należy przechowywać wykorzystując standardowy formularz sprawozdania zawierający opisane informacje, w formie określonej w załączniku I.
Artykuł 4
Kontrola na ziemi
1.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza właściwe środki zapewniające, że statek powietrzny państwa trzeciego podejrzewany o niezgodność z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa, lądujący w każdym porcie lotniczym tego Państwa Członkowskiego otwartym dla międzynarodowego ruchu lotniczego podlega kontrolom na ziemi.
W wykonywaniu tych procedur, właściwe organy zwracają szczególna uwagę na to, czy:
- uzyskano informacje dotyczące nieprawidłowych warunków przeprowadzania konserwacji lub oczywistych uszkodzeń, czy usterek;
- zgłoszono, że statek powietrzny, od czasu wejścia statku powietrznego w przestrzeń powietrzną Państwa Członkowskiego, wykonuje nieprawidłowe manewry, które powodują poważne obawy dla bezpieczeństwa;
- wykryto, podczas poprzedniej kontroli na ziemi, nieprawidłowości powodujące poważne obawy, że statek powietrzny nie wypełnia międzynarodowych norm bezpieczeństwa, oraz jeżeli Państwo Członkowskie jest przekonane, że usterki mogły nie zostać usunięte;
- istnieją dowody na to, że właściwe organy państwa rejestracji mogą nie wykonywać nadzoru bezpieczeństwa we właściwy sposób; lub
- informacje zgromadzone na mocy art. 3 dają podstawy do obaw odnośnie do przewoźnika lotniczego, lub poprzednia kontrola na ziemi statku powietrznego używanego przez tego samego przewoźnika lotniczego ujawniła usterki.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy mające na celu przeprowadzanie kontroli na ziemi zgodnie z procedurą kontroli rutynowej w braku jakiegokolwiek podejrzenia, pod warunkiem że reguły te są zgodne z prawem wspólnotowym i międzynarodowym.
Jednakże procedurę tę należy wykonywać w sposób niedyskryminujący.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wykonane zostaną właściwe kontrole na ziemi oraz inne środki kontroli przewidziane w ramach art. 8 ust. 3.
4.
Kontrolę na ziemi należy przeprowadzać zgodnie z procedurą opisaną w załączniku II oraz wykorzystując formularz sprawozdania z kontroli na ziemi określony w załączniku II. W momencie zakończenia kontroli na ziemi, powiadamia się kapitana statku powietrznego lub przedstawiciela przewoźnika lotniczego eksploatującego statek powietrzny o wynikach kontroli oraz, jeżeli odkryte zostaną istotne usterki, sprawozdanie przesyła się do przewoźnika eksploatującego statek powietrzny oraz właściwych organów.
5.
Przeprowadzając kontrolę na ziemi na podstawie niniejszej dyrektywy, właściwe organy podejmują wszelkie, możliwe wysiłki w celu uniknięcia nieuzasadnionego opóźnienia kontrolowanego statku powietrznego.
Artykuł 5
Wymiana informacji
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich uczestniczą we wzajemnej wymianie informacji.
Na wniosek właściwych organów, informacje te obejmują wykaz portów lotniczych danego Państwa Członkowskiego otwartych dla międzynarodowego ruchu lotniczego ze wskazaniem, dla każdego roku kalendarzowego, liczby przeprowadzonych kontroli na ziemi oraz liczby ruchów statków powietrznych państw trzecich w każdym z portów lotniczych ujętych w tym wykazie.
2.
Wszystkie sprawozdania standardowe określone w art. 3 oraz sprawozdania z kontroli na ziemi określone w art. 4 ust. 4 są niezwłocznie udostępniane Komisji oraz, na ich wniosek, właściwym organom Państw Członkowskich i Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotnictwa (EASA).
3.
W każdym przypadku, gdy sprawozdanie standardowe wykazuje istnienie potencjalnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub, jeśli sprawozdanie z kontroli na ziemi wykazuje, że statek powietrzny nie wypełnia międzynarodowych norm bezpieczeństwa i może powodować potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa, sprawozdanie niezwłocznie przekazuje się wszelkim właściwym organom Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 6
Ochrona i rozpowszechnianie informacji
1.
Państwa Członkowskie podejmują, zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym, niezbędne środki zapewniające właściwą poufność informacji otrzymywanych przez nie na podstawie art. 5.
Państwa Członkowskie wykorzystują te informacje wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja corocznie publikuje zbiorcze sprawozdanie z informacji dostępnych opinii publicznej oraz podmiotom branżowym, zawierające analizę wszelkich informacji otrzymanych zgodnie z art. 5.
Analiza ta powinna być prosta i łatwa do zrozumienia oaz wskazywać, czy występuje podwyższone zagrożenie bezpieczeństwa pasażerów statków powietrznych.
W analizie tej należy utajnić źródło tych informacji.
3.
Bez uszczerbku dla prawa publicznego dostępu do dokumentów Komisji ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001, Komisja przyjmuje, z własnej inicjatywy i zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, środki udostępniania zainteresowanym stronom informacji określonych w ust. 1 i związane z tym warunki.
Środki te, zarówno ogólne jak i indywidualne, wynikają z potrzeby:
- dostarczenia osobom i organizacjom informacji, których potrzebują do poprawy bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym;
- ograniczania rozpowszechniania informacji do tego, co ściśle konieczne dla celów ich użytkowników, co ma na celu zapewnienie właściwej ich poufności.
4.
W każdym przypadku, gdy informacje dotyczące usterek statku powietrznego podane zostały dobrowolnie, w sprawozdaniach z kontroli na ziemi określonych w art. 4 ust. 4 utajnia się źródło takich informacji.
Artykuł 7
Uziemienie statku powietrznego
1.
Jeżeli niezgodność z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa oczywiście zagraża bezpieczeństwu lotu, przewoźnik lotniczy eksploatujący statek powietrzny powinien podjąć środki mające na celu usunięcie usterek przed wylotem.
Jeżeli właściwe organy przeprowadzające kontrolę na ziemi nie są przekonane, że przed wylotem podjęte zostaną działania naprawcze, blokują statek powietrzny do czasu usunięcia zagrożenia i niezwłocznie powiadamiają organy właściwe dla danego przewoźnika lotniczego i Państwa Członkowskiego rejestracji statku powietrznego.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego przeprowadzające kontrolę na ziemi mogą, we współpracy z Państwem odpowiedzialnym za eksploatację danego statku powietrznego lub Państwem rejestracji statku powietrznego, określić niezbędne warunki zezwolenia statkowi powietrznemu na przelot do portu lotniczego, w którym można naprawić usterki.
Jeżeli usterki wpływają niekorzystnie na ważność świadectwa zdatności statku powietrznego, uziemienie można cofnąć wyłącznie wtedy, gdy przewoźnik lotniczy uzyska pozwolenie od Państwa lub Państw, nad których terytorium odbędzie się przelot.
Artykuł 8
Środki usprawniania bezpieczeństwa i wykonawcze
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdania w sprawie środków wykonawczych podejmowanych w celu wykonania wymogów art. 3, 4 i 5.
2.
W oparciu o informacje zgromadzone na podstawie ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, Komisja może przyjąć właściwe środki mające na celu ułatwienie wykonania art. 3, 4 i 5 takie, jak:
- ustanowienie wykazu gromadzonych informacji;
- szczegółowe określenie treści oraz procedur kontroli na ziemi;
- ustalenie formatu przechowywania i rozpowszechniania danych;
- utworzenie lub wspieranie właściwych organów zarządzania lub obsługiwania narzędzi niezbędnych dla potrzeb gromadzenia i wymiany informacji.
3.
W oparciu o informacje uzyskane na podstawie art. 3, 4 i 5, oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, można podjąć decyzję w sprawie właściwej kontroli na ziemi i innych środków nadzoru, w szczególności danego przewoźnika lotniczego lub przewoźników lotniczych danego państwa trzeciego, do czasu przyjęcia przez właściwe organy tego państwa trzeciego zadowalających uzgodnień dotyczących środków naprawczych.
4.
Komisja może podjąć właściwe środki mające na celu współpracę oraz wspomaganie państwa trzeciego w dziedzinie usprawnienia zdolności tych państw do nadzorowania bezpieczeństwa lotnictwa.
Artykuł 9
Wprowadzanie zakazu lub warunków postępowania
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o wprowadzeniu zakazu w jego portach lotniczych lub warunków postępowania danego przewoźnika lotniczego lub przewoźników lotniczych danego państwa trzeciego do czasu przyjęcia przez właściwe organy tego państwa trzeciego zadowalających uzgodnień dotyczących środków naprawczych:
a) to Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o podjętych środkach, a Komisja przekazuje informacje pozostałym Państwom Członkowskim;
b) Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 3, może wydać takie zalecenia i podjąć takie działania, jakie uznaje za niezbędne; ponadto, może rozszerzyć środki uprawnione na podstawie lit. a) na całą Wspólnotę po przedłożeniu projektu środków, które należy podjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 10
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspomaga Komitet ustanowiony na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 3922/91.
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
5.
Komisja może ponadto konsultować z Komitetem w każdej innej sprawie dotyczącej stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Wykonywanie
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wypełnienia niniejszej dyrektywy przed dniem 30 kwietnia 2006 r. i niezwłocznie powiadomią Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Zmiany w załącznikach
Zmian w załącznikach do niniejszej dyrektywy można dokonywać zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 13
Sprawozdanie
Do dnia 30 kwietnia 2008 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 9, który, inter alia, uwzględnia osiągnięcia na forach wspólnotowych i międzynarodowych.
Sprawozdaniu mogą towarzyszyć wnioski dotyczące zmian do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [5] zmierzała do ustanowienia warunków, na których uprawnione przedsiębiorstwa inwestycyjne i banki mogą świadczyć usługi specjalne lub otwierać oddziały w innych Państwach Członkowskich, w oparciu o zezwolenie i nadzór kraju rodzimego.
W związku z tym dyrektywa ta miała na celu ujednolicenie wstępnych warunków wydawania zezwoleń oraz warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne, w tym zasad świadczenia usług.
Przewidywała również ujednolicenie niektórych zasad regulujących funkcjonowanie rynków regulowanych.
(2) W ostatnich latach na rynkach finansowych uaktywniła się znaczna liczba inwestorów, którzy są adresatami coraz bardziej kompleksowych usług i instrumentów o szerokim zakresie.
W świetle tych osiągnięć, wspólnotowe ramy prawne powinny obejmować pełny zakres działań kierowanych do inwestorów.
W związku z tym konieczne jest zapewnienie poziomu ujednolicenia niezbędnego do zaoferowania inwestorom wyższego poziomu ochrony oraz umożliwienie przedsiębiorstwom inwestycyjnym świadczenia usług w całej Wspólnocie, będącej rynkiem jednolitym, w oparciu o nadzór kraju rodzimego.
W świetle powyższego, dyrektywę 93/22/EWG należy zastąpić nową dyrektywą.
(3) Z uwagi na rosnącą zależność inwestorów od indywidualnych rekomendacji, za właściwe uznaje się włączenie świadczenia usług doradztwa inwestycyjnego do usług inwestycyjnych wymagających zezwolenia.
(4) Za właściwe uznaje się ujęcie w wykazie instrumentów finansowych niektórych towarowych instrumentów pochodnych i innych, które zostały ustanowione i znajdują się w obrocie, jednocześnie podnosząc kwestie ustawodawcze porównywalne do tradycyjnych instrumentów finansowych.
(5) Konieczne jest ustanowienie kompleksowego reżimu regulacyjnego rządzącego realizacją transakcji na instrumentach finansowych, bez względu na metody handlowe stosowane do zawierania tych transakcji, tak aby zapewnić wysoką jakość realizacji transakcji inwestorskich i podtrzymać integralność oraz ogólną efektywność systemu finansowego.
Należy przewidzieć spójne i dostosowane do ryzyka ramy regulujące główne rozwiązania dotyczące realizacji zlecenia, obowiązujące obecnie na europejskim rynku finansowym.
Konieczne jest uznanie pojawienia się na rynkach regulowanych nowej generacji zorganizowanych systemów obrotu, które powinny podlegać zobowiązaniom utworzonym w celu utrzymania efektywnych i prawidłowo funkcjonujących rynków finansowych.
W celu ustanowienia proporcjonalnych ram regulacyjnych należy wprowadzić przepis dotyczący włączenia nowej usługi inwestycyjnej, która polega na prowadzeniu platform obrotu (MTF).
(6) Należy wprowadzić i dostosować definicje rynku regulowanego i MTF, tak aby odzwierciedlały one fakt, iż charakteryzują się one tą samą funkcją zorganizowania obrotu.
Z definicji należy wyłączyć systemy dwustronne, jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne wchodzi w transakcje na własny rachunek, a nie jako wolny od ryzyka kontrahent pośredniczący między kupującym a sprzedającym.
Określenie "system" obejmuje wszystkie rynki utworzone w oparciu o zestaw reguł i platformy obrotu, jak i te, które funkcjonują wyłącznie w oparciu o zestaw reguł.
Rynki regulowane i MTF nie są zobowiązane do prowadzenia "technicznego" kojarzenia zleceń.
Rynek utworzony wyłącznie w oparciu o zestaw reguł rządzących aspektami dotyczącymi członkowstwa, wprowadzania instrumentów do obrotu, obrotu między członkami, sprawozdawczości oraz, w miarę potrzeb, przejrzystości transakcji to, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, rynek regulowany lub MTF, a transakcje zawierane na podstawie tych zasad uznaje się za zawarte w oparciu o systemy rynku regulowanego lub MTF.
Określenie "transakcje kupna i sprzedaży" należy interpretować w szerokim zakresie, obejmującym zamówienia, notowania, jak i wskazania transakcji.
Wymóg, aby transakcje ujmować w systemie za pomocą pozbawionych uprawnień uznaniowych reguł ustalonych przez operatora systemu oznacza, że należy je gromadzić w oparciu o zasady systemu lub za pomocą protokołów systemu, albo wewnętrznych procedur wykonawczych (w tym procedur włączonych do oprogramowania komputerowego).
Określenie "reguły pozbawione uprawnień uznaniowych" oznacza, że reguły te nie pozostawiają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu prowadzącemu MTF możliwości indywidualnego uznawania sposobu wzajemnych powiązań między transakcjami.
Definicje wymagają, aby transakcje gromadzić w sposób skutkujący podpisaniem kontraktu, co oznacza, że realizacja zlecenia następuje na podstawie reguł systemu lub za pomocą protokołów systemu, albo wewnętrznych procedur wykonawczych.
(7) Celem niniejszej dyrektywy jest objęcie nią przedsiębiorstw, których głównym celem lub zakresem prowadzonej działalności gospodarczej jest świadczenie profesjonalnych usług inwestycyjnych i/lub prowadzenie działalności inwestycyjnej.
Dlatego też jej zakres powinien obejmować osoby prowadzące różne rodzaje działalności zawodowej.
(8) Zakresem niniejszej dyrektywy nie obejmuje się osób zarządzających aktywami własnymi i przedsiębiorstw, które nie świadczą usług inwestycyjnych i/lub nie prowadzą działalności inwestycyjnej, innej, niż na własny rachunek, chyba że osoby te są animatorami rynku lub realizują transakcje na własny rachunek poza rynkiem regulowanym lub MTF w sposób zorganizowany, częsty i systematyczny, zapewniając system dostępny dla stron trzecich w celu ich zaangażowania w transakcje.
(9) Odniesienia dokonane w tekście do osób należy interpretować jako obejmujące osoby fizyczne i prawne.
(10) Należy wyłączyć przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe lub asekuracyjne, których działalność podlega odnośnemu monitorowaniu ze strony właściwych władz nadzorujących w oparciu o zasadę ostrożności oraz które podlegają dyrektywie Rady 64/225/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w dziedzinie reasekuracji i retrocesji [6], pierwszej dyrektywie Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [7] i dyrektywie Rady 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie [8].
(11) Niniejszą dyrektywą nie powinny być objęte osoby, które nie świadczą usług na rzecz osób trzecich, lecz których działalność polega na świadczeniu usług inwestycyjnych wyłącznie dla ich przedsiębiorstw dominujących, podmiotów zależnych bądź też podmiotów zależnych tych przedsiębiorstw dominujących.
(12) Z zakresu wykonywania niniejszej dyrektywy należy również wyłączyć osoby, które w toku działalności zawodowej świadczą wyłącznie okazjonalne usługi inwestycyjne, pod warunkiem że działalność ta jest regulowana, a odnośne reguły nie zabraniają okazjonalnego świadczenia usług inwestycyjnych.
(13) Niniejszą dyrektywą nie powinny być objęte osoby, które świadczą usługi inwestycyjne polegające wyłącznie na administrowaniu programami pracowniczych udziałów kapitałowych, a zatem nie świadczą usług inwestycyjnych na rzecz osób trzecich.
(14) Niezbędne jest wyłączenie z zakresu wykonywania niniejszej dyrektywy banków centralnych i innych organów pełniących podobne funkcje, jak również organów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu, w tym lokując środki pochodzące z tego długu; w szczególności wyłączenie takie nie obejmuje podmiotów, które są częściowo lub całkowicie własnością państwa, a których rola ma charakter handlowy lub wiąże się z nabywaniem pakietów akcji.
(15) Niezbędne jest wyłączenie z zakresu wykonywania niniejszej dyrektywy przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania bez względu na to, czy ich działalność jest koordynowana na poziomie wspólnotowym, oraz depozytariuszy lub osób zarządzających takimi przedsiębiorstwami, gdyż podlegają one szczególnym zasadom bezpośrednio dostosowanym do prowadzonej przez nie działalności.
(16) W celu skorzystania z wyłączeń od niniejszej dyrektywy osoba zainteresowana powinna w sposób ciągły wypełniać warunki ustanowione dla takich wyłączeń.
W szczególności, jeżeli osoba świadczy usługi inwestycyjne lub prowadzi działalność inwestycyjną i jest wyłączona z niniejszej dyrektywy, ponieważ z punktu widzenia koncernu takie usługi lub działalność mają charakter dodatkowy względem głównego zakresu działalności gospodarczej, osoba taka nie podlega wyłączeniu dotyczącemu usług dodatkowych, jeżeli wygasa dodatkowy charakter świadczenia takich usług lub prowadzenia takiej działalności.
(17) W celu ochrony inwestorów i stabilności systemu finansowego osoby, które świadczą usługi inwestycyjne i/lub prowadzą działalność inwestycyjną objętą niniejszą dyrektywą muszą uzyskać zezwolenie w swoich rodzimych Państwach Członkowskich.
(18) Na podstawie niniejszej dyrektywy, instytucje kredytowe uprawnione na mocy dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [9] nie muszą posiadać odrębnego zezwolenia dla potrzeb świadczenia usług inwestycyjnych lub prowadzenia działalności inwestycyjnej.
Jeżeli instytucja kredytowa podejmuje decyzję o świadczeniu usług inwestycyjnych lub prowadzeniu działalności inwestycyjnej, przed przyznaniem zezwolenia, właściwe władze powinny zweryfikować, czy spełnia ona odnośne przepisy niniejszej dyrektywy.
(19) Na podstawie niniejszej dyrektywy, w przypadkach gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne świadczy jedną lub większą liczbę usług inwestycyjnych nieobjętych zezwoleniem, lub prowadzi jedną lub większą liczbę rodzajów nieregularnej działalności inwestycyjnej, nie wymaga dodatkowego zezwolenia.
(20) Do celów niniejszej dyrektywy działalność polegająca na przyjmowaniu lub przekazywaniu zleceń obejmuje również kojarzenie dwóch lub więcej inwestorów, które doprowadza do zawarcia transakcji między tymi inwestorami.
(21) W kontekście nadchodzącej rewizji ram adekwatności kapitałowej w Basel II, Państwa Członkowskie uznają konieczność ponownego przeanalizowania, czy przedsiębiorstwa inwestycyjne, które realizują zlecenia klientów, jako zleceniodawcy należy uznać za działające w charakterze zleceniodawców, a zatem – czy podlegają one dodatkowym wymogom odnoszącym się do kapitału ustawowego.
(22) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru ze strony rodzimego Państwa Członkowskiego wymagają, aby właściwe władze Państw Członkowskich nie przyznawały bądź cofały zezwolenie w przypadku, gdy czynniki takie jak treść programów działań, rozkład geograficzny lub rodzaje obecnie prowadzonej działalności jednoznacznie wskazują na to, że przedsiębiorstwo inwestycyjne wybrało system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej restrykcyjnych norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, na którego terytorium przedsiębiorstwo to zamierza prowadzić lub prowadzi większą część swojej działalności.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne będące osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym ma ono swoją siedzibę statutową. Ponadto Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby siedziba zarządu przedsiębiorstwa inwestycyjnego zawsze znajdowała się w jej rodzimym Państwie Członkowskim i faktycznie tam działała.
(23) Dowolne przedsiębiorstwo inwestycyjne uprawnione w swoim rodzimym Państwie Członkowskim należy uprawnić do świadczenia usług inwestycyjnych lub prowadzenia działalności inwestycyjnej w całej Wspólnocie, bez konieczności dążenia do uzyskania odrębnego zezwolenia od właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo to zamierza świadczyć takie usługi lub prowadzić taką działalność.
(24) Ponieważ niektóre przedsiębiorstwa inwestycyjne są wyłączone z niektórych obowiązków nałożonych na mocy dyrektywy Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [10], należy je zobowiązać do utrzymania minimalnej kwoty kapitału lub ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w zakresie wykonywania zawodu, lub połączenia obu.
Dostosowania kwot ubezpieczenia tego rodzaju powinny uwzględniać dostosowania wprowadzone do ram dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego [11].
Ten szczególny rodzaj traktowania dla potrzeb adekwatności kapitałowej należy stosować bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji dotyczących należytego traktowania tych przedsiębiorstw według przyszłych zmian w prawodawstwie wspólnotowym w sprawie adekwatności kapitałowej.
(25) Ponieważ zakres rozporządzenia ostrożnościowego należy ograniczyć do podmiotów, które, na mocy prowadzenia ksiąg transakcyjnych dotyczących działalności branżowej, dla pozostałych podmiotów gospodarczych rynku stanowią źródło ryzyka kontrahenta, podmiotów, które na własny rachunek dokonują transakcji w zakresie instrumentów finansowych, w tym towarowych instrumentów pochodnych objętych niniejszą dyrektywą, a także tych, które świadczą grupowe usługi inwestycyjne w towarowych instrumentach pochodnych na rzecz klientów głównego zakresu działalności w formie działalności dodatkowej, pod warunkiem że w rozumieniu niniejszej dyrektywy, główny zakres działalności należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
(26) Dla potrzeb ochrony praw własności inwestora oraz podobnych praw odnoszących się do papierów wartościowych, a także w odniesieniu do funduszy powierzonych przedsiębiorstwu, w szczególności prawa te należy odróżnić od praw przedsiębiorstwa.
Jednakże zasada ta nie powinna powstrzymywać przedsiębiorstwa od prowadzenia działalności pod własną nazwą, ale w imieniu inwestora, jeżeli jest to wymagane ze względu na charakter transakcji i umowy zawartej z inwestorem, na przykład w odniesieniu do zastawu papierów wartościowych.
(27) Jeżeli zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, w szczególności dyrektywą 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych [12] dla potrzeb zabezpieczenia, albo innego rodzaju pokrycia obecnych lub przyszłych, rzeczywistych lub warunkowych, czy też przewidywanych zobowiązań, klient przenosi na przedsiębiorstwo inwestycyjne pełne prawo własności do instrumentów finansowych lub funduszy, nie należy ich uznawać za należące do klienta.
(28) W odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych uprawnionych w państwach trzecich należy nadal stosować procedury wydawania zezwoleń dla oddziału takich przedsiębiorstw obowiązujące na terytorium Wspólnoty.
Zgodnie z art. 49 akapit drugi Traktatu, filie te nie korzystają ze swobody świadczenia usług ani też ze swobody przedsiębiorczości w Państwach Członkowskich innych niż te, w których je ustanowiono.
W świetle przypadków, w których Wspólnota nie jest związana żadnymi zobowiązaniami dwustronnymi ani wielostronnymi, za właściwe uznaje się zapewnienie procedury gwarantującej, że wspólnotowe przedsiębiorstwa inwestycyjne są w taki sam sposób traktowane w danych państwach trzecich.
(29) Rozszerzający się zakres działalności, którą przedsiębiorstwa inwestycyjne prowadzą równocześnie, zwiększa możliwość wystąpienia sprzeczności interesów między poszczególnymi zakresami działalności, a interesami klientów.
Dlatego też konieczne jest ustanowienie reguł zapewniających, że takie sprzeczności nie wpływają szkodliwie na interesy klientów tych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
(30) Usługę uznaje się za świadczoną z inicjatywy klienta, o ile klient nie żąda jej świadczenia w odpowiedzi na zindywidualizowane informacje otrzymane od lub w imieniu przedsiębiorstwa i przekazane danemu klientowi, a zawierające ofertę, albo mające na celu wywarcie wpływu na klienta w odniesieniu do danego instrumentu finansowego czy transakcji.
Usługę uznaje się za świadczoną z inicjatywy klienta bez względu na to, czy klient żąda jej w oparciu o jakiekolwiek informacje zawierające ofertę instrumentów finansowych sporządzoną za pomocą dowolnych środków przekazu, oraz ogólną w swojej treści i skierowaną do ogółu albo większej grupy, czy kategorii klientów lub potencjalnych klientów.
(31) Jednym z celów niniejszej dyrektywy jest ochrona inwestorów.
Środki ochrony inwestorów należy dostosować do szczegółowej charakterystyki każdej z kategorii inwestorów (detaliczni, branżowi, oraz kontrahenci).
(32) Na mocy odstępstwa od zasady wydawania zezwolenia przez kraj rodzimy, nadzoru i stosowania zobowiązań w odniesieniu do funkcjonowania oddziału, za właściwe uznaje się, aby właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przyjęły na siebie odpowiedzialność za stosowanie niektórych zobowiązań określonych w niniejszej dyrektywie, a dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez oddział na terytorium, na którym się ona znajduje, z uwagi na fakt, iż władze te znajdują się najbliżej oddziału i są lepiej umiejscowione w odniesieniu do wykrywania i interweniowania rządzących sprawie naruszeń reguł rządzących funkcjonowaniem oddziału.
(33) Konieczne jest nałożenie skutecznego zobowiązania "możliwie najlepszej realizacji" w celu zapewnienia, że przedsiębiorstwa inwestycyjne realizują zlecenia klienta na warunkach najbardziej korzystnych dla klienta.
Zobowiązanie to należy stosować do przedsiębiorstw, które mają wobec klienta zobowiązania umowne lub agencyjne.
(34) Uczciwa konkurencja wymaga, aby podmioty gospodarcze i inwestorzy byli w stanie porównać notowania cen, które podmioty gospodarcze (np. rynki regulowane, MTF i pośrednicy) są zobowiązane podawać do publicznej wiadomości.
W związku z tym zaleca się, aby Państwa Członkowskie usunęły wszelkie przeszkody, które mogą uniemożliwiać uzgadnianie odnośnych informacji i ich publikację na szczeblu europejskim.
(35) Z chwilą ustanawiania powiązań handlowych z klientem, przedsiębiorstwo inwestycyjne może zwrócić się do klienta lub potencjalnego klienta o wyrażenie zgody na realizację polityki, a także możliwość, że jego zlecenie może zostać zrealizowane poza rynkiem regulowanym, lub MTF.
(36) Osób, które świadczą usługi inwestycyjne w imieniu więcej niż jednego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, nie należy uznawać za przedstawicieli, ale za przedsiębiorstwa inwestycyjne, jeżeli wchodzą w zakres definicji przewidzianej w niniejszej dyrektywie, z wyjątkiem niektórych osób, które mogą zostać wyłączone.
(37) Niniejszą dyrektywę należy stosować bez uszczerbku dla prawa przedstawicieli do prowadzenia działalności objętej innymi dyrektywami oraz działalności dodatkowej w odniesieniu do usług finansowych lub produktów nieobjętych niniejszą dyrektywą, w tym w imieniu podmiotów wchodzących w skład jednego koncernu finansowego.
(38) Niniejszą dyrektywą nie obejmuje się warunków prowadzenia działalności poza siedzibą przedsiębiorstwa inwestycyjnego (sprzedaż bezpośrednia).
(39) Właściwe władze Państw Członkowskich nie powinny rejestrować lub powinny wstrzymać rejestrację, jeżeli obecnie prowadzona działalność jasno wskazuje, że przedstawiciel wybrał system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej restrykcyjnych norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, na którego terytorium dany podmiot zamierza prowadzić, lub prowadzi swoją działalność w większym zakresie.
(40) Do celów niniejszej dyrektywy uprawnionych kontrahentów należy uznać za działających w charakterze klientów.
(41) Do celów zapewnienia, że kodeks prowadzenia działalności gospodarczej (w tym zasady w sprawie możliwie najlepszej realizacji oraz przetwarzania zleceń klientów) wykonuje się w odniesieniu do tych inwestorów, którzy najbardziej potrzebują takiej ochrony, oraz w celu odzwierciedlenia należytych praktyk handlowych w całej Wspólnocie, za właściwe uznaje się wyjaśnienie, że można odstąpić od zasad świadczenia usług w przypadku transakcji prowadzonych przez lub między uprawnionymi kontrahentami.
(42) W odniesieniu do transakcji zawieranych między uprawnionymi kontrahentami, zobowiązanie do ujawniania klientowi zleceń limitowanych należy stosować wyłącznie wtedy, gdy kontrahent przesyła do przedsiębiorstwa inwestycyjnego zlecenia limitowane w celu ich realizacji.
(43) Zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [13] Państwa Członkowskie chronią prawo do prywatności osób prywatnych odnoszące się do przetwarzania danych osobowych.
(44) Aby osiągnąć dwutorowy cel ochrony inwestorów i zapewnić należyte funkcjonowanie rynków papierów wartościowych, konieczne jest osiągnięcie przejrzystości transakcji oraz stosowanie reguł ustanowionych do tego celu w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych działających na rynku.
Aby w dowolnym momencie umożliwić inwestorom lub podmiotom gospodarczym dokonanie oceny warunków transakcji na branych pod uwagę akcjach, a następnie zweryfikowanie warunków, na których je zawarto, należy ustalić wspólne reguły podawania do publicznej wiadomości danych szczegółowych dotyczących zawierania transakcji na akcjach oraz ujawniania bieżących możliwości obrotu akcjami.
Reguły te są konieczne dla potrzeb zapewnienia skutecznej integracji rynków kapitałowych Państwa Członkowskiego i wspierania efektywności całego procesu ustalania notowań cen instrumentów kapitałowych oraz wspomożenia skutecznego wykonywania zobowiązania do "możliwe najlepszej realizacji".
Zagadnienia te wymagają reżimu ogólnej przejrzystości mającego zastosowanie do wszystkich transakcji na akcjach, bez względu na to, czy przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje je na zasadach dwustronnych, czy przez rynki regulowane lub MTF.
Zobowiązanie ciążące na przedsiębiorstwach inwestycyjnych na mocy niniejszej dyrektywy do ogłaszania przetargów i przedstawiania ceny ofertowej, a także realizowania zleceń po cenie ofertowej nie zwalnia przedsiębiorstw inwestycyjnych ze zobowiązania do kierowania zlecenia do innego podmiotu realizującego, jeżeli przyjęcie zlecenia może uniemożliwić przedsiębiorstwu wypełnienie zobowiązania do "możliwie najlepszej realizacji".
(45) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania transakcyjnych zobowiązań sprawozdawczych ustalonych w niniejszej dyrektywie, do instrumentów finansowych, których nie dopuszczono do obrotu na rynku regulowanym.
(46) Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o stosowaniu wymogów przejrzystości ustanowionych w niniejszej dyrektywie, a dotyczących instrumentów finansowych innych niż akcje przed i po ich wprowadzeniu do obrotu.
W takim przypadku wymogi te mają zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych, dla których dane Państwo Członkowskie jest rodzimym Państwem Członkowskim ze względu na prowadzenie przez nie działalności na terytorium danego Państwa Członkowskiego oraz do tych, które prowadzą działalność transgraniczną w oparciu o swobodę świadczenia usług.
Wymogi te stosuje się również do działalności prowadzonej na terytorium tego Państwa Członkowskiego przez filie przedsiębiorstwa inwestycyjnego uprawnionego w innym Państwie Członkowskim, ustanowione na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(47) Przedsiębiorstwom inwestycyjnym należy zapewnić równorzędne możliwości kojarzenia lub dostępu do rynków regulowanych w całej Wspólnocie.
Bez względu na sposób, w jaki obecnie organizuje się transakcje w Państwach Członkowskich, za istotne uznaje się zniesienie ograniczeń prawnych i technicznych w sprawie dostępu do rynków regulowanych.
(48) Aby ułatwić finalizowanie transakcji transgranicznych, za właściwe uznaje się zapewnienie przedsiębiorstwom inwestycyjnym dostępu do systemów rozrachunków i rozliczeń w całej Wspólnocie, bez względu na fakt, czy transakcje zawarto za pośrednictwem rynków regulowanych w danym Państwie Członkowskim.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, które wyrażają wolę bezpośredniego uczestniczenia w systemach rozliczeniowych innego Państwa Członkowskiego, powinny wypełniać odnośne wymogi wykonawcze i handlowe dotyczące posiadania akcji, a także środki ostrożnościowe mające na celu utrzymanie należytego i ostrożnego funkcjonowania rynków finansowych.
(49) Zezwolenia na prowadzenie działalności na rynku regulowanym należy rozszerzyć na wszystkie rodzaje działalności bezpośrednio związanej ze składaniem, przetwarzaniem, realizacją, potwierdzaniem oraz sprawozdawczością dotyczącą zleceń z punktu, w którym takie zlecenia wpłynęły na rynek regulowany do punktu, w którym są one przekazywane do dalszego ich sfinalizowania, a także na działalność dotyczącą wprowadzania instrumentów finansowych do obrotu.
Powinny one obejmować również transakcje zawarte za pośrednictwem podmiotów powołanych do tego celu przez rynek regulowany, objętych odpowiednimi systemami rynku regulowanego oraz wypełniających reguły rządzące tymi systemami.
Nie wszystkie transakcje zawarte przez akcjonariuszy lub animatorów rynku regulowanego, czy MTF należy uznawać za zawarte w ramach systemów rynku regulowanego czy MTF.
Dla potrzeb zdefiniowania podmiotu prowadzącego regularną działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady transakcje, które akcjonariusze lub podmioty gospodarcze rynku regulowanego zawierają na zasadzie dwustronności, a które nie wypełniają wszystkich zobowiązań ustanowionych na podstawie niniejszej dyrektywy dla rynku regulowanego czy MTF należy uznać za transakcje zawierane poza rynkiem regulowanym czy MTF.
W takim przypadku zobowiązanie przedsiębiorstw inwestycyjnych do podawania do publicznej wiadomości notowań cen stosuje się wtedy, gdy wypełnione są warunki ustanowione na mocy niniejszej dyrektywy.
(50) Podmioty prowadzące regularną działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady mogą podjąć decyzję o udostępnieniu notowań cen wyłącznie klientom detalicznym, klientom branżowym lub obu tym grupom.
Nie wolno im dyskryminować klientów należących do danej grupy.
(51) Artykuł 27 nie zobowiązuje podmiotów prowadzących działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady podawania do publicznej wiadomości notowań cen dotyczących transakcji przekraczających wielkość rynku.
(52) Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne jest podmiotem prowadzącym regularną działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady, zarówno w zakresie akcji, jak i innych instrumentów finansowych, bez uszczerbku dla akapitu 46, zobowiązanie do podawania do publicznej wiadomości notowań cen należy stosować wyłącznie w odniesieniu do akcji.
(53) Celem niniejszej dyrektywy nie jest wymaganie stosowania reguł przejrzystości dotyczących instrumentów finansowych przed ich wprowadzeniem do obrotu w odniesieniu do transakcji zawieranych w oparciu o pozagiełdowe instrumenty pochodne (OTC), których właściwości wykazują, iż transakcje te mają charakter ad hoc i nieregularny oraz zawiera się je z kontrahentami hurtowymi, a ponadto stanowią one część powiązań handlowych charakteryzujących się transakcjami przekraczającymi wielkość rynku, zawieranymi poza systemami zazwyczaj stosowanymi przez dane przedsiębiorstwo do prowadzenia działalności w charakterze podmiotu prowadzącego regularną działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady.
(54) Wielkość rynku dla dowolnego rodzaju akcji nie powinna być znacząco odmienna od pakietu akcji danego rodzaju.
(55) W rewizji dyrektywy 93/6/EWG należy ustalić minimalne wymogi kapitałowe, które rynek regulowany winien wypełnić w celu uzyskania zezwolenia, a czyniąc to należy uwzględnić szczególny charakter ryzyka związanego z tymi rynkami.
(56) Podmioty gospodarcze rynku regulowanego powinny być również w stanie prowadzić MTF zgodnie z odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy.
(57) Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące wprowadzania instrumentów do obrotu na podstawie reguł ustalonych przez rynek regulowany, powinny pozostawać bez uszczerbku dla dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań cen oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [14].
Rynkowi regulowanemu nie należy uniemożliwiać stosowania wymogów bardziej restrykcyjnych niż nałożone na mocy niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do emitentów papierów wartościowych lub instrumentów przeznaczonych do dopuszczenia do obrotu.
(58) Państwa Członkowskie powinny być w stanie powołać władze właściwe do wykonywania szeroko pojętych zobowiązań ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Władze te powinny być władzami publicznymi, zapewniającymi niezależność od podmiotów aktywnych gospodarczo i unikanie sprzeczności interesów.
Zgodnie z prawem krajowym, Państwa Członkowskie powinny zapewnić należyte finansowanie tych władz.
Powołanie władz publicznych nie powinno wyłączać powierzania obowiązków w ramach kompetencji właściwych władz.
(59) Wszelkie informacje poufne, jakie otrzymuje punkt kontaktowy jednego Państwa Członkowskiego za pośrednictwem punktu kontaktowego innego Państwa Członkowskiego, należy uznać za informacje o charakterze wyłącznie krajowym.
(60) Za konieczne uznaje się rozszerzenie zbliżania uprawnień przysługujących właściwym władzom w taki sposób, aby utorować drogę do równorzędnego ich stosowania na zintegrowanych rynkach finansowych.
Skuteczność nadzoru powinny zapewniać wspólne uprawnienia minimalne poparte należytymi zasobami.
(61) Dla potrzeb ochrony klientów oraz bez uszczerbku dla prawa konsumentów do wnoszenia skarg przed Trybunał, za właściwe uznaje się, aby Państwa Członkowskie zachęcały instytucje prywatne lub publiczne ustanowione do rozstrzygania sporów poza organami sądowniczymi do nawiązania współpracy w zakresie rozstrzygania sporów transgranicznych uwzględniając zalecenie Komisji 98/257/WE z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za rozstrzyganie skarg konsumentów poza organami sądowniczymi [15].
Podczas wykonywania przepisów w sprawie skarg i procedury zadośćuczynienia w odniesieniu do sporów rozstrzyganych poza organami sądowniczymi, Państwa Członkowskie należy zachęcać do wykorzystywania obowiązujących mechanizmów współpracy transgranicznej, tzn. Sieci Składania Zażaleń na Usługi Finansowe (FIN-Net).
(62) Wszelkiego rodzaju wymiana lub przekazywanie informacji między właściwymi władzami, innymi władzami, organami lub osobami odbywa się zgodnie z zasadami dotyczącymi przekazywania państwom trzecim danych osobowych ustanowionymi w dyrektywie 95/46/WE.
(63) Za właściwe uznaje się wprowadzenie przepisów w sprawie wymiany informacji między właściwymi władzami krajowymi oraz wzmocnienia zobowiązania do udzielania pomocy i współpracy, które powinny świadczyć sobie wzajemnie.
Z uwagi na rozwijająca się działalność transgraniczną, właściwe władze powinny przekazywać sobie wzajemnie wszelkie informacje istotne dla wykonywania ich uprawnień w taki sposób, aby zapewnić skuteczne stosowanie niniejszej dyrektywy, w tym w okolicznościach, gdy władze dwóch lub większej liczby Państw Członkowskich mają do czynienia lub podejrzewają wystąpienie naruszeń w tym zakresie.
Podczas wymiany informacji konieczne jest zachowanie tajemnicy zawodowej w celu zapewnienia należytego przekazywania tych informacji oraz ochrony indywidualnych praw.
(64) Podczas posiedzenia w dniu 17 lipca 2000 r. Rada ustanowiła Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
W swoim sprawozdaniu końcowym Komitet Mędrców zaproponował wprowadzenie nowych technik legislacyjnych opartych na podejściu czteropoziomowym, a mianowicie: zasady ramowe, środki wykonawcze, współpraca i stosowanie.
Poziom pierwszy, dyrektywa, powinien ograniczać się do szerokich zasad "ramowych", natomiast poziom drugi powinien zawierać środki wykonawcze o charakterze technicznym, przyjmowane przez Komisję przy wsparciu komitetu.
(65) Rezolucja przyjęta na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniu 23 marca 2001 r. zatwierdziła sprawozdanie końcowe Komitetu Mędrców i proponowane podejście czteropoziomowe w celu nadania większej przejrzystości i skuteczności procesowi wykonawczemu, dotyczącemu ustawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie papierów wartościowych.
(66) Zgodnie z rezolucją przyjętą na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sztokholmie, poziom drugi: środki wykonawcze, należy stosować częściej w celu zapewnienia, że przepisy o charakterze technicznym są aktualne względem osiągnięć w dziedzinie rynku i nadzoru, należy również ustalić terminy ostateczne dla wszystkich etapów prac poziomu drugiego.
(67) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie ustawodawstwa w dziedzinie usług finansowych także przyjęła sprawozdanie Komitetu Mędrców, na podstawie uroczystego oświadczenia Komisji przed Parlamentem złożonego tego samego dnia, oraz listu z dnia 2 października 2001 r. skierowanego przez Komisarza ds. Rynku Wewnętrznego do przewodniczącego Komisji ds. Gospodarczych i Pieniężnych Parlamentu, w celu zabezpieczenia roli Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
(68) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16]
(69) Parlamentowi Europejskiemu należy zapewnić okres trzech miesięcy od dnia pierwszego przekazania projektu środków wykonawczych, aby umożliwić Parlamentowi jego przeanalizowanie oraz wydanie opinii.
Jednakże w przypadkach nagłych i należycie uzasadnionych, termin ten może ulec skróceniu.
Jeżeli w tym terminie Parlament Europejski uchwali rezolucję, Komisja ponownie analizuje projekt środków.
(70) Uwzględniając dalsze osiągnięcia w dziedzinie rynków finansowych, Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania w sprawie wykonywania przepisów dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania zawodu, zakresu reguł przejrzystości i możliwego wydania zezwolenia pośrednikom wyspecjalizowanym zajmującym się towarowymi instrumentami pochodnymi, takim jak przedsiębiorstwa inwestycyjne.
(71) Cel utworzenia zintegrowanego rynku finansowego, na którym inwestorzy są skutecznie chronieni, oraz zabezpieczenie efektywności i integralności całego rynku wymaga ustanowienia wspólnych wymagań wykonawczych odnoszących się do przedsiębiorstw inwestycyjnych uprawnionych we Wspólnocie oraz rządzących funkcjonowaniem rynków regulowanych i innych systemów obrotu, tak, aby skrywanie i zakłócanie na jednym z rynków nie wywierało szkodliwego wpływu na należyte funkcjonowanie europejskiego systemu finansowego, jako całości.
Ponieważ cel ten można w lepszym stopniu osiągnąć na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może przyjmować środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw inwestycyjnych i rynków regulowanych.
2.
Do instytucji kredytowych uprawnionych na podstawie dyrektywy 2000/12/WE, jeżeli świadczą one jedną lub większą liczbę usług inwestycyjnych i/lub prowadzą działalność inwestycyjną stosuje się postanowienia podane poniżej:
- artykuł 2 ust. 2, art. 11, 13 i 14,
- rozdział II tytułu II, z wyłączeniem art. 23 ust. 2 akapit drugi,
- rozdział III tytułu II, z wyłączeniem art. 31 ust. 2 do art. 31 ust. 4 i art. 32 ust. 2 do art. 32 ust. 6, art. 32 ust. 8 i art. 32 ust. 9,
- artykuł 48–53, 57, 61 i 62, oraz
- artykuł 71 ust. 1.
Artykuł 2
Wyłączenia
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zakładów ubezpieczeń w rozumieniu art. 1 dyrektywy 73/239/EWG lub przedsiębiorstw prowadzących działalność reasekuracyjną i retrocesyjną, określonych w dyrektywie 64/225/EWG;
b) osób, które świadczą usługi inwestycyjne wyłącznie na rzecz swoich przedsiębiorstw dominujących, ich podmiotów zależnych lub innych podmiotów zależnych tych przedsiębiorstw dominujących;
c) osób świadczących usługi inwestycyjne, jeżeli taka usługa jest świadczona okazjonalnie w trakcie wykonywania działalności zawodowej, a działalność ta jest regulowana przez przepisy ustawowe i wykonawcze bądź kodeks etyki zawodowej, które nie wykluczają świadczenia tej usługi;
d) osób, które nie świadczą żadnych usług inwestycyjnych lub nie prowadzą działalności innej niż zawieranie transakcji na własne konto, chyba że są to animatorzy rynku, lub realizują transakcje na własny rachunek poza rynkiem regulowanym lub MTF w sposób zorganizowany, częsty i systematyczny, zapewniając system dostępny stronom trzecim w celu zaangażowania ich w te transakcje;
e) osób, które świadczą usługi inwestycyjne polegające wyłącznie na administrowaniu programami pracowniczych udziałów kapitałowych;
f) osób, które świadczą usługi inwestycyjne, które dotyczą wyłącznie administrowania programami pracowniczych udziałów kapitałowych i świadczących usługi inwestycyjne wyłącznie na rzecz swoich przedsiębiorstw dominujących, ich podmiotów zależnych lub innych podmiotów zależnych tych przedsiębiorstw dominujących;
g) członków Europejskiego Systemu Baków Centralnych i innych organów krajowych pełniących podobne funkcje, oraz innych podmiotów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu;
h) przedsiębiorstw wspólnego inwestowania i funduszy emerytalnych, bez względu na to, czy ich działalność jest koordynowana na poziomie wspólnotowym, oraz depozytariuszy lub osób zarządzających takimi przedsiębiorstwami;
i) osób realizujących transakcje na instrumentach finansowych na własny rachunek lub świadczących usługi w zakresie towarowych instrumentów pochodnych lub kontrakty na towarowe instrumenty pochodne ujęte w sekcji C 10 załącznika I, na rzecz klientów głównego zakresu ich działalności, pod warunkiem że z punktu widzenia koncernu jest to działalność dodatkowa względem głównego zakresu ich działalności oraz że główny zakres działalności nie polega na świadczeniu usług inwestycyjnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy, czy usług bankowych określonych na mocy dyrektywy 2000/12/WE;
j) osób świadczących usługi doradztwa inwestycyjnego w toku prowadzenia innego rodzaju działalności zawodowej nie objętej niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że świadczenie takiego doradztwa nie podlega specjalnemu wynagrodzeniu;
k) osób, których główny zakres działalności polega na zawieraniu transakcji na towarowych instrumentach pochodnych na własny rachunek.
Wyjątek ten nie ma zastosowania, jeżeli osoby, które na własny rachunek realizują transakcje towarami i/lub towarowymi instrumentami pochodnymi, stanowią część głównego zakresu działalności koncernu polegającej na świadczeniu innego rodzaju usług inwestycyjnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub usług bankowych na podstawie dyrektywy 2000/12/WE;
l) przedsiębiorstw, które świadczą usługi inwestycyjne i/lub prowadzą działalność inwestycyjną polegającą wyłącznie na zawieraniu na własny rachunek na rynkach transakcji typu futures lub premiowych, albo innego rodzaju pochodnych, i na rynkach środków pieniężnych, wyłącznie w celu zabezpieczenia rynków pochodnych instrumentów finansowych, lub które realizują transakcje na rachunek innych podmiotów gospodarczych tych rynków lub ustalają ich ceny, oraz zapewnianych przez podmioty rozliczeniowe tego rynku, jeżeli odpowiedzialność za zapewnienie wykonania kontraktów, do których przedsiębiorstwa te przystąpiły wzięły na siebie podmioty rozliczeniowe tych rynków;
m) stowarzyszeń ustanowionych przez duńskie i fińskie fundusze emerytalne wyłącznie do celu zarządzania aktywami funduszy emerytalnych będących członkami tych stowarzyszeń;
n) "agenti di cambio", których działalności i funkcje podlegają art. 201 włoskiej ustawy dekretowej nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r.
2.
Prawa powierzone na mocy niniejszej dyrektywy nie obejmują świadczenia usług w charakterze kontrahenta w transakcjach zawieranych przez instytucje publiczne zajmujące się zarządzanie długiem publicznym lub członków Europejskiego Systemu Banków Centralnych wykonujących swoje zadania zgodnie z postanowieniami Traktatu i Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, lub pełniących podobne funkcje na podstawie przepisów krajowych.
3.
Aby uwzględnić osiągnięcia na rynkach finansowych i zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do wyłączeń podanych w lit. c), i) oraz k), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może ustalić kryteria ustalania, czy z punktu widzenia koncernu działalność można uznać za dodatkową względem głównego zakresu działalności, a także ustalania, w jakich przypadkach działalność prowadzona jest okazjonalnie.
Artykuł 3
Wyłączenia opcyjne
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, aby nie stosować niniejszej dyrektywy do osób, dla których są one rodzimym Państwem Członkowskim i którym:
- nie wolno przechowywać środków finansowych lub papierów wartościowych klientów i z tego powodu nie mogą one w żadnym momencie być zadłużone wobec swoich klientów, oraz
- nie wolno świadczyć usług inwestycyjnych, z wyjątkiem przyjmowania i przekazywania zleceń na zbywalne papiery wartościowe i jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania oraz którym nie wolno świadczyć usług doradztwa inwestycyjnego w odniesieniu do takich instrumentów finansowych, oraz
- w toku świadczenia tych usług, wolno przekazywać zlecenia wyłącznie do:
i) przedsiębiorstw inwestycyjnych uprawnionych zgodnie z niniejszą dyrektywą;
ii) instytucji kredytowych uprawnionych zgodnie z dyrektywą 2000/12/WE;
iii) oddziału przedsiębiorstw inwestycyjnych lub instytucji kredytowych uprawnionych w państwie trzecim, które podlegają i wypełniają zasady ostrożnościowe uznane przez właściwe władze za przynajmniej równie wymagające, jak zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie, w dyrektywie 2000/12/EWG lub w dyrektywie 93/6/EWG;
iv) przedsiębiorstw wspólnego inwestowania uprawnionych na podstawie prawa Państwa Członkowskiego do sprzedaży jednostek uczestnictwa obywatelom i personelowi kierowniczemu tych przedsiębiorstw;
v) przedsiębiorstw inwestycyjnych o ustalonym kapitale określonym w art. 15 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian kapitału [17], których papiery wartościowe są notowane lub włączane do transakcji na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim,
pod warunkiem że działalność tych osób jest regulowana na szczeblu krajowym.
2.
Osoby wykluczone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1 nie mogą korzystać ze swobody świadczenia usług i/lub prowadzenia działalności ani zgodnie, odpowiednio, z art. 31 i 32 ustanawiać oddziału.
Artykuł 4
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe definicje:
1) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza każdą osobę prawną, której regularna działalność zawodowa lub gospodarcza polega na świadczeniu jednej lub większej liczby usług inwestycyjnych na rzecz osób trzecich i/lub prowadzeniu jednego, lub większej liczby zakresów działalności inwestycyjnej;
Państwa Członkowskie mogą ująć w definicjach przedsiębiorstwa inwestycyjne, które nie są osobami prawnymi, pod warunkiem że:
a) ich status prawny zapewnia poziom ochrony interesów osób trzecich równorzędny do takiego, który zapewniany jest przez osoby prawne oraz
b) podlegają równorzędnemu nadzorowi ostrożnościowemu, odpowiedniemu do ich formy prawnej.
Jednakże w przypadku gdy takie osoby fizyczne świadczą usługi obejmujące przechowywanie funduszy lub zbywalnych papierów wartościowych osób trzecich, do celów niniejszej dyrektywy mogą one być traktowane jako przedsiębiorstwa inwestycyjne tylko wtedy, gdy, z zastrzeżeniem wymagań nałożonych przez niniejszą dyrektywę oraz przez dyrektywę 93/6/EWG, spełniają podane warunki:
a) zabezpieczają prawa własności osób trzecich względem należących do nich instrumentów i funduszy, zwłaszcza na wypadek niewypłacalności przedsiębiorstwa lub jego właścicieli, zajęcia jego majątku, potrącenia lub innych działań podjętych przez wierzycieli przedsiębiorstwa lub wierzycieli właścicieli przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi podlegać regułom mającym na celu monitorowanie wypłacalności przedsiębiorstwa oraz jego właścicieli;
c) roczne sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa muszą być poddane audytowi przez jedną lub więcej osób uprawnionych na mocy prawa krajowego do kontrolowania sprawozdań finansowych;
d) w przypadku gdy przedsiębiorstwo ma tylko jednego właściciela, musi zapewnić ochronę inwestorów na wypadek zaprzestania przez przedsiębiorstwo działalności po jego śmierci, utraty przez właściciela zdolności do czynności prawnych lub na wypadek innych zdarzeń o takim charakterze.
2) "usługi i działalność inwestycyjna" oznaczają usługi lub działalność wymienioną w sekcji A załącznika I odnoszące się do wszelkiego rodzaju instrumentów wymienionych w sekcji C załącznika I;
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja ustala:
- kontrakty na instrumenty pochodne wymienione w sekcji C 7 załącznika I o właściwościach odmiennych od innych pochodnych instrumentów finansowych uwzględniając, między innymi, czy są one rozliczane przez uznane izby rozrachunkowe czy podlegają wezwaniu do zapłaty w spekulacyjnej transakcji różnicowej;
- kontrakty na instrumenty pochodne wymienione w sekcji C 10 załącznika I o właściwościach odmiennych od innych pochodnych instrumentów finansowych, uwzględniając między innymi, czy podlegają one obrotowi na rynku regulowanym lub MTF, są rozliczane przez uznane izby rozrachunkowe albo czy podlegają wezwaniu do zapłaty w spekulacyjnej transakcji różnicowej;
3) "usługa dodatkowa" oznacza każdą usługę wymienioną w sekcji B załącznika I;
4) "doradztwo inwestycyjne" oznacza świadczenie na rzecz klienta usług osobistego polecenia, czy to na jego prośbę, czy z inicjatywy przedsiębiorstwa inwestycyjnego w odniesieniu do jednej lub większej liczby transakcji dotyczących instrumentów finansowych;
5) "realizacja zleceń w imieniu klientów" oznacza działanie prowadzące do zawarcia w imieniu klientów umowy kupna lub sprzedaży jednego lub większej liczby instrumentów finansowych;
6) "transakcje na własny rachunek" oznaczają obrót kapitałem własnym skutkujący zawarciem transakcji dotyczącej jednego lub większej liczby instrumentów finansowych;
7) "podmiot giełdowy prowadzący regularną działalność w oparciu o ustalone zasady" oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne, które w sposób zorganizowany, częsty i systematyczny, na własny rachunek realizuje zlecenia klientów poza rynkiem regulowanym czy MTF;
8) "animator rynku" oznacza osobę, która systematycznie działa z dala od rynków finansowych, wykazując wolę prowadzenia na własny rachunek transakcji kupna i sprzedaży instrumentów finansowych, w oparciu o kapitał własny wyceniony według ustalanych przez podmiot cen;
9) "zarządzanie portfelem" oznacza zarządzanie portfelami zgodnie z mandatem udzielonym przez klientów w oparciu o zasadę uznania klienta, gdzie pakiety te obejmują jeden lub większą liczbę instrumentów finansowych;
10) "klient" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, na której rzecz przedsiębiorstwo inwestycyjne świadczy usługi inwestycyjne i/lub dodatkowe;
11) "klient branżowy" oznacza klienta wypełniającego kryteria ustanowione w załączniku II;
12) "klient detaliczny" oznacza klienta, który nie jest klientem branżowym;
13) "podmiot gospodarczy" oznacza osobę lub osoby, które zarządzają i/lub prowadzą działalność rynku regulowanego.
Podmiotem gospodarczym może być rynek regulowany;
14) "rynek regulowany" oznacza wielostronny system realizowany i/lub zarządzany przez podmiot gospodarczy, który kojarzy lub ułatwia kojarzenie wielu transakcji kupna i sprzedaży instrumentów finansowych – w systemie i zgodnie z regułami innymi niż uznaniowe – w sposób skutkujący zawarciem kontraktu dotyczącego instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na podstawie reguł i/lub systemów oraz które są uprawnione i funkcjonują w sposób systematyczny, zgodnie z przepisami tytułu III;
15) "wielostronne platformy obrotu (MTF)" oznaczają wielostronny system, obsługiwany przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub podmiot gospodarczy, który kojarzy transakcje strony trzeciej w dziedzinie kupna i sprzedaży instrumentów finansowych – w systemie i zgodnie z regułami innymi niż uznaniowe – w sposób skutkujący zawarciem kontraktu zgodnie z przepisami tytułu II;
16) "zlecenie limitowane" oznacza zlecenie kupna lub sprzedaży instrumentów finansowych według określonego limitu cenowego lub o cenie wyższej i o ustalonej wielkości;
17) "instrumenty finansowe" oznacza instrumenty określone w sekcji C załącznika I;
18) "zbywalne papiery wartościowe" oznaczają te rodzaje papierów wartościowych, które podlegają negocjowaniu na rynku kapitałowym, z wyjątkiem instrumentów płatniczych, takich jak:
a) akcje w spółkach oraz innego rodzaju papiery wartościowe ekwiwalentne do akcji w spółkach, spółkach osobowych lub innych podmiotach, a także wpływy gotówkowe depozytariuszy w odniesieniu do akcji;
b) akcji i innych form zadłużenia w papierach wartościowych, w tym wpływy gotówkowe depozytariuszy w odniesieniu do takich papierów wartościowych;
c) dowolnego rodzaju inne papiery wartościowe dające prawo nabywania lub zbywania, takie jak zbywalne papiery wartościowe albo powodujące rozliczanie środków pieniężnych przez odniesienie do zbywalnych papierów wartościowych, dewiz, stóp procentowych lub stóp zwrotu, towarów, albo innego rodzaju indeksów lub aktywów;
19) "instrumenty rynku pieniężnego" oznaczają te rodzaje instrumentów, które są zazwyczaj przedmiotem obrotu na rynku pieniężnym, takie jak bony skarbowe, świadectwa depozytowe i komercyjne papiery wartościowe, z wyłączeniem instrumentów płatniczych;
20) "rodzime Państwo Członkowskie" oznacza:
a) w przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych:
i) jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne jest osobą fizyczną, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu;
ii) jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne jest osobą prawną, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu;
iii) jeżeli na mocy prawa krajowego przedsiębiorstwo inwestycyjne nie ma siedziby statutowej, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu;
b) w przypadku rynku regulowanego, Państwo Członkowskie, w którym zarejestrowany jest rynek regulowany, lub, jeżeli na podstawie ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego nie ma siedziby statutowej, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu rynku regulowanego;
21) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie inne niż rodzime Państwo Członkowskie, w którym przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada oddział lub świadczy usługi i/lub prowadzi działalność, lub Państwo Członkowskie, w którym rynek regulowany zapewnia należyte uzgodnienia ułatwiające dostęp do prowadzenia obrotu nimi w ramach tego systemu oraz przez akcjonariuszy lub udziałowców w tym Państwie Członkowskim;
22) "właściwe władze" oznacza władze powołane przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z art. 48, chyba że niniejszej dyrektywie ustalono inaczej;
23) "instytucje kredytowe" oznaczają instytucje kredytowe określone na podstawie dyrektywy 2000/12/WE
24) "spółka zarządzająca przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe" oznacza spółkę zarządzającą określoną w dyrektywie Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe [18];
25) "przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która na podstawie pełnej i nieodwołalnej odpowiedzialności wyłącznie jednego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, w którego imieniu działa, promuje usługi inwestycyjne i/lub dodatkowe w odniesieniu do klientów lub klientów potencjalnych, otrzymuje i przekazuje wskazania lub zlecenia klientów w odniesieniu do usług inwestycyjnych lub instrumentów finansowych, umieszcza instrumenty finansowe i/lub świadczy na rzecz klienta lub potencjalnego klienta usługi doradztwa inwestycyjnego w odniesieniu do tych instrumentów finansowych lub usług;
26) "oddział" oznacza miejsce prowadzenia działalności, które stanowi część przedsiębiorstwa inwestycyjnego, nie posiada osobowości prawnej i świadczy usługi inwestycyjne, na które udzielono zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu; wszystkie miejsca prowadzenia działalności ustanowione w tym samym Państwie Członkowskim przez dane przedsiębiorstwo inwestycyjne mające zarząd w innym Państwie Członkowskim będą traktowane jako jedna oddział;
27) "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie inwestycyjnym stanowiący 10 % lub więcej kapitału, bądź prawa głosowania ustalony w art. 92 dyrektywy 2001/34/WE, bądź też taki, który umożliwia wywieranie istotnego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem inwestycyjnym;
28) "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza przedsiębiorstwo dominujące określone w art. 1 i 2 siódmej dyrektywie Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [19];
29) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza przedsiębiorstwo zależne określone w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG, w tym każde przedsiębiorstwo zależne finalnego przedsiębiorstwa dominującego;
30) "kontrola" oznacza kontrolę zdefiniowaną w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG.
31) "bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest ze sobą powiązanych:
a) udziałem, który oznacza posiadany bezpośrednio lub za pomocą stosunku kontroli udział dający prawo do ponad 20 % praw do głosowania lub kapitału przedsiębiorstwa;
b) kontrolą, która oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i podmiotem gospodarczym; wszelkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa będą również uważane za podmioty zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla.
Sytuacja, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych z jedną i tą samą osobą przez stosunek kontroli również uważa się za bliskie powiązanie tych osób.
2.
W celu uwzględnienia osiągnięć na rynkach finansowych oraz by zapewnić jednolite stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może wyjaśnić definicje ustanowione w ust. 1 tego artykułu.
TYTUŁ II
ZEZWOLENIE I WARUNKI DZIAŁALNOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW INWESTYCYJNYCH
ROZDZIAŁ I
WARUNKI I PROCEDURY WYDAWANIA ZEZWOLEŃ
Artykuł 5
Wymogi dotyczące wydawania zezwoleń
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej w formie regularnej działalności zawodowej podlegało wymogowi uzyskania wcześniejszego zezwolenia, zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
Zgodnie z art. 48, zezwolenia takiego udzielają właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
Na mocy odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie umożliwiają animatorom rynku prowadzenie MTF pod warunkiem uprzedniego weryfikowania ich zgodności z przepisami tego rozdziału, z wyłączeniem art. 11 i 15.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają rejestr wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Rejestr ten jest ogólnie dostępny i zawiera informacje w sprawie usług i/lub działalności, do których świadczenia i prowadzenia przedsiębiorstwo inwestycyjne jest uprawnione.
Rejestry te uaktualnia się na bieżąco.
4.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:
- każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, które jest osobą prawną, posiadało swoją siedzibę zarządu w tym samym Państwie Członkowskim, co jego siedziba statutowa,
- każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, które nie jest osobą prawną, lub każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, które jest osobą prawną, ale na podstawie prawa krajowego nie posiada siedziby statutowej, posiadało swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, w którym rzeczywiście prowadzi swoją działalność.
5.
W przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych, które świadczą wyłącznie usługi doradztwa inwestycyjnego lub usługi otrzymywania i przekazywania zleceń zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na powierzenie im zadań administracyjnych, przygotowawczych lub dodatkowych dotyczących wydawania zezwoleń, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 48 ust. 2.
Artykuł 6
Zakres udzielonego zezwolenia
1.
Rodzime Państwo Członkowskie zapewnia, że zezwolenie określa usługi inwestycyjne lub działalność inwestycyjną, do których świadczenia lub prowadzenia przedsiębiorstwo inwestycyjne jest uprawnione.
Zezwolenie może obejmować jedną lub większą liczbę usług dodatkowych wymienionych w sekcji B załącznika I. W żadnym przypadku zezwolenia nie można udzielić wyłącznie na świadczenie usług dodatkowych.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne dążące do uzyskania zezwolenia w celu rozszerzenia prowadzonej przez siebie działalności na dodatkowe usługi inwestycyjne lub działalność, albo usługi dodatkowe nieprzewidziane z chwilą wydawania pierwszego zezwolenia, składa wniosek o rozszerzenie zakresu zezwolenia.
3.
Zezwolenie jest ważne w całej Wspólnocie i umożliwia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu świadczenie usług lub prowadzenie działalności, na którą zezwolono w całej Wspólnocie, albo za pośrednictwem oddziału, lub korzystając ze swobody świadczenia usług.
Artykuł 7
Procedury wydawania i odrzucania wniosków o wydanie zezwolenia
1.
Właściwe władze nie wydają zezwolenia, chyba że i do czasu gdy nie zostanie im udowodnione, że wnioskodawca wypełnia wszystkie wymogi nałożone na podstawie przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne dostarcza wszelkich wymaganych informacji, w tym dotyczących programu działalności, między innymi przewidywanych rodzajów działalności i struktury organizacyjnej, niezbędnych do umożliwienia właściwym władzom upewnienie się, że z chwilą wydania pierwszego zezwolenia przedsiębiorstwo inwestycyjne ustanowiło wszystkie niezbędne uzgodnienia w celu wypełnienia zobowiązań określonych na podstawie przepisów tego rozdziału.
3.
Wnioskodawca jest powiadamiany w terminie sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku o tym, czy zezwolenie zostało wydane.
Artykuł 8
Cofnięcie zezwolenia
Właściwe władze mogą cofnąć zezwolenie wydane przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne:
a) nie wykorzystuje zezwolenia w terminie 12 miesięcy, wyraźnie wypowiada zezwolenie lub nie świadczy żadnych usług inwestycyjnych, ani nie prowadzi działalności inwestycyjnej w terminie poprzedzających sześciu miesięcy, chyba że w takich przypadkach dane Państwo Członkowskie przewidziało możliwość wygaśnięcia zezwolenia;
b) uzyskało zezwolenie składając fałszywe oświadczenia lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;
c) nie wypełnia już warunków, na których podstawie wydano zezwolenie, takich jak zgodność z warunkami wymienionymi w dyrektywie 93/6/EWG;
d) poważnie i systematycznie narusza przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą, rządzące warunkami działalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
e) zalicza się do przypadków, w których prawo krajowe, w odniesieniu do spraw wykraczających poza zakres zastosowania niniejszej dyrektywy, przewiduje cofnięcie zezwolenia.
Artykuł 9
Osoby efektywnie prowadzące działalność
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby efektywnie prowadzące działalność przedsiębiorstwa inwestycyjnego cieszyły się nieposzlakowaną opinią i posiadały doświadczenie wystarczające do zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym.
Jeżeli animator rynku dążący do uzyskania zezwolenia na prowadzenie MTF oraz jeśli osoby efektywnie prowadzące działalność w zakresie MTF są tymi samymi osobami, które efektywnie prowadzą działalność w ramach rynku regulowanego, uznaje się je za wypełniające wymogi ustanowione w akapicie pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstwa inwestycyjnego powiadamiania właściwych władz o wszelkich zmianach w jego zarządzaniu oraz przekazywania wszelkich informacji niezbędnych do dokonania oceny, czy nowy personel powołany do zarządzania przedsiębiorstwem cieszy się nieposzlakowaną opinią i posiada odpowiednie doświadczenie.
3.
Właściwe władze odmawiają zezwolenia, jeżeli nie są pewne, czy osoby efektywnie prowadzące działalność przedsiębiorstwa inwestycyjnego cieszą się nieposzlakowaną opinią i posiadają odpowiednie doświadczenie lub jeżeli występuje obiektywne i wyraźne uzasadnienie domniemania, że zmiany proponowane w odniesieniu do zarządu przedsiębiorstwa stwarzają zagrożenie dla jego należytego i ostrożnego zarządzania.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby zarządzaniem przedsiębiorstwami inwestycyjnymi zajmowały się przynajmniej dwie osoby wypełniające wymogi ustanowione w ust. 1.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, Państwa Członkowskie mogą wydawać zezwolenia przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które są osobami fizycznymi, lub przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które są osobami prawnymi zarządzanymi przez jedną osobę fizyczną, zgodnie z regułami statutowymi i prawami krajowymi.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie wymagają, aby ustanowić alternatywne uzgodnienia, które zapewniają należyte i ostrożne zarządzaniem takimi przedsiębiorstwami inwestycyjnymi.
Artykuł 10
Akcjonariusze i wspólnicy posiadający znaczne pakiety akcji
1.
Właściwe władze nie wydają zezwolenia na świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej do chwili, gdy nie zostaną powiadomione o tożsamości akcjonariuszy lub podmiotów gospodarczych, bezpośrednich lub pośrednich, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, posiadającymi znaczne pakiety akcji, i nie otrzymają danych na temat wartości takich pakietów akcji.
Właściwe władze odmawiają wydania zezwolenia, jeśli, mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym, nie są przekonane co do kwalifikacji wyżej wspomnianych akcjonariuszy lub udziałowców.
W przypadku bliskich powiązań między przedsiębiorstwem inwestycyjnym i inną osobą prawną lub fizyczną, właściwe władze wydają zezwolenie tylko wówczas, gdy powiązania te nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych właściwych władz.
2.
Właściwe władze odmawiają wydania zezwolenia również wtedy, gdy skuteczne wykonywanie funkcji nadzoru nie jest możliwe z powodu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego mających zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi przedsiębiorstwo posiada bliskie powiązania, bądź też z powodu trudności w stosowaniu takich przepisów.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każda osoba fizyczna lub prawna oferująca, bezpośrednie lub pośrednie, nabycie lub sprzedaż znacznego pakietu akcji w przedsiębiorstwie inwestycyjnym, zgodnie z akapitem drugim, w pierwszej kolejności powiadomiło właściwe władze o wielkości wynikowego pakietu akcji.
Od osób takich wymaga się również powiadomienia właściwych władz, jeżeli oferują one podwyższenie lub obniżenie wielkości posiadanego przez nie znacznego pakietu akcji i jeżeli w konsekwencji udział procentowy praw do głosowania lub kapitału posiadanego przez te osoby wyniósłby mniej lub więcej niż 20 %, 33 % lub 50 %, albo przedsiębiorstwo inwestycyjne stanie się lub przestaje być ich przedsiębiorstwem zależnym.
Bez uszczerbku dla ust. 4, właściwe władze mają nie więcej niż trzy miesiące od dnia powiadomienia o oferowanym nabyciu, przewidzianym w akapicie pierwszym, na sprzeciwienie się takiemu planowi, jeżeli, mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym, nie są one przekonane o kwalifikacjach osoby określonej w akapicie pierwszym.
Jeśli władze te nie sprzeciwią się planowi, mogą wyznaczyć ostateczny termin jego wykonania.
4.
Jeżeli nabywca pakietu akcji określony w ust. 3 jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym, instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń lub spółką zarządzającą przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe uprawnioną w innym Państwie Członkowskim, lub przedsiębiorstwem dominującym przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej, zakładu ubezpieczeń lub spółki zarządzającej przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe uprawnionej w innym Państwie Członkowskim, lub osobą kontrolującą przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub spółkę zarządzającą przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe uprawnioną w innym Państwie Członkowskim oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo staje się przedsiębiorstwem zależnym nabywcy lub pozostaje pod jego kontrolą, ocena nabycia podlega wcześniejszym konsultacjom przewidzianym w art. 60.
5.
Państwa Członkowskie wymagają, aby, jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada wiedzę na temat nabywania lub zbywania pakietów kapitału akcyjnego, które powoduje, że pakiety akcji przekraczają lub kształtują się poniżej wartości progów wskazanych w ust. 3 akapit pierwszy, takie przedsiębiorstwo inwestycyjne wypełniło obowiązek bezzwłocznego powiadomienia właściwych władz.
Przynajmniej raz w roku przedsiębiorstwa inwestycyjne przekazują właściwym władzom nazwiska akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów akcji wykazane np. w informacjach otrzymywanych na corocznym walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku przestrzegania przepisów wykonawczych stosowanych w odniesieniu do spółek notowanych na giełdzie.
6.
Państwa Członkowskie wymagają, aby, jeżeli wpływ wywierany przez osoby określone w ust. 1 akapit pierwszy najprawdopodobniej przynosi uszczerbek należytemu i ostrożnemu zarządzaniu przedsiębiorstwem inwestycyjnym, właściwe władze podejmowały stosowne środki w celu doprowadzenia do zakończenia tej sytuacji.
Do środków takich mogą należeć np. nakazy sądowe i/lub nałożenie sankcji wobec osób na stanowiskach kierowniczych i odpowiedzialnych za zarządzanie lub zawieszenie wykonywania praw do głosowania akcji objętych przez danych akcjonariuszy lub udziałowców.
Podobne środki podejmuje się w odniesieniu do osób, które nie wypełniły zobowiązania wcześniejszego powiadomienia odnoszącego się do nabywania lub podwyższania znacznego pakietu akcji.
Jeżeli pakiet akcji jest nabywany pomimo sprzeciwu właściwych władz, bez względu na wszelkie inne przyjęte sankcje, Państwa Członkowskie przewidują zawieszenie wykonania odnośnych praw do głosowania, unieważnienie oddanych głosów lub możliwość ich anulowania.
Artykuł 11
Udział w uprawnionym systemie rekompensat dla inwestorów
Właściwe władze weryfikują, czy z chwilą wydawania zezwolenia podmiot dążący do uzyskania zezwolenia, działający jako przedsiębiorstwo inwestycyjne, spełnia zobowiązania ustanowione na podstawie dyrektywy 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemu rekompensat dla inwestorów [20].
Artykuł 12
Subwencjonowanie kapitału założycielskiego
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze nie wydają zezwolenia, chyba że zgodnie z wymogami dyrektywy 93/6/EWG, przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada wystarczający kapitał założycielski uwzględniający charakter danej usługi lub działalności inwestycyjnej.
W wyniku rewizji dyrektywy 93/6/EWG, przedsiębiorstwa inwestycyjne przewidziane w art. 67 podlegają wymogom kapitałowym ustanowionym w tym artykule.
Artykuł 13
Wymogi organizacyjne
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od przedsiębiorstw inwestycyjnych wypełniania wymogów organizacyjnych wymienionych w ust. 2–8.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne ustanawia należytą politykę i procedury odpowiednie do zapewnienia zgodności działalności przedsiębiorstwa i jego personelu kierowniczego, pracowników oraz przedstawicieli ze zobowiązaniami ustanowionymi na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy, a także odpowiednimi regułami rządzącymi transakcjami osobistymi takich osób.
3.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne zachowuje i wprowadza skuteczne uzgodnienia organizacyjne i administracyjne dla potrzeb podjęcia wszelkich istotnych kroków mających na celu zapobieżenie wystąpieniu sprzeczności interesów, określonych w art. 18 i szkodliwego ich wpływu na interesy klientów przedsiębiorstwa.
4.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne podejmuje właściwe kroki mające na celu zapewnienie ciągłości i prawidłowości świadczenia usług i prowadzenia działalności inwestycyjnej.
W związku z tym przedsiębiorstwo inwestycyjne wprowadza należyte i proporcjonalne systemy, zasoby i procedury.
5.
Polegając na stronie trzeciej w sprawie pełnienia funkcji wykonawczych, które mają podstawowe znaczenie dla ciągłego i zadowalającego świadczenia klientom usług oraz prowadzenia działalności inwestycyjnej w sposób ciągły i zadowalający, przedsiębiorstwo inwestycyjne zapewnia, że podejmuje wszelkie właściwe kroki mające na celu uniknięcie dodatkowego ryzyka.
Pełnienie istotnych funkcji wykonawczych przez podmioty zewnętrzne nie może być wykonywane w sposób materialnie naruszający jakość kontroli wewnętrznej oraz zdolności podmiotu nadzorującego do monitorowania zgodności działalności przedsiębiorstwa ze wszystkimi zobowiązaniami.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne wprowadza jednolite procedury administracyjne i rachunkowe, mechanizmy kontroli wewnętrznej, skuteczne procedury oceny ryzyka i skuteczne uzgodnienia kontroli i gwarancji dotyczące systemów przetwarzania informacji.
6.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne ustala prowadzenie rejestrów wszystkich usług i transakcji zawieranych przez to przedsiębiorstwo umożliwiające właściwym władzom należyte monitorowanie zgodności z wymogami ustanowionymi na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności gwarantujące, że przedsiębiorstwo inwestycyjne wypełniło wszystkie zobowiązania w odniesieniu do klientów lub potencjalnych klientów.
7.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, utrzymujące instrumenty finansowe należące do klientów, wprowadza należyte wymogi gwarantujące prawa własności klientów, w szczególności w przypadku niewypłacalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego oraz mające na celu zapobieżenie wykorzystywaniu instrumentów należących do klientów na własny rachunek, z wyjątkiem wyraźnej zgodny klienta na powyższe.
8.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne utrzymujące fundusze należące do klientów wprowadza odpowiednie uzgodnienia mające na celu zagwarantowanie praw klientów oraz, z wyjątkiem przypadku instytucji kredytowych, mające na celu zapobieżenie wykorzystywaniu funduszy klientów na własny rachunek.
9.
W przypadku oddziału przedsiębiorstw inwestycyjnych, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się oddział, bez uszczerbku dla możliwości właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego uzyskiwania dostępu do tych zapisów, wprowadzają zobowiązanie ustanowione w ust. 6 w odniesieniu do transakcji zawieranych przez oddział.
10.
Dla potrzeb uwzględnienia osiągnięć technicznych na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 2–9, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze, które określają konkretne wymogi organizacyjne nakładane na przedsiębiorstwa inwestycyjne świadczące różnego rodzaju usługi inwestycyjne i/lub prowadzące działalność inwestycyjną oraz świadczące usługi dodatkowe, lub połączenie powyższych.
Artykuł 14
Obrót i finalizowanie transakcji MTF
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF, oprócz wypełnienia wymogów ustanowionych w art. 13, ustanowiły przejrzyste i inne niż uznaniowe reguły i procedury uczciwego i prawidłowego obrotu oraz obiektywne kryteria skutecznego realizowania zleceń.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF ustanowiły przejrzyste reguły dotyczące kryteriów ustalania instrumentów finansowych, które można wprowadzać do obrotu na podstawie tych systemów.
W miarę potrzeb, Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF zapewniły lub upewniły się, że posiadają dostęp do odpowiednich, jawnych informacji umożliwiających użytkownikom formułowanie opinii inwestycyjnych, uwzględniając zarówno charakter użytkowników, jak i rodzaje instrumentów wprowadzanych do obrotu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że art. 19, 21 i 22 nie mają zastosowania do transakcji zawieranych na podstawie reguł rządzących MTF między akcjonariuszami lub udziałowcami w odniesieniu do wykorzystywania MTF.
Jednakże akcjonariusze lub udziałowcy MTF wypełniają zobowiązania przewidziane w art. 19, 21 i 22 odnoszące się do ich klientów wtedy, gdy, działając w imieniu klientów, realizują zlecenia przez system MTF.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF ustanowiły i utrzymały przejrzyste reguły, oparte na obiektywnych kryteriach, rządzące dostępem do tego udogodnienia.
Reguły te wypełniają warunki ustanowione w art. 42 ust. 3.
5.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF w sposób niebudzący wątpliwości powiadamiały użytkowników o odpowiednich zobowiązaniach dotyczących rozliczania transakcji zawieranych w ramach tego udogodnienia.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF wprowadziły niezbędne uzgodnienia mające na celu ułatwienie skutecznego rozliczania transakcji zawartych na podstawie systemów MTF.
6.
Jeżeli zbywalne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym podlegają obrotowi także w ramach MTF bez zgody emitenta, emitent nie podlega zobowiązaniom dotyczącym wstępnego, dalszego lub ad hoc ujawnienia informacji finansowych w odniesieniu tego MTF.
7.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne lub podmiot gospodarczy prowadzący MTF bezzwłocznie wypełniły wskazania otrzymane od właściwych władz na podstawie art. 50 ust. 1 dotyczące zawieszenia lub wycofania instrumentu finansowego z obrotu.
Artykuł 15
Powiązania z państwami trzecimi
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych przeszkodach napotykanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne tych państw przy podejmowaniu działalności lub świadczeniu usług inwestycyjnych w jakimkolwiek państwie trzecim.
2.
W przypadku gdy na podstawie sprawozdań przewidzianych w ust. 1, bądź na podstawie innych informacji, Komisja dochodzi do wniosku, że państwo trzecie nie zapewnia wspólnotowym przedsiębiorstwom inwestycyjnym skutecznego dostępu do rynku, porównywalnego z dostępem przyznanym przez Wspólnotę przedsiębiorstwom inwestycyjnym z tego państwa trzeciego, Komisja może przedłożyć Radzie wnioski o stosowny mandat do podjęcia negocjacji celem uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania wspólnotowych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
3.
W przypadku gdy na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1, bądź na podstawie innych informacji, Komisja stwierdzi, że wspólnotowe przedsiębiorstwa inwestycyjne w państwie trzecim nie są poddawane traktowaniu narodowemu zapewniającemu im te same możliwości konkurowania, które są dostępne dla krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, a nie są spełnione warunki faktycznego dostępu do rynku, Komisja może rozpocząć negocjacje zmierzające do zaradzenia tej sytuacji.
W okolicznościach określonych w akapicie pierwszym, Komisja może w dowolnym czasie postanowić - niezależnie od inicjowania negocjacji w trybie określonym w art. 64 ust. 2 - że właściwe władze Państw Członkowskich muszą ograniczyć lub zawiesić decyzje dotyczące aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o uzyskanie zezwolenia bądź nabycie pakietów akcji przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwa dominujące podlegające ustawodawstwu danego państwa trzeciego.
Takie ograniczenia lub zawieszenia nie mogą być stosowane do tworzenia przedsiębiorstw zależnych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające odpowiednie zezwolenie we Wspólnocie, lub przez ich przedsiębiorstwa zależne, ani też nie mogą być stosowane do nabywania pakietów akcji we wspólnotowych przedsiębiorstwach inwestycyjnych przez takie przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa zależne.
Czas trwania tych środków nie może przekraczać trzech miesięcy.
Przed upływem terminu trzech miesięcy określonego w akapicie drugim oraz w świetle wyników negocjacji, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może podjąć decyzję o rozszerzeniu tych środków.
4.
W każdym przypadku gdy Komisja uzna, iż występuje jedna z sytuacji opisanych w ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie przedkładają na jej wniosek informacje:
a) o wszelkich wnioskach o wydanie zezwolenia złożonych przez dane przedsiębiorstwo będące bezpośrednio lub pośrednio przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego, podlegającego ustawodawstwu danego państwa trzeciego;
b) o wszelkich informacjach otrzymanych zgodnie z art. 10 ust. 3, że takie przedsiębiorstwo dominujące wyraża zamiar nabycia pakietu akcji we wspólnotowym przedsiębiorstwie inwestycyjnym, który to pakiet akcji sprawia, iż przedsiębiorstwo to staje się jego przedsiębiorstwem zależnym.
Ten obowiązek dostarczania informacji wygasa, gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim lub gdy wygasa zakres stosowania środków określonych w ust. 3 akapit drugi i trzeci.
5.
Środki podejmowane na podstawie tego artykułu wypełniają zobowiązania wspólnotowe nałożone na podstawie umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, rządzących podejmowaniem i prowadzeniem działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI DZIAŁALNOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW INWESTYCYJNYCH
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 16
Regularna rewizja warunków dotyczących wydawania pierwszego zezwolenia
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne uprawnione na ich terytorium w każdym momencie wypełniało warunki dotyczące wydawania pierwszego zezwolenia ustanowione w rozdziale I tego tytułu.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe władze ustanowiły odpowiednie metody monitorowania, czy przedsiębiorstwa inwestycyjne wypełniają zobowiązania nałożone na podstawie ust. 1.
Wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiały właściwe władze o wszelkich istotnych zmianach w warunkach pierwszego zezwolenia.
3.
W przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych, które świadczą wyłącznie usługi doradztwa inwestycyjnego, Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na wykonywanie zadań administracyjnych, przygotowawczych lub dodatkowych dotyczących rewizji warunków wydania pierwszego zezwolenia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 48 ust. 2.
Artykuł 17
Zobowiązania ogólne w odniesieniu do ciągłego nadzoru
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze monitorują działalność przedsiębiorstw inwestycyjnych w celu dokonania oceny zgodności ich działalności z warunkami prowadzenia działalności przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wprowadzono właściwe środki umożliwiające właściwym władzom uzyskanie informacji niezbędnych do dokonania oceny zgodności przedsiębiorstw inwestycyjnych z tymi zobowiązaniami.
2.
W przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych, które świadczą wyłącznie usługi doradztwa inwestycyjnego, Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na wykonanie zadań administracyjnych, przygotowawczych i dodatkowych dotyczących regularnego monitorowania wymogów wykonawczych, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 48 ust. 2.
Artykuł 18
Sprzeczność interesów
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne podjęły wszelkie, właściwe kroki w celu ustalenia sprzeczności interesów występujących między nimi, w tym między personelem kierowniczym, pracownikami i przedstawicielami lub dowolną osobą bezpośrednio lub pośrednio z nimi powiązaną stosunkiem kontroli, a ich klientami lub między klientami, występujących w toku świadczenia wszelkiego rodzaju usług inwestycyjnych i dodatkowych, lub połączenia obydwu rodzajów usług.
2.
Jeżeli uzgodnienia organizacyjne lub administracyjne wprowadzone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne zgodnie z art. 13 ust. 3 w celu zarządzania sprzecznością interesów nie są wystarczające, by z należytą pewnością zagwarantować, iż ryzyko naruszenia interesów klienta nie występuje, przedsiębiorstwo inwestycyjne w sposób niebudzący wątpliwości ujawnia klientowi ogólny charakter i/lub źródło sprzeczności interesów przed zawarciem transakcji w jego imieniu.
3.
W celu uwzględnienia osiągnięć technicznych na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 i 2, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dotyczące:
a) ustalenia kroków, których podjęcia można oczekiwać od przedsiębiorstw inwestycyjnych w celu ustalenia, zapobieżenia, zarządzania i/lub ujawnienia sprzeczności interesów występujących w toku świadczenia różnorodnych usług inwestycyjnych i dodatkowych, lub ich połączenia;
b) ustanowienia należytych kryteriów ustalania rodzajów sprzeczności interesów, których występowanie może spowodować szkody względem interesów klientów lub potencjalnych klientów przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Sekcja 2
Przepisy zapewniające ochronę inwestora
Artykuł 19
Zobowiązania dotyczące prowadzenia działalności w przypadku świadczenia usług inwestycyjnych na rzecz klientów
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przy świadczeniu na rzecz klientów usług inwestycyjnych i/lub, w miarę potrzeb, usług dodatkowych, przedsiębiorstwo inwestycyjne działało uczciwie, sprawiedliwie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętymi interesami klientów oraz wypełniając, w szczególności, zasady wymienione w ust. 2–8.
2.
Wszelkie informacje, w tym publikacje handlowe, kierowane przez przedsiębiorstwo inwestycyjne do klientów lub potencjalnych klientów powinny być rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd.
Publikacje handlowe należy w sposób niebudzący wątpliwości oznaczyć, jako publikacje handlowe.
3.
Klientom lub potencjalnym klientom należy dostarczyć kompleksowych informacji dotyczących:
- przedsiębiorstwa inwestycyjnego oraz usług przez nie świadczonych,
- instrumentów finansowych oraz proponowanych strategii inwestycyjnych; powinny one obejmować stosowne wytyczne oraz ostrzeżenia o ryzyku związanym z inwestycjami w takie instrumenty lub odnoszącym się do poszczególnych strategii inwestycyjnych,
- podmiotów realizujących zlecenia, oraz
- kosztów i odnośnych opłat,
skonstruowanych w taki sposób, aby klienci lub potencjalni klienci mogli zrozumieć charakter oraz ryzyko związane z usługą inwestycyjną oraz określonym rodzajem oferowanego instrumentu finansowego, a co za tym idzie, mogli podjąć świadome decyzje inwestycyjne.
Informacje te należy przekazywać w ujednoliconym formacie.
4.
Świadcząc usługi doradztwa inwestycyjnego lub zarządzania pakietem akcji, przedsiębiorstwo inwestycyjne uzyskuje niezbędne informacje dotyczące wiedzy i doświadczenia klientów lub potencjalnych klientów w dziedzinie inwestycji odpowiedniej do określonego rodzaju produktu czy usługi, jego sytuacji finansowej oraz celów inwestycyjnych, tak aby przedsiębiorstwo mogło polecić klientowi lub potencjalnemu klientowi odpowiednie dla niego usługi inwestycyjne i instrumenty finansowe.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedsiębiorstwa inwestycyjne świadczące usługi inwestycyjne, inne niż określone w ust. 4, zwróciły się do klienta lub potencjalnego klienta z prośbą o przekazanie informacji dotyczących jego wiedzy i doświadczenia w dziedzinie inwestycji, odpowiedniej do określonego rodzaju oferowanego lub wymaganego produktu lub usługi, tak aby przedsiębiorstwo inwestycyjne mogło dokonać oceny, czy przewidziana usługa inwestycyjna lub produkt są odpowiednie dla klienta.
W przypadku gdy w oparciu o informacje otrzymane na podstawie poprzedzającego ustępu przedsiębiorstwo inwestycyjne uważa, że produkt lub usługa nie są odpowiednie dla klienta lub potencjalnego klienta, przedsiębiorstwo inwestycyjne ostrzega o powyższym klienta lub potencjalnego klienta.
Ostrzeżenie to należy przekazywać w ujednoliconym formacie.
W przypadkach gdy klient lub potencjalny klient podejmuje decyzje o nieprzekazywaniu informacji określonych na podstawie akapitu pierwszego lub jeżeli przedstawia niewystarczające informacje dotyczące jego wiedzy i doświadczenia, przedsiębiorstwo inwestycyjne ostrzega klienta lub potencjalnego klienta, że taka decyzja uniemożliwia przedsiębiorstwu ustalenie, czy przewidziana usługa lub produkt są dla niego odpowiednie.
Ostrzeżenie to należy przekazywać w ujednoliconym formacie.
6.
Państwa Członkowskie umożliwiają przedsiębiorstwom inwestycyjnym świadczącym usługi dotyczące wyłącznie realizacji i/lub otrzymywania i przekazywania zleceń klientów, jednocześnie świadczącym bądź nieświadczącym usług dodatkowych, świadczenie tych usług inwestycyjnych bez potrzeby uzyskania informacji lub dokonywania uzgodnień przewidzianych w ust. 5, jeżeli wypełnione są wszystkie podane poniżej warunki:
- powyższe usługi dotyczą akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub równorzędnym rynku państwa trzeciego, instrumentów rynku pieniężnego, obligacji lub innych form zabezpieczenia zadłużenia w papierach wartościowych (z wyłączeniem obligacji lub zadłużenia zabezpieczonego w papierach wartościowych obejmujących instrumenty pochodne), przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz innych nie kompleksowych instrumentów finansowych.
Rynek państwa trzeciego uznaje się za równorzędny do rynku regulowanego, jeżeli wypełnia wymogi równorzędne do ustanowionych na podstawie tytułu III.
Komisja publikuje wykaz rynków uznawanych za równorzędne.
Wykaz ten uaktualnia się okresowo,
- usługę świadczy się z inicjatywy klienta lub potencjalnego klienta,
- klienta lub potencjalnego klienta powiadomiono w sposób niebudzący wątpliwości, że świadcząc tę usługę przedsiębiorstwo inwestycyjne nie ma obowiązku dokonywania oceny adekwatności świadczonego lub oferowanego instrumentu lub usługi i dlatego też klient lub potencjalny klient nie korzysta z odnośnej ochrony ustanowionej na podstawie właściwych reguł prowadzenia działalności; ostrzeżenie to należy przekazywać w ujednoliconym formacie,
- przedsiębiorstwo inwestycyjne wypełnia zobowiązania ustanowione na mocy art. 18.
7.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne ustanawia rejestr, który obejmuje dokument lub dokumenty uzgodnione między przedsiębiorstwem a klientem określające prawa i obowiązki stron, a także pozostałe warunki, na których przedsiębiorstwo świadczy usługi na rzecz klienta.
Prawa i obowiązki stron kontraktu można ustalić przez odniesienie do innego rodzaju dokumentów lub tekstów prawnych.
8.
Klient otrzymuje od przedsiębiorstwa inwestycyjnego odnośne sprawozdania w sprawie usług świadczonych klientowi.
W miarę potrzeb, sprawozdania te obejmują koszty związane z transakcjami i usługami wykonywanymi w imieniu klienta.
9.
W przypadkach gdy usługę inwestycyjną oferuje się jako część produktu finansowego, który podlega już innym przepisom prawodawstwa wspólnotowego lub wspólnym europejskim normom dotyczącym instytucji kredytowych i kredytów konsumenckich w odniesieniu do oceny ryzyka klientów i/lub wymogom powiadamiania, usługa ta nie podlega dodatkowo zobowiązaniom wymienionym w tym artykule.
10.
W celu zapewnienia niezbędnej ochrony interesów inwestorów oraz jednolitego stosowania ust. 1–8, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze w celu zapewnienia, że świadcząc usługi inwestycyjne lub dodatkowe na rzecz klientów, przedsiębiorstwa inwestycyjne wypełniają zasady w nim określone.
Te środki wykonawcze uwzględniają:
a) charakter oferowanych lub świadczonych na rzecz klienta lub potencjalnego klienta usług(-i) z uwzględnieniem rodzaju, celu, wielkości i częstotliwości transakcji;
b) charakter oferowanych lub branych pod uwagę instrumentów finansowych;
c) detaliczny lub branżowy charakter klienta lub potencjalnych klientów.
Artykuł 20
Świadczenie usług za pośrednictwem innego przedsiębiorstwa inwestycyjnego
Państwa Członkowskie umożliwiają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu otrzymywanie wskazań dotyczących świadczenia usług inwestycyjnych i dodatkowych w imieniu klienta za pośrednictwem innego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, w oparciu o informacje w sprawie klienta przekazane przez to przedsiębiorstwo.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, które przekazuje wskazania, odpowiada za kompletność i dokładność przekazanych informacji.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, które tą drogą otrzymuje wskazania dotyczące świadczenia usług w imieniu klienta, jest również w stanie oprzeć się na zaleceniach odnoszących się do usługi lub transakcji świadczonej na rzecz klienta przez inne przedsiębiorstwo inwestycyjne.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, które przekazuje wskazania, odpowiada za adekwatność przekazanych zaleceń lub porad względem klienta.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, które otrzymuje wskazania lub zlecenia klienta za pośrednictwem innego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, odpowiada za realizację usługi lub transakcji w oparciu o wszelkiego rodzaju informacje lub zalecenia, zgodnie z odnośnymi przepisami tego tytułu.
Artykuł 21
Zobowiązanie do realizowania zleceń na warunkach najbardziej korzystnych dla klienta
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne podjęły wszelkie właściwe kroki w celu uzyskania, podczas realizacji zleceń, możliwie najlepszych dla klienta wyników, uwzględniając cenę, koszty, bezzwłoczność, prawdopodobieństwo realizacji oraz rozliczenie, wielkość, charakter lub wszelkiego rodzaju inne aspekty dotyczące realizacji zlecenia.
Jednakże w każdym przypadku gdy klient przekazuje specjalne wskazania, przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje zlecenie według tych wskazań.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych ustanowienia i wykonania skutecznych uzgodnień dotyczących wypełnienia wymogów ust. 1.
W szczególności, Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych ustanowienia i wykonania polityki realizacji zlecenia umożliwiającej uzyskanie w odniesieniu do zleceń klientów możliwie najlepszego wyniku, zgodnie z ust. 1.
3.
W odniesieniu do każdego rodzaju instrumentów, polityka realizacji zlecenia obejmuje informacje w sprawie poszczególnych podmiotów realizujących zlecenie, jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje zlecenia klienta za jego pośrednictwem, oraz czynniki wywierające wpływ na dobór podmiotu realizującego zlecenie.
Informacje te obejmują przynajmniej te podmioty realizujące zlecenia, które umożliwiają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu uzyskanie możliwie najlepszego wyniku w odniesieniu do realizacji zleceń klienta.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne dostarczały klientom właściwych informacji w sprawie polityki realizacji zlecenia.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne uzyskały uprzednio zgodę klientów na proponowaną politykę realizacji zlecenia.
Jeżeli polityka realizacji zlecenia przewiduje możliwość realizacji zleceń klienta poza rynkiem regulowanym lub MTF, Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne w szczególności powiadamiało klientów o takiej możliwości.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne uzyskały uprzednio wyraźną zgodę klientów na powyższe, przed przystąpieniem do realizacji ich zleceń poza rynkiem regulowanym lub MTF.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą uzyskać zgodę klientów w formie ogólnej umowy, lub w odniesieniu do poszczególnych transakcji.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne monitorowały skuteczność uzgodnień i polityki dotyczących realizacji zlecenia, w miarę potrzeb, w celu ustalenia i naprawienia wszelkiego rodzaju niedociągnięć.
W szczególności, regularnie dokonują oceny, czy podmioty zaangażowane w politykę realizacji zlecenia uzyskują możliwie najlepszy dla klienta wynik oraz czy konieczne jest wprowadzenie zmian do uzgodnień dotyczących realizacji zleceń.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiały klientów o wszelkich istotnych zmianach w uzgodnieniach lub polityce realizacji zleceń.
5.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne były w stanie udowodnić klientom, że zrealizowały zlecenia zgodnie z polityką realizacji zleceń przyjętą przez przedsiębiorstwo.
6.
W celu zapewnienia koniecznej ochrony inwestorów, uczciwego i należytego funkcjonowania rynków oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, 3 i 4, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dotyczące:
a) kryteriów ustalania rangi poszczególnych czynników, które w zastosowaniu ust. 1 mogą zostać uwzględnione w celu ustalenia możliwego wyniku, biorąc pod uwagę wielkość i rodzaj zamówienia oraz detaliczny lub branżowy charakter klienta;
b) czynników, które przedsiębiorstwo inwestycyjne może uwzględnić w rewizji uzgodnień dotyczących realizacji zleceń oraz okoliczności, na których podstawie właściwe może być wprowadzenie zmian do takich uzgodnień.
W szczególności, czynników dotyczących ustalania, które podmioty realizujące zlecenie umożliwiają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu uzyskanie możliwie najlepszego dla klienta wyniku;
c) charakteru i zakresu informacji w sprawie polityki realizowania ich zleceń dostarczanych klientom, w zastosowaniu ust. 3.
Artykuł 22
Reguły obsługi zlecenia klienta
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne uprawnione do realizacji zleceń w imieniu klientów wykonywało procedury i uzgodnienia przewidziane w odniesieniu do bezzwłocznej, uczciwej i należytej realizacji zleceń klienta, odpowiednio do zleceń innego klienta lub interesów handlowych przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Te procedury lub uzgodnienia umożliwiają realizację innego rodzaju porównywalnych zleceń klienta według terminu ich otrzymania przez przedsiębiorstwo inwestycyjne.
2.
W przypadku zleceń limitowanych klienta, odnoszących się do akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, które są bezzwłocznie realizowane na podstawie przeważających warunków rynkowych, Państwa Członkowskie wymagają, aby, o ile klient nie przekaże odmiennych zaleceń, podejmowały środki ułatwiające możliwie najszybszą realizację takiego zlecenia przez bezzwłoczne podanie takiego limitowanego zlecenia klienta do publicznej wiadomości, w sposób możliwy do przyjęcia przez innych uczestników rynku.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, że przedsiębiorstwa inwestycyjne wypełniają to zobowiązanie przekazując limitowane zlecenie klienta na rynek regulowany i/lub MTF.
Państwa Członkowskie przewidują, że właściwe władze mogą znieść zobowiązanie do podawania do publicznej wiadomości zlecenia limitowanego o znacznej wielkości w skali porównywanej ze standardową wielkością rynku ustaloną na mocy art. 44 ust. 2.
3.
W celu zapewnienia, że środki dotyczące ochrony interesów inwestorów oraz uczciwego i należytego funkcjonowania rynków uwzględniają osiągnięcia techniczne na rynkach finansowych oraz w celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 i 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze ustalające:
a) warunki i charakter procedur i uzgodnień prowadzących do bezzwłocznej, uczciwej i rzetelnej realizacji zleceń klientów oraz sytuacji, w których i rodzajów transakcji, dla których przedsiębiorstwo inwestycyjne może w sposób uzasadniony odstąpić od ich bezzwłocznej realizacji w celu uzyskania warunków bardziej korzystnych dla klientów;
b) różne metody, za pomocą których przedsiębiorstwo inwestycyjne można uznać za wypełniające zobowiązanie do ujawniania limitowanych zleceń klienta, które nie podlegają bezzwłocznej realizacji na rynku.
Artykuł 23
Zobowiązania przedsiębiorstw inwestycyjnych dotyczące powoływania przedstawicieli
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o zezwoleniu przedsiębiorstwu inwestycyjnemu na powołanie przedstawicieli do celów promowania usług przedsiębiorstwa inwestycyjnego, prowadzenia doradztwa lub otrzymywania zleceń od klientów lub potencjalnych klientów, oraz ich przekazywania, wprowadzania do obrotu instrumentów finansowych i świadczenia usług doradztwa w odniesieniu do instrumentów finansowych oraz usług oferowanych przez to przedsiębiorstwo inwestycyjne.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne podejmuje decyzję o powołaniu przedstawiciela, zachowywało pełną i nieodwołalną odpowiedzialność za wszelkie działania lub zaniechania zawinione po stronie przedstawiciela działającego w imieniu przedsiębiorstwa.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne zapewniło, że kontaktując się i przed realizacją transakcji z klientem lub potencjalnym klientem, przedstawiciel ujawnia kompetencje w ramach, których działa oraz przedsiębiorstwo, które reprezentuje.
Zgodnie z art. 13 ust. 6, 7 i 8, Państwa Członkowskie mogą zezwolić przedstawicielom zarejestrowanym na ich terytorium na obsługiwanie środków pieniężnych i/lub instrumentów finansowych klienta w imieniu i w oparciu o pełną odpowiedzialność przedsiębiorstwa inwestycyjnego, dla którego działa na ich terytorium lub, w przypadku transakcji transgranicznych, na terytorium Państwa Członkowskiego, które zezwala przedstawicielowi na obsługę środków pieniężnych klienta.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne monitorowały działalność przedstawicieli w sposób zapewniający ciągłość wypełniania przez nich przepisów niniejszej dyrektywy, gdy działają one za pośrednictwem przedstawicieli.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o zezwoleniu przedsiębiorstwu inwestycyjnemu powołującemu przedstawicieli na ustanowienie rejestru publicznego.
Przedstawicieli rejestruje się w rejestrze publicznym Państwa Członkowskiego, w którym ich ustanowiono.
Jeżeli Państwo Członkowskie, w którym ustanowiono przedstawiciela podjęło zgodnie z ust. 1 decyzję o niezezwalaniu przedsiębiorstwom inwestycyjnym uprawnionym przez właściwe dla nich władze na powoływanie przedstawicieli, przedstawicieli tych rejestrują właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, w którego imieniu przedstawiciele działają.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedstawicieli wpisano do rejestru publicznego wyłącznie wtedy, gdy ustalono, że cieszą się oni wystarczająco nieposzlakowaną opinią i posiadają właściwą wiedzę ogólną, handlową i branżową umożliwiającą im należyte przekazywanie wszelkich istotnych informacji dotyczących usługi proponowanej klientowi lub potencjalnemu klientowi.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, że przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą weryfikować, czy powołani przedstawiciele cieszą się wystarczająco nieposzlakowaną opinią i posiadają wiedzę określoną w akapicie trzecim.
Rejestr uaktualniania się na bieżąco.
Należy go udostępniać dla potrzeb odbycia konsultacji.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne powołujące przedstawicieli podejmowały właściwe środki w celu uniknięcia wszelkiego rodzaju szkodliwego wpływu, jaki działalność przedstawicieli nieobjęta zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, może wywierać na działalność prowadzoną przez przedstawicieli w imieniu przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na podjęcie współpracy z przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i instytucjami kredytowymi, ich stowarzyszeniami oraz innego rodzaju podmiotami, w dziedzinie rejestrowania przedstawicieli i monitorowania zgodności działalności przedstawicieli z wymogami ust. 3.
W szczególności, przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucja kredytowa lub ich stowarzyszenia oraz inne podmioty mogą rejestrować swoich przedstawicieli pod nadzorem właściwych władz.
5.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne powoływały wyłącznie przedstawicieli wpisanych do rejestrów publicznych określonych w ust. 3.
6.
Państwa Członkowskie mogą zaostrzyć wymogi wymienione w tym artykule lub dołączyć inne wymogi dotyczące przedstawicieli zarejestrowanych w ramach ich jurysdykcji.
Artykuł 24
Transakcje zawierane z uprawnionymi kontrahentami
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedsiębiorstwa inwestycyjne uprawnione do realizowania zleceń w imieniu klientów i/lub realizujące transakcje na własny rachunek i/lub otrzymujące i przekazujące zlecenia, mogą doprowadzać lub przystępować do transakcji z uprawnionymi kontrahentami bez konieczności wypełniania zobowiązań nałożonych na podstawie art. 19, 21 i art. 22 ust. 1 odnoszących się do transakcji lub wszelkiego rodzaju usługi dodatkowej bezpośrednio dotyczącej tych transakcji.
2.
Dla potrzeb tego artykułu, za uprawnionych kontrahentów Państwa Członkowskie uznają przedsiębiorstwa inwestycyjne, instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń, UCITS oraz ich spółki zarządzające, fundusze emerytalne oraz ich spółki zarządzające, inne instytucje finansowe uprawnione lub regulowane na podstawie ustawodawstwa wspólnotowego lub prawa krajowego Państwa Członkowskiego, przedsiębiorstwa zwolnione ze stosowania niniejszej dyrektywy na podstawie art. 2 ust. 1 lit. k) i l), krajowe władze rządowe oraz właściwe dla nich urzędy, w tym władze publiczne obsługujące dług publiczny, banki centralne i organizacje pozakrajowe.
Na podstawie akapitu pierwszego, klasyfikacja uprawnionego kontrahenta odbywa się bez uszczerbku dla prawa takich podmiotów do żądania, w formie ogólnej lub na zasadach handlowych, traktowania ich, jak klientów, których współpraca z przedsiębiorstwem inwestycyjnym podlega art. 19, 21 i 22.
3.
Państwa Członkowskie mogą uznać za uprawnionych kontrahentów również przedsiębiorstwa wypełniające wstępnie zdefiniowane wymogi proporcjonalności, w tym progi ilościowe.
W przypadku transakcji, która dotyczy uprawnionych kontrahentów znajdujących się w różnych jurysdykcjach, przedsiębiorstwo inwestycyjne zmienia status innego przedsiębiorstwa określonego przez prawo lub środki Państwa Członkowskiego, w którym ustanowiono to przedsiębiorstwo.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedsiębiorstwo inwestycyjne przystępujące do transakcji z takim przedsiębiorstwem zgodnie z ust. 1, uzyskuje od potencjalnego kontrahenta wyraźne potwierdzenie, że wyraża on zgodę na traktowanie go, jako kontrahenta uprawnionego.
Państwa Członkowskie zezwalają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu na uzyskanie potwierdzenia w formie umowy ogólnej lub odnoszącej się do każdej transakcji.
4.
Państwa Członkowskie mogą uznać za uprawnionych kontrahentów podmioty państwa trzeciego równorzędne do kategorii podmiotów wymienionych w ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą również uznać za podmioty uprawnione przedsiębiorstwa państwa trzeciego wymienione w ust. 3 na warunkach tożsamych i w oparciu o te same wymogi, co ustanowione w ust. 3.
5.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 2, 3 i 4 w świetle zmian w zwyczajach rynkowych oraz w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania jednolitego rynku, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze ustalające:
a) procedury wnioskowania o należyte traktowanie klientów na podstawie ust. 2;
b) procedury dotyczące uzyskiwania wyraźnego potwierdzenia od potencjalnych kontrahentów na podstawie ust. 3;
c) wstępnie zdefiniowane wymogi proporcjonalności, w tym progi ilościowe umożliwiające uznanie przedsiębiorstwa za uprawnionego kontrahenta na podstawie ust. 3.
Sekcja 3
Przejrzystość i integralność rynku
Artykuł 25
Zobowiązanie do utrzymywania integralności rynków, sprawozdawczości dotyczącej transakcji oraz przechowywania zapisów
1.
Bez uszczerbku dla przydziału obowiązków dotyczących wprowadzania w życie dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [21] Państwa Członkowskie zapewniają, że wprowadzono właściwe środki umożliwiające właściwym władzom monitorowanie działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych w celu zapewnienia, że działają one uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w sposób promujący integralność rynku.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne przechowywały do dyspozycji właściwych władz, przez przynajmniej pięć lat, właściwe dane odnoszące się do wszystkich transakcji na instrumentach finansowych, które realizują na własny rachunek, czy też w imieniu klienta.
W przypadku transakcji zawieranych w imieniu klientów, zapisy obejmują wszelkie informacje i szczegółowe dane dotyczące tożsamości klienta oraz informacje wymagane zgodne z dyrektywą Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy [22].
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne, które realizują transakcje na instrumentach finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym możliwie najszybciej przedkładały właściwym władzom sprawozdania obejmujące dane szczegółowe dotyczące takich transakcji i nie później, niż następnego dnia roboczego.
Zobowiązanie to ma zastosowanie bez względu na to, czy transakcje te zawarto na rynku regulowanym czy też nie.
Zgodnie z art. 58, właściwe władze ustanawiają niezbędne uzgodnienia w celu zapewnienia, że właściwe władze rynku najbardziej odpowiedniego z punktu widzenia płynności takich instrumentów finansowych, również otrzymuje tego rodzaju informacje.
4.
Takie sprawozdania muszą zawierać w szczególności szczegółowe informacje dotyczące nazwy i ilości zakupionych lub sprzedanych instrumentów, daty i godziny realizacji transakcji, cen transakcyjnych oraz sposobów identyfikowania przedsiębiorstw inwestycyjnych, których to dotyczy.
5.
W odniesieniu do sprawozdań przedkładanych właściwym władzom przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, stronę trzecią działającą w jego imieniu lub przez system łączenia transakcji lub sprawozdawczości zatwierdzony przez właściwe władze lub rynek regulowany, albo MTF, Państwa Członkowskie przewidują systemy służące zawieraniu transakcji.
W przypadku gdy transakcje zgłasza się bezpośrednio do właściwych władz przez rynek regulowany, MTF lub system kojarzenia transakcji lub sprawozdawczości zatwierdzony przez właściwe władze, można znieść zobowiązanie przedsiębiorstwa inwestycyjnego ustanowione w ust. 3.
6.
Jeżeli, zgodnie z art. 32 ust. 7, sprawozdania przewidziane na podstawie tego artykułu przekazuje się właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, informacje te przekazuje się właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, chyba że zdecydują one, iż nie chcą otrzymywać takich informacji.
7.
W celu zapewnienia, że środki dotyczące ochrony integralności ryku zmieniono w sposób uwzględniający osiągnięcia techniczne na rynkach finansowych, oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 do 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze ustalające metody i uzgodnienia dotyczące sprawozdawania transakcji finansowych, formy i treści sprawozdań oraz kryteriów dotyczących określania właściwego rynku, zgodnie z ust. 3.
Artykuł 26
Monitorowanie zgodności z regułami MTF i innymi zobowiązaniami prawnymi
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz podmioty gospodarcze prowadzące MTF ustanowiły i przechowywały skuteczne uzgodnienia i procedury właściwe dla MTF, dotyczące regularnego monitorowania zgodności działalności użytkowników z tymi regułami.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne i podmioty gospodarcze prowadzące MTF monitorują transakcje zawierane przez użytkowników na podstawie tych systemów w celu ustalenia naruszeń tych reguł, nieprawidłowych warunków wymiany handlowej lub postępowania, które może się wiązać z nadużyciami na rynku.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz podmioty gospodarcze prowadzące MTF przekazywały właściwym władzom sprawozdania dotyczące znaczących naruszeń reguł i zakłóceń warunków wymiany handlowej, lub postępowania, które może się wiązać z nadużyciami na rynku.
Państwa Członkowskie wymagają również, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne i podmioty gospodarcze prowadzące MTF bezzwłocznie dostarczały właściwym władzom istotnych informacji dotyczących wykrywania i ścigania nadużyć na rynku oraz wspomagały właściwe władze w wykrywaniu i ściganiu nadużyć na rynku następujących lub mających miejsce za pośrednictwem systemów.
Artykuł 27
Zobowiązanie przedsiębiorstw inwestycyjnych do publikacji notowań cen
1.
Państwa Członkowskie wymagają od podmiotów prowadzących regularną działalność giełdową dotyczącą akcji, aby publikowały one notowania akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, w odniesieniu do których prowadzą one działalność oraz dla których istnieje rynek zbytu.
W przypadku akcji, dla których nie ma rynku zbytu, podmiot ujawnia notowania cen na życzenie klientów.
Przepisy tego artykułu mają zastosowanie do podmiotów prowadzących działalność giełdową w odniesieniu do transakcji o wielkości odpowiadającej wielkości rynku.
Podmioty giełdowe realizujące transakcje powyżej wielkości rynku nie podlegają przepisom tego artykułu.
Podmioty prowadzące regularną działalność giełdową mogą podjąć decyzję o notowanej wielkości, lub wielkościach.
Każde notowanie cen dotyczące określonego rodzaju akcji obejmuje ofertę i/lub cenę lub ceny ofertowe, których wielkość lub wielkości mogą sięgać standardowej wielkości rynku dla kategorii akcji, do których one należą.
Cena lub ceny odzwierciedlają również przeważające warunki rynkowe dotyczące tych akcji.
Akcje grupuje się w odpowiednich kategoriach w oparciu o średnią wartość arytmetyczną zleceń zrealizowanych w odniesieniu do tych akcji na rynku.
Standardowa wielkość rynku dla każdej kategorii akcji ma wielkość średniej wartości arytmetycznej zleceń realizowanych na rynku w odniesieniu do akcji ujętych w każdej z kategorii.
Rynek dotyczący każdej z kategorii akcji obejmuje wszystkie zlecenia zrealizowane w Unii Europejskiej w odniesieniu do tej kategorii, z wyłączeniem akcji porównywalnych ze standardową wielkością wynikowego pakietu tych akcji.
2.
Właściwe władze rynku odpowiedniego zakresie punktu widzenia płynności określonej w art. 25 w zakresie danych kategorii akcji, przynajmniej raz w roku i w oparciu o średnią wartość arytmetyczną zleceń realizowanych na rynku w odniesieniu do tych akcji, ustalają kategorię, do której akcje te należą.
Informacje te udostępnia się wszystkim udziałowcom rynku.
3.
Podmioty giełdowe publikują notowania cen w sposób regularny i ciągły w godzinach urzędowania.
Uprawnia się je do uaktualniania notowań cen w dowolnym czasie.
Na podstawie wyjątkowych warunków rynkowych, zezwala się im na wycofanie notowań.
Notowania cen publikuje się w sposób łatwo dostępny dla pozostałych udziałowców rynku w oparciu o właściwe zasady handlowe.
Wypełniając przepisy podane w art. 21, podmioty giełdowe realizują zlecenia otrzymywane od klientów detalicznych w odniesieniu do akcji, dla których prowadzą regularną działalność giełdową po cenach notowanych w momencie otrzymania zlecenia.
Podmioty giełdowe realizują zlecenia otrzymywane od klientów branżowych, odnoszące się do akcji, w odniesieniu do których prowadzą działalność giełdową po cenach notowanych w momencie otrzymania zlecenia.
Jednakże w uzasadnionych przypadkach podmioty te mogą realizować zlecenia po wyższej cenie, pod warunkiem że cena ta mieści się w zakresie zbliżonym do warunków rynkowych oraz pod warunkiem że wielkość zleceń przekracza wielkość zwyczajowo stosowaną przez inwestora detalicznego.
Co więcej, podmioty giełdowe mogą realizować zlecenia otrzymywane od klientów branżowych po cenach innych niż notowane, bez konieczności wypełniania warunków ustanowionych w akapicie czwartym, w odniesieniu do transakcji, których realizacja w kilku papierach wartościowych stanowi część jednej transakcji, lub w odniesieniu do zleceń podlegających warunkom innym niż bieżące ceny rynkowe.
Jeżeli podmiot giełdowy publikujący tylko jedno notowanie cen lub którego najwyższe notowanie cen jest niższe niż wielkość rynku otrzymuje od klienta zlecenie większe niż objęte notowaniem cen, ale niższe niż standardowa wielkość rynku, może podjąć decyzję o zrealizowaniu części zlecenia, która przekracza wielkość notowania cen, pod warunkiem że jest ona realizowana po cenach notowanych, z wyjątkiem przypadków, gdy warunki dwóch poprzedzających akapitów stanowią inaczej.
Jeżeli podmiot giełdowy notuje inne wielkości i otrzymuje zlecenie o wielkość mieszczącej się w nich, oraz podejmuje decyzję o jego realizacji, realizuje zlecenie po jednej z notowanych cen, zgodnie z przepisami art. 22, z wyjątkiem przypadków przewidzianych na podstawie przepisów dwóch poprzedzających akapitów.
4.
Właściwe władze weryfikują, czy:
a) przedsiębiorstwa inwestycyjne regularnie uaktualniają oferty i/lub ceny ofertowe podawane do publicznej wiadomości zgodnie z ust. 1 oraz utrzymują ceny, które odzwierciedlają przeważające warunki rynkowe;
b) przedsiębiorstwa inwestycyjne wypełniają warunki dotyczące podwyższania cen ustanowione w ust. 3 akapit czwarty.
5.
Podmiotom giełdowym zezwala się na podejmowanie decyzji, w oparciu o przyjętą przez nie politykę handlową oraz w sposób obiektywny i pozbawiony wszelkich przejawów dyskryminacji, którym inwestorom udostępniają swoje notowania.
W związku z tym ustanawia się przejrzyste normy rządzące dostępem do notowań.
Podmioty giełdowe mogą odmówić wejścia lub zerwania powiązań handlowych z inwestorami w oparciu o uzgodnienia handlowe takie, jak status kredytowy inwestora, ryzyko kontrahenta oraz ostateczne rozliczenie transakcji.
6.
W celu ograniczenia ryzyka narażenia na wielorakie transakcje pochodzące od tego samego klienta, podmiotom giełdowym zezwala się na ograniczenie liczby transakcji od tego samego klienta, do których podmioty te przystępują zgodnie z ogólnie znanymi warunkami oraz w sposób pozbawiony wszelkich przejawów dyskryminacji.
Podmiotom tym zezwala się również na ograniczenie ogólnej liczby transakcji uzyskanych od różnych klientów w tym samym czasie w sposób pozbawiony wszelkich przejawów dyskryminacji i zgodnie z art. 22, pod warunkiem że na powyższe zezwala się wyłącznie, gdy liczba i/lub wielkość zleceń składanych przez klientów znacząco przekracza ustaloną normę.
7.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1–6, w sposób popierający skuteczną wycenę akcji oraz w celu maksymalnego wykorzystania możliwości przedsiębiorstw inwestycyjnych do zawierania transakcji możliwie najbardziej korzystnych dla klientów, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze, które:
a) określają kryteria stosowania ust. 1 i 2;
b) określają kryteria ustalające, kiedy notowanie publikuje się w oparciu o zasadę systematyczności i ciągłości oraz w sposób łatwo dostępny, a także środki, za których pomocą przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą wypełniać zobowiązania do podawania do publicznej wiadomości notowań cen, które obejmują poniższe możliwości:
i) udogodnienia rynku regulowanego, które dopuściły dany instrument do obrotu;
ii) urzędy strony trzeciej;
iii) uzgodnienia dotyczące własności;
c) określają kryteria ogólne dotyczące ustalania transakcji, których realizacja w oparciu o kilka papierów wartościowych stanowi część jednej transakcji lub zlecenia podlegającego warunkom innym niż bieżąca cena rynkowa;
d) określają kryteria ogólne dotyczące ustalania, co można uznać za wyjątkowe okoliczności rynkowe umożliwiające wycofanie notowań cen, oraz warunki uaktualniania notowań cen;
e) określają kryteria dotyczące ustalania, jaka jest wielkość zwyczajowo przyjmowana przez inwestora detalicznego;
f) określają kryteria dotyczące ustalania, co stanowi wartość znacznie przekraczającą normę ustaloną w ust. 6;
g) określają kryteria dotyczące ustalania, kiedy ceny mieszczą się w zakresie ogólnym zbliżonym do warunków rynkowych.
Artykuł 28
Ujawnianie informacji przez przedsiębiorstwa inwestycyjne po zawarciu transakcji
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne, które zawierają transakcje w akcjach dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym poza rynkiem regulowanym lub MTF, na własny rachunek lub w imieniu klienta, ujawniały przynajmniej wielkość i cenę tych transakcji oraz czas ich zawarcia.
Informacje te publikuje się w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, w oparciu o właściwe zasady handlowe i w sposób łatwo dostępny dla innych uczestników rynku.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby informacje podawane do publicznej wiadomości zgodnie z ust. 1 oraz limity czasowe, w których podano je do publicznej wiadomości wypełniały wymogi przyjęte na podstawie art. 45.
Jeżeli środki przyjęte na podstawie art. 45 przewidują odroczone sprawozdawanie w odniesieniu do niektórych kategorii transakcji na akcjach, możliwość ta ma zastosowanie mutatis mutandis do tych transakcji, które realizuje się poza rynkami regulowanymi lub MTF.
3.
W celu zapewnienia przejrzystego i należytego funkcjonowania rynków oraz jednolitego stosowania ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze, które:
a) ustalają środki, dzięki którym przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą wypełnić zobowiązania nałożone na podstawie ust. 1, w tym poniższe możliwości:
i) udogodnienia rynku regulowanego, które dopuściły dany instrument do obrotu lub udogodnienia MTF, w których prowadzi się obrót danymi akcjami;
ii) urzędy strony trzeciej;
iii) uzgodnienia dotyczące własności;
b) wyjaśniają stosowanie zobowiązania nałożonego na mocy ust. 1 w odniesieniu do transakcji obejmujących wykorzystanie akcji do celów dodatkowych, pożyczkowych lub innych, jeżeli wymiana akcji podlega czynnikom innym niż bieżąca cena rynkowa akcji.
Artykuł 29
Wymogi przejrzystości dotyczące MTF przed ich wprowadzeniem do obrotu
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz podmioty gospodarcze prowadzące MTF sporządzały przynajmniej aktualne oferty i ceny ofertowe oraz prowadziły interesy handlowe w oparciu o ceny ogłaszane przez systemy odnoszące się do akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym.
Państwa Członkowskie przewidują podawanie tych informacji do publicznej wiadomości w oparciu o właściwe warunki handlowe oraz w sposób ciągły i w godzinach urzędowania.
2.
Państwa Członkowskie przewidują, że właściwe władze mogą znieść zobowiązanie dotyczące przedsiębiorstw inwestycyjnych lub podmiotów gospodarczych prowadzących MTF do podawania do publicznej wiadomości informacji określonych w ust. 1 w oparciu o model rynku lub rodzaj i wielkość zamówień w przypadkach ustalonych zgodnie z ust. 3.
W szczególności, właściwe władze mogą znieść zobowiązanie w odniesieniu do transakcji dużych w skali porównywanej ze standardową wielkością rynku dla danych akcji lub kategorii danych akcji.
3.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 i 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze w odniesieniu do:
a) podawania do publicznej wiadomości ofert lub wyznaczonych podmiotów składających ofertę przetargową, oraz interesów handlowych realizowanych po tych cenach;
b) wielkości lub rodzaju zleceń, dla których można znieść obowiązek ujawniania informacji przed ich wprowadzeniem do obrotu, na podstawie ust. 2;
c) modelu rynku, dla którego można znieść zobowiązanie do podawania do publicznej wiadomości informacji przed wprowadzeniem instrumentów do obrotu na podstawie ust. 2, w szczególności stosowania zobowiązania do podawania metod prowadzenia obrotu handlowego za pomocą MTF, które obejmują transakcje zawarte na podstawie reguł przez odniesienie do cen ustanowionych poza systemami MTF lub okresowe aukcje.
Z wyjątkiem przypadków uzasadnionych szczególnym charakterem MTF, treść tych środków wykonawczych jest równorzędna do środków wykonawczych przewidzianych w art. 44 dla rynków regulowanych.
Artykuł 30
Wymogi przejrzystości dotyczące MTF po ich wprowadzeniu do obrotu
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz podmioty gospodarcze prowadzące MTF podawały do publicznej wiadomości przynajmniej cenę, wielkość oraz termin zawarcia transakcji za pośrednictwem tych systemów odnoszących się do akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym.
Państwa Członkowskie wymagają danych szczegółowych dotyczących podawania do publicznej wiadomości wszystkich tego rodzaju transakcji na podstawie właściwych zasad rynkowych, w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego.
Wymóg ten nie ma zastosowania do danych szczegółowych dotyczących transakcji zawieranych w MTF i podawanych do publicznej wiadomości w oparciu o systemy rynku regulowanego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze mogą wydać przedsiębiorstwom inwestycyjnym lub podmiotom gospodarczym prowadzącym MTF zezwolenie na odroczone przekazywanie danych szczegółowych dotyczących transakcji w oparciu o ich rodzaje lub wielkość.
W szczególności, właściwe władze mogą wydać zezwolenie na odroczoną publikację odnoszącą się do transakcji dużych w skali porównywanej ze standardową wielkością rynku dla tych akcji, lub tej kategorii akcji.
Państwa Członkowskie wymagają, aby MTF uzyskały uprzednią zgodę właściwych władz na proponowane uzgodnienia dotyczące odroczonej publikacji informacji handlowych i wymagają, aby uzgodnienia te zostały ujawnione udziałowcom rynku oraz ogółowi inwestujących w sposób nie budzący wątpliwości.
3.
W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania rynków finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 i 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze w odniesieniu do:
a) zakresu i treści informacji podawanych do publicznej wiadomości;
b) warunków, w oparciu o które przedsiębiorstwa inwestycyjne lub podmioty gospodarcze prowadzące MTF mogą przewidzieć odroczone podawanie do publicznej wiadomości informacji dotyczących transakcji i kryteriów mających zastosowanie do podejmowania decyzji odnoszących się do transakcji w związku z wielkością lub kategorią zaangażowanych w nie akcji, zezwala się na odroczone podawanie informacji do publicznej wiadomości.
Z wyjątkiem przypadków uzasadnionych szczególnym charakterem MTF, treść tych środków wykonawczych jest równorzędna do środków wykonawczych przewidzianych w odniesieniu do rynków regulowanych w art. 45.
ROZDZIAŁ III
PRAWA PRZEDSIĘBIORSTW INWESTYCYJNYCH
Artykuł 31
Swoboda świadczenia usług inwestycyjnych i prowadzenia działalności inwestycyjnej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, uprawnione i nadzorowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz instytucje kredytowe podlegające dyrektywie 2000/12/WE mogą swobodnie świadczyć usługi inwestycyjne i/lub prowadzić działalność inwestycyjną oraz świadczyć usługi dodatkowe na ich terytoriach, pod warunkiem że usługi i działalność tego rodzaju są objęte zezwoleniem.
Usługi dodatkowe można świadczyć wyłącznie wraz ze świadczeniem usług inwestycyjnych i/lub prowadzeniem działalności inwestycyjnej.
W odniesieniu do spraw objętych niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie nie nakładają żadnych wymagań dodatkowych na takie przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową.
2.
Każde przedsiębiorstwo inwestycyjne pragnące świadczyć usługi inwestycyjne lub prowadzić działalność inwestycyjną na terytorium innego Państwa Członkowskiego po raz pierwszy lub pragnące zmienić zakres świadczonych usług lub prowadzonej działalności, przekazuje właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego informacje dotyczące:
a) Państwa Członkowskiego, w którym zamierza prowadzić działalność;
b) programu działania określającego w szczególności usługi i/lub działalność, a także usługi dodatkowe, które zamierza świadczyć i prowadzić oraz, czy na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamierza świadczyć usługi zamierza korzystać z usług przedstawicieli.
W przypadkach gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne zamierza korzystać z usług przedstawicieli, na wniosek właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz we właściwym czasie, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego przekazują tożsamość przedstawicieli, z których usług przedsiębiorstwo inwestycyjne zamierza korzystać w tym Państwie Członkowskim.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może podawać takie informacje do publicznej wiadomości.
3.
W terminie jednego miesiąca od daty otrzymania informacji właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przesyłają te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, wyznaczonym jako punkt kontaktowy zgodnie z art. 56 ust. 1.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne może następnie rozpocząć świadczenie usługi lub usług inwestycyjnych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
4.
W przypadku zmiany wszelkich danych szczegółowych przekazanych zgodnie z ust. 2, przedsiębiorstwo inwestycyjne przekazuje pisemne powiadomienie o takich zmianach właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego przynajmniej na jeden miesiąc przed wykonaniem zmian.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego informują o takich zmianach właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
5.
Bez dalszych wymogów prawnych lub administracyjnych, Państwa Członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym oraz podmiotom gospodarczym prowadzącym MTF z innych Państw Członkowskich na zapewnienie na ich terytorium właściwych uzgodnień ułatwiających dostęp do oraz korzystanie z ich systemów przez użytkowników zdalnych lub uczestników rynku ustanowionych na ich terytorium.
6.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne lub podmioty gospodarcze, które prowadzą MTF, przekazują właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego informacje w sprawie Państwa Członkowskiego, w którym zamierzają one wprowadzić takie uzgodnienia.
W terminie jednego miesiąca właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego MTF przekazują te informacje do Państwa Członkowskiego, w którym MTF zamierza wprowadzić takie uzgodnienia.
Na wniosek właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego MTF oraz, z należytą zwłoką, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego MTF przekazują tożsamość akcjonariuszy lub udziałowców MTF ustanowionych w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 32
Ustanawianie oddziału
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że usługi inwestycyjne i/lub działalność inwestycyjna, a także usługi dodatkowe, można świadczyć na ich terytoriach zgodnie z niniejszą dyrektywą i dyrektywą 2000/12/WE dzięki ustanowieniu oddziału, pod warunkiem że te usługi i działalność są objęte zezwoleniem wydanym przedsiębiorstwu inwestycyjnemu lub instytucji kredytowej w rodzimym Państwie Członkowskim.
Usługi dodatkowe można świadczyć wyłącznie wraz z usługami i/lub działalnością inwestycyjną.
W odniesieniu do spraw objętych niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie nie nakładają żadnych wymagań dodatkowych oprócz tych dozwolonych na podstawie ust. 7 w sprawie organizacji i funkcjonowania oddziału.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, pragnące ustanowić oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego po raz pierwszy, powiadomiło właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego oraz przekazało informacje dotyczące:
a) Państw Członkowskich, na których terytorium planuje ustanowienie oddziału;
b) programu działania ustanawiającego, między innymi oferowane usługi i/lub działalność inwestycyjną, a także usługi dodatkowe i strukturę organizacyjną oddziału oraz wskazującego, czy oddział zamierza korzystać z usług przedstawicieli;
c) adres w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;
d) nazwiska osób wyznaczonych do kierowania oddziałem.
W przypadkach gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne korzysta z usług przedstawicieli ustanowionych w Państwie Członkowskim poza rodzimym Państwem Członkowskim, takich przedstawicieli należy włączyć do oddziału, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do oddziału.
3.
O ile, uwzględniając przewidywany zakres działalności oddziału, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego nie mają powodu wątpić w prawidłowość struktury administracyjnej lub sytuacji finansowej przedsiębiorstwa inwestycyjnego, w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji określonych w ust. 2 przekazują te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i zawiadamiają odpowiednie przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego to dotyczy.
4.
Oprócz informacji określonych w ust. 2, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przekazują właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego dane szczegółowe dotyczące akredytowanego systemu rekompensat, którego przedsiębiorstwo inwestycyjne jest członkiem, zgodnie z dyrektywą 97/9/WE.
W przypadku wprowadzenia zmian do danych szczegółowych, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego odpowiednio informują właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
5.
W przypadku gdy właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego odmawiają przekazania informacji określonych w ust. 2 właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, dostarczają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, którego to dotyczy, uzasadnienie odmowy w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.
6.
Z chwilą otrzymania informacji od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w przypadku nieotrzymania takich informacji od tych władz, najpóźniej po upływie dwóch miesięcy od daty przekazania informacji przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, można ustanowić oddział i rozpocząć działalność.
7.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się oddział, bierze na siebie odpowiedzialność za zapewnienie, że usługi świadczone przez oddział na jego terytorium wypełniają zobowiązania ustanowione w art. 19, 21, 22, 25, 27 i 28 oraz w środkach przyjętych na ich mocy.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się oddział, ma prawo zbadać uzgodnienia oraz wniosek o dokonanie zmian niezbędnie koniecznych do umożliwienia właściwym władzom wprowadzenie w życie zobowiązań ustalonych na podstawie art. 19, 21, 22, 25, 27 i 28 oraz środków przyjętych na ich mocy w odniesieniu do usług i/lub działalności inwestycyjnej świadczonych i prowadzonej przez oddział na jego terytorium.
8.
Każde Państwo Członkowskie przewiduje, że jeśli przedsiębiorstwo inwestycyjne uprawnione w innym Państwie Członkowskim ustanowiło oddział na jego terytorium, wykonując swoje obowiązki i po powiadomieniu właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego mogą przeprowadzić kontrolę w tej oddziału.
9.
W przypadku wprowadzenia zmian do wszelkiego rodzaju informacji przekazanych zgodnie z ust. 2, przedsiębiorstwo inwestycyjne kieruje pisemne powiadomienie o takich zmianach do właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, przynajmniej na miesiąc przed wykonaniem zmian.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadamiają o tych zmianach właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 33
Dostęp do rynków regulowanych
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne z innych Państw Członkowskich, które są uprawnione do zawierania transakcji na własny rachunek, miały prawo członkostwa lub dostęp do rynków regulowanych ustanowionych na ich terytorium za pomocą któregokolwiek z poniższych uzgodnień:
a) bezpośrednio przez utworzenie oddziału w przyjmujących Państwach Członkowskich;
b) stając się zdalnymi członkami lub mając zdalny dostęp do rynków regulowanych bez potrzeby ustanawiania rynku regulowanego w rodzimym Państwie Członkowskim, jeżeli w odniesieniu do zawierania transakcji na rynku, procedury handlowe i systemy rynku nie wymagają ich obecności.
2.
W odniesieniu do spraw objętych niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie nie nakładają żadnych dodatkowych wymogów wykonawczych ani administracyjnych na przedsiębiorstwa inwestycyjne wykonujące prawa przyznane im na mocy ust. 1.
Artykuł 34
Dostęp do centralnego kontrahenta, udogodnień rozrachunkowych i rozliczeniowych oraz prawo do wyznaczania systemu rozliczeniowego
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne z innych Państw Członkowskich miały na ich terytorium prawo dostępu do centralnego kontrahenta, systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych do celów finalizowania lub aranżowania finalizowania transakcji na instrumentach finansowych.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dostęp tych przedsiębiorstw inwestycyjnych do takich udogodnień podlegał tym samym, pozbawionym wszelkich przejawów dyskryminacji, przejrzystym i obiektywnym kryteriom, które stosuje się do lokalnych uczestników rynku.
Państwa Członkowskie nie ograniczają wykorzystywania tych udogodnień do rozrachunku i rozliczania transakcji na instrumentach finansowych zawieranych na rynku regulowanym lub MTF na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby rynki regulowane na ich terytorium oferowały wszystkim akcjonariuszom lub udziałowcom prawo do wyznaczania systemu rozliczania transakcji na instrumentach finansowych zawieranych na tym rynku regulowanym, pod warunkiem że:
a) takie powiązania i uzgodnienia między wyznaczonym systemem rozliczeniowym a innymi systemami lub udogodnieniami są niezbędne do zapewnienia skutecznego i ekonomicznego rozliczania danych transakcji; oraz
b) właściwe władze odpowiedzialne za nadzór rynku regulowanego ustalają, iż warunki techniczne dotyczące rozliczania transakcji zawartych na rynku regulowanym przez system rozliczeń, inny niż wyznaczony przez rynek regulowany, umożliwiają należyte i właściwe funkcjonowanie rynków finansowych.
Ocena właściwych władz rynku regulowanego pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji krajowych banków centralnych pełniących rolę nadzorców systemów rozliczeniowych, lub innych władz nadzorczych.
Do celów uniknięcia zbędnego powielania kontroli, właściwe władze uwzględniają nadzór aktualnie prowadzony przez te instytucje.
3.
Prawa przedsiębiorstw inwestycyjnych z mocy ust. 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla prawa podmiotów gospodarczych centralnego kontrahenta, systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych papierów wartościowych do odmowy udostępnienia wnioskowanych usług w oparciu o uzasadnione względy handlowe.
Artykuł 35
Przepisy dotyczące centralnego kontrahenta, uzgodnień rozrachunkowych i rozliczeniowych w odniesieniu do MTF
1.
Państwa Członkowskie nie utrudniają przedsiębiorstwom inwestycyjnym ani podmiotom gospodarczym prowadzącym MTF zawierania odpowiednich uzgodnień z centralnym kontrahentem lub systemem rozrachunkowym i rozliczeniowym innych Państw Członkowskich w związku z wprowadzaniem do systemu rozrachunkowego i/lub rozliczeniowego niektórych lub wszystkich transakcji zawartych przez podmioty gospodarcze w oparciu o te systemy.
2.
Właściwe władze przedsiębiorstw inwestycyjnych i podmiotów gospodarczych prowadzących MTF nie mogą się sprzeciwiać wykorzystywaniu systemów kontrahenta, rozrachunkowych i/lub rozliczeniowych innego Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieje wyraźny nakaz utrzymania właściwego funkcjonowania tego MTF oraz uwzględnienia warunków dotyczących systemów rozliczeniowych ustanowionych w art. 34 ust. 2.
W celu uniknięcia zbędnego powielania kontroli, właściwe władze uwzględniają kontrolę/nadzór systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych prowadzone przez krajowe banki centralne pełniące rolę nadzorców systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych, lub innych władz nadzorczych kompetentnych w dziedzinie takich systemów.
TYTUŁ III
RYNKI REGULOWANE
Artykuł 36
Zezwolenia i stosowne prawo
1.
Państwa Członkowskie ograniczają zezwolenia dla rynku regulowanego w ramach tych systemów, które są zgodne z przepisami tego tytułu.
Zezwolenia dla rynku regulowanego wydaje się wyłącznie wtedy, gdy właściwe władze mają pewność, że zarówno podmiot gospodarczy, jak i systemy rynku regulowanego wypełniają przynajmniej wymogi ustanowione w tym tytule.
W przypadku rynku regulowanego będącego osobą prawną zarządzaną lub kierowaną przez podmiot gospodarczy inny niż rynek regulowany Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób poszczególne zobowiązania nałożone na podmiot gospodarczy na podstawie niniejszej dyrektywy mają być rozdzielone między rynkiem regulowanym a podmiotem gospodarczym.
Podmiot rynku regulowanego przekazuje wszystkie informacje, w tym program działania określający między innymi rodzaje przewidywanej działalności oraz strukturę organizacyjną, niezbędne do umożliwienia właściwym władzom upewnienia się, że z chwilą wydania pierwszego zezwolenia, rynek regulowany ustanowił wszystkie uzgodnienia niezbędne do wypełnienia zobowiązań nałożonych na podstawie tego tytułu.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby podmiot rynku regulowanego wykonywał zadania odnoszące się do organizacji i funkcjonowania rynku regulowanego w oparciu o nadzór właściwych władz.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze poddają regularnej rewizji zgodność funkcjonowania rynków regulowanych z przepisami tego tytułu.
Zapewniają także, że właściwe władze monitorują, czy rynki regulowane w każdym przypadku wypełniają warunki dotyczące wydania pierwszego zezwolenia ustanowione na podstawie tego tytułu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że podmiot gospodarczy odpowiada za zapewnienie, że zarządzany przez niego rynek regulowany wypełnia wszystkie wymogi ustanowione na podstawie tego tytułu.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że na mocy niniejszej dyrektywy podmiot gospodarczy jest uprawniony do wykonywania prawa dotyczącego rynku regulowanego, którym zarządza.
4.
Bez uszczerbku dla wszelkich istotnych przepisów dyrektywy 2003/6/WE, prawo publiczne rządzące transakcjami zawieranymi na podstawie systemu rynku regulowanego jest takie samo, jak prawo publiczne rządzące rynkiem regulowanym rodzimego Państwa Członkowskiego.
5.
Właściwe władze mogą cofnąć zezwolenie wydane dla rynku regulowanego, jeżeli rynek regulowany:
a) w terminie 12 miesięcy nie korzysta z zezwolenia, wyraźnie z niego rezygnuje lub zaprzestaje prowadzenia działalności na okres dłuższy niż sześć miesięcy, chyba że zainteresowane Państwo Członkowskie przewidziało wygaśnięcie zezwolenia w takich przypadkach;
b) uzyskał zezwolenie składając fałszywe oświadczenia lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;
c) nie wypełnia już warunków, na których podstawie zezwolenie zostało wydane;
d) poważnie i/lub systematycznie narusza przepisy przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy; bądź
e) mieści się w kategorii innych przypadków, w których prawo krajowe przewiduje cofnięcie zezwolenia.
Artykuł 37
Wymogi dotyczące zarządzania rynkiem regulowanym
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dla potrzeb zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania rynkiem regulowanym, osoby efektywnie kierujące działalnością rynku regulowanego cieszyły się wystarczająco nieposzlakowaną opinią i posiadały odpowiednie doświadczenie.
Państwa Członkowskie wymagają również od podmiotu gospodarczego powiadamiania właściwych władz o tożsamości i innych dalszych zmianach dotyczących osób, które efektywnie prowadzą działalność rynku regulowanego.
Właściwe władze odmawiają zatwierdzenia proponowanych zmian, jeżeli istnieją obiektywne i wyraźne podstawy do domniemania, że stanowią one źródło materialnego ryzyka dla należytego i ostrożnego zarządzania i funkcjonowania rynku regulowanego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy, w procesie wydawania zezwoleń dla rynku regulowanego, osobę lub osoby, które skutecznie prowadzą działalność uprawnionego rynku regulowanego, uznaje się za wypełniające wymogi ustanowione w ust. 1.
Artykuł 38
Wymogi odnoszące się do osób wywierających istotny wpływ na zarządzanie rynkiem regulowanym
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby, które są w stanie wywierać, bezpośrednio lub pośrednio, istotny wpływ na zarządzanie rynkiem regulowanym, były odpowiednie.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby podmiot rynku regulowanego:
a) dostarczał właściwym władzom oraz podawał do publicznej wiadomości informacje dotyczące własności rynku regulowanego i/lub podmiotu gospodarczego, w szczególności tożsamości i skali interesów wszelkich stron będących w stanie wywierać istotny wpływ na zarządzanie;
b) powiadamiał właściwe władze i podawał do publicznej wiadomości wszelkie informacje dotyczące przeniesienia własności, które powoduje zmianę tożsamości osób wywierających istotny wpływ na funkcjonowanie rynku regulowanego.
3.
Właściwe władze odmawiają zatwierdzenia proponowanych zmian w interesach podmiotów kontrolujących rynek regulowany i/lub podmiotu gospodarczego, jeżeli istnieją obiektywne i wyraźne podstawy do domniemania, że stanowiłyby one zagrożenie dla należytego i rozsądnego zarządzania rynkiem regulowanym.
Artykuł 39
Wymogi organizacyjne
Państwa Członkowskie wymagają od rynku regulowanego:
a) wprowadzenia uzgodnień mających na celu ustalenie i zarządzanie potencjalnymi skutkami szkodliwymi dla funkcjonowania rynku regulowanego i jego udziałowców, wszelkich sprzeczności interesów powstałych między interesami rynku regulowanego, jego właścicieli lub podmiotów gospodarczych oraz należytym funkcjonowaniem rynku regulowanego, w szczególności jeżeli takie sprzeczności interesów mogą spowodować uszczerbek dla funkcji powierzonych rynkowi regulowanemu przez właściwe władze;
b) właściwych zdolności do zarządzania ryzykiem, na które jest narażony, wykonania właściwych uzgodnień i systemów dla potrzeb ustalenia każdego rodzaju istotnego ryzyka działalności oraz wprowadzenia skutecznych środków ograniczania tego ryzyka;
c) wprowadzenia uzgodnień dotyczących należytego zarządzania technicznym działaniem systemu, w tym ustanowienia skutecznych uzgodnień dotyczących nieprzewidzianych okoliczności w celu poradzenia sobie z ryzykiem zakłócenia funkcjonowania systemów;
d) wprowadzenia przejrzystych i pozbawionych przejawów uznawania reguł i procedur dotyczących uczciwego i należytego obrotu oraz ustanowienia obiektywnych kryteriów skutecznego realizowania zleceń;
e) wprowadzenia skutecznych uzgodnień ułatwiających skuteczne i terminowe finalizowanie transakcji zawieranych na podstawie tych systemów;
f) z chwilą wydania zezwolenia oraz później, udostępnienia wystarczających środków finansowych umożliwiających jego właściwe funkcjonowanie, uwzględniając charakter i zakres transakcji zawieranych na rynku, oraz zakres i poziom ryzyka, na które jest narażony.
Artykuł 40
Dopuszczanie instrumentów finansowych do obrotu
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby rynek regulowany wprowadził jasne i przejrzyste reguły dotyczące dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu.
Reguły te zapewniają, że obrót wszelkimi instrumentami finansowymi dopuszczonymi do obrotu na rynku regulowanym można prowadzić w sposób uczciwy, należyty i skuteczny, a w przypadku zbywalnych papierów wartościowych – że można je swobodnie zbywać.
2.
W przypadku instrumentów pochodnych reguły zapewniają, że przeznaczenie kontraktu na instrumenty pochodne umożliwia ich właściwe wycenianie, a także wprowadzanie skutecznych warunków rozliczania.
3.
Oprócz zobowiązań określonych w ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie wymagają od rynku regulowanego ustanowienia i utrzymania skutecznych uzgodnień dla potrzeb weryfikowania, że emitenci zbywalnych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym wypełniają zobowiązania ustanowione na podstawie prawa wspólnotowego w odniesieniu do pierwszego, dalszego lub ad hoc ujawniania informacji.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rynek regulowany ustanawia uzgodnienia, które ułatwiają jego akcjonariuszom lub udziałowcom uzyskanie dostępu do informacji podanych do publicznej wiadomości na podstawie prawa wspólnotowego.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rynek regulowany ustanowił niezbędne uzgodnienia dla potrzeb regularnej rewizji zgodności instrumentów finansowych wprowadzanych do obrotu z wymogami dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu.
5.
Zbywalne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym można następnie dopuścić do obrotu na innych rynkach regulowanych, nawet bez zgody emitenta oraz zgodnie z właściwymi przepisami dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego podawanego do publicznej wiadomości w związku z dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE [23].
Rynek regulowany powiadamia emitenta, że jego papiery wartościowe podlegają obrotowi na rynku regulowanym.
Emitent nie podlega jakiemukolwiek zobowiązaniu do przekazywania informacji wymaganych na podstawie ust. 3 bezpośrednio rynkowi regulowanemu, który dopuścił papiery wartościowe emitenta do obrotu bez jego zgody.
6.
Aby zapewnić jednolite stosowanie ust. 1–5, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze, które:
a) określają właściwości poszczególnych kategorii instrumentów uwzględniane przez rynek regulowany podczas dokonywania oceny, czy instrument wydano w sposób zgodny z warunkami ustanowionymi w ust. 1 akapit drugi, dotyczącymi dopuszczenia do obrotu w różnych segmentach rynku, które prowadzi;
b) wyjaśniają uzgodnienia, które rynek regulowany ma wykonać w celu wypełnienia zobowiązania do weryfikowania, czy emitent zbywalnych papierów wartościowych wypełnia zobowiązania nałożone na podstawie prawa wspólnotowego w odniesieniu do pierwszego, dalszego i ad hoc ujawniania informacji;
c) wyjaśniają uzgodnienia, które rynek regulowany musi ustanowić zgodnie z ust. 3 w celu ułatwienia akcjonariuszom lub udziałowcom dostępu do informacji, które podano do publicznej wiadomości, zgodnie z warunkami ustanowionymi na mocy prawa wspólnotowego.
Artykuł 41
Zawieszenie i wycofanie instrumentów z obrotu
1.
Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz ustanowionego na mocy art. 50 ust. 2 lit. j) i k) do domagania się zawieszenia lub wycofania instrumentu z obrotu, podmiot gospodarczy rynku regulowanego może zawiesić lub wycofać z obrotu instrument finansowy, który nie wypełnia już reguł rynku regulowanego, chyba że takie postępowanie spowodowałoby poważną szkodę dla interesów inwestorów lub należytego funkcjonowania rynku.
Nie naruszając możliwości podmiotów gospodarczych rynku regulowanego do bezpośredniego powiadamiania podmiotów gospodarczych innego rynku regulowanego, Państwa Członkowskie wymagają, aby podmiot gospodarczy rynku regulowanego, który zawiesza lub wycofuje z obrotu instrument finansowy, podawał niniejszą decyzję do publicznej wiadomości i przekazywał istotne informacje właściwym władzom.
Właściwe władze powiadamiają właściwe władze innych Państw Członkowskich.
2.
Właściwe władze, które domagają się zawieszenia lub wycofania instrumentu finansowego z obrotu na jednym lub na większej liczbie rynków regulowanych, bezzwłocznie podają niniejszą decyzję do publicznej wiadomości i powiadamiają właściwe władze innych Państw Członkowskich.
Z wyjątkiem przypadków, gdy powyższe spowodowałoby znaczną szkodę dla interesów inwestorów lub należytego funkcjonowania rynku, właściwe władze innych Państw Członkowskich domagają się zawieszenia lub usunięcia tego instrumentu finansowego z obrotu na rynkach regulowanych i MTF, które są prowadzone na podstawie zezwolenia.
Artykuł 42
Dostęp do rynku regulowanego
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby rynek regulowany ustanowił i utrzymywał przejrzyste i pozbawione wszelkich przejawów dyskryminacji reguły, oparte na obiektywnych kryteriach, rządzące dostępem lub udziałem w rynku regulowanym.
2.
Reguły te określają wszelkie zobowiązania dotyczące akcjonariuszy lub udziałowców, wynikające ze:
a) statutu i przepisów administracyjnych rynku regulowanego;
b) reguł odnoszących się do transakcji na rynku;
c) norm zawodowych nałożonych na personel przedsiębiorstw inwestycyjnych lub instytucji kredytowych działających na rynku;
d) ustanowionych na podstawie ust. 3 warunków dotyczących akcjonariuszy lub udziałowców innych, niż przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe;
e) reguł i procedur dotyczących rozliczania transakcji zawartych na rynku regulowanym.
3.
Rynki regulowane mogą dopuścić w charakterze akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorstwa inwestycyjne, instytucje kredytowe uprawnione na podstawie dyrektywy 2000/12/WE oraz inne osoby, które:
a) są właściwe i odpowiednie;
b) charakteryzują się odpowiednim poziomem zdolności i kompetencji do prowadzenia obrotu handlowego;
c) w miarę potrzeb, wprowadziły właściwe uzgodnienia organizacyjne;
d) posiadają zasoby odpowiednie do pełnionej roli, uwzględniając różnorodne ustalenia finansowe, które rynek regulowany może ustanowić dla potrzeb zagwarantowania właściwego rozliczania transakcji.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w odniesieniu do transakcji zawieranych na rynku regulowanym, akcjonariusze i udziałowcy nie mają obowiązku stosowania względem siebie zobowiązań ustanowionych w art. 19, 21 i 22.
Jednakże akcjonariusze lub udziałowcy rynku regulowanego stosują zobowiązania przewidziane w art. 19, 21 i 22 odnoszące się do ich klientów, gdy działając w imieniu klientów realizują ich zlecenia na rynku regulowanym.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że reguły w sprawie dostępu do lub udziału w rynku regulowanym przewidują bezpośrednie lub zdalny udział w rynku przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych.
6.
Bez jakichkolwiek dalszych wymogów prawnych lub administracyjnych, Państwa Członkowskie umożliwiają rynkom regulowanym z innych Państw Członkowskich wprowadzanie na ich terytorium właściwych uzgodnień tak, aby ułatwić dostęp do i obrót na tych rynkach prowadzony przez zdalnych akcjonariuszy lub udziałowców ustanowionych na ich terytorium.
Rynek regulowany przekazuje właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego informacje dotyczące Państwa Członkowskiego, w którym zamierza wprowadzić takie uzgodnienia.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego w terminie jednego miesiąca przekazują te informacje Państwu Członkowskiemu, w którym rynek regulowany zamierza wprowadzić takie uzgodnienia.
Na wniosek właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz we właściwym czasie, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego rynku regulowanego przekazują tożsamość akcjonariuszy lub udziałowców rynku regulowanego ustanowionych w tym Państwie Członkowskim.
7.
Państwa Członkowskie wymagają, aby podmiot gospodarczy rynku regulowanego regularnie przekazywał właściwym władzom rynku regulowanego wykaz akcjonariuszy i udziałowców w rynku regulowanym.
Artykuł 43
Monitorowanie zgodności z regułami rynku regulowanego i zobowiązaniami prawnymi
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby rynki regulowane ustanowiły i utrzymywały skuteczne uzgodnienia i procedury dotyczące regularnego monitorowania zgodności działalności ich akcjonariuszy i udziałowców z tymi regułami.
Rynki regulowane monitorują transakcje zawierane przez ich akcjonariuszy lub udziałowców na podstawie tych systemów w celu ustalenia naruszeń tych reguł, zakłócenia warunków wymiany handlowej lub postępowania, które może się wiązać z nadużyciami na rynku.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby podmioty gospodarcze rynku regulowanego przedkładały właściwym władzom rynku regulowanego sprawozdania o znaczących naruszeniach tych reguł lub zakłóceniach warunków wymiany handlowej, albo postępowania, które może się wiązać z nadużyciami na rynku.
Państwa Członkowskie wymagają również, aby podmiot gospodarczy rynku regulowanego bezzwłocznie dostarczał władzom właściwym dla dochodzenia i ścigania nadużyć na rynku regulowanym istotnych informacji oraz kompleksowo wspomagał te władze w dochodzeniu i ściganiu nadużyć na rynku występujących lub zachodzących w systemach rynku regulowanego.
Artykuł 44
Przejrzystość wymogów dotyczących rynku regulowanego przed wprowadzeniem instrumentów do obrotu
1.
Państwa Członkowskie wymagają od rynków regulowanych podawania do publicznej wiadomości przynajmniej oferty oraz cen ofertowych, a także informacji dotyczących interesów handlowych.
Państwa Członkowskie wymagają, aby informacje te podawać do publicznej wiadomości w oparciu o właściwe warunki handlowe oraz w sposób ciągły w godzinach urzędowania.
Zgodnie z właściwymi warunkami handlowymi oraz w oparciu o zasadę niedyskryminowania, rynki regulowane mogą zapewnić dostęp do uzgodnień dotyczących podawania do publicznej wiadomości informacji określonych na podstawie akapitu pierwszego odnoszących się do przedsiębiorstw inwestycyjnych, które na podstawie art. 27 mają obowiązek podawania notowań cen akcji do publicznej wiadomości.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze są w stanie znieść zobowiązanie dotyczące rynku regulowanego do podawania do publicznej wiadomości informacji określonych w ust. 1, w oparciu o model rynku lub rodzaj i wielkość zleceń w przypadkach określonych zgodnie z ust. 3.
W szczególności, właściwe władze są w stanie znieść zobowiązanie odnoszące się do transakcji dużych w skali porównywanej ze standardową wielkością rynku dla akcji lub kategorii danych akcji.
3.
Aby zapewnić jednolite stosowanie ust. 1 i 2, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dotyczące:
a) zakresu ofert lub wyznaczonych notowań podmiotów gospodarczych, a także interesów handlowych dotyczących tych cen podawanych do publicznej wiadomości;
b) wielkości lub rodzaju zleceń, dla których na podstawie ust. 2 można znieść zobowiązanie do ujawniania informacji przed wprowadzaniem instrumentów do obrotu;
c) modelu rynku, dla którego na podstawie ust. 2 można znieść zobowiązanie do ujawniania informacji przed wprowadzeniem instrumentów do obrotu, w szczególności stosowanie zobowiązania do ujawniania metod obrotu handlowego stosowanych przez rynek regulowany, który zawiera transakcje na podstawie tych reguł przez odniesienie do cen ustanowionych poza rynkiem regulowanym lub na zasadach okresowych aukcji.
Artykuł 45
Przejrzystość wymogów dotyczących rynku regulowanego po wprowadzeniu instrumentów do obrotu
1.
Państwa Członkowskie wymagają od rynków regulowanych podawania do publicznej wiadomości przynajmniej ceny, wielkości oraz terminu transakcji zawartych w odniesieniu do akcji dopuszczonych do obrotu.
Państwa Członkowskie wymagają podawania do publicznej wiadomości danych szczegółowych dotyczących wszystkich tego rodzaju transakcji w oparciu o właściwe warunki handlowe oraz w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego.
W oparciu o właściwe warunki handlowe oraz zasadę niedyskryminowania, rynki regulowane mogą zapewnić dostęp do uzgodnień, które wprowadziły w odniesieniu do podawania do publicznej wiadomości informacji określonych na podstawie akapitu pierwszego przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które na podstawie art. 28 są zobowiązane do podawania do publicznej wiadomości danych szczegółowych dotyczących zawartych przez nie transakcji na akcjach.
2.
Państwa Członkowskie przewidują, że właściwe władze mogą zezwolić rynkom regulowanym na odroczone podawanie do publicznej wiadomości danych szczegółowych dotyczących transakcji, w oparciu o ich rodzaj lub wielkość.
W szczególności, właściwe władze mogą zezwolić na odroczone podawanie do publicznej wiadomości informacji odnoszących się do transakcji większych w skali porównywanej ze standardową wielkością rynku dla tych akcji, lub kategorii akcji.
Państwa Członkowskie wymagają, aby rynki regulowane uzyskały od właściwych władz uprzednią zgodę na proponowane uzgodnienia dotyczące odroczonego podawania do publicznej wiadomości informacji handlowych i wymagają, aby te uzgodnienia zostały ujawnione podmiotom gospodarczym i ogółowi inwestujących.
3.
W celu zapewnienia należytego i właściwego funkcjonowania rynków finansowych oraz jednolitego stosowania ust. 1 i 2, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze odnoszące się do:
a) zakresu i treści informacji podawanych do publicznej wiadomości;
b) warunków, na których podstawie rynek regulowany może przewidzieć odroczone podawanie do publicznej wiadomości transakcji i kryteriów stosowanych podczas podejmowania decyzji dotyczących transakcji, dla których z uwagi na ich wielkość lub rodzaj zezwolono na ich odroczone podawanie do publicznej wiadomości.
Artykuł 46
Przepisy dotyczące centralnego kontrahenta oraz uzgodnień rozrachunkowych i rozliczeniowych
1.
Państwa Członkowskie nie utrudniają rynkom regulowanym wchodzenia we właściwe uzgodnienia z centralnym kontrahentem lub systemem rozrachunkowym i rozliczeniowym Państwa Członkowskiego dla potrzeb rozliczenia niektórych lub wszystkich transakcji zawartych przez podmioty gospodarcze w oparciu o te systemy.
2.
Właściwe władze rynku regulowanego nie mogą sprzeciwiać się wykorzystywaniu centralnego kontrahenta, systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych innego Państwa Członkowskiego z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne w celu utrzymania właściwego funkcjonowania rynku regulowanego oraz uwzględniając warunki funkcjonowania systemów rozliczania ustanowionych w art. 34 ust. 2.
Aby uniknąć powielania kontroli, właściwe władze uwzględniają nadzór/kontrolę systemu rozrachunkowego i rozliczeniowego prowadzoną obecnie przez krajowe banki centralne pełniące rolę nadzorców systemów rozrachunkowych i rozliczeniowych, lub przez inne władze nadzorcze kompetentne w dziedzinie takich systemów.
Artykuł 47
Wykaz rynków regulowanych
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz rynków regulowanych, dla których jest rodzimym Państwem Członkowskim, i przesyła ten wykaz do innych Państw Członkowskich i Komisji.
Przekazywanie podobnych informacji ma miejsce w odniesieniu do każdej zmiany w tym wykazie.
Komisja podaje do publicznej wiadomości wykaz wszystkich rynków regulowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i uaktualnia go przynajmniej raz w roku.
Komisja podaje również do publicznej wiadomości i uaktualnia wykaz witryn internetowych za każdym razem, gdy Państwa Członkowskie przekazują zmiany wprowadzane do takich wykazów.
TYTUŁ IV
WŁAŚCIWE WŁADZE
ROZDZIAŁ I
WYZNACZANIE, UPRAWNIENIA I PROCEDURY ODWOŁAWCZE
Artykuł 48
Wyznaczenie właściwych władz
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe władze, które wykonują obowiązki powierzone im na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i właściwe władze innych Państw Członkowskich o tożsamości właściwych władz odpowiedzialnych za wykonywanie każdego z obowiązków i ich podział.
2. Właściwe władze określone w ust. 1 są władzami publicznymi, bez uszczerbku dla możliwości powierzania obowiązków innym podmiotom, jeżeli jest to wyraźnie przewidziane w art. 5 ust. 5, art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 2 i art. 23 ust. 4.
Powierzenie zadań podmiotom innym niż władze określone w ust. 1 może nie dotyczyć sprawowania władzy publicznej ani uprawnień uznaniowych dotyczących wydawania orzeczenia.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przed powierzeniem zadań, właściwe władze podjęły wszelkie właściwe kroki w celu zapewnienia, że podmiot, któremu mają zostać powierzone zadania, posiada kompetencje i zasoby do skutecznego wykonywania wszystkich zadań oraz że powierzenie zadań odbywa się wyłącznie, jeżeli ustanowiono jasno określone i udokumentowane ramy wykonywania wszelkich powierzonych zadań określające zadania, które mają zostać wykonane i warunki, na których wymaga się ich wykonania.
Warunki te obejmują klauzulę zobowiązującą dany podmiot do działania i zorganizowania się w sposób umożliwiający uniknięcie sprzeczności interesów oraz tak, aby informacje uzyskane podczas wykonywania powierzonych zadań nie były wykorzystywane w sposób nieuczciwy lub uniemożliwiający konkurencję.
W każdym przypadku, ostateczna odpowiedzialność za nadzorowanie zgodności z niniejszą dyrektywą i środkami wykonawczymi leży w gestii właściwych władz lub władz wyznaczonych zgodnie z ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i właściwe władze innych Państw Członkowskich o wszelkich uzgodnieniach wprowadzonych w odniesieniu do powierzania zadań, w tym o dokładnych warunkach regulowania takiego powierzania zadań.
3.
Komisja podaje do publicznej wiadomości wykaz właściwych władz określonych w ust. 1 i 2 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przynajmniej raz w roku i uaktualnia go na bieżąco za pośrednictwem witryny internetowej.
Artykuł 49
Współpraca między władzami w tym samym Państwie Członkowskim
Jeżeli do wprowadzenia w życie przepisu niniejszej dyrektywy Państwo Członkowskie wyznacza więcej niż jedne właściwe władze, należy jasno ustalić właściwe dla nich role i powinny one ściśle ze sobą współpracować.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby do celów niniejszej dyrektywy współpraca ta miała również miejsce między właściwymi władzami a właściwymi władzami odpowiedzialnymi w tym Państwie Członkowskim za nadzorowanie instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych, funduszy emerytalnych, przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych i zakładów ubezpieczeń.
Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe władze wymieniały ze sobą wszelkie informacje o podstawowym znaczeniu lub właściwe dla wykonywania ich funkcji i obowiązków.
Artykuł 50
Uprawnienia przyznawane właściwym władzom
1.
Właściwym władzom przyznaje się wszelkie uprawnienia nadzorcze i śledcze niezbędne do wypełniania ich funkcji.
W granicach przewidzianych w ich krajowych ramach prawnych, wykonują takie uprawnienia:
a) bezpośrednio; lub
b) we współpracy z innymi władzami; lub
c) na podstawie odpowiedzialności z mocy powierzenia zadań podmiotom, którym powierzono zadania zgodnie z art. 48 ust. 2; lub
d) na mocy odwoływania się do kompetentnych organów sądowych.
2.
Uprawnienia określone w ust. 1 są wykonywane zgodnie z prawem krajowym i obejmują przynajmniej prawa do:
a) dostępu do wszelkiego rodzaju dokumentów, w dowolnej formie i otrzymywania ich duplikatów;
b) domagania się informacji od wszelkich osób oraz, w miarę potrzeb, kierowania zapytań do tych osób w związku z uzyskaniem informacji;
c) przeprowadzania kontroli na miejscu;
d) żądania wydania rejestrów połączeń telefonicznych i rejestrów przesyłu danych;
e) żądania zaprzestania każdej praktyki niezgodnej z przepisami przyjętymi w ramach wykonywania niniejszej dyrektywy;
f) żądania zamrożenia i/lub konfiskaty aktywów;
g) zgłaszania wniosku o wydanie czasowego zakazu prowadzenia działalności zawodowej;
h) żądania udzielania informacji przez uprawnionych audytorów przedsiębiorstw inwestycyjnych i rynków regulowanych;
i) przyjęcia wszelkiego rodzaju środków zapewniających, że przedsiębiorstwa inwestycyjne i rynki regulowane nadal wypełniają wymogi prawne;
j) wymagania zawieszenia obrotu instrumentami finansowymi;
k) żądania wycofania instrumentów finansowych z obrotu, czy to na rynku regulowanym, czy na podstawie uzgodnień handlowych;
l) przekazywania spraw do organów ścigania;
m) umożliwiania audytorom lub biegłym przeprowadzanie rewizji lub dochodzeń.
Artykuł 51
Sankcje administracyjne
1.
Bez uszczerbku dla procedur wycofywania zezwoleń lub prawa Państw Członkowskich do nakładania sankcji karnych, zgodnie ze swoim prawem krajowym Państwa Członkowskie zapewnią, możliwość podjęcia właściwych środków administracyjnych lub nałożenia sankcji administracyjnych na osoby odpowiedzialne za niezgodność z przepisami przyjętymi w ramach wykonywania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie ustalają sankcje przyjmowane w odniesieniu do niedotrzymania obowiązku współpracy w prowadzeniu dochodzeń objętych art. 50.
3.
Państwa Członkowskie przewidują, że właściwe organy mogą podać do publicznej wiadomości każdy środek lub sankcję, jaka zostanie nałożona za naruszenie przepisów przyjętych w ramach wykonywania niniejszej dyrektywy, chyba że takie ujawnienie może poważnie zagrozić rynkom finansowym lub wyrządzić nieproporcjonalną szkodę zaangażowanym stronom.
Artykuł 52
Prawo do odwoływania się
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każda decyzja podjęta na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą jest właściwie umocowana i podlega prawu do odwoływania się do sądów.
Prawo do odwoływania się do sądów stosuje się także, jeżeli przekazuje się wszelkie wymagane informacje odnoszące się do ubiegania się o zezwolenie, a żadna decyzja nie zostanie podjęta w terminie sześciu miesięcy od złożenia wniosku.
2.
Państwa Członkowskie przewidują, że jeden lub większa liczba organów podanych poniżej, ustalonych na mocy prawa krajowego, może, w interesie konsumentów oraz zgodnie z prawem krajowym, wnieść skargę przed Trybunał lub do właściwych organów administracyjnych w celu zapewnienia, że podmioty podane poniżej stosują krajowe zasady wykonywania niniejszej dyrektywy:
a) instytucje publiczne lub ich przedstawiciele;
b) organizacje konsumenckie działające na rzecz ochrony konsumentów;
c) organizacje zawodowe działające na rzecz ochrony członków.
Artykuł 53
Pozasądowy mechanizm rozpatrywania skarg inwestorów
1.
Państwa Członkowskie zachęcają do ustalenia skutecznych i wydajnych procedur pozasądowego rozstrzygania skarg i procedur odwoławczych dla pozasądowego rozstrzygania skarg konsumentów dotyczących świadczenia przez przedsiębiorstwa inwestycyjne usług inwestycyjnych i dodatkowych, w miarę potrzeb, z wykorzystaniem aktualnie istniejących organów.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że na mocy przepisów ustawodawczych i wykonawczych organom tym nie uniemożliwia się skutecznej współpracy w dziedzinie rozstrzygania sporów transgranicznych.
Artykuł 54
Tajemnica zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze, wszystkie osoby, które pracują lub pracowały dla właściwych władz lub podmiotów, którym powierzono zadania na podstawie art. 48 ust. 2, a także audytorzy i biegli wskazani przez właściwe władze, są związane obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.
Jakichkolwiek informacji poufnych, w których posiadanie osoby te mogą wejść w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie ujawnia się jakiejkolwiek osobie ani organowi, chyba że w formie skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, podmiotów gospodarczych, rynków regulowanych lub innych osób, bez uszczerbku dla przypadków objętych prawem karnym lub innymi przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, podmiot gospodarczy lub rynek regulowany ogłosił upadłość lub podlega likwidacji, informacje poufne, które nie dotyczą stron trzecich, mogą zostać ujawnione w ramach sądowej procedury cywilnej prawa handlowego, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia postępowania.
3.
Bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego, właściwe władze, organy lub osoby fizyczne i prawne inne niż właściwe władze, uzyskujące poufne informacje na mocy niniejszej dyrektywy, mogą wykorzystywać te informacje wyłącznie do wykonywania obowiązków oraz pełnienia funkcji, w przypadku właściwych władz, w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy lub w przypadku innych władz, organów lub osób fizycznych i prawnych do celów, do których przekazano im takie informacje i/lub w kontekście postępowania administracyjnego lub sądowego odnoszącego się do wykonywania powierzonych im funkcji.
Jednakże jeżeli właściwe władze lub inne władze, organ lub osoby przekazujące informacje wyrażają na to zgodę, władze otrzymujące informacje mogą je wykorzystać do innych celów.
4.
Wszelkie poufne informacje otrzymane, wymieniane lub przekazywane na mocy niniejszej dyrektywy podlegają warunkom tajemnicy zawodowej ustanowionych w tym artykule.
Niemniej jednak artykuł ten nie zabrania właściwym władzom wymieniania lub przekazywania poufnych informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą i innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji kredytowych, funduszy emerytalnych, UCITS, pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, zakładów ubezpieczeń, rynków regulowanych lub podmiotów gospodarczych, albo innych, za zgodą właściwych władz lub władzy, lub organu, albo osób fizycznych lub prawnych, które przekazują te informacje.
5.
Artykuł ten nie stanowi dla właściwych władz przeszkody w wymianie lub przekazywaniu informacji poufnych, które nie zostały otrzymane od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 55
Powiązania z audytorami
1.
Państwa Członkowskie przewidują przynajmniej, że każda osoba uprawniona w rozumieniu ósmej dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych [24], wykonująca w przedsiębiorstwie inwestycyjnym zadania określone w art. 51 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [25], art. 37 dyrektywy 83/349/EWG lub art. 31 dyrektywy 85/611/EWG, lub wszelkie inne zadania przewidziane na mocy prawa, ma obowiązek bezzwłocznego sprawozdawania właściwym władzom o każdym fakcie lub decyzji przedsiębiorstwa, które ta osoba poznała w trakcie wykonywania tego zadania oraz, która stanowi:
a) istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają warunki rządzące wydawaniem zezwoleń lub które w szczególny sposób rządzą wykonywaniem działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych; lub
b) narusza ciągłe funkcjonowanie przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
c) prowadzi do odmowy zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydania opinii z zastrzeżeniem;
Osoba ta ma również obowiązek sprawozdawania stanu faktycznego i decyzji, które osoba ta poznała w toku wykonywania zadań wskazanych w akapicie pierwszym w przedsiębiorstwie, które dysponuje bliskimi powiązaniami z przedsiębiorstwem inwestycyjnym, z którym realizuje zadania.
2.
Ujawnianie właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG, a działające w dobrej wierze, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.
ROZDZIAŁ II
WSPÓŁPRACA MIĘDZY WŁAŚCIWYMI ORGANAMI RÓŻNYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 56
Zobowiązanie do podejmowania współpracy
1.
Właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich współpracują ze sobą w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne do celów wykonywania powierzonych im obowiązków, korzystając z uprawnień wymienionych w niniejszej dyrektywie lub prawie krajowym.
Właściwe władze udzielają pomocy właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
W szczególności, wymieniają one informacje i współpracują w zakresie dochodzenia lub nadzoru.
Aby ułatwić i przyspieszyć współpracę, a także wymieniać informacje w sposób bardziej dokładny do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wyznaczają jeden właściwy organ, pełniący rolę punktu kontaktowego.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim tożsamość władz uprawnionych do otrzymywania informacji na mocy tego ustępu.
2.
Jeżeli, uwzględniając sytuację rynków papierów wartościowych w przyjmującym Państwie Członkowskim, działalność rynku regulowanego, który ustanowił uzgodnienia w przyjmującym Państwie Członkowskim, zyskała istotną wagę dla funkcjonowania rynków papierów wartościowych i ochrony inwestorów w tym przyjmującym Państwie Członkowskim, właściwe władze rodzime i przyjmujące rynku regulowanego ustanawiają proporcjonalne uzgodnienia dotyczące współpracy.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki administracyjne i organizacyjne w celu ułatwienia udzielania pomocy przewidzianej w ust. 1.
Właściwe władze mogą wykorzystywać swoje uprawnienia do celów współpracy nawet w przypadkach, gdy postępowanie prowadzone na podstawie dochodzenia nie stanowi naruszenia jakiegokolwiek rozporządzenia obowiązującego w Państwie Członkowskim.
4.
Jeżeli właściwe władze mają uzasadnione powody do domniemania, że działania sprzeczne z przepisami niniejszej dyrektywy, prowadzone przez podmioty niepodlegające nadzorowi są lub były realizowane na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia o tym właściwe władze innego Państwa Członkowskiego we właściwej dla nich formie.
Władze tego Państwa Członkowskiego podejmują właściwe działania.
Właściwy organ powiadamiający informuje o wynikach działań, a także, o ile to możliwe, o istotnych skutkach przejściowych.
Niniejszy ustęp nie powinien uchybiać kompetencjom właściwego organu, który przekazał informacje.
5.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 2, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze prowadzące do ustanowienia kryteriów, na których podstawie działalność rynku regulowanego w przyjmującym Państwie Członkowskim można uznać za mającą istotną wagę dla funkcjonowania rynków papierów wartościowych i ochrony inwestorów w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 57
Współpraca w zakresie działalności nadzorczej, weryfikacji na miejscu lub dochodzeń
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą domagać się współpracy właściwych władz innego Państwa Członkowskiego w zakresie działalności nadzorczej lub w odniesieniu do weryfikacji na miejscu lub dochodzeń.
W przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych będących zdalnymi członkami rynku regulowanego, właściwe władze rynku regulowanego mogą podjąć decyzję o odwołaniu się do nich bezpośrednio, w którym to przypadku powiadamiają o tym odpowiednio właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego zdalnego członka.
Jeżeli właściwe władze otrzymują wniosek odnoszący się do weryfikacji na miejscu lub dochodzenia, w ramach swoich uprawnień:
a) przeprowadzają weryfikację i dochodzenie; lub
b) umożliwiają organowi wnioskującemu przeprowadzenie weryfikacji i dochodzenia; lub
c) umożliwiają audytorom lub biegłym weryfikację i dochodzenie.
Artykuł 58
Wymiana informacji
1. Właściwe władze Państwa Członkowskiego wyznaczone do celów niniejszej dyrektywy jako punkty kontaktowe zgodnie z art. 56 ust. 1 bezzwłocznie dostarczają innym władzom informacji niezbędnych do celów wykonania obowiązków właściwych władz wyznaczonych zgodnie z art. 48 ust. 1 i wymienionych w przepisach przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Właściwe władze wymieniające informacje z innymi właściwymi władzami na podstawie niniejszej dyrektywy mogą wskazać w momencie przekazywania takich informacji, że informacji tych nie można ujawniać bez ich wyraźnej zgody, w którym to przypadku informacje te można wymieniać wyłącznie do celów, na które władze te wyraziły zgodę.
2.
Właściwe władze wyznaczone, jako punkt kontaktowy mogą przekazać władzom określonym w art. 49 informacje otrzymane na podstawie ust. 1 i art. 55 i 63.
Nie przekazują one tych informacji innym organom lub osobom fizycznym i prawnym bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ujawniły to oraz wyłącznie do celów, na które władze te wydały zgodę, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności.
W tym ostatnim z wymienionych przypadków punkt kontaktowy bezzwłocznie powiadamia punkt kontaktowy, który przesłał informacje.
3.
Władze określone w art. 49, a także organy lub osoby fizyczne i prawne otrzymujące poufne informacje na podstawie ust. 1 tego artykułu lub na podstawie art. 55 i 63 mogą je wykorzystywać w toku wykonywania ich obowiązków, w szczególności:
a) sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki rządzące podejmowaniem działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, na zasadzie skonsolidowanej lub nie skonsolidowanej, zwłaszcza w odniesieniu do wymagań adekwatności kapitałowej nałożonych w dyrektywie 93/6/EWG, procedur administracyjnych i rachunkowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej;
b) monitorowania sprawnego funkcjonowania podmiotów realizujących zlecenia;
c) w nakładaniu sankcji;
d) w odwołaniach od decyzji właściwych władz w postępowaniu administracyjnym;
e) w postępowaniach sądowych wszczętych na mocy art. 52; lub
f) w mechanizmie pozasądowym dotyczącym skarg inwestorów przewidzianych w art. 53.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 64 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze dotyczące procedur wymiany informacji między właściwymi władzami.
5.
Artykuły 54, 58 i 63 nie stanowia przeszkody dla właściwych władz do przekazywania do banków centralnych, Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego, w ramach ich kompetencji, jako władz monetarnych oraz, w miarę potrzeb, do innych władz odpowiedzialnych za nadzorowanie systemów płatniczych i rozliczeniowych, informacji poufnych niezbędnych do wykonania ich zadań; podobnie władze te lub organy nie będą powstrzymywane przed przekazywaniem właściwym władzom informacji, których mogą one potrzebować do celów wykonywania funkcji przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 59
Odmowa współpracy
Właściwe władze mogą odmówić podjęcia współpracy w prowadzeniu dochodzenia, weryfikacji na miejscu lub działalności nadzorczej przewidzianej w art. 57 lub wymiany informacji przewidzianej w art. 58 wyłącznie wtedy, gdy:
a) takie dochodzenie, weryfikacja na miejscu, działalność nadzorcza lub wymiana informacji może szkodliwie wpłynąć na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Państwa, którego dotyczy;
b) zostało już wszczęte postępowanie sądowe w sprawie tych samych działań i przeciwko tym samym osobom przed organami Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy; lub
c) wydano ostateczny wyrok w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, w odniesieniu do tych samych osób i tych samych działań.
W przypadku takiej odmowy, właściwe władze powiadamiają właściwe władze, które się o to zwracają, o przedstawienie możliwie najbardziej szczegółowych danych.
Artykuł 60
Wewnętrzne konsultacje władz przed wydaniem zezwolenia
1.
Wydanie zezwolenia jest konsultowane z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, w przypadku każdego przedsiębiorstwa, które jest:
a) oddziałem przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej uprawnionej w innym Państwie Członkowskim; lub
b) oddziałem przedsiębiorstwa dominującego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej uprawnionej w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowane przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową uprawnioną w innym Państwie Członkowskim.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odpowiedzialny za nadzorowanie instytucji kredytowych lub zakładów ubezpieczeń jest konsultowany przed wydaniem zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, które jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń uprawnionego we Wspólnocie; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń uprawnionego we Wspólnocie; lub
c) kontrolowane przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub zakład ubezpieczeń uprawniony we Wspólnocie.
3.
Właściwe władze określone w ust. 1 i 2 w szczególności zasięgają swojej opinii podczas dokonywania oceny adekwatności akcjonariuszy lub udziałowców rynku oraz reputacji i doświadczenia osób, które skutecznie prowadzą działalność związaną z zarządzaniem innym podmiotem z tej samej kategorii.
Wymieniają wszystkie informacje dotyczące adekwatności akcjonariuszy lub udziałowców rynku oraz reputacji i doświadczenia osób, które skutecznie prowadzą działalność związaną z adekwatnością względem innych właściwych władz, w odniesieniu do wydawania zezwolenia, a także dalszej oceny zgodności z warunkami prowadzenia działalności.
Artykuł 61
Uprawnienia przyjmującego Państwa Członkowskiego
1.
Do celów statystycznych, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających filie na ich terytoriach okresowego sprawozdawania w sprawie działalności tych oddziału.
2.
Wykonując zobowiązania ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od oddziału przedsiębiorstwa inwestycyjnego dostarczania informacji niezbędnych do monitorowania ich zgodności z normami ustalonymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie, mającymi zastosowanie do nich w przypadkach przewidzianych w art. 32 ust. 7.
Wymogi te nie mogą być bardziej restrykcyjne, niż te nałożone przez to Państwo Członkowskie na ustanowione przedsiębiorstwa dla potrzeb monitorowania ich zgodności z tymi normami.
Artykuł 62
Środki ostrożnościowe podejmowane przez przyjmujące Państwo Członkowskie
1.
Jeżeli właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mają jasne i wyraźne podstawy do domniemania, że przedsiębiorstwo inwestycyjne działające na jego terytorium na podstawie swobody świadczenia usług narusza zobowiązania wynikające z przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub że przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające oddział na jego terytorium narusza zobowiązania wynikające z przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, które nie przyznają uprawnień właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, przekazują wyniki ustaleń właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli pomimo środków przyjętych przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, lub z uwagi na fakt, iż środki te są niewłaściwe, przedsiębiorstwo inwestycyjne nadal działa w sposób niosący uszczerbek interesom inwestorów rodzimego Państwa Członkowskiego lub prawidłowo funkcjonujących rynków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po powiadomieniu właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, przyjmują wszelkie właściwe środki niezbędne dla potrzeb ochrony inwestorów i sprawnego funkcjonowania rynków.
Obejmuje to możliwość zakazywania przedsiębiorstwom inwestycyjnym naruszającym przepisy, zawierania kolejnych transakcji na terytoriach tych państw.
Komisję bezzwłocznie informuje się o takich środkach.
2.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego stwierdzają, że przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające oddział lub świadczące usługi na terytorium tego państwa nie przestrzega przepisów prawnych lub ustawodawczych przyjętych w tym państwie na mocy przepisów niniejszej dyrektywy, przyznających prawa właściwym władzom przyjmujących Państw Członkowskich, władze te wymagają, aby przedsiębiorstwo to usunęło stwierdzoną nieprawidłowość.
Jeżeli dane przedsiębiorstwo inwestycyjne nie podejmuje niezbędnych kroków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego podejmują właściwe środki zapewniające, że dane przedsiębiorstwo inwestycyjne usuwa stwierdzoną nieprawidłowość.
O charakterze tych środków powiadamia się właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli, pomimo środków przyjętych przez przyjmujące Państwo Członkowskie, przedsiębiorstwo inwestycyjne nadal narusza przepisy ustawowe lub wykonawcze wskazane w akapicie pierwszym i obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim, po powiadomieniu właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, może ono podjąć właściwe środki mające na celu zapobieżenie lub karanie dalszych nieprawidłowości oraz, w miarę potrzeb, powstrzymać przedsiębiorstwo inwestycyjne od zawierania dalszych transakcji na jego terytorium.
Komisję bezzwłocznie informuje się o takich środkach.
3.
Jeżeli właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego rynku regulowanego lub MTF ma jasne i wyraźne podstawy do domniemania, że taki rynek regulowany lub MTF narusza zobowiązania wynikające z przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, przekazuje wyniki ustaleń właściwych władzom rodzimego Państwa Członkowskiego rynku regulowanego lub MTF.
Jeżeli, pomimo środków przyjętych przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, lub z uwagi na fakt, że środki te są niewłaściwe, rynek regulowany lub MTF nadal działają w sposób niosący uszczerbek interesom inwestorów rodzimego Państwa Członkowskiego lub właściwego funkcjonowania rynków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po powiadomieniu właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, podejmują wszelkie właściwe środki niezbędne dla potrzeb ochrony inwestorów i sprawnego funkcjonowania rynków.
Obejmuje to możliwość powstrzymania tego rynku regulowanego lub MTF od udostępniania ich uzgodnień zdalnym członkom lub udziałowcom ustanowionym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Komisję bezzwłocznie informuje się o takich środkach.
4.
Wszelkie środki przyjęte w zastosowaniu ust. 1, 2 lub 3, dotyczące sankcji lub ograniczeń w sprawie działalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub rynku regulowanego są właściwie uzasadnione i przekazane przedsiębiorstwu inwestycyjnemu lub danemu rynkowi regulowanemu.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 63
Wymiana informacji z państwami trzecimi
1.
Państwa Członkowskie mogą zawrzeć porozumienia o współpracy przewidujące wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich, wyłącznie jeżeli ujawnione informacje podlegają gwarancji zachowania tajemnicy zawodowej przynajmniej równorzędnej do tej wymaganej na mocy art. 54.
Taka wymiana informacji musi mieć na celu wykonywanie zadań właściwych dla tych władz.
Państwa Członkowskie przekazują państwom trzecim dane osobowe zgodnie z rozdziałem IV dyrektywy 95/46/WE.
Państwa Członkowskie mogą również zawierać porozumienia o współpracy przewidujące wymianę informacji z władzami, organami i osobami fizycznymi lub prawnymi państw trzecich, odpowiedzialnymi za:
i) nadzorowanie instytucji kredytowych, innych organizacji finansowych, zakładów ubezpieczeń i rynków finansowych;
ii) prowadzenie postępowania w sprawie likwidacji i upadłości przedsiębiorstw inwestycyjnych i postępowania w innych podobnych sprawach,
iii) prowadzenie kontroli ustawowych sprawozdań finansowych przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych, instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń w wykonywaniu funkcji nadzorczych lub które zarządzają planami rekompensat w wykonywaniu powierzonych im funkcji;
iv) nadzorowanie organów zaangażowanych w likwidację i upadłość przedsiębiorstw inwestycyjnych i postępowanie w innych, podobnych sprawach;
v) nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowej kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych,
wyłącznie jeżeli ujawnione informacje podlegają gwarancji zachowania tajemnicy zawodowej przynajmniej równorzędnej do wymaganej na mocy art. 54.
Taka wymiana informacji musi mieć na celu wykonywanie zadań powierzonym tym władzom lub organom, osobom fizycznym i prawnym.
2.
Jeżeli informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie można ich ujawniać bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je przekazały oraz, w miarę potrzeb, wyłącznie dla celów, na które władze te wyraziły zgodę.
Ten sam przepis ma zastosowanie do informacji przekazywanych przez właściwe władze państw trzecich.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 64
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga Europejski Komitet Papierów Wartościowych ustanowiony na mocy decyzji Komisji 2001/528/WE [26] (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE stosuje się uwzględniając przepisy jej art. 8, pod warunkiem że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie wprowadzają zmian do podstawowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych, w dniu, w którym upływa czteroletni okres następujący po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, zawiesza się stosowanie jej przepisów wymagających przyjęcia norm technicznych i decyzji zgodnie z ust. 2.
Na wniosek Komisji, Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć okres obowiązywania tych przepisów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu oraz, w tym celu, dokonują ich rewizji przed upływem terminu określonego powyżej.
Artykuł 65
Sprawozdania i rewizja
1.
Przed … [27], w oparciu o konsultacje publiczne oraz w świetle debat z właściwymi władzami, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie możliwości rozszerzenia zakresu przepisów dyrektywy dotyczących zobowiązania do zachowania przejrzystości przed i po zawarciu transakcji odnoszących się do poszczególnych kategorii instrumentów finansowych innych, niż akcje.
2.
Przed … [28], Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania art. 27.
3.
Przed … [29], w oparciu o konsultacje publiczne oraz w świetle debat z właściwymi władzami, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie:
a) ciągłych dostosowań wyłączenia na mocy art. 2 ust. 1 lit. k) w odniesieniu do przedsiębiorstw, których głównym przedmiotem działalności jest zawieranie transakcji w towarowych instrumentach pochodnych na własny rachunek;
b) treści i formy wymogów proporcjonalnych dotyczących wydawania zezwoleń i nadzorowania takich przedsiębiorstw, jak przedsiębiorstwa inwestycyjne w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
c) adekwatności reguł dotyczących powoływania przedstawicieli do świadczenia usług inwestycyjnych i/lub prowadzenia działalności inwestycyjnej, w szczególności w odniesieniu do ich nadzorowania;
d) ciągłych dostosowań wyłączenia na podstawie art. 2 ust. 1 lit. i).
4.
Przed … [30], Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stanu usuwania przeszkód, które na szczeblu europejskim mogą uniemożliwić konsolidację informacji, które podmioty realizujące transakcje są zobowiązane podawać do publicznej wiadomości.
5.
W oparciu o sprawozdania określone w ust. 1 do 4, Komisja może przedłożyć wniosek dotyczący wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy.
6.
Przed … [31], w świetle debat z właściwymi władzami, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie ciągłego dostosowywania wymogów dotyczących ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej nałożonych na pośredników na podstawie prawa wspólnotowego.
Artykuł 66
Zmiany w dyrektywie 85/611/EWG
W art. 5 dyrektywy 85/611/EWG, ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Artykuł 2 ust. 2, art. 12, 13 i 19 dyrektywy 2004//WE [32] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … w sprawie rynków instrumentów finansowych [33], stosuje się do świadczenia przez spółki zarządzające usług określonych w ust. 3 tego artykułu."
Artykuł 67
Zmiany w dyrektywie 93/6/EWG
W dyrektywie 93/6/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne to wszystkie instytucje mieszczące się w definicji podanej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004//WE [34] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … w sprawie rynków instrumentów finansowych [35], które podlegają wymogom nałożonym z mocy tej dyrektywy, z wyłączeniem:
a) instytucji kredytowych,
b) przedsiębiorstw lokalnych określonych w ust. 20; oraz
c) przedsiębiorstw uprawnionych wyłącznie do świadczenia usługi doradztwa inwestycyjnego i/lub otrzymywania oraz przekazywania zleceń inwestorów bez pakietów akcji/funduszy lub papierów wartościowych należących do klientów oraz, które z tego powodu nie mogą zostać w żadnym momencie nie mogą być zadłużone względem klientów."
2) w art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 2 lit. b) dysponują kapitałem założycielskim w wysokości 50000 EUR na tyle, na ile korzystają one ze swobody przedsiębiorczości lub świadczą usługi na podstawie art. 31 lub 32 dyrektywy 2004/39/WE";
3) w art. 3 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"4a) W związku z rewizją dyrektywy 93/6/WE, przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 2 lit. c) posiadają:
a) kapitał założycielski w wysokości 50000 EUR; lub
b) ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty, lub niektóre inne, porównywalne gwarancje odnoszące się do odpowiedzialności wynikającej z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 1000000 EUR mających zastosowanie do każdej ze skarg o łącznej wartości 1500000 EUR rocznie dla wszystkich skarg; lub
c) połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b).
Kwoty określone w tym ustępie podlegają okresowej rewizji Komisji w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych podawanym do publicznej wiadomości przez Eurostat, zgodnie z, oraz w tym samym czasie co, dostosowania wprowadzone na mocy art. 4 ust. 7 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego [36].
4b) Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w art. 2 ust. 2 lit. c), zarejestrowano również na podstawie dyrektywy 2002/92/WE, musi ono wypełniać wymogi ustanowione na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, a ponadto musi posiadać:
a) kapitał założycielski w wysokości 25000 EUR; lub
b) ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty, lub niektóre inne, porównywalne gwarancje z tytułu odpowiedzialności wynikające z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 500000 EUR mające zastosowanie do każdej ze skarg o łącznej wartości 750000 EUR rocznie dla wszystkich skarg; lub
c) połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b)."
Artykuł 68
Zmiany w dyrektywie 2000/12/WE
W załączniku I do dyrektywy 2000/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Na końcu załącznika I dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Usługi oraz działalność przewidziane w sekcji A i B załącznika I do dyrektywy 2004//WE [37] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … w sprawie rynków instrumentów finansowych [38] odnoszące się do instrumentów finansowych przewidzianych w sekcji C załącznika I do tej dyrektywy, zgodnie z niniejszą dyrektywą, podlegają wzajemnemu uznawaniu."
Artykuł 69
Uchylenie dyrektywy 93/22/EWG
Dyrektywa 93/22/EWG traci moc od [39].
Odniesienia do dyrektywy 93/22/WE należy traktować, jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Odniesienia do warunków określonych w dyrektywie 93/22/EWG lub jej artykułach należy traktować, jako odniesienia do równorzędnych warunków określonych w niniejszej dyrektywie, lub jej artykułach.
Artykuł 70
Transpozycja
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż [40].
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 71
Przepisy przejściowe
1.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne uprawnione już do świadczenia usług inwestycyjnych w swoich rodzimych Państwach Członkowskich przed … [41] uważa się za uprawnione do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo tych Państw Członkowskich przewiduje, że do celów prowadzenia takiej działalności przedsiębiorstwa te muszą wypełniać warunki równorzędne do nałożonych na mocy art. 9–14.
2.
Rynek regulowany lub udziałowiec rynku już uprawniony w swoim rodzimym Państwie Członkowskim przed … [42] uważa się za uprawniony do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo takiego Państwa Członkowskiego przewiduje, że rynek regulowany lub udziałowiec rynku (w miarę potrzeb) musi wypełniać warunki porównywalne do nałożonych w tytule III.
3.
Przedstawicieli wprowadzonych już do rejestru publicznego przed … [43] uważa się za zarejestrowanych do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo takiego Państwa Członkowskiego przewiduje, że przedstawiciele muszą wypełniać warunki porównywalne do nałożonych w art. 23.
4.
Informacje przekazane przed … [44] do celów art. 17, 18 lub 30 dyrektywy 93/22/EWG uważa się za przekazane do celów art. 31 i 32 niniejszej dyrektywy.
5. Na wniosek udziałowca rynku regulowanego, każdy obowiązujący system wchodzący w zakres definicji MTF prowadzony przez udziałowca rynku regulowanego uprawnia się jako MTF, pod warunkiem że wypełnia on reguły równorzędne do tych wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy odnoszących się do zezwoleń i funkcjonowania MTF oraz pod warunkiem że dany wniosek sporządzono w terminie 18 miesięcy od daty określonej w art. 70.
6.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne uprawnia się do dalszego uznawania klientów branżowych za takowych, pod warunkiem że przedsiębiorstwo inwestycyjne zakwalifikowało klientów do tej kategorii w oparciu o właściwą ocenę ich fachowości, doświadczenia i wiedzy dających odpowiednią gwarancję, w świetle charakteru transakcji lub usług przewidywanych, że klient jest w stanie podejmować decyzje inwestycyjne i rozumie związane z nimi ryzyko.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiają swoich klientów o warunkach ustanowionych w dyrektywie w odniesieniu do klasyfikowania klientów do określonych kategorii.
Artykuł 72
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 73
Skierowanie
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2004/56/WE
z dnia 21 kwietnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 77/799/EWG dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich, niektórych podatków konsumpcyjnych i podatków od premii ubezpieczeniowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93 i 94,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977r dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich [3], ustanowiła podstawowe zasady współpracy administracyjnej i wymiany informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi, w celu wykrycia i przeciwdziałania przypadkom uchylania się od zobowiązań podatkowych i oszustw podatkowych, oraz aby umożliwić Państwom Członkowskim określenie właściwego wymiaru podatku.
Konieczne jest usprawnienie, rozszerzenie i zmodernizowanie tych zasad.
(2) Jeżeli Państwo Członkowskie przeprowadza dochodzenia w celu uzyskania informacji niezbędnych do wystosowania odpowiedzi na prośbę o pomoc prawną, Państwo to powinno być uważane za działające na własny rachunek; w ten sposób będzie istniał tylko jeden zestaw zasad, mający zastosowanie do procesu zbierania informacji i dochodzenia nie będą zagrożone opóźnieniami.
(3) Nie jest właściwe, jeżeli walka z oszustwami podatkowymi ma być skuteczna, aby Państwo Członkowskie, które otrzymało informacje od innego Państwa Członkowskiego, musiało następnie prosić o pozwolenie na ujawnienie tych informacji podczas publicznych rozpraw sądowych lub w orzeczeniach sądowych.
(4) Powinno zostać jasno określone, że Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do przeprowadzania dochodzeń w celu otrzymania informacji niezbędnych do wystosowania odpowiedzi na prośbę o pomoc prawną, gdy ani jego przepisy prawne ani praktyki administracyjne nie zezwalają jego właściwym władzom na przeprowadzanie dochodzeń lub zbieranie tego rodzaju informacji.
(5) Właściwa władza Państwa Członkowskiego powinna mieć możliwość odmowy udzielenia informacji lub pomocy wtedy, gdy żądające Państwo Członkowskie nie jest w stanie dostarczyć tego samego rodzaju informacji, czy to z przyczyn faktycznych, czy też z przyczyn prawnych.
(6) Biorąc pod uwagę wymogi prawne niektórych Państw Członkowskich, że podatnik jest powiadamiany o decyzjach i instrumentach dotyczących jego obowiązku podatkowego oraz z uwagi na wynikające z tego trudności dla władz podatkowych, łącznie z przypadkami, w których podatnik przeniósł się do innego Państwa Członkowskiego, pożądane byłoby, aby władze podatkowe w takich przypadkach, mogły zwrócić się o pomoc do właściwych władz Państwa Członkowskiego, do którego przeniósł się ten podatnik.
(7) Ponieważ sytuacja podatkowa jednej lub kilku osób podlegających obowiązkowi podatkowemu, zamieszkujących w różnych Państwach Członkowskich, jest często powszechnym lub uzupełniającym się przedmiotem zainteresowań, powinno być możliwe przeprowadzenie równoczesnej kontroli tych osób przez dwa lub kilka Państw Członkowskich, na podstawie wzajemnego porozumienia i dobrowolnie, kiedy tylko takie kontrole wydają się być bardziej skuteczne niż gdyby były przeprowadzane tylko przez jedno Państwo Członkowskie.
(8) Komisja przedłożyła swój wniosek o dyrektywę na mocy art. 95 Traktatu.
Rada uważając, że wniosek o dyrektywę odnosi się do harmonizacji ustawodawstwa zarówno w obszarze podatków pośrednich jak i bezpośrednich, oraz że akt prawny powinien dlatego zostać przyjęty na mocy art. 93 i 94 Traktatu, skonsultowała się z Parlamentem Europejskim za pomocą pisma z dnia 12 listopada 2003 r., informując go o zamierzonej przez siebie zmianie podstawy prawnej.
(9) Dlatego, dyrektywa 77/799/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/799/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
a) akapit
"we Włoszech"
otrzymuje brzmienie:
"il Capo del Dipartimento per le Politiche Fiscali lub jego upoważnieni przedstawiciele"
b) akapit
"w Szwecji"
otrzymuje brzmienie:
"Chefen för Finansdepartementet lub jego upoważniony przedstawiciel";
2) w art. 2 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W celu uzyskania poszukiwanej informacji wezwana władza, lub władza administracyjna, której powierzono sprawę, postępuje jak gdyby działała na swój własny rachunek lub na żądanie innej władzy w swoim Państwie Członkowskim.";
3) artykuł 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszystkie informacje, które Państwo Członkowskie otrzymuje na mocy niniejszej dyrektywy, muszą być w tym państwie zachowane w tajemnicy w taki sam sposób, jak informacje otrzymane na mocy ustawodawstwa krajowego.
W każdym przypadku informacje te:
- powinny być udostępniane tylko tym osobom, które zajmują się bezpośrednio naliczaniem podatku lub kontrolą administracyjną naliczania podatku,
- mogą być podane do wiadomości tylko w związku z postępowaniem sądowym, karnym lub postępowaniem w związku z wymierzeniem sankcji administracyjnych, jeżeli te postępowania pozostają w związku z naliczeniem podatków lub kontrolą naliczania podatków, i tylko takim osobom, które są bezpośrednio zaangażowane w to postępowanie; jednakże informacje te mogą być ujawnione podczas publicznych rozpraw sądowych lub w orzeczeniach sądowych, jeżeli właściwa władza Państwa Członkowskiego udzielająca tych informacji nie wniesie żadnych zastrzeżeń w czasie, gdy po raz pierwszy udziela tych informacji,
- w żadnym wypadku informacje te nie mogą być wykorzystywane w celach innych niż podatkowe lub w związku z postępowaniem sądowym, karnym lub postępowaniem w związku z wymierzeniem sankcji administracyjnych, jeżeli te postępowania pozostają w ścisłym związku z naliczeniem podatków lub kontrolą ich naliczania.
Dodatkowo Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że informacje określone w akapicie pierwszym mogą być wykorzystane do wymierzenia innych opłat, ceł i podatków objętych art. 2 dyrektywy 76/308/EWG [4]
4) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa nie nakłada żadnych obowiązków na Państwo Członkowskie, od którego żąda się informacji, do przeprowadzania dochodzeń lub udzielania informacji, jeżeli przeprowadzenie takiego dochodzenia lub zbieranie poszukiwanych informacji przez właściwą władzę tego Państwa byłoby sprzeczne z jego praktykami legislacyjnymi lub administracyjnymi."
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwa władza Państwa Członkowskiego może odmówić przekazania informacji, jeżeli żądające Państwo Członkowskie nie jest w stanie z przyczyn faktycznych lub prawnych dostarczyć informacji tego samego rodzaju.";
5) wprowadza się następujące artykuły:
"Artykuł 8a
Notyfikacja
1.
Na wniosek właściwej władzy Państwa Członkowskiego, właściwa władza innego Państwa Członkowskiego, zgodnie z zasadami dotyczącymi notyfikacji podobnych instrumentów w wezwanym Państwie Członkowskim, powiadamia adresata o wszystkich instrumentach i decyzjach, które pochodzą od władz administracyjnych żądającego Państwa Członkowskiego i które dotyczą zastosowania na jego terytorium ustawodawstwa podatkowego objętego niniejszą dyrektywą.
2.
Wnioski o notyfikację wskazują na przedmiot instrumentu lub decyzji, które mają być notyfikowane, określają nazwisko i adres odbiorcy, oraz wszelkie inne informacje, które mogą ułatwić identyfikację odbiorcy.
3.
Wezwana władza informuje niezwłocznie żądającą władzę, co zostało postanowione na podstawie wniosku o notyfikację, i w szczególności, datę powiadomienia adresata o decyzji lub instrumencie.
Artykuł 8b
Równoczesne kontrole
1.
W przypadku gdy sytuacja podatkowa jednej lub kilku osób podlegających obowiązkowi podatkowemu jest powszechnym lub uzupełniającym się przedmiotem zainteresowań dwóch lub kilku Państw Członkowskich, to te Państwa mogą porozumieć się co do przeprowadzenia równoczesnych kontroli na swoich terytoriach, aby wymienić w ten sposób uzyskane informacje, kiedy tylko kontrole takie wydają się być bardziej skuteczne niż gdyby były przeprowadzane tylko przez jedno Państwo Członkowskie.
2.
Właściwa władza w każdym Państwie Członkowskim określa niezależnie osoby podlegające obowiązkowi podatkowemu, wobec których zamierza postawić wniosek o równoczesną kontrolę.
Powiadamia ona odpowiednie właściwe władze w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich o tych przypadkach, które, w jej ocenie, powinny być przedmiotem równoczesnej kontroli.
Podaje ona powody swojego wyboru, o ile to możliwe, dostarczając informacje, które skłoniły ją do podjęcia decyzji.
Określa ona również okres, w czasie którego kontrole takie powinny zostać przeprowadzone.
3.
Właściwa władza każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego podejmuje decyzję, czy chce wziąć udział w równoczesnej kontroli.
W przypadku otrzymania propozycji do wzięcia udziału w równoczesnej kontroli, właściwa władza potwierdza swoją zgodę lub przekazuje uzasadnioną odmowę właściwej władzy innego Państwa Członkowskiego.
4.
Każda właściwa władza zainteresowanych Państw Członkowskich wyznacza przedstawiciela odpowiedzialnego za nadzorowanie i koordynację tej kontroli.";
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadamiają Komisję o treści tych przepisów oraz przekazują tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/57/WE
z dnia 23 kwietnia 2004 r.
w sprawie identyfikacji artykułów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji do celów dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego [1], w szczególności jej art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/15/EWG ma zastosowanie do materiałów wybuchowych uznanych za takie zgodnie z zaleceniami ONZ dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych oraz objętych klasą 1 tych zaleceń.
Jednakże artykuły pirotechniczne są wyraźnie wykluczone z zakresu tej dyrektywy.
(2) W związku z tym, w celu zapewnienia jednolitego stosowania dyrektywy 93/15/EWG w całej Wspólnocie, konieczna jest identyfikacja, przez odniesienie do odpowiednich zaleceń ONZ artykułów, które należy uznać za artykuły pirotechniczne.
(3) Niektóre artykuły objęte klasą 1 zaleceń ONZ mają podwójne zastosowanie, jako że możliwe jest wykorzystanie ich zarówno jako materiałów wybuchowych oraz jako środków pirotechnicznych.
Dlatego należy ustanowić przepisy w celu jednolitego stosowania dyrektywy 93/15/EWG, dla identyfikacji tych artykułów ze względu na ich główne właściwości określające, czy są to materiały wybuchowe, czy środki pirotechniczne.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 13 dyrektywy 93/15/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do niniejszej dyrektywy wymienia, do celów wykonania art. 1 ust. 3 tiret drugie oraz częściowo tiret trzecie dyrektywy 93/15/EWG, artykuły uznane w odpowiednich zaleceniach ONZ za artykuły pirotechniczne lub amunicję.
Artykuł 2
Załącznik II do niniejszej dyrektywy wymienia artykuły, w odniesieniu do których wymagane jest określenie, do celów wykonania art. 1 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 93/15/EWG, czy są to artykuły pirotechniczne czy materiały wybuchowe.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują powyższe przepisy od dnia 31 stycznia 2005 r.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposoby dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2004/58/WE
z dnia 23 kwietnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia alfa-cypermetryny, benalaksylu, bromoksynilu, desmedifamu, joksynilu i fenmedifamu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1.
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [2] ustala wykaz substancji czynnych, które należy ocenić w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil i fenmedifam.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został oceniony zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 dla szerokiego zakresu zastosowań proponowanych przez podmioty dokonujące notyfikacji.
Na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], następujące Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy zostały wyznaczone i te Państwa Członkowskie kolejno przedłożyły Komisji odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
Dla alfa-cypermetryny Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy została Belgia i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 16 września 1999 r.
Dla benalaksylu Państwem Członkowskim sprawozdawcą została Portugalia i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 27 kwietnia 2000 r.
Dla bromoksynilu Państwem Członkowskim sprawozdawcą została Francja i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 16 marca 2000 r.
Dla desmedifamu Państwem Członkowskim sprawozdawcą została Finlandia i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 8 maja 2000 r.
Dla joksynilu Państwem Członkowskim sprawozdawcą została Francja i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 16 marca 2000 r.
Dla fenmedifamu Państwem Członkowskim sprawozdawcą została Finlandia i wszystkie odpowiednie informacje zostały przedłożone 5 stycznia 2000 r.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przegląd wszystkich substancji czynnych został zakończony 13 lutego 2004 r. w formie sprawozdań z przeglądu alfa-cypermetryny, benalaksylu, bromoksynilu, desmedifamu, joksynilu i fenmedifamu.
(5) Przegląd alfa-cypermetryny, benalaksylu, bromoksynilu, desmedifamu, joksynilu i fenmedifamu nie wzbudził wątpliwości i zaniepokojenia wymagających konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin.
(6) Różne analizy wykazały, iż środki ochrony roślin zawierające alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam spełniają, w ogólnym zakresie, wymagania wymienione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań zanalizowanych i wyszczególnionych w sprawozdaniu z przeglądu Komisji.
Należy zatem włączyć te substancje do załącznika I, w celu zapewnienia, iż we wszystkich Państwach Członkowskich zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne mogą być udzielone zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(7) Należy przewidzieć rozsądny termin, przed włączeniem substancji czynnych do załącznika I, aby umożliwić Państwom Członkowskim i stronom zainteresowanym przygotowanie się do nowych wymogów, które wynikną z tego włączenia.
(8) Po włączeniu należy wyznaczyć Państwom Członkowskim odpowiedni termin do wykonania przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam, w szczególności do ponownego przeglądu istniejących zezwoleń w celu zapewnienia, że warunki dotyczące tych substancji czynnych określonych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG są spełnione.
W trosce o skuteczność oraz mając na uwadze krótkie terminy właściwe jest, aby Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy koordynowały takie przeglądy między Państwami Członkowskimi.
Należy przewidzieć dłuższy termin dla przedłożenia i oceny pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję i przekażą tabelę korelacji między wymienionymi przepisami a tą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwolenia w odniesieniu do każdego środka ochrony roślin zawierającego alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam w celu zapewnienia spełnienia warunków stosowanych do tych substancji czynnych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do 31 sierpnia 2005 r. Państwa Członkowskie zmieniają lub wycofują to zezwolenie.
Odpowiednie Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy organizuje współpracę między Państwami Członkowskimi podczas przeprowadzania takiego przeglądu.
2.
Każdy środek ochrony roślin objęty zezwoleniem, zawierający alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam jako jedyną substancję czynną albo jedną z wielu substancji czynnych z wszystkich, które zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do 28 lutego 2005 r., jest przedmiotem ponownego przeglądu przez Państwa Członkowskie zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy.
W zależności od tej oceny, Państwa Członkowskie określają czy środek spełnia warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu oceny spełnienia warunków, Państwa Członkowskie:
a) w przypadku gdy środek zawiera alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam jako jedną substancję czynną, w miarę potrzeby, zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 28 lutego 2009 r.; lub
b) w przypadku gdy środek zawiera alfa-cypermetrynę, benalaksyl, bromoksynil, desmedifam, joksynil lub fenmedifam jako jedną z wielu substancji czynnych, w miarę potrzeby, zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do 28 lutego 2009 r. lub w terminie ustalonym do dokonania tej zmiany lub wycofania w odpowiedniej dyrektywie lub odpowiednich dyrektywach, które dodały daną substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, jeżeli ten ostatni termin jest późniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2004/67/WE
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
dotycząca środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2]
po konsultacji z Komitetem Regionów,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Gaz ziemny (dalej zwany "gazem") ma coraz większe znaczenie w zaopatrzeniu energetycznym Wspólnoty i, jak wskazuje Zielona Księga "Ku europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego", Unia Europejska prawdopodobnie na dłuższą metę stanie się coraz bardziej zależna od przywozu gazu pochodzącego ze źródeł spoza Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z dyrektywą 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącą wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego [4] oraz z dyrektywą 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE [5], wspólnotowy rynek gazu jest w trakcie liberalizacji.
Wskutek tego każde utrudnienie dotyczące bezpieczeństwa dostaw, skutkujące zmniejszeniem dostaw gazu, może spowodować poważne zakłócenia w działalności gospodarczej Wspólnoty.
Z tego powodu rośnie potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu.
(3) Wprowadzenie wewnętrznego rynku gazu wymaga minimalnego wspólnego podejścia w zakresie bezpieczeństwa dostaw, w szczególności poprzez stosowanie przejrzystych i niedyskryminacyjnych polityk w zakresie bezpieczeństwa dostaw, będących w zgodzie z wymaganiami takiego rynku, tak aby uniknąć zakłóceń na rynku.
Dlatego dokładne określenie ról i odpowiedzialności wszystkich podmiotów działających na rynku jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Zobowiązania narzucone przedsiębiorstwom w zakresie bezpieczeństwa dostaw nie powinny stanowić przeszkody dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego ani też nie spowodują nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów działających na rynku, łącznie z podmiotami wchodzącymi na rynek i nowymi podmiotami działającymi na rynku.
(5) Mając na uwadze wzrost na rynku gazu ziemnego we Wspólnocie, ważne jest, aby bezpieczeństwa dostaw gazu było podtrzymane, w szczególności w odniesieniu do gospodarstw domowych.
(6) Przemysł i, w odpowiednim przypadku, Państwa Członkowskie, dysponują dużym wyborem instrumentów, by zastosować się do zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa dostaw.
Umowy dwustronne między Państwami Członkowskimi mogłyby stanowić jeden ze środków do osiągnięcia minimalnych norm bezpieczeństwa dostaw, należycie uwzględniając Traktat i prawo wtórne, w szczególności art. 3 ust. 2 dyrektywy 2003/55/WE.
(7) Minimalne indykatywne cele składowania gazu mogłyby być wyznaczane bądź na poziomie krajowym bądź przez przemysł.
Jest oczywiste, że nie będzie to tworzyło dodatkowych zobowiązań w zakresie inwestycji.
(8) Zważywszy, że znaczenie bezpieczeństwa dostaw gazu, zwłaszcza na podstawie kontraktów długoterminowych, Komisja powinna monitorować rozwój rynku gazu w oparciu o sprawozdania z Państw Członkowskich.
(9) Aby odpowiedzieć na wzrastający popyt gazu oraz zróżnicować dostawy gazu jako warunek konkurencji na wewnętrznym rynku gazu, Wspólnota powinna zmobilizować znaczne dodatkowe ilości gazu w nadchodzących dziesięcioleciach, z których większość powinna pochodzić z oddalonych źródeł i być transportowana na długie odległości.
(10) Wspólnota wraz z państwami będącymi dostawcami gazu i z państwami tranzytowymi jest żywotnie zainteresowana zapewnieniem ciągłości inwestycji w struktury dostaw gazu.
(11) Kontrakty długoterminowe odegrały i nadal będą odgrywać dla Europy istotną rolę w bezpieczeństwie dostaw gazu.
Aktualny poziom kontraktów długoterminowych jest odpowiedni do poziomu potrzeb Wspólnoty, i ocenia się, że kontrakty te nadal miały znaczny udział w ogólnych dostawach gazu, o ile przedsiębiorstwa będą je nadal włączać w ogólny portfel kontraktów na dostawy.
(12) Znaczący postęp został dokonany w zakresie rozwoju płynnych rynków gazu ziemnego oraz poprzez realizację programów uwolnienia gazu ziemnego na poziomie krajowym.
Przewiduje się utrzymanie tego trendu w przyszłości.
(13) Konieczne jest zdobycie się na prawdziwą solidarność między Państwami Członkowskimi w nadzwyczajnych sytuacjach związanych z dostawami, zwłaszcza że Państwa Członkowskie stają się coraz bardziej niezależne w sprawach dotyczących bezpieczeństwa dostaw.
(14) Niniejsza dyrektywa nie narusza suwerennych praw Państw Członkowskich dotyczących ich własnych zasobów naturalnych.
(15) Należy utworzyć Grupę Koordynacyjną ds. Gazu, która powinna ułatwić koordynację środków w zakresie bezpieczeństwa dostaw na poziomie wspólnotowym w razie poważnego zaburzenia dostaw, i która mogłaby także pomóc Państwom Członkowskim w koordynacji środków podjętych na poziomie krajowym.
Poza tym grupa ta mogłaby regularnie wymieniać informacje dotyczące bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego oraz brać pod uwagę istotne aspekty w kontekście poważnego zaburzenia dostaw gazu.
(16) Państwa Członkowskie powinny przyjąć i opublikować nadzwyczajne przepisy krajowe.
(17) Niniejsza dyrektywa powinna określić zasady mające zastosowanie w razie poważnego zaburzenia dostaw gazu.
Przewidywalna długość okresu takiego zaburzenia dostaw powinna odpowiadać znacznemu okresowi co najmniej ośmiu tygodni.
(18) W odniesieniu do zarządzania w sytuacji poważnego zaburzenia dostaw, niniejsza dyrektywa powinna określić mechanizm polegający na podejściu w trzech fazach.
Pierwsza faza obejmowałaby reakcje przemysłu na zaburzenia dostaw; jeśli okazałyby się one niewystarczające, Państwa Członkowskie powinny podjąć środki zmierzające do złagodzenia tych zaburzeń dostaw.
Stosowne środki na poziomie wspólnotowym powinny być podjęte dopiero w razie niepowodzenia środków podjętych podczas pierwszej i drugiej fazy.
(19) Zważywszy, że cel niniejszej dyrektywy, którym jest zapewnienie adekwatnego poziomu bezpieczeństwa dostaw gazu, zwłaszcza w razie poważnego zaburzenia dostaw, przyczyniając się przy tym do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu, nie we wszystkich okolicznościach może być wystarczająco osiągnięty przez Państwa Członkowskie, w szczególności z powodu powiększającej się współzależności Państw Członkowskich w zakresie bezpieczeństwa dostaw gazu, i może zatem, z racji rozmiaru skutków działania, być lepiej realizowany na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości wyrażoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wyrażoną we wspomnianym art. 5, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Niniejsza Dyrektywa ustala środki mające na celu zapewnienie adekwatnego poziomu bezpieczeństwa dostaw gazu.
Środki te przyczynią się także do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu.
Ustala wspólne ramy, w których Państwa Członkowskie winny zdefiniować ogólne, przejrzyste i niedyskryminacyjne polityki bezpieczeństwa dostaw zgodne z wymaganiami opartego na zasadach konkurencji wewnętrznego europejskiego rynku gazu; sprecyzować zasadnicze role i zakresy odpowiedzialności różnych podmiotów rynkowych oraz wprowadzić szczegółowe niedyskryminacyjne procedury zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "dłogoterminowy kontrakt na dostawy gazu" oznacza kontrakt na dostawy gazu zawarty na okres dłuższy niż dziesięć lat;
2) "poważne zaburzenie dostaw" oznacza sytuację, w której Wspólnota narażona byłaby na ryzyko utraty ponad 20 % swoich dostaw z państw trzecich, a której to sytuacji, jako mającej miejsce na poziomie Wspólnoty, nie można byłoby adekwatnie zaradzić środkami krajowymi.
Artykuł 3
Polityka zabezpieczenia dostaw gazu
1.
Państwa Członkowskie w procesie ustanawiania swojej własnej ogólnej polityki w odniesieniu do zapewnienia adekwatnych poziomów bezpieczeństwa dostaw gazu określają role i zakres odpowiedzialności poszczególnych podmiotów działających na rynku w realizacji tej polityki oraz precyzują adekwatne minimalne standardy bezpieczeństwa dostaw, które podmioty działające na rynku gazu danego Państwa Członkowskiego muszą zachowywać.
Standardy te wprowadzone są w sposób niedyskryminujący i przejrzysty oraz są publikowane.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują stosowne przepisy zmierzające do zagwarantowania, że środki, do których odnosi się niniejsza Dyrektywa, nie spowodują nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów działających na rynku gazu oraz są zgodne z zasadami funkcjonowania opartego na konkurencji europejskiego rynku gazu.
3.
Nie wyczerpująca lista instrumentów służących zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw gazu znajduje się w Załączniku.
Artykuł 4
Bezpieczeństwo dostaw dla poszczególnych rodzajów odbiorców
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że dostawy dla odbiorców będących gospodarstwami domowymi na ich właściwych terytoriach są chronione w odpowiednim zakresie przynajmniej w przypadkach:
a) częściowego zaburzenia krajowych dostaw gazu ziemnego, przez okres który zostanie określony przez Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę sytuację wewnętrzną kraju;
b) ekstremalnie niskich temperatur w trakcie określonego dla kraju okresu szczytowego popytu;
c) okresów nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na gaz podczas najzimniejszych okresów zimowych pojawiających się statystycznie co dwadzieścia lat.
Niniejsza Dyrektywa określa te kryteria jako standardy bezpieczeństwa dostaw.
2.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zakres stosowania ust. 1, zwłaszcza o przedsiębiorstwa małej i średniej wielkości oraz o innych odbiorców, którzy nie są w stanie zastąpić poboru gazu innymi źródłami energii, włączając w to środki zapewniające bezpieczeństwo krajowych systemów energii elektrycznej, jeżeli są one uzależnione od dostaw gazu.
3.
Nie wyczerpująca lista znajdująca się w Załączniku podaje przykłady instrumentów, które mogą być zastosowane w celu osiągnięcia standardów bezpieczeństwa dostaw.
4.
Państwa Członkowskie, mając na względzie warunki geologiczne swoich terytoriów oraz swe możliwości ekonomiczne i techniczne, mogą także przedsięwziąć środki niezbędne dla zapewnienia, iż urządzenia do składowania gazu zlokalizowane na ich terytoriach przyczyniają się w odpowiednim stopniu do osiągnięcia standardów bezpieczeństwa dostaw.
5.
Jeżeli dostępny jest odpowiedni poziom połączeń wzajemnych, Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć odpowiednie środki we współpracy z innym Państwem Członkowskim, w tym podpisując szczegółowe umowy dwustronne, dla osiągnięcia standardów bezpieczeństwa dostaw przy używaniu urządzeń do składowania gazu zlokalizowanych w tymże innym Państwie Członkowskim.
Środki te, zwłaszcza umowy dwustronne, nie mogą utrudniać prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu.
6.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć lub zażądać od przedmiotowej branży wyznaczenia minimalnych indykatywnych celów składowania, dla możliwego przyszłego wykorzystania składowanego gazu, bądź to w obrębie bądź poza terytorium Państwa Członkowskiego, dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw.
Poziomy te powinny być publikowane.
Artykuł 5
Sprawozdawczość
1.
W sprawozdaniu, do którego publikacji zobowiązuje Państwa Członkowskie art. 5 dyrektywy 2003/55/WE., Państwa Członkowskie badają także następujące punkty:
a) konkurencyjny wpływ środków podjętych w następstwie stosowania art. 3 i 4 do wszystkich podmiotów działających na rynku gazu;
b) poziomy objętości składowania;
c) zakres długoterminowych kontraktów na dostawy gazu zawartych między firmami mającymi siedzibę i zarejestrowanymi na swym terytorium, a zwłaszcza czas ich pozostawania w mocy, na podstawie informacji dostarczonych przez przedmiotowe firmy, lecz z wyłączeniem sensytywnych informacji handlowych, oraz stopień płynności rynku gazu;
d) regulacyjne ramy dla zapewnienia adekwatnych bodźców do nowych inwestycji w wydobyciu i produkcji, składowaniu, skraplaniu (LNG) i transporcie gazu ziemnego, biorąc pod uwagę art. 22 dyrektywy 2003/55/WE w zakresie w jakim została wprowadzona w życie przez Państwo Członkowskie.
2.
Informacja ta będzie uwzględniona przez Komisję w sprawozdaniach, które wydaje ona z zastosowaniem art. 31 dyrektywy 2003/55/WE w świetle skutków tej dyrektywy dla Wspólnoty jako całości oraz dla ogólnego skutecznego i bezpiecznego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu.
Artykuł 6
Monitorowanie
1.
Na podstawie sprawozdań wspomnianych w art. 5 ust. 1, Komisja monitoruje:
a) znaczenie nowych długoterminowych kontraktów na dostawy gazu z krajów trzecich;
b) istnienie odpowiedniej płynności dostaw gazu;
c) poziom zasobów operacyjnych gazu oraz możliwości składowania nadwyżek gazu;
d) poziom wzajemnych połączeń krajowych systemów gazowniczych Państw Członkowskich;
e) przewidywaną sytuację podaży gazu w funkcji popytu, autonomii dostaw i osiągalnych źródeł dostaw na poziomie Wspólnoty w odniesieniu do poszczególnych obszarów geograficznych wewnątrz Wspólnoty.
2.
W każdym przypadku gdy Komisja uzna, że dostawy gazu do Wspólnoty będą niewystarczające, aby sprostać spodziewanemu zapotrzebowaniu na gaz w długim okresie, może ona wystosować propozycje zgodnie z zapisami Traktatu.
3.
Najpóźniej do 19 maja 2008 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport przeglądowy oparty na doświadczeniach zebranych w wyniku stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Grupa Koordynacyjna ds. Gazu
1.
W celu ułatwienia koordynacji środków bezpieczeństwa dostaw ustanawia się Grupę Koordynacyjną ds. Gazu (dalej zwaną "grupą").
2.
Grupa składa z przedstawicieli Państw Członkowskich i ciał przedstawicielskich przedmiotowej branży oraz zainteresowanych odbiorców.
Grupa działa pod przewodnictwem Komisji.
3.
Grupa przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 8
Środki na poziomie krajowym
1.
Państwa Członkowskie przygotowują zawczasu i, gdy to stosowne, uaktualniają krajowe przepisy dotyczące działań w wypadkach nadzwyczajnych oraz informują o nich Komisję.
Państwa Członkowskie publikują krajowe przepisy dotyczące postępowania w przypadkach nadzwyczajnych.
2.
Krajowe przepisy dotyczące postępowania w przypadkach nadzwyczajnych zapewniają, gdzie to stosowne, że podmioty rynkowe otrzymują wystarczającą możliwość wstępnego zareagowania na sytuację nadzwyczajną.
3.
Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wskazać przewodniczącemu Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu zdarzenia, które uważają, z powodu ich przemożnego i wyjątkowego charakteru, za niemożliwe do adekwatnego opanowania za pomocą środków krajowych.
Artykuł 9
Mechanizm wspólnotowy
1.
W przypadku zaistnienia zdarzenia mogącego z dużym prawdopodobieństwem przerodzić się w poważne zaburzenie dostaw na znaczny okres czasu lub w przypadku zaistnienia zdarzenia wskazanego przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 3, Komisja jak najszybciej zwołuje grupę, bądź na żądanie Państwa Członkowskiego bądź z własnej inicjatywy.
2.
Grupa bada i, gdzie stosowne, wspomaga Państwa Członkowskie w koordynacji środków stosowanych na poziomie krajowym w celu zaradzenia zaburzeniu dostaw.
3.
W trakcie pracy grupa bierze pod wnikliwą uwagę:
a) środki zastosowane przez branżę gazową w ramach wstępnej reakcji na poważne zaburzenie dostaw.
b) środki zastosowane przez Państwa Członkowskie, jak te podjęte w następstwie stosowania art. 4, z uwzględnieniem stosownych umów dwustronnych.
4.
W przypadku gdy środki zastosowane na poziomie krajowym, wymienione w ust. 3, są nieadekwatne dla poradzenia sobie ze skutkami zdarzenia, do którego odnosi się ust. 1, Komisja może, w porozumieniu z grupą, dostarczyć Państwom Członkowskim wytycznych odnośnie do dalszych środków, celem wspomożenia tych Państw Członkowskich, które zostały szczególnie dotknięte zaburzeniami dostaw gazu.
5.
W przypadku gdy środki zastosowane na poziomie krajowym, wymienione w ust. 3, są nieadekwatne dla poradzenia sobie ze skutkami zdarzenia, o których mowa w ust. 1, Komisja może przedłożyć Radzie propozycję odnoszącą się do zastosowania dalszych niezbędnych środków.
6.
Wszelkie środki stosowane na poziomie Wspólnoty wymienione w niniejszym artykule powinny zawierać klauzulę ukierunkowaną na zapewnienie uczciwych i godziwych kompensacji dla przedsięwzięć, na które środki przewidziane do zastosowania będą miały wpływ.
Artykuł 10
Monitorowanie wdrożenia
1.
Najpóźniej do 19 maja 2008 r., w świetle sposobów zastosowania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, Komisja przedłoży sprawozdanie ze skuteczności instrumentów użytych w związku z art. 3 i 4, oraz ich wpływu na wewnętrzny rynek gazu a także na ewolucję konkurencji na wspólnotowym rynku gazu.
2.
W świetle wyników tego monitoringu Komisja może, gdzie to stosowne, przedłożyć zalecenia lub przedstawić propozycje dalszych środków dla wzmacniania bezpieczeństwa dostaw.
Artykuł 11
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 19 maja 2006 r..
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst niniejszych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej Dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 13
Dyrektywa Komisji 2004/69/WE
z dnia 27 kwietnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji "banków rozwoju wielostronnego"
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności instytucji kredytowych [1], w szczególności jej art. 60 ust.1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 19 dyrektywy 2000/12/WE określa banki rozwoju wielostronnego w formie wykazu.
(2) W liście z listopada 2002 roku wystąpiono z wnioskiem o umieszczenie Agencji Gwarancji Wielostronnego Rozwoju (MIGA) w wykazie w art. 1 ust. 19 dyrektywy 2002/12/WE.
(3) MIGA jest członkiem Grupy Banku Światowego.
MIGA zapewnia gwarancje inwestorom sektora prywatnego od niekomercyjnego ryzyka a w szczególności od ryzyka straty, zgodnie z jasno określonymi kryteriami, będącego wynikiem niewymienialności waluty i transferu, wywłaszczenia, wojny i niepokojów społecznych albo niedotrzymania kontraktu przez jednostkę rządową.
Celem MIGA jest promowanie rozwoju gospodarczego rozwijających się krajów członkowskich przez zachęcanie do zakładania, rozwoju i modernizacji prywatnych – zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, tak ażeby uzupełnić działania innych członków Grupy Banku Światowego.
(4) MIGA posiada profil ryzyka odpowiadający bankom rozwoju wielostronnego zawartych w wykazie w art.1 ust. 19 dyrektywy 2000/12/WE i dlatego podlega włączeniu do art. 1 ust. 19 a w konsekwencji podlega korzystaniu ze współczynnika ryzyka preferencyjnego określonego w art. 43 dyrektywy 2000/12/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu wymaganego dla wspierania Komisji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 60 ust. 2 dyrektywy 2000/12/WE.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 19 dyrektywy 2000/12/WE otrzymuje brzmienie:
"19. "Wielostronne banki rozwoju" oznaczają Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju, Międzynarodową Korporację Finansową, Międzyamerykański Bank Rozwoju, Azjatycki Bank Rozwoju, Afrykański Bank Rozwoju, Fundusz Przesiedleńczy Rady Europy, Nordycki Bank Inwestycyjny, Karaibski Bank Rozwoju, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, Międzyamerykańską Korporację Inwestycyjną i Agencję Gwarancji Inwestycji Wielostronnych."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do 30 czerwca 2004 rokudnia przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/72/WE
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczalnych praktyk rynkowych, definicji informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania o transakcjach związanych z zarządem oraz powiadamiania o podejrzanych transakcjach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [1], w szczególności jej art. 1 pkt 1 akapit drugi, art. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 10 tiret czwarte, piate i siódme,
po konsultacji z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) [2] w celu uzyskania porady technicznej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uczciwe i sprawne praktyki uczestników rynku wymagane są w celu uniknięcia spowodowania zakłóceń zwykłej działalności i uczciwości rynkowej.
W szczególności praktyki rynkowe zakłócające zależności między podażą a popytem poprzez ograniczanie innym uczestnikom rynku możliwości zawierania transakcji mogą stwarzać większe ryzyko naruszenia uczciwości rynkowej i dlatego powinny być mniejszym stopniu dopuszczalne przez właściwe organy.
Z drugiej strony, praktyki rynkowe zwiększające płynność powinny być w większym stopniu dopuszczalne niż praktyki zmniejszające płynność.
Praktyki rynkowe stanowiące naruszenie przepisów ustawowych i wykonawczych lub kodeksów postępowania przewidzianych w celu zapobiegania nadużyciom na rynku powinny być w mniejszym stopniu dopuszczalne przez właściwe organy.
Jako że nastąpiły gwałtowne zmiany praktyk rynkowych w celu zaspokajania potrzeb inwestorów, należy ostrzec właściwe organy przed nowymi i nowo powstającymi praktykami rynkowymi.
(2) Przejrzystość praktyk rynkowych uczestników rynku ma zasadnicze znaczenie dla rozważenia, czy poszczególna praktyka rynkowa może być dopuszczona przez właściwe organy.
Im mniej przejrzyste są praktyki rynkowe, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo ich dopuszczenia.
Jednakże praktyki na rynkach nie regulowanych mogą być z przyczyn strukturalnych mniej przejrzyste niż podobne praktyki na rynkach regulowanych.
Praktyki takie nie powinny być uznawane jednak za niedopuszczalne przez właściwe organy.
(3) Poszczególne praktyki rynkowe na danym rynku nie mogą stanowić zagrożenia dla uczciwości rynkowej na innych, bezpośrednio lub pośrednio powiązanych rynkach w całej Wspólnocie, bez względu na to czy dany rynek jest rynkiem regulowanym czy nie.
Dlatego, im większe zagrożenie dla uczciwości rynkowej na takim powiązanym rynku we Wspólnocie, w tym mniejszym stopniu praktyki takie powinny być dopuszczalne przez właściwe organy.
(4) Właściwe organy, rozważając możliwość dopuszczenia poszczególnych praktyk rynkowych powinny zasięgać opinii innych właściwych organów, w szczególności w przypadkach występowania rynku o warunkach porównywalnych do warunków na rynku objętego kontrolą.
Jednakże mogą zaistnieć okoliczności, w których dana praktyka rynkowa może być uznana za dopuszczalną na jednym rynku a niedopuszczalną na innym, porównywalnym rynku we Wspólnocie.
W przypadku rozbieżności między praktykami rynkowymi dopuszczalnymi w Państwie Członkowskim a niedopuszczalnymi w innym Państwie Członkowskim, powinien to przedyskutować Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych w celu znalezienia rozwiązania.
W odniesieniu do decyzji dotyczących takiej dopuszczalności, właściwe organy powinny zapewnić wysoki poziom konsultacji i przejrzystości w odniesieniu do uczestników rynku i konsumentów końcowych.
(5) Istotne dla uczestników rynków instrumentów pochodnych, które nie są oparte o instrumenty finansowe, jest uzyskanie większej pewności prawnej, co do istoty informacji wewnętrznej.
(6) Ustanowienie przez emitentów lub osoby działające w ich imieniu lub na ich rzecz list osób pracujących u nich na podstawie umowy o pracę lub funkcjonujących na innych warunkach oraz posiadających dostęp do informacji wewnętrznych odnoszących się, bezpośrednio lub pośrednio, do emitenta, stanowi cenny środek ochrony uczciwości rynkowej.
Listy te mogą posłużyć emitentom lub takim osobom do kontroli przepływu takich informacji wewnętrznych oraz tym samym umożliwić zachowanie poufności.
Ponadto, listy takie mogą stanowić dla właściwych organów skuteczne narzędzie monitorowania stosowania prawodawstwa w sprawie nadużyć na rynku.
Określenie informacji wewnętrznej, do której posiada dostęp każdy podmiot wewnętrzny oraz wskazanie terminów, których uzyskał dostęp jest niezbędne dla emitentów i wła ściwych organów.
Dostęp do informacji wewnętrznych powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio, z emitentem, przez osoby umieszczone na takiej liście nie narusza w żaden sposób ich obowiązku powstrzymania się od wykorzystywania poufnych informacji uzyskanych na podstawie jakiejkolwiek informacji wewnętrznej, określonej w dyrektywie 2003/6/WE.
(7) Powiadamianie o transakcjach przez osoby wykonujące obowiązki zarządu u emitenta lub przez osoby będące z nimi w bliskich stosunkach jest nie tylko wartościową informacją dla uczestników rynku, ale stanowi także dodatkowy sposób prowadzenia nadzoru nad rynkami przez właściwe organy.
Obowiązek zarządu powiadamiania o transakcjach nie narusza ich obowiązku powstrzymania się od wykorzystywania poufnych informacji na podstawie jakiejkolwiek informacji wewnętrznej, określonej w dyrektywie 2003/6/WE.
(8) Powiadamianie o transakcjach powinno być zgodne z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych do państw trzecich ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
(9) Powiadamianie właściwych organów o podejrzanych transakcjach przez osoby zawodowo pośredniczące w zawieraniu transakcji w ramach instrumentów finansowych wymaga zaistnienia wystarczających oznak, że transakcje te mogą stanowić nadużycia na rynku, np. transakcje, wobec których istnieją uzasadnione powody by podejrzewać, że występuje wykorzystywanie poufnych informacji lub manipulacje na rynku.
Niektóre transakcje mogą wydawać się całkowicie wolne od podejrzeń, ale mogą dostarczyć oznak możliwych nadużyć na rynku, jeżeli są postrzegane z perspektywy innych transakcji, pewnego rodzaju zachowań lub innych informacji.
(10) Niniejsza dyrektywa przestrzega praw podstawowych i zasad uznanych zwłaszcza w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów stosowania art. 6 ust. 10 dyrektywy 2003/6/WE:
1) "osoba wykonująca obowiązki zarządu u emitenta" oznacza osobę, która:
a) jest członkiem organów zarządu, kierowania lub nadzoru emitenta:
b) pełni wyższe funkcje wykonawcze, nie będąc członkiem organów wymienionych w lit. a), posiadając stały dostęp do informacji wewnętrznych, powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio z emitentem oraz posiadając uprawnienia do podejmowania decyzji z zakresu zarządu mających wpływ na późniejszy rozwój i perspektywy gospodarcze tego emitenta;
2) "osoba będąca w bliskich stosunkach z osobą wykonującą obowiązki zarządu u emitenta instrumentów finansowych" oznacza:
a) małżonka osoby wykonującej obowiązki zarządu, lub jakikolwiek partner tej osoby uznany przez prawo krajowe za osobę traktowaną na równi z małżonkiem;
b) zgodnie z prawem krajowym, dzieci pozostające na utrzymaniu osoby wykonującej obowiązki zarządu;
c) innych krewnych osoby wykonującej obowiązki zarządu pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym przez co najmniej jeden rok przed datą dokonania przedmiotowej transakcji;
d) jakąkolwiek osobę prawną, grupę przedsiębiorstw lub spółkę osobowa, w której obowiązki zarządu wykonuje osoba, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu lub w lit. a), b) lub c) tego ustępu lub osobę, na którą wyżej wymieniona osoba wywiera bezpośredni lub pośredni wpływ, lub działa na jej korzyść lub której interes ekonomiczny jest zbieżny z interesem takiej osoby;
3) "osoba zawodowo pośrednicząca w zawieraniu transakcji" oznacza co najmniej przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową;
4) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza każda osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG [4];
5) "instytucja kredytowa" oznacza każda osobę, o której mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5];
6) "właściwy organ" oznacza właściwy organ, o którym mowa w art. 1 ust. 7 dyrektywy 2003/6/WE.
Artykuł 2
Czynniki brane pod uwagę podczas badania praktyk rynkowych
1. Do celów stosowania art. 1 pkt 1 akapit drugi i art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE, Państwa Członkowskie zapewnią by następujące niewyczerpujące czynniki były brane pod uwagę przez właściwe organy, bez uszczerbku dla współpracy z innymi władzami, podczas dokonywania oceny, czy mogą uznać za dopuszczalne poszczególne praktyki rynkowe:
a) poziom przejrzystości odpowiedniej praktyki rynkowej w odniesieniu do całego rynku;
b) potrzeba zapewnienia ochrony funkcjonowania sił rynkowych oraz prawidłowe zależności między podażą a popytem;
c) stopień wpływu odpowiedniej praktyki rynkowej na płynność i efektywność rynkową;
d) stopień uwzględnienia przez odpowiednią praktykę mechanizmów handlu na danym rynku oraz umożliwienie uczestnikom rynku prawidłowej reakcji we właściwym czasie na nową sytuację na rynku wywołaną tą praktyką;
e) Związane z odpowiednią praktyką ryzyko dla integralności powiązanych bezpośrednio lub pośrednio, regulowanych lub nieregulowanych rynków odpowiednich instrumentów finansowych w całej Wspólnocie;
f) wynik jakiegokolwiek badania odpowiedniej praktyki rynkowej dokonanego przez jakiekolwiek właściwe organy lub inne władze wspomniane w art. 12 ust.1 dyrektywy 2003/6/WE, w szczególności dotyczącego kwestii, czy odpowiednia praktyka rynkowa naruszyła reguły lub przepisy prawa przewidziane w celu zapobiegania nadużyciom na rynku, lub kodeksy postępowania, funkcjonujące na przedmiotowym rynku lub na rynkach bezpośrednio lub pośrednio powiązanych we Wspólnocie;
g) cechy strukturalne właściwego rynku, także nieregulowanego, rodzaje stosowanych instrumentów finansowych oraz rodzaje uczestników rynku, w tym zakres udziału inwestorów detalicznych we właściwym rynku.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy, rozpatrując potrzebę zastosowania środka ochronnego określonego w akapicie pierwszym lit. b), w szczególności analizując wpływ odpowiedniej praktyki rynkowej na główne właściwości rynku, takie jak szczególne warunki rynkowe występujące przed wystąpieniem odpowiedniej praktyki rynkowej, cena średnia ważona pojedynczej sesji lub dzienna cena zamknięcia.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że praktyki, w szczególności nowe lub powstające nie będą uznawane za niedopuszczalne przez właściwe organy tylko dlatego, że wcześniej były traktowane jako niedopuszczalne.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy regularnie dokonują przeglądu dopuszczalnych praktyk rynkowych, w szczególności biorąc pod uwagę widoczne istotne zmiany w otoczeniu właściwego rynku, takie jak zmiany reguł handlu lub infrastruktury rynku.
Artykuł 3
Procedury konsultacji i ujawnianie decyzji
1. Do celów stosowania art. 1 pkt 1 akapit drugi i art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE, Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury wymienione w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu są przestrzegane przez właściwe organy przy rozpatrywaniu, czy dopuścić lub dalej uznawać za dopuszczalne poszczególne praktyki.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/6/WE, Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy, przed dopuszczeniem lub niedopuszczeniem danej praktyki rynkowej, zasięgają opinii innych właściwych organów, takich jak przedstawicieli emitentów, usługodawców na rynku finansowym, konsumentów, innych władz i przedsiębiorców działających na rynku.
Procedura konsultacji obejmuje konsultacje z innymi właściwymi organami, w szczególności w przypadku występowania porównywalnych rynków, np. pod względem struktury, wielkości, rodzaju zawieranych transakcji.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy ujawniają do wiadomości publicznej swoje decyzje dotyczące dopuszczalności danych praktyk rynkowych, a także odpowiednie opisy tych praktyk.
Państwa Członkowskie muszą następnie zapewnić, że właściwe organy niezwłocznie przekazują swoje decyzje Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, który niezwłocznie udostępnia je na swojej stronie internetowej.
Ujawnienie obejmuje podanie opisu czynników branych pod uwagę przy określaniu, czy odpowiednia praktyka może być uznana za dopuszczalną, w szczególności jeżeli zostały wyciągnięte różne wnioski dotyczące dopuszczalności tej samej praktyki na rynkach różnych Państw Członkowskich.
4.
Jeżeli działania badawcze dotyczące poszczególnych przypadków zostały już wszczęte, procedury konsultacji wymienione w ust. 1–3 mogą zostać opóźnione do momentu zakończenia tych badań i zastosowania ewentualnych związanych z tym sankcji.
5.
Praktyka rynkowa dopuszczona w następstwie procedur konsultacji wymienionych w ustępach 1–3 nie powinna zostać zmieniona bez zastosowania tych samych procedur konsultacji.
Artykuł 4
Informacje wewnętrzne związane z towarowymi instrumentami pochodnymi
Do celów stosowania art. 1 pkt 1 akapit drugi dyrektywy 2003/6/WE, użytkowników rynku, na którym występuje obrót uważa się za otrzymujących informacje związane bezpośrednio lub pośrednio z jedną lub więcej pochodnych, tj.:
a) zwykle udostępniane użytkownikom tych rynków, lub
b) objęte wymogiem ujawnienia zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi, regułami rynku, umowami lub zwyczajami funkcjonującymi na właściwym podstawowym rynku towarów lub rynku towarowych instrumentów pochodnych.
Artykuł 5
Lista osób mających dostęp do informacji wewnętrznych
1.
Do celów stosowania art. 6 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 2003/6/WE, Państwa Członkowskie zapewniają, że listy osób mających dostęp do informacji wewnętrznych obejmuje wszystkie osoby, które posiadają dostęp do informacji wewnętrznych powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio z emitentem, zarówno regularny jak i sporadyczny.
2.
Listy osób mających dostęp do informacji wewnętrznych powinny zawierać co najmniej:
a) dane osobowe wszelkich osób mających dostęp do informacji wewnętrznych;
b) powody umieszczenia takich osób na liście;
c) datę utworzenia i aktualizacji listy.
3.
Listy osób mających dostęp do informacji wewnętrznych powinny być na bieżąco aktualizowane.
a) w każdym przypadku zmiany powodu, dla którego taka osoba została umieszczona na liście;
b) w każdym przypadku dodania do listy nowej osoby;
c) podając, czy i kiedy osoba umieszczona na liście została pozbawiona dostępu do informacji wewnętrznych.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że listy osób mających dostęp do informacji wewnętrznych będą przechowywane przez pięć lat od daty ich sporządzenia lub aktualizacji.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby na które nałożono wymóg sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych podejmują środki konieczne do zapewnienia, że jakakolwiek osoba umieszczona na takiej liście, mająca dostęp do informacji wewnętrznych zna związane z tym obowiązki nałożone przez przepisy ustawowe i wykonawcze oraz jest świadoma sankcji grożących za niewłaściwe wykorzystanie lub nieprawidłowy obieg takich informacji.
Artykuł 6
Transakcje dokonywane przez osoby wykonujące obowiązki zarządu
1.
Do celów stosowania art. 6 ust. 4 dyrektywy 2003/6/WE, oraz bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do ustanawiania innych obowiązków powiadamiania, niż obowiązki objęte zakresem tego artykułu, Państwa Członkowskie zapewniają, że o wszystkich transakcjach związanych z udziałami dopuszczonymi do obrotu na rynku regulowanym, pochodnymi lub innymi instrumentami finansowymi z nimi związanymi, dokonywanych na własny rachunek osób określonych w art. 1 pkt 1 i 2 powyżej powiadamiane są właściwe organy.
Reguły powiadamiania, których muszą przestrzegać takie osoby są regułami Państwa Członkowskiego, w którym emitent został zarejestrowany.
Powiadomienia właściwych organów tego Państwa Członkowskiego należy dokonać w ciągu pięciu dni roboczych od daty transakcji.
W przypadku gdy emitent nie jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim, należy powiadomić właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym na emitenta nałożony jest wymóg podawania corocznych informacji związanych z udziałami, zgodnie z art. 10 dyrektywy 2003/71/WE.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że w odniesieniu do transakcji, których całkowita kwota nie osiągnęła pięciu tysięcy EUR na koniec roku kalendarzowego nie ma wymogu powiadamiania lub jest on odłożony do 31 stycznia następnego roku.
Całkowitą kwotę transakcji oblicza się przez zsumowanie transakcji dokonywanych na własny rachunek przez osoby określone w art. 1 pkt 1 i transakcji dokonywanych na własny rachunek przez osoby określone w art. 1 pkt 2.
3.
Powiadomienie zawiera następujące informacje:
a) nazwisko osoby wykonującej obowiązki zarządu u emitenta lub, jeżeli ma zastosowanie, nazwisko osoby blisko z nią związanej,
b) przyczynę powiadomienia,
c) nazwisko właściwego emitenta,
d) opis instrumentu finansowego,
e) rodzaj transakcji (np. kupno lub sprzedaż),
f) datę i miejsce dokonania transakcji,
g) cenę i wielkość transakcji.
Artykuł 7
Podejrzane transakcje podlegające obowiązkowi powiadomienia
Do celów stosowania art. 6 ust. 9 dyrektywy 2003/6/WE, Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby określone w art. 1 pkt 3 powyżej zadecydują na zasadzie jednostkowej, czy istnieją uzasadnione przesłanki by podejrzewać, że transakcja wiąże się z wykorzystywaniem poufnych informacji lub manipulacją na rynku, uwzględniając elementy stanowiące o wykorzystywaniu poufnych informacji lub manipulacji na rynku, określone w art. 1–5 dyrektywy 2003/6/WE, w dyrektywie Komisji 2003/124/WE [6] wykonującej dyrektywę 2003/6/WE w odniesieniu do definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku, oraz art. 4 niniejszej dyrektywy. Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 dyrektywy 2003/6/WE, osoby zawodowo pośredniczące w zawieraniu transakcji podlegają regułom powiadamiania Państwa Członkowskiego rejestracji lub siedziby zarządu, lub w przypadku filii lub oddziału, Państwa Członkowskiego położenia filii lub oddziału. Powiadomienia skierowane są do właściwych organów tego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy przyjmujące powiadomienie o podejrzanej transakcji niezwłocznie przekażą taką informację właściwym organom przedmiotowych rynków regulowanych.
Artykuł 8
Terminy powiadomienia
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 1 pkt 3 dowiaduje się o fakcie lub informacji, która stanowi uzasadnioną przesłankę by uznać daną transakcję za podejrzaną, to dokonuje ona niezwłocznie powiadomienia.
Artykuł 9
Treść powiadomienia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby podlegające obowiązkowi powiadomienia przekazują właściwym organom następujące informacje:
a) opis transakcji, wraz z podaniem rodzaju zlecenia (np. zlecenie ograniczone, rynkowe lub inne cechy zlecenia) oraz rodzaju rynku, (np. obrót pakietowy);
b) przesłanki podejrzenia, że transakcje mogą stanowić nadużycia na rynku;
c) środki identyfikacji osób, w imieniu których dokonano transakcji oraz innych osób mających związek z danymi transakcjami;
d) zakres, w jakim osoba podlegająca obowiązkowi powiadamiania prowadzi działania (np. na własny rachunek lub w imieniu stron trzecich);
e) jakiekolwiek informacje mogące mieć znaczenie przy dokonywaniu przeglądu podejrzanych transakcji.
2.
W przypadku gdy taka informacja nie jest dostępna w chwili powiadomienia, powiadomienie powinno zawierać co najmniej przesłanki, na podstawie których osoba dokonująca powiadomienia podejrzewa, że transakcje te mogą stanowić wykorzystywanie poufnych informacji lub manipulacje na rynku.
Wszystkie pozostałe informacje należy dostarczyć właściwym organom niezwłocznie, gdy staną się one dostępne.
Artykuł 10
Sposoby powiadamiania
Państwa Członkowskie zapewniają, że powiadomienie właściwych organów może być dokonane droga pocztową, za pośrednictwem poczty elektronicznej, faksem lub przez telefon, z zastrzeżeniem, że w ostatnim przypadku powiadomienie zostanie potwierdzone pisemnie w jakiejkolwiek formie, na żądanie właściwych organów.
Artykuł 11
Odpowiedzialność i tajemnica zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że osoba powiadamiająca właściwe organy, jak określono w art. 7–10 nie informuje żadnej innej osoby, w szczególności osób, w imieniu których dokonano transakcji lub stron związanych z tymi osobami, z zastrzeżeniem wyjątków ustanowionych przez prawo.
Spełnienie tego wymogu nie dotyczy osoby obciążonej jakimkolwiek rodzajem odpowiedzialności, pod warunkiem że osoba powiadamiająca działa w dobrej wierze.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy nie ujawniają żadnym osobom danych osobowych osoby, która dokonała powiadomienia o takich transakcjach, jeżeli ujawnienie takie zaszkodzi lub może zaszkodzić osobie dokonującej powiadomienia o transakcji.
Niniejszy przepis nie powoduje uszczerbku dla wymogów stosowania lub systemu sankcji na podstawie dyrektywy 2003/6/WE, ani dla zasad dotyczących przekazywania danych osobowych ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE.
3.
Powiadomienie właściwych organów dokonane w dobrej wierze, jak określono w art. 7–10 nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń w ujawnianiu informacji nałożonych przez umowę lub jakiekolwiek przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, oraz nie dotyczy osoby powiadamiającej obciążonej jakimkolwiek rodzajem odpowiedzialności związanym z tym powiadomieniem.
Artykuł 12
Transpozycja
1.
Najpóźniej do dnia 12 października 2004 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określą Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 14 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/77/WE
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 94/54/WE w odniesieniu do etykietowania niektórych środków spożywczych zawierających kwas glicyryzynowy i jego sól amonową
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 94/54/WE z dnia 18 listopada 1994 r. dotycząca obowiązkowego umieszczania na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione w dyrektywie Rady 2000/13/WE [2] zawiera wykaz środków spożywczych, dla których etykietowanie musi zawierać jedną lub więcej danych szczegółowych.
(2) Celem niniejszej dyrektywy jest uzupełnienie tego wykazu w odniesieniu do niektórych środków spożywczych zawierających kwas glicyryzynowy i jego sól amonową.
(3) Kwas glicyryznowy naturalnie występuje w lukrecji Glycyrrhiza glabra, a jego sól amonowa wytwarzana jest z roztworu wodnego wyciągu z lukrecji Glycyrrhiza glabra.
Kwas glicyryznowy i sól amonowa włączone są do wspólnotowego rejestru substancji aromatycznych ustanowionego decyzją Komisji 1999/217/WE z dnia 23 lutego 1999 r. przyjmującą rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych sporządzony w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. [3].
Kontakt z kwasem glicyryznowym i jego solą amonową występuje głównie przez spożycie wyrobów z lukrecji, w tym gumy do żucia, herbat ziołowych i innych napojów.
(4) W opinii z dnia 4 kwietnia 2003 r. w sprawie kwasu glicyryzynowego i jego soli amonowej Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że górna granica regularnego przyjmowania 100 mg dziennie stanowi wystarczający poziom ochrony dla większości populacji, spożycie powyżej tego poziomu może spowodować nadciśnienie.
Jednakże Komitet zauważył, że w populacji ludzkiej istnieją podgrupy, dla których ta górna granica może nie stanowić wystarczającej ochrony.
Dotyczy to głównie ludzi dotkniętych problemami z homeostazą wody i elektrolitów.
(5) Ustalenia te sprawiają, że niezbędne staje się umieszczanie na etykietach informacji o obecności kwasu glicyryzynowego i jego soli amonowej w wyrobach i napojach.
W przypadku wysokiej zawartości kwasu i jego soli amonowej w tych produktach konsumenci, w szczególności ci cierpiący na nadciśnienie, powinni być dodatkowo poinformowani, że należy unikać zbyt dużego spożycia.
W celu zapewnienia należytego rozumienia tych informacji przez konsumentów, należy użyć powszechnie znanego terminu "wyciąg z lukrecji".
(6) Dyrektywa 94/54/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 94/54/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają wymianę handlową produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą najpóźniej od dnia 20 maja 2005 r.
2.
Państwa Członkowskie zakazują wymiany handlowej produktami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą od dnia 20 maja 2006 r.
Jednakże zezwala się na obrót produktami nie zgodnymi z niniejszą dyrektywą, które zostały etykietowane przed dniem 20 maja 2006 r. do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 20 maja 2005 r.
Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów i tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych przepisów powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2004/81/WE
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stworzenie ram wspólnej polityki imigracyjnej, w tym definicji warunków wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz środków zwalczania nielegalnej imigracji, jest istotnym elementem w realizacji celu Unii Europejskiej polegającego na stworzeniu obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(2) Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska wyraziła zdecydowany zamiar zwalczania nielegalnej imigracji u źródeł, na przykład poprzez dotarcie do osób zajmujących się handlem ludźmi i gospodarczym wyzyskiem migrantów.
Wezwała Państwa Członkowskie do skoncentrowania działań na wykrywaniu i likwidacji sieci przestępczych, przy jednoczesnej ochronie praw ofiar.
(3) Oznaką rosnącego zaniepokojenia tym zjawiskiem na szczeblu międzynarodowym było przyjęcie przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencji przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, uzupełnionej o Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi oraz Protokół przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną.
Zostały one podpisane przez Wspólnotę i piętnaście Państw Członkowskich w grudniu 2000 roku.
(4) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla innych przepisów dotyczących ochrony przyznanej uchodźcom, osobom korzystającym z dodatkowej ochrony i osobom starającym się o ochronę międzynarodową na mocy prawa międzynarodowego dotyczącego uchodźców, a także dla innych instrumentów dotyczących praw człowieka.
(5) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla innych przepisów dotyczących ofiar, świadków lub osób szczególnie narażonych.
Nie pozostaje ona również w sprzeczności z prerogatywami Państw Członkowskich w zakresie prawa pobytu przyznanego z powodów humanitarnych lub innych.
(6) Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe i jest zgodna z zasadami uznanymi na przykład w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(7) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić w życie przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub wyznanie, przekonania polityczne lub inne, przynależność do mniejszości etnicznej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(8) Na szczeblu europejskim zostały przyjęte: dyrektywa Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiująca ułatwienie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu [4] oraz decyzja ramowa Rady 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi [5], mające na celu wzmocnienie zapobiegania powyższym przestępstwom i walki z nimi.
(9) Niniejsza dyrektywa wprowadza dokument pobytowy przeznaczony dla ofiar handlu ludźmi lub, jeżeli Państwo Członkowskie podejmie decyzję o rozszerzeniu zakresu niniejszej dyrektywy, dla obywateli państw trzecich będących wcześniej przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, dla których dokument pobytowy stanowi wystarczający bodziec do współpracy z właściwymi organami, określając jednocześnie pewne warunki służące jako zabezpieczenie przed nadużyciami.
(10) W tym celu konieczne jest ustanowienie kryteriów wydawania dokumentu pobytowego, warunków pobytu oraz powodów nieprzedłużenia i cofnięcia dokumentu.
Prawo pobytu na mocy niniejszej dyrektywy podlega pewnym warunkom i ma charakter czasowy.
(11) Zainteresowani obywatele państw trzecich powinni zostać poinformowani o możliwości uzyskania takiego dokumentu pobytowego i mieć zapewniony czas na zastanowienie się nad swoją sytuacją.
Powinno im to pomóc w podjęciu świadomej decyzji co do podjęcia lub niepodjęcia współpracy z właściwymi organami, którymi mogą być policja, prokuratura i organy sądowe (ze względu na ryzyko, jakie się z tym wiąże), tak aby współpracowali z własnej woli, a zatem skuteczniej.
(12) Wziąwszy pod uwagę ich trudną sytuację, zainteresowanym obywatelom państw trzecich należy przyznać pomoc przewidzianą w niniejszej dyrektywie.
Pomoc ta powinna umożliwić im odzyskanie sił oraz pozwolić na uniknięcie wpływania na nich sprawców przestępstw.
Leczenie zapewniane obywatelom państw trzecich objętym niniejszą dyrektywą obejmuje również, tam, gdzie jest to właściwe, pomoc psychologa i terapeuty.
(13) Decyzja w sprawie wydania dokumentu pobytowego ważnego przez przynajmniej sześć miesięcy lub jego przedłużenia musi być podjęta przez właściwe organy, które powinny rozważyć, czy zostały spełnione odpowiednie warunki.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana bez uszczerbku dla działań podejmowanych przez właściwe organy na wszystkich etapach danych postępowań krajowych, a zwłaszcza podczas badania przedmiotowych przestępstw.
(15) Państwa Członkowskie powinny rozważyć, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, zezwolenie na pobyt z innych przyczyn obywatelom państw trzecich, którzy mogą być objęci zakresem niniejszej dyrektywy, ale nie spełniają lub już nie spełniają warunków w niej określonych, członkom ich rodzin lub osobom traktowanym jak członkowie ich rodzin.
(16) W celu umożliwienia zainteresowanym obywatelom państw trzecich uzyskania niezależności i uniknięcia powrotu do sieci przestępczej, posiadaczom dokumentu pobytowego należy zezwolić, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie, na dostęp do rynku pracy oraz na kształcenie zawodowe i edukację.
Zezwalając posiadaczom dokumentu pobytowego na dostęp do kształcenia zawodowego i edukacji, Państwa Członkowskie powinny w szczególności rozważyć prawdopodobny czas pobytu.
(17) Udział zainteresowanych obywateli państw trzecich w programach i planach już istniejących lub mających powstać, powinien przyczynić się do ich powrotu do normalnego życia społecznego.
(18) Jeżeli zainteresowani obywatele państw trzecich składają wniosek o innego rodzaju dokument pobytowy, Państwa Członkowskie podejmują decyzję na podstawie powszechnie obowiązującego prawa krajowego regulującego status cudzoziemców.
Podczas rozpatrywania takiego wniosku Państwa Członkowskie powinny rozważyć fakt, że zainteresowani obywatele państw trzecich otrzymali dokument pobytowy wydany na mocy niniejszej dyrektywy.
(19) Państwa Członkowskie powinny dostarczyć Komisji, w związku z wykonaniem niniejszej dyrektywy, informacje uzyskane w ramach działań prowadzonych przy gromadzeniu i przetwarzaniu danych dotyczących zagadnień wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
(20) Ponieważ cel polegający na wprowadzeniu dokumentu pobytowego dla zainteresowanych obywateli państw trzecich, którzy współpracują w zwalczaniu handlu ludźmi, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez same Państwa Członkowskie i, ze względu na skalę działań, może zostać w większym stopniu osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(21) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, te Państwa Członkowskie nie biorą udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie są nią związane, ani nie podlegają jej stosowaniu.
(22) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 rzeczonego Protokołu, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest określenie warunków przyznawania dokumentów pobytowych na czas określony, powiązany z czasem odpowiedniego postępowania krajowego, obywatelom państw trzecich współpracującym przy zwalczaniu handlu ludźmi lub działań ułatwiających nielegalną imigrację.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza osobę niebędącą obywatelem Unii Europejskiej w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu;
b) "działania ułatwiające nielegalną imigrację" obejmują przypadki określone w art. 1 i 2 dyrektywy 2002/90/WE;
c) "handel ludźmi" obejmuje przypadki określone w art. 1, 2 i 3 decyzji ramowej 2002/629/WSiSW;
d) "środek służący wykonaniu nakazu wydalenia" oznacza każdy środek podjęty przez Państwo Członkowskie w celu wykonania decyzji właściwych organów nakazującej wydalenie obywatela państwa trzeciego;
e) "dokument pobytowy" oznacza zezwolenie wydane przez Państwo Członkowskie, umożliwiające legalny pobyt na jego terytorium obywatelowi państwa trzeciego, spełniającemu warunki określone w niniejszej dyrektywie;
f) "małoletni bez opieki" oznacza obywatela państwa trzeciego, poniżej osiemnastego roku życia, który przybywa na terytorium Państwa Członkowskiego bez opieki osoby dorosłej odpowiedzialnej za niego zgodnie z prawem lub zwyczajowo, tak długo, jak nie są skutecznie objęte opieką takiej osoby, bądź też osoby małoletnie, które zostały pozostawione bez opieki po wjeździe na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Zakres
1.
Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę do obywateli państw trzecich, którzy są lub byli ofiarami przestępstw związanych z handlem ludźmi, nawet jeśli wjechali oni nielegalnie na terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą dyrektywę do obywateli państw trzecich, którzy byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację.
3.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zainteresowanych obywateli państw trzecich, którzy zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego są pełnoletni.
W drodze odstępstwa Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zastosowaniu niniejszej dyrektywy do nieletnich, na warunkach określonych przez ich prawo krajowe.
Artykuł 4
Korzystniejsze przepisy
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w przyjęciu lub utrzymaniu przepisów korzystniejszych dla osób objętych niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURA WYDAWANIA DOKUMENTU POBYTOWEGO
Artykuł 5
Informacje udzielane zainteresowanym obywatelom państw trzecich
Jeżeli właściwe organy Państw Członkowskich są zdania, że obywatel państwa trzeciego może być objęty zakresem niniejszej dyrektywy, informują osobę zainteresowaną o możliwościach, jakie oferuje niniejsza dyrektywa.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że takie informacje mogą być również dostarczane przez organizację pozarządową lub stowarzyszenie specjalnie wyznaczone przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 6
Okres przeznaczony na zastanowienie się
1.
Państwa Członkowskie zapewnią przyznanie zainteresowanym obywatelom państw trzecich okresu na zastanowienie się umożliwiającego im odzyskanie sił i uniknięcie wpływu ze strony sprawców przestępstw, tak aby mogli podjąć świadomą decyzję co do podjęcia współpracy z właściwymi organami.
Czas trwania i data rozpoczęcia okresu, o którym mowa w pierwszym akapicie, są określane zgodnie z prawem krajowym.
2.
W okresie przeznaczonym na zastanowienie się i podczas oczekiwania na decyzję właściwych organów zainteresowani obywatele państw trzecich mają prawo do traktowania określonego w art. 7 i nie jest możliwe wykonanie wobec nich nakazu wydalenia.
3.
Okres przeznaczony na zastanowienie się nie daje uprawnień do pobytu na mocy niniejszej dyrektywy.
4.
Państwo Członkowskie może w każdej chwili zakończyć okres przeznaczony na zastanowienie się z przyczyn związanych z porządkiem publicznym i ochroną bezpieczeństwa narodowego lub jeżeli właściwe organy stwierdziły, że dana osoba aktywnie, dobrowolnie i z własnej inicjatywy ponownie nawiązała kontakt ze sprawcami przestępstw, o których mowa w art. 2 lit. b) i c).
Artykuł 7
Traktowanie zapewniane przed wydaniem dokumentu pobytowego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają zainteresowanym obywatelom państw trzecich, niemającym dostatecznych środków finansowych, przyznanie standardu życia mogącego zapewnić im utrzymanie i dostęp do leczenia w nagłych wypadkach.
Zwracają uwagę na szczególne potrzeby osób będących w trudnej sytuacji, z uwzględnieniem – w razie potrzeby i jeżeli przewiduje to prawo krajowe – pomocy psychologicznej.
2.
Podczas stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie w należyty sposób uwzględniają potrzeby w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zainteresowanych obywateli państw trzecich, zgodnie z prawem krajowym.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, w razie potrzeby, zainteresowanym obywatelom państw trzecich pomoc w zakresie tłumaczeń pisemnych i ustnych.
4.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić zainteresowanym obywatelom państw trzecich bezpłatną pomoc prawną na warunkach określonych przez prawo krajowe, o ile jest ona w nim przewidziana.
Artykuł 8
Wydanie i przedłużenie dokumentu pobytowego
1.
Po upływie okresu przeznaczonego na zastanowienie się lub wcześniej, jeżeli właściwe organy są zdania, że zainteresowany obywatel państwa trzeciego spełnił już kryterium określone w lit. b), Państwa Członkowskie rozważą:
a) możliwości, jakie przedłużenie pobytu danej osoby na danym terytorium stwarza dla dochodzenia lub postępowania sądowego; oraz
b) czy wyraziła ona wyraźny zamiar współpracy; oraz
c) czy zerwała ona wszystkie kontakty z osobami podejrzewanymi o czyny, które mogą być zaliczone do przestępstw, o których mowa w art. 2 lit. b) i c).
2.
Do wydania dokumentu pobytowego, i bez uszczerbku dla przyczyn związanych z porządkiem publicznym i ochroną bezpieczeństwa narodowego, wymagane jest spełnienie warunków określonych w ust. 1.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 14, dokument pobytowy jest ważny przynajmniej przez sześć miesięcy.
Zostaje on przedłużony, jeżeli nadal spełnione są warunki określone w ust. 2 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ III
TRAKTOWANIE POSIADACZY DOKUMENTU POBYTOWEGO
Artykuł 9
Traktowanie po wydaniu dokumentu pobytowego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają posiadaczom dokumentu pobytowego, niemającym wystarczających środków finansowych, przynajmniej takie samo traktowanie jak przewidziane w art. 7.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają konieczną pomoc medyczną lub inną zainteresowanym obywatelom państw trzecich, którzy nie mają wystarczających środków finansowych, a mają szczególne potrzeby, takim jak kobiety w ciąży, niepełnosprawni albo ofiary przemocy seksualnej lub innych form przemocy, a także – jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w art. 3 ust. 3 – małoletnim.
Artykuł 10
Małoletni
Jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w art. 3 ust. 3, stosuje się następujące przepisy:
a) podczas stosowania niniejszej dyrektyw Państwa Członkowskie w należyty sposób biorą pod uwagę najlepszy interes dziecka.
Zapewniają procedurę odpowiednią do wieku i dojrzałości dziecka.
W szczególności, jeżeli uznają, że leży to w najlepszym interesie dziecka, mogą przedłużyć okres przeznaczony na zastanowienie się;
b) Państwa Członkowskie zapewniają małoletnim dostęp do systemu oświaty na takich samych warunkach, jak własnym obywatelom.
Państwa Członkowskie mogą określić, że taki dostęp jest ograniczony do publicznego systemu oświaty;
c) w przypadku obywateli państw trzecich będących małoletnimi bez opieki, Państwa Członkowskie podejmują kroki konieczne do ustalenia ich tożsamości, obywatelstwa oraz faktu, że są oni bez opieki.
Podejmują wszelkie wysiłki w celu jak najszybszego odnalezienia ich rodzin i podejmują kroki konieczne do zapewnienia przedstawiciela prawnego, w tym, w razie potrzeby, także w ramach postępowania karnego, zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 11
Praca, kształcenie zawodowe i edukacja
1.
Państwa Członkowskie określają zasady, na jakich posiadacze dokumentów pobytowych mają prawo dostępu do rynku pracy, kształcenia zawodowego i edukacji.
Dostęp taki jest ograniczony do czasu ważności dokumentu pobytowego.
2.
Warunki i procedury zezwalania na dostęp do rynku pracy, kształcenia zawodowego i edukacji są określane na mocy prawa krajowego przez właściwe organy.
Artykuł 12
Programy lub plany dla zainteresowanych obywateli państw trzecich
1.
Zainteresowanym obywatelom państw trzecich zapewnia się dostęp do istniejących programów lub planów, stworzonych przez Państwa Członkowskie, organizacje pozarządowe lub stowarzyszenia mające specjalne umowy z Państwami Członkowskimi, których celem jest powrót tych osób do normalnego życia społecznego, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kursów służących podniesieniu ich umiejętności zawodowych lub przygotowania do wspomaganego powrotu do kraju pochodzenia.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić specjalne programy lub plany dla zainteresowanych obywateli państw trzecich.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o wprowadzeniu i wdrażaniu programów lub planów, o których mowa w ust. 1, może uzależnić wydanie dokumentu pobytowego lub jego przedłużenie od udziału w tych programach lub planach.
ROZDZIAŁ IV
NIEPRZEDŁUŻENIE I COFNIĘCIE
Artykuł 13
Nieprzedłużenie
1.
Ważność dokumentu pobytowego wydanego na podstawie niniejszej dyrektywy nie jest przedłużana, jeżeli warunki art. 8 ust. 2 przestały być spełniane lub jeżeli decyzją właściwych organów dane postępowanie zostało zakończone.
2.
W przypadku wygaśnięcia dokumentu pobytowego wydanego na podstawie niniejszej dyrektywy stosuje się ogólne przepisy dotyczące cudzoziemców.
Artykuł 14
Cofnięcie
Dokument pobytowy może być w każdej chwili cofnięty, jeżeli nie są już spełniane warunki jego wydania.
W szczególności dokument pobytowy może zostać cofnięty w następujących przypadkach:
a) jeżeli jego posiadacz aktywnie, dobrowolnie i z własnej inicjatywy ponownie nawiązał kontakt z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 2 lit. b) i c); lub
b) jeżeli właściwe organy uważają, że współpraca ofiary jest oszukańcza lub też że jej skarga jest oszukańcza lub bezzasadna; lub
c) z przyczyn związanych z porządkiem publicznym i ochroną bezpieczeństwa narodowego; lub
d) gdy ofiara zaprzestaje współpracy; lub
e) jeżeli właściwe organy zdecydują o zakończeniu postępowania.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Klauzula ochronna
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów krajowych dotyczących ochrony ofiar i świadków.
Artykuł 16
Sprawozdanie
1.
Do dnia 6 sierpnia 2008 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i proponuje wprowadzenie koniecznych zmian.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje istotne dla przygotowania sprawozdania.
2.
Po przedstawieniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja przynajmniej co trzy lata składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 17
Transpozycja
Do dnia 6 sierpnia 2006 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19
Dyrektywa Rady 2004/83/WE
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 1 lit. c), ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka azylowa, w tym Wspólny Europejski Systemem Azylowy, jest integralną częścią dążenia Unii Europejskiej do ustanowienia i systematycznego powiększania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony we Wspólnocie.
(2) Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. zdecydowała o podjęciu prac zmierzających do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców (Konwencja genewska), uzupełnionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. (Protokół), utrzymując w ten sposób zasadę zakazu wydalania i zapewniając, iż nikt nie będzie odesłany i ponownie prześladowany.
(3) Konwencja genewska i Protokół zawierają fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego dla ochrony uchodźców.
(4) Konkluzje z Tampere przewidują, że Wspólny Europejski System Azylowy powinien w najbliższym czasie obejmować harmonizację zasad w zakresie uznawania uchodźców i istoty statusu uchodźcy.
(5) Konkluzje z Tampere przewidują także, iż zasady dotyczące statusu uchodźcy powinny zostać uzupełnione przez środki dodatkowych form ochrony, oferujących właściwy status jakiejkolwiek osobie potrzebującej takiej ochrony.
(6) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, z jednej strony, aby Państwa Członkowskie stosowały wspólne kryteria dla identyfikacji osób rzeczywiście potrzebujących międzynarodowej ochrony, a z drugiej strony, aby we wszystkich Państwach Członkowskich był dostępny minimalny poziom świadczeń dla takich osób.
(7) Harmonizacja zasad uznawania i istoty statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej powinna pomóc w ograniczeniu dalszego przemieszczania się wnoszących o azyl pomiędzy Państwami Członkowskimi, spowodowanego wyłącznie różnicami w przepisach prawnych.
(8) Istotą minimalnych norm jest to, aby Państwa Członkowskie były uprawnione do wprowadzania lub utrzymywania bardziej korzystnych przepisów dla obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców, wnoszących o ochronę międzynarodową w Państwie Członkowskim, w którym żądanie takie jest przyjmowane jako stanowiące podstawę do uznania, iż osoba, której to dotyczy, jest albo uchodźcą w rozumieniu artykułu 1 (A) Konwencji genewskiej, albo osobą, która z innych względów potrzebuje ochrony międzynarodowej.
(9) Obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy są uprawnieni do przebywania na terytoriach Państw Członkowskich z powodów niewywołanych potrzebą zapewnienia międzynarodowej ochrony, ale na dyskrecjonalnej podstawie ze względów współczucia lub powodów humanitarnych, są wyłączeni z zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy.
(10) Niniejsza dyrektywa uwzględnia fundamentalne prawa i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez Kartę Fundamentalnych Praw Unii Europejskiej.
W szczególności niniejsza dyrektywa pragnie zapewnić pełne poszanowanie dla ludzkiej godności i prawo do azylu dla wnoszących o azyl oraz towarzyszących im członków ich rodzin.
(11) W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie są związane zobowiązaniami wynikającymi z instrumentów prawa międzynarodowego, w stosunku do których są stroną i które zakazują dyskryminacji.
(12) "Dobro dzieci" powinno stanowić podstawowe zainteresowanie Państw Członkowskich przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
(13) Niniejsza dyrektywa nie narusza Protokołu w sprawie azylu dla obywateli Państw Członkowskich Unii Europejskiej stanowiącego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(14) Uznanie statusu uchodźcy jest aktem deklaratoryjnym.
(15) Konsultacje z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców mogą stanowić cenne wskazówki dla Państw Członkowskich podczas określania statusu uchodźcy zgodnie z artykułem 1 Konwencji genewskiej.
(16) Minimalne normy dla definicji i określenia istoty statusu uchodźcy powinny zostać ustanowione jako wytyczne dla właściwych krajowych organów Państw Członkowskich przy stosowaniu Konwencji genewskiej.
(17) Konieczne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów dla uznawania wnoszących o azyl jako uchodźców w rozumieniu Artykułu 1 Konwencji genewskiej.
(18) W szczególności konieczne jest wprowadzenie wspólnych pojęć dla: potrzeb ochrony powstających na miejscu, źródeł krzywdy i ochrony, ochrony wewnętrznej oraz prześladowania, łącznie z powodami prześladowania.
(19) Ochrona może być zapewniana nie tylko przez państwo, lecz także przez partie lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe spełniające warunki niniejszej dyrektywy, które kontrolują region lub większy obszar w obrębie terytorium państwa.
(20) Podczas oceniania wniosków o międzynarodową ochronę pochodzących od małoletnich konieczne jest, aby Państwa Członkowskie miały na względzie formy prześladowania odnoszące się do dzieci.
(21) Równie konieczne jest wprowadzenie wspólnego pojęcia podłoża prześladowania "członka szczególnej grupy społecznej".
(22) Działania sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych zostały wymienione w Preambule i artykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych i są, między innymi, zawarte w Rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych odnoszącej się do środków w zakresie zwalczanie terroryzmu, które deklarują, że "działania, metody i praktyki terroryzmu są sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych" i że "świadome finansowanie, planowanie oraz inicjowanie działań terrorystycznych jest także sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych".
(23) Jak określono w art. 14, "status" może także obejmować status uchodźcy.
(24) Powinny być także określone minimalne normy dla definicji i określenia istoty uzupełniającego statusu ochronnego.
Ochrona uzupełniająca powinna być uzupełniająca i dodatkowa wobec ochrony uchodźców przewidzianej w Konwencji genewskiej.
(25) Konieczne jest wprowadzenie kryteriów, na podstawie których wnioskujący o międzynarodową ochronę będą uznawani jako kwalifikujący się do ochrony uzupełniającej.
Kryteria takie powinny wynikać z międzynarodowych zobowiązań dotyczących instrumentów ochrony praw człowieka i praktyk istniejących w Państwach Członkowskich.
(26) Ryzyko, na które ludność państwa lub jej część jest generalnie wystawiona, normalnie nie stanowi samo w sobie indywidualnego zagrożenia, kwalifikującego się jako poważna krzywda.
(27) Członkowie rodzin, tylko z racji swojego pokrewieństwa w stosunku do uchodźcy, są zazwyczaj podatni na akty prześladowania w taki sposób, który mógłby stanowić podstawę do przyznania statusu uchodźcy.
(28) Pojęcie bezpieczeństwa krajowego i porządku publicznego obejmuje także przypadki, w których obywatel państwa trzeciego należy do stowarzyszenia wspierającego międzynarodowy terroryzm lub wspiera takie stowarzyszenie.
(29) Podczas gdy korzyści przewidziane dla członków rodziny beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej nie muszą być koniecznie takie same jak przyznane dla kwalifikującego się beneficjenta, to powinny być one odpowiednie do tych, które zostały przyznane beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej.
(30) W granicach określonych przez międzynarodowe zobowiązania, Państwa Członkowskie mogą określić, iż przyznawanie świadczeń w zakresie dostępu do zatrudnienia, opieki społecznej, ochrony zdrowia oraz dostępu do ułatwień integracyjnych wymagają wydania uprzedniego zezwolenia na pobyt.
(31) Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do świadczeń finansowych ze strony Państw Członkowskich, przyznanych dla promowania edukacji i szkoleń.
(32) Powinny zostać wzięte pod uwagę praktyczne trudności napotykane przez beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, dotyczące legalizacji ich zagranicznych dyplomów, certyfikatów lub innych dowodów formalnych kwalifikacji.
(33) W szczególności w celu uniknięcia trudności społecznych, właściwe jest zapewnienie – bez dyskryminacji w kontekście pomocy socjalnej – odpowiedniej opieki społecznej i środków utrzymania dla beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.
(34) W odniesieniu do pomocy socjalnej i opieki zdrowotnej, formy i szczegóły dostarczania podstawowych świadczeń beneficjentom ochrony uzupełniającej powinny być określone przez prawo krajowe.
Możliwość ograniczenia świadczeń dla beneficjentów ochrony uzupełniającej do świadczeń podstawowych ma być rozumiana w znaczeniu obejmującym co najmniej udzielenie minimum socjalnego, pomoc w przypadku choroby, pomoc dla kobiet w ciąży i osób wychowujących dzieci, tak jak jest to przyznane obywatelom zgodnie z prawodawstwem danego Państwa Członkowskiego.
(35) Dla beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej powinien zostać zapewniony dostęp do opieki zdrowotnej, w tym zarówno związanej z ochroną zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.
(36) Wdrażanie niniejszej dyrektywy powinno podlegać ocenie w regularnych odstępach czasu, biorąc pod uwagę w szczególności ewolucję międzynarodowych zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących zakazu wydalania, ewolucję rynków pracy w Państwach Członkowskich oraz rozwój wspólnych podstawowych zasad integracji.
(37) Ponieważ cele proponowanej dyrektywy, to jest ustanowienie minimalnych wymogów dla przyznawania międzynarodowej ochrony obywatelom państw trzecich i bezpaństwowcom przez Państwa Członkowskie oraz określenie istoty przyznanej ochrony nie mogą być osiągnięte przez Państwa Członkowskie w sposób wystarczający i mogą być zatem, z powodu skali i skutków dyrektywy, lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności, tak jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w powołanym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia określonych wyżej celów.
(38) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo notyfikowało w piśmie z dnia 28 stycznia 2002 r., iż pragnie wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektyw.
(39) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała w piśmie z dnia 13 lutego 2002 r., iż pragnie wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(40) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie weźmie udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani nie podlega pod zakres jej stosowania;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Celem niniejszej dyrektywy jest określenie minimalnych norm dla zakwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz określenie zakresu przyznanej ochrony.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "międzynarodowa ochrona" oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, tak jak to określono w lit. d) i f);
b) "Konwencja genewska" oznacza Konwencję dotyczącą statusu uchodźców podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., ze zmianami wprowadzonymi przez Protokół nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r.;
c) "uchodźca" oznacza obywatela państwa trzeciego, który posiadając uzasadnioną obawę bycia prześladowanym z powodów rasowych, religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub członkostwa w określonej grupie społecznej znajduje się poza krajem, którego jest obywatelem, i jest niezdolny do wykorzystania bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa, lub bezpaństwowca, który, będąc poza państwem poprzedniego miejsca stałego pobytu, z takich samych powodów, jak wskazano powyżej, jest niezdolny do powrotu lub – posiadając taką obawę – nie chce wrócić do niego, i do którego art. 12 nie ma zastosowania;
d) "status uchodźcy" oznacza uznanie przez Państwo Członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca jako uchodźcy;
e) "osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej" oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który nie kwalifikuje się jako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa poprzedniego miejsca stałego pobytu, może napotkać rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, jak określono w art. 15, i w stosunku do której art. 17 ust. 1 i 2 nie mają zastosowania oraz która jest niezdolna do wykorzystania lub, ze względu na takie ryzyko, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa;
f) "status ochrony uzupełniającej" oznacza uznanie przez Państwo Członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca jako osoby kwalifikującej się do ochrony uzupełniającej;
g) "wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony" oznacza wniosek o ochronę Państwa Członkowskiego złożony przez obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, która to osoba może być rozumiana jako ubiegająca się o przyznanie statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej oraz która nie wnioskuje wyraźnie o inny rodzaj ochrony będącej poza zakresem niniejszej dyrektywy, o który można wnioskować osobno;
h) "członek rodziny" oznacza w ramach rodziny już istniejącej w państwie pochodzenia, niżej wymienionych członków rodziny beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, którzy są aktualnie obecni w Państwie Członkowskim w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej:
- małżonek beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej albo jego stały partner pozostający w stałym związku, w przypadku gdy ustawodawstwo lub praktyka danego Państwa Członkowskiego traktuje pary niepozostające w związku małżeńskim w sposób porównywalny do par pozostających w związku małżeńskim, zgodnie ze swoim prawem odnoszącym się do cudzoziemców,
- małoletnie dzieci ze związku określonego w tiret pierwszym lub małoletnie dzieci beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, pod warunkiem że nie pozostają w związku małżeńskim i że znajdują się na utrzymaniu wnioskodawcy oraz bez względu na to, czy zostały urodzone w stanie małżeńskim, czy poza nim, czy adoptowane zgodnie z przepisami prawa krajowego;
i) "osoby małoletnie pozbawione opieki" oznaczają obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców w wieku poniżej 18 lat, którzy przybywają na terytorium Państw Członkowskich bez opieki osób dorosłych, odpowiedzialnych za nie prawnie lub zwyczajowo, i dopóki nie zostaną skutecznie objęte opieką takich osób; są to również osoby małoletnie, które zostają pozbawione opieki po przybyciu na terytorium Państw Członkowskich;
j) "zezwolenie na pobyt" oznacza zezwolenie lub upoważnienie wydane przez władze Państwa Członkowskiego, w formie przewidzianej przez ustawodawstwo tego państwa, pozwalające obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi na przebywanie na jego terytorium;
k) "państwo pochodzenia" oznacza państwo lub państwa, którego posiada się obywatelstwo, a w przypadku bezpaństwowców – poprzednie miejsce stałego pobytu.
Artykuł 3
Bardziej korzystne przepisy
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymywać bardziej korzystne normy dla określania, kto kwalifikuje się jako uchodźca lub osoba podlegająca ochronie uzupełniającej, oraz dla określenia istoty międzynarodowej ochrony, w zakresie, w jakim normy te są zgodne z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
OCENIANIE WNIOSKÓW O UDZIELENIE MIĘDZYNARODOWEJ OCHRONY
Artykuł 4
Ocena faktów i okoliczności
1.
Państwa Członkowskie mogą uznać za obowiązek wnioskodawcy, aby ten wskazał, tak szybko, jak jest to możliwe, wszystkie elementy potrzebne do uzasadnienia wniosku o udzielenie międzynarodowej ochrony.
Obowiązkiem Państwa Członkowskiego jest dokonanie oceny odpowiednich elementów wniosku przy współudziale wnioskodawcy.
2.
Elementy określone w ust. 1 składają się z oświadczenia wnioskodawcy oraz wszelkiej dokumentacji będącej w posiadaniu wnioskodawcy odnoszącej się do jego wieku, pochodzenia, w tym odpowiednich krewnych, tożsamości, obywatelstwa(obywatelstw), państwa(państw) i miejsca(miejsc) poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków o udzielenie azylu, trasy podróży, dokumentów podróży i dokumentów tożsamości oraz powodów wnioskowania o udzielenie międzynarodowej ochrony.
3.
Ocena wniosku o udzielenie międzynarodowej ochrony powinna być przeprowadzana indywidualnie i obejmuje wzięcie pod uwagę:
a) wszystkich odpowiednich faktów, odnoszących się do państwa pochodzenia w czasie podejmowania decyzji w sprawie wniosku, w tym również ustaw i rozporządzeń państwa pochodzenia oraz sposobów, w jaki są one wykonywane;
b) odpowiednich oświadczeń i dokumentacji przedstawionych przez wnioskodawcę, zawierających informacje, czy wnioskodawca był lub może być prześladowany lub doznawać poważnej krzywdy;
c) indywidualnej sytuacji i uwarunkowań osobistych wnioskodawcy obejmujących takie czynniki, jak pochodzenie, płeć i wiek – w celu dokonania oceny, czy, na podstawie osobistych uwarunkowań wnioskodawcy, działania, których doświadczył lub na które mógł być narażony, mogły stanowić prześladowania lub poważną krzywdę;
d) czy działania wnioskodawcy od chwili opuszczenia państwa pochodzenia były prowadzone wyłącznie lub w głównym stopniu w kierunku stworzenia koniecznych warunków do wnioskowania o uzyskanie międzynarodowej ochrony – w celu dokonania oceny, czy taka działalność narazi wnioskodawcę na prześladowania lub poważną krzywdę, jeśli powróci do kraju pochodzenia;
e) czy wnioskodawca mógłby wykorzystać ochronę innego państwa, w którym mógł uzyskać obywatelstwo.
4.
Fakt, iż wnioskodawca już był prześladowany lub doznał poważnej krzywdy albo był bezpośrednio zagrożony takim prześladowaniem lub poważną krzywdą, jest istotnym wskazaniem na istnienie uzasadnionej obawy prześladowania lub rzeczywistego ryzyka wystąpienia poważnej krzywdy, chyba że nie istniały wystarczające powody, aby uznać, iż prześladowanie lub poważna krzywda nie będą się powtarzać.
5.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stosuje zasadę, zgodnie z którą obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnić wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony i gdy forma stwierdzeń wnioskodawcy nie jest poparta dokumentacją lub innym materiałem dowodowym, to taka forma nie potrzebuje potwierdzenia, kiedy spełnione są następujące warunki:
a) wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek;
b) wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów;
c) stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy;
d) wnioskodawca wnioskował o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba że może wskazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz
e) została ustalona ogólna wiarygodność wnioskodawcy.
Artykuł 5
Potrzeba międzynarodowej ochrony powstała "na miejscu"
1.
Uzasadniona obawa bycia prześladowanym lub rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej krzywdy może być oparte na wydarzeniach, które miały miejsce od momentu, gdy wnioskodawca opuścił państwo swego pochodzenia.
2.
Uzasadniona obawa bycia prześladowanym lub rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej krzywdy mogą być oparte na działaniach, które były podejmowane przez wnioskodawcę od momentu, gdy wyjechał z kraju pochodzenia, w szczególności w przypadku, gdy jest ustalone, że działania te stanowią wyraz i kontynuację posiadanych przekonań lub orientacji wnioskodawcy wyrażanych w państwie pochodzenia.
3.
Nie naruszając Konwencji genewskiej, Państwa Członkowskie mogą określić, iż wnioskodawcy, który wniósł kolejny wniosek, nie zostanie przyznany status uchodźcy, jeśli ryzyko prześladowania jest oparte na okolicznościach, które wnioskodawca wytworzył w drodze swojej własnej decyzji od momentu opuszczenia państwa pochodzenia.
Artykuł 6
Podmioty dopuszczające się prześladowań lub wyrządzające poważną krzywdę
Podmiotami dopuszczającymi się prześladowań lub wyrządzającymi poważną krzywdę są:
a) państwo;
b) partie lub organizacje kontrolujące państwo lub znaczącą część jego terytorium;
c) podmioty niebędące państwami, jeśli można wykazać, że podmioty wskazane w lit. a) i b), w tym także organizacje międzynarodowe, nie są w stanie lub nie chcą zapewnić ochrony przeciwko prześladowaniom lub poważnym krzywdom, tak jak określono w art. 7.
Artykuł 7
Podmioty zapewniające ochronę
1.
Ochrona może być zapewniana przez:
a) państwo;
b) partie lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe, kontrolujące państwo lub znaczącą część jego terytorium;
2.
Ochrona jest generalnie zapewniona, kiedy podmioty wskazane w ust. 1 podejmują racjonalne działania mające na celu zapobieżenie prześladowaniom lub wyrządzaniu poważnej krzywdy, między innymi poprzez zapewnienie sprawnego systemu prawnego w zakresie wykrywania, oskarżania i karania działań stanowiących prześladowania lub poważną krzywdą, a wnioskodawca ma możliwość dostępu do takiej ochrony.
3.
Podczas dokonywania oceny, czy międzynarodowa organizacja kontroluje państwo lub znaczącą część jego terytorium i zapewnia ochronę, tak jak to określono w ust. 2, Państwa Członkowskie wezmą pod uwagę wszelkie wytyczne przewidziane w odpowiednich aktach prawnych Rady.
Artykuł 8
Ochrona wewnętrzna
1.
W ramach dokonywanej oceny wniosku o udzielenie międzynarodowej ochrony Państwa Członkowskie mogą przyjąć, iż wnioskodawca nie będzie potrzebował międzynarodowej ochrony, jeśli w części terytorium państwa pochodzenia nie zachodzi uzasadniona obawa bycia prześladowanym lub doświadczania poważnej szkody oraz można oczekiwać, że wnioskodawca zamieszka w tej części państwa.
2.
Podczas badania, czy sytuacja w części terytorium państwa pochodzenia jest zgodna z ust. 1, Państwa Członkowskie przy podejmowaniu decyzji w sprawie wniosku wezmą pod uwagę ogólne okoliczności dominujące w tej części państwa oraz osobiste uwarunkowania wnioskodawcy.
3.
Ustęp 1 może mieć zastosowanie mimo istnienia przeszkód technicznych na powrót do państwa pochodzenia.
ROZDZIAŁ III
KWALIFIKACJE, ABY ZOSTAĆ UCHODŹCĄ
Artykuł 9
Akty prześladowania
1.
Akty prześladowania w rozumieniu Artykułu 1 A Konwencji genewskiej muszą:
a) być wystarczająco poważne ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, żeby stwarzały poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których nie można naruszać, zgodnie z Artykułem 15 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; lub
b) być kumulacją różnych działań, w tym takich naruszeń praw człowieka, które są wystarczająco poważne ze względu na oddziaływanie na jednostkę w podobny sposób, jak zostało to określone w lit. a).
2.
Akty prześladowania określone w ust. 1 mogą między innymi przybierać formę:
a) aktów przemocy fizycznej i psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej;
b) środków prawnych, administracyjnych, policyjnych i/lub prawnych, które same w sobie są dyskryminujące lub które są stosowane w sposób dyskryminujący;
c) oskarżeń lub kar, które mają charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;
d) odmowy zadośćuczynienia sądowego wynikającego z nieproporcjonalnej lub dyskryminującej kary;
e) oskarżeń lub kar za odmowę odbywania służby wojskowej w przypadku konfliktu, gdy odbywanie służby wojskowej stanowiłoby przestępstwo lub akt podlegający pod klauzule wyłączające określone w art. 12 ust. 2;
f) czynów związanych z płcią lub traktowaniem dzieci.
3.
Zgodnie z art. 2 lit. c), musi istnieć związek pomiędzy powodami określonymi w art. 10 i aktami prześladowania określonymi w ust. 1.
Artykuł 10
Powody prześladowania
1.
Państwa Członkowskie przy dokonywaniu oceny powodów prześladowania wezmą pod uwagę następujące elementy:
a) pojęcie rasy zawiera w szczególności określenie koloru skóry, pochodzenie lub przynależność do szczególnej grupy etnicznej;
b) pojęcie religii zawiera w szczególności posiadanie przekonań teistycznych, nieteistycznych i ateistycznych, branie udziału lub jego brak w formalnych praktykach religijnych, prywatnie lub publicznie, zarówno samemu, jak i wspólnie z innymi, inne działania religijne lub wyrażanie poglądów, albo formy indywidualnych lub zbiorowych zachowań wywodzących się lub związanych z wierzeniami religijnymi;
c) pojęcie narodowości nie jest ograniczone do obywatelstwa lub jego braku, lecz obejmuje w szczególności członkostwo grupy określonej przez kulturalną, etniczną lub językową tożsamość, wspólne pochodzenie geograficzne lub przekonania polityczne, lub powiązanie z ludnością w innym państwie;
d) grupa jest identyfikowana jako szczególna grupa społeczna, jeśli w szczególności:
- członkowie takiej grupy mają wspólne cechy wrodzone lub wspólne pochodzenie, których nie można zmienić, albo mają wspólne cechy lub wierzenia tak ważne dla tożsamości lub świadomości, że nie można zmuszać danej osoby do odstąpienia od nich, i
- posiada odrębną tożsamość w odpowiednim państwie, to znaczy jest postrzegana jako odrębna od otaczającego społeczeństwa,
w zależności od warunków istniejących w państwie pochodzenia, określona grupa społeczna może stanowić grupę opartą na wspólnych cechach związanych z orientacją seksualną.
Orientacja seksualna nie może być rozumiana jako obejmująca działania uznawane za przestępcze zgodnie z prawem krajowym Państw Członkowskich: aspekty związane z płcią mogą być brane pod uwagę nie tworząc same w sobie domniemania o stosowalności niniejszego artykułu;
e) pojęcie przekonań politycznych w szczególności obejmuje posiadanie opinii, myśli lub przekonań w sprawach związanych z potencjalnymi podmiotami dopuszczającymi się prześladowań określonych w art. 6 oraz w sprawach ich polityki lub metod, bez względu na to, czy wnioskodawca działał zgodnie z tą opinią, myślą lub przekonaniami.
6.
Podczas dokonywania oceny, czy wnioskodawca posiada uzasadnioną obawę bycia prześladowanym, bez znaczenia jest, czy wnioskodawca rzeczywiście posiada rasowe, religijne, narodowościowe, socjalne lub polityczne cechy powodujące prześladowania, pod warunkiem że takie cechy są przypisane wnioskodawcy przez podmiot dopuszczający się prześladowań.
Artykuł 11
Utrata statusu
1.
Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przestaje być uchodźcą, jeśli:
a) dobrowolnie ponownie skorzystał z ochrony państwa, którego jest obywatelem; lub
b) straciwszy swoje obywatelstwo, dobrowolnie ponownie je przyjął; lub
c) otrzymał nowe obywatelstwo i korzysta z ochrony państwa nowego obywatelstwa; lub
d) dobrowolnie ponownie zamieszkał w państwie, które opuścił lub poza którym pozostawał, obawiając się prześladowań; lub
e) z powodu ustania okoliczności, w związku z którymi został uznany za uchodźcę, nie może dłużej kontynuować odmawiania skorzystania z ochrony państwa, którego jest obywatelem;
f) będąc bezpaństwowcem bez obywatelstwa, jest w stanie wrócić do państwa poprzedniego miejsca stałego pobytu w związku z ustaniem okoliczności w których został uznany za uchodźcę.
2.
Przy rozważaniu ust. 1 lit. e) i f), Państwa Członkowskie wezmą pod uwagę to, czy zmiany okoliczności mają charakter na tyle znaczący i długotrwały, iż obawy uchodźcy o bycie prześladowanym nie mogą być dłużej uznawane za uzasadnione.
Artykuł 12
Wyłączenie
1.
Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli:
a) podlega pod zakres Artykułu 1 D Konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców.
Jeśli taka ochrona lub pomoc ustała z jakichkolwiek powodów, bez ustalenia stanowiska takich osób zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, takie osoby tym samym stają się upoważnione, aby stać się beneficjentami niniejszej dyrektywy;
b) jest uznany przez właściwe władze państwa, w którym przebywa, jako posiadający prawa i obowiązki, które są związane z posiadaniem obywatelstwa tego państwa, albo posiadający prawa i obowiązki do nich równorzędne.
2.
Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, w przypadku gdy występują poważne powody, aby uważać, że:
a) popełnił on przestępstwo przeciwko pokojowi, przestępstwo wojenne, przestępstwo przeciwko ludzkości, tak jak to określono w prawie międzynarodowym ustanowionym w odniesieniu do takich przestępstw;
b) popełnił on poważne przestępstwo o charakterze innym niż polityczne poza państwem uchodźstwa, przed jego przyjęciem jako uchodźcy; oznacza to czas wydawania zezwolenia na pobyt opartego na przyznaniu statusu uchodźcy; szczególnie okrutne działania, nawet jeśli były popełnione z rzekomo politycznych pobudek, mogą zostać zakwalifikowane jako poważne przestępstwa o charakterze innym niż polityczny;
c) jest on winny działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i Artykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych.
3.
Ustęp 2 ma zastosowanie do osób, które podżegały albo w inny sposób brały udział w popełnianiu przestępstw lub działań określonych w tymże ustępie.
ROZDZIAŁ IV
STATUS UCHODŹCY
Artykuł 13
Przyznawanie statusu uchodźcy
Państwa Członkowskie przyznają status uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się jako uchodźca, zgodnie z rozdziałami II i III.
Artykuł 14
Cofnięcie, uchylenie albo odmowa odnowienia statusu uchodźcy
1.
Rozważając wnioski o udzielenie międzynarodowej ochrony zgromadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu uchodźcy przyznanego przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeśli przestał on być uchodźcą zgodnie z art. 11.
2.
Nie naruszając obowiązku uchodźcy ujawnienia wszystkich faktów mających znaczenie i dostarczenia całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, zgodnie z art. 4 ust. 1, Państwo Członkowskie, które przyznało status uchodźcy, wykaże na podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała być lub nigdy nie była uchodźcą, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeśli po tym, jak został mu przyznany status uchodźcy, dane Państwo Członkowskie uznało, że:
a) powinien być lub jest wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, zgodnie z art. 12;
b) nieprawidłowa interpretacja lub pominięcie faktów przez uchodźcę, włączając w to użycie fałszywych dokumentów, były decydujące dla przyznania statusu uchodźcy.
4.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia statusu przyznanego uchodźcy przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, kiedy:
a) istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa Państwa Członkowskiego, w którym się on znajduje;
b) został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym Państwie Członkowskim.
5.
W sytuacji określonej w ust. 4 Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nieprzyznaniu uchodźcy statusu, w przypadku gdy taka decyzja nie została jeszcze podjęta.
6.
Osoby, w stosunku do których mają zastosowanie ust. 4 i 5, są uprawnione do uzyskania praw określonych lub podobnych do określonych w Artykułach 3, 4, 16, 22, 31, 32 i 33 Konwencji genewskiej, dopóki pozostają w Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ V
KWALIFIKACJE DLA OCHRONY UZUPEŁNIAJĄCEJ
Artykuł 15
Poważna krzywda
Poważna krzywda obejmuje:
a) karę śmierci lub egzekucję; lub
b) tortury lub niehumanitarne, lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w państwie pochodzenia; lub
c) poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia ludności cywilnej lub poszczególnych osób, wynikające z przemocy o charakterze niedyskryminującym, w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych.
Artykuł 16
Utrata statusu
1.
Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przestaje kwalifikować się do uzyskania ochrony uzupełniającej, kiedy okoliczności, które prowadzą do przyznania statusu ochrony uzupełniającej, przestały istnieć lub uległy zmianie, w takim stopniu, że ochrona nie jest dłużej wymagana.
2.
Przy stosowaniu ust. 1 Państwa Członkowskie biorą pod uwagę, czy zmiany okoliczności mają charakter na tyle znaczący i długotrwały, iż osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej nie napotyka rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy.
Artykuł 17
Wyłączenie
1.
Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jest wyłączony z możliwości zakwalifikowania do uzyskania ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy występują poważne powody, aby uważać, że:
a) popełnił on przestępstwo przeciwko pokojowi, przestępstwo wojenne, przestępstwo przeciwko ludzkości, tak jak to określono w prawie międzynarodowym ustanowionym w odniesieniu do takich przestępstw;
b) popełnił poważne przestępstwo;
c) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych, określonymi w Preambule i Artykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;
d) stanowi zagrożenie dla wspólnoty lub dla bezpieczeństwa Państwa Członkowskiego, w którym się obecnie znajduje.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie do osób, które podżegały albo w inny sposób brały udział w popełnianiu przestępstw lub działań określonych w powyższym ustępie.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca spod zakwalifikowania go do ochrony uzupełniającej, jeśli przed jego przyjęciem do Państwa Członkowskiego popełnił jedno lub więcej przestępstw, wykraczających poza zakres ust. 1, które podlegałoby karze więzienia, jeżeli byłoby ono popełnione w danym Państwie Członkowskim i jeżeli opuścił on swoje państwo pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia sankcji wynikających z popełnienia tego przestępstwa.
ROZDZIAŁ VI
STATUS OCHRONY UZUPEŁNIAJĄCEJ
Artykuł 18
Przyznawanie statusu ochrony uzupełniającej
Państwa Członkowskie przyznają status ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się do ochrony uzupełniającej, zgodnie z rozdziałami II i V.
Artykuł 19
Cofnięcie, uchylenie albo odmowa odnowienia statusu ochrony uzupełniającej
1.
Rozważając wnioski o udzielenie międzynarodowej ochrony zgromadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu ochrony uzupełniającej przyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli przestał kwalifikować się do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 16.
2.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia statusu ochrony uzupełniającej przyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli po przyznaniu statusu ochrony uzupełniającej powinien on zostać wyłączony z możliwości zakwalifikowania do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeżeli:
a) po przyznawaniu mu statusu ochrony uzupełniającej powinien być lub jest wyłączony z możliwości zakwalifikowania do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2;
b) nieprawidłowa interpretacja lub pominięcie faktów, włączając w to użycie fałszywych dokumentów, były decydujące dla przyznania statusu ochrony uzupełniającej.
4.
Nie naruszając obowiązku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca ujawnienia wszystkich faktów mających znaczenie i dostarczania całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, Państwo Członkowskie, które przyznało status ochrony uzupełniającej, wykaże na podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała kwalifikować się lub nie kwalifikuje się do ochrony uzupełniającej, zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ VII
ZAGADNIENIA OBJĘTE MIĘDZYNARODOWĄ OCHRONĄ
Artykuł 20
Zasady ogólne
1.
Przepisy niniejszego rozdziału nie naruszają praw określonych w Konwencji genewskiej.
2.
Niniejszy rozdział ma zastosowanie zarówno do uchodźców jak i do osób kwalifikujących się do uzyskania ochrony uzupełniającej, chyba że postanowiono inaczej.
3.
Podczas wdrażania przepisów niniejszego rozdziału Państwa Członkowskie wezmą pod uwagę określoną sytuację osób szczególnie podatnych, takich jak osoby małoletnie, osoby małoletnie pozbawione opieki, osoby niepełnosprawne, osoby starsze, kobiety w ciąży, samotnie wychowujący rodzice z małoletnimi dziećmi i osoby, które były poddawane torturom, zostały zgwałcone lub poddawane innym poważnym formom psychicznej, fizycznej i seksualnej przemocy.
4.
Ustęp 3 ma zastosowanie wyłącznie do osób uznanych za posiadające specjalne potrzeby zgodnie z indywidualną oceną ich sytuacji.
5.
Podczas wdrażania postanowień niniejszego rozdziału dotyczących dzieci, dobro dziecka stanowi podstawowe zainteresowanie Państw Członkowskich.
6.
W granicach określonych przez Konwencję genewską Państwa Członkowskie mogą ograniczyć świadczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przyznawane uchodźcy, któremu status uchodźcy został przyznany na podstawie działań podejmowanych wyłącznie, lub w głównej mierze, w celu stworzenia warunków koniecznych do tego, aby zostać uznanym za uchodźcę.
7.
W granicach określonych przez międzynarodowe zobowiązania Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć świadczenia przewidziane w niniejszym rozdziale, przyznane osobie kwalifikującej się do ochrony uzupełniającej, której status ochrony uzupełniającej został przyznany na podstawie działań podejmowanych wyłącznie, lub w głównej mierze, w celu stworzenia warunków koniecznych do tego, aby zostać uznanym za osobę kwalifikującą się do ochrony uzupełniającej.
Artykuł 21
Ochrona przed wydaleniem
1.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi, przestrzegają zasady zakazu wydalania.
2.
W przypadku braku zakazu przewidzianego przez zobowiązania międzynarodowe określonego w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wydalić uchodźcę, bez względu na to, czy został on uznany w sposób formalny za uchodźcę, wtedy gdy:
a) istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za zagrażającego bezpieczeństwu Państwa Członkowskiego, w którym się znajduje;
b) został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym Państwie Członkowskim.
3.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia lub przyznania zezwolenia na pobyt uchodźcy, do którego ust. 2 ma zastosowanie.
Artykuł 22
Informacje
Państwa Członkowskie udzielą osobom uznanym za potrzebujące międzynarodowej ochrony, tak szybko, jak to możliwe po przyznaniu stosownego statusu ochronnego, dostępu do informacji o prawach i obowiązkach odnoszących się do takiego statusu, w języku dla nich zrozumiałym.
Artykuł 23
Utrzymanie jedności rodziny
1.
Państwa Członkowskie zapewniają utrzymanie jedności rodziny.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby członkowie rodziny beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, którzy osobiście nie kwalifikują się do otrzymania takiego statusu, byli uprawnieni do domagania się świadczeń określonych w art. 24 do 34, zgodnie z krajowymi procedurami i tak dalece, jak jest to zgodne z osobistym statusem prawnym członka rodziny.
Odnośnie do członków rodziny beneficjentów statusu ochrony uzupełniającej, Państwa Członkowskie mogą określić warunki mające zastosowanie do takich świadczeń.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, iż wszelkie dostarczane świadczenia gwarantują odpowiedni standard życia.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadku członka rodziny, który jest lub byłby wyłączony z otrzymania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej, zgodnie z rozdziałem III i V.
4.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą odmówić, ograniczyć lub cofnąć świadczenia określone w tychże ustępach, z powodów związanych z bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym.
5.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, iż niniejszy artykuł ma zastosowanie także do innych bliskich krewnych, którzy żyli wspólnie jako część rodziny w czasie opuszczania państwa pochodzenia i którzy byli w tamtym czasie całkowicie lub w głównej mierze zależni od beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.
Artykuł 24
Zezwolenia na pobyt
1.
Tak szybko, jak jest to możliwe po przyznaniu statusu, Państwa Członkowskie wydadzą beneficjentom statusu uchodźców zezwolenie na pobyt, które musi być ważne przez co najmniej trzy lata i być odnawialne, chyba że istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają, i nie naruszając art. 21 ust. 3.
Nie naruszając art. 23 ust. 1, zezwolenia na pobyt, które mają być wydane członkom rodziny beneficjentów statusu uchodźcy, mogą być ważne przez okres krótszy niż trzy lata i być odnawialne.
2.
Tak szybko, jak jest to możliwe po przyznaniu statusu, Państwa Członkowskie wydadzą beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej zezwolenie na pobyt, które musi być ważne co najmniej przez jeden rok i być odnawialne, chyba że istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.
Artykuł 25
Dokument podróży
1.
Państwa Członkowskie wydadzą beneficjentom statusu uchodźcy dokumenty podróży w formie określonej w Wykazie do Konwencji genewskiej, w celu odbywania przez nich podróży poza terytoria tych Państw Członkowskich, chyba że istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.
2.
Państwa Członkowskie wydadzą beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej, którzy nie są w stanie otrzymać paszportów państwa, którego są obywatelami, dokumenty umożliwiające im podróżowanie, przynajmniej wtedy, gdy poważne względy natury humanitarnej wymagają ich obecności w innym Państwie, chyba że istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.
Artykuł 26
Dostęp do zatrudnienia
1.
Niezwłocznie po przyznaniu statusu uchodźcy Państwa Członkowskie upoważnią beneficjentów takiego statusu do udziału w zatrudnieniu lub samozatrudnieniu, zgodnie z zasadami ogólnie stosowanymi do danego zawodu oraz do usług publicznych.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, iż taka działalność jak: odnoszące się do zatrudnienia możliwości edukacji dla dorosłych, szkolenia zawodowe i praktyczne doświadczenia zawodowe będą oferowane beneficjentom statusu uchodźców na takich samych warunkach, co obywatelom.
3.
Niezwłocznie po przyznaniu statusu ochrony uzupełniającej Państwa Członkowskie upoważnią beneficjentów takiego statusu do udziału w zatrudnieniu lub samozatrudnieniu, zgodnie z zasadami ogólnie stosowanymi do danego zawodu oraz do usług publicznych.
Może być wzięta pod uwagę sytuacja na rynku pracy w Państwach Członkowskich, w tym możliwość uprzywilejowania w dostępie do zatrudnienia przez ograniczony okres czasu, który ma być określony zgodnie z prawem krajowym.
Państwa Członkowskie zapewnią, iż beneficjent statusu ochrony uzupełniającej będzie miał dostęp do stanowiska, na które otrzymał ofertę, zgodnie z przepisami krajowymi w sprawie uprzywilejowania na rynku pracy.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby beneficjenci statusu ochrony uzupełniającej mieli dostęp do takiej działalność jak: odnoszące się do zatrudnienia możliwości edukacji dla dorosłych, szkolenia zawodowe i praktyczne doświadczenia zawodowe, zgodnie z warunkami, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
5.
Zastosowanie ma obowiązujące prawo w Państwach Członkowskich dotyczące wynagrodzenia, dostępu do systemów ochrony społecznej, odnoszących się do zatrudnienia lub samozatrudnienia, oraz innych warunków zatrudnienia.
Artykuł 27
Dostęp do edukacji
1.
Państwa Członkowskie przyznają pełen dostęp do systemu edukacji dla wszystkich małoletnich o przyznanym statusie uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, na takich samych warunkach, co obywatelom.
2.
Państwa Członkowskie zezwolą osobom dorosłym o przyznanym statusie uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, na dostęp do ogólnego systemu edukacji, dalszego szkolenia lub ponownego przeszkolenia, na takich samych warunkach, co obywatelom państw trzecich legalnie przebywających na ich terytoriach.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią równe traktowanie beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i obywateli w zakresie istniejących procedur przy uznawaniu zagranicznych dyplomów, certyfikatów i innych dowodów formalnych kwalifikacji.
Artykuł 28
Opieka społeczna
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, iż beneficjenci statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej otrzymają w Państwie Członkowskim, które przyznało takie statusy, niezbędną pomoc socjalną, jaką dostarczają obywatelom tego Państwa Członkowskiego.
2.
Jako odstępstwo od generalnej zasady określonej w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć pomoc socjalną przyznaną beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej do środków podstawowych, które będą następnie dostarczane na takim samym poziomie i na podstawie takich samych warunków kwalifikujących, co obywatelom.
Artykuł 29
Opieka zdrowotna
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, iż beneficjenci statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej będą mieli dostęp do opieki zdrowotnej na podstawie takich samych warunków kwalifikujących, co obywatele Państwa Członkowskiego, które przyznało takie statusy.
2.
Jako odstępstwo od ogólnej zasady określonej w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć opiekę zdrowotną przyznaną beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej do świadczeń podstawowych, które będą następnie dostarczane na takim samym poziomie i na podstawie takich samych warunków kwalifikujących, co obywatelom.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią na podstawie takich samych warunków kwalifikujących jak obywatelom Państwa Członkowskiego, które przyznało taki status, równorzędną ochronę zdrowotną beneficjentom statusu ochrony uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, którzy mają specjalne potrzeby, takim jak kobiety w ciąży, osoby niepełnosprawne, osoby, które były poddawane torturom, zostały zgwałcone lub były poddawane innym poważnym formom psychicznej, fizycznej i seksualnej przemocy, oraz małoletnim, którzy stali się ofiarami jakichkolwiek form nadużycia, zaniedbania, wykorzystania, torturowania, okrutnego, niehumanitarnego lub poniżającego traktowania, lub które cierpią z powodu konfliktów zbrojnych.
Artykuł 30
Osoby małoletnie pozbawione opieki
1.
Tak szybko, jak jest to możliwe po przyznaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki, aby zapewnić niezbędne przedstawicielstwo dla osób małoletnich pozbawionych opieki, poprzez zapewnienie instytucji kurateli lub, kiedy jest to konieczne, poprzez organizację odpowiedzialną za opiekę i dobrostan małoletnich lub poprzez zapewnienie innego rodzaju właściwego przedstawicielstwa, w tym opartego na ustawodawstwie lub postanowieniu sądowym.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy potrzeby małoletnich były właściwie zaspakajane przez wyznaczonego kuratora lub przedstawiciela.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby osoby małoletnie pozbawione opieki były umieszczane razem:
a) z pełnoletnimi krewnymi; lub
b) w rodzinie zastępczej; lub
c) w ośrodkach specjalizujących się w zakwaterowaniu małoletnich;
d) w innych miejscach zakwaterowania odpowiednich dla małoletnich.
W tym zakresie, opinie dzieci będą brane pod uwagę zgodnie z ich wiekiem i stopniem dojrzałości.
4.
Jeżeli to możliwe, rodzeństwa nie rozdziela się, uwzględniając dobro osoby małoletniej, a w szczególności wiek i stopień dojrzałości.
Zmiany miejsca zamieszkania osób małoletnich pozbawionych opieki ogranicza się do minimum.
5.
Państwa Członkowskie, chroniąc dobro małoletniego pozbawionego opieki, podejmują starania w celu odnalezienia członków jego rodziny tak szybko, jak to możliwe.
W przypadkach gdy życie lub integralność fizyczna osoby małoletniej albo jej bliskich krewnych może być zagrożona, szczególnie jeżeli pozostali oni w kraju pochodzenia, należy zadbać o zapewnienie poufności zbierania, przetwarzania i obiegu informacji dotyczących tych osób.
6.
Osoby pracujące z małoletnimi pozbawionymi opieki mają być przeszkolone lub otrzymać właściwe szkolenie dotyczące potrzeb takich dzieci.
Artykuł 31
Dostęp do zakwaterowania
Państwa Członkowskie zapewnią, aby beneficjenci statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej mieli dostęp do zakwaterowania na takich samych zasadach, co inni obywatele państw trzecich legalnie przebywający na ich terytoriach.
Artykuł 32
Wolność poruszania się w Państwie Członkowskim
Państwa Członkowskie zezwolą na swobodę poruszania w obrębie swoich terytoriów w odniesieniu do beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej na podstawie takich samych warunków i ograniczeń, jakie są przewidziane dla innych obywateli państw trzecich legalnie przebywających na ich terytoriach.
Artykuł 33
Dostęp do ułatwień integracyjnych
1.
W celu ułatwienia integracji uchodźców ze społeczeństwem Państwa Członkowskie stworzą przepisy dla programów integracyjnych uznanych przez siebie jako właściwe lub stworzą warunki wstępne gwarantujące dostęp do takich programów.
2.
W przypadku gdy jest to uznane za właściwe przez Państwa Członkowskie, beneficjenci statusu ochrony uzupełniającej będą mieli przyznany dostęp do programów integracyjnych.
Artykuł 34
Repatriacja
Państwa Członkowskie mogą dostarczyć pomoc dla beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, którzy pragną zostać repatriowani.
ROZDZIAŁ VIII
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 35
Współpraca
Każde z Państw Członkowskich wyznaczy krajowy punkt kontaktowy, którego adres przekaże Komisji, która przekaże go do innych Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie, wraz z Komisją, podejmą wszelkie niezbędne środki, aby ustanowić bezpośrednią współpracę i wymieniać informacje pomiędzy właściwymi władzami.
Artykuł 36
Personel
Państwa Członkowskie zapewnią, aby władze i organizacje wdrażające niniejszą dyrektywę odbyły niezbędne szkolenie i były związane zasadą poufności, tak jak określają to przepisy prawa krajowego, w odniesieniu do informacji uzyskanych podczas pracy.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 37
Sprawozdania
1.
Do dnia 10 kwietnia 2008 r. Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i zaproponuje wszelkie niezbędne zmiany.
Propozycje poprawek będą dokonane jako priorytetowe w odniesieniu do art. 15, 26 i 33.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji wszelkie informacje, które są odpowiednie dla sporządzenia sprawozdania do dnia 10 października 2007 r.
2.
Po przedstawieniu sprawozdania Komisja będzie składać sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, co najmniej co pięć lat.
Artykuł 38
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 10 października 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej przedmiotem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 40 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/88/WE z dnia 7 września 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą wyrobów kosmetycznych w celu dostosowania do postępu technicznego załącznika III do tej dyrektywy (Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ponieważ nie wykonano oceny ryzyka zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje(2), okres włączenia do części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG piżma ksylenowego i piżma ketonowego przedłużono do 30 września 2004 r.
(2) W dniu 8 stycznia 2004 r. Komitet Naukowy Toksykologii, Ekotoksykologii oraz Ochrony Środowiska przyjął opinię na temat wyników oceny ryzyka piżma ksylenowego i piżma ketonowego przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 793/93.
(3) Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP) potwierdził, że piżmo ksylenowe może być bezpiecznie stosowane w produktach kosmetycznych, z wyjątkiem produktów ochrony jamy ustnej, do maksymalnego stężenia w produkcie końcowym wynoszącego 1 % w czystej kompozycji zapachowej, 0,4 % w wodzie toaletowej i 0,03 % w innych produktach oraz że piżmo ketonowe może być bezpiecznie stosowane w produktach kosmetycznych, z wyjątkiem produktów ochrony jamy ustnej, do maksymalnego stężenia w produkcie końcowym wynoszącego 1,4 % w czystej kompozycji zapachowej, 0,56 % w wodzie toaletowej i 0,042 % w innych produktach.
(4) Dlatego niezbędne jest włączenie piżma ksylenowego i piżma ketonowego do części I załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG przy jednoczesnym usunięciu odpowiednich zapisów w części 2 wymienionego załącznika.
(5) W związku z tym dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do dyrektywy 76/768/EWG zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 1 października 2004 r. , przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/96/WE z dnia 27 wrze¶nia 2004 r. zmieniaj±ca dyrektywê Rady 76/769/EWG w odniesieniu do ograniczeñ we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niklu w ³±czeniach kolczyków w celu dostosowania jej za³±cznika I do postêpu technicznego (Tekst maj±cy znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzglêdniaj±c Traktat ustanawiaj±cy Wspólnotê Europejsk±,
uwzglêdniaj±c dyrektywê Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbli¿enia ustawodawstw, przepisów wykonawczych i administracyjnych Pañstw Cz³onkowskich odnosz±cych siê do ograniczeñ we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych(1), a w szczególno¶ci jej art. 2a,
a tak¿e maj±c na uwadze, co nastêpuje:
(1) Zgodnie z dyrektyw± 76/769/EWG zmienion± dyrektyw± 94/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(2), nikiel i jego zwi±zki nie mog± byæ stosowane w niektórych ³±czeniach kolczyków i niektórych innych produktach, chyba ¿e spe³niaj± one wymogi okre¶lone w dyrektywie 76/769/EWG.
(2) Ryzyko uczulenia cz³owieka na nikiel spowodowanego ³±czeniami kolczyków zosta³o oszacowane ponownie w drodze ukierunkowanej oceny; ocena ryzyka wykaza³a, ¿e w przypadku ³±czeñ kolczyków bardziej stosowne jest ustalenie limitu migracji niklu ni¿ limitu zawarto¶ci.
(3) Aby zrekompensowaæ rozbie¿no¶ci i niedok³adno¶ci w pomiarach pomiêdzy ró¿nymi laboratoriami, nowy stopieñ uwalniania siê niklu (limit migracji) nale¿y dostosowaæ przy u¿yciu wspó³czynnika mno¿enia okre¶lonego w EN 1811.
Zachêca siê Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) do przeprowadzenia przegl±du EN 1811, zw³aszcza w odniesieniu do wspó³czynnika koryguj±cego, jak równie¿ do przygotowania zrewidowanej normy bez wspó³czynnika koryguj±cego lub, o ile oka¿e siê to w³a¶ciwe, z mniejszym wspó³czynnikiem koryguj±cym.
(4) Wyniki oceny ryzyka poddano równoleg³emu przegl±dowi Naukowego Komitetu ds. Toksyczno¶ci, Ekotoksyczno¶ci i ¦rodowiska (CSTEE), który potwierdzi³, ¿e limit migracji niklu mo¿e skuteczniej zmniejszyæ ryzyko uczulenia ni¿ limit zawarto¶ci niklu.
(5) Postanowienia niniejszej dyrektywy uwzglêdniaj± aktualny stan wiedzy, nauki i techniki.
(6) Niniejsz± dyrektywê stosuje siê bez uszczerbku dla aktów prawnych Wspólnoty okre¶laj±cych minimalne wymogi dla ochrony pracowników, w szczególno¶ci dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia ¶rodków w celu poprawy bezpieczeñstwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy(3), oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem spowodowanym nara¿eniem na substancje rakotwórcze i mutagenne w miejscu pracy (sze¶æ indywidualnych dyrektyw w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)(4).
(7) ¦rodki przewidziane w niniejszej dyrektywie s± zgodne z opini± Komitetu ds. Dostosowania do Postêpu Technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZ¡ DYREKTYWÊ:
Artyku³ 1
Za³±cznik do dyrektywy 76/769/EWG zmienia siê w sposób okre¶lony w za³±czniku do niniejszej dyrektywy.
Artyku³ 2
1.
Pañstwa Cz³onkowskie przyjmuj± i publikuj± przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbêdne do wykonania niniejszej dyrektywy nie pó¼niej ni¿ do dnia 1 sierpnia 2005 r.
Pañstwa Cz³onkowskie niezw³ocznie przekazuj± Komisji teksy tych przepisów oraz tabelê korelacji pomiêdzy tymi przepisami a niniejsz± dyrektyw±.
Pañstwa Cz³onkowskie stosuj± te przepisy pocz±wszy od dnia 1 wrze¶nia 2005 r.
Przepisy przyjête przez Pañstwa Cz³onkowskie zawieraj± odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzêdowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia okre¶lane s± przez Pañstwa Cz³onkowskie.
2.
Pañstwa Cz³onkowskie przekazuj± Komisji teksty g³ównych przepisów prawa krajowego przyjêtych w dziedzinach objêtych niniejsz± dyrektyw±.
Artyku³ 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w ¿ycie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzêdowym Unii Europejskiej .
Artyku³ 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Pañstw Cz³onkowskich.
Dyrektywa 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 października 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, z uwzględnieniem mechanizmów projektowych Protokołu z Kioto
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/87/WE ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie [3] ("system wspólnotowy") w celu wspierania redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób opłacalny i ekonomicznie efektywny, uznając, że w dłuższym okresie globalne emisje gazów cieplarnianych będą musiały zostać zredukowane w przybliżeniu o 70 % w porównaniu z poziomem z roku 1990.
Dyrektywa ta ma na celu przyczynianie się do wykonania zobowiązań Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dotyczących redukcji antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych zgodnie z Protokołem z Kioto zatwierdzonym decyzją Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnego wykonania wynikających z niego zobowiązań [4].
(2) Dyrektywa 2003/87/WE stanowi, że począwszy od 2005 r., uznanie kredytów wynikających z mechanizmów projektowych dla wykonania zobowiązań zwiększy opłacalność osiągania redukcji globalnych emisji gazów cieplarnianych i zapewni, poprzez odpowiednie przepisy, powiązanie mechanizmów projektowych z Kioto, w tym wspólnych wdrożeń (JI) oraz mechanizmów czystego rozwoju (CDM), z system wspólnotowym.
(3) Powiązanie mechanizmów projektowych Protokołu z Kioto z systemem wspólnotowym pozwoli, przy zachowaniu integralności środowiskowej systemu wspólnotowego, na stosowanie kredytów emisji związanych z projektami kwalifikowanymi zgodnie z art. 6 i 12 Protokołu z Kioto w celu wykonania zobowiązań Państw Członkowskich zawartych w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.
W efekcie pozwoli to na zwiększenie różnorodności niskonakładowych rozwiązań dostosowawczych w ramach systemu wspólnotowego, prowadząc do zmniejszenia całkowitych kosztów realizacji Protokołu z Kioto przy jednoczesnym usprawnianiu płynności wspólnotowego obrotu przydziałami emisji gazów cieplarnianych.
Poprzez zwiększenie popytu na kredyty związane z mechanizmem JI przedsiębiorstwa wspólnotowe będą inwestować w rozwój i transfer przyjaznych dla środowiska zaawansowanych technologii i know-how.
Wzrośnie również popyt na kredyty związane z CDM, co pomoże krajom rozwijającym się, w których realizowane są projekty CDM, w osiąganiu celów stałego rozwoju.
(4) Oprócz wykorzystania mechanizmów projektowych Protokołu z Kioto przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, jak również przez przedsiębiorstwa i osoby fizyczne poza systemem wspólnotowym, mechanizmy te powinny zostać powiązane z systemem wspólnotowym, tak aby zapewnić spójność z Ramową konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i z Protokołem z Kioto oraz późniejszymi decyzjami przyjętymi na ich mocy, a także z celami i strukturą systemu wspólnotowego oraz z przepisami ustanowionymi dyrektywą 2003/87/WE.
(5) Państwa Członkowskie mogą zezwolić operatorom na wykorzystanie poświadczonych redukcji emisji (CER), począwszy od 2005 r., i jednostek redukcji emisji (ERU) w ramach systemu wspólnotowego od roku 2008.
Od 2008 r. wykorzystanie CER lub ERU nie może przekroczyć wartości równej procentowi przydziału dla każdej instalacji, która zostanie określona przez każde Państwo Członkowskie w krajowym planie rozdzielania.
Wykorzystanie CER lub ERU odbywa się poprzez wydanie i natychmiastowe zrzeczenie się przydziału w zamian za jedną CER lub ERU.
Każdy przydział zamieniony na CER lub ERU będzie odpowiadać danej CER lub ERU.
(6) Warunki i procedury dotyczące systemu rejestrów mającego na celu wykorzystanie CER w okresie 2005-2007 i w późniejszych okresach oraz ERU w okresie 2008-2012 i w późniejszych okresach zostaną zawarte w rozporządzeniu Komisji ustanawiającym znormalizowany i zabezpieczony system rejestrów, które ma zostać przyjęte zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE i art. 6 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto [5].
(7) Każde Państwo Członkowskie określi własny limit wykorzystania CER i ERU wynikający z projektów, uwzględniając odpowiednie postanowienia Protokołu z Kioto i Porozumień z Marrakeszu, tak aby zgodnie z zawartymi tam wymaganiami mechanizmy te wykorzystywane były jako uzupełnienie działań krajowych.
Działania krajowe będą stanowiły znaczącą część podjętego wysiłku.
(8) Zgodnie z UNFCCC i Protokołem z Kioto oraz z późniejszymi decyzjami przyjętymi w tym zakresie Państwa Członkowskie mają powstrzymać się od wykorzystania CER i ERU pochodzących z instalacji jądrowych w celu wykonania swych zobowiązań na mocy art. 3 ust. 1 Protokołu z Kioto i decyzji 2002/358/WE.
(9) Decyzje 15/CP.7 i 19/CP.7, przyjęte zgodnie z UNFCCC i Protokołem z Kioto, podkreślają, że integralność środowiskowa ma zostać zapewniona, między innymi, poprzez racjonalne warunki, reguły i wytyczne dotyczące mechanizmów oraz przez racjonalne i oparte na solidnych podstawach zasady i reguły działalności związanej z przeznaczeniem gruntów i zmianą przeznaczenia gruntów oraz z leśnictwem, a także, że należy uwzględnić kwestie nietrwałości, dodatkowości, strat z powodu wycieków, niepewności i skutków społeczno-ekonomicznych oraz wpływu na środowisko, w tym wpływu na różnorodność biologiczną i naturalne ekosystemy w związku z projektami w zakresie zalesiania i ponownego zalesiania.
Zgodnie z decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto Komisja powinna rozważyć, podczas przeglądu dyrektywy 2003/87/WE w 2006 r., przepisy techniczne dotyczące tymczasowego charakteru kredytów i limitu w wysokości 1 %, kwalifikującego do przeznaczenia gruntów, zmiany przeznaczenia gruntów i projektów w zakresie leśnictwa, przewidziane w decyzji 17/CP.7, jak również przepisy dotyczące wyników oceny potencjalnego ryzyka związanego z wykorzystywaniem organizmów zmodyfikowanych genetycznie lub obcych, potencjalnie inwazyjnych gatunków w ramach projektów dotyczących zalesiania lub ponownego zalesiania, w celu umożliwienia operatorom korzystania z CER i ERU wynikających z przeznaczenia gruntów, zmiany przeznaczenia gruntów i projektów w zakresie leśnictwa w systemie wspólnotowym od 2008 r.
(10) Aby uniknąć podwójnego liczenia, nie powinno się przyznawać CER ani ERU wynikających z projektów podjętych we Wspólnocie, które również prowadzą do redukcji lub ograniczenia emisji z instalacji określonych w dyrektywie 2003/87/WE, chyba że taka sama ilość przydziałów zostanie anulowana w rejestrze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi ERU lub CER.
(11) Zgodnie z odpowiednimi traktatami o przystąpieniu dorobek wspólnotowy powinien zostać uwzględniony przy określaniu poziomów odniesienia dla projektów podjętych w krajach przystępujących do Unii Europejskiej.
(12) Każde Państwo Członkowskie, które zezwala podmiotom prywatnym lub publicznym na udział w projektach, pozostaje odpowiedzialne za wykonanie zobowiązań wynikających dla niego z UNFCCC i z Protokołu z Kioto i w tym celu zapewnia zgodność tego udziału z odpowiednimi wytycznymi, warunkami i procedurami przyjętymi zgodnie z UNFCCC i Protokołem z Kioto.
(13) Zgodnie z Konwencją UNFCCC, z Protokołem z Kioto oraz z późniejszymi decyzjami przyjętymi dla ich wykonania Komisja i Państwa Członkowskie powinny wspierać działania zmierzające do budowania potencjału w krajach rozwijających się i w krajach przechodzących transformację gospodarczą w celu umożliwienia im pełnego wykorzystaniu JI i CDM dla wsparcia ich strategii stałego rozwoju.
Komisja powinna również badać podjęte w tym celu wysiłki i składać sprawozdania.
(14) Kryteria oraz wytyczne służące do ustalenia, czy projekty produkcji energii elektrycznej w hydroenergetyce mają negatywne skutki dla środowiska i społeczeństwa, zostały określone przez Światową Komisję ds. Zapór Wodnych w jej sprawozdaniu z listopada 2000 r. "Zapory wodne i rozwój. Nowe ramy podejmowania decyzji", przez OECD i przez Bank Światowy.
(15) Biorąc pod uwagę fakt, że udział w projektach dotyczących JI i CDM jest dobrowolny, powinno się wzmocnić świadomość i odpowiedzialność przedsiębiorstw w zakresie środowiska i w aspekcie społecznym, zgodnie z pkt 17 Planu wdrażania światowego szczytu w sprawie stałego rozwoju.
Z tego względu przedsiębiorstwa powinny być zachęcane do usprawnienia społecznych i środowiskowych efektów działań, w których uczestniczą w ramach JI i CDM.
(16) Informacje dotyczące projektów, w których uczestniczy Państwo Członkowskie lub na udział w których Państwo Członkowskie zezwala podmiotom prywatnym lub publicznym, powinny być udostępnione społeczeństwu zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska [6].
(17) W swych sprawozdaniach dotyczących handlu przydziałami emisji i wykorzystywania przydziałów pochodzących z projektów Komisja może zamieszczać informacje o wpływie na rynek energii elektrycznej.
(18) Po wejściu w życie Protokołu z Kioto Komisja powinna zbadać możliwości zawarcia porozumień z krajami wymienionymi w załączniku B do Protokołu z Kioto, które nie ratyfikowały jeszcze Protokołu, aby zapewnić uznawanie przydziałów pomiędzy systemem wspólnotowym i istniejącymi w tych krajach obowiązkowymi systemami handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych ograniczającymi całkowite emisje.
(19) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, jakim jest ustanowienie powiązania pomiędzy mechanizmami projektowymi Protokołu z Kioto i systemem wspólnotowym, nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez Państwa Członkowskie działające pojedynczo, i w związku z tym cel ten może być, z uwagi na zakres i skutki niniejszej dyrektywy, lepiej zrealizowany na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia wyznaczonego celu zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w wyżej wymienionym artykule.
(20) Dyrektywa 2003/87/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany do dyrektywy 2003/87/WE
W dyrektywie 2003/87/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 dodaje się następujące litery:
"k) "Strona z załącznika I" oznacza stronę wymienioną w załączniku I do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która ratyfikowała Protokół z Kioto, jak zostało określone w art. 1 ust. 7 Protokołu z Kioto;
l) "projekt" oznacza projekt zatwierdzony przez jedną lub kilka stron z załącznika I, zgodnie z art. 6 lub art. 12 Protokołu z Kioto i z decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto;
m) "jednostka redukcji emisji" lub "ERU" oznacza jednostkę wydaną zgodnie z art. 6 Protokołu z Kioto i decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto;
n) "poświadczona redukcja emisji" lub "CER" oznacza jednostkę wydaną zgodnie z art. 12 Protokołu z Kioto i decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto.".
2.
Po art. 11 dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 11a
Wykorzystanie CER i ERU wynikających z projektów w systemie wspólnotowym
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3, w każdym z okresów, o których mowa w art. 11 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić operatorom na wykorzystanie CER i ERU z projektów w systemie wspólnotowym do wartości procentowej przydziału przyznanego dla każdej instalacji, który zostanie określony przez każde Państwo Członkowskie w krajowym planie rozdzielania na ten okres.
Odbywa się to za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, które wydaje i natychmiast zrzeka się przydziału w zamian za jedną CER lub ERU będącą w posiadaniu danego operatora w rejestrze krajowym jego Państwa Członkowskiego.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić operatorom na wykorzystanie CER z projektów w systemie wspólnotowym w okresie, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
Odbywa się to za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, które wydaje i natychmiast zrzeka się przydziału w zamian za jedną CER.
Państwa Członkowskie anulują CER wykorzystane przez operatorów w okresie, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
3.
Wszystkie CER i ERU, które zostały wydane i mogą zostać wykorzystane zgodnie z UNFCCC i Protokołem z Kioto oraz z późniejszymi decyzjami przyjętymi w tym zakresie, mogą być wykorzystane w systemie wspólnotowym:
a) z tym wyjątkiem, że uznając fakt, iż zgodnie z UNFCCC i z Protokołem z Kioto oraz późniejszymi decyzjami podjętymi w tym zakresie Państwa Członkowskie powstrzymują się od wykorzystania CER i ERU pochodzących z instalacji jądrowych w celu wykonania zobowiązań, o których mowa w art. 3 ust. 1 Protokołu z Kioto i w decyzji 2002/358/WE, operatorzy mają powstrzymać się od wykorzystania CER i ERU pochodzących z takich instalacji w systemie wspólnotowym w okresie, o którym mowa w art. 11 ust. 1, i w okresie pierwszych pięciu lat, o którym mowa w art. 11 ust. 2;
oraz
b) z wyjątkiem CER i ERU z działalności związanej z przeznaczeniem gruntów, zmianą przeznaczenia gruntów i leśnictwem.
Artykuł 11b
Projekty
1.
Państwa Członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby poziomy odniesienia ustanowione dla projektów określone przez późniejsze decyzje przyjęte zgodnie z UNFCCC lub Protokołem z Kioto, zastosowane w krajach, które podpisały z Unią Europejską Traktat o Przystąpieniu, były całkowicie zgodne z dorobkiem wspólnotowym, z uwzględnieniem czasowych odstępstw przewidzianych w tym Traktacie o Przystąpieniu.
2.
Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 3 i 4, Państwa Członkowskie, w których realizowane są projekty, zapewniają, aby żadne ERU lub CER nie zostały wydane dla redukcji lub ograniczeń emisji gazów cieplarnianych z instalacji podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Do 31 grudnia 2012 roku dla projektów JI i CDM, które bezpośrednio redukują lub ograniczają emisje z instalacji podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy, ERU i CER mogą być wydane jedynie w przypadku, gdy taka sama liczba przydziałów zostanie anulowana przez operatora danej instalacji.
4.
Do 31 grudnia 2012 roku dla projektów JI i CDM, które pośrednio redukują lub ograniczają emisje z instalacji podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy, ERU i CER mogą być przyznane jedynie w przypadku, gdy taka sama liczba przydziałów zostanie anulowana w krajowym rejestrze Państwa Członkowskiego pochodzenia ERU lub CER.
5.
Państwo Członkowskie, które zezwala podmiotom prywatnym lub publicznym na udział w projektach, pozostaje odpowiedzialne za wykonanie zobowiązań wynikających dla niego z UNFCCC i Protokołu z Kioto i zapewnia, że udział ten jest zgodny z odpowiednimi wytycznymi, warunkami i procedurami przyjętymi na podstawie UNFCCC i Protokołu z Kioto.
6.
W przypadku projektów związanych z produkcją energii elektrycznej w hydroenergetyce o zdolnościach wytwórczych przekraczających 20 MW Państwa Członkowskie gwarantują przy zatwierdzaniu tego rodzaju projektów, że odpowiednie kryteria i wytyczne międzynarodowe, w tym zawarte w sprawozdaniu Światowej Komisji ds. Zapór Wodnych z listopada 2000 r. "Zapory wodne i rozwój.
7.
Przepisy wykonawcze do ust. 3 i 4, w szczególności mające na celu uniknięcie podwójnego liczenia oraz wszelkie przepisy niezbędne do wykonania ust. 5, w przypadku gdy strona przyjmująca spełnia wszystkie kryteria kwalifikujące dotyczące projektów w zakresie JI, przyjmowane są zgodnie z art. 23 ust. 2.".
3.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Dostęp do informacji
Decyzje odnoszące się do rozdzielania przydziałów, informacje dotyczące projektów, w których dane Państwo Członkowskie uczestniczy lub do których upoważnia podmioty publiczne lub prywatne, oraz sprawozdania dotyczące emisji wymagane na podstawie pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych i znajdujące się w posiadaniu właściwego organu są publiczne zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.".
4.
W art. 18 dodaje się następujący akapit:
"Państwa Członkowskie zapewniają w szczególności koordynację pomiędzy ich interlokutorem wyznaczonym do zatwierdzenia projektów zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) Protokołu z Kioto i organem krajowym wyznaczonym do wykonania art. 12 Protokołu z Kioto; interlokutora i organ krajowy wyznacza się odpowiednio zgodnie z późniejszymi decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub z Protokołu z Kioto.".
5.
W art. 19 ust. 3 dodaje się następujące zdanie:
"Rozporządzenie to przewiduje również przepisy dotyczące wykorzystania i identyfikacji CER i ERU w systemie wspólnotowym oraz monitorowania poziomu takiego wykorzystania.".
6.
W art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Sprawozdanie to zwraca szczególną uwagę na uzgodnienia dotyczące rozdziału przydziałów, wykorzystywania ERU i CER w systemie wspólnotowym, funkcjonowania rejestrów, stosowania wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości, kontroli oraz kwestii związanych z przestrzeganiem przepisów dyrektywy, jak również, w razie potrzeby, traktowania przydziałów pod względem podatkowym.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Komisja organizuje wymianę informacji między właściwymi organami Państw Członkowskich, dotyczących kwestii związanych z rozdziałem przydziałów, wykorzystywaniem ERU i CER w systemie wspólnotowym, funkcjonowaniem rejestrów, monitorowaniem, sprawozdawczością, kontrolą oraz przestrzeganiem przepisów niniejszej dyrektywy.".
7.
Po art. 21 dodaje się artykuł:
"Artykuł 21a
Działania zwiększające potencjał
Zgodnie z Konwencją UNFCCC, z Protokołem z Kioto oraz wszelkimi późniejszymi decyzjami przyjętymi w celu ich wykonania, Komisja i Państwa Członkowskie powinny wspierać działania zwiększające potencjał krajów rozwijających się oraz krajów przechodzących transformację gospodarczą, aby mogły one w pełni skorzystać z JI i CDM w celu wsparcia ich strategii stałego rozwoju oraz ułatwić zaangażowanie podmiotów w opracowywanie i realizowanie JI i CDM.".
8.
W art. 30 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2, lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) wykorzystanie kredytów z projektów, w tym konieczność harmonizacji dozwolonego wykorzystywania ERU i CER w systemie wspólnotowym;";
b) w ust. 2 dodaje się następujące litery:
"l) wpływ projektów na kraje przyjmujące, w szczególności na ich cele rozwojowe, o ile projekty JI i CDM związane z produkcją energii elektrycznej w hydroenergetyce o zdolnościach wytwórczych przekraczających 500 MW, które mają negatywny wpływ na środowisko lub pod względem społecznym, zostały zatwierdzone, a także późniejsze wykorzystywanie CER i ERU wynikających z takich projektów związanych z produkcją energii elektrycznej w hydroenergetyce w systemie wspólnotowym;
m) wspieranie wysiłków zwiększających potencjał krajów rozwijających się oraz krajów przechodzących transformację gospodarczą;
n) warunki i procedury dotyczące zatwierdzania przez Państwa Członkowskie krajowych projektów i wydawania przydziałów w odniesieniu do redukcji lub ograniczeń emisji wynikających z tych działań od roku 2008 r.;
o) przepisy techniczne dotyczące tymczasowego charakteru kredytów i limitu w wysokości 1 %, kwalifikującego do przeznaczenia gruntów, zmiany przeznaczenia gruntów i projektów zakresie leśnictwa zgodnie z tym, co zostało ustalone w decyzji 17/CP.7, jak również przepisy dotyczące wyników oceny potencjalnego ryzyka związanego z wykorzystywaniem organizmów zmodyfikowanych genetycznie lub obcych, potencjalnie inwazyjnych gatunków w ramach projektów zalesiania lub ponownego zalesiania, w celu upoważnienia operatorów do korzystania z CER i ERU wynikających z przeznaczenia gruntów, zmiany przeznaczenia gruntów i projektów w zakresie leśnictwa w systemie wspólnotowym, począwszy od 2008 r., zgodnie z decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przed każdym okresem, o którym mowa w art. 11 ust. 2, każde Państwo Członkowskie publikuje w krajowym planie rozdzielania przewidywane wykorzystanie ERU i CER oraz wartość procentową przydziału dla każdej instalacji, do wysokości której operatorzy są upoważnieni do wykorzystania ERU i CER w systemie wspólnotowym w tym okresie.
Całkowite wykorzystanie ERU i CER jest zgodne z odpowiednimi zobowiązaniami dotyczącymi komplementarności wynikającymi z Protokołu z Kioto i UNFCCC oraz z decyzji przyjętych na ich mocy.
Zgodnie z art. 3 decyzji nr 280/2004/WE [7] Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie mechanizmu monitorowania wspólnotowych emisji gazów cieplarnianych i dotyczącej wdrażania postanowień Protokołu z Kioto, co dwa lata Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie, w którym wyjaśniają, w jakim zakresie działanie krajowe stanowi istotny składnik wysiłków podejmowanych na poziomie krajowym i w jakim stopniu wykorzystanie mechanizmów projektowych uzupełnia działanie krajowe, oraz określają relacje między nimi, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Protokołu z Kioto i późniejszymi decyzjami przyjętymi na jego mocy.
Zgodnie z art. 5 decyzji, o której mowa powyżej, Komisja sporządza sprawozdanie na ten temat.
W świetle tego sprawozdania Komisja przedstawia w stosownym przypadku wnioski prawodawcze lub inne, mające na celu uzupełnienie przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie, aby zapewnić, by mechanizmy projektowe uzupełniały działania krajowe prowadzone wewnątrz Wspólnoty.
9.
W załączniku III dodaje się następujący punkt:
"12.
Plan określa w formie wartości procentowej przydziałów przyznanych każdej instalacji maksymalną ilość CER i ERU, którą operatorzy mogą wykorzystać w systemie wspólnotowym.
Ta wartość procentowa jest zgodna ze zobowiązaniami Państw Członkowskich w zakresie komplementarności wynikającymi z Protokołu z Kioto i z decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto.".
Artykuł 2
Wdrażanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 13 listopada 2005 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/104/WE
z dnia 14 października 2004 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (zgodności elektromagnetycznej) pojazdów oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (zgodności elektromagnetycznej) pojazdów [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 72/245/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw, dotyczącą procedury homologacji ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Od zmiany dyrektywy 72/245/EWG w 1995 r. nastąpił znaczący wzrost liczby części elektrycznych i elektronicznych stosowanych w pojazdach silnikowych.
Części te sterują obecnie nie tylko urządzeniami związanymi z wygodą, dostarczaniem informacji i rozrywki, ale również pewnymi istotnymi funkcjami zapewniającymi bezpieczeństwo.
(3) W świetle doświadczeń zebranych od momentu zmiany dyrektywy 72/245/EWG nie jest już konieczne regulowanie rynku posprzedażowego wyposażenia niezwiązanego z zapewnianiem bezpieczeństwa przepisami dyrektywy odnoszącej się konkretnie do kompatybilności elektromagnetycznej (EMC) w sektorze motoryzacyjnym, dla takiego wyposażenia wystarczy uzyskać deklarację zgodności zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [3] oraz w dyrektywie 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [4].
(4) Wymogi i normy kompatybilności elektromagnetycznej urządzeń elektrycznych i elektromagnetycznych były stale aktualizowane w ramach prac standaryzacyjnych Międzynarodowego Specjalnego Komitetu ds. Zakłóceń Radioelektrycznych (CISPR) oraz Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO), odpowiednie jest zatem odwołanie się w niniejszej dyrektywie do procedur testowych określonych najnowszych wydaniach odpowiednich standardów.
(5) Dyrektywa 72/245/EWG powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona.
(6) Zmiany dyrektywy 72/245/EWG mają wpływ na dyrektywę 70/156/EWG, istnieje zatem konieczność odpowiedniej zmiany tej dyrektywy.
(7) Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 72/245/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 stycznia 2006, w odniesieniu do pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych, które spełniają wymagania określone w załącznikach od I do X dyrektywy 72/245/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną:
a) odmówić przyznania homologacji WE lub homologacji krajowej; ani
b) odmówić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania.
2.
Z mocą od 1 lipca 2006 r., dla typów pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych, które nie spełniają wymagań określonych w załącznikach od I to X dyrektywy 72/245/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie z przyczyn związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną:
a) nie przyznają już homologacji WE; oraz
b) mogą odmówić przyznania homologacji krajowej.
3.
Z mocą od 1 stycznia 2009 r., jeżeli nie zostały spełnione wymagania określone w załącznikach od I do X dyrektywy 72/245/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie z przyczyn związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną:
a) uznają, że świadectwa zgodności, towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG, utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy;
b) mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG.
4.
Z dniem 1 stycznia 2009 r. wymagania określone w załącznikach od I do X dyrektywy 72/245/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, odnoszące się do zgodności elektromagnetycznej, zaczynają obowiązywać w odniesieniu do części i oddzielnych zespołów technicznych na potrzeby art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) do punktu 0.5 dodaje się następujący wiersz:
"Nazwa i adres autoryzowanego przedstawiciela, jeżeli istnieje:";
b) dodaje się następujący punkt:
"12.7.
Tabela instalacji i użytkowania nadajników radiowych w pojeździe (pojazdach), jeżeli ma zastosowanie (patrz załącznik I, punkt 3.1.8):
+++++ TABLE +++++
Ubiegający się o homologację musi także dostarczyć, gdy ma to zastosowanie:
Dodatek 1
Wykaz zawierający marki i typy wszystkich elektrycznych i elektronicznych części objętych niniejszą dyrektywą (patrz pkt 2.1.9 i 2.1.10) i nieumieszczonych poprzednio w wykazie.
Dodatek 2
Schemat lub rysunek ogólnego rozmieszczenia części elektrycznych i elektronicznych (objętych niniejszą dyrektywą) oraz ogólnego układu okablowania.
Dodatek 3
Opis pojazdu wybranego jako przedstawiciela typu:
Styl nadwozia:
Przystosowany do ruchu lewo- czy prawostronnego:
Rozstaw osi:
Dodatek 4
Niezbędne sprawozdania z badań, dostarczone przez producenta lub zatwierdzone/uznane laboratoria na potrzeby wystawienia świadectwa homologacji.".
2) W załączniku III sekcja A do punktu 0.5 dodaje się następujący wiersz:
"Nazwa i adres autoryzowanego przedstawiciela, jeżeli istnieje:".
Artykuł 4
Przepisy końcowe
1.
Najpóźniej do 31 grudnia 2005 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do osiągnięcia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Następnie niezwłocznie powiadamiają Komisję o treści przepisów i zależnościach pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Wszystkie powyższe przepisy zaczynają obowiązywać z dniem 1 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich..
Dyrektywa Rady 2004/106/WE
z dnia 16 listopada 2004 r.
zmieniająca dyrektywę 77/799/EWG dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich, niektórych podatków akcyzowych oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych oraz dyrektywę 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby skutecznie zwalczać nadużycia finansowe w dziedzinie podatków akcyzowych, potrzebna jest oparta na wspólnych zasadach bliższa współpraca pomiędzy wspólnotowymi władzami podatkowymi oraz między tymi władzami a Komisją.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2073/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych [3] zawiera wszystkie przepisy, mające ułatwić współpracę administracyjną w dziedzinie podatków akcyzowych zawarte w dyrektywach 77/799/EWG [4] oraz 92/12/EWG [5], za wyjątkiem wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywie Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń odnoszących się do niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków [6].
(3) Direktywa 2004/56/EG [7] zmieniająca dyrektywę 77/799/EWG nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek wprowadzenia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do jej wykonania przed 1 stycznia 2005 r.
Te przepisy mają zastosowanie w dziedzinie podatków bezpośrednich, niektórych podatków akcyzowych oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych.
Z uwagi na to, że dyrektywa 77/799/EWG nie będzie miała zastosowania do podatków akcyzowych, od 1 lipca 2005 r., zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie jest właściwe nakładanie na Państwo Członkowskie obowiązku przyjęcia przepisów, które w krótkim czasie przestaną obowiązywać.
Dlatego też konieczne jest zezwolenie Państwom Członkowskim na nieprzyjęcie przepisów dotyczących podatków akcyzowych koniecznych do osiągnięcia zgodności z dyrektywą 2004/56/WE dotyczącą podatków akcyzowych, bez uszczerbku dla obowiązku przyjęcia takich przepisów w w odniesieniu do innych podatków, do których ma zastosowanie dyrektywa 77/799/WE.
(4) Dyrektywy 77/799/EWG oraz 92/12/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/799/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych".
2) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, właściwe władze Państw Członkowskich udzielają sobie wszelkich informacji, które mogą im umożliwić dokonanie prawidłowego naliczenia podatków od dochodu i kapitału oraz wszelkich informacji dotyczących ustanowienia podatków od składek ubezpieczeniowych określonych w art. 3 tiret szóste dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń odnoszących się do niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków [8].
Artykuł 2
W dyrektywie 92/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 15a;
2) skreśla się art. 15b;
3) skreśla się art. 19 ust. 6.
Artykuł 3
Odniesienia do dyrektywy 77/799/EWG w zakresie podatków akcyzowych należy rozumieć jako odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 2073/2004.
Odniesienia do dyrektywy 92/12/EWG w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych należy rozumieć jako odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 2073/2004.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowy, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 2005 r.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o tekstach podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
W drodze odstępstwa od art. 2 dyrektywy 2004/56/WE, Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do przyjęcia i stosowania przepisów potrzebnych do wykonania dyrektywy 2004/56/WE w odniesieniu do podatków akcyzowych.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oparciu o zasady, o których mowa w art. 175 ust. 3 Traktatu, szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego, przyjęty decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], stwierdza potrzebę redukcji zanieczyszczeń do poziomów, które minimalizują skutki ich szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzkie, ze szczególnym uwzględnieniem populacji wrażliwych i środowiska jako całości, potrzebę poprawy monitorowania i oceny jakości powietrza, w tym depozycji zanieczyszczeń, a także potrzebę informowania społeczeństwa.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [4], Komisja przedstawia propozycje regulacji dotyczących zanieczyszczeń wyszczególnionych w załączniku I do tej dyrektywy, z uwzględnieniem przepisów zawartych w ust. 3 i 4 tego artykułu.
(3) Dowody naukowe wykazują, że arsen, kadm, nikiel i niektóre wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne są substancjami mutagennymi, rakotwórczymi dla ludzi i nie można określić progu, poniżej którego substancje te nie stanowią ryzyka dla zdrowia ludzkiego.
Stężenie tych substancji w otaczającym powietrzu oraz ich depozycja oddziałują na zdrowie ludzkie i środowisko.
Biorąc pod uwagę opłacalność, na niektórych specyficznych obszarach niemożliwe jest osiągnięcie takich stężeń arsenu, kadmu, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu, które nie stanowiłyby znaczącego ryzyka dla zdrowia ludzkiego.
(4) W celu minimalizacji szkodliwego oddziaływania przenoszonych drogą powietrzną arsenu, kadmu, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych na zdrowie ludzkie, w szczególności na populacje wrażliwe i środowisko jako całość, należy określić wartości docelowe, które powinny zostać osiągnięte w takim stopniu, w jakim będzie to możliwe.
Benzo(a)piren powinien być stosowany jako znacznik rakotwórczego ryzyka związanego z obecnością wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu.
(5) Dotrzymanie wartości docelowych nie wymagałoby podjęcia środków powodujących niewspółmierne koszty.
W przypadku instalacji przemysłowych dotrzymanie wartości docelowych nie byłoby związane z podejmowaniem jakichkolwiek dodatkowych środków, wykraczających poza stosowanie najlepszych dostępnych technik (BAT) wymaganych dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [5], a w szczególności nie prowadziłoby do zamknięcia instalacji.
Jednakże dotrzymanie wartości docelowych wymagałoby od Państw Członkowskich podjęcia wszelkich opłacalnych środków zmniejszających zanieczyszczenie w odpowiednich sektorach.
(6) W szczególności, wartości docelowych ustanowionych w niniejszej dyrektywie nie należy uznawać za normy jakości środowiska w znaczeniu art. 2 pkt. 7 dyrektywy 96/61/WE, które zgodnie z art. 10 tej dyrektywy wymagają bardziej rygorystycznych warunków niż te, które osiągane są przez zastosowanie najlepszych dostępnych technik (BAT).
(7) Zgodnie z art. 176 Traktatu, Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub ustanowić bardziej rygorystyczne środki ochronne w odniesieniu do arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, pod warunkiem że są one zgodne z postanowieniami Traktatu i są notyfikowane Komisji.
(8) W przypadku gdy stężenia przekraczają pewne progi oszacowania, monitorowanie arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu powinno być obowiązkowe.
Uzupełniające metody oceny mogą zredukować wymaganą liczbę punktów poboru próbek do stałych pomiarów.
Przewiduje się dalsze monitorowanie tła stężeń tych substancji w otaczającym powietrzu oraz ich depozycji.
(9) Rtęć jest substancją bardzo niebezpieczną dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
Występuje ona w całym środowisku, a pod postacią metylortęci posiada zdolność kumulowania się w organizmach, a w szczególności koncentrowania się w organizmach wyższych ogniw łańcucha pokarmowego.
Rtęć uwolniona do atmosfery może być przenoszona na dalekie odległości.
(10) Komisja zamierza przedstawić w 2005 r. spójną strategię zawierającą środki mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed uwalnianiem się rtęci, z uwzględnieniem cyklu życia produktu oraz uwzględniając produkcję, stosowanie, zarządzanie odpadami i emisje.
W tym kontekście, Komisja powinna rozważyć wszelkie odpowiednie środki mające na celu zmniejszenie ilości rtęci w ekosystemach lądowych i wodnych, przyjmowanej drogą pokarmową oraz w celu unikania rtęci w niektórych produktach.
(11) Oddziaływanie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych na zdrowie ludzkie, w tym przez łańcuch pokarmowy, i na środowisko jako całość spowodowane jest stężeniem tych substancji w otaczającym powietrzu i ich depozycją; należy uwzględnić kumulacje tych substancji w glebie i ochronę wód podziemnych.
W celu ułatwienia przeglądu niniejszej dyrektywy w roku 2010 Komisja i Państwa Członkowskie powinny rozważyć możliwość wspierania badań nad oddziaływaniem arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych na zdrowie ludzkie i środowisko, w szczególności poprzez depozycję.
(12) Znormalizowane precyzyjne techniki pomiaru i wspólne kryteria dotyczące lokalizacji stacji pomiarowych stanowią ważne elementy oceny jakości otaczającego powietrza, dzięki którym otrzymane informacje są porównywalne na całym terytorium Wspólnoty.
Ważne jest zapewnienie referencyjnych metod pomiaru.
Komisja zleciła już prace dotyczące opracowania norm CEN dla pomiaru stężenia w otaczającym powietrzu tych substancji, dla których określone zostały wartości docelowe (arsen, kadm, nikiel i benzo(a)piren), jak również dla depozycji metali ciężkich, z zamiarem sprecyzowania i przyjęcia tych norm w szybkim terminie.
W związku z brakiem normalizowanych metod CEN należy zezwolić na stosowanie międzynarodowych lub krajowych normalizowanych referencyjnych metod pomiaru.
(13) Informacje dotyczące stężeń i depozycji zanieczyszczeń będących przedmiotem regulacji powinny być przekazywane Komisji jako podstawa dla sprawozdań okresowych.
(14) Opinia publiczna powinna mieć łatwy dostęp do aktualnych informacji dotyczących stężeń w otaczającym powietrzu i depozycji zanieczyszczeń będących przedmiotem regulacji.
(15) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące kar nakładanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich wykonanie.
Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(17) Zmiany przepisów niezbędne do dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego powinny odnosić się wyłącznie do kryteriów i technik oceny stężeń i depozycji zanieczyszczeń będących przedmiotem regulacji lub szczegółowych uzgodnień dotyczących przekazywania informacji Komisji.
Zmiany te nie powinny powodować w sposób bezpośredni ani pośredni modyfikacji wartości docelowych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa ma na celu:
a) określenie wartości docelowych dla stężeń arsenu, kadmu, nikluibenzo(a)pirenu w otaczającym powietrzu w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego oddziaływania arsenu, kadmu, nikluiwielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych na zdrowie ludzkie i środowisko jako całość;
b) zapewnienie utrzymania jakości otaczającego powietrza pod względem obecności w nim arsenu, kadmu, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznychw przypadkach gdy jest ona dobra oraz jej poprawę w pozostałych przypadkach;
c) określenie wspólnych metod i kryteriów oceny stężeń arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu, jak również depozycji arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych;
d) zapewnienie, aby uzyskano odpowiednie informacje dotyczące stężeń arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu, jak również depozycji arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych i aby opinia publiczna uzyskała dostęp do tych informacji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 96/62/WE, z wyjątkiem definicji "wartości docelowej".
Zastosowanie mają również następujące definicje:
a)"wartość docelowa"oznacza stężenie substancji w otaczającym powietrzu, które należy osiągnąćtam, gdzie to możliwew określonym terminie, określone w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego oddziaływania tej substancji na zdrowie ludzkie i środowisko jako całość;b)"depozycja całkowita"oznacza masę całkowitą zanieczyszczeń, która przedostaje się z atmosfery na powierzchnię (np. glebę, roślinność, wodę, budynki itd.) na określonym obszarze w danym okresie czasu;c)"górny próg oszacowania"oznacza poziom zawartości określony w załączniku II, poniżej którego, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, do oceny jakości otaczającego powietrza może być stosowana kombinacja pomiarów i technik modelowania;d)"dolny próg oszacowania"oznacza poziom zawartości określony w załączniku II, poniżej którego, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 96/62/WE, do oceny jakości otaczającego powietrza wystarczające jest stosowanie wyłącznie modelowania lub technik obiektywnego szacowania;e)"stałe pomiary"oznaczają pomiary prowadzone w stałych punktach pomiaru w sposób ciągły lub na zasadzie losowego poboru prób, zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 96/62/WE;f)"arsen", "kadm", "nikiel" i "benzo(a)piren"oznaczają całkowitą zawartość tych pierwiastków i związków we frakcji pyłu PM10;g)"pył PM10"oznacza pył zawieszony przechodzący przez otwór sortujący według wielkości, określony w EN 12341 przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej do 10 mikrometrów;h)"wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne"oznaczają takie związki organiczne, które składają się z co najmniej dwóch połączonych ze sobą pierścieni aromatycznych zbudowanych w całości z węgla i wodoru;i)"całkowita rtęć w stanie gazowym"oznacza pary rtęci elementarnej (Hg0) i rtęć chemicznie aktywną w stanie gazowym, tj. formy rtęci rozpuszczalne w wodzie o dostatecznie wysokiej prężności pary, by występować w fazie gazowej.
Artykuł 3
Wartości docelowe
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, które nie pociągają za sobą niewspółmiernych kosztów, w celu zapewnienia, aby, począwszy od 31 grudnia 2012 r., stężenia arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu, używanego jako znacznik rakotwórczego ryzyka wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, w otaczającym powietrzu, ocenione zgodnie z art. 4, nie przekraczały wartości docelowych określonych w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie sporządzają wykaz stref i aglomeracji, w których poziomy zawartości arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu są niższe niż odpowiednie wartości docelowe dla tych zanieczyszczeń.
Państwa Członkowskie utrzymują poziomy zawartości tych zanieczyszczeń w tych strefach i aglomeracjach poniżej odpowiednich wartości docelowych i dążą do utrzymania jak najlepszej jakości otaczającego powietrza, zgodnie z zasadami trwałego rozwoju.
3.
Państwa Członkowskie sporządzają wykaz stref i aglomeracji, w których wartości docelowe określone w załączniku I zostały przekroczone.
W takich strefach i aglomeracjach Państwa Członkowskie określają obszary przekroczenia wartości docelowych oraz źródła, które się do tego przyczyniły.
Państwa Członkowskie wykazują, że w celu osiągnięcia wartości docelowych stosują na tych obszarach wszelkie niezbędne środki, które nie pociągają za sobą niewspółmiernych kosztów i które dotyczą w szczególności głównych źródeł emisji.
W przypadku instalacji przemysłowych objętych dyrektywą 96/61/WE oznacza to stosowanie najlepszych dostępnych technik (BAT) w znaczeniu art. 2 pkt. 11 tej dyrektywy.
Artykuł 4
Ocena stężeń w otaczającym powietrzu i wskaźników depozycji
1.
Należy ocenić jakość otaczającego powietrza pod względem obecności w nim arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu na całym terytorium Państw Członkowskich.
2.
Zgodnie z kryteriami, o których mowa w ust. 7, pomiar jest obowiązkowy w następujących strefach:
a) strefach i aglomeracjach, w których poziomy zawartości mieszczą się pomiędzy górnym i dolnym progiem oszacowania; oraz
b) innych strefach i aglomeracjach, w których poziomy zawartości przekraczają górny próg oszacowania.
Przewidziane pomiary mogą być uzupełnione technikami modelowania, tak aby można było uzyskać odpowiednie informacje o jakości otaczającego powietrza.
3.
Kombinacja pomiarów, w tym pomiarów wskaźnikowych, o których mowa w sekcji I załącznika IV, oraz technik modelowania może być stosowana do oceny jakości otaczającego powietrza w strefach i aglomeracjach, w których w reprezentatywnym okresie poziomy zawartości mieszczą się pomiędzy górnym i dolnym progiem oszacowania, zgodnie z sekcją II załącznika II.
4.
W strefach i aglomeracjach, w których poziomy zawartości są niższe niż dolny próg oszacowania, zgodnie z sekcją II załącznika II, do oceny poziomów zawartości wystarczające jest stosowanie wyłącznie modelowania lub technik obiektywnego szacowania.
5.
Tam gdzie należy dokonać pomiaru zanieczyszczeń, pomiary powinny być prowadzone w stałych punktach pomiaru w sposób ciągły lub na zasadzie losowego poboru prób.
Liczba pomiarów powinna być dostatecznie duża, aby możliwe było określenie poziomów zawartości.
6.
Górne i dolne progi oszacowania dla arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w otaczającym powietrzu określono w sekcji I załącznika II. Klasyfikacja każdej strefy lub aglomeracji do celów niniejszego artykułu jest poddawana przeglądowi co najmniej raz na pięć lat zgodnie z procedurą określoną w sekcji II załącznika II niniejszej dyrektywy.
Klasyfikację poddaje się przeglądowi wcześniej w przypadku znaczącej zmiany działań mających wpływ na stężenia arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w otaczającym powietrzu.
7.
Kryteria wyboru lokalizacji punktów poboru próbek do pomiaru arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w otaczającym powietrzu do celów oceny zgodności tych stężeń z wartościami docelowymi, zawarte są w sekcjach I i II załącznika III.
Minimalna liczba punktów poboru próbek do stałych pomiarów stężeń każdego z zanieczyszczeń jest określona w sekcji IV załącznika III. Punkty te należy zainstalować w każdej strefie lub aglomeracji, w których pomiar jest obligatoryjny, jeżeli stałe pomiary stanowią w ich obrębie jedyne źródło danych o stężeniach.
8.
W celu oceny zawartości benzo(a)pirenu w otaczającym powietrzu każde Państwo Członkowskie monitoruje inne odpowiednie wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne w ograniczonej liczbie punktów pomiarowych.
Związki te obejmują co najmniej: benzo(a)antracen, benzo(b)fluoranten, benzo(j)fluoranten, benzo(k)fluoranten, indeno(1,2,3-cd)piren i dibenzo(a,h)antracen.
Punkty pomiarowe tych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych znajdują obok miejsc poboru próbek benzo(a)pirenu i są wybierane w taki sposób, aby można było określić zmiany geograficzne i długoterminowe trendy.
W tym zakresie stosuje się sekcje I, II i III załącznika III.
9.
Niezależnie od poziomów stężenia, jeden punkt pomiarowy do monitoringu tła umieszcza się co 100000 km2 dla pomiarów wskaźnikowych w otaczającym powietrzu arsenu, kadmu, niklu, całkowitej rtęci w stanie gazowym, benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w ust. 8 i całkowitej depozycji arsenu, kadmu, rtęci, niklu, benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w ust. 8.
Każde Państwo Członkowskie zakłada co najmniej jedną stację pomiarową; jednakże Państwa Członkowskie mogą, w wyniku porozumienia i zgodnie z wytycznymi, które zostaną opracowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6, założyć jedną lub więcej wspólnych stacji pomiarowych obejmujących sąsiednie strefy graniczących ze sobą Państw Członkowskich, tak aby osiągnąć odpowiedni rozkład przestrzenny.
Zaleca się także pomiar rtęci dwuwartościowej w postaci pyłu i par.
Tam, gdzie to wskazane, monitoring należy skoordynować z programem monitoringu i oceną przenoszenia zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP).
Punkty pomiarowe tych zanieczyszczeń wybiera się w taki sposób, aby można było określić zmiany geograficzne i długoterminowe tendencje.
W tym zakresie stosuje się sekcje I, II i III załącznika III.
10.
W przypadkach, w których należy ocenić udział czynników regionalnych oddziałujących na ekosystemy, można rozważyć wykorzystanie bioindykatorów.
11.
W strefach i aglomeracjach, w których informacje pochodzące ze stałych stacji pomiarowych są uzupełniane informacjami pochodzącymi z innych źródeł, takich jak inwentaryzacje emisji, metody pomiaru wskaźnikowego i modelowanie jakości powietrza, liczba stałych stacji pomiarowych, które należy założyć oraz rozkład przestrzenny innych technik powinny być wystarczające, aby umożliwić określenie stężeń zanieczyszczeń powietrza zgodnie z sekcją I załącznika III i sekcją I załącznika IV.
12.
Cele w zakresie jakości danych są określone w sekcji I załącznika IV. W przypadku gdy do oceny wykorzystuje się modele jakości powietrza, zastosowanie ma sekcja II załącznika IV.
13.
Referencyjne metody poboru próbek i analizy zawartości arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu są określone w sekcji I, II i III załącznika V. Sekcja IV załącznika V określa techniki referencyjne do pomiaru depozycji całkowitej arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, a sekcja V załącznika V dotyczy technik referencyjnych w zakresie modelowania jakości otaczającego powietrza, jeśli takie techniki są dostępne.
14.
Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 96/62/WE, poinformują Komisję o metodach zastosowanych do wstępnej oceny jakości powietrza do dnia oznaczonego w art. 10 niniejszej dyrektywy.
15.
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania przepisów niniejszego artykułu oraz sekcji II załącznika II i załączników III-V do postępu naukowego i technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 6. Zmiany te nie mogą jednak powodować bezpośrednich ani pośrednich modyfikacji wartości docelowych.
Artykuł 5
Przekazywanie informacji i sprawozdawczość
1.
W odniesieniu do stref i aglomeracji, w których którakolwiek z wartości docelowych określonych w załączniku I została przekroczona, Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) wykazy odpowiednich stref i aglomeracji;
b) obszary przekroczenia wartości docelowych;
c) ocenione stężenia substancji;
d) przyczyny przekroczenia wartości docelowych, w szczególności wszelkie źródła przyczyniające się do takiego przekroczenia;
e) informacje dotyczące ludności narażonej na stężenia przekraczające wartości docelowe.
Państwa Członkowskie przekazują ponadto wszelkie dane ocenione zgodnie z art. 4, jeżeli nie zostały one jeszcze przekazane zgodnie z decyzją Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiającą system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich [7].
Informacje te przekazuje się za każdy rok kalendarzowy nie później niż 30 września następnego roku, po raz pierwszy za rok kalendarzowy następujący po dniu 15 lutego 2007 r.
2.
Oprócz wymogów określonych w ust. 1 Państwa Członkowskie przekazują również informacje o środkach podjętych zgodnie z art. 3.
3.
Komisja zapewnia, aby wszelkie informacje przekazane zgodnie z ust. 1 zostały niezwłocznie udostępnione opinii publicznej przy wykorzystaniu odpowiednich mediów, takich jak Internet, prasa oraz innych łatwo dostępnych środków masowego przekazu.
4.
Komisja dokonuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 6, wszelkich szczegółowych ustaleń w zakresie przekazywania informacji zgłaszanych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony w art. 12 ust. 2 dyrektywy 96/62/WE.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego artykułu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Informacje udostępniane opinii publicznej
1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby zarówno opinia publiczna, jak i odpowiednie organizacje, takie jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumentów, organizacje reprezentujące interesy populacji wrażliwych i inne odpowiednie podmioty zajmujące się opieką zdrowotną miały regularny dostęp do przejrzystych i zrozumiałych informacji o stężeniach w otaczającym powietrzu arsenu, kadmu, rtęci, niklu, benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w art. 4 ust. 8, oraz o poziomie depozycji arsenu, kadmu, rtęci, niklu, benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w art. 4 ust. 8.
2.
Informacje te wskazują także wszelkie roczne przekroczenia wartości docelowych dla arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)-pirenu, określonych w załączniku I, przyczyny takiego przekroczenia oraz obszar, na którym miało ono miejsce.
Zawierają one również krótką ocenę odnoszącą się do wartości docelowej oraz odpowiednie informacje dotyczące oddziaływania na zdrowie i wpływu na środowisko.
Informacje o środkach podjętych zgodnie z art. 3 są udostępniane organizacjom określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Informacje są udostępniane przy wykorzystaniu np. Internetu, prasy lub innych łatwo dostępnych środków masowego przekazu.
Artykuł 8
Sprawozdania i przeglądy
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oparte:
a) na doświadczeniach zdobytych w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy;
b) w szczególności na wynikach najnowszych badań naukowych dotyczących oddziaływania arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych na zdrowie ludzkie, ze szczególnym uwzględnieniem populacji wrażliwych oraz środowiska jako całości;
c) na rozwoju technologicznym, w tym postępach osiągniętych w opracowywaniu metod pomiaru i innych sposobów oceny stężeń tych zanieczyszczeń w otaczającym powietrzu, a także ich depozycji.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia w szczególności:
a) obecną jakość powietrza, trendy i prognozy do roku 2015 i na lata późniejsze;
b) zakres dalszych redukcji emisji zanieczyszczeń ze wszystkich istotnych źródeł oraz ewentualne korzyści z wprowadzenia wartości dopuszczalnych mających na celu zmniejszenie ryzyka dla zdrowia ludzkiego, w odniesieniu do zanieczyszczeń wyszczególnionych w załączniku I, z uwzględnieniem możliwości technicznych, opłacalności oraz osiągniętej w wyniku tego znaczącej dodatkowej ochrony zdrowia i środowiska;
c) powiązania pomiędzy zanieczyszczeniami a możliwościami wprowadzenia połączonych strategii na rzecz poprawy jakości powietrza we Wspólnocie oraz na rzecz realizowania celów z tym związanych;
d) bieżące i przyszłe wymogi w zakresie informowania opinii publicznej oraz wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
e) doświadczenia zdobyte w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, ze szczególnym uwzględnieniem warunków pomiarów prowadzonych zgodnie z załącznikiem III;
f) wtórne korzyści ekonomiczne dla środowiska i zdrowia uzyskane poprzez redukcję emisji arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, jeżeli możliwe jest dokonanie oceny tych korzyści;
g) adekwatność wielkości frakcji pyłu zawieszonego pobieranego do pomiarów z punktu widzenia ogólnych wymogów pomiaru pyłu zawieszonego;
h) przydatność benzo(a)pirenu jako znacznika służącego do określania całkowitego rakotwórczego działania wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, z uwzględnieniem najczęściej występujących gazowych postaci wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, takich jak fluoranten.
W świetle ostatnich postępów w dziedzinie nauki i techniki Komisja zbada także oddziaływanie arsenu, kadmu i niklu na zdrowie ludzkie w celu określenia ich właściwości mutagennych i rakotwórczych.
Uwzględniając środki przyjęte w ramach strategii dotyczącej rtęci, Komisja zbada również, czy wskazane byłoby przyjęcie dalszych działań dotyczących rtęci, biorąc pod uwagę techniczne możliwości ich realizacji, opłacalność oraz znaczącą dodatkową ochronę zdrowia i środowiska, którą działania te mogłyby przynieść.
3.
W celu osiągnięcia takich poziomów stężenia w otaczającym powietrzu, które jeszcze bardziej zmniejszą szkodliwe oddziaływanie na zdrowie ludzkie i doprowadzą do wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości, biorąc pod uwagę techniczne możliwości i opłacalność dalszych działań, do sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, mogą być dołączone projekty zmian niniejszej dyrektywy, uwzględniające w szczególności rezultaty uzyskane zgodnie z ust. 2.
Ponadto Komisja zbada możliwość wprowadzenia regulacji dotyczących depozycji arsenu, kadmu, rtęci, niklu i określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych.
Artykuł 9
Kary
Państwa Członkowskie określają kary nakładane w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 15 lutego 2007.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylająca dyrektywę 89/336/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [3] została poddana przeglądowi w myśl inicjatywy znanej jako Uproszczone ustawodawstwo w zakresie rynku wewnętrznego (Simpler Legislation for the Internal Market - SLIM).
Zarówno proces SLIM jak i kolejne dogłębne konsultacje wykazały potrzebę uzupełnienia, wzmocnienia i wyjaśnienia ram ustanowionych dyrektywą 89/336/EWG.
(2) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie, by radiokomunikacja, w tym odbiór emisji radiowych i służba radiokomunikacyjna amatorska działająca zgodnie z regulacjami Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, a także sieci telekomunikacyjne i sieci energetyczne, jak również urządzenia do nich dołączane, były chronione przed zaburzeniami elektromagnetycznymi.
(3) Przepisy Państw Członkowskich zapewniające ochronę przed zaburzeniami elektromagnetycznymi powinny być zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu aparatury elektrycznej i elektronicznej, bez obniżania uzasadnionego poziomu ochrony istniejącego w Państwach Członkowskich.
(4) Ochrona przed zaburzeniami elektromagnetycznymi wymaga nałożenia obowiązków na różne podmioty gospodarcze.
Obowiązki te powinny być nakładane uczciwie i skutecznie w celu osiągnięcia takiej ochrony.
(5) Należy poddać regulacjom kompatybilność elektromagnetyczną urządzeń mając na względzie zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego, czyli obszaru bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(6) Do urządzeń objętych niniejszą dyrektywą należy zaliczyć zarówno aparaturę jak i instalacje stacjonarne.
Jednak należy stworzyć odrębne przepisy dla każdego z nich.
Związane jest to z faktem, że o ile sama aparatura jest przedmiotem swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty, to instalacje stacjonarne są instalowane do stałego użytkowania w określonych miejscach, jako zestawy różnego rodzaju aparatury, a w stosownych przypadkach, także innych urządzeń.
Skład i przeznaczenie takich instalacji w większości przypadków odpowiadają szczególnym potrzebom ich użytkowników.
(7) Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne nie powinny zostać objęte niniejszą dyrektywą, ponieważ są one już objęte dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [4].
Wymagania kompatybilności elektromagnetycznej w obydwu dyrektywach osiągają ten sam poziom ochrony.
(8) Statki powietrzne lub urządzenia, które mają być w nich instalowane nie powinny zostać objęte niniejsza dyrektywą, ponieważ są już one przedmiotem specjalnych reguł wspólnotowych lub międzynarodowych dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej.
(9) Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować urządzeń, które są z założenia nieszkodliwe pod względem kompatybilności elektromagnetycznej.
(10) Bezpieczeństwo urządzeń nie powinno być przedmiotem niniejszej dyrektywy, ponieważ jest ono objęte odrębnym prawodawstwem wspólnotowym lub krajowym.
(11) W przypadkach gdy niniejsza dyrektywa wprowadza regulacje dotyczące aparatury, dotyczą one aparatury gotowej po raz pierwszy dostępnej w obrocie na rynku wspólnotowym.
Niektóre komponenty lub części składowe powinny, na pewnych warunkach, być uważane za aparaturę, jeżeli użytkownik końcowy ma do nich dostęp.
(12) Zasady, na których opiera się niniejsza dyrektywa są określone w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji i norm technicznych [5].
Zgodnie z tym podejściem, przy projektowaniu i produkcji urządzeń stosuje się wymagania zasadnicze w odniesieniu do kompatybilności elektromagnetycznej.
Techniczne określenie tych wymagań znajduje się w zharmonizowanych normach europejskich, które zostaną przyjęte przez różne europejskie organy normalizacyjne, Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) oraz Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI).
CEN, CENELEC oraz ETSI są uznawane za instytucje właściwe w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą do przyjmowania zharmonizowanych norm, które te organy sporządzają zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między nimi a Komisją, oraz zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [6].
(13) Normy zharmonizowane odzwierciedlają powszechny stan techniki w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej w Unii Europejskiej.
W związku z tym w interesie funkcjonowania rynku wewnętrznego leży opracowanie norm kompatybilności elektromagnetycznej urządzeń, zharmonizowanych na poziomie wspólnotowym; w chwili gdy odesłanie do takiej normy zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej osiągnięcie zgodności z tą normą oznacza domniemanie, że osiągnięto zgodność z odpowiednimi wymaganiami zasadniczymi, chociaż należy zezwolić na inne środki wykazujące taką zgodność.
Zgodność ze zharmonizowaną normą oznacza zgodność z jej przepisami i wykazanie tej zgodności przy użyciu metod, które norma zharmonizowana opisuje lub do których odsyła.
(14) Producenci urządzeń, które mają być dołączone do sieci powinni te urządzenia konstruować w taki sposób, by działanie tych sieci nie ulegało pogorszeniu w stopniu niemożliwym do zaakceptowania, przy działaniu w zwykłych warunkach użytkowania.
Operatorzy sieci powinni budować swoje sieci w taki sposób, by producenci urządzeń, które mogą być dołączone do sieci nie byli narażeni na nadmierne obciążenia związane z zapobieganiem występowaniu niemożliwego do zaakceptowania pogorszenia jakości usług.
Przy opracowywaniu norm zharmonizowanych europejskie organizacje normalizacyjne powinny w sposób odpowiedni uwzględniać ten cel (w tym efekty kumulowania się odpowiednich typów zjawisk elektromagnetycznych).
(15) Wprowadzenie aparatury do obrotu lub oddanie jej do użytku powinno być możliwe wyłącznie gdy zainteresowani producenci stwierdzili, że taka aparatura została zaprojektowana i wyprodukowana zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Aparatura wprowadzona do obrotu powinna nosić oznakowanie "CE" potwierdzające zgodność z niniejszą dyrektywą.
Pomimo że producent jest odpowiedzialny za zapewnienie oceny zgodności bez potrzeby angażowania niezależnego podmiotu zajmującego się oceną zgodności, producenci powinni mieć możliwość korzystania z usług takiego podmiotu.
(16) Obowiązek zapewnienia oceny zgodności powinien się wiązać z obowiązkiem producenta do przeprowadzenia oceny kompatybilności elektromagnetycznej aparatury, w oparciu o odpowiednie zjawiska, w celu określenia czy spełnia ona wymagania ochronne zawarte w niniejszej dyrektywie.
(17) W przypadku, gdy aparatura może występować w różnych konfiguracjach, ocena kompatybilności elektromagnetycznej powinna potwierdzić, że aparatura spełnia wymagania ochronne w konfiguracjach możliwych do przewidzenia przez producenta, jako reprezentatywne przykłady zwykłego używania zgodnie z przeznaczeniem; w takim przypadku powinno być wystarczające przeprowadzenie oceny na podstawie konfiguracji, która może powodować największe zaburzenia oraz konfiguracji najbardziej podatnej na zaburzenia.
(18) Instalacje stacjonarne, w tym duże maszyny i sieci, mogą powodować zaburzenia elektromagnetyczne lub być poddane oddziaływaniu takich zaburzeń.
Między instalacjami stacjonarnymi a aparaturą może być zainstalowany interfejs, a zaburzenia elektromagnetyczne wytwarzane przez stałe instalacje mogą mieć wpływ na aparaturę, i odwrotnie.
Z punktu widzenia kompatybilności elektromagnetycznej jest bez znaczenia czy zaburzenie elektromagnetyczne jest wytwarzane przez aparaturę czy instalację stacjonarną.
Dlatego też instalacje stacjonarne i aparatura powinny być objęte spójnym i szerokim systemem wymagań zasadniczych.
Należy umożliwić stosowanie norm zharmonizowanych dotyczących instalacji stacjonarnych w celu wykazania zgodności z wymaganiami zasadniczymi, objętymi takimi normami.
(19) Ze względu na szczególną charakterystykę instalacji stacjonarnych nie muszą one nosić oznakowania "CE" ani nie trzeba przedkładać dla nich deklaracji zgodności.
(20) Nie jest celowe przeprowadzenie oceny zgodności aparatury wprowadzonej do obrotu i niedostępnej na rynku w innej postaci w celu jej zainstalowania w danej instalacji stacjonarnej, a przeprowadzenie oceny takiej aparatury w oderwaniu od instalacji stacjonarnej, w której ma być zainstalowana, jest niemożliwe.
W związku z tym aparatura taka powinna zostać wyłączona z procedur oceny zgodności zwykle stosowanych w odniesieniu do aparatury.
Jednak nie można dopuścić, by taka aparatura miała wpływ na zgodność instalacji stacjonarnej, w której ma zostać zainstalowana.
Jeżeli aparatura ma być zainstalowana w więcej niż jednej identycznej instalacji stacjonarnej, określenie cech kompatybilności elektromagnetycznej tych instalacji powinno wystarczyć, by zapewnić wyłączenie z procedury oceny zgodności.
(21) Należy wprowadzić okres przejściowy, by producenci i inne zainteresowane strony mogły dostosować się do nowych przepisów.
(22) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez wprowadzenie wymogu osiągania odpowiedniego poziomu kompatybilności elektromagnetycznej nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte na poziomie Państw Członkowskich, i dlatego, biorąc pod uwagę ich skalę i skutki, mogą być one lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(23) Dlatego uchyla się dyrektywę 89/336/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa reguluje kompatybilność elektromagnetyczną urządzeń.
Ma na celu zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez wprowadzenie wymogu, by urządzenia osiągały odpowiedni poziom kompatybilności elektromagnetycznej.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do urządzeń, o których mowa w art. 2.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) urządzeń objętych dyrektywą 1999/5/WE;
b) produktów lotniczych, części i wyposażenia określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [7];
c) urządzeń radiowych stosowanych przez radioamatorów w rozumieniu przyjętym w regulacjach radiowych przyjętych w ramach Konstytucji i Konwencji ITU [8], chyba że urządzenie takie jest ogólnodostępne w obrocie.
Zestawy komponentów, które mają być montowane przez radioamatorów oraz urządzenia ogólnodostępne w obrocie, zmodyfikowane przez radioamatorów dla ich własnych potrzeb nie są uznawane za urządzenia ogólnodostępne w obrocie.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do urządzeń, których charakterystyka właściwości fizycznych jest następująca:
a) nie są one zdolne do wytwarzania lub przyczyniania się do emisji elektromagnetycznych, które wykraczają poza poziom pozwalający urządzeniom radiowymi telekomunikacyjnym oraz innym urządzeniom na działanie zgodnie z ich przeznaczeniem; i
b) będą one działać bez niemożliwego do zaakceptowania pogorszenia jakości pod wpływem zaburzeń elektromagnetycznych występujących zwykle podczas wykorzystywania ich zgodnie z przeznaczeniem.
4.
W przypadku gdy, w stosunku do urządzeń, o których mowa w ust. 1, wymagania zasadnicze określone w załączniku I są w całości lub części określone bardziej szczegółowo w innych dyrektywach Wspólnoty, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania, lub przestaje mieć zastosowanie do tych urządzeń pod względem takich wymagań od dnia wprowadzenia w życie tych dyrektyw.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie prawodawstwa wspólnotowego lub krajowego regulującego bezpieczeństwo urządzeń.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "urządzenie" oznacza jakąkolwiek aparaturę lub stacjonarną instalację;
b) "aparatura" oznacza każde gotowe urządzenie lub ich kombinacje ogólnodostępne na rynku jako pojedyncze jednostki funkcjonalne przeznaczone dla użytkownika końcowego i które mogą wytwarzać zaburzenia elektromagnetyczne, lub na których działanie takie zaburzenia mogą mieć wpływ;
c) " instalacja stacjonarna" oznacza szczególną kombinację kilku rodzajów aparatury oraz, w stosownych przypadkach, innych urządzeń, które są montowane, instalowane i których przeznaczeniem jest stałe użytkowanie w z góry określonym miejscu;
d) "kompatybilność elektromagnetyczna" oznacza zdolność urządzenia do zadowalającego działania w środowisku elektromagnetycznym bez powodowania nadmiernych zaburzeń elektromagnetycznych w stosunku do innych urządzeniach działających w tym środowisku;
e) "zaburzenie elektromagnetyczne" oznacza jakiekolwiek zjawisko elektromagnetyczne, które może pogorszyć działanie urządzenia.
Zaburzeniem elektromagnetycznym może być szum elektromagnetyczny, niepożądany sygnał lub nawet zmiana w samym ośrodku propagacji;
f) "odporność" oznacza zdolność urządzenia do działania zgodnie z przeznaczeniem bez pogorszenia jakości w przypadku wystąpienia zaburzenia elektromagnetycznego;
g) "cele bezpieczeństwa" oznaczają cele ochronne życia ludzi lub ochrony własności;
h) "środowisko elektromagnetyczne" oznacza wszelkie zjawiska elektromagnetyczne możliwe do zaobserwowania w danym miejscu.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy następujące produkty są uważane za aparaturę w rozumieniu ust. 1 lit. b):
a) "komponenty" lub "podzespoły", które mają być zamontowane w aparaturze przez użytkownika końcowego i które mogą wytwarzać zaburzenia elektromagnetyczne, lub na których działanie, takie zaburzenia mogą mieć wpływ;
b) "instalacje ruchome" określone jako połączenie kilku aparatur, a i w stosownych przypadkach, innych urządzeń przeznaczonych do przenoszenia i użytkowania w wielu miejscach.
Artykuł 3
Wprowadzanie do obrotu lub oddanie do użytku
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, by urządzenia były wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku wyłącznie, gdy spełniają wymagania niniejszej dyrektywy, jeżeli są odpowiednio zainstalowane, konserwowane i użytkowane zgodnie z przeznaczeniem.
Artykuł 4
Swobodny przepływ urządzeń
1.
Państwa Członkowskie na swoim terytorium nie utrudniają, z przyczyn związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną, wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku urządzeń zgodnych z niniejszą dyrektywą.
2.
Wymagania niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla zastosowania przez Państwa Członkowskie następujących środków specjalnych dotyczących oddawania do użytku lub użytkowania urządzeń:
a) środków podejmowanych w celu rozwiązania istniejącego lub przewidywanego problemu dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej w określonym miejscu;
b) środków podejmowanych ze względów bezpieczeństwa w celu ochrony publicznej sieci telekomunikacyjnej lub stacji odbiorczych lub nadawczych użytkowanych w celach zapewnienia bezpieczeństwa w wyraźnie określonym spektrum sytuacji.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 98/34/WE, Państwa Członkowskie notyfikują te środki Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim.
Specjalne środki, które zostały zatwierdzone, zostają opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Państwa Członkowskie nie stwarzają żadnych przeszkód, co do wystawiania lub demonstrowania podczas targów, wystaw lub podobnych wydarzeń, urządzeń, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że w widocznym miejscu umieszczono informację o zakazie wprowadzania do obrotu lub oddania do użytku do momentu gdy będą one zgodne z niniejszą dyrektywą.
Dane urządzenie można zademonstrować jedynie wtedy, gdy podjęto odpowiednie środki w celu uniknięcia zaburzeń elektromagnetycznych.
Artykuł 5
Wymagania zasadnicze
Urządzenia, o których mowa w art. 1 spełniają wymagania zasadnicze określone w załączniku I.
Artykuł 6
Normy zharmonizowane
1.
"Norma zharmonizowana" oznacza specyfikację techniczną przyjętą przez uznany europejski organ normalizacyjny działający na zasadzie mandatu udzielonego przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE w celu ustanowienia wymogu europejskiego.
Zgodność z "normą zharmonizowaną" jest nieobowiązkowa.
2.
Zgodność urządzeń z odpowiednimi normami zharmonizowanymi, do których odesłania zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, pozwala Państwom Członkowskim domniemywać, że została osiągnięta zgodność z wymaganiami zasadniczymi określonymi z załączniku I, do których odnoszą się takie normy.
Domniemanie zgodności jest ograniczone do zakresu normy lub norm zharmonizowanych stosowanych i odpowiednich wymagań zasadniczych, objętych taką normą lub normami zharmonizowanymi.
3.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że norma zharmonizowana nie zapewnia w wystarczającym stopniu spełnienia wymagań zasadniczych, o których mowa w załączniku I, przekazuje tą sprawę do Stałego Komitetu utworzonego na mocy dyrektywy 98/34/WE (zwanego dalej "Komitetem"), wraz z uzasadnieniem.
Komitet bezzwłocznie wyraża opinię.
4.
Po otrzymaniu opinii Komitetu, Komisja podejmuje jedną z następujących decyzji co do odesłań do danej normy zharmonizowanej:
a) aby ich nie publikować;
b) aby dokonać publikacji z zastrzeżeniami;
c) aby zachować odesłanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
d) aby wycofać odesłanie zawarte w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja niezwłocznie informuje Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
ROZDZIAŁ II
APARATURA
Artykuł 7
Procedura oceny zgodności aparatury
Zgodność aparatury z wymaganiami zasadniczymi określonymi w załączniku I wykazuje się przy zastosowaniu procedury opisanej w załączniku II (wewnętrzna kontrola produkcji).
Jednakże, do producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela na terytorium Wspólnoty należy decyzja o możliwości zastosowania również procedury opisanej w załączniku III.
Artykuł 8
Oznakowanie "CE"
1.
Na aparaturze, której zgodność z niniejszą dyrektywą została ustalona przy zastosowaniu procedury określonej w art. 7, umieszcza się potwierdzające ten fakt oznakowanie "CE".
Umieszczenie oznakowania "CE" należy do obowiązków producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela na terenie Wspólnoty.
Oznakowanie "CE" umieszcza się zgodnie z załącznikiem V.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zakazania umieszczania na aparaturze, jej opakowaniu, lub instrukcjach obsługi znaków, które mogą wprowadzić w błąd strony trzecie ze względu na ich znaczenie lub formę graficzną oznakowania "CE".
3.
Wszelkie inne znaki mogą być umieszczane na aparaturze, jej opakowaniu lub instrukcjach obsługi, pod warunkiem że nie zmniejszają one widoczności ani czytelności oznakowania "CE".
4.
Bez uszczerbku dla art. 10, jeśli właściwe władze ustalą, że oznakowanie "CE" zostało umieszczone w sposób nieodpowiedni, producent lub jego upoważniony przedstawiciel na terenie Wspólnoty zapewnia, by aparatura spełniała przepisy dotyczące oznakowania "CE" na warunkach ustalonych przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Artykuł 9
Inne znaki oraz informacja
1.
Dla każdej aparatury podaje się rodzaj, partię, numer seryjny lub wszelkie inne informacje pozwalające na jej identyfikację.
2.
Do każdej aparatury dołącza się nazwę i adres producenta oraz, jeśli nie ma on siedziby na terenie Wspólnoty, imię i nazwisko oraz adres jego upoważnionego przedstawiciela lub osoby mającej na terenie Wspólnoty, odpowiedzialnej za wprowadzenie danej aparatury do obrotu we Wspólnocie.
3.
Producent dostarcza informacje w sprawie wszelkich środków ostrożności jakie należy podjąć podczas montowania, instalacji, konserwacji i użytkowania aparatury w celu zapewnienia, by w momencie oddania do użytku, aparatura spełniała wymagania w zakresie ochrony,o których mowa w załączniku I pkt 1.
4.
Do aparatury, w przypadku której nie zapewniono zgodności z wymaganiami w zakresie ochrony na obszarach mieszkalnych, dołącza się wyraźne wskazanie ograniczenia użytkowania, a w stosownych przypadkach umieszcza się je także na opakowaniu.
5.
Informacje niezbędne do umożliwienia użytkowania aparatury zgodne z przeznaczeniem umieszcza się w załączanej do niej instrukcji obsługi.
Artykuł 10
Środki bezpieczeństwa
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że aparatura nosząca oznakowanie "CE" nie spełnia wymagań określonych w niniejszej dyrektywie, podejmuje ono wszelkie stosowne środki w celu wycofania aparatury z obrotu oraz zakazania wprowadzania jej do obrotu lub oddania do użytku, a także ograniczenia jej swobodnego przepływu.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o podjęciu wszelkich takich środków, wraz z podaniem przyczyn swej decyzji oraz, w szczególności, informacji, czy brak zgodności jest spowodowany:
a) niespełnieniem wymagań zasadniczych określonych w załączniku I, jeżeli aparatura nie spełnia norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 6;
b) niewłaściwym stosowaniem norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 6;
c) brakach w normach zharmonizowanych, o których mowa w art. 6.
3.
Komisja przeprowadza bezzwłocznie konsultacje z zainteresowanymi stronami, po czym informuje Państwa Członkowskie o tym, czy uważa, że dany środek jest uzasadniony.
4.
W przypadku gdy środek, o którym mowa w ust. 1 związany jest z brakami w normach zharmonizowanych, Komisja, po konsultacji ze stronami, jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie zamierza utrzymać dany środek, przekazuje sprawę do Komitetu i wszczyna procedurę, o której mowa w art. 6 ust. 3 i 4.
5.
W przypadku, gdy aparatura niespełniająca wymagań została poddana procedurze oceny zgodności, o której mowa w załączniku III, zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje stosowne działania względem autora oświadczenia, o którym mowa w załączniku III pkt 3 i odpowiednio informuje o tym fakcie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Decyzje dotyczące wycofania, zakazu lub ograniczenia swobodnego przepływu aparatury
1.
Wszelkie decyzje podjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą dotyczące wycofania aparatury z obrotu, zakazu lub ograniczenia wprowadzania jej do obrotu lub oddawania do użytku, lub ograniczania jej swobodnego przepływu zawierają dokładne powody podjęcia takiej decyzji.
Decyzje takie są bezzwłocznie notyfikowane zainteresowanej stronie ze wskazaniem przysługujących jej środków odwoławczych przewidzianych w obowiązującym ustawodawstwie krajowym danego Państwa Członkowskiego, jak również terminów składania tych odwołań.
2.
W przypadku podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 1 producent, jego upoważniony przedstawiciel lub jakakolwiek inna zainteresowana strona ma możliwość wcześniejszego przedstawienia swojego punku widzenia, z wyjątkiem przypadków gdy konsultacje takie są niemożliwe ze względu na pilność środka, który ma być podjęty, w szczególności uzasadnioną wymaganiami interesu publicznego.
Artykuł 12
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji jednostki, które wyznaczyły do wykonywania zadań, o których mowa w załączniku III.
Wybierając jednostki do wyznaczenia Państwa Członkowskie stosują kryteria, o których mowa w załączniku VI.
Notyfikacja taka powinna stwierdzać, czy jednostki są wyznaczone do wypełniania zadań określonych w załączniku III w odniesieniu do aparatury objętej niniejszą dyrektywą lub wymagań zasadniczych określonych w załączniku I lub czy zakres działania jest ograniczony do kilku określonych aspektów i/lub kategorii aparatury.
2.
Jednostki, które spełniają kryteria oceny ustalone przez odpowiednie normy zharmonizowane są uważane za spełniające kryteria zawarte w załączniku VI, objęte takimi normami zharmonizowanymi.
Komisja publikuje odesłania do tych norm w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Komisja publikuje wykaz jednostek notyfikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja zapewnia aktualizację wykazu.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że jednostka notyfikowana przestała spełniać kryteria wymienione w załączniku VI, informuje o tym fakcie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Komisja wycofuje odesłanie do tej jednostki z wykazu określonego w ust. 3.
ROZDZIAŁ III
INSTALACJE STACJONARNE
Artykuł 13
Instalacje stacjonarne
1.
Aparatura, która została wprowadzona do obrotu i którą można instalować w instalacji stacjonarnej podlega wszystkim odpowiednim przepisom dotyczącym aparatury określonym w niniejszej dyrektywie.
Jednak przepisy art. 5, 7, 8 i 9 nie są obowiązkowe w przypadku aparatury, która jest przeznaczona do zainstalowania w określonej instalacji stacjonarnej i która nie jest ogólnodostępna na rynku.
W takich przypadkach, w towarzyszącej dokumentacji określa się instalację stałą i jej charakterystykę pod względem kompatybilności elektromagnetycznej i wskazuje środki ostrożności, jakie należy podjąć przy instalowaniu aparatury w instalacji stacjonarnej w celu zachowania zgodności tej instalacji.
Dokumentacja ta zawiera także informacje, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2.
2.
W przypadku, gdy istnieją informacje o niezgodności instalacji stacjonarnej, w szczególności, jeżeli złożono skargi dotyczące zaburzeń wytwarzanych przez tą instalację, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się o dowody potwierdzające zgodność instalacji stacjonarnej, a w stosownych przypadkach rozpocząć procedurę oceny.
W przypadkach, gdy niezgodność została stwierdzona, właściwe władze mogą nałożyć odpowiednie środki w celu osiągnięcia przez instalację stacjonarną zgodności z wymaganiami w zakresie ochrony zawartymi w załączniku I punkt 1.
3.
Państwa Członkowskie określają przepisy niezbędne do określania osoby lub osób odpowiedzialnych za osiągnięcie przez instalację stacjonarną zgodności z odpowiednimi wymaganiami zasadniczymi.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Utrata mocy
Dyrektywa 89/336/EWG niniejszym traci moc od dnia 20 lipca 2007 r..
Odesłania do dyrektywy 89/336/EWG należy rozumieć jako odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku VII.
Artykuł 15
Przepisy przejściowe
Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku urządzeń, które są zgodne z przepisami dyrektywy 89/336/EWG i które zostały wprowadzone do obrotu przed 20 lipca 2009 r.
Artykuł 16
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 20 stycznia 2007 r..
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 20 lipca 2007 r..
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Skuteczne, przejrzyste i zintegrowane rynki papierów wartościowych stanowią wkład w tworzenie prawdziwego, jednolitego rynku europejskiego we Wspólnocie oraz sprzyjają rozwojowi i tworzeniu nowych miejsc pracy poprzez lepsze rozdysponowanie kapitału oraz redukcję kosztów.
Ujawnienie precyzyjnych, wyczerpujących i aktualnych informacji o emitentach papierów wartościowych buduje trwałe zaufanie inwestorów i umożliwia opartą na odpowiednich informacjach ocenę ich wyników oraz aktywów.
Wpływa to na poprawę ochrony inwestorów oraz skuteczności funkcjonowania rynku.
(2) W tym celu emitenci papierów wartościowych powinni zapewnić odpowiedni poziom przejrzystości danych w relacjach z inwestorami poprzez regularny przepływ informacji.
Z tego samego powodu akcjonariusze albo osoby fizyczne lub prawne posiadające prawa głosu lub instrumenty finansowe, z których wynika prawo do nabycia istniejących akcji wraz prawami głosu, powinni także informować emitentów o nabyciu lub innych zmianach w większościowych pakietach akcji w spółkach tak, aby mogli oni na bieżąco udostępniać te informacje do publicznej wiadomości.
(3) W komunikacie Komisji z dnia 11 maja 1999 r., zatytułowanym "Stanowienie ram dla rynku finansowego: plan działań", określono szereg działań potrzebnych do stworzenia jednolitego rynku usług finansowych.
Na szczycie w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska wezwała do wdrożenia wspomnianego Planu działań do roku 2005 r.
W planie tym podkreślono potrzebę opracowania dyrektywy podnoszącej wymagania w zakresie przejrzystości.
Potrzebę tę Rada Europejska potwierdziła na szczycie w Barcelonie w marcu 2002 r.
(4) Przepisy niniejszej dyrektywy powinny być zgodne z zadaniami i obowiązkami powierzonymi Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESCB) oraz bankom centralnym Państw Członkowskich na mocy traktatu oraz statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego; szczególną uwagę należy tu poświęcić bankom centralnym Państw Członkowskich, których akcje dopuszczane są obecnie do obrotu na rynku regulowanym, w celu zagwarantowania realizacji celów określonych w prawie pierwotnym Wspólnoty.
(5) Większa harmonizacja przepisów prawa krajowego w kwestii wymagań dotyczących okresowego i bieżącego ujawniania informacji przez emitentów papierów wartościowych powinna doprowadzić do poprawy ochrony interesów inwestorów w obrębie Wspólnoty.
Niemniej jednak niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na istniejące ustawodawstwo Wspólnoty dotyczące jednostek emitowanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania inne niż typu zamkniętego.
(6) Zgodnie z celem niniejszej dyrektywy, nadzór nad emitentem akcji lub dłużnych papierów wartościowych o nominale jednostkowym mniejszym niż 1000 EUR, będzie najskuteczniej sprawowane przez Państwo Członkowskie, w którym emitent posiada swoją siedzibę.
W związku z tym, niezwykle istotne jest zapewnienie zgodności z dyrektywą 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych [4].
Według tych samych zasad należy wprowadzić także pewną elastyczność, pozwalającą emitentom z krajów trzecich oraz spółkom z krajów Wspólnoty emitującym jedynie papiery inne, niż wymienione powyżej, na wybór macierzystego Państwa Członkowskiego.
(7) Wysoki poziom ochrony inwestorów we Wspólnocie umożliwiłby wyeliminowanie przeszkód w dopuszczaniu papierów wartościowych do obrotu na rynkach regulowanych znajdujących się lub funkcjonujących w Państwie Członkowskim.
Państwom Członkowskim, innym niż macierzyste Państwo Członkowskie, nie powinno zezwalać się na ograniczanie możliwości dopuszczania papierów wartościowych do obrotu na ich rynkach regulowanych poprzez nakładanie surowszych wymagań odnośnie okresowego i bieżącego ujawniania informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na takim rynku.
(8) Usunięcie przeszkód na podstawie zasady macierzystego Państwa Członkowskiego, o której mowa w niniejszej dyrektywie, nie powinno mieć wpływu na obszary nie objęte tą dyrektywą, takie jak prawo akcjonariuszy do ingerowania w proces zarządzania przedsiębiorstwem emitenta.
Nie powinno mieć ono także wpływu na prawo macierzystego Państwa Członkowskiego do żądania od emitenta dodatkowych publikacji w prasie codziennej obejmujących część lub wszystkie informacje regulowane.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [5] przygotowało grunt do ujednolicenia standardów sprawozdawczości finansowej w całej Wspólnocie dla emitentów, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym i, od których wymaga się sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Tym samym, oprócz ogólnego systemu dla wszystkich spółek, określonego w dyrektywach dotyczących prawa spółek, został ustanowiony szczególny system dla emitentów papierów wartościowych.
Niniejsza dyrektywa bazuje na tym podejściu w odniesieniu do rocznego j i śródrocznej sprawozdawczości finansowej, w tym także na zasadzie przedstawiania prawdziwego i rzetelnego obrazu aktywów i pasywów emitenta, jego sytuacji finansowej oraz zysków i strat.
Skrócony zbiór sprawozdań finansowych, jako część sprawozdania półrocznego, również stanowi wystarczającą podstawę dla przedstawienia prawdziwego i rzetelnego obrazu pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego emitenta.
(10) Roczne sprawozdanie finansowe powinno zawierać informacje dotyczące poszczególnych lat, od momentu dopuszczenia papierów wartościowych emitenta do obrotu na rynku regulowanym.
Lepsza porównywalność rocznych sprawozdań finansowych służy inwestorom na rynkach papierów wartościowych jedynie wówczas, gdy mogą być oni pewni, iż informacje te zostaną opublikowane w określonym czasie po zakończeniu roku obrotowego.
W odniesieniu do dłużnych papierów wartościowych, które zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jeszcze przed 1 stycznia 2005 r., a które zostały wyemitowane przez emitentów zarejestrowanych w kraju trzecim, macierzyste Państwo Członkowskie, może w pewnych okolicznościach, pozwolić emitentom na odstąpienie od opracowywania rocznych sprawozdań finansowych według standardów zgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy.
(11) Dyrektywa ta wprowadzi obowiązek sporządzania przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym półrocznych sprawozdań finansowych zawierających szerszy zakres informacji.
Powinno to pozwolić inwestorom na dokonanie bardziej świadomej oceny sytuacji emitenta.
(12) Macierzyste Państwo Członkowskie może wprowadzić zwolnienie emitentów dłużnych papierów wartościowych od obowiązku sporządzania sprawozdań półrocznych w przypadku:
- instytucji kredytowych działających jako drobni emitenci dłużnych papierów wartościowych lub
- emitentów istniejących już w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy, emitujących wyłącznie dłużne papiery wartościowe bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez macierzyste Państwo Członkowskie lub przez jego regionalne lub lokalne władze, lub
- podczas dziesięcioletniego okresu przejściowego, jedynie w odniesieniu do tych dłużnych papierów wartościowych, które były dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jeszcze przed 1 stycznia 2005 r., a które mogą być nabywane wyłącznie przez inwestorów profesjonalnych.
Jeżeli takiego zwolnienia udziela macierzyste Państwo Członkowskie, nie może zostać ono rozszerzone na żadne dłużne papiery wartościowe, które zostaną dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w późniejszym terminie.
(13) Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem witają zobowiązanie Komisji do szybkiego rozważenia kwestii zwiększenia przejrzystości polityki wynagrodzeń, całkowitej sumy wypłaconego wynagrodzenia (w tym także wynagrodzeń warunkowych lub odroczonych) oraz świadczeń w naturze przyznawanych każdemu członkowi organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych w ramach planu działania na rzecz "Modernizacji prawa spółek oraz polepszenie nadzoru korporacyjnego w Unii Europejskiej" z dnia 21 maja 2003 r. oraz zamiar opracowania przez Komisję rekomendacji w tym zakresie w najbliższej przyszłości.
(14) Macierzyste Państwo Członkowskie powinno zachęcać emitentów, których akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, a których głównym profilem działalności jest działalność związana z przemysłem wydobywczym, do ujawniania w swoich rocznych sprawozdaniach finansowych płatności dokonywanych na rzecz władz państwowych.
Macierzyste Państwo Członkowskie powinno także zachęcać do zwiększenia przejrzystości takich płatności zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach rozmaitych międzynarodowych forów finansowych.
(15) Dyrektywa ta nałoży na instytucje emitujące wyłącznie dłużne papiery wartościowe na rynkach regulowanych obowiązek sporządzania półrocznych sprawozdań finansowych.
Zwolnienia od tego obowiązku powinny być przewidziane tylko dla rynków hurtowych, na których jednostkowy nominał instrumentów finansowych wynosi co najmniej 50000 EUR, zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE.
W przypadku, gdy dłużne papiery wartościowe emitowane są w innej walucie, zwolnienia powinny być możliwe jedynie wówczas, gdy nominał jednostkowy w takiej walucie stanowi w chwili emisji równowartość co najmniej 50000 EUR.
(16) Bardziej aktualne i wiarygodne informacje na temat wyników osiąganych w ciągu roku obrotowego przez emitenta akcji wymagają także częstszego dostarczania informacji śródrocznych.
Należy zatem wprowadzić wymóg publikacji pierwszego okresowego sprawozdania zarządu podczas pierwszych sześciu miesięcy oraz drugiego – podczas kolejnych sześciu miesięcy roku obrotowego.
Emitenci akcji, którzy publikują już kwartalne sprawozdania finansowe, nie powinni być objęci wymogiem sporządzania śródrocznych sprawozdań zarządu.
(17) Odpowiednie przepisy dotyczące odpowiedzialności, określone przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jego krajowymi przepisami ustawowymi i innymi regulacjami, mają zastosowanie wobec emitenta, jego organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych, lub też osób odpowiedzialnych w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstwa emitenta.
Państwa Członkowskie powinny zachować swobodę określania zakresu takiej odpowiedzialności.
(18) Należy podawać do wiadomości publicznej informacje o zmianach w większościowych pakietach akcji emitentów, których akcje stanowią przedmiot obrotu na rynku regulowanym.
Informacje takie powinny umożliwiać inwestorom nabywanie lub zbywanie akcji z pełną świadomością zmian w strukturze głosów; powinny one także zwiększyć skuteczność kontroli emitentów akcji oraz ogólną przejrzystość istotnych przepływów kapitału.
W pewnych okolicznościach, należy udzielać informacji na temat akcji lub instrumentów finansowych określonych w art. 13, złożonych jako zabezpieczenie.
(19) Art. 9 i art. 10 lit. c) nie powinny mieć zastosowania wobec akcji udostępnianych przez członków ESCB, ani tym członkom podczas wywiązywania się przez nich z ich funkcji jako organów polityki pieniężnej, pod warunkiem, że prawa głosu przypisane do tych akcji nie są wykonywane; koncepcja "krótkiego okresu" określona w art.11 powinna być rozumiana w odniesieniu do transakcji kredytowych przeprowadzanych zgodnie z Traktatem oraz aktami prawnymi Europejskiego Banku Centralnego (EBC), w szczególności Wytycznymi EBC dotyczącymi instrumentów i procedur polityki pieniężnej oraz TARGET, a także do transakcji kredytowych mających na celu spełnienie analogicznych funkcji w sposób zgodny z przepisami krajowymi.
(20) Dla uniknięcia zbędnych obciążeń niektórych uczestników rynku oraz w celu wyjaśnienia, kto wywiera faktyczny wpływ na emiteta, nie ma potrzeby stosowania wymogu powiadamiania o posiadaniu większościowych pakietów akcji lub innych instrumentów finansowych określonych w art. 13, które dają prawo do nabywania akcji w odniesieniu do tych animatorów rynku lub depozytariuszy lub instrumentów finansowych nabytych wyłącznie do celów rozrachunkowo-rozliczeniowych, w ramach ograniczeń i gwarancji stosowanych w całej Wspólnocie.
Macierzyste Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość stosowania ograniczonych zwolnień w odniesieniu do pakietów akcji w portfelach inwestycyjnych instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.
(21) W celu wyjaśnienia, kto faktycznie jest posiadaczem większościowego pakietu akcji lub innych instrumentów finansowych tego samego emitenta we Wspólnocie, nie należy stosować wobec podmiotów dominujących wymogu konsolidacji posiadanych przez nie pakietów akcji z pakietami zarządzanymi przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) lub firmy inwestycyjne, o ile takie przedsiębiorstawa oraz firmy korzystają ze swoich praw głosowania w sposób niezależny od swoich podmiotów dominujących oraz spełnią także pewne warunki dodatkowe.
(22) Przekazywanie bieżących informacji posiadaczom papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym powinno być w dalszym ciągu oparte na zasadzie równego traktowania.
Równe traktowanie odnosi się wyłącznie do akcjonariuszy o identycznym statusie i pozostaje bez wpływu na liczbę praw głosu, które mogą być związane z konkretną akcją.
W ten sam sposób, posiadacze dłużnych papierów wartościowych niezróżnicowanych pod względem praw i obowiązków nadal powinni korzystać z równego traktowania, nawet w przypadku emisji długu przez państwo.
Należy ułatwić informowanie posiadaczy akcji i/lub dłużnych papierów wartościowych podczas walnych zgromadzeń.
W szczególności posiadacze akcji i/lub dłużnych papierów wartościowych mający swoje siedziby za granicą powinni aktywnie korzystać ze swoich uprawnień, poprzez możliwość ustanawiania pełnomocników, którzy działaliby w ich imieniu.
Z tych samych powodów, podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy i/lub posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, należy podjąć decyzję, czy powinno mieć miejsce wykorzystanie nowoczesnych technik informacyjnych i komunikacyjnych..
W takim przypadku emitenci powinni podjąć kroki mające na celu skuteczne informowanie wszystkich akcjonariuszy i/lub posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, o ile istnieje możliwość ustalenia ich tożsamości.
(23) Eliminowanie przeszkód oraz skuteczne wdrożenie nowych wspólnotowych obowiązków informacyjnych wymaga również sprawowania odpowiedniej kontroli przez właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego.
Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić przynajmniej minimalną gwarancję dostępu do aktualnych informacji.
Z tego powodu w każdym Państwie Członkowskim powinien istnieć przynajmniej jeden system archiwizowania i przechowywania danych.
(24) Obowiązek emitenta dokonywania tłumaczenia wszystkich bieżących lub okresowych informacji na właściwe w danej sytuacji języki we wszystkich Państwach Członkowskich, w których jego papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu, nie sprzyja integracji rynków papierów wartościowych i wpływa zniechęcająco na transgraniczne dopuszczanie papierów wartościowych do obrotu na rynku.
Tak więc emitent powinien posiadać w pewnych przypadkach prawo przekazywania informacji w języku przyjętym zwyczajowo w sferze finansów międzynarodowych.
Ze względu na konieczność dołożenia szczególnych starań w celu przyciągnięcia zagranicznych inwestorów z innych Państw Członkowskich i państw trzecich, Państwa Członkowskie nie powinny dłużej stwarzać przeszkód akcjonariuszom, osobom wykonującym prawo głosu ani posiadaczom instrumentów finansowych w powiadamianiu emitenta w języku, który jest zwyczajowo wykorzystywany w sferze finansów międzynarodowych.
(25) Dostęp inwestorów do informacji o emitentach powinien być lepiej zorganizowany na poziomie wspólnotowym w celu aktywnego promowania integracji europejskich rynków kapitałowych.
W zakresie dostępu do informacji inwestorzy, których siedziby znajdują się poza macierzystym Państwem Członkowskim emitenta powinni uzyskać status równorzędny z tym, który posiadają inwestorzy działający w tymże Państwie.
Może to zostać osiągnięte jeśli macierzyste Państwo Członkowskie zapewni przestrzeganie minimalnych standardów jakości dotyczących rozpowszechniania informacji we Wspólnocie w sposób sprawny i niedyskryminacyjny oraz zależnie od typu regulowanych informacji istotnych w danej sytuacji.
Ponadto, rozpowszechniane informacje powinny być udostępniane w macierzystym Państwie Członkowskim w sposób scentralizowany, umożliwiając stworzenie europejskiej sieci, dostępnej w przystępnej cenie dla inwestorów detalicznych, przy czym nie powinny one prowadzić do zbędnego mnożenia wymagań odnoszących się do emitentów.
Emitenci powinni korzystać z wolnej konkurencji podczas wybierania środków przekazu lub operatorów w celu rozpowszechniania informacji, w sposób zgodny z niniejszą dyrektywą.
(26) Zmierzając do dalszego uproszczenia dostępu inwestorów do informacji korporacyjnych w Państwach Członkowskich, zadanie sformułowania wytycznych dla tworzenia sieci elektronicznych należy pozostawić krajowym organom nadzorczym, działającym w konsultacji z innymi zainteresowanymi stronami, a szczególnie z emitentami papierów wartościowych, inwestorami, uczestnikami rynku, podmiotami obsługującymi rynki regulowane oraz podmiotami dostarczającymi informacje finansowe.
(27) Dążąc do zapewnienia skutecznej ochrony inwestorów oraz prawidłowego funkcjonowania rynków regulowanych, przepisy dotyczące informacji, które mają zostać opublikowane przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, stosuje się również do emitentów nie posiadających zarejestrowanej siedziby w danym Państwie Członkowskim i nie objętych przepisami art. 48 Traktatu.
Należy także zapewnić, aby wszelkie istotne informacje dodatkowe o emitentach ze Wspólnoty lub krajów trzecich, których ujawnienia wymaga się w kraju trzecim, zaś nie jest ono wymagane w Państwie Członkowskim, zostały podane do publicznej wiadomości we Wspólnocie.
(28) W każdym Państwie Członkowskim należy wyznaczyć jeden właściwy organ, który przejmie pełną odpowiedzialność za nadzór nad przestrzeganiem przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz za współpracę międzynarodową.
Organ taki powinien mieć charakter administracyjny, zaś w celu uniknięcia konfliktu interesów należy zapewnić jego niezależność od podmiotów gospodarczych.
Państwa Członkowskie mogą jednak wyznaczyć inny właściwy organ do zbadania, czy informacja, o której mowa w niniejszej dyrektywie, została sporządzona zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi sprawozdawczości oraz do zastosowania właściwych środków w przypadku odkrycia naruszeń; organ taki nie musi mieć charakteru administracyjnego.
(29) Wzrost aktywności transgranicznej wymaga poprawy współpracy pomiędzy właściwymi organami krajowymi, w tym także całościowego zbioru przepisów dotyczących wymiany informacji oraz stosowania środków ostrożności.
Organizacja zadań regulacyjnych i nadzorczych w każdym Państwie Członkowskim nie powinna zakłócać skutecznej współpracy pomiędzy właściwymi organami krajowymi.
(30) Podczas posiedzenia w dniu 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
W swoim raporcie końcowym Komitet zaproponował wprowadzenie nowych technik legislacyjnych opartych na podejściu czteropoziomowym, a mianowicie na: zasadach podstawowych, technicznych środkach wykonawczych, współpracy pomiędzy krajowymi regulatorami rynków papierów wartościowych oraz stosowaniu prawa Wspólnoty.
Niniejsza dyrektywa powinna ograniczyć się do szeroko pojętych zasad "ramowych", podczas gdy środki wykonawcze, które powinna przyjąć Komisja, przy wsparciu ze strony Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, ustanowionego decyzją Komisji 2001/528/WE [6] powinny zawierać niezbędne szczegóły techniczne.
(31) Rezolucja przyjęta przez Radę Europejską w Sztokholmie w marcu 2001 r. potwierdziła raport końcowy Komitetu Mędrców oraz proponowanego, czteropoziomowego podejścia zmierzającego do zwiększenia skuteczności i przejrzystości procesu regulacji wspólnotowego ustawodawstwa dotyczącego papierów wartościowych.
(32) Zgodnie z tą tej rezolucją, należy częściej stosować środki wykonawcze w celu zapewnienia możliwości aktualizacji przepisów technicznych tak, aby nadążały one za rozwojem rynku z oraz rozwojowi w zakresie nadzoru, a także należy określić ostateczne terminy wdrażania wszystkich przepisów wykonawczych.
(33) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wdrożenia przepisów dotyczących usług finansowych również potwierdziła raport Komitetu Ekspertów na podstawie uroczystego oświadczenia złożonego tego samego dnia przed Parlamentem Europejskim przez Przewodniczącego Komisji oraz listu komisarza ds. rynku wewnętrznego z dnia 2 października 2001 r., skierowanego do przewodniczącego komisji gospodarczej i monetarnej Parlamentu Europejskiego, w odniesieniu do zabezpieczenia roli Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
(34) Na zbadanie projektu środków wykonawczych oraz wydanie opinii na ich temat Parlamentowi Europejskiemu powinien przysługiwać okres trzech miesięcy od przekazania pierwszego jego projektu.
Jednakże w pilnych i należycie uzasadnionych przypadkach, okres ten może ulec skróceniu.
Jeżeli Parlament uchwali w tym okresie rezolucję, Komisja powinna ponownie zbadać wspomniane projekty.
(35) Środki wykonawcze odnoszące się do przepisów niniejszej dyrektywy mogą być konieczne dla uwzględnienia bieżącego rozwoju sytuacji na rynkach papierów wartościowych.
Komisja powinna być odpowiednio uprawniona do przyjęcia środków wykonawczych, pod warunkiem, że nie wprowadzają one zmian w podstawowych elementach niniejszej dyrektywy, a Komisja będzie działała w sposób zgodny z zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie, po konsultacji z Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych.
(36) Korzystając ze swoich uprawnień wykonawczych w sposób zgodny z niniejszą dyrektywą Komisja powinna przestrzegać następujących zasad:
- potrzeby zapewnienia zaufania inwestorów do rynków finansowych poprzez promowanie wysokich standardów przejrzystości tych rynków;
- potrzeby zapewnienia inwestorom szerokiego wachlarza konkurencyjnych inwestycji oraz poziomu jawności i ochrony dostosowanego do ich sytuacji;
- potrzeby zapewnienia konsekwentnego egzekwowania przepisów przez niezależne organy regulacyjne, w szczególności w kwestii walki z przestępczością gospodarczą;
- potrzeby zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości oraz konsultacji z wszystkimi uczestnikami rynku, a także z Parlamentem Europejskim i Radą;
- potrzeby popierania innowacyjności na rynkach finansowych, jeżeli mają one mieć charakter dynamiczny i efektywny;
- potrzeby zapewniania integralności rynku poprzez ścisłe i reaktywne monitorowanie innowacji finansowych;
- znaczenia, jakie posiada ograniczanie kosztów kapitału oraz zwiększanie jego dostępności;
- bilansu kosztów i korzyści dla uczestników rynku (w tym także małych i średnich przedsiębiorstw oraz drobnych inwestorów), wynikających z zastosowania środków wykonawczych w dłuższej perspektywie czasowej;
- potrzeby zwiększenia międzynarodowej konkurencyjności rynków finansowych Wspólnoty bez szkody dla bardzo pożądanego rozszerzenia współpracy międzynarodowej;
- potrzeby stworzenia wyrównanych warunków działania dla wszystkich uczestników rynku poprzez ustanawianie w przypadkach, gdy jest to wskazane wspólnotowych przepisów wykonawczych;
- potrzeby respektowania różnic pomiędzy rynkami krajowymi wówczas, gdy nie kolidują one nadmiernie ze spójnością jednolitego rynku;
- potrzeby zapewnienia spójności z innymi aktami prawnymi Wspólnoty w tym obszarze, gdyż brak równowagi informacyjnej oraz brak przejrzystości mogą zagrozić funkcjonowaniu rynków, a przede wszystkim mogą zaszkodzić konsumentom i drobnym inwestorom.
(37) Dla zapewnienia spełnienia wymagań określonych w niniejszej dyrektywie lub jej środkach wykonawczych, wszelkie naruszenia tych wymagań powinny być niezwłocznie wykrywane oraz, jeśli jest to konieczne, sankcjonowane.
W tym celu, środki te i sankcje powinny skutecznie zniechęcać do popełniania dalszych naruszeń, mieć charakter proporcjonalny oraz być stale egzekwowane.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby od decyzji podejmowanych przez właściwe organy krajowe przysługiwało prawo do odwołania na drodze sądowej.
(38) Celem niniejszej dyrektywy jest udoskonalenie aktualnie obowiązujących wymagań dotyczących przejrzystości, które muszą spełnić emitenci papierów wartościowych oraz inwestorzy nabywający i zbywający większościowe pakiety akcji emitentów, których akcje dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym.
Niniejsza dyrektywa zastępuje niektóre spośród wymagań określonych w dyrektywie 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [7].
Dążąc do zebrania wymagań dotyczących przejrzystości w jednym akcie prawnym, należy koniecznie wprowadzić w nim odpowiednie zmiany.
Zmiany takie nie powinny wywierać jednak wpływu na możliwość wprowadzania przez Państwa Członkowskie dodatkowych wymagań, zgodnie z art. 42-63 dyrektywy 2001/34/WE, która zachowuje moc prawną.
(39) Niniejsza dyrektywa zgodna jest z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [8].
(40) Niniejsza dyrektywa wykazuje poszanowanie dla podstawowych praw oraz przestrzega zasad wyznawanych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
(41) Ze względu na fakt, iż Państwa Członkowskie nie mogą zrealizować w stopniu zadowalającym celów działań, które mają zostać podjęte, a mianowicie zapewnić zaufanie inwestorów poprzez zrównanie wymagań dotyczących przejrzystości we Wspólnocie, a przez to stworzyć pełny rynek wewnętrzny na bazie istniejącego we Wspólnocie ustawodawstwa, zaś cele te mogą być skuteczniej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć odpowiednie środki, zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Według zasady proporcjonalności określonej w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(42) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą tryb wprowadzania w życie uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania związane z ujawnianiem okresowych lub bieżących informacji o emitentach, których papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, mającym siedzibę lub prowadzącym działalność w jednym z Państw Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do jednostek emitowanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, innego niż typu zamkniętego, ani też w stosunku do nabywanych lub zbywanych jednostek takich przedsiębiorstw.
3. Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o nie stosowaniu przepisów, o których mowa w art. 16 ust. 3 oraz w art. 18 ust. 2-4 do papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym i wyemitowanych przez te Państwa lub ich władze regionalne albo lokalne.
4.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o nie stosowaniu art. 17 wobec swoich krajowych banków centralnych działających jako emitenci akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, jeżeli dopuszczenie to miało miejsce przed 20 stycznia 2005.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "papiery wartościowe" oznaczają zbywalne papiery wartościowe, określone w art. 4 ust. 1 punkt 18 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [10] z wyjątkiem instrumentów rynku pieniężnego, zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 punkt 19 tej dyrektywy, mających termin wykupu jest krótszy niż 12 miesięcy, a do których może mieć zastosowanie ustawodawstwo krajowe;
b) "dłużne papiery wartościowe" oznaczają obligacje lub inne formy zbywalnych, sekurytyzowanych wierzytelności, z wyjątkiem papierów wartościowych, które stanowią odpowiednik akcji w spółkach lub, które w wyniku ich zamiany lub realizajcji prawa przez nie przenoszonego dają prawo nabycia akcji lub papierów wartościowych równoważnych tym akcjom;
c) "rynek regulowany" oznacza rynek, o którym mowa w art. 4 ust. 1 punkt 14 dyrektywy 2004/39/WE;
d) "emitent" oznacza osobę prawną, utworzoną na podstawie przepisów prawa prywatnego lub publicznego, w tym także Państwo, którego papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym, przy czym emitentem, w przypadku kwitów depozytowych reprezentujących papiery wartościowe, jest emitent tych papierów wartościowych;
e) "akcjonariusz" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną utworzoną na podstawie przepisów prawa prywatnego lub publicznego, która posiada, w sposób bezpośredni lub pośredni:
i) akcje emitenta we własnym imieniu i na własny rachunek;
ii) akcje emitenta we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby fizycznej albo prawnej;
iii) kwity depozytowe w przypadku których posiadacz tych kwitów uznawany jest za akcjonariusza posiadającego akcje reprezentowane przez te kwity;
f) "przedsiębiorstwo kontrolowane" oznacza każde przedsiębiorstwo:
i) w którym większość praw głosu należy do jednej osoby fizycznej albo prawnej; lub
ii) w którym osoba fizyczna albo prawna posiada prawo do powołania albo odwołania większości członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego, jednocześnie będąc jego akcjonariuszem albo członkiem; lub
iii) którego akcjonariuszem albo członkiem jest osoba fizyczna lub prawna samodzielnie kontrolująca, na podstawie porozumienia z pozostałymi akcjonariuszami albo członkami takiego przedsiębiorstwa, większość praw głosu przysługujących odpowiednio akcjonariuszom albo członkom; lub
iv) na które osoba fizyczna albo prawna ma prawo wywrzeć, lub wywiera dominujący wpływ albo nad którym może sprawować lub sprawuje kontrolę;
g) "przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania inne niż typu zamkniętego" oznaczają fundusze powiernicze oraz inwestycyjne:
i) których przedmiotem działalności jest wspólne inwestowanie kapitału pozyskanego w sposób publiczny, działające na zasadzie rozproszenia ryzyka, oraz
ii) których jednostki są, na żądanie posiadacza takich jednostek, odkupywane bądź umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów danego przedsiębiorstwa;
h) "jednostki przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania" oznaczają papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania reprezentujące prawa uczestników takich przedsiębiorstw do ich aktywów;
i) "macierzyste Państwo Członkowskie" oznacza:
i) w przypadku emitenta dłużnych papierów wartościowych o nominale jednostkowym mniejszym niż 1000 EUR lub emitenta akcji:
- zarejestrowanego we Wspólnocie – Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jego statutowa siedziba;
- zarejestrowanego w kraju trzecim – Państwo Członkowskie, w którym zobowiązany jest on do przedstawiania właściwym organom rocznych informacji w sposób zgodny z art. 10 dyrektywy 2003/71/WE;
Definicję "macierzystego" Państwa Członkowskiego stosuje się wobec dłużnych papierów wartościowych w walucie innej niż euro, pod warunkiem, że ich jednostkowa wartość nominalna na dzień emisji wynosi mniej niż 1000 EUR, chyba że jest ona niemal równa kwocie 1000 EUR;
ii) w przypadku każdego emitenta nie objętego zakresem ppkt i) - Państwo Członkowskie wybrane przez emitenta spośród Państw Członkowskich, w którym znajduje się statutowa siedziby emitenta oraz państwa, które dopuściły emitowane przez niego papiery wartościowe do obrotu na rynkach regulowanych na swoim terytorium.
Emitent może wybrać tylko jedno Państwo Członkowskie jako swoje macierzyste Państwo Członkowskie.
Wybór taki zachowuje ważność przez co najmniej trzy lata, chyba że jego papiery wartościowe przestaną być objęte dopuszczeniem do obrotu na rynku regulowanym we Wspólnocie;
j) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, jeśli jest ono państwem innym niż macierzyste Państwo Członkowskie;
k) "informacje regulowane" oznacza wszelkie informacje, które emitent lub jakakolwiek inna osoba, która zwraca się z wnioskiem o dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym bez zgody emitenta, powinna ujawnić zgodnie z niniejszą dyrektywą, art. 6 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 styczna 2003 r. sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [11], lub zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego, przyjętymi na mocy art. 3 ust. 1 niniejszej dyrektywy;
l) "środki elektroniczne" są to urządzenia elektroniczne do przetwarzania (w tym także cyfrowej kompresji), przechowywania i transmisji danych, wykorzystujące technologię przewodową, radiową lub optyczną lub też wszelkie inne rodzaje środków elektromagnetycznych;
m) "spółka zarządzająca" oznacza spółkę zdefiniowaną w art. 1a ust. 2 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [12];
n) "animator rynku" oznacza osobę, która jest obecna na rynkach finansowych i przejawia stałą gotowość do zawierania transakcji na własny rachunek przez nabywanie i sprzedaż instrumentów finansowych za własne środki i po określonych przez siebie cenach;
o) "instytucja kredytowa" oznacza przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [13];
p) "papiery wartościowe emitowane w sposób ciągły lub powtarzający się" oznaczają dłużne papiery wartościowe tego samego emitenta emitowane w sposób ciągły lub w formie co najmniej dwóch odrębnych emisji papierów wartościowych podobnego typu i/lubklasy.
2.
Do celów definicji "przedsiębiorstwa kontrolowanego", o którym mowa w ust. 1 lit. f) ppkt ii), prawa posiadacza akcji umożliwiające mu głosowanie, powoływanie i odwoływanie obejmują także prawa każdego innego przedsiębiorstwa kontrolowanego przez danego akcjonariusza oraz prawa osoby fizycznej albo prawnej działającej we własnym imieniu na rzecz tego akcjonariusza lub jakiegokolwiek innego kontrolowanego przezeń przedsiębiorstwa.
3.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, w odniesieniu do definicji określonych w ust. 1, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1.
Komisja w szczególności:
a) ustanawia, do celów ust. 1 lit. i) ppkt ii), środki proceduralne, zgodnie z którymi, emitent może dokonać wyboru macierzystego Państwa Członkowskiego;
b) dostosowuje odpowiednio do potrzeb wyboru macierzystego Państwa Członkowskiego, o którym mowa w ust. 1 lit. i) ppkt ii), trzyletni okres związany z zapisem działalności emitenta w świetle nowych wymagań wynikających z przepisów prawa i dotyczących dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym;
c) ustanawia, do celów ust. 1 lit. l), orientacyjny wykaz środków, których nie można uważać za środki elektroniczne, uwzględniając tym samym aneks V do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [14].
Artykuł 3
Integracja rynków papierów wartościowych
1.
Macierzyste Państwo Członkowskie może zastosować wobec emitenta wymagania bardziej rygorystyczne niż te określone w niniejszej dyrektywie.
Macierzyste Państwo Członkowskie może także zastosować wobec akcjonariusza albo osoby fizycznej lub prawnej, o których mowa w art. 10 lub 13, wymagania bardziej rygorystyczne niż te określone w niniejszej dyrektywie.
2.
Przyjmujące Państwo Członkowskie nie może:
a) w odniesieniu do dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym na swoim terytorium, narzucić wymogu ujawniania informacji bardziej rygorystycznego niż wymagania, o których mowa w niniejszej dyrektywie lub w art. 6 dyrektywy 2003/6/WE;
b) w odniesieniu do obowiązku powiadamiania nakładać na akcjonariuszy lub osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w art. 10 lub 13, wymagań bardziej rygorystycznych niż określone w niniejszej dyrektywie.
ROZDZIAŁ II
INFORMACJE OKRESOWE
Artykuł 4
Roczne sprawozdania finansowe
1.
Emitent podaje do publicznej wiadomości swoje roczne sprawozdanie finansowe nie później niż cztery miesiące po zakończeniu każdego roku obrotowego i zapewnia jego publiczną dostępność przez okres co najmniej pięciu lat.
2.
Roczne sprawozdanie finansowe zawiera:
a) zbadane sprawozdania finansowe,
b) sprawozdanie zarządu oraz
c) oświadczenia osób upoważnionych przez emitenta, z wyraźnym wskazaniem ich nazwisk i stanowisk, że wedle ich najlepszej wiedzy, sprawozdania finansowe sporządzone zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości, odzwierciedlają prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów, sytuacji finansowej oraz zysków i strat emitenta oraz jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość, oraz, że sprawozdanie zarządu zawiera rzetelny obraz rozwoju i rentowności działalności oraz sytuacji emitenta, jak również jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość, w tym opis podstawowych ryzyk i niepewności.
3.
W przypadku gdy, zgodnie z siódmą dyrektywą Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [15], od emitenta wymaga się sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zbadane sprawozdania finansowe zawierają takie sprawozdania skonsolidowane sporządzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 oraz sprawozdania roczne jednostki dominującej, opracowane zgodnie z przepisami prawa krajowego Państwa Członkowskiego, w którym jednostka taka jest zarejestrowana.
W przypadku, gdy od emitenta nie jest wymagane sporządzanie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zbadane sprawozdania finansowe obejmują sprawozdania finansowe sporządzone zgodnie z przepisami prawa krajowego Państwa Członkowskiego, w którym dana spółka jest zarejestrowana.
4.
Sprawozdania finansowe poddawane są badaniu zgodnie z przepisami art. 51 i 51a czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [16], jeśli zaś od emitenta wymaga się sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zgodnie z art. 37 dyrektywy 83/349/EWG.
Raport z badania podpisany przez osobę lub osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych podawany jest w całości do wiadomości publicznej wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym.
5.
Sprawozdanie zarządu sporządzane jest w sposób zgodny z art. 46 dyrektywy 78/660/EWG oraz, jeśli od emitenta wymaga się sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zgodnie z art. 36 dyrektywy 83/349/EWG.
6.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze, dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1.
Komisja określa w szczególności warunki techniczne publicznego udostępniania opublikowanego rocznego sprawozdania finansowego, w tym także raportu z badania.
Komisja może również, w razie potrzeby, dostosować pięcioletni okres, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 5
Półroczne sprawozdania finansowe
1.
Emitent akcji lub dłużnych papierów wartościowych podaje do wiadomości publicznej, tak szybko, jak to jest możliwe po zakończeniu danego okresu, lecz przed upływem dwóch miesięcy od tego momentu, półroczne sprawozdanie finansowe obejmujące pierwsze sześć miesięcy roku obrotowego.
Emitent zapewnia, aby półroczne sprawozdanie finansowe było udostępnione do wiadomości publicznej przez co najmniej pięć lat.
2.
Półroczne sprawozdanie finansowe obejmuje:
a) skrócony zbiór sprawozdań finansowych;
b) okresowe sprawozdanie zarządu; oraz
c) oświadczenia osób upoważnionych przez emitenta, z wyraźnym wskazaniem ich nazwisk i stanowisk, że wedle ich najlepszej wiedzy, skrócony zbiór sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości, odzwierciedlają prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów, sytuacji finansowej oraz zysków i strat emitenta oraz jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3, oraz, że śródroczne sprawozdanie zarządu zawiera rzetelny przegląd informacji wymaganych zgodnie z ust. 4.
3.
W przypadku, gdy od emitenta wymaga się przygotowywania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, skrócony zbiór sprawozdań finansowych sporządza się w sposób zgodny z międzynarodowymi standardami rachunkowości dla okresowych sprawozdań finansowych, przyjętymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
W przypadku, gdy od emitenta nie wymaga się sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, skrócony zbiór sprawozdań finansowych zawiera co najmniej skrócony bilans, skrócony rachunek zysków i strat oraz informację dodatkową dotyczącą tych sprawozdań.
Podczas opracowywania skróconego bilansu i skróconego rachunku zysków i strat, emitent przestrzega tych samych zasad uznawania i dokonywania pomiarów, co podczas sporządzania rocznych sprawozdań finansowych.
4.
Śródroczne sprawozdanie zarządu obejmuje co najmniej wskazanie istotnych zdarzeń, które miały miejsce podczas pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego oraz jego wpływ na skrócony zbiór sprawozdań finansowych, wraz z opisem głównych zagrożeń oraz niepewności związanych z pozostałymi sześcioma miesiącami roku obrotowego.
Dla emitentów akcji śródroczne sprawozdanie zarządu obejmuje także główne transakcje podmiotów powiązanych.
5.
Jeżeli półroczne sprawozdanie finansowe zostało poddane badaniu, raport z badania powinien zostać opublikowany w całości.
Ta sama zasada ma zastosowanie w przypadku przeglądu przeprowadzonego przez biegłego rewidenta.
Jeżeli półroczne sprawozdanie finansowe nie zostało poddane badaniu ani przeglądowi prowadzonemu przez biegłego rewidenta, emitent zamieszcza w swoim raporcie stosowne oświadczenie.
6.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1–5 niniejszego artykułu.
Komisja w szczególności:
a) określa warunki techniczne publicznego udostępniania opublikowanego półrocznego sprawozdania finansowego, w tym także raportu z badania przeprowadzanego przez biegłego rewidenta,
b) objaśnia charakter badania przeprowadzanego przez biegłego rewidenta,
c) określa minimalną treść skróconego bilansu oraz rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej dotyczącej tych sprawozdań w przypadku, gdy nie są one sporządzane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
Komisja może także zmienić pięcioletni okres, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 6
Śródroczne sprawozdania zarządu
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 6 dyrektywy 2003/6/WE, emitent, którego akcje dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym, udostępnia do wiadomości publicznej w okresie pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego raport sporządzony przez zarząd oraz, w drugim półroczu roku obrotowego, kolejny raport sporządzony przez zarząd-.
Raport taki sporządza się w okresie, którego bieg rozpoczyna się po upływie dziesięciu tygodni od początku danego półrocza, a kończy na sześć tygodni przed jego zakończeniem.
Powinno ono zawierać informacje obejmujące okres od rozpoczęcia się półrocza do dnia publikacji sprawozdania.
Raport taki powinien zawierać:
- wyjaśnienie istotniejszych wydarzeń i transakcji, które miały miejsce w danym okresie oraz ich wpływu na sytuację finansową emitenta i kontrolowanych przez niego jednostek oraz
- ogólny opis sytuacji finansowej i wyników emitenta oraz kontrolowanych przez niego jednostek danym okresie.
2.
Od emitentów, którzy zgodnie z krajowym ustawodawstwem, przepisami rządzącymi rynkiem regulowanym lub z własnej inicjatywy publikują kwartalne sprawozdania finansowe, zgodnie ze wspomnianym ustawodawstwem lub przepisami, nie wymaga się podawania do wiadomości publicznej raportów zarządu, o których mowa w ust. 1.
3.
Komisja do 20 stycznia 2010 przedstawi Parlamentowi Europejskiemi i Radzie raport w sprawie przejrzystości kwartalnych sprawozdań finansowych i raportów zarządów emitentów w celu zbadania, czy udzielone informacje służą realizacji celu, jakim jest umożliwienie inwestorom dokonania oceny sytuacji finansowej emitenta na podstawie odpowiednich informacji.
Raport taki obejmuje ocenę wpływu na obszary, w których Komisja rozważa propozycję wniesienia zmian do niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Obowiązki i odpowiedzialność
Państwa Członkowskie zapewniają, aby obowiązkiem sporządzania i podawania informacji do publicznej wiadomości zgodnie z art. 4, 5, 6 i 16 objęty był co najmniej emitent lub jego organy administracyjne, zarządzające lub nadzorcze, zaś Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące odpowiedzialności miały zastosowanie do emitentów, wymienionych powyżej organów lub osób odpowiedzialnych w przedsiębiorstwach emitentów.
Artykuł 8
Wyjątki
1.
Art. 4, 5 i 6 nie stosuje się w stosunku do następujących emitentów:
a) władz państwowych, regionalnych lub lokalnych danego kraju, międzynarodowej instytucji publicznej, do której należy przynajmniej jedno Państwo Członkowskie, EBC oraz krajowych banków centralnych Państw Członkowskich, niezależnie od tego, czy są emitentami akcji czy też innych papierów wartościowych; oraz
b) podmiotów emitujących wyłącznie dłużne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, o nominale jednostkowym równym co najmniej 50000 EUR lub, w przypadku dłużnych papierów wartościowych denominowanych w walucie innej niż euro, o nominale jednostkowym równym w dniu emisji co najmniej 50000 EUR.
2.
Macierzyste Państwo Członkowskie może zrezygnować ze stosowania art. 5 wobec instytucji kredytowych, których akcje nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym oraz, które w sposób ciągły lub powtarzalny emitowały wyłącznie dłużne papiery wartościowe, o ile łączna wartość nominalna tych dłużnych papierów wartościowych pozostaje niższa od 100000000 EUR, zaś instytucje te nie opublikowały prospektów emisyjnych zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE.
3.
Macierzyste Państwo Członkowskie może zrezygnować ze stosowania art. 5 wobec emitentów, którzy istnieli już w momencie wejścia w życie dyrektywy 2003/71/WE, a którzy emitują na rynku regulowanym wyłącznie dłużne papiery wartościowe, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez macierzyste Państwo Członkowskie lub przez jego władze regionalne lub lokalne.
ROZDZIAŁ III
INFORMACJE BIEŻĄCE
CZĘŚĆ I
Informacje o znaczących pakietach akcji
Artykuł 9
Zawiadamianie o nabyciu lub zbyciu znaczących pakietów akcji
1.
Macierzyste Państwo Członkowskie zapewnia, aby w przypadku nabycia lub zbycia przez akcjonariusza akcji emitenta, które są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, oraz do których przypisane są prawa głosu, akcjonariusz taki powiadomił emitenta o posiadanej przez niego, w wyniku takiego nabycia lub zbycia, liczbie praw głosu, jeżeli ich procentowy udział w ogólnej liczbie głosów osiągnie, przekroczy lub spadnie poniżej 5 %, 10 %, 15 %, 20 %, 25 %, 30 %, 50 % i 75 %.
Liczbę głosów oblicza się na podstawie wszystkich akcji, do których jest przypisane prawo głosu nawet wówczas, gdy wykonywanie tego prawa jest zawieszone.
Ponadto, informacja jest również podawana w odniesieniu do wszystkich akcji tej samej kategorii jak te, do których przypisane są prawa głosu.
2.
Macierzyste Państwo Członkowskie zapewnia, aby akcjonariusze zawiadamiali emitenta o liczbie posiadanych głosów, jeżeli ich procentowy udział w ogólnej liczbie głosów osiągnie, przekroczy lub spadnie poniżej wartości progowych określonych w ust. 1 w wyniku zdarzeń zmieniających strukturę praw głosu oraz na podstawie informacji ujawnionych zgodnie z art. 15.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwo emitenta zarejestrowane jest w kraju trzecim, obowiązkowi powiadomienia podlegają zdarzenia równoważne.
3.
Macierzyste Państwo Członkowskie nie musi stosować:
a) progu 30 %, jeżeli stosuje próg w wysokości jednej trzeciej;
b) progu 75 %, jeżeli stosuje próg w wysokości dwóch trzecich.
4.
Postanowień tego atykułu nie stosuje się do akcji nabytych wyłącznie do celów rozrachunkowo-rozliczeniowych w ramach zwykłego krótkiego cyklu rozliczeniowego, ani do depozytariuszy mających akcje w posiadaniu w ramach pełnienia swojej funkcji, o ile depozytariusze ci mogą korzystać z praw głosu przypisanych do takich akcji wyłącznie na podstawie instrukcji pisemnej lub przekazanej środkami elektronicznymi.
5.
Postanowień tego artykułu nie stosuje się również do nabycia lub zbycia znaczących pakietów akcji osiągających próg 5 % lub przekraczających go, przez animatora rynku występującego w tej roli, o ile:
a) posiada on stosowne zezwolenie wydane przez jego macierzyste Państwo Członkowskie zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE; oraz
b) nie ingeruje on w zarząd danego emitenta, ani nie wywiera na emitenta wpływu w celu nabycia tych akcji lub podtrzymania kursu akcji.
6. Na mocy art. 2 ust. 1 lit. i), macierzyste Państwa Członkowskie mogą ustalić, iż prawa głosu znajdujące się w portfelu inwestycyjnym, zdefiniowanym w art. 2 ust. 6 dyrektywy 93/6/EWG z 15 marca 1993r.w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [17], instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, nie mogą być uwzględniane w celach, o których mowa w niniejszym artykule, o ile:
a) prawa głosu znajdujące się w portfelu inwestycyjnym stanowią mniej niż 5 % ogólnej liczby głosów oraz
b) instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna zapewnia, aby prawa głosu wynikające z akcji znajdujących się w portfelu inwestycyjnym nie były wykonywane, ani w żaden inny sposób wykorzystywane w celu ingerowania w zarządzanie emitentem.
7.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 2, 4 i 5 niniejszego artykułu.
Komisja określa w szczególności maksymalną długość "krótkiego cyklu rozliczeniowego", o którym mowa w ust. 4, jak również odpowiednie mechanizmy sprawowania kontroli przez właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego.
Ponadto Komisja może opracować wykaz zdarzeń, o którym mowa w ust. 2.
Artykuł 10
Nabywanie lub zbywanie znaczącego udziału w ogólnej liczbie głosów
Wymagania dotyczące zawiadamiania, określone w art. 9 ust. 1 i 2, mają zastosowanie również wobec osoby fizycznej lub prawnej w zakresie, w jakim osoba taka uprawniona jest do nabywania, zbywania lub wykonywania praw głosu w którymkolwiek z poniższych przypadków lub też ich kombinacji:
a) prawa głosu są w posiadaniu osoby trzeciej, z którą ta osoba fizyczna lub prawna podpisała umowę zobowiązującą do przyjęcia, poprzez wspólne i zgodne wykonanie praw głosu będących w ich posiadaniu, długoterminowej wspólnej polityki dotyczącej zarządzania danym emitentem;
b) prawa głosu są w posiadaniu osoby trzeciej, z którą ta osoba fizyczna lub prawna podpisała umowę umożliwiającą czasowe, przeniesienie przedmiotowych praw głosu;
c) prawa głosu są związane z akcjami będącymi w posiadaniu tej osoby fizycznej lub prawnej, złożonymi jako zabezpieczenie, o ile taka osoba fizyczna lub prawna kontroluje prawa głosu i deklaruje zamiar ich wykonania;
d) prawa głosu są związane z akcjami, do których ta osoba fizyczna lub prawna ma dożywotni tytuł;
e) prawa głosu znajdujące w posiadaniu lub mogą być wykonywane, w rozumieniu lit. a)–d), przez przedsiębiorstwo kontrolowane przez tę osobę fizyczną lub prawną;
f) prawa głosu są związane z akcjami zdeponowanymi u tej osoby fizycznej lub prawnej, i może ona wykonywać je według własnego uznania wobec braku szczegółowych instrukcji ze strony akcjonariuszy;
g) prawa głosu w posiadaniu osoby trzeciej w jej własnym imieniu na rzecz tej osoby fizycznej lub prawnej;
h) prawa głosu, które ta osoba fizyczna lub prawna może wykonywać jako pełnomocnik może według własnego uznania wobec braku szczegółowych instrukcji ze strony akcjonariuszy.
Artykuł 11
1.
Art. 9 i art. 10 lit. c) nie mają zastosowania wobec akcji przekazywanych członkom ESCB lub też przez nich, w ramach realizacji polityki pieniężnej, w tym także akcji przekazywanych członkom ESCB lub przez nich na mocy umowy zastawu lub odkupu, lub też innej podobnej umowy, której celem jest utrzymanie płynności w ramach polityki pieniężnej lub w ramach systemu płatności.
2.
Zwolnienie stosuje się wobec powyższych transakcji, zawartych na krótki okres oraz pod warunkiem, że prawa głosu związane z akcjami nie są wykonywane.
Artykuł 12
Procedury dotyczące zawiadamiania i ujawniania informacji o znaczących pakietach akcji
1.
Zawiadomienie, o którym mowa w art. 9 i 10, zawiera informacje na temat:
a) wynikłej sytuacji związanej z prawami głosu;
b) sieci kontrolowanych przedsiębiorstw, za pośrednictwem której efektywnie wykonywane są prawa głosu, w odpowiednich przypadkach;
c) terminu osiągnięcia lub przekroczenia wartości progowej; oraz
d) tożsamości akcjonariusza, nawet wówczas, gdy nie jest on uprawniony do wykonania praw głosu zgodnie z warunkami określonymi w art. 10 oraz osoby fizycznej albo prawnej uprawnionej do wykonania z praw głosu na rzecz akcjonariusza.
2.
Emitent zawiadamiany jest tak szybko, jak to możliwe, lecz nie później niż w terminie czterech dni sesyjnych, z których pierwszym z nich jest dzień bezpośrednio następujący po dniu, w którym akcjonariusz lub osoba fizyczna albo prawna określona w art. 10:
a) dowiedziała się o nabyciu, zbyciu albo możliwości wykonania praw głosu lub, w którym, uwzględniając okoliczności, powinna była się o tym dowiedzieć, niezależnie od dnia, w którym nabycie, zbycie lub możliwość wykonania praw głosu dochodzi do skutku; lub
b) została poinformowana o zdarzeniu, o którym mowa w art. 9 ust. 2.
3.
Przedsiębiorstwo zostaje zwolnione z obowiązku zawiadomienia w sposób zgodny z ust. 1, jeżeli zawiadomienie to dokonywane jest przez podmiot dominujący lub w przypadku, gdy podmiot dominujący sam jest przedsiębiorstwem kontrolowanym przez własny podmiot dominujący.
4.
Od podmiotu dominującego spółki zarządzającej nie wymaga się konsolidacji posiadanych przezeń pakietów akcji, zgodnie z art. 9 i 10, z pakietami, którymi wspomniana spółka zarządza na warunkach ustanowionych dyrektywą 85/611/EWG, przy założeniu, że dana spółka zarządzająca wykorzystuje swoje prawa głosu niezależnie od podmiotu dominującego.
Art. 9 i 10 mają jednak zastosowanie wówczas, gdy podmiot dominujący lub przedsiębiorstwo kontrolowane przez podmiot dominujący zainwestuje w pakiety, którymi zarządza spółka zarządzająca, zaś spółka ta nie może według własnego uznania wykonywać prawa głosu związanego z tymi pakietami i może jedynie wykonywać je zgodnie z bezpośrednimi lub pośrednimi instrukcjami podmiotu dominującego lub przedsiębiorstwa kontrolowanego przez podmiot dominujący.
5.
Od podmiotu dominującego wobec firmy inwestycyjnej, który uzyskał odpowiednie zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE, nie wymaga się konsolidacji posiadanych przezeń pakietów akcji, zgodnie z art. 9 i 10, z pakietami, którymi firma ta zarządza w imieniu poszczególnych klientów w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 9 dyrektywy 2004/39/WE pod warunkiem że:
- firma inwestycyjna uprawniona jest do świadczenia usług takiego zarządzania portfelem zgodnie z pkt 4 części A aneksu I do dyrektywy 2004/39/WE;
- może jedynie wykonywać prawa głosu związane z takimi akcjami według instrukcji udzielonych na piśmie lub środkami elektronicznymi lub też zapewnia, aby usługi indywidualnego zarządzania portfelem świadczone były w sposób niezależny od jakichkolwiek innych usług, na warunkach równorzędnych z warunkami, o których mowa w dyrektywie 85/611/EWG poprzez ustanowienie odpowiednich mechanizmów; oraz
- firma inwestycyjna wykonuje swoje prawa głosu niezależnie od podmiotu dominującego.
Art. 9 i 10 mają jednak zastosowanie wówczas, gdy podmiot dominujący lub przedsiębiorstwo kontrolowane przez podmiot dominujący zainwestuje w pakiety papierów wartościowych, którymi zarządza dana firma inwestycyjna, zaś firma inwestycyjna nie może wykonywać, według własnego uznania, praw głosu związanych z tymi pakietami, a może wykonywać te prawa tylko zgodnie z bezpośrednimi lub pośrednimi instrukcjami podmiotu dominującego lub innego przedsiębiorstwa kontrolowanego przez podmiot dominujący.
6.
Z chwilą otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lecz nie później niż trzy dni sesyjne po tym fakcie, emitent podaje do publicznej wiadomości wszystkie informacje zawarte w takim zawiadomieniu.
7.
Macierzyste Państwo Członkowskie może zwolnić emitentów z obowiązku spełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 6, jeżeli informacje zawarte w zawiadomieniu zostaną podane do wiadomości publicznej przez jego właściwy organ, na warunkach określonych w art. 21, po otrzymaniu takiego zawiadomienia, lecz przed upływem trzech dni sesyjnych od tego momentu.
8.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, 2, 4, 5 i 6 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje środki wykonawcze w celu:
a) ustanowienia wspólnotowego wzoru zawiadomienia służącego przekazywaniu wymaganych informacji emitentowi zgodnie z ust. 1 lub w celu przedstawienia informacji, o których mowa w art. 19 ust. 3;
b) określenia kalendarza "dni sesyjnych" dla wszystkich Państw Członkowskich;
c) wskazania przypadków, w których akcjonariusz lub osoba fizyczna albo prawna, o której mowa w art. 10, lub też obydwa te podmioty, dokonują niezbędnego zawiadomienia emitenta;
d) określenia okoliczności, w których akcjonariusz, osoba fizyczna albo prawna, o której mowa w art. 10, powinna była dowiedzieć się o nabyciu lub zbyciu akcji;
e) określenia warunków niezależności, jakie spełniać powinny spółki zarządzające oraz ich podmioty dominujące lub firmy inwestycyjne i ich podmioty dominujące, których spełnienie stwarza możliwość korzystania ze zwolnień, o których mowa w ust. 4 i 5.
Artykuł 13
1.
Wymogi zawiadamiania określone w art. 9 stosuje się także do osób fizycznych albo prawnych będących w posiadaniu, w sposób bezpośredni lub pośredni, instrumentów finansowych uprawniających do nabywania, wyłącznie z inicjatywy posiadacza, na podstawie formalnej umowy, akcji już wyemitowanych, z którymi związane są prawa głosu, emitenta, którego akcje dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze, dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania przepisów ust. 1.
W szczególności określa ona:
a) rodzaje instrumentów finansowych, o których mowa w ust. 1 oraz sposób ich konsolidacji;
b) charakter formalnej umowy, o której mowa w ust. 1;
c) treść zawiadomienia, jakiego należy dokonać, ustanawiając wzór, którgo należy w tym celu używać we Wspólnocie;
d) okres zawiadomienia;
e) osobę będącą adresatem takiego zawiadomienia.
Artykuł 14
1.
W przypadku, gdy emitent akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym nabywa lub zbywa własne akcje samodzielnie lub za pośrednictwem osoby działającej we własnym imieniu, lecz na rzecz emitenta, macierzyste Państwo Członkowskie zapewnia, aby emitent podał do wiadomości publicznej informację o proporcji posiadanych przezeń własnych akcji, przy czym informacja taka powinna zostać podana możliwie najszybciej, lecz nie później niż w ciągu czterech dni handlowych od takiego nabycia lub zbycia, jeśli proporcja ta sięga, przekracza lub spada poniżej progu 5 % lub 10 % praw głosów.
Odsetek ten oblicza się na podstawie łącznej liczby akcji, z którymi związane są prawa głosu.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze, dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania pierwszego ustępu niniejszego artykułu.
Artykuł 15
Do celu obliczenia progów, o których mowa w art. 9, macierzyste Państwo Członkowskie wymaga podania do wiadomości publicznej przez emitenta, łącznej liczby głosów oraz wysokości kapitału przynajmniej na koniec każdego miesiąca kalendarzowego, w którym doszło do ich zwiększenia lub zmniejszenia.
Artykuł 16
Informacje dodatkowe
1.
Emitent akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym bezzwłocznie podaje do wiadomości publicznej wszelkie zmiany praw związanych z rozmaitymi kategoriami akcji, w tym także zmiany praw związanych z pochodnymi papierami wartościowymi wydanymi przez samego emitenta i zapewniającymi dostęp do akcji tego emitenta.
2.
Emitent papierów wartościowych innych niż akcje, dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, bezzwłocznie podaje do wiadomości publicznej wszelkie zmiany praw posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, w tym także zmiany warunków i zasad dotyczących tych papierów wartościowych, które mogą w sposób pośredni wpłynąć na te prawa, wynikające w szczególności ze zmian warunków lub oprocentowania pożyczek.
3.
Emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym bezzwłocznie podaje do wiadomości publicznej informacje o wszelkich nowych emisjach długu, a zwłaszcza o wszelkich, związanych z nimi gwarancjach lub zabezpieczeniach.
Bez uszczerbku dla postanowień dyrektywy 2003/6/WE, niniejszego ustępu nie stosuje się wobec międzynarodowych instytucji publicznych, których członkiem jest co najmniej jedno Państwo Członkowskie.
CZĘŚĆ II
Informacje dla posiadaczy papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym
Artykuł 17
Wymagania dotyczące udzielania informacji przez emitentów, których akcje dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym
1.
Emitent akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym zapewnia równe traktowanie wszystkich akcjonariuszy posiadających ten sam status.
2.
Emitent zapewnia, aby wszystkie urządzenia i informacje niezbędne do umożliwienia akcjonariuszom wykonania ich praw były dostępne w macierzystym Państwie Członkowskim i przestrzegana była zasada nienaruszalności danych.
Nie można zabronić akcjonariuszom wykonywania ich praw za pośrednictwem pełnomocników, z zastrzeżeniem przepisów prawa kraju, w którym emitent jest zarejestrowany.
W szczególności emitent:
a) udziela informacji na temat miejsca, czasu i porządku obrad walnych zgromadzeń, łącznej liczby akcji i głosów oraz prawa posiadaczy do uczestnictwa w zgromadzeniach;
b) udostępnia wzór pełnomocnictwa, w postaci papierowej lub z wykorzystaniem stosownego środka elektronicznego, każdej osobie uprawnionej do głosowania podczas zgromadzenia akcjonariuszy, wraz z powiadomieniem o walnym zgromadzeniu lub, na żądanie, po jego obwieszczeniu;
c) wyznacza, jako swojego agenta, instytucję finansową, poprzez którą akcjonariusze mogą wykonywać swoje prawa finansowe; oraz
d) publikuje powiadomienia lub rozsyła okólniki dotyczące podziału i wypłaty dywidend oraz emisji nowych akcji, zawierające również informacje dotyczące wszelkich działań podjętych w związku z przydziałem, subskrypcją, anulowaniem lub konwersją akcji.
3.
W celu przekazywania informacji akcjonariuszom, macierzyste Państwo Członkowskie pozwala emitentom na wykorzystanie środków elektronicznych, pod warunkiem jednak, że taka decyzja podjęta zostanie na walnym zgromadzeniu i będzie ona spełniała następujące warunki:
a) korzystanie ze środków elektronicznych w żadnym wypadku nie może być uzależnione od lokalizacji siedziby lub miejsca zamieszkania akcjonariusza lub, w przypadkach, o których mowa w art. 10 lit. a)–h), osób fizycznych albo prawnych;
b) należy wprowadzić środki identyfikacji umożliwiające skuteczne informowanie akcjonariuszy lub osób fizycznych albo prawnych uprawnionych do wykonania lub zlecenia wykonania prawa głosu;
c) do akcjonariuszy lub, w przypadkach, o których mowa w art. 10 lit. a)–e), osób fizycznych lub prawnych uprawnionych do nabywania, zbywania lub wykonania prawa głosu zwrócono się z pisemnym wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie ze środków elektronicznych w celu przekazania informacji, zaś brak sprzeciwu wyrażonego we właściwym terminie uznaje się za wyrażenie zgody.
W dowolnym momencie w przyszłości mogą oni także żądać przekazywania informacji w formie pisemnej; oraz
d) wszelkie zasady podziału kosztów wynikających z przekazania takich informacji środkami elektronicznymi określa emitent w sposób zgodny z zasadą równego traktowania określoną w ust. 1.
4.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja dostosuje środki wykonawcze, dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz postępu w dziedzinie technik informacyjnych i komunikacyjnych, a także zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, 2 i 3.
W szczególności określa ona rodzaje instytucji finansowych, za pośrednictwem których akcjonariusz może korzystać ze swoich praw finansowych, przewidzianych w przepisach ust. 2 lit.c).
Artykuł 18
Wymagania dotyczące udzielania informacji przez emitentów, których dłużne papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym
1.
Emitent dłużnych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym zapewnia równe traktowanie wszystkich posiadaczy dłużnych papierów wartościowych niezróżnicowanych pod względem praw i obowiązków, w odniesieniu do praw związanych z tymi dłużnymi papierami wartościowymi.
2.
Emitent zapewnia, aby wszystkie urządzenia i informacje niezbędne do umożliwienia posiadaczom dłużnych papierów wartościowych wykonania ich praw były ogólnie dostępne w macierzystym Państwie Członkowskim i przestrzegana była zasada nienaruszalności danych.
Nie można zabronić posiadaczom dłużnych papierów wartościowych wykonywania ich praw za pośrednictwem pełnomocników, z zastrzeżeniem przepisów prawa kraju, w którym emitent jest zarejestrowany.
W szczególności emitent:
a) publikuje powiadomienia lub rozsyła okólniki dotyczące miejsca, czasu i harmonogramu zgromadzeń posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, wypłaty odsetek, wykonania praw do jakiejkolwiek konwersji, wymiany, subskrypcji lub anulowania oraz spłaty, jak również prawa tych posiadaczy do uczestnictwa w takich zgromadzeniach;
b) udostępnia wzór pełnomocnictwa, w postaci papierowej lub z wykorzystaniem stosownego środka elektronicznego, każdej osobie uprawnionej do głosowania podczas zgromadzenia posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, wraz z powiadomieniem o zgromadzeniu lub, nażądanie, po jego obwieszczeniu; oraz
c) wyznacza, jako swojego agenta, instytucję finansową, poprzez którą posiadacze dłużnych papierów wartościowych mogą korzystać ze swoich praw finansowych.
3.
Jeżeli do wzięcia udziału w zgromadzeniu mają zostać zaproszeni tylko posiadacze dłużnych papierów wartościowych o jednostkowej wartości nominalnej wynoszącej równej co najmniej 50000 EUR lub w przypadku dłużnych papierów wartościowych denominowanych w walucie innej niż euro, o jednostkowej wartości nominalnej równej, w dniu emisji, co najmniej 50000 EUR, na miejsce takiego spotkania emitent może wybrać dowolne Państwo Członkowskie pod warunkiem, że wszystkie urządzenia i informacje niezbędne do umożliwienia posiadaczom takich papierów wykonania ich praw są w tym Państwie Członkowskim dostępne.
4.
W celu przekazywania informacji posiadaczom dłużnych papierów wartościowych, macierzyste Państwo Członkowskie lub Państwo Członkowskie wybrane przez emitenta zgodnie z ust. 3, pozwala emitentom na korzystanie ze środków elektronicznych, pod warunkiem jednak, że taka decyzja zostanie podjęta na walnym zgromadzeniu i będzie ona spełniała następujące warunki:
a) korzystanie ze środków elektronicznych w żadnym wypadku nie może być uzależnione od lokalizacji siedziby lub miejsca zamieszkania posiadacza dłużnych papierów wartościowych lub reprezentującego go pełnomocnika;
b) należy wprowadzić środki identyfikacji umożliwiające skuteczne informowanie posiadaczy dłużnych papierów wartościowych;
c) do posiadaczy dłużnych papierów wartościowych zwrócono się z pisemnym wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie ze środków elektronicznych w celu przekazania informacji, zaś brak sprzeciwu wyrażonego we właściwym terminie uznaje się za wyrażenie zgody.
W dowolnym momencie w przyszłości mogą oni zażądać przekazywania informacji w formie pisemnej; oraz
d) wszelkie zasady podziału kosztów wynikających z przekazania takich informacji środkami elektronicznymi określa emitent w sposób zgodny z zasadą równego traktowania określoną w ust. 1.
5.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz postępu w dziedzinie technik informacyjnych i komunikacyjnych, a także zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1–4.
W szczególności określa ona rodzaje instytucji finansowych, za pośrednictwem których posiadacz dłużnych papierów wartościowych może wykonywać swoje prawa finansowe, przewidziane w przepisach ust. 2 lit. c).
ROZDZIAŁ IV
ZOBOWIĄZANIA OGÓLNE
Artykuł 19
Kontrola macierzystego Państwa Członkowskiego
1.
Jeżeli emitent lub jakakolwiek osoba, która bez zgody emitenta złożyła wniosek o dopuszczenie jej papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym, ujawnia informacje regulowane, to jednocześnie przekazuje ona te informacje właściwemu organowi swojego macierzystego Państwa Członkowskiego.
Organ ten może podjąć decyzję o publikacji przekazanych mu informacji na swojej stronie internetowej.
W przypadku, gdy emitent zgłasza propozycję zmian w swoim dokumencie założycielskim lub dokumentach statutowych, informuje on o projekcie takich zmian właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego oraz rynek regulowany, na którym jego papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu.
Informacja taka jest przekazywana bezzwłocznie i najpóźniej w dniu zwołania walnego zgromadzenia, którego zadaniem jest odbycie głosowania nad proponowanymi zmianami lub przyjęcie ich do wiadomości.
2.
Macierzyste Państwo Członkowskie może zwolnić emitenta z przestrzegania wymogu, o którym mowa w ust. 1 w odniesieniu do informacji ujawnionych zgodnie z art. 6 dyrektywy 2003/6/WE lub art. 12 ust. 6 niniejszej dyrektywy.
3.
Informacje będące przedmiotem zawiadomienia składanego emitentowi zgodnie z art. 9, 10, 12 i 13 przekazywane są jednocześnie właściwemu organowi macierzystego Państwa Członkowskiego.
4.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, 2 i 3.
W szczególności Komisja określa procedurę, według której emitent, akcjonariusz lub posiadacz innych instrumentów finansowych, lub też osoba określona w art. 10 ma przekazywać informacje właściwemu organowi macierzystego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 1 lub 3, odpowiednio, aby:
a) umożliwić zgłaszanie takich informacji drogą elektroniczną w macierzystym Państwie Członkowskim;
b) skoordynować proces składania rocznych sprawozdań finansowych, o których mowa w art. 4 niniejszej dyrektywy z procesem składania rocznych informacji, wymienionych w art. 10 dyrektywy 2003/71/WE.
Artykuł 20
Języki
1.
W przypadku, gdy papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym wyłącznie w macierzystym Państwie Członkowskim, informacje regulowane ujawniane są w języku akceptowanym przez właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku, gdy papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym zarówno w macierzystym Państwie Członkowskim, jak i w jednym przyjmującym Państwie Członkowskim lub większej ich liczbie, informacje regulowane ujawniane są:
a) w języku akceptowanym przez właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego; oraz
b) zależnie od wyboru emitenta, w języku akceptowanym przez właściwe organy tego przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w języku zwyczajowo stosowanym w sferze finansów międzynarodowych.
3.
W przypadku, gdy papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym w jednym przyjmującym Państwie Członkowskim lub większej ich liczbie, lecz nie w macierzystym Państwie Członkowskim, informacje regulowane ujawniane są zależnie od wyboru emitenta w języku akceptowanym przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w języku zwyczajowo stosowanym w sferze finansów międzynarodowych.
Ponadto macierzyste Państwo Członkowskie może ustanowić w swoich przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, obowiązek ujawniania informacji regulowanych, zależnie od wyboru emitenta, w języku akceptowanym przez jego właściwe organy lub w języku zwyczajowo stosowanym w sferze finansów międzynarodowych.
4.
W przypadku, gdy papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym bez zgody emitenta, obowiązki określone w ust. 1, 2 i 3 spoczywają nie na emitencie, lecz na osobie, która bez zgody emitenta zwróciła się o dopuszczenie papierów do obrotu.
5.
Państwa Członkowskie umożliwiają akcjonariuszom oraz osobie fizycznej albo prawnej, o których mowa w art. 9, 10 i 13, przekazywanie emitentowi informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą, wyłącznie w języku zwyczajowo stosowanym w sferze finansów międzynarodowych.
Jeżeli emitent otrzyma takie zawiadomienie, Państwa Członkowskie nie mogą nałożyć na niego obowiązku zapewnienia przekładu na język akceptowany przez właściwe organy.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1–4, jeżeli papiery wartościowe o jednostkowej wartości nominalnej równej co najmniej 50000 EUR lub, w przypadku dłużnych papierów wartościowych denomiowanych w walucie innej niż euro, o jednostkowej wartości nominalnej wynoszącej w dniu emisji co najmniej 50000 EUR, dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym w jednym Państwie Członkowskim lub większej ich liczbie, informacje regulowane podawane są do wiadomości publicznej w języku akceptowanym przez właściwe organy macierzystego i przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w języku zwyczajowo stosowanym w sferze finansów międzynarodowych, przy czym wybór należy do emitenta lub osoby, która bez zgody emitenta, zwróciła się z wnioskiem o dopuszczenie papierów do obrotu.
7.
Jeżeli przed sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego wniesione zostanie powództwo w związku z treścią informacji regulowanej, o odpowiedzialności za pokrycie kosztów tłumaczenia danej informacji dla potrzeb postępowania orzeka tenże sąd lub trybunał, zgodnie z przepisami prawa tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 21
Dostęp do informacji regulowanych
1.
Macierzyste Państwo Członkowskie zapewnia, aby informacje regulowane zostały ujawnione przez emitenta lub osobę, która złożyła wniosek o dopuszczenie papierów do obrotu na rynku regulowanym bez zgody emitenta, w sposób zapewniający szybki i niedyskryminujący dostęp do takich informacji oraz, by zostały przekazane do urzędowo ustanowionego systemu, o którym mowa w ust. 2.
Emitent ani osoba, która złożyła wniosek o dopuszczenie papierów do obrotu na rynku regulowanym bez zgody emitenta nie mogą pobierać opłat od inwestorów kosztami dostarczenia takich informacji.
Macierzyste Państwo Członkowskie wymaga od emitenta korzystania ze środków przekazu o odpowiednim stopniu niezawodności dla potrzeb efektywnego, publicznego rozpowszechniania informacji w całej Wspólnocie.
Macierzyste Państwo Członkowskie nie może nałożyć obowiązku korzystania wyłącznie z tych mediów, których operatorzy działają na jego terytorium.
2.
Macierzyste Państwo Członkowskie zapewnia istnienie co najmniej jednego urzędowo ustanowionego systemu służącego do scentralizowanego gromadzenia informacji regulowanych.
Systemy te powinny być zgodne z minimalnymi standardami w zakresie bezpieczeństwa, pewności źródła informacji, zapisu daty oraz łatwego dostępu dla użytkowników końcowych, a także z procedurą przekazywania informacji, o której mowa w art. 19 ust. 1.
3.
W przypadku, gdy papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym w tylko jednym przyjmującym Państwie Członkowskim, nie zaś w macierzystym Państwie Członkowskim, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia ujawnienie informacji regulowanych w sposób zgodny z wymaganiami, o których mowa w ust. 1.
4.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja przyjmuje środki wykonawcze dążąc do uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych, oraz postępu w dziedzinie technologii informacyjnej i komunikowania się, a także zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, 2 i 3.
Komisja określa w szczególności:
a) minimalne standardy rozpowszechniania informacji regulowanych, o których mowa w ust. 1;
b) minimalne standardy scentralizowanego systemu gromadzenia informacji, o którym mowa w ust. 2.
Komisja może także określić i aktualizować wykaz środków przekazu służących do publicznego rozpowszechniania informacji.
Artykuł 22
Wytyczne
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich opracowują odpowiednie wytyczne celem dalszego ułatwiania publicznego dostępu do informacji podlegających ujawnieniu na mocy przepisów dyrektywy 2003/6/WE, dyrektywy 2003/71/WE oraz niniejszej dyrektywy.
Celem tych wytycznych jest stworzenie:
a) elektronicznej sieci, która powinna zostać uruchomiona na poziomie krajowym pomiędzy krajowymi podmiotami nadzorującymi rynek papierów wartościowych, podmiotami obsługującymi rynki regulowane i krajowymi rejestrami przedsiębiorstw objętymi pierwszą dyrektywą Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 [18] akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich [19]; oraz
b) jednej sieci elektronicznej lub platformy sieci elektronicznych we wszystkich Państwach Członkowskich.
2.
Komisja dokonuje przeglądu wyników uzyskanych zgodnie z ust. 1 do dnia 31 grudnia 2006 r. i może zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, przyjąć środki wykonawcze ułatwiające wykonanie postanowień art. 19 i 21.
Artykuł 23
Kraje trzecie
1.
W przypadku, gdy statutowa siedziba emitenta znajduje się w kraju trzecim, właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego może zwolnić emitenta z obowiązku spełnienia wymagań określonych w art. 4–7 i art. 12 ust. 6, art. 14, 15 i art. 16–18 pod warunkiem, że w przepisach prawa danego kraju trzeciego określono analogiczne wymagania lub emitent ten spełnia wymagania określone w przepisach prawa kraju trzeciego, które właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego uznaje za równoważne.
Jednakże informacje objęte wymaganiami określonymi w kraju trzecim przedstawiane są zgodnie z art. 19 i ujawniane w sposób określony w art. 20 i 21.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, emitent, którego statutowa siedziba znajduje się w kraju trzecim, zwolniony jest z obowiązku sporządzania sprawozdania finansowego w sposób zgodny z art. 4 lub art. 5 przed rozpoczęciem roku obrotowego, którego początek przypada w lub po dniu 1 stycznia 2007 r. pod warunkiem, że emitent taki sporządza swoje sprawozdania finansowe w sposób zgodny z międzynarodowymi standardami, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
3.
Właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego zapewnia, aby informacje ujawniane w kraju trzecim, które mogą mieć istotne znaczenie dla opinii publicznej we Wspólnocie ujawniane były w sposób zgodny z art. 20 i 21, nawet jeśli informacje takie nie stanowią informacji regulowanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. k).
4.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, dążąc do zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1, Komisja przyjmuje następujące środki wykonawcze:
i) uruchomienie mechanizmu zapewniającego równoważność informacji wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy, w tym także sprawozdań finansowych oraz informacji obejmujących sprawozdania finansowe i wymaganych zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi kraju trzeciego;
ii) stwierdzające, że z uwagi na krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, lub też praktyki bądź procedury oparte na międzynarodowych standardach wyznaczonych przez organizacje międzynarodowe, kraj trzeci, w którym zarejestrowany jest emitent zapewnia równoważność wymagań informacyjnych, o których mowa w niniejszej dyrektywie.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, Komisja podejmuje niezbędne decyzje w sprawie równoważności standardów rachunkowości określonych w art. 30 ust. 3 wykorzystywanych przez emitentów z krajów trzecich nie później niż w ciągu pięciu lat od dnia, o którym mowa w art. 31. Jeżeli Komisja zadecyduje, iż standardy rachunkowości kraju trzeciego nie są równoważne, może ona pozwolić emitentom na dalsze stosowanie tych standardów przez odpowiedni okres przejściowy.
5.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 2 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, przyjąć środki wykonawcze określające rodzaj informacji ujawnianych w kraju trzecim, które mogą posiadać istotne znaczenie dla opinii publicznej we Wspólnocie.
6. Przedsiębiorstwa z siedzibą statutową w kraju trzecim, które wymagałby posiadania przez nie zezwolenia wydanego zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 85/611/EWG lub – w odniesieniu do zarządzania portfelem zgodnie z pkt 4 części A załącznika I dyrektywy 2004/39/WE – posiadające swoją statutową siedzibą lub (wyłącznie w przypadku firmy inwestycyjnej) centralę we Wspólnocie, zwolnione jest także z obowiązku konsolidacji posiadanych przez siebie pakietów z pakietami należącymi do podmiotu dominującego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 12 ust. 4 i art. 12 ust. 5, jeżeli spełnia warunek niezależności analogiczny, jak w przypadku spółek zarządzających lub firm inwestycyjnych.
7.
W celu uwzględnienia postępu technicznego na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 6, Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2, przyjmuje środki wykonawcze, w których stwierdza się, że ze względu na przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, kraj trzeci zapewnia równoważność wymagań dotyczących niezależności, o których mowa w niniejszej dyrektywie oraz własnych środków wykonawczych.
ROZDZIAŁ V
WŁAŚCIWE ORGANY
Artykuł 24
Właściwe organy i ich uprawnienia
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ centralny, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE, jako centralny właściwy organ administracyjny odpowiedzialny za sprawowanie obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i za zapewnienie stosowania przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wyznaczeniu stosownych organów.
Jednakże, dla potrzeb ust. 4 lit. h), Państwo Członkowskie może wyznaczyć właściwy organ inny niż centralny właściwy organ administracyjny, o którym mowa w akapicie 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić swoim właściwym centralnym organom na delegowanie ich zadań.
Wszelkie delegacje zadań odnoszących się do obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i w środkach wykonawczych do niej, z wyjątkiem zadań wspomnianych w ust. 4 lit. h), poddane zostaną przeglądowi z upływem pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zaś dobiegną końca z upływem ośmiu lat od tego momentu.
Wszelkie delegacje zadań dokonywane są w szczególny sposób, poprzez określenie zadań, które mają być wykonywane oraz warunków ich wykonywania.
Wspomniane warunki zawierają wymóg, aby sposób organizacji danego podmiotu umożliwiał unikanie konfliktu interesów oraz zapewniał, by informacje uzyskane podczas wykonywania delegowanych zadań nie były wykorzystywane nieuczciwie lub w celu przeciwdziałania konkurencji.
W każdym przypadku ostateczna odpowiedzialność za nadzór nad zgodnością z niniejszą dyrektywą i środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z jej przepisami spoczywa na właściwym organie wyznaczonym zgodnie z ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję i właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich o wszelkich uzgodnieniach zawartych w odniesieniu do delegacji zadań, w tym także o dokładnych warunkach regulujących taką delegację.
4.
Każdy właściwy organ posiada wszelkie uprawnienia niezbędne do sprawowania swoich funkcji.
Uprawniony jest on co najmniej do:
a) żądania przekazania informacji i dokumentów przez biegłych rewidentów, emitentów, posiadaczy akcji lub innych instrumentów finansowych lub też osób, o których mowa w art. 10 lub 13 oraz osób ich kontrolujących lub przez nich kontrolowanych;
b) żądania od emitentów publicznego ujawnienia informacji wymaganych zgodnie z lit. a) w sposób oraz w terminach uznanych przez dany organ za konieczne.
Może on publikować takie informacje z własnej inicjatywy, po wysłuchaniu emitenta, w przypadku, gdy emitenci lub osoby ich kontrolujące lub przez nich kontrolowane nie dokonają tego;
c) żądania od osób zarządzających emitentem i posiadaczy akcji lub innych instrumentów finansowych lub też osób, o których mowa w art. 10 lub 13, przekazywania informacji wymaganych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy lub prawa krajowego przyjętego zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz w razie konieczności przekazania dalszych informacji i dokumentów;
d) zawieszenia lub zwrócenia się o zawieszenie obrotu papierami wartościowymi na odpowiednim rynku regulowanym na okres nie przekraczający jednorazowo dziesięciu dni, jeżeli istnieją uzasadnione podejrzenia, że przepisy niniejszej dyrektywy lub prawa krajowego, przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą zostały naruszone przez emitenta;
e) zakazywania obrotu na rynku regulowanym, jeżeli wykryje, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy lub prawa krajowego przyjętego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do podejrzenia naruszenia postanowień niniejszej dyrektywy;
f) kontrolowania, czy emitent terminowo ujawnia aktualne informacje, w celu zapewnienia efektywnego i równego publicznego dostępu do tych informacji we wszystkich Państwach Członkowskich, w których dane papiery wartościowe stanowią przedmiot obrotu, a także podejmowania odpowiednich działań, jeżeli tak się nie dzieje;
g) ogłaszania publicznie faktu, że emitent albo posiadacz akcji lub innych instrumentów finansowych lub też osoba, o której mowa w art. 10 lub 13, nie wywiązuje się ze swoich obowiązków;
h) badania, czy informacje, o których mowa w niniejszej dyrektywie, opracowane zostały zgodnie z odpowiednimi ramami sprawozdawczymi i podejmowania odpowiednich działań w przypadku stwierdzenia naruszeń; oraz
i) przeprowadzania kontroli na miejscu na swoim terytorium zgodnie z prawem krajowym w celu sprawdzenia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy i środkami wykonawczymi do niej.
Jeżeli jest to konieczne z punktu widzenia prawa krajowego, właściwy organ lub organy mogą korzystać z tego uprawnienia zwracając się z wnioskiem do odpowiedniego organu sądowego i/lub we współpracy z innymi organami.
5.
Przepisy ust. 1–4 pozostają bez uszczerbku dla możliwości dokonania przez Państwo Członkowskie odrębnych prawnych i administracyjnych uzgodnień dla zamorskich terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne takie Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne.
6.
Ujawnienie właściwym organom przez biegłych rewidentów jakiegokolwiek faktu lub decyzji związanych z żądaniem złożonym przez właściwy organ zgodnie z ust. 4 lit. a) nie stanowi naruszenia jakiegokolwiek ograniczenia dotyczącego ujawniania informacji, nałożonego postanowieniami umowy albo wynikającego z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych i nie pociąga za sobą żadnej odpowiedzialności ze strony rewidentów.
Artykuł 25
Tajemnica zawodowa i współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej stosuje się do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla właściwych organów lub podmiotów, którym właściwe organy mogły delegować określone zadania.
Informacje objęte tajemnicą zawodową nie mogą zostać ujawnione żadnej osobie, ani organowi, z wyjątkiem ujawnienia zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich współpracują ze sobą zawsze, gdy jest to konieczne dla wywiązania się przez nie z ich obowiązków oraz wykonywania uprawnień, niezależnie od tego, czy zostało to określone w niniejszej dyrektywie, czy też w prawie krajowym przyjętym zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Właściwe organy udzielają pomocy właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich.
3.
Ust. 1 nie stanowi przeszkody w wymianie informacji poufnych pomiędzy właściwymi organami.
Informacje wymieniane w taki sposób podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej spoczywającemu na osobach obecnie lub w przeszłości zatrudnionych przez właściwy organ otrzymujący te informacje.
4.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy współpracy, w których przewiduje się możliwość wymiany informacji z właściwymi organami lub instytucjami krajów trzecich w celu realizacji wszelkich zadań przydzielonych właściwym organom niniejszą dyrektywą zgodnie z art. 24.
Taka wymiana informacji objęta jest obowiązkiem przestrzegania tajemnicy zawodowej, w stopniu nie mniejszym niż określony w niniejszym artykule.
Wspomniana wymiana informacji jest dokonywana z myślą o realizacji przez wymienione powyżej właściwe organy lub instytucje zadań związanych z nadzorem.
W przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie mogą one zostać ujawnione bez wyraźnej zgody właściwych organów, które je ujawniły oraz służą w stosownych przypadkach wyłącznie do tych celów, na które organy te wyraziły swoją zgodę.
Artykuł 26
Środki zapobiegawcze
1.
W przypadku, gdy właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego uzna, że emitent lub posiadacz akcji albo innych instrumentów finansowych lub osoba, o której mowa w art. 10, dopuściła się nieprawidłowości lub naruszyła swoje obowiązki, zgłasza on stwierdzone przez siebie fakty właściwemu organowi macierzystego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli, mimo środków zastosowanych przez właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego lub jeżeli okazały się one nieodpowiednie, emitent lub posiadacz papierów wartościowych nadal narusza właściwe przepisy prawa bądź postanowienia w zakresie nadzoru, właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego, po powiadomieniu właściwego organu macierzystego Państwa Członkowskiego, stosuje zgodnie z art. 3 ust. 2 wszystkie właściwe środki w celu ochrony inwestorów.
O zastosowanych środkach należy możliwie najwcześniej powiadomić Komisję.
ROZDZIAŁ VI
ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 27
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspomagana jest przez Europejski Komitet Papierów Wartościowych, ustanowiony przepisem art. 1 decyzji 2001/528/WE.
2.
We wszystkich przypadkach odniesień do niniejszego ustępu, stosują się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tego dokumentu, pod warunkiem, że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie wpływają na zmianę zasadniczych przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
4.
Bez uszczerbku dla przyjętych już środków wykonawczych, do 20 stycznia 2009 zawiesza się stosowanie postanowień niniejszej dyrektywy, przewidujących przyjęcie norm technicznych i decyzji zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
Na wniosek Komisji, Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć okres obowiązywania tych przepisów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu oraz dokonują w tym celu ich przeglądu przed upływem wspomnianego okresu czterech lat.
Artykuł 28
Sankcje
1.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do nakładania sankcji karnych, Państwa Członkowskie zapewniają zgodnie ze swoim prawem krajowym możliwość zastosowania odpowiednich środków administracyjnych lub też nałożenia sankcji cywilnych i/lub administracyjnych na osoby odpowiedzialne w przypadku, gdy przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą nie są przestrzegane.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki te były efektywne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość ujawniania przez właściwy organ do wiadomości opinii publicznej informacji o zastosowaniu każdego środka lub sankcji nałożonej za naruszenie przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem sytuacji, w której ujawnienie takie poważnie zagroziłoby rynkom finansowym lub spowodowałoby nieproporcjonalnie duże szkody dla zaangażowanych stron.
Artykuł 29
Prawo do odwołania
Państwa Członkowskie zapewniają prawo odwołania do sądu od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 30
Przepisy przejściowe
1. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 3 niniejszej dyrektywy, macierzyste Państwo Członkowskie może zwolnić od obowiązku ujawniania sprawozdań finansowych, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, emitentów, o których mowa w art. 9 tego rozporządzenia, za rok obrotowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2006 r. lub po tym dniu.
2. Bez względu na art. 12 ust. 2, akcjonariusz powiadamia emitenta nie później niż termin przypadający dwa miesiące po dniu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 o odsetku posiadanych przezeń wówczas praw głosu i kapitału w przedsiębiorstwach emitentów, w sposób zgodny z art. 9, 10 i 13, o ile nie dokonał on już wcześniej zawiadomienia zawierającego równoważne informacje.
Bez względu na art. 12 ust. 6, emitent ujawnia informacje otrzymane w ramach takich zawiadomień nie później niż trzy miesiące po dacie, o której mowa w art. 31 ust. 1.
3. W przypadku, gdy przedsiębiorstwo emitenta zarejestrowane jest w kraju trzecim, macierzyste Państwo Członkowskie może zwolnić takiego emitenta z obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych, zgodnie z art. 4 ust. 3, oraz sprawozdania zarządu, zgodnie z art. 4 ust. 5, wyłącznie w odniesieniu do tych dłużnych papierów wartościowych, które już wcześniej były dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym Wspólnoty przed dniem 1 stycznia 2005 r., o ile:
a) właściwy organ macierzystego Państwa Członkowskiego uzna, iż roczne sprawozdania finansowe sporządzane przez emitentów z takiego kraju trzeciego przedstawiają prawdziwy i rzetelny obraz aktywów i pasywów, sytuacji finansowej i wyników emitenta;
b) kraj trzeci, w którym przedsiębiorstwo emitenta jest zarejestrowane, nie wprowadził obowiązku stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002; oraz
c) Komisja nie podjęła żadnej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 4 ppkt ii) w kwestii tego, czy standardy rachunkowości, o których mowapowyżej, równoważne są ze:
- standardami rachunkowości określonymi w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych kraju trzeciego, w którym przedsiębiorstwo emitenta jest zarejestrowane lub
- standardami rachunkowości dowolnego kraju trzeciego, których wyboru dokonał dany emitent.
4.
Wyłącznie w odniesieniu do tych dłużnych papierów wartościowych, które zostały już dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym Wspólnoty przed 1 stycznia 2005 r. macierzyste Państwo Członkowskie może na dziesięć lat, licząc od 1 stycznia 2005 r., zwolnić emitentów z obowiązku ujawnienia półrocznego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 5, pod warunkiem, że macierzyste Państwo Członkowskie zezwoliło takim emitentom na korzystanie z przepisów art. 27 dyrektywy 2001/34/WE w miejscu dopuszczenia tych dłużnych papierów wartościowych do obrotu.
Artykuł 31
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 20 stycznia 2007.
Niezwłocznie informują one o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2. W przypadku, gdy Państwa Członkowskie zastosują środki w sposób zgodny z przepisami art. 3 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 6 lub art. 30, niezwłocznie powiadamiają one o tym fakcie Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 32
Zmiany
Z mocą od dnia określonego w art. 31 ust. 1, w dyrektywie 2001/34/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 skreśla się litery g) i h);
2) skreśla się art. 4;
3) w art. 6 skreśla się ust. 2;
4) art. 8, ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć na emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu dodatkowe zobowiązania, o ile te dodatkowe zobowiązania mają ogólne zastosowanie do wszystkich emitentów lub do pewnych kategorii emitentów";
5) skreśla się art. 65-97;
6) skreśla się art. 102 i 103;
7) w art. 107 ust. 3 skreśla się drugi akapit;
8) w art. 108 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) skreśla się słowa "okresowych informacji przekazywanych do wiadomości publicznej przez spółki, których akcje są notowane na giełdzie";
b) w skreśla się lit. b);
c) w skreśla się lit. c) ppkt iii);
d) w skreśla się lit. d).
Odniesienia do przepisów uchylonych należy interpretować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 33
Przegląd
Do dnia 30 czerwca 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania niniejszej dyrektywy, w tym także na temat zasadności zakończenia zwolnienia istniejących dłużnych papierów wartościowych po upływie dziesięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 30 ust. 4 oraz jego potencjalnego wpływu na europejskie rynki finansowe.
Artykuł 34
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 35
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2004/110/WE
z dnia 9 grudnia 2004 r.
dostosowująca po raz szósty do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu kolejowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu kolejowego towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do dyrektywy 96/49/WE odnosi się do regulaminu dotyczącego międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), obowiązującego od dnia 1 lipca 2003 r.
(2) RID jest uaktualniany co dwa lata.
W związku z tym zmienioną wersję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r. z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2005 r.
(3) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do Załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 96/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE otrzymuje brzmienie:
"Regulamin dotyczący międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), zamieszczony w załączniku I do dodatku B do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), obowiązujący od dnia 1 stycznia 2005 r., w sprawie zastąpienia wyrażeń "Umawiająca się Strona" oraz "państwa lub drogi kolejowe" wyrażeniem "Państwo Członkowskie".
Tekst poprawek w wersji RID z 2005 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/111/WE
z dnia 9 grudnia 2004 r.
dostosowująca po raz piąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE odnoszą się do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) obowiązującej od dnia 1 lipca 2003 r.
(2) ADR jest uaktualniana co dwa lata.
W związku z tym zmienioną wersję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r. z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2005 r.
(3) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do załączników A i B do dyrektywy 94/55/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach A i B do dyrektywy 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A otrzymuje brzmienie:
"Przepisy załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r., w sprawie zastąpienia wyrażeń "Umawiająca się Strona" wyrażeniem "Państwo Członkowskie".
Tekst poprawek w wersji załącznika A do ADR z 2005 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.";
2) załącznik B otrzymuje brzmienie:
"Przepisy załącznika B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r., w sprawie zastąpienia wyrażeń "Umawiająca się Strona" wyrażeniem "Państwo Członkowskie".
Tekst poprawek w wersji załącznika B do ADR z 2005 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/112/WE
z dnia 13 grudnia 2004 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Komisji 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 9a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [2] ustanowiła ujednolicone zasady transportu towarów niebezpiecznych we Wspólnocie.
(2) Załączniki do dyrektywy 95/50/WE odnoszą się do załączników do dyrektywy 94/55/WE.
Dostosowanie załączników do dyrektywy 94/55/WE do postępu naukowego i technicznego może mieć wpływ na załączniki do dyrektywy 95/50/WE.
(3) W celu uwzględnienia dyrektywy Komisji 2003/28/WE z dnia 7 kwietnia 2003 r. dostosowującej po raz czwarty do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych, załączniki do dyrektywy 95/50/WE powinny zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych powołanego dyrektywą 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/50/WE wprowadza się następujące zmiany:
Załączniki I, II i III zastępuje się załącznikami I, II i III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż jeden rok po jej publikacji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2004/113/WE
z dnia 13 grudnia 2004 r.
wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia Europejska opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla Państw Członkowskich, a także szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(2) Prawo każdej osoby do równości wobec prawa i ochrony przed dyskryminacją stanowi powszechne prawo uznane Powszechną Deklaracją Praw Człowieka, Konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie zniesienia wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodową Konwencją w sprawie zniesienia wszelkich form dyskryminacji rasowej, Paktami Narodów Zjednoczonych dotyczącymi Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych oraz Europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, których sygnatariuszami są wszystkie Państwa Członkowskie.
(3) Oprócz zakazu dyskryminacji ważne jest szanowanie innych podstawowych praw i wolności, wraz z ochroną prywatności i życia rodzinnego oraz działań wykonywanych w tym kontekście, a także wolności wyznania.
(4) Równość mężczyzn i kobiet jest podstawową zasadą Unii Europejskiej.
Art. 21 i 23 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zakazują wszelkiej dyskryminacji opartej na płci i wymagają zapewnienia równości mężczyzn i kobiet we wszystkich dziedzinach.
(5) Art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że popieranie takiej równości jest jednym z podstawowych zadań Wspólnoty.
Podobnie, art. 3 ust. 2 Traktatu wymaga od Wspólnoty, aby zmierzała do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet we wszystkich swoich działaniach.
(6) Komisja ogłosiła swój zamiar przedstawienia wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej dyskryminacji ze względu na płeć poza rynkiem pracy w swoim komunikacie w sprawie Agendy Polityki Społecznej.
Taki wniosek jest w pełni spójny z decyzją Rady 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiającą program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001-2005) [4] obejmującej wszystkie polityki Wspólnoty i skierowanej na wspieranie równości mężczyzn i kobiet poprzez dostosowywanie tych polityk oraz praktycznych środków w celu poprawy pozycji mężczyzn i kobiet w społeczeństwie.
(7) Rada Europejska na posiedzeniu w Nicei, które odbyło się w dniach 7-9 grudnia wezwała Komisję do wzmocnienia praw związanych z równością poprzez przyjęcie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie wspierania równości płci w dziedzinach innych niż życie zawodowe.
(8) Wspólnota przyjęła szereg instrumentów prawnych mających na celu zapobieganie i walkę z dyskryminacją ze względu na płeć na rynku pracy.
Te instrumenty udowodniły znaczenie przepisów prawnych w walce z dyskryminacją.
(9) Dyskryminacja ze względu na płeć, w tym molestowanie oraz molestowanie seksualne mają miejsce również poza rynkiem pracy.
Taka dyskryminacja może być również szkodliwa, stanowić przeszkodę dla pełnej i skutecznej integracji mężczyzn i kobiet w życiu gospodarczym i społecznym.
(10) Problemy te uwidaczniają się w szczególności w zakresie dostępu do towarów i usług.
Zatem, powinno się zapobiegać i znosić dyskryminację ze względu na płeć w tym zakresie.
Podobnie jak w przypadku dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne [5], cel ten może zostać lepiej osiągnięty w drodze przepisów wspólnotowych.
(11) Takie przepisy powinny zakazywać dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.
Za towary uważa się te w znaczeniu zgodnym z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską odnoszącymi się do swobodnego przepływu towarów.
Za usługi uważa się te w znaczeniu zgodnym z art. 50 tego Traktatu.
(12) W celu zapobiegania dyskryminacji ze względu na płeć niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie zarówno do dyskryminacji bezpośredniej jak i pośredniej.
Bezpośrednia dyskryminacja ma miejsce jedynie w przypadku, kiedy jedna osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na swoją płeć niż inna osoba w sytuacji porównywalnej.
Zatem, na przykład, różnice między mężczyznami a kobietami w zakresie dostarczania usług zdrowotnych, które wynikają z fizycznych różnic między mężczyznami a kobietami nie odnoszą się do sytuacji porównywalnych i zatem nie stanowią dyskryminacji.
(13) Zakaz dyskryminacji powinien mieć zastosowanie do osób dostarczających towary i usługi, które są ogólnodostępne i które są oferowane poza obszarem życia prywatnego i rodzinnego oraz do transakcji dokonanych w tym kontekście.
Nie powinien on mieć zastosowania do treści zawartych w środkach masowego przekazu lub ogłoszeniach ani do kształcenia publicznego lub prywatnego.
(14) Każda osoba korzysta ze swobody zawierania umów, włącznie ze swobodą wyboru partnera umownego do transakcji.
Każdy, kto dostarcza towar lub usług, może mieć szereg subiektywnych powodów swojego wyboru partnera umownego.
Jeżeli tylko wybór partnera nie jest oparty na płci partnera, niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody dla dokonania swobodnego wyboru partnera umownego.
(15) Istnieje już szereg instrumentów prawnych dotyczących wprowadzania w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i wykonywania zawodu.
Dlatego, niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania w tym zakresie.
Takie samo rozumowanie dotyczy kwestii związanych z prowadzeniem działalności na własny rachunek w zakresie uregulowanym przepisami prawnymi.
Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie jedynie do ubezpieczeń i emerytur, które są prywatne, dobrowolne i niezwiązane ze stosunkiem pracy.
(16) Możliwe do zaakceptowania są jedynie różnice w traktowaniu uzasadnione słusznym celem.
Przykładem takiego słusznego celu może być ochrona ofiar przemocy na tle seksualnym (w takich przypadkach jak zakładanie schronisk dla przedstawicieli jednej płci), konieczność ochrony prywatności i przyzwoitości (w takich przypadkach jak udostępnianie zamieszkania przez osobę w części domu tej osoby), promowanie równości płci lub interesów mężczyzn lub kobiet (na przykład dobrowolne instytucje reprezentujące jedną płeć), swoboda zrzeszania się (w przypadkach członkostwa w prywatnych klubach jednej płci) i organizacja działań sportowych (na przykład wydarzenia sportowe dla przedstawicieli jednej płci).
Niemniej jednak, wszelkie ograniczenia powinny być właściwe i niezbędne zgodnie z kryteriami wynikającymi z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(17) Zasada równego traktowania w zakresie dostępu do towarów i usług nie wymaga, żeby ułatwienia dostępne dla mężczyzn i kobiet były zawsze oparte na wspólnych podstawach, jeżeli tylko nie są bardziej korzystne dla jednej z płci.
(18) Stosowanie czynników aktuarialnych związanych z płcią jest szeroko rozpowszechnione w przepisach ubezpieczeniowych i innych związanych z usługami finansowymi.
W celu zapewnienia równego traktowania mężczyzn i kobiet stosowanie płci jako czynnika aktuarialnego nie powinno powodować różnic w odniesieniu do składek i świadczeń.
W celu uniknięcia nagłego dostosowywania rynku wprowadzanie w życie tej zasady powinno mieć zastosowanie jedynie do nowych umów zawartych po dacie transpozycji niniejszej dyrektywy.
(19) Pewne kategorie ryzyka mogą być różne w zależności od płci.
W niektórych przypadkach płeć stanowi jeden, lecz niekoniecznie jedyny czynnik decydujący przy ocenie ryzyka ubezpieczonego.
Jeżeli chodzi o umowy ubezpieczające tego rodzaju ryzyka, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zezwoleniu na stosowanie wyjątków od zasady składek i świadczeń dla obu płci, jeżeli tylko mogą zapewnić, że dane aktuarialne i statystyczne, na podstawie których dokonano wyliczeń, są wiarygodne, regularnie uaktualniane i ogólnodostępne.
Wyjątki są dozwolone jedynie w przypadkach, w których ustawodawstwo krajowe nie zastosowało jeszcze zasady równości płci.
Po pięciu latach od transpozycji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powinny dokonać ponownej analizy uzasadnienia dla tych wyjątków, biorąc pod uwagę najbardziej aktualne dane aktuarialne i statystyczne oraz sprawozdanie Komisji sporządzone po trzech latach od transpozycji niniejszej dyrektywy.
(20) Mniej korzystne traktowanie kobiet ze względu na ciążę i macierzyństwo powinno być uznane za formę bezpośredniej dyskryminacji ze względu na płeć i w związku z tym powinno być zabronione w zakresie ubezpieczeń i innych związanych usług finansowych.
Koszty związane z ryzykiem ciąży i macierzyństwa nie powinny zatem być przypisywane do członków jednej z płci.
(21) Osoby, które były dyskryminowane ze względu na płeć, powinny dysponować odpowiednimi środkami ochrony prawnej.
W celu zapewnienia bardziej skutecznego poziomu bezpieczeństwa, stowarzyszenia, organizacje i inne osoby prawne powinny być również upoważnione do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, zgodnie z ustaleniami Państw Członkowskich, w imieniu każdej ofiary albo w jej interesie, bez uszczerbku dla krajowych przepisów proceduralnych dotyczących przedstawicielstwa i obrony w sądzie.
(22) Zasady dotyczące ciężaru dowodu powinny zostać dostosowane w przypadkach, w których występuje domniemanie dyskryminacji w celu skutecznego zastosowania zasady równego traktowania; w przypadkach ujawnienia dowodu na istnienie takiej dyskryminacji ciężar dowodu powinien zostać przesunięty na osobę przeciwko której wysunięto zarzut.
(23) Skuteczne wprowadzanie w życie zasady równego traktowania wymaga odpowiedniej ochrony sądowej przed retorsjami.
(24) Mając na względzie wspieranie zasady równego traktowania, Państwa Członkowskie powinny zachęcać do dialogu z zainteresowanymi stronami, które, zgodnie z prawem i praktyką krajową mają uzasadniony prawnie interes w uczestniczeniu w zwalczaniu dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.
(25) Ochrona przed dyskryminacją ze względu na płeć powinna być wzmocniona poprzez istnienie w każdym Państwie Członkowskim jednego lub organów właściwych w zakresie analizowania tych problemów, badania możliwych rozwiązań i świadczenia konkretnej pomocy ofiarom.
Mogą być to te same organy, które są odpowiedzialne na poziomie krajowym za obronę praw człowieka lub ochronę praw jednostki lub wprowadzanie w życie zasady równego traktowania.
(26) Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi minimalne, pozostawiając Państwom Członkowskim możliwość przyjęcia lub utrzymania przepisów bardziej korzystnych.
Wdrażanie niniejszej dyrektywy nie może posłużyć jako uzasadnienie dla wprowadzenia przepisów mniej korzystnych w stosunku do istniejących obecnie w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(27) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje stosowane w przypadkach niewykonania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
(28) Ponieważ cele niniejszej Dyrektywy, a mianowicie zapewnienie we wszystkich Państwach Członkowskich wysokiego poziomu ochrony przed dyskryminacją, nie mogą być osiągnięte w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(29) Zgodnie z ust. 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego ustawodawstwa [6], zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla potrzeb własnych, a także w interesie Wspólnoty, swoich tabel, które, na ile jest to możliwe, ilustrują korelację między dyrektywą a środkami transpozycji i do podawania ich do wiadomości publicznej.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsza dyrektywa ma na celu stworzenie ram do walki z dyskryminacją ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług mając na względzie wprowadzenie w życie w Państwach Członkowskich zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
a) bezpośrednia dyskryminacja: występuje w sytuacji, gdy jedna osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na płeć niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji;
b) pośrednia dyskryminacja: występuje w sytuacji, gdy z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałyby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki służące osiąganiu tego celu są właściwe i niezbędne;
c) molestowanie: występuje w sytuacji, w której ma miejsce niepożądane zachowanie związane z płcią osoby, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub agresywnej atmosfery;
d) molestowanie seksualne: występuje w sytuacji, w której ma miejsce niepożądane zachowanie, werbalne lub niewerbalne lub zachowanie fizyczne o charakterze seksualnym, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, w szczególności poprzez stwarzanie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub agresywnej atmosfery;
Artykuł 3
Zakres
1.
W granicach uprawnień powierzonych Wspólnocie, niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, które dostarczają towary i usługi, które są ogólnodostępne niezależnie od zainteresowanej osoby, zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym, włącznie z instytucjami publicznymi, które oferowane są poza obszarem życia prywatnego i rodzinnego oraz do transakcji dokonywanych w tym kontekście.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza swobody jednostki do wyboru partnera umownego, jeżeli tylko wybór partnera umownego nie jest oparty na płci tej osoby.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do treści zawartych w środkach masowego przekazu, w ogłoszeniach ani do kształcenia.
4.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się, kwestii zatrudnienia i wykonywania zawodu.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do prowadzenia działalności na własny rachunek w zakresie, w jakim jest ono uregulowane w innych aktach prawnych Wspólnoty.
Artykuł 4
Zasada równego traktowania
1.
Do celów niniejszej dyrektywy zasada równego traktowania mężczyzn i kobiet oznacza, że:
a) nie istnieje żadna bezpośrednia dyskryminacja ze względu na płeć, w tym mniej korzystne traktowanie kobiet ze względu na ciążę lub macierzyństwo;
b) nie istnieje żadna pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi uszczerbku dla bardziej korzystnych przepisów dotyczących ochrony kobiet w zakresie ciąży i macierzyństwa.
3.
Molestowanie oraz molestowanie seksualne w rozumieniu niniejszej dyrektywy uważa się za dyskryminację ze względu na płeć i dlatego jest ono zabronione.
Sprzeciw wobec takich zachowań lub podporządkowanie się im przez daną osobę nie może stanowić podstawy dla decyzji odnoszącej się do tej osoby.
4.
Polecenie nakazujące bezpośrednie lub pośrednie dyskryminowanie osób ze względu na płeć uważane jest za dyskryminację w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
5.
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza różnic w traktowaniu, jeżeli dostarczanie towarów i usług wyłącznie lub głównie przedstawicielom jednej płci jest uzasadnione celem zgodnym z prawem, a środki dla osiągnięcia tego celu są właściwe i niezbędne.
Artykuł 5
Czynniki aktuarialne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich nowych umowach zawartych najpóźniej po 21 grudnia 2007 r. użycie płci jako czynnika w kalkulowaniu składek i świadczeń do celów ubezpieczenia i związanych usług finansowych nie powoduje różnic w składkach i odszkodowaniach poszczególnych osób.
2.
Niezależnie od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zdecydować przed 21 grudnia 2007 r. o zezwoleniu na proporcjonalne różnice w składkach i świadczeniach poszczególnych osób, w przypadkach, w których użycie płci jest czynnikiem decydującym w ocenie ryzyka opartego na odpowiednich i dokładnych danych aktuarialnych i statystycznych.
Odnośne Państwa Członkowskie informują Komisję i zapewniają, że dokładne dane dotyczące użycia płci jako decydującego czynnika aktuarialnego są gromadzone, publikowane i regularnie uaktualniane.
Te Państwa Członkowskie dokonują przeglądu swoich decyzji pięć lat po 21 grudnia 2007 r., uwzględniając sprawozdanie Komisji, o którym mowa w art. 16 i przekazują wyniki tego przeglądu Komisji.
3.
W żadnym wypadku, koszty związane z ciążą i macierzyństwem nie powodują różnic w składkach i świadczeniach poszczególnych osób.
Państwa Członkowskie mogą odroczyć wprowadzanie w życie środków niezbędnych do przestrzegania niniejszego ustępu najpóźniej do dwóch lat po 21 grudnia 2007 r.
W takim przypadku, odnośne Państwa Członkowskie bezzwłocznie informują Komisję.
Artykuł 6
Działanie pozytywne
Dla zapewnienia całkowitej równości mężczyzn i kobiet i w praktyce, zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody dla utrzymywania lub przyjmowania przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie szczególnych środków mających zapobiegać lub wyrównywać niedogodności związane z płcią.
Artykuł 7
Wymogi minimalne
1.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne dla ochrony równego traktowania mężczyzn i kobiet niż przepisy przewidziane w niniejszej dyrektywie.
2.
Wdrażanie niniejszej dyrektywy nie może być w żadnym wypadku powodem obniżenia poziomu ochrony przed dyskryminacją, który jest już przyznany przez Państwa Członkowskie w dziedzinach regulowanych niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI PRAWNE ORAZ STOSOWANIE PRAWA
Artykuł 8
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby procedury sądowe i/lub administracyjne, jak również, o ile uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest doprowadzenie do wykonania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne dla wszystkich osób, które uważają, że ich prawa zostały naruszone w związku z nieprzestrzeganiem wobec nich zasady równego traktowania, nawet po ustaniu stosunków, w ramach których domniemywa się istnienie dyskryminacji.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych środki, niezbędne do zapewnienia rzeczywistej i skutecznej rekompensaty lub odszkodowania dla osób poszkodowanych w wyniku dyskryminacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Państwa Członkowskie w zakresie, zniechęcające do dyskryminacji, a jednocześnie proporcjonalne do wyrządzonej szkody.
Taka rekompensata lub odszkodowanie nie może być z góry ograniczone maksymalnym wymiarem.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że stowarzyszenia, organizacje i inne osoby prawne, które mają, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w prawie krajowym, uzasadniony interes w zapewnieniu, aby przestrzegane były przepisy niniejszej dyrektywy, mogą wszczynać, w imieniu lub w interesie skarżącego, za jego zgodą, postępowanie sądowe i/lub administracyjne przewidziane dla wykonania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
4.
Ust. 1 i 3 nie stanowią uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących terminów do wszczynania postępowań odnośnie zasady równego traktowania.
Artykuł 9
Ciężar dowodu
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, zgodnie z ich krajowymi systemami sądowymi dla zapewnienia, aby ciężar dowodu, iż nie miało miejsca naruszenie zasady równego traktowania, spoczywał na stronie pozwanej, w sytuacji gdy osoby uważające się za poszkodowane w wyniku nieprzestrzegania wobec nich zasady równego traktowania, przedstawią przed sądem lub innym właściwym organem fakty pozwalające na domniemanie bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji.
2.
Ust. 1 nie stanowi przeszkody dla przyjęcia przez Państwa Członkowskie zasad dowodowych korzystniejszych dla strony skarżącej.
3.
Ust. 1 nie ma zastosowania do postępowań karnych.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się również do każdego postępowania wszczętego zgodnie z art. 8 ust. 3.
5.
Państwa Członkowskie nie mogą stosować przepisu ust. 1 do postępowań sądowych, w których ustalenie okoliczności faktycznych sprawy należy do sądu lub innego właściwego organu.
Artykuł 10
Ochrona przed retorsjami
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich wewnętrznych systemów prawnych środki niezbędne do ochrony osób przed wszelkiego rodzaju negatywnym traktowaniem lub konsekwencjami stanowiącymi reakcję na skargę lub wszczęcie postępowania sądowego zmierzające do zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania.
Artykuł 11
Dialog z zainteresowanymi stronami
W celu wspierania zasady równego traktowania, Państwa Członkowskie zachęcają do dialogu z zainteresowanymi stronami, które, zgodnie z prawem i praktyką krajową mają interes prawny w przyczynianiu się do walki z dyskryminacją ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.
ROZDZIAŁ III
ORGANY PROMUJĄCE RÓWNE TRAKTOWANIE
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają i dokonują niezbędnych ustaleń dla organu lub organów do spraw promowania, analizowania, monitorowania i wspierania równego traktowania wszystkich osób bez dyskryminacji bez względu na płeć.
Organy te mogą wchodzić w skład agencji odpowiedzialnych na poziomie krajowym za obronę praw człowieka i przestrzeganie praw jednostek lub wprowadzanie w życie zasady równego traktowania.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że kompetencje organów, o których mowa w ust. 1, obejmują:
a) bez uszczerbku dla praw ofiar i stowarzyszeń, organizacji i innych osób prawnych określonych w art. 8 ust. 3, świadczenie niezależnej pomocy ofiarom dyskryminacji w dochodzeniu ich praw w zakresie dyskryminacji;
b) prowadzenie niezależnych badań dotyczących dyskryminacji;
c) publikowanie niezależnych sprawozdań i wydawanie zaleceń odnośnie problemów związanych z taką dyskryminacją.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Zgodność
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że zasada równego traktowania jest respektowana w odniesieniu do dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, a w szczególności, że:
a) wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania są uchylone;
b) wszelkie postanowienia umowne, regulaminy przedsiębiorstw, przepisy dotyczące stowarzyszeń prowadzących działalność zarobkową lub nieprowadzących takiej działalności sprzeczne z zasadą równego traktowania są nieważne lub mogą zostać uznane za nieważne bądź zmienione.
Artykuł 14
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w sprawie sankcji stosowanych wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich wykonania.
Ustanowione sankcje, które mogą obejmować obowiązek zapłaty odszkodowania na rzecz ofiary, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tych przepisach Komisję do 21 grudnia 2007 r. i powiadamiają ją bezzwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów.
Artykuł 15
Upowszechnianie informacji
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak również odpowiednie przepisy pozostające w mocy, udostępniane są zainteresowanym osobom przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków na całym ich terytorium.
Artykuł 16
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie dostępne informacje dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy nie później niż 21 grudnia 2009 r., a następnie co pięć lat.
Komisja sporządza sprawozdanie podsumowujące, które zawiera przegląd istniejących praktyk Państw Członkowskich w związku z art. 5 w odniesieniu do użycia płci jako czynnika w obliczaniu składek i świadczeń.
Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż 21 grudnia 2010 r.
Tam, gdzie stosowne, Komisja dołącza do swego sprawozdania wnioski dotyczące zmian niniejszej dyrektywy.
2.
Sprawozdanie Komisji uwzględnia punkty widzenia zainteresowanych stron.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 21 grudnia 2007 r.
Państwa te niezwłocznie przekazują Komisji treść tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19 Adresaci
Dyrektywa Rady 2004/114/WE
z dnia 13 grudnia 2004 r.
w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 akapit pierwszy pkt. 3 lit. a) i pkt. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Traktat przewiduje środki, które należy przyjąć w dziedzinach azylu, imigracji i ochrony praw obywateli państw trzecich.
(2) Traktat przewiduje, że Rada przyjmuje środki dotyczące polityki imigracyjnej odnoszące się do warunków wjazdu i pobytu oraz norm dotyczących procedur wydawania przez Państwa Członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych.
(3) Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15- 16 października 1999 r. uznała potrzebę zbliżenia ustawodawstw krajowych w zakresie warunków przyjmowania i pobytu obywateli państw trzecich i zwróciła się do Rady o szybkie przyjęcie decyzji w oparciu o wnioski Komisji.
(4) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(5) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić w życie przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub światopogląd, opinie polityczne lub wszelkie inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(6) Jednym z celów działania Wspólnoty w dziedzinie edukacji jest promowanie Europy jako całości jako uznanego światowego centrum w zakresie studiów wyższych i szkolenia zawodowego.
Wspieranie gotowości obywateli państw trzecich do przyjazdu na terytorium Wspólnoty w celu odbywania studiów jest kluczowym elementem tej strategii.
Zbliżenie ustawodawstw krajowych Państw Członkowskich w zakresie warunków wjazdu i pobytu jest jej częścią.
(7) Migracja w celach określonych w niniejszej dyrektywie, mająca z definicji charakter tymczasowy i niezależny od sytuacji rynkowej w kraju przyjmującym, jest korzystne zarówno dla zainteresowanych migrantów i ich kraju pochodzenia, jak i przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz pomaga wspierać lepsze wzajemne zrozumienie między kulturami.
(8) Termin "przyjmowanie" obejmuje wjazd i pobyt obywateli państw trzecich w celach określonych w niniejszej dyrektywie.
(9) Nowe przepisy wspólnotowe opierają się na definicjach pojęć: student, stażysta, instytucja edukacyjna i wolontariusz, które są już stosowane w prawie wspólnotowym, w szczególności w różnych programach wspólnotowych mających na celu wspieranie mobilności określonych osób (Sokrates, Wolontariat Europejski itp.).
(10) Państwa Członkowskie powinny, zgodnie z ich przepisami krajowymi, określić czas trwania i inne warunki dotyczące kursów przygotowawczych dla studentów objętych niniejszą dyrektywą.
(11) Obywatele państw trzecich należący do kategorii stażystów nie pobierających wynagrodzenia i wolontariuszy, którzy, z racji wykonywanych działań lub rodzaju otrzymywanego zwrotu kosztów lub wynagrodzenia, są uznawani zgodnie z przepisami krajowymi za pracowników, nie są objęci niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie decydują o przyjmowaniu obywateli państw trzecich, którzy zamierzają odbywać specjalistyczne studia medyczne.
(12) Dowód przyjęcia studenta do instytucji szkolnictwa wyższego może stanowić, między innymi list lub zaświadczenie potwierdzające wpisanie takiej osoby na listę studentów.
(13) Przy ocenie dysponowania wystarczającymi środkami mogą być uwzględniane stypendia.
(14) Odmowa przyjęcia danej osoby w celach określonych w niniejszej dyrektywie może nastąpić z uzasadnionych powodów.
W szczególności można odmówić przyjęcia danego obywatela państwa trzeciego, jeżeli, na podstawie oceny okoliczności Państwo Członkowskie uzna, że taki obywatel stanowi potencjalne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Zagrożenie porządku publicznego może obejmować skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.
W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego obejmuje także przypadki, gdy obywatel państwa trzeciego należy lub należał do organizacji wspierającej terroryzm, wspiera lub wspierał taką organizację, bądź ma lub miał poglądy ekstremistyczne.
(15) W przypadku wątpliwości co do powodów złożenia wniosku o przyjęcie, Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do żądania przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych do dokonania oceny jego spójności, w szczególności na podstawie kierunku studiów wybranego przez wnioskodawcę, w celu przeciwdziałania nadużywaniu i niewłaściwemu stosowaniu procedury określonej w niniejszej dyrektywie.
(16) Należy ułatwić mobilność studentów będących obywatelami państw trzecich studiujących w kilku Państwach Członkowskich, jak również przyjmowanie obywateli państw trzecich uczestniczących w programach wspólnotowych, aby wspierać mobilność w celach określonych w niniejszej dyrektywie do Wspólnoty jako obszaru docelowego oraz w jej obrębie.
(17) Aby zezwolić na pierwszy wjazd na ich terytorium, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wydania czasowego dokumentu pobytowego lub wizy, jeżeli dane państwo wydaje dokumenty pobytowe wyłącznie na swoim terytorium.
(18) W celu umożliwienia studentom będącym obywatelami państw trzecich pokrycia części kosztów studiów, powinni oni mieć dostęp do rynku pracy na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.
Zasada dostępu studentów do rynku pracy na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie powinna mieć charakter zasady ogólnej; jednakże, w wyjątkowych okolicznościach, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość uwzględnienia sytuacji na ich krajowych rynkach pracy.
(19) Pojęcie uprzedniego zezwolenia obejmuje przyznawanie pozwoleń na pracę studentom, którzy pragną prowadzić działalność zarobkową.
(20) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy krajowe w zakresie pracy w niepełnym wymiarze.
(21) Należy opracować przepis dotyczący przyspieszonych procedur przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów lub procedur związanych z programami wymiany młodzieży szkolnej prowadzonymi przez uznane organizacje w Państwach Członkowskich.
(22) Każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić publiczne udostępnianie, zwłaszcza przez Internet, możliwie najpełniejszego zestawu regularnie aktualizowanych informacji dotyczących instytucji określonych w niniejszej dyrektywie, kierunków studiów, na które przyjmowani są obywatele państw trzecich oraz warunków i procedur wjazdu i pobytu na terytorium tego państwa w tych celach.
(23) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć żadnego wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich [4].
(24) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, jakim jest określenie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(25) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, te Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie są nią związane ani jej nie stosują.
(26) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej dyrektywy jest określenie:
a) warunków przyjmowania obywateli państw trzecich na terytorium Państw Członkowskich na okres przekraczający trzy miesiące w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie.
b) zasad dotyczących procedur przyjmowania obywateli państw trzecich w tych celach na terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę, która nie jest obywatelem Unii Europejskiej w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu;
b) "student" oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego do instytucji szkolnictwa wyższego i przyjętego na terytorium Państwa Członkowskiego w celu odbywania studiów w pełnym wymiarze, traktowanych jako jego główne zajęcie, prowadzących do zdobycia wyższego wykształcenia uznawanego przez Państwo Członkowskie, w tym uzyskania dyplomów, świadectw lub stopnia doktora w instytucjach szkolnictwa wyższego, co może obejmować kursy przygotowawcze przed podjęciem takich studiów zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym;
c) "uczeń" oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego na terytorium Państwa Członkowskiego w celu uczestnictwa w uznanym programie szkolnictwa średniego w ramach programu wymiany prowadzonego przez organizację uznaną w tym celu przez Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną;
d) "stażysta nie pobierający wynagrodzenia" oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego na terytorium Państwa Członkowskiego na czas trwania szkolenia bez wynagrodzenia, zgodnie z jego przepisami krajowymi;
e) "instytucja" oznacza publiczną lub prywatną instytucję uznaną przez przyjmujące Państwo Członkowskie i/lub której kierunki studiów są uznawane zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną w celach określonych w niniejszej dyrektywie;
f) "program wolontariatu" oznacza program działań w ramach praktycznej solidarności, oparty na programie państwa lub Wspólnoty, służący interesowi ogólnemu.
g) "dokument pobytowy" oznacza zezwolenie wydane przez organy Państwa Członkowskiego pozwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na terytorium tego państwa, zgodnie z przepisami art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1030/2002.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wobec obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Państwa Członkowskiego w celu odbywania studiów.
Państwa Członkowskie mogą również podjąć decyzję o stosowaniu niniejszej dyrektywy wobec obywateli państw trzecich ubiegających się o przyjęcie w celach udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania wobec:
a) obywateli państw trzecich przebywających w Państwie Członkowskim w związku z ubieganiem się o status uchodźcy lub w ramach uzupełniających form ochrony, jak również w ramach programów ochrony czasowej;
b) obywateli państw trzecich, których wydalenie zostało zawieszone z przyczyn faktycznych lub prawnych;
c) obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodzin obywateli Unii, którzy skorzystali ze swobody przepływu osób we Wspólnocie;
d) obywateli państw trzecich korzystających w Państwie Członkowskim ze statusu rezydenta długoterminowego zgodnie z dyrektywą Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącą statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi [5] oraz korzystających ze swojego prawa do zamieszkiwania w innym Państwie Członkowskim w celu podjęcia studiów lub odbycia kształcenia zawodowego;
e) obywatele państw trzecich uznawani zgodnie z przepisami krajowymi zainteresowanego Państwa Członkowskiego za pracowników lub za osoby prowadzące działalność na własny rachunek.
Artykuł 4
Korzystniejsze przepisy
1.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów:
a) dwustronnych lub wielostronnych umów między Wspólnotą lub Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a jednym lub kilkoma państwami trzecimi; lub
b) dwustronnych lub wielostronnych umów między jednym lub kilkoma Państwami Członkowskimi a jednym lub kilkoma państwami trzecimi.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania przepisów bardziej korzystnych dla osób, których dotyczy.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI PRZYJĘCIA
Artykuł 5
Zasada
Przyjęcie obywatela państwa trzeciego na mocy niniejszej dyrektywy następuje weryfikacji dokumentów potwierdzających, że osoba ta spełnia warunki określone w art. 5 oraz w jednym z art. 7-11 odnoszącym się do odpowiedniej kategorii.
Artykuł 6
Warunki ogólne
1.
Obywatel państwa trzeciego wnioskujący o przyjęcie w celach określonych w art. 6-10 powinien:
a) przedstawić ważny dokument podróży określony w przepisach krajowych.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej okres planowanego pobytu;
b) jeśli zgodnie z prawem krajowym przyjmującego Państwa Członkowskiego osoba ta jest małoletnia, powinna przedstawić zgodę rodziców na planowany pobyt;
c) posiadać ubezpieczenie na wypadek choroby w zakresie wszystkich ryzyk zwyczajowo objętych ubezpieczeniem obywateli danego Państwa Członkowskiego;
d) nie być uznany za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego;
e) przedstawić na żądanie Państwa Członkowskiego dowód wniesienia opłaty za rozpatrzenie wniosku zgodnie z art. 20.
2.
Państwa Członkowskie ułatwiają procedurę przyjmowania obywateli państw trzecich objętych przepisami art. 6-10, którzy uczestniczą w programach Wspólnoty wzmacniających mobilność do Wspólnoty jako obszaru docelowego lub w jej obrębie.
Artykuł 7
Szczególne warunki dotyczące studentów
1.
Poza warunkami ogólnymi określonymi w art. 5, obywatel państwa trzeciego, składający wniosek o przyjęcie w celu odbywania studiów powinien:
a) być przyjęty przez instytucje szkolnictwa wyższego w celu odbycia studiów;
b) przedstawić żądane przez Państwo Członkowskie dowody wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie posiadać wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania, studiów i podróży powrotnej.
Państwa Członkowskie ogłaszają wysokość minimalnej kwoty miesięcznej wymaganej do celu niniejszego przepisu, bez uszczerbku dla indywidualnego badania każdego przypadku;
c) przedstawić na żądanie Państwa Członkowskiego dowód wystarczającej znajomości języka, w którym będzie odbywał studia;
d) przedstawić na żądanie Państwa Członkowskiego dowód wniesienia opłat pobieranych przez instytucję edukacyjną.
2.
Studenci, którzy w wyniku wpisania na listę studentów danej instytucji są automatycznie objęci ubezpieczeniem na wypadek choroby w zakresie wszystkich ryzyk zwyczajowo objętych ubezpieczeniem obywateli danego Państwa Członkowskiego, spełniają warunek określony w art. 6 ust. 1 lit. c).
Artykuł 8
Mobilność studentów
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 ust. 2, art. 16 oraz art. 18 ust. 2, obywatel państwa trzeciego, który został już przyjęty jako student i składa wniosek o odbycie części już rozpoczętych studiów w innym Państwie Członkowskim lub o uzupełnienie ich studiami pokrewnymi w innym Państwie Członkowskim, jest przyjmowany przez to drugie Państwo Członkowskie w przeciągu takiego okresu, który nie zakłóca przebiegu odpowiednich studiów, oraz pozostawia właściwym organom wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku, jeśli:
a) spełnia on warunki określone w art. 6 i 7 w odniesieniu do tego Państwa Członkowskiego; oraz
b) przesłał, wraz ze swoim wnioskiem o przyjęcie, pełną dokumentację przebiegu swoich studiów oraz dowód, że studia, które chce odbyć, rzeczywiście uzupełniają te, które już ukończył; oraz
c) uczestniczy we wspólnotowym lub dwustronnym programie wymiany lub został przyjęty przez Państwo Członkowskie jako student na czas nie krótszy niż dwa lata.
2.
Wymagania określone w ust. 1 lit. c) nie mają zastosowania do przypadków, gdy student w ramach swojego programu studiów jest zobowiązany do uczęszczania na część zajęć odbywających się w instytucji w innym Państwie Członkowskim.
3.
Właściwe organy pierwszego Państwa Członkowskiego, na żądanie właściwych organów drugiego Państwa Członkowskiego, przekazują odpowiednie informacje dotyczące pobytu studenta na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Szczególne warunki dotyczące młodzieży szkolnej
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 i poza warunkami ogólnymi określonymi w art. 5, obywatel państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie w ramach programu wymiany młodzieży szkolnej powinien:
a) osiągnąć wiek minimalny, ale nie przekraczać wieku maksymalnego określonego przez zainteresowane Państwo Członkowskie;
b) przedstawić dowód przyjęcia do instytucji szkolnictwa średniego;
c) przedstawić dowód uczestnictwa w uznanym programie wymiany młodzieży szkolnej prowadzonym przez organizację uznaną w tym celu przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną;
d) przedstawić dowód, że organizacja wymiany młodzieży szkolnej przyjmuje za niego odpowiedzialność przez cały okres jego obecności na terytorium danego Państwa Członkowskiego, w szczególności w zakresie utrzymania, nauki, opieki zdrowotnej i kosztów podróży powrotnej;
e) podczas swojego pobytu zamieszkiwać u rodziny spełniającej warunki określone przez dane Państwo Członkowskie i wybranej zgodnie z zasadami programu wymiany młodzieży szkolnej, w której uczeń uczestniczy.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć przyjmowanie młodzieży szkolnej uczestniczącej w programach wymiany do obywateli państw trzecich, które oferują takie same możliwości ich obywatelom.
Artykuł 10
Szczególne warunki dotyczące stażystów nie pobierających wynagrodzenia
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 i poza warunkami ogólnymi określonymi w art. 5, obywatel państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie jako stażysta nie pobierający wynagrodzenia powinien:
a) podpisać umowę w sprawie stażu, zatwierdzoną o ile to konieczne przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną, dotyczącą odbycia stażu bez wynagrodzenia w przedsiębiorstwie sektora publicznego lub prywatnego lub w instytucji szkolenia zawodowego uznanej przez Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną;
b) przedstawić dowody wymagane przez Państwo Członkowskie wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie posiadać wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania, szkolenia i podróży powrotnej.
Państwa Członkowskie ogłaszają wysokość minimalnej kwoty miesięcznej wymaganej do celów niniejszego przepisu, bez uszczerbku dla indywidualnego badania każdego przypadku;
c) ukończyć, jeśli wymaga tego Państwo Członkowskie, kurs językowy w podstawowym zakresie umożliwiającym nabycie wiedzy koniecznej do odbycia stażu.
Artykuł 11
Szczególne warunki dotyczące wolontariuszy
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 i poza warunkami ogólnymi określonymi w art. 5, obywatel państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie w ramach programu wolontariatu powinien:
a) osiągnąć wiek minimalny, ale nie przekraczać wieku maksymalnego określonego przez dane Państwo Członkowskie;
b) przedstawić umowę z organizacją odpowiedzialną w danym Państwie Członkowskim za program wolontariatu, w którym uczestniczy, wraz z opisem zadań, warunków nadzorowania wykonywania tych zadań, swoich godzin pracy, dostępnych środków na pokrycie kosztów podróży, utrzymania i zakwaterowania oraz kieszonkowego w czasie swojego pobytu oraz, w odpowiednim przypadku, szkoleń, jakie przejdzie w ramach pomocy w wykonaniu swoich zadań;
c) przedstawić dowód, że organizacja odpowiedzialna za program wolontariatu, w którym uczestniczy, opłaciła ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej i przyjmuje pełną odpowiedzialność za niego przez cały okres jego pobytu, w szczególności w zakresie utrzymania, opieki zdrowotnej i kosztów podróży powrotnej;
d) oraz, jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie wyraźnie tego wymaga, ukończy podstawowy kurs wprowadzający do języka, historii oraz instytucji politycznych i społecznych tego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
DOKUMENTY POBYTOWE
Artykuł 12
Dokument pobytowy wydawany studentom
1.
Dokument pobytowy wydaje się studentowi na okres co najmniej roku z możliwością odnowienia, jeśli student wciąż spełnia warunki określone w art. 6 i 7.
W przypadku, gdy czas trwania studiów jest krótszy niż rok, dokument jest ważny przez czas trwania studiów.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16, można odmówić odnowienia dokumentu pobytowego lub go cofnąć, w przypadku gdy posiadacz:
a) nie przestrzega ograniczeń dostępu do działalności zarobkowej zgodnie z art. 17;
b) nie czyni zadowalających postępów w studiach zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką administracyjną.
Artykuł 13
Dokument pobytowy wydawany młodzieży szkolnej
Dokument pobytowy wydawany młodzieży szkolnej wydaje się wyłącznie na okres nie przekraczający roku.
Artykuł 14
Dokument pobytowy wydawany stażystom nie pobierającym wynagrodzenia
Stażystom nie pobierającym wynagrodzenia wydaje się dokument pobytowy na okres odbywania stażu lub na nie dłużej niż rok.
W wyjątkowych przypadkach okres ważności może zostać jednorazowo odnowiony, wyłącznie na okres konieczny do uzyskania kwalifikacji zawodowych uznawanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną, pod warunkiem, że stażysta wciąż spełnia warunki określone w art. 6 i 10.
Artykuł 15
Dokument pobytowy wydawany wolontariuszom
Dokument pobytowy wydawany wolontariuszom wydaje się wyłącznie na okres nie przekraczający jednego roku.
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli okres trwania odpowiedniego programu jest dłuższy niż rok, okres ważności dokumentu pobytowego może odpowiadać okresowi trwania programu.
Artykuł 16
Cofnięcie lub odmowa odnowienia dokumentów pobytowych
1.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć lub odmówić odnowienia dokumentu pobytowego wydanego na podstawie niniejszej dyrektywy, jeśli dokument ten został uzyskany w oszukańczy sposób lub jeśli okaże się, że jego posiadacz nie spełniał lub przestał spełniać warunki wjazdu i pobytu określone w art. 6 oraz jednym z art. 7-11 odnoszącym się do odpowiedniej kategorii.
2.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć lub odmówić odnowienia dokumentu pobytowego ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne.
ROZDZIAŁ IV
TRAKTOWANIE ZAINTERESOWANYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 17
Działalność zarobkowa studentów
1.
Poza czasem studiów i z zastrzeżeniem przepisów i warunków mających zastosowanie do odpowiedniej działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim, studenci mają prawo do podjęcia zatrudnienia i mogą być uprawnieni do prowadzenia działalności zarobkowej na własny rachunek.
Może zostać uwzględniona sytuacja na rynku pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Jeśli to konieczne, Państwo Członkowskie wydaje studentom i/lub pracodawcom uprzednie zezwolenia zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
2.
Każde Państwo Członkowskie określa maksymalną dozwoloną na taką działalność ilość godzin pracy na tydzień albo dni lub miesięcy na rok, w wymiarze nie mniejszym niż 10 godzin na tydzień albo ekwiwalent tego czasu wyrażony w dniach lub miesiącach na rok.
3.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może ograniczyć dostęp do działalności zarobkowej w pierwszym rok pobytu.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od studentów informowania, z wyprzedzeniem lub w inny sposób, organu wskazanego przez dane Państwo Członkowskie o podejmowaniu działalności zarobkowej.
Pracodawcy studentów mogą również podlegać obowiązkowi informowania z wyprzedzeniem lub w inny sposób.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURA I PRZEJRZYSTOŚĆ
Artykuł 18
Gwarancje proceduralne i przejrzystość
1.
Decyzja w sprawie wydania lub odnowienia dokumentu pobytowego wydaje się i powiadamia się o niej wnioskodawcę w przeciągu takiego okresu, który nie zakłóca przebiegu odpowiednich studiów, oraz pozostawia właściwym organom wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku.
2.
Jeśli informacje przedstawione na poparcie wniosku są niewystarczające, rozpatrzenie wniosku można zawiesić, a właściwy organ informuje wnioskodawcę o wymaganych dalszych informacjach.
3.
Zainteresowany obywatel państwa trzeciego jest zawiadamiany o decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego zgodnie z procedurami zawiadamiania na mocy odpowiednich przepisów krajowych.
W zawiadomieniu informuje się o przysługującym trybie odwołania oraz terminach na podjęcie działań.
4.
W przypadku odmownego rozpatrzenia wniosku lub cofnięcia dokumentu pobytowego wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą, zainteresowana osoba ma prawo do podjęcia środków prawnych przed organami danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
Przyspieszona procedura wydawania dokumentów pobytowych lub wiz studentom i młodzieży szkolnej
Organ Państwa Członkowskiego odpowiedzialny za wjazd i pobyt studentów lub młodzieży szkolnej będących obywatelami państw trzecich może zawrzeć porozumienie w sprawie przyspieszonej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich, umożliwiającej wydawanie dokumentów pobytowych lub wiz na nazwisko danego obywatela państwa trzeciego, z instytucją szkolnictwa wyższego lub z organizacją prowadzącą programy wymiany młodzieży szkolnej uznaną w tym celu przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną.
Artykuł 20
Opłaty
Państwa Członkowskie mogą pobierać od wnioskodawców opłaty za rozpatrzenie wniosku zgodnie z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Sprawozdawczość
Komisja składa okresowo, a po raz pierwszy do 12 stycznia 2010 r., sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie o stosowaniu niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i w stosownych przypadkach przedkłada propozycje zmian.
Artykuł 22
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 12 stycznia 2007 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 23
Przepisy przejściowe
W drodze odstępstwa od przepisów rozdziału III, w okresie do dwóch lat od daty określonej w art. 22 Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do wydawania zezwoleń zgodnie z niniejszą dyrektywą w formie dokumentów pobytowych.
Artykuł 24
Ograniczenia czasowe
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/109/WE, Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do uwzględnienia okresu, w którym student, uczeń biorący udział w wymianie, stażysta nie pobierający wynagrodzenia lub wolontariusz przebywał na ich terytorium przy przyznawaniu takim obywatelom państw trzecich dalszych praw na podstawie przepisów krajowych.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 26 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2004/115/WE
z dnia 15 grudnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin wobec określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, a także wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez spożycie pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają minimalne ilości pestycydów zużyte w celu zapewnienia skutecznej ochrony roślin, stosowane w taki sposób, aby pozostałości były możliwie jak najmniejsze i mieściły się w granicach dopuszczalnych z toksykologicznego punktu widzenia, zwłaszcza pod względem przewidywanego spożycia.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości są ustalane na niższym poziomie oznaczania analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania lub gdy stosowanie, które zostało dozwolone przez Państwa Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów powinny być rewidowane.
Mogą one ulec zmianie w związku z nowymi zastosowaniami, informacjami i danymi.
(5) Informacje o nowych lub zmienionych zastosowaniach niektórych pestycydów objętych dyrektywą 90/642/EWG zostały przekazane Komisji.
(6) Długotrwałe narażenie konsumentów na te pestycydy za pośrednictwem środków spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało ocenione i obliczone zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
Obliczono, że przy założonych najwyższych dopuszczalnych poziomach pozostałości spożycie dzienne nie przekroczy dopuszczalnego poziomu.
(7) W odnośnych przypadkach ostre narażenie konsumentów na te pestycydy za pośrednictwem każdego ze środków spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało ocenione i obliczone zgodnie z obecnymi wspólnotowymi procedurami i praktykami z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Uwzględniono opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów roślinnych środków spożywczych, wobec których stosowano środki ochrony roślin.
(8) Z tego względu należy ustalić nowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości tych pestycydów.
(9) W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 90/642/EWG.
(10) Ustalenie lub zmiana tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na poziomie Wspólnoty nie wyklucza ustalania przez Państwa Członkowskie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości wspomnianych substancji zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do tej dyrektywy.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający na dopuszczenie dalszych zastosowań przedmiotowych substancji czynnych.
Po upływie tego okresu tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości stanie się definitywny.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości metomylu, tiodikarbu, myklobutanilu, grupy manebu, fenpropimorfu, metalaksylu, metalaksylu-m, penkonazolu, iprowalikarbu, azoksystrobiny i fenheksamidu określone w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG zastępuje się poziomami określonymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 22 czerwca 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabele korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 23 czerwca 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2004/116/WE
z dnia 23 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Złożono wniosek o dopuszczenie do użytku Candida guilliermondii hodowanych na substratach pochodzenia roślinnego, należących do grupy produktów "1.2.1 drożdże hodowane na substratach pochodzenia zwierzęcego i roślinnego" wyszczególnionej w Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG.
Pasza ta jest produktem mikrobiologicznym na bazie martwych komórek pozostałych po produkcji przemysłowej kwasu cytrynowego w wyniku fermentacji.
(2) Panel naukowy ds. dodatków paszowych oraz środków lub substancji wykorzystywanych w paszach dla zwierząt działający przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności w dniu 7 czerwca 2004 r. przedstawił opinię na temat obecności tego produktu w paszach, z której wynika, że stosowanie Candida guilliermondii hodowanych na substratach pochodzenia roślinnego (melasy z trzciny cukrowej) nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz nie zagraża środowisku naturalnemu.
(3) Z oceny wniosku o dopuszczenie, złożonego w odniesieniu do Candida guilliermondii hodowanych na substratach pochodzenia roślinnego, wynika, że produkt ten spełnia wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 2 dyrektywy 82/471/EWG, zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w Załączniku.
(4) W związku z powyższym dyrektywa 82/471/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie prawa, regulacje i przepisy administracyjne niezbędne do osiągnięcia zgodności z niniejszą dyrektywą najpóźniej do 30 czerwca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają, jak odniesienie takie należy poczynić.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2004/117/WE
z dnia 22 grudnia 2004 r.
zmieniająca dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [4], dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [5], dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [6], dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [7], materiał siewny może zostać urzędowo zakwalifikowany jedynie wówczas, gdy warunki, jakie muszą być spełnione przez materiał siewny zostały ustalone w drodze urzędowego badania materiału siewnego przeprowadzonego na próbkach materiału siewnego pobranego specjalnie w celu badania materiału siewnego.
(2) Decyzja Komisji 98/320/WE z dnia 27 kwietnia 1998 r. w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia dotyczącego pobierania próbek materiału siewnego oraz badania materiału siewnego zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG oraz 69/208/EWG [8] określa organizację wspólnotowego tymczasowego doświadczenia, by ocenić czy pobieranie próbek materiału siewnego oraz badanie materiału siewnego pod urzędowym nadzorem mogą stanowić lepsze alternatywy dla procedur urzędowej kwalifikacji materiału siewnego, bez znaczącego pogorszenia jakości materiału siewnego.
(3) Wyniki doświadczenia wykazały, że w określonych warunkach możliwe jest uproszczenie procedur urzędowej kwalifikacji materiału siewnego bez znaczącego spadku jakości materiału siewnego w porównaniu z jakością otrzymaną w ramach systemu urzędowego pobierania próbek materiału siewnego i badania materiału siewnego.
Dlatego też stosownym jest zapewnić, aby te uproszczone procedury były stosowane w perspektywie długoterminowej oraz były rozszerzone na uprawy warzyw.
(4) Dyrektywa Rady 98/96/WE [9] zmieniająca, między innymi w odniesieniu do nieurzędowych inspekcji polowych, dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG oraz 69/208/EWG określa zasady procedur kwalifikacji dla inspekcji polowych pod urzędowym nadzorem.
Szczegółowa ocena tych procedur wykazała, że inspekcje polowe pod urzędowym nadzorem powinny zostać rozszerzone na wszystkie uprawy dla produkcji kwalifikowanego materiału siewnego.
Ocena wykazała, że proporcja obszarów zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji oraz zbadanych i sprawdzonych przez inspektorów urzędowych powinna zostać zmniejszona.
(5) Stosownym jest dostosowanie dyrektywy 2002/54 do innych dyrektyw dotyczących materiału siewnego w związku z możliwością przyznania odstępstw Państwom Członkowskim, w których uprawa buraka oraz obrót materiałem siewnym buraka ma niewielkie znaczenie gospodarcze.
(6) Zakres wspólnotowej równoważności materiału siewnego w odniesieniu do materiału siewnego zebranego w państwie trzecim jest obecnie ograniczony do pewnych kategorii materiału siewnego.
Mając na uwadze zwłaszcza zmianę sytuacji na poziomie międzynarodowym, system równoważności powinien zostać rozszerzony na wszystkie rodzaje różnego materiału siewnego, jeśli idzie o jego cechy charakterystyczne, wymagania dotyczące badania, oznaczania i zamykania, ustanowione dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE oraz 2002/57/WE.
(7) Decyzja 98/320/WE traci moc dnia 27 kwietnia 2005 r.
Dlatego jest uzasadnione utrzymanie warunków Wspólnoty dotyczących obrotu materiałem siewnym zgodnie z tą decyzją, w oczekiwaniu na zastosowanie nowych przepisów.
(8) Dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/EWG oraz 2002/57/WE powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. B pkt. 1 d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
b) w lit. B pkt. 2 d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
c) w lit. C pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
d) w lit. Ca pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
e) w lit. Cb pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
f) w lit. D pkt. c) otrzymuje brzmienie:
"c) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a) i b).";
2) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli przeprowadza się urzędowe badanie pod urzędowym nadzorem określone w ust. 1 lit. B pkt. 1 d), ust. 1 lit.
Cb) pkt. d) oraz ust. 1 lit. D pkt. c) należy spełnić następujące wymagania:
A. Inspekcja polowa
a) Inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne,
ii) nie czerpią żadnych korzyści osobistych w związku z prowadzeniem inspekcji,
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego, przy czym taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektorów, w którym zobowiązują się oni do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań,
iv) przeprowadzają inspekcje pod urzędowym nadzorem, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji.
b) Uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające.
c) Część upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Część ta wynosi przynajmniej 5 %.
d) Część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw materiału siewnego pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego.
e) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń przepisów krajowych rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym, przyjętych zgodnie z tą dyrektywą.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać między innymi na cofnięciu licencji, o których mowa w lit. a) pkt. iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy zostali uznani za winnych w sposób celowy lub przez zaniedbanie naruszania zasad przeprowadzania urzędowych badań.
W przypadku takiego naruszenia, Państwo Członkowskie zapewni, iż anuluje się każdą kwalifikację badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że materiał siewny nadal spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
B. Badanie materiału siewnego
a) Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest przez laboratoria badające materiał siewny, które zostały upoważnione do tego celu przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. b)–d).
b) Laboratorium badające materiał siewny posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy laboratorium badającego materiał siewny posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez jednostkę kwalifikującą materiał siewny za wystarczający do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
c) Laboratorium badające materiał siewny jest:
i) laboratorium niezależnym;
lub
ii) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w pkt. ii) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego przedstawionych przez przedsiębiorstwo nasienne, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między przedsiębiorstwem nasiennym, osobą ubiegającą się o kwalifikację i jednostką kwalifikującą materiał siewny.
d) Badanie materiału siewnego wykonywane przez laboratorium badające materiał siewny podlega odpowiedniemu nadzorowi jednostki kwalifikującej materiał siewny.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń przepisów krajowych, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym, przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo upoważnione laboratoria badające materiał siewny celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Państwa Członkowskie zapewniają, że gdy zaistnieją takie okoliczności, anuluje się każdą kwalifikację badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.";
3) w art. 2 ust. 4 skreśla się drugi akapit;
4) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, a także w celu zbadania handlowego materiału siewnego, próbki pobierane były urzędowo zgodnie z właściwymi metodami.
Jednakże badanie materiału siewnego w celu kontroli zgodnie z art. 19 ma być wykonywane urzędowo.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"1a.
W przypadku wykonywania badania materiału siewnego pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1, należy spełnić następujące wymagania:
a) Pobieranie próbek materiału siewnego jest przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w lit. b)–d).
b) Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędników pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Będą one przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
c) Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
i) niezależne osoby fizyczne,
ii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym,
lub
iii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w pkt. iii), osoba pobierająca próbki materiału siewnego może przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego przedstawionych przez jednostkę ją zatrudniającą, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między jednostką ją zatrudniającą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i jednostką kwalifikującą materiał siewny.
d) Wykonywanie przez nie pobierania próbek materiału siewnego podlega stosownemu nadzorowi jednostki kwalifikującej materiał siewny.
W przypadku automatycznego pobierania próbek należy stosować się do odpowiednich procedur pod nadzorem urzędowym.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest kontrolnemu pobraniu próbek przez urzędników pobierających próbki materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Niniejsza kontrola próbek nie stosuje się do automatycznego pobierania próbek.
Państwa Członkowskie porównują próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń przepisów krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że osoby urzędowo upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji pobranego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
1b.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2.";
5) w art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie przewidują też, że materiał siewny roślin pastewnych zebrany w państwie trzecim zostanie w przypadku otrzymania wniosku urzędowo kwalifikowany, jeżeli:
a) został wyprodukowany bezpośrednio z:
i) elitarnego lub kwalifikowanego materiału siewnego w pierwszym pokoleniu, urzędowo kwalifikowanego w jednym Państwie Członkowskim lub kilku, lub w państwie trzecim, który uznano za równoważny na podstawie art. 16 ust. 1 lit. b),
lub
ii) ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo kwalifikowanym w państwie trzecim, o którym mowa w pkt. i);
b) został on poddany inspekcji polowej spełniającej warunki określone w decyzji dotyczącej równorzędności, podjętej na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii;
c) badanie urzędowe wykazało, że zostały spełnione warunki określone w załączniku II dla tej samej kategorii.";
6) w art. 16 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) materiał siewny roślin pastewnych zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego właściwości i badań, dla zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, są równoważne względem elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego zebranego na obszarze Wspólnoty i spełniają wymagania ustanowione przepisami niniejszej dyrektywy.".
Artykuł 2
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. C pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
b) w lit. Ca pkt. c) otrzymuje brzmienie:
"c) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a) i b).";
c) w lit. D pkt. 1 d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
d) w lit. D pkt. 2 b) otrzymuje brzmienie:
"b) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a).";
e) w lit. D pkt. 3 c) otrzymuje brzmienie:
"c) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a) i b).";
f) w lit. E pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
g) w lit. F pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
h) w lit. G) pkt. d) otrzymuje brzmienie:
"d) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. a)–c).";
2) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli przeprowadza się badanie pod urzędowym nadzorem określone w ust. 1 lit. C pkt. d), ust. 1 lit.
F pkt. d) oraz ust. 1 lit. G pkt. d) należy spełnić następujące wymagania:
A. Inspekcja polowa
a) Inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne,
ii) nie czerpią żadnych korzyści osobistych w związku z prowadzeniem inspekcji,
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego zajmującą się kwalifikacją materiału siewnego, przy czym taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektorów, w którym zobowiązują się oni do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań,
iv) przeprowadzają inspekcje pod urzędowym nadzorem, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji.
b) Uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające.
c) Część upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Część ta wynosi przynajmniej 5 %.
d) Część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw materiału siewnego, pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego.
e) Państwo Członkowskie określa reguły dotyczące kar stosujących się do naruszeń przepisów krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać między innymi na cofnięciu licencji, o których mowa w pierwszym akapicie lit. a) pkt. iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, anuluje się każdą kwalifikację badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
B. Badanie materiału siewnego
a) Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest przez laboratoria badające materiał siewny, które zostały upoważnione do tego celu przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. b)–d).
b) Laboratorium badające materiał siewny posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada będzie niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy laboratorium badającego materiał siewny posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez jednostkę kwalifikującą materiał siewny za wystarczające do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
c) Laboratorium badające materiał siewny jest:
i) laboratorium niezależnym,
lub
ii) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w pkt. ii) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego przedstawionych przez przedsiębiorstwo nasienne, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między przedsiębiorstwem nasiennym, do którego należy, osobą ubiegającą się o kwalifikację i właściwą jednostkę kwalifikującą materiał siewny.
d) Badanie materiału siewnego wykonywane przez laboratorium badające materiał siewny podlega odpowiedniemu nadzorowi jednostki kwalifikującej materiał siewny.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości. Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Jednakże na każde laboratorium badające materiał siewny i na każdą grupę botaniczną gatunków winno przypaść do urzędowego badania przynajmniej 25 próbek.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo upoważnione laboratoria badające materiał siewny celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.";
3) w art. 2 ust. 4 skreśla się drugi akapit;
4) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji próbki pobierane były urzędowo zgodnie z właściwymi metodami.
Jednakże badanie materiału siewnego w celu kontroli zgodnie z art. 19 ma być wykonywane urzędowo.";
b) dodaje się następujące ust. 1a i 1b:
"1a.
W przypadku wykonywania badania materiału siewnego pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1, należy spełnić następujące wymagania:
a) Pobieranie próbek materiału siewnego będzie przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w lit. b)–d).
b) Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędników pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Przeprowadzają one pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
c) Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
i) niezależne osoby fizyczne;
ii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym,
lub
iii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w pkt. iii), osoba pobierająca próbki materiału siewnego może przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego przedstawionych przez jednostkę ją zatrudniającą, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między jednostką ją zatrudniającą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i jednostką kwalifikującą materiał siewny.
d) Wykonywanie przez te osoby pobierania próbek materiału siewnego podlega odpowiedniemu nadzorowi jednostki kwalifikującej materiał siewny.
W przypadku automatycznego pobierania próbek należy stosować się do odpowiednich procedur pod nadzorem urzędowym.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest kontrolnemu pobraniu próbek przez urzędników pobierających próbki materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłaszanych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Niniejsza kontrola próbek nie stosuje się do automatycznego pobierania próbek.
Państwa Członkowskie porównują próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń przepisów krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że osoby urzędowo upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji pobranego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
1b.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2.";
5) w art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie zapewniają też, że materiał siewny zbóż zebrany w państwie trzecim zostanie w przypadku otrzymania wniosku urzędowo kwalifikowany, jeżeli:
a) został wyprodukowany bezpośrednio z:
i) elitarnego lub kwalifikowanego materiału siewnego w pierwszym pokoleniu, urzędowo kwalifikowanego w jednym Państwie Członkowskim lub kilku, lub w państwie trzecim, który uznano za równoważny na podstawie art. 16 ust. 1 lit. b),
lub
ii) ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo kwalifikowanym w państwie trzecim, o którym mowa w pkt. i);
b) został on poddany inspekcji polowej spełniającej warunki określone w decyzji dotyczącej równorzędności, podjętej na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii;
c) badanie urzędowe wykazało, że zostały spełnione warunki określone w załączniku II dla tej samej kategorii.";
6) w art. 16 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) materiał siewny buraka zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego właściwości i badań, dla zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, są równoważne względem elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego zebranego na obszarze Wspólnoty i spełniają wymagania ustanowione przepisami niniejszej dyrektywy.".
Artykuł 3
W dyrektywie 2002/54/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. c) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
b) w lit. d) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii), i iii).";
2) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Badanie przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1 lit. c) pkt. iv) oraz ust. 1 lit. d) pkt. iv) odbywa się pod następującymi warunkami:
A. Inspekcja polowa
a) Inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne,
ii) nie czerpią żadnych korzyści osobistych w związku z prowadzeniem inspekcji,
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego, przy czym taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektorów, w którym zobowiązują się oni do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań,
iv) przeprowadzają inspekcje pod urzędowym nadzorem, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji.
b) Uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające.
c) Część upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Część ta wynosi przynajmniej 5 %.
d) Część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw materiału siewnego pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego.
e) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu licencji, o których mowa w lit. a) pkt. iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
B. Badanie materiału siewnego
a) Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest przez laboratoria badające materiał siewny, które zostały upoważnione do tego celu przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. b)–d).
b) Laboratorium badające materiał siewny posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy badający materiał siewny posiadają będą niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego za wystarczające do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
c) Laboratorium badające materiał siewny jest:
i) laboratorium niezależnym;
lub
ii) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w pkt. ii) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo nasienne, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między tym przedsiębiorstwem nasiennym, osobą ubiegającą się o kwalifikację i organem zajmującym się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Badanie materiału siewnego wykonywane przez laboratorium badające materiał siewny podlega odpowiedniemu nadzorowi organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i wśród zgłaszanych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie sankcji stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo upoważnione laboratoria badające materiał siewny celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.";
3) w art. 2 ust. 4 skreśla się drugi akapit;
4) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, próbki pobierane były urzędowo lub pod nadzorem urzędowym zgodnie z właściwymi metodami.
Jednakże badanie materiału siewnego w celu kontroli zgodnie z art. 25 ma być wykonywane urzędowo.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"1a. W przypadku wykonywania badania materiału siewnego pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1, należy spełnić następujące wymagania:
a) Pobieranie próbek materiału siewnego będzie przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w lit. b)–d).
b) Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec osób pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Będą one przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
c) Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
i) niezależne osoby fizyczne;
ii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym;
lub
iii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w pkt. iii), osoba pobierająca próbki materiału siewnego może pobierać próbki materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego przedstawionego przez jednostkę ją zatrudniającą, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między jednostką ją zatrudniającą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i organem zajmującym się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Wykonywanie przez te osoby pobierania próbek materiału siewnego podlega nadzorowi organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
W przypadku automatycznego pobierania próbek należy stosować się do odpowiednich procedur pod nadzorem urzędowym.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest kontrolnemu pobraniu próbek przez osoby pobierające próbki materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Niniejsza kontrola próbek nie stosuje się do automatycznego pobierania próbek.
Państwa Członkowskie porównują próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że osoby urzędowo upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji pobranego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
1b.
Inne środki stosowane do pobierania próbek materiału siewnego pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.";
5) artykuł 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie przewidują też, że materiał siewny buraka zebrany w państwie trzecim zostanie w przypadku otrzymania wniosku urzędowo kwalifikowany, jeżeli:
a) został on wytworzony bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, lub w państwie trzecim, któremu przyznano równorzędność na mocy art. 23 ust. 1 lit. b);
b) został on poddany inspekcji polowej spełniającej warunki określone w decyzji dotyczącej równorzędności, podjętej na mocy art. 23 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii;
c) badanie urzędowe wykazało, że zostały spełnione warunki określone w załączniku I część B dla tej samej kategorii.";
6) w art. 23 ustęp 1 pkt. b) otrzymuje brzmienie:
"b) materiał siewny buraka zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego właściwości i badań, zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, jest równoważny pod tymi względami materiałowi siewnemu zebranemu na obszarze Wspólnoty i spełnia wymagania ustanowione przepisami niniejszej dyrektywy.";
7) po art. 30 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 30A
Zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2 Państwo Członkowskie może na swój wniosek być całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, z wyłączeniem art. 20, jeżeli uprawa buraka i obrót jego materiałem siewnym mają niewielkie znaczenie gospodarcze na jego terytorium.".
Artykuł 4
W dyrektywie 2002/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. c) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
b) w lit. d) pkt. 1 ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i).";
c) w lit. d) pkt. 2 iii) otrzymuje brzmienie:
"iii) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i) i ii).";
d) w lit. e) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
e) w lit. f) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
f) w lit. g) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii);";
g) w lit. h) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
h) w lit. i) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
i) w lit. j) pkt. iii) otrzymuje brzmienie:
"iii) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i) i ii).";
2) artykuł 2 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku przeprowadzania badań pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1 lit. c) pkt. iv), ust. 1 lit. d) pkt. 1ii), ust. 1 lit. d) pkt. 2iii), ust. 1 lit. e) pkt. iv), ust. 1 lit. f) pkt. iv), ust. 1 lit. g) pkt. iv), ust. 1 lit. h) pkt. iv), ust. 1 lit. i) pkt. iv) oraz ust. 1 lit. j) pkt. iii), należy spełnić następujące wymagania:
A. Inspekcja polowa
a) Inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne,
ii) nie czerpią żadnych korzyści osobistych w związku z prowadzeniem inspekcji,
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, przy czym taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektorów, w którym zobowiązują się oni do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań,
iv) przeprowadzają inspekcje pod nadzorem urzędowym, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji.
b) Uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające.
c) Część upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Część ta wynosi przynajmniej 5 %.
d) Część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw nasiennych pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia urzędowych badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego.
e) Państwo Członkowskie określa reguły w sprawie sankcji stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać między innymi na cofnięciu licencji, o których mowa w lit. a) pkt. iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
B. Badanie materiału siewnego
a) Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest przez laboratoria badające materiał siewny, które zostały upoważnione do tego celu przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. b)–d).
b) Laboratorium badające materiał siewny posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy laboratorium badającego materiał siewny posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego za wystarczające do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
c) Laboratorium badające materiał siewny jest:
i) laboratorium niezależnym,
lub
ii) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w pkt. ii) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo nasienne, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między tym przedsiębiorstwem nasiennym, osobą ubiegającą się o kwalifikację i organem zajmującym się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Badanie materiału siewnego wykonywane przez laboratorium badające materiał siewny podlega odpowiedniemu nadzorowi organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
f) Państwo Członkowskie określa reguły w sprawie sankcji stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo upoważnione laboratoria badające materiał siewny celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.";
3) w art. 2 ust. 6 skreśla się drugi akapit;
4) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, a także w celu zbadania handlowego materiału siewnego, próbki pobierane były urzędowo zgodnie z właściwymi metodami.
Jednakże badanie materiału siewnego w celu kontroli zgodnie z art. 22 ma być wykonywane urzędowo.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"1a.
W przypadku wykonywania badania materiału siewnego pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1, należy spełnić następujące wymagania:
a) Pobieranie próbek materiału siewnego jest przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w lit. b)–d).
b) Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec osób pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Będą one przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
c) Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
i) niezależne osoby fizyczne,
ii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym,
lub
iii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w pkt. iii), osoba pobierająca próbki materiału siewnego może przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego wyprodukowanego przez jednostkę ją zatrudniającą, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między jednostką ją zatrudniającą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i organem zajmującym się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Wykonywanie przez te osoby pobierania próbek materiału siewnego podlega odpowiedniemu nadzorowi organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
W przypadku automatycznego pobierania próbek należy stosować się do odpowiednich procedur pod nadzorem urzędowym.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest kontrolnemu pobraniu próbek przez osoby pobierające próbki materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Niniejsza kontrola próbek nie stosuje się do automatycznego pobierania próbek.
Państwa Członkowskie porównują próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
f) Państwa Członkowskie określają reguły w sprawie sankcji stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że osoby urzędowo upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji pobranego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
1b.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.";
5) w art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie przewidują też, że materiał siewny roślin oleistych i włóknistych zebrany w państwie trzecim zostanie w przypadku otrzymania wniosku urzędowo kwalifikowany, jeżeli:
a) został wyprodukowany bezpośrednio z:
i) elitarnego lub kwalifikowanego materiału siewnego w pierwszym pokoleniu, urzędowo kwalifikowanego w jednym Państwie Członkowskim lub kilku, lub w państwie trzecim, który uznano za równoważny na podstawie art. 20 ust. 1 lit. b)
lub
ii) ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo kwalifikowanym w państwie trzecim, o którym mowa w lit. i);
b) został on poddany inspekcji polowej spełniającej warunki określone w decyzji dotyczącej równorzędności, podjętej na mocy art. 20 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii;
c) badanie urzędowe wykazało, że zostały spełnione warunki określone w załączniku II dla tej samej kategorii.";
6) w art. 20 ustęp 1 pkt. b) otrzymuje brzmienie:
"b) materiał siewny roślin oleistych i włóknistych zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego właściwości i badań, zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, jest równoważny pod tymi względami materiałowi siewnemu zebranemu na obszarze Wspólnoty i spełnia wymagania ustanowione przepisami niniejszej dyrektywy.".
Artykuł 5
W dyrektywie 2002/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. c) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w przypadku warunków określonych w załączniku II, w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) i iii).";
b) w lit. d) pkt. iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) który w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym został uznany za spełniający warunki określone w pkt. i), ii) oraz iii).";
2) do art. 2 dodaje się następujący ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku przeprowadzania badań pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1 lit. c) pkt. iv) oraz ust. 1 lit. d) pkt. iv) należy spełnić następujące wymagania:
A. Inspekcja polowa
a) Inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne,
ii) nie czerpią żadnych osobistych korzyści w związku z prowadzeniem inspekcji,
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, a taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektora, w którym zobowiązuje się on do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań,
iv) przeprowadzają inspekcje pod urzędowym nadzorem, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji.
b) Uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające.
c) Część upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
d) Część próbek z partii materiału siewnego z upraw materiału siewnego pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego.
e) Państwo Członkowskie określa reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać między innymi na cofnięciu licencji, o której mowa w lit. a) pkt. iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
B. Badanie materiału siewnego
a) Badanie materiału siewnego przeprowadzane będzie przez laboratoria badające materiał siewny, które zostały upoważnione do tego celu przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. b)–d).
b) Laboratorium badające materiał siewny posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy laboratorium ds. materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez właściwy organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego za wystarczające do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
c) Laboratorium badające materiał siewny jest:
i) laboratorium niezależnym,
lub
ii) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w pkt. ii) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo nasienne, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między przedsiębiorstwem nasiennym, do którego należy, osobą ubiegającą się o kwalifikację i właściwy organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Badanie materiału siewnego wykonywane przez laboratorium badające materiał siewny podlega odpowiedniemu nadzorowi organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji i zgłoszonych gatunków, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
f) Państwo Członkowskie określa reguły w sprawie sankcji stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo upoważnione laboratoria badające materiał siewny celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.";
3) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by próbki do przeprowadzenia badań materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji były pobierane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym zgodnie z właściwymi metodami.
Jednakże badanie materiału siewnego w celu kontroli zgodnie z art. 39 ma być wykonywane urzędowo.
Niniejsze przepisy mają także zastosowanie w przypadku pobierania próbek standardowego materiału siewnego do prób pokontrolnych.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"1a.
W przypadku wykonywania badania materiału siewnego pod nadzorem urzędowym, o którym mowa w ust. 1, należy spełnić następujące wymagania:
a) Pobieranie próbek materiału siewnego będzie przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez właściwy organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w lit. b)–d).
b) Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec osób pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Będą one przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
c) Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
i) niezależne osoby fizyczne,
ii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym,
lub
iii) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w pkt. iii), osoba pobierająca próbki materiału siewnego może przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego przedstawionego przez jednostkę ją zatrudniającą, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między jednostką ją zatrudniającą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i właściwym organem zajmującym się kwalifikacją materiału siewnego.
d) Wykonywanie przez nie pobierania próbek materiału siewnego podlega nadzorowi właściwego organu zajmującego się kwalifikacją materiału siewnego.
W przypadku automatycznego pobierania próbek należy stosować się do odpowiednich procedur pod nadzorem urzędowym.
e) Do celów nadzoru określonego w lit. d), część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej kwalifikacji poddana jest kontrolnemu pobraniu próbek przez osoby upoważnione urzędowo do pobierania próbek materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do kwalifikacji, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Niniejsza kontrola próbek nie stosuje się do automatycznego pobierania próbek.
Państwa Członkowskie porównują próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
f) Państwo Członkowskie określa reguły w sprawie kar stosujących się do naruszeń zasad krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy, rządzących badaniami prowadzonymi pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Kary mogą polegać na cofnięciu upoważnień, o których mowa w lit. a), jeżeli zostanie stwierdzone, że osoby urzędowo upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, Państwa Członkowskie zapewniają anulowanie każdej kwalifikacji pobranego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
1b.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 ust. 2.".
Artykuł 6
W art. 4 decyzji 98/320/WE datę " 27 kwietnia 2005 r." zastępuje się " 30 września 2005 r.".
Artykuł 7
Do dnia 1 października 2010 r. Komisja przedstawi szczegółową ocenę uproszczeń procedury kwalifikacji ustanowionej w niniejszej dyrektywie.
Ocena ta będzie się koncentrować na pracy systemów nadzoru z punktu widzenia możliwych skutków w zakresie jakości materiału siewnego.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 2005 r.
Przekazują one niezwłocznie Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 13 lutego 2004 r.
zmieniające wytyczne EBC/2003/2 dotyczące niektórych wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego i procedur przekazywania przez krajowe banki centralne informacji statystycznych w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej
(EBC/2004/1)
(2004/268/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie EBC/2001/13 z dnia 22 listopada 2001 r. dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [1] wymaga, aby monetarne instytucje finansowe (MIF) zgłaszały kwartalne dane statystyczne w podziale na kraje i waluty.
Zmiany do tego rozporządzenia zostały przyjęte dnia 18 września 2003 r., w celu włączenia wymagania, aby MIF przekazywały dane dotyczące państw przystępujących do Unii Europejskiej (UE) z dniem 1 maja 2004 r.
(2) Zmiany przewidują elastyczne podejście, zgodnie z którym dane te nie muszą być zgłaszane, jeżeli są one nieistotne.
Jeżeli wielkości liczbowe zebrane na wyższym poziomie agregacji wskazują, że dane te mogą być nieistotne, krajowe banki centralne (KBC) mogą nie wymagać ich przesyłania.
Europejski Bank Centralny (EBC) i MIF powinny być regularnie informowane, czy dane te są istotne, czy też nie.
(3) Jeżeli KBC zdecydują się nie wymagać przesyłania takich danych, powinny oszacować te wielkości, aby zachować odpowiedni poziom jakości statystyki bilansowej sektora MIF strefy EUR.
Należy zatem wprowadzić zmiany do wytycznych EBC/2003/2 dotyczących niektórych wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego i procedur przekazywania przez krajowe banki centralne informacji statystycznych w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej [2], tak aby obejmowały te wymagania i określały dopuszczalne metody szacowania.
(4) W wytycznych EBC/2003/2 należy wprowadzić zmiany w związku z przyjęciem rozporządzenia EBC/2003/9 z dnia 12 września 2003 r. dotyczącego stosowania rezerw obowiązkowych [3], które nadało nowe brzmienie rozporządzeniu EBC/1998/15 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie stosowania stopy rezerw obowiązkowych [4].
(5) Po weryfikacji wytycznych EBC/2003/2 wymagane są też dalsze zmiany techniczne.
(6) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2003/2 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"Do celów sporządzania agregatów pieniężnych, KBC przekazują informacje statystyczne dotyczące zobowiązań z tytułu depozytów instytucji rządowych szczebla centralnego oraz zasobów gotówki w kasie i portfela papierów wartościowych zgodnie z załącznikiem VII, dla uzupełnienia oraz z tą samą częstotliwością i w tych samych terminach jak informacje statystyczne przekazywane zgodnie z rozporządzeniem EBC/2001/13.";
2) w artykule 2 dodaje się następujący ustęp 5a:
"(5a) W odniesieniu do tabel 3 i 4 w części 2 załącznika I do rozporządzenia EBC/2001/13, jeśli dane dotyczące pól oznaczonych symbolem "#"; nie są przekazywane, powinny one zostać oszacowane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VIII.";
3) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W celu monitorowania dokładności bieżących odliczeń standardowych od podstawy rezerwy obowiązkowej, które instytucje kredytowe mogą stosować wobec emisji własnych dłużnych papierów wartościowych o terminie pierwotnym do dwóch lat, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia EBC/2003/9 z dnia 12 września 2003 r. dotyczącego stosowania rezerw obowiązkowych [5], EBC dokonuje miesięcznych obliczeń, korzystając z informacji statystycznych na koniec miesiąca, otrzymywanych przez KBC od instytucji kredytowych, zgodnie z rozporządzeniem EBC/2001/13.
KBC sporządzają wymagane agregaty zgodnie z załącznikiem XVI i przedstawiają je EBC.";
4) w art. 7 ust. 2 i 3 skreśla się;
5) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszych wytycznych;
6) w załącznikach VII, XIII, XV, XVIII i XX wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszych wytycznych;
7) załącznik VIII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszych wytycznych;
8) załącznik IX zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszych wytycznych;
9) załącznik XVII (z wyjątkiem dodatku) zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku V do niniejszych wytycznych;
10. skreśla się załącznik XXI.
Artykuł 2
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 20 lutego 2004 r.
Artykuł 1 ust. 2 i 7 wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 13 lutego 2004 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 333 z 17.12.2001, str. 1.
Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem EBC/2003/10 (Dz.U. L 250 z 2.10.2003, str. 17).
[2] Dz.U. L 241 z 26.9.2003, str. 1.
[3] Dz.U. L 250 z 2.10.2003, str. 10.
[4] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem EBC/2002/3 (Dz.U. L 106 z 23.4.2002, str. 9).
[5] Dz.U. L 250 z 2.10.03, str. 10.
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 września 2004 r. dotyczące dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro (EBC/2004/18) (2004/703/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności artykuł 106, ustęp 1,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności artykuł 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 Statutu przyznaje Radzie Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) wyłączne prawo udzielania zezwoleń na emisję banknotów euro we Wspólnocie.
Wskazane wyłączne prawo obejmuje umocowanie do wyznaczenia ram prawnych w zakresie dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro.
(2) Na podstawie artykułu 106 ustęp 1 Traktatu oraz artykułu 12 ustęp 1 Statutu, EBC może przenieść odpowiedzialność w zakresie emisji banknotów euro na krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które wprowadziły walutę euro (zwane dalej ŤKBCť ), odpowiednio do procentowych udziałów poszczególnych KBC w kapitale subskrybowanym na dany rok finansowy, obliczonych przy użyciu przypadających na poszczególne KBC wag w kluczu określonym w artykule 29 ustęp 1 Statutu (zwanych dalej Ťkluczem kapitałowymť ).
Ponadto EBC powinien dokonać przeniesienia odpowiedzialności za zawieranie i zarządzanie umowami dostawy dotyczącymi produkcji banknotów euro w sposób uwzględniający zasadę decentralizacji oraz potrzebę zapewnienia skutecznego systemu zarządzania.
(3) System dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro musi, z jednej strony, spełniać wymagania sformułowane w odniesieniu do Eurosystemu w artykule 105 ustęp 1 Traktatu oraz w artykule 2 Statutu, dotyczące działania w poszanowaniu zasady otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją, sprzyjającej efektywnej alokacji zasobów, natomiast z drugiej strony - brać pod uwagę szczególny charakter banknotów euro, które są drukowane w celu ich późniejszej wyłącznej emisji przez Eurosystem w charakterze bezpiecznego środka płatniczego.
Ponadto, zgodnie z zasadą decentralizacji, system dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro powinien uwzględniać okoliczność, iż niektóre KBC dysponują własnymi zakładami drukarskimi, a inne korzystają przy produkcji banknotów euro z usług publicznych zakładów drukarskich.
(4) Mając na uwadze powyższe zasady, Rada Prezesów postanowiła dnia 10 lipca 2003 r. , że wspólne dla Eurosytemu, oparte na zasadach konkurencji reguły organizowania przetargów (zwane dalej Ťjednolitą procedurą przetargową Eurosystemuť ) powinny być stosowane do dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro najpóźniej od dnia 1 stycznia 2012 r.
Poszczególne KBC, które dysponują własnymi zakładami drukarskimi lub które korzystają z usług publicznych zakładów drukarskich, mogą podjąć decyzję o nieuczestniczeniu w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
W takich przypadkach wskazane zakłady drukarskie pozostaną odpowiedzialne za produkcję banknotów euro, która zgodnie z kluczem kapitałowym została przekazana do właściwego dla nich KBC, lecz będą wyłączone z uczestniczenia w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
KBC mogą podjąć decyzję o włączeniu się do jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu w późniejszym terminie.
Decyzja taka jest nieodwracalna.
(5) Okres przejściowy umożliwiający zarówno KBC, jak i zakładom drukarskim przygotowanie się do długoterminowej współpracy powinien rozpocząć się niezwłocznie po ustaleniu, że procedura przetargowa zastosowana zostanie do co najmniej połowy całkowitego rocznego zapotrzebowania Eurosystemu na banknoty euro oraz że co najmniej połowa ogólnej liczby KBC zleci produkcję przypisanych im banknotów na podstawie przetargu.
Podczas okresu przejściowego jednolita procedura przetargowa Eurosystemu będzie miała zastosowanie do tych KBC, które stosują procedurę przetargową w odniesieniu do produkcji banknotów euro przekazanych im do emisji.
(6) Jednolita procedura przetargowa Eurosystemu zapewni wszystkim biorącym w niej udział zakładom drukarskim jednakowe warunki uczestnictwa, pozwalając na konkurowanie pomiędzy własnymi zakładami drukarskimi KBC, zakładami publicznymi oraz zakładami prywatnymi, przy zapewnieniu przejrzystych i uczciwych metod postępowania, uniemożliwiających uzyskanie przez którąkolwiek z zainteresowanych stron nieuczciwej przewagi konkurencyjnej.
W celu zapewnienia takich warunków uczestnictwa niezbędne jest przyjęcie szczegółowych zasad w zakresie składu wspólnego dla Eurosystemu Komitetu Zamówień Publicznych (zwanego dalej ŤKomitetem Zamówieńť ), kodeksu postępowania jego członków oraz zasad regulujących uczestnictwo zakładów drukarskich w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
(7) Rozwiązania przyjęte w zakresie banknotów euro mają poufny i innowacyjny charakter.
W związku z powyższym powinny one być produkowane w całkowicie bezpiecznych, kontrolowanych i poufnych warunkach, zapewniających ciągłe, niezakłócone i cechujące się wysoką jakością dostawy w kolejnych okresach.
Ponadto Eurosystem powinien brać pod uwagę możliwy wpływ procesu produkcji banknotów euro na publiczne kwestie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, jak również na stan środowiska.
Jednolita procedura przetargowa Eurosystemu powinna uwzględniać wszystkie te wymagania.
(8) Rada Prezesów prowadzi stały nadzór w zakresie wszystkich istotnych surowców oraz czynników produkcji banknotów euro oraz, jeżeli to konieczne, podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, aby były one dobierane i zamawiane w sposób zapewniający ciągłość dostaw banknotów euro, a jednocześnie, z zastrzeżeniem postanowień europejskiego prawa konkurencji oraz kompetencji Komisji Europejskiej, w sposób zapewniający niedopuszczenie do powstania w Eurosystemie szkód wynikających z nadużycia przez któregokolwiek z wykonawców lub dostawców pozycji dominującej na rynku.
(9) Umowy dostawy zawierane po przeprowadzeniu jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu pomiędzy podmiotem zamawiającym a danym zakładem drukarskim powinny odpowiadać minimalnym wspólnym wymogom ustalonym przez EBC w celu ujednolicenia warunków umownych w odniesieniu do wszystkich zakładów drukarskich, z którymi takie umowy są zawierane.
(10) Rada Prezesów dokona przeglądu postanowień niniejszych wytycznych po ich wprowadzeniu w życie, z uwzględnieniem praktycznych doświadczeń Eurosystemu w tym zakresie.
Postanowienia niniejszych wytycznych powinny być interpretowane, kiedy to konieczne, zgodnie z zasadami zawartymi w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty publiczne, dostawy publiczne i usługi publiczne(1).
(11) Zgodnie z prowadzoną przez EBC ogólną polityką zapewnienia przejrzystości działania, informacje dotyczące procedury przetargowej - takie jak np. kryteria dopuszczenia do postępowania oraz kryteria wyboru wykonawcy a także rezultaty przeprowadzonych procedur - podlegają publikacji.
(12) Zgodnie z artykułem 12 ustęp 1 i artykułem 14 ustęp 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszych wytycznych, poniższym terminom nadaje się następujące znaczenie:
1) Ťzasada niezależności podmiotówť : zasada, zgodnie z którą poszczególne KBC i ich własne zakłady drukarskie lub publiczne zakłady drukarskie prowadzą w pełni odrębną księgowość a także własne zakłady drukarskie lub publiczne zakłady drukarskie zapewniają całkowity zwrot kosztów wsparcia administracyjnego i organizacyjnego udzielanego takim zakładom przez ich odpowiednie KBC.
W szczególności zwrot taki obejmuje: a) dodatkowe koszty zmienne poniesione przez odpowiedni KBC w związku z zapewnianiem wsparcia administracyjnego oraz organizacyjnego własnemu zakładowi drukarskiemu, b) odpowiedni udział własnego zakładu drukarskiego w kosztach stałych związanych z zapewnianiem przez odpowiedni KBC wsparcia administracyjnego oraz organizacyjnego oraz c) odpowiedni dochód z kapitału zainwestowanego przez KBC we własny zakład drukarski.
Wskazane elementy powinny być wyliczane według stawek rynkowych.
Niniejsza definicja uwzględnia odpowiednie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, jak również jednolite zasady księgowania kosztów ustalone odrębnie przez Radę Prezesów;
2) Ťinformacje poufneť : a) wszelkie informacje nie podane do publicznej wiadomości dotyczące postępowania i obrad Komitetu Zamówień; oraz b) wszelkie informacje zawarte w dokumentacji przetargowej przekazanej Komitetowi Zamówień przez zakłady drukarskie lub inne osoby trzecie; oraz c) wszelkie informacje, które obejmują tajemnice handlowe lub inne poufne bądź też zastrzeżone informacje techniczne lub handlowe dotyczące produkcji banknotów euro; oraz d) informacje zawarte w specyfikacjach technicznych dla każdego nominału banknotu euro; oraz e) wszelkie inne informacje dotyczące produkcji banknotów euro, które zostały oznaczone jako poufne lub które w rozsądnej ocenie zostałyby uznane za poufne;
3) Ťpodmioty zamawiająceť : KBC zawierające umowy dostawy z zakładami drukarskimi, w których złożono zamówienia na produkcję zgodnie z jednolitą procedurą przetargową Eurosystemu lub też EBC działający w imieniu takich KBC;
4) Ťkontrolať : związek pomiędzy przedsiębiorstwem dominującym a zależnym mający miejsce we wszystkich przypadkach, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 i 2 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie artykułu 54 ustęp 3 litera g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych(2), jak również podobny związek pomiędzy jakąkolwiek osobą prawną a przedsiębiorstwem, przy czym każda jednostka zależna przedsiębiorstwa zależnego będzie także uważana za jednostkę zależną w odniesieniu do przedsiębiorstwa dominującego nad wspomnianymi przedsiębiorstwami zależnymi;
5) Ťwymogi jakościowe produkcji banknotów euroť ( Ťwymogi EBQRť ): dokumentacja określająca wspólne wymagania jakościowe dotyczące produkcji, przyjęcia i weryfikacji banknotów euro, zgodnie z regularnymi aktualizacjami dokonywanymi przez Radę Prezesów;
6) Ťzabezpieczone elementy banknotów euroť : częściowo lub całkowicie wydrukowane banknoty euro, części składowe banknotów euro oraz inne materiały i informacje wymagające zabezpieczenia, których utrata, kradzież, ujawnienie lub publikacja mogłyby naruszyć integralność banknotów euro lub przyczynić się do produkcji fałszywych banknotów euro lub ich części składowych;
7) Ťwłasny zakład drukarskiť : każdy zakład drukarski, który jest: a) prawnie lub organizacyjnie częścią KBC; lub b) samodzielnym przedsiębiorstwem, w którym KBC dysponuje bezpośrednio lub kontroluje co najmniej 50% głosów lub kapitału; lub c) samodzielnym przedsiębiorstwem, w którym KBC wyznacza ponad połowę członków władz;
8) Ťwładze publiczneť : wszelkie organy władzy publicznej, włączając w to centralne, regionalne lub lokalne organy władzy publicznej;
9) Ťpubliczny zakład drukarskiť : każdy zakład drukarski, w którym władze publiczne: a) dysponują bezpośrednio lub kontrolują co najmniej 50 % głosów lub kapitału; lub b) wyznaczają ponad połowę członków władz;
10) Ťprocedura ograniczonať : procedura dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro, w ramach której oferty przetargowe mogą składać jedynie zakłady drukarskie spełniające kryteria dopuszczenia do udziału w procedurze określone w niniejszych Wytycznych;
11) Ťumowa dostawyť : umowa zawierana w formie pisemnej pomiędzy podmiotem zamawiającym a zakładem drukarskim, w którym złożono zamówienie na odpłatną produkcję banknotów euro;
12) Ťokres przejściowyť : okres rozpoczynający się nie wcześniej niż 1 stycznia 2008 r. lub w późniejszej dacie, która zostanie wyznaczona przez Radę Prezesów po ustaleniu przez nią, w oparciu o działania podjęte na wniosek Zarządu, iż procedura przetargowa zastosowana zostanie do co najmniej połowy całkowitego rocznego zapotrzebowania Eurosystemu na banknoty euro oraz że co najmniej połowa ogólnej liczby KBC zleci produkcję przypisanych im banknotów na podstawie przetargu.
Okres przejściowy zakończy się nie później niż 31 grudnia 2011 r.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Jednolita procedura przetargowa Eurosystemu zostanie uruchomiona najpóźniej 1 stycznia 2012 r.
2.
Dokonywanie w dowolnym okresie sześciomiesięcznym zamówień na dostawę banknotów o nominałach wyrażonych w euro, których wartość produkcji przekracza 249000 EUR lub jakąkolwiek inną wartość określoną w dyrektywie 2004/18/WE, podlega jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu określonej w niniejszych wytycznych.
3.
Wartość, o której mowa w ustępie 2, oblicza się biorąc pod uwagę łączne koszty spełnienia wszystkich wymogów dotyczących produkcji banknotów euro w ramach jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu, włączając w to koszty dodatkowe - między innymi koszty związane z niszczeniem odpadów produkcyjnych banknotów euro - z wyłączeniem podatku VAT i kosztów transportu.
4.
Nie dopuszcza się takiego obliczania wartości umów dostawy, które spowodowałoby obejście zastosowania postanowień niniejszych wytycznych, jak również dzielenia w tym celu istniejącego zapotrzebowania na określoną liczbę banknotów euro.
5.
Jednolita procedura przetargowa Eurosystemu nie ma zastosowania do działalności badawczo-rozwojowej, w tym projektowania i tworzenia banknotów euro.
Działalność ta podlega odrębnym zasadom dokonywania zamówień w ramach Eurosystemu.
TYTUŁ II
STRONY JEDNOLITEJ PROCEDURY PRZETARGOWEJ EUROSYSTEMU
Artykuł 3
Powołanie i skład Komitetu Zamówień
1.
Powołuje się Komitet Zamówień, w skład którego wchodzić będzie siedmiu specjalistów posiadających odpowiednie doświadczenie zawodowe, wyznaczonych przez Radę Prezesów spośród kandydatów zaproponowanych przez EBC oraz KBC, wybranych na określoną z góry kadencję spośród wykwalifikowanego personelu wyższego szczebla członków Eurosystemu.
2.
EBC zapewnia Komitetowi Zamówień wsparcie kancelaryjne.
Artykuł 4
Kodeks postępowania Komitetu Zamówień
1.
EBC oraz KBC zapewnią, że każdy członek ich personelu wybrany do Komitetu Zamówień podpisze oświadczenie zawarte w Załączniku I do niniejszych Wytycznych.
2.
Jeżeli członek Komitetu Zamówień naruszy postanowienia kodeksu postępowania zawartego w Załączniku I, Rada Prezesów: a) odwołuje go z Komitetu Zamówień; oraz b) informuje o tym, w sposób odpowiedni dla podjęcia kroków dyscyplinarnych, jego pracodawcę; oraz c) wyznacza jego następcę w Komitecie Zamówień.
3.
EBC oraz KBC wprowadzą do dokumentów prawnych regulujących stosunki pracy z odpowiednimi członkami Komitetu Zamówień postanowienia umożliwiające kontrolę przestrzegania przez członków Komitetu Zamówień kodeksu postępowania określonego w Załączniku I oraz nakładanie sankcji w razie jego naruszenia - w zakresie przewidzianym przez mające zastosowanie przepisy prawa.
Artykuł 5
Rola Rady Prezesów i Zarządu
1.
Działając na wniosek Zarządu, Rada Prezesów dokonuje bieżącej oceny spełnienia warunków rozpoczęcia okresu przejściowego i określa datę rozpoczęcia tego okresu.
2.
Działając na wniosek Zarządu, Rada Prezesów decyduje o spełnieniu przez zakłady drukarskie kryteriów dopuszczenia do jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu określonych w artykułach 7 i 8.
3.
Działając na wniosek Komitetu Zamówień złożony za pośrednictwem Zarządu, Rada Prezesów przyjmuje regulamin wewnętrzny Komitetu Zamówień obejmujący odpowiednie zasady głosowania.
4.
Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu Rada Prezesów zadecyduje, którzy członkowie Eurosystemu zostaną wyznaczeni jako podmioty zamawiające.
5.
Działając na wniosek Komitetu Zamówień złożony za pośrednictwem Zarządu, Rada Prezesów przyjmuje decyzję o złożeniu zamówień na produkcję.
6.
Na wniosek zakładu drukarskiego, który uczestniczył w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu zgodnie z niniejszymi wytycznymi, złożony zanim odpowiednia skarga zostanie wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Rada Prezesów dokonuje ponownego rozpatrzenia takiej decyzji.
7.
Działając na wniosek Zarządu, Rada Prezesów zapewnia poddanie kontroli audytorskiej przestrzegania przez wszystkie strony zasad i procedur określonych w niniejszych wytycznych.
Artykuł 6
EBC i poszczególne KBC
1.
Poszczególne KBC, lub EBC działając w imieniu KBC, zawierają umowy dostawy z zakładami drukarskimi, w których złożono zamówienia na produkcję oraz nadzorują właściwe wykonanie takich umów.
2.
Poszczególne KBC, które dysponują własnymi zakładami drukarskimi lub które korzystają z usług publicznych zakładów drukarskich, mogą podjąć decyzję o nieuczestniczeniu w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
W powyższych przypadkach takie własne lub publiczne zakłady drukarskie zostają wyłączone z jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu i produkują banknoty euro przypisane ich KBC zgodnie z kluczem kapitałowym.
KBC mogą jednak podjąć decyzję o włączeniu się do jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu w późniejszym terminie.
Decyzja taka jest nieodwracalna.
3.
Przed przeprowadzeniem danej jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu, EBC i poszczególne KBC nie przekazują informacji poufnych zakładom drukarskim, w tym: a) publicznym zakładom drukarskim, oraz b) własnym zakładom drukarskim, chyba że ich odpowiednie KBC nie uczestniczą w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
Artykuł 7
Spełnienie przez zakłady drukarskie kryteriów dopuszczenia do postępowania
1.
Zakłady drukarskie, w tym własne i publiczne zakłady drukarskie, uznaje się za spełniające kryteria dopuszczenia do jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu pod następującymi warunkami:
a) zakład drukarski ma siedzibę w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej (UE).
Ponadto banknoty euro będą produkowane w obiektach fizycznie zlokalizowanych w Państwie Członkowskim;
b) zakład drukarski podpisze umowę o poufności przedstawioną przez EBC;
c) zakład drukarski zostanie akredytowany przez Radę Prezesów działającą w oparciu o ocenę Zarządu dotyczącą spełniania przez zakład drukarski:
i) określonych odrębnie przez Zarząd przy uwzględnieniu opinii Komitetu ds. Banknotów zasad bezpieczeństwa dotyczących produkcji i przechowywania zabezpieczonych elementów banknotów euro; oraz
ii) określonych odrębnie przez Zarząd przy uwzględnieniu opinii Komitetu ds. Banknotów wymogów EBQR; oraz
iii) określonych odrębnie przez Zarząd przy uwzględnieniu opinii Komitetu ds. Banknotów wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; oraz
iv) określonych odrębnie przez Zarząd przy uwzględnieniu opinii Komitetu ds. Banknotów wymagań w zakresie zapewnienia bezpiecznej dla środowiska produkcji banknotów euro;
d) zakłady drukarskie, w tym własne i publiczne zakłady drukarskie, nie otrzymują od Państwa Członkowskiego, KBC lub w inny sposób ze środków państwowych, żadnej pomocy, która jest niezgodna z Traktatem;
e) zakładom drukarskim nie przydzielono części lub całości produkcji banknotów euro danego Państwa Członkowskiego UE bez przeprowadzenia procedury przetargowej.
2.
Niezależni zewnętrzni audytorzy badają przestrzeganie zakazu, o którym mowa w ustępie 1 litera d).
Zakłady drukarskie poddawane badaniu składają co roku Komitetowi Zamówień sprawozdania o ustaleniach niezależnych zewnętrznych audytorów.
W tym celu wszystkie zakłady drukarskie uczestniczące w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu w pełni ujawniają swoje przychody i koszty, a w szczególności przedstawiają informacje: a) dotyczące wyrównywania strat operacyjnych; oraz b) dotyczące tego, czy dany zakład drukarski otrzymał od KBC lub jakiegokolwiek organu władzy publicznej kapitał, bezzwrotne dotacje lub pożyczki na preferencyjnych warunkach; oraz c) dotyczące zrzeczenia się zysku przez KBC lub jakikolwiek organ władzy publicznej lub zrzeczenia się zwrotu należnych sum; oraz d) dotyczące zrzeczenia się przez KBC lub jakikolwiek organ władzy publicznej normalnego zysku przysługującego mu z tytułu funduszy publicznych przekazanych zakładom drukarskim; oraz e) dotyczące wyrównywania kosztów poniesionych przez zakład drukarski, związanych z obciążeniami finansowymi lub zadaniami nakładanymi przez KBC lub jakikolwiek organ władzy publicznej.
3.
Podmioty typu joint venture , konsorcja lub wszelkie inne dopuszczalne prawem wspólne przedsięwzięcia, jak również zakłady drukarskie korzystające z podwykonawców, mogą zostać zakwalifikowane do udziału w procedurach dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro, pod warunkiem że:
a) każdy członek wspólnego przedsięwzięcia i każdy podwykonawca samodzielnie spełnia kryteria dopuszczenia do postępowania określone w ustępach 1 i 2; oraz
b) główny wykonawca lub podmiot kierujący konsorcjum pozostaje odpowiedzialny za cały proces produkcji banknotów euro konieczny do zrealizowania umowy; oraz
c) członkowie wspólnego przedsięwzięcia są solidarnie odpowiedzialni za produkcję banknotów euro wobec podmiotu zamawiającego; oraz
d) oferent przekaże Komitetowi Zamówień dane identyfikujące wszystkich członków wspólnego przedsięwzięcia oraz wszystkich podwykonawców, jak również informacje o pełnionych przez nich funkcjach.
4.
Wszystkie zakłady drukarskie, które nie zostały jeszcze akredytowane zgodnie z ustępem 1 litera c) i które mają siedzibę na terenie Unii Europejskiej, mogą otrzymać z EBC informację o wymaganiach określonych w niniejszym artykule.
Przed udostępnieniem takiej informacji lub jej części Rada Prezesów, działając na wniosek Zarządu, ocenia czy zakład drukarski składający wniosek działa w dobrej wierze.
Rada Prezesów w szczególności bada, zgodnie z wszelkimi mającymi zastosowanie przepisami krajowymi, zapisy w rejestrach danych osobowych dotyczące właścicieli i kadry kierowniczej takiego zakładu drukarskiego.
Jeżeli badanie wykaże, że którykolwiek z właścicieli lub członków kadry kierowniczej zakładu drukarskiego składającego wniosek był skazany za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową, informacja nie jest przekazywana zakładowi drukarskiemu wnioskującemu o jej wydanie.
Działający w dobrej wierze zakład drukarski podpisuje umowę o poufności przedstawioną przez EBC.
5.
Na co najmniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem stosowania jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu, EBC informuje wszystkie akredytowane zakłady drukarskie o wymaganiach dotyczących banknotów euro, o których mowa w ustępie 1 litera c) punkty i) do iv).
Artykuł 8
Dodatkowe kryteria dopuszczenia do postępowania dotyczące własnych i publicznych zakładów drukarskich
1.
Własne i publiczne zakłady drukarskie muszą spełniać kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykule 7 oraz następujące dodatkowe kryteria dopuszczenia do postępowania:
a) zakłady te posiadają skuteczne wewnętrzne regulacje wprowadzające zasadę niezależności podmiotów; oraz
b) ich przychody i koszty księguje się na podstawie jednolitych zasad księgowania kosztów określonych odrębnie przez Radę Prezesów na wniosek Zarządu; oraz
c) niezależni zewnętrzni audytorzy badają przestrzeganie przez własne i publiczne zakłady drukarskie wyżej określonych dodatkowych kryteriów dopuszczenia do postępowania.
Własne i publiczne zakłady drukarskie składają co roku Komitetowi Zamówień sprawozdania o ustaleniach niezależnych zewnętrznych audytorów.
2.
W dniu, w którym KBC podejmie decyzję o uczestnictwie własnego lub publicznego zakładu drukarskiego w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu, przedstawiciele takiego własnego lub publicznego zakładu drukarskiego rezygnują z uczestnictwa w Komitecie ds. Banknotów i jego podgrupach.
Artykuł 9
Wyłączenie z jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu
1.
Jeżeli w ramach danej procedury dokonywania zamówienia na dostawę banknotów euro oferty wydają się rażąco niskie w stosunku do wielkości zamówienia banknotów euro, jakie ma być zrealizowane, Komitet Zamówień zobowiązany jest przed podjęciem decyzji o odrzuceniu takich ofert zwrócić się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących elementów składowych oferty, które uważa za istotne, oraz zweryfikować je z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień.
Jeżeli Komitet Zamówień uzna, że oferta przetargowa jest rażąco niska z powodu otrzymania przez oferenta pomocy państwowej, oferta przetargowa może zostać odrzucona wyłącznie na tej podstawie po konsultacji z oferentem, w przypadku gdy ten nie będzie w stanie udowodnić w odpowiednim, określonym przez Komitet Zamówień terminie, że wskazana pomoc została przyznana zgodnie z prawem.
2.
Jeżeli zakład drukarski przestanie spełniać kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykułach 7 i 8, Rada Prezesów, działając na wniosek Komitetu Zamówień złożony za pośrednictwem Zarządu lub na wniosek Zarządu, wyłącza taki zakład drukarski z uczestnictwa w przyszłych jednolitych procedurach przetargowych Eurosystemu.
Takie wyłączenie pozostanie w mocy do czasu, gdy zostaną spełnione kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykułach 7 i 8.
Jeżeli wyłączony zostanie własny lub publiczny zakład drukarski, który uczestniczy w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu, produkcja banknotów euro przypisanych do jego KBC zgodnie z kluczem kapitałowym staje się przedmiotem przetargu zgodnie z jednolitą procedurą przetargową Eurosystemu.
3.
Komitet Zamówień może odrzucić oferty przetargowe, jeżeli zakład drukarski przestał spełniać kryteria dopuszczenia do postępowania określone w niniejszych Wytycznych.
Komitet Zamówień wydaje i dokumentuje decyzje w tym zakresie.
TYTUŁ III
JEDNOLITA PROCEDURA PRZETARGOWA EUROSYSTEMU
Artykuł 10
Odrębność procedur przetargowych
W odniesieniu do zapotrzebowania na każdy z nominałów banknotów euro przeprowadza się odrębną jednolitą procedurę przetargową Eurosystemu.
Artykuł 11
Procedura ograniczona
1.
W zakresie dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro Komitet Zamówień stosuje procedurę ograniczoną.
2.
Komitet Zamówień publikuje zamiar wszczęcia procedury ograniczonej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Ogłoszenie takie zawiera co najmniej:
a) informację o całkowitej wielkości zapotrzebowania na banknoty euro, jak również o wielkości produkcji, jakiej może dotyczyć oferta przetargowa oraz terminach wymaganych dla produkcji i dostawy; oraz
b) kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykułach 7 i 8; oraz
c) termin złożenia wniosków o dopuszczenie do uczestnictwa oraz adres, na jaki mają zostać wysłane; oraz
d) wymóg udokumentowania dobrej sytuacji finansowej i ugruntowanej pozycji gospodarczej, zgodnie z ustępem 3; oraz
e) wskazanie oficjalnego języka Wspólnoty, który będzie używany w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu.
3.
Zakłady drukarskie ubiegające się o uczestnictwo w procedurze ograniczonej są zobowiązane dostarczyć wraz z wnioskiem następujące dowody dokumentujące dobrą sytuację finansową i ugruntowaną pozycję gospodarczą:
a) kopie rocznych sprawozdań finansowych za ostatnie trzy lata; oraz
b) podpisane oświadczenie zakładu drukarskiego potwierdzone przez jego zewnętrznego audytora stwierdzające, iż (i) w ciągu sześciu miesięcy przed procedurą dokonywania zamówienia na dostawę banknotów euro nie nastąpiła żadna istotna zmiana w udziale w kapitale tego zakładu drukarskiego lub kontroli nad jego kapitałem; oraz (ii) w okresie tym nie nastąpiło żadne istotne pogorszenie sytuacji finansowej zakładu drukarskiego; oraz
c) podpisane oświadczenie zakładu drukarskiego potwierdzone przez jego zewnętrznego audytora stwierdzające, iż zakład drukarski nie jest przedmiotem postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości, decyzji o przymusowej likwidacji, zarządu komisarycznego, postępowania układowego z wierzycielami ani jakiegokolwiek podobnego postępowania regulowanego przepisami prawa krajowego; oraz
d) podpisane oświadczenie zakładu drukarskiego stwierdzające, iż żaden z członków jego władz nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową; oraz
e) podpisane oświadczenie zakładu drukarskiego potwierdzone przez zewnętrznego audytora stwierdzające, iż zakład drukarski wywiązuje się: i) z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenia społeczne zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę; oraz ii) z obowiązku płacenia podatków zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę.
4.
W stosunku do postanowień ustępu 3 litera b), c), d) i e) Komitet Zamówień może w wyjątkowych okolicznościach zażądać od zakładu drukarskiego przedstawienia odpowiednich dowodów określonych w artykule 45 ustęp 3 dyrektywy 2004/18/WE.
5.
Termin składania wniosków o dopuszczenie do uczestnictwa nie może być krótszy niż 37 dni kalendarzowych od daty opublikowania ogłoszenia o przetargu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
6.
Komitet Zamówień zaprasza do składania ofert przetargowych, jednocześnie i w formie pisemnej, wszystkie zakłady drukarskie, które w terminie określonym w ustępie 5 przedłożyły dokumentację spełniającą wymagania ustępu 3 oraz kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykułach 7 i 8.
Do zaproszenia do składania ofert dołącza się dokumentację dodatkową dotyczącą banknotów euro, które będą podlegać zamówieniu.
Dokumentacja ta zawiera co najmniej:
a) jeżeli jest to uzasadnione - ewentualny adres, pod który należy wysyłać wnioski o udostępnienie dodatkowych informacji oraz ostateczny termin na złożenie takich wniosków; oraz
b) ostateczny termin składania ofert przetargowych, adres, na który należy je wysyłać oraz język, w którym należy je sporządzić; oraz
c) odniesienie do opublikowanego ogłoszenia o przetargu; oraz
d) wskazanie informacji i dokumentów, które muszą zostać dostarczone przez zakłady drukarskie.
Oferta przetargowa musi w szczególności spełniać wszelkie uprzednio ustalone wymagania przetargowe, takie jak normy jakościowe, wielkość produkcji, harmonogramy produkcji i dostaw, oraz podawać szczegółową cenę oferowaną za daną wielkość produkcji wskazaną przez Komitet Zamówień; oraz
e) kryteria składania zamówień na produkcję określone w artykule 13.
7.
Dodatkowe informacje związane z konkretną procedurą dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro powinny zostać udzielone wszystkim zakładom drukarskim nie później niż na sześć dni kalendarzowych przed ostatecznym terminem składania ofert przetargowych, pod warunkiem że wniosek o udzielenie takich informacji zostanie złożony z odpowiednim wyprzedzeniem.
8.
Termin składania ofert przetargowych nie będzie krótszy niż 40 dni kalendarzowych od dnia wysłania pisemnego zaproszenia.
9.
Jeżeli, ze względu na pilny charakter sprawy, terminy przewidziane w ustępach 5 i 8 nie są odpowiednie, Komitet Zamówień może określić następujące terminy:
a) termin, w którym przyjmowane będą wnioski o dopuszczenie do postępowania wraz z wymaganymi informacjami dodatkowymi określonymi w ustępach 3 i 4, który nie będzie krótszy niż 15 dni kalendarzowych od daty wydania wstępnego zaproszenia; oraz
b) termin, w którym przyjmowane będą oferty przetargowe, który nie będzie krótszy niż 10 dni kalendarzowych od daty wydania zaproszenia do wzięcia udziału w przetargu.
10.
Ofert przetargowych nie otwiera się przed upływem ogłoszonego terminu ich przyjmowania.
Wszystkie oferty przetargowe otwiera się w tym samym czasie, a ich treść podlega zaprotokołowaniu.
Otwarcie ofert następuje w obecności ponad połowy członków Komitetu Zamówień.
11.
Poza sytuacją określoną w artykule 9 ustęp 3 otrzymane oferty przetargowe mogą też zostać odrzucone a) jeżeli nie zostały dotrzymane ustalone terminy; lub b) jeżeli nie zostały dostarczone wszystkie informacje i dokumenty określone w zaproszeniu do składania ofert.
Komitet Zamówień wydaje i dokumentuje decyzje w tym zakresie.
Artykuł 12
Wyłączenia
1.
Działając na wniosek Komitetu Zamówień złożony za pośrednictwem Zarządu lub na wniosek Zarządu, Rada Prezesów może zaakceptować przypadki wyłączenia zastosowania procedury określonej w artykule 11, lub pewnych elementów tej procedury.
Decyzja taka musi zostać odpowiednio umotywowana oraz wyczerpująco sprecyzowana w formie pisemnej.
2.
Decyzja o wyłączeniu może zostać podjęta wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej lub kilku z następujących okoliczności:
a) w przypadku niezłożenia w ramach procedury określonej w artykule 11 jakichkolwiek ofert przetargowych lub niezłożenia odpowiednich ofert przetargowych - pod warunkiem, że pierwotne warunki przetargu nie ulegną znaczącej zmianie; lub
b) jeżeli w wyjątkowo nagłych przypadkach spowodowanych okolicznościami, których Komitet Zamówień nie mógł przewidzieć, przestrzeganie normalnej procedury określonej w artykule 11 zagroziłoby skuteczności procedury dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro.
Artykuł 13
Kryteria złożenia zamówienia
1.
Komitet Zamówień ocenia wszystkie oferty przetargowe i szereguje je względem oferty najkorzystniejszej ekonomicznie.
Przy dokonywaniu oceny bierze się pod uwagę następujące kryteria:
a) zawarta w ofercie cena fabryczna (ex-works) za wskazaną wielkość produkcji; oraz
b) spełnienie wszystkich wymagań przetargowych, w szczególności w zakresie norm jakościowych i norm bezpieczeństwa, wielkości produkcji oraz harmonogramu produkcji i dostawy.
2.
Należy przyjąć taką wagę poszczególnych kryteriów wskazanych w ustępie 1, aby kryterium zawartej w ofercie przetargowej ceny za wskazaną wielkość produkcji miało charakter przeważający.
3.
Przed rozpoczęciem każdej jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu Rada Prezesów może, działając na wniosek Zarządu, ustanowić dodatkowe kryteria wyboru wykonawców.
Takie dodatkowe kryteria powinny zapewniać stabilność i ciągłość dostaw banknotów euro w długim okresie oraz pozwalać na uniknięcie zależności od jednego dostawcy.
Rada Prezesów może w szczególności ustalić maksymalną całkowitą wielkość produkcji banknotów euro objętych przetargiem, jaką można przyznać danemu oferentowi, przy czym ustalenie takie obejmować będzie również podmioty typu joint venture , konsorcja i wszelkie inne dopuszczalne prawem wspólne przedsięwzięcia.
Artykuł 14
Decyzja o złożeniu zamówienia
1.
Komitet Zamówień sporządza listę spełniających kryteria dopuszczenia do postępowania zakładów drukarskich, u których proponuje złożyć zamówienia na produkcję, wskazując odpowiednio liczbę i nominały banknotów euro, które mają zostać przez takie podmioty wydrukowane.
Uzasadnienie proponowanej listy należy udokumentować w sposób zgodny z wymogami przejrzystości i staranności.
Komitet Zamówień przedstawia proponowaną listę za pośrednictwem Zarządu do akceptacji Rady Prezesów.
Przed podjęciem decyzji Rada Prezesów może zwrócić listę Komitetowi Zamówień z żądaniem dalszych wyjaśnień lub ponownego rozpatrzenia ofert.
2.
Nie później niż dwa miesiące po przekazaniu Zarządowi propozycji przez Komitet Zamówień, Rada Prezesów podejmuje decyzję co do tego, w których zakładach drukarskich zostaną złożone zamówienia na produkcję oraz odpowiednio o liczbie i nominałach banknotów euro, które mają zostać wyprodukowane przez te zakłady drukarskie.
3.
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 6 ustęp 3, o decyzji Rady Prezesów zostaną poinformowane zakłady drukarskie uczestniczące w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu oraz wszystkie KBC.
Podmioty te zostaną także poinformowane o: a) cenie zawartej w ofertach przetargowych, które zostały wybrane; oraz b) pozycji, na jakiej zostały sklasyfikowane oferty przetargowe poszczególnych podmiotów; oraz c) rozpiętości cen zawartych we wszystkich ofertach przetargowych; oraz d) dodatkowych istotnych względach mających wpływ na decyzję o złożeniu zamówienia.
Artykuł 15
Ponowne rozpatrzenie decyzji o złożeniu zamówienia
1.
Zakład drukarski, który uczestniczył w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu zgodnie z niniejszymi wytycznymi, może wnioskować o ponowne rozpatrzenie przez Radę Prezesów podjętej przez nią decyzji.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie oferty należy składać na piśmie w terminie 15 dni kalendarzowych od daty wysłania decyzji Rady Prezesów; powinien on przytaczać uzasadniające go argumenty i dokumentację.
2.
W takich przypadkach Rada Prezesów, działając na wniosek Zarządu, zatwierdza listę zakładów drukarskich, w których zostaną złożone zamówienia na produkcję lub też kieruje skargę do Komitetu Zamówień celem ponownego rozpatrzenia sprawy w świetle zasad dokonywania zamówień na dostawę banknotów euro określonych w niniejszych wytycznych.
3.
Ostateczną decyzję, zarówno zatwierdzającą jak i zmieniającą listę zakładów drukarskich, Rada Prezesów podejmuje w terminie 30 dni kalendarzowych od dnia wniesienia skargi i w odpowiedni sposób uzasadnia.
Zainteresowane zakłady drukarskie zostaną o tym poinformowane w formie pisemnej.
Artykuł 16
Umowy dostawy
1.
Po zakończeniu jednolitej procedury przetargowej Eurosystemu oraz upływie terminów do ponownego rozpatrzenia decyzji o złożeniu zamówienia przewidzianych w artykule 15, podmioty zamawiające zawierają umowy dostawy z zakładami drukarskimi, u których złożono zamówienia na produkcję banknotów euro.
Umowy te powinny spełniać minimalne wspólne wymagania określone w Załączniku II do niniejszych wytycznych.
Kopie umów dostawy zawartych pomiędzy podmiotami zamawiającymi a zakładami drukarskimi, o których mowa powyżej, dostarcza się Zarządowi.
2.
Umowy dostawy zawiera się na czas oznaczony, wskazany uprzednio przez Radę Prezesów, przy czym każda taka umowa określa liczbę banknotów euro, które mają być dostarczane w odpowiednich okresach.
Każda umowa dostawy zawierać będzie postanowienia umożliwiające podmiotowi zamawiającemu dokonywanie okresowych zmian określonej w umowie wielkości produkcji banknotów euro, przy czym zmiany takie mieścić się będą w zakresie wskazanym w warunkach określonych w zaproszeniu do składania ofert przetargowych (alternatywnie, zmianie może ulec harmonogram dostaw).
TYTUŁ IV
ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE PRZED ROZPOCZĘCIEM OKRESU PRZEJŚCIOWEGO
Artykuł 17
Produkcja banknotów euro przed rozpoczęciem okresu przejściowego
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 6 ustęp 2, przed rozpoczęciem okresu przejściowego KBC produkują przypisane im banknoty euro we własnych zakładach drukarskich lub odpowiednich publicznych zakładach drukarskich, albo też zlecają produkcję banknotów akredytowanym zakładom drukarskim zgodnie z odpowiednimi przepisami.
TYTUŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 18
Uczestnictwo własnych lub publicznych zakładów drukarskich w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu w okresie przejściowym
1.
W okresie przejściowym procedury określone w niniejszych wytycznych mają zastosowanie do KBC stosujących procedurę przetargową w odniesieniu do produkcji przypisanych im banknotów euro.
2.
W okresie przejściowym własne lub publiczne zakłady drukarskie mogą uczestniczyć w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu, pod warunkiem że:
a) Rada Prezesów, działając na wniosek Zarządu, potwierdzi, iż spełniają one kryteria dopuszczenia do postępowania określone w artykułach 7 i 8; oraz
b) KBC właściwy dla danego zakładu drukarskiego nie skorzystał z prawa do nieuczestniczenia w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu określonego w artykule 6 ustęp 2.
3.
Decyzja o uczestnictwie w jednolitej procedurze przetargowej Eurosystemu jest nieodwracalna.
Artykuł 19
Skład i funkcjonowanie Komitetu Zamówień w okresie przejściowym
1.
W okresie przejściowym Komitet Zamówień składa się z pięciu członków.
2.
W okresie przejściowym zasady i procedury zawarte w niniejszym tytule mają zastosowanie w drodze odstępstwa od zasad i procedur zawartych w tytułach I, II i III.
Pozostałe zasady i procedury określone w niniejszych wytycznych w okresie przejściowym stosuje się mutatis mutandis .
TYTUŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie w dwudziestym dniu po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Artykuł 21
Przegląd
Rada Prezesów dokona przeglądu niniejszych wytycznych na początku roku 2008, a następnie każdorazowo co dwa lata.
Artykuł 22
Adresaci
Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
Frankfurt nad Menem, dnia 16 września 2004 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
(1) Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 114.
(2) Dz.U. L 193 z 18.7.1983, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16).
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniające wytyczne EBC/2004/13 dotyczące świadczenia przez Eurosystem na rzecz pozaunijnych banków centralnych, państw nienależących do Unii Europejskiej oraz organizacji międzynarodowych usług w zakresie zarządzania rezerwami wyrażonymi w euro
(EBC/2004/20)
(2004/916/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 oraz art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klienci, którym na mocy wytycznych EBC/2004/13 [1] mogą być świadczone usługi zarządzania rezerwami w ramach Eurosystemu to państwa pozaunijne (nienależące do UE), nienależące do UE banki centralne lub władze prowadzące politykę pieniężną, jak również organizacje międzynarodowe.
(2) Biorąc pod uwagę rozwój wydarzeń oraz dokonaną pogłębioną ocenę, Rada Prezesów uznaje za wskazane poszerzenie definicji klientów tak, aby obejmowała ona również Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro oraz ich krajowe banki centralne (KBC).
W związku z powyższym wytyczne EBC/2004/13 powinny zostać odpowiednio zmienione.
(3) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2004/13 wprowadza się następujące zmiany:
1. tytuł otrzymuje brzmienie:
"Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 lipca 2004 r. dotyczące świadczenia przez Eurosystem na rzecz banków centralnych i państw znajdujących się poza strefą euro oraz organizacji międzynarodowych usług w zakresie zarządzania rezerwami wyrażonymi w euro (EBC/2004/13).";
2. w artykule 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
""wszystkie typy operacji bankowych" obejmuje świadczenie usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami na rzecz banków centralnych i krajów znajdujących się poza strefą euro jak również dla organizacji międzynarodowych w związku z zarządzaniem rezerwami takich banków centralnych, państw lub organizacji międzynarodowych,";
b) czwarty akapit otrzymuje brzmienie:
""klient" oznacza każde państwo (włączając w to każdą władzę publiczną lub jednostkę administracji publicznej), bank centralny lub władze prowadzące politykę pieniężną znajdujące się poza strefą euro, bądź każdą organizację międzynarodową, którym świadczone są przez członka Eurosystemu usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami,";
c) ostatni akapit zostaje uchylony.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 22 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Adresaci
Niniejsze wytyczne są adresowane do KBC Państw Członkowskich, które wprowadziły walutę euro.
Frankfurt nad Menem, 16 grudnia 2004 r.
W imieniu Rady Prezesów EBCJean-Claude Trichet
Prezes EBC
--------------------------------------------------
[1] Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego 2004/546/WE (Dz.U. L 241 z 13.7.2004, str. 68).
Wersja skodyfikowana Regulaminu wewnętrznego EKES
(obowiązująca od 24 października 2004 r.)
(2004/788/WE, Euratom)
Niniejsza publikacja zawiera:
- Regulamin wewnętrzny Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przyjęty na sesji plenarnej Komitetu w dniu 17 lipca 2002 r.
(Dz.U. L 268 z 4 października 2002 r.), oraz
- modyfikacje wynikające ze:
(1) zmian wprowadzonych dnia 27 lutego 2003 r. do Regulaminu wewnętrznego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
(2) zmian wprowadzonych dnia 31 marca 2004 r. do Regulaminu wewnętrznego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Niniejsza wersja Regulaminu została przygotowana przez Sekretariat Generalny Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i obejmuje różne zmiany przyjęte przez Zgromadzenie EKES.
Zmienione artykuły Regulaminu wewnętrznego zostały oznaczone za pomocą nawiasu stojącego obok numeru artykułu; w nawiasie tym podana jest liczba odpowiadająca numeracji zmian przedstawionych powyżej.
PREAMBUŁA
1.
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) jest przedstawicielem zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego w różnych dziedzinach życia społeczno-gospodarczego.
Utworzony przez Traktat Rzymski w roku 1957, Komitet jest instytucjonalnym organem doradczym.
2.
Funkcja doradcza Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego pozwala jego członkom, jak i reprezentowanym przez nich organizacjom brać udział w procesie decyzyjnym Wspólnoty.
Przy nieraz sprzecznych opiniach, dyskusje w obrębie Komitetu często przyjmują postać rzeczywistych negocjacji z udziałem nie tylko partnerów społecznych, tj. pracodawców (Grupa I) i pracowników (Grupa II), ale również – co jest szczególną cechą EKES – przedstawicieli wszystkich innych interesów społeczno-zawodowych (Grupa III).
Wiedza, dyskusje, negocjacje i poszukiwanie zbieżności mogą poprawić jakość i wiarygodność procesu decyzyjnego Wspólnoty, o ile polepszą one jego zrozumienie i akceptację przez obywateli Europy oraz zwiększą jego przejrzystość, która jest niezbędna dla demokracji.
3.
W ramach instytucjonalnych struktur europejskich, Komitet pełni szczególną rolę: jest on zasadniczym forum debat zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego i uprzywilejowanym miejscem wymiany poglądów między nim a instytucjami Unii.
4.
Ponieważ jest on jednocześnie miejscem debat i konsultacji, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny zwiększa wiarygodność demokratycznego procesu budowania Unii Europejskiej, łącznie z umacnianiem stosunków między UE a grupami społeczno-ekonomicznymi państw trzecich.
W ten sposób przyczynia się on do rozwoju prawdziwej tożsamości europejskiej.
5.
W celu jak najlepszego wypełniania swoich obowiązków, Komitet przyjął 17 lipca 2002 r., zgodnie z art. 260 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poniższy Regulamin wewnętrzny.
TYTUŁ I
ORGANIZACJA KOMITETU
ROZDZIAŁ I
Ustanowienie Komitetu
Artykuł 1
1.
Kadencja Komitetu trwa cztery lata.
2.
Pierwsze posiedzenie Komitetu nowej kadencji zostaje zwołane przez najstarszego członka Komitetu, o ile to możliwe, najpóźniej w ciągu jednego miesiąca po powiadomieniu przez Radę członków Komitetu o ich nominacji.
Artykuł 2
1.
W skład Komitetu wchodzą następujące organy: Zgromadzenie, Prezydium, przewodniczący i sekcje specjalistyczne.
2.
Komitet dzieli się na trzy Grupy, których skład i rola są określone w art. 27.
ROZDZIAŁ II
PREZYDIUM
Artykuł 3 (2)
1.
Prezydium składa się z 37 członków i znajduje się w nim przedstawiciel każdego Państwa Członkowskiego.
2.
W skład Prezydium Komitetu wchodzą:
a) przewodniczący, dwóch wiceprzewodniczących i dwudziestu pięciu członków wybranych bezpośrednio przez Zgromadzenie;
b) trzech przewodniczących Grup wybranych zgodnie z postanowieniami art. 27;
c) sześciu przewodniczących sekcji specjalistycznych.
3.
Przewodniczący jest kolejno wybierany spośród członków trzech Grup.
4.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący nie mogą być ponownie wybrani na kolejną dwuletnią kadencję, następującą zaraz po wygaśnięciu ich dwuletniego mandatu.
5.
Wiceprzewodniczący są wybierani spośród pozostałych dwóch Grup, do których nie należy przewodniczący.
6.
Wybór członków Prezydium jest zgodny z zasadą określoną w art. 3 ust. 1 i zachowuje równowagę między Grupami utworzonymi zgodnie z postanowieniami art. 27.
Artykuł 4
1.
Podczas pierwszego posiedzenia, odbywającego się zgodnie z art. 1, Komitet z tymczasowym przewodniczącym wybiera spośród swoich członków przewodniczącego, dwóch wiceprzewodniczących, przewodniczących sekcji specjalistycznych i pozostałych członków Prezydium innych niż przewodniczących Grup, na okres dwóch lat od daty ustanowienia Komitetu.
2.
Podczas obrad pod kierownictwem tymczasowego przewodniczącego mogą być rozpatrywane wyłącznie sprawy dotyczące tych wyborów.
Artykuł 5
Posiedzenie, podczas którego dokonuje się wyboru Prezydium Komitetu na ostatnie dwa lata okresu czteroletniego jest zwoływane przez przewodniczącego kończącego swoją kadencję.
Posiedzenie to odbywa się na początku sesji w miesiącu, w którym wygasa mandat Prezydium wybranego na pierwsze dwa lata czteroletniego okresu, pod kierownictwem przewodniczącego kończącego swoją kadencję.
Artykuł 6
1.
Komitet może utworzyć komisję przygotowawczą, składającą się z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego, która będzie odpowiedzialna za zebranie kandydatur i przedstawienie Zgromadzeniu listy kandydatów, z należytym uwzględnieniem art. 3.
2.
Działając zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, Komitet podejmuje decyzję w sprawie listy lub list kandydatów na przewodniczącego i do Prezydium.
3.
Komitet wybiera członków Prezydium, poza przewodniczącymi Grup i sekcji specjalistycznych, w więcej niż jednym głosowaniu, jeżeli jest to konieczne, zgodnie z procedurą głosowania na listy.
4.
Tylko listy kandydatów zgodne z postanowieniami art. 3 i zawierające deklarację akceptacji każdego z kandydatów będą dopuszczone do głosowania.
5.
Na członków Prezydium są wybierani kandydaci, którzy otrzymają największą liczbę głosów i co najmniej jedną czwartą głosów ważnych.
6.
Następnie Zgromadzenie wybiera przewodniczącego Komitetu i wiceprzewodniczących zwykłą większością spośród członków Prezydium wybranych zgodnie z art. 6 ust. 3.
7.
Następnie Komitet wybiera zwykłą większością przewodniczących sekcji specjalistycznych.
8.
W końcu, Komitet przegłosowuje cały skład Prezydium.
Przynajmniej dwie trzecie całkowitej liczby głosów ważnych muszą zostać oddane "za".
Artykuł 7
Zastępstwo jednego z członków Prezydium w przypadku niezdolności do wypełniania swoich funkcji lub w przypadku przewidzianym w art. 70 ust. 2, odbywa się zgodnie z art. 6 niniejszego Regulaminu i obejmuje pozostający okres mandatu.
Artykuł 8 (2)
1.
Prezydium jest zwoływane przez przewodniczącego, działającego z urzędu lub na wniosek dziesięciu członków.
2.
Protokół z obrad sporządza się na każdym posiedzeniu Prezydium.
Protokół jest przedstawiany Prezydium do zatwierdzenia.
3.
Prezydium ustala swoje własne zasady proceduralne.
4.
Prezydium określa organizację i procedury wewnętrzne Komitetu i uchwala zasady stosowania Regulaminu wewnętrznego.
5.
Prezydium i przewodniczący wykonują swoje uprawnienia budżetowe i finansowe określone w Regulaminie finansowym i w Regulaminie wewnętrznym Komitetu.
6.
Prezydium określa przepisy dotyczące kosztów podróży i pobytu członków, ich zastępców, wyznaczonych na mocy art. 18, jak i wysokość dziennych diet ekspertów wyznaczonych na mocy art. 23, zgodnie z procedurami budżetowymi i finansowymi.
7.
Prezydium ponosi odpowiedzialność polityczną za ogólne zarządzanie Komitetem.
Zapewnia w szczególności, aby działalność Komitetu, jego organów i personelu, była zgodna z powierzoną mu rolą.
8.
Prezydium jest odpowiedzialne za prawidłowe korzystanie z zasobów ludzkich, budżetowych i technicznych w wykonywaniu zadań powierzonych mu w Traktacie.
Przykładowo Prezydium bierze udział w procedurze budżetowej i organizacji sekretariatu.
9.
Prezydium może powoływać grupy ad hoc spośród swoich członków w celu zbadania wszelkich spraw w zakresie jego kompetencji.
W pracach tych grup mogą uczestniczyć inni członkowie, chyba że omawiane sprawy dotyczą mianowania stałego personelu.
10.
Co sześć miesięcy, Prezydium zapoznaje się z działaniami podjętymi w związku z opiniami wydanymi przez Komitet, na podstawie raportu sporządzonego w tym celu.
11.
Na wniosek członka lub Sekretarza Generalnego, Prezydium udziela wyjaśnień odnośnie wykładni Regulaminu wewnętrznego i zasad jego stosowania.
Ustalenia te są wiążące z zastrzeżeniem prawa odwołania się do Zgromadzenia, które podejmuje ostateczną decyzję.
12.
W chwili wznowienia działalności Komitetu na kolejną czteroletnią kadencję, ustępujące Prezydium czuwa nad bieżącymi sprawami do pierwszego posiedzenia nowego Komitetu.
Artykuł 9
W ramach współpracy międzyinstytucjonalnej, Prezydium może upoważnić przewodniczącego do zawarcia umów o współpracy z instytucjami i innymi organami Unii Europejskiej.
Artykuł 10 (2)
1.
Zostaje powołany Zespół Budżetowy, którego zadaniem jest wspomaganie Prezydium w wykonywaniu jego prerogatyw w kwestiach budżetowych i finansowych.
2.
Zespołem Budżetowym kieruje jeden z dwóch wiceprzewodniczących z upoważnienia przewodniczącego.
Zespół składa się z dziewięciu członków mianowanych przez Prezydium, których kandydatury proponują Grupy.
3.
W sprawach szczególnych Prezydium może przekazać Zespołowi Budżetowemu uprawnienia do podejmowania decyzji.
4.
Propozycje przyjęte jednogłośnie przez Zespół Budżetowy są przedkładane, bez dyskusji, do akceptacji Prezydium.
5.
Zespół Budżetowy uczestniczy w opracowywaniu budżetu i zapewnia jego prawidłowe wykonanie.
6.
Przewodniczący Zespołu Budżetowego bierze udział w negocjacjach z władzami budżetowymi i składa Prezydium sprawozdanie z tych działań.
7.
W ramach swoich obowiązków Zespół Budżetowy pełni funkcję doradczą dla przewodniczącego, Prezydium i Komitetu, jak również funkcję kontrolną wobec różnych służb.
Artykuł 10a (2)
1.
Powołany zostaje Zespół ds. Komunikacji, odpowiedzialny za kierowanie i czuwanie nad strategią Komitetu w zakresie komunikacji.
2.
Zespołem ds. Komunikacji kieruje jeden z dwóch wiceprzewodniczących z upoważnienia przewodniczącego.
Zespół składa się z dziewięciu członków mianowanych przez Prezydium, których kandydatury proponują Grupy.
ROZDZIAŁ III
Prezydencja i przewodniczący
Artykuł 11
1.
Prezydencja składa się z przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
2.
Prezydencja Komitetu spotyka się z przewodniczącymi Grup w celu przygotowania prac Prezydium i Zgromadzenia.
O ile zajdzie taka potrzeba lub będzie to stosowne, przewodniczący danych sekcji specjalistycznych są zapraszani do brania udziału w tych posiedzeniach.
3.
W ramach programu pracy Komitetu, Prezydencja spotyka się z przewodniczącymi Grup i sekcji specjalistycznych przynajmniej dwa razy do roku.
Artykuł 12
1.
Pracami Komitetu kieruje przewodniczący zgodnie z Traktatami i na warunkach określonych w niniejszym Regulaminie.
2.
Przewodniczący stale włącza w swoje działania wiceprzewodniczących; może on im powierzyć określone zadania lub uprawnienia znajdujące się w jego kompetencji.
3.
Przewodniczący może powierzyć określone zadania na czas określony Sekretarzowi Generalnemu.
4.
Przewodniczący jest uprawniony do reprezentowania Komitetu na zewnątrz.
W niektórych przypadkach może przekazać te uprawnienia wiceprzewodniczącemu lub członkowi.
5.
Przewodniczący składa Komitetowi sprawozdanie z podjętych działań i zastosowanych środków w jego imieniu w okresie między sesjami plenarnymi.
Sprawozdaniu temu nie towarzyszy debata.
6.
Po swoim wyborze przewodniczący przedstawia na sesji plenarnej swój program pracy na okres swojej kadencji.
Przedstawia on także bilans dokonań na koniec swojej kadencji.
Te dwa wystąpienia mogą być przedmiotem obrad Zgromadzenia.
Artykuł 13 (2)
Dwaj wiceprzewodniczący pełnią odpowiednio funkcję przewodniczącego Zespołu Budżetowego i przewodniczącego Zespołu ds. Komunikacji i wykonują te funkcje z upoważnienia przewodniczącego.
ROZDZIAŁ IV
Sekcje specjalistyczne
Artykuł 14
1.
Komitet obejmuje sześć sekcji specjalistycznych.
Niemniej jednak Zgromadzenie plenarne może na wniosek Prezydium powołać inne sekcje specjalistyczne w dziedzinach objętych Traktatami.
2.
Komitet powołuje sekcje specjalistyczne po każdym odnowieniu czteroletniej kadencji na posiedzeniu inauguracyjnym.
3.
Lista i kompetencje sekcji specjalistycznych mogą być przeanalizowane przy każdym odnowieniu czteroletniej kadencji.
Artykuł 15
1.
Liczbę członków sekcji specjalistycznej określa Komitet na wniosek Prezydium.
2.
Za wyjątkiem przewodniczącego, każdy członek Komitetu musi być również członkiem przynajmniej jednej sekcji specjalistycznej.
3.
Żaden członek nie może należeć do więcej niż dwóch sekcji specjalistycznych z wyjątkiem przypadków uzasadnionych koniecznością zapewnienia równej reprezentacji Państw Członkowskich; takiego pozwolenia udziela Prezydium.
4.
Członkowie sekcji specjalistycznych są mianowani przez Komitet na okres dwuletni, który może być odnawialny.
5.
Zastąpienie jednego z członków sekcji specjalistycznej odbywa się na tych samych zasadach co jego nominacja.
Artykuł 16 (2)
1.
Prezydium sekcji specjalistycznej, wybrane na okres dwuletni, składa się z dwunastu członków, w tym przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących, jednego z każdej Grupy.
2.
Przewodniczący sekcji specjalistycznych i pozostali członkowie ich prezydiów wybierani są przez Komitet.
3.
Przewodniczący sekcji specjalistycznych i inni członkowie prezydiów takich sekcji mogą być ponownie wybierani.
4.
Prezydencja trzech sekcji specjalistycznych zmienia się kolejno między Grupami co dwa lata.
Ta sama Grupa nie może sprawować przewodnictwa żadnej sekcji specjalistycznej dłużej niż cztery kolejne lata.
Artykuł 17
1.
Zadaniem sekcji specjalistycznych jest sporządzanie opinii lub raportów informacyjnych na temat skierowanych do nich zapytań, zgodnie z art. 32 niniejszego Regulaminu.
2.
W celu opracowania kwestii, które są im przedłożone, sekcje specjalistyczne mogą utworzyć spośród swoich członków grupę analityczną lub redakcyjną albo wyznaczyć samodzielnego sprawozdawcę.
Zadaniem sprawozdawcy jest śledzenie działań podjętych w odniesieniu do opinii po ich przyjęciu na sesji plenarnej i informowanie o tych faktach w odpowiednim czasie sekcji specjalistycznej.
3.
Decyzja o wyborze sprawozdawców lub współsprawozdawców, składzie grupy analitycznej i redakcyjnej zapada na podstawie propozycji sformułowanych przez Grupy.
4.
Grupy analityczne nie mogą stać się stałymi strukturami poza wyjątkowymi przypadkami, po otrzymaniu uprzedniej zgody Prezydium Komitetu na taki sam okres dwuletni.
Artykuł 18
1.
W razie czasowej niemożności brania udziału w pracach grupy analitycznej, członka może zastąpić zastępca.
2.
Nazwisko i kompetencje wybranego zastępcy przekazywane są Prezydium Komitetu do akceptacji.
3.
Zastępca wykonuje w ramach grupy analitycznej te same obowiązki, które pełni zastępowany przez niego członek.
ROZDZIAŁ V
Podkomitety i sprawozdawca generalny
Artykuł 19 (2)
1.
Na wniosek Prezydium Komitet może, w wyjątkowych przypadkach, powoływać podkomitety spośród swoich członków celem przygotowania, najpierw do przedłożenia Prezydium, a następnie pod obrady Zgromadzenia, projektów opinii lub raportów informacyjnych w kwestiach o charakterze ściśle horyzontalnym i ogólnym.
2.
W okresie między sesjami plenarnymi, Prezydium może powoływać podkomitety spośród swoich członków, pod warunkiem ich późniejszej akceptacji przez Komitet.
Podkomitet może zostać powołany do rozpatrzenia tylko jednej sprawy.
Podkomitet zostaje automatycznie rozwiązany w momencie głosowania Komitetu nad przygotowanym przez niego projektem opinii lub raportem informacyjnym.
3.
Podkomitety powoływane odnośnie spraw będących w zakresie kompetencji dwóch lub kilku sekcji specjalistycznych składać się będą z członków tychże sekcji specjalistycznych.
4.
Zasady odnoszące się do sekcji specjalistycznych stosują się analogicznie do podkomitetów.
Artykuł 20
Komitet może wyznaczyć sprawozdawcę generalnego w każdej przedłożonej mu kwestii.
ROZDZIAŁ VI
Obserwatoria, przesłuchania, eksperci
Artykuł 21
1.
Komitet może utworzyć obserwatorium, jeżeli rodzaj, znaczenie i specyfika rozważanego tematu wymaga szczególnej elastyczności metod pracy, procedur i stosowanych instrumentów.
2.
Utworzenie obserwatorium należy do decyzji Zgromadzenia na sesji plenarnej, które potwierdza wcześniej podjętą decyzję Prezydium przyjętą na podstawie wspólnych propozycji Grup lub sekcji specjalistycznej.
3.
Decyzja o utworzeniu obserwatorium określa jego cel, strukturę, skład, czas trwania i reguły pracy.
Artykuł 22
Jeżeli znaczenie opracowanej kwestii to uzasadnia, poszczególne organy i grupy robocze Komitetu mogą zaprosić na przesłuchanie osoby spoza Komitetu.
Jeżeli zaproszenie ekspertów zewnętrznych powoduje dodatkowe koszty, dany organ lub grupa musi wcześniej uzyskać zgodę Prezydium Komitetu i przedłożyć program wskazując punkty danej kwestii i uzasadniając konieczność udziału eksperta zewnętrznego.
Artykuł 23
O ile okaże się to konieczne do wykonania określonych zadań, przewodniczący może z własnej inicjatywy lub na wniosek Grup, sekcji specjalistycznych lub sprawozdawców, wyznaczyć ekspertów zgodnie z przepisami przyjętymi przez Prezydium i określonymi w art. 8 ust. 6.
ROZDZIAŁ VII
Komisje konsultacyjne
Artykuł 24 (2)
1.
Komitet ma możliwość powoływania komisji konsultacyjnych.
Komisje te składają się z członków Komitetu i przedstawicieli zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego, których Komitet chciałby włączyć do swoich prac.
2.
Komisje takie powoływane są w drodze decyzji Zgromadzenia na sesji plenarnej, które potwierdza decyzję podjętą przez Prezydium.
Decyzja o utworzeniu tych komisji określa ich cel, strukturę, skład, okres funkcjonowania i zasady pracy.
3.
Zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, może zostać utworzona Komisja Konsultacyjna ds. Przemian w Przemyśle (CCMI), złożona z członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i przedstawicieli organizacji zawodowych sektora produkcji węgla i stali oraz sektorów pokrewnych.
Przewodniczący tej Komisji jest członkiem Prezydium Komitetu.
Jest on wybierany spośród 25 członków Prezydium, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a niniejszego Regulaminu wewnętrznego.
ROZDZIAŁ VIII
Dialog z organizacjami społeczno-ekonomicznymi Unii i państw trzecich
Artykuł 25
1.
Komitet, z inicjatywy Prezydium, może utrzymywać stosunki z radami społeczno-ekonomicznymi, instytucjami podobnego typu i organizacjami społeczno-ekonomicznymi społeczeństwa obywatelskiego Unii Europejskiej i państw trzecich.
2.
W podobny sposób, Komitet prowadzi działalność zachęcającą do tworzenia rad społeczno-ekonomicznych lub podobnych instytucji w krajach, w których jeszcze nie istnieją.
Artykuł 26
1.
Komitet, na wniosek Prezydium, może wyznaczyć delegacje w celu utrzymania stosunków z różnymi grupami społeczno-ekonomicznymi zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego państw lub związkami państw spoza Unii Europejskiej.
2.
Współpraca Komitetu z partnerami zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego krajów kandydujących przyjmuje postać wspólnych komitetów konsultacyjnych, jeżeli zostały powołane przez Rady Stowarzyszeniowe.
W przypadku ich braku, współpraca ta toczy się w grupach kontaktowych.
ROZDZIAŁ IX
Grupy i kategorie
Artykuł 27
1.
Komitet składa się z trzech Grup członków reprezentujących odpowiednio pracodawców, pracowników i inne podmioty społeczno-ekonomiczne zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego.
2.
Grupy wybierają swoich przewodniczących i wiceprzewodniczących.
Uczestniczą w przygotowaniach, organizacji i koordynacji prac Komitetu i jego organów.
Biorą udział w informowaniu Komitetu i jego organów.
Każda z Grup posiada sekretariat.
3.
Przewodniczący Grup są członkami Prezydium, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c).
4.
Przewodniczący Grup wspierają prezydencję Komitetu w kształtowaniu polityk i, tam gdzie okaże się to stosowne, w monitorowaniu wydatków.
5.
Przewodniczący Grup spotykają się z prezydencją Komitetu biorąc udział w przygotowaniu prac Prezydium i Zgromadzenia.
6.
Grupy przedstawiają Zgromadzeniu propozycje dotyczące wyboru przewodniczących sekcji specjalistycznych zgodnie z art. 6 ust. 7 i prezydiów sekcji specjalistycznych zgodnie z art. 16.
7.
Grupy przygotowują propozycje składu Zespołu Budżetowego, powoływanego przez Prezydium zgodnie z art. 10 ust. 1.
8.
Grupy przygotowują propozycje składu obserwatorium i komisji konsultacyjnych powoływanych przez Zgromadzenie zgodnie odpowiednio z art. 21 i 24.
9.
Grupy przygotowują propozycje składu delegacji i wspólnych komitetów konsultacyjnych zgodnie odpowiednio z art. 26 ust. 1 i 2.
10.
Grupy przygotowują propozycje kandydatur na sprawozdawców i składu grup analitycznych i redakcyjnych powoływanych przez sekcje specjalistyczne zgodnie z art. 17 ust. 3.
11.
W stosowaniu ust. 6 i 10 niniejszego artykułu, Grupy biorą pod uwagę reprezentację Państw Członkowskich w ramach Komitetu, przedstawicieli różnych form działalności społeczno-ekonomicznej, kompetencje i kryteria prawidłowego zarządzania.
12.
Członkowie mogą dobrowolnie wstąpić do jednej z Grup z zastrzeżeniem potwierdzenia spełnienia przez nich niezbędnych kryteriów kwalifikujących przez członków tej Grupy.
Jeden członek może jednocześnie należeć tylko do jednej Grupy.
13.
Sekretariat Generalny zapewnia członkom, którzy nie należą do żadnej z Grup, wsparcie materialne i techniczne konieczne do wykonywania swoich obowiązków.
O ich udziale w grupach analitycznych i innych strukturach wewnętrznych decyduje przewodniczący Komitetu po konsultacji z Grupami.
Artykuł 28
1.
Członkowie Komitetu mogą dobrowolnie łączyć się według kategorii reprezentujących różne podmioty o charakterze ekonomiczno-społecznym zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego Unii Europejskiej.
2.
Jedna kategoria może się składać z członków trzech Grup Komitetu.
Członek może należeć tylko do jednej kategorii jednocześnie.
3.
Utworzenie kategorii jest uwarunkowane zgodą Prezydium, które informuje o niej Zgromadzenie.
TYTUŁ II
FUNKCJONOWANIE KOMITETU
ROZDZIAŁ I
Zasięganie opinii Komitetu
Artykuł 29
1.
Komitet jest zwoływany przez przewodniczącego w celu wydania opinii na prośbę Rady lub Komisji lub Parlamentu Europejskiego.
2.
Komitet jest zwoływany przez przewodniczącego na wniosek Prezydium i za zgodą większości członków w celu wydania opinii z własnej inicjatywy dotyczących wszystkich zadań powierzonych Unii Europejskiej.
Artykuł 30
Wnioski o opinie, o których mowa w art. 29 ust. 1 są kierowane do przewodniczącego Komitetu.
Przewodniczący, we współpracy z Prezydium, organizuje prace Komitetu, starając się uwzględnić w możliwie największym stopniu terminy określone we wniosku o wydanie opinii.
Artykuł 31
Komitet może, na wniosek Prezydium, podjąć decyzję o przygotowaniu raportu informacyjnego w celu analizy wszelkich kwestii dotyczących polityk Unii Europejskiej.
ROZDZIAŁ II
Organizacja prac
A. Prace sekcji specjalistycznych
Artykuł 32 (1)
1.
Do przygotowania opinii lub raportu informacyjnego, Prezydium zgodnie z art. 8 ust. 4, wyznacza sekcję specjalistyczną właściwą do prowadzenia określonych prac.
Jeżeli sprawa do rozpatrzenia jednoznacznie należy do kompetencji danej sekcji specjalistycznej, taką sekcję wyznacza przewodniczący, o czym informuje Prezydium.
2.
Jeżeli sekcja specjalistyczna wyznaczona jako właściwa celem przygotowania opinii pragnie zapoznać się ze stanowiskiem Komisji Konsultacyjnej ds. Przemian w Przemyśle (CCMI) lub jeżeli CCMI pragnie przedstawić swoje poglądy odnośnie opinii przydzielonej danej sekcji specjalistycznej, Prezydium może upoważnić CCMI do wydania opinii uzupełniającej, dotyczącej jednej lub kilku spraw będących przedmiotem wniosku o wydanie opinii. Prezydium może także podjąć taką decyzję z własnej inicjatywy.
Prezydium organizuje pracę Komitetu w taki sposób, aby CCMI było w stanie przygotować swoją opinię w terminie pozwalającym na uwzględnienie jej przez sekcję specjalistyczną.
Sekcja specjalistyczna jako jedyna odpowiedzialna jest za referowanie spraw Komitetowi. Jednakże powinna ona załączyć do swojej opinii opinię uzupełniającą Komisji Konsultacyjnej ds. Przemian w Przemyśle.
3.
Przewodniczący Komitetu zawiadamia przewodniczącego danej sekcji specjalistycznej o podjętej decyzji oraz o terminie zakończenia prac sekcji.
4.
Przewodniczący Komitetu informuje członków Komitetu o przekazaniu sprawy do sekcji i terminie, w którym temat ten będzie przedmiotem porządku dziennego sesji plenarnej.
Artykuł 33
Sekcje specjalistyczne nie obradują wspólnie.
Artykuł 34
Przewodniczący za zgodą Prezydium może zezwolić sekcji specjalistycznej na zorganizowanie wspólnego posiedzenia z Komisją Parlamentu Europejskiego, Komitetu Regionów lub inną sekcją specjalistyczną Komitetu.
Artykuł 35
Sekcje specjalistyczne, którym została przekazana sprawa zgodnie z niniejszym Regulaminem, są zwoływane przez swoich przewodniczących.
Artykuł 36
1.
Posiedzenia sekcji specjalistycznych są przygotowywane przez przewodniczących sekcji specjalistycznych w porozumieniu z prezydium sekcji.
2.
Posiedzenia prowadzi przewodniczący sekcji specjalistycznej lub pod jego nieobecność, jeden z wiceprzewodniczących.
Artykuł 37
1.
Posiedzenie sekcji specjalistycznych jest prawomocne, jeżeli ponad połowa członków jest obecna lub reprezentowana.
2.
Jeżeli kworum nie zostało osiągnięte, przewodniczący zamyka posiedzenie i zwołuje w stosownym terminie, lecz w ciągu tego samego dnia, nowe posiedzenie, które jest prawomocne bez względu na ilość obecnych lub reprezentowanych członków.
Artykuł 38
Sekcja specjalistyczna sporządza opinię na podstawie projektu opinii przedłożonej przez sprawozdawcę lub w niektórych przypadkach współsprawozdawcę.
Artykuł 39
1.
Opinia sekcji specjalistycznej zawiera tylko teksty przyjęte przez nią zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 56 niniejszego Regulaminu.
2.
Teksty odrzuconych poprawek wraz z wynikiem głosowania, załącza się do opinii, jeżeli za wprowadzeniem zmian oddano przynajmniej jedną czwartą oddanych głosów.
Artykuł 40
Opinia sekcji specjalistycznej wraz z wszystkimi dokumentami dołączonymi do niej, zgodnie z art. 39, jest przekazywana przez przewodniczącego sekcji specjalistycznej przewodniczącemu Komitetu i przedkładana jak najszybciej Komitetowi przez Prezydium.
Dokumenty te wysyłane są do członków Komitetu z odpowiednim wyprzedzeniem.
Artykuł 41
Z każdego posiedzenia sekcji specjalistycznej sporządza się zwięzły protokół, który przedkładany jest do zatwierdzenia sekcji specjalistycznej.
Artykuł 42
Przewodniczący w porozumieniu z Prezydium lub – o ile okaże się to stosowne – ze Zgromadzeniem, może odesłać sprawę ponownie do sekcji specjalistycznej, jeżeli uzna, że przepisy niniejszego Regulaminu dotyczące procedury sporządzania opinii nie były przestrzegane lub jeżeli konieczne są dodatkowe prace.
Artykuł 43
1.
Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2 prace przygotowawcze sekcji specjalistycznych są zazwyczaj prowadzone w ramach grupy analitycznej.
2.
Sprawozdawca, wspierany przez jednego lub kilku współsprawozdawców i eksperta, w zależności od okoliczności, bada sprawę, gromadzi wyrażone opinie i sporządza na tej podstawie projekt opinii, który jest przekazywany przewodniczącemu sekcji specjalistycznej.
3.
Grupy analityczne nie głosują.
B. Obrady sesji plenarnych
Artykuł 44
Zgromadzenie złożone ze wszystkich członków Komitetu zbiera się podczas sesji plenarnej.
Artykuł 45
1.
Sesje są przygotowywane przez przewodniczącego w porozumieniu z Prezydium.
W celu organizacji obrad Prezydium zbiera się przed każdą sesją, a także podczas sesji, o ile zajdzie taka potrzeba.
2.
Prezydium może ustalić w sprawie każdej opinii czas trwania dyskusji ogólnych podczas sesji plenarnej.
Artykuł 46
1.
Projekt porządku dziennego przygotowany przez Prezydium na podstawie propozycji przewodniczącego we współpracy z przewodniczącymi Grup jest wysyłany przez przewodniczącego Komitetu do każdego członka Komitetu oraz do Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego, przynajmniej piętnaście dni przed otwarciem danej sesji.
2.
Projekt porządku dziennego jest przedkładany do zatwierdzenia przez Zgromadzenie przy otwarciu każdej sesji.
Po przyjęciu porządku dziennego, punkty w nim przewidziane muszą być rozpatrywane na posiedzeniu, na który zostały zaplanowane.
Dokumenty potrzebne do obrad Komitetu są wysyłane do członków zgodnie z art. 40.
Artykuł 47
1.
Obrady Komitetu są prawomocne, jeżeli ponad połowa jego członków jest obecna lub reprezentowana.
2.
Jeżeli kworum nie zostało osiągnięte, przewodniczący zamyka posiedzenie i zwołuje w stosownym terminie, lecz w ciągu tej samej sesji, nowe posiedzenie, które jest prawomocne bez względu na ilość obecnych lub reprezentowanych członków.
Artykuł 48
Po przedłożeniu porządku obrad do zatwierdzenia przewodniczący ogłasza wprowadzenie jakiegokolwiek aktualnego punktu, o ile zajdzie taka potrzeba.
Artykuł 49
Projekt porządku obrad może być zmieniony przez Komitet w celu przystąpienia do rozpatrzenia projektów uchwał przedłożonych przez jedną lub kilka Grup zgodnie z obowiązującą procedurą.
Artykuł 50 (2)
1.
Przewodniczący otwiera obrady, prowadzi debaty i czuwa nad przestrzeganiem niniejszego Regulaminu.
Przewodniczący jest wspomagany przez wiceprzewodniczących.
2.
W przypadku nieobecności przewodniczącego, zastępują go wiceprzewodniczący.
W przypadku nieobecności wiceprzewodniczących, w zastępstwie występuje najstarszy członek Prezydium.
3.
Komitet obraduje na podstawie prac sekcji specjalistycznej właściwej do przedłożenia sprawozdania przed Zgromadzeniem w danej sprawie.
4.
Jeżeli tekst został przyjęty przez sekcję specjalistyczną bez głosów przeciw, Prezydium może zaproponować Zgromadzeniu głosowanie nad tym tekstem bez debaty.
Procedura ta ma zastosowanie, chyba że co najmniej 25 członków zgłosi swój sprzeciw.
5.
Jeżeli tekst nie uzyska większości głosów Zgromadzenia, przewodniczący Komitetu, za zgodą Zgromadzenia, może odesłać opinię do właściwej sekcji specjalistycznej do ponownego rozpatrzenia lub może wyznaczyć sprawozdawcę generalnego, który przedstawi na tej samej lub innej sesji nowy projekt opinii.
Artykuł 51 (2)
1.
Poprawki muszą mieć formę pisemną, muszą być podpisane przez autorów i złożone w sekretariacie przed otwarciem właściwej sesji.
2.
W celu zapewnienia dobrej organizacji pracy Zgromadzenia, Prezydium określa tryb zgłaszania poprawek.
3.
Komitet jednakże zezwala na przedłożenie poprawek przed otwarciem danego posiedzenia, jeżeli są one podpisane przez co najmniej piętnastu członków.
4.
Poprawki muszą wskazywać do której części tekstu się odnoszą oraz musi im towarzyszyć krótkie uzasadnienie.
5.
Zazwyczaj Zgromadzenie wysłuchuje tylko autora proponowanych poprawek, członka, który sprzeciwia się ich wprowadzeniu oraz sprawozdawcę.
6.
W trakcie rozpatrywania poprawki, sprawozdawca może przedstawić ustnie, za zgodą autora takiej poprawki, propozycje kompromisowe, które są poddane głosowaniu przez Zgromadzenie.
7.
W przypadku zgłoszenia opinii przeciwnej, która ma na celu wyrażenie stanowiska zasadniczo odmiennego od tego, które przedstawia opinia sekcji specjalistycznej, Prezydium decyduje, w porozumieniu z przewodniczącym sekcji specjalistycznej i sprawozdawcą, czy taka poprawka może zostać przedłożona w takiej formie pod obrady Komitetu czy też należy odesłać sprawę do sekcji specjalistycznej celem dalszego rozpatrzenia.
8.
Tam, gdzie okaże się to stosowne, przewodniczący Komitetu w porozumieniu z przewodniczącym i sprawozdawcą właściwej sekcji specjalistycznej może zaproponować Komitetowi taki sposób postępowania w sprawie wprowadzonych poprawek, który zapewni spójność ostatecznego tekstu.
Artykuł 52 (2)
1.
Przewodniczący, z własnej inicjatywy albo na prośbę jednego z członków, może zwrócić się do Komitetu z prośbą o podjęcie decyzji o ograniczeniu czasu przeznaczonego na zabranie głosu lub liczby mówców, o zawieszeniu obrad lub zamknięciu debaty.
Po zamknięciu debaty żaden członek nie może zabrać głosu, chyba że celem wyjaśnienia głosowania; wyjaśnienia takie następują po głosowaniu i nie przekraczają czasu wystąpienia przyznanego przez przewodniczącego.
2.
Członek może w każdej chwili poprosić o głos i otrzymać go w drodze pierwszeństwa w celu przedstawienia wniosku proceduralnego.
Artykuł 53
1.
Sporządza się protokół z przebiegu każdej sesji plenarnej. Dokument taki jest przedkładany Komitetowi do zatwierdzenia.
2.
Ostateczną wersję protokołu podpisuje przewodniczący i Sekretarz Generalny Komitetu.
Artykuł 54
1.
Opinia Komitetu zawiera, oprócz podstawy prawnej, uzasadnienie i opinie Komitetu na temat całości problemu.
2.
Wyniki głosowania nad całością tekstu znajdują się we wstępie do opinii.
Jeżeli głosowanie miało charakter imienny, wówczas wymienia się nazwiska głosujących.
3.
Jeżeli w czasie sesji plenarnej odrzucone zostaną proponowane poprawki, ale za wprowadzeniem ich będzie co najmniej jedna czwarta oddanych głosów, tekst takich poprawek oraz ich uzasadnienie zostanie dołączone do właściwej opinii wraz z wynikiem głosowania.
Wymóg ten dotyczy również opinii przeciwnych.
4.
Tekst opinii sekcji specjalistycznej odrzucony na korzyść poprawek przyjętych przez Zgromadzenie również dołącza się do opinii Komitetu wraz z wynikiem głosowania, jeżeli tekst proponowanej opinii sekcji specjalistycznej otrzymał przynajmniej jedną czwartą głosów "za".
5.
Jeżeli jedna z grup utworzonych w Komitecie zgodnie z art. 27 lub jedna z kategorii działalności społeczno-ekonomicznej utworzona zgodnie z art. 28 zajmuje inne acz jednolite stanowisko w sprawie rozpatrywanej przez Zgromadzenie, to ich stanowisko może być skrótowo ujęte i dołączone do opinii, o ile kwestia ta została zakończona głosowaniem imiennym.
Artykuł 55
1.
Opinie przyjęte przez Komitet i protokół z sesji przesyłane są do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
2.
Dalsze losy opinii są monitorowane przez sprawozdawcę przy wsparciu Sekretariatu Generalnego.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ I
Tryb głosowania
Artykuł 56
1.
Prawomocnymi formami oddania głosu są głosy: "za", "przeciw" lub "wstrzymanie się od głosu".
2.
O ile niniejszy Regulamin nie stanowi inaczej, teksty lub decyzje Komitetu i jego organów są uchwalane większością głosów "za" lub "przeciw".
3.
Głosowanie przyjmuje postać głosowania publicznego, imiennego lub tajnego.
4.
Głosowanie w sprawie proponowanych poprawek odbywa się w drodze głosowania imiennego, o ile z takim wnioskiem wystąpiła jedna czwarta członków Komitetu.
Ostateczne głosowanie w sprawie opinii także przyjmuje postać głosowania imiennego na wniosek co najmniej dziesięciu członków.
5.
Głosowanie przyjmuje formę głosowania tajnego na wniosek większości członków Komitetu.
6.
Jeżeli podczas głosowania publicznego lub imiennego na sesji plenarnej lub w sekcji specjalistycznej jest równa liczba głosów za i przeciw, wówczas głos przewodniczącego jest głosem rozstrzygającym.
7.
Przyjęcie poprawki przez sprawozdawcę nie jest powodem do nieprzystąpienia do głosowania w sprawie tej poprawki.
ROZDZIAŁ II
Tryb pilny i procedura pisemna
Artykuł 57
1.
Jeżeli pilność wynika z terminu wyznaczonego Komitetowi na przedstawienie swojej opinii przez Radę, Parlament Europejski lub Komisję, może zostać zastosowany tryb pilny, jeżeli przewodniczący uzna, że jest on niezbędny do przyjęcia przez Komitet opinii w odpowiednim czasie.
2.
W przypadku pilności na szczeblu Komitetu, przewodniczący może, bez wcześniejszego porozumienia z Prezydium, podjąć wszelkie niezbędne kroki, aby zapewnić wykonanie prac Komitetu.
Informuje członków Prezydium o podjętych działaniach.
3.
Decyzje podjęte przez przewodniczącego w trybie pilnym są przedkładane Komitetowi na następnej sesji do zatwierdzenia.
Artykuł 58
Niektóre opinie Komitetu, które podlegają obowiązkowej konsultacji Rady lub Komisji z Komitetem, a które wymagają tylko oficjalnej opinii Komitetu, mogą być przyjęte w trybie procedury pisemnej w drodze decyzji Prezydium na wniosek danej sekcji specjalistycznej.
Artykuł 59
1.
Jeżeli pilność wynika z terminu wyznaczonego sekcji specjalistycznej, przewodniczący tej sekcji za zgodą przewodniczącego Komitetu i wspólnie z prezydium sekcji specjalistycznej organizuje pracę tej sekcji w sposób odbiegający od przepisów niniejszego Regulaminu w zakresie organizacji prac sekcji specjalistycznych.
2.
Ustalenia podjęte przez przewodniczącego sekcji specjalistycznej w trybie pilnym są poddawane tej sekcji do zatwierdzenia na następnym posiedzeniu.
ROZDZIAŁ III
Nieobecność i zastępstwo
Artykuł 60
1.
Każdy członek Komitetu, który nie może wziąć udziału w posiedzeniu, na które jest wezwany, musi wcześniej poinformować o tym danego przewodniczącego.
2.
Jeżeli członek Komitetu był nieobecny na więcej niż trzech kolejnych sesjach plenarnych bez zastępstwa i bez żadnego istotnego powodu, przewodniczący może, po naradzie z Prezydium i po wezwaniu tego członka do złożenia wyjaśnień dotyczących jego nieobecności, zwrócić się do Rady z prośbą o zwolnienie tego członka z pełnienia funkcji.
3.
Jeżeli członek sekcji specjalistycznej był nieobecny na więcej niż trzech kolejnych posiedzeniach sekcji bez zastępstwa i bez żadnego istotnego powodu, przewodniczący tej sekcji specjalistycznej może, po wezwaniu tego członka do złożenia wyjaśnień dotyczących jego nieobecności, zwrócić się do niego z prośbą o rezygnację z pełnienia funkcji w sekcji specjalistycznej na rzecz innego członka.
Artykuł 61
1.
Każdy członek Komitetu, który nie może uczestniczyć w sesji lub posiedzeniu sekcji specjalistycznej może, po powiadomieniu danego przewodniczącego, przekazać na piśmie swoje prawo do głosowania innemu członkowi Komitetu lub sekcji specjalistycznej.
2.
Każdy członek może otrzymać pełnomocnictwo tylko od jednego członka na sesji plenarnej lub na posiedzeniu sekcji specjalistycznej.
Artykuł 62
1.
Każdy członek sekcji specjalistycznej, grupy analitycznej lub delegacji, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu, na które był wezwany, może, po pisemnym poinformowaniu danego przewodniczącego, bezpośrednio lub za pośrednictwem sekretariatu swojej Grupy, być reprezentowany przez innego członka Komitetu.
2.
Takie zastępstwo jest ważne tylko i wyłącznie na posiedzenin, na które zostało wydane.
3.
Każdy członek grupy analitycznej może, w momencie ustanawiania składu grupy, prosić o zastępstwo przez innego członka Komitetu.
To zastępstwo, ważne dla danej sprawy i na cały okres prac sekcji specjalistycznej dotyczący danej sprawy, nie może zostać odwołane.
ROZDZIAŁ IV
Publikacja i dystrybucja tekstów Komitetu
Artykuł 63
1.
Komitet publikuje swoje opinie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z procedurą przyjętą przez Radę i Komisję po konsultacji z Prezydium Komitetu.
2.
Skład Komitetu, jego Prezydium i sekcji specjalistycznych, jak i wszystkie zmiany w ich składzie są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i na stronie internetowej Komitetu.
Artykuł 64
1.
Komitet zapewnia przejrzystość swoich decyzji zgodnie z art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.
2.
Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za podjęcie odpowiednich kroków gwarantujących publiczny dostęp do odpowiednich dokumentów.
3.
Każdy obywatel Unii Europejskiej może napisać do Komitetu w jednym z urzędowych języków i otrzymać odpowiedź w tym samym języku zgodnie z art. 21, ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 65
1.
Sesje plenarne Komitetu i posiedzenia sekcji specjalistycznych są publiczne.
2.
Niektóre debaty, które nie dotyczą pracy doradczej mogą zostać uznane przez Komitet za poufne na wniosek jednej z instytucji lub danego organu lub na wniosek Prezydium.
3.
Inne posiedzenia nie są publiczne.
Artykuł 66
1.
Członkowie instytucji europejskich mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu i jego organów i zabierać głos.
2.
Członkowie innych organów i upoważnieni urzędnicy instytucji i innych organów mogą być zaproszeni do uczestnictwa w posiedzeniach, do zabrania głosu lub udzielenia odpowiedzi pod kierownictwem przewodniczącego posiedzenia.
ROZDZIAŁ V
Tytuły, przywileje, immunitety i Regulamin członków, kwestorzy
Artykuł 67
1.
Członkowie Komitetu noszą tytuł członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
2.
Postanowienia rozdziału IV art. 11 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., dołączonego do Traktatu, stosują się do członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Artykuł 68
1.
Regulamin członków określa prawa i obowiązki członków Komitetu, jak również zasady regulujące ich działalność i stosunki z instytucją i jej służbami.
2.
Określa on również działania, które mogą być podjęte w przypadku naruszenia Regulaminu wewnętrznego lub statutu.
Artykuł 69
Na wniosek Prezydium, Zgromadzenie wybiera na okres dwuletni trzech członków Komitetu, którzy nie mają innych stałych obowiązków w strukturze Komitetu celem utworzenia grupy kwestorów do wykonywania następujących funkcji:
a) monitorowanie i zapewnienie prawidłowego wykonywania Regulaminu członków;
b) sporządzanie propozycji, które mają udoskonalić i ulepszyć Regulaminu członków;
c) popieranie i podejmowanie odpowiednich inicjatyw w celu rozwiązania ewentualnych wątpliwości lub konfliktów wynikających ze stosowania Regulaminu członków; oraz
d) zapewnienia stosunków między członkami Komitetu i Sekretariatu Generalnego w sprawach dotyczących stosowania Regulaminu członków.
ROZDZIAŁ VI
Wygaśnięcie mandatu członków, niezgodności
Artykuł 70
1.
Mandat członków Komitetu wygasa pod koniec okresu czteroletniego określonego przez Radę w momencie odnowienia składu Komitetu.
2.
Mandat poszczególnych członków Komitetu wygasa wraz z dymisją, usunięciem ze stanowiska, śmiercią, w wyniku siły wyższej lub zaistnienia niezgodności pełnionych funkcji.
3.
Funkcje członków Komitetu nie dają się pogodzić z funkcjami członków rządu, Parlamentu, instytucji Wspólnoty, Komitetu Regionów, Rady Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego jak i ze stanowiskiem urzędnika lub innego pracownika Wspólnot w czynnym zatrudnieniu.
4.
Zawiadomienie o dymisji jest przesyłane na piśmie do przewodniczącego Komitetu.
5.
Warunki, na których członek może zostać usunięty ze stanowiska określa artykuł 60 ust. 2 niniejszego Regulaminu.
W takim przypadku, po podjęciu decyzji o usunięciu ze stanowiska, Rada rozpoczyna procedurę zastępstwa.
6.
W przypadku dymisji, śmierci, siły wyższej lub niezgodności pełnionych funkcji, przewodniczący Komitetu powiadamia Radę, która stwierdza wakat i rozpoczyna procedurę zastępstwa.
Jednakże w przypadku dymisji, członek ustępujący pełni swoją funkcję do dnia, w którym mianowany jest jego zastępca, chyba że członek ustępujący wskaże inaczej.
7.
We wszystkich przypadkach przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, zastępca jest mianowany na okres pozostający do końca kadencji.
ROZDZIAŁ VII
Administracja Komitetu
Artykuł 71
1.
Komitet jest wspomagany przez sekretariat pod kierownictwem Sekretarza Generalnego, który pełni swoje obowiązki pod kierownictwem przewodniczącego reprezentującego Prezydium.
2.
Sekretarz Generalny uczestniczy z głosem doradczym w posiedzeniach Prezydium, które protokołuje.
3.
Uroczyście zobowiązuje się przed Prezydium wypełniać swoje funkcje obiektywnie i sumiennie.
4.
Zapewnia realizację decyzji podjętych przez Zgromadzenie, Prezydium i przewodniczącego zgodnie z niniejszym Regulaminem i sporządza, co trzy miesiące, dla przewodniczącego pisemny raport, dotyczący kryteriów i ustaleń przyjętych lub przewidzianych celem rozwiązania problemów administracyjnych lub organizacyjnych oraz kwestii kadrowych.
5.
Sekretarz Generalny może przekazywać swoje uprawnienia w zakresie określonym przez przewodniczącego.
6.
Prezydium na wniosek Sekretarza Generalnego przygotowuje strukturę organizacyjną Sekretariatu Generalnego, zapewniającą efektywne funkcjonowanie Komitetu i jego organów oraz pomoc członkom Komitetu w wykonywaniu swoich funkcji, w szczególności w organizowaniu posiedzeń i przygotowywaniu opinii.
Artykuł 72 (2)
1.
Uprawnienia nadane przez Regulamin pracowniczy Wspólnot władzom posiadającym kompetencje w zakresie nominacji wykonywane są:
- w przypadku Sekretarza Generalnego, przez Prezydium;
- w przypadku urzędników stopnia 16, 15 i 14 grupy funkcyjnej AD, przez Prezydium na wniosek Sekretarza Generalnego, w zakresie stosowania artykułów 13, 29, 30, 31, 32, 40, 41, 49, 50, 51, 78 i 90 ust. 1 Regulaminu pracowniczego; przez przewodniczącego na wniosek Sekretarza Generalnego, w zakresie stosowania innych postanowień Regulaminu pracowniczego, włącznie z art. 90 ust. 2;
- w przypadku urzędników stopnia 13, 12 i 11 grupy funkcyjnej AD, przez przewodniczącego na wniosek Sekretarza Generalnego;
- w przypadku urzędników pozostałych stopni grupy funkcyjnej AD oraz wszystkich stopni grupy funkcyjnej AST, przez Sekretarza Generalnego.
2.
Uprawnienia nadane przez Warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot (CEOS) organom właściwym do zawierania umów o pracę wykonywane są:
- w przypadku pracowników zatrudnionych na umowy na czas określony stopnia 16, 15 oraz 14 grupy funkcyjnej AD przez Prezydium, w zakresie stosowania art. 11, 17, 33 oraz 48 CEOS; w zakresie innych postanowień CEOS, przez przewodniczącego na wniosek Sekretarza Generalnego;
- w przypadku pracowników zatrudnionych na umowy na czas określony stopnia 13, 12 oraz 11 grupy funkcyjnej AD, przez przewodniczącego na wniosek Sekretarza Generalnego;
- w przypadku pracowników zatrudnionych na umowy na czas określony pozostałych stopni grupy funkcyjnej administratorów oraz wszystkich stopni grupy funkcyjnej asystentów, przez Sekretarza Generalnego;
- w przypadku doradców specjalnych, pracowników pomocniczych, kontraktowych i lokalnych, przez Sekretarza Generalnego.
3.
Przewodniczący wykonuje prerogatywy nadane instytucji na mocy art. 110 Regulaminu pracowniczego, mające na celu wypełnienie postanowień ogólnych wykonania Regulaminu pracowniczego i zasad przyjętych za wspólną zgodą instytucji.
4.
Prezydium, przewodniczący oraz Sekretarz Generalny mogą przekazywać uprawnienia nadane im w niniejszym artykule.
5.
Decyzje o przekazaniu uprawnień, zgodnie z art. 72 ust. 4, powinny przede wszystkim określać zakres przekazywanych uprawnień, ich ograniczenia i okres obowiązywania oraz powinny stwierdzać, czy beneficjenci tych uprawnień mogą je przekazywać dalej na inne osoby.
Artykuł 73
1.
Przewodniczący ma do swojej dyspozycji własny sekretariat.
2.
Pracownicy tego sekretariatu są zatrudniani w ramach budżetu jako pracownicy zatrudnieni na czas określony, przy czym uprawnienia do zawierania umów o pracę wykonuje przewodniczący.
Artykuł 74
1.
Przed 1 czerwca każdego roku, Sekretarz Generalny przedstawia Prezydium projekt dochodów i wydatków Komitetu na następny rok budżetowy.
Prezydium sporządza szacunki dochodów i wydatków Komitetu.
Szacunki te są przekazywane zgodnie z procedurą i w terminie określonym w rozporządzeniu finansowym Wspólnot Europejskich.
2.
Działając zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego, przewodniczący Komitetu realizuje lub powoduje wykonanie dochodów i wydatków.
Artykuł 75
Korespondencja Komitetu adresowana jest do przewodniczącego lub Sekretarza Generalnego.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy ogólne
Artykuł 76
Terminologia użyta w niniejszym Regulaminie w odniesieniu do funkcji stosuje się jednakowo do kobiet i mężczyzn.
Artykuł 77
1.
Komitet stanowi absolutną większością głosów swoich członków o konieczności weryfikacji niniejszego Regulaminu.
2.
W przypadku podjęcia takiej decyzji, Komitet powołuje Komisję ds. regulaminu wewnętrznego.
Komitet mianuje sprawozdawcę generalnego odpowiedzialnego za sporządzenie projektu nowego regulaminu.
3.
Data wejścia w życie nowego regulaminu wewnętrznego zostaje ustalona w momencie przyjęcia go przez Komitet.
Artykuł 78
Niniejszy Regulamin wewnętrzny wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po jego przyjęciu absolutną większością przez członków Komitetu.
--------------------------------------------------
Praktyczne instrukcje
odnoszące się do skarg bezpośrednich i odwołań
TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
na mocy art. 125a swojego regulaminu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie właściwego prowadzenia postępowań w przedmiocie skarg bezpośrednich i odwołań powinny zostać wydane praktyczne instrukcje dla pełnomocników i adwokatów lub radców prawnych stron postępowań przed Trybunałem, dotyczące przedkładania pism procesowych oraz przygotowywania i prowadzenia posiedzeń.
(2) Niniejsze instrukcje powtarzają, wyjaśniają i uzupełniają niektóre przepisy regulaminu i mają na celu umożliwienie pełnomocnikom i adwokatom lub radcom prawnym stron uwzględniania ograniczeń, przy których działa Trybunał, w szczególności tych, które można przypisać wymogom w zakresie elektronicznego przetwarzania dokumentów oraz tłumaczeń pisemnych i konferencyjnych.
(3) Zgodnie z regulaminem oraz instrukcjami dla sekretarza, sekretarz jest odpowiedzialny za przyjmowanie dokumentów procesowych i zapewnienie ich zgodności z przepisami regulaminu oraz wspiera Trybunał i izby między innymi w organizowaniu posiedzeń.
W wykonywaniu swych zadań sekretarz zapewnia poszanowanie postanowień niniejszych instrukcji przez pełnomocników i adwokatów lub radców prawnych stron, żądając, w stosownym przypadku, usunięcia wszelkich nieprawidłowości w dokumentach niezgodnych z tymi postanowieniami lub wzywając pełnomocnika, adwokata albo radcę prawnego do zastosowania się do nich.
(4) Uwagi pełnomocników przedstawicieli Państw Członkowskich i instytucji biorących udział w postępowaniach przed Trybunałem, jak również Rady Adwokatur i Stowarzyszeń Prawniczych Unii Europejskiej (CCBE) zostały uwzględnione w toku prac nad sporządzeniem niniejszych praktycznych instrukcji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE PRAKTYCZNE INSTRUKCJE:
STOSOWANIE TECHNICZNYCH ŚRODKÓW KOMUNIKACJI
1.
Odpis podpisanego oryginału pisma procesowego może być przesłany do sekretariatu Trybunału, zgodnie z art. 37 ust. 6 regulaminu:
- faksem (na numer: (352) 43 37 66), lub
- pocztą elektroniczną (na adres: ecj.registry@curia.eu.int).
2.
W przypadku przesłania pocztą elektroniczną akceptuje się wyłącznie zeskanowany odpis podpisanego oryginału.
Zwykły plik elektroniczny lub plik zawierający podpis elektroniczny lub też wygenerowana przez komputer podobizna podpisu nie spełniają wymogów art. 37 ust. 6 regulaminu.
Dokumenty te powinny być zeskanowane w rozdzielczości 300 DPI i, w miarę możliwości, przedłożone w formacie PDF (obrazy i tekst), przy użyciu oprogramowania Acrobat lub Readiris 7 Pro.
3.
Dokument wniesiony za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej będzie uważany za wniesiony we właściwym terminie tylko wtedy, gdy sekretariat otrzyma podpisany oryginał w terminie 10 dni od takiego wniesienia dokumentu, zgodnie z art. 37 ust. 6 regulaminu.
Podpisany oryginał musi zostać wysłany niezwłocznie po wniesieniu odpisu, bez żadnych poprawek lub zmian, nawet drobnych.
W razie jakichkolwiek rozbieżności między podpisanym oryginałem a wcześniej złożonym odpisem, pod uwagę bierze się tylko datę złożenia podpisanego oryginału.
4.
W przypadku gdy, zgodnie z art. 38 ust. 2 regulaminu, strona wyrazi zgodę na doręczanie jej dokumentów za pośrednictwem faksu lub innego technicznego środka komunikacji, oświadczenie takie musi wskazywać numer faksu i/lub adres poczty elektronicznej, na który sekretariat może wysyłać stronie dokumenty do doręczenia.
Komputer adresata musi posiadać oprogramowanie odpowiednie do otrzymywania i wyświetlania wiadomości wysyłanych przez sekretariat, które będą redagowane w formacie PDF (np. Acrobat lub Readiris 7 Pro).
WNOSZENIE PISM PROCESOWYCH
5.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
L-2925 Luksemburg
[1] przez strony muszą być przedłożone w taki sposób, aby możliwe było ich elektroniczne przetwarzanie przez Trybunał, a zwłaszcza skanowanie dokumentów i stosowanie techniki rozpoznawania pisma.
Możliwość korzystania z tych technik wymaga spełnienia następujących warunków:
1) papier musi być biały, bez linii, formatu A4, z tekstem na jednej stronie kartki;
2) kartki pism procesowych oraz, w stosownym przypadku, załączników, muszą być połączone w sposób umożliwiający łatwe ich oddzielenie (nie mogą być spięte lub połączone na stałe z użyciem kleju, zszywek, itp.);
3) tekst musi być napisany powszechnie używaną czcionką (taką jak np. Times New Roman, Courier lub Arial), o rozmiarze co najmniej 12 punktów w odniesieniu do głównej części tekstu i co najmniej 10 punktów w odniesieniu do przypisów, z odstępem półtora wiersza oraz z marginesami górnym, dolnym, lewym i prawym wynoszącymi co najmniej 2,5 cm;
4) kartki pisma procesowego muszą być kolejno ponumerowane w prawym górnym rogu.
Ponumerowane muszą być także wszystkie kartki załączników do pisma procesowego, tak aby możliwe było sprawdzenie, czy wszystkie kartki załączników zostały należycie zeskanowane.
6.
Na pierwszej stronie pisma procesowego muszą się znajdować następujące informacje:
1) tytuł pisma procesowego (skarga, odwołanie, odpowiedź na skargę, odpowiedź na odwołanie, replika, duplika, wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, wniosek interwencyjny, uwagi w przedmiocie wniosku interwencyjnego, zarzut niedopuszczalności, itd.).
Jeżeli w odpowiedzi na odwołanie wnosi się o częściowe lub całkowite uchylenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji na podstawie zarzutu, który nie został podniesiony w odwołaniu, tytuł pisma procesowego musi wskazywać, że jest to odpowiedź na odwołanie z odwołaniem wzajemnym;
2) numer sprawy (C-.../...), jeżeli został on już podany przez sekretariat;
3) oznaczenie strony skarżącej i pozwanej, a w odwołaniach – wskazanie zaskarżonego orzeczenia i stron przed Sądem Pierwszej Instancji;
4) oznaczenie strony, w imieniu której pismo procesowe jest wnoszone.
7.
Każdy ustęp pisma procesowego musi być ponumerowany.
8.
Na końcu pisma procesowego musi zostać umieszczony podpis pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego strony.
STRUKTURA I TREŚĆ NAJWAŻNIEJSZYCH PISM PROCESOWYCH
A. Skargi bezpośrednie
Skarga wszczynająca postępowanie w sprawie
9.
Skarga musi zawierać elementy określone w art. 38 ust. 1 i 2 regulaminu.
10.
Na początku każdej skargi muszą znajdować się:
1) nazwisko lub nazwa i adres zamieszkania lub siedziba strony skarżącej;
2) nazwisko i status pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego strony skarżącej;
3) oznaczenie strony lub stron, przeciwko której lub którym wnoszona jest skarga;
4) oświadczenia określone w art. 38 ust. 2 regulaminu (wskazanie adresu do doręczeń w Luksemburgu i/lub wyrażenie zgody na doręczenia za pośrednictwem faksu lub innych technicznych środków komunikacji).
11.
W przypadku skargi o unieważnienie do skargi musi być dołączony odpis zaskarżonego aktu, zawierający jego oznaczenie.
12.
Zaleca się załączenie do każdej skargi streszczenia powołanych zarzutów prawnych oraz głównych argumentów, w celu ułatwienia redagowania komunikatu ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym, określonego w art. 16 ust. 6 regulaminu, przygotowywanego przez sekretariat.
Streszczenie, o którym mowa, nie może przekraczać dwóch stron.
13.
Na początku lub na końcu skargi należy wyraźnie sformułować żądania strony skarżącej.
14.
Po części wprowadzającej skargi należy zwięźle przedstawić stan faktyczny leżący u podstaw sporu.
15.
Struktura argumentów prawnych musi odzwierciedlać strukturę powołanych zarzutów prawnych.
Zaleca się wskazanie, po przedstawieniu stanu faktycznego leżącego u podstaw sporu, w sposób zwięzły i schematyczny powołanych zarzutów prawnych.
Odpowiedź na skargę
16.
Odpowiedź na skargę musi zawierać elementy określone w art. 40 ust. 1 regulaminu.
17.
Odpowiedź na skargę musi zawierać na początku, poza numerem sprawy i wskazaniem strony skarżącej:
1) nazwisko lub nazwę i adres zamieszkania lub siedzibę strony pozwanej;
2) nazwisko i status pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego strony pozwanej;
3) oświadczenia dotyczące wskazania adresu do doręczeń w Luksemburgu i/lub wyrażenie zgody na doręczenia za pomocą faksu lub innych technicznych środków komunikacji (art. 40 ust. 1 akapit drugi regulaminu).
18.
Na początku lub na końcu odpowiedzi na skargę należy umieścić wyraźne sformułowanie żądań strony pozwanej.
19.
Struktura argumentów musi, w możliwie najszerszym zakresie, odzwierciedlać strukturę zarzutów prawnych powołanych w skardze.
20.
Stan faktyczny lub prawny jest przedstawiany w odpowiedzi na skargę wyłącznie w przypadku, gdy jego opis zawarty w skardze podlega zakwestionowaniu lub wymaga wyjaśnień.
Jeżeli kwestionuje się fakty, na które powołuje się strona przeciwna, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania.
Replika i duplika
21.
Replika i duplika zawierają przedstawienie stanu faktycznego lub prawnego wyłącznie w przypadku, gdy jego opis zawarty w poprzednich pismach procesowych podlega zakwestionowaniu lub, w wyjątkowych okolicznościach, wymaga wyjaśnień.
Jeżeli kwestionuje się elementy stanu faktycznego lub prawnego, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania.
Wniosek interwencyjny
22.
Wniosek interwencyjny może powoływać jedynie argumenty nowe w porównaniu z argumentami przytoczonymi przez stronę główną.
Może on być ograniczony do zwykłego powołania się na inne argumenty.
Wniosek interwencyjny zawiera przedstawienie stanu faktycznego lub prawnego wyłącznie w przypadku, gdy jego opis zawarty w pismach procesowych głównych stron podlega zakwestionowaniu lub wymaga wyjaśnień.
Jeżeli kwestionuje się elementy stanu faktycznego lub prawnego, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania.
B. Odwołania
Odwołanie
23.
Odwołanie musi zawierać elementy określone w art. 112 ust. 1 regulaminu.
24.
Na początku każdego odwołania muszą znajdować się:
1) nazwisko lub nazwa i adres zamieszkania lub siedziba wnoszącego odwołanie
2) nazwisko i status pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego wnoszącego odwołanie;
3) wskazanie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, od którego wnosi się odwołanie (rodzaj orzeczenia, skład orzekający, data i numer sprawy) oraz stron postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji;
4) wskazanie daty doręczenia wnoszącemu odwołanie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji;
5) oświadczenia dotyczące wskazania adresu do doręczeń w Luksemburgu i/lub wyrażenie zgody na doręczenia za pomocą faksu lub innych technicznych środków komunikacji.
25.
Do odwołania załącza się odpis orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, od którego wnosi się odwołanie.
26.
Zaleca się załączenie do każdego odwołania streszczenia powołanych zarzutów prawnych oraz głównych argumentów, w celu ułatwienia redagowania komunikatu ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym, określonego w art. 16 ust. 6 regulaminu.
Streszczenie, o którym mowa, nie może przekraczać dwóch stron.
27.
Na początku lub na końcu odwołania należy wyraźnie sformułować żądania wnoszącego odwołanie (art. 113 ust. 1 regulaminu).
28.
Co do zasady nie jest konieczne opisywanie okoliczności leżących u podstaw sporu; wystarczy powołać się na orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji.
29.
Struktura argumentów prawnych musi odzwierciedlać strukturę zarzutów prawnych powołanych na poparcie odwołania, w szczególności dotyczących naruszenia prawa.
Zaleca się wskazanie tych zarzutów, w sposób zwięzły i schematyczny, na początku odwołania.
Odpowiedź na odwołanie
30.
Odpowiedź na odwołanie musi zawierać elementy określone w art. 115 ust. 2 regulaminu.
31.
Odpowiedź na odwołanie musi zawierać na początku, poza numerem sprawy i wskazaniem strony wnoszącej odwołanie:
1) nazwisko albo nazwę oraz miejsce zamieszkania albo siedzibę strony wnoszącej odpowiedź na odwołanie;
2) nazwisko i status pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego tej strony;
3) datę doręczenia odwołania stronie wnoszącej odpowiedź na odwołanie;
4) oświadczenia dotyczące wskazania adresu do doręczeń w Luksemburgu i/lub wyrażenie zgody na doręczenia za pomocą faksu lub innych technicznych środków komunikacji.
32.
Na początku lub na końcu odpowiedzi na odwołanie należy wyraźnie sformułować żądania strony wnoszącej odpowiedź na odwołanie.
33.
Jeżeli w odpowiedzi na odwołanie wnosi się o częściowe lub całkowite uchylenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji na podstawie zarzutu, który nie został podniesiony w odwołaniu, należy to zaznaczyć w tytule pisma procesowego ("odpowiedź na odwołanie z odwołaniem wzajemnym").
34.
Struktura argumentów prawnych musi, w możliwie najszerszym zakresie, odzwierciedlać strukturę zarzutów prawnych powołanych przez stronę wnoszącą odwołanie i/lub, w stosownym przypadku, zarzutów prawnych powołanych w ramach odwołania wzajemnego.
35.
Mając na względzie fakt, że stan faktyczny lub prawny został już przedstawiony w zaskarżonym wyroku, w odpowiedzi na odwołanie przedstawia się go wyłącznie w wyjątkowym przypadku, gdy jego opis zawarty w odwołaniu podlega zakwestionowaniu lub wymaga wyjaśnień.
Jeżeli kwestionuje się elementy stanu faktycznego lub prawnego, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania.
Replika i duplika
36.
Replika i duplika nie zawierają co do zasady opisu stanu faktycznego lub prawnego.
Jeżeli kwestionuje się elementy stanu faktycznego lub prawnego, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania.
Wniosek interwencyjny
37.
Wniosek interwencyjny może powoływać jedynie argumenty nowe w porównaniu z argumentami przytoczonymi przez stronę główną.
Może on być ograniczony do zwykłego powołania się na inne argumenty.
Wniosek interwencyjny zawiera przedstawienie stanu faktycznego lub prawnego wyłącznie w przypadku, gdy jego opis zawarty w pismach procesowych głównych stron podlega zakwestionowaniu lub wymaga wyjaśnień. Jeżeli kwestionuje się elementy stanu faktycznego lub prawnego, należy jasno to wskazać oraz wyraźnie określić podstawę zakwestionowania
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1/2004
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a) pkt i),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do stwierdzenia, zgodnie z art. 87 Traktatu, że pod pewnymi warunkami pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [3] nie ma zastosowania do działalności związanej z produkcją, przetwórstwem lub obrotem produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu.
(3) Komisja zastosowała art. 87 i 88 Traktatu do małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi w licznych decyzjach, a także określiła swoją politykę, ostatnio wytycznych dla pomocy państwa w sektorze rolnym [4] (zwanych dalej "wytycznymi rolnymi").
W świetle znacznego doświadczenia Komisji w stosowaniu wyżej wymienionych artykułów do małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi, właściwym jest, w celu zapewnienia skutecznego nadzoru oraz uproszczenia procedur administracyjnych, bez osłabiania przy tym monitoringu ze strony Komisji, aby Komisja skorzystała z uprawnień przyznanych jej na mocy rozporządzenia (WE) nr 994/98 również w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi, o ile art. 89 Traktatu uznano za mający zastosowanie do takich produktów.
Z uwagi na specyfikę sektora rolnego, uzasadnione jest objęcie rozporządzeniem jedynie małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność w tym sektorze.
(4) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla możliwości Państw Członkowskich do notyfikowania pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrocie produktami rolnymi.
Komisja oceni te zgłoszenia w świetle niniejszego rozporządzenia oraz na podstawie wytycznych rolnych.
Zgłoszenia będące w trakcie rozpatrywania w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia należy oceniać w pierwszej kolejności w świetle niniejszego rozporządzenia a następnie, jeśli warunki ustalone w nim nie są spełnione, na podstawie wytycznych rolnych.
Należy ustalić przepisy przejściowe dla pomocy, która została udzielona przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i nie została notyfikowana, naruszając tym samym zobowiązanie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(5) W nadchodzących latach rolnictwo będzie musiało dostosować się do nowych realiów i dalszych zmian odnośnie do rozwoju rynku, polityki rynkowej i zasad handlu, popytu i preferencji konsumenta oraz rozszerzenia Wspólnoty.
Zmiany te wpłyną nie tylko na rynki rolne, lecz również ogólnie na lokalne gospodarki na obszarach wiejskich.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich powinna mieć na celu przywrócenie i umocnienie konkurencyjności obszarów wiejskich, przyczyniając się w ten sposób do zachowania i tworzenia zatrudnienia na tych obszarach.
(6) Małe i średnie przedsiębiorstwa odgrywają decydującą rolę w tworzeniu miejsc pracy oraz, bardziej ogólnie, działają jako czynnik stabilizacji społecznej oraz dynamiki gospodarczej.
Ich rozwój może być jednak ograniczony w wyniku niedoskonałości rynku.
Przedsiębiorstwa te często mają trudności w pozyskaniu kapitału lub kredytu w wyniku unikania ryzyka przez niektóre rynki finansowe oraz ograniczone możliwości gwarancji, które mogą one oferować.
Ograniczone zasoby, jakimi dysponują, mogą również powodować ograniczenie dostępu do informacji, w szczególności dotyczących nowych technologii i potencjalnych rynków.
Biorąc pod uwagę te względy, celem pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia powinno być ułatwianie rozwoju działalności gospodarczej małych i średnich przedsiębiorstw, pod warunkiem że taka pomoc nie wpływa niekorzystnie na warunki handlu w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Należy ten rozwój umacniać i wspierać, upraszczając istniejące przepisy, mające zastosowanie do małych i średnich przedsiębiorstw.
(7) Produkcja, przetwórstwo i obrót produktami rolnymi we Wspólnocie są zdominowane przez małe i średnie przedsiębiorstwa.
(8) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [5], wprowadzone zostały już szczególne zasady odnośnie do pomocy państwa dla niektórych środków wspierających rozwój obszarów wiejskich, otrzymujących wsparcie Państwa Członkowskiego bez finansowania ze strony Wspólnoty.
(9) Niniejsze rozporządzenie powinno wyłączać każdą pomoc, spełniającą wszystkie wymogi ustanowione tym rozporządzeniem, a także wszystkie systemy pomocy, pod warunkiem że pomoc, która mogłaby być udzielona w ramach takiego systemu spełnia wszystkie odpowiednie wymogi niniejszego rozporządzenia.
W celu zapewnienia skutecznego nadzoru i uproszczenia procedur administracyjnych, bez osłabiania monitoringu Komisji, systemy pomocy oraz dotacje indywidualnie poza systemem pomocy powinny zawierać i wyrażać odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
(10) Pomoc udzielana dla pokrycia kosztów związanych z reklamą, określona w wytycznych Wspólnoty dla pomocy państwa w zakresie reklamowania produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz niektórych produktów nieujętych w załączniku I [6], powinna zostać wykluczona z zakresu niniejszego rozporządzenia i w dalszym ciągu powinna być objęta jedynie tymi wytycznymi.
(11) Z uwagi na potrzebę znalezienia odpowiedniej równowagi między minimalizacją zniekształceń konkurencji w sektorze, w którym udzielana jest pomoc, a celami niniejszego rozporządzenia nie powinno się wyłączać dotacji udzielanych indywidualnie, przekraczających ustaloną kwotę maksymalną, niezależnie od tego, czy dotacje te udzielane są w ramach systemu pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia, czy też poza tym systemem.
(12) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy w zakresie wywozu i pomocy uwarunkowanej stosowaniem produktów krajowych w miejsce przywożonych.
Pomoc taka może być niezgodna z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa.
Pomoc dotycząca kosztów uczestnictwa w wystawach handlowych oraz usług badawczych lub doradczych niezbędnych do wylansowania nowego produktu lub istniejącego produktu na nowym rynku nie powinna zwykle stanowić pomocy w zakresie wywozu.
(13) W celu eliminacji różnic, mogących doprowadzić do zniekształcenia konkurencji, dla ułatwienia koordynacji między różnymi inicjatywami wspólnotowymi i krajowymi w zakresie małych i średnich przedsiębiorstw oraz z uwagi na przejrzystość administracyjną i pewność prawną definicja "małych i średnich przedsiębiorstw" stosowana w niniejszym rozporządzeniu powinna być definicją ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001.
(14) Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji oraz w celu zapewnienia proporcjonalności pomocy i ograniczenia jej do niezbędnej kwoty progi pomocy powinny być wyrażane raczej w kategoriach wielkości pomocy związanej kosztami dopuszczalnymi, niż w kategoriach maksymalnych kwot pomocy.
(15) W celu ustalenia zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem stosownie do niniejszego rozporządzenia niezbędne jest uwzględnienie intensywności pomocy, a zatem i kwoty pomocy wyrażonej jako równoważność dotacji.
Przy obliczaniu równoważności dotacji pomocy płatnej w kilku ratach oraz pomocy w formie pożyczek uprzywilejowanych należy stosować rynkowe stopy procentowe obowiązujące w czasie udzielenia dotacji.
W celu ujednolicenia, przejrzystości i uproszczenia zasad stosowania pomocy państwa, dla celów niniejszego rozporządzenia rynkowe stopy procentowe powinny być traktowane jako stopy referencyjne, pod warunkiem że w przypadku pożyczek uprzywilejowanych pożyczka jest normalnie zabezpieczona i nie podlega nadzwyczajnemu ryzyku.
Stopy referencyjne są stopami ustalanymi okresowo przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów oraz publikowanymi w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i w Internecie.
(16) Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji w zakresie oceny pomocy państwa w sektorze rolnym, rozróżnienie między małymi a średnimi przedsiębiorstwami nie jest konieczne.
Dla niektórych rodzajów pomocy właściwe jest ustalenie maksymalnych kwot pomocy, które beneficjent może otrzymać.
(17) W świetle doświadczenia Komisji powinny zostać ustalone pułapy pomocy na poziomie zapewniającym odpowiednią równowagę między minimalizacją zniekształceń konkurencji w sektorze pomocy oraz celem związanym z ułatwieniem rozwoju działalności gospodarczej małych i średnich przedsiębiorstw w sektorze rolnym.
W celu osiągnięcia spójności ze środkami wsparcia finansowego Wspólnoty pułapy te należy zharmonizować z tymi ustalonymi w wytycznych rolnych oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.
(18) Właściwe jest ustalenie dalszych warunków, które powinny zostać spełnione przez każdy system pomocy lub indywidualnie udzielaną pomoc, wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia.
Przedsiębiorstwa otrzymujące pomoc na cele inwestycyjne powinny były stosować się do kryteriów dotyczących rentowności oraz przestrzegania minimalnych norm, określonych w art. 5 i 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Należy uwzględnić wszelkie restrykcje w zakresie produkcji lub ograniczenia wsparcia wspólnotowego w ramach organizacji wspólnego rynku.
Uwzględniając art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pomoc zwykle nie powinna powodować jedynego skutku w postaci stałego lub okresowego zmniejszania kosztów operacyjnych, które beneficjent normalnie musiałby ponosić. Pomoc powinna być proporcjonalna do trudności, które muszą zostać przezwyciężone w celu zapewnienia socjoekonomicznych korzyści, uznawanych za będące w interesie Wspólnoty.
Jednostronne środki pomocy państwa, przy zastosowaniu których można jedynie poprawić sytuację finansową producentów, nie przyczyniając się jednak w żaden sposób do rozwoju sektora, w szczególności pomoc udzielana tylko na podstawie ceny, ilości, jednostki produkcyjnej lub jednostki środków produkcji, uważana jest za pomoc operacyjną, która nie jest spójna ze wspólnym rynkiem.
Ponadto taka pomoc prawdopodobnie zakłóci mechanizmy wspólnej organizacji rynków.
Z tego względu właściwe jest ograniczenie zakresu niniejszego rozporządzenia do niektórych rodzajów pomocy.
(19) Niniejsze rozporządzenie powinno wyłączać pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw bez względu na ich położenie.
Inwestycje i tworzenie miejsc pracy mogą przyczyniać się do rozwoju gospodarczego regionów mniej uprzywilejowanych oraz regionów Celu 1 we Wspólnocie.
Małe i średnie przedsiębiorstwa w tych regionach doświadczają strukturalnych trudności związanych z położeniem oraz trudności wynikających z ich wielkości.
Z tego względu właściwe jest, aby małe i średnie przedsiębiorstwa w regionach mniej uprzywilejowanych oraz regionach Celu 1 korzystały z wyższych pułapów.
(20) Z uwagi na zagrożenie wystąpienia zakłóceń wynikających z ukierunkowanej pomocy inwestycyjnej i w celu umożliwienia rolnikom swobody decydowania odnośnie do produktów, na które przeznaczone są inwestycje, pomoc inwestycyjna wyłączona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie powinna być ograniczona do określonych produktów rolnych.
Warunek ten nie powinien stanowić przeszkody, aby Państwa Członkowskie wykluczały niektóre produkty rolne z takiej pomocy lub systemów pomocy, szczególnie wtedy gdy nie mogą być znalezione normalne rynki zbytu.
Również niektóre rodzaje inwestycji powinny, same przez się, zostać wykluczone z niniejszego rozporządzenia.
Pomoc inwestycyjna ukierunkowana na pewne sektory może być uzasadniona i z tego względu wyłączona, gdy pomoc ogranicza się do pokrycia kosztów wdrożenia pewnych przepisów związanych z ochroną i poprawą środowiska naturalnego, poprawą warunków higienicznych gospodarstw hodowlanych oraz dobrostanu zwierząt gospodarskich.
Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi podejmowane na poziomie gospodarstwa, niepociągające za sobą wzrostu zdolności produkcyjnych oraz nieprzekraczające limitu całkowitych kosztów dopuszczalnych, określonego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, powinny zostać przeanalizowane zgodnie z zasadami ustalonymi dla inwestycji w zakresie wytwarzania produktów rolnych.
Inwestycje w gospodarstwie w zakresie przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi, pociągające za sobą wzrost zdolności produkcyjnych i/lub przekraczające limit całkowitych kosztów dopuszczalnych określony w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, powinny zostać przeanalizowane zgodnie z zasadami ustalonymi dla inwestycji w zakresie przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi.
(21) Jeśli pomoc udzielana jest w celu dostosowania do nowo wprowadzonych norm na poziomie wspólnotowym, Państwa Członkowskie nie powinny przedłużać okresu dostosowawczego dla rolników poprzez opóźnianie wprowadzenia w życie tych zasad.
Z tego względu należy wyraźnie określić datę, od której nowe prawodawstwo nie może być dłużej uznawane za nowe.
(22) Usługi oferowane w cenach subsydiowanych są często proponowane rolnikom przez spółki, które nie mogą być dowolnie przez nich wybierane.
W celu uniknięcia udzielania pomocy świadczącym usługi, a nie rolnikowi, a także w celu zapewnienia otrzymywania przez rolnika najlepszej usługi po konkurencyjnej cenie, należy zapewnić, aby świadczący je byli wybierani oraz wynagradzani zgodnie z zasadami rynkowymi.
Jednak, w stosunku do niektórych usług, w szczególności kontrolnych, a także z uwagi na charakter usługi lub podstawę prawną dla jej świadczenia, może istnieć tylko jeden usługodawca.
(23) Niektóre rozporządzenia Rady w dziedzinie rolnictwa przewidują szczególne upoważnienia w zakresie płatności pomocy przez Państwa Członkowskie, często w połączeniu lub uzupełnieniu finansowania ze strony Wspólnoty.
Te postanowienia zwykle nie przewidują wyłączenia z obowiązku notyfikowania zgodnie z art. 88 Traktatu, o tyle, o ile taka pomoc spełnia wymogi art. 87 ust. 1 Traktatu.
Jako, że warunki takiej pomocy są wyraźnie określone w tych rozporządzeniach i/lub istnieje obowiązek powiadamiania Komisji o tych środkach, zgodnie ze specjalnymi przepisami tych rozporządzeń, nie jest niezbędne dalsze i oddzielne zgłoszenie w ramach art. 88 ust. 3 Traktatu w celu umożliwienia oceny tych środków przez Komisję.
Z uwagi na pewność prawną, niniejsze rozporządzenie powinno zawierać odniesienie do tych przepisów i dlatego powiadamianie o tych środkach zgodnie z art. 88 Traktatu nie powinno być konieczne, o tyle, o ile można z wyprzedzeniem zapewnić, że taka pomoc jest udzielana wyłącznie małym i średnim przedsiębiorstwom.
(24) W celu stwierdzenia, że pomoc jest niezbędna i oddziaływuje jako zachęta do rozwoju niektórych rodzajów działalności, niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy wspierającej działalność, w prowadzenie której beneficjent sam zaangażowałby się w normalnych warunkach rynkowych.
Żadna pomoc odnośnie do działalności już podjętej przez beneficjenta nie powinna być przyznawana z mocą wsteczną.
(25) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy skumulowanej z inną pomocą państwa, łącznie z pomocą przyznawaną przez krajowe, regionalne lub lokalne organy, ze wsparciem publicznym przyznawanym w ramach rozporządzenia 1257/1999 lub z pomocą Komisji odnośnie do tych samych kosztów dopuszczalnych, jeśli taka kumulacja przekracza progi zatwierdzone w niniejszym rozporządzeniu.
(26) W celu zapewnienia przejrzystości i skutecznego monitorowania, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 994/98, należy opracować standardowy formularz, według którego Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji, gdy wymaga tego niniejsze rozporządzenie, streszczenia informacji o wdrażanym systemie pomocy lub pomocy udzielanej indywidualnie poza systemami pomocy w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Z tych samych względów, należy ustanowić zasady dotyczące dokumentacji, którą Państwa Członkowskie powinny prowadzić odnośnie do pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Komisja powinna ustalić określone wymogi sprawozdania rocznego w celu przedłożenia go przez Państwa Członkowskie.
Z uwagi na powszechną dostępność niezbędnych technologii, streszczenie informacji i sprawozdanie roczne powinny być przekazywane w formie elektronicznej.
(27) Niedopełnienie przez Państwo Członkowskie obowiązków sprawozdawczych ustanowionych niniejszym rozporządzeniem może uniemożliwić Komisji wykonywanie monitoringu zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu oraz, w szczególności, ocenę, czy kumulatywny efekt gospodarczy pomocy wyłączonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem działa niekorzystnie na warunki handlu w stopniu sprzecznym z interesem publicznym.
Potrzeba oceny skumulowanego efektu pomocy państwa jest szczególnie ważna, gdy ten sam beneficjent może otrzymywać pomoc udzielaną z kilku źródeł, co ma coraz częściej miejsce w dziedzinie rolnictwa.
Z tego względu szczególnie ważne jest, aby Państwo Członkowskie szybko przekazywało odpowiednie informacje przed zastosowaniem pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia.
(28) Uwzględniając doświadczenie Komisji w tej dziedzinie, a w szczególności częstotliwość, z jaką należy na ogół dokonywać przeglądu polityki w zakresie pomocy państwa, należy ograniczyć okres stosowania niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdyby niniejsze rozporządzenie wygasło i nie zostało przedłużone, systemy pomocy już wyłączone niniejszym rozporządzeniem powinny nadal pozostać wyłączone przez następne sześć miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA, DEFINICJE I WARUNKI
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy udzielanej małym i średnim przedsiębiorstwom prowadzącym działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrocie produktami rolnymi.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) pomocy udzielanej w związku z kosztami reklamy, określonymi w wytycznych Wspólnoty dla pomocy państwa dla reklamowania produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i niektórych produktów niewymienionych w załączniku I;
b) pomocy udzielanej do przetwórstwa produktów rolnych z załącznika I w produkty spoza załącznika I.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla inwestycji indywidualnych o wydatkach dopuszczalnych przekraczających kwotę 12,5 mln EUR lub o rzeczywistej kwocie pomocy przekraczającej 6 mln EUR.
Zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu informacja o takiej pomocy zostaje odrębnie przekazana Komisji.
4.
Bez uszczerbku dla art. 16 lit. a) niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) pomocy do działalności odnoszącej się do wywozu, mianowicie pomocy związanej bezpośrednio z wywożonymi ilościami, ustanowieniem i działaniem sieci dystrybucyjnej lub innymi bieżącymi wydatkami związanymi z działalnością wywozową;
b) pomocy uwarunkowanej stosowaniem produktów krajowych zamiast przywożonych.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) "pomoc" oznacza każdy środek spełniający wszystkie kryteria określone w art. 87 ust. 1 Traktatu;
2) "produkt rolny" oznacza:
a) produkty wymienione w załączniku I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa i akwakultury objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 104/2000 [7];
b) produkty zaliczające się do kodów CN 4502, 4503 i 4504 (produkty z korka);
c) produkty przeznaczone do imitowania lub zastępowania mleka i przetworów mlecznych, określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 [8];
3) "przetwórstwo produktu rolnego" oznacza operację na produkcie rolnym, gdzie produkt będący wynikiem tej operacji jest również produktem rolnym;
4) "małe i średnie przedsiębiorstwa" (MŚP) oznaczają przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zwartą w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
5) "wielkość pomocy brutto" oznacza wielkość kwoty pomocy wyrażoną jako procent dopuszczalnych kosztów projektu.
Wszystkie zastosowane wielkości są uwzględniane przed jakimkolwiek potrąceniem na rzecz podatku bezpośredniego.
Jeśli pomoc jest przyznawana w innej formie niż dotacja, kwotę pomocy stanowi równoważnik dotacji.
Pomoc przypadająca do zapłaty w kilku ratach jest dyskontowana do jej wartości w momencie udzielania dotacji.
Stopa procentowa wykorzystywana do celów dyskontowania oraz naliczania kwoty pomocy w przypadku pożyczek uprzywilejowanych, jest stopą referencyjną stosowaną w czasie przyznania dotacji;
6) "produkt wysokiej jakości" jest produktem spełniającym kryteria art. 24b ust. 2 lub 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1783/2003 zmieniającego rozporządzenie (WE) 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [9];
7) "niekorzystne zjawiska klimatyczne, które mogą być porównane do klęsk żywiołowych" oznaczają warunki pogodowe, takie jak mróz, grad, lód, deszcz lub susza, które niszczą 20 % normalnej produkcji na obszarach mniej uprzywilejowanych oraz 30 % na innych obszarach;
8) "obszary mniej uprzywilejowane" oznaczają obszary określone przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
9) "regiony Celu 1" oznaczają regiony określone w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 [10];
10) "nowo wprowadzone minimalne normy dotyczące środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt" oznaczają:
a) w przypadku norm, które nie przewidują okresu przejściowego, normy, które mają być obowiązujące w stosunku do podmiotów nie więcej niż na dwa lata przed faktycznym rozpoczęciem inwestycji lub
b) w przypadku norm, które przewidują okres przejściowy, normy, które mają być obowiązujące w stosunku do podmiotów po faktycznym rozpoczęciu inwestycji;
11) "młodzi rolnicy" oznaczają producentów produktów rolnych, określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
12) "grupa producentów" oznacza grupę, która jest tworzona dla celu wspólnego przystosowywania, w ramach celów wspólnych organizacji rynków, produkcji i wydajności członków grupy do warunków rynkowych, w szczególności poprzez koncentrację dostaw;
13) "stowarzyszenie producentów" oznacza stowarzyszenie, które składa się z uznanych grup producentów i dąży do tych samych celów na szerszą skalę;
14) "koszty badań na TSE i BSE" są wszystkimi kosztami, obejmującymi koszty zestawów do badań, pobierania, transportu, przeprowadzania badań, przechowywania i niszczenia próbek niezbędnych do badań, podejmowanych zgodnie z rozdziałem C załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [11].
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1. Pomoc udzielana indywidualnie poza jakimkolwiek systemem, spełniająca wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłaszania z art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że informacja zbiorcza przewidziana w art. 19 ust. 1, została przedłożona i zawiera wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia, poprzez przywołanie tytułu i odesłanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Systemy pomocy, spełniające wszystkie warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i są wyłączone z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że:
a) każda pomoc, która może zostać przyznana w ramach takiego systemu, spełnia wszystkie warunki przedstawione w niniejszym rozporządzeniu;
b) system zawiera wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia, poprzez przywołanie tytułu i odesłanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
c) została przedłożona informacja zbiorcza, przewidziana w art. 19 ust. 1.
3. Pomoc udzielona w ramach systemów określonych w ust. 2 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że udzielona pomoc bezpośrednio spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
KATEGORIE POMOCY
Artykuł 4
Inwestycje w gospodarstwach rolnych
1. Pomoc na cele inwestycji dla gospodarstw rolnych w ramach Wspólnoty w zakresie produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłaszania z art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2–10.
2.
Wielkość pomocy brutto nie może przekraczać:
a) 50 % uprawnionych inwestycji na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania;
b) 40 % uprawnionych inwestycji w innych regionach.
W przypadku inwestycji dokonywanych przez młodych rolników w ciągu pięciu lat od jej rozpoczęcia maksymalna stawka pomocy wzrasta do 60 % na obszarach o mniej uprzywilejowanych warunkach gospodarowania i 50 % w innych regionach.
Jeśli inwestycje pociągają za sobą dodatkowe koszty związane z ochroną środowiska i poprawą warunków higienicznych gospodarstw hodowlanych lub dobrostanu zwierząt gospodarskich, maksymalne stawki pomocy 50 % i 40 %, określone w ust. 1 lit. a) i b) mogą zostać zwiększone odpowiednio o 25 i 20 punktów procentowych.
To zwiększenie stawki może zostać przyznane dla inwestycji, które przekraczają minimalne istniejące wymogi Wspólnoty lub dla inwestycji dokonywanych w celu dostosowania się do nowo wprowadzonych norm minimalnych.
Zwiększenie stawki pomocy musi być ograniczone do dodatkowych niezbędnych kosztów dopuszczalnych i nie stosuje się w przypadku inwestycji, które powodują wzrost zdolności produkcyjnych.
3.
Inwestycje muszą dążyć do osiągnięcia do jednego lub więcej z następujących celów:
a) zmniejszenia kosztów produkcji;
b) polepszenia i zmiany profilu produkcji;
c) polepszenia jakości;
d) zachowania i polepszenia norm z zakresu środowiska naturalnego, warunków higienicznych oraz dobrostanu zwierząt;
e) promocji zróżnicowania działalności gospodarstwa rolnego.
4.
Dopuszczalne wydatki mogą obejmować:
a) budowę, pozyskanie i ulepszenie nieruchomości;
b) zakup lub zakup w formie leasingu nowych maszyn i sprzętu, włączając oprogramowanie komputerowe do wartości rynkowej majątku; inne koszty związane z umową leasingu (podatek, marża leasingodawcy, koszty refinansowania odsetek, koszty ogólne, koszty ubezpieczenia itd.) nie są wydatkami dopuszczalnymi;
c) koszty ogólne, takie jak honoraria dla architektów, inżynierów i za konsultacje, studia wykonalności, uzyskanie patentów i pozwoleń, do 12 % wydatków określonych w lit. a) i b).
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. b), w należycie uzasadnionych przypadkach, zakup sprzętu używanego może być traktowany jako wydatek dopuszczalny, gdy zostaną spełnione następujące warunki:
a) w oświadczeniu sprzedającego sprzęt potwierdzone jest jego dokładne pochodzenie oraz to, że sprzęt nie był już przedmiotem pomocy krajowej lub wspólnotowej;
b) zakup sprzętu stanowi szczególną korzyść dla programu lub projektu lub jest niezbędny z uwagi na wyjątkowe okoliczności (np. żaden nowy sprzęt nie jest w tym czasie dostępny, co stanowi zagrożenie dla właściwej realizacji projektu);
c) zmniejszenie kosztów związanych, a w wyniku tego kwoty pomocy, w porównaniu z kosztami tego samego sprzętu nowo zakupionego, przy zachowaniu korzystnego wskaźnika koszty-korzyści;
d) pozyskany sprzęt używany musi posiadać charakterystyczne cechy techniczne i/lub technologiczne niezbędne dla wymagań projektu.
5.
Pomocy udziela się jedynie dla rentownych gospodarstw rolnych, które stosują się do kryteriów przedstawionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Pomoc może zostać udzielona w celu umożliwienia beneficjentowi dostosowanie się do nowo wprowadzonych norm minimalnych dotyczących środowiska naturalnego, higieny i dobrostanu zwierząt.
Ocena zgodności z kryteriami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 musi zostać dokonana na szczeblu przedsiębiorstwa przez podmiot publiczny lub niezależną stronę trzecią, która posiada kompetencje do wykonania takiej oceny.
Przepisy wprowadzające system pomocy lub decyzja przyznająca pomoc indywidualną poza takim systemem muszą określać sposób wykonania takiej oceny.
6.
Muszą być dostępne wystarczające dowody potwierdzające, że w przyszłości będą istnieć normalne rynki zbytu dla odnośnych produktów.
Ocena taka musi zostać przeprowadzona na właściwym szczeblu, określonym przez Państwo Członkowskie, w stosunku do odnośnych produktów, rodzajów inwestycji oraz istniejących i spodziewanych zdolności produkcyjnych.
Ocena normalnych rynków zbytu musi zostać dokonana przez organ publiczny lub stronę trzecią, która jest niezależna od beneficjenta pomocy i posiada kompetencje do wykonania takiej oceny.
Przepisy wprowadzające system pomocy muszą określać sposób wykonania takiej oceny.
Ocena musi opierać się na ostatnich danych i musi zostać udostępniona publicznie.
7.
Nie udziela się pomocy wbrew jakimkolwiek zakazom lub ograniczeniom ustalonym w rozporządzeniach Rady ustanawiających wspólne organizacje rynków, nawet jeśli takie zakazy i ograniczenia dotyczą jedynie wsparcia Wspólnoty.
8.
Jeśli pomoc nie jest ograniczona do kosztów wprowadzenia w życie określonych zasad dotyczących ochrony i polepszenia środowiska naturalnego, polepszenia warunków higienicznych gospodarstw hodowlanych lub dobrostanu zwierząt gospodarskich, pomoc nie może ograniczać się do określonych produktów rolnych.
Nie udziela się pomocy w następujących przypadkach:
a) w przypadku inwestycji skutkujących zwiększonymi zdolnościami produkcyjnymi, gdy wzrost wydajności w gospodarstwie, mierzony w jednostkach inwentarza żywego dla produkcji zwierzęcej oraz powierzchni pod uprawę dla produkcji roślinnej, wynosi ponad 20 %;
b) przy zakupie uprawnień do produkcji, zwierząt, ziemi (poza ziemią na cele budowlane), roślin lub przy sadzeniu roślin;
c) w przypadku prostych inwestycji odtworzeniowych.
9.
Maksymalne wydatki dopuszczalne do wsparcia nie mogą przekraczać limitu całkowitej sumy inwestycji kwalifikującej się do wsparcia, określonej przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Systemy pomocy muszą ten limit ustalać.
10.
Nie udziela się pomocy w następujących przypadkach:
a) dla produkcji i obrotu produktami naśladującymi lub zastępującymi mleko i przetwory mleczne;
b) dla działalności przetwórczej i obrotu w sektorze cukru.
Artykuł 5
Zachowanie tradycyjnych krajobrazów i budowli
1. Pomoc dla zachowania tradycyjnych krajobrazów i budowli jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2 i 3.
2.
Udziela się pomocy do 100 % kosztów rzeczywistych poniesionych w związku z inwestycjami lub kapitalnymi remontami, mającymi na celu zachowanie nieprodukcyjnych obiektów dziedzictwa kulturalnego, umiejscowionych na terenie gospodarstw rolnych, takich jak obiekty archeologiczne lub historyczne.
Koszty te mogą obejmować uzasadnioną kompensację prac podjętych przez samego rolnika lub jego pracowników, do limitu w kwocie 10000 EUR rocznie.
3.
Udziela się pomocy do 60 %, lub 75 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, kosztów rzeczywistych poniesionych w związku z inwestycjami lub kapitalnymi remontami, mającymi na celu zachowanie obiektów dziedzictwa kulturalnego, stanowiących produkcyjny składnik majątku gospodarstwa, takich jak budynki gospodarstwa, pod warunkiem że inwestycja nie powoduje wzrostu zdolności produkcyjnych gospodarstwa.
Jeśli ma miejsce wzrost zdolności produkcyjnych, odnośnie do wydatków dopuszczalnych wynikających z podjęcia odpowiednich prac, wymagających zastosowania materiałów współczesnych, stosuje się stawki pomocy dla inwestycji ustanowione w art. 4 ust. 2.
Może zostać udzielona dodatkowa pomoc o stawce w wysokości do 100 % w celu pokrycia dodatkowych kosztów poniesionych w wyniku zastosowania materiałów tradycyjnych niezbędnych do zachowania obiektów dziedzictwa kulturalnego.
Artykuł 6
Przeniesienie budynków gospodarskich w interesie publicznym
1. Pomoc dla przeniesienia budynków gospodarskich jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli jest w interesie publicznym i spełnia warunki przedstawione w ust. 2, 3 i 4.
Interes publiczny, przywołany dla uzasadnienia udzielenia pomocy zgodnie z niniejszym artykułem, jest określony przez odpowiednie przepisy Państwa Członkowskiego.
2.
Udziela się pomocy do 100 % poniesionych kosztów rzeczywistych, jeśli przeniesienie budynków w interesie publicznym polega tylko na rozbiórce, przeniesieniu i ponownym montażu istniejących urządzeń.
3.
Jeśli przeniesienie budynków w interesie publicznym skutkuje skorzystaniem przez rolnika z bardziej nowoczesnych urządzeń, rolnik musi wnieść wkład w wysokości co najmniej 60 %, lub 50 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, wzrostu wartości odnośnych urządzeń po przeniesieniu.
Jeśli beneficjentem jest młody rolnik, ten wkład wynosi odpowiednio co najmniej 55 % i 45 %.
4.
Jeśli przeniesienie budynków w interesie publicznym skutkuje wzrostem zdolności produkcyjnych, wkład ze strony beneficjenta musi być równy co najmniej 60 %, lub 50 % na obszarach mniej uprzywilejowanych, wydatków związanych z tym wzrostem.
Jeśli beneficjentem jest młody rolnik, ten wkład wynosi odpowiednio co najmniej 55 % lub 45 %.
Artykuł 7
Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu
1. Pomoc na cele inwestycji w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku notyfikacji określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2–7.
2.
Wielkość pomocy brutto nie może przekraczać:
a) 50 % dopuszczalnych inwestycji w regionach Celu 1;
b) 40 % dopuszczalnych inwestycji w innych regionach.
3.
Dopuszczalne wydatki mogą obejmować:
a) budowę, pozyskanie i ulepszenie nieruchomości;
b) zakup lub zakup w formie leasingu nowych maszyn i sprzętu, włączając oprogramowanie komputerowe do wartości rynkowej majątku; inne koszty związane z umową leasingu (podatek, marża leasingodawcy, koszty refinansowania odsetek, koszty ogólne, koszty ubezpieczenia itd.) nie są wydatkami dopuszczalnymi;
c) koszty ogólne, takie jak honoraria dla architektów, inżynierów i za konsultacje, studia wykonalności, uzyskanie patentów i pozwoleń, do 12 % wydatków określonych w lit. a) i b).
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. b), w należycie uzasadnionych przypadkach, zakup sprzętu używanego może być traktowany jako wydatek dopuszczalny, gdy zostaną spełnione następujące warunki:
a) w oświadczeniu sprzedającego sprzęt potwierdzone jest jego dokładne pochodzenie oraz to, że sprzęt nie był już przedmiotem pomocy krajowej lub wspólnotowej;
b) zakup sprzętu stanowi szczególną korzyść dla programu lub projektu lub jest niezbędny z uwagi na wyjątkowe okoliczności (np. żaden nowy sprzęt nie jest w tym czasie dostępny, co stanowi zagrożenie dla właściwej realizacji projektu);
c) zmniejszenie kosztów związanych, a w wyniku tego kwoty pomocy, w porównaniu z kosztami tego samego sprzętu nowo zakupionego, przy zachowaniu korzystnego wskaźnika koszty-korzyści;
d) pozyskany sprzęt używany musi posiadać charakterystyczne cechy techniczne i/lub technologiczne niezbędne dla wymagań projektu.
4. Pomocy udziela się jedynie dla przedsiębiorstw, które mogły wykazać, że stosują się do kryteriów przedstawionych w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Pomoc może zostać udzielona w celu umożliwienia beneficjentowi zastosowanie się do nowo wprowadzonych norm minimalnych dotyczących środowiska naturalnego, higieny i dobrostanu zwierząt.
Ocena zgodności z kryteriami art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 musi zostać dokonana na szczeblu przedsiębiorstwa przez podmiot publiczny lub niezależną stronę trzecią, która posiada kompetencje do wykonania takiej oceny. Przepisy wprowadzające system pomocy muszą określać sposób wykonania takiej oceny.
5.
Muszą być dostępne wystarczające dowody potwierdzające, że istnieją na przyszłość normalne rynki zbytu dla odnośnych produktów.
Ocena taka musi zostać przeprowadzona na właściwym szczeblu, określonym przez Państwo Członkowskie, w stosunku do odnośnych produktów, rodzajów inwestycji oraz istniejących i spodziewanych zdolności produkcyjnych.
Ocena normalnych rynków zbytu musi zostać dokonana przez podmiot publiczny lub stronę trzecią, które są niezależne od beneficjenta pomocy i posiadają kompetencje do wykonania takiej oceny.
Przepisy wprowadzające system pomocy muszą określać sposób wykonania takiej oceny.
Ocena musi opierać się na ostatnich danych i musi zostać udostępniona publicznie.
6.
Nie udziela się pomocy wbrew jakimkolwiek zakazom lub ograniczeniom ustalonym w rozporządzeniach Rady ustanawiających wspólne organizacje rynków, nawet jeśli takie zakazy i ograniczenia dotyczą jedynie wsparcia Wspólnoty.
7.
Pomoc nie może być ograniczona do określonych produktów rolnych, nie udziela się jednak pomocy w następujących przypadkach:
a) dla produkcji i obrotu produktami naśladującymi lub zastępującymi mleko i przetwory mleczne;
b) dla działalności przetwórczej i obrotu w sektorze cukru.
Artykuł 8
Pomoc w podejmowaniu działalności przez młodych rolników
Pomoc w podejmowaniu działalności przez młodych rolników jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia następujące warunki:
a) muszą być spełnione kryteria określone w art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) połączone wsparcie udzielone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 oraz w formie pomocy państwa zgodnie z niniejszym artykułem nie może przekroczyć maksymalnych limitów ustalonych w art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 9
Pomoc z tytułu przechodzenia na wcześniejszą emeryturę
Pomoc z tytułu przechodzenia na wcześniejszą emeryturę przez rolników jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia następujące warunki:
a) muszą być spełnione kryteria ustalone w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) zaprzestanie prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej musi być trwałe i ostateczne.
Artykuł 10
Pomoc dla grup producentów
1. Pomoc początkowa na utworzenie grup producentów lub stowarzyszeń producentów jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2–9.
2.
Pod warunkiem istnienia upoważnienia do pomocy finansowej, zgodnie z prawodawstwem odnośnego Państwa Członkowskiego, do otrzymania pomocy określonej w ust. 1 uprawnione są:
a) grupy producentów lub stowarzyszenia producentów zaangażowane w wytwarzanie produktów rolnych i/lub
b) stowarzyszenia producentów odpowiedzialne za nadzór stosowania określeń pochodzenia lub znaków jakości zgodnie z prawem Wspólnoty.
Wewnętrzne przepisy grup lub stowarzyszeń producentów muszą zapewniać zobowiązanie członków do wprowadzania do obrotu produkcji zgodnie z określonymi przez grupę czy stowarzyszenie zasadami podaży i wprowadzania na rynek.
Przepisy te mogą zezwalać na wprowadzanie do obrotu części produkcji bezpośrednio przez rolnika.
Przepisy muszą wymagać od producentów wstępujących do grupy lub stowarzyszenia, aby pozostawali ich członkami przez co najmniej trzy lata i informowali o wystąpieniu z nich z co najmniej dwunastomiesięcznym wyprzedzeniem.
Przepisy muszą ponadto zawierać wspólne zasady w zakresie produkcji, w szczególności dotyczące jakości produktu lub stosowania praktyk ekologicznych, wspólnych zasad w zakresie wprowadzania towarów na rynek oraz zasad informacji o produkcie, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.
Producenci muszą jednak zachować odpowiedzialność za zarządzanie swymi gospodarstwami.
Umowy zawarte w ramach grupy lub stowarzyszenia producentów muszą w pełni stosować się do odpowiednich przepisów prawa konkurencji, w szczególności art. 81 i 82 Traktatu.
3.
Wydatki kwalifikowane mogą obejmować wynajem odpowiednich pomieszczeń, pozyskanie sprzętu biurowego, w tym sprzętu komputerowego i oprogramowania, koszty personelu administracyjnego, koszty ogólne oraz opłaty prawne i administracyjne.
Jeśli pomieszczenia są zakupywane, wydatki dopuszczalne w stosunku do pomieszczeń ograniczone są do kosztów wynajmu po stawkach rynkowych.
4.
Pomoc musi być tymczasowa, musi obniżać się i nie może przekraczać 100 % kosztów dopuszczalnych poniesionych w pierwszym roku.
Poziom pomocy musi być zmniejszany o co najmniej 20 punktów procentowych za każdy rok działania, tak, aby w piątym roku kwota pomocy była ograniczona do 20 % rzeczywistych wydatków dopuszczalnych poniesionych w tym roku.
5.
Nie można wypłacać pomocy w stosunku do kosztów poniesionych po piątym roku lub po siódmym roku po uznaniu organizacji producentów.
Nie stanowi to uszczerbku dla dotacji w stosunku do wydatków dopuszczalnych ograniczonych do oraz wynikających z rocznego wzrostu obrotów beneficjenta o co najmniej 30 %, gdy ma to miejsce w wyniku przystąpienia nowych członków i/lub objęcia nowych produktów.
6.
Nie udziela się pomocy organizacjom producentów, takim jak spółki czy spółdzielnie, których celem jest zarządzanie jednym lub więcej gospodarstw rolnych, które w rezultacie są pojedynczymi producentami.
7.
Nie udziela się pomocy innym stowarzyszeniom rolniczym, które podejmują zadania na poziomie produkcji rolnej, takie jak wzajemne wsparcie, usługi dla gospodarstw z zakresu pomocy społecznej i zarządzania, w gospodarstwach członków, bez zaangażowania się we wspólne przystosowanie podaży do rynku.
8.
Całkowita kwota pomocy udzielonej grupie producentów lub stowarzyszeniu zgodnie z niniejszym artykułem nie może przekraczać 100000 EUR.
9.
Nie udziela się pomocy grupom lub stowarzyszeniom producentów, których cele są sprzeczne z rozporządzeniem Rady ustanawiającym wspólną organizację rynku.
Artykuł 11
Pomoc z tytułu opłat składek ubezpieczeniowych
1. Pomoc z tytułu składek ubezpieczeniowych dla przedsiębiorstw zaangażowanych w pierwotne wytwarzanie produktów rolnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Wielkość pomocy brutto nie może przekraczać:
a) 80 % kosztów składek ubezpieczeniowych, jeśli w polisie wyszczególnione jest objęcie ubezpieczeniem jedynie strat spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi, które mogą zostać porównane do klęsk żywiołowych;
b) 50 % kosztów składek ubezpieczeniowych, jeśli w polisie wyszczególnione jest objęcie ubezpieczeniem strat określonych w lit. a) oraz dodatkowo wynikających z:
i) innych strat spowodowanych zjawiskami klimatycznymi; oraz/lub
ii) strat spowodowanych chorobami zwierząt lub roślin.
Straty spowodowane niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi, które mogą zostać porównane do klęsk żywiołowych, muszą być określone na podstawie produkcji brutto odpowiedniej uprawy w roku objętym tymi zjawiskami w porównaniu z roczną produkcją brutto w normalnym roku.
Produkcja brutto musi być obliczona poprzez odniesienie do przeciętnej produkcji brutto w poprzednich trzech latach, z wyłączeniem każdego roku, w którym płatne było odszkodowanie w wyniku innych niekorzystnych warunków pogodowych.
W przypadku szkody w stosunku do środków produkcji, której skutki odczuwane są przez kilka lat, odsetek strat rzeczywistych w pierwszym roku zbiorów następującym po wystąpieniu niekorzystnego zjawiska, w porównaniu do normalnego roku, określony zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym akapicie, musi przekraczać 10 %, a odsetek strat rzeczywistych pomnożony przez liczbę lat, w których nastąpiły straty produkcji musi przekraczać 20 % na obszarach o mniej uprzywilejowanych warunkach gospodarowania i 30 % na innych obszarach.
3.
Pomoc musi być udzielana w stosunku do kosztów składek ubezpieczeniowych, które obejmują pokrycie strat spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi, które mogą zostać porównane do klęsk żywiołowych.
4.
Pomoc nie może stanowić bariery w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego na usługi ubezpieczeniowe.
Pomoc nie może być ograniczona do ubezpieczenia zapewnianego przez tylko jedną firmę ubezpieczeniową lub grupę firm lub ubezpieczenia uzależnionego od warunku, że umowa ubezpieczenia ma być zawarta z firmą założoną w odnośnym Państwie Członkowskim.
Artykuł 12
Pomoc z tytułu reparcelacji gruntów
1. Pomoc dla przedsiębiorstw zaangażowanych w wytwarzanie produktów rolnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli jest udzielana w stosunku do reparcelacji gruntów do 100 % poniesionych kosztów rzeczywistych oraz jest ograniczona do kosztów prawnych i administracyjnych, w tym kosztów pomiaru gruntu.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do pomocy na cele inwestycyjne, obejmującej zakup gruntów.
Artykuł 13
Pomoc w celu zachęty do produkcji i wprowadzania do obrotu jakościowych produktów rolnych
1. Pomoc z tytułu zachęty do produkcji i wprowadzania do obrotu jakościowych produktów rolnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli jest udzielana z tytułu kosztów dopuszczalnych wymienionych w ust. 2 oraz spełnia warunki przedstawione w ust. 3–7.
2.
Udziela się pomocy na pokrycie kosztów następujących działalności, o tyle, o ile są one związane z postępem w zakresie jakościowych produktów rolnych:
a) do 100 % kosztów działalności w zakresie badań rynkowych, pomysłu i projektu produktu, obejmujących pomoc udzielaną na przygotowanie wniosków o uznanie oznaczeń pochodzenia lub świadectw o szczególnym charakterze zgodnie z odpowiednimi przepisami Wspólnoty;
b) do 100 % kosztów wprowadzenia programów zapewnienia jakości, takich jak normy serii ISO 9000 lub ISO 14000, programów bazujących na analizie zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP), programów zdolności do prześledzenia, programów zapewniających wzgląd na autentyczność oraz programy norm marketingowych lub audytów środowiskowych;
c) do 100 % kosztów szkolenia personelu w celu zastosowania programów i systemów określonych w lit. b);
d) do 100 % kosztów opłat pobieranych przez uznane organy certyfikujące za początkową certyfikację zapewnienia jakości i podobne systemy;
e) do 100 % kosztów obowiązkowych środków kontrolnych podejmowanych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub krajowym w imieniu organów właściwych, chyba że prawodawstwo Wspólnoty wymaga od przedsiębiorstw ponoszenia takich kosztów;
f) pomoc tymczasowa i degresywna z tytułu środków kontrolnych podejmowanych w ciągu pierwszych siedmiu lat po ustanowieniu systemu kontroli w celu zapewnienia autentyczności oznaczeń pochodzenia lub świadectw o szczególnym charakterze w ramach rozporządzeń Rady (EWG) nr 2081/92 [12] oraz (EWG) nr 2082/92 [13]; obniżenie pomocy musi wynosić co najmniej 10 punktów procentowych rocznie;
g) do 100 % rzeczywistych kosztów poniesionych z tytułu kontroli metod produkcji ekologicznej prowadzonych w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 [14].
3.
Pomoc musi być udzielana z uwzględnieniem kontroli podejmowanych przez strony trzecie lub w ich imieniu, takie jak właściwe organy regulacyjne, instytucje działające w ich imieniu lub niezależne organizacje odpowiedzialne za kontrolę i nadzór stosowania określeń pochodzenia, znaków ekologicznych lub znaków jakości, pod warunkiem że określenia i znaki są zgodne z prawodawstwem Wspólnoty.
4.
Nie udziela się pomocy z tytułu kosztów kontroli podejmowanych przez samego rolnika lub producenta, a także, gdy prawodawstwo Wspólnoty przewiduje, że koszt kontroli ma być poniesiony przez producentów, bez określania rzeczywistego poziomu opłat.
5.
Całkowita kwota wsparcia publicznego udzielonego zgodnie z ust. 2 nie może przekroczyć 100000 EUR na beneficjenta w każdym okresie trzyletnim.
Do celów obliczania kwoty pomocy, beneficjenta uważa się za osobę otrzymującą usługi wymienione w ust. 2.
6.
Pomoc musi być dostępna dla wszystkich uprawnionych na odnośnym obszarze, w oparciu o obiektywnie określone warunki.
Jeśli dostawa usług wymienionych w ust. 2 jest podejmowana przez grupy producentów lub inne organizacje rolne wzajemnego wsparcia, członkostwo w takich grupach lub organizacjach nie może być warunkiem dostępu do usługi.
Każdy wkład z tytułu kosztów administracyjnych ze strony osób niebędących członkami grupy lub organizacji musi być ograniczony do proporcjonalnych kosztów dostawy usługi.
7.
Jeśli wybór dostawcy usługi wymienionej w ust. 2 nie jest pozostawiony wolnej decyzji beneficjenta usługi, chyba że istnieje tylko jeden możliwy dostawca z uwagi na charakter usługi lub podstawę prawną jej świadczenia, taki dostawca musi zostać wybrany i wynagradzany zgodnie z zasadami rynkowymi, w sposób niedyskryminujący, z zastosowaniem, jeśli to konieczne, procedur przetargowych zgodnych z prawem wspólnotowym oraz z wykorzystaniem reklamy w stopniu wystarczającym na umożliwienie rynkowi usług otwarcie na konkurencję oraz bezstronność przeglądu zasad przetargowych.
Artykuł 14
Zapewnienie wsparcia technicznego w sektorze rolnym
1. Pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli jest udzielana z tytułu kosztów dopuszczalnych działalności z zakresu wsparcia technicznego, wymienionych w ust. 2 oraz spełnia warunki przedstawione w ust. 3, 4 i 5.
2.
Udziela się pomocy na pokrycie następujących kosztów dopuszczalnych:
a) dotyczących nauczania i szkolenia rolników i pracowników gospodarstw:
i) koszty organizacji programu szkolenia;
ii) koszty podróży i utrzymania uczestników;
iii) koszty zapewnienia usług zastępczych podczas nieobecności rolnika lub pracownika gospodarstwa;
b) dotyczących usług zastępczych w gospodarstwie, rzeczywiste koszty zastąpienia rolnika, wspólnika rolnika lub pracownika gospodarstwa podczas choroby i dni wolnych;
c) dotyczących usług doradczych, opłaty za usługi, które nie stanowią działalności ciągłej lub okresowej i nie mają związku ze zwykłymi wydatkami operacyjnymi przedsiębiorstwa, takimi jak rutynowe usługi doradztwa podatkowego, regularne usługi prawne lub reklama;
d) dotyczących organizacji i uczestnictwa w konkursach, wystawach i targach:
i) opłaty z tytułu uczestnictwa;
ii) koszty podróży;
iii) koszty publikacji;
iv) wynajem pomieszczeń wystawowych.
3.
Całkowita kwota wsparcia publicznego udzielonego zgodnie z ust. 2 nie może przekroczyć 100000 EUR na beneficjenta w każdym okresie trzyletnim lub 50 % kosztów dopuszczalnych, w zależności od tego, która kwota jest większa.
Do celów obliczania kwoty pomocy, beneficjenta uważa się za osobę otrzymującą wsparcie techniczne.
4.
Pomoc musi być dostępna dla wszystkich uprawnionych na odnośnym obszarze, na podstawie obiektywnie określonych warunków.
Jeśli zapewnienie wsparcia technicznego jest podejmowane przez grupy producentów lub inne organizacje rolne wzajemnego wsparcia, członkostwo w takich grupach lub organizacjach nie może być warunkiem dostępu do usługi.
Każdy wkład z tytułu kosztów administracyjnych ze strony osób niebędących członkami grupy lub organizacji musi być ograniczony do proporcjonalnych kosztów dostawy usługi.
5.
Jeśli wybór świadczącego wsparcie techniczne nie jest pozostawiony do wolnej decyzji beneficjenta usługi, chyba że istnieje tylko jeden możliwy świadczeniodawca z uwagi na charakter usługi lub podstawę prawną jej świadczenia, taki świadczeniodawca musi zostać wybrany i wynagradzany zgodnie z zasadami rynkowymi, w sposób niedyskryminujący, z zastosowaniem, jeśli to konieczne, procedur przetargowych zgodnych z prawem wspólnotowym oraz z wykorzystaniem reklamy w stopniu wystarczającym na umożliwienie rynkowi usług otwarcie na konkurencję oraz bezstronność przeglądu zasad przetargowych.
Artykuł 15
Wsparcie dla sektora produkcji zwierzęcej
Następująca pomoc dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze produkcji zwierzęcej jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłaszania z art. 88 ust. 3 Traktatu:
a) pomoc o stawce do 100 % na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z ustanowieniem i utrzymaniem ksiąg hodowlanych;
b) pomoc o stawce do 70 % kosztów badań wykonywanych przez strony trzecie lub w ich imieniu w celu określenia jakości genetycznej lub wydajności inwentarza, z wyjątkiem kontroli podejmowanych przez właściciela inwentarza i rutynowych kontroli jakości mleka;
c) pomoc o stawce do 40 % kosztów dopuszczalnych wymienionych w art. 4 na inwestycje w centrach reprodukcji zwierząt oraz na wprowadzenie nowatorskich technik lub praktyk hodowli zwierząt na szczeblu gospodarstwa, z wyjątkiem kosztów związanych z wprowadzeniem lub wykonaniem sztucznego zapłodnienia;
d) pomoc o stawce do 100 % z tytułu kosztów badań w kierunku TSE.
Jednakże w przypadku obowiązkowych badań w kierunku BSE bydła rzeźnego z przeznaczeniem na konsumpcję, całkowite wsparcie bezpośrednie i pośrednie, obejmujące płatności Wspólnoty, nie może przekraczać 40 EUR za badanie.
Kwota ta odnosi się do całkowitych kosztów badania, obejmujących: zestaw do badań, pobranie, transport, badanie, przechowywanie i zniszczenie próbki.
Obowiązek przeprowadzenia badania może opierać się na prawodawstwie wspólnotowym lub krajowym.
Pomoc państwa z tytułu kosztów badań na TSE musi być płatna podmiotowi, od którego mają być pobrane próbki do badań.
Jednakże w celu ułatwienia administrowania taką pomocą państwa, pomoc może być płatna dla laboratoriom, pod warunkiem że cała kwota pomocy państwa jest przekazywana podmiotowi.
Pomoc państwa otrzymana bezpośrednio lub pośrednio przez podmiot, gdzie zostały pobrane próbki do badań, musi wyrażać się przez odpowiednio niższe ceny opłat pobieranych przez ten podmiot.
Artykuł 16
Pomoc przewidziana w niektórych rozporządzeniach Rady
Następująca pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłaszania z art. 88 ust. 3 Traktatu:
a) wkład Państwa Członkowskiego spełniający wszystkie warunki ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie środków przekazywania informacji oraz promocji produktów rolnych w państwach trzecich [15], w szczególności jego art. 9 ust. 3;
b) wkład Państwa Członkowskiego spełniający wszystkie warunki ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [16], w szczególności jego art. 9 ust. 2, 3 i 4;
c) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie spełniająca wszystkie warunki ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającym przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [17], w szczególności jego art. 13 ust. 4;
d) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie spełniająca wszystkie warunki ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [18], w szczególności art. 14 ust. 2;
e) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie spełniająca wszystkie warunki ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [19], w szczególności jego art. 6 ust. 5 i art. 14;
f) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2777/2000 z dnia 18 grudnia 2000 r. przyjmującego wyjątkowe środki wsparcia dla rynku wołowiny [20];
g) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 6 ust. 3 drugi akapit rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [21];
h) pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [22].
ROZDZIAŁ III
ZASADY OGÓLNE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Etapy poprzedzające udzielenie pomocy
1.
W celu uprawnienia do wyłączenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem pomoc w ramach systemu pomocy udzielana jest w odniesieniu do podejmowanych działalności lub otrzymywanych usług po ustanowieniu systemu pomocy i opublikowaniu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli system pomocy wywołuje automatyczne prawo do otrzymania pomocy, niewymagające żadnych dalszych działań na szczeblu administracyjnym, sama pomoc może zostać udzielona jedynie po ustanowieniu systemu pomocy i opublikowaniu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli system pomocy wymaga dostarczenia wniosku do odnośnego właściwego organu, sama pomoc może zostać udzielona jedynie po spełnieniu następujących warunków:
a) system pomocy musiał zostać ustanowiony i opublikowany zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) wniosek o pomoc musiał zostać dostarczony w odpowiedni sposób do odnośnego właściwego organu;
c) wniosek musiał zostać przyjęty przez odnośny właściwy organ w sposób, który zobowiązuje ten organ do udzielenia pomocy, wyraźnie wskazujący kwotę pomocy, która ma zostać udzielona lub sposób obliczenia tej kwoty; takie przyjęcie wniosku przez właściwy organ może zostać zrealizowane, jeśli nie został wyczerpany budżet, będący w dyspozycji pomocy lub systemu pomocy.
2.
W celu uprawnienia do wyłączenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pomoc indywidualna, poza jakimkolwiek systemem pomocy, udzielana jest jedynie w odniesieniu do podejmowanych działalności lub otrzymywanych usług po spełnieniu kryteriów z ust. 1 trzeciego akapitu lit. b) i c).
Artykuł 18
Kumulacja
1.
Pułapy pomocy ustalone w art. 4–15 stosuje się bez względu na to, czy wsparcie dla wspomaganych projektów lub działalności jest finansowane całkowicie ze środków państwa, czy też jest częściowo finansowane przez Wspólnotę.
2. Pomoc wyłączona na mocy niniejszego rozporządzenia nie podlega kumulacji z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu lub wkładem finansowym zapewnionym przez Państwa Członkowskie lub przez Wspólnotę objętym art. 51 ust. 1 akapitem drugim rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, w odniesieniu do tych samych kosztów dopuszczalnych, jeśli kumulacja tego typu spowodowałaby przekroczenie maksymalnej wielkości pomocy ustalonej w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie udziela przedsiębiorstwu pomocy, objętej art. 8, 10, 13 lub 14 niniejszego rozporządzenia, informuje przedsiębiorstwo o udzieleniu takiej pomocy zgodnie z odpowiednim artykułem niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie otrzymuje od danego przedsiębiorstwa pełne informacje o innej, podobnej, otrzymanej pomocy.
W stosunku do pomocy objętej art. 13 i 14, informacja podawana jest odnośnie do podobnej pomocy otrzymywanej w ciągu ostatnich trzech lat.
Państwo Członkowskie może udzielić nowej pomocy jedynie po sprawdzeniu, że nie spowoduje to wzrostu całkowitej kwoty pomocy udzielonej zgodnie z tymi artykułami ponad całkowitą kwotę pomocy otrzymywanej w odnośnym okresie czasu, do poziomu przekraczającego pułap określony w odpowiednim artykule.
Artykuł 19
Przejrzystość i monitorowanie
1.
Najpóźniej na 10 dni przed wejściem w życie systemu pomocy lub udzieleniem pomocy indywidualnej poza systemem, wyłączonymi na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji informację zbiorczą dotyczącą systemu pomocy lub pomocy indywidualnej w formie ustalonej w załączniku I w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Informacja zbiorcza przesyłana jest w formie elektronicznej.
W ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania informacji, Komisja przesyła zawiadomienie o jej otrzymaniu wraz numerem indentyfikacyjnym i publikuje informację w Internecie.
2.
Państwo Członkowskie zachowują szczegółową dokumentację dotyczącą systemów pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia, pomocy indywidualnej udzielanej w ramach tych systemów oraz pomocy indywidualnej wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia, która jest udzielona poza istniejącymi systemami pomocy.
Dokumentacja zawiera wszystkie informacje w celu ustalenia, czy spełnione są warunki wyłączenia, określone w niniejszym rozporządzeniu, łącznie z informacjami dotyczącymi posiadania statusu firmy jako MŚP.
Państwa Członkowskie prowadzą dokumentację dotyczącą indywidualnej pomocy przez 10 lat od daty jej przyznania, a w przypadku systemu pomocy – przez 10 lat od daty przyznania ostatniej pomocy indywidualnej w ramach takiego systemu.
Na pisemną prośbę Komisji dane Państwo Członkowskie w ciągu 20 dni roboczych lub w innym czasie określonym w prośbie przekazuje Komisji wszystkie informacje, uznane przez Komisję za niezbędne do oceny spełnienia warunków niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie ustanowiło centralny rejestr pomocy udzielanej rozdzielnie, zgodnie odpowiednio z art. 8, 10, 13 lub 14, zawierający pełną informację na temat pomocy udzielanej przez każdy organ w tym Państwie Członkowskim, wymogu pierwszego akapitu art. 18 ust. 3 nie stosuje się od momentu objęcia rejestrem okresu trzyletniego.
4.
Państwa Członkowskie opracowują sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia za okres każdego pełnego lub części roku kalendarzowego, w którym miało zastosowanie niniejsze rozporządzenie, w formie określonej w załączniku II, w wersji elektronicznej.
Sprawozdanie to może zostać włączone do sprawozdania rocznego, które ma być przekazywane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [23] i jest przedkładane do 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym objętym sprawozdaniem.
5.
Niezwłocznie po wejściu w życie systemu pomocy lub udzieleniu pomocy indywidualnej poza systemem, wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie publikują w Internecie pełny tekst takiego systemu pomocy lub kryteria i warunki towarzyszące przyznaniu pomocy indywidualnej.
Adres strony internetowej podawany jest Komisji wraz informacją zbiorczą odnośnie do pomocy, wymaganym na mocy ust. 1.
Adres ten zawarty jest również w sprawozdaniu rocznym, przedkładanym zgodnie z ust. 4.
Artykuł 20
Wejście w życie i stosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Zgłoszenia nierozstrzygnięte do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oceniane są zgodnie z jego przepisami.
Jeśli warunki niniejszego rozporządzenia nie zostaną spełnione, Komisja ocenia nierozstrzygnięte zgłoszenia zgodnie z wytycznymi Wspólnoty dla pomocy państwa w sektorze rolnym.
Pomoc indywidualna i systemy pomocy wprowadzone przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc udzielana w ramach tych systemów w przypadku braku zatwierdzenia przez Wspólnotę oraz przy niedotrzymaniu wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i podlegają wyłączeniu, jeśli spełniają warunki określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem wymogów określonych w ust. 1 i ust. 2 lit. b) i c) tego artykułu, które wyrażają odniesienie do niniejszego rozporządzenia, a także wymogu przekazywania informacji zbiorczej określonej w art. 19 ust. 1 przed udzieleniem pomocy. Każda pomoc, która nie spełnia tych warunków, oceniana jest przez Komisję zgodnie z odpowiednimi ramami, wytycznymi, komunikatami i obwieszczeniami.
3.
Systemy pomocy wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostają wyłączone podczas sześciomiesięcznego okresu dostosowawczego, następującego po dacie przewidzianej w ust. 1 akapicie drugim.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4/2004
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2154/2002 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mając na względzie anulowanie postanowień rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 dotyczących refundacji przez Wspólnotę wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w ramach kontroli przewidzianych tym rozporządzeniem, zasady wdrażania tych postanowień określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1863/90 z dnia 29 czerwca 1990 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającym dyrektywę 77/435/EWG [3], ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 2278/96 [4], nie mają już żadnego zastosowania.
(2) Zaleca się także ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących procedury obniżenia minimalnej liczby kontroli, zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 ustanawiającego system wzajemnej pomocy pomiędzy Państwami Członkowskimi dla celów przeprowadzania kontroli.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 wymaga, by Państwa Członkowskie przesyłały Komisji określoną ilość komunikatów.
Jako że standaryzacja formy i zawartości takich komunikatów ułatwia ich stosowanie i zapewnia jednolite podejście, zalecane jest przyjęcie szczegółowych zasad odnośnie do ich formy i zawartości.
(4) Zatem, mając na względzie zakres zmian wymaganych w celu zapewnienia jasności, rozporządzenie (EWG) nr 1863/90 powinno zostać zastąpione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT ROZPORZĄDZENIA
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
ROZDZIAŁ II STOSOWANIE W CELU OBNIŻENIA MINIMALNEJ LICZBY KONTROLI
Artykuł 2
Wniosek o obniżenie liczby kontroli określonej w art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 zawiera szczegółowe informacje zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Decyzja o przyznaniu obniżenia minimalnej liczby kontroli określonej w art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 opiera się na analizie świadczeń związanych z ochroną interesów finansowych Wspólnot i uwzględnia następujące kryteria:
a) zidentyfikowane rodzaje ryzyka;
b) przyjęte podejście;
c) stopień realizacji minimalnej liczby kontroli w czasie poprzednich trzech okresów kontroli oraz liczbę i stopień wypełnienia na czas wniosków o wzajemną pomoc w czasie poprzednich trzech okresów kontroli;
d) prawdopodobieństwo wdrożenia przyjętego podejścia oraz szczególne doświadczenie z zakresu kontroli w Pań- stwie(-ach) Członkowskim(-ich), którego(-ych) to dotyczy, lub też w danym sektorze;
e) stopień, w jakim kontrolerzy Państw Członkowskich mogą uczestniczyć w kontrolach w ramach wspólnych działań przedsięwziętych w innym(-ych) Państwie(-ach) Członkowskim(-ich);
f) potwierdzenie, że inne Państwo(-a) Członkowskie uczestniczy(-ą), w wymaganym stopniu, we wspólnym przedsięwzięciu, jeżeli przedsięwzięcie to nie jest częścią programu innego(-ych) Państwa(Państw) Członkowskiego(-ich) przedłożonego na mocy art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89;
g) zakres, w jakim przewiduje się przeprowadzenie kontroli w państwach trzecich oraz uważa się je za możliwe do realizacji;
h) wszelkie inne informacje uznane jako niezbędne do poparcia wniosku.
Artykuł 4
Decyzja określona w art. 3 ustala zakres i liczbę redukcji minimalnej ilości kontroli wymaganych na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
ROZDZIAŁ III ZAWARTOŚĆ DOKUMENTÓW
Artykuł 5
1. Roczne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, zawiera szczegółowe informacje dotyczące każdego z aspektów stosowania rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, wyszczególnione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w postaci wyraźnie wyodrębnionych pól opatrzonych odpowiednimi nagłówkami.
2.
Roczny program kontroli, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (EWG) Nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
3. Wykaz przedsiębiorstw, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
4. Wykaz przedsiębiorstw, o którym mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
5. Wniosek Państwa Członkowskiego o priorytetową kontrolę przedsiębiorstwa w innym Państwie Członkowskim, o którym mowa w art. 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
6. Informacje na temat wyników kontroli, o których mowa w art. 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
7. Informacje na temat wniosków i wyników kontroli, o których mowa w art. 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, które należy przekazać Komisji w formie sprawozdań kwartalnych, zgodnie z drugim akapitem art. 7 ust. 4 tego rozporządzenia, przygotowuje się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Informacje, które należy dostarczyć zgodnie z art. 5, mogą być dostarczone w formie papierowej lub w formie elektronicznej, w formacie uzgodnionym pomiędzy nadawcą i odbiorcą.
Dane dotyczące transakcji, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, dostarczane są w formie elektronicznej w formacie przewidzianym w załączniku II pkt 2 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2390/1999 [5].
ROZDZIAŁ IV WSPÓLNE DZIAŁANIA
Artykuł 7
1. Komisja, działając z własnej inicjatywy lub na podstawie wniosku Państwa Członkowskiego, za przyzwoleniem zainteresowanych Państw Członkowskich, może podjąć decyzję o koordynowaniu wspólnych działań, co obejmuje wzajemną pomoc pomiędzy dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Przy podejmowaniu decyzji Komisja uwzględnia następujące punkty, w szczególności:
a) poziom związanego z działaniem ryzyka;
b) zakres działań, w szczególności natężenie handlu wewnątrzwspólnotowego i pozawspólnotowego oraz ich skalę finansową;
c) potrzebę osiągnięcia jednolitego podejścia.
2.
W porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi wyznacza się Państwo Członkowskie odpowiedzialne za zarządzanie wspólnym działaniem.
Jednakże każde Państwo Członkowskie pozostaje odpowiedzialne za przeprowadzenie kontroli wymaganych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
3.
Każde zainteresowane Państwo Członkowskie:
a) wyznacza osoby lub służby odpowiedzialne za przeprowadzenie wspólnych działań w jego imieniu;
b) zapewnia odpowiednią liczbę urzędników posiadających stosowne doświadczenie do przeprowadzania wspólnych działań;
c) zapewnia, by w ramach ustalonych limitów czasu przeprowadzona została kontrola, a sprawozdanie wykonane i udostępnione wszystkim Państwom Członkowskim biorącym udział w działaniu oraz Komisji.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1863/90.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2004
z dnia 8 grudnia 2003 r.
ustalające listę dróg śródlądowych o charakterze morskim określoną w art. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/70 z 4 czerwca 1970 r. wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 3 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 281/71 z dnia 9 lutego 1971 r. ustalające listę dróg śródlądowych o charakterze morskim określoną w art. 3 lit. e) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r.
[2] zostało kilkakrotnie zmienione w sposób znaczący [3].
W celu przejrzystości i racjonalności należy skodyfikować niniejsze rozporządzenie.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1108/70 określa, że rachunki wydatków na infrastrukturę nie są wymagane dla różnych kategorii infrastruktury.
Tak jest między innymi w przypadku niektórych dróg śródlądowych o charakterze morskim, których lista powinna zostać sporządzona przez Komisję.
(3) Przy sporządzaniu takiej listy należy wziąć pod uwagę udział ruchu na drogach śródlądowych o charakterze morskim, który zapewnia żegluga śródlądowa czy też zalety wprowadzenia systemu księgowego dla wydatków na infrastrukturę w odniesieniu do takich dróg śródlądowych w świetle wprowadzenia systemu opłat za korzystanie z infrastruktury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Lista dróg śródlądowych o charakterze morskim, określona w art. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1108/70, znajduje się w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 281/71 zostaje uchylone.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywać zgodnie z tabelą korelacji umieszczoną w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2004
z dnia 30 grudnia 2003 r.
ustanawiające bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla dostaw niektórych podstawowych produktów do spożycia przez ludzi, do przetworzenia i jako nakłady rolnicze oraz dla dostaw zwierząt żywych i jaj do regionów peryferyjnych na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 6, art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 4 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 20/2002 [4] ustanowiono szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych do francuskich departamentów zamorskich, na Maderę, Azory i Wyspy Kanaryjskie (zwanych dalej regionami peryferyjnymi).
(2) Do celów stosowania art. 2 rozporządzenia (WE) 1452/2001, art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 muszą zostać opracowane bilanse dostaw dla produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz muszą zostać określone ilości produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz pomoc w związku z dostawami ze Wspólnoty.
(3) Zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 oraz na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 20/2002 tego rodzaju pomoc ustala się w celu uwzględnienia dodatkowych kosztów transportu do regionów peryferyjnych oraz cen stosowanych w wywozie do państw trzecich, a w przypadku nakładów rolniczych i produktów przeznaczonych do przetworzenia – dodatkowych kosztów utrzymania na wyspie lub w niektórych innych odległych miejscach.
(4) W celu ustalenia dodatkowych kosztów, w tym ich wielkości, mają miejsce konsultacje przy współpracy Komisji z Państwami Członkowskimi, co może wymagać korekty kwot wyszczególnionych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(5) W związku z tym konieczne jest ustalenie dla każdego produktu stałych zryczałtowanych kwot pomocy, zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia.
Ponadto, w celu uwzględnienia w szczególności przepływów handlowych z pozostałymi obszarami Wspólnoty oraz ekonomicznego aspektu proponowanej pomocy, jej wartość powinna być ustalona w odniesieniu do refundacji przyznawanych w przypadku wywozu podobnych produktów do państw trzecich, stosowanych, gdy wartość ta jest większa niż powyższe kwoty zryczałtowane.
(6) W celu uwzględnienia szczególnych cech różnych produktów w każdym sektorze należy przewidzieć, jeśli konieczne, szczegółowe uzgodnienia dotyczące przyznawania pomocy i ustalające ilości wspólnotowych produktów dostarczanych do regionów peryferyjnych, przewidzianych odpowiednio w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 98/2003 z dnia 20 stycznia 2003 r. ustanawiające bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla dostaw niektórych podstawowych produktów do spożycia przez ludzi, do przetworzenia i jako nakłady rolnicze oraz dla dostaw zwierząt żywych i jaj do regionów peryferyjnych na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 [5] zostało przyjęte i obowiązuje w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. Dla zapewnienia jasności przepisów prawa to rozporządzenie należy uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem.
(8) Aby zapewnić, żeby działania prowadzone w 2004 r. były dobrze zorganizowane, niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać od dnia 1 stycznia 2004 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ilości podane w prognozie bilansu dostaw w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie produktów zwolnionych z należności przywozowych dla produktów z państw trzecich lub w odniesieniu do których jest przyznawana pomoc wspólnotowa oraz kwoty przyznanej pomocy dla dostaw produktów wspólnotowych są, dla każdego produktu, określone w:
a) załączniku I dla francuskich departamentów zamorskich;
b) załączniku III dla Madery i Azorów;
c) załączniku V dla Wysp Kanaryjskich.
2.
Dla każdego produktu:
a) kwoty w kolumnie I stosuje się w odniesieniu do dostaw produktów wspólnotowych innych niż nakłady rolnicze i produkty przeznaczone do przetworzenia;
b) kwoty w kolumnie II stosuje się w odniesieniu do dostaw wspólnotowych nakładów rolniczych i produktów wspólnotowych przeznaczonych do przetworzenia w regionach peryferyjnych;
c) kwoty uzyskane za pomocą odniesień w kolumnie III, jeśli występują, stosuje się do każdego przedmiotu dostawy produktów wspólnotowych, w przypadku gdy kwoty te są wyższe niż kwoty w kolumnach I i II.
Artykuł 2
Liczba zwierząt i jaj przeznaczonych do wykorzystywania w hodowli zwierząt gospodarskich w regionach peryferyjnych i, jeśli ma zastosowanie, pomoc związana z tymi dostawami, są określone w:
a) załączniku II dla francuskich departamentów zamorskich;
b) załączniku IV dla Madery i Azorów;
c) załączniku VI dla Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 98/2003 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004
z dnia 17 grudnia 2003 r.,
ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [3] stanowi, że zwierzęta mające stanowić przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego muszą być identyfikowane zgodnie z wymaganiami zasad Wspólnoty i rejestrowane w taki sposób, by można było odnależć gospodarstwo początkowe lub tranzytowe, centrum względnie organizację.
Te systemy identyfikacji i rejestracji musiały zostać rozszerzone na przewóz zwierząt na terytorium każdego Państwa Członkowskiego do dnia 1 stycznia 1993 r.
(2) Artykuł 14 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [4] stwierdza, że identyfikacja i rejestracja określone art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG musi być przeprowadzona po kontroli weterynaryjnej, z wyjątkiem zwierząt przeznaczonych do uboju i zarejestrowanych koniowatych.
(3) Przepisy dotyczące identyfikacji i rejestracji owiec i kóz zostały ustanowione w dyrektywie 92/102/EWG [5].
W przypadku owiec i kóz doświadczenie, a zwłaszcza kryzys związany z epidemią pryszczycy, wykazało, że Dyrektywa 92/102/EWG nie została wprowadzona w życie w sposób zadawalający i wymaga udoskonaleń.
Dlatego należy ustanowić surowsze i bardziej konkretne przepisy, jak to zostało uczynione dla bydła na mocy Rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła [6].
(4) Ze struktury prawodawstwa Wspólnoty, a w szczególności z rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 wynika, że ogólnie stosowane pojęcia hodowca i gospodarstwo nie odnoszą się do praktyk i lecznic weterynaryjnych.
Zakres tych pojęć powinien zostać jaśniej zdefiniowany, aby przepisy stały się bardziej czytelne.
(5) Dyrektywa 92/102/EWG powinna zatem zostać zmieniona tak, żeby stwierdzała wyraźnie, że bydło zostało wyłączone z jej zakresu, jak również aby wyłączyć owce lub kozy.
(6) Dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [7] powinna również zostać zmieniona w celu uaktualnienia wszystkich znajdujących się w niej odwołań do przepisów prawodawstwa Wspólnoty dotyczących identyfikacji odnośnych gatunków zwierząt.
(7) W 1998 r. Komisja uruchomiła duży projekt, dotyczący elektronicznej identyfikacji zwierząt (IDEA) i zakończyła przygotowywanie raportu końcowego dnia 30 kwietnia 2002.
Projekt wykazał, iż można znacznie ulepszyć system identyfikacji owiec i kóz stosując dla tych zwierząt elektroniczne identyfikatory, pod warunkiem że zostaną spełnione pewne warunki dotyczące środków towarzyszących.
(8) Technologia zastosowana do elektronicznej identyfikacji owiec i kóz została rozwinięta w stopniu, pozwalającym na ich zastosowanie.
Do czasu opracowania środków wdrożeniowych niezbędnych do należytego wprowadzenia w życie systemu identyfikacji elektronicznej na skalę wspólnotową, skuteczny system identyfikacji i rejestracji umożliwiający dalszy rozwój w sferze wdrożenie elektronicznej identyfikacji na skalę wspólnotową, powinien pozwolić na indywidualną identyfikacje zwierząt i ich gospodarstw urodzenia.
(9) W celu uwzględnienia dalszego rozwoju w dziedzinie elektronicznej identyfikacji owiec i kóz, w szczególności doświadczenia zdobyte podczas jego wprowadzania, Komisja powinna przedstawić Radzie sprawozdanie dotyczące możliwości zastosowania systemu identyfikacji elektronicznej na skalę całej Wspólnoty wraz z niezbędnymi projektami.
(10) Komisja, biorąc przede wszystkim pod uwagę wyniki obrad przeprowadzonych przez swój Wspólny Komitet Badawczy, powinna także dostarczyć szczegółowych wskazówek technicznych, definicji i procedur, dotyczących cech technicznych identyfikatorów i czytników, procedur testowania, kryteriów zatwierdzania i modelu certyfikacji zatwierdzonych laboratoriów testujących, udzielania zamówień na odpowiednie identyfikatory i czytniki, stosowania identyfikatorów, ich odczytywania i odzyskiwania, kodowania identyfikatorów, wspólnego glosariusza terminologicznego oraz słownika pojęciowego, a także standardów komunikacji.
(11) W Państwach Członkowskich o stosunkowo małych populacjach owiec i kóz wprowadzenie systemu identyfikacji elektronicznej może nie być uzasadnione; należy zatem pozwolić tym Państwom Członkowskim, by system ten był nieobowiązkowy.
Należy zapewnić możliwość wprowadzenia szybkiej procedury dostosowywania progów demograficznych, poniżej których identyfikacja elektroniczna może być nieobowiązkowa.
(12) Aby można było śledzić przewóz owiec i kóz, zwierzęta te powinny być odpowiednio oznakowane, a ich wszystkie przewozy możliwe do prześledzenia.
(13) Hodowcy zwierząt powinni posiadać aktualne informacje na temat zwierząt w ich gospodarstwach.
Minimalny zakres informacji powinien zostać ustalony dla całej Wspólnoty.
(14) Każde Państwo Członkowskie powinno założyć centralny rejestr zawierający aktualne spisy wszystkich hodowców zwierząt objętych niniejszym rozporządzeniem, którzy prowadzą działalność na jego terytorium, zawierających też minimalny zakres informacji ustalony dla całej Wspólnoty.
(15) Do celów szybkiego i dokładnego ustalania miejsca pobytu zwierząt każde Państwo Członkowskie powinno stworzyć komputerową bazę danych, rejestrującą znajdujące się na jego terytorium gospodarstwa oraz przewozy zwierząt.
(16) Ten sam sposób identyfikacji powinien zostać ustalony dla całej Wspólnoty.
(17) Osoby zajmujące się handlem zwierzętami powinny prowadzić rejestry wszystkich swoich transakcji a właściwe władze powinny mieć na żądanie dostęp do tych rejestrów.
(18) Aby zapewnić właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia, należy zapewnić szybką i sprawną wymianę informacji między Państwami Członkowskimi na temat sposobów identyfikacji i powiązanych dokumentów.
Dotyczące ich przepisy Wspólnoty zostały przyjęte na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [8] i dyrektywy Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [9].
(19) W celu zagwarantowania skuteczności ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu Państwa Członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie i skuteczne środki kontroli, bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [10].
(20) W celu uwzględnienia systemu ustalonego niniejszym rozporządzeniem przy przyznawaniu pomocy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [11], odnośne rozporządzenie powinno zostać odpowiednio zmienione.
(21) Środki potrzebne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanowi system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych, które mogą zostać ustanowione dla celów walki z chorobami lub kontroli i bez uszczerbku dla dyrektywy 91/496/EWG i rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "zwierzę" oznacza każde zwierzę z gatunku owiec lub kóz;
b) "gospodarstwo" oznacza każdy budynek, zagrodę lub, w przypadku hodowli prowadzonej na otwartej przestrzeni, miejsce, w którym zwierzęta przebywają, są hodowane lub oporządzane, na stałe lub tymczasowo, z wyjątkiem przychodni lub klinik weterynaryjnych;
c) "hodowca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną, nawet tymczasowo, za zwierzęta z wyjątkiem przychodni i klinik weterynaryjnych;
d) "właściwe władze" oznaczają centralny organ lub władze Państwa Członkowskiego, na które złożono odpowiedzialność lub którym powierzono przeprowadzanie badań weterynaryjnych i wprowadzanie w życie niniejszego rozporządzenia, lub, w przypadku monitorowania dopłat, władze, którym powierzono wykonanie rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
e) "handel wewnątrzwspólnotowy" oznacza handel określony w art. 2 ust. 6 dyrektywy 91/68/EWG [13].
Artykuł 3
1.
System identyfikacji i rejestracji zwierząt składa się z następujących elementów:
a) środek identyfikujący, mający zidentyfikować dane zwierzę;
b) aktualny rejestr prowadzony dla każdego gospodarstwa;
c) dokumenty dotyczące przewozów;
d) centralny rejestr lub komputerowa baza danych.
2.
Komisja i właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mają dostęp do wszystkich informacji objętych niniejszym rozporządzeniem.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą niezbędne środki, aby zapewnić dostęp do informacji wszystkim zainteresowanym stronom, w tym organizacjom konsumentów uznanych przez dane Państwo Członkowskie, pod warunkiem przestrzegania wymogów dotyczących ochrony danych i poufności ustanowionych przez prawo krajowe.
Artykuł 4
1.
Wszystkie zwierzęta w gospodarstwie urodzone po 9 lipca 2005 r. znakowane są zgodnie z ust. 2 w okresie, który zostanie ustalony przez Państwo Członkowskie, trwającym od urodzenia zwierzęcia, a w każdym razie przed opuszczeniem przez zwierzę gospodarstwa, w którym się urodziło.
Okres ten nie może przekraczać sześciu miesięcy.
W drodze odstępstwa Państwa Członkowskie mogą przedłużyć ten okres, który nie może jednakże przekraczać dziewięciu miesięcy, w przypadku zwierząt trzymanych w warunkach hodowli ekstensywnej lub hodowli prowadzonej na otwartej przestrzeni.
Zainteresowane Państwa Członkowskie poinformują Komisję o przyznaniu odstępstwa.
W razie konieczności przepisy wykonawcze mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 13. ust. 2.
2. a) Zwierzęta są znakowane przy pomocy pierwszego sposobu identyfikacji, który spełnia warunki Części A.1 — A.3 Załącznika, oraz
b) przy pomocy drugiego sposobu identyfikacji zatwierdzonego przez właściwe władze i posiadającego cechy wymienione w Części A.4 Załącznika.
c) Jednakże przed datą wymienioną w art. 9 ust. 3, drugi sposób identyfikacji może być zastąpiony systemem przedstawionym w Części A.5 Załącznika, z wyjątkiem zwierząt będących przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego.
d) Państwa Członkowskie, które wprowadzą system wymieniony w lit. c), wystąpią do Komisji o jego przyjęcie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 2.
W tym celu Komisja zbada dokumentację złożoną przez Państwa Członkowskie i przeprowadzi audyty niezbędne do oceny systemu.
Po zakończeniu audytów Komisja, w ciągu 90 dni od otrzymania wniosku o zatwierdzenia, przedstawi Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt sprawozdanie wraz z projektem odpowiednich środków.
3.
Jednakże dla zwierząt przeznaczonych na rzeź przed ukończeniem wieku 12 miesięcy i nie przeznaczonych ani do handlu wewnątrzwspólnotowego ani do wywozu do państw trzecich, metoda identyfikacji opisana w części A.7 Załącznika może zostać zatwierdzona przez właściwe władze jako alternatywna dla metod identyfikacji wymienionych w ust. 2.
4.
Każde zwierzę podlegające przywozowi z kraju trzeciego, które po 9 lipca 2005 r. zostało poddane kontroli opisanej w dyrektywie 91/496/EWG i które pozostaje na terenie Wspólnoty, zostaje oznakowane zgodnie z ust. 2 w gospodarstwie przeznaczenia, w którym prowadzi się chów zwierząt gospodarskich, na okres wskazany przez Państwo Członkowskie, nie przekraczający 14 dni po kontroli, a w każdym razie przed opuszczeniem gospodarstwa.
Znakowanie zastosowane w państwie trzecim jest zapisywane w rejestrze gospodarstwa przewidzianym w art. 5 wraz z kodem identyfikacyjnym przydzielonym mu przez Państwo Członkowskie przeznaczenia.
Jednakże oznakowanie przewidziane w ust. 1 nie jest konieczne w przypadku zwierzęcia przeznaczonego na rzeź, jeżeli zwierzę to jest przewiezione bezpośrednio z granicznego punktu kontroli weterynaryjnej do rzeźni znajdującej się w Państwie Członkowskim, gdzie zostały przeprowadzone kontrole wymienione w pierwszym akapicie, i zwierzę jest ubite w ciągu pięciu dni roboczych od kontroli.
5.
Każde zwierzę pochodzące z innego Państwa Członkowskiego zachowuje swoje oryginalne oznakowanie.
6.
Żadne oznakowanie nie może być usunięte ani wymienione bez pozwolenia właściwych władz.
Jeżeli oznakowanie stało się nieczytelne albo zostało utracone, należy, zgodnie z niniejszym artykułem, zastosować oznakowanie zastępcze, noszące ten sam kod, tak szybko, jak to możliwe.
Oprócz kodu i oddzielnie od niego, oznakowanie zastępcze może posiadać numer wersji oznakowania zastępczego.
Właściwe władze mogą jednakże pod swoją kontrolą pozwolić, by oznakowanie zastępcze miało inny kod, pod warunkiem niezmniejszenia możliwości odtworzenia losów zwierzęcia, zwłaszcza w przypadku zwierząt znakowanych zgodnie z ust. 3.
7.
Oznakowania przydziela się każdemu gospodarstwu, rozprowadza i umieszcza na zwierzętach w sposób określony przez właściwe władze.
8.
Państwa Członkowskie poinformują siebie nawzajem oraz Komisję o środkach i metodach używanych do identyfikacji na swoich terytoriach.
9.
Do dnia wymienionego w art. 9 ust. 3, Państwa Członkowskie, które wprowadziły elektroniczne znakowanie na zasadzie dobrowolności, zgodnie z przepisami Części A.4 i A.6 Załącznika, zapewnią, by wykorzystane elektroniczne numery identyfikacyjne i opisy metod identyfikacji były wymienione w odpowiednich świadectwach towarzyszącym zwierzętom poległym handlowi wewnątrzwspólnotowemu, na mocy dyrektywy 91/68/EWG.
Artykuł 5
1.
Każdy hodowca zwierząt, z wyjątkiem przewoźników, prowadzi aktualny rejestr zawierający przynajmniej informacje wymienione w Części B Załącznika.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby hodowcy umieszczali w rejestrach dodatkowe informacje wymienione w ust. 1, poza wymienionymi w Części B Załącznika.
3.
Rejestr posiada format zaakceptowany przez właściwe władze, w postaci drukowanej lub elektronicznej, i jest stale dostępny w gospodarstwie, a także, na każde żądanie, dla właściwych władz przez minimalny okres ustalony przez właściwe władze, nie krótszy jednak niż trzy lata.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1, rejestr zawierający informacje wymagane w części B Załącznika jest nieobowiązkowy w każdym Państwie Członkowskim, w którym działa scentralizowana komputerowa baza danych zawierająca odnośne informacje.
5.
Każdy hodowca dostarcza właściwym władzom na każde żądanie wszystkich informacji na temat pochodzenia, identyfikacji i, gdzie właściwe, miejsca przeznaczenia zwierząt, które hodowca posiadał, przechowywał, transportował, sprzedawał lub ubijał w ciągu trzech ostatnich lat.
6.
Państwa Członkowskie informują siebie nawzajem oraz Komisję o tym, jaki wzór rejestru dla gospodarstw stosowany jest na ich terytorium i, gdzie właściwe, o przyznaniu odstępstwa od przepisów ust. 1.
Artykuł 6
1.
Od dnia 9 lipca 2005 r., w każdym przypadku gdy zwierzę jest przewożone w obrębie terytorium państwa z jednego gospodarstwa do drugiego, towarzyszy mu dokument zmiany miejsca pobytu, zgodny z wzorem przygotowanym przez właściwe władze, zawierającym przynajmniej minimum informacji wymienione w Części C Załącznika i wypełniony przez hodowcę, o ile nie zostało to uczynione przez właściwe władze.
2.
Państwa Członkowskie mogą umieszczać inne informacje oprócz zawartych w Części C Załącznika w dokumencie zmiany miejsca pobytu, o którym mowa w ust. 1, lub zażądać umieszczenia takich informacji.
3.
Hodowca w gospodarstwie przeznaczenia przechowuje dokument zmiany miejsca pobytu przez minimalny okres, który zostanie określony przez właściwe władze, nie krótszy niż trzy lata.
Na żądania przedstawia właściwym władzom jego kopię.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1, dokument zmiany miejsca pobytu jest nieobowiązkowy w każdym Państwie Członkowskim, w którym działa scentralizowana komputerowa baza danych, zawierająca co najmniej informacje wymagane w Części C Załącznika, z wyjątkiem podpisu hodowcy.
5.
Państwa Członkowskie informują siebie nawzajem i Komisję, jaki wzór dokumentu zmiany miejsca pobytu jest używany na ich terytoriach i gdzie stosuje się odstępstwo wymienione w ust. 4.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by właściwe władze miały centralny rejestr wszystkich gospodarstw odnoszący się do hodowców zwierząt, znajdujących się na ich terytorium, oprócz przewoźników.
2.
Rejestr zawiera kod identyfikujący gospodarstwo lub, jeżeli zostanie to zatwierdzone przez właściwe władze, hodowcę, innego niż przewoźnik, zawód hodowcy, rodzaj produkcji (mięso lub mleko) oraz trzymane gatunki.
Jeżeli hodowca trzyma zwierzęta na stałe, wykonuje spis trzymanych zwierząt w regularnych odstępach czasu, ustalonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, a przynajmniej raz na rok.
3.
Gospodarstwo pozostaje w rejestrze centralnym, dopóki nie miną trzy kolejne lata, podczas których w gospodarstwie nie przebywają zwierzęta.
Ze skutkiem od 9 lipca 2005 r. rejestry zostaną umieszczone w komputerowej bazie danych wymienionej w art. 8 ust. 1.
Artykuł 8
1.
Od dnia 9 lipca 2005 r. właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego ustanawiają komputerową bazę danych zgodnie z Częścią D.1 Załącznika.
2.
Każdy hodowca zwierząt, z wyjątkiem przewoźników, w okresie 30 dni dla informacji odnoszących się do hodowcy lub gospodarstwa i w okresie siedmiu dni dla informacji o zmianach miejsca pobytu, dostarczy właściwym władzom:
a) informacji niezbędnych do wypełnienia centralnego rejestru, a także wyniki spisu, wymienionego w art. 7 ust. 2 oraz informacji niezbędnych do założenia bazy danych wymienionych w ust. 1;
b) w Państwach Członkowskich stosujących odstępstwo wymienione w art. 6 ust. 4, za każdym przewozem zwierzęcia szczegóły przewozu, zawarte w dokumencie o zmianie miejsca pobytu wymienionym w art. 6.
3.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego mogą zdecydować o założeniu komputerowej bazy danych, zawierającej przynajmniej informacje wymienione w Części D.2 Załącznika.
4.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić do komputerowej bazy danych wymienionej w ust. 1 i 3 inne informacje oprócz wymienionych w Częściach D.1 i D.2 Załącznika.
5.
Od dnia 1 stycznia 2008 bazy danych wymienione w ust. 3 są obowiązkowe.
Artykuł 9
1.
Wskazówki i procedury wprowadzania w życie identyfikacji elektronicznej zostają przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
2.
Decyzje wymienione w ust. 1 zostaną przyjęte w celu udoskonalenia wprowadzania ogólnej identyfikacji elektronicznej.
3.
Od dnia 1 stycznia 2008 r. oznakowanie elektroniczne zgodnie ze wskazówkami wymienionymi w ust. 1 i zgodnie z odpowiednimi przepisami Części A Załącznika staną się obowiązkowe dla wszystkich zwierząt.
Jednakże Państwa Członkowskie, w których całkowita liczba owiec i kóz wynosi 600000 lub mniej, mogą uznać takie oznakowanie elektroniczne za nieobowiązkowe dla zwierząt niepodlegających handlowi wewnątrzwspólnotowemu.
Państwa Członkowskie, w których całkowita liczba kóz wynosi 160000 lub mniej, mogą również uznać takie oznakowanie elektroniczne za nieobowiązkowe dla kóz niepodlegających handlowi wewnątrzwspólnotowemu.
4.
Komisja przedstawi Radzie do dnia 30 czerwca 2006 r. sprawozdanie z wprowadzania w życie systemu identyfikacji elektronicznej wraz z odpowiednimi wnioskami, o których Rada stanowi większością kwalifikowaną, potwierdzając lub zmieniając, jeżeli konieczne, datę wymienioną w ust. 3 i uaktualniając, jeżeli konieczne, techniczne aspekty dotyczące wprowadzania identyfikacji elektronicznej.
Artykuł 10
1.
Zmiany w załącznikach i środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Środki te będę dotyczyć w szczególności:
a) minimalnego poziomu kontroli;
b) stosowania kar administracyjnych;
c) koniecznych przepisów przejściowych na okres wprowadzania systemu.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, mogą być uaktualniane następujące dane:
a) terminy dostarczania informacji wymienionych w art. 8 ust. 2;
b) progi demograficzne dla zwierząt domowych wymienionych w drugim i trzecim akapicie art. 9 ust. 3.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wskazują sobie nawzajem oraz Komisji właściwe władze odpowiedzialne za zapewnienie wykonania niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by osoba odpowiedzialna za znakowanie i rejestrację zwierząt otrzymała instrukcje i wskazówki na temat stosownych przepisów Załącznika i aby dostępne były odpowiednie kursy szkoleniowe.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Przeprowadzane kontrole nie wpływają na kontrole, które Komisja może przeprowadzić na mocy art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące kar nakładanych w wypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia i podejmą wszelkie konieczne środki, by zapewnić ich stosowanie.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.
3.
Eksperci Komisji wraz z właściwymi władzami:
a) sprawdzają, czy Państwa Członkowskie stosują się do wymagań niniejszego rozporządzenia;
b) jeżeli konieczne, sprawdzają, czy kontrole na miejscu przewidziane na mocy ust. 1 są przeprowadzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadza się kontrolę na miejscu, zapewnia ekspertom Komisji wszelką pomoc, jaka jest im niezbędna do wykonania ich zadań.
Wyniki kontroli muszą zostać omówione z właściwymi władzami zainteresowanego Państwa Członkowskiego przed sporządzeniem i rozesłaniem sprawozdania końcowego.
5. Kiedy Komisja uzna, że uzasadnia to wynik kontroli, dokona przeglądu sytuacji w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, wymienionego w art. 13 ust. 1. Komitet ten może podjąć niezbędne decyzje zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
6.
Komisja nadzoruje rozwój sytuacji.
W świetle tych zmian i zgodnie z procedurą wymienioną art. 13 ust. 2, może zmienić lub uchylić decyzje wymienione w ust. 5.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, gdzie konieczne, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [14].
2.
W przypadku powoływania się na niniejszy ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wymieniony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet ustali swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Rozporządzenie (EWG) nr 1782/2003 zostaje zmienione w sposób następujący:
1) Artykuł 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. W przypadku stosowania przepisów art. 67, 68, 69, 70 i 71, zintegrowany system obejmie system identyfikacji i rejestracji zwierząt ustanowiony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r., ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła [15] i dotyczącym etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny, z jednej strony, i z rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r., ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji zwierząt z gatunku owiec lub kóz [16], z drugiej strony.";
2) w art. 25 ust. 2 drugi akapit otrzymuje brzmienie:
"Systemy te, a zwłaszcza system identyfikacji i rejestracji zwierząt ustanowiony zgodnie z dyrektywą 92/102/EWG, rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 i rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz oraz zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1782/2003, są kompatybilne, w rozumieniu art. 26 niniejszego rozporządzenia, z systemem zintegrowanym.";
3) Artykuł 115 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W momencie, gdy rozporządzenie zawierające nowe przepisy dotyczące identyfikacji i rejestracji owiec i kóz i zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 wejdzie w życie, aby kwalifikować się do premii dane zwierzę będzie musiało zostać poddane identyfikacji i rejestracji zgodnej z takimi przepisami.";
4) następujący punkt 8a zostaje dodany do Części A Załącznika III:
"8a _BAR_ Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji zwierząt z gatunku owiec lub kóz i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1782/2003 i Dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5, z 9.1.2004, str. 8). _BAR_ Artykuł 3, 4 and 5" _BAR_
Artykuł 15
W dyrektywie 92/102/EWG wprowadzone zostają następujące zmiany:
1) Artykuł 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zwierzę oznacza każde zwierzę z gatunków określonych w dyrektywie 64/432/EWG [*] Dz.U. L 21, 29.7.1964, str. 1977/64. inne niż bydło.";
2) Artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione na mocy procedury przewidzianej w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG do wyłączenia z wykazu przewidzianego w ust. 1 lit. a) osób fizycznych hodujących jedną świnię, która jest przeznaczona na użytek własny lub do konsumpcji własnej hodowców, lub do uwzględnienia szczególnych okoliczności, pod warunkiem że takie zwierzę zostanie poddane kontrolom ustanowionym w niniejszej dyrektywie przed jakimkolwiek przewozem.";
3) w art. 4 wprowadzone zostają następujące zmiany:
a) w ust. 1(a) wprowadzone zostają następujące zmiany:
- w pierwszym akapicie słowa "bydła lub" zostają skreślone,
- w drugim akapicie słowa "o każdym przypadku narodzin, padnięcia lub przewozu" zostają zastąpione przez "przewozu",
- czwarty akapit zostaje skreślony;
b) ust. 1 lit. b) zostaje skreślony;
c) pierwszy akapit ust. 3 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"każdy hodowca zwierząt, które mają być przewiezione na targowiska lub spędy lub z targowisk lub spędów, przedstawia podmiotowi prowadzącemu targowiska lub spędy, który jest tymczasowo hodowcą zwierząt, dokument określający szczegółowe informacje dotyczące zwierząt.";
4) w art. 5 wprowadzone zostają następujące zmiany:
a) ust. 2 zostaje skreślony;
b) w ust. 3 wprowadzone zostają następujące zmiany:
- w pierwszym akapicie słowa "inne niż bydło" zostają skreślone,
- drugi akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"W oczekiwaniu na decyzję przewidzianą w art. 10 niniejszej dyrektywy oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 1 lit. c) akapit drugi dyrektywy nr 90/425/EWG Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe systemy przewozu zwierząt innych niż bydło w przypadku wszelkich transportów takich zwierząt odbywających się w granicach terytorium danego państwa.
Takie systemy muszą umożliwiać identyfikację miejsca pochodzenia i miejsca narodzin zwierząt.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o systemach, które zamierzają w tym celu wprowadzić, w odniesieniu do trzody chlewnej z dniem 1 lipca 1993 r.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy nr 90/425/EWG, Państwo Członkowskie może być poproszone o dokonanie zmian swojego systemu, w przypadku gdy nie spełnia on wymogu określonego powyżej."
- czwarty akapit zostaje skreślony;
c) akapit 4 zostaje skreślony;
5) pierwsze i trzecie tiret art. 11 ust. 1 zostają skreślone.
Artykuł 16
Artykuł 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy 64/432/EWG otrzymuje brzmienie:
"d) muszą być oznakowane zgodnie z przepisami dyrektywy 92/102/EWG w przypadku trzody chlewnej i zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 w przypadku bydła."
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuły 14, 15 i 16 stosuje się od dnia 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 26/2004
z dnia 30 grudnia 2003 r.
dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności art. 15 ust. 3 i 4 tamże,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla celów stosowania przepisów Wspólnej Polityki Rybołówstwa, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, każde Państwo Członkowskie prowadzi rejestr statków rybackich pływających pod jego banderą, a Komisja tworzy rejestr wspólnotowej floty rybackiej na podstawie rejestrów krajowych;
(2) Jeżeli ma to być skuteczne i kompleksowe narzędzie dla celów wdrażania przepisów Wspólnej Polityki Rybołówstwa, rejestr wspólnotowej floty rybackiej powinien obejmować wszystkie wspólnotowe statki rybackie, włącznie z tymi, które są wykorzystywane wyłącznie w akwakulturze;
(3) Celem posiadania danych niezbędnych do zarządzania wydajnością flot rybackich oraz ich działaniami, należy określić informacje dotyczące parametrów statku, które muszą się pojawić w rejestrze dla każdego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
(4) Zdefiniowanie procedur dotyczących przekazywania Komisji danych pojawiających się w rejestrze każdego Państwa Członkowskiego jest niezbędne w celu zagwarantowania systematycznej aktualizacji rejestru wspólnotowej floty rybackiej;
(5) Parametry oraz oznaki rybackie zapisane w rejestrze prowadzonym przez każde Państwo Członkowskie należy określić zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [2], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3259/94 [3], oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [4];
(6) Państwa Członkowskie powinny stale monitorować jakość informacji zawartych w swoich rejestrach krajowych oraz zagwarantować ich zweryfikowanie przez Komisję natychmiast po otrzymaniu;
(7) W celu monitorowania przenoszenia statków pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz w celu zagwarantowania jednoznacznego powiązania pomiędzy informacjami zawartymi w rejestrze wspólnotowej floty rybackiej a danymi pochodzącymi z innych systemów informacji związanych z działalnością rybacką, należy przyporządkować niepowtarzalny numer identyfikacyjny każdemu wspólnotowemu statkowi rybackiemu, którego w żadnym wypadku nie można przydzielić ponownie, ani zmienić;
(8) Aby zagwarantować skuteczne wykonanie niniejszego rozporządzenia oraz aby ułatwić zarządzanie danymi, należy zdefiniować narzędzia komunikacji do stosowania pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją;
(9) Należy zastrzec, że Komisja zagwarantuje dostęp Państwom Członkowskim do wszystkich informacji w rejestrze wspólnotowej floty rybackiej zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [5];
(10) W świetle zmian wprowadzonych przez art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 odnośnie do sposobu zarządzania rejestrami statków rybackich, należy uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2090/98 z dnia 30 września 1998 r. dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 839/2002 [7];
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie:
a) określa minimum informacji dotyczących parametrów i działalności statku, które muszą się znaleźć w rejestrze prowadzonym przez każde Państwo Członkowskie dla statków rybackich pływających pod jego banderą (zwanym dalej "rejestrem krajowym");
b) określa obowiązki Państw Członkowskich w zakresie gromadzenia, zatwierdzania i przekazywania danych ze swoich rejestrów krajowych do Komisji;
c) określa obowiązki Komisji w zakresie zarządzania wspólnotowym rejestrem floty rybackiej (zwanym dalej "rejestrem wspólnotowym").
2.
Dane z rejestru wspólnotowego służą jako punkt odniesienia do stosowania przepisów Wspólnej Polityki Rybołówstwa.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich wspólnotowych statków rybackich, łącznie z tymi, które są wykorzystywane wyłącznie w akwakulturze, jak określono w punkcie 2.2 załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [8].
Artykuł 3
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "zdarzenie": każde wejście do flot, bądź wycofanie statku z floty, lub rejestracja, bądź zmiana jednego z jego parametrów, jak określono w załączniku I;
2) "przekazanie": cyfrowy przekaz jednego lub kilku zdarzeń za pomocą sieci telekomunikacyjnych utworzonych pomiędzy administracjami krajowymi a Komisją;
3) "raport": wszystkie zdarzenia zarejestrowane dla statków tworzących flotę danego Państwa Członkowskiego pomiędzy datą spisu, o którym mowa w załączniku I, a datą przekazania;
4) "dane osobowe": nazwiska i adresy armatorów i właścicieli statków rybackich.
Artykuł 4
Gromadzenie danych
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie gromadzi dane, o których mowa w załączniku II, dotyczące wspólnotowych statków rybackich pływających pod jego banderą.
Artykuł 5
Rejestrowanie w rejestrze krajowym
Każde Państwo Członkowskie zatwierdza dane zgromadzone zgodnie z art. 4 i rejestruje je w swoim rejestrze krajowym.
Artykuł 6
Okresowe przekazywanie
Każde Państwo Członkowskie przekazuje opis do Komisji w pierwszym dniu roboczym marca, czerwca, września i grudnia każdego roku.
Artykuł 7
Rejestrowanie w rejestrze wspólnotowym
1.
Po otrzymaniu opisu Komisja weryfikuje dane, które on zawiera, i wprowadza je do rejestru wspólnotowego.
W przypadku niewykrycia błędów taki opis zastępuje poprzedni.
W przypadku wykrycia błędów Komisja przesyła swoje uwagi do danego Państwa Członkowskiego, które wprowadza niezbędne poprawki w swoim rejestrze krajowym i przesyła Komisji nowy opis w ciągu 10 dni roboczych od daty powiadomienia przez Komisję.
2.
Po otrzymaniu i zweryfikowaniu nowego opisu, Komisja rejestruje go, bądź odrzuca, jeżeli taki opis zawiera błędy sprzeczne z prawidłowym wykonaniem Wspólnej Polityki Rybołówstwa.
W przypadku gdy zaakceptowany opis wciąż zawiera błędy, informowane jest o nich Państwo Członkowskie, które zobowiązuje się do ich niezwłocznego poprawienia zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
3.
Rejestr wspólnotowy jest udostępniany Państwom Członkowskim zgodnie z przepisami ustanowionymi przez art. 11, około 20 dni roboczych po terminie okresowego przekazania opisu.
Artykuł 8
Przekazanie dodatkowe
1.
W przypadkach, gdzie wymaga tego wykonanie szczególnych środków zgodnie z Wspólną Polityką Rybołówstwa, dane Państwo Członkowskie, czy to z własnej inicjatywy, czy na żądanie Komisji, niezwłocznie przekazuje uaktualnione dane ze swojego rejestru krajowego odnośnie do konkretnych statków.
2.
Przekazane dane muszą zawierać dla każdego statku szczegółowe informacje na temat wszelkich zdarzeń od momentu jego wprowadzenia do floty do chwili przekazania informacji.
3.
Po otrzymaniu opisu Komisja weryfikuje dane i zastępuje je w rejestrze wspólnotowym.
Artykuł 9
Narzędzia komunikacji pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi
1.
Przekazywanie danych pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi zarządzane jest za pomocą programu komputerowego opracowanego przez Komisję.
2.
Rejestr wspólnotowy oraz dane dotyczące weryfikacji i monitorowania przekazywania danych będą udostępnione Państwom Członkowskim za pośrednictwem Internetu.
Artykuł 10
Numer identyfikacyjny "CFR"
Numer CFR, o którym mowa w załączniku I, identyfikuje statki rybackie w sposób niepowtarzalny.
Należy umieszczać go każdorazowo przy przekazywaniu danych dotyczących parametrów i działalności statków rybackich pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją
Powyższy numer nadaje się definitywnie w momencie pierwszej rejestracji statku w krajowym rejestrze.
Nie może on zostać ani zmieniony, ani nadany innemu statkowi.
Artykuł 11
Dostęp
1.
Państwa Członkowskie mają dostęp do wszystkich informacji zawartych w rejestrze wspólnotowym z zastrzeżeniem przestrzegania przepisów dotyczących ochrony danych osobowych wynikających z rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w szczególności jego art. 8.
2.
Dane w rejestrze są jawne, z wyjątkiem danych osobowych.
3.
Komisja zajmuje się wnioskami o udostępnienie danych osobowych zawartych w rejestrze wspólnotowym, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 12
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2090/98.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 27/2004
z dnia 5 stycznia 2004 r.
ustanawiające przejściowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich na terytorium Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2], w szczególności art. 41 akapit pierwszy tego Aktu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 47a ust. 2 i 3 oraz art. 47b rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 r. z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [3], zmienione Aktem Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, ustanawiające szczególne zasady finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich określonych w art. 47a ust. 1 tego rozporządzenia. W szczególności, artykuły te stanowią, że zastosowanie mają niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia.
(2) Zasady te wchodzą w życie po przystąpieniu do Unii nowych Państw Członkowskich.
Aby ułatwić przejście pomiędzy obecnymi zasadami dotyczącymi funkcjonowania Sekcji Gwarancji EFORG, określonymi w szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5] oraz zasadami stosowania, jak również specjalnymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999, należy ustanowić przepisy wykonawcze.
(3) Jako że nowe Państwa Członkowskie nie przyjęły jednej waluty, należy ustanowić specjalne przepisy, między innymi, kurs wymiany, do celów wypełniania deklaracji wydatków, w drodze odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla EUR w rolnictwie [6].
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [7] ustanawia przepisy finansowe niezgodne z zasadami sazczególnymi ustanowionymi w art. 47a i 47b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. Przepisy te nie powinny być stosowane w przypadku dokumentów dotyczących programów rozwoju obszarów wiejskich nowych Państw Członkowskich.
(5) Artykuły 33h i 33i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 ustanawiają odpowiednio częściowe finansowanie w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich w charakterze uzupełnień bezpośrednich płatności oraz uzupełnień pomocy państwa na Malcie. Zważywszy bardzo specyficzny charakter tych środków, należy ustanowić szczególne przepisy służące administrowaniu i kontroli.
(6) Jako że przystąpienie nowych Państw Członkowskich do Unii następuje z dniem 1 maja 2004 r., a nie na początku roku, należy ustanowić przepisy szczególne odnośnie do składania wniosków o wsparcie i pomoc dla obszarów mniej uprzywilejowanych w 2004 r., tak, by nowe Państwa Członkowskie mogły na pewno wypełnić swoje zobowiązania w zakresie kontroli.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przejściowe szczegółowe zasady stosowania przepisów finansowych ustanowionych w art. 47a i 47b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 mających zastosowanie dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi").
Artykuł 2
Kwalifikowanie do wydatkowania
1. Do celów art. 30 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, ostateczny termin kwalifikowania wydatków ustanowiony w decyzjach Komisji zatwierdzającej dokumenty dotyczące programów rozwoju obszarów wiejskich nowych Państw Członkowskich, odnosi się do płatności dokonywanych przez agencje wypłacające określone w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
2. Bez uszczerbku dla art. 33 ust. 5 Aktu Przystąpienia, kwalifikowalne są tylko wydatki odnoszące się do działań wyznaczonych do częściowego finansowania na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 zgodnie z ustanowionymi kryteriami wyboru i procedurami, oraz wydatki, które podlegały zasadom Wspólnoty przez cały okres, w czasie którego zostały poniesione.
Artykuł 3
Płatności
1.
Odniesienia do organu wypłacającego w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 rozumiane są jako odniesienia do agencji wypłacających określonych w art. 4 rozporządzania (WE) nr 1258/1999.
2. Do celów art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, płatności okresowe oraz płatności salda końcowego odnoszą się do płatności rzeczywiście dokonanych przez agencje płatnicze.
3. Do celów stosowania art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, płatności okresowe na podstawie dokumentów dotyczących programów rozwoju obszarów wiejskich podlegają następującym warunkom:
a) złożenie do Komisji ostatniego należnego rocznego sprawozdania okresowego, określonego w art. 48 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) złożenie ostatniego należnego rocznego sprawozdania finansowego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
4. Do celów art. 32 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, saldo końcowe w ramach dokumentów dotyczących programu rozwoju obszarów wiejskich podlega płatności na podstawie ostatniej decyzji w sprawie rozliczenia rachunków określonej w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
5.
Zatwierdzone wnioski o płatność określa wzór przedstawionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Agencje płatnicze
1.
Każda agencja płatnicza przechowuje wyłącznie rachunki dotyczące wydatków z funduszy przyznanych jej na pokrycie kosztów związanych z działaniami określonymi w dokumentach dotyczących programu rozwoju obszarów wiejskich.
2.
Agencje płatnicze czuwają, by wkład Wspólnoty był wypłacany beneficjentowi w tym samym czasie co wkład narodowy lub też po wypłaceniu wkładu narodowego.
Artykuł 5
Wykorzystanie EUR
Decyzje Komisji, zobowiązania, deklaracje wydatków na poparcie wniosków płatności i płatności są wyrażone w EUR, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 643/2000 [8].
Jednakże w przypadku środków określonych w art. 33h rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nowe Państwa Członkowskie przekonwertują wydatki poniesione w walucie krajowej na EUR, na podstawie kursu wymiany mającego zastosowanie do systemów bezpośredniego wsparcia.
Artykuł 6
Sprawozdania i prognozy wydatków
Artykuł 47, 48 i 49 rozporządzenia (WE) nr 445/2002 nie stosuje się do dokumentacji w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich nowych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Rozliczanie rachunków
1. Do celów art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 [9], rachunki określone w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia obejmują:
a) roczne sprawozdanie finansowe wydatków ograniczone do środków na rozwój obszarów wiejskich;
b) tabelę wykazującą różnice pomiędzy wydatkami zadeklarowanymi na podstawie punktu a) oraz wydatkami zadeklarowanymi dla celów płatności okresowych określonych w art. 3(3) niniejszego rozporządzenia;
c) tabelę, wyjętą z księgi dłużników, wykazującą całkowite wykryte zadłużenie, które nie zostało jeszcze odzyskane na koniec roku finansowego, na działania służące rozwojowi obszarów wiejskich.
2. Do celów art. 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1663/95 kwoty, które podlegają zwrotowi lub płatne są na podstawie decyzji dotyczącej rozliczenia rachunków określonej w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, zostaną potrącone od lub dodane do następnych płatności dokonanych przez Komisję.
Artykuł 8
Uzupełnienia do bezpośrednich płatności
1. Bez uszczerbku dla art. 58 rozporządzenia (WE) nr 445/2002, płatności dokonane przez agencję wypłacającą związane z uzupełnieniem bezpośrednich płatności określonych w art. 33h rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, są dokonywane na podstawie wniosku o płatność przedłożonego w celu uzyskania uzupełniającej krajowej bezpośredniej płatności lub uzupełniającej krajowej bezpośredniej pomocy określonej w art. 1c rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 [10]. W przypadku nowych Państw Członkowskich, do których zastosowanie ma art. 1a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, agencja wypłacająca zapewnia, by uzupełnienie bezpośrednich płatności wypłacane było w tym samym czasie, co bezpośrednia płatność w ramach systemów wsparcia określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub też po tej płatności.
2. Nie naruszając art. 59 i 64 rozporządzenia (WE) nr 445/2002, Państwa Członkowskie stosują rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 [11] i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 [12] w przypadku działań określonych w art. 33h rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Artykuł 9
Uzupełnienia do pomocy państwa na Malcie
Bez uszczerbku dla art. 58 rozporządzenia (WE) nr 445/2002, płatności z agencji płatniczej związane z uzupełnieniami do pomocy państwa na Malcie określone w art. 33 i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dokonywane są na podstawie wniosku o płatność przedłożonego w celu uzyskania pomocy państwa.
Artykuł 10
Przepisy przejściowe na rok 2004
Beneficjenci muszą przedłożyć wnioski o dodatki kompensacyjne określone w rozdziale V rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 na rok 2004 do właściwych organów przed dniem 1 lipca 2004 r. lub w terminie późniejszym określonym przez nowe Państwa Członkowskie zgodnie z ich zobowiązaniami kontrolnymi określonymi w sekcji 6 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 445/2002.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 28/2004
z dnia 5 stycznia 2004 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w odniesieniu do szczegółowej zawartości sprawozdań pośrednich i końcowych dotyczących jakości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, obejmujące dane porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie dotyczące dochodu oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na szczeblach krajowych i europejskim.
(2) Na mocy art. 15 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) Nr 1177/2003 środki wykonawcze są konieczne, aby określić szczegółową zawartość sprawozdania pośredniego, dotyczącego wspólnych przekrojowych wskaźników Unii Europejskiej, opartych na składniku przekrojowym EU-SILC oraz szczegółowej zawartości sprawozdania końcowego dotyczącego jakości, skupiającego się na wewnętrznej ścisłości, które obejmuje zarówno składniki przekrojowe, jak i dotyczące zmian w czasie.
(3) Środki ustanowione niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Załącznik I określa definicje, które mają zastosowanie do sprawozdania pośredniego i końcowego dotyczącego statystyk Wspólnoty na temat dochodów i warunków życia (EU-SILC).
Artykuł 2
Załącznik II określa kryteria oceny jakości i szczegółową zawartość sprawozdania pośredniego dotyczącego jakości, które ma być sporządzone przez Państwa Członkowskie, wiążące się ze wspólnymi przekrojowymi wskaźnikami Unii Europejskiej opartymi na przekrojowych składnikach EU-SILC.
Artykuł 3
Załącznik III określa kryteria oceny jakości i szczegółową zawartość sprawozdania końcowego dotyczącego jakości, które ma być sporządzone przez Państwa Członkowskie, wiążące się z zarówno z przekrojowymi, jak i dotyczącymi zmian w czasie wskaźnikami EU-SILC skupiającymi się na wewnętrznej spójności.
Artykuł 4
Załącznik IV określa zawartość porównawczych sprawozdań pośrednich i końcowych dotyczących jakości, które mają być sporządzone przez Komisję (Eurostat).
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwadzieścia dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) Nr 29/2004
z dnia 8 stycznia 2004 r.
przyjmujące specyfikację modułu ad hoc 2005 w sprawie godzenia pracy i życia rodzinnego, ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 577/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie[1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003[2] przyjmujące program modułów ad hoc, obejmujący lata 2004-2006, dla badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej, zawiera moduł ad hoc w sprawie godzenia pracy i życia rodzinnego.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 szczegółowa lista informacji, która ma być zebrana w module ad hoc, musi zostać sporządzona przynajmniej na 12 miesięcy przed rozpoczęciem okresu referencyjnego dla tego modułu.
(3) Istnieje potrzeba wyczerpującego i porównywalnego zestawu danych na temat godzenia pracy i życia rodzinnego zgodnie z założeniami polityki równouprawnienia UE w sprawie zatrudnienia wymienionymi w Wytycznych dotyczących zatrudnienia w 2003 r. wraz ze szczegółową wytyczną w sprawie "równości płci" przyjętych przez Radę w dniu 22 lipca 2003 r.[3]
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szczegółowa lista informacji, które mają zostać zebrane w module ad hoc 2005, jest przedstawiona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 37/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2003 w zakresie wspólnotowych kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych dla niektórych produktów rolnych pochodzących z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 oraz (WE) nr 934/95 [1], w szczególności art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 grudnia 2003 r. zawarto porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Królestwem Maroka dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem.
Nowe porozumienie stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r., z wyłączeniem artykułów 2, 4 i 5 nowego protokołu rolnego 1, dalej zwanego "nowym protokołem 1", w sprawie uzgodnień stosowanych w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Maroka.
Artykuły te stosuje się od dnia 1 października 2003 r. w stosunku do koncesji na pomidory.
(2) Nowy protokół 1 przewiduje nowe koncesje taryfowe oraz zmiany w istniejących koncesjach ustanowionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 747/2001, z których część obejmuje wspólnotowe kontyngenty taryfowe i ilości referencyjne.
(3) Dla niektórych produktów rolnych, dla których istniejące koncesje taryfowe stosuje się w ramach ilości referencyjnych, nowy protokół 1 przewiduje wyłączenie z opłat celnych w ramach kontyngentów taryfowych lub wyłączenie z opłat celnych dla ilości nielimitowanych.
(4) Aby wprowadzić w życie ulgi taryfowe przewidziane w nowym protokole 1, rozporządzenie (WE) nr 747/2001 musi zostać zmienione.
(5) W celu obliczenia kontyngentów taryfowych w pierwszym roku stosowania należy zapewnić, iż z wyjątkiem pomidorów objętych kodem CN 07020000, tam gdzie okres obowiązywania kontyngentu zaczyna się przed datą wejścia w życie nowej umowy, rozmiary kontyngentów taryfowych będą zmniejszone proporcjonalnie do tej części okresu, który upłynął do owej daty.
(6) W celu ułatwienia zarządzania niektórymi istniejącymi kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 ilości przywożone w ramach tych kontyngentów powinny być brane pod uwagę przy obciążaniu kontyngentów taryfowych otwartych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
(7) Nowe porozumienie stanowi, że kontyngenty taryfowe na świeże lub chłodzone pomidory mają być stosowane od dnia 1 października 2003 r.
Ilości, które zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie od dnia 1 października 2003 r. dzięki istniejącym kontyngentom taryfowym na świeże lub chłodzone pomidory na mocy rozporządzenia (WE) nr 747/2001, powinny być brane pod uwagę przy obciążaniu kontyngentów taryfowych otwartych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
(8) W ramach nowego protokołu 1 rozmiar dodatkowego kontyngentu taryfowego na świeże i chłodzone pomidory stosowanego od dnia 1 listopada do dnia 31 maja jest w każdym roku uzależniona od ogólnej ilości pomidorów pochodzących z Maroka wprowadzonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie w okresie poprzedzającym od dnia 1 października do dnia 31 maja.
W związku z tym przed dniem 1 listopada każdego roku Komisja powinna dokonywać przeglądu ilości wprowadzonej do swobodnego obrotu w poprzedzającym okresie od dnia 1 października do dnia 31 maja oraz przyjąć przepisy wprowadzające wszelkie niezbędne dostosowania wielkości dodatkowych kontyngentów taryfowych.
(9) W odniesieniu do kontyngentów taryfowych na świeże lub chłodzone pomidory należy zapewnić zgodnie z nowym protokołem 1, żeby w trakcie każdego sezonu przywozowego od dnia 1 października do dnia 31 maja niewykorzystane ilości miesięcznych kontyngentów taryfowych mogły być przeniesione na dwie ściśle określone daty do dodatkowego kontyngentu taryfowego stosowanego w tym sezonie importowym.
(10) Zgodnie z nowym protokołem 1 rozmiary kontyngentów taryfowych na niektóre produkty powinny zostać zwiększone od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 1 stycznia 2007 r. o cztery roczne i równe raty, z których każda odpowiada 3 % tych ilości.
(11) Ponieważ przepisy niniejszego rozporządzenia powinno się stosować od dnia stosowania nowego porozumienia, stosowne jest, by niniejsze rozporządzenie weszło w życie możliwie jak najszybciej.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Szczególne przepisy w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na pomidory pochodzące z Maroka
Dla pomidorów pochodzących z Maroka objętych kodem CN 07020000 wprowadzanych do swobodnego obrotu w każdym okresie od dnia 1 października do dnia 31 maja (dalej zwanym "sezonem przywozowym";) korzystanie z miesięcznych kontyngentów taryfowych o numerze porządkowym 09.1104 odpowiednio od dnia 1 października do dnia 31 grudnia oraz od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca zostaje wstrzymane każdego roku w dniu 15 stycznia i drugiego dnia roboczego w Komisji po dniu 1 kwietnia.
Następnego dnia roboczego służby Komisji określają niewykorzystane saldo każdego z kontyngentów taryfowych i udostępniają je w ramach dodatkowego kontyngentu taryfowego mającego zastosowanie w danym sezonie przywozowym w ramach numeru porządkowego 09.1112.
Począwszy od dnia, w którym miesięczne kontyngenty taryfowe zostają wstrzymane, pobieranie wstecz z jakiegokolwiek wstrzymanego miesięcznego kontyngentu taryfowego oraz wynikające z tego zwroty niewykorzystanych ilości do jakiegokolwiek wstrzymanego miesięcznego kontyngentu taryfowego dokonywane są dla dodatkowego kontyngentu taryfowego ustanowionego dla danego sezonu przywozowego";
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dla okresu obowiązywania kontyngentu nadal otwartego w dniu 1 stycznia 2004 r. ilości, które zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie w ramach kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1115, 09.1122, 09.1130, 09.1133, 09.1135, 09.1136, 09.1137, są brane pod uwagę przy obciążaniu poszczególnych kontyngentów taryfowych określone w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
2.
Ilości pomidorów objętych kodem CN 07020000, które zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie od dnia 1 października 2003 r. w ramach kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1116, 09.1189 oraz 09.1190, są brane pod uwagę przy obciążaniu kontyngentów taryfowych otwartych dla tych produktów od tego dnia zgodnie z załącznikiem II rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 38/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 314/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 8, art. 16 ust. 5, art. 18 ust. 5 i art. 20, ust.2 oraz art. 41 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkty i produkty uboczne przemysłu cukierniczego które nie są częścią produktu końcowego, ale są niezbędne w procesie fermentacji w wyniku którego jest on wytwarzany, są wykorzystywane zarówno przy produkcji drożdży jak i alkoholu.
(2) Wzrastające ostatnio zapotrzebowanie producentów alkoholu na melasę oznacza, że gorszej jakości melasa z buraka cukrowego jest dostępna dla producentów drożdży, w związku z czym są oni coraz bardziej zainteresowani wykorzystaniem syropów cukrowych.
Ich wykorzystywanie z kolei oznacza wyraźne zmniejszenie zanieczyszczenia środowiska spowodowane wykorzystywaniem melasy do produkcji drożdży.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002 [2] zastrzega że cukier inwertowany oraz syropy przetwarzane na alkohol albo rum są wyłączone z obliczenia produkcji cukru dla celów art. 13 - 18 rozporządzenia (WE) 1260/2001.
(4) W celu sprawiedliwego potraktowania producentów drożdży powyższe przepisy należy poszerzyć w celu objęcia nimi syropów przetwarzanych na żywe kultury drożdży.
(5) Aby zapobiec wszelkiemu nadużywaniu systemu kwot produkcyjnych, należy wprowadzić uzgodnienia w celu nadzorowania zarówno zakładów z przydzielonymi kwotami produkcyjnymi cukru jak i tych przetwarzających cukier na alkohol, rum lub drożdże.
Powinno być wymagane urzędowe zatwierdzenie zakładów przetwórczych oraz wstępna deklaracja dostaw z zakładów z przydzielonymi kwotami tak, aby władze Państw Członkowskich mogły kontrolować ilości.
Te uzgodnienia powinny mieć zastosowanie także do syropów do rozprowadzania oraz przeznaczonych do przetworzenia na "Rinse appelstroop", które na mocy art. 1 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 314/2002 są wyłączone z obliczania produkcji cukru dla celów art. 13 do 18 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
W celu przyznania władzom czasu na wprowadzenie środków zarządzających oraz kontrolnych, nowe przepisy stosuje się począwszy od dnia1 lutego 2004 r.
(6) Dla umożliwienia prowadzenia monitoringu zużycia cukru inwertowanego oraz syropów i odpowiadającej produkcji alkoholu, rumu, drożdży, syropów do rozprowadzania oraz "Rinse appelstroop", Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o ilościach zużytych oraz wyprodukowanych.
(7) W trzecim akapicie art. 4b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 należy dokonać rozróżnienia pomiędzy ilościami izoglukozy wyrażonymi jako sucha masa a ilościami syropu inulinowego wyrażonego jako ekwiwalent cukru białego.
(8) W art. 6 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 314/2002 dotyczącym zobowiązań wywozowych, które mają być realizowane podczas bieżącego roku gospodarczego (zgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001) słowa "ilości takie rozkłada się równomiernie na cały rok gospodarczy" są zbędne i dla przejrzystości powinny być usunięte.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 314/2002 należy stosownie zmienić.
(10) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 314/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) ilości cukru inwertowanego i syropów przetworzonych na alkohol lub rum oraz ilości syropów wykorzystanych przy produkcji żywych kultur drożdży;"
2) dodaje się następujący art. 1a:
"Artykuł 1a
1.
Jedynie ilości wykorzystywane przez przedsiębiorstwa zatwierdzone przez właściwe władze Państw Członkowskich są wliczane dla celów art. 1 ust. 2 lit. f) i h).
Niniejsze władze przyznają zatwierdzenie na wniosek przedsiębiorstw produkujących alkohol, rum, drożdże, syropy do rozprowadzania i "Rinse appelstroop",, które wyrażają zgodę na:
a) prowadzenie odrębnej dziennej ewidencji towarowej dla surowców i produktów przetworzonych wskazanych w art. 1 ust. 2 lit. f) i h),
b) dostarczenie na wniosek niniejszych władz wszelkich informacji lub dodatkowych dokumentów niezbędnych do weryfikacji pochodzenia i zużycia surowców wskazanych w lit. a),
c) umożliwienie niniejszym władzom przeprowadzenie odpowiednich kontroli administracyjnych i bezpośrednich.
2.
Dla celów stosowania przepisów art. 1 ust. 2 lit. f) i h) przedsiębiorstwa z przydzielonymi kwotami zgłaszają przed dostawami właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich:
a) charakter i ilość dostarczanych produktów wyrażone zarówno jako waga netto jak i równoważnik cukru białego,
b) szczegółowe informacje dotyczące zatwierdzonego przetwórcy oraz miejsca w którym produkty dostarczone będą przetworzone,
c) harmonogram dostaw do miejsca przetwarzania.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich, jeżeli to konieczne ustalają dodatkowe wymagania dotyczące przyznania zatwierdzenia jak wskazano w drugim akapicie ust. 1, oraz dodatkowe wymagania w związku ze zgłoszeniami wskazanymi w ust. 2, takie jak data przed upływem której zgłoszenia mają być złożone i okres ich ważności.
Przeprowadzają one kontrolę administracyjną i bezpośrednią pochodzenia i przetwarzania tych dostaw.
Wykorzystując analizę ryzyka każdego roku gospodarczego władze przeprowadzą bez uprzedzenia bezpośrednie kontrole na miejscu.
Analiza ryzyka wykorzystuje, między innymi:
a) ustalenia z kontroli przeprowadzonych w poprzednich latach,
b) zmiany z zeszłego roku,
c) produkt przetworzony uzyskany z surowca.
Kontrole obejmują przynajmniej 10 % cukru inwertowanego i syropów.
Jeśli napotka się nieprawidłowości i anomalie, Państwa Członkowskie zwiększą częstotliwość kontroli w zależności od wagi wyników.
4.
Pod koniec każdego roku gospodarczego Państwa Członkowskie określają dla każdego przedsiębiorstwa przydzielone kwoty i każdemu zatwierdzonemu przedsiębiorstwu odpowiednie ilości syropu, cukru inwertowanego i odpowiadającą produkcję alkoholu, rumu, drożdży, syropów do rozprowadzania i "Rinse appelstroop",.
5.
Zatwierdzenia należy wycofać, w trwającym roku gospodarczym i następnym, w każdym zakładzie nie przestrzegającym warunków zatwierdzenia.
Należy złożyć później nowy wniosek o zatwierdzenie.
6.
Przed 5 września każde Państwo Członkowskie zgłasza Komisji za poprzedni rok gospodarczy:
a) całkowite ilości, wyrażone jako równoważnik białego cukru, cukru inwertowanego i syropów i odpowiadającą produkcję:
- alkoholu, wyrażonego jako czysty alkohol, w rozbiciu na paliwo na bazie alkoholu, rum i pozostałe alkohole,
- żywe kultury drożdży, wyrażone jako drożdże prasowane, i
- syropy do rozprowadzania i "Rinse appelstroop",.
b) wyniki kontroli przeprowadzonych na mocy ust. 3 i podjęte na ich podstawie działania,
c) przypadki wycofania zatwierdzenia na mocy ust. 5.",
3) W pierwszym akapicie art. 4b ust. 3 pierwsze zdanie zastępuje się:
"Każde przedsiębiorstwo, któremu przyznano kwotę produkcji izoglukozy lub syropu inulinowego powiadomi właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona była produkcja, przed 1 sierpnia, o ilości izoglukozy (wyrażonej jako sucha masa) i syropu inulinowego (wyrażonego jako równoważnik cukru białego) jakie posiadał i przechowywał w swobodnym obrocie na terytorium Wspólnoty na koniec poprzedniego roku gospodarczego, rozbite w następujący sposób:";
4) W pierwszym akapicie art. 6 ust. 5, lit. c) zastępuje się:
"c) całość przewidywanego wywozu cukru, izoglukozy i syropu inulinowego w formie produktów przetworzonych z zwrotami wywozowymi lub opłatami wyrównawczymi ustalonymi w tym celu podczas roku gospodarczego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 39/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje przyznanie refundacji wywozowych dla niektórych produktów określonych we wspomnianym rozporządzeniu, kiedy są wywożone w formie towarów wymienionych w jego załączniku V, w szczególności w postaci żywych kultur drożdży objętych kodami CN 21021031 i 21021039.
(2) Artykuł 1 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [2] przewiduje, że od dnia 1 lutego 2004 r. ilości syropów używanych w wytwarzaniu żywych kultur drożdży są wyłączone z rozliczenia produkcji cukru do celów art. 13–18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001. W interesie spójności, możliwość przyznawania refundacji wywozowych dla ilości cukru używanych w wytwarzaniu żywych kultur drożdży powinna zostać zniesiona z tą samą datą.
(3) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 skreśla się wiersze odpowiadające kodom CN ex2102, 210210, 21021031 i 21021039.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 40/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
w sprawie dowodu zakończenia formalności celnych przy przywozie cukru do państw trzecich, przewidzianego w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1] a w szczególności jego art. 27 ust. 11 pierwszy akapit zdanie drugie tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacje wywozowe w sektorze cukru mogą się zmieniać w zależności od miejsca przeznaczenia, jeśli sytuacja na rynku światowym lub ściśle określone wymogi niektórych rynków czynią to koniecznym.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1290/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie stałego zaproszenia do przetargu w celu określenia opłat oraz/lub refundacji wywozowych dla cukru białego na rok gospodarczy 2003/2004 [2] przewiduje to rozróżnienie poprzez wykluczenie określonych miejsc przeznaczenia.
Ponadto, dwumiesięczne lub miesięczne, stosownie do przypadku, ustalanie refundacji wywozowych dla cukru białego, cukru surowego bez późniejszego przetwarzania go, syropów i innych produktów w sektorze cukru zgodnie z art. 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 wyklucza te miejsca przeznaczenia.
(3) Artykuł 27 ust. 11 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacje będą wypłacane za okazaniem dowodu wywozu produktów ze Wspólnoty oraz że, w przypadku zróżnicowanej stawki refundacji, produkty dotarły na miejsce przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub innego miejsca, dla którego ustalono refundację.
(4) Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] wymienia różne rodzaje dokumentów, które mogą służyć jako dowód zakończenia formalności celnych w krajach trzecich, w przypadku gdy wysokość stawki refundacji różnicowana jest w zależności od miejsca przeznaczenia.
Na podstawie tego artykułu Komisja może postanowić w niektórych szczególnych przypadkach, że dowód, o którym mowa w powyższym artykule, może być uznany za przedstawiony w postaci szczególnego dokumentu lub w jakikolwiek inny sposób.
(5) W sektorze cukru operacje wywozu przeprowadzane są na podstawie umów zdefiniowanych jako "Franco statek" na londyńskiej giełdzie transakcji finansowych.
W konsekwencji, nabywcy akceptują na etapie "Franco statek" wszystkie zobowiązania umowne, w tym dowód zakończenia formalności celnych, nie będąc bezpośrednim beneficjantem refundacji, do której dowód ten nadaje prawo.
Otrzymanie ważnego dowodu na wszystkie wywożone ilości może pociągać za sobą poważne trudności administracyjne w niektórych państwach, a to z kolei może znacznie opóźnić lub uniemożliwić wypłacanie refundacji dla wszystkich rzeczywiście wywożonych ilości.
(6) Mając na względzie wpływ na równowagę rynku, jaki mogą mieć te administracyjne trudności, należy ustanowić alternatywne dowody dla miejsc przeznaczenia, zapewniające niezbędne gwarancje.
(7) Okres stosowania tego odstępstwa powinien zostać ograniczony.
(8) Napotkane trudności są rezultatem zawieszenia od 8 marca 2003 r refundacji wywozowych do krajów położonych na zachodnich Bałkanach.
W tych okolicznościach, aby przestrzegać zasady niedyskryminacji między podmiotami gospodarczymi Wspólnoty oraz aby chronić zasadę równego traktowania, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich sytuacji, które zaistniały od dnia 8 marca 2003 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W przypadku wywozu dokonywanego zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, dla którego eksporter nie jest w stanie dostarczyć dowodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w drodze odstępstwa od powyższego artykułu, produkty są uważane za przywiezione do krajów trzecich za okazaniem następujących trzech dokumentów:
a) kopii dokumentu transportu;
b) oświadczenia, że produkt został rozładowany, wydanego bądź przez władze kraju trzeciego, bądź przez władze jednego z Państw Członkowskich ustanowione w kraju przeznaczenia, bądź przez międzynarodową agencję kontrolującą zatwierdzoną w art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, potwierdzającego, że produkt opuścił miejsce rozładowania lub że zgodnie z wiedzą władz lub agencji wystawiających oświadczenie produkt nie był następnie ponownie załadowany w celu ponownego wywozu;
c) dokument bankowy wystawiony przez zatwierdzonych pośredników ustanowionych przez Wspólnotę potwierdzający, że wpłata odpowiadająca wywozowi, o którym mowa, została wpłacona na konto eksportera, lub dowód takiej wpłaty.
2.
Państwa Członkowskie weryfikują poprawne stosowanie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w świetle przepisów ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniające i poprawiające załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, rozporządzenie to ma zastosowanie do płatności przyznawanych bezpośrednio rolnikom w ramach systemów wsparcia przedstawionych w załączniku.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1259/1999 zostanie zastąpione od 1 maja 2004 r. przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [2]. Jednakże art. 2a i 11 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 nadal będą stosowane aż do 31 grudnia 2005, a art. 3, 4 i 5 powyższego rozporządzenia — do 31 grudnia 2004 r. W celu stosowania tych artykułów, załącznik do rozporządzenia 1259/1999 będzie również odpowiednio stosowany.
(3) Lista systemów wsparcia przedstawiona w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 wskazuje stosowne sektory produktów, warunki, na podstawie których wsparcie jest wypłacane w ramach różnych systemów oraz rodzaj omawianej płatności.
Te wskazania są jednak już nieaktualne, jak również kilka przepisów czy aktów prawnych, określonych jako zmienione lub uchylone i zastąpione innymi.
(4) Niektóre dopłaty bezpośrednie wchodzące w zakres rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 nie są wymienione w załączniku do niego bądź z powodu przeoczenia, bądź z uwagi na ich wprowadzenie po przyjęciu powyższego rozporządzenia.
(5) Błędy w odwołaniach do podstawy prawnej dla wołowiny i cielęciny, jak również w przypisach dotyczących mięsa baraniego i koziego powinny zostać poprawione.
(6) Odpowiednio powinien również zostać poprawiony załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 48/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 grudnia 2003 r.
w sprawie tworzenia rocznych statystyk Wspólnoty dotyczących przemysłu hutniczego w latach 2003–2009
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Statystyki dotyczące hutnictwa żelaza oparte były na Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS), który wygasł 23 lipca 2002 r.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1840/2002 [4] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 września 2002 r. zostało przyjęte, aby zapewnić przedłużenie aż do 31 grudnia 2002 r. statystycznego systemu hutnictwa Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali po wygaśnięciu Traktatu EWWiS.
(3) Konieczne jest dalsze zbieranie danych statystycznych z zakresu hutnictwa stali w celu wdrożenia przyszłej polityki Wspólnoty dotyczącej przemysłu hutniczego.
Żaden inny istniejący statystyczny system na poziomie europejskim nie jest w stanie zadowolić potrzeb takich statystyk.
W związku z tym potrzebne jest nowe rozporządzenie oparte na Traktacie Unii Europejskiej, dotyczące zbierania danych statystycznych Wspólnoty na temat przemysłu hutniczego.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [5] stanowi ramy odniesienia dla przepisów niniejszego rozporządzenia.
(5) Potrzebna jest faza przejściowa pomiędzy rokiem 2003 a 2009, aby określić czy statystyki hutnictwa mogą być zintegrowane z innymi systemami statystycznymi.
(6) Przedsiębiorstwa przemysłu hutniczego potrzebują światowych danych na temat inwestycji i możliwości produkcyjnych w celu oceny przyszłej możliwej niedostatecznej produkcji lub nadprodukcji dla poszczególnych klas produktów hutnictwa żelaza.
Statystyki Wspólnoty na temat inwestycji i zdolności produkcyjnych przyczyniają się do rozwoju globalnej sieci danych na temat światowych zdolności produkcyjnych hutnictwa, która jest zorganizowana pod auspicjami OECD.
(7) Statystyki dotyczące konsumpcji energii w hutnictwie żelaza przynoszą dane nie tylko na temat zużycia energii i produkcji w ramach hutnictwa żelaza, ale również pośrednio na temat emisji substancji zanieczyszczających środowisko.
(8) Statystyki na temat dostępności zapasów odpadów żelaza i stali są potrzebne do monitorowania zużycia tych surowców istotnych do produkcji stali.
(9) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia winny być przyjęte w zgodności z decyzją Rady 1999/486/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(10) Skonsultowano się z Komitetem ds. Programu Statystycznego zgodnie z art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, EURATOM [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnych ram dla systematycznego wytwarzania statystyk Wspólnoty na temat przemysłu hutniczego dla lat referencyjnych 2003–2009.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, pojęcia "statystyki Wspólnoty" i "wytwarzanie statystyk" są rozumiane w znaczeniu jakie nadało im rozporządzenie (WE) nr 322/97.
Artykuł 3
Zakres
Niniejsze rozporządzenie dotyczy danych na temat przemysłu hutniczego, który jest zdefiniowany jako grupa 27.1 statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, (NACE Rev. 1), ustanowionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3037/90 [8].
Tam gdzie wartość dodana w kosztach fabrycznych przedsiębiorstw w przemyśle hutniczym Państwa Członkowskiego reprezentuje mniej niż 1 % całości Wspólnoty, dane na temat właściwości nie muszą być zbierane.
Artykuł 4
Właściwości
Dostarczone dane, które muszą odpowiadać formatowi ustanowionemu w załączniku dotyczą właściwości jednostki rodzaju działalności, jak to zostało zdefiniowane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie [9] i przedsiębiorstw zatrudniających 50 lub więcej pracowników.
Artykuł 5
Okres spisowy i okresowość
Państwa Członkowskie prowadzą opracowania w trybie rocznym danych wyszczególnionych w załączniku po raz pierwszy dla roku 2003 i dla każdego kolejnego roku aż do 2009.
Artykuł 6
Przekazywanie danych
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane i metadane na temat przemysłu hutniczego zagregowane na jednostkach, do których odnosi się art. 4.
Przekazanie obejmuje dane poufne, zgodnie z istniejącymi we Wspólnocie przepisami na temat przekazywania danych podlegających poufności.
2.
Państwa Członkowskie przekazują dane i metadane w formie elektronicznej.
Przekazywanie odbywa się zgodnie z właściwym standardem wymiany zatwierdzonym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 2.
Eurostat udostępnia szczegółową dokumentację związaną z zatwierdzonymi standardami i dostarcza wytyczne na temat tego jak wdrożyć te standardy zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie przekazują dane i metadane w przeciągu sześciu miesięcy od końca roku referencyjnego.
Niemniej jednak, w zgodzie z procedurą, do której odnosi się art. 8 ust. 2, Komisja może przedłużyć ten okres do 12 miesięcy w przypadku pierwszego przekazania danych tym Państwom Członkowskim, które będą miały trudności z wdrożeniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Środki wdrożeniowe
Następujące środki dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia są ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2:
a) dowolna zmiana listy właściwości, pod warunkiem że żaden znaczący dodatkowy ciężar nie jest nałożony na Państwa Członkowskie;
b) formaty przekazywania danych i okres pierwszego przekazania danych.
Artykuł 8
Procedura
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 89/382/EWG, EURATOM.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/486/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/486/EC jest ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Raporty
W przeciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja składa raport Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat jego wdrożenia.
Raport w szczególności:
a) ocenia korzyści dla Wspólnoty, Państw Członkowskich, a także dostarczycieli i użytkowników informacji statystycznej z wytworzonych danych statystycznych w powiązaniu z ich kosztami;
b) ocenia jakość wytworzonych statystyk;
c) sprawdza synergię z innymi typami działalności Wspólnoty;
d) proponuje dowolne zmiany uznane za konieczne w celu poprawienia funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 50/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do ustaleń dotyczacych przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz wprowadzające odstępstwo od tego rozporządzenia.
Komisja wspólnot europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozdział III rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [2] dotyczy głównie rocznego kontyngentu na masło nie podzielonego równomiernie na cały rok.
W celu równomiernego rozłożenia przywozu przewidzianego kontyngentem na cały rok i zapewnienia tym samym odpowiedniego zaopatrzenia rynku wewnętrznego, kontyngent ten należy podzielić na dwie sześciomiesięczne transze, uwzględniając przy tym tradycje wytwarzania produktu w okresie kontyngentowym.
(2) Rozdział I rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 dotyczy kontyngentów przyznanych w styczniu i lipcu każdego roku na dwa sześciomiesięczne okresy.
Biorąc pod uwagę przystąpienie 1 maja 2004 r. 10 nowych Państw Członkowskich, podmiotom gospodarczym w tych krajach należy zapewnić możliwość udziału w kontyngentach wspólnotowych od wspomnianej daty.
W tym też celu ilości otwarte w styczniu 2004 r. należy ograniczyć do ilości odpowiadających okresowi od stycznia do kwietnia 2004 r.
Ten sposób rozdziału nie powinien jednak być stosowany w stosunku do kontyngentów na pełen rok kalendarzowy jeżeli kontyngenty te były w poprzednim okresie nie w pełni wykorzystane.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 zawiera szczegółowe zasady stosowania w sektorze mleka i przetworów mlecznych ustaleń dotyczących przywozu przewidzianych w układach europejskich między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a niektórymi krajami Europy Środkowej i Wschodniej z drugiej strony.
W celu zrealizowania koncesji przewidzianych w decyzji Rady 2003/452/WE z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi działającymi w ramach Unii Europejskiej z jednej strony a Republiką Słowenii z drugiej strony, aby uwzględnić wyniki negocjacji między stronami na temat nowych wzajemnych koncesji w rolnictwie [3], należy zwiększyć niektóre istniejące kontyngenty.
(4) W celu zapewnienia systematycznego informowania Komisji o zmianach składu sera przywożonego w ramach różnych kontyngentów, zgodnie z artykułem 19 rozporządzenia (WE) nr 25635/2001 podmioty gospodarcze mają obowiązek podawania w deklaracjach przywozowych określonych zawartości.
O przypadku gdy przedstawiane zawartości przekraczają wartości określone w załączniku XIII właściwe władze mają powiadamiać Komisję.
Powiadomienia, jakie wpływają do Komisji od czasu wprowadzenia tego obowiązku wskazują na pewien stopień stabilności składu przywożonego sera w odniesieniu do jego gatunku i pochodzenia.
Powiadamianie stanowi znaczne obciążenie dla służb celnych oraz Komisji i przyczynia się do powstania znacznej ilości dokumentów w sytuacji, gdy stopień naruszenia podstawowej zawartości jest w większości przypadków nieznaczny.
Dlatego też powiadamianie należy ograniczyć do tych przypadków, w których zawartości są niezwykle wysokie, przyjmując w tym celu zawartości ujęte w załączniku XIII.
Ponadto, w przypadku niektórych gatunków sera, korzyści płynące z uzyskiwania powiadomienia o przekroczeniu zawartości określonych w załączniku XIII okazały się niewielkie, ponieważ wszelkie zmiany w zawartości pozostają w ramach przedziałów ustalonych w opisie tych produktów w Nomenklaturze Scalonej.
Dlatego też, w odniesieniu do omawianych produktów, obowiązek powiadamiania powinien zostać zniesiony.
(5) Nowa Zelandia przesłała Komisji informacje dotyczące nowego organu wydającego.
Dlatego też należy uaktualnić załącznik XII do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(6) Wobec przystąpienia nowych Państw Członkowskich 1 maja 2004 r., okres ważności pozwoleń stosowanych w przypadku przywozu z nowych Państw Członkowskich należy ograniczyć do dnia 30 kwietnia 2004 r. Z tego względu należy ustanowić odstępstwo od artykułu 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(7) Przyznawanie kontyngentu na masło wynikającego z rozdziału III rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w transzach sześciomiesięcznych narusza rytm wydawania świadectw IMA 1 przez organ wydający zainteresowanego państwa trzeciego.
Celem umożliwienia właściwym władzom tych państw i zainteresowanym podmiotom gospodarczym zapoznania się z niniejszą zmianą przed jej wejściem w życie, a także stosownie do międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, należy ustalić odpowiedni termin przypadający na okres między publikacją a dniem, w którym przyznanie wspomnianego wyżej kontyngentu staje się skuteczne.
Ponadto, ponieważ organy wydające w krajach trzecich mogą wystawiać świadectwa IMA 1 na rok 2004 od 1 listopada 2003 r., należy zezwolić na wydawanie pozwoleń na przywóz na wszystkie świadectwa IMA 1 wydane do dnia poprzedzającego dzień, w którym przyznanie kontyngentu staje się skuteczne.
(8) Z powyższych powodów rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 należy zmienić i ustanowić od niego odstępstwo.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającej ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 24 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Załącznik III do niniejszego rozporządzenia ustala stawki celne, które maja być stosowane, oraz w przypadku przywozu określonego w ust.1 lit. a) maksymalne ilości dopuszczone do przywozu w okresie kontyngentowym."
2) do art. 26 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Jednakże dla kontyngentu nr 09.4589 świadectwa IMA 1 mogą być wydawane:
a) od 1 listopada każdego roku, z ważnością od najbliższego 1 stycznia, dla ilości nie przekraczających maksymalnej ilości przypadającej na pierwszy okres kontyngentowy w danym roku, jak określono w załączniku III.A. Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz można jednak składać dopiero od pierwszego dnia roboczego w styczniu.
b) od 1 maja każdego roku z ważnością od najbliższego 1 lipca na pozostałe ilości z rocznej ilości kontyngentu, jak określono w załączniku III.A. Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz można jednak składać dopiero począwszy od pierwszego dnia roboczego w lipcu."
3) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) Część I.A zostaje zastąpiona tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
b) W części I.B. punkty 5, 6 i 10 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
c) Części 1.F i 1.H zostają zastąpione tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
4) w załączniku III.A szczegółowe dane odnoszące się do numeru kontyngentu 09.4589 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
5) w załączniku XII szczegółowe dane odnoszące się do organu wydającego dla Nowej Zelandii zostają zastąpione jak następuje:
"Nazwa _BAR_ Adres _BAR_
New Zealand Food Safety Authority _BAR_ South Tower 68–86 Jervois Quay PO Box 28 35 Wellington New Zealand Telefon (64–4) 463 25 00 Faks: (64–4) 463 2501" _BAR_
6) załącznik XIII zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 okres ważności pozwoleń upływa 30 kwietnia 2004 r. na:
a) przywóz w ramach kontyngentów określonych w punktach 1–4 i 7–10 załącznika I.B;
b) przywóz pochodzący z nowych Państw Członkowskich na podstawie kontyngentów określonych w załączniku I.A.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 24 ust. 2 i art. 26 ust. 2, dla kontyngentu nr 09.4589 na rok 2004 pozwolenia na przywóz mogą być wydawane po przedstawieniu świadectw IMA 1 wystawionych do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie przepisów określonych w punktach 1 i 2 artykułu 1.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji WE nr 53/2004
z dnia 12 stycznia 2004
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 747/2001 w zakresie wspólnotowych kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z Egiptu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 oraz (WE) nr 934/95 [1], a w szczególności jego art. 5 ust. 1b,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oczekiwaniu na zakończenie procedury niezbędnej do ratyfikacji i wejścia w życie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony, podpisanego 25 czerwca 2001 r., dnia 19 grudnia 2003 r zawarte zostało w formie wymiany listów porozumienie dotyczące tymczasowego stosowania postanowień dotyczących handlu i związanych z handlem Układu eurośródziemnomorskiego, zwane dalej "Układem tymczasowym".
Układ tymczasowy stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
(2) Układ tymczasowy zastąpi właściwe postanowienia Umowy o współpracy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu, podpisanej dnia 18 stycznia 1977r. [2], oraz Umowy pomiędzy Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Arabską Republiką Egiptu, podpisanej w Brukseli 18 stycznia 1977 r. [3]
(3) W Układzie tymczasowym na przywóz do Wspólnoty określonych produktów rolnych pochodzących z Egiptu przyznane zostały koncesje taryfowe w wysokości stawki celnej zero procent w ramach kontyngentów taryfowych.
(4) Dla niektórych produktów rolnych, do których stosuje się koncesje taryfowe z mocy Umowy o współpracy w granicach ilości referencyjnych, Układ tymczasowy przewiduje zwolnienie z opłat celnych w ramach kontyngentów taryfowych lub zwolnienie z opłat celnych dla nieograniczonych wielkości.
(5) Aby wdrożyć koncesje taryfowe przewidziane na mocy Układu tymczasowego, konieczne jest zastąpienie Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 odnoszącego się do kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych w odniesieniu do produktów pochodzących z Egiptu.
(6) Zgodnie z Układem tymczasowym wielkości kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów winny, począwszy od drugiego roku stosowania, być zwiększane w skali roku o 3 % wielkości ubiegłorocznej, a wielkości kontyngentów taryfowych w odniesieniu do innych produktów powinny być ustalone w szczególności dla okresu od pierwszego do trzeciego roku, a także kolejnych lat po wprowadzeniu.
(7) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 747/2001 powinno być odpowiednio zmienione.
(8) Do celów przeliczeniowych kontyngentów taryfowych w odniesieniu do pierwszego roku stosowania należy zapewnić, zgodnie z Układem tymczasowym, aby wielkości kontyngentów taryfowych, dla których okres obowiązywania kontyngentu zaczyna się przed datą wejścia w życie Układu tymczasowego zostały zmniejszone w proporcjach odpowiadających tej części okresu, który upłynął przed tą datą.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W pierwszym roku stosowania wielkości wspólnotowych kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1704, 09.1706, 09.1707, 09.1711, 09.1713, 09.1714, 09.1717, 09.1721 oraz 09.1725, dla których okres obowiązywania kontyngentu zaczyna się przed datą wejścia w życie Układu tymczasowego, winny zostać zmniejszone w proporcjach odpowiadających tej części okresu, który upłynął przed tą datą.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji we nr 54/2004
z dnia 12 stycznia 2004
zmieniające rozporządzenie Komisji WE nr 747/2001 w zakresie wspólnotowych kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z Izraela
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 oraz (WE) nr 934/95 [1],w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów nr 1 i 2 w Układzie Stowarzyszeniowym pomiędzy Wspólnotą Europejską a Izraelem zostało zawarte 22 grudnia 2003 r.
Nowe Porozumienie stosuje się od 1 stycznia 2004 r.
(2) Nowy protokół nr 1 dotyczący ustaleń mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Izraela, zwany dalej "nowym protokołem nr 1" przewiduje nowe zwolnienie celne oraz zmiany w istniejących zwolnieniach ustalonych w rozporządzeniu WE nr 747/2001, wśród których część ustalona jest w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych.
(3) Aby wdrożyć ulgi celne przewidziane w nowym protokole nr 1, konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia WE nr 747/2001.
(4) Do celów kalkulacji kontyngentów taryfowych w odniesieniu do pierwszego roku stosowania należy zapewnić, aby w przypadku gdy okres obowiązywania kontyngentu zaczyna się przed datą wejścia w życie nowego Układu, zostały one zmniejszone w proporcjach odpowiadających tej części okresu, który już upłynął przed tą datą.
(5) Aby ułatwić zarządzanie niektórymi istniejącymi kontyngentami taryfowymi przewidzianymi na mocy rozporządzenia WE nr 747/2001, ilości przywożone w ramach tych kontyngentów winny być wzięte pod uwagę podczas realizacji kontyngentów taryfowych otwartych zgodnie z rozporządzeniem WE nr 747/2001, zgodnie ze zmianami wprowadzonymi niniejszym rozporządzeniem.
(6) Zgodnie z nowym protokołem nr 1 wielkości kontyngentów taryfowych oraz ilości referencyjnych należy zwiększyć w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2007 r. w czterech równych rocznych ratach, każdej odpowiadającej 3 % wielkości bazowej określonej w Porozumieniu.
(7) Jako że przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowne od daty wejścia w życie nowego Porozumienia, właściwe jest wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia najszybciej jak to możliwe.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W odniesieniu do okresów obowiązywania kontyngentu rozpoczynających się 1 stycznia 2004 r. ilości, które zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zostały włączone do wolnego obrotu we Wspólnocie w ramach kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1311, 09.1313, 09.1329, 09.1339 oraz 09.1341, powinny być wzięte pod uwagę przy realizacji kontyngentów taryfowych ustalonych na mocy załącznika VII do rozporządzenia WE nr 747/2001, wraz ze zmianami wprowadzonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 55/2004
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1453/2001 wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) w odniesieniu do zastosowania opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych na Azorach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art.299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 [2] wprowadził na okres czterech lat gospodarczych, poczynając od 1999/2000 r., odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [3] w odniesieniu do Azorów. Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [4] zmieniło art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 w celu przedłużenia wyżej wymienionego okresu do sześciu lat gospodarczych i określiło kwoty tego przedłużenia.
(2) Jednakże restrukturyzacja sektora mlecznego na Azorach nie została jeszcze przeprowadzona.
Ze względu na wysoki stopień zależności od produkcji mleka na Azorach, połączony z innymi trudnościami związanymi z ich odległym położeniem i brakiem alternatywnej opłacalnej produkcji, należy przedłużyć odnośny okres i ustalić kwoty dla tego przedłużenia.
(3) Środek ten ogranicza się do producentów mleka na Azorach.
W okresie jego stosowania powinien on umożliwić dalszą restrukturyzację sektora na Azorach bez ingerencji na rynku mleka oraz bez znacznego wpływu na dobre funkcjonowanie systemu opłat wyrównawczych na poziomie Portugalii lub Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1. Od roku gospodarczego 1999/2000, do celów podziału opłaty dodatkowej między producentów określonych w art. 2 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, jedynie producentów, zgodnie z definicją art. 9 lit. c) tego rozporządzenia, mający siedzibę i produkujący na Azorach, których ilości rynkowe przekraczają ilość referencyjną powiększoną od wielkość procentową określoną w akapicie trzecim uważa się za przyczyniających się do przekroczenia.
Dodatkowa opłata jest należna za ilości przekraczające zwiększoną ilość referencyjną po ponownym rozdysponowaniu niewykorzystanych kwot w ramach marginesu wynikającego z tego zwiększenia, między producentami określonymi w akapicie pierwszym i proporcjonalnie do ilości referencyjnej dostępnej dla każdego producenta.
Wielkość procentowa określona w akapicie pierwszym jest równa stosunkowi ilości odpowiednio 73000 ton na okres od 1999/2000 do 2004/2005 i 23000 ton na rok gospodarczy 2005/2006 oraz całkowitej sumy ilości referencyjnych dostępnych dla każdego gospodarstwa na dzień 31 marca 2000 r.
Stosuje się ona do każdego producenta jedynie w odniesieniu do ilości referencyjnych dostępnych dla tego producenta na dzień 31 marca 2000 r.
2.
Ilość mleka lub ekwiwalentu mleka wprowadzonego do obrotu, która przekracza ilości referencyjne, lecz jest zgodna z wielkością procentową określoną w akapicie pierwszym, po ponownym rozdysponowaniu określonym w tym samym akapicie, nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu przekroczeń w Portugalii, obliczanych zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3950/92." Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 57/2004
z dnia 27 października 2003 r.
zmieniające Decyzję Komisji 2002/602/EWWiS w sprawie stosowania pewnych ograniczeń w przywozie niektórych wyrobów stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Federacją Rosyjską z drugiej strony [1] weszła w życie 1 grudnia 1997 r..
(2) Artykuł 21 Umowy o partnerstwie i współpracy stanowi, że handel produktami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (dalej zwaną "EWWiS") jest regulowany postanowieniami tytułu III Umowy, z wyjątkiem art. 15 oraz postanowieniami umowy.
(3) Dnia 9 lipca 2002 r. między EWWiS a Rządem Federacji Rosyjskiej zawarta została taka Umowa w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi [2], zatwierdzona w imieniu EWWiS decyzją Komisji 2002/603/EWWiS [3].
(4) Traktat ustanawiający EWWiS wygasł dnia 23 lipca 2002.
Strony uzgodniły na podstawie art. 10 ust. 2 Umowy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi, że jego postanowienia powinny dalej obowiązywać, a wszystkie ustanowione nim prawa i zobowiązania powinny zostać utrzymane w mocy po jego wygaśnięciu.
(5) Rząd Federacji Rosyjskiej zwrócił się, zgodnie z art. 3 ust. 3 Umowy, o przeniesienie pewnych ilości objętych limitami ilościowymi, które nie zostały wykorzystane w ciągu 2002 r.; uprawnione przeniesienie dla każdej grupy wyrobów jest następujące: 2186980 kg dla SA1, 10802830 kg dla SA1a, 4200000 kg dla SA2, 2505046 kg dla SA3, 0 dla SA4, 272850 kg dla SB1, 4200000 dla SB2 oraz 11550000 dla SB3.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 4 Umowy, Rząd Federacji Rosyjskiej zwrócił się o przeniesienie 4000 ton z grupy wyrobów SB2 oraz 6000 ton z grupy wyrobów SB3 do grupy wyrobów SA1a;
(7) Strony podjęły konsultacje przewidziane uzgodnionym protokołem nr 2 do wyżej wymienionej Umowy oraz stwierdziły, że zakres wyrobów określony Umową należy poszerzyć, aby zostały nią objęte również grupy wyrobów SA5 oraz SA6, przy czym takie poszerzenie stanowić będzie przedmiot nowej umowy zmieniającej postanowienia poprzedniej Umowy.
(8) Wspólnota zatwierdziła konkluzje nowej Umowy, która weszła w życie z dniem jej podpisania [4].
(9) Konieczna jest odpowiednia zmiana decyzji Komisji 2002/602/EWWiS w sprawie stosowania pewnych ograniczeń w przywozie niektórych wyrobów stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej [5], aby uwzględnić wniosek o przeniesienie w ramach limitów ilościowych, wniosek o przeniesienie w ramach grup wyrobów oraz nową Umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W decyzji 2002/602/EWWiS wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik IV zastępuje się tekstem Załącznika II do niniejszego rozporządzenia;
Artykuł 2
Przywóz do Wspólnoty towarów objętych grupami wyrobów SA5 i SA6, którym towarzyszy dokument nadzoru [6] wydany przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie wymaga pozwolenia na przywóz, o którym mowa w decyzji Komisji 2002/602/EWWiS, a w szczególności w jej art. 2.
Artykuł 3
Wyroby wymienione w grupach wyrobów SA5 oraz SA6, określone w załączniku I, pochodzące z Federacji Rosyjskiej i przywożone do Wspólnoty od 1 stycznia 2003, zaliczane są na poczet odpowiednich limitów ilościowych określonych w Załączniku II na rok 2003.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004
z dnia 14 stycznia 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego akapit pierwszy art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy dotyczące zasad produkcji i handlu dla rynku cukru dodane do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1] Aktem Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, (zwanym odtąd "Aktem Przystąpienia") będą miały zastosowanie od dnia 1 maja 2004 r., czyli dwa miesiące przed końcem roku gospodarczego 2003/2004.
Potrzebne są zatem środki przejściowe w celu przestawienia się z zasad produkcji i handlu obowiązujących w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji, (zwanych odtąd "nowymi Państwami Członkowskimi") na te przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001.
(2) W przypadku roku gospodarczego 2003/2004, cała produkcja cukrownicza w nowych Państwach Członkowskich realizowana jest na podstawie przepisów krajowych, a główne ilości ich produkcji zostaną sprzedane przed 1 maja 2004 r.
W konsekwencji przepisy dotyczące cen, ustaleń branżowych i samofinansowania przewidziane art. 2 do 6 i art. 10 do 21 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 nie powinny być stosowane przed 1 lipca 2004 r.
Niestosowanie ustaleń dotyczących samofinansowania i przepisu o cenach odnośnie do cukru wyprodukowanego przed 1 lipca 2004 r. oznacza, że ustalenie w sprawie refundacji wywozowych przewidzianych art. 27 do 31 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz ustalenia interwencyjne i dotyczące dopłat do produkcji przewidziane w art. 7, 8 i 9 tego rozporządzenia nie powinny być stosowane przed 1 lipca 2004 r.
(3) W przypadku izoglukozy, produkcja jest stabilna i zgodna z popytem, a zatem konieczne jest ustalenie odpowiedniego udziału podstawowych ilości izoglukozy przydzielonych nowym Państwom Członkowskim produkującym izoglukozę w celu ułatwienia dostosowania oraz zapewnienia równowagi produkcji i konsumpcji w powiększonej Wspólnocie.
Jednakże dla celów zapewnienia jednakowego traktowania izoglukozy i cukru, art. 2 do 21 i 27 o 31 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 powinny być stosowane do izoglukozy w nowych Państwach Członkowskich od 1 lipca 2004 r.
(4) Akt Przystąpienia wyznacza maksymalne potrzeby zaopatrzeniowe dla przedsiębiorstwa produkującego cukier w Słowenii na 19585 ton.
W celu zapewnienia dostaw do tego przedsiębiorstwa cukru surowego do rafinacji między 1 maja a 30 czerwca 2004 r., należy wyznaczyć odpowiedni udział maksymalnych potrzeb zaopatrzeniowych dla tego okresu.
(5) Istnieje znaczne ryzyko zakłóceń na rynkach w sektorze cukrowniczym wywołanych przez wprowadzanie produktów do nowych Państw Członkowskich przed ich przystąpieniem w celach spekulacyjnych.
Należy zatem przyjąć przepisy ułatwiające okres przejściowy w celu uniknięcia tego typu ruchów spekulacyjnych w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
Podobne przepisy przyjęto już odnośnie do handlu produktami rolnymi w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, rozporządzeniem (WE) nr 1972/2003 [2].
Konieczne są odrębne przepisy w celu uwzględnienia specyfiki sektora cukrowego.
(6) Rozdział 5 załącznika IV do Aktu Przystąpienia przewiduje, że towary objęte różnymi rodzajami systemów zawieszających w dniu przystąpienia wyłączone są, na określonych warunkach, z opłat celnych w przypadku wprowadzenia do swobodnego obrotu.
Jednakże w sektorze cukru istnieje wysokie ryzyko, że możliwość ta będzie wykorzystywana do celów spekulacyjnych.
W dodatku pozwoliłoby to podmiotom gospodarczym na obejście obowiązku ustanowionego niniejszym rozporządzeniem dotyczącego wycofania z rynku na ich koszt nadwyżek cukru lub izoglukozy stwierdzonych przez władze nowych Państw Członkowskich lub wniesienia opłat w przypadku gdy nie można przedstawić dowodu wycofania tych ilości.
Produkty stanowiące takie ryzyko powinny zatem podlegać należnościom przywozowym w dniu wprowadzenia do swobodnego obrotu.
(7) Co więcej, i zgodnie z Aktem Przystąpienia, ilości zapasów cukru i izoglukozy przekraczające normalnie utrzymywane zapasy należy wyeliminować z rynku na koszt nowych Państw Członkowskich.
Nadwyżki zapasów określi Komisja na podstawie rozwoju handlu, trendów produkcyjnych i konsumpcyjnych w nowych Państwach Członkowskich w okresie od 1 maja 2000 r. do 30 kwietnia 2004 r.
Dla celów tej procedury, oprócz cukru i izoglukozy, należy również rozważyć inne produkty zawierające znaczącą zawartość cukru, ponieważ one również mogą być potencjalnym celem spekulacji.
W przypadku gdy określone ilości cukru i izoglukozy nie zostaną wyeliminowane z rynku Wspólnoty najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r., nowe Państwa Członkowskie, których to dotyczy, będą odpowiedzialne finansowo za odpowiednią ilość.
Suma, którą należy obciążyć nowe Państwo Członkowskie, płatna do budżetu Wspólnoty w przypadku nie wyeliminowania nadwyżkowych zapasów, powinna odpowiadać najwyższej refundacji wywozowej stosowanej w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r.
(8) Jest w interesie zarówno Wspólnoty, jak i nowych Państw Członkowskich zapobieżenie nagromadzeniu nadwyżkowych zapasów, a w każdym razie powinna istnieć możliwość zidentyfikowania podmiotów gospodarczych lub osób zaangażowanych w duże handlowe przedsięwzięcia spekulacyjne.
W tym celu nowe Państwa Członkowskie powinny dysponować 1 maja 2004 r. systemem, który pozwalałby na zidentyfikowanie podmiotów odpowiedzialnych za taki rozwój wypadków.
(9) W celu określenia nadwyżkowych zapasów oraz wyeliminowania zidentyfikowanych nadwyżkowych zapasów, nowe Państwa Członkowskie powinny dostarczyć Komisji najnowsze statystyki dotyczące handlu, produkcji i konsumpcji rozważanych produktów jak również dowód wyeliminowania z rynku zidentyfikowanych nadwyżkowych zapasów do określonego terminu.
(10) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Sekcja 1
Środki przejściowe w następstwie przystąpienia
Artykuł 1
Stosowanie niektórych przepisów rozporządzenia nr 1260/2001
Artykuł 2 do 21 oraz art. 27 do 31 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 nie mają zastosowania w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. w stosunku do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi").
Artykuł 2
Kwoty izoglukozy
W przypadku okresu od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. podstawowe ilości izoglukozy A i B dla nowych Państw Członkowskich produkujących izoglukozę wynoszą:
_BAR_ Podstawowa ilość A w tonach substancji suchej _BAR_ Podstawowa ilość B w tonach substancji suchej _BAR_
Węgry _BAR_ 21271 _BAR_ 1667 _BAR_
Polska _BAR_ 4152 _BAR_ 312 _BAR_
Słowacja _BAR_ 6254 _BAR_ 837 _BAR_
Artykuł 3
Preferencyjny przywóz cukru trzcinowego
W celu pokrycia zapotrzebowania dla celów rafinacji surowego cukru trzcinowego w przypadku okresu od 1 maja 2004 r. do 30 czerwca 2004 r., Słowenia może wydawać w tym okresie zezwolenia na "specjalny cukier preferencyjny" w ramach 3264 ton, wyrażonych w równoważniku cukru białego i na warunkach przewidzianych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1159/2003 [3].
Sekcja 2
Środki przejściowe dla zapobieżenia spekulacji
Artykuł 4
Definicje
Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:
1) "cukier" oznacza:
a) cukier buraczany i trzcinowy w postaci stałej objęty kodem CN 1701;
b) syrop cukrowy objęty kodami CN 17026095, 17029099 i 21069059;
c) syrop inulinowy objęty kodami CN 17026080 i 17029080;
2) "izoglukoza" oznacza produkt objęty kodami CN 17023010, 17024010, 17026010, 17029030 i 21069030;
3) "produkty przetworzone" oznaczają produkty zawierające dodatek cukru/równoważnika cukru w ilości przekraczającej 10 %, otrzymane w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
4) "fruktoza" oznacza chemicznie czystą fruktozę objętą kodem CN 17025000.
Artykuł 5
System zawieszający
1. W drodze odstępstwa od rozdziału 5 załącznika IV do Aktu Przystąpienia oraz art. 20 i 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [4], produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009, 21011292, 23012092, 2105 i 2202 z wyjątkiem wyszczególnionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003, podlegają należnościom przywozowym erga omnes, w tym wszelkim dodatkowym należnościom przywozowym stosowanym w dniu wprowadzenia do swobodnego obrotu, pod warunkiem że:
a) przed 1 maja 2004 znajdowały się w swobodnym obrocie na terenie Wspólnoty zgodnie ze stanem na 30 kwietnia 2004 lub w nowym Państwie Członkowskim i;
b) 1 maja 2004 r.:
i) były czasowo składowane lub
ii) podlegały zabiegom celnym lub procedurom, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) i art. 4 ust. 16 lit. b) do g) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 we Wspólnocie, lub
iii) znajdowały się w transporcie po przejściu formalności wywozowych w ramach rozszerzonej Wspólnoty.
Powyższego akapitu nie stosuje się wobec produktów, z wyjątkiem rafinowanego cukru buraczanego C, syropu izoglukozowego C oraz syropu inulinowego C objętych kodami CN, odpowiednio, 17019910, 17019990, 17023010, 17024010, 17026010, 17029030, 17026080 i 17029080, wyeksportowanych ze Wspólnoty Piętnastu, jeśli importer przedstawi dowód, że nie ubiegał się o refundacje wywozowe tych produktów w kraju wywozu.
Na żądanie importera, eksporter podejmie działania w celu uzyskania potwierdzenia od właściwego organu na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową odnośnie do tych produktów w kraju wywozu.
2. W drodze odstępstwa od rozdziału 5 załącznika IV do Aktu Przystąpienia oraz art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009, 21011292, 2105 i 2202 z wyjątkiem wyszczególnionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003, pochodzące z krajów trzecich podlegają należnościom przywozowym, w tym wszelkim dodatkowym należnościom przywozowym stosowanym w dniu wprowadzenia do swobodnego obrotu, pod warunkiem że:
a) podlegają uszlachetnianiu czynnemu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 lit. l)ub tymczasowemu dopuszczeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w nowym Państwie Członkowskim w dniu 1 maja 2004 r.;
b) wprowadzono je do swobodnego obrotu w dniu 1 maja 2004 roku lub później.
Artykuł 6
Nadmierne zapasy
1.
Komisja ustali najpóźniej do 31 października 2004 r. dla każdego z nowych Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ilości cukru jako takiego i zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 i które muszą zostać wyeliminowane z rynku na koszt nowych Państw Członkowskich.
W celu ustalenia tej nadwyżkowej ilości, uwzględnia się w szczególności rozwój wypadków w roku poprzedzającym przystąpienie w stosunku do poprzednich lat odnośnie do:
a) przywożonych i wywożonych ilości cukru jako takiego i zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy;
b) produkcji, spożycia i zapasów cukru i izoglukozy;
c) okoliczności, w których gromadzono zapasy.
2.
Nowe Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, zapewnia eliminację z rynku ilości cukru lub izoglukozy, bez interwencji ze strony Wspólnoty, równej nadwyżkowej ilości, o której mowa w ust. 1, najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2005 r.:
a) przy pomocy wywozu bez refundacji ze strony Wspólnoty;
b) poprzez zużycie w sektorze materiałów palnych;
c) przez denaturowanie, bez wsparcia, na paszę dla zwierząt, zgodnie z tytułami III i IV rozporządzenia Komisji (EWG) nr 100/72 [5].
3.
W celu stosowania przepisów ust. 2, właściwe organy w nowych Państwach Członkowskich dysponują w dniu 1 maja 2004 r. systemem identyfikacji będących w obrocie lub wyprodukowanych nadwyżkowych ilości cukru jako takiego lub w zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy lub fruktozy, na poziomie głównych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy.
System ten może w szczególności opierać się na śledzeniu przywozu, monitorowaniu fiskalnym, badaniach w oparciu o księgowość prowadzoną przez podmioty gospodarcze i stan zapasów fizycznych oraz korzystać ze środków takich, jak gwarancje na ryzyko.
System identyfikacji działa w oparciu o ocenę ryzyka, która przywiązuje należytą uwagę w szczególności do następujących kryteriów:
- rodzaju działalności podmiotów, których to dotyczy;
- zdolności magazynowej pomieszczeń magazynowych;
- poziomu działalności.
Nowe Państwo Członkowskie wykorzysta ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równoważnej ustalonej w stosunku do tego podmiotu indywidualnej ilości nadwyżkowej.
Podmioty, których to dotyczy przedstawiają dowód satysfakcjonujący nowe Państwo Członkowskie, że produkty zostały wyeliminowane z rynku najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2005 r.
W przypadku gdy taki dowód nie został przedstawiony, nowe Państwo Członkowskie nakłada opłatę odpowiadającą danej ilości pomnożonej przez najwyższe opłaty przywozowe stosowane do tego produktu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r., powiększone o 1,21 EUR/100 kg za cukier biały lub równoważnik w substancji suchej.
Kwota, o której mowa w trzecim akapicie, zasila budżet narodowy nowego Państwa Członkowskiego.
4.
W przypadku gdy cukier lub izoglukoza zostały wyeliminowane zgodnie z ust. 2 lit. a), podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód wywozu najpóźniej do dnia 31 lipca 2005 r., okazując:
a) pozwolenie na wywóz wydane zgodnie z rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1291/2000 [6] i (WE) nr 1464/95 [7];
b) odpowiednie dokumenty, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 konieczne do wydania gwarancji.
Wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz, o którym mowa w lit. a) zawiera w polu nr 20 następujące wskazanie: "do wywozu zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 60/2004".
Pozwolenie na wywóz, o którym mowa w lit. a) zawiera w polu nr 22 następujące wskazanie: "do wywozu bez refundacji lub opłaty… (ilość, dla której wydano to świadectwo) kg; świadectwo jest ważne jedynie w…(nowe Państwo Członkowskie, które je wydało)".
Pozwolenie na wywóz, o którym mowa w lit. a) jest ważne od dnia jego wydania do dnia 1 maja 2005 r.
Artykuł 7
Dowód eliminacji przez nowe Państwa Członkowskie
1. Najpóźniej do dnia 31 lipca 2005 r., nowe Państwo Członkowskie przedstawi Komisji dowód, że nadwyżkowa ilość, o której mowa w art. 6 ust. 1 została wyeliminowana z rynku zgodnie z art. 6 ust. 2 i wyszczególni, dla każdej z metod, wyeliminowaną ilość.
2.
W przypadku gdy nie przedstawiono dowodu wyeliminowania z rynku zgodnie z ust. 1, dla części lub całości nadwyżkowej ilości, nakłada się na nowe Państwo Członkowskie opłatę w wysokości równej ilości nie wyeliminowanej z rynku pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 17019910 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r.
Kwota ta zasili budżet Wspólnoty najpóźniej do 30 listopada 2005 r. i zostanie wzięta pod uwagę do obliczenia opłat produkcyjnych dla roku gospodarczego 2004/2005.
Artykuł 8
Kontrola
1.
Nowe Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszej sekcji, a w szczególności ustanawia procedury kontrolne konieczne dla wyeliminowania nadwyżkowej ilości, o której mowa w art. 6 ust. 1.
2.
Nowe Państwa Członkowskie przedstawiają najpóźniej do dnia 31 lipca 2004 r.:
a) informacje o systemie ustanowionym w celu identyfikacji nadwyżkowych ilości, o których mowa w pierwszym akapicie art. 6 ust. 3;
b) ilości cukru, izoglukozy, fruktozy i produktów przetworzonych wywiezionych i przywiezionych miesięcznie w okresie od dnia 1 maja 2000 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r., przedstawione oddzielnie dla wywozu i przywozu do Wspólnoty zgodnie ze stanem na dzień 30 kwietnia 2004 r., do nowych Państw Członkowskich i krajów trzecich;
c) dla okresu od dnia 1 maja 2000 r. do 30 kwietnia 2004 r. ilości cukru, izoglukozy, produkowane rocznie, w rozbiciu na produkcję w ramach kontyngentu i poza kontyngentem, i spożywane rocznie;
d) dla okresu od dnia 1 maja 2000 r. do dnia 1 maja 2004 r., stan zapasów cukru i izoglukozy na dzień 1 maja każdego roku.
Sekcja 3
Przepis końcowy
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 maja 2004 r. w związku z wejściem w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 64/2004
z dnia 9 stycznia 2004 r.
ustanawiające wskaźniki korygujące stosowane od dnia 1 lipca 2003 r. do wynagrodzeń urzędników Wspólnot Europejskich pełniących służbę w państwach trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich określone w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności pierwszy akapit art. 13 załącznika X do tego rozporządzenia,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy uwzględnić zmiany kosztów utrzymania w krajach spoza Wspólnoty oraz odpowiednio ustalić wskaźniki korygujące stosowane od dnia 1 lipca 2003 r. do wynagrodzeń wypłacanych w walucie państwa zatrudnienia urzędnikom pełniącym służbę w państwach trzecich.
(2) Współczynniki korygujące, w oparciu o które dokonano płatności na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1338/2003 [2], mogą doprowadzić do zmiany wynagrodzeń, polegającej na ich podwyższeniu lub obniżeniu, z mocą wsteczną.
(3) Należy przyjąć przepisy przewidujące wyrównanie w przypadku podwyższenia wynagrodzenia jako wyniku stosowania nowych współczynników korygujących.
(4) Należy przyjąć przepisy przewidujące zwrot kwot nadpłaconych w przypadku obniżenia wynagrodzenia w wyniku zastosowania nowych współczynników korygujących w okresie między dniem 1 lipca 2003 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Należy przyjąć przepisy ograniczające taki zwrot do okresu nie dłuższego niż sześć miesięcy poprzedzających decyzję ustanawiającą współczynniki korygujące oraz rozłożenie jej skutków na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy następujących po dacie tej decyzji, tak jak w przypadku współczynników stosowanych na obszarze Wspólnoty Europejskiej do wynagrodzeń i emerytur lub rent urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 lipca 2003 r. współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń urzędników Wspólnot Europejskich pełniących służbę w państwach trzecich, płatnych w walucie państwa zatrudnienia, są takie, jak przedstawiono w załączniku.
Do celów ustalania wysokości takich wynagrodzeń stosowane są kursy wymiany mające zastosowanie do wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej w miesiącu poprzedzającym datę określoną w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
Instytucje dokonują wyrównań w przypadku podwyżki wynagrodzenia w wyniku zastosowania współczynników korygujących podanych w załączniku.
2.
Instytucje dokonują dostosowań obniżających wysokość wynagrodzenia z mocą wsteczną w przypadku zmniejszenia wynagrodzenia w wyniku zastosowania współczynników korygujących określonych w załączniku za okres między dniem 1 lipca 2003 r. i datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Dostosowania z mocą wsteczną obejmujące zwrot nadpłaconych kwot ogranicza się do okresu niedłuższego niż sześć miesięcy poprzedzających datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zwrot rozkłada się na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od tej daty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 74/2004
z dnia 13 stycznia 2004
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997, w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając propozycję przedłożoną przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wprowadzenie
(1) W dniu 19 grudnia 2002 Komisja ogłosiła, poprzez obwieszczenie, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich rozpoczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu na teren Wspólnoty bielizny pościelowej wykonanej z bawełny czystego lub z domieszką włókien chemicznych lub lnu (przy czym len nie stanowi włókna dominującego), barwionej lub drukowanej (bielizna pościelowa z bawełny), wyprodukowanej na terytorium Indii [2] i podjęła postępowanie w rzeczonej sprawie.
(2) Postępowanie zostało podjęte w wyniku skargi złożonej w listopadzie 2002 roku przez Komitet ds. Przemysłu Bawełniarskiego i Pokrewnych Przemysłów Tekstylnych Wspólnot Europejskich (Eurocoton lub "wnoszący skargę") w imieniu producentów wytwarzających ponad 25 % ogółu unijnej produkcji bielizny pościelowej z bawełny.
Skarga zawierała na pierwszy rzut oka dowody subsydiowania wskazanego produktu i określała wysokość znaczących strat przez to spowodowanych. Przedstawione dowody zostały uznane za wystarczające do wszczęcia postępowania antysubsydyjnego.
(3) Przed wszczęciem postępowania, zgodnie z art. 10 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (rozporządzenie podstawowe), Komisja powiadomiła rząd Indii o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, iż subsydiowany przywóz bielizny pościelowej z bawełny wyprodukowanej w Indiach spowodował szkody materialne dla przemysłu Wspólnoty.
Rząd Indii został zaproszony do konsultacji mającej na celu wyjaśnienie sytuacji w świetle informacji zawartych w skardze i osiągnięcia satysfakcjonującego obydwie strony rozwiązania.
Podczas konsultacji, które odbyły się w biurach Komisji w Brukseli, rząd Indii nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby odeprzeć zarzuty zawarte w skardze.
Jednakże z uwagą wysłuchano komentarzy rządu Indii do zawartych w skardze zarzutów dotyczących subsydiowania przywozu i strat poniesionych przez przemysł Wspólnoty.
(4) Komisja oficjalnie poinformowała producentów eksportujących i zainteresowanych importerów, jak również ich stowarzyszenia, przedstawicieli kraju wywożącego, wnoszącego skargę i innych producentów Wspólnoty, uznane stowarzyszenia producentów jak również znanych użytkowników o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony uzyskały możliwość wyrażenia swojego stanowiska na piśmie i zwrócenia się o przesłuchanie w terminie ustalonym w obwieszczeniu wprowadzającym.
(5) Stwierdzono, iż między datą złożenia skargi a datą rozpoczęcia postępowania minęło ponad 45 dni.
Zgodnie z art. 10 ust. 13 rozporządzenia podstawowego, za datę wniesienia skargi uważa się pierwszy dzień roboczy przypadający po jej dostarczeniu do Komisji przesyłką poleconą lub wydaniu potwierdzenia odbioru przez Komisję.
Wydanie potwierdzenia odbioru miało miejsce w czwartek, 31 października 2002.
Biorąc pod uwagę fakt, iż piątek 1 listopada był świętem państwowym, pierwszym dniem roboczym przypadającym po wydaniu potwierdzenia odbioru przez Komisję był poniedziałek, 4 listopada 2002.
Z tego względu 4 listopada 2002 będzie traktowany jako data wniesienia skargi.
Powiadomienie o rozpoczęciu postępowania opublikowano w dniu 18 grudnia 2002, który to dzień przypada w ciągu 45-dniowego okresu od wniesienia skargi.
W konsekwencji, powiadomienie o rozpoczęciu postępowania opublikowano w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 10 ust. 13 rozporządzenia podstawowego.
2.
Metoda statystyczna
DOKONANIE WYBORU EKSPORTERÓW/PRODUCENTÓW W INDIACH
Ogólne
(6) W obliczu dużej liczby eksporterów w Indiach, Komisja postanowiła zastosować techniki wyboru próby statystycznej zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.
(7) W celu umożliwienia Komisji dokonania wyboru próby statystycznej przedsiębiorstw, zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, do eksporterów i przedstawicieli działających we własnym imieniu skierowano wezwanie o ujawnienie się i dostarczenie podstawowych informacji dotyczących prowadzonej przez nich działalności eksportowej, obrotu na rynku lokalnym, systemów subsydiowania, oraz nazw i obszaru działalności wszystkich firm związanych w okresie trzech tygodni od daty rozpoczęcia postępowania.
O współpracę w tej sprawie Komisja zwróciła się również do władz indyjskich.
Wstępny wybór próby statystycznej
(8) W okresie trzech tygodni ujawniło się, dostarczając wymaganych informacji, ponad 80 przedsiębiorstw, wwożących produkt będący przedmiotem postępowania do Wspólnoty w okresie postępowania.
Uznano je za przedsiębiorstwa współpracujące i wzięto pod uwagę podczas dokonywania wyboru próby statystycznej.
Przedsiębiorstwa te reprezentowały ponad 90 % łącznego wywozu towaru będącego przedmiotem postępowania z Indii do Wspólnoty.
(9) Przedsiębiorstwa, które ostatecznie nie zostały włączone do próby statystycznej zostały poinformowane, że jakiekolwiek cło wyrównawcze o charakterze antysubsydyjnym na wywożone przez nie produkty zostanie naliczone zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, czyli nie będzie przekraczać średniej ważonej kwoty wyrównywanych subsydiów, ustanowionych dla przedsiębiorstw zawartych w próbie statystycznej.
(10) Przedsiębiorstwa, które nie ujawniły się w okresie czasu wyznaczonym w powiadomieniu o rozpoczęciu postępowania zostały uznane za niewspółpracujące.
Wybór próby statystycznej
(11) Zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wyboru dokonano w oparciu o największy reprezentatywny wolumen wywozu możliwy do zbadania w dostępnym okresie czasu.
Na tej podstawie, po konsultacjach z przedstawicielami przedsiębiorstw, stowarzyszeniami zawodowymi eksporterów (Texprocil) i rządem Indii, dokonano wyboru próby statystycznej, którą tworzyło ośmiu producentów eksportujących (plus trzy przedsiębiorstwa powiązane).
Wybrana próba reprezentowała 55 % hinduskich eksporterów produktu stanowiącego przedmiot postępowania Wspólnoty.
(12) Przedsiębiorstwom wybranym do próby statystycznej, które w pełni współpracowały podczas postępowania, przyznano własny margines subsydiów oraz zindywidualizowaną stawkę celną.
Jednostkowe badanie przedsiębiorstw, które nie zostały włączone do próby statystycznej
(13) Dwadzieścia jeden przedsiębiorstw, które nie zostały włączone do próby statystycznej wystąpiło o obliczenie indywidualnych marginesów subsydiów.
Zgodnie z art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ich żądanie nie mogło zostać zaakceptowane w bieżącym postępowaniu z tego względu, iż liczba eksporterów była tak duża, że prowadzenie badań jednostkowych stanowiłyby nadmierne obciążenie i uniemożliwiłoby zamknięcie postępowania w wyznaczonym czasie.
Wszystkie zainteresowane przedsiębiorstwa w liczbie dwudziestu jeden zostały we właściwej formie poinformowane o tym fakcie.
WYBÓR PRÓBY STATYSTYCZNEJ PROCENTÓW UNIJNYCH
(14) Ze względu na dużą liczbę producentów popierających skargę we Wspólnocie i zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego Komisja ogłosiła w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania zamiar dokonania wyboru próby statystycznej producentów z obszaru Wspólnoty. Wyboru dokonano w oparciu o największy reprezentatywny wolumen produkcji i sprzedaży przemysłu Wspólnoty, którego zbadanie byłoby możliwe w dostępnym okresie czasu.
Do tych celów, Komisja zwróciła się do przedsiębiorstw o dostarczenie informacji dotyczących produkcji i sprzedaży produktów podobnych.
(15) Na podstawie otrzymanych odpowiedzi, Komisja wybrała pięć przedsiębiorstw zlokalizowanych w trzech krajach członkowskich.
Dokonując wyboru wzięto pod uwagę wolumeny produkcji i sprzedaży w celu uwzględnienia możliwie najbardziej reprezentatywnej wielkości rynku.
(16) Dwa spośród pięciu przedsiębiorstw, zaliczające się do mniejszych, nie były w stanie dostarczyć kompletnego wykazu wszystkich transakcji z klientami niepowiązanymi w okresie postępowania i z tego względu zostały uznane za jedynie częściowo współpracujące.
3.
Postępowanie
(17) Kilku producentów eksportujących w kraju będącym przedmiotem postępowania, jak również producenci, użytkownicy i importerzy z obszaru Wspólnoty uzyskali możliwość pisemnego wyrażenia swoich poglądów na rzeczoną kwestię.
Wszystkie zainteresowane strony miały możliwość ustnego wypowiedzenia się, pod warunkiem, iż zgłosiły taki zamiar w ustalonym terminie i były w stanie wskazać powody, dla jakich jest to konieczne.
(18) Kwestionariusze z odpowiedziami dostarczyło pięciu składających skargę i włączonych do próby statystycznej producentów Wspólnoty, ośmiu włączonych do statystycznej próby reprezentatywnej producentów eksportujących (oraz trzy przedsiębiorstwa powiązane) z Indii i jeden niezwiązanego importera z Wspólnoty.
(19) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za słuszne w celu ustalenia wysokości subsydiów, poniesionych strat, przyczynowości oraz interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne złożono w siedzibach następujących firm:
Producenci unijni:
- Bierbaum Unternehmensgruppe GmbH & Co.
KG, Niemcy;
- Descamps SA, Francja;
- Gabel industria tessile SpA, Włochy;
- Vanderschooten SA, Francja;
- Vincenzo Zucchi SpA, Włochy;
Importerzy niepowiązani na obszarze Wspólnoty:
- Richard Haworth, Zjednoczone Królestwo;
Eksporterzy/producenci z Indii:
- The Bombay Dyeing and Manufacturing Co., Bombaj;
- Brijmohan Purusottamdas, Bombaj
- Divya Textiles, Bombaj
- Jindal Worldwide Ltd, Ahmedabad (przedsiębiorstwo związane z Texcellence Overseas);
- Mahalaxmi Exports, Ahmedabad
- Nowrosjee Wadia & Sons, Bombaj (przedsiębiorstwo związane z The Bombay Dyeing and Manufacturing Co.)
- N. W. Exports Limited, Bombaj (przedsiębiorstwo związane z The Bombay Dyeing and Manufacturing Co.)
- Pasupati Fabrics, New Delhi
- Prakash Cotton Mills Pvt., Ltd, Bombaj
- Texcellence Overseas, Mumbai
- Vigneshwara Exports Limited, Bombaj
(20) Postępowanie dotyczące subsydiowania i strat nim spowodowanych objęło okres od 1 października 2001 do 30 września 2002 (okres postępowania).
Badanie trendów istotnych dla dokonania oceny poniesionych strat objęło okres od 1999 roku do końca okresu postępowania.
(21) W sytuacji konieczności zbadania dalszych, określonych aspektów subsydiowania, strat, przyczynowości oraz interesu Wspólnoty, nie podjęto żadnych środków skierowanych przeciwko subsydiowaniu bielizny pościelowej produkowanej w Indiach.
B. PRODUKT STANOWIĄCY PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt stanowiący przedmiot postępowania
(22) Produkt stanowiący przedmiot postępowania to bielizna pościelowa z bawełny, czystej lub z domieszką włókien chemicznych lub lnu (przy czym len nie jest włóknem dominującym), bielona, barwiona lub drukowanej, wyprodukowana w Indiach, aktualnie klasyfikowana kodami NS ex63022100 (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), ex63023110 (kod TARIC 6302311090), ex63023190 (kod TARIC 6302319090) i ex63023290 (kod TARIC 6302329019).
Bielizna pościelowa obejmuje prześcieradła (z gumką i zwykłe), poszwy na kołdry i poszewki na poduszki pakowane do sprzedaży pojedynczo lub w kompletach.
Ponieważ wszystkie rodzaje produktów są podobne pod względem cech fizycznych i przeznaczenia, będą rozpatrywane jako jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(23) Stwierdzono, iż produkt wytworzony i sprzedawany na rynku lokalnym w Indiach, produkt wwożony do Wspólnoty z Indii, jak również produkt wytworzony i sprzedawany we Wspólnocie przez producentów unijnych charakteryzują się w zasadzie identycznymi cechami fizycznymi i przeznaczeniem.
Z tego względu będą traktowane jako produkty podobne w znaczeniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
C. SUBSYDIOWANIE
1.
Wprowadzenie
(24) Na podstawie informacji zawartych w skardze jak i odpowiedzi udzielonych w kwestionariuszu Komisji, zbadano sześć niżej omówionych systemów, które rzekomo obejmują przyznawanie subsydiów wywozowych:
i) System DEPB (System Nabycia Prawa Celnego);
ii) System DFRC (Zezwolenie na Bezcłowe Uzupełnienie Towarów);
iii) System EPCG (Promocja Eksportowa Dóbr Kapitałowych);
iv) System ALS (System Zezwoleń Zaliczkowych);
v) System EPZ/EOU (Strefy Produkcji Eksportowej/Jednostki Eksportujące);
vi) System ITES (Wyłączenie z Podatku Dochodowego).
(25) Systemy wyszczególnione w motywie 24 lit. i), ii), iii), iv) i v) powstały w oparciu o Ustawę o handlu zagranicznym (rozwój i regulacje) z 1992 roku (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie z dniem 7 sierpnia 1992 (Ustawa o handlu zagranicznym).
Ustawa o handlu zagranicznym zezwala rządowi Indii na opracowywanie systemów dotyczących polityki wywozu i wwozu towarów.
Są one omawiane w dokumentach "Polityka wwozu i wywozu towarów" wydawanych przez Ministerstwo Handlu co pięć lat i poddawanych regularnej aktualizacji.
Dwa spośród dokumentów "Polityki wwozu i wywozu towarów" dotyczą okresu objętego postępowaniem: są to plan pięcioletni obejmujący okres od 1 kwietnia 1997 do 31 marca 2002 oraz plan pięcioletni odnoszący się do okresu między 1 kwietnia 2002 a 31 marca 2007.
Informacje o procedurach dotyczących polityki handlu zagranicznego zamieszcza się ponadto w Informatorze o procedurach w okresie 1 kwietnia 2002 – 31 marca 2007 (tom 1).
Podobny Informator o procedurach istnieje dla okresu od 1 kwietnia 1997 do 31 marca 2002.
Informator o procedurach również podlega regularnym aktualizacjom.
(26) Podczas spotkania weryfikacyjnego z rządem Indii ustalono, iż nie wprowadzono żadnych istotnych zmian dotyczących domniemanych systemów subsydyjnych w Polityce wywozu i wwozu towarów w okresie objętym postępowaniem.
Z Polityki wwozu i wywozu towarów obejmującej okres od 1 kwietnia 2002 do 31 marca 2007 wynika, iż licencje/zaświadczenia/zezwolenia wydane przez wejściem w życie tej Polityki pozostaną ważne dla celów, dla jakich zostały wydane, chyba że postanowiono inaczej.
(27) Podstawę prawną systemów w lit. i)-v) stanowiących przedmiot postępowania określono w pkt 24. Jest nią Polityka wwozu i wywozu towarów w okresie 1 kwietnia 2002 - 31 maja 2007 oraz "Informator o procedurach za okres 1 kwietnia 2002 – 31 marca 2007" (tom 1).
(28) System wyłączenia z podatku dochodowego vi), wspomniany w pkt 24 powstał w oparciu o Ustawę o podatku dochodowym z 1961 roku, zmienianą raz do roku Ustawą finansową.
2.
System Nabycia Prawa Celnego (DEPB)
a) Podstawa prawna
(29) System DEPB wszedł w życie z dniem 1 kwietnia 1997 w drodze powiadomienia celnego 34/97.
Szczegółowy opis systemu zawarto w ustępach 4.3.1 – 4.3.4 Polityki wwozu i wywozu towarów i ustępach 4.37 – 4.53 Informatora o procedurach.
System DEPB zastąpił tzw. System Książeczek (Passbook), który przestał obowiązywać z dniem 31 marca 1997 r..
Od początku istniały funkcjonowały dwa rodzaje systemu DEPB: przed-wywozowy i po-wywozowy.
Rząd Indii podkreślił, iż system przed-wywozowy został zniesiony z dniem 1 kwietnia 2000 r. i z tego względu nie powinien stanowić przedmiotu postępowania.
Stwierdzono, iż żadne z przedsiębiorstw nie korzystało ze świadczeń z mocy przed-wywozowego systemu DEPB.
Z tego powodu nie zachodziła konieczność ustalania ceł wyrównawczych w odniesieniu do przed-wywozowego systemu DEPB.
b) Kryteria kwalifikujące
(30) Do skorzystania z systemu po-wywozowego DEPB kwalifikują się producenci-eksporterzy lub kupcy-eksporterzy (np. handlowcy).
c) Zastosowanie systemu po-wywozowego DEPB w praktyce
(31) Na mocy systemu, każdy kwalifikujący się eksporter może wnioskować o udzielenie kredytu obliczanego jako procent wartości wywiezionych produktów gotowych.
Obliczone w ten sposób stawki DEPB zostały ustalone przez władze Indii dla większości produktów, włączając w to produkt będący przedmiotem postępowania, na podstawie standardowych norm SION (nakłady-wyniki).
Zezwolenie z określeniem kwoty przyznanego kredytu jest wydawane automatycznie po złożeniu wniosku.
(32) System po-wywozowy DEPB umożliwia wykorzystanie przyznanego kredytu w celu odliczenia przypadających do zapłaty ceł za następne wwożone towary z wyłączeniem tych, których wwóz podlega ograniczeniom lub jest zakazany.
Wwiezione towary, dla których został wykorzystany rzeczony kredyt, mogą zostać sprzedane na rynku lokalnym (podlegają podatkowi obrotowemu) lub użyte w inny sposób.
(33) Zezwolenia DEPB są w pełni zbywalne i w konsekwencji są często sprzedawane.
Zezwolenie DEPB zachowuje ważność przez okres 12 miesięcy od daty wydania.
Przedsiębiorstwo musi zapłacić odpowiedniemu organowi opłatę licencyjną w wysokości 0,5 % przyznanego kredytu DEPB.
d) Ostateczne wnioski dotyczące po-wwozowego systemu DEPB
(34) Przedsiębiorstwu wywożącemu towary przyznaje się kredyt, który może zostać wykorzystany w celu odliczenia opłat celnych za wszystkie towary, które zostaną wwiezione w przyszłości lub może zostać sprzedany.
(35) Kredyt oblicza się w sposób automatyczny, na podstawie wzoru przy użyciu stawek SION, niezależnie od tego, czy składnik produkcji został wwieziony, czy zostało za niego zapłacone cło czy też został on faktycznie użyty do produkcji eksportowej i w jakich ilościach.
W rzeczywistości, przedsiębiorstwo może wystąpić o przyznanie licencji na podstawie wywozu dokonanego w przeszłości, niezależnie od tego, czy wwozi towary czy też pozyskuje je z innych źródeł.
Kredyty DEPB traktuje się jako świadczenie finansowe, ponieważ stanowią one dotację.
Stanowią one bezpośredni przepływ funduszy, ponieważ mogą zostać sprzedane i zamienione na gotówkę lub wykorzystane do odliczenia cła, tym samym powodując rezygnację rządu Indii z wpływów, które w innym przypadku stanowiły wpływ do budżetu.
(36) Texprocil argumentował, iż w sytuacjach gdy eksporter faktycznie dokonał wwozu składnika produkcji, który został wykorzystany do wytworzenia produktów eksportowych oraz wykorzystał kredyty DEPB do zapłaty cła należnego za wwóz składnika produkcji, nie dochodzi do przekazania dla eksportera z mocy systemu DEPB jakiejkolwiek zaskarżalnej korzyści.
(37) W tym kontekście, art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawowego ustanawia wyjątki dla, między innymi, tych systemów premii eksportowej i zastępczej premii eksportowej, które spełniają rygorystyczne postanowienia określone w załączniku I lit. i), załączniku II (definicje i zasady premii eksportowych) i załączniku III (definicje i zasady przekazywania praw do premii eksportowej).
(38) Jednakże w rzeczonym przypadku, eksporter nie jest zobowiązany do wykorzystania towarów wwiezionych bez cła w procesie produkcyjnym, a kwota kredytu nie jest obliczana w oparciu o faktycznie wykorzystane składniki produkcji.
(39) Ponadto, brakuje systemu lub procedury potwierdzających, które ze składników produkcji zostały wykorzystane w procesie wytwarzania wywiezionego produktu, oraz czy nie doszło do nadpłaty cła w znaczeniu załącznika Ii) oraz załącznika II i III do rozporządzenia podstawowego.
(40) Wreszcie, skorzystanie z systemu DEPB przez eksportera nie zależy od tego, czy w ogóle wwozi on jakiekolwiek składniki produkcji.
W celu uzyskania świadczenia wystarczające jest wywiezienie towaru bez konieczności wykazania, iż dokonano wwozu jakichkolwiek składników produkcji.
Z tego względu nawet eksporterzy, którzy pozyskują wszystkie wykorzystywane składniki produkcji na rynku lokalnym i nie przywożą żadnych towarów, które mogłyby zostać użyte jako składniki produkcji również kwalifikują się do skorzystania ze świadczeń w ramach systemu DEPB.
Skutkiem tego, po-wywozowy system DEPB na podstawie dokonanego wywozu nie spełnia kryteriów załączników I–III.
(41) W obliczu braku wymogu wykorzystania wwiezionych składników produkcji w procesie produkcyjnym i systemu weryfikacji wymaganego postanowieniami załącznika II do rozporządzenia podstawowego, po-wywozowy system DEPB nie może zostać uznany za dopuszczalny system premii eksportowej ani system zastępczej premii eksportowej (załącznik III), zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) pkt ii rozporządzenia podstawowego.
(42) Ponieważ wyżej opisany wyjątek od definicji subsydiów dla systemów premii eksportowej i zastępczej premii eksportowej, o których mowa w punkcie 37 nie znajduje zastosowania, nie dochodzi do nadmiernego umorzenia, a świadczenie wyrównawcze jest równoznaczne z umorzeniem wszystkich podatków wwozowych normalnie przypadających do zapłaty od wszystkich wwiezionych towarów.
(43) W oparciu o powyższą analizę stwierdzono, iż, poprzez wydawanie w pełni zbywalnych zezwoleń, rząd Indii z mocy systemu DEPB przekazuje eksporterom świadczenie finansowe.
Rzeczone świadczenie finansowe stanowi przekazanie korzyści posiadaczowi zezwolenia DEPB z tego względu, iż otrzymuje on wolne od opłaty świadczenie pieniężne, które jako takie nie byłoby dostępne na rynku handlowym.
Z tego względu system ten stanowi subsydium.
W świetle faktu, iż subsydium można uzyskać wyłącznie w drodze wywozu towarów, jest ona prawnie uzależniona od realizacji eksportu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Z tego względu, subsydium zostaje uznane za szczególne i jako takie kwalifikuje do wprowadzenia cła wyrównawczego.
e) Obliczenie kwoty subsydiów na podstawie powywozowego systemu DEPB
(44) Obliczenia wysokości świadczenia uzyskiwanego przez przedsiębiorstwa dokonano w oparciu o kwoty kredytu udzielanego w zezwoleniach, które zostały wykorzystane lub przekazane w trakcie okresu postępowania.
(45) W przypadkach, gdy zezwolenia zostały wykorzystane w celu bezcłowego wwozu towarów, wysokość świadczenia obliczono na podstawie łącznej wartości ceł, z pobrania których odstąpiono.
W przypadkach, w których zezwolenia zostały przekazane (sprzedane), wysokość świadczenia obliczono na podstawie kwoty kredytu przyznanego w ramach zezwolenia (wartość nominalna), niezależnie od ceny sprzedaży zezwolenia, ponieważ sprzedaż zezwolenia jest czysto handlową decyzją, która nie zmienia kwoty świadczenia (równowartość transferu środków na rzecz rządu Indii), otrzymanej z systemu.
(46) Kwota subsydiów została rozdzielona na całkowitą wartość eksportu podczas okresu postępowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
Podczas obliczania wysokości świadczenia dokonano potrącenia opłat poniesionych w związku z uzyskaniem subsydiów.
(47) W przypadku jednego przedsiębiorstwa ustalono, iż w odniesieniu do określonych towarów Polityka eksportu i przywozu nie dopuszczała możliwości skorzystania z systemu DEPB z tego względu, iż eksport tychże towarów był uzależniony od uzyskania specjalnego zezwolenia.
W tym przypadku, w celu obliczenia kwoty subsydiów stosownie do wartości, uznano za słuszne asygnowanie zysku DEPB (nominator) na obrót wywozowy produktów kwalifikujących się do DEPB (denominator).
(48) Texprocil i kilka przedsiębiorstw argumentowało, iż koszta poniesione w wyniku konieczności zapłaty honorariów wyspecjalizowanym agentom, prowizji od sprzedaży oraz innych wydatków powinny zostać potrącone przy obliczaniu kwoty świadczenia uzyskanego na mocy systemu.
W tym względzie należy zauważyć, iż wykorzystanie stron trzecich do sprzedaży zezwoleń jest czysto handlową decyzją, która nie powoduje zmiany kwoty kredytu przyznawanego w ramach zezwolenia.
W każdym przypadku, w myśl art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jedynie koszta niezbędne do uzyskania subsydiów podlegają potrąceniu.
Ponieważ poniesienie wyżej wymienionych kosztów nie było niezbędne do zakwalifikowania się do uzyskania subsydiów, roszczenia oddalono.
(49) Texprocil i kilka przedsiębiorstw argumentowało, iż sprzedaż zezwoleń DEPB była obłożona podatkiem obrotowym i z tego względu, kwota zysku powinna ulec odpowiedniemu pomniejszeniu.
Jednakże na mocy prawa podatkowego obowiązującego w Indiach, podmiotem podatkowym podlegającym podatkowi obrotowemu jest nabywca a nie sprzedający.
Sprzedający jedynie pobiera należny podatek obrotowy w imieniu odpowiednich władz.
W konsekwencji, roszczenie zostało odrzucone.
(50) Kilka przedsiębiorstw argumentowało, iż sprzedaż uzyskanych przez nie zezwoleń DEPB spowoduje powstanie dodatkowego zysku i tym samym zwiększenie ich własnego zobowiązania podatkowego, w szczególności podatku dochodowego przedsiębiorstw.
W związku z tym twierdzono, iż zyski uzyskane przez te przedsiębiorstwa z transakcji DEPB powinny zostać zmniejszone o kwotę podatku dochodowego przypadającego do zapłaty.
Ponadto, przedsiębiorstwa twierdziły, iż prawo to nie miałoby zastosowania, gdyby w tym samym okresie nie przypadał do zapłaty żaden podatek dochodowy.
Ponadto, Texprocil argumentował, że zysk z DEPB podlega opodatkowaniu według jednolitej stawki mającej zastosowanie w stosunku do eksporterów oraz, w przypadku gdy eksporter faktycznie zapłacił podatek dochodowy od zysku z DEPB przyznanego przez rząd Indii, uzyskany zysk ulega zmniejszeniu o kwotę podatku dochodowego.
Odpowiadając na te argumenty, należy przede wszystkim zauważyć, iż kredyt DEPB stanowi subsydium w określonym okresie czasu.
Zgodnie z uzyskanymi informacjami, faktycznie nie można wykluczyć, iż te dotacje, na późniejszym etapie, nie zwiększą całkowitego zobowiązania podatkowego przedsiębiorstwa. Jednakże możliwość taką należy traktować jako wydarzenie przyszłe, uzależnione od wielu składników, na które mają wpływ decyzje handlowe podejmowane przez samo przedsiębiorstwo.
Takie czynniki nie tylko odnoszą się do kwestii związanych z polityką cen i sprzedażą, lecz również dotyczą innych zagadnień, które wpływają na całość zobowiązań podatkowych, takich jak decyzje dotyczące stóp amortyzacji, przenoszenia strat i różnych innych czynników.
Wszystkie te decyzje wpływają na przypisanie przedsiębiorstwa do danej grupy podatkowej w określonym roku podatkowym.
Z tego względu nie jest możliwe dokładne ustalenie, w jakim stopniu zyski uzyskane ze sprzedaży DEPB przyczyniły się do przypisania do określonej grupy podatkowej.
Dodatkowo, gdyby dane przedsiębiorstwo wykorzystało przyznane zezwolenie DEPB w takim celu dla jakiego zostało one przyznane, czyli przywozu składników produkcyjnych, niewątpliwie obniżyłoby swe koszta bez zwiększania zysku, co mogłoby spowodować inne konsekwencje podatkowe.
Z tego względu oczywistym jest, iż przyznanie kredytów DEPB i ich ewentualne opodatkowanie w okresie późniejszym stanowią dwa niezależne działania rządu Indii.
Zadaniem organu prowadzącego postępowanie nie jest próba rekonstrukcji sytuacji, jaka istniałaby w przypadku istnienia opodatkowania czy jego braku.
W każdej sytuacji fakt ten nie miałby wpływu na obliczenie kwoty subsydiów ustalonej podczas okresu postępowania.
W konsekwencji, roszczenia zostały odrzucone.
(51) Podczas okresu postępowania osiem przedsiębiorstw z próby statystycznej skorzystało z systemu, uzyskując subsydia w wysokości od 1,45 % do 8,44 %.
3.
Zezwolenie na Bezcłowe Uzupełnienie Towarów (DFRC)
a) Podstawa prawna
(52) Podstawę prawną dla tego systemu stanowią pkt 4.2.1–4.2.7 Polityki eksportu i przywozu oraz pkt 4.31 – 4.36 Informatora o procedurach.
b) Kryteria kwalifikujące
(53) Zezwolenie na bezcłowe uzupełnienie towarów (DFRC) jest wydawane kupcom eksportującym lub producentom eksportującym w celu wwiezienia składników produkcyjnych używanych do wyrobu produktów bez konieczności zapłaty stosownych opłat celnych.
c) Zastosowanie systemu w praktyce
(54) DFRC jest systemem po-wywozowym, umożliwiającym uzupełnienie, czyli bezcłowy wwóz składników produkcyjnych o takich samych właściwościach technicznych, jakości i specyfikacjach jak składniki produkcyjne stosowane w produktach wywożonych.
Ilość rzeczonych składników produkcyjnych ustala się na podstawie SION.
Wwiezione towary można sprzedawać na rynku lokalnym lub wykorzystywać w inny sposób.
(55) Na podstawie systemu, o wydanie zezwolenia może wnioskować każdy kwalifikujący się eksporter.
DFRC jest wydawane w celu wwozu składników produkcyjnych według normy SION, zgodnie z zapisami dokumentów przewozowych.
(56) DFRC obejmuje wyłącznie składniki produkcji wyszczególnione w SION.
Właściwości techniczne, jakość i specyfikacje składników produkcyjnych, na uzupełnienie których się zezwala, muszą odpowiadać tym właściwym dla składników produkcji zastosowanych w produkcie wywożonym.
(57) DFRC jest w pełni zbywalny.
Termin ważności DFRC wynosi 18 miesięcy.
d) Ostateczne wnioski dotyczące systemu
(58) Zezwolenie wydawane przedsiębiorstwu wywożącemu towary może zostać wykorzystane w celu odliczenia cła należnego za kolejny wwóz składników produkcyjnych, które zostaną fizycznie włączone w towary wywożone, lub może zostać sprzedane.
(59) Zezwolenia uważa się za świadczenie finansowe, ponieważ stanowią one dotację.
Stanowią one bezpośredni przepływ funduszy, ponieważ mogą zostać sprzedane i zamienione na gotówkę lub wykorzystane w celu odliczenia cła, tym samym powodując rezygnację rządu Indii z wpływów, które w innym przypadku przypadałyby do zapłaty.
(60) Rząd Indii i Texprocil argumentowały, iż DRFC jest zgodnym z prawem systemem premii eksportowej z tego względu, iż umożliwia wwóz uzupełniający składników produkcji, które zostały użyte w produkcie wywożonym.
Ponieważ ilość, jakość, właściwości techniczne i specyfikacje są identyczne z tymi, które charakteryzowały składniki produkcji użyte w produkcie wywożonym, w rozumieniu rządu Indii i Texprocilu, istnienie systemu nie narusza postanowień Porozumienia dotyczącego subsydiów i ceł wyrównawczych (ASCM).
Texprocil ponadto argumentował, iż podczas oceniania czy system stanowi prawnie dopuszczalny system premii eksportowej należy wziąć pod uwagę rodzaj wwożonego towaru, a nie osobę importera.
Ponadto stwierdzono, że ze strony rządowej nie zostały przyznane żadne inne świadczenia.
(61) Artykuł 2 ust. 1 lit. a) pkt ii rozporządzenia podstawowego ustanawia wyjątki dla, między innymi, dla premii eksportowej i zastępczej premii eksportowej, które spełniają rygorystyczne postanowienia określone w załączniku I lit. i), załączniku II (definicje i zasady premii eksportowych) i załączniku III (definicje i zasady zastępczej premii eksportowej).
(62) Należy podkreślić, iż systemy premii eksportowej zakładają refundację cła nałożonego na wwiezione składniki produkcji, które zostały wykorzystane w procesie produkcji wywożonego produktu.
Jednakże w przypadku DFRC, przede wszystkim nie zachodziła konieczność wwozu składników produkcji, za które zapłacono cło lub które zostały z tego cła wyłączone.
(63) Systemy premii eksportowej umożliwiają późniejszą refundację lub zwrot opłat przywozowych poniesionych na składniki produkcji, które zostały wykorzystane w procesie wytwarzania innego produktu, włączając w to sytuacje, gdy końcowy produkt wywozowy zawiera lokalnie wytworzone składniki produkcji, których jakość i właściwości są identyczne z tymi, charakteryzującymi przywożone składniki produkcji (systemy "zastępczej premii eksportowej").
Przykładowo, w sytuacji braku przywożonych składników produkcji, przedsiębiorstwu zezwala się na użycie lokalnych składników produkcji i włączenie ich do wywożonych towarów a następnie, na późniejszym etapie, dokonanie bezcłowego przywozu analogicznej ilości składników produkcji.
W tym kontekście istnienie systemu weryfikacyjnego lub procedury jest szczególnie istotne, ponieważ umożliwiają ona rządowi kraju wywożącego wykazanie, że ilość składników produkcji dla których dokonuje się wypłaty premii eksportowej nie przekracza ilości analogicznych wywiezionych produktów, niezależnie od ich formy, a wysokość uzyskanej premii eksportowej nie przekroczyła wysokości kwoty cła należnego do zapłaty za wwiezione składniki produkcji.
(64) System DFRC, który, jak wspomniano w pkt 54, jest systemem po-wywozowym, zezwala na wwóz wyłącznie takich składników produkcji, które zostały użyte do produkcji wywiezionych towarów.
Rzeczone składniki produkcji muszą być zgodne, pod względem ilości i właściwości z lokalnie wyprodukowanymi składnikami produkcji użytymi w produkcji wywiezionych towarów.
Na tej podstawie system DFRC posiada pewne cechy charakterystyczne dla systemu premii eksportowej według załącznika III do rozporządzenia podstawowego.
Jednakże w wyniku postępowania stwierdzono brak systemu lub procedury, które umożliwiałaby ustalenie, które ze składników produkcji zostały wykorzystane w procesie wytwarzania wywiezionego produktu oraz czy wysokość uzyskanej premii eksportowej nie przekroczyła wysokości kwoty cła należnego znaczeniu załącznika I lit. i) oraz załącznika II i III do rozporządzenia podstawowego.
(65) Ponadto, jak wspomniano w motywie 57, DFRC ma charakter w pełni zbywalny, co oznacza iż eksporter, któremu przyznano zezwolenie uprawniające do odliczenia cła należnego do zapłaty od kolejnych wwozów składników produkcji nie ma faktycznie obowiązku użycia wwiezionych składników produkcji w procesie produkcyjnym czy użycia zezwolenia na wwóz składników produkcji (tzn. nie zachodzi faktyczny warunek użytkownika).
Zamiast tego eksporter może podjąć decyzję o sprzedaży zezwolenia importerom.
W konsekwencji, DFRC nie może zostać uznany za system zastępczej premii eksportowej zgodną z rozporządzeniem podstawowym [3].
(66) W oparciu o powyższe, rząd Indii, poprzez wydanie zezwolenia o nieograniczonej zbywalności, przekazuje eksporterom świadczenie finansowe.
W takich okolicznościach, zezwolenie faktycznie stanowi bezpośrednią dotację udzielaną przez rząd Indii eksporterom.
(67) Podsumowując stwierdzono, że rząd Indii poprzez wydawanie w pełni zbywalnych zezwoleń, na mocy systemu DFRC przekazuje eksporterom świadczenie finansowe. Rzeczone świadczenie finansowe stanowi przekazanie korzyści posiadaczowi zezwolenia DFRC z tego względu, iż otrzymuje on wolne od opłaty świadczenie pieniężne, które jako takie nie byłoby dostępne na rynku handlowym.
Z tego względu system ten stanowi subsydium.
W świetle faktu, iż subsydium można uzyskać wyłącznie w drodze wywozu towarów, jest ona prawnie uzależniona od realizacji eksportu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Z tego względu, subsydium zostaje uznane za szczególne i jako takie kwalifikuje do wprowadzenia cła wyrównawczego.
e) Obliczanie kwoty subsydiów
(68) Jeden z eksporterów skorzystał z systemu DFRC jako systemu zastępczej premii eksportowej.
Przedsiębiorstwo to zdołało wykazać, iż ilości wwiezionych składników produktu, zwolnione z cła, nie przekraczały ilości użytych do wytworzenia wywiezionych towarów.
Ponadto, przedsiębiorstwo zdołało wykazać, iż nie doszło do nadmiernego zwrotu opłat przywozowych w stosunku do pierwotnie nałożonej opłaty należnej za wwiezione składniki eksportowe.
Z tego względu stwierdzono, że w przypadku tego przedsiębiorstwa zwolnienie z cła na składniki produkcji było zgodne z postanowieniami załączników I–III rozporządzenia podstawowego i z tego względu w okresie postępowania nie doszło do przekazania korzyści.
(69) Dwa przedsiębiorstwa sprzedały otrzymane zezwolenia.
Ze względu na fakt, iż DFRC obejmuje wyłącznie składniki produkcji wyszczególnione w SION, właściwym byłoby ustanowienie świadczenia przy zastosowaniu tej samej metodologii, jaka obowiązuje w DEPB, tzn. obliczenie świadczenia jako procentu wartości wywiezionych produktów finalnych.
Jak uprzednio wyjaśniono, takie standardowe stawki zostały ustalone przez rząd Indii dla większości produktów, w tym omawianego.
(70) Jednakże zezwolenie wydawane na mocy systemu nie ma ustalonej wartości nominalnej, jak ma to miejsce w przypadku kredytów wydawanych na mocy systemu DEPB.
Zezwolenie określa jedynie ilość składników produkcji, która może zostać wwieziona jak również maksymalną całkowitą kwotę nabycia wwożonych składników produkcji.
W tym przypadku, biorąc pod uwagę brak określonej wartości monetarnej zezwoleń, niemożliwym było ustalenie wysokości świadczenia uzyskiwanego na mocy systemu na podstawie wartości lub ilości wywiezionych towarów.
W przypadkach gdy zezwolenie stało się przedmiotem transferu (sprzedaży), uznano za słuszne obliczenie wysokości świadczenia na podstawie jego ceny.
(71) Kwota subsydium została rozdzielona na całość eksportu w okresie postępowania, zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
(72) Dwa przedsiębiorstwa skorzystały z systemu w okresie postępowania.
W przypadku jednego z przedsiębiorstw otrzymane subsydium wyniosło 3,08 %, w przypadku drugiego ustalona wysokość subsydium była bez znaczenia.
4.
System Promocji Eksportowej Dóbr Kapitałowych (EPCG)
a) Podstawa prawna
(73) System EPCG ogłoszono w dniu 1 kwietnia 1992 r.
W okresie objętym postępowaniem system podlegał przepisom zgłoszenia celnego nr 28/97 i 29/97, które weszły w życie 1 kwietnia 1997 r.
Szczegółowe opisy systemów zamieszczono w rozdziale 5 Polityki wywozowej i wwozowej na lata 2002–2007 oraz w rozdziale 5 Informatora o procedurach.
b) Kryteria kwalifikujące
(74) Z systemu mogą skorzystać "producenci eksportujący samodzielnie lub wraz z wspierającymi producentami/sprzedawcami, kupcy eksportujący powiązani ze wspierającymi producentami oraz dostawcy usług" (Źródło cytatu: rozdział 5.2 Polityki wywozowej i wwozowej na lata 2002–2005.
c) Zastosowanie systemu w praktyce
(75) W celu skorzystania z systemu przedsiębiorstwo musi dostarczyć odpowiednim władzom szczegółowych informacji dotyczących rodzaju i wartości dóbr kapitałowych, które będą przedmiotem przywozu.
W zależności od poziomu zobowiązania eksportowego, jakie firma gotowa jest przyjąć, firma uzyska zgodę za dokonanie wwozu dóbr kapitałowych przy zastosowaniu zerowej lub obniżonej stawki celnej.
W celu wywiązania się ze zobowiązań eksportowych, wwiezione dobra kapitałowe muszą zostać wykorzystane do wytworzenia wywiezionych towarów.
Na wniosek eksportera wydawane jest zezwolenie na przywóz po preferencyjnych stawkach celnych.
W celu otrzymania zezwolenia należy uiścić opłatę za zgłoszenie.
(76) Posiadacz zezwolenia EPCG może również pozyskać dobra kapitałowe lokalnie i we własnym zakresie.
W takim przypadku lokalny producent dóbr kapitałowych może skorzystać z bezcłowego przywozu komponentów niezbędnych do wytworzenia dóbr kapitałowych.
Lokalny producent może również wystąpić o wypłatę premii eksportowej w związku z dostarczeniem przeznaczonych na eksport dóbr kapitałowych posiadaczowi licencji EPCG.
(77) W celu skorzystania z systemu EPCG konieczne jest dokonanie wywozu towarów.
Zobowiązanie eksportowe musi zostać wypełnione przez eksportera towarów wyprodukowanych lub wytworzonych przy użyciu dóbr kapitałowych wwiezionych do kraju w ramach systemu.
Zobowiązanie eksportowe obejmuje wymóg dokonania wywozu takiej ilości produktu, która przekracza średni poziom wywozu tego samego produktu uzyskany w poprzednich trzech latach licencyjnych.
(78) W ostatnim okresie warunki systemu uległy modyfikacjom w odniesieniu do obliczania zobowiązania eksportowego.
Jednakże zmiana ta dotyczy wyłącznie zezwoleń wydanych po 1 kwietnia 2003 roku, czyli po okresie postępowania.
Na mocy nowych zasad, przedsiębiorstwa muszą wywiązać się ze zobowiązania eksportowego w ciągu ośmiu lat (wartość dokonanych wywozów musi przynajmniej sześciokrotnie przekraczać wartość łącznego zwolnienia celnego należnego za wwiezione dobra kapitałowe).
d) Ostateczne wnioski dotyczące planu EPCG
(79) Zapłata przez przedsiębiorcę obniżonej lub zerowej stawki celnej od dokonanego wwozu stanowi świadczenie finansowe ze strony rządu Indii z tego względu, iż oznacza rezygnację z należnego w innym przypadku zysku, a korzyść finansowa zostaje przeniesiona na osobę otrzymującą świadczenie poprzez obniżenie stawki celnej lub pełne zwolnienie z obowiązku zapłaty cła należnego za wwiezione towary.
Z tego względu system EPCG należy traktować jako subsydium.
(80) Otrzymanie zezwolenia możliwe jest wyłącznie po złożeniu zobowiązania dokonania wywozu.
Ponieważ zgodnie z obowiązującym prawem subsydium jest świadczeniem uwarunkowanym dokonaniem wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, uważa się je za szczególne i tym samym kwalifikuje do zastosowania cła wyrównawczego.
(81) Argumentowano, iż zakres terminu "składnik produkcji" w załączniku I lit. i) do rozporządzenia podstawowego obejmuje również dobra kapitałowe z tego względu, iż stanowią one nieodłączny komponent produkcji, bez którego produkt finalny nie mógłby zostać wytworzony.
Argumentowano również, iż jedynie przy użyciu dóbr kapitałowych surowce są przerabiane na produkty finalne, a amortyzacja dóbr materiałowych przedstawia wartość dóbr materiałowych użytych w produkcji dóbr finalnych.
Z tego względu zwolnienie celne dóbr kapitałowych wykorzystywanych w produkcji produktu wywozowego powinno być traktowane jako zwolnienie celne składników produkcji użytych w procesie produkcji towarów wywozowych, a takie zwolnienie nie powinno być traktowane jako zaskarżalna korzyść w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
W odpowiedzi na powyższe argumenty uznano, iż dobra kapitałowe nie stanowią "składników produkcji" w rozumieniu rozporządzenia podstawowego z tego względu, iż nie są one fizycznie włączane do produktu wywozowego.
W konsekwencji argumenty te odrzucono.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(82) Wysokość świadczenia na rzecz przedsiębiorstw oblicza się na podstawie kwoty niezapłaconego cła od wwiezionych dóbr kapitałowych poprzez rozdzielenie tej kwoty na okres odzwierciedlający normalny okres amortyzacyjny tego rodzaju dóbr kapitałowych w przemyśle wytwarzającym omawiany produkt, zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z ustaloną praktyką, w ten sposób obliczona kwota, którą można przypisać do okresu objętego postępowaniem, została skorygowana poprzez dodanie odsetek należnych za okres objęty postępowaniem w celu oddania wartości świadczenia przez cały okres i tym samym ustalenia pełnego świadczenia uzyskiwanego przez adresata w ramach systemu.
Biorąc pod uwagę charakter subsydium, które jest równoważne jednorazowej dotacji, handlową wysokość odsetek w okresie postępowania w Indiach (szacowana na 10 %) uznano za właściwą.
Kwoty subsydiów zostały następnie rozdzielone na łączne wywozy dokonane w okresie objętym postępowaniem, zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
(83) W odniesieniu do sposobu obliczania kwoty subsydium argumentowano, iż obliczenie wysokości subsydium w oparciu o "premię dla producenta" wymaga rozdzielenia kwoty subsydium (niezapłacone cło) przypadającej na okres postępowania na całą wartość produkcji (na rynek lokalny oraz na eksport) omawianego produktu.
Ponadto argumentowano, iż przedsiębiorstwa, które sprzedają bieliznę pościelową również na rynku lokalnym, korzystają z tych samych dóbr kapitałowych dla całej produkcji.
W odpowiedzi na powyższy argument przypomniano, iż skorzystanie z systemu jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, świadczenia z mocy tego systemu powinny być przyznawane wyłącznie na podstawie wysokości obrotu eksportowego, ponieważ subsydium udzielane jest wyłącznie poprzez odniesienie do określonej wartości eksportu towarów w określonym okresie czasu.
Z tego względu odrzucono żądanie podziału świadczeń należnych z mocy systemu na podstawie łącznego obrotu.
(84) Trzy przedsiębiorstwa skorzystały z systemu w ciągu okresu postępowania.
Dwa z nich uzyskały subsydia w wysokości odpowiednio 0,38 % i 2 %; w przypadku trzeciego przedsiębiorstwa ustanowione subsydium było nieistotne.
5.
System Zezwoleń Zaliczkowych (ALS)
a) Podstawa prawna
(85) System ALS funkcjonał od 1977 do 1978 roku.
Jego założenia zostały szczegółowo opisane w pkt 4.1.1 – 4.1.7 Polityki wwozu i wywozu towarów oraz fragmentach rozdziału 4 Informatora o procedurach.
b) Kryteria kwalifikujące
(86) Eksporterzy mogą korzystać z licencji zaliczkowych w celu umożliwienia im bezcłowego wwozu składników produkcji wykorzystywanych w produkcji towarów eksportowych.
c) Zastosowanie systemu w praktyce
(87) Wielkość przywozu dozwolonego w ramach tego systemu określa się jako procent wielkości wyeksportowanych produktów gotowych.
W systemie zezwoleń zaliczkowych pomiaru jednostek dozwolonego wwozu towarów dokonuje się w kategoriach ilościowych i wartościowych.
W obydwu przypadkach, stawki użyte do ustalenia dopuszczalnych bezcłowych zakupów ustala się dla większości produktów, w tym produktów omawianych, na podstawie SION.
Składniki produkcji wyszczególnione w zezwoleniach zaliczkowych są składnikami produkcji wykorzystywanymi w produkcji odpowiednich produktów finalnych.
(88) Zezwolenia zaliczkowe mogą być wydawane dla następujących celów:
i) "eksport fizyczny: Zezwolenia zaliczkowe mogą być wydawane w celu realizacji eksportu fizycznego producentom eksportującym lub kupcom eksportującym posiadającym związki biznesowe z producentem (producentami) w celu dokonania przywozu składników produkcji wymaganych do produktu eksportowego" (cytat pochodzi z rozdziału 4.1.1 lit. a) Polityki wwozu i wywozu towarów na lata 2002–2007.
ii) dostawy pośrednie: Zezwolenia zaliczkowe mogą być wydawane producentom eksportującym w celu realizacji pośredniej dostawy składników produkcji wymaganych do wytworzenia produktu, który ma zostać dostarczony ostatecznemu eksporterowi/domniemanemu eksporterowi, który posiada zezwolenie zaliczkowe.
Posiadacz zezwolenia zaliczkowego zainteresowany pozyskaniem składników produkcji z lokalnego źródła zamiast z bezpośredniego przywozu, ma możliwość pozyskania ich z wykorzystaniem zezwolenia zaliczkowego dla dostaw pośrednich.
W takich przypadkach ilości nabyte na rynku lokalnym są odpisywane z zezwoleń zaliczkowych, a lokalnemu dostawcy wystawia się pośrednie zezwolenie zaliczkowe.
Posiadacz takiego pośredniego zezwolenia zaliczkowego uzyskuje prawo do bezcłowego przywozu towarów koniecznych do wytworzenia składników produkcji dostarczonych finalnemu eksporterowi.
iii) eksport domniemany: zezwolenia zaliczkowe mogą być wydane w celu dokonania eksportu domniemanego głównemu przedsiębiorcy dla dokonania wwozu składników produkcji koniecznych do wytworzenia towarów, które zostaną dostarczone dla kategorii wymienionych w pkt 8.2 Polityki.
Zgodnie z wyjaśnieniami rządu Indii, termin "eksport domniemany" odnosi się do takich transakcji, w których dostarczane towary nie opuszczają kraju.
Terminem "eksport domniemany" określa się różne kategorie pod warunkiem, iż towar został wytworzony w Indiach, (np. dostawa towarów do Jednostek Eksportowych, dostawa dóbr kapitałowych dla posiadaczy zezwolenia EPCG).
iv) zaliczkowe nakazy zwolnienia (ARO): posiadacz zezwolenia zaliczkowego zamierzający pozyskać składniki produkcji z lokalnego źródła zamiast z bezpośredniego przywozu, może pozyskać je z wykorzystaniem ARO.
W takich przypadkach, licencję zaliczkową legalizuje się jako ARO indosowane dostawcy z chwilą dostawy wyszczególnionych pozycji.
Indos ARO daje dostawcy prawo do świadczenia z tytułu premii eksportowej należnej za dokonanie domniemanej wysyłki i refundacji finalnego podatku akcyzowego.
W pewnym stopniu mechanizm ARO stanowi refundację podatku i cła na rzecz producenta dostarczającego produkt, zastępując refundację tychże w formie premii eksportowej/refundacji cła.
Refundacja podatków/cła możliwa jest zarówno dla składników produkcji wytwarzanych lokalnie jak i pozyskanych z przywozu.
(89) Podczas weryfikacji ustalono, iż w okresie postępowania producenci eksportujący korzystali jedynie z systemu ALS w odniesieniu do lit. i) powyżej (eksport fizyczny).
Z tego względu nie jest konieczne nakładanie cła wyrównawczego na kategorie ii), iii) i iv) ALS w kontekście prowadzonego postępowania.
d) Ostateczne wnioski dotyczące systemu
(90) Zezwolenia wydaje się wyłącznie przedsiębiorstwom eksportującym. Można je wykorzystać w celu odliczenia kwoty cła należnego za dokonany wwóz towarów.
W tym aspekcie, skorzystanie z systemu jest uwarunkowane realizacją eksportu.
(91) Jak wyżej wspomniano, podczas postępowania ustalono iż z systemu ALS, w odniesieniu do "eksportu fizycznego" w okresie postępowania skorzystało jedno przedsiębiorstwo, wykorzystując ALS do bezcłowego wwozu składników produkcji niezbędnych do wytworzenia towarów przeznaczonych do wywozu.
(92) Rząd Indii argumentował, iż ALS jest systemem ilościowym. Ilość składników produkcji, które mogą zostać wwiezione na podstawie zezwolenia jest ściśle powiązana z ilością towarów przeznaczonych na eksport.
Ponadto twierdzono, iż niezależnie od tego, jakie składniki produkcji zostały wwiezione, identyczne składniki produkcji muszą zostać wykorzystane do wytworzenia produktów przeznaczonych na eksport lub dla uzupełnienia zapasu składników produkcji wykorzystanych w produkcie, który już został wywieziony.
Zgodnie z twierdzeniem rządu Indii, wwiezione składniki produkcji muszą zostać zużyte przez eksportera, a ich sprzedaż lub przekazanie są zabronione.
(93) Chociaż system ALS wydaje się podlegać warunkom faktycznego użytkownika, stwierdzono, iż nie wypracowano systemu czy procedury pozwalających stwierdzić, czy i które składniki produkcji są zużywane w procesie produkcji towarów przeznaczonych na eksport.
System jedynie wykazuje, iż bezcłowo sprowadzone towary zostały wykorzystane w procesie produkcji, bez dokonywania rozróżnienia w kwestii przeznaczenia produktów (rynek lokalny czy eksport).
(94) Jednakże dla celów tego postępowania, omawiane przedsiębiorstwo było w stanie wykazać, iż ilości przywożonych materiałów, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych, nie przekroczyły ilości wykorzystanych w wyeksportowanych towarach.
Z tego względu uznano, że w omawianym przypadku, zwolnienie z należności celnych przywozowych składników produkcji koniecznych do wytworzenia produktu eksportowego zostało przyznane zgodnie z wymogami załączników I–III rozporządzenia podstawowego.
(95) Dlatego stwierdzono, iż przedsiębiorstwo nie skorzystało z żadnych świadczeń dostępnych w ramach systemu.
6.
Produkcyjne Strefy Eksportowe (EPZ)/Jednostki Eksportowe (EOU)
a) Podstawa prawna
(96) System EPZ/EOU, wprowadzony w 1965 roku, jest systemem podporządkowanym Polityce wwozu i wywozu towarów, który wykorzystuje bodźce eksportowe.
Podczas okresu postępowania, system ten podlegał postanowieniom Zgłoszenia Celnego nr 53/97, 133/94 i 126/94.
Szczegółowe informacje dotyczące systemu zawarto w rozdziale 6 Polityki wwozu i wywozu towarów na lata 2002–2007.
b) Kryteria kwalifikujące
(97) Z zasady, przedsiębiorstwo, które zobowiązuje się do dokonania eksportu całej swojej produkcji i usług kwalifikuje się do skorzystania z systemu EPZ/EOU.
Po przyznaniu statusu EPZ/EOU przedsiębiorstwo może skorzystać z określonych przywilejów.
Na terenie Indii istnieje siedem stałych Produkcyjnych Stref Eksportowych.
Jednostka Eksportowa może mieć siedzibę w dowolnym miejscu na terytorium Indii.
Jednostki Eksportowe są jednostkami powiązanymi, działającymi pod nadzorem służb celnych, zgodnie z art. 65 Prawa Celnego.
Chociaż każde przedsiębiorstwo działające w ramach systemu EPZ/EOU jest zobowiązane do wyeksportowania całej swej produkcji, rząd Indii zezwala takim przedsiębiorstwom na sprzedaż części produkcji na lokalnym rynku na ściśle określonych warunkach.
c) Zastosowanie systemu w praktyce
(98) Przedsiębiorstwo występujące o przyznanie statusu Jednostki Eksportowej lub posiadające swą siedzibę na obszarze Produkcyjnej Strefy Eksportowej musi udzielić szczegółowych informacji na temat, między innymi, planowanej wielkości produkcji, i wartości eksportu, wymogów przywozowych oraz zapotrzebowania na lokalne składniki produkcji za okres kolejnych pięciu lat.
Jeżeli władze przyjmą wniosek przedsiębiorstwa, zostaje ono powiadomione o warunkach towarzyszących akceptacji wniosku.
Przedsiębiorstwo działające w ramach systemu EPZ/EOU może wytwarzać dowolny produkt.
Umowa zawierana przez przedsiębiorstwo przystępujące do systemu EPZ/EOU zachowuje ważność przez okres pięciu lat, z możliwością przedłużenia.
(99) Przedsiębiorstwa działające w ramach systemu EPZ/EOU są uprawnione do skorzystania z następujących świadczeń:
i) zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do wszystkich rodzajów towarów (w tym dóbr kapitałowych, surowców i artykułów konsumpcyjnych) niezbędnych do wytworzenia, produkcji czy przetworzenia lub powiązanych z nimi;
ii) zwolnienia z akcyzy na towary nabyte na rynku lokalnym;
iii) zwolnienia z podatku dochodowego od zysków uzyskanych z wywozu, w innym przypadku przypadającego do zapłaty na okres 10 lat do 2010 roku, zgodnie z art. 10A lub 10B Ustawy o podatku dochodowym;
iv) zwrotu centralnego podatku obrotowego należnego od sprzedaży towarów nabytych na rynku lokalnym;
v) możliwości 100 % udziału obcego kapitału;
vi) ułatwień w sprzedaży części produkcji na rynku lokalnym pod warunkiem zapłaty stosownych opłat, jako wyjątek od ogólnego zobowiązania do wywozu całej produkcji.
(100) Jednostki Eksportowe lub przedsiębiorstwa działające w Produkcyjnych Strefach Eksportowych mają obowiązek przechowywać sporządzone w określonym formacie zestawienia dotyczące stosownego przywozu, wykorzystania wszystkich sprowadzonych materiałów oraz zrealizowanego wywozu.
Zestawienia takie należy okresowo przedkładać w celu kontroli odpowiednim władzom.
(101) Ponadto, importer zobowiązany jest zagwarantować minimalny dochód netto z obrotów dewizowych stanowiący procent działalności wywozowej i przywozowej, zgodnie z postanowieniami Polityki wywozu i wwozu towarów.
Wszystkie operacje w ramach EPZ/EOU realizowane są w składach celnych.
d) Ostateczne wnioski dotyczące EPZ/EOU
(102) W czasie prowadzonego postępowania, z systemu EPZ/EOU skorzystało tylko jedno przedsiębiorstwo dokonujące przywozu surowców, dóbr kapitałowych oraz sprzedające towary na rynku lokalnym.
Ponadto, przedsiębiorstwo to wykorzystywało zakład w celu sprzedaży części produkcji na rynku lokalnym.
Stwierdzono, iż przedsiębiorstwo to odniosło korzyści w ramach systemu w związku ze zwolnienie z cła surowców i dóbr kapitałowych, wyłączeniem z podatku akcyzowego towarów pozyskanych ze źródeł lokalnych, a także refundacją centralnego podatku obrotowego zapłaconego za towary sprzedane na rynku lokalnym.
Z tego względu, Komisja zbadała, czy rzeczone korzyści kwalifikowały do nałożenia cła wyrównawczego.
Stwierdzono, iż w ramach systemu EPZ/EOU przyznaje się subsydia. Uzyskane przez przedsiębiorstwo korzyści stanowią dotację finansową ze strony rządu Indii, który rezygnuje tym samym z zysków, które w innej sytuacji wpłynęłyby do budżetu, jednocześnie przekazując ten zysk odbiorcy subsydium.
Ponieważ przyznanie subsydium jest, po zrealizowaniu wywozu towarów, zgodne z prawem, uznaje się, iż w znaczeniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, zostaje uznane za szczególne i tym samym kwalifikuje do nałożenia cła wyrównawczego.
(103) Uznano, iż surowce i artykuły konsumpcyjne, mogą kwalifikować się do wyłączenia na mocy załącznika I lit. i) rozporządzenia podstawowego wyłącznie w sytuacji, gdy są wykorzystywane w procesie produkcyjnym produktu przeznaczonego na wywóz lub jeżeli istnieje system weryfikacyjny pozwalający stwierdzić, które składniki produkcji i w jakich ilościach są wykorzystywane w produkcji towarów eksportowych.
Należy nadmienić, iż przywóz maszyn (dobra kapitałowe) nie kwalifikuje się do tego wyłączenia.
(104) Texprocil argumentował, iż z powodów określonych w ramach systemu EPCG w motywie 81, dobra kapitałowe wwiezione na mocy systemu EOU nie powinny podlegać nałożeniu cła wyrównawczego.
(105) W odpowiedzi na przedstawioną argumentację należy przypomnieć, iż z powodów określonych powyżej w odniesieniu do EPCG (motyw 81), dobra kapitałowe nie stanowią "składników produkcji" w znaczeniu rozporządzenia podstawowego.
Ponadto stwierdzono, iż w ramach systemu dotację uzyskuje się wyłącznie w przypadku realizacji wywozu.
Z tego względu uznaje się go za szczególny i tym samym kwalifikujący się do nałożenia cła wyrównawczego.
(106) W przypadku wyłączenia z akcyzy ustalono, iż cło zapłacone od zakupów dokonywanych przez przedsiębiorstwo nie będące Jednostką Eksportową jest kredytowane jako premia wywozowa (CENVAT) i wykorzystywane w celu zapłaty akcyzy od sprzedaży na rynku lokalnym.
Zatem, przez wyłączenie z akcyzy zakupów dokonywanych przez Jednostkę Eksportową nie dochodzi do rezygnacji z jakichkolwiek zysków należnych budżetowi i w konsekwencji Jednostka Eksportowa nie odnosi dodatkowych korzyści.
(107) Inna sytuacja zachodzi w przypadku zwrotu centralnego podatku obrotowego zapłaconego od towarów pozyskanych na rynku lokalnym, ponieważ podatku tego nie refunduje się przedsiębiorstwom działającym na rynku lokalnym.
Punkt 6.12 Polityki wywozu i wwozu towarów stanowi, iż Produkcyjne Strefy Eksportowe i Jednostki Eksportowe są uprawnione do takiego zwrotu pod warunkiem, iż dostarczane towary są produkowane w Indiach.
Innymi słowy, Jednostki Eksportowe są, w przeciwieństwie do przedsiębiorstw działających na rynku lokalnym, uprawnione do zwrotu centralnego podatku obrotowego.
(108) Texprocil również twierdził, iż centralny podatek obrotowy należny do zapłaty od składników produkcji pozyskanych na rynku lokalnym i użytych do wytworzenia produktu eksportowego jest podatkiem pośrednim w rozumieniu załącznika I lit. h) rozporządzenia podstawowego i, stosownie, wyłączenie z takich wczesnych, pośrednich i kumulacyjnych podatków nie powinno być traktowane jako kwalifikujące do nałożenia cła wyrównawczego.
(109) Lista subsydiów wywozowych zamieszczona w załączniku I do rozporządzenia podstawowego w lit. h) stanowi co następuje: wyłączenie, obniżka lub odroczenie zapłaty wczesnych, kumulacyjnych podatków pośrednich od towarów lub usług użytych w produkcji towarów eksportowych przekraczająca wyłączenie, obniżkę lub odroczenie zapłaty analogicznych wczesnych kumulacyjnych podatków pośrednich od towarów lub usług użytych do produkcji produktów analogicznych przy sprzedaży dla konsumpcji lokalnej; pod warunkiem jednakże iż wczesne, kumulacyjne podatki pośrednie mogą podlegać wyłączeniu, obniżce czy odroczeniu zapłaty od produktów wyeksportowanych nawet wówczas, gdy nie doszło do takiego wyłączenia, obniżki czy odroczenia zapłaty przy produktach analogicznych sprzedawanych do konsumpcji lokalnej, jeżeli wczesne, kumulacyjne podatki pośrednie nakłada się na składniki produkcji wykorzystywane w procesie produkcji produktu eksportowego (zwyczajowa obniżka dla odpadów).
Niniejszą pozycję należy interpretować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi użycia środków produkcji w procesie produkcyjnym zawartym w załączniku II.
(110) Argumentowano, iż załącznik I lit. h) do rozporządzenia podstawowego stanowi, iż:
"i) Wczesne pośrednie podatki kumulacyjne od składników produkcji wykorzystanych w produkcji towaru eksportowego zostaną wyłączone;
ii) Jedynym warunkiem wyłączenia jest konieczność nałożenia na te składniki produkcji pośrednich podatków kumulacyjnych pierwszego stopnia;
iii) Wyłączenie będzie przyznawane nawet w wówczas, gdy takie wyłączenie nie jest przyznawane dla produktów analogicznych sprzedawanych na rynku lokalnym."
(111) W tej kwestii należy nadmienić, iż dla celów rozporządzenia podstawowego "kumulacyjne" podatki pośrednie są podatkami wieloetapowymi, nakładanymi w sytuacji braku innych mechanizmów późniejszego kredytowania podatku, jeżeli towary lub usługi podlegające podatkowi na jednym etapie produkcji są wykorzystywane na kolejnym etapie produkcji.
(112) W odpowiedzi na te argumenty należy przypomnieć, iż zgodnie z Polityką wywozu i wwozu towarów, Jednostki Eksportowe są uprawnione do zwrotu centralnego podatku obrotowego zapłaconego od towarów pozyskanych lokalnie.
Innymi słowy, włączenie produktów koniecznych do wytworzenia towaru eksportowego nie ma charakteru wymogu.
Zgodnie z twierdzeniami rządu Indii, podmiotem podatkowym w przypadku podatku obrotowego jest nabywca, zaś centralny podatek obrotowy jest z zasady podatkiem bezzwrotnym.
(113) Zwrot Jednostkom Eksportowym centralnego podatku obrotowego od towarów pozyskanych na rynku lokalnym jest uważany za subsydium kwalifikującą się do nałożenia cła wyrównawczego z następujących powodów.
Zgodnie z postanowieniami załącznika I lit. h) do rozporządzenia podstawowego, zwrot Jednostkom Eksportowym (które zobowiązane są do realizacji wywozu) centralnego podatku obrotowego zapłaconego od sprzedaży dóbr pozyskanych lokalnie stanowi nadmierną obniżkę w stosunku do towarów sprzedawanych w celu konsumpcji na rynku lokalnym (które nie podlegają zwolnieniu od centralnego podatku obrotowego).
Jak wyżej wspomniano, pkt 6.12 Polityki wwozu i wywozu towarów stanowi, iż EPZ/EOU są uprawnione do takiego zwrotu pod warunkiem że dostarczone towary są produkowane w Indiach.
Jednostki Eksportowe, w przeciwieństwie do firm sprzedających na rynku lokalnym, są uprawnione do występowania o zwrot centralnego podatku obrotowego.
Ponadto wykazano, iż zwrot odbywa się o oparciu o wytyczne dotyczące wykorzystania składników produkcji w procesie produkcyjnym (załącznik II do rozporządzenia podstawowego).
Nie dostarczono dowodów na to, by rząd Indii opracował i stosował system lub procedurę potwierdzającą fakt wykorzystania składników produkcji w procesie produkcji produktu eksportowego i ich ilość.
Ponadto, w wyniku postępowania ustalono, iż omawiane przedsiębiorstwo pozyskiwało, uzyskując zwolnienie od centralnego podatku obrotowego, szereg towarów, które nie zostały wykorzystane do produkcji towarów eksportowych.
Na tej podstawie można jedynie stwierdzić, iż doszło do nadmiernej wypłaty.
(114) Ponadto argumentowano, iż rzeczona Jednostka Eksportowa ma swą siedzibę w hinduskim stanie Uttar Pradesh. Z tego względu decyzję o zwolnieniu z zapłaty podatku obrotowego przedsiębiorstw nie będących Jednostkami Eksportowymi, lecz mających tam swą siedzibę, należy podejmować zgodnie z przepisami prawa podatkowego obowiązującego w tym stanie.
Ponadto argumentowano, iż hinduska Krajowa ustawa o podatku obrotowym, dopuszcza wyłączenie lub obniżkę kwoty podatku obrotowego od zakupu surowców i materiałów opakowaniowych wykorzystywanych w produkcji towarów przeznaczonych do wywozu.
Argumentowano, iż postanowienie to nie wprowadza rozróżnienia na produkty wywożone przez Jednostkę Eksportową a przedsiębiorstwo nie będące Jednostką Eksportową.
(115) Jednakże podczas wizyty weryfikacyjnej stwierdzono, iż w przypadku sprzedaży między poszczególnymi stanami centralny podatek obrotowy zastępuje podatek lokalny.
Objaśniono, iż centralny podatek obrotowy jest generalnie, nierefundowalny (poza faktem iż Jednostki Eksportowe są uprawnione do zwrotu centralnego podatku obrotowego od towarów pozyskanych lokalnie).
Jednakże mając na względzie lokalny podatek obrotowy nakładany w przypadku sprzedaży w obrębie jednego stanu na terenie Indii, decyzję o wyłączeniach podatkowych podejmują lokalne władze.
Fakt, iż dany stan może udzielić wyłączenia podatkowych określonego rodzaju lub obniżyć kwotę należnego podatku nie jest brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji czy dany system kwalifikuje się do nałożenia cła wyrównawczego w odniesieniu do zwrotu centralnego podatku obrotowego od towarów wyprodukowanych lokalnie.
Z tego względu roszczenie odrzucono.
(116) Podsumowując, ponieważ systemy EPZ/EOU umożliwiają uzyskanie subsydium pod warunkiem realizacji wywozu, w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego subsydium zostało uznane za szczególne i jako taka kwalifikuje się do nałożenia cła wyrównawczego.
e) Obliczanie kwoty subsydium
Wyłączenie z z cła przywozowego na surowce
(117) Podczas wizyty weryfikacyjnej dokonano weryfikacji charakteru i ilości przywożonych materiałów.
W wyniku postępowania ustalono, iż przedsiębiorstwo pozyskuje surowce na rynku lokalnym, przywożąc jedynie niewielkie ich ilości.
Z tego względu nie zachodzi podejrzenie nadmiernej obniżki cła przywozowego.
Wyłączenie z cła przywozowego na dobra kapitałowe
(118) W przeciwieństwie do surowców, dobra kapitałowe nie są fizycznie włączane do produktów finalnych.
Dla celów obliczeniowych, kwota opłaty celnej, której pobrania zaniechano, jest równoważna dopłacie do każdego dokonanego wwozu dobra kapitałowego.
W konsekwencji, wysokość subsydium dla będącego przedmiotem postępowania przedsiębiorstwa obliczono na podstawie kwoty niezapłaconego cła od wwiezionych dóbr kapitałowych poprzez rozdzielenie tej kwoty cały okres równoważny normalnemu okresowi amortyzacyjnemu takich dóbr kapitałowych w przemyśle omawianego produktu zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z ustaloną praktyką, w ten sposób obliczona kwota, którą można przypisać do okresu postępowania, została skorygowana poprzez dodanie odsetek należnych za okres postępowania w celu oddania wartości świadczenia dla całego okresu i tym samym ustalenia pełnej wysokości świadczenia uzyskiwanego przez adresata na mocy systemu.
Biorąc pod uwagę charakter subsydium, które jest równoważne jednorazowej premii, stawkę odsetek handlowych w okresie postępowania w Indiach (szacowana na 10 %) uznano za właściwą.
Kwoty subsydium zostały następnie rozdzielone na całość wywozu dokonanego w okresie postępowania, zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
W oparciu dokonane obliczenie stwierdzono, iż przedsiębiorstwo uzyskało subsydium w wysokości 6,85 %.
Zwrot centralnego podatku obrotowego od towarów pozyskanych lokalnie
(119) Wysokość korzyści obliczono na podstawie kwoty centralnego podatku obrotowego, który został zwrócony podczas okresu postępowania.
Kwota subsydium została rozdzielona na wszystkie wywozy towarów zrealizowane podczas okresu postępowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego.
W oparciu o dokonane obliczenia obliczono, iż przedsiębiorstwo uzyskało subsydium w wysokości 1,75 %.
7.
Zwolnienie z Podatku Dochodowego (ITES)
a) Podstawa prawna
(120) Ustawa o podatku dochodowym z 1961 roku stanowi podstawę prawną określającą Zwolnienia z Podatku Dochodowego.
Ustawa, zmieniana raz do roku Uchwałą Finansową, ustala zasady pobierania podatków i występowania o zwolnienia/obniżki.
Pośród zwolnień, o przyznanie których mogą zwracać się przedsiębiorstwa, są te omówione w sekcji 10A, 10B i 80HHC Ustawy, umożliwiające zwolnienie z podatku dochodowego zysków uzyskanych ze sprzedaży eksportowej.
b) Kryteria kwalifikujące
(121) O zwolnienie na mocy sekcji 10A mogą wnioskować przedsiębiorstwa zlokalizowane w strefach wolnego handlu.
O zwolnienie na mocy sekcji 10B mogą wnioskować Jednostki Eksportowe.
O zwolnienie z mocy sekcji. 80HHC może wnioskować każde przedsiębiorstwo eksportujące towary.
d) Zastosowanie systemu w praktyce
(122) W celu skorzystania z wyżej wymienionych ulg i zwolnień podatkowych, na końcu roku podatkowego jednocześnie ze złożeniem deklaracji podatkowej, przedsiębiorstwo musi wystąpić z wnioskiem o przyznanie ulgi/zwolnienia podatkowego.
Rok podatkowy trwa od 1 kwietnia do 31 marca.
Deklarację podatkową należy przedłożyć władzom fiskalnym nie później niż do 30 listopada.
Władze zobowiązane są podjąć decyzję odnośnie do złożonego wniosku w ciągu 3 lat od daty złożenia deklaracji podatkowej.
Przedsiębiorstwo może wystąpić o przyznanie tylko jednej spośród dostępnych ulg na mocy trzech wyżej wymienionych sekcji.
e) Ostateczne wnioski dotyczące Zwolnienia z Podatku Dochodowego
(123) Załącznik I lit. e) do rozporządzenia podstawowego określa "pełne lub częściowe zwolnienie… w związku z wywozem", z podatku bezpośredniego jako subsydium wywozowe.
Na podstawie Zwolnienia z Podatku Dochodowego, rząd Indii przyznaje przedsiębiorstwu dotację finansową poprzez rezygnację z wpływów, które, w przypadku gdyby przedsiębiorstwo nie wystąpiło o ulgę podatkową, zostałyby zapłacone.
Tego rodzaju ulga finansowa stanowi dotację finansową dla adresata poprzez zmniejszenie jego zobowiązań podatkowych.
(124) Subsydium jest świadczeniem, które przysługuje pod warunkiem dokonania wywozu towarów w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ skutkuje wyłączeniem z opodatkowania wyłącznie zysków z wywozu i z tego względu ma charakter szczególny.
(125) Rząd Indii i Texprocil argumentowały, iż Zwolnienie z Podatku Dochodowego w odniesieniu do sekcji 80HHC ulega stopniowym ograniczeniom poczynając od roku finansowego rozpoczynającego się w kwietniu 2001 a kończącego w marcu 2002.
Argumentowano, iż z tego powodu wprowadzenie cła wyrównawczego na ten system byłoby niewłaściwe.
(126) Ponadto twierdzono, iż w rozumieniu podsekcji 1B sekcji 80HHC Ustawy o podatku dochodowym, określony procent zysków z wywozu został wyłączony z opodatkowania w odpowiednich latach, co ilustruje poniższa tabela:
Rok finansowy _BAR_ Rok, w którym została dokonana ocena _BAR_ Procent zysków z wywozu podlegający obniżce _BAR_
2000–2001 _BAR_ 2001–2002 _BAR_ 80 % _BAR_
2001–2002 _BAR_ 2002–2003 _BAR_ 70 % _BAR_
2002–2003 _BAR_ 2003–2004 _BAR_ 50 % _BAR_
2003–2004 _BAR_ 2004–2005 _BAR_ 30 % _BAR_
2004–2005 _BAR_ 2005–2006 _BAR_ 0 % _BAR_
(127) W odniesieniu do poczynionej argumentacji podczas procesu weryfikacji stwierdzono, iż pod koniec okresu postępowania program ten nadal obowiązywał.
Rzeczywista stawka dochodu z wywozu wyłączona z podatku dochodowego faktycznie wynosiła 70 %, a projekt będzie w dalszym ciągu przynosił korzyści producentom eksportującym w Indiach w czasie nałożenia ostatecznych środków.
Zgodnie z art. 15 rozporządzenia podstawowego, zachodzi konieczność nałożenia cła wyrównawczego chyba że subsydium lub subsydia zostaną wycofane lub uda się wykazać, iż przyznawane subsydia nie stanowią już korzyści dla zainteresowanych eksporterów.
Ponieważ Zwolnienie z Podatku Dochodowego na mocy sekcji 80HHC niewątpliwie spełnia kryteria uzasadniające nałożenie cła wyrównawczego z mocy art. 15 rozporządzenia podstawowego, wszelkie korzyści z tegoż powinny zostać ujęte w łącznej kwocie cła wyrównawczego.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(128) Wnioski o zwolnienia podatkowe z mocy sekcji 10A, 10B i 80HHC składa się wraz z deklaracją podatkową na końcu roku podatkowego.
Ponieważ rok podatkowy w Indii trwa od 1 kwietnia do 31 marca, wysokość ulgi obliczono na podstawie faktycznego zwolnienia z podatku dochodowego wnioskowanego podczas roku podatkowego w okresie postępowania (tzn. 1 kwietnia 2001 do 31 marca 2002).
Wniosek o przyznanie zwolnienia podatkowego należało złożyć najpóźniej do dnia 30 września 2002, tzn. pod koniec okresu postępowania.
Z tego względu kwotę korzyści odniesionej przez eksporterów obliczono na podstawie różnicy między kwotą podatków przypadających do zapłaty z i bez odliczenia.
Stawka podatku korporacyjnego obowiązująca w bieżącym roku podatkowym wyniosła 35,7 %.
Kwota subsydium została rozdzielona na wszystkie transakcje wywozowe, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(129) Pomimo argumentacji, iż korzyść odniesiona z tytułu subsydium powinna być potraktowana jako nieistniejąca, zaproponowano alternatywne sposoby obliczania poziomu subsydium, szczególnie dla określonych stawek podatkowych.
(130) W tej kwestii, w art. 5 rozporządzenia podstawowego zapisano, iż kwota subsydium kwalifikująca do nałożenia cła wyrównawczego będzie obliczana jako korzyść przeniesiona na odbiorcę odniesiona w okresie postępowania.
Jak już wyżej wspomniano, wysokość korzyści obliczono na podstawie kwoty podlegającego opodatkowaniu zysku normalnie uzyskanego w roku podatkowym 2001–2002 (tzn. w okresie od 1 kwietnia 2001 do 31 marca 2002), który zakończył się w połowie okresu objętego postępowaniem.
Podczas roku podatkowego 2001–2002 (który był rokiem dokonywania oceny dla lat 2002–2003), faktyczna stawka dochodu z wywozu (tzn. procent dochodu z wywozu kwalifikującego się do wyłączenia z opodatkowania) wyłączonego z opodatkowania podatkiem dochodowym wyniosła 70 %.
W kolejnym roku podatkowym (1 kwietnia 2002 — 31 marca 2003), faktyczna stawka dochodu z wywozu wyłączonego z podatku dochodowego wyniosła 50 %.
Ponieważ część ostatniego roku podatkowego przypadła na okres postępowania, uznano iż właściwym będzie obliczenie kwoty subsydium na podstawie proporcjonalnej średniej z dwóch stawek, które miały zastosowanie w ciągu okresu postępowania, tzn. 60 %.
Kwota subsydium została odpowiednio skorygowana dla przedsiębiorstw, które skorzystały z tego systemu.
(131) Ponadto twierdzono, iż dochód DEPB powinien zostać potrącony z kwoty podlegającego opodatkowaniu dochodu.
Argumentowano, iż w przypadku braku dochodu DEPB, nie byłoby podlegającego opodatkowaniu zysku uzyskanego ze sprzedaży na eksport.
Ten argument jest bezpodstawny.
Nawet w przypadku gdyby jego włączenie uznano za właściwe, świadczenie DEPB przyznaje się kwalifikującym się przedsiębiorstwom w formie dotacji gotówkowej (tzn. bezpośredniego przekazania funduszów), podczas gdy wyłączenie z podatku dochodowego odnosi się do utraty wpływów budżetowych, które w innym przypadku przypadałyby do zapłaty.
Chociaż świadczenia z mocy systemu DEPB w sposób oczywisty stanowią część całkowitych przychodów przedsiębiorstwa, te subsydia są wynikiem dwóch niezależnych działań rządu Indii.
Próba odtworzenia sytuacji, która dominowałaby w przypadku braku określonych subsydiów nie stanowi zadania organu prowadzącego postępowanie.
W każdym przypadku, podlegający opodatkowaniu zysk przedsiębiorstwa uzyskiwany w wyniku wywozu lub innych transakcji pochodzi z porównania całkowitych dochodów przedsiębiorstwa z kosztami, na które składa się wiele różnych elementów i które wynikają ze wszystkich decyzji handlowych i działania sił rynkowych.
Nieuzasadnionym byłoby dokonanie wyboru jednego elementu (np. dochodu DEPB), bez uwzględnienia go w obliczeniach.
W każdym przypadku, jak wyjaśniono powyżej, wysokość świadczenia obliczono dla wszystkich firm na podstawie efektywnego wyłączenia z podatku dochodowego, o jaki wnioskowano w trakcie roku podatkowego kończącego się w okresie postępowania (tzn. 1 kwietnia 2001 – 31 marca 2002).
(132) Sześć przedsiębiorstw skorzystało z systemu w okresie postępowania.
Pięć przedsiębiorstw uzyskało subsydia w wysokości 0,32 % do 3,7 %, natomiast w przypadku jednego przedsiębiorstwa wysokość subsydium uznano za nieistotną.
8.
Kwota subsydiów podlegających nałożeniu cła wyrównawczego
(133) Kwota subsydiów podlegających nałożeniu cła wyrównawczego zgodnie z postanowieniami rozporządzenia podstawowego, wyrażona według wartości, dla będących przedmiotem postępowania producentów eksportujących wyniosła 3,09 % — 10,44 %.
(134) Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, limit subsydiów dla przedsiębiorstw współpracujących nie włączonych do próby statystycznej, obliczony na podstawie średniej ważonej limitu subsydiów ustalonej dla przedsiębiorstw współpracujących włączonych do próby wyniósł 7,67 %. Biorąc pod uwagę wysoki całkowity poziom współpracy dla Indii (powyżej 90 %), pozostały limit subsydiów dla wszystkich innych przedsiębiorstw ustalono na poziomie ustalonym dla przedsiębiorstwa o najwyższym indywidualnym limicie, czyli 10,44 %.
Rodzaj subsydiów _BAR_ DEPB _BAR_ DFRC _BAR_ EPCGS _BAR_ EPZ/EOU _BAR_ ITES _BAR_ Łączna _BAR_
po-wywozowa _BAR_
Bombay Dyeing N.W. Exports Limited Nowrosjee Wadia & Sons Limited _BAR_ 4,95 % _BAR_ 0,38 % _BAR_ 5,33 % _BAR_
Brijmohan Purusottamdas _BAR_ 5,93 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,32 % _BAR_ 6,25 % _BAR_
Divya _BAR_ 3,47 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 2,95 % _BAR_ 6,42 % _BAR_
Jindal Worldwide _BAR_ 1,45 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1,65 % _BAR_ 3,09 % _BAR_
Texcellence _BAR_ 1,88 % _BAR_ 3,08 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 3,70 % _BAR_ 8,65 % _BAR_
Mahalaxmi Exports _BAR_ 7,02 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 2,29 % _BAR_ 9,31 % _BAR_
Pasupati _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,59 % _BAR_ _BAR_ 8,59 % _BAR_
Prakash Cotton Mills _BAR_ 8,44 % _BAR_ _BAR_ 2,99 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 10,44 % _BAR_
Vigneshwara _BAR_ 4,46 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 4,46 % _BAR_
Przedsiębiorstwa współpracujące nie włączone do próby statystycznej _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 7,67 % _BAR_
Wszystkie inne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 10,44 % _BAR_
(135) W odniesieniu do przedsiębiorstwa włączonego do próby statystycznej, tzn. Bombay Dyeing and Manufacturing Company Ltd. ustalono iż korzystało ono z zezwoleń uzyskanych przez dwie firmy pokrewne: Nowrosjee Wadia & Sons Limited oraz N.W. Exports Limited.
Postępowanie wykazało, iż dwa przedsiębiorstwa pokrewne dokonały wywozu produktów wytworzonych przez Bombay Dyeing and Manufacturing Company Ltd.
Z tego względu przedsiębiorstwa pokrewne powinny podlegać limitowi subsydiów ustalonemu dla Bombay Dyeing and Manufacturing Company Ltd.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
(136) We Wspólnocie, produkt będący przedmiotem postępowania wytwarzany jest przez:
- producentów, w imieniu których złożono skargę; wszyscy producenci, którzy zostali włączeni do próby statystycznej (producenci Wspólnoty w próbie) byli również wnoszącymi skargę,
- innych producentów ze Wspólnoty, którzy nie byli powodami i nie współpracowali.
Jedno przedsiębiorstwo produkcyjne, które wyraziło sprzeciw wobec postępowania reprezentowało łącznie mniej niż 1 % produkcji Wspólnoty.
(137) Komisja zbadała, czy wszystkie wyżej wymienione przedsiębiorstwa powinny zostać uznane jako producenci Wspólnoty w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Produkcja wszystkich wyżej wymienionych przedsiębiorstw stanowi produkcję Wspólnoty.
(138) Przemysł Wspólnoty składa się z 29 producentów ze Wspólnoty, którzy współpracowali z Komisją, do których należy również pięć przedsiębiorstw ze Wspólnoty włączonych do próby statystycznej. Rzeczeni producenci odpowiadają za 45 % produkcji bielizny pościelowej z bawełny we Wspólnocie. Z tego względu zostaną oni uznani za przemysł Wspólnoty w znaczeniu art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
E. SZKODY
1.
Uwagi wstępne
(139) W świetle faktu, iż próba statystyczna została użyta w odniesieniu do przemysłu Wspólnoty, poniesione szkody oceniono z jednej strony na podstawie informacji zebranych na poziomie całego przemysłu Wspólnoty dla tendencji dotyczących produkcji, rentowności, sprzedaży, udziału w rynku, wysokości zatrudnienia i wzrostu.
Z drugiej strony, informacje zebrane na poziomie włączonych do próby producentów Wspólnoty poddano analizie w kwestii tendencji dotyczących cen i rentowności, przepływu gotówki, zdolności do zwiększenia kapitału i inwestycji, akcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysku od inwestycji oraz płac.
2.
Konsumpcja Wspólnoty
(140) Poziom konsumpcji Wspólnoty ustalono na podstawie wielkości produkcji producentów Wspólnoty według Eurocoton z pomniejszeniem o wywozy według danych Eurostat i powiększeniem o wwozy z Indii i innych krajów trzecich, również na podstawie danych Eurostat.
Pomiędzy rokiem 1999 a okresem postępowania, konsumpcja Wspólnoty systematycznie wzrastała z 173651 ton do 199881 ton, tzn. o 15 %.
3.
Wwóz z kraju stanowiącego przedmiot postępowania
a) Wielkość i udział w rynku
(141) Wwóz bielizny pościelowej z bawełny z Indii do Wspólnoty zmniejszył się pod względem wielkości z 15700 ton w 1999 roku do 14300 ton w okresie postępowania, czyli o 9 % na przestrzeni badanego okresu.
Po niewielkim wzroście między 1999 i 2000 rokiem, przywóz zmalał w 2001 roku.
Odpowiedni udział w rynku zmniejszył się z 9,1 % w 1999 do 7,2 % w okresie postępowania.
(142) Podczas gdy faktem jest, iż przywóz towarów z Indii zmniejszał swój udział w rynku w omawianym okresie, poziom tego przywozu w sposób istotny przekraczał poziomy ustalone w art. 10 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
Istotę tego przywozu ilustruje porównanie go do udziału w rynku przemysłu Wspólnoty.
Udział w rynku towaru wwiezionego z Indii stanowi ponad jedną trzecią udziału rynkowego przemysłu Wspólnoty.
Ponadto należy nadmienić, iż w pierwszych dziewięciu miesiącach 2003 roku wielkości przywozu wzrosły o ponad 11 % w kolejnych latach.
b) Ceny
(143) Średnie ceny bielizny pościelowej wwiezionej z Indii pozostawały stabilne na przestrzeni 1999 i 2000 roku, utrzymując się na poziomie ok. 5,65 Euro/kg.
W 2001 roku wzrosły one do ok. 5,80 Euro/kg, a w okresie postępowania zmalały do ok.
c) Zaniżanie cen
(144) W celu dokonania analizy zaniżania cen, porównano średnią ważoną cenę sprzedaży według typu produktu przemysłu Wspólnoty do niepowiązanych producentów na rynku Wspólnoty z odpowiednią średnią ważoną cen wywozowych omawianych towarów wwiezionych.
Porównania dokonano po odjęciu rabatów i obniżek.
Ceny przemysłu Wspólnoty obliczono na podstawie cen loco fabryka.
Ceny omawianych produktów wwiezionych zostały ustalone na bazie cif z odpowiednią korektą na opłaty celne i koszta powwozowe.
(145) Porównanie wykazało, iż w okresie postępowania omawiane produkty wytworzone w Indii sprzedawano we Wspólnocie po cenach zaniżonych w stosunku do cen przemysłu Wspólnoty wyrażonych jako procent tych ostatnich o 26–77 %.
W ponad 75 % przypadków, marginesy zaniżenia wynosiły 60–70 %.
4.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
(146) Zbadano, czy przemysł Wspólnoty nadal pozostaje na etapie odzyskiwania strat poniesionych wskutek subsydiowania lub stosowania cen dumpingowych w przeszłości, jednak nie znaleziono przekonywujących dowodów, które potwierdzałyby taką hipotezę.
(147) Dowodzono, iż przemysł Wspólnoty nie poniósł istotnych szkód dzięki ochronie systemem kontyngentów.
Faktycznie, w okresie postępowania obowiązywały kontyngenty.
Na mocy prawa międzynarodowego, podstawę prawną istnienia kontyngentów stanowi Porozumienie o tekstyliach i odzieży Światowej Organizacji Handlu.
Kontyngenty zostaną zniesione z dniem 31 grudnia 2004.
Należy nadmienić, iż kontyngenty nie były w pełni wykorzystywane w okresie postępowania.
Ilości, które można wwieźć na mocy tychże kontyngentów odpowiadają rzeczywistym udziałom w rynku Wspólnoty.
Rzeczywiście, na podstawie liczb dotyczących konsumpcji w okresie postępowania, roczna kwota w 2002 roku odpowiada, w przypadku Indii, udziałowi w rynku na poziomie ok. 12 %.
Należy również nadmienić, iż ustalenie poziomu rzeczonych kontyngentów tekstylnych jest wynikiem bezpośrednich negocjacji, pozostających poza ramami analitycznymi zapewnionymi na mocy rozporządzenia podstawowego.
O ile nie można wykluczyć możliwego wpływu kontyngentów na sytuację przemysłu Wspólnoty, sam fakt istnienia kontyngentów nie zapobiegł poniesieniu strat przez przemysł Wspólnoty.
Analiza liczbowa w badanej sprawie wskazuje, iż przemysł Wspólnoty odniósł istotne szkody w okresie postępowania, pomimo obowiązywania systemu kontyngentów.
W rzeczywistości, sytuacja przemysłu Wspólnoty uległa pogorszeniu pomimo niewykorzystania dostępnych kontyngentów przez eksporterów indyjskich w okresie objętym postępowaniem.
Z tego względu wniosek oddalono.
a) Dane odnoszące się do przemysłu Wspólnoty jako całości
Produkcja, zatrudnienie i rentowność
(148) Wielkość produkcji przemysłu Wspólnoty nieznacznie wzrosła między 1999 r. a okresem postępowania, z 37700 ton do 39500 ton, czyli o 5 %.
(149) Poziom zatrudnienia w zasadzie pozostawał stały i wynosił ok.
5500 pracowników. Z tego względu rentowność zwiększyła się z 6,8 t/pracownika w 1999 r. do 7,2 t/pracownika w okresie postępowania, czyli o 6 % w omawianym okresie.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(150) W omawianym okresie, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty zwiększyła się o 4 % z 36200 ton w 1999 r. do 37800 ton w okresie postępowania. W 2001 wzrosła do 38300 ton, ale zmniejszyła się w okresie postępowania. Obrót wytworzony przez rzeczoną sprzedaż wzrósł z 410 milionów Euro w 1999 r. do 441 milionów Euro w 2001 roku, by następnie zmaleć o 5 % do 420 milionów Euro w okresie postępowania.
(151) Pomimo faktu, iż konsumpcja na rynku Wspólnoty wzrosła o 15 % podczas tego samego okresu, udział w rynku przemysłu Wspólnoty faktycznie zmniejszył się z 20,8 % do 18,9 % w okresie postępowania.
Udział w rynku oscylował wokół ok. 20 % między 1999 a 2001 rokiem i zmniejszył się o 1,5 % między 2001 r. a okresem postępowania.
Wzrost
(152) Podczas gdy konsumpcja Wspólnoty zwiększyła się o 15 % między 1999 r. a okresem postępowania, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty wzrosła tylko o 4 %.
Z drugiej strony, wielkość całkowitego przywozu wzrosła o 35 % w tym samym okresie ze 120000 ton w 2001 r. do 139000 ton, osiągając najwyższy poziom w okresie postępowania.
Podczas gdy udział w rynku wszystkich wwiezionych towarów zwiększył się o ponad 10 punktów procentowych, udział rynkowy przemysłu Wspólnoty zmalał z 20,8 % do 18,9 %.
Oznacza to, iż przemysł Wspólnoty nie mógł odpowiednio uczestniczyć we wzroście rynku między 1999 r. a okresem postępowania.
b) Dane odnoszące się do producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej
Zapasy, moc produkcyjna, wykorzystanie mocy produkcyjnej
(153) Wielkość zapasów podlegała istotnym wahaniom z tego względu, iż większość produkcji wykonuje się na zamówienie, tym samym ograniczając możliwość produkcji wyłącznie w celu gromadzenia zapasów.
Podczas gdy w przypadku producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej stwierdzono wzrost poziomu zapasów, uznano iż w nie stanowiły one miarodajnego wskaźnika poniesionych strat ze względu na właściwe dla tej gałęzi przemysłu wysokie wahania zapasów.
(154) Ustalenie mocy produkcyjnej było trudne w przypadku prawie wszystkich włączonych do próby statystycznej producentów Wspólnoty. Proces produkcyjny ma charakter zindywidualizowany, wymagający różnych konfiguracji zastosowania maszyn.
Z tego powodu nie ma możliwości sformułowania całościowych wniosków na podstawie porównania mocy maszyn wykorzystywanych w produkcji produktu analogicznego.
Ponadto, niektórzy producenci Wspólnoty włączeni do próby statystycznej zlecają realizację części procesu produkcyjnego podwykonawcom.
(155) Jednakże w przypadku produktów które poddaje się nadrukowi, dział nadruku uznano za czynnik określający moc produkcyjną w odniesieniu do bielizny pościelowej drukowanej dla wszystkich producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej.
Stwierdzono, iż w dziale nadruku wykorzystanie mocy produkcyjnej systematycznie malało z 90 % do 82 %.
(156) Przedstawiono dowody, iż zmiany w mocy produkcyjnej i jej wykorzystaniu nie mogą zostać uznane za fakt potwierdzający poniesienie straty.
W tej kwestii, podobnie jak w poprzednich postępowaniach dotyczących tego samego produktu uznano, iż niemożliwym jest sformułowanie całościowego wniosku dotyczącego zdolności produkcyjnej poszczególnych maszyn.
Analiza zdolności nadruku, choć ograniczona wyłącznie do części produktu podobnego, stanowiła jeden z czynników sugerujących poniesienie strat.
Ceny
(157) Średnie ceny 1 kg producentów włączonych do próby statystycznej stopniowo rosły z 13,3 Euro do 14,2 Euro w analizowanym okresie czasu.
Informację tę należy rozpatrywać w świetle faktu, iż średnia cena pokrywa zarówno pozycje wysoko jak i niskowartościowe omawianego produktu, a przemysł Wspólnoty został zmuszony do zwiększenia sprzedaży droższych produktów niszowych wysokiej wartości, ponieważ ich sprzedaż na rynku masowym została wyparta przez produkt przywożony z tanich krajów.
Z drugiej strony, średnie ceny sprzedaży w przeliczeniu na 1 kg przemysłu Wspólnoty uległy całościowej minimalnej zwyżce z 11,3 Euro w 1999 roku do 11,5 Euro w 2001 r., lecz następnie zmniejszyły się do 11,1 Euro w okresie objętym postępowaniem.
(158) Starano się dowieść, iż rozwój cen nie stanowi dowodu poniesienia straty.
Zarzut oparto jedynie na fakcie niewielkiego wzrostu cen sprzedaży przedsiębiorstw włączonych do próby statystycznej, co zostało wytłumaczone w motywie 157.
Ponadto, zmiana ceny stanowi jedynie jeden z czynników, które należy poddać analizie.
Ponadto, łączne ceny jednostkowe również wzrosły, ponieważ przemysł Wspólnoty w coraz większym stopniu przestawiał się na wytwarzanie produktów niszowych o wyższej wartości, co spowodowało zwyżkę ceny.
Zwiększająca się średnia cena z tego względu niekoniecznie świadczy o nieponiesieniu szkody.
Z tego względu argumentację oddalono.
Inwestycje i zdolność do podwyższenia kapitału
(159) W latach 1999–2001, inwestycje uległy znacznemu ograniczeniu z 7 mln do 2,5 mln Euro.
Między rokiem 2001 a okresem postępowania, inwestycje pozostawały na dosyć stabilnym poziomie, a w okresie postępowania stanowiły tylko 41 % kwoty zainwestowanej w 1999 r.
(160) Nie wpłynęły skargi czy wskazania ze strony przemysłu Wspólnoty, które mogłyby wskazywać na zaistnienie problemów z podwyższeniem kapitału obrotowego.
Zyskowność, zwrot inwestycji i przepływ gotówki
(161) W omawianym okresie, zyskowność producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej uległa znacznemu zmniejszeniu z 7,7 % w 1999 r. do 4,4 % w okresie postępowania, tzn. o 42 %.
Taką samą tendencję zanotowano dla zysku z inwestycji, który zmniejszył się z 10,5 % w 1999 r. do 5,9 % w okresie postępowania, co stanowi spadek o 44 %.
(162) Dowodzono, iż średnia rentowność przekraczająca 5 % w omawianym okresie nie może być traktowana za dowód poniesienia strat.
W tej kwestii, wysokość straty należy oszacować głównie w odniesieniu do okresu postępowania.
W okresie postępowania rentowność wyniosła 4,4 %.
Ponadto, rentowność osiągnęła poziom 7,7 % w 1999 roku, kiedy to przemysł Wspólnoty nie odczuwał jeszcze skutków nieuczciwej konkurencji ze strony subsydiowanych produktów z Indii, a następnie zmniejszyła się o 43 % na przestrzeni omawianego okresu czasu.
W rezultacie rentowność w okresie postępowania zmniejszyła się w stosunku do poziomu, jaki można było uzyskać w przypadku braku subsydiowanego przywozu, tzn. 6,5 %.
(163) Stwierdzono, iż spadku rentowności przedsiębiorstw włączonych do próby nie można przypisać przywozowi subsydiowanych towarów, lecz wzrostowi kosztów robocizny i spadkowi inwestycji.
Średni koszt robocizny przedsiębiorstw włączonych do próby statystycznej wzrósł tylko o 4,2 % w omawianym okresie i z tego względu nie tłumaczy spadku rentowności.
Ponadto, zmniejszenie inwestycji niekoniecznie pociąga za sobą spadku rentowności.
Z tego względu argumentację oddalono.
(164) Starano się dowieść, iż spadek zysku z inwestycji stanowi wyłącznie odbicie zmniejszenia inwestycji.
Jednakże zysk z inwestycji definiuje się jako zysk w odniesieniu do wartości wszystkich aktywów.
Z tego względu, spadek inwestycji wpływa na zmniejszenie wartości aktywów łącznie, a tym samym zwiększenie zysku z inwestycji.
Z tego względu argumentację oddalono.
(165) Przepływ gotówki wygenerowany przez produkt podobny zmniejszył się istotnie z 16,8 Euro w 1999 r. do 11,3 mln Euro w okresie postępowania.
Najbardziej znaczący spadek zanotowano w 2000 r., kiedy to przepływ gotówki uległ zmniejszeniu o 27 %.
Między rokiem 2000 a okresem postępowania odnotowano kolejny spadek o 5 %.
(166) Dowodzono, iż Komisja uznała przepływ gotówki za czynnik nieistotny.
W tej sprawie należy uznać, iż przepływ gotówki jest faktycznie uwarunkowany zmianami zapasów i z tego względu jest wskaźnikiem o ograniczonym znaczeniu.
Pomimo to warto zaznaczyć, iż negatywne zmiany w przepływie gotówki w omawianym okresie czasu są zgodne z innymi wskaźnikami, co potwierdza zaistnienie negatywnych zmian w przemyśle Wspólnoty i z tego względu nie może zostać uznany za nieistotny.
Płace
(167) Koszta robocizny zwiększyły się o 3,3 % na przestrzeni omawianego okresu, z 35,2 mln Euro w 1999 r. do 36,3 mln Euro w okresie postępowania.
Ponieważ liczba pracowników pozostawała w zasadzie na niezmienionym poziomie, średnie koszty robocizny również wzrosły z 29100 Euro do 30300 Euro.
Rzeczone wzrosty mają charakter nominalny i pozostają znacznie poniżej wzrostu cen konsumpcyjnych, który w omawianym okresie przekroczył 7,8 %.
(168) Starano się dowieść, iż fakt podwyżki płac nie wskazuje na poniesienie starty.
W tym kontekście należy zaznaczyć, iż średnie koszta robocizny przedsiębiorstw włączonych do próby statystycznej wzrosły w kategoriach nominalnych o jedynie 4,2 % w całym omawianym okresie co, wziąwszy pod uwagę wzrost cen konsumenckich, oznacza ich realny spadek o ok. 3,6 %.
Znaczenie subsydiów
(169) Biorąc pod uwagę wielkość i cenę subsydiowanych produktów przywożonych, wpływ faktycznego limitu subsydiów nie może zostać uznany za nieistotny.
Znaczenie wskaźników
(170) Stwierdzono, iż produkcja, rentowność i wielkość sprzedaży wzrastały, a zatrudnienie było stabilne, co nie potwierdza poniesienia start.
Ponadto dowodzono, iż analiza zapasów i zdolność podwyższenia kapitału nie potwierdzały poniesienia straty, zatem omawianie tego czynnika było bezzasadne.
W tej kwestii należy odnotować, iż zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, fakt poniesienia straty ustala się na podstawie badania rozlicznych czynników, z których każdy może zawierać istotne wskazówki.
Argument ten nie jest przekonywujący, ponieważ żaden wskaźnik w oderwaniu od innych nie wykazuje negatywnych tendencji.
Z tego względu argumentację oddalono.
5.
Wnioski dotyczące poniesienia strat
(171) Analiza wyżej wymienionych czynników wykazuje, iż pomiędzy 1999 rokiem a okresem postępowania, sytuacja przemysłu Wspólnoty uległa pogorszeniu.
W omawianym okresie znacznie zmniejszyła się zyskowność, a udział w rynku przemysłowym Wspólnoty zmniejszył się o 9,1 %.
Kilka innych wskaźników mogących świadczyć o poniesieniu strat, takich jak wykorzystanie mocy produkcyjnej, przepływ gotówki, zysk z inwestycji i wielkość inwestycji wykazało tendencje spadkowe.
W przypadku producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej, inwestycje uległy istotnemu zmniejszeniu, podobnie jak zysk z inwestycji.
Poziom zatrudnienia utrzymał się na porównywalnym poziomie.
Niektóre wskaźniki wykazywały pozytywną tendencję; w omawianym okresie czasu obrót i wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty nieznacznie wzrosły.
Rentowność i płace marginalnie wzrosły.
Ceny sprzedaży u producentów Wspólnoty włączonych do próby statystycznej, wykazały tendencję rosnącą w omawianym okresie, co jednak jest częściowo wynikiem zwiększenia sprzedaży droższych produktów niszowych.
Jednakże należy odnotować, iż w tym samym okresie poziom konsumpcji we Wspólnocie zwiększył się o 15 %, podczas gdy udział przemysłu Wspólnoty w rynku zmniejszył się o 9,1 %.
Ponadto, średnie ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty w omawianym okresie czasu uległy zmniejszeniu.
(172) W świetle powyższych faktów stwierdzono, iż przemysł Wspólnoty poniósł straty materialne w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(173) Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała czy wwiezione do Wspólnoty subsydiowane towary wyprodukowane w Indiach spowodowały straty przemysłu Wspólnoty w stopniu, który umożliwiałby sklasyfikowanie ich jako strat materialnych.
Dokonano również analizy znanych czynników, innych niż przywóz subsydiowanych towarów do Wspólnoty, które w tym samym czasie miały negatywny wpływ na przemysł Wspólnoty w celu upewnienia się, czy rzeczone inne czynniki nie były związane z subsydiowanym przywozem.
2.
Wpływ przywozu subsydiowanych towarów
(174) Wwóz bielizny pościelowej z bawełny z Indii do Wspólnoty uległ całościowemu zmniejszeniu pod względem wielkości z 15700 ton w 1999 r. do 14300 ton, czyli o 9 % w okresie postępowania.
Po niewielkim wzroście w latach 1999–2000, przywóz zmalał w 2001 r. i utrzymywał się na stabilnym poziomie w okresie postępowania.
Odpowiadający mu udział w rynku zmniejszył się z 9,1 % w 1999 r. do 7,2 % w okresie postępowania, co nadal stanowi istotną wielkość.
(175) Średnie ceny towarów wwiezionych z Indii nieznacznie wzrosły w omawianym okresie czasu.
Początkowo, w latach 1999–2000, utrzymywały się na stałym poziomie ok. 5,65 Euro/kg.
5,80 Euro/kg, a następnie uległy zmniejszeniu w okresie postępowania do poziomu ok. 5,50 Euro/kg, czyli o 5 %.
(176) W trakcie analizy wpływu subsydiowanego przywozu towarów stwierdzono, iż głównym elementem stanowiącym o konkurencyjności towaru jest cena.
Faktycznie, to nabywcy określają jakość i wzór produktu, który zamierzają zamówić.
Z analizy procesów sprzedaży i kupna w omawianym przypadku wynika, iż importerzy i handlowcy, przed dokonaniem zamówienia u producenta eksportującego w Indiach, określają wszystkie właściwości produktu (wzór, kolor, jakość, wymiary itp.), który będzie przedmiotem dostawy, tym samym dokonując porównania oferty różnych producentów głównie na podstawie ceny, ponieważ wszystkie inne elementy różnicujące są wcześniej określone w wezwaniu do składania ofert lub są wynikiem wysiłków własnych importera w odniesieniu do produktów podobnych (np. oznaczanie marką).
W kwestii cen ustalono, iż ceny przywożonych produktów subsydiowanych były znacznie niższe od cen przemysłu Wspólnoty jak również cen innych eksporterów z krajów trzecich, a w ciągu okresu postępowania wykazywały dalszą tendencję zniżkową.
Ponadto stwierdzono, iż przemysł Wspólnoty został zmuszony do wycofania się z tanich segmentów rynku, na których pozycja towarów wwiezionych z Indii jest silna, co również potwierdziło związek przyczynowy między przywozem subsydiowanych towarów z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
(177) Stwierdzono, iż wwóz towarów wyprodukowanych w Indiach zmniejszył się, w kategoriach bezwzględnych i względnych w sytuacji braku ceł, jego udział w rynku był stosunkowo niewielki i tym samym nie przyczynił się do powstania strat.
(178) Wwóz towarów wyprodukowanych w Indiach uległ faktycznemu zmniejszeniu.
Jednakże przyczyniło się do tego kilka czynników. Po pierwsze, w okresie postępowania przywóz obciążony był opłatą celną w wysokości 10,2 % (do grudnia 2001 r.) i 9,6 % (od stycznia 2002 r., podczas gdy przywóz z Pakistanu, będącego największym dostawcą, był zwolniony z cła poczynając od stycznia 2000 r.
Po drugie, w kwestii wielkości udziału w rynku, najistotniejszą kwestią pozostaje nie wysokość udziału rynkowego jako taka, lecz kwestia czy udział ten jest na tyle duży, by móc przyczynić się do spowodowania istotnych szkód.
Należy zauważyć, iż przywóz towarów był istotny i został zrealizowany po niskich lub subsydiowanych cenach, konkurencyjnych w stosunku do cen przemysłu Wspólnoty.
Ponadto stwierdzono czasowy zbieg okoliczności między rzeczonym wwozem towarów a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
Wszystkie te elementy odegrały istotną rolę w sformułowaniu ostatecznego wniosku z postępowania, tzn. uznaniu, iż dokonany przywóz spowodował straty materialne.
(179) Biorąc pod uwagę istotę przywozu towarów z Indii na rynek Wspólnoty, zarówno pod względem jego wielkości jak i cen, należy stwierdzić, iż wywarł on istotny oddolny nacisk na przemysł Wspólnoty spowodowany wielkością sprzedaży i cenami.
Zmniejszenia wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty w segmencie tanich produktów nie wyrównała sprzedaż w wysokodochodowym segmencie produktów niszowych, co spowodowało istotne zmniejszenie udziału w rynku, inwestycji, zyskowności oraz zysków z inwestycji przemysłu Wspólnoty.
(180) Udział w rynku importerów z Indii w okresie postępowania był istotny i znacznie przewyższał poziom minimalny.
Umiarkowany wzrost jego wielkości nie był na tyle nieistotny by pozwalał na uznanie statusu importerów indyjskich za marginesowy.
Z tego względu należy stwierdzić, iż subsydiowany przywóz z Indii sam w sobie spowodował poniesienie istotnych szkód przez przemysł Wspólnoty.
Ponadto, wyłącznie dla celów ilustracyjnych, należy stwierdzić, iż istnieją przesłanki wskazujące na ponowne zwiększenie przywozu towarów z Indii o ponad 8 % w okresie pierwszych sześciu miesięcy 2003 roku w porównaniu z pierwszą połową 2002 roku, co może świadczyć o przejściowym charakterze zaistniałej tendencji spadkowej.
(181) Dowodzono, iż średnia wysokość subsydiów wyniosła 8 % a średnia obniżka ceny była znacznie wyższa, podczas gdy ceny pobierane przez producentów włączonych do próby statystycznej istotnie wzrosły.
(182) W tej kwestii należy stwierdzić, iż ceny eksportowe w wielu przypadkach nie zawierały żadnych kosztów poniesionych w związku z opracowaniem wzoru i marketingiem bielizny pościelowej, jako iż koszty te zostały poniesione przez importera we Wspólnocie.
Kosztów tych nie można łącznie oszacować na podstawie produktu podobnego, a ich uwzględnienie doprowadziłoby do zmniejszenia poziomu obniżek.
Ponadto, ceny przemysłu Wspólnoty w niektórych przypadkach odnoszą się do produktów markowych, których cena jest wysoka.
Ponadto, art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego określa, iż celem postępowania jest wykazanie, że wielkość i/lub poziom cen przywożonych produktów subsydiowanych miał wpływ na przemysł Wspólnoty.
Z tego względu to nie obniżki cen, lecz poziom cen przywożonych towarów stanowi najistotniejszą kwestię.
Z tego powodu nie można stwierdzić, iż subsydiowany przywóz nie spowodował istotnych szkód.
3.
Wpływ innych czynników
a) Domniemany przywóz dumpingowy z Pakistanu
(183) Pakistan stale zwiększał swój udział w rynku z 20,8 % w 1999 r. do 24,7 % w okresie postępowania, z 36000 ton w 1999 r. do 49400 t w okresie postępowania.
W świetle faktu, iż średnie ceny towarów wwiezionych z Pakistanu pozostają w tym samym przedziale cenowym co produkty z Indii, należy przyjąć, że wwóz towarów z Pakistanu również spowodował straty przemysłu Wspólnoty.
W tym kontekście, warto zauważyć, iż równolegle do badania antysubsydyjnego wszczęto postępowanie antydumpingowe przeciwko temu samemu produktowi wytwarzanemu w Pakistanie. Aktualnie prowadzone postępowanie wszczęto na podstawie zarzutu, iż towary wwiezione z Pakistanu zwiększyły swój udział w rynku poprzez stosowanie dumpingu cenowego, powodując tym samym straty przemysłu Wspólnoty.
Jeżeli zarzut ten zostanie potwierdzony w wyniku przeprowadzonego postępowania, w odpowiednim czasie zostaną wprowadzone stosowne środki zaradcze.
(184) W konkluzji należy stwierdzić, iż przywóz towarów z Pakistanu mógł spowodować straty materialne przemysłu Wspólnoty.
Jednakże podczas gdy przywóz z Pakistanu mógł spowodować straty, nie można zaprzeczyć, iż przywóz towarów z Indii mógł, sam w sobie, również przyczynić się do strat producentów Wspólnoty.
b) Wwóz towaru z krajów trzecich innych niż Indie i Pakistan
(185) Wwóz towaru z krajów trzecich innych niż Indie i Pakistan zwiększył się z 51400 ton w 1999 r. do 75300 t w okresie postępowania.
Ich udział w rynku zwiększył się z 29,6 % w 1999 r. do 37,7 %.
Największa część spośród towarów wwiezionych z tej grupy pochodziła z Turcji.
Biorąc pod uwagę powiązania korporacyjne między Turcją a krajami Wspólnoty, dochodzi do pewnej integracji rynkowej w formie handlu między producentami eksportującymi z Turcji a operatorami we Wspólnocie, którzy sugerują, iż decyzja o dokonaniu przywozu towarów z tego kraju nie jest uwarunkowana wyłącznie ceną.
Potwierdzają to średnie ceny omawianego produktu pochodzącego z Turcji w okresie postępowania, prawie o 45 % wyższe od cen produktu wytworzonego w Indiach i o 34 % od produktu z Pakistanu.
Z tego względu mało prawdopodobnym jest, by przywóz towarów z Turcji naruszył związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
(186) Udziały rynkowe pozostałych krajów były znacznie niższe i nie przekraczały 3,9 %. Z tego względu nie jest prawdopodobnym, by jakiekolwiek straty materialne mogły zostać przypisane do przywozu towarów z tych krajów.
(187) Średnia cena wwiezionych towarów pochodzących z krajów innych niż Indie i Pakistan wzrosła z 7,18 Euro/kg w 1999 r. do 7,47 Euro/kg w 2001 r. i nieznacznie zmniejszyła się do 7,40 Euro w okresie postępowania.
Pomimo tego, w okresie postępowania, ceny te były o ok.
34 % wyższe od cen towarów wwiezionych z Indii.
W konsekwencji, wwóz towarów z innych krajów trzeciego świata nie wywarł nacisku cenowego na przemysł Wspólnoty w takim stopniu jak przywóz z Indii.
Również udział rynkowy każdego pojedynczego kraju w tej grupie nie przekraczał 4 %.
W związku z tym można stwierdzić, iż wwóz towarów z innych krajów trzecich nie stanowił naruszenia związku przyczynowego między subsydiowanym przywozem z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
c) Zmniejszenie popytu
(188) Dowodzono, iż popyt na bieliznę pościelową produkowaną przez przemysł Wspólnoty zmalał, ponieważ większość produktów zaliczała się do najwyższej kategorii cenowej, gdzie sprzedaż jest niższa.
Jednakże jak już wcześniej stwierdzono, całkowita konsumpcja bielizny pościelowej w UE w omawianym okresie nie zmniejszyła się, lecz raczej zwiększyła.
Większość producentów ze Wspólnoty oferuje inne linie produktowe dla różnych segmentów rynku.
Droższe marki generują wysokie marże, lecz są sprzedawane w małych ilościach.
W celu zmaksymalizowania wykorzystania mocy produkcyjnych i pokrycia stałych kosztów produkcji, przemysł Wspólnoty potrzebuje również sprzedaży w segmencie tańszych produktów w dużych ilościach.
Brak dowodów na spadek popytu w tym segmencie rynku.
Z drugiej strony segment ten jest w coraz większym stopniu przejmowany przez tanie produkty z przywozu, które powodują straty dla przemysłu Wspólnoty.
Biorąc pod uwagę całościowy wzrost konsumpcji, który nie ogranicza się do konkretnego segmentu rynkowego, nie można uznać, iż zmniejszenie popytu stanowiło naruszenie związku przyczynowego między subsydiowanym przywozem z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
d) Wwóz przez przemysł Wspólnoty
(189) Dowodzono, iż przemysł Wspólnoty dokonywał wwozu bielizny pościelowej z bawełny z Indii, tym samym przyczyniając się do poniesionych przez siebie strat.
Jednakże tylko jeden z producentów włączonych do próby statystycznej faktycznie dokonał przywozu bielizny pościelowej z Indii w okresie postępowania, a sprzedaż tych towarów wygenerowała jedynie niewielką część obrotu (ok.
10 %). Z tego względu wwóz produktu będącego przedmiotem postępowania dokonany przez przemysł Wspólnoty nie może być postrzegany jako naruszający związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
e) Realizacja wywozu przez przemysł Wspólnoty
(190) Wywóz towarów przez włączonych do próby statystycznej producentów Wspólnoty stanowił jedynie 0,5 % ich łącznej sprzedaży.
Biorąc pod uwagę nieistotną rolę wywozu w całości działań, nie można uznać, iż czynnik ten miał jakikolwiek wpływ na poniesienie strat.
f) Rentowność przemysłu Wspólnoty
(191) Zmianę rentowności omówiono już w części rozporządzenia omawiającej straty.
Ponieważ rentowność zwiększyła się z 6,8 ton/pracownika w 1999 r. do 7,2 ton/pracownika w okresie postępowania, czyli o ok. 6 %, nie można uznać, iż czynnik ten miał wpływ na poniesienie strat.
4.
WNIOSKI
(192) Przy udziale w rynku wynoszącym 7,2 % w okresie postępowania, przywóz subsydiowanych towarów pochodzących z Indii był znaczny i został dokonany po niskich i obniżanych cenach w okresie czasu, gdy przemysł Wspólnoty ponosił straty materialne przejawiające się spadkiem udziału w rynku, wykorzystania mocy, inwestycji, zyskowności, zysku od inwestycji i przepływu gotówki.
(193) Dopuszcza się, iż wwóz towarów z Pakistanu mógł również przyczynić się do strat przemysłu Wspólnoty.
Jednakże nie zmienia to faktu, iż straty spowodowane przywozem z Indii miały charakter materialny.
Dokonano analizy innych możliwych przyczyn strat, tzn. wwozu towarów z krajów innych niż Indie i Pakistan, sytuacji na rynku popytu, przywozu dokonanego przez przemysł Wspólnoty, jak również wielkości wywozu i rentowności stwierdzając, iż nie naruszyły one związku przyczynowego między subsydiowanym przywozem z Indii a stratami poniesionymi przez przemysł Wspólnoty.
Pokaźna wielkość przywozu z Indii i agresywnie niskie ceny wwiezionego towaru, analizowane rozdzielnie stanowią niezależną przyczynę strat materialnych poniesionych przez przemysł Wspólnoty.
Z tego względu uznano, iż żadna inna potencjalna przyczyna nie miała wpływu na istnienie faktycznego i istotnego związku przyczynowego między subsydiowanym przywozem a istotnymi szkodami.
(194) W oparciu o przedstawioną powyżej analizę, w której w sposób właściwy rozróżniono między skutkami, jakie znane czynniki wywarły na sytuację przemysłu Wspólnoty a szkodliwym wpływem przywozu subsydiowanych towarów stwierdza się, iż przywóz towarów z Indii spowodował straty materialne Wspólnoty w rozumieniu art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(195) Zbadano, czy pomimo sformułowania ostatecznego wniosku odnośnie do szkodliwej subsydiów, nie istniały istotne powody, które mogłyby prowadzić do wniosku, iż przyjęcie postanowień w tej konkretnej sprawie mogłoby być sprzeczne z interesem Wspólnoty.
W tym celu i zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rozważono wpływ możliwych środków zaradczych na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie jak również możliwe skutki zaniechania podjęcia rzeczonych środków.
2.
Przemysł Wspólnoty
(196) Przemysł Wspólnoty, pomimo wykazania się zdolnościami działania w warunkach uczciwej konkurencji, poniósł straty materialne.
Poniesienie straty przez przemysł Wspólnoty było wynikiem trudności w konkurowaniu z tanimi, subsydiowanymi towarami z przywozu.
Presja wywarta przez przywóz subsydiowanych towarów skłoniła wielu producentów Wspólnoty do zaprzestania wytwarzania bielizny pościelowej z bawełny.
(197) Uznano, iż podjęcie środków zaradczych przywróci uczciwą konkurencję na rynku.
Przemysł Wspólnoty powinien w takiej sytuacji być w stanie zwiększyć wolumen sprzedaży, tym samym generując zysk na poziomie uzasadniającym dalsze inwestycje w zakłady produkcyjne.
(198) W przypadku niepodjęcia środków zaradczych, sytuacja przemysłu Wspólnoty będzie nadal się pogarszać poprzez brak możliwości inwestowania w nowe moce produkcyjne i konkurowania z towarami przywożonymi z krajów trzecich.
Niektóre przedsiębiorstwa zostałyby zmuszone do zaniechania produkcji i dokonania zwolnień pracowników.
(199) Z uwagi na powyższe stwierdzono, iż nałożenie ceł wyrównawczych jest w interesie przemysłu Wspólnoty.
3.
Importerzy i użytkownicy
(200) Importerom i użytkownikom wyszczególnionym w skardze, jak również ich partnerom handlowym przesłano kwestionariusz.
Komisja otrzymała tylko jeden kwestionariusz z odpowiedziami wysłany przez niepowiązanego importera bielizny pościelowej z bawełny do Wspólnoty.
(201) Sprzedaż omawianego produktu pochodzącego z Indii stanowi mniej niż 20 % całkowitego obrotu tego przedsiębiorstwa.
Całkowita rentowność przedsiębiorstwa wynosi ok. 10 %.
W świetle faktu, iż dysponowano jedynie ograniczonymi informacjami, niemożliwe było dokonanie analizy prawdopodobnego wpływu wprowadzenia proponowanych środków na ogół importerów i użytkowników.
Jednakże biorąc pod uwagę, iż przewiduje się wprowadzenie cła wyrównawczego w umiarkowanej wysokości, a wiele krajów nie stosuje ceł antydumpingowych czy wyrównawczych, możliwy wpływ wprowadzenia ceł wyrównawczych uznano za nieznaczny.
(202) Komisja nie otrzymała odpowiedzi na kwestionariusze skierowane do użytkowników, choć Ikea i Stowarzyszenie Handlu Zagranicznego zgłosiły pewne zastrzeżenia.
(203) Stwierdzono, iż przemysł wspólnoty nie dysponuje potencjałem mogącym zaspokoić całkowitą podaż na bieliznę pościelową we Wspólnocie.
Należy przypomnieć, iż celem wprowadzenia środków zapobiegawczych nie jest zapobieżenie wwozowi towarów do Wspólnoty, lecz zagwarantowanie, iż przywóz taki nie będzie się odbywał po subsydiowanych, powodujących straty cenach.
Wwóz towarów różnego pochodzenia będzie nadal zaspokajać istotną część popytu Wspólnoty.
Ponieważ przewiduje się nałożenie ceł wyrównawczych w umiarkowanej wysokości, a wielu krajów nie dotyczą cła antydumpingowe i wyrównawcze, niedobór dostaw jest mało prawdopodobny.
(204) Argumentowano, iż tani przywóz bielizny pościelowej jest istotny dla konsumenta finalnego jak również użytkowników "instytucjonalnych" w rodzaju hoteli, szpitali itp. gdyż przemysł Wspólnoty nie produkuje produktów tanich.
Postępowanie wykazało, iż pięć spośród włączonych do próby statystycznej producentów ze Wspólnoty nadal wytwarza takie produkty.
Nie ma powodów technicznych, dla jakich produkcja takich towarów we Wspólnocie nie mogłaby zostać zwiększona.
Ponadto przewiduje się nałożenie ceł wyrównawczych w umiarkowanej wysokości, a wielu krajów obejmują cła antydumpingowych i wyrównawczych, alternatywne źródła zaopatrzenia będą nadal dostępne.
4.
Ostateczne wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(205) W oparciu o powyższe stwierdza się, iż brak istotnych powodów w oparciu o interes Wspólnoty, dla jakiego nie należałoby wprowadzić ceł wyrównawczych w omawianym przypadku.
H. ŚRODKI WYRÓWNAWCZE
1.
Poziom eliminacji szkody
(206) W celu zapobieżenia dalszym stratom powodowanym przez subsydiowany wwóz towarów, uznaje się za słuszne przyjęcie środków zapobiegawczych.
(207) W celu ustalenia poziomu takich opłat, wzięto pod uwagę poziom subsydiów, a także wysokość cła niezbędną do likwidacji szkód ponoszonych przez przemysł Wspólnoty.
(208) Biorąc pod uwagę średni poziom rentowności uzyskiwany przez przemysł Wspólnoty w latach 1999 i 2000, ustalono, iż marżę w wysokości 6,5 % obrotu można uznać za minimum, jakiego przemysł Wspólnoty mógłby oczekiwać w przypadku braku szkodliwego subsydiowania.
Konieczny wzrost ceny ustalono na podstawie porównania średniej ważonej ceny przywozu ustanowionej przy obliczeniu ceny dumpingowej z gwarantującą rentowność ceną produktów sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty na rynku Wspólnoty.
Cenę gwarantującą rentowność obliczono korygując cenę sprzedaży Wspólnoty o faktyczną stratę/zysk w okresie postępowania i przez dodanie wyżej wspomnianej marży.
Wszelkie różnice wynikające z porównania zostały następnie wyrażone jako procent całkowitej wartości przywozu cif.
2.
Środki określone
(209) Ponieważ poziom eliminacji szkody był wyższy od ustalonych poziomów wyrównania, określone środki zaradcze należy ustalić w oparciu o rzeczone poziomy wyrównania.
Biorąc pod uwagę, iż poziom współpracy dla Indii był wysoki (ponad 90 %), poziom subsydiów dla wszystkich innych przedsiębiorstw ustalono na poziomie przedsiębiorstwa z najwyższym indywidualnym limitem, czyli 10,4 %.
(210) Ustalono, iż dwa spośród przedsiębiorstw w próbie statystycznej, Texcellence Overseas i Jindal Worldwide są przedsiębiorstwami powiązanymi.
Postępowanie wykazało, iż przedsiębiorstwa te posiadają tych samych akcjonariuszy.
Z tego względu, przedsiębiorstwa te powinny zostać uznane za pojedynczą jednostkę do celów pobierania opłaty celnej i, z tego względu, przypisane do cła wyrównawczego w takiej samej wysokości.
Wielkości wywozu omawianego produktu obydwu przedsiębiorstw do Wspólnoty w okresie postępowania wykorzystano w celu zapewnienia odpowiedniego wyrównania.
Średnie ważone cło wyrównawcze dla tych dwóch przedsiębiorstw ustalono na poziomie 7,8 %.
(211) W związku z powyższym będą miały zastosowanie cła wyrównawcze na następującym poziomie:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna _BAR_
Bombay Dyeing N.W. Exports Limited Nowrosjee Wadia & Sons Limited _BAR_ 5,3 % _BAR_
Brijmohan Purusottamdas _BAR_ 6,2 % _BAR_
Divya Textiles, Bombaj _BAR_ 6,4 % _BAR_
Texcellence Overseas, Bombaj Jindal Worldwide Ltd, Ahmedabad _BAR_ 7,8 % _BAR_
Mahalaxmi Exports Ahmedabad _BAR_ 9,3 % _BAR_
Pasupati Fabrics, New Delhi _BAR_ 8,5 % _BAR_
Prakash Cotton Mills Pvt, Ltd, Bombaj _BAR_ 10,4 % _BAR_
Vigneshwara Exports Ltd, Bombaj _BAR_ 4,4 % _BAR_
Przedsiębiorstwa współpracujące nie włączone do próby statystycznej _BAR_ 7,6 % _BAR_
Wszystkie inne _BAR_ 10,4 % _BAR_
(212) Stawki cła wyrównawczego dla poszczególnych przedsiębiorstw wymienionych w tym rozporządzeniu ustalono na podstawie informacji uzyskanych w bieżącym postępowaniu.
Z tego względu są one odzwierciedleniem sytuacji, jaka panowała w okresie postępowania w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do ogólnokrajowych stawek stosowanych do "wszystkich innych firm") stosuje się wyłącznie do wwozu produktów wytworzonych w omawianym kraju przez wymienione przedsiębiorstwa i tym samym wymienione osoby prawne.
Produkty przywożone wytwarzane przez inne przedsiębiorstwo nie wymienione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z podaniem nazwy i adresu, z uwzględnieniem jednostek związanych z wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce mającej zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(213) Wszelkie wnioski dotyczące stosowania stawek cła wyrównawczego ustalonych dla poszczególnych przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy jednostki lub po ustanowieniu nowej jednostki produkcyjnej lub sprzedaży) należy kierować do Komisji z podaniem wszystkich istotnych informacji, w szczególności dotyczących zmian w działaniach przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą na rynku lokalnym i wywozem mających związek ze zmianą nazwy czy zmianą w produkcji i sprzedaży jednostek.
Jeżeli Komisja uzna za słuszne, niniejsze rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez uaktualnienie listy przedsiębiorstw korzystających z indywidualnie ustalonych stawek celnych, jak i tych określonych w załączniku do operacyjnej części niniejszego rozporządzenia.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się cło wyrównawcze w określonej wysokości na przywożoną bieliznę pościelową z włókien bawełnianych, czystych lub mieszanych ze sztucznym tworzywem lub lnem (len nie może być włóknem dominującym), chlorowaną, barwioną lub drukowaną, pochodzącą z Indii, aktualnie klasyfikowaną w ramach kodów CN ex63022100, (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), ex63023110 (kod TARIC 6302311090), ex63023190 (kod TARIC 6302319090) i ex63023290 (kod TARIC 6302329019).
2.
Stawka celna nakładana do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed pobraniem cła, dla produktów wytworzonych przez wyżej wymienione przedsiębiorstwa wyniesie:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
The Bombay Dyeing and manufacturing Co, Bombaj _BAR_ 5,3 % _BAR_ A488 _BAR_
N.W. Exports Limited, Bombaj _BAR_ 5,3 % _BAR_ A489 _BAR_
Nowrosjee Wadia & Sons Limited, Bombaj _BAR_ 5,3 % _BAR_ A490 _BAR_
Brijmohan Purusottamdas, Bombaj _BAR_ 6,2 % _BAR_ A491 _BAR_
Divya Textiles, Bombaj _BAR_ 6,4 % _BAR_ A492 _BAR_
Texcellence Overseas, Bombaj _BAR_ 7,8 % _BAR_ A493 _BAR_
Jindal Worldwide Ltd, Ahmedabad _BAR_ 7,8 % _BAR_ A494 _BAR_
Mahalaxmi Exports Ahmedabad _BAR_ 9,3 % _BAR_ A495 _BAR_
Pasupati Fabrics, New Delhi _BAR_ 8,5 % _BAR_ A496 _BAR_
Prakash Cotton Mills Pvt, Ltd, Bombaj _BAR_ 10,4 % _BAR_ 8048 _BAR_
Vigneshwara Exports Ltd, Bombaj _BAR_ 4,4 % _BAR_ A497 _BAR_
3.
Stawka cła wyrównawczego nakładana do ceny netto na granicy z Wspólnotą, przed ocleniem, dla produktów wytworzonych przez przedsiębiorstwa wyszczególnione w załączniku, wyniesie 7,6 % (dodatkowy kod TARIC A498).
4.
Stawka cła wyrównawczego nakładana do ceny netto na granicy z Wspólnotą, przed ocleniem, dla produktów wytworzonych przez przedsiębiorstwa nie wyszczególnione w ustępach 2 i 3 wyniesie 10,4 % (dodatkowy kod TARIC A498).
5.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, będą miały zastosowanie obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
Jeżeli jakikolwiek nowy producent z Indii dostarczy Komisji przekonywujące dowody, iż:
- nie eksportował do Wspólnoty produktów opisanych w art. 1 ust. 1 w okresie postępowania (1 października 2001 - 30 września 2002) i
- nie jest powiązany z żadnym z eksporterów lub producentów w Indiach podlegających środkom zaradczym nałożonym przez niniejsze rozporządzenie;
- faktycznie wysyłał do Wspólnoty produkty, których dotyczą środki zapobiegawcze po okresie postępowania lub zawarł nieodwołalne zobowiązanie kontraktowe wwiezienia znacznej ilości do wspólnoty,
wówczas Rada, po konsultacji z Komitetem Doradczym, działając na zasadzie zwykłej większości, może dokonać zmiany art. 1 ust. 3 przez dodanie nowego producenta eksportującego do listy w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 81/2004
z dnia 16 stycznia 2004
otwierające publiczną sprzedaż alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] określa, między innymi, szczegółowe zasady rozporządzania zapasami alkoholu otrzymanego z destylacji zgodnie z art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej.
(2) Publiczna sprzedaż alkoholu winnego do użytku w sektorze paliwowym we Wspólnocie powinna być zorganizowana zgodnie z art. 92 i 93 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, tak by zmniejszyć wspólnotowe zapasy alkoholu winnego oraz by do pewnego stopnia zapewnić dostawy dla firm zatwierdzone zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000. Alkohol winny pochodzący ze Wspólnoty magazynowany w Państwach Członkowskich to alkohol wyprodukowany drogą destylacji zgodnie z art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. dotyczącego wspólnej organizacji rynku wina [3], oraz zgodnie z art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od 1 stycznia 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [4], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażone, a płatności dokonywane, w euro.
(4) Biorąc pod uwagę ryzyko oszustwa polegającego na podmianie alkoholu, kontrola ostatecznego przeznaczenia alkoholu powinna zostać wzmocniona a agencje interwencyjne powinny mieć możliwość odwołania się do pomocy międzynarodowych agencji kontroli oraz kontrolowania alkoholu sprzedanego za pomocą analizy jądrowego rezonansu magnetycznego.
(5) Środki, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cztery partie alkoholu (numery referencyjne 26/2003 WE, 27/2003 WE, 28/2003 WE oraz 29/2003 (WE) obejmujące odpowiednio: 50000 hektolitrów, 100000 hektolitrów, 30000 hektolitrów oraz 30000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. zostają niniejszym przeznaczone do sprzedaży publicznej do użytku w sektorze paliwowym we Wspólnocie.
2.
Alkohol, o którym mowa został wyprodukowany w wyniku destylacji zgodnie z art. 35 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i art. 27 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w magazynach francuskich i włoskich agencji interwencyjnych.
3.
Umiejscowienie i numery referencyjne kadzi, z których składają się partie towaru, ilość alkoholu w każdej z kadzi, moc alkoholu oraz cechy charakterystyczne alkoholu przedstawiono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
4.
Partie towaru zostają przyznane firmom zatwierdzonym zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 2
Wszelkie informacje w sprawie w/w sprzedaży publicznej zostają przesłane do poniższego departamentu Komisji:
Commission of the European Communities
Directorate-General for Agriculture, Unit D.4
Rue de la Loi/Westraat 200
B-1049
Brussels
Fax: (32–2) 295 92 52
E-mail: agri-d4@cec.eu.int
Artykuł 3
Sprzedaż publiczna odbywa się zgodnie z art. 92, 93, 94, 95, 96, 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 4
Cena alkoholu dla sprzedaży publicznej wynosi 19 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 5
Alkohol musi zostać usunięty nie później niż osiem miesięcy po dacie zawiadomienia o decyzji Komisji o przyznaniu sprzedaży.
Artykuł 6
Gwarancja wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
O ile nie zostanie wpłacona gwarancja bieżąca przed zabraniem alkoholu oraz najpóźniej do dnia wydania polecenia zabrania alkoholu, firmy, którym przyznano partie towaru musza zdeponować gwarancję wykonania u właściwej agencji interwencyjnej by zapewnić, iż alkohol, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu zostanie wykorzystany jako bioetanol w sektorze paliwowym.
Artykuł 7
Po zapłaceniu 10 EUR za litr oraz w ciągu 30 dni od opublikowania ogłoszenia o sprzedaży publicznej, firmy zatwierdzone zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż od właściwej agencji interwencyjnej. Po w/w terminie próbki można otrzymać zgodnie z art. 98 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000. Próbki wydane zatwierdzonym firmom nie mogą przekraczać pięciu litrów na kadź.
Artykuł 8
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich, w których magazynowany jest alkohol wystawiony na sprzedaż, przeprowadzają odpowiednie kontrole sprawdzające właściwości alkoholu w czasie ostatecznego użytkowania.
W tym celu agencje te mogą:
a) stosować art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, mutatis mutandis;
b) przeprowadzać kontrole próbek stosując metodę jądrowego rezonansu magnetycznego, by sprawdzić właściwości alkoholu w czasie ostatecznego użytkowania,
Wszelkie koszta ponoszą firmy, którym sprzedawany jest alkohol.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji(WE) nr 85/2004
z dnia 15 stycznia 2004 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do jabłek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jabłka są ujęte w spisie produktów uwzględnionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1619/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do jabłek i gruszek oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 920/89 [2] ustanawia wspólną normę handlową dla jabłek i gruszek.
(2) W celu zapewnienia większej przejrzystości Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości przy Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) zadecydowała, że należy oddzielić przepisy dotyczące jabłek od przepisów dotyczących gruszek.
Dodatkowo Grupa Robocza zadecydowała również o uaktualnieniu normy EKG/ONZ FFV-50 dotyczącej wprowadzania na rynek oraz kontroli jakości handlowej jabłek, uwzględniając przepisy dotyczące jakości i wielkości.
W celu zapewnienia większej przejrzystości na rynku światowym, rozporządzenie (WE) nr 1619/2001 powinno zostać uchylone i należy przyjąć dwie oddzielne nowe normy handlowe, odpowiednio dla jabłek oraz gruszek.
(3) Głównym kryterium dojrzałości ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 1619/2001 jest definicja minimalnej wielkości jabłek.
Z uwagi na zachodzący w ostatnim czasie rozwój technologiczny metod pomiaru jędrności oraz zawartości cukru, jak również pojawiające się nowe rynki zbytu dojrzałych jabłek o niewielkich rozmiarach, stosowana na terenie Wspólnoty minimalna wielkość jabłek powinna ulec zmniejszeniu. Jednocześnie nowe kryteria dotyczące dojrzałości, takie jak zawartość cukru czy jędrność powinny zapewnić, że zmniejszenie minimalnej wielkości nie oznacza wprowadzania na rynek owoców niedojrzałych i/lub niedostatecznie wyrośniętych.
(4) Z uwagi na to, że istnieje potrzeba dalszych prac mających na celu określenie precyzyjnej definicji wspomnianych nowych kryteriów, uwzględniającej cechy charakterystyczne poszczególnych gatunków odnośnie do wielkości jabłek, wprowadzenie w życie zmniejszenia minimalnego rozmiaru powinno zostać opóźnione do 1 sierpnia 2005 r. Do tego czasu należy ustanowić tymczasowe środki dotyczące wielkości.
(5) Stosowanie tych nowych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, podniesienia jakości produkcji do poziomu wymagań konsumentów oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, a tym samym powinno ułatwić poprawę rentowności.
(6) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki jak transport na duże odległości, składowanie przez określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo się psujące.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
(7) Ponieważ produkty klasy "Ekstra" muszą być szczególnie staranie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględniać jedynie brak świeżości i jędrności.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do niniejszego rozporządzenia wymieniona jest norma handlowa dla jabłek objętych kodem CN 080810.
Normę tę stosuje się do wszystkich etapów obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach nastepujących po wysyłce produkty mogą wykazywać w porównaniu z wymogami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów w klasach niższych niż "Ekstra", niewielkie pogorszenie jakości z powodu dojrzewania i skłonności do psucia się.
Artykuł 2
Do 31 lipca 2005 r. mają zastosowanie następujące przepisy dotyczące wielkości:
a) jeżeli wielkość określana jest za pomocą średnicy, minimalna wymagana dla wszystkich klas średnica wynosi:
_BAR_ Ekstra _BAR_ I _BAR_ II _BAR_
Duże odmiany owocowe _BAR_ 70 mm _BAR_ 65 mm _BAR_ 65 mm _BAR_
Pozostałe odmiany _BAR_ 60 mm _BAR_ 55 mm _BAR_ 55 mm _BAR_
b) jeżeli wielkość określana jest masą, minimalna wymagana dla wszystkich klas masa wynosi:
_BAR_ Ekstra _BAR_ I _BAR_ II _BAR_
Duże odmiany owocowe _BAR_ 140 g _BAR_ 110 g _BAR_ 110 g _BAR_
Pozostałe odmiany _BAR_ 90 g _BAR_ 80 g _BAR_ 80 g _BAR_
Artykuł 3
Skreśla się rozporządzenie (EWG) nr 1619/2001.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE)
nr 103/2004 z dnia 21 stycznia 2004 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do ustaleń interwencyjnych i wycofywania z rynku niektórych produktów w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 30 ust. 6 i 7 oraz art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie zdobyte podczas wprowadzenia w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw [2] wykazały, że niektóre z tych ustaleń muszą zostać zmienione. W celu zapewnienia, że zasady wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) nr 2200/96 są wyraźnie sprecyzowane, rozporządzenie (WE) nr 659/97 powinno zostać zastąpione. Z uwagi na racjonalizację zasad dotyczących wycofań, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1492/97 z dnia 29 lipca 1997 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustalenia warunków destylacji niektórych owoców wycofanych z rynku [3] powinno również zostać włączone do nowego rozporządzenia. Stąd też rozporządzenia (WE) nr 659/97 i (WE) nr 1492/97 powinny zatem zostać uchylone.
(2) Tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia ustalenia interwencyjne dla produktów określonych w jego art. 1 ust. 2, oraz zakłada przyznanie rekompensat wspólnotowych za produkty wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia. art. 15 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowi, że fundusze operacyjne mogą zostać wykorzystane do finansowania wycofania z rynku, szczególnie dotyczącego produktów niewymienionych w załączniku II lub do zapłaty dodatku do rekompensaty wspólnotowej uwzględnionej w Tytule IV. W celu wprowadzenia w życie tych przepisów powinny zostać ustalone szczegółowe zasady.
(3) Z uwagi na fakt, iż pojęcia "produkty niewystawione na sprzedaż", "wycofanie z rynku" czy "produkty wycofane z rynku" mają takie samo znaczenie, należy je objąć jedną definicją.
Również pojęcia "ilość wprowadzona do obrotu" oraz "produkty wprowadzone do obrotu" muszą zostać objęte jedną definicją, która powinna być zgodna z pojęciem "wartość wprowadzonych do obrotu produktów", w znaczeniu uwzględnionym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej [4] i powinna obejmować ilości wycofane z rynku, a przeznaczone do swobodnej dystrybucji.
(4) Należy podkreślić, że przepisy w sprawie wymogów dotyczących opakowań mają zastosowanie do produktów wycofanych z rynku tylko w przypadku produktów miniaturowych, które w przeciwnym razie mogłyby być pomyłkowo uznane za produkty nie spełniające wymogów dotyczących minimalnej wielkości.
(5) Dla odnośnych produktów należy określić lata gospodarcze oraz szczegółowe zasady dotyczące średnich w przeciągu trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 23 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(6) W celu umożliwienia organom kontrolnym zaplanowania czynności kontrolnych, organizacje producentów muszą powiadomić te organy odpowiednio wcześniej o planowanym wycofaniu produktów.
Organy kontrolne zezwolą wówczas na każdą operację wycofania na podstawie ustaleń z przeprowadzonych przez nie kontroli.
Należy uwzględnić odpowiednie przepisy dotyczące obecności organów kontrolnych podczas poddania skażeniu tych wycofanych produktów, które nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi po okresie bezpłatnej dystrybucji.
(7) Artykuł 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 określa wspólnotową rekompensatę z tytułu wycofania z rynku dla produktów wymienionych w załączniku II. Ustalenia dotyczące wypłaty tej rekompensaty powinny być zgodne z limitami ustanowionymi w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, jak również powinny uwzględniać wypłaty we właściwych terminach.
(8) Z uwagi na fakt, że rekompensaty przewidziane w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 są finansowane z funduszy operacyjnych, wypłaty powinny być dokonywane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1433/2003. Jednakże w celu zapewnienia przejrzystości należy ustalić maksymalne dopłaty do wspólnotowych rekompensat z tytułu wycofania z rynku, o których mowa w drugim akapicie art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(9) Na mocy tiret pierwszego, drugiego i trzeciego art. 30 ust. 1, lit a) oraz art. 30 ust. 1, lit b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wycofane z rynku owoce i warzywa można rozprowadzać na zasadach swobodnej dystrybucji w ramach pomocy humanitarnej dla pewnych kategorii osób potrzebujących, za pośrednictwem organizacji charytatywnych oraz niektórych zakładów i instytucji, zarówno w obrębie Wspólnoty jak i poza jej granicami. Zaangażowane w takie czynności organizacje charytatywne powinny być uprzednio autoryzowane. Procedury wdrażania pomocy obejmującej produkty spożywcze muszą być zgodne z ogólnymi zasadami przestrzeganymi przez Wspólnotę w odniesieniu do pomocy żywnościowej w naturze.
(10) Aby ułatwić swobodną dystrybucję wycofanych produktów, przetwarzanie produktów wycofanych w celu swobodnej dystrybucji powinno być autoryzowane na koszt danej organizacji charytatywnej lub też za pośrednictwem innej procedury zapewniającej równe traktowanie zainteresowanych zakładów przetwórczych.
(11) W przypadku wycofania z rynku owoców i warzyw z zamiarem bezpłatnej dystrybucji, koszty transportu, sortowania i pakowania ponosi Wspólnota, zgodnie z art. 30 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Należy ustalić, że koszty transportu muszą zostać uiszczone.
Należy ustalić standardowe stawki opłat za transport, sortowanie i pakowanie.
(12) art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje, że wycofane z rynku produkty można wykorzystać do innych celów niż swobodna dystrybucja.
Należy umożliwić Państwom Członkowskim najodpowiedniejsze wykorzystanie tych produktów, pod warunkiem że nie powoduje to zniekszatłcenia konkurencji pomiędzy zainteresowanymi producentami.
W przypadku niektórych produktów wycofanych z rynku jedną z takich możliwości może być ich przetworzenie na alkohol.
Dla zapewnienia, że destylacja takich produktów nie spowoduje dezorganizacji rynku alkoholi, destylowany alkohol powinien zostać skażony i przeznaczony do celów przemysłowych, pozaspożywczych.
(13) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 wymaga od Państw Członkowskich ustanowienia krajowych ram umożliwiających ustanowienie ogólnych warunków dotyczących metod wycofywania produktów z rynku, uwzględniających zasady poszanowania środowiska.
Aby zapewnić, że wycofywanie produktów z rynku dokonywane jest z uwzględnieniem wymogów ochrony środowiska, należy określić treść takich warunków, w szczególności w przypadku gdy wycofywane produkty są niszczone lub dostarczane zwierzętom poprzez rozprowadzenie na gruncie.
(14) Istnieje potrzeba ustanowienia procedur dotyczących kontroli fizycznych i kontroli dokumentacji operacji wycofywania, zarówno podczas samego procesu wycofywania jak i z końcem roku gospodarczego.
W przypadku naruszeń należy ustanowić szczegółowe zasady odnoszące się do odzyskania nieprawidłowo wypłaconych kwot oraz kar zapobiegawczych, proporcjonalnie do wagi zaistniałych nieprawidłowości.
Czynności monitorujące powinny objąć zainteresowane organizacje producentów oraz organizacje charytatywne.
(15) Ze względu na fakt, że opracowanie ustaleń mających na celu wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia będzie oznaczało czasowe zwiększenie obciążenia administracyjnego Państw Członkowskich, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane, w zależności od produktu, od pierwszego roku gospodarczego następującego po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia.
Ponadto, przepisy odnoszące się do przenoszenia cen producentów przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 659/97 muszą być stosowane do dnia 1 lipca 2004 r., do czasu przyjęcia nowych postanowień w osobnym akcie.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. świeżych owoców i warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonywania:
a) interwencji, określonej w Tytule IV rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w załączniku II do tego rozporządzenia;
b) wycofania z rynku, zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, lecz niewyszczególnionych w załączniku II do tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "produkty wycofane z rynku""wycofanie z rynku" czy "produkty niewystawione na sprzedaż", oznaczają produkty, które:
a) nie są sprzedawane za pośrednictwem organizacji producentów określonych art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zgodnie z ustaleniami interwencyjnymi, określonymi w Tytule IV tego rozporządzenia;
b) są wycofywane z rynku, jak przewidziano w art. 15 ust. 2, lit. a) tego rozporządzenia.
2. W przypadku każdego z produktów "ilość wprowadzona do obrotu" przez daną organizację producentów określoną w art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, jest sumą:
a) ilości produktów wytworzonych przez członków tej organizacji faktycznie sprzedanych lub przetworzonych przez organizację producentów;
b) ilości produktów wytworzonych przez członków innych organizacji producentów, a sprzedanych przez zainteresowaną organizację producentów, zgodnie z tiret drugim i trzecim art. 11 ust. 1, lit. c) 3) tego rozporządzenia;
c) ilości produktów wycofanych z rynku i przeznaczonych do bezpłatnej dystrybucji, o której mowa w art. 30 ust.
L, lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Ilość wprowadzona do obrotu, określona w pierwszym akapicie nie obejmuje produktów wytworzonych przez członków organizacji producentów sprzedawanych zgodnie z tiret pierwszym, drugim i trzecim art. 11 ust. 1, lit. c) 3) rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Produkty wprowadzone do obrotu, określone w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oznaczają ilość wprowadzoną do obrotu, zgodnie z definicją podaną w pierwszym akapicie powyżej.
ROZDZIAŁ II WYCOFANIE Z RYNKU
Artykuł 3
Normy handlowe
1.
W przypadku przyjęcia norm handlowych, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, produkty wycofane z rynku muszą spełniać te normy, z wyjątkiem przepisów dotyczących prezentacji i oznakowania produktów.
Produkty mogą być wycofywane luzem, w skrzyniach o dużej pojemności, zawierających produkty różnej wielkości, pod warunkiem spełnienia minimalnych wymogów dla klasy II, w szczególności wymogów dotyczących jakości i wielkości.
Jednakże określone w odpowiednich normach produkty miniaturowe muszą spełniać wymogi mających zastosowanie norm handlowych, włącznie z przepisami dotyczącymi prezentacji i oznakowania produktów.
2.
Jeżeli na podstawie art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 nie przyjęto żadnych norm handlowych muszą zostać spełnione minimalne wymagania ustanowione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą ustanawiać dodatkowe zasady jako uzupełnienie wymagań minimalnych.
Artykuł 4
Lata gospodarcze
W przypadku produktów zakwalifikowanych do objęcia wspólnotową rekompensatą z tytułu wycofania z rynku, o której mowa w art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz produktów kwalifikujących się do wycofania określonych w art. 15 ust. 3 tego rozporządzenia rok gospodarczy liczy się od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia dla wszystkich produktów, z wyjątkiem:
a) jabłek i gruszek, w przypadku których rok gospodarczy liczony jest od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca roku następnego;
b) owoców cytrusowych, w przypadku których rok gospodarczy liczony jest od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego.
Artykuł 5
Średnia trzyletnia
Obliczana z trzech lat średnia, o której mowa w art. 23 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oznacza średnią arytmetyczną przypadków wycofania produktów zarejestrowanych jako odsetek ilości wprowadzonej do obrotu w bieżącym roku gospodarczym oraz dwóch poprzedzających latach gospodarczych.
Artykuł 6
Wsześniejsze powiadomienia o operacjach wycofywania
1.
Organizacje i stowarzyszenia organizacji producentów powiadamiają właściwe organy krajowe na piśmie, za pomocą przekazów konwencjonalnych lub elektronicznych o każdej podejmowanej przez nie operacji wycofywania.
W szczególności powiadomienie powinno określać listę produktów objętych interwencją oraz ich główne cechy charakterystyczne, zgodnie z odpowiednimi normami handlowymi, szacunkową ilość każdego z produktów, planowane wykorzystanie oraz miejsce, w którym może zostać dokonana kontrola przewidziana w art. 23 ust. 1.
Do powiadomień należy dołączyć świadectwo potwierdzające, że wycofywane produkty spełniają normy, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub też, w przypadku braku takich norm, minimalne wymagania ustanowione w załączniku I do tego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady składania powiadomień, o których mowa w ust. 1 przez organizacje producentów, ze szczególnym uwzględnieniem terminów.
3.
W terminach, o których mowa w ust. 2, Państwa Członkowskie:
a) przeprowadzają kontrolę, o której mowa w art. 23 ust. 1, po której — w przypadku niewykrycia żadnych nieprawidłowości — udzielają upoważnienia do operacji wycofania, zgodnie z adnotacją kontrolną; lub
b) w przypadkach określonych w art. 23 ust. 3, nie przeprowadzają kontroli, o której mowa w art. 23 ust. 1 i powiadamiają o tym w formie pisemnej organizację producentów za pomocą przekazów konwencjonalnych lub elektronicznych oraz udzielają upoważnienia do operacji wycofania zgodnie z powiadomieniem.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki zapewniające, że hodowcy nie należący do organizacji producentów mogą również skorzystać z ustaleń interwencyjnych przewidzianych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 7
Wypłata Wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania z rynku
1.
W przypadku produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wypłaca się rekompensatę Wspólnotową z tytułu wycofania z rynku, o której mowa w art. 23, 24 i 26 tego rozporządzenia, pod warunkiem że organizacje producentów określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub stowarzyszenia tych organizacji wystąpią do właściwych organów danego Państwa Członkowskiego z wnioskiem o wypłatę.
2.
Państwa Członkowskie określają minimalny okres czasu, w odniesieniu do którego można przedkładać wnioski o wypłatę rekompensaty, o których mowa w ust. 1.
3.
Do wniosków o wypłatę rekompensaty, o których mowa w ust. 1 należy dołączyć dokumenty towarzyszące dotyczące:
a) ilości każdego z produktów wprowadzanych do obrotu od momentu rozpoczęcia danego roku gospodarczego;
b) ilości każdego z produktów wycofywanych z rynku;
c) dochód netto osiągnięty z wycofanych produktów;
d) ostateczne rozdysponowanie każdego z produktów w formie świadectwa przejęcia (lub równoważnego dokumentu), potwierdzającego, że wycofane produkty zostały przejęte przez stronę trzecią z zamiarem ich swobodnej dystrybucji, destylacji, wykorzystania jako paszy dla zwierząt lub w celu wykorzystania w przemyśle innym niż przemysł spożywczy;
e) oświadczenie, że czynności związane z wycofywaniem zostały zatwierdzone przez dane Państwo Członkowskie na określone ilości, zgodnie z art. 6 ust. 3.
Ilości, o których mowa w punktach a) i b) rozdziela się pomiędzy:
- organizacje producentów,
- hodowców indywidualnych, nie należących do żadnych organizacji producentów, w których imieniu organizacja producentów dokonała wycofania zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
W przypadku produktów poddanych procesowi kompostowania lub biodegradacji, wnioski o wypłatę rekompensaty muszą zawierać dodatkową dokumentację, sporządzoną przez zainteresowane Państwa Członkowskie na mocy art. 22 niniejszego rozporządzenia.
4.
Organizacje producentów muszą przesłać kompletne wnioski o wypłatę rekompensat za produkty do organów krajowych w ciągu miesiąca po zakończeniu danego roku gospodarczego.
5.
Jeżeli organizacja producentów nie złoży kompletnego wniosku o wypłatę w terminie określonym w ust. 4, kwotę wypłaconej wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania z rynku pomniejsza się o 20 % jeśli wniosek został przedłożony z opóźnieniem nie przekraczającym jednego miesiąca, o 50 % jeśli został przedłożony z opóźnieniem nie przekraczającym trzech miesięcy oraz 100 % jeśli wniosek przedłożono z opóźnieniem powyżej trzech miesięcy.
6.
Podczas rozpatrywania wniosków Państwo Członkowskie musi zapewnić, żeby ilość produktów niewystawionych na sprzedaż od początku danego roku gospodarczego nie przekraczała limitów ustanowionych w art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
W przypadku przekroczenia wspomnianych limitów wspólnotowa rekompensata z tytułu wycofania z rynku jest wypłacana tylko do wartości tych limitów oraz z uwzględnieniem uprzednio wypłaconych rekompensat.
Nadwyżki ilościowe uwzględnia się podczas rozpatrywania następnego wniosku.
7.
Z zastrzeżeniem kar przewidzianych w art. 26 i 27, Państwa Członkowskie wypłacają organizacjom producentów lub ich stowarzyszeniom wspólnotową rekompensatę z tytułu wycofania z rynku, pomniejszoną o dochody netto jakie uzyskały one za produkty wycofane z rynku, w przeciągu czterech miesięcy od momentu otrzymania kompletnego wniosku o wypłatę.
Artykuł 8
Szczególne zasady w sprawie wycofania produktów finansowanych z funduszy operacyjnych
1. Rozporządzenie (WE) nr 1433/2003 stosuje się do wypłat rekompensat z tytułu wycofania z rynku produktów nieuwzględnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz przyznawania dodatku do wspólnotowych rekompensat z tytułu wycofania z rynku przewidzianych w punktach a) oraz b) pierwszego akapitu art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Państwa Członkowskie ustalając maksymalny poziom dodatku do wspólnotowych rekompensat z tytułu wycofania z rynku, zgodnie z postanowieniami drugiego akapitu art. 15 ust. 3 uwzględniają następujące czynniki:
a) wycofanie stanowi krótkoterminowy instrument stabilizujący rynek produktów świeżych;
b) w żadnym przypadku wycofanie nie może być traktowane jako alternatywny rynek zbytu;
c) wycofanie nie może zakłócać funkcjonowania rynku owoców i warzyw przeznaczonych na potrzeby przemysłu przetwórczego.
Państwa Członkowskie zapewniają uwzględnienie powyższych czynników przez organizacje producentów podczas ustalania kwoty rekompensaty, o której mowa w lit. a) pierwszego akapitu art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Maksymalne kwoty dodatków, jakie mogą wypłacić Państwa Członkowskie, z zastosowaniem drugiego akapitu art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, są wyszczególnione w załączniku II do tego rozporządzenia.
Artykuł 9
Dane sprawozdawcze dotyczące wycofania
1.
Przed piętnastym dniem każdego miesiąca Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, pocztą elektroniczną, w formacie ustalonym przez Komisję, oszacowanie produktów niewprowadzanych do sprzedaży w miesiącu poprzednim, w rozbiciu na produkty.
2.
Na koniec każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dla każdego uwzględnionego produktu szczegóły wymienione w załączniku III.
Szczegóły należy przesłać:
a) nie później niż dnia 15 maja roku następującego po każdym roku gospodarczym — w przypadku pomidorów, bakłażanów, kalafiorów, moreli, brzoskwiń, nektaryn, winogron, melonów, arbuzów oraz produktów niewymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) nie później niż dnia 15 lutego roku następującego po każdym roku gospodarczym — w przypadku gruszek, jabłek, cytryn, słodkich odmian pomarańczy, satsum, klementynek i mandarynek.
3. Jeżeli Państwa Członkowskie nie przesyłają danych, o których mowa w ust. 12, lub też jeżeli przedstawione dane wykazują błędy w świetle obiektywnych faktów, jakie posiada Komisja, może ona zawiesić wypłatę zaliczek na pokrycie kosztów określonych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [5] do czasu przesłania wymaganych szczegółów.
ROZDZIAŁ III PRZEZNACZENIE WYCOFANYCH PRODUKTÓW
SEKCJA 1 Bezpłatna dystrybucja
Artykuł 10
Bezpłatna dystrybucja na rzecz organizacji charytatywnych
1. Zgodnie z tiret pierwszym i trzecim art. 30 ust. 1, lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, produkty wycofane z rynku podczas danego roku gospodarczego mogą zostać udostępnione bezpłatnie organizacjom charytatywnym zatwierdzonym przez Państwa Członkowskie, na wniosek tych organizacji.
2.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji pocztą elektroniczną listę zatwierdzonych organizacji charytatywnych, o których mowa w ust. 1.
Komisja przesyła takie listy do wszystkich Państw Członkowskich.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki mające na celu ułatwienie kontaktów oraz działań pomiędzy organizacjami producentów a zatwierdzonymi organizacjami charytatywnymi.
Artykuł 11
Bezpłatna dystrybucja na rzecz instytucji i zakładów
Produkty wycofane z rynku mogą zostać udostępnione instytucjom karnym, społecznym, oświatowym i zdrowotnym, o których mowa w tiret drugim art. 30 ust. 1 lit. a) oraz art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wyznaczonym przez Państwa Członkowskie.
Do powyższych instytucji zalicza się również domy spokojnej starości, żłobki i szpitale psychiatryczne.
Artykuł 12
Bezpłatna dystrybucja poza teren Wspólnoty na rzecz znajdujących się w potrzebie grup w krajach trzecich
1. Ustępy 2–7 niniejszego artykułu stosuje się w przypadku, o którym mowa w tiret trzecim art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Produkty wysyłane przez organizacje charytatywne określone w art. 10 w ramach pomocy humanitarnej nie kwalifikują się do zwrotów eksportowych.
Produkty wycofane z rynku a następnie przetworzone zgodnie z art. 13 i 14 nie mogą być rozdysponowane w krajach trzecich za pośrednictwem zainteresowanych organizacji charytatywnych.
Wywozowy dokument celny, dokument tranzytowy i każdy dokument T5 zostają podpisane: "bez refundacji".
3.
Państwa Członkowskie mogą wystąpić do Komisji z wnioskiem o przeprowadzenie dystrybucji produktów wycofanych z rynku w nagłych przypadkach.
Wszystkie wnioski muszą być odpowiednio uzasadnione i zawierać, w szczególności, następujące informacje:
a) kraj przeznaczenia oraz przyczyna podjęcia czynności, w oparciu o faktycznie zaistniały kryzys humanitarny, prośba wystosowana przez kraje beneficjentów oraz wyraźnie określone potrzeby dobrze zdefiniowanych grup znajdujących się w potrzebie;
b) rodzaj dostarczanych produktów i ich wartość odżywczą w odniesieniu do przyczyn leżących u podstaw podjęcia działań operacyjnych;
c) liczbę beneficjentów uzasadniającą ilość towaru, który ma zostać rozdysponowany;
d) grupy i społeczności beneficjentów oraz planowane punkty dystrybucyjne w krajach trzecich;
e) nazwy organizacji charytatywnych zaangażowanych w poszczególne czynności operacyjne oraz role, jakie mają pełnić w poszczególnych przypadkach;
f) wniosek wystosowany przez rząd kraju lub krajów przeznaczenia dotyczący zaplanowanych czynności operacyjnych.
4.
Komisja w każdym przypadku decyduje o zatwierdzeniu wspomnianych czynności operacyjnych, w razie potrzeby z zastrzeżeniem ewentualnych zmian, poddając analizie uzasadnienie określone w ust. 3, w szczególności uwzględniając następujące aspekty:
a) gwarancje wykonania;
b) sytuację rynkową Wspólnoty oraz zainteresowanych krajów trzecich;
c) wystąpienie kryzysu humanitarnego;
d) czy wniosek został zredagowany przez kraje-beneficjentów;
e) istnienie wyraźnie określonych, dobrze zdefiniowanych grup znajdujących się w potrzebie;
f) zgodność z zasadami ustalonymi przez Konwencję Londyńską w sprawie Pomocy Żywnościowej [6].
5.
O wszelkich istotnych zmianach dotyczących przebiegu operacji, zgodnie z informacjami podanymi w ust. 3 należy powiadomić Komisję. Komisja w ciągu jednego miesiąca może wnieść sprzeciw wobec wprowadzenia takich zmian.
6.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji kopię powiadomienia przesłanego do Komitetu ds. rozdysponowania nadwyżek Organizacji Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w przypadku każdej operacji.
7.
Po przeprowadzeniu każdej czynności Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje określone w załączniku IV.
Na prośbę Komisji dostarczają jej informacji o przebiegu poszczególnych operacji w krajach trzecich.
Artykuł 13
Przetwarzanie na koszt organizacji charytatywnej
Każda organizacja charytatywna, określona w art. 10 może przetwarzać lub zlecić na swój koszt przetworzenie w celu przeprowadzenia czynności związanych z bezpłatną dystrybucją.
Przetworzone produkty muszą być rozdysponowane bezpłatnie.
Artykuł 14
Przetwarzanie z wypłatą w towarze
1.
Zainteresowane organizacje charytatywne, instytucje i zakłady określone, odpowiednio, w art. 10 i 11, informują o swoim zapotrzebowaniu na produkty przetworzone z owoców i warzyw wycofanych z rynku, zobowiązując się do przejęcia oraz rozdysponowania całej ich ilości bez potrącania jakichkolwiek opłat, przed datą wyznaczoną przez właściwe organy krajowe.
2.
W zależności od zapotrzebowania zgłoszonego zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zlecić przetworzenie produktów wycofanych z rynku z zamiarem bezpłatnej dystrybucji zakładom przetwórczym przyjmującym zapłatę w towarze.
W tym celu mogą one zorganizować, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, przetarg, licytację publiczną, albo inną procedurę przyjętą przez Państwo Członkowskie zapewniające, że konkurencja zainteresowanych podmiotów gospodarczych odbywa się na równych warunkach.
Przetworzone produkty przeznaczone do bezpłatnej dystrybucji są wówczas rozdysponowywane przez zainteresowane organizacje charytatywne, instytucje lub zakłady.
3.
Państwa Członkowskie, które chcą wprowadzić w życie procedurę określoną w ust. 2 powinny ją odpowiednio upowszechnić.
4.
W razie potrzeby Państwo Członkowskie dokonuje podziału zapotrzebowania wspomnianego w ust. 1 na serie produkcyjne przetwarzanych produktów.
Artykuł 15
Projekty umów i zobowiązania zakładów przetwórczych
1.
Po wdrożeniu procedury określonej w art. 14 ust. 2, dane Państwo Członkowskie sporządza projekt umowy z danym zakładem przetwarzającym.
Projekt uwzględnia między innymi, dla każdej serii produkcyjnej, następujące informacje:
a) produkty świeże, które mają zostać poddane przetworzeniu oraz okres ich dostępności;
b) obszary geograficzne, na terenie których produkty wycofane z rynku mogą być dostępne;
c) opis procedury, zgodnie z którą Państwo Członkowskie wybiera zakład przetwórczy;
d) nazwę wybranego zakładu przetwórczego;
e) szczegółowy opis przetworzonego z owoców i warzyw produktu, który ma zostać dostarczony oraz jego przygotowania do dystrybucji, termin do którego musi zostać dostarczony oraz ilość, jaką zakład przetwórczy zobowiązuje się dostarczyć biorąc pod uwagę dostępną ilość wycofanych produktów;
f) nazwę organizacji charytatywnych, instytucji oraz zakładów, na rzecz których produkty mają zostać przekazane.
2.
Państwo Członkowskie przedkłada Komisji do zatwierdzenia projekt umowy.
Komisja odrzuca wszelkie projekty umów, w których stosunek świeżych produktów do produktów przetworzonych jest zbyt wysoki.
Po zatwierdzeniu projektu przez Komisję Państwo Członkowskie zawiera umowę.
3.
W przypadku każdej serii produkcyjnej, Państwo Członkowskie informuje zakład przetwórczy, w trakcie wycofywania produktów, o organizacjach producentów, które mogą dostarczyć świeże produkty, oraz przyznaje takiemu zakładowi produkcyjnemu pierwszeństwo przed ewentualnymi innymi miejscami dostarczania wycofywanych produktów.
4.
Zakład przetwórczy musi przetworzyć wszystkie wycofane z rynku produkty, które zostaną mu dostarczone.
Wszelkie nadwyżki wycofanych produktów ponad ilości potrzebne do wytworzenia przetworów z zamiarem ich bezpłatnej dystrybucji należy zaliczyć na poczet zapłaty w towarze, mającej zrekompensować koszty produkcji poniesione przez zakład przetwórczy.
5.
Po wytworzeniu należy udostępnić przetworzone produkty zainteresowanym organizacjom charytatywnym, instytucjom lub zakładom nie później niż w ciągu jednego miesiąca, licząc od momentu przyjęcia surowca przez zakład przetwórczy, proporcjonalnie do ilości produktów świeżych udostępnionych wykonawcy.
6.
Zakład przetwórczy wnosi zabezpieczenie zapewniające, że produkty są dostarczane zgodnie z warunkami ustalonymi w przetargu.
Zabezpieczenie obliczane jest na podstawie stosunku wymaganej wagi netto produktu świeżego do wagi produktu przetworzonego.
Zabezpieczenie jest równe:
a) w przypadku produktów okreslonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, kwocie Wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania z rynku, o której mowa w art. 26 tego rozporządzenia;
b) w przypadku innych produktów, kwocie ustalonej przez dane Państwo Członkowskie.
Zabezpieczenie należy zwolnić po dostarczeniu przetworzonych produktów oraz po wykazaniu przez wybranego w drodze przetargu oferenta dowodów na to, że zostały przetworzone świeże produkty udostępnione w celu ich przetworzenia i dostawy produktów przetworzonych.
Artykuł 16
Koszty transportu
1.
Koszty transportu w przypadku bezpłatnej dystrybucji wszelkich produktów wycofanych z rynku spełniają wymogi Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) na podstawie stawek ryczałtowych, ustalonych na podstawie wyszczególnionych w załączniku V odległości między miejscem wycofania, a miejscem dostawy.
W przypadku bezpłatnej dystrybucji poza obręb Wspólnoty, ryczałtowe stawki wyszczególnione w załączniku V obejmują odległość pomiędzy miejscem wycofania a miejscem przekroczenia granicy Wspólnoty.
W przypadku transportu morskiego Komisja określa koszty transportu na podstawie rzeczywistych kosztów transportu oraz odległości.
Określona w ten sposób wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kosztów transportu lądowego najkrótszą trasą od miejsca załadunku do teoretycznego miejsca wyjazdu.
Do kwot uwzględnionych w załączniku V stosuje się współczynnik korygujący 0,6.
2.
Koszty transportu należy uiścić na rzecz strony, która faktycznie ponosi koszty transportu dotyczące operacji, o której mowa.
Zapłata dokonywana jest po przedstawieniu następujących dokumentów towarzyszących, potwierdzających w szczególności:
a) nazwy organizacji beneficjenta;
b) ilości produktów, których dotyczy wypłata;
c) zgodę organizacji beneficjenta oraz zastosowany środek transportu;
d) faktycznie poniesione koszty transportu.
Artykuł 17
Koszty sortowania i pakowania
1.
Koszty sortowania i pakowania świeżych owoców i warzyw wycofanych z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji określonej w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ponosi Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w wysokości kwoty zryczałtowanej 132 Euro za tonę (waga netto), w przypadku produktów w opakowaniach o wadze netto nie przekraczającej 25 kilogramów.
Nie uwzględnia się kosztów świeżych produktów przeznaczonych do wytworzenia przetworów określonych w art. 13 i 14 niniejszego rozporządzenia.
2.
Na opakowaniach produktów przeznaczonych do bezpłatnej dystrybucji należy umieścić godło europejskie oraz jedno lub więcej poniższych odniesień:
- Producto destinado a su distribución gratuita [Reglamento (CE) no 103/2004]
- Produkt určený k bezplatné distribuci [nařízení (ES) č.
103/2004]
- Produkt til gratis uddeling (forordning (EF) nr. 103/2004)
- Zur kostenlosen Verteilung bestimmtes Erzeugnis (Verordnung (EG) Nr. 103/2004)
- Tasuta jagamiseks mõeldud tooted [määrus (EÜ) nr 103/2004]
- Προϊόν προοριζόμενο για δωρεάν διανομή [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
103/2004]
- Product for free distribution (Regulation (EC) No 103/2004)
- Produit destiné à la distribution gratuite [règlement (CE) no 103/2004]
- Prodotto destinato alla distribuzione gratuita [regolamento (CE) n. 103/2004]
- Produkts paredzēts bezmaksas izplatīšanai [Regula (EK) Nr. 103/2004]
- Produktas skirtas nemokamai distribucijai [Reglamentas (EB) Nr. 103/2004]
- Téritesméntes terjesztésre szánt termék (103/2004. sz.
EK rendelet)
- Prodott destinat għad-distribuzzjoni bla ħlas [Regolament (KE) nru.
103/2004]
- Voor gratis uitreiking bestemd product (Verordening (EG) nr. 103/2004)
- Produkt przeznaczony do bezpłatnej dystrybucji [rozporządzenie (WE) nr 103/2004]
- Produto destinado a distribuição gratuita [Regulamento (CE) no 103/2004]
- Výrobok určený na bezplatnú distribúciu [nariadenie (ES) č.
103/2004]
- Proizvod, namenjen za prosto razdelitev [Uredba (ES) št.
103/2004]
- Ilmaisjakeluun tarkoitettu tuote (asetus (EY) N:o 103/2004)
- Produkt för gratisutdelning (förordning (EG) nr 103/2004).
W przypadku dystrybucji poza teren Wspólnoty, odniesienia należy zamieścić w języku(ach) zainteresowanych krajów trzecich.
Odniesień tych nie umieszcza się na opakowaniach produktów świeżych, które mają zostać wykorzystane do wyrobu przetworów określonych w art. 13 i 14.
3.
Zwrot kosztów sortowania i pakowania przysługuje organizacjom producentów, które przeprowadziły te czynności.
Zapłata dokonywana jest po przedstawieniu następujących dodatkowych dokumentów, potwierdzających w szczególności:
a) nazwy organizacji beneficjentów;
e) ilości produktów, których dotyczy wypłata;
b) zgodę organizacji-beneficjentów z określeniem prezentacji.
SEKCJA 2 Destylacja, wykorzystanie przemysłowe i pasza dla zwierząt
Artykuł 18
Wspólne zasady
1. Dostawę i udzielenie zamówień na produkty, o których mowa w tiret czwartym i piątym art. 30 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z zamiarem wykorzystania przemysłowego lub do produkcji paszy dla zwierząt po przetworzeniu w zakładzie przemysłu spożywczego oraz produkty określone w art. 30 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia przeznaczone do destylacji alkoholu o stężeniu większym niż 80 % objętościowo, należy przeprowadzić albo poprzez zaproszenie do przetargu, licytację publiczną, albo inną procedurę przyjętą przez Państwo Członkowskie zapewniające, że konkurencja zainteresowanych podmiotów gospodarczych odbywa się na równych warunkach.
2.
Dostawę i udzielenie zamówień, o których mowa w ust. 1 należy przeprowadzić w ciągu trzech miesięcy od dnia rozpoczęcia roku gospodarczego mającego zastosowanie do danego produktu.
3.
Komisja publikuje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej listę organów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przeprowadzania dostaw i udzielania zamówień określonych w ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu uniknięcia zniekształcenia konkurencji w dostawie i udzieleniu zainteresowanym gorzelniom zamówień na produkty.
5.
Na wniosek Komisji, Państwa Członkowskie przekazują wyniki działań, określonych w ust. 1 -4, w terminie siedmiu dni.
Artykuł 19
Destylacja
W przypadku destylacji określonej w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, alkohol otrzymany z produktów należy poddać skażeniu zgodnie z rozporządzenie Komisji (WE) nr 3199/93 [7].
Artykuł 20
Pasza dla zwierząt
1.
Produkty wycofane z rynku w czasie danego roku gospodarczego można dostarczyć w stanie świeżym hodowcom zwierząt zatwierdzomnym przez Państwa Członkowskie, na ich własny wniosek, zgodnie z ust. 2 z przeznaczeniem na paszę dla zwierząt.
Ogrody zoologiczne, rezerwaty zwierząt oraz inne przedsiębiorstwa posiadające zwierzęta, które mogą być karmione wycofanymi z rynku świeżymi produktami traktuje się jako hodowców zwierząt.
2.
Państwa Członkowskie zatwierdzają wspomnianych hodowców zwierząt oraz przedsiębiorstwa o podobnym profilu działalności.
W dokumencie zatwierdzającym należy określić dla każdego z poszczególnych hodowców zwierząt lub przedsiębiorstw o podobnym profilu działalności maksymalne ilości wycofanych z rynku produktów, jakie mogą być dostarczone, z uwzględnieniem samych zwierząt oraz uprawnionych metod dystrybucji wycofanych produktów.
Zatwierdzenie wydaje się na okres wynoszący maksymalnie trzy lata.
SEKCJA 3 Zobowiązania odbiorców produktów i ramy krajowe
Artykuł 21
Zobowiązania odbiorców wycofanych produktów
Odbiorcy wycofanych produktów, o których mowa w art. 10, 11 i 18 zobowiązują się do:
a) przestrzegania niniejszego rozporządzenia;
b) prowadzenia osobnych ewidencji zwierząt oraz rozliczeń finansowych dotyczących wspomnianych operacji;
c) akceptacji kontroli przewidzianych w przepisach wspólnotowych;
d) dostarczenia dodatkowych dokumentów określonych w art. 7 ust. 3 lit. d).
Odbiorcy wycofanych produktów przeznaczonych do destylacji zobowiązują się ponadto do nieprzyjmowania dodatkowej pomocy dotyczącej alkoholu wytworzonego na bazie wspomnianych produktów.
Artykuł 22
Zarządzanie środowiskiem
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję pocztą elektroniczną o ramach krajowych, o których mowa w ust. 3 art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich poprawkach wniesionych do wspomnianych ram.
Komisja przekazuje każde z ram pozostałym Państwom Członkowskim.
2. Ramy określone w ust. 1 ustanawiają warunki, na podstawie których zostają upoważnione organizacje producentów, które chcą skorzystać z postanowień art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, włącznie z procesami kompostowania i biodegradacji zatwierdzonymi przez dane Państwo Członkowskie. Procedury, których muszą przestrzegać korzystające z tych postanowień organizacje producentów oraz dokumenty potwierdzające ostateczne przeznaczenie produktów muszą zostać przedłożone przez organizacje producentów wraz z wnioskami o wypłaty określone w art. 7 ust. 3 lit. d) niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie upoważnia hodowców określonych w art. 20 ust. 2 do rozdysponowania wycofanych produktów wśród zwierząt, poprzez rozsypanie takich produktów na grunt na działce rolnej, ramy powinny również określać warunki, na jakich hodowcom udziela się upoważnienia na skorzystanie z takiej możliwości.
ROZDZIAŁ IV KONTROLE I KARY
SEKCJA I Kontrole
Artykuł 23
Kontrole pierwszego szczebla
1. Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrolę pierwszego szczebla czynności związanych z wycofywaniem z rynku w poszczególnych organizacjach producentów, obejmujące kontrolę dokumentacji, identyfikacji oraz kontrolę fizyczną wagi produktów wycofanych z rynku, w stosownym przypadku poprzez pobranie próbek oraz kontrolę zgodności z przepisami art. 3, zgodnie z procedurami ustalonymi w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 [8]. Kontrole przeprowadza się po uprzednim otrzymaniu powiadomienia określonej w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w terminie określonym w art. 6 ust. 2.
2.
Kontrole pierwszego szczebla przewidziane w ust. 1 obejmują 100 % ilości produktów wycofanych z rynku w okresie roku gospodarczego, dla każdego produktu.
Po zakończeniu kontroli, wycofane produkty zostają poddane denaturacji pod nadzorem właściwych organów, na warunkach i zgodnie z postanowieniami ustalonymi przez dane Państwo Członkowskie w w sposób je zadowalający.
3. W przypadkach, do których mają zastosowanie tiret pierwsze, drugie i trzecie art. 30 ust. 1, lit. a) oraz art. 30 ust. 1, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie mogą poddać kontroli mniejsze procentowo ilości, pod warunkiem że nie stanowią one mniej niż 10 % ilości wycofanej w okresie całego roku gospodarczego. Produkty takie nie są poddawane procesowi denaturacji, zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. Jeżeli kontrola wykazuje znaczne nieprawidłowości, właściwe organy przeprowadzają dodatkowe kontrole.
Artykuł 24
Kontrole drugiego szczebla
1.
Na koniec roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole drugiego szczebla.
Państwa Członkowskie ustalają kryteria analizy oraz oceny ryzyka danej organizacji producentów, która przeprowadziła niezgodne czynności wycofujące.
Kryteria takie dotyczą, między innymi, wyników przeprowadzonych kontroli pierwszego i drugiego szczebla oraz tego, czy dana organizacja producentów posiada pewne formy procedur zapewniania poziomu jakości.
Państwa Członkowskie wykorzystują te kryteria w celu określenia minimalnej częstotliwości wykonywania kontroli drugiego szczebla.
2.
Kontrole, o których mowa w ust. 1 obejmują dokumentację oraz kontrole miejscowe dotyczące operacji interwencyjnych przeprowadzane na terenie pomieszczeń organizacji producentów oraz odbiorców wycofywanych produktów, co ma na celu zapewnienie, że zostały spełnione wymagane warunki dotyczące wypłaty rekompensaty Wspólnotowej z tytułu wycofania z rynku.
Kontrole takie obejmują:
a) określone ewidencje zwierząt oraz rozliczeń finansowych prowadzone przez organizacje producenckie, przeprowadzające przynajmniej jedną operację wycofania w czasie trwania danego roku gospodarczego;
b) weryfikację ilości wprowadzonych do obrotu, zadeklarowanych we wnioskach o wypłatę, której celem jest sprawdzenie ewidencji zwierząt oraz rozliczeń finansowych, faktur oraz, w razie konieczności, ich wiarygodności oraz zapewnienie, że zadeklarowane ilości są zgodne z danymi podanymi w rozliczeniach i/lub danymi podatkowymi zainteresowanej organizacji producentów;
c) kontrole prawidłowości rozliczeń finansowych, w szczególności prawidłowości podanych wpływów netto danych organizacji producentów, zadeklarowanych przez te organizacje we wnioskach o wypłatę, proporcjonalność wszelkich kosztów wycofania, wpisy rachunkowe dotyczące otrzymanych przez organizacje producentów wspólnotowych rekompensat z tytułu wycofania z rynku oraz wszelkich innych kwot wypłaconych członkom tych organizacji oraz zapewnienie, że podane wyżej informacje są prawidłowe;
d) kontrole dotyczące przeznaczenia wycofanych produktów, zadeklarowanego we wnioskach o wypłatę oraz kontrole zapewniające, że zarówno organizacje producentów jak i odbiorcy stosują się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kontrole, określone w pierwszym akapicie są przeprowadzane co roku i obejmują przynajmniej 30 % wszystkich zainteresowanych organizacji producentów oraz odbiorców powiązanych z tymi organizacjami a także każdą organizację producentów raz na pięć lat w czasie których są przeprowadzane operacje wycofania.
Każda kontrola obejmuje próbki produktów stanowiące przynajmniej 5 % wycofywanych ilości podczas danego roku gospodarczego przez daną organizację producentów.
Ewidencje zwierząt oraz rozliczeń finansowych określone w lit. a) pierwszego akapitu wykazują, w stosunku do każdego z wycofywanych produktów, następujące przepływy (wyrażone ilościowo):
a) produkcję dostarczoną przez członków zainteresowanej organizacji producentów oraz członków innych organizacji producentów zgodnie z tiret drugim i trzecim art. 11 ust. 1, lit. c) 3) rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) produkty dostarczone przez podmiot gospodarczy, nieuwzględniony w lit. a) powyżej;
c) sprzedaż dokonaną przez daną organizację producentów, z podziałem na poszczególne produkty przygotowane na rynek produktów świeżych oraz inne rodzaje produktów (włącznie z surowcami przeznaczonymi na potrzeby przemysłu przetwórczego);
d) produkty wycofane z rynku.
Kontrole przeznaczenia produktów określonych w pierwszym akapicie lit. d) powyżej obejmują, w szczególności:
a) przykładowe kontrole ksiąg rachunkowych prowadzonych przez odbiorców oraz, jeśli to konieczne, weryfikację zgodności tych ksiąg z wymogami przepisów krajowych;
b) kontrole sprawdzające zgodność z odpowiednimi wymogami środowiskowymi;
c) w przypadku destylacji, kontrole sprawdzające, że produkt, na który podpisano umowę został przetworzony w alkohol o stężeniu większym niż 80 % objętości, skażony i przeznaczony do celów przemysłowych
3.
Jeżeli kontrole drugiego szczebla wykażą istotne nieprawidłowości, właściwe organy przeprowadzają bardziej szczegółowe kontrole drugiego szczebla dla danego roku gospodarczego oraz zwiększają częstotliwość kontroli drugiego szczebla w odniesieniu do odnośnych organizacji producentów (lub ich stowarzyszeń), w następnym roku gospodarczym.
SEKCJA 2 Zwroty i kary
Artykuł 25
Zwrot
Nieprawidłowo wypłacone rekompensaty podlegają zwrotowi wraz z odsetkami przez zainteresowane organizacje producentów, producentów niezależnych oraz odbiorców wycofywanych produktów, w szczególności, kiedy:
a) produkty niewystawione na sprzedaż nie zostały zbyte, zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) zbycie produktów niewystawionych na sprzedaż spowodowało znaczne szkody w środowisku naturalnym i/lub nie jest zgodne z ramami, o których mowa w art. 22 niniejszego rozporządzenia.
Stosowana stopa procentowa obliczana jest zgodnie z przepisami krajowymi i nie może być niższa niż ogólnie stosowana stopa procentowa, mająca zastosowanie do zwrotów na mocy przepisów krajowych.
Artykuł 26
Kary finansowe
1.
Jeżeli po przesłaniu powiadomienia uwzględnionego w art. 6 oraz przeprowadzeniu kontroli określonej w art. 23 wykryto nieprawidłowości w odniesieniu do normy wspomnianej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub wymagań dotyczących minimalnej jakości, wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, odbiorca/wnioskujący zobowiązany jest do:
a) spłaty kwoty rekompensaty, o którą się niesłusznie ubiegał, obliczonej na podstawie ilości wycofanych produktów niezgodnych z normą lub wymaganiami minimalnymi, jeśli ilości te wynoszą mniej niż 10 % ilości podanych w powiadomieniu przesłanym zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;
b) zapłaty podwójnej wartości kwoty rekompensaty, o którą się niesłusznie ubiegał, obliczonej na podstawie ilości wycofanych produktów niezgodnych z normą lub wymaganiami minimalnymi, jeśli ilości te wynoszą od 10 % do 25 % ilości podanych w powiadomieniu przesłanym zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;
c) zapłaty kwoty rekompensaty przyznanej na całą ilość zgłoszoną na podstawie art. 6 niniejszego rozporządzenia, jeżeli ilości wycofanych produktów niezgodnych z normą lub wymaganiami minimalnymi przekraczają 25 % ilości podanej w powiadomieniu.
2.
Z wyjątkiem przypadków oczywistych błędów, jeśli wykryto nieprawidłowości w stosowaniu niniejszego rozporządzenia, odbiorca/wnioskujący jest zobowiązany:
a) jeżeli rekompensata została już wypłacona, w dodatku do zwrotu przewidzianego w art. 25:
i) do zapłaty sumy równiej kwocie niesłusznie wypłaconej, w przypadku oszustwa;
ii) do zapłaty 50 % kwoty niesłusznie wypłaconej, w pozostałych przypadkach;
b) w przypadkach, gdy wnioski o wypłatę zostały przekazane zgodnie z art. 7, ale rekompensata nie została jeszcze wypłacona:
i) do zapłaty rekompensaty, o którą się niesłusznie ubiegał, w przypadku oszustwa;
ii) do zapłaty 50 % kwoty, o którą się niesłusznie ubiegał, w pozostałych przypadkach;
Artykuł 27
Dodatkowe kary pieniężne
1.
W przypadkach wykrycia nieprawidłowości, które mogą być przypisane odbiorcom wycofywanych produktów, zgodnie z art. 23 i 24, mają zastosowanie następujące postanowienia:
a) Wycofuje się zatwierdzenie odbiorców, o którym mowa w art. 10 i art. 20 ust. 2.
Wycofanie takie zachodzi ze skutkiem natychmiastowym i trwa co najmniej przez jeden rok gospodarczy. Wycofanie może również zostać przedłużone, w zależności od stopnia stwierdzonej nieprawidłowości.
Instytucje i zakłady, o których mowa w art. 11 nie mogą korzystać z prawa do przeprowadzenia bezpłatnej dystrybucji w kolejnym roku gospodarczym.
b) odbiorcom, określonym w art. 18, 19 i 20 można odebrać prawo do skorzystania z postanowień wymienionych artykułów przez co najmniej jeden rok gospodarczy, z możliwością przedłużenia tego okresu w zależności od stopnia stwierdzonej nieprawidłowości.
c) odbiorcy wycofanych z rynku produktów są zobowiązani do spłaty wartości otrzymanych produktów, obliczonej zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003, kosztów sortowania i opakowania oraz kosztów transportu otrzymanych produktów, a także kwoty odsetek obliczonych na podstawie okresu czasu, jaki upłynął od momentu otrzymania produktów do spłaty przez beneficjenta.
2. W przypadku umyślnego złożenia fałszywego oświadczenia lub rażącego zaniedbania Państwo Członkowskie odbiera organizacji producentów prawo do wypłaty wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania z rynku oraz uprawnień do wycofywania z rynku produktów, o których mowa w art. 15 ust. 2, lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 na okres od jednego do pięciu lat następujących po roku gospodarczym, w czasie trwania którego stwierdzono nieprawidłowości, w zależności od stopnia stwierdzonej nieprawidłowości.
Artykuł 28
Wypłaty kwot
Zwrócone sumy, wraz z narosłymi odsetkami oraz kwotą kary pieniężnej należy zapłacić na rzecz odpowiedniej agencji płatniczej oraz odliczyć od kwoty wydatków finansowanych przez EFOGR.
Artykuł 29
Przepisy krajowe
Artykuły 23 — 28 stosuje się bez uszczerbku dla wszelkich środków, które Państwa Członkowskie uważają za konieczne w celu zapewnienia zgodności z Tytułem IV i z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz wszelkimi innymi karami przyjętymi na mocy art. 48 tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 30
Przepisy przejściowe
1.
W ramach wyjątku od art. 4, rok gospodarczy 2004/05 obejmuje następujące okresy:
a) dla melonów i arbuzów — od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.;
b) dla kalafiorów, moreli, nektaryn, brzoskwiń, winogron stołowych — od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.;
c) dla gruszek — od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r.;
d) dla jabłek — od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r.;
e) dla cytryn — od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 września 2005 r.
2.
W przypadku roku gospodarczego 2002/03 oraz 2003/04, trzyletni okres, o którym mowa w art. 5, jaki należy wziąć pod uwagę, obejmuje lata gospodarcze 2002/03, 2003/04 i 2004/05.
Artykuł 31
Uchylenie
Rozporządzenia (WE) nr 659/97 i (WE) nr 1492/97 tracą niniejszym moc.
Jednakże art. 7 rozporządzenia (WE) nr 659/97 stosuje się do dnia 1 lipca 2004 r.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane łącznie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku VI.
Artykuł 32
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji nr 104/2004/WE
z dnia 22 stycznia 2004 r.
ustanawiające zasady w sprawie organizacji i składu komisji odwoławczej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1592/2002 z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1701/2003 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie nr 1592/2002 upoważnia Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (Agencja) do podejmowania indywidualnych decyzji w zakresie certyfikatów zdatności do lotu i wymogów ochrony środowiska, kontroli przedsiębiorstw oraz uiszczania odpowiednich prowizji i opłat; ustanawia ponadto komisję odwoławczą, do której można się odwołać od takich indywidualnych decyzji Agencji.
(2) Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 pozwalają Komisji przyjmować szczegółowe zasady dotyczące liczby komisji odwoławczych, przydział obowiązków, kwalifikacji wymaganych od członków każdej komisji oraz uprawnień poszczególnych członków w fazie przygotowawczej do podjęcia decyzji, jak i zasad głosowania.
(3) Zakłada się, że liczba odwołań będzie ograniczona przynajmniej tak długo, jak długo nie będzie zmienione rozporządzenie (WE) 1592/2002 w celu poszerzenia jego zakresu i objęcia nim eksploatacji i licencjonowania załóg.
(4) Komisja będzie badała zagadnienia wymagające przede wszystkim wysokiego poziomu ogólnego doświadczenia technicznego w zakresie certyfikacji; konieczne jest, aby komisji odwoławczej przewodniczył członek o wykształceniu prawniczym z uznanym doświadczeniem w zakresie prawa wspólnotowego i międzynarodowego. Członek ten powinien być przewodniczącym.
(5) By ułatwić obsługę i dysponowania odwołaniami, do każdej sprawy należy przydzielić sprawozdawcę odpowiedzialnego inter alia za przygotowanie obiegu pism między stronami i projektów decyzji.
(6) By zapewnić płynną i wydajną działalność komisji odwoławczej, powinien ją obsługiwać sekretariat, którego personel będzie odpowiedzialny za wszelkiego rodzaju pomoc niezwiązaną z decyzjami prawnymi oraz technicznymi.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne ze stanowiskiem Komitetu powołanego na mocy art. 54 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Liczba izb
Ustanawia się komisję odwoławczą w celu podejmowania decyzji w sprawie odwołań od decyzji określonych w art. 35 rozporządzenia nr 1592/2002.
Artykuł 2
Kwalifikacje członków
1.
Komisja odwoławcza składa się z dwóch członków o wykształceniu technicznym i jednego członka o wykształceniu prawniczym, który jest przewodniczącym komisji odwoławczej.
2.
Członkowie o wykształceniu technicznym i ich zastępcy legitymują się wykształceniem wyższym lub równoważnymi kwalifikacjami oraz posiadają zasadnicze doświadczenie zawodowe w zakresie certyfikacji, w jednej lub wielu dyscyplinach wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Członek o wykształceniu prawniczym i jego zastępca są absolwentami wydziału prawa i mogą wykazać się uznanym doświadczeniem w zakresie prawa wspólnotowego i międzynarodowego.
Artykuł 3
Uprawnienia przewodniczącego
1.
Przewodniczący zwołuje komisję odwoławczą.
Przewodniczący zapewnia jakość i spójność decyzji komisji.
2.
Przewodniczący przydziela rozpatrzenie odwołania jednemu z członków komisji jako sprawozdawcy.
Artykuł 4
Zadania sprawozdawcy
1.
Sprawozdawca dokonuje wstępnego przeglądu odwołania.
2.
Sprawozdawca zapewnia ścisłe konsultacje i wymianę informacji ze stronami postępowania.
W tym celu, sprawozdawca:
a) pod kierunkiem przewodniczącego komisji przygotowuje komunikaty dla stron
b) informuje stronę postępowania o wadach, które należy usunąć
c) ustala odpowiednie terminy proceduralne zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 i
d) podpisuje wszystkie komunikaty w imieniu komisji.
3.
Sprawozdawca przygotowuje wewnętrzne posiedzenia komisji i postępowanie ustne.
4.
Sprawozdawca przygotowuje projekt decyzji.
Artykuł 5
Sekretariat komisji odwoławczej
1.
Dyrektor wykonawczy ustanawia sekretariat komisji odwoławczej.
Pracownicy sekretariatu nie biorą udziału w postępowaniach Agencji dotyczących decyzji, od których przysługuje odwołanie.
2.
Pracownicy sekretariatu odpowiadają w szczególności za:
a) prowadzenie założonego przez przewodniczącego rejestru, do którego w porządku chronologicznym wprowadzane są wszystkie odwołania i dotyczące ich dokumenty
b) odbiór, przekazywanie i nadzór nad dokumentami
c) wykonywanie innych czynności pomocniczych na rzecz komisji odwoławczej niezwiązanych z decyzjami prawnymi oraz technicznymi, w szczególności w związku z reprezentowaniem, dostarczaniem tłumaczeń i komunikatami
d) przedkładanie przewodniczącemu komisji sprawozdania w sprawie formalnej dopuszczalności nowo złożonego odwołania
e) sporządzanie, w razie konieczności, protokołu z postępowań ustnych.
Artykuł 6
Obrady
1.
W obradach uczestniczą jedynie członkowie komisji; jednak przewodniczący komisji może upoważnić innych urzędników, takich jak pracownicy sekretariatu lub tłumacze, do wzięcia w nich udziału.
Obrady są tajne.
2.
Podczas obrad członków komisji w pierwszej kolejności wypowiada się sprawozdawca, przewodniczący wypowiada się ostatni.
Artykuł 7
Zasady i porządek głosowania
1.
Decyzje komisji odwoławczej podejmowane są głosami większości członków.
W przypadku równej ilości głosów decyduje głos przewodniczącego.
2.
W przypadku konieczności głosowania, głosy oddawane są w kolejności zgodnie z art. 6 ust. 2.
Wstrzymanie się od głosowania jest niedopuszczalne.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 118/2004
z dnia 23 stycznia 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia zdobytego podczas stosowania zasad dotyczących kontroli administracyjnych określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 [2], należy wprowadzić pewne wyjaśnienia w odniesieniu do rodzaju kontroli, jakie należy przeprowadzać i w odniesieniu do środków, jakie należy podjąć w przypadku wątpliwości po kontrolach krzyżowych.
(2) Niektóre wyjaśnienia oraz dodatkowe elementy należy wprowadzić w odniesieniu do pobierania próbek, w tym, co dotyczy i analizy ryzyka.
(3) Istniejące przepisy rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 dotyczące teledetekcji należy poprawić w celu zapewnienia właściwego stosowania teledetekcji podczas wykonywania kontroli przez Państwa Członkowskie.
(4) Biorąc pod uwagę doświadczenie, istniejące przepisy dotyczące rozłożenia w czasie i zakresu niektórych kontroli na miejscu odnośnie do premii za bydło powinny być zmienione w celu zapewnienia zrównoważonego i jednolitego podejścia.
(5) Istniejące przepisy odnoszące się do owiec i kóz należy zmienić, biorąc pod uwagę konkretną rzeczywistość, jako że zwierzęta muszą czasami być zamienione podczas okresu przetrzymania, i uniknąć nadmiernych kar w niektórych przypadkach pewnych rolników, którzy hodują owce i kozy.
Opóźnienia zamian, wpis dotyczący zamiany w rejestrze oraz informowanie właściwych władz o zamianie powinny być ustalone biorąc pod uwagę długość okresu przetrzymania i konieczność efektywnych kontroli.
(6) W celu ochrony finansowych interesów wspólnotowych, tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 określa przepisy dotyczące redukcji i wyłączenia z pomocy wspólnotowej w przypadku nieprawidłowości.
Niektóre z tych przepisów powinny zostać zmienione tak, aby zapewnić zawsze dokładne klasyfikowanie redukcji i wyłączeń zgodnie z stopniem nieprawidłowości.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 wprowadziło przepisy dotyczące przedawnienia odnośnie do żądania zwrotu nienależnych płatności.
Te przepisy powinny, pod pewnymi warunkami, również być stosowane do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat gospodarczych i/lub okresów premiowych, które rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 2002 r.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2419/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Kontrole krzyżowe
1. Kontrole administracyjne określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 pozwalają na automatyczne wykrywanie nieprawidłowości wykorzystując skomputeryzowane środki, włączając w szczególności:
a) kontrole krzyżowe zadeklarowanych działek rolnych i zwierząt w celu uniknięcia zbiegu przyznawania tej samej pomocy w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz zapobieżenie przypadkom jakiejkolwiek kumulacji pomocy przyznawanej w ramach wspólnotowych systemów pomocy opartych na deklaracjach dotyczących obszarów jak określono w art. 9a rozporządzenia (EWG) nr 3508/92;
b) kontrole przekrojowe przy pomocy skomputeryzowanej bazy danych lub, w przypadku wniosków o pomoc obszarową, przy pomocy innych środków komputerowych, w celu weryfikacji uprawnień do pomocy.
2.
Po wskazaniach nieprawidłowości wynikających z kontroli krzyżowych, nastąpi właściwa procedura administracyjna i, w miarę potrzeby, kontrola na miejscu.".
2) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Wybór wniosków podlegających kontroli na miejscu
1.
Rolnicy objęci kontrolami na miejscu wybierani są przez właściwy organ w oparciu o analizę ryzyka oraz element reprezentatywności złożonych wniosków o pomoc.
Skuteczność parametrów analizy ryzyka wykorzystanych w poprzednich latach powinna być oceniana w stosunku rocznym.
Aby zapewnić reprezentatywność, Państwa Członkowskie wybierają losowo w granicach 20–25 % minimalnej liczby rolników, których poddaje się kontrolom na miejscu zgodnie z art. 18 ust. 1.
2.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę pomocy;
b) liczbę działek rolnych i powierzchnia lub liczbę zwierząt, dla których złożono podanie o pomoc;
c) zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim;
d) wyniki kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych;
e) przypadki niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000;
f) rolników, którzy są nieznacznie powyżej lub poniżej pułapów lub limitów odpowiednich do przyznawania pomocy;
g) przypadki zamiany zwierząt na podstawie art. 37;
h) inne czynniki, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
3.
Właściwy organ rejestruje powody wybrania każdego rolnika do kontroli na miejscu.
Inspektor przeprowadzający kontrolę na miejscu jest informowany odpowiednio przed rozpoczęciem kontroli na miejscu.".
3) w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Powierzchnia działek rolnych jest ustalana na podstawie wszelkich odpowiednich metod wyznaczonych przez właściwy organ i zapewniających dokładność pomiarów co najmniej równoważną do wymaganych w stosunku do urzędowych pomiarów wykonywanych na mocy prawa krajowego.
Właściwy organ ustala margines tolerancji pomiaru, ale nie może on przekraczać 5 % powierzchni działki rolnej ani pasa o szerokości 1,5 m na obwodzie działki rolnej.
Jednakże największa tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej, nie może przekroczyć 1,0 ha."
4) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Teledetekcja
1. Państwa Członkowskie mogą korzystać z teledetekcji w odniesieniu do badanej próbki określonej w art. 18 ust. 1 lit. a) zamiast stosować tradycyjne środki kontroli na miejscu zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym artykule. art. 17, 18, 19 i 20, art. 21 zdanie pierwsze i art. 22 stosuje się gdzie to jest właściwe.
2.
Strefy do kontroli za pomocą teledetekcji powinny być wybrane na podstawie analizy ryzyka lub losowo.
W przypadku wyboru na podstawie analizy ryzyka Państwa Członkowskie uwzględnią właściwe czynniki ryzyka, w szczególności:
a) ich znaczenie finansowe w stosunku do pomocy wspólnotowej;
b) zawartość wniosków o pomoc;
c) strukturę systemu działek rolnych, oraz złożoność krajobrazu rolniczego;
d) brak objęcia w poprzednich latach;
e) techniczne ograniczenia efektywnego stosowania teledetekcji, w odniesieniu do definicji strefy;
f) ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych;
3.
Kontrole na miejscu za pomocą teledetekcji obejmują:
- wszystkie wnioski o pomoc obejmujące przynajmniej 80 % powierzchni, dla której wnioskowano o pomoc w ramach programów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 w ramach danej strefy,
- lub wnioski o pomoc wybrane przez właściwy organ na podstawie art. 19 ust. 2.
Wnioski wybrane losowo zgodnie z art. 19 ust. 1 mogą być kontrolowane za pomocą teledetekcji.
4. Po tym jak rolnik zostanie wybrany do kontroli na miejscu zgodnie z ust. 3, przynajmniej 80 % powierzchni, dla której wnioskowano o pomoc w ramach systemów pomocy określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 zostaje poddany kontroli na miejscu poprzez teledetekcję.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie wykorzystuje możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu poprzez teledetekcję:
a) dokonuje fotointerpretacji zdjęć satelitarnych lub lotniczych wszystkich kontrolowanych działek rolnych, dla których złożono wniosek, zgodnie z ust. 4 w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru obszaru;
b) przeprowadza fizyczne inspekcje w terenie wszystkich działek rolnych, dla których interpretacja zdjęć nie pozwala na satysfakcjonujące dla właściwych władz zweryfikowanie dokładności deklaracji.
6.
Dodatkowe kontrole określone w art. 18 ust. 2 przeprowadza się za pomocą tradycyjnych kontroli na miejscu, jeżeli nie jest już dłużej możliwe w danym roku przeprowadzenie ich za pomocą teledetekcji.".
5) w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Dla systemów pomocy innych niż te przewidziane w art. 4 ust. 6 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, przynajmniej 60 % minimalnej liczby kontroli na miejscu przewidzianych w ostatnim zdaniu 18 ust. 1 lit. b) jest prowadzone w okresie przetrzymania systemu pomocy o którym mowa. Pozostały procent kontroli na miejscu jest prowadzony w okresie przetrzymania dla jednego z danych systemów pomocy.".
6) w art. 32 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli różnica jest większa niż 50 %, rolnik ponownie zostaje wykluczony z otrzymywania pomocy do kwoty, równej tej która odpowiada różnicy pomiędzy zadeklarowany obszarem i obszarem ustalonym zgodnie z art. 31 ust. 2. Ta kwota podlega odliczeniu od wszelkich wypłat w ramach jakichkolwiek systemów pomocy określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustaleń. Jeżeli kwota nie może podlegać w całości odliczeniom od tych wypłat pomocy, kwota pozostająca do spłaty zostaje anulowana.".
7) w art. 33 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Ponadto w przypadku gdy różnica jest większa niż 20 % ustalonej powierzchni, rolnik zostaje wykluczony ponownie z otrzymywania pomocy równej kwocie, która odpowiada różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną zgodnie z art. 31 ust. 2. Ta kwota podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustaleń. Jeżeli kwota nie może podlegać w całości odliczeniom od tych wypłat pomocy, kwota pozostająca do spłaty zostaje anulowana.".
8) w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy stwierdzona różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną zgodnie z art. 31 ust. 2 jest większa niż 50 %, rolnik zostaje ponownie wyłączony w ramach wniosków o pomoc składanych przez niego w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustaleń w odniesieniu do powierzchni paszowej równej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną.
Jeżeli powierzchnia, która ma być wyłączona nie może całkowicie podlegać odliczeniu w tym terminie, kwota pozostająca do spłaty zostaje anulowana.".
9) w art. 37 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy rolnik wnioskuje o pomoc w odniesieniu do zarówno owiec, jak i kóz oraz gdy nie ma różnicy w poziomie pomocy wypłacanej, owce można zastąpić kozą i kozę owcą.
Owce i kozy w odniesieniu do których ubiegano się o pomoc zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 może być zastąpiona podczas okresu przetrzymania w granicach przewidzianych w tym artykule bez utraty prawa do wypłaty pomocy, o którą wnioskowano.
4.
Zamian zgodnie z ust. 3 dokonuje się w ciągu 10 dni następujących po zaistnieniu zdarzenia wymagającego zamiany i zostają wprowadzone do rejestru najpóźniej do trzech dni po dniu zamiany.
Właściwy organ, któremu złożono podanie zostają poinformowane w ciągu pięciu dni po dniu zamiany.".
10) w art. 38 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli procent ustanowiony zgodnie z ust. 3 jest większy niż 50 %, rolnik, ponadto, zostaje ponownie wyłączony z otrzymywania pomocy do kwoty odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zadeklarowanych i liczbą zwierząt ustaloną zgodnie z art. 36 ust. 3.
Ta kwota podlega odliczeniu od wszelkich płatności w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, które składa w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym w którym dokonano ustaleń.
Jeżeli kwota nie może być w całości odliczona od wysokości pomocy, kwota pozostająca do spłaty zostaje anulowana.";
b) w ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy różnica ustanowiona zgodnie z ustępem 3 jest większa niż 20 %, rolnik jest wyłączony ponownie z otrzymywania pomocy do kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy liczbą zadeklarowanych zwierząt i liczbą zwierząt ustaloną zgodnie z art. 36 ust. 3.
Ta kwota podlega odliczeniu od wszelkich płatności w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, które składa w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustaleń.
Jeżeli kwota nie może być w całości odliczona od tych wypłat pomocy, kwota pozostająca do spłaty zostaje anulowana.".
11) w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże kwota pomocy, która ma być redukowana nie może stanowić 20 % całkowitej kwoty, do której rolnik jest uprawniony.";
b) w ust. 2, wyjaśnienie dla symbolu
"b"
wzoru otrzymuje brzmienie:
"b = liczba bydła obecnego w gospodarstwie w czasie kontroli na miejscu; ta liczba nie może być niższa niż 1."
12) w art. 40 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
W odniesieniu do rolników posiadających zarówno owce jak i kozy uprawnione do tego samego poziomu premii, w przypadku gdy kontrola na miejscu ujawni różnice w składzie stada, jeśli chodzi o liczbę zwierząt danego gatunku, zwierzęta zostają uznane jako należące do tej samej grupy."
13) w tytule VI dodaje się art. 52a w brzmieniu:
"Artykuł 52a
Przedawnienie w odniesieniu wniosków o przyznanie pomocy odnoszące się do lat gospodarczych i okresów premiowych, które rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 2002 r.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 54 ust. 2 oraz bez uszczerbku dla bardziej korzystnych przepisów w sprawie okresów przedawnienia przewidzianych w Państwach Członkowskich, art. 49 ust. 5 stosuje się do wniosków pomoc odnoszących się do lat gospodarczych i okresów premiowych, które rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 2002 r. chyba że beneficjent został już poinformowany przez właściwy organ o rodzaju danych nienależnych płatności przed dniem 1 lutego 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 134/2004
z dnia 27 stycznia 2004 r.
ustalające standardowe opłaty za deklarację podatkową rolnika w roku obrachunkowym 2004 w sieci danych rachunkowych z gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1915/83 z dnia 13 lipca 1983 r. w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 stanowi, że Komisja wpłaca standardową opłatę na rzecz Państwa Członkowskiego za każdą należycie wypełnioną deklarację podatkową rolnika przekazaną Komisji w terminie określonym w art. 3 tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 113/2003 [3] ustaliło kwotę standardowej opłaty na rok obrachunkowy 2003 w wysokości 138 EUR za deklarację podatkową rolnika.
Tendencja w kosztach i jej wpływ na koszty wypełnienia deklaracji podatkowej rolnika uzasadniają rewizję opłaty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowa opłata przewidziana w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 ustala się na 140 EUR.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 135/2004
z dnia 27 stycznia 2004 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Fraise du Périgord i Queso de Valdeón)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego artykuł 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Francja przekazała Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Fraise du Périgord" jako chronionego oznaczenia geograficznego, a Hiszpania przekazała Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Queso de Valdeón" jako chronionego oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie ustanowione w nim wymogi, w szczególności zawierają wszelkie informacje wymagane zgodnie z art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie został przesłany do Komisji.
(4) Dlatego nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3].
PRZYJĘŁA NASTĘPUJĄCE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) w "Rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2004
z dnia 22 stycznia 2004 r.
ustanawiające procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 7, art. 16 ust. 3 i art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwotne wymagania w zakresie kontroli weterynaryjnych dotyczących produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich zostały ustanowione w dyrektywie Rady 90/675/EWG [2], która została uchylona i zastąpiona dyrektywą 97/78/WE.
(2) W świetle doświadczenia zdobytego od momentu przyjęcia dyrektywy 90/675/EWG, zaistniały pewne zmiany w procedurach wprowadzonych dyrektywą 97/78/WE.
Decyzja Komisji 93/13/EWG z dnia 22 grudnia 1992 r. ustanawiająca procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/279/WE [4], została przyjęta na podstawie pierwszej dyrektywy i dlatego powinna zostać uaktualniona.
(3) Świadectwo wydawane po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnych, obecnie ustanowione w załączniku B do decyzji 93/13/EWG, powinno zostać dostosowane tak, aby uwzględniało zmiany procedur w odniesieniu do przesyłek spełniających reguły wspólnotowe oraz przesyłek, które nie spełniają reguł wspólnotowych, zarówno w stosunku do przywozu do Wspólnoty, jak i tranzytu przez Wspólnotę.
(4) Szczegółowe zasady dotyczące użycia świadectwa są wymienione w decyzji Komisji 2000/208/WE z dnia 24 lutego 2000 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 97/98/WE dotyczącej tranzytu drogowego przez terytorium Wspólnoty Europejskiej produktów pochodzenia zwierzęcego z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego [5] oraz w decyzji Komisji 2000/571/WE z dnia 8 września 2000 r. ustanawiającej metody kontroli weterynaryjnych produktów z państw trzecich przeznaczonych do wprowadzenia do stref wolnocłowych, składów wolnocłowych, składów celnych lub dla podmiotów gospodarczych zaopatrujących transgraniczne środki transportu morskiego [6].
(5) Jednakże należy ustanowić szczególne zasady dotyczące praktycznego zarządzania świadectwem w sytuacjach, w których przesyłka zostaje poddana odprawie weterynaryjnej w punkcie kontroli granicznej, lecz pozostaje przez pewien okres pod dozorem celnym z przyczyn fiskalnych.
W takich przypadkach wymagane jest ustanowienie systemu śledzenia oraz sprecyzowanie dokumentacji, która musi być dołączona do przesyłki.
(6) W celu sprawnego funkcjonowania systemu kontroli weterynaryjnych na jednolitym rynku wszystkie istotne informacje dotyczące produktu powinny zostać zgromadzone w jednym dokumencie o jednolitym wzorze umożliwiającym ograniczenie problemów wynikających z odmienności językowej w różnych Państwach Członkowskich.
(7) Szczegóły dotyczące zharmonizowanego pobierania próbek i badań laboratoryjnych różnego rodzaju produktów będą przedmiotem późniejszych decyzji wykonawczych, jednakże do tego czasu wciąż powinny być stosowane przepisy krajowe, z wyjątkiem przypadku szczególnych środków ochronnych.
(8) Doświadczenie wykazało, że posiadanie dobrych źródeł informacji na temat wszystkich przesyłek wwożonych do Wspólnoty ma zasadnicze znaczenie przy ograniczaniu nadużyć finansowych i uchylania się od kontroli.
Kontrolowanie manifestów ładunkowych jest kluczową cechą tego procesu gromadzenia informacji, lecz zadanie to jest niezwykle pracochłonne i czasochłonne i dlatego powinno zostać zautomatyzowane, w miarę możliwości za pomocą środków elektronicznych.
(9) Oprócz skutecznego gromadzenia istotnych informacji wśród wszystkich właściwych podmiotów gospodarczych, właściwy organ powinien posiadać dostęp do odpowiednich baz danych organów celnych.
Wszystkie podmioty gospodarcze powinny zostać włączone do systemu baz danych w celu zapewnienia dostępności uaktualnionych informacji.
(10) Niektóre produkty roślinne stanowiące ryzyko rozprzestrzenienia chorób zakaźnych i zaraźliwych wśród zwierząt powinny podlegać kontrolom weterynaryjnym.
Wykaz takich produktów powinien zostać sporządzony wraz z wykazem państw trzecich lub części państw trzecich, z których dopuszcza się wywóz tych produktów do Wspólnoty.
(11) W przypadku małych ilości produktów pochodzenia zwierzęcego przewożonych w celu spożycia przez podróżnych przybywających z państw trzecich możliwe jest zwolnienie z wymogu procedur kontroli weterynaryjnych.
Niektóre z tych produktów podlegają środkom ochronnym zgodnie z decyzją Komisji 2002/995/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. ustanawiającą tymczasowe środki bezpieczeństwa w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [7].
Do czasu przyjęcia stałych zasad w tym sektorze należy zachować odniesienie do tych środków.
(12) Środki w niniejszym rozporządzeniu zastępują środki ustanowione w decyzji 93/13/EWG i dlatego decyzja ta powinna zostać uchylona.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole weterynaryjne
1.
Kontrola dokumentów przewidziana w art. 4 ust. 3 dyrektywy 97/78/WE jest przeprowadzana zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Badania laboratoryjne i badania urzędowych próbek przewidziane w art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 97/78/WE są przeprowadzane zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Powiadomienie o przybyciu produktów za pomocą Wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu
1.
Przed fizycznym przybyciem przesyłki na terytorium Wspólnoty osoba odpowiedzialna za ładunek powiadamia o przybyciu produktów personel weterynaryjny w punkcie kontroli granicznej, któremu produkty zostaną przekazane, przy użyciu Wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu (CVED), określonego w załączniku III.
2.
CVED jest wydawane zgodnie z ogólnymi zasadami odnoszącymi się do certyfikacji, ustanowionymi w innych właściwych aktach prawodawstwa wspólnotowego.
3.
CVED jest sporządzane w oryginale i kopiach zgodnie z ustaleniami właściwego organu w celu spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia.
Osoba odpowiedzialna za przesyłkę wypełnia część 1 CVED i przekazuje je personelowi weterynaryjnemu w punkcie kontroli granicznej.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1 i 3, informacje zawarte w CVED, po uzyskaniu zgody właściwego organu, którego przesyłka dotyczy, mogą być przekazane wcześniej za pomocą telekomunikacji lub innych systemów elektronicznego przesyłania danych.
W takim przypadku informacje dostarczane w formie elektronicznej stanowią informacje wymagane w części 1 wzoru CVED.
Artykuł 3
Procedura, według której należy postępować po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnych
1.
Po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnych przewidzianych w art. 4 dyrektywy 97/78/WE, część 2 CVED jest wypełniana w ramach kompetencji urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za punkt kontroli granicznej.
CVED zostaje podpisane przez tego urzędowego lekarza weterynarii lub przez innego urzędowego lekarza weterynarii działającego pod nadzorem pierwszego, w celu weterynaryjnej odprawy przesyłki.
W przypadku punktów kontroli granicznej dokonujących kontroli ryb, zgodnie z decyzją Komisji 93/352/EWG [8], wyznaczony urzędnik może sprawować funkcje urzędowego lekarza weterynarii włącznie z wypełnieniem i podpisaniem CVED.
2.
W odniesieniu do przesyłek, które zostały poddane odprawie weterynaryjnej, oryginał CVED składa się z części 1 i 2, należycie wypełnionych i podpisanych.
3.
Urzędowy lekarz weterynarii lub osoba odpowiedzialna za ładunek powiadamia organy celne w punkcie kontroli granicznej o odprawie weterynaryjnej przesyłki przewidzianej w ust. 1 przez przekazanie oryginału CVED lub przy użyciu środków elektronicznych.
- Po odprawie celnej [9] oryginał CVED towarzyszy przesyłce do pierwszego zakładu w miejscu przeznaczenia.
- Urzędowy lekarz weterynarii w punkcie kontroli granicznej zachowuje jedną kopię CVED.
- Urzędowy lekarz weterynarii przekazuje jedną kopię CVED osobie odpowiedzialnej za ładunek.
4.
Urzędowy lekarz weterynarii zachowuje oryginał świadectwa weterynaryjnego lub dokumentacji wydanej przez państwo trzecie, która jest dołączona do przesyłki, jak również kopię CVED, przez co najmniej trzy lata.
Jednakże w przypadku przesyłek produktów tranzytem lub składowanych w składzie zatwierdzonym na mocy art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE, których ostateczne miejsce przeznaczenia znajduje się poza Wspólnotą, oryginały dokumentów weterynaryjnych dołączonych do przesyłki w momencie przybycia pozostają przy przesyłce, a jedynie kopie tych dokumentów są zachowywane w punkcie kontroli granicznej.
Artykuł 4
Procedura, według której należy postępować w przypadku, gdy przesyłki produktów zostały poddane odprawie weterynaryjnej, lecz pozostają pod dozorem celnym
1.
W przypadku gdy przesyłki produktów zostały poddane odprawie weterynaryjnej w punkcie kontroli granicznej przewidzianej w art. 3 ust. 1, lecz pozostają pod dozorem celnym i zostaną dopuszczone do swobodnego obrotu na późniejszym etapie, stosuje się procedurę wymienioną w ust. 2, 3 i 4.
2.
Oryginał CVED pozostaje dołączony do przesyłki, dopóki przesyłka pozostaje pod dozorem celnym jednego lub wielu zakładów, do czasu wystąpienia z wnioskiem o odprawę celną przez osobę odpowiedzialną za ładunek.
3.
Przy pierwszej odprawie celnej osoba odpowiedzialna za ładunek przedstawia oryginał CVED urzędowi celnemu odpowiedzialnemu za zakład, w którym przesyłka jest umieszczona.
Można to wykonać przy użyciu środków elektronicznych, pod warunkiem uzyskania zezwolenia właściwego organu.
4.
W przypadku gdy złożono wniosek o odprawę celną przewidzianą w ust. 3, podmiot, któremu podlega zakład:
a) zachowuje kopię CVED dołączoną do przesyłki;
b) zapisuje dane dotyczące przyjęcia przesyłki; oraz
c) zapisuje dane dotyczące odprawy celnej lub daty odprawy, jeżeli przesyłka jest podzielona na części zgodnie z art. 5.
Artykuł 5
Procedura, według której należy postępować w przypadku dzielenia na części przesyłek pod dozorem celnym
1.
W przypadku gdy przesyłka określona w art. 4 ust. 1 jest podzielona na części, oryginał CVED jest przedstawiany właściwym organom celnym odpowiedzialnym za zakład, w którym przesyłka zostaje podzielona.
Kopia CVED pozostanie zatem w zakładzie, w którym przesyłka zostaje podzielona.
2.
Właściwy organ odpowiedzialny za zakład wymieniony w ust. 1 może wydać poświadczoną kserokopię oryginału CVED dołączoną do każdej części przesyłki i uzupełnioną informacjami na temat skorygowanej ilości i wagi.
Właściwy organ może wymagać zachowania danych od podmiotu, któremu podlega zakład, gdzie przesyłka zostaje podzielona, w celu zapewnienia identyfikacji różnych części przesyłki.
Dane i kopie CVED muszą być przechowywane przez trzy lata.
Artykuł 6
Koordynacja z innymi służbami kontroli
W celu zapewnienia, że wszystkie produkty pochodzenia zwierzęcego wwożone do Wspólnoty są poddawane kontrolom weterynaryjnym, właściwy organ i urzędowi lekarze weterynarii każdego Państwa Członkowskiego koordynują z innymi służbami kontroli gromadzenie istotnych informacji dotyczących wwozu produktów zwierzęcych.
Ma to w szczególności zastosowanie do:
a) informacji dostępnych służbom celnym;
b) informacji na temat manifestów statków, łodzi, kolei i samolotów;
c) innych źródeł informacji dostępnych handlowym podmiotom gospodarczym obejmującym sektor drogowy, kolejowy, portowy i powietrzny.
Artykuł 7
Dostęp do baz danych i włączenie do systemów technologii informacyjnej
Do celów art. 6 właściwy organ ma dostęp do baz danych lub ich odpowiednich części udostępnionych służbom celnym.
Z zastrzeżeniem właściwej ochrony danych, systemy technologii informacyjnej używane przez właściwy organ, na ile to możliwe i w miarę potrzeb, należy połączyć z systemami służb celnych oraz z systemami handlowych podmiotów gospodarczych w celu przyspieszenia przekazania informacji.
Artykuł 8
Zasady szczególne w odniesieniu do produktów stanowiących część bagażu podróżnych lub wysyłanych w małych partiach osobom prywatnym
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych reguł wspólnotowych odnoszących się do niektórych produktów, produkty określone w art. 16 ust. 1 lit. a), b) i d) dyrektywy 97/78/WE nie powinny podlegać systematycznym kontrolom weterynaryjnym wymienionym w rozdziale 1 tej dyrektywy, jeżeli ich waga wynosi mniej niż 1 kg i są przeznaczone do osobistego spożycia przez ludzi.
Jednakże produkty takie mogą być wwożone do Wspólnoty wyłącznie z dopuszczonych państw trzecich lub części dopuszczonych państw trzecich.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na zasady dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego wymienione we właściwych aktach prawodawstwa wspólnotowego.
3.
W przypadku małych paczek zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego wwożonych do Danii z Grenlandii i Wysp Owczych do bezpośredniego spożycia przez osoby prywatne, ograniczenie wagowe przewidziane w ust. 1 wynosi 5 kg.
4.
W przypadku ryb złowionych rekreacyjnie i wwożonych do Finlandii i Szwecji z Rosji w ramach bagażu osobistego podróżnych, do bezpośredniego spożycia przez osoby prywatne, ograniczenie wagowe przewidziane w ust. 1 wynosi 15 kg lub obejmuje jedną rybę bez względu na jej wagę, w zależności od tego, która waga jest większa.
Artykuł 9
Kontrole weterynaryjne niektórych produktów roślinnych
1. Państwa Członkowskie poddają produkty roślinne wymienione w wykazie stanowiącym załącznik IV, z krajów dopuszczonych i wymienionych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, kontroli dokumentów określonej w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, oraz, jeżeli to stosowne, badaniom laboratoryjnym określonym w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia i innym kontrolom bezpośrednim określonym w załączniku III do dyrektywy 97/78/WE.
2.
Wymagania dyrektywy 97/78/WE oraz niniejszego rozporządzenia stosuje się do produktów roślinnych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik IV do niniejszego rozporządzenia, które, w szczególności ze względu na ich pochodzenie i dalsze miejsce przeznaczenia, mogą stanowić ryzyko rozprzestrzeniania zakaźnych lub zaraźliwych chorób wśród zwierząt.
Artykuł 10
Użycie certyfikacji elektronicznej
Sporządzanie, używanie, przekazywanie i przechowywanie CVED w różnych sytuacjach opisanych w niniejszym rozporządzeniu może być przeprowadzone przy użyciu środków elektronicznych według uznania właściwego organu.
Artykuł 11
Uchylenie
Decyzja 93/13/EWG traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 grudnia 2003 r.
dotyczące rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Monitorowanie i ocena wspólnej polityki rolnej wymaga porównywalnych, uaktualnionych i wiarygodnych informacji na temat gospodarczej sytuacji w rolnictwie, a ściślej na temat zmian w dochodach rolniczych.
(2) Rolnicze sprawozdania finansowe są podstawowym narzędziem dla analizy sytuacji gospodarczej w rolnictwie danego kraju, pod warunkiem że sporządzone są w oparciu o jeden zestaw zasad.
Rolnicze sprawozdania finansowe przyczyniają się również w znaczącym stopniu do obliczania rachunków narodowych.
(3) Rachunki gospodarcze dla rolnictwa są opracowywane zgodnie z podstawowymi pojęciami i zasadami rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [2].
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [3] określa ramy odniesienia dla niniejszego rozporządzenia.
(5) Jako że cel proponowanych działań, a mianowicie stworzenie wspólnych norm statystycznych, które pozwolą na tworzenie zharmonizowanych danych, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć kroki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(6) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/486/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(7) Stały Komitet ds. Statystyk Rolniczych i Komitet ds. Programu Statystycznego zostały poinformowane,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia rachunki gospodarcze dla rolnictwa we Wspólnocie (zwane poniżej "EAA") w drodze ustanowienia:
a) metodologii EAA (wspólne normy definicje, klasyfikacje i zasady rachunkowe), przeznaczonej do wykorzystania w obliczaniu rachunków na porównywalnych podstawach dla celów Wspólnoty oraz przekazywania danych zgodnie z art. 3;
b) terminów przekazywania danych dotyczących rolniczych sprawozdań finansowych, opracowanych zgodnie z metodologią EAA.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie zobowiązuje żadnego z Państw Członkowskich do stosowania metodologii EAA w opracowywaniu rolniczych sprawozdań finansowych do swoich własnych celów.
Artykuł 2
Metodologia
1.
Metodologia EAA, o której mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), została określona w załączniku I.
2.
Metodologia EAA jest uaktualniana zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Przekazywanie danych do Komisji
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane określone w załączniku II w terminach określonych dla każdej tabeli.
2.
Pierwsze przekazanie danych następuje w listopadzie 2003 r.
3.
Lista zmiennych oraz terminy przekazywania danych określonych w załączniku II są uaktualniane, zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspierana jest przez Stały Komitet ds. Statystyk Rolniczych.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/486/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 wymienionej decyzji.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/486/WE wyznacza się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004
z dnia 20 stycznia 2004 r.
w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw
(rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 83 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [4] zostało w istotny sposób zmienione.
Mając na uwadze wprowadzenie poniższych zmian, w celu zapewnienia przejrzystości rozporządzenia, powinno ono zostać opracowane ponownie.
(2) Aby osiągnąć cele Traktatu, art. 3 ust. 1 lit. g) nakłada na Wspólnotę zadanie stworzenia systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję na wspólnym rynku. Artykuł 4 ust. 1 Traktatu przewiduje, że działania Państw Członkowskich i Wspólnoty mają być prowadzone w poszanowaniu zasady gospodarki wolnorynkowej z wolną konkurencją. Zasady te stanowią podstawę dalszego rozwoju wolnego rynku.
(3) Wprowadzenie rynku wewnętrznego oraz unii gospodarczej i walutowej, rozszerzenie Unii Europejskiej oraz zmniejszenie międzynarodowych barier w handlu i inwestycjach będzie w dalszym ciągu powodować znaczne reorganizacje przedsiębiorstw, szczególnie w formie koncentracji.
(4) Reorganizacje takie są pożądane w zakresie, w jakim są zgodne z wymogami dynamicznej konkurencji i zdolne zwiększać konkurencyjność przemysłu europejskiego, poprawiać warunki wzrostu oraz podwyższać poziom życia we Wspólnocie.
(5) Jednakże należy zapewnić, że proces reorganizacji nie spowoduje trwałej szkody dla konkurencji; dlatego też prawodawstwo wspólnotowe musi zawierać przepisy regulujące te koncentracje, które mogą znacząco przeszkadzać w skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub na jego znacznej części.
(6) Z tego względu konieczne jest stworzenie nowego instrumentu prawnego w celu umożliwienia skutecznej kontroli wszystkich koncentracji, z punktu widzenia ich wpływu na strukturę konkurencji we Wspólnocie oraz aby był jedynym instrumentem mającym zastosowanie do takich koncentracji.
Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 zapewniło rozwój polityki Wspólnoty w tym obszarze.
W świetle doświadczeń jednakże rozporządzenie to powinno zostać przepracowane jako akt prawny pozwalający sprostać wyzwaniom zintegrowanego rynku i przyszłego rozszerzenia Unii Europejskiej.
Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć cel, jakim jest zapewnienie, że konkurencja na wspólnym rynku jest wolna od zakłóceń, zgodnie z zasadą otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją.
(7) Artykuły 81 i 82, stosowane, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, do niektórych koncentracji, nie są wystarczające, aby objąć kontrolą wszystkie działania, które mogą okazać się niezgodne z przewidzianym w Traktacie systemem niezakłóconej konkurencji.
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem zostać oparte nie tylko na art. 83, ale głównie na art. 308 Traktatu, na mocy którego Wspólnota może udzielić sobie dodatkowych kompetencji koniecznych do osiągnięcia swoich celów, a także kompetencji w odniesieniu do koncentracji na rynkach produktów rolnych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I do Traktatu.
(8) Przepisy, które mają zostać przyjęte w niniejszym rozporządzeniu, powinny być stosowane do znaczących zmian strukturalnych, których wpływ na rynek wykracza poza granice narodowe któregokolwiek z Państw Członkowskich.
Koncentracje takie, jako zasada ogólna, powinny zostać sprawdzone wyłącznie na poziomie Wspólnoty, przy zastosowaniu systemu "pojedynczej instytucji" ("one-stop shop") i zgodności z zasadą pomocniczości.
Koncentracje nieobjęte zakresem niniejszego rozporządzenia w zasadzie podlegają jurysdykcji Państw Członkowskich.
(9) Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia powinien zostać określony zgodnie z terytorium geograficznym działalności danych przedsiębiorstw oraz ograniczony przez progi ilościowe w celu objęcia tych koncentracji, które mają wymiar wspólnotowy; Komisja powinna złożyć sprawozdanie Radzie o wprowadzeniu progów i kryteriów, tak by Rada, stanowiąc zgodnie z art. 202 Traktatu, mogła dokonywać ich regularnych weryfikacji oraz zasad odnośnie do odesłania przed zgłoszeniem, w świetle zdobytego doświadczenia.
Wymaga to przekazywania danych statystycznych przez Państwa Członkowskie do Komisji, w celu umożliwienia jej przygotowania takich sprawozdań i proponowania ewentualnych zmian.
Sprawozdania i wnioski Komisji powinny być oparte o stosowne informacje regularnie przekazywane przez Państwa Członkowskie.
(10) Koncentracja o wymiarze wspólnotowym ma miejsce w przypadku, gdy zagregowany obrót zainteresowanych przedsiębiorstw przekracza dane progi, niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwa dokonujące koncentracji mają swoją siedzibę lub prowadzą podstawową działalność na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że prowadzą tam znaczące działania.
(11) Zasady regulujące odesłania w sprawie koncentracji z Komisji do Państw Członkowskich oraz z Państw Członkowskich do Komisji powinny stanowić skuteczny mechanizm korygujący w świetle zasady pomocniczości; zasady te chronią w odpowiedni sposób interesy konkurencji Państw Członkowskich oraz w należyty sposób uwzględniają zasady pewności prawnej i "pojedynczej instytucji" ("one-stop shop").
(12) Koncentracje mogą kwalifikować się do zbadania zgodnie z licznymi krajowymi systemami kontroli połączeń, jeśli ich progi obrotu są niższe od określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Wielokrotne zgłoszenia tej samej transakcji zwiększają niepewność prawną, wysiłki i koszty przedsiębiorstw oraz mogą prowadzić do sprzecznych ocen.
Dlatego system, za pomocą którego koncentracje mogą być odesłane do Komisji przez zainteresowane Państwa Członkowskie, powinien zostać dalej rozwijany.
(13) Komisja powinna działać w ścisłym i stałym porozumieniu z właściwymi władzami Państw Członkowskich, od których otrzymuje uwagi i informacje.
(14) Komisja wraz z właściwymi władzami Państw Członkowskich powinna stworzyć wspólnie sieć władz publicznych, korzystając ze swoich stosownych kompetencji do ścisłej współpracy, wykorzystując skuteczne porozumienia o wymianie informacji i konsultacjach, mając na uwadze zapewnienie, iż danym przypadkiem zajmują się najbardziej odpowiednie władze, w świetle zasady pomocniczości oraz mając na względzie zapewnienie, iż uniknięto wielokrotnego zgłaszania danej koncentracji w możliwie największym stopniu.
Odesłania dotyczące koncentracji z Komisji do Państw Członkowskich oraz z Państw Członkowskich do Komisji powinny być dokonywane w sposób efektywny, tak by w możliwie największym stopniu uniknąć sytuacji, w której koncentracja stanowi przedmiot odesłania zarówno przed, jak i po jej zgłoszeniu.
(15) Komisja powinna mieć możliwość odesłania do Państwa Członkowskiego zgłoszonych koncentracji o wymiarze wspólnotowym, które w znaczący sposób grożą utrudnieniami konkurencji na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku.
Gdy koncentracja utrudnia konkurencję na takim rynku, który nie stanowi znacznej części wspólnego rynku, Komisja, na wniosek, powinna być zobowiązana do odesłania części lub całości sprawy do zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość odesłania do Komisji koncentracji, która nie ma wymiaru wspólnotowego, jednakże wpływa na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi i grozi znaczącymi utrudnieniami konkurencji na jego terytorium.
Pozostałe Państwa Członkowskie, które są również właściwe do zbadania koncentracji, powinny mieć możliwość przyłączenia się do wniosku.
W takiej sytuacji, w celu zapewnienia skuteczności i przewidywalności systemu, krajowe terminy powinny być zawieszone, dopóki nie zostanie podjęta decyzja odnośnie do odesłania sprawy.
Komisja powinna mieć prawo badania i zajmowania się koncentracją w imieniu Państwa Członkowskiego zgłaszającego wniosek lub Państw Członkowskich zgłaszających go.
(16) Zainteresowane przedsiębiorstwa powinny mieć możliwość zgłoszenia wniosku o odesłanie do lub z Komisji, zanim koncentracja zostanie zgłoszona, tak by dalej poprawiać skuteczność systemu kontroli koncentracji w ramach Wspólnoty.
W takich sytuacjach Komisja i właściwe władze powinny, w krótkim, dokładnie określonym terminie, podjąć decyzję, czy odesłanie do lub z Komisji powinno być dokonane, zapewniając tym samym skuteczność systemu.
Komisja, na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw, powinna mieć możliwość odesłania do Państwa Członkowskiego koncentracji o wymiarze wspólnotowym, która może w znaczący sposób wpłynąć na konkurencję na rynku danego Państwa Członkowskiego posiadającego wszelkie cechy odrębnego rynku; od zainteresowanych przedsiębiorstw nie powinno się jednakże wymagać udowodnienia, że skutki koncentracji będą szkodliwe dla konkurencji.
Koncentracja nie powinna być odsyłana z Komisji do Państwa Członkowskiego, które wyraziło swój sprzeciw wobec takiego odesłania.
Zainteresowane przedsiębiorstwa, przed zgłoszeniem do krajowych władz, powinny mieć również możliwość zgłoszenia wniosku o odesłanie do Komisji koncentracji niemającej wymiarów wspólnotowych, która mogłaby być zbadana co najmniej przez trzy Państwa Członkowskie zgodnie z krajowym prawem danego państwa dotyczącym konkurencji.
Takie wnioski o odesłanie do Komisji przed zgłoszeniem będą szczególnie stosowne w sytuacji, gdy koncentracja wpływa na konkurencję poza terytorium jednego Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy koncentracja, która mogłaby zostać przeanalizowana na podstawie krajowego prawa konkurencji przez trzy Państwa Członkowskie lub więcej, jest odesłana do Komisji przed jakimkolwiek zgłoszeniem krajowym, oraz żadne Państwo Członkowskie właściwe do zbadania sprawy nie zgłosi swojego sprzeciwu, Komisja powinna nabyć wyłączną kompetencję do zbadania koncentracji, a koncentracja taka powinna zostać uznana za posiadającą wymiar wspólnotowy.
Jednakże takie odesłania do Komisji przed zgłoszeniem nie powinny być dokonywane, jeśli przynajmniej jedno Państwo Członkowskie właściwe do zbadania sprawy wyraziło swój sprzeciw wobec takiego odesłania.
(17) Komisja powinna uzyskać wyłączną kompetencję stosowania niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości.
(18) Państwa Członkowskie nie mogą stosować swojego ustawodawstwa krajowego dotyczącego konkurencji w stosunku do koncentracji o wymiarze wspólnotowym, chyba że przewiduje to niniejsze rozporządzenie.
Odpowiednie kompetencje władz krajowych powinny zostać ograniczone do przypadków, w których przy braku interwencji ze strony Komisji skuteczna konkurencja zostałaby prawdopodobnie znacząco utrudniona na terytorium Państwa Członkowskiego oraz w których interesy tego Państwa Członkowskiego dotyczące konkurencji nie mogą być skutecznie chronione inaczej niż przez niniejsze rozporządzenie.
Zainteresowane Państwa Członkowskie muszą w takich przypadkach działać niezwłocznie; niniejsze rozporządzenie nie może, z powodu różnic w prawie krajowym, ustalić jednego terminu dla wydania ostatecznych decyzji zgodnie z prawem krajowym.
(19) Ponadto wyłączne stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do koncentracji o wymiarze wspólnotowym pozostaje bez uszczerbku dla art. 296 Traktatu oraz nie stoi na przeszkodzie podjęciu przez Państwa Członkowskie właściwych środków w celu ochrony uzasadnionych interesów innych niż te, które są uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że środki te są zgodne z zasadami ogólnymi i innymi przepisami prawodawstwa wspólnotowego.
(20) Wskazane jest zdefiniowanie pojęcia koncentracji w taki sposób, aby obejmowało ono tylko te działania, które przynoszą trwałą zmianę w kontroli zainteresowanych przedsiębiorstw, a tym samym w strukturze rynku.
Konieczne jest zatem włączenie w zakres niniejszego rozporządzenia wszystkich wspólnych przedsiębiorstw pełniących, w oparciu o stałe zasady, wszystkie funkcje samodzielnych podmiotów gospodarczych.
Ponadto właściwe jest traktowanie jako pojedynczą koncentrację takich transakcji, które są ściśle powiązane ze względu na zaistniałe warunki bądź przyjmują formę ciągu transakcji w obrocie papierami wartościowymi przeprowadzanych w stosownie krótkim okresie.
(21) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się również w sytuacji, gdy zainteresowane przedsiębiorstwa akceptują ograniczenia, które są bezpośrednio związane i konieczne dla dokonania koncentracji.
Decyzje Komisji stwierdzające, iż koncentracje są zgodne ze wspólnym rynkiem w stosowaniu niniejszego rozporządzenia, powinny automatycznie obejmować takie ograniczenia, bez konieczności rozpatrywania ich przez Komisję w indywidualnych przypadkach.
Jednakże na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw, w przypadku pojawienia się nowych lub nierozwiązanych kwestii powodujących poważną niepewność, Komisja powinna wyraźnie ocenić, czy jakiekolwiek ograniczenie jest bezpośrednio związane i konieczne dla dokonania koncentracji.
Uznaje się, że dany przypadek przedstawia nową lub nierozwiązaną kwestię powodującą poważną niepewność, jeśli kwestia nie jest ujęta w stosownym, obowiązującym obwieszczeniu Komisji lub opublikowanej decyzji Komisji.
(22) Ustalenia, które mają być wprowadzane w celu kontroli koncentracji, powinny, bez uszczerbku dla postanowień art. 86 ust. 2 Traktatu, szanować zasadę niedyskryminacji między sektorami publicznym i prywatnym.
W sektorze publicznym obliczanie obrotu przedsiębiorstwa uczestniczącego w koncentracji wymaga zatem uwzględniania przedsiębiorstw stanowiących jednostkę gospodarczą posiadającą niezależne kompetencje decyzyjne, niezależnie od stosunków własnościowych lub zasad sprawowanego nad nimi nadzoru administracyjnego.
(23) Konieczne jest ustalenie, czy koncentracje o wymiarze wspólnotowym są zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem w świetle potrzeby zachowania i rozwoju skutecznej konkurencji na wspólnym rynku.
Czyniąc tak, Komisja musi dokonywać oceny w ogólnych ramach osiągania podstawowych celów określonych w art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.
(24) W celu zapewnienia niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku, na poparcie polityki prowadzonej zgodnie z zasadą gospodarki rynkowej z wolną konkurencją, niniejsze rozporządzenie musi dopuszczać skuteczną kontrolę wszystkich koncentracji z punktu widzenia ich skutków dla konkurencji we Wspólnocie.
Odpowiednio rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 ustanowiło zasadę, zgodnie z którą koncentracja o wymiarze wspólnotowym tworząca lub umacniająca pozycję dominującą, w wyniku czego znacznie utrudniona byłaby skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub na jego znacznej części, powinna zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(25) Mając na względzie konsekwencje, jakie mogą mieć koncentracje dla struktur rynku oligopolistycznego, jeszcze bardziej konieczne jest zachowanie skutecznej konkurencji na takich rynkach.
Wiele rynków oligopolistycznych prezentuje zdrowy poziom konkurencji.
Jednakże w niektórych sytuacjach koncentracje prowadzące do eliminacji znacznej presji konkurencyjnej, jaką wywierały na siebie łączące się strony, jak również redukcji presji konkurencyjnej na pozostałych konkurentów, nawet gdy nie zachodzi prawdopodobieństwo współpracy pomiędzy członkami oligopolu, mogą doprowadzić do znaczącej przeszkody w skutecznej konkurencji.
Jednakże sądy Wspólnoty dotychczas wyraźnie nie interpretowały rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 jako nakładającego wymóg uznawania koncentracji, które powodują takie nieskoordynowane skutki, za niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Z tego też względu, w interesie pewności prawnej, należy wyjaśnić, iż niniejsze rozporządzenie dopuszcza skuteczną kontrolę wszystkich takich koncentracji, przewidując, że wszelka koncentracja, która mogłaby w znaczący sposób przeszkadzać w skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, powinna zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Zwrot "znacząca przeszkoda w skutecznej konkurencji" w art. 2 ust. 2 i 3 powinien być interpretowany jako wykraczający poza pojęcie dominacji jedynie odnośnie do antykonkurencyjnych skutków koncentracji, wynikających z nieskoordynowanych zachowań przedsiębiorstw, które nie miałyby pozycji dominującej na rynku, o którym mowa.
(26) Znacząca przeszkoda w skutecznej konkurencji z zasady wynika z tworzenia lub umacniania pozycji dominującej.
Mając na względzie zachowanie wytycznych wynikających z wcześniejszych orzeczeń sądów europejskich i decyzji Komisji zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 4064/89, przy jednoczesnym utrzymaniu zgodności z kryteriami szkody konkurencyjnej, które były stosowane przez Komisję i sądy Wspólnoty przy ocenie zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem, niniejsze rozporządzenie powinno odpowiednio ustanowić zasadę, zgodnie z którą koncentracja o wymiarze wspólnotowym, która mogłaby w znaczący sposób przeszkadzać w skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności jako wynik tworzenia lub umacniania pozycji dominującej, ma zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(27) Ponadto kryteria art. 81 ust. 1 i 3 Traktatu powinny mieć zastosowanie odnośnie do wspólnych przedsiębiorstw pełniących w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnych podmiotów gospodarczych, w stopniu, w którym tworzenie ich w konsekwencji stanowi znaczące ograniczenie konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwami, które pozostają samodzielne.
(28) W celu wyjaśnienia i wytłumaczenia oceny koncentracji dokonanej przez Komisję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem stosowne jest opublikowanie przez Komisję wytycznych, które powinny stanowić solidne ramy ekonomiczne dla oceny koncentracji zmierzającej do stwierdzenia, czy mogą one zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(29) W celu określenia wpływu koncentracji na konkurencję na wspólnym rynku właściwe jest uwzględnienie wszelkiej uzasadnionej i prawdopodobnej wydajności przedstawionej przez zainteresowane przedsiębiorstwa.
Możliwe jest, iż wydajność wywołana koncentracją przeciwdziała skutkom dla konkurencji, a w szczególności potencjalnej szkodzie konsumentów, jakie w innym przypadku mogłaby mieć, oraz iż, w konsekwencji, koncentracja nie przeszkadzałaby znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności jako wynik utworzenia lub umocnienia pozycji dominującej.
Komisja powinna opublikować wytyczne w sprawie warunków, na których może uwzględniać wydajność podczas dokonywania oceny koncentracji.
(30) W przypadku gdy zainteresowane przedsiębiorstwa dokonują zmian w zgłoszonej koncentracji, w szczególności poprzez proponowanie zobowiązań zapewniających zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem, Komisja powinna mieć możliwość uznania, iż koncentracja, w zmienionej formie, jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Takie zobowiązania powinny być proporcjonalne do problemu konkurencji i całkowicie go eliminować.
Właściwe jest również zaakceptowanie zobowiązań przed rozpoczęciem postępowania, gdy problem konkurencji jest wyraźnie identyfikowalny i można mu zaradzić w prosty sposób.
Należy wyraźnie przewidzieć, iż Komisja może załączyć do swojej decyzji warunki i obowiązki mające na celu zapewnienie, że zainteresowane przedsiębiorstwa skutecznie i na czas spełniają swoje zobowiązania, tak by zapewnić koncentracji zgodność ze wspólnym rynkiem.
Procedura powinna zapewnić przejrzystość i możliwość skutecznych konsultacji z Państwami Członkowskimi, jak również z zainteresowanymi stronami trzecimi.
(31) Komisja powinna dysponować stosownymi instrumentami, aby zapewnić wykonanie zobowiązań i mieć możliwość zareagowania w sytuacji, gdy nie są one spełniane.
W przypadku gdy nie jest spełniony warunek załączony do decyzji uznającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem sytuacja wykazująca zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem nie ma miejsca, a koncentracja dokonana w takiej formie nie zostaje zatem zatwierdzona przez Komisję.
W konsekwencji, jeśli koncentracja została już dokonana, powinna być traktowana w ten sam sposób jak niezgłoszona koncentracja dokonana bez zatwierdzenia.
Ponadto, w przypadku gdy Komisja, przy braku warunku, stwierdziła już, iż koncentracja byłaby niezgodna ze wspólnym rynkiem, powinna być uprawniona do bezpośredniego nakazania rozwiązania koncentracji, tak by przywrócić stan sprzed dokonania koncentracji.
W przypadku gdy obowiązek załączony do decyzji uznającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem nie jest spełniony, Komisja powinna mieć możliwość odwołania swojej decyzji.
Ponadto, w przypadku niespełnienia warunków i obowiązków, Komisja powinna mieć możliwość nakładania stosownych kar pieniężnych.
(32) Koncentracje, które ze względu na ograniczony udział w rynku zainteresowanych przedsiębiorstw nie przeszkadzają w skutecznej konkurencji, mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
Bez uszczerbku dla art. 85 i 86 Traktatu sytuacja taka zachodzi w szczególności, gdy udział w rynku zainteresowanych przedsiębiorstw nie przekracza 25 % ani na wspólnym rynku, ani na znacznej jego części.
(33) Zadaniem Komisji powinno być podjęcie wszelkich decyzji koniecznych do stwierdzenia, czy koncentracje o wymiarze wspólnotowym są zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem, jak również decyzji zmierzających do przywrócenia sytuacji sprzed dokonania koncentracji, która została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(34) W celu zapewnienia skutecznej kontroli przedsiębiorstwa powinny być zobowiązane do wcześniejszego zgłoszenia koncentracji o wymiarze wspólnotowym po zawarciu umowy, ogłoszeniu publicznej oferty przejęcia lub po nabyciu kontrolnego pakietu akcji.
Powinna również istnieć możliwość zgłaszania, w przypadku gdy zainteresowane przedsiębiorstwa zapewnią Komisję o swoim zamiarze zawarcia umowy na zaproponowaną koncentrację oraz wykażą przed Komisją, iż ich plan zaproponowanej koncentracji jest wystarczająco konkretny, na przykład na podstawie zasadniczej umowy, protokołu ustaleń lub listu intencyjnego podpisanego przez wszystkie zainteresowane przedsiębiorstwa, lub w przypadku publicznej oferty przejęcia, miejsca, w którym publicznie ogłoszono zamiar wprowadzenia takiej oferty, pod warunkiem że wynikiem zamierzonej umowy lub oferty będzie koncentracja o wymiarze wspólnotowym.
Dokonanie koncentracji powinno być zawieszone do czasu podjęcia przez Komisję ostatecznej decyzji.
Jednakże w odpowiednim przypadku powinna istnieć możliwość odstępstwa od takiego zawieszenia na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw.
Przy podejmowaniu decyzji o udzieleniu odstępstwa Komisja powinna uwzględniać wszystkie stosowne czynniki, takie jak rodzaj i ciężar szkody dla zainteresowanych przedsiębiorstw lub stron trzecich, oraz zagrożenie dla konkurencji spowodowane koncentracją.
W interesie pewności prawnej ważność transakcji musi być chroniona w możliwie największym stopniu.
(35) Należy ustanowić termin, w którym Komisja musi wszcząć postępowanie w odniesieniu do zgłoszonej koncentracji, oraz termin, w którym musi wydać ostateczną decyzję w sprawie zgodności lub niezgodności zgłaszanej koncentracji ze wspólnym rynkiem.
Terminy te powinny być przedłużane w przypadku, gdy zainteresowane przedsiębiorstwa oferują zobowiązania zapewniające zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem, w celu zapewnienia wystarczającego czasu na dokonanie analiz i badań rynkowych takich ofert zobowiązań oraz na konsultacje Państw Członkowskich, jak również zainteresowanych stron trzecich.
Dopuszcza się również ograniczone przedłużenie terminu, w którym Komisja musi podjąć ostateczną decyzję, w celu zapewnienia odpowiedniego czasu niezbędnego na zbadanie danego przypadku i weryfikację faktów oraz argumentów przedłożonych Komisji.
(36) Wspólnota szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej [5]. Odpowiednio niniejsze rozporządzenie powinno być interpretowane i stosowane z uwzględnieniem tych praw i zasad.
(37) Zainteresowane przedsiębiorstwa muszą mieć przyznane prawo do bycia wysłuchanymi przez Komisję po wszczęciu postępowania; członkowie władz zarządzających i nadzorczych oraz uznani przedstawiciele pracowników zainteresowanych przedsiębiorstw, jak również zainteresowane strony trzecie, muszą również mieć możliwość bycia wysłuchanymi.
(38) Do celów właściwej oceny koncentracji Komisja powinna mieć prawo do żądania wszelkich niezbędnych informacji i przeprowadzenia koniecznych inspekcji w obrębie Wspólnoty.
W tym celu, mając na uwadze skuteczną ochronę konkurencji, zakres kompetencji Komisji do przeprowadzania dochodzenia musi zostać rozszerzony.
Komisja powinna, w szczególności, być uprawniona do przesłuchania wszelkich osób, które mogą być w posiadaniu użytecznych informacji, i zaprotokołowania ich zeznań.
(39) Przeprowadzając inspekcję, urzędnicy upoważnieni przez Komisję powinni mieć prawo do żądania wszelkich stosownych informacji odnośnie do przedmiotu i celu inspekcji; powinni oni mieć również prawo do nakładania plomb podczas przeprowadzania inspekcji, szczególnie w sytuacji, gdy istnieją realne podstawy, aby podejrzewać, iż koncentracja została dokonana bez zgłoszenia; iż zostały przekazane Komisji informacje nieprawidłowe, niekompletne lub wprowadzające w błąd oraz iż zainteresowane przedsiębiorstwa lub osoby nie spełniły warunku lub obowiązku nałożonego decyzją Komisji.
W każdym takim przypadku plomby powinny zostać użyte jedynie w wyjątkowych okolicznościach, na okres konieczny wyłącznie do przeprowadzenia kontroli, zwykle nie dłużej niż na 48 godzin.
(40) Bez uszczerbku dla orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości właściwe jest również ustalenie zakresu kontroli, jaką mogą przeprowadzać krajowe władze sądownicze, gdy upoważniają, zgodnie z prawem krajowym oraz jako środek zapobiegawczy, do udzielenia wsparcia przez organy wykonawcze w celu przezwyciężenia możliwego sprzeciwu ze strony przedsiębiorstwa wobec inspekcji nakazanej decyzją Komisji, łącznie z nakładaniem plomb.
Z orzecznictwa wynika, że krajowe władze sądownicze mogą w szczególności skierować do Komisji prośbę o informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli, a w przypadku ich braku mogłyby odmówić udzielenia upoważnienia.
Orzecznictwo potwierdza również uprawnienia sądów krajowych do kontroli stosowania zasad krajowych rządzących wykonaniem środków przymusu.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny aktywnie współpracować przy wykonywaniu uprawnień Komisji do przeprowadzania dochodzeń.
(41) Realizując postanowienia decyzji Komisji, przedsiębiorstwa i osoby zainteresowane nie mogą być zmuszane do przyznania, że dopuściły się naruszenia, ale są zobowiązane, w każdym przypadku, do udzielenia odpowiedzi na pytania o stan faktyczny i dostarczenie dokumentów, nawet jeżeli informacje te mogą zostać użyte do ustalenia przeciwko nim samym lub przeciwko innym, że naruszenie takie miało miejsce.
(42) Dla przejrzystości wszystkie decyzje Komisji, które nie mają jedynie charakteru proceduralnego, powinny być podane do publicznej wiadomości.
W trakcie zapewniania ochrony prawa zainteresowanych przedsiębiorstw do obrony, w szczególności prawa dostępu do akt, rzeczą niezbędną jest ochrona tajemnicy handlowej.
Poufność informacji wymienianych w sieci, a także z właściwymi władzami państw trzecich powinna być podobnie chroniona.
(43) Zgodność z niniejszym rozporządzeniem powinna być egzekwowana, w odpowiednim przypadku, za pomocą grzywien i okresowych kar pieniężnych.
Trybunałowi Sprawiedliwości powinno zostać przyznane prawo nieograniczonego orzekania w tym zakresie, zgodnie z art. 229 Traktatu.
(44) Warunki, na jakich dokonywane są koncentracje w krajach trzecich z udziałem przedsiębiorstw mających swoją siedzibę lub prowadzących podstawową działalność na terenie Wspólnoty, powinny być przestrzegane oraz powinny zostać ustanowione przepisy umożliwiające Radzie nadanie Komisji stosownego mandatu do prowadzenia negocjacji zmierzających do zapewnienia traktowania niedyskryminacyjnego takich przedsiębiorstw.
(45) Niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie umniejsza zbiorowych praw pracowników uznanych w zainteresowanych przedsiębiorstwach, szczególnie w stosunku do wszelkich obowiązków informowania lub konsultowania się z ich uznanymi przedstawicielami zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym i krajowym.
(46) Komisja powinna mieć możliwość ustanawiania szczegółowych zasad odnośnie do wykonywania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurami wykonywania kompetencji wykonawczych przyznanych Komisji.
Podczas przyjmowania takich przepisów wykonawczych Komisja powinna mieć wsparcie ze strony Komitetu Doradczego składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich, jak ustanowiono w art. 23,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 5 i art. 22 niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich koncentracji o wymiarze wspólnotowym, jak określono w niniejszym artykule.
2.
Koncentracja ma wymiar wspólnotowy, jeżeli:
a) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 5000 mln EUR; oraz
b) łączny obrót przypadający na Wspólnotę, każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw, wynosi więcej niż 250 mln EUR,
chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Wspólnotę w jednym i tym samym Państwie Członkowskim.
3.
Koncentracja, która nie osiąga progów ustanowionych w ust. 2, ma wymiar wspólnotowy, w przypadku gdy:
a) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 2500 mln EUR;
b) w każdym z co najmniej trzech Państw Członkowskich łączny obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR;
c) w każdym z co najmniej trzech Państw Członkowskich ujętych dla celów lit. b) łączny obrót każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 25 mln EUR; oraz
d) łączny obrót przypadający na Wspólnotę każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR,
chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Wspólnotę w jednym i tym samym Państwie Członkowskim.
4.
Komisja, na podstawie danych statystycznych, które mogą być regularnie dostarczane przez Państwa Członkowskie, składa Radzie sprawozdanie o stosowaniu progów i kryteriów ustanowionych w ust. 2 i 3 do dnia 1 maja 2009 r. oraz może wystosować swoje wnioski, zgodnie z ust. 5.
5.
Rada, po otrzymaniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 4, i na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, może skorygować progi i kryteria wymienione w ust. 3.
Artykuł 2
Ocena koncentracji
1.
Koncentracje objęte zakresem niniejszego rozporządzenia są oceniane zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia oraz z następującymi przepisami zmierzającymi do stwierdzenia, czy są one zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem.
Dokonując tej oceny, Komisja uwzględnia:
a) potrzebę zachowania i rozwoju skutecznej konkurencji na wspólnym rynku, z punktu widzenia między innymi struktury wszystkich danych rynków oraz rzeczywistej lub potencjalnej konkurencji ze strony przedsiębiorstw zlokalizowanych we Wspólnocie lub poza nią;
b) pozycję rynkową zainteresowanych przedsiębiorstw oraz ich siłę ekonomiczną i finansową, możliwości dostępne dla dostawców i użytkowników, ich dostęp do zaopatrzenia lub rynków, wszelkie prawne lub inne bariery wejścia na rynek, trendy podaży i popytu w stosunku do właściwych dóbr i usług, interesy konsumentów pośrednich i końcowych oraz rozwój postępu technicznego i gospodarczego, pod warunkiem że dokonuje się on z korzyścią dla konsumentów i nie stanowi przeszkody dla konkurencji.
2.
Koncentrację, która nie przeszkadzałaby znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem.
3.
Koncentrację, która przeszkadzałaby znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
4.
W stopniu, w jakim utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa stanowiące koncentrację zgodnie z art. 3 ma na celu lub skutkuje koordynacją zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstw, które pozostają samodzielne, koordynacja taka oceniania jest zgodnie z kryteriami art. 81 ust. 1 i 3 Traktatu, w celu stwierdzenia, czy działanie to jest zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem.
5.
Dokonując tej oceny, Komisja bierze pod uwagę w szczególności, czy:
- dwie lub więcej firm macierzystych utrzymuje, w znaczącym stopniu, swoją działalność na tym samym rynku co wspólne przedsiębiorstwo lub na rynku, który stanowi poprzednie lub następne ogniwo rynku w stosunku do tego wspólnego przedsiębiorstwa, lub na rynku sąsiednim ściśle powiązanym z tym rynkiem,
- koordynacja, będąca bezpośrednim wynikiem utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa, daje zainteresowanym przedsiębiorstwom możliwość eliminowania konkurencji w zakresie znacznej części produktów lub usług, o których mowa.
Artykuł 3
Definicja koncentracji
1.
Uznaje się, że koncentracja występuje w przypadku, gdy trwała zmiana kontroli wynika z:
a) łączenia się dwóch lub więcej wcześniej samodzielnych przedsiębiorstw lub części przedsiębiorstw; lub
b) przejęcia, przez jedną lub więcej osób już kontrolujących co najmniej jedno przedsiębiorstwo albo przez jedno lub więcej przedsiębiorstw, bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad całym lub częścią jednego lub więcej innych przedsiębiorstw, czy to wartościowych drodze zakupu papierów wartościowych lub aktywów, czy to w drodze umowy lub w jakikolwiek inny sposób.
2.
Podstawę kontroli stanowią prawa, umowy lub jakiekolwiek inne środki, które oddzielnie bądź wspólnie i uwzględniając okoliczności faktyczne lub prawne, dają możliwość wywierania decydującego wpływu na przedsiębiorstwo, w szczególności przez:
a) własność lub prawo użytkowania całego lub części aktywów przedsiębiorstwa;
b) prawa lub umowy przyznające decydujący wpływ na skład, głosowanie lub decyzje organów przedsiębiorstwa.
3.
Kontrolę przejmują osoby lub przedsiębiorstwa, które:
a) są posiadaczami praw lub uprawnionymi do nich na mocy odpowiednich umów; lub
b) nie będąc ani posiadaczami takich praw, ani uprawnionymi do nich na mocy odpowiednich umów, mają uprawnienia wykonywania wypływających z nich praw.
4.
Utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa pełniącego w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnego podmiotu gospodarczego stanowi koncentrację w rozumieniu ust. 1 lit. b).
5.
Uznaje się, że koncentracja nie występuje w przypadku, gdy:
a) instytucje kredytowe lub inne instytucje finansowe, bądź też firmy ubezpieczeniowe, których normalna działalność obejmuje transakcje i obrót papierami wartościowymi, prowadzone na własny rachunek lub na rachunek innych, czasowo posiadają papiery wartościowe nabyte w przedsiębiorstwie w celu ich odsprzedaży, pod warunkiem że nie wykonują one praw głosu w stosunku do tych papierów wartościowych w celu określenia zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstwa lub pod warunkiem że wykonują te prawa wyłącznie w celu przygotowania zbycia całości lub części tego przedsiębiorstwa lub jego aktywów, bądź zbycia tych papierów wartościowych oraz pod warunkiem że wszelkie takie zbycie następuje w ciągu jednego roku od daty nabycia; okres ten może być przedłużony przez Komisję działającą na wniosek, w przypadku gdy takie instytucje lub firmy udowodnią, że zbycie nie było w zasadzie możliwe w ciągu tego okresu;
b) kontrolę przejmuje osoba upoważniona przez władze publiczne zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego dotyczącym likwidacji, upadłości, niewypłacalności, umorzenia długów, postępowania układowego lub analogicznych postępowań;
c) działania określone w ust. 1 lit. b) przeprowadzane są przez holdingi finansowe, określone w art. 5 ust. 3 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. ustanowionej w oparciu o art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [6], jednakże pod warunkiem że prawa głosu w odniesieniu do holdingu wykonywane są, w szczególności w stosunku do mianowania członków organów zarządzających lub nadzorczych przedsiębiorstw, w których mają one udziały, wyłącznie w celu zachowania pełnej wartości tych inwestycji, a nie ustalania, bezpośrednio lub pośrednio, zachowania konkurencyjnego tych przedsiębiorstw.
Artykuł 4
Uprzednie zgłoszenie koncentracji i odesłanie na wniosek zgłaszających stron poprzedzające zgłoszenie
1.
Koncentracje o wymiarze wspólnotowym określone w niniejszym rozporządzeniu zgłasza się Komisji przed ich wykonaniem i po zawarciu umowy, ogłoszeniu publicznej oferty przejęcia lub nabyciu kontrolnego pakietu akcji.
Zgłoszenia można również dokonać, gdy zainteresowane przedsiębiorstwa przedstawiają Komisji szczerą intencję zawarcia umowy lub, w przypadku publicznej oferty przejęcia, gdy podały do publicznej wiadomości zamiar wprowadzenia takiej oferty, pod warunkiem że zamierzona umowa lub oferta doprowadziłaby do koncentracji o wymiarze wspólnotowym.
Dla celów niniejszego rozporządzenia zwrot "zgłoszona koncentracja" obejmuje również zamierzone koncentracje zgłoszone zgodnie z akapitem drugim.
Dla celów ust. 4 i 5 niniejszego artykułu zwrot "koncentracja" obejmuje zamierzone koncentracje w rozumieniu akapitu drugiego.
2. Koncentracja polegająca na łączeniu się w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) lub przejęciu wspólnej kontroli w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) zgłaszana jest wspólnie przez strony uczestniczące w połączeniu lub przez przejmujących wspólną kontrolę, w zależności od przypadku. We wszystkich innych przypadkach zgłoszenie jest dokonywane przez osobę lub przedsiębiorstwo przejmujące kontrolę nad całością lub częścią jednego lub więcej przedsiębiorstw.
3.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że zgłaszana koncentracja objęta jest zakresem niniejszego rozporządzenia, publikuje ona fakt zgłoszenia, podając jednocześnie nazwy zainteresowanych przedsiębiorstw, kraj ich pochodzenia, charakter koncentracji oraz odnośne sektory gospodarki.
Komisja uwzględnia uzasadniony interes przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
4.
Przed dokonaniem zgłoszenia koncentracji w rozumieniu ust. 1 osoby lub przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 2, mogą poinformować Komisję, w drodze złożenia uzasadnionego wniosku, iż koncentracja może znacząco wpłynąć na konkurencję na rynku Państwa Członkowskiego, który reprezentuje wszystkie cechy odrębnego rynku i z tego względu powinny zostać zbadane, w całości lub w części, przez to Państwo Członkowskie.
Komisja niezwłocznie przekazuje ten wniosek do wszystkich Państw Członkowskich.
Państwo Członkowskie wymienione w uzasadnionym wniosku powinno, w terminie 15 dni od otrzymania wniosku, wyrazić zgodę lub sprzeciw wobec wniosku o odesłanie sprawy.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie podejmie takiej decyzji w tym terminie, uważa się tym samym, iż wyraziło zgodę.
O ile Państwo Członkowskie nie wyrazi sprzeciwu, Komisja, jeśli uzna, iż istnieje taki odrębny rynek, oraz iż koncentracja może mieć znaczący wpływ na konkurencję na tym rynku, może zdecydować o odesłaniu sprawy, w całości lub w części, do właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, mając na względzie stosowanie przepisów krajowego prawa tego Państwa dotyczącego konkurencji.
Decyzja o tym, czy odesłać sprawę zgodnie z trzecim akapitem, zostaje podjęta w terminie 25 dni roboczych, począwszy od dnia otrzymania przez Komisję uzasadnionego wniosku.
Komisja informuje o swojej decyzji pozostałe Państwa Członkowskie i zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa.
Jeżeli Komisja nie podejmie decyzji w tym terminie, uznaje się tym samym, iż decyzja o odesłaniu sprawy została podjęta zgodnie z wnioskiem złożonym przez zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa.
Jeżeli Komisja zdecyduje lub uznaje się, iż podjęła decyzję, stosownie do akapitu trzeciego i czwartego, o odesłaniu całej sprawy, nie dokonuje się żadnego zgłoszenia zgodnie z ust. 1 i stosuje się przepisy krajowego prawa dotyczącego konkurencji.
Artykuł 9 ust. 6–9 stosuje się mutatis mutandis.
5.
Mając na względzie koncentrację określoną w art. 3, która nie ma wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1 i która może być poddana zbadaniu zgodnie z krajowym prawem dotyczącym konkurencji co najmniej przez trzy Państwa Członkowskie, osoby lub przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 2, mogą, przed dokonaniem zgłoszenia do właściwych władz, poinformować Komisję za pośrednictwem uzasadnionego wniosku, że koncentracja powinna zostać zbadana przez Komisję.
Komisja niezwłocznie przesyła wniosek do wszystkich Państw Członkowskich.
Każde Państwo Członkowskie uprawnione do badania koncentracji zgodnie z przepisami jego krajowego prawa dotyczącego konkurencji może w terminie 15 dni roboczych od otrzymania uzasadnionego wniosku wyrazić swój sprzeciw wobec wniosku o odesłanie sprawy.
W przypadku gdy jedno takie Państwo Członkowskie wyraziło swój sprzeciw zgodnie z akapitem trzecim w terminie 15 dni roboczych, sprawa nie zostaje odesłana.
Komisja niezwłocznie informuje wszystkie Państwa Członkowskie i zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa o każdym przypadku takiego sprzeciwu.
W przypadku gdy żadne Państwo Członkowskie nie wyraziło swojego sprzeciwu zgodnie z akapitem trzecim w terminie 15 dni roboczych, uznaje się, że koncentracja ma wymiar wspólnotowy i zgłoszona zostaje do Komisji zgodnie z ust. 1 i 2.
W takich sytuacjach żadne Państwo Członkowskie nie stosuje wobec koncentracji przepisów krajowego prawa dotyczącego konkurencji.
6.
Komisja składa Radzie sprawozdanie o funkcjonowaniu ust. 4 i 5 do dnia 1 maja 2009 r.
Rada, po uzyskaniu tego sprawozdania i na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zmienić ust. 4 i 5.
Artykuł 5
Obliczanie obrotu
1.
Łączny obrót w rozumieniu niniejszego rozporządzenia obejmuje kwoty uzyskane przez zainteresowane przedsiębiorstwa w poprzednim roku finansowym ze sprzedaży produktów i świadczenia usług składających się na normalną działalność przedsiębiorstw po odliczeniu rabatów związanych ze sprzedażą, podatku od wartości dodanej i innych podatków bezpośrednio związanych z obrotem.
Całkowity obrót zainteresowanego przedsiębiorstwa nie obejmuje sprzedaży produktów i świadczenia usług pomiędzy jakimikolwiek przedsiębiorstwami określonymi w ust. 4.
Obrót uzyskany we Wspólnocie lub w Państwie Członkowskim obejmuje produkty sprzedawane i usługi świadczone przedsiębiorstwom lub konsumentom, w zależności od przypadku, we Wspólnocie lub w tym Państwie Członkowskim.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy koncentracja polega na przejęciu części jednego lub więcej przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy części te mają lub nie osobowość prawną, bierze się pod uwagę, w odniesieniu do sprzedawcy lub sprzedawców, jedynie obrót przypadający na części będące przedmiotem transakcji.
Jednakże dwie transakcje lub więcej, w rozumieniu akapitu pierwszego, które mają miejsce na przestrzeni dwóch lat między tymi samymi osobami lub przedsiębiorstwami, traktowane są jako jedna i ta sama koncentracja zachodząca w dniu zawarcia ostatniej transakcji.
3.
Zamiast obrotu stosowane są następujące:
a) dla instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych suma kolejnych pozycji dochodu, jak określono w dyrektywie Rady 86/635/EWG [7], po odjęciu podatku od wartości dodanej lub innych podatków bezpośrednio odnoszących się do tych pozycji, w odpowiednim przypadku:
i) dochody z oprocentowania lub podobne dochody;
ii) dochody z papierów wartościowych:
- dochody z akcji, innych tytułów do udziałów i zmiennych zysków z papierów wartościowych;
- dochody z udziałów;
- dochody z udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych;
iii) pobierane prowizje;
iv) zysk netto z operacji finansowych;
v) inne dochody z działalności.
Obrót instytucji kredytowej lub finansowej we Wspólnocie lub Państwie Członkowskim obejmuje pozycje wpływów, zdefiniowane powyżej, uzyskanych przez oddział lub filię tej instytucji powstałej we Wspólnocie lub danym Państwie Członkowskim, w zależności od przypadku;
b) dla zakładów ubezpieczeń wartość brutto składek, która obejmuje wszystkie kwoty otrzymane i należne z tytułu umów ubezpieczeniowych zawartych przez lub w imieniu zakładów ubezpieczeń, łącznie z wydatkami na składki reasekuracyjne i po odjęciu podatków i opłat parafiskalnych lub obciążeń naliczanych od indywidualnych składek lub od całkowitej wielkości składek; w odniesieniu do art. 1 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b), c) i d) oraz ostatniej części art. 1 ust. 2 i 3, uwzględnia się składki brutto wniesione odpowiednio przez stałych rezydentów Wspólnoty i rezydentów jednego Państwa Członkowskiego.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 2 łączny obrót zainteresowanych przedsiębiorstw w rozumieniu niniejszego rozporządzenia obliczany jest poprzez dodanie odpowiednio następujących obrotów:
a) zainteresowanego przedsiębiorstwa;
b) tych przedsiębiorstw, w stosunku do których zainteresowane przedsiębiorstwo, pośrednio lub bezpośrednio:
i) posiada więcej niż połowę kapitału lub aktywów; lub
ii) dysponuje więcej niż połową głosów; lub
iii) ma uprawnienia do mianowania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, organu zarządzającego lub organów upoważnionych do reprezentacji prawnej przedsiębiorstw; lub
iv) ma prawo do zarządzania sprawami przedsiębiorstwa;
c) tych przedsiębiorstw, które posiadają w zainteresowanym przedsiębiorstwie prawa i uprawnienia wymienione w lit. b);
d) tych przedsiębiorstw, w których przedsiębiorstwo określone w lit. c) posiada prawa i uprawnienia wymienione w lit. b);
e) tych przedsiębiorstw, w których dwa przedsiębiorstwa lub więcej określone w lit. a) – d) mają wspólnie prawa i uprawnienia wymienione w lit. b).
5.
W przypadku gdy zainteresowane przedsiębiorstwa mają wspólnie prawa i uprawnienia wymienione w ust. 4 lit. b), w obliczaniu łącznego obrotu zainteresowanych przedsiębiorstw, do celów niniejszego rozporządzenia;
a) nie uwzględnia się obrotu wynikającego ze sprzedaży produktów lub świadczenia usług między wspólnym przedsiębiorstwem i każdym z zainteresowanych przedsiębiorstw lub z jakimkolwiek innym przedsiębiorstwem powiązanym z jednym z nich, jak określono w ust. 4 lit. b) – e);
b) uwzględnia się obrót wynikający ze sprzedaży produktów i świadczenia usług między wspólnym przedsiębiorstwem i jakimikolwiek przedsiębiorstwami trzecimi.
Obrót ten rozdziela się równo między zainteresowane przedsiębiorstwa.
Artykuł 6
Badanie zgłoszenia i wszczęcie postępowania
1.
Komisja bada zgłoszenie niezwłocznie po jego otrzymaniu.
a) W przypadku gdy stwierdza ona, że zgłaszana koncentracja nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, fakt ten odnotowywany jest w formie decyzji.
b) W przypadku gdy stwierdza ona, że chociaż zgłaszana koncentracja podlega zakresowi niniejszego rozporządzenia, ale nie wzbudza poważnych wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem, podejmuje decyzję o niezgłoszeniu sprzeciwu i stwierdza, że jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem.
Decyzję stwierdzającą zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem uznaje się za uwzględniającą ograniczenia, które są bezpośrednio związane i konieczne dla dokonania koncentracji.
c) Jeżeli, bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, Komisja stwierdza, że zgłaszana koncentracja podlega zakresowi niniejszego rozporządzenia i wzbudza poważne wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem, podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 takie postępowanie zostaje zakończone na mocy decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1–4, chyba że zainteresowane przedsiębiorstwa udowodniły Komisji, iż odstąpiły od koncentracji.
2.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, iż po dokonaniu zmian przez zainteresowane przedsiębiorstwa zgłoszona koncentracja nie rodzi więcej poważnych wątpliwości w rozumieniu ust. 1 lit. c), uznaje koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem zgodnie z ust. 1 lit. b).
Komisja może załączyć do swojej decyzji, na mocy ust. 1 lit. b), warunki i obowiązki zmierzające do zapewnienia, iż zainteresowane przedsiębiorstwa wywiązały się ze złożonych wobec Komisji zobowiązań zapewniających zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem.
3.
Komisja może odwołać swoją decyzję podjętą zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b), w przypadku gdy:
a) decyzję podjęto w oparciu o nieprawidłowe informacje, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw lub które zostały uzyskane w wyniku oszustwa;
lub
b) zainteresowane przedsiębiorstwa naruszyły zobowiązanie załączone do decyzji.
4.
W przypadkach określonych w ust. 3 Komisja może podjąć decyzję zgodnie z ust. 1, bez ograniczeń czasowych, o których mowa w art. 10 ust. 1.
5.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o swojej decyzji zainteresowane przedsiębiorstwa oraz właściwe władze Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Zawieszenie koncentracji
1. Koncentracja o wymiarze wspólnotowym zdefiniowana w art. 1, lub mająca zostać zbadana przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 5, nie zostaje wprowadzona w życie ani przed jej zgłoszeniem, ani do czasu uznania jej za zgodną ze wspólnym rynkiem, stosownie do decyzji, podjętej zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b), 8 ust. 1 lub 8 ust. 2, lub na podstawie domniemania, zgodnie z art. 10 ust. 6.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody we wprowadzeniu publicznej oferty przejęcia lub serii transakcji w obrocie papierami wartościowymi, łącznie z tymi wymienialnymi na inne papiery wartościowe dopuszczonymi do obrotu na rynku, takim jak giełda papierów wartościowych, dzięki czemu kontrola jest przejmowana przez różnych sprzedających, w rozumieniu art. 3, pod warunkiem że:
a) koncentracja została niezwłocznie zgłoszona Komisji zgodnie z art. 4; oraz
b) nabywca nie wykonuje prawa głosu związanego z papierami wartościowymi, o których mowa, lub robi to tylko dla utrzymania pełnej wartości swych inwestycji na podstawie odstępstwa udzielonego przez Komisję zgodnie z ust. 3.
3.
Komisja może, na wniosek, udzielić odstępstwa od zobowiązań nałożonych w ust. 1 lub 2.
Wniosek o udzielenie odstępstwa musi być uzasadniony.
Komisja, podejmując decyzję, bierze pod uwagę między innymi skutki zawieszenia dla jednego lub większej liczby zainteresowanych przedsiębiorstw wywołane koncentracją lub dla strony trzeciej oraz zagrożenie dla konkurencji spowodowane koncentracją.
Odstępstwo takie może podlegać warunkom i obowiązkom w celu zapewnienia warunków skutecznej konkurencji.
O odstępstwo można wystąpić i może ono zostać udzielone w dowolnym czasie, także przed zgłoszeniem lub po zawarciu transakcji.
4. Ważność każdej transakcji zawartej z naruszeniem ust. 1 uzależniona jest od decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 1, 2 lub 3 lub na zasadzie domniemania na mocy art. 10 ust. 6.
Niniejszy artykuł nie wpływa jednakże na ważność transakcji w obrocie papierami wartościowymi łącznie z tymi wymienialnymi na inne papiery wartościowe, dopuszczonymi do obrotu na rynku takim jak giełda papierów wartościowych, chyba że kupujący i sprzedający wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że transakcja dokonana została z naruszeniem ust. 1.
Artykuł 8
Kompetencje decyzyjne Komisji
1. W przypadku gdy Komisja stwierdza, że zgłaszana koncentracja spełnia kryterium ustanowione w art. 2 ust. 2, oraz, w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 4, spełnia kryteria ustanowione w art. 81 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem obejmuje również ograniczenia bezpośrednio związane i niezbędne dla dokonania koncentracji.
2. W przypadku gdy Komisja stwierdza, że po zmianach przeprowadzonych przez zainteresowane przedsiębiorstwa zgłaszana koncentracja spełnia kryterium ustanowione w art. 2 ust. 2, oraz, w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 4, spełnia kryteria ustanowione w art. 81 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja może do swej decyzji załączyć warunki i obowiązki zmierzające do zapewnienia, że zainteresowane przedsiębiorstwa spełniają zobowiązania podjęte wobec Komisji zapewniające, iż koncentracja jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem obejmuje również ograniczenia bezpośrednio związane i niezbędne dla dokonania koncentracji.
3. W przypadku gdy Komisja stwierdza, że koncentracja spełnia kryterium ustanowione w art. 2 ust. 3, oraz, w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 4, nie spełnia kryteriów ustanowionych w art. 81 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję uznającą koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
4.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że koncentracja:
a) została już dokonana i że koncentracja została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem; lub
b) została dokonana z naruszeniem warunku załączonego do decyzji podjętej zgodnie z ust. 2, i stwierdzono, iż w przypadku braku takiego warunku koncentracja spełniłaby kryterium ustanowione w art. 2 ust. 3 lub, w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 4, nie spełniłaby kryteriów ustanowionych w art. 81 ust. 3 Traktatu,
Komisja może:
- wymagać od zainteresowanych przedsiębiorstw rozwiązania koncentracji, szczególnie poprzez rozwiązanie łączenia lub zbycie wszystkich udziałów lub zgromadzonych aktywów, w celu przywrócenia stanu sprzed dokonania koncentracji; w przypadku gdy nie jest możliwe poprzez rozwiązanie koncentracji przywrócenie stanu, jaki miał miejsce przed dokonaniem koncentracji, Komisja może przedsięwziąć wszelkie inne środki konieczne do przywrócenia takiego stanu w jak największym stopniu.
- nakazać podjęcie wszelkich innych stosownych środków mających na celu zapewnienie, iż zainteresowane przedsiębiorstwa rozwiążą ją lub podejmą inne środki dla przywrócenia wcześniejszego zgodnie z jej decyzją.
W przypadkach, o których mowa w lit. a) punkcie pierwszym, środki określone w tym punkcie mogą zostać nałożone poprzez decyzję zgodnie z ust. 3 lub poprzez osobną decyzję.
5.
Komisja może przedsięwziąć pośrednie środki niezbędne w celu odbudowy lub utrzymania warunków skutecznej konkurencji, w przypadku gdy koncentracja:
a) została już dokonana z naruszeniem art. 7, oraz decyzja odnośnie do zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem nie została jeszcze podjęta;
b) została już dokonana z naruszeniem warunku dołączonego do decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) lub ust. 2 niniejszego artykułu;
c) została już dokonana i jest uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
6.
Komisja może odwołać swoją decyzję podjętą zgodnie z ust. 1 lub 2 w przypadku, gdy:
a) stwierdzenie zgodności jest oparte na nieprawidłowych informacjach, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw lub które zostały uzyskane w wyniku oszustwa; lub
b) zainteresowane przedsiębiorstwa naruszyły obowiązek przewidziany w decyzji.
7.
Komisja może podjąć decyzję na podstawie ust. 1 lub 3, nie będąc związana terminem określonym w art. 10 ust. 3, w przypadku gdy:
a) stwierdzi, iż koncentracja została dokonana
i) z naruszeniem warunku przewidzianego w decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b); lub
ii) z naruszeniem warunku przewidzianego w decyzji zgodnie z ust. 2 oraz zgodnie z art. 10 ust. 2, kiedy stwierdzono, iż w przypadku braku warunku koncentracja mogłaby rodzić poważne wątpliwości co do zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem; lub
b) decyzja została odwołana stosownie do ust. 6.
8.
Komisja niezwłocznie powiadamia o swojej decyzji zainteresowane przedsiębiorstwa i właściwe władze Państw Członkowskich.
Artykuł 9
Odesłanie do właściwych władz Państw Członkowskich
1.
Komisja może, przez decyzję zgłoszoną bezzwłocznie zainteresowanym przedsiębiorstwom i właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich, skierować zgłaszaną koncentrację do właściwych władz danego Państwa Członkowskiego w następujących okolicznościach.
2.
W ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania kopii zgłoszenia Państwo Członkowskie, z własnej inicjatywy lub na prośbę Komisji, może powiadomić Komisję, która zawiadamia zainteresowane przedsiębiorstwa, o tym, że:
a) koncentracja grozi znaczącym zakłóceniem konkurencji na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku; lub
b) koncentracja zakłóciłaby konkurencję na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku i nie stanowi on znacznej części wspólnego rynku.
3.
Jeżeli Komisja uzna, uwzględniając rynek produktów i usług, o których mowa, oraz referencyjny rynek geograficzny, w rozumieniu ust. 7, że istnieje taki odrębny rynek i występuje takie zagrożenie:
a) zajmuje się samodzielnie daną sprawą zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
b) przekazuje sprawę, w całości lub w części, właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego w celu zastosowania prawa krajowego tego państwa dotyczącego konkurencji.
Jeżeli jednakże Komisja uważa, że taki odrębny rynek lub zagrożenie nie istnieje, podejmuje decyzję w tym względzie, którą kieruje do danego Państwa Członkowskiego, i samodzielnie zajmuje się sprawą zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, zgodnie z ust. 2 lit. b), iż koncentracja zakłóca konkurencję na odrębnym rynku na jego terytorium, który nie stanowi znacznej części wspólnego rynku, Komisja odsyła całość lub część sprawy dotyczącej odrębnego rynku, którego dotyczy, jeśli uzna, iż taki wpływ odrębny rynek faktycznie ma miejsce.
4.
Decyzja o odesłaniu lub nie, zgodnie z ust. 3, zostaje podjęta w przypadku, gdy:
a) na zasadzie ogólnej w okresie przewidzianym w art. 10 ust. 1 akapit drugi w przypadku, gdy Komisja nie wszczęła postępowania zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b); lub
b) w terminie najpóźniej 65 dni roboczych od zgłoszenia koncentracji, w przypadku gdy Komisja wszczęła postępowanie na mocy art. 6 ust. 1 lit. c), bez podejmowania działań przygotowawczych w celu przyjęcia niezbędnych środków zgodnie z art. 8 ust. 2, 3 lub 4 w celu utrzymania lub przywrócenia skutecznej konkurencji na danym rynku.
5. Jeżeli w ciągu 65 dni roboczych, określonych w ust. 4 lit. b), Komisja, pomimo monitu ze strony danego Państwa Członkowskiego, nie podjęła decyzji o odesłaniu sprawy zgodnie z ust. 3, ani nie podjęła działań przygotowawczych określonych w ust. 4 lit. b), to uważa się, że podjęła ona decyzję o odesłaniu sprawy do danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 3 lit. b).
6.
Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, bez uzasadnionej zwłoki, podejmują decyzję odnośnie do danej sprawy.
Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, w ciągu 45 dni roboczych po odesłaniu sprawy przez Komisję, zawiadamiają zainteresowane przedsiębiorstwa o wynikach wstępnej oceny koncentracji i o proponowanych działaniach na przyszłość, o ile takie zaproponuje.
Dane Państwo Członkowskie może wyjątkowo zawiesić ten termin, jeżeli stosowne informacje nie zostały mu przekazane przez zainteresowane przedsiębiorstwa, jak stanowi krajowe prawo danego państwa dotyczące konkurencji.
W przypadku gdy zgłoszenie jest wymagane stosownie do zapisów prawa krajowego, okres 45 dni roboczych rozpoczyna się od dnia roboczego po dniu, w którym właściwe władze danego Państwa Członkowskiego otrzymały kompletne zgłoszenie.
7.
Referencyjny rynek geograficzny obejmuje obszar, na którym zainteresowane przedsiębiorstwa zaangażowane są w dostawę produktów lub usług, na którym warunki konkurencji są wystarczająco jednolite i który odróżnia się od obszarów sąsiednich, w szczególności ze względu na istnienie na tych obszarach znacząco różnych warunków konkurencji.
Ocena ta powinna uwzględniać, w szczególności, istotę i cechy danych produktów lub usług, istnienie barier wejścia na rynek lub preferencji konsumentów, znaczące różnice w udziałach rynkowych przedsiębiorstw między danym obszarem a obszarami sąsiednimi lub istotne różnice cen.
8.
Stosując przepisy niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć jedynie środki bezwzględnie konieczne dla zapewnienia lub przywrócenia skutecznej konkurencji na danym rynku.
9.
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Trybunału Sprawiedliwości i w szczególności zażądać zastosowania art. 243 Traktatu w celu stosowania swego krajowego prawa dotyczącego konkurencji.
Artykuł 10
Terminy wszczęcia postępowania i podjęcia decyzji
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 decyzje określone w art. 6 ust. 1 muszą być podjęte najdalej w ciągu 25 dni roboczych. Termin ten rozpoczyna się od następnego dnia po wpłynięciu zgłoszenia lub, jeżeli informacje, które mają być dostarczone wraz ze zgłoszeniem są niekompletne, w dniu roboczym następującym po otrzymaniu kompletnych informacji.
Termin ten może zostać przedłużony do 35 dni roboczych, jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 9 ust. 2 lub jeżeli zainteresowane przedsiębiorstwo, stosownie do art. 6 ust. 2, złoży zobowiązanie zapewniające zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem.
2. Decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 1 lub 2, dotyczące zgłaszanych koncentracji, podejmowane są bezzwłocznie po stwierdzeniu, że poważne wątpliwości określone w art. 6 ust. 1 lit. c), zostały wyeliminowane, w szczególności w wyniku zmian dokonanych przez zainteresowane przedsiębiorstwa i najpóźniej w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym w ust. 3.
3. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 7 decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 1–3 dotyczące zgłaszanych koncentracji podejmowane są nie później niż w ciągu 90 dni roboczych od daty wszczęcia postępowania. Termin ten może zostać przedłużony do 105 dni roboczych, jeżeli zainteresowane przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 8 ust. 2, złoży zobowiązanie zapewniające zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem, chyba że zobowiązanie, o którym mowa zostało złożone przed upływem 55 dni roboczych od daty wszczęcia postępowania.
Terminy ustanowione w punkcie pierwszym są również wydłużone, jeśli strony dokonujące zgłoszenia skierują wniosek o przedłużenie nie później niż 15 dni roboczych od dnia rozpoczęcia postępowania zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c).
Strony dokonujące zgłoszenia mogą złożyć tylko jeden taki wniosek.
Również terminy ustanowione w pierwszym akapicie mogą zostać przedłużone przez Komisję za zgodą stron dokonujących zgłoszenia, w każdej chwili począwszy od dnia rozpoczęcia postępowania.
Całkowity czas przedłużenia lub przedłużeń wynikających z niniejszego akapitu nie może przekroczyć 20 dni roboczych.
4.
Terminy określone w ust. 1 i 3 zostają wyjątkowo w zawieszeniu, w przypadku gdy na skutek okoliczności, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji, Komisja musiała wystąpić z wnioskiem o informacje poprzez decyzję zgodnie z art. 11 lub nakazać przeprowadzenie inspekcji poprzez decyzję zgodnie z art. 13.
Akapit pierwszy ma również zastosowanie w stosunku do okresu, o którym mowa w art. 9 ust. 4 lit. b).
5.
W przypadku gdy Trybunał Sprawiedliwości wyda wyrok uchylający w całości lub w części decyzję Komisji podjętą zgodnie z terminem określonym w niniejszym artykule, w celu przyjęcia decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1, koncentracja zostaje ponownie poddana zbadaniu przez Komisję.
Koncentracja zostaje poddana ponownie zbadaniu pod kątem bieżącej sytuacji na rynku.
Strony zgłaszające niezwłocznie dokonują nowego zgłoszenia lub uzupełniają pierwotne zgłoszenie, jeżeli pierwotne zgłoszenie stanie się niekompletne ze względu na zmiany zaistniałe w warunkach rynkowych lub dostarczonych informacjach.
W przypadku gdy zmiany takie nie wystąpią, strony niezwłocznie potwierdzają ten fakt.
Okresy ustanowione w ust. 1 liczone są od dnia następującego po dniu otrzymania kompletnej informacji zamieszczonej w nowym zgłoszeniu, uzupełniającym zgłoszeniu lub certyfikacji w rozumieniu akapitu trzeciego.
Akapity drugi i trzeci mają również zastosowanie odnośnie do przypadków przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 8 ust. 7.
6. W przypadku gdy Komisja nie podjęła decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) lub c) lub art. 8 ust. 2 lub 3 w nieprzekraczalnych terminach ustanowionych odpowiednio w ust. 1 i 3, uważa się koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, bez uszczerbku dla art. 9.
Artykuł 11
Wniosek o udzielenie informacji
1.
Komisja w celu wykonania zadań powierzonych jej w niniejszym rozporządzeniu może za pośrednictwem prostego wniosku lub decyzji uzyskać wszystkie konieczne informacje od rządów i właściwych władz Państw Członkowskich, od osób określonych w art. 3 ust. 1 lit. b) oraz od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw.
2.
Występując z prostym wnioskiem o udzielenie informacji do osoby, przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, Komisja wskazuje podstawę prawną i cel wniosku, wskazuje na wymagane informacje oraz określa terminy, w ciągu których informacja musi być dostarczona, jak również kary pieniężne przewidziane w art. 14 za udzielenie informacji nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd.
3.
Występując z wnioskiem o udzielenie informacji do osoby, przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, Komisja wskazuje podstawę prawną i cel wniosku, wskazuje na wymagane informacje oraz określa terminy, w ciągu których informacja musi być dostarczona.
Wskazuje również kary pieniężne przewidziane w art. 14 oraz wskazuje lub nakłada kary pieniężne przewidziane w art. 15.
Dodatkowo wskazuje także prawo poddania decyzji kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości.
4.
Informacji, o które wystąpiono z wnioskiem w imieniu zainteresowanego przedsiębiorstwa, dostarczają w przypadku przedsiębiorstw ich właściciele lub przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych, spółek bądź ich związków nieposiadających osobowości prawnej osoby upoważnione do ich reprezentowania na mocy ustawy lub statutu.
W imieniu swoich klientów informacje mogą dostarczać osoby, które uzyskały stosowne prawo do reprezentowania ich.
Jednakże klienci pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeśli przekazane informacje są niekompletne, niewłaściwe lub wprowadzają w błąd.
5.
Komisja niezwłocznie przekazuje kopię swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3 właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje zainteresowana osoba lub znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, oraz do właściwego organu Państwa Członkowskiego, którego terytorium to dotyczy.
Komisja, na specjalny wniosek właściwego organu Państwa Członkowskiego, przesyła do tych władz również kopię wniosków o informacje odnośnie do zgłoszonej koncentracji.
6.
Na wniosek Komisji rządy i właściwe władze Państwa Członkowskiego przekazują Komisji wszelkie informacje niezbędne do wykonania zadań powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem.
7.
W celu wykonania zadań nałożonych na Komisje niniejszym rozporządzeniem Komisja może przeprowadzić rozmowę z każdą osobą fizyczną lub prawną, która wyraża zgodę na udzielenie rozmowy w celu zebrania informacji będących głównym przedmiotem dochodzenia.
Na początku rozmowy, które może być przeprowadzane za pośrednictwem telefonu lub inna drogą elektroniczną, Komisja przedstawia podstawy prawne i cel rozmowy.
W przypadku gdy rozmowa nie jest przeprowadzana w pomieszczeniach Komisji lub przez telefon lub za pośrednictwem innego urządzenia elektronicznego, Komisja uprzednio informuje o tym fakcie właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma miejsce taka rozmowa.
Na wniosek właściwych władz danego Państwa Członkowskiego urzędnicy tych władz mogą wspierać urzędników lub inne osoby upoważnione przez Komisję do przeprowadzania takiej rozmowy.
Artykuł 12
Inspekcje przeprowadzane przez władze Państw Członkowskich
1. Na wniosek Komisji właściwe władze Państw Członkowskich wszczynają inspekcje, które Komisja uzna za konieczne zgodnie z art. 13 ust. 1 lub nakaże przez decyzję na mocy art. 13 ust. 4. Urzędnicy właściwych władz Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie inspekcji, jak również urzędnicy upoważnieni lub mianowani przez nie, wykonują swoje kompetencje stosownie do ich prawa krajowego.
2.
Na wniosek Komisji lub właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium inspekcja ma być przeprowadzona, urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję mogą wspierać urzędników władz, o których mowa.
Artykuł 13
Uprawnienia Komisji do przeprowadzenia inspekcji
1.
Wykonując zadania powierzone przez niniejsze rozporządzenie Komisja może wszcząć wszelkie konieczne inspekcje w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw.
2.
W tym celu urzędnicy i inne osoby upoważnione przez Komisję do przeprowadzania inspekcji są uprawnione do:
a) wstępu do wszystkich pomieszczeń, na teren i do środków przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw;
b) badania ksiąg i innych rejestrów handlowych, niezależnie od formy, w jakiej są przechowywane;
c) pobrania lub żądania kopii lub wypisów z ksiąg lub rejestrów handlowych;
d) oplombowania wszelkich pomieszczeń przedsiębiorstwa i ksiąg lub rejestrów handlowych na okres i w stopniu niezbędnym do przeprowadzenia inspekcji;
e) wymagania od przedstawiciela lub członka personelu przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw wyjaśnień odnośnie do pewnych faktów i dokumentów dotyczących głównego przedmiotu sprawy oraz celu inspekcji i notowania ich wypowiedzi.
3.
Urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję do przeprowadzania inspekcji wykonują swoje kompetencje po okazaniu pisemnego upoważnienia, określającego przedmiot i cel inspekcji oraz kary pieniężne przewidziane w art. 14 w przypadkach, gdy wymagane księgi lub inne rejestry handlowe są niekompletne lub gdy odpowiedzi na pytania zadane zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu są niewłaściwe lub wprowadzające w błąd.
W odpowiednim czasie przed wszczęciem inspekcji Komisja pisemnie powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dochodzenie ma być przeprowadzone, o zamiarze przeprowadzenia inspekcji.
4.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw podporządkowują się inspekcji zarządzonej decyzją Komisji.
Decyzja ta precyzuje przedmiot i cel inspekcji, wyznacza datę jego rozpoczęcia i wskazuje wysokość kar pieniężnych przewidzianych w art. 14 i art. 15, a także możliwość poddania decyzji przeglądowi przez Trybunał Sprawiedliwości.
Komisja podejmuje takie decyzje po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostanie przeprowadzona inspekcja.
5.
Urzędnicy właściwych władz oraz osoby upoważnione lub mianowane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona inspekcja, na wniosek tych władz lub Komisji, aktywnie wspierają urzędników i inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję.
W tym celu korzystają z uprawnień określonych w ust. 2.
6.
W przypadku gdy urzędnicy lub inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję stwierdzą, że przedsiębiorstwo sprzeciwia się inspekcji, łącznie z plombowaniem pomieszczeń przedsiębiorstwa, ksiąg i rejestrów handlowych, nakazanej zgodnie z niniejszym artykułem, zainteresowane Państwo Członkowskie udziela upoważnionym przez Komisję urzędnikom pomocy koniecznej do przeprowadzenia inspekcji, żądając, w odpowiednim przypadku, obecności policji lub przedstawiciela równorzędnego organu.
7.
Jeżeli pomoc, o której mowa w ust. 6, wymaga zatwierdzenia przez władzę sądowniczą stosownie do zasad krajowych, zatwierdzenie takie ma zastosowanie.
Takie zatwierdzenie ma również zastosowanie jako środek zapobiegawczy.
8.
W przypadku gdy stosuje się zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 7, krajowe władze sądownicze potwierdzają autentyczność decyzji Komisji oraz zapewniają, iż przewidziane środki przymusu nie mają ani charakteru arbitralnego, ani nadmiernie restrykcyjnego odnośnie do głównego przedmiotu inspekcji.
Krajowe władze sądownicze, w trakcie kontroli proporcjonalności środków przymusu, mogą zwrócić się do Komisji z prośbą, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych władz danego Państwa Członkowskiego, o udzielenie szczegółowych wyjaśnień odnośnie do głównego przedmiotu inspekcji.
Jednakże krajowe władze sądownicze nie mogą podawać w wątpliwość konieczności przeprowadzania inspekcji oraz żądać dostępu do informacji zawartych w aktach Komisji.
Zasadność decyzji Komisji może być przedmiotem kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości.
Artykuł 14
Grzywny
1.
Komisja może w formie decyzji nałożyć na osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, grzywny w wysokości nieprzekraczającej 1 % łącznego obrotu danego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, w rozumieniu art. 5, w przypadku gdy umyślnie lub nieumyślnie:
a) udzielają one informacji nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd przy wnioskowaniu, certyfikacji, zgłoszeniu lub uzupełnieniu ich, zgodnie z art. 4, art. 10 ust. 5 lub art. 22 ust. 3;
b) udzielają one informacji nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd w odpowiedzi na wniosek zgodnie z art. 11 ust. 2;
c) udzielają one informacji nieprawidłowych, niekompletnych lub wprowadzających w błąd w odpowiedzi na wniosek złożony poprzez decyzję podjętą zgodnie z art. 11 ust. 3 lub nie podają informacji w wyznaczonym terminie;
d) okazują wymagane księgi lub inne rejestry handlowe związane z działalnością w niekompletny sposób w trakcie inspekcji zgodnie z art. 13 lub odmawiają podporządkowania się inspekcji zarządzonemu przez decyzję podjętą zgodnie z art. 13 ust. 4;
e) w odpowiedzi na pytanie zadane zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. e):
- podają nieprawidłową lub wprowadzającą w błąd odpowiedź,
- nie sprostowują w terminie określonym przez Komisję nieprawidłowych, niekompletnych lub wprowadzających w błąd odpowiedzi udzielonych przez członka personelu,
lub - nie udzielają bądź odmawiają udzielenia kompletnej odpowiedzi odnośnie do faktów dotyczących przedmiotu sprawy i celu inspekcji nakazanej decyzją podjętą zgodnie z art. 13 ust. 4;
f) zostały złamane plomby założone przez urzędników lub inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. d).
2. Komisja może w formie decyzji nałożyć na osoby, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b), lub na zainteresowane przedsiębiorstwa grzywny nieprzekraczające 10 % łącznego obrotu zainteresowanego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5, w przypadku gdy umyślnie lub nieumyślnie:
a) nie zgłaszają one koncentracji zgodnie z art. 4 lub 22 ust. 3 przed jej dokonaniem, chyba że są one wyraźnie do tego upoważnione na mocy art. 7 ust. 2 lub na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 7 ust. 3;
b) dokonują one koncentracji z naruszeniem art. 7;
c) dokonują one koncentracji uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 8 ust. 3 lub nie stosują się do innych środków zarządzonych decyzją podjętą zgodnie z art. 8 ust. 4 lub 5;
d) nie wywiązują się one z warunku lub obowiązku nałożonego decyzją podjętą zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 3 lub art. 8 ust. 2 akapit drugi.
3.
Ustalając wysokość grzywny, bierze się pod uwagę rodzaj, ciężar i czas trwania naruszenia.
4.
Decyzje podejmowane zgodnie z ust. 1, 2 i 3 nie mają charakteru karnoprawnego.
Artykuł 15
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może w drodze decyzji nałożyć na osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne w wysokości nieprzekraczającej 5 % średniego łącznego obrotu dziennego zainteresowanego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, w rozumieniu art. 5 za każdy roboczy dzień zwłoki liczony od dnia podanego w decyzji, w celu przymuszenia do:
a) udzielenia kompletnych i prawidłowych informacji wymaganych decyzją wydaną zgodnie z art. 11 ust. 3;
b) poddania się inspekcji zarządzonej decyzją wydaną zgodnie z art. 13 ust. 4.
c) spełnienia obowiązku nałożonego decyzją podjętą zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 3 lub art. 8 ust. 2, akapit drugi; lub
d) stosowania się do wszelkich środków zarządzonych decyzją podjętą zgodnie z art. 8 ust. 4 lub 5.
2.
W przypadku gdy osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw wykonały obowiązek, dla którego nałożono okresową karę pieniężną w celu przymuszenia jego spełnienia, Komisja może ustalić ostateczną wysokość okresowych kar pieniężnych na poziomie niższym niż ten, który wynikałby z pierwotnej decyzji.
Artykuł 16
Kontrola dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości posiada nieograniczoną jurysdykcję w rozumieniu art. 229 Traktatu w odniesieniu do kontroli decyzji, w których Komisja ustanowiła grzywnę lub okresowe kary pieniężne; może on uchylić, zmniejszyć lub zwiększyć nałożoną grzywnę lub okresowe kary pieniężne.
Artykuł 17
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia wykorzystuje się tylko do celów wniosku o udzielenie informacji, dochodzenia lub wysłuchania.
2.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 3, art. 18 i 20,Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy oraz inne osoby pracujące pod nadzorem tych władz, jak również urzędnicy i pracownicy publiczni innych władz Państw Członkowskich nie mogą ujawniać informacji uzyskanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia i objętych ze względu na swój charakter tajemnicą zawodową.
3.
Ustępy 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla opublikowania ogólnych informacji lub badań niezawierających informacji dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 18
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1. Przed podjęciem decyzji, przewidzianej w art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 2–6 oraz art. 14 i 15, Komisja umożliwia zainteresowanym osobom, przedsiębiorstwom i związkom przedsiębiorstw, na każdym etapie procedury aż do konsultacji Komitetu Doradczego, wyrażenia opinii w sprawie zastrzeżeń skierowanych przeciwko nim.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 decyzja, jak określono w art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 5, może być podjęta tymczasowo, bez uprzedniego umożliwienia zainteresowanym osobom, przedsiębiorstwom czy związkom przedsiębiorstw wyrażenia opinii, pod warunkiem że Komisja stworzy im taką możliwość tak szybko, jak to możliwe po podjęciu decyzji.
3.
Komisja opiera swoją decyzję jedynie na zastrzeżeniach, co do których stronom umożliwiono przedstawienie uwag.
W postępowaniu szanuje się w pełni prawo do obrony.
Dostęp do akt jest otwarty przynajmniej dla stron bezpośrednio zaangażowanych, przy uwzględnieniu uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
4.
O tyle, o ile Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich uznają to za konieczne, mogą także wysłuchać innych osób fizycznych lub prawnych.
Osoby fizyczne lub prawne wykazujące uzasadniony interes, a zwłaszcza członkowie organów administracyjnych lub zarządzających zainteresowanych przedsiębiorstw lub uznani przedstawiciele pracowników tych przedsiębiorstw, po zgłoszeniu takiego wniosku, mają prawo zostać wysłuchani
Artykuł 19
Współpraca z władzami Państw Członkowskich
1. Komisja przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego kopie zgłoszeń w ciągu trzech dni roboczych oraz, tak szybko, jak to możliwe, kopie najważniejszych dokumentów przedłożonych Komisji lub sporządzonych przez Komisję na mocy niniejszego rozporządzenia. Takie dokumenty zawierają zobowiązania złożone Komisji przez zainteresowane przedsiębiorstwa w celu zapewnienia zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem, stosownie do art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2, akapit drugi.
2.
Komisja przeprowadza procedury określone w niniejszym rozporządzeniu w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, które mogą zajmować stanowisko wobec tych procedur.
Do celów art. 9 uzyskuje ona informacje od właściwych władz Państwa Członkowskiego, jak określono w ust. 2 tego artykułu, oraz umożliwia zajęcie stanowiska na każdym etapie postępowania aż do przyjęcia decyzji na mocy ust. 3 niniejszego artykułu; w tym celu Komisja zapewnia dostęp do akt.
3. Przed podjęciem decyzji zgodnie z art. 8 ust. 1 do 6, art. 14 lub 15 z wyjątkiem decyzji podjętych tymczasowo zgodnie z art. 18 ust. 2, przeprowadza się konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Koncentracji.
4.
Komitet Doradczy składa się z przedstawicieli władz Państw Członkowskich.
Każde Państwo Członkowskie mianuje jednego lub dwóch przedstawicieli; jeżeli nie mogą uczestniczyć, mogą być oni zastąpieni przez innych przedstawicieli.
Przynajmniej jeden z przedstawicieli Państwa Członkowskiego jest kompetentny w kwestiach praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej.
5.
Konsultacje odbywają się na wspólnym posiedzeniu zwołanym na zaproszenie Komisji, która mu przewodniczy.
Razem z zaproszeniem wysyłane jest streszczenie stanu faktycznego sprawy, wraz z najważniejszymi dokumentami oraz wstępnym projektem decyzji, jaka ma być podjęta w każdym z rozpatrywanych przypadków.
Posiedzenie ma miejsce nie wcześniej niż 10 dni po wysłaniu zaproszenia.
Komisja może, w wyjątkowych przypadkach, odpowiednio skrócić ten okres, o ile to będzie właściwe, w celu uniknięcia poważnej szkody dla jednego lub kilku przedsiębiorstw, których dotyczy koncentracja.
6.
Komitet Doradczy wydaje opinię o projekcie decyzji Komisji, w razie konieczności w drodze głosowania.
Komitet Doradczy może wydać opinię nawet, jeżeli niektórzy członkowie nie są obecni i reprezentowani.
Opinię wydaje się na piśmie i dołącza do projektu decyzji.
Komisja uwzględnia opinię Komitetu w stopniu możliwie najwyższym.
Powiadamia Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
7.
Komisja powiadamia o opinii Komitetu Doradczego, i o podjętej decyzji, strony, do których adresowana jest decyzja.
Podaje opinię wraz z decyzją do publicznej wiadomości przy uwzględnieniu uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 20
Publikacja decyzji
1. Komisja publikuje decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 1 do 6, art. 14 i 15, z wyjątkiem decyzji podjętych tymczasowo zgodnie z art. 18 ust. 2, wraz z opinią Komitetu Doradczego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
W publikacji podaje się strony oraz istotną treść decyzji; uwzględnia się w niej uzasadniony interes przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 21
Zastosowanie rozporządzenia i właściwość
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do koncentracji określonych w art. 3, zaś rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [8], (EWG) nr 1017/68 [9], (EWG) nr 4056/86 [10] oraz (EWG) nr 3975/87 [11] nie mają zastosowania, z wyjątkiem, gdy odnoszą się do wspólnych przedsiębiorstw, które nie mają wymiaru wspólnotowego oraz które mają jako swój cel lub efekt działania koordynację zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstw, które pozostają samodzielne.
2.
Z zastrzeżeniem kontroli Trybunału Sprawiedliwości, Komisja posiada wyłączne kompetencje do podejmowania decyzji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Żadne Państwo Członkowskie nie stosuje własnego ustawodawstwa krajowego dotyczącego konkurencji w stosunku do koncentracji o wymiarze wspólnotowym.
Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich kompetencji Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia jakichkolwiek postępowań koniecznych dla stosowania art. 4 ust. 4, art. 9 ust. 2 lub po odesłaniu, zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. b), lub art. 9 ust. 5, do podjęcia środków bezwzględnie koniecznych dla stosowania art. 9 ust. 8.
4.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą podjąć właściwe środki w celu ochrony uzasadnionych interesów innych niż te, które brane są pod uwagę w niniejszym rozporządzeniu, oraz są zgodne z ogólnymi zasadami i innymi przepisami prawa wspólnotowego.
Bezpieczeństwo publiczne, pluralizm środków przekazu oraz zasady ostrożnościowe uważa się za uzasadnione interesy w rozumieniu akapitu pierwszego.
Każdy inny rodzaj interesu publicznego musi zostać zgłoszony Komisji przez zainteresowane Państwo Członkowskie i jest uznawany przez Komisję po ocenie jego zgodności z zasadami ogólnymi i innymi przepisami prawa wspólnotowego, zanim mogą zostać podjęte środki określone powyżej.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o swojej decyzji w ciągu 25 dni roboczych od dnia tego zgłoszenia.
Artykuł 22
Odesłania do Komisji
1.
Jedno lub więcej Państw Członkowskich może złożyć do Komisji wniosek o zbadanie wszelkiej koncentracji, jak określono w art. 3, która nie ma wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1, ale ma wpływ na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi i zagraża w sposób znaczący konkurencji na terytorium Państwa Członkowskiego lub państw składających wniosek.
Wniosek taki składany jest najpóźniej w ciągu 15 dni roboczych od daty zgłoszenia koncentracji lub, jeżeli zgłoszenie nie jest wymagane, powiadomienia danego Państwa Członkowskiego w inny sposób.
2.
Komisja niezwłocznie informuje właściwe władze Państw Członkowskich i zainteresowane przedsiębiorstwa o wszelkich wnioskach otrzymanych zgodnie z ust. 1.
Każde inne Państwo Członkowskie ma prawo przyłączenia się do pierwotnego wniosku w ciągu 15 roboczych dni od daty poinformowania go przez Komisję o pierwotnym wniosku.
Wszelkie krajowe terminy odnoszące się do koncentracji są zawieszone dopóki, zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule, nie zostanie podjęta decyzja, gdzie należy przeprowadzić zbadanie koncentracji.
Natychmiast po poinformowaniu Komisji i zainteresowanych przedsiębiorstw przez Państwo Członkowskie, że nie zamierza przyłączyć się do wniosku, zawieszenie terminów krajowych zostaje odwołane.
3.
Komisja, najpóźniej 10 dni roboczych od upływu okresu, o którym mowa w ust. 2, może podjąć decyzję o zbadaniu koncentracji, jeśli stwierdzi, iż zakłóca ona handel pomiędzy Państwami Członkowskimi i zagraża znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Państwa Członkowskiego lub państw składających wniosek.
W przypadku gdy Komisja nie podejmie decyzji w tym terminie, uznaje się tym samym, iż przyjęła decyzję o zbadaniu koncentracji zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Komisja informuje wszystkie Państwa Członkowskie i zainteresowane przedsiębiorstwa o swojej decyzji.
Może wnioskować o dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 4.
Państwo Członkowskie lub Państwa po złożeniu wniosku nie stosują do koncentracji krajowych przepisów prawnych dotyczącego konkurencji.
4.
Artykuł 2, art. 4 ust. 2–3, art. 5, 6 i 8–21 stosuje się w przypadku, gdy Komisja przeprowadza badanie koncentracji zgodnie z ust. 3.
Artykuł 7 stosuje się w stopniu, w jakim koncentracja nie została dokonana w dniu, w którym Komisja informuje zainteresowane przedsiębiorstwa, że został złożony wniosek.
W przypadku gdy zgodnie z art. 4 zgłoszenie nie jest wymagane, okres ustanowiony w art. 10 ust. 1, w którym można wszcząć postępowanie, rozpoczyna się w dniu roboczym następującym po dniu, w którym Komisja poinformowała zainteresowane przedsiębiorstwa o decyzji zbadania koncentracji zgodnie z ust. 3.
5.
Komisja może poinformować jedno lub więcej Państw Członkowskich, iż stwierdziła, że jej zdaniem koncentracja spełnia kryterium z ust. 1.
W takim przypadku Komisja może wezwać to Państwo Członkowskie lub te Państwa Członkowskie do złożenia wniosku zgodnie z ust. 1.
Artykuł 23
Przepisy wykonawcze
1.
Komisja jest uprawniona do ustanawiania zgodnie z procedurą, o której mowa w akapicie 2:
a) przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści i innych szczegółów zgłoszeń oraz wniosków stosownie do art. 4;
b) przepisów wykonawczych dotyczących terminów stosownie do art. 4 ust. 4, art. 7, 9, 10 i 22;
c) procedury i terminów składania i wykonywania zobowiązań stosownie do art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2;
d) przepisów wykonawczych dotyczących wysłuchań stosownie do art. 18.
2.
Komisję wspiera Komitet Doradczy, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich.
a) Przed opublikowaniem projektu przepisów wykonawczych i przed przyjęciem takich przepisów Komisja konsultuje się z Komitetem Doradczym.
b) Konsultacje odbywają się na wspólnym posiedzeniu zwołanym na zaproszenie Komisji, która mu przewodzi.
Razem z zaproszeniem wysyłany jest projekt przepisów wykonawczych, które mają zostać ustanowione.
Posiedzenie ma miejsce nie wcześniej niż 10 dni po wysłaniu zaproszenia.
c) Komitet Doradczy wydaje opinię w sprawie projektu przepisów wykonawczych, jeżeli konieczne poprzez poddanie pod głosowanie.
Komisja uwzględnia opinię Komitetu w możliwie najwyższym stopniu.
Artykuł 24
Stosunki z państwami trzecimi
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych trudnościach, na które napotkają ich przedsiębiorstwa w przypadku koncentracji, jak określono w art. 3, w państwie trzecim.
2.
Wstępnie nie później niż w ciągu jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a później okresowo, Komisja opracowuje sprawozdanie badające traktowanie przedsiębiorstw mających siedzibę lub prowadzących podstawową działalność na terenie Wspólnoty, na zasadach określonych w ust. 3 i 4, w odniesieniu do koncentracji w państwach trzecich.
Komisja przedkłada te sprawozdania Radzie, razem ze wszelkimi zaleceniami.
3.
W każdym przypadku gdy Komisja stwierdza na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie traktuje przedsiębiorstw mających siedzibę lub prowadzących podstawową działalność na terenie Wspólnoty w sposób porównywalny do traktowania przedsiębiorstw z tego państwa trzeciego przez Wspólnotę, Komisja może przedłożyć Radzie wnioski o udzielenie jej właściwego mandatu negocjacyjnego w celu uzyskania porównywalnego traktowania przedsiębiorstw mających siedzibę lub prowadzących podstawową działalność na terenie Wspólnoty.
4.
Środki przyjęte zgodnie z niniejszym artykułem są zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty lub Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla art. 307 Traktatu, na mocy porozumień międzynarodowych, zarówno dwustronnych, jak i wielostronnych.
Artykuł 25
Uchylenie
1. Bez uszczerbku dla art. 26 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 i (WE) nr 1310/97 traci moc z dniem 1 maja 2004 r.
2.
Odniesienia do rozporządzeń, które utraciły moc, traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i stosuje się do nich tabelę korelacji zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 26
Wejście w życie i przepisy przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje od dnia 1 maja 2004 r.
2. Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 ma nadal zastosowanie do koncentracji, które były przedmiotem umowy lub ogłoszenia lub w przypadku przejęcia kontroli w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, szczególnie z zastrzeżeniem przepisów dotyczących stosowania ustanowionych w art. 25 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 oraz art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1310/97.
3.
W przypadku koncentracji, wobec których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie z racji przystąpienia, data przystąpienia zostaje zastąpiona datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 141/2004
z dnia 28 stycznia 2004 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do przejściowych środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich mających zastosowanie do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, a w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, a w szczególności pierwszy ustęp art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział IXa rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [1] wprowadzony Aktem Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, określa ogólne warunki, zgodnie z którymi ma zostać udzielone czasowe dodatkowe wsparcie na środki wspierające rozwój obszarów wiejskich w nowych Państwach Członkowskich. Powinny zostać przyjęte przepisy wykonawcze w celu uzupełnienia powyższych warunków i dostosowania niektórych zasad przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2].
(2) Powyższe zasady muszą być zgodne z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, w związku z czym muszą być ograniczone do tego, co jest niezbędne dla osiągnięcia założonych celów.
(3) W związku z powyższym muszą zostać określone warunki kwalifikacyjne oraz pułapy wsparcia dla szczególnych środków mających zastosowanie do Malty.
(4) W celu ułatwienia sporządzania planów rozwoju obszarów wiejskich, obejmujących powyższe środki, a także ich kontroli i zatwierdzania przez Komisję, należy ustanowić wspólne reguły dotyczące ich struktury i treści na podstawie art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktur Rolnych i Rozwoju Wiejskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I ZAKRES ZASTOSOWANIA
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze dotyczące:
a) szczególnych środków wspierających rozwój obszarów wiejskich, przewidzianych w Rozdziale IXa rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. mającego zastosowanie do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi");
b) programowania i oceny wszystkich środków wspierających rozwój obszarów wiejskich dla nowych Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II SZCZEGÓLNE ŚRODKI MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO NOWYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 2
Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych poddanych restrukturyzacji
Biznes plan przewidziany w art. 33b ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 musi być wystarczająco szczegółowy, aby mógł zostać użyty w celu wsparcia wniosku o wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych.
Artykuł 3
Pomoc techniczna
Na zasadzie odstępstwa od art. 39 rozporządzenia (WE) nr 445/2002, zasadę nr 11 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 [3] stosuje się do środka określonego w art. 33e rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Artykuł 4
Uzupełnienie płatności bezpośrednich
Warunki kwalifikujące do udzielenia wsparcia zgodnie ze środkiem przewidzianym w art. 33 h rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 zostały określone w decyzji Komisji zatwierdzającej uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie.
ROZDZIAŁ III DODATKOWE WSPARCIE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO MALTY
Artykuł 5
Uzupełnienie pomocy publicznej na Malcie
Warunki kwalifikujące do udzielenia wsparcia zgodnie ze środkiem przewidzianym w art. 3i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 zostały określone w ramach Specjalnego Programu Polityki Rynkowej dla Rolnictwa Maltańskiego (SMPPMA) przewidzianego w Załaczniku XI, Rodziale 4, sekcji A, akapit 1 Aktu Przystąpienia.
ROZDZIAŁ IV ODSTĘPSTWA STOSOWANE WOBEC NIEKTÓRYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 6
Agrośrodowisko
Roczna maksymalna kwota na hektar na konserwację i zabezpieczenie murów z kamienia łamanego na Malcie, określona w drugim podpunkcie art. 33m ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 jest określona w załączniku I punkt A.
Artykuł 7
Grupy producentów na Malcie
1. Jedynie grupy producentów obejmujące minimalny odsetek producentów w sektorze i reprezentujace minimalny odsetek produkcji w sektorze kwalifikują się do otrzymania minimalnego wsparcia przewidzianego w art. 33d ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
2.
Minimalna kwota wsparcia, obliczona jako funkcja minimalnego kosztu niezbędnego do utworzenia małej grupy producentów, jest określona w Załączniku I w punkcie B.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY ADMINISTRACYJNE I FINANSOWE
Artykuł 8
Ocena
Ocena średniookresowa, określona w art. 56 i 57 rozporządzenia (WE) nr 445/2002 nie stosuje się do nowych Państw Członkowskich w okresie programowania od 2004 r. do 2006 r.
Artykuł 9
Programowanie
1.
W celu zastosowania przepisów punktu 8 Załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 445/2002, nowe Państwa Członkowskie skorzystają z ogólnego indykatywnego zestawienia finansowego zawartego w Załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Oprócz informacji przewidzianych w ust. 9 Załacznika II rozporządzenia (WE) nr 445/2002, plany rozwoju obszarów wiejskich określone w Tytule III, Rodziale II rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 zawierają informacje wymienione w Załaczniku III do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 maja 2004 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Aktu Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 154/2004
z dnia 26 stycznia 2004 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów przedłużające na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ważność Protokołu ustalającego możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy Umowy zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej [2], przed upływem okresu ważności Protokołu załączonego do Umowy, strony mają podjąć negocjacje w celu uzgodnienia treści Protokołu na następny okres oraz wszelkich zmian lub postanowień dodatkowych, które zostaną wprowadzone do Załącznika.
(2) Do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian, które zostaną wprowadzone do istniejącego Protokołu zatwierdzonego przez rozporządzenie (WE) nr 722/2001 [3], obydwie strony podjęły decyzję o przedłużeniu jego ważności na jeden rok poprzez zawarcie Porozumienia w drodze wymiany listów.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie przedłużenia ważności Protokołu.
(4) Należy potwierdzić przydział Państwom Członkowskim możliwości połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Porozumienie w formie wymiany listów przedłużające na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ważność Protokołu ustalającego możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziane w Umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszego rozporządzenia [4].
Artykuł 2
Możliwości połowowe określone w Protokole są przydzielone Państwom Członkowskim jak następuje:
a) połowy przydenne:
Hiszpania: 600 GRT miesięcznie (średnia roczna)
b) połowy tuńczyka:
i) sejnery:
- Francja: 18 statków
- Hiszpania: 21 statków
ii) taklowce powierzchniowe:
- Hiszpania: 15 statków
- Portugalia: 5 statków
iii) tuńczykowce prowadzące połowy haczykowe:
- Francja: 7 statków
- Hiszpania: 5 statków
Jeśli wnioski o licencje złożone przez te Państwa Członkowskie nie wyczerpują możliwości połowowych ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć możliwość składania wniosków o licencje przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie posiadające statki dokonujące połowów na mocy Porozumienia w formie wymiany listów powiadomią Komisję, w sposób określony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 [5], o ilościach każdego zasobu złowionych w strefie połowowej Wybrzeża Kości Słoniowej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2004
z dnia 29 stycznia 2004 r.
w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kryteria kwalifikacji wydatków wspólnotowych laboratoriów referencyjnych otrzymujących pomoc finansową na mocy art. 28 decyzji 90/424/EWG oraz procedury przedstawiania takich wydatków i przeprowadzania audytów zostały ustalone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 324/2003 [2].
(2) Wspólnotowe laboratoria referencyjne ("laboratoria") wykonują obowiązki i spełniają wymogi ustalone w prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie weterynarii w celu wsparcia Wspólnoty.
(3) Poziom rocznej pomocy finansowej Wspólnoty ("pomoc finansowa") na funkcjonowanie niektórych laboratoriów zostaje ustalony na każdy rok w drodze szczególnych decyzji w dziedzinie środków weterynaryjnych dotyczących zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i pozostałości różnych substancji.
(4) Koszty związane z delegacjami odbywanymi przez personel laboratoriów obecnie muszą być pokrywane przez laboratoria z kosztów ogólnych beneficjentów do wysokości 7 % całości dopuszczalnych kosztów związanych z działaniami.
(5) Ponieważ powyższe delegacje stanowią rosnący odsetek ogólnych kosztów beneficjenta i ponieważ wydatki związane z niektórymi delegacjami mogą być pokrywane na podstawie standardowej stawki dziennej, należy utworzyć odrębny dział w ramach rocznych dopuszczalnych wydatków każdego laboratorium.
(6) Uwzględniając koszty i zyski planowanych warsztatów, należy ograniczyć liczbę kwalifikujących się uczestników warsztatów, z których jedynie jeden na każde Państwo Członkowskie powinien być zaproszony.
Decyzje w sprawie odstępstw od tej zasady powinny zostać podjęte w należycie uzasadnionych przypadkach i w ramach pomocy finansowej udzielonej na organizację warsztatów.
(7) Istnieje potrzeba objaśnienia kursu, jaki ma zostać zastosowany do przeliczenia waluty wniosków o dokonanie płatności przedłożonych w walucie krajowej, jak określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2799/98 ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3].
(8) Należy ustanowić zasady w celu zharmonizowania prezentacji tymczasowego budżetu dla wydatków laboratoryjnych w odniesieniu do działań prowadzonych zgodnie z prawodawstwem weterynaryjnym Wspólnoty.
(9) Ponieważ zostanie wprowadzonych szereg zmian do rozporządzenia Rady (WE) nr 324/2003, powyższe rozporządzenie powinno zostać zastąpione w celu zachowania przejrzystości.
(10) Solidne zarządzanie finansami uzasadnia zastosowanie zasad kwalifikowania od początku 2004 r. celem ustanowienia dopuszczalnych wydatków poniesionych w ciągu tego roku.
(11) Dla celów kontroli finansowej mają zastosowanie art. 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4].
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Budżet tymczasowy
Wspólnotowe laboratoria referencyjne ("laboratoria") przedstawiają przed dniem 1 października każdego roku kalendarzowego "n" budżet tymczasowy dla wydatków laboratorium w odniesieniu do działań wspólnotowych za rok kalendarzowy "n + 1".
Laboratoria dostarczają budżet tymczasowy w formie elektronicznej, zgodnie z załącznikiem 1.
Artykuł 2
Zasady decydujące o przyznaniu pomocy
W granicach rocznej pomocy finansowej udzielanej laboratoriom przez Wspólnotę, zasady decydujące o przyznaniu pomocy ustalone w załączniku II stosuje się do wydatków związanych z personelem, wyposażeniem, towarami konsumpcyjnymi, wysyłką próbek dla badań porównawczych, delegacjami oraz kosztami ogólnymi.
Artykuł 3
Płatność pomocy finansowej na funkcjonowanie laboratoriów
Pod warunkiem efektywnej realizacji zatwierdzonych programów pracy oraz dostarczania Komisji przez beneficjentów wszelkich niezbędnych informacji w terminach ustalonych w niniejszym artykule, pomoc finansowa na funkcjonowanie laboratorium zostanie wypłacona zgodnie z poniższym:
a) wstępne finansowanie w wysokości 70 % całkowitej kwoty może zostać wypłacone na wniosek beneficjenta;
b) reszta finansowania zostanie wypłacona po przedstawieniu przez beneficjenta:
i) sprawozdania finansowego uwierzytelnionego przez dyrektora laboratorium,
ii) dokumentów wspierających dotyczących badań porównawczych, oraz
iii) sprawozdania technicznego;
c) uwierzytelnione sprawozdanie finansowe zostanie przedłożone zgodnie z załącznikiem III nie później niż dnia 31 marca roku następującego po końcu okresu, za który pomoc finansowa została przyznana;
d) jeżeli termin określony w lit. c) nie zostanie dotrzymany, pomoc finansowa zostanie obniżona o 25 % w dniu 1 maja, 50 % w dniu 1 czerwca, 75 % w dniu 1 lipca oraz 100 % w dniu 1 września.
Artykuł 4
Zasady decydujące o przyznaniu pomocy dla warsztatów
1.
W granicach pomocy finansowej udzielonej na organizację warsztatów, zasady decydujące o jej przyznawaniu, określone w załączniku IV, stosuje się do wydatków na podróże i diety dzienne dla maksymalnie 30 uczestników warsztatów; przy czym zaproszony zostanie co najmniej jeden uczestnik na Państwo Członkowskie.
2.
W należycie uzasadnionych przypadkach można podjąć decyzję o odstępstwie od ust. 1 na mocy decyzji o rocznej wspólnotowej pomocy finansowej na funkcjonowanie niektórych laboratoriów.
Artykuł 5
Płatność pomocy finansowej Wspólnoty na organizację warsztatów
Pod warunkiem sprawnego zorganizowania warsztatów i dostarczenia Komisji przez beneficjenta wszelkich niezbędnych informacji w terminach ustalonych w niniejszym artykule, pomoc finansowa na organizację warsztatów zostanie wypłacona w następujący sposób:
a) wstępne finansowanie w wysokości 70 % może zostać wypłacone na wniosek beneficjenta w terminie 60 dni przed ustaloną datą warsztatów;
b) reszta zostanie wypłacona po zatwierdzeniu przez Komisję dokumentów wspierających oraz sprawozdania technicznego w sprawie wykorzystania pomocy finansowej;
c) dokumenty wspierające zostaną przedłożone zgodnie z załącznikiem V nie później niż trzy miesiące po terminie, w którym odbyły się warsztaty;
d) jeżeli termin określony w lit. c) nie zostanie dotrzymany, pomoc finansowa ulegnie obniżeniu o 25 % za opóźnienie miesięczne w stosunku do ustalonej daty przedłożenia dokumentów, 50 % za dwumiesięczne, 75 % za trzymiesięczne oraz 100 % za czteromiesięczne.
Artykuł 6
Dokumenty wspierające
1.
Dyrektor techniczny laboratorium przechowuje uwierzytelnioną kopię dokumentów wspierających, takich jak faktury, oświadczenia o zarobkach oraz listy obecności, dokumenty w sprawie wysyłki próbek czy dotyczące delegacji.
2.
Beneficjent prowadzi zapiski związane z wydatkami przedkładanymi Komisji w prowadzonym przez siebie systemie rachunkowości kosztów i przechowuje wszystkie dokumenty wspierające przez pięć lat dla celów kontroli.
Dokumenty wspierające, potwierdzające wszelkie koszty i liczbę poświęconych godzin, zgodnie z wnioskiem o zwrot kosztów, zostają wysłane Komisji na jej żądanie.
Artykuł 7
Kurs przeliczeniowy dla wniosków w walucie krajowej
Kursem przeliczeniowym dla wniosków przedłożonych w walucie krajowej w miesiącu "n" będzie kurs z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub kurs dla pierwszego poprzedzającego dnia, dla którego kurs zostaje podany.
Artykuł 8
Audyty
Komisja może przeprowadzać audyty zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
Artykuł 9
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 324/2003.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Wejście w życie i zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 177/2004
z dnia 30 stycznia 2004 r.
ustalające pomoc w odniesieniu dla pomidorów przeznaczonych do przetworzenia na mocy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] stanowi, że Komisja publikuje kwotę pomocy dla pomidorów po sprawdzeniu zgodności z przydziałami wyznaczonymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że ilość, o którą przekraczane są progi w odniesieniu do przetwarzania, jest obliczana poprzez porównanie wartości progowej ze średnią ilością przetworzoną przy udziale pomocy za trzy lata gospodarcze poprzedzające rok, na który pomoc należy określić.
(3) Średnia ilość pomidorów dostarczonych do celów przetwarzania przy udziale pomocy podczas lat gospodarczych 2001/2002, 2002/2003 i 2003/2004, zgodnie z powiadomieniem przekazanym przez Państwa Członkowskie była o 196004 ton większa od progu wspólnotowego. Zatem pomoc na rok 2004/2005 musi być odpowiednio dostosowana przy uwzględnieniu poziomu określonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc w odniesieniu do pomidorów na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 na rok obrotowy 2004/2005 wynosi:
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 184/2004
z dnia 2 lutego 2004 r.
kończące system nadzoru retrospektywnego w odniesieniu do niektórych wyrobów stalowych ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 1695/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 21,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 427/2003 [4], w szczególności jego art. 18,
po konsultacjach w Komitecie Doradczym utworzonym na mocy art. 4 odpowiednio rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i rozporządzenia (WE) nr 519/94,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
(1) W dniu 27 września 2002 r., po przeprowadzeniu pełnego postęowania w odniesieniu do dwudziestu jeden wyrobów stalowych, Komisja uznała, że tendencje w przywozie niektórych wyrobów stalowych mogą spowodować straty producentów wspólnotowych, zatem w interesie Wspólnoty leżało ustanowienie systemu nadzoru retrospektywnego.
Dlatego też system nadzoru retrospektywnego został ustanowiony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1695/2002 [5] w odniesieniu do 14 wyrobów stalowych, obejmujących: produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi, produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi, produkty cynowane, blachy "kwarto", produkty płaskie szerokie, pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej, pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali stopowej, pręty zbrojeniowe, pręty i profile lekkie ze stali nierdzewnej, walcówka ze stali nierdzewnej, druty ze stali nierdzewnej, rury przewodowe gazowe i profile zamknięte (wszystkie szczegółowo opisane w załączniku 1 do wspomnianego rozporządzenia).
(2) W motywie 64 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1695/2002, Komisja przypomniała, że środki nadzoru powinny być stosowane przez taki sam okres, jak środki ostateczne ochronne w odniesieniu do niektórych wyrobów stalowych nałożone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1694/2002 [6].
Te ostateczne środki ochronne zostały zakońćzone z mocą od dnia 8 grudnia 2003 r. przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2142/2003 [7].
W konsekwencji środki nadzoru powinny również zostać zakończone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1695/2002 zostaje uchylony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 185/2004
z dnia 2 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], a w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2] przewiduje opracowanie list tematów i produktów, dla których mogą zostać przeprowadzone działania informacyjne i/lub promocyjne.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1907/1990 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych dotyczących jaj [3] wymaga, między innymi, aby począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. jaja przeznaczone do spożycia przez ludzi były oznakowane kodem wskazującym producenta i pozwalającym na identyfikację typu hodowli.
(3) Użyteczne byłoby poinformowanie konsumentów o wyżej wymienionych nowych zasadach handlu jajami.
(4) W związku z powyższym jaja przeznaczone do spożycia przez ludzi powinny zostać wpisane na listę produktów, które mogą zostać objęte działaniami informacyjnymi i/lub promocyjnymi, a ponadto należy określić ogólne wytyczne w zakresie kampanii, które zostaną przeprowadzone w tym sektorze.
(5) Biorąc pod uwagę datę opracowania powyższych wytycznych nie będzie możliwe dotrzymanie terminów dla przekazania i zatwierdzenia pierwszej serii programów przedstawionych w 2004 r. dla jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Biorąc pod uwagę potrzebę jak najszybszego poinformowania konsumentów, należy określić konkretny termin dla przekazania i zatwierdzenia wspomnianej pierwszej serii.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 94/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na wspólnym posiedzeniu komitetów zarządzających do spraw promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 94/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w drugim akapicie art. 5 ust. 1 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Zainteresowane Państwo Członkowskie otrzyma pierwszą serię programów dotyczących jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które mają zostać przedłożone w 2004 r., nie później niż do dnia 29 lutego 2004 r.";
2) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w drugim akapicie ust. 1 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Nie później niż do dnia 31 marca 2004 r. Komisja zostanie powiadomiona o pierwszej serii programów dotyczących jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które mają zostać przedłożone w 2004 r.";
b) w drugim akapicie ust. 3 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Nie później niż do dnia 31 maja 2004 r. Komisja podejmie decyzję o pierwszej serii programów dotyczących jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które mają zostać przedłożone w 2004 r.";
3) w załączniku I lit b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— jaja przeznaczone do spożycia przez ludzi.";
4) Do załącznika III dodaje się tekst zawarty w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 186/2004
z dnia 2 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 2571/97 w odniesieniu do kodów nomenklatury scalonej dla słodkich herbatników, gofrów i wafli.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 15 oraz art. 31 ust.14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 wprowadza refundację wywozową dla niektórych produktów objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, jeżeli produkty te są wywożone w formie towarów wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia.
(2) art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2] odnosi się do kodów CN produktów końcowych kwalifikujących się do objęcia ich środkami przewidzianymi w tym rozporządzeniu.
(3) W wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 [3], zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] w przypadku niektórych produktów do nomenklatury scalonej wprowadzono zmiany.
(4) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 muszą zostać odpowiednio zmienione.
(5) Powyższe zmiany powinny być stosowane w tym samym czasie co rozporządzenie (WE) nr 1789/2003.
(6) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 2571/97 muszą zostać zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 skreśla się następujący wiersz:
"19059040 _BAR_ – – – Gofry i wafle o zawartości wody w masie powyżej 10 %" _BAR_
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1, receptura A, punkt A1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97, kody CN "190530, 19059040" zastępuje się kodami "190531, 190532".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 205/2004
z dnia 5 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3175/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw produktów zbożowych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i ustanawiające prognozę bilansu dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 3a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93 [2] ustanowiło wspólne szczegółowe zasady wprowadzania w życie rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego oraz, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, wielkość pomocy dla tych dostaw.
(2) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, rozporządzenie Komisji (WE) nr 3175/94 [3] ustala prognozę bilansu dostaw dla produktów zbożowych.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2782/98 [4] ustaliło bilans dostaw dla roku 1999 dla produktów zbożowych, a także dla suszu paszowego.
Bilanse dostaw dla lat następnych zostały również ustanowione w odniesieniu do produktów zbożowych i suszu paszowego.
(4) W interesie przejrzystości rozporządzenie (WE) nr 3175/94 powinno zostać w pewnym zakresie dostosowane.
(5) Prognozy bilansu dostaw powinny zostać także ustalone dla roku 2004.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 3175/94 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE.
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3175/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł zastępuje tekst w brzmieniu:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3175/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw produktów zbożowych i suszu paszowego na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i ustanawiające prognozę bilansu dostaw";
2) dodaje się art. 1 w brzmieniu:
"Artykuł 1
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, prognoza bilansu dostaw produktów zbożowych i suszu paszowego, pochodzących ze Wspólnoty, na mniejsze wyspy Morza Egejskiego będzie zgodna z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.";
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 206/2004
z dnia 5 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], w szczególności jego artykuł 9.
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [2] ustanawia szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 dotyczące warunków przyznawania płatności obszarowych dla niektórych roślin uprawnych oraz określa warunki odłogowania, w szczególności minimalne obszary, które muszą zostać objęte odłogowaniem.
(2) Obszary pozostawione ugorem mają pozytywny wpływ na środowisko.
Ten proces należy wzmacniać uwzględniając mniejsze działki.
W związku z powyższym należy zezwolić Państwom Członkowskim na zaakceptowanie do odłogowania mniejszych obszarów.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1017/94 z dnia 26 kwietnia 1994 r. dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii [3], zostały przedłożone wnioski o przekształcenie 35585 ha gruntów.
W związku z powyższym należy dostosować obszar bazowy.
(4) Państwa Członkowskie powiadomiły o wynikach badań w celu określenia poziomów tetrahydrokanabinolu w odmianach konopi wysianych w 2003 r.
Wyniki te powinny zostać uwzględnione przy opracowywaniu wykazu odmian konopi kwalifikujących się do płatności obszarowych w nadchodzących latach gospodarczych oraz wykazu odmian tymczasowo zaakceptowanych na 2004/2005 rok, co wymaga dalszych badań w trakcie trwania tego roku gospodarczego.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 19 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Na rok gospodarczy 2004/2005 Państwa Członkowskie mogą również zaakceptować:
a) obszary o szerokości co najmniej 10 metrów i powierzchni 0,1 ha;
b) z odpowiednio uzasadnionych względów ekologicznych, obszary o szerokości co najmniej 5 metrów i powierzchni 0,05 ha";
2) w załączniku VI informację podaną poniżej pozycji "Portugalia" zastępuje się informacją z załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
3) załącznik XII zastępuje się treścią załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2004
z dnia 5 lutego 2004 r.
zawieszające na dodatkowy okres sześciu miesięcy, w odniesieniu do cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry, uzgodnienia przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2007/2000 wprowadzającym nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [1], w szczególności jego artykuł 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 764/2003 [2] zawiesiło na okres trzech miesięcy uzgodnienia preferencyjne przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000 dotyczące cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry.
W oparciu o niniejszą decyzję dokonano ustaleń w Serbii i Czarnogórze, zgodnie, z którymi system certyfikacji i kontroli preferencyjnego pochodzenia cukru o kodach CN 1701 i 1702 nie zezwolił właściwym organom kraju korzystającego na weryfikację statusu pochodzenia towarów i na prowadzenie współpracy administracyjnej wymaganej w związku z weryfikacją dowodów pochodzenia.
(2) Ponieważ w Serbii i Czarnogórze nie nastąpiła znacząca zmiana sytuacji, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1343/2003 [3] zawiesiło na dodatkowy okres sześciu miesięcy uzgodnienia preferencyjne przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000 dla cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry.
(3) Oba środki zawieszające zostały w rezultacie przyjęte przez zastosowanie przepisów ustanowionych art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2007/2000.
(4) art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 stanowi, że po zakończeniu okresu zawieszenia Komisja podejmuje decyzję o zakończeniu lub przedłużeniu środka zawieszającego.
(5) Pomimo znaczących wysiłków ze strony władz Serbii i Czarnogóry mających na celu poprawę sytuacji, w ich systemach certyfikacji i kontroli preferencyjnego pochodzenia wciąż występują braki.
(6) Dlatego, Komisja uważa, iż środek zawieszający powinien zostać przedłużony na dodatkowy okres sześciu miesięcy, w zakresie cukru o kodach CN 1701 lub 1702 uznanego za pochodzący w Serbii i Czarnogóry, z zastosowaniem art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000.
(7) Komitet Kodeksu Celnego został odpowiednio poinformowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uzgodnienia preferencyjne przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2007/2000 dotyczące cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry, zostają zawieszone na dodatkowy okres sześciu miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2004
z dnia 6 lutego 2004 r.
ustanawiające normę jakości dla wiśni i czereśni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], a w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wiśnie i czereśnie znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą być przyjęte normy.
Dla zapewnienia przejrzystości rozporządzenie Komisji (EWG) nr 899/87 z dnia 30 marca 1987 r. ustanawiające normy jakości dla wiśni i czereśni [2], które było kilkakrotnie zmieniane, powinno zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
W tym celu oraz dla zachowania przejrzystości na rynku światowym należy wziąć pod uwagę normę ONZ/EKG FFV-13 dotyczącą sprzedaży i kontroli jakości wiśni i czereśni zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów łatwo psujących się oraz rozwijania jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (ONZ/EKG);
(2) Stosowanie nowych norm powinno skutkować usunięciem z rynku produktów o niedostatecznej jakości, dostosowaniem produkcji do wymogów konsumenta oraz ułatwieniem stosunków handlowych opartych na sprawiedliwej konkurencji, a w konsekwencji poprawą opłacalności produkcji;
(3) Normy są stosowane na wszystkich etapach handlu.
Transport na dalekie odległości, przechowywanie przez pewien czas oraz różne procesy, jakim są poddawane produkty, mogą spowodować pewne pogorszenie jakości produktów wynikające ze zmian biologicznych produktów lub ich skłonności do szybkiego psucia się.
Przy stosowaniu normy na etapach handlu po wysyłce należy brać pod uwagę możliwość takiego psucia się;
(4) Ponieważ produkty klasy "Ekstra" muszą być sortowane i pakowane ze szczególną ostrożnością, w ich przypadku pod uwagę brane są jedynie utrata świeżości i jędrności;
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla wiśni i czereśni objętych kodem CN 080920 stosuje się normę jakości określoną w załączniku.
Normy mają zastosowanie na wszystkich etapach handlu zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapie po wysyłce, w odniesieniu do wymogów normy produkty mogą wykazywać nieznaczny brak świeżości i jędrności; produkty zaklasyfikowane do klas innych niż "Ekstra" mogą dodatkowo wykazywać nieznaczne pogorszenie jakości wynikające z zachodzących w nich zmian oraz tendencji do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 899/87 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 215/2004
z dnia 6 lutego 2004 r.
ustanawiające ilości przewidziane do przydzielenia importerom z drugiej transzy wspólnotowych kontyngentów ilościowych w 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r. ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], w szczególności jego art. 9 i art. 13,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2044/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. ustanawiające procedury zarządzania dla drugiej transzy kontyngentów ilościowych w 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2044/2003 ustanowiło części każdego z przedmiotowych kontyngentów zarezerwowane dla importerów tradycyjnych i importerów innych niż tradycyjni oraz warunki i sposoby uczestniczenia w przyznawaniu dostępnych ilości.
Importerzy złożyli wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz u właściwych organów krajowych w okresie od dnia 22 listopada 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. do godz. 15.00 czasu brukselskiego, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2044/2003.
(2) Komisja otrzymała od Państw Członkowskich oraz państw przystępujących, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2044/2003, szczegółowe dane dotyczące liczby i łączną ilość wniosków o pozwolenie na przywóz oraz całkowitej ilości przywozu dokonanego przez tradycyjnych importerów w latach referencyjnych 1998 lub 1999 (Państwa Członkowskie) i 2001 lub 2002 (państwa przystępujące).
(3) Na podstawie tych informacji Komisja jest obecnie w stanie ustanowić jednolite kryteria ilościowe, według których właściwe władze krajowe mogą pozytywnie rozpatrywać wnioski o wydanie pozwolenia złożone przez importerów w państwach członkowskich i państwach przystępujących, a dotyczące drugiej transzy kontyngentów ilościowych w 2004 r.
(4) Analiza liczb dostarczonych przez państwa członkowskie oraz państwa przystępujące wskazuje, że łączna ilość wniosków złożonych przez tradycyjnych importerów na produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia przekracza lub jest niższa od zarezerwowanej dla nich części kontyngentu.
Dlatego też, przy rozpatrywaniu wniosków w okresie referencyjnym, do wielkości przywozów każdego z importerów należy stosować jednolitą stopę obniżki lub podwyżki podaną w załączniku I, wyrażoną ilościowo lub wartościowo.
(5) Analiza liczb dostarczonych przez państwa członkowskie wskazuje, że łączna ilość objęta wnioskami złożonymi przez importerów innych niż tradycyjni, na produkty wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia przekracza zarezerwowaną dla nich część kontyngentu.
Dlatego przy rozpatrywaniu wniosków do ilości wnioskowanych przez każdego z importerów należy stosować jednolitą stopę obniżki podaną w załączniku II, zgodnie z limitami ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2044/2003.
(6) Ilości niewykorzystane przez importerów innych niż tradycyjni zostały przeniesione na importerów tradycyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odpowiedzi na należycie złożone przez importerów tradycyjnych wnioski o wydanie pozwolenia w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I właściwe władze krajowe przydzielają każdemu importerowi ilość lub wartość równą przywozom tego importera za rok 1998 lub 1999 (państwa członkowskie) i rok 2001 lub 2002 (państwa przystępujące), według wskazań importera, dostosowaną za pomocą stopy obniżki/podwyżki określonej we wspomnianym załączniku dla każdego kontyngentu.
Jeżeli zastosowanie tego kryterium ilościowego pociągałoby za sobą przyznanie ilości większej niż ilość objęta wnioskiem, ilość przyznana zostaje ograniczona do ilości podanej we wniosku.
Artykuł 2
W odpowiedzi na wnioski o wydanie pozwolenia dotyczącego produktów wymienionych w załączniku II, prawidłowo złożonych przez importerów innych niż tradycyjni, właściwe władze krajowe przydzielają każdemu importerowi ilość lub wartość równą wnioskowanej ilości w granicach ustalonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2044/2003, skorygowaną za pomocą stopy obniżki podanej we wspomnianym załączniku dla każdego kontyngentu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/2004
z dnia 6 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 oraz (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 7 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenia Rady (EWG) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 8 lit. e)
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 [3] określa sposób obliczania refundacji.
Sytuacja na rynku skrobi ziemniaczanej, na którą w szczególny sposób wpływają ceny minimalne ziemniaków, może różnić się od sytuacji na rynku skrobi zbożowej.
Należy zatem umożliwić ustalenie odmiennej refundacji w odniesieniu do skrobi ziemniaczanej.
(2) Wnioski o wydanie świadectwa refundacji mogą być składane każdego dnia roboczego przed godz. 15.00 czasu brukselskiego.
Ze względu na to, iż ten termin może przypadać po rozpoczęciu posiedzenia Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, na którym podejmuje się decyzje o stawkach refundacji istnieje ryzyko wniosków spekulacyjnych.
Zatem termin ten należy przesunąć.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 określa, że świadectwa refundacji produkcyjnej są ważne do ostatniego dnia piątego miesiąca po wydaniu świadectwa.
Niesie to za sobą ryzyko wydawania certyfikatów na zbyt duże ilości.
Ze względu na to, że Komisja nie może ani odrzucić wniosków o wydanie certyfikatu w przypadku spekulacji, ani ustalić innej stawki refundacji bez konsultacji z Komitetem Zarządzającym ds. Zbóż, ważność pozwoleń powinna zostać skrócona do końca ostatniego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu wydaniu świadectwa.
(4) Komisja nie posiada szczegółowych informacji dotyczących ilości w odniesieniu do których przynano refundacje produkcyjne, do trzech miesięcy po upływie każdego kwartału roku kalendarzowego.
W celu rozjaśnienia obrazu sytuacji Państwa Członkowskie powinny powiadamiać co miesiąc o ilości skrobi w odniesieniu do których wnioski o wydanie certyfikatu zostały złożone.
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1722/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do skrobi ziemniaczanej może być ustalona inna stawka odzwierciedlająca cenę minimalną wskazaną w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.";
2) w art. 5 ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"wnioski mogą być składane w każdy dzień roboczy przed godziną 13.00 czasu brukselskiego.";
3) w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Świadectwo refundacji zawiera informacje wymagane zgodnie z art. 5 ust. 2 oraz określa stawkę refundacji i ostatni dzień ważności pozwolenia, którym jest ostatni dzień trzeciego miesiąca następującego po dniu wystawienia świadectwa."
4) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję:
a) do końca pierwszego tygodnia każdego miesiąca, o ilościach skrobi, w odniesieniu do których złożono wnioski w poprzednim miesiącu, jak określono w art. 5 ust. 1;
b) w terminie trzech miesięcy od końca każdego kwartału roku kalendarzowego o rodzaju, ilościach i pochodzeniu skrobi (kukurydza, pszenica, ziemniaki, jęczmień, owies zwyczajny lub ryż), wobec których wypłacone zostały refundacje i ilości produktów dla których wykorzystano skrobię."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 224/2004
z dnia 9 lutego 2004 r.
ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzenia odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w zakresie interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że kwota pomocy na prywatne składowanie, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustalana jest każdego roku.
(2) Trzeci akapit art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że wielkość pomocy ustala się w świetle kosztów składowania i prawdopodobnych tendencji cen masła świeżego i masła z zapasów.
(3) W odniesieniu do kosztów składowania, szczególnie kosztów przyjęcia i wydania danych produktów, należy uwzględnić dzienne koszy składowania w chłodni i finansowe koszty składowania.
(4) W odniesieniu do prawdopodobnych tendencji cenowych należy uwzględnić redukcje cen interwencyjnych masła przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i wynikających z nich oczekiwanych obniżek cen rynkowych masła świeżego i masła z zapasów i przyznać wyższą kwotę pomocy w odniesieniu do wniosków o zawarcie umowy otrzymanych przed dniem 1 lipca 2004 r.
(5) W celu uniknięcia nadmiernej liczby wniosków w sprawie prywatnego składowania przed tą datą w okresie kończącym się 1 lipca 2004 r. należy wprowadzić orientacyjną ilość i mechanizm przekazywania informacji umożliwiające Komisji ustalenie, kiedy liczba ta zostanie osiągnięta.
Ilość orientacyjną należy ustalić z uwzględnieniem ilości objętych umowami o składowanie w poprzednich latach.
(6) Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 stanowi, że przyjęcie do składowania powinno mieć miejsce w okresie od 15 marca do 15 sierpnia; Obecna trudna sytuacja na rynku masła uzasadnia przesunięcie daty rozpoczęcia czynności związanych ze składowaniem w roku 2004 na dzień 1 marca. W związku z tym należy wprowadzić odstępstwo od przepisów tego artykułu.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pomoc, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, obliczana jest na tonę masła lub ekwiwalentu masła w odniesieniu do umów zawieranych w roku 2004 na podstawie następujących elementów
a) w odniesieniu do wszystkich umów:
- 24 EUR w odniesieniu stałych kosztów składowania,
- 0,35 EUR w odniesieniu do kosztów składowania w chłodni za każdy dzień składowania na podstawie umowy,
- kwota na dzień składowania na podstawie umowy obliczona na podstawie 90 % ceny interwencyjnej na masło obowiązującej w dniu rozpoczęcia składowania na podstawie umowy oraz na podstawie rocznej stopy oprocentowania równej 2.25 %; oraz
b) 147,60 EUR w odniesieniu do umów, które zostały zawarte na podstawie wniosków otrzymanych przez agencję interwencyjną przed dniem 1 lipca 2004 r.
2. Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania wniosków o zawarcie umowy zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz odpowiednie ilości, daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.
Państwa Członkowskie informują Komisję najpóźniej do każdego wtorku przed godziną 12 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych tymi wnioskami w okresie poprzedniego tygodnia.
Po przekazaniu informacji przez Komisję Państwom Członkowskim, że wnioskowane ilości osiągnęły 90000 ton, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację każdego dnia przed godziną 12 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych wnioskami złożonymi w dniu poprzednim.
3.
Komisja zawiesza stosowanie ust. 1 lit. b) i ust. 2, gdy stwierdzi, że wnioski, o których mowa w ust. 1 lit. b) osiągnęły 120000 ton.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 w roku 2004 przyjmowanie do składowania może rozpocząć się od dnia 1 marca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 226/2004
z dnia 10 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 grudnia 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe [1].
Popyt Wspólnoty w zakresie przedmiotowych produktów powinien być zaspokojony na najkorzystniejszych warunkach.
Dlatego też powinny zostać otworzone nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej lub zerowej stawce celnej na odpowiednie ilości oraz rozszerzone w przypadku niektórych obowiązujących kontyngentów taryfowych, przy jednoczesnym uniknięciu jakichkolwiek zakłóceń na rynkach tych produktów.
(2) Wielkość kontyngentu na niektóre autonomiczne kontyngenty taryfowe Wspólnoty jest niewystarczająca, aby zaspokoić określone potrzeby przemysłu we Wspólnocie dla obecnego okresu obowiązywania kontyngentu. W związku z tym wspomniane wielkości kontyngentu powinny być zwiększone z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. lub dnia 1 lipca 2003 r., w zależności od daty rozpoczęcia obowiązywania niniejszych kontyngentów, i dlatego też powinno się przewidzieć natychmiastowe wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(3) Utrzymanie w 2004 r. wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty, w odniesieniu do których stawki celne zostały zawieszone w 2003 r., nie leży już w interesie Wspólnoty i w związku z tym produkty te powinny zostać usunięte z tabeli zawartej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
(4) W związku z licznymi zmianami oraz w celu zachowania przejrzystości, załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 powinien zostać całkowicie zmieniony.
(5) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2505/96.
(6) Uwzględniając gospodarcze znaczenie niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na względy pilności przewidziane w pkt I.3 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany w odniesieniu do okresu obowiązywania kontyngentów od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.:
a) o numerze porządkowym 09.2979: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 800000 sztuk;
b) o numerze porządkowym 09.2985: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 600000 sztuk.
Artykuł 3
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany w odniesieniu do okresu obowiązywania kontyngentów od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2003 r.:
o numerze porządkowym 09.2935: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 90000 ton.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2004
z dnia 3 lutego 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe stosowane do rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powinny zostać ustanowione środki przejściowe w celu umożliwienia importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, (zwanymi odtąd nowymi Państwami Członkowskimi) skorzystania z przepisów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 ustanawiającym metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzającym system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich [1],
(2) Powinny zostać ustanowione przepisy na rok 2004 dla zapewnienia, by od daty przystąpienia dokonywane było rozróżnienie między tradycyjnymi i nowymi importerami z nowych Państw Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem 565/2002,
(3) Definicja "ilości referencyjnej" zawarta w art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 565/2002 powinna zostać zmieniona w taki sposób, by importerzy z nowych Państw Członkowskich mogli korzystać z systemu,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) "aktualne Państwa Członkowskie" oznaczają Państwa Członkowskie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004;
2) "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 2 lit.b) rozporządzenia (WE) nr 565/2002 i tylko w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, przez "importerów" należy rozumieć podmioty, osoby fizyczne lub prawne, jednostki lub grupy, które przywiozły do Wspólnoty przynajmniej w jednym z poprzednich dwóch lat kalendarzowych co najmniej 50 ton owoców i warzyw rocznie określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [2].
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) 565/2002 i tylko w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, przez "tradycyjnych importerów" należy rozumieć importerów, którzy przywieźli czosnek do Wspólnoty w co najmniej dwóch z trzech poprzednich okresów przywozu, z krajów innych niż aktualne lub nowe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 565/2002 i tylko w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, przez "ilość referencyjną" należy rozumieć maksymalną ilość rocznego przywozu czosnku prowadzonego przez tradycyjnego importera z krajów innych niż nowe Państwa Członkowskie w trakcie trzech okresów przywozu poprzedzających ten, na który przedstawiono wnioski o wydanie pozwolenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czech, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 229/2004
z dnia 10 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w odniesieniu do terminów składania wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz czosnku na pierwszy kwartał okresu od 2004 do 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Importerzy z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowe Państwa Członkowskie") powinni korzystać z przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiającym metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzającym system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich [2].
(2) W celu zapewnienia prawidłowego wykorzystania kontyngentów i umożliwienia tradycyjnym importerom z nowych Państw Członkowskich ubiegania się o dostateczne ilości przez pierwszy kwartał okresu przywozu 2004 do 2005 r., należy przyjąć przepisy odnoszące się do terminów składania wniosków.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, importerzy składają wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz na pierwszy kwartał okresu przywozu od 2004 do 2005 r. do właściwych władz krajowych od 3 maja 2004 r. włącznie do ostatniego piątku sierpnia 2004 r. włącznie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2004
z dnia 10 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 [1] stanowi, że nowe Państwa Członkowskie przeprowadzą bezzwłocznie inwentaryzację zapasów dostępnych w dniu 1 maja 2004 r., w celu zapewnienia, że opłata nałożona na posiadaczy nadmiernych zapasów jest pobierana w sposób prawidłowy. Aby ułatwić przeprowadzenie inwentaryzacji, która obejmuje znaczną liczbę produktów rolnych i produktów nie objętych załącznikiem I oraz aby oszacować potencjalne ryzyko w sposób efektywny, nowe Państwa Członkowskie mogą stosować system analizy ryzyka dla identyfikacji posiadaczy nadmiernych zapasów,
(2) Konieczne jest zapobieżenie sytuacji, w której towary objęte zwrotami wywozowymi korzystałyby z jakichkolwiek środków interwencyjnych lub pomocy określonej w tytule I w rozdziałach II i III rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [2] z 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych,
(3) W konsekwencji, rozporządzenie Komisji nr 1972/2003 powinno zostać zmienione,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1972/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Aby zapewnić, by opłaty wymienione w ust. 1 były prawidłowo nakładane, nowe Państwa Członkowskie przeprowadzą bez zwłoki inwentaryzację zapasów dostępnych na dzień 1 maja 2004 r.
W tym celu mogą zastosować system do identyfikowania posiadaczy nadmiernych zapasów, opierając się na analizie ryzyka, szczególnie biorąc pod uwagę następujące kryteria:
- rodzaj działalności posiadacza
- zdolność magazynową
- poziom aktywności
Nowe Państwa Członkowskie notyfikują Komisji najpóźniej 31 października 2004 r. ilość produktów w nadmiernych zapasach, z wyjątkiem ilości zapasów publicznych, o których mowa w art. 5.";
b) W drugim, trzecim, szóstym, dziewiątym i dziesiątym tiret ust. 5 kod CN "200940" zastępuje się kodem "200941 i 200949";
2) tytuł art. 8 "dowód nie wpłacenia refundacji/refundacji produkcyjnej" zastępuje się tytułem "dowód nie wpłacenia refundacji";
3) w art. 9, drugie zdanie zastępuje się następującym tekstem: "żaden produkt, który uzyskał refundację wywozową nie będzie korzystał ani z refundacji produkcyjnych, gdy został użyty do wytworzenia produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1722/93 lub w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1265/2201, ani z jakichkolwiek środków interwencyjnych lub pomocy, która jest ustanowiona w tytule I, rozdział II i III rozporządzenia (WE) nr 1255/1999."
Artykuł 2
Rozporządzenie wchodzi w życie pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 231/2004
z dnia 10 lutego 2004 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9, ust. 1, lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy, i która została ustanowiona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, udzieloną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz mógł nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2]. przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową udzieloną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 235/2004
z dnia 10 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2320/97 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących między innymi z Rumunii w zakresie dotyczącym przywozu do Wspólnoty Europejskiej wyrobów wytwarzanych przez Petrotub SA i Republica SA
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 233 i 253,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), a w szczególności jego art. 2 ust. 1 i 11,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) 9 stycznia 2003 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (dalej zwany "ETS") w wyroku w sprawie C-76/00 P (dalej zwanym "wyrokiem") unieważnił poprzedni wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawach połączonych T-33/98 i T-34/98 (Petrotub i Republica przeciwko Radzie) [2].
Na mocy wyroku ETS skutecznie unieważnił rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej [3] (zwane dalej ostatecznym rozporządzeniem antydumpingowym lub zaskarżonym rozporządzeniem), w zakresie dotyczącym przywozu do Wspólnoty wyrobów wytwarzanych przez Petrotub SA i Republica SA.
(2) Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym [4] w przypadkach, gdy postępowanie składa się z kilku etapów administracyjnych unieważnienie jednego z tych etapów nie unieważnia całości postępowania.
Postępowanie antydumpingowe stanowi przykład takiego postępowania wieloetapowego.
W rezultacie, unieważnienie części ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego nie pociąga za sobą unieważnienia całej procedury przed przyjęciem przedmiotowego rozporządzenia.
Z drugiej strony, zgodnie z art. 233 Traktatu, instytucje Wspólnoty zobowiązane są do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości.
W związku z powyższym, instytucje wspólnotowe, wykonując w ten sposób wyrok, mają możliwość naprawy tych aspektów zaskarżonego rozporządzenia, które doprowadziły do jego unieważnienia, pozostawiając niezmienioną treść części niepodlegających zaskarżeniu, które nie zostały objęte wyrokiem [5].
(3) Po wydaniu wyroku opublikowano zawiadomienie dotyczące środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Rumunii [6] ogłaszając, że Petrotub SA i Republica SA nie podlegają już środkom antydumpingowym nałożonym na podstawie ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego.
(4) Niniejsze rozporządzenie zmierza do poprawienia, w odniesieniu do Petrotub SA i Republica SA, tych aspektów zaskarżonego rozporządzenia, które w wyroku zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym, co tym samym doprowadziło do unieważnienia zaskarżonego rozporządzenia.
Wszelkie pozostałe ustalenia poczynione w zaskarżonym rozporządzeniu, które nie zostały zaskarżone w terminie przewidzianym na odwołanie, i w związku z tym nie były przedmiotem rozważań sądów wspólnotowych i nie doprowadziły do unieważnienia zaskarżonego rozporządzenia, nadal obowiązują.
B. ROZWAŻANE PRODUKTY
(5) Kategoriami rozważanych produktów są te same kategorie produktów, które są rozważane w ostatecznym rozporządzeniu antydumpingowym, tzn.:
a) rury bez szwu, z żelaza lub ze stali niestopowej, stosowane w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm; oraz
b) przewody bez szwu, o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnione na lub walcowane na zimno, inne niż rury precyzyjne; oraz
c) inne przewody o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, inne niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm, wytwarzane przez Petrotub SA i Republica SA oraz obecnie objęte kodami SN ex73041010, ex73041030, 73043199, 73043991 i 73043993.
Powyższe kody CN podawane są jedynie informacyjnie.
C. NOWA OCENA USTALEŃ W OPARCIU O WYROK ETS
1.
Uwaga wstępna
(6) W niniejszym rozporządzeniu rozpatrywane aspekty wyroku obejmują wyliczenie marginesu dumpingu Petrotub SA oraz ustalenie normalnej wartości Republica SA.
(7) Margines dumpingu Petrotub SA, zgodnie z opisem podanym w motywie 22 preambuły ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego, został wyliczony na podstawie porównania średniej ważonej normalnej wartości ustalonej dla Petrotub SA z cenami całości jej poszczególnych wywozów.
Zostało to uznane za niezbędne w celu odzwierciedlenia pełnego stopnia stosowanego dumpingu, oraz ponieważ ustalono wzór cen eksportowych Petrotub, które różniły się znacznie w zależności od różnych nabywców, regionów lub okresów.
Zgodnie z wyrokiem, metoda ta, która została przedstawiona w drugim zdaniu art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, może być stosowana jedynie w przypadku gdy poza ustaleniem wzoru wywozu różniącego się znacznie w zależności od różnych nabywców, regionów lub okresów, wyjaśnione jest, dlaczego dwie pierwsze metody wymienione w zdaniu pierwszym art. 2 ust. 11 (zwane również "metodami symetrycznymi") nie pozwalają na właściwe uwzględnienie tych różnic we wzorze cen eksportowych i tym samym odzwierciedlenie pełnego zakresu stosowanego dumpingu.
Niemniej jednak, w ostatecznym rozporządzeniu antydumpingowym Rada, wspomniawszy w motywie 22 preambuły, że istnieje wzór różniący się znacznie w zależności od różnych nabywców, regionów lub okresów, wyciągnęła jedynie wniosek, że pierwsza z dwóch metod symetrycznych (metoda średniej – do - średniej) nie odzwierciedla pełnego zakresu stosowanego dumpingu w tym kontekście, bez odwoływania się do drugiej metody symetrycznej (metoda transakcji –do - transakcji).
Tym samym, niniejsze rozporządzanie poddaje ponownej ocenie i koryguje wyniki badania prowadzącego do nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz z Petrotub SA w drodze oceny stosowalności drugiej metody symetrycznej w świetle wymogów zawartych w wyroku.
Druga metoda symetryczna przewiduje porównanie poszczególnych normalnych wartości i poszczególnych cen eksportowych do Wspólnoty na podstawie transakcji – do – transakcji.
(8) Po drugie, w ostatecznym rozporządzeniu antydumpingowym sprzedaż dokonywana przez Republica SA przy zastosowaniu rekompensaty zadłużenia była uważana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym.
W pkt 86 wyroku ETS stwierdził, że wniosek ten nie został poparty odpowiednim uzasadnieniem, ponieważ samo oświadczenie w motywie 19 preambuły ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego, gdzie ustala się, że "sprzedaż dokonywana przy zastosowaniu rekompensaty została rzeczywiście dokonana w zwykłym obrocie handlowym" nie zawiera elementu mogącego wyjaśnić zainteresowanym stronom powody, które doprowadziły Radę do wyciągnięcia przez nią wniosku.
W związku z powyższym, niniejsze rozporządzenie zawiera obecnie niezbędne uzasadnienie, zgodnie z art. 253 Traktatu.
(9) Ponieważ niezbędne informacje w celu naprawy wad stwierdzonych przez ETS w ostatecznym rozporządzeniu antydumpingowym i prowadzących do jego unieważnienia były wiadome Komisji w czasie przyjmowania ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego i są nadal wiadome, nie było konieczne przeprowadzenie dalszych dochodzeń w odniesieniu do Petrotub SA, Republica SA lub innych stron.
W związku z tym, wymagane uzasadnienie może opierać się na istniejących informacjach, zebranych w ramach dochodzeń prowadzących do nałożenia ostatecznych środków.
2.
Margines dumpingu Petrotub SA
(10) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, druga metoda symetryczna opiera wyliczenia marginesu dumpingu na porównaniu poszczególnych normalnych wartości różnych rodzajów danych produktów z odpowiednimi poszczególnymi cenami eksportowymi na podstawie transakcji – do – transakcji.
(11) Ta metoda może być stosowana jedynie w przypadku spełnienia wielu warunków.
Porównanie transakcji do transakcji wyklucza z definicji zastosowanie średnich (zarówno po stronie sprzedaży krajowej, jak i sprzedaży na wywóz).
Transakcje, aby mogły być porównywalne, mogą być stosowane jedynie wówczas, gdy są dokonywane tego samego dnia, zarówno w przypadku transakcji krajowych, jak i eksportowych.
Wszelkie odchylenia od tej reguły przy zastosowaniu cen transakcji nie przeprowadzonych tego samego są dokonywane arbitralnie.
Do porównań transakcji do transakcji można stosować wyłącznie sprzedaż krajową i na wywóz, związaną z tymi samymi lub porównywalnymi rodzajami produktów, w innym przypadku porównanie nie może być wiążące.
Sprzedaż krajową można stosować wyłącznie w przypadku, jeżeli odbywa się w zwykłym obrocie handlowym.
Sprzedaż krajowa musi być dokonywana w zwykłym obrocie handlowym w ilości wynoszącej co najmniej 5 % wielkości transakcji eksportowych, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Identyfikacja sprzedaży niedokonanej w zwykłym obrocie handlowym na poziomie transakcji została dokonana zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Na podstawie drugiej metody symetrycznej ceny eksportowe nie mogą być porównywane z interpretowanymi normalnymi wartościami.
Ostatecznie, uważa się, że ta metoda może być reprezentatywna jedynie wówczas, gdy obejmuje wystarczająco dużą wielkość transakcji eksportowych i sprzedaży krajowej.
(12) Na tej podstawie zbadano, czy można zastosować wyliczenie transakcji – do – transakcji.
Ustalono, że wielkość transakcji eksportowych, które można by porównać, wynosiła 66,6 %.
Jednakże jedynie 9,5 % wielkości sprzedaży krajowej, która została dokonana w zwykłym obrocie handlowym, można zastosować do określenia normalnej wartości.
Inaczej mówiąc, przeważająca większość sprzedaży krajowej nie zostaje uwzględniona w wyliczeniach dumpingowych.
W związku z powyższym, to niskie wykorzystanie danych dotyczących transakcji nie stanowi wystarczająco reprezentatywnej podstawy do określenia normalnej wartości, która jest podstawą dla wszelkich analiz dumpingowych transakcji eksportowych.
Na tej podstawie nie podtrzymano metody transakcji – do – transakcji jako metody właściwej do wyliczenia marginesu dumpingu w tym przypadku.
(13) W związku z powyższym, uwzględniając, że zastosowanie drugiej metody symetrycznej nie da reprezentatywnych wyników, również ta metoda nie umożliwia uwzględnienia znacznych różnic w modelu cen eksportowych.
W konsekwencji należało zastosować trzecią metodę, mianowicie porównanie średnich ważonych normalnych wartości do indywidualnych cen eksportowych (metoda asymetryczna), ponieważ wobec obecności modelu cen eksportowych ustalono, że ani pierwsza ani druga metoda symetryczna nie umożliwiłyby uwzględnienia tych różnic.
2.
Normalna wartość Republica SA
(14) Jak wyjaśniono w motywie 8 preambuły, ETS ustalił, że Rada nie spełniła wymogu podania powodów, gdyż w akapicie piątym motywu 19 preambuły zaskarżonego rozporządzenia podała jedynie, że sprzedaż dokonana przy zastosowaniu wyrównania została dokonana w zwykłym obrocie handlowym.
W związku z powyższym, owo uzasadnienie zostaje podane poniżej.
(15) W trakcie dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych, Republica SA twierdziła, że znaczna wielkość jej sprzedaży krajowej była dokonywana na podstawie umów w sprawie rekompensaty długu.
Twierdzono, że ceny sprzedaży rozważanego produktu dostarczonego na podstawie takich ustaleń kompensacyjnych nie mogły być negocjowane, ponieważ Republica SA była zmuszona objąć dostawców rekompensatą, w wyniku czego ceny sprzedaży dla tych dostawców były znacznie niższe niż normalne ceny i dlatego też nie były porównywalne z normalnymi cenami rynkowymi.
Republica SA argumentowała, że w związku z powyższym sprzedaż na podstawie ustaleń kompensacyjnych nie powinna być uwzględniana w sprzedaży krajowej przy wyliczaniu normalnej wartości, jako że nie może być ona uznana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym.
(16) Podkreślenia wymaga fakt, że należy odróżnić płatność na podstawie umowy kompensacyjnej opisanej w motywie 15 niniejszego rozporządzenia od istnienia porozumień kompensacyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Podczas gdy ustalono, że płatność na podstawie porozumień kompensacyjnych opisanych przez Republica SA w przedłożonym przez nią wniosku oraz w motywie 15 preambuły niniejszego rozporządzenia była rzeczywiście rozliczeniem, w którym wierzytelności i płatności zostały wyrównane bez naruszania warunków cenowych dostarczanych towarów, porozumienie kompensacyjne w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego odnosi się do umowy, w której towary i/lub usługi są wymieniane między dostawcą a klientem, i w której cena zafakturowana opiera się na różnicy wartości tych towarów i/lub usług, nie odzwierciedlając tym samym rzeczywistej wartości dostarczonych towarów.
(17) W trakcie kontroli na miejscu w lokalu Republica stwierdzono, że niektóre sprzedaże krajowe, które zostały błędnie zgłoszone jako dokonane na standardowych warunkach płatności gotówkowej, w rzeczywistości zostały rozliczone poprzez rekompensatę w umowie kompensacyjnej.
Forma kompensaty, jaka miała miejsce, została dokonana w drodze uzyskania na czysto wierzytelności i płatności w odniesieniu do tych samych kwot między Republica SA a jej klientem działającym, w zależności od okoliczności, w tym samym czasie co dostawca innych towarów lub usług.
Czasami zaangażowana była jedna lub więcej osób trzecich, np. w przypadku gdy Republica SA dokonuje sprzedaży klientowi, który wykorzystuje wierzytelności, jakie posiada w stosunku do osoby trzeciej w celu rozliczenia swojego długu wobec Republica SA.
Ten rodzaj rozliczania transakcji w drodze umowy kompensacyjnej jest powszechny w gospodarkach o niskiej płynności.
Dochodzenie wykazało, że nie miało to wpływu na pierwotne ustalenie ceny transakcji. Ponadto ustalono, że gdy Republica SA nalegała na płatności gotówkowe od swoich klientów (np. gdy potrzebowała gotówki w celu dokonania wypłat pracownikom), ceny sprzedaży były w rzeczywistości ustalane w niższej wysokości, niż w przypadku płatności na podstawie umowy kompensacyjnej, w celu wynagrodzenia klientowi tej płatności gotówkowej.
Został wyciągnięty wniosek, że płatności Republica w drodze wyrównania nie odpowiadały pojęciu umowy kompensacyjnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ponieważ stwierdzono że umowy kompensacyjne, których stroną była Republica SA, nie miały wpływu na wspomniane ceny sprzedaży.
(18) Dlatego też można wyciągnąć wniosek, że argument podniesiony przez Republica SA w odniesieniu do sprzedaży rozliczanej w drodze rekompensaty oraz wpływ na krajowe ceny sprzedaży nie odzwierciedlają rzeczywistości i w związku z tym również sprzedaż dokonywana przez Republica SA na podstawie ustaleń kompensacyjnych była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym.
4.
WNIOSEK
(19) Zastosowanie drugiej metody symetrycznej dla ustalenia marginesu dumpingu Petrotub SA nie jest zagwarantowane, ponieważ wielkość sprzedaży krajowej, która mogłaby zostać wykorzystana do określenia normalnej wartości, nie jest wystarczająco reprezentatywna do dokonania porównania na podstawie tej metody.
W związku z powyższym, metoda ta nie może uwzględniać znacznych różnic w modelu cen eksportowych, tzn. nie może odzwierciedlać pełnego stopnia dumpingu.
Odpowiednio, ponieważ ani pierwsza ani druga metoda nie odzwierciedla, aczkolwiek z innych powodów, pełnego zakresu stosowanego dumpingu, należy zastosować trzecią metodę przewidzianą w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
W rezultacie, potwierdza się jej zastosowanie i konsekwencje jej zastosowania wyszczególnione w motywach 22 i 23 preambuły zaskarżonego rozporządzenia.
(20) Z powodów przedstawionych w motywach 16 i 17 preambuły ustalono, że sprzedaż dokonywana przez Republica SA przy zastosowaniu kompensaty długu była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym.
(21) W związku z powyższym, potwierdza się niniejszym marginesy dumpingu określone w rozporządzeniu (WE) nr 2320/97.
D. UJAWNIENIE
(22) Strony zostały powiadomione o podstawowych faktach i rozważaniach, na których podstawie zamierzano zalecić ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego.
Przyznano im również okres, w jakim mogą wydać oświadczenia po wydaniu niniejszego ujawnienia.
(23) Argumenty ustne i pisemne przedstawione przez strony zostały rozpatrzone i w odpowiednich przypadkach uwzględnione.
E. ZOBOWIĄZANIA
(24) Dwaj rumuńscy producenci dokonujący wywozu przedstawili zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Przedstawione zobowiązania cenowe zawierają te same ustalenia jak zobowiązanie, które przestało obowiązywać 9 stycznia 2003 r. w następstwie wyroku ETS.
Komisja uważa, że przedstawione zobowiązania są możliwe do przyjęcia i wystarczające dla ochrony przemysłu wspólnotowego przed szkodliwym efektem dumpingu.
(25) Spółki będą również przedstawiać Komisji regularne i szczegółowe informacje na temat ich wywozu do Wspólnoty, co oznacza że zobowiązania mogą być efektywnie monitorowane przez Komisję.
(26) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i monitorowania zobowiązań, w przypadku złożenia odpowiednim organom celnym wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu stosownie do zobowiązań, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem ważnego, oryginalnego świadectwa produkcji zawierającego informacje podane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Powyższe świadectwo produkcji powinno zostać okazane w ciągu trzech miesięcy od daty jego wydania. Ilości przedstawione do cła do przywozu do Wspólnoty zwolnione z cła antydumpingowego nie mogą przekroczyć ilości podanych w świadectwie.
W przypadku nieokazania wyżej powołanego świadectwa produkcji, w przypadku gdy nie odpowiada ono rozważanemu produktowi, lub też w przypadku gdy ilości przewidziane w świadectwie zostaną przekroczone, należy zapłacić odpowiednią kwotę cła antydumpingowego.
(27) W razie podejrzenia naruszenia, rzeczywistego naruszenia lub wycofania się ze zobowiązania przez którąkolwiek ze stron, cło antydumpingowe może zostać nałożone, stosownie do art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Potwierdza się niniejszym wnioski rozporządzenia (WE) nr 2320/97 w odniesieniu do rumuńskich producentów dokonujących wywozu, Petrotub SA i Republica SA.
Nakłada się niniejszym ostateczne cła antydumpingowe na przywóz następujących produktów pochodzących z Rumunii i wytwarzanych przez Petrotub SA i Republica SA:
a) rury bez szwu z żelaza lub ze stali niestopowej, stosowane w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objęte kodami SN ex73041010 i ex73041030 – kody TARIC 7304101010 i 7304103010);
b) przewody bez szwu o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnione na lub walcowane na zimno, inne niż rury precyzyjne (obecnie objęte kodem SN 73043199);
c) inne przewody o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, inne niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objęte kodami SN ex73043991 i 73043993).
2.
Wysokość ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do cen netto wolnych na granicy Wspólnoty przed ocleniem wynosi:
Państwo _BAR_ Wytwórca _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Rumunia _BAR_ Petrotub SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8468 _BAR_
Republica SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8469 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
1.
Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na mocy art. 1 pod warunkiem że produkty są wytwarzane i sprzedawane na wywóz do Wspólnoty przez spółki wymienione w ust. 4, które przedstawiły zobowiązania przyjęte przez Komisję oraz pod warunkiem że spełnione są warunki przewidziane w ust. 2, 3 i 4.
2.
Po okazaniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uzależnione od okazania służbom celnym właściwego Państwa Członkowskiego ważnego, oryginalnego świadectwa produkcji wydanego przez jedną ze spółek wymienionych w ust. 4.
Świadectwo produkcji powinno spełniać wymagania przewidziane dla takich świadectw na podstawie zobowiązania przyjętego przez Komisję, którego podstawowe elementy przedstawiono w Załączniku.
3.
Świadectwo produkcji, o którym mowa w ust. 2 musi zostać okazane w terminie 3 miesięcy od dnia jego wydania.
Ilości przedstawione służbom celnym Państw Członkowskich do przywozu do Wspólnoty zwolnione z cła antydumpingowego nie przekraczają ilości podanych w świadectwie.
W przypadku gdy ilości przewidziane w świadectwie zostaną przekroczone, nadwyżka podlega ocleniu oraz zgłoszeniu na podstawie odpowiedniego dodatkowego kodu TARIC przedstawionego w art. 1 ust. 2.
4.
Przywóz, któremu towarzyszy świadectwo jest zgłaszany pod następującym dodatkowym kodem TARIC:
Państwo _BAR_ Wytwórca _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Rumunia _BAR_ Petrotub SA _BAR_ 8514 _BAR_
Republica SA _BAR_ 8515 _BAR_
Artykuł 3
W sprawozdaniach Państw Członkowskich składanych Komisji stosownie do art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) 384/96 podaje się każde dopuszczenie do swobodnego obrotu, rok i miesiąc przywozu, kody CN, TARIC i dodatkowe kody TARIC, rodzaj środka, kraj pochodzenia, ilość, wartość, cło antydumpingowe, Państwo Członkowskie przywozu oraz, w odpowiednim przypadku, numer seryjny świadectwa produkcji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 253/2004
z dnia 13 lutego 2004 r.
ustalające pułapy w zakresie finansowania środków w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek w cyklu produkcyjnym 2004/2005 i wprowadzające odstępstwo od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/1999 z dnia 10 marca 1999 r. ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek [2], a w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 528/1999 ustanawia, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego i w odniesieniu do każdego 12-miesięcznego cyklu produkcyjnego rozpoczynającego się z dniem 1 maja, uzgodnienia finansowe dotyczące środków mających na celu poprawę jakości produkcji oliwy z oliwek i jej wpływu na środowisko naturalne.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/2003 [3] ustala w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/03 szacowaną produkcję oliwy z oliwek, łącznie z szacowaną produkcją oliwek stołowych wyrażonych jako ekwiwalent oliwy z oliwek, w wysokości 2148486 ton.
Odpowiada to 458202 ton w odniesieniu do Grecji, 972130 ton w odniesieniu do Hiszpanii, 3357 ton w odniesieniu do Francji, 686338 ton w odniesieniu do Włoch i 28459 ton w odniesieniu do Portugalii.
Kwota potrącona z pomocy produkcyjnej na ten rok gospodarczy oliwy z oliwek służy za podstawę finansowania środków mających na celu poprawę jakości oliwy w trakcie cyklu produkcyjnego zaczynającego się dnia 1 maja 2004 r.
(3) Należy ustalić pułapy finansowe dotyczące środków kwalifikujacych się do zwrotu z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(4) Jako że środki względnie ustaliły minimum kosztów, pułapy całkowitego finansowania ustanowionego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999 mogą zatem okazać się za niskie w odniesieniu do niektórych Państw Członkowskich. Dlatego należy ustanowić właściwe limity w tych przypadkach.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cyklu produkcyjnego od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., pułapy finansowania środków ustanowionych w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 528/1999 wynoszą:
Grecja _BAR_ 8 100 185 EUR _BAR_
Hiszpania _BAR_ 11 175 009 EUR _BAR_
Francja _BAR_ 62 137 EUR _BAR_
Włochy _BAR_ 51 111 EUR _BAR_
Portugalia _BAR_ 523 316 EUR _BAR_
Artykuł 2
Nie naruszając art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999, dodatkowy narodowy wkład finansowy z Państw Członkowskich, w odniesieniu do których pułap finansowania ustanowiony w art. 1 wynosi 100000 EUR lub mniej, wynosi nie więcej niż 250000 EUR
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 1 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działanie Wspólnoty w dziedzinie transportu lotniczego powinno mieć na celu, między innymi, zapewnienie wysokiego poziomu ochrony pasażerów.
Ponadto, powinno się w pełni zwracać uwagę na ogólne wymogi ochrony konsumentów.
(2) Odmowa przyjęcia na pokład i odwołanie lub duże opóźnienie lotów powodują poważne problemy i niedogodności dla pasażerów.
(3) Pomimo, iż rozporządzenie Rady (EWG) nr 295/91 z dnia 4 lutego 1991 r. ustanawiające wspólne zasady systemu odszkodowań dla pasażerów, którym odmówiono przyjęcia na pokład w regularnych przewozach lotniczych [4] stworzyło podstawy ochrony pasażerów, liczba pasażerów, którym odmówiono przyjęcia na pokład wbrew ich woli, pozostaje zbyt wysoka, podobnie jak liczba pasażerów poszkodowanych odwołaniem lotu bez uprzedzenia oraz dużymi opóźnieniami.
(4) W związku z powyższym, Wspólnota powinna podnieść standardy ochrony ustalone przez wyżej wymienione rozporządzenie, zarówno poprzez wzmocnienie praw pasażerów jak i zapewnienie przewoźnikom lotniczym działalności w ujednoliconych warunkach na zliberalizowanym rynku.
(5) Ponieważ różnica pomiędzy regularnymi i nieregularnymi usługami transportu lotniczego zmniejsza się, ochrona ta powinna obejmować nie tylko pasażerów lotów regularnych, ale również pasażerów lotów nieregularnych, w tym także loty stanowiące część zorganizowanych wycieczek.
(6) Ochrona obejmująca pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się w Państwie Członkowskim powinna być rozciągnięta na tych pasażerów, którzy odlatują z lotniska w państwie trzecim i lądują na lotnisku w Państwie Członkowskim, w przypadku gdy lot jest obsługiwany przez przewoźnika wspólnotowego.
(7) Aby zapewnić efektywność stosowania niniejszego rozporządzenia, zobowiązania z niego wynikające powinny dotyczyć przewoźników lotniczych, którzy wykonują lub zamierzają wykonywać loty, bez względu na to samoloty są ich własnością czy też są przedmiotem dzierżawy bezzałogowej (dry lease) lub załogowej (wet lease) lub na jakiejkolwiek innej podstawie.
(8) Niniejsze rozporządzenie nie powinno ograniczać praw obsługującego przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od jakiejkolwiek osoby, w tym od osób trzecich, zgodnie z obowiązującym prawem.
(9) Liczba pasażerów, którym odmówiono przyjęcia na pokład wbrew ich woli powinna być zredukowana przez wymóg, aby przewoźnicy lotniczy wzywali ochotników do rezygnacji z rezerwacji w zamian za pewne korzyści, zamiast odmawiać pasażerom przyjęcia na pokład oraz przez pełną rekompensatę dla tych, którym ostatecznie odmówiono przyjęcia na pokład.
(10) Pasażerowie, którym odmówiono przyjęcia na pokład wbrew ich woli powinni mieć możliwość rezygnacji z lotu i otrzymania zwrotu należności za bilet albo kontynuowania podróży na satysfakcjonujących warunkach, z zapewnieniem odpowiedniej opieki podczas oczekiwania na późniejszy lot.
(11) Ochotnicy powinni mieć również możliwość odwołania swojego lotu i otrzymania zwrotu należności za bilet albo kontynuowania podróży na satysfakcjonujących warunkach, z uwagi na fakt, iż spotykają ich niedogodności w podróżowaniu podobne do tych, których doświadczają pasażerowie, którym odmówiono przyjęcia na pokład wbrew ich woli.
(12) Powinno się również zminimalizować trudności i niedogodności dla pasażerów wynikające z odwołania lotów.
W tym celu należy nakłaniać przewoźników do informowania pasażerów o odwołaniach lotów przed planową godziną odlotu i ponadto do oferowania pasażerom możliwych do przyjęcia zmian planów podróży, tak by mieli oni możliwość dostosowania się do nich.
W przypadku nieuczynienia tego, przewoźnicy lotniczy byliby zobowiązani do wypłacenia odszkodowania pasażerom, chyba że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem wyjątkowych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.
(13) Pasażerowie, których loty zostały odwołane, powinni mieć możliwość otrzymania zwrotu należności z ich bilety albo oferty zmiany trasy podróży na satysfakcjonujących warunkach, a w czasie oczekiwania na późniejszy lot powinni zostać otoczeni należytą opieką.
(14) Podobnie jak w konwencji montrealskiej, zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.
Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika.
(15) Za nadzwyczajne okoliczności powinno się uważać sytuację, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do danego samolotu spowodowała danego dnia powstanie dużego opóźnienia, przełożenie lotu na następny dzień albo odwołanie jednego lub więcej lotów tego samolotu pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków przez zainteresowanego przewoźnika, by uniknąć tych opóźnień lub odwołań lotów.
(16) Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w przypadkach, gdy zorganizowana wycieczka zostaje odwołana z przyczyn innych niż odwołanie lotu.
(17) Pasażerom, których loty są opóźnione o określony czas, powinno się udzielić odpowiedniej opieki oraz powinni oni mieć możliwość rezygnacji ze swoich lotów i otrzymania zwrotu należności za bilety albo kontynuowania podróży na satysfakcjonujących warunkach.
(18) Opieka nad pasażerami oczekującymi na alternatywny lub opóźniony lot może zostać ograniczona lub zaniechana, jeżeli jej zapewnienie mogłoby spowodować dalsze opóźnienie.
(19) Obsługujący przewoźnicy powinni zaspokoić szczególne potrzeby osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz wszystkich osób im towarzyszących.
(20) Pasażerowie powinni zostać w pełni poinformowani o ich prawach wynikających z odmowy przyjęcia na pokład oraz odwołania lub dużego opóźnienia ich lotów, tak by mogli skutecznie korzystać z przysługujących im praw.
(21) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji za naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić stosowanie owych sankcji.
Sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(22) Państwa Członkowskie powinny zapewnić i nadzorować przestrzeganie przez swoich przewoźników lotniczych niniejszego rozporządzenia oraz wyznaczyć właściwy organ odpowiedzialny za stosowanie jego przepisów.
Nadzór nie powinien mieć wpływu na prawa pasażerów i przewoźników lotniczych do dochodzenia odszkodowania przed sądami zgodnie z procedurami krajowymi.
(23) Komisja powinna analizować stosowanie niniejszego rozporządzenia i oceniać w szczególności możliwość objęcia jego zakresem wszystkich pasażerów związanych umową z organizatorem wycieczek lub przewoźnikiem wspólnotowym w sytuacji, gdy lot odbywa się z lotniska w kraju trzecim do lotniska w Państwie Członkowskim.
(24) Uzgodnienia w celu szerszej współpracy pomiędzy Królestwem Hiszpanii a Zjednoczonym Królestwem w zakresie wykorzystania lotniska w Gibraltarze zostały zawarte dnia 2 grudnia 1987 r. w Londynie we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obydwu krajów.
Uzgodnienia te nie weszły jeszcze w życie.
(25) Rozporządzenie (EWG) nr 295/91 powinno zostać odpowiednio uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie przyznaje, na warunkach wymienionych poniżej, minimalne prawa dla pasażerów, w następujących sytuacjach:
a) odmowy przyjęcia na pokład wbrew ich woli;
b) odwołania ich lotu;
c) opóźnienia ich lotu.
2.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia do lotniska w Gibraltarze nie narusza odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa dotyczących sporu o zwierzchnictwo nad terytorium, na którym usytuowane jest lotnisko.
3.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia do lotniska w Gibraltarze jest zawieszone do momentu wejścia w życie ustaleń ze wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Radę o wspomnianej dacie wejścia w życie.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencję na prowadzenie działalności;
b) "obsługujący przewoźnik" oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej, mającej umowę w tym pasażerem;
c) "przewoźnik wspólnotowy" oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją na prowadzenie działalności wydaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie wydawania licencji przewoźnikom lotniczym [5];
d) "organizator wycieczek" oznacza organizatora w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek [6], z wyłączeniem przewoźnika lotniczego;
e) "impreza turystyczna" oznacza usługi zdefiniowane w art. 2 pkt 1 dyrektywy 90/314/EWG;
f) "bilet" oznacza ważny dokument uprawniający do przewozu lub coś równoważnego w formie innej niż papierowa, w tym w formie elektronicznej, wydany lub autoryzowany przez przewoźnika lotniczego lub jego autoryzowanego przedstawiciela;
g) "rezerwacja" oznacza fakt posiadania przez pasażera biletu lub innego dowodu potwierdzającego, że rezerwacja została przyjęta i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego lub organizatora wycieczek;
h) "miejsce docelowe" oznacza miejsce lądowania określone na bilecie przedstawionym na stanowisku kontrolnym lub, w przypadku lotów łączonych, miejsce lądowania ostatniego lotu; alternatywne dostępne loty łączone nie są brane pod uwagę, jeżeli zachowany jest planowany czas przylotu;
i) "osoba o ograniczonej możliwości poruszania się" oznacza każdą osobę, której możliwość poruszania się jest ograniczona podczas korzystania z transportu z powodu jakiejkolwiek fizycznej niepełnosprawności (zmysłowej lub ruchowej, stałej lub czasowej), upośledzenia umysłowego, wieku lub każdej innej przyczyny niepełnosprawności a której sytuacja wymaga specjalnej uwagi i przystosowania do potrzeb takiej osoby usług dostępnych dla wszystkich pasażerów;
j) "odmowa przyjęcia na pokład" oznacza odmowę przewozu pasażerów danym lotem, pomimo że stawili się oni do wejścia na pokład zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 2, chyba że odmowa przyjęcia na pokład jest racjonalnie uzasadniona, w szczególności przyczynami związanymi ze zdrowiem, wymogami bezpieczeństwa lub niewłaściwymi dokumentami podróżnymi;
k) "ochotnik" oznacza osobę, która stawiła się do wejścia na pokład zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 2 i która wyraża, na prośbę przewoźnika lotniczego, chęć zbycia swojej potwierdzone rezerwacji w zamian za pewne korzyści;
l) "odwołanie" oznacza nieodbycie się lotu, który był uprzednio planowany i na który zostało zarezerwowane przynajmniej jedno miejsce.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie:
a) do pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego ma zastosowanie Traktat;
b) do pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się w kraju trzecim i lądujących na lotnisku w Państwie Członkowskim, do którego ma zastosowanie Traktat, chyba że otrzymali oni korzyści lub odszkodowanie oraz udzielono im opieki w tym kraju trzecim, jeżeli przewoźnik lotniczy obsługujący dany lot jest przewoźnikiem wspólnotowym.
2.
Ustęp 1 stosuje się pod warunkiem, że pasażerowie:
a) posiadają potwierdzoną rezerwację na dany lot oraz, z wyjątkiem przypadku odwołania, o którym mowa w art. 5, stawią się na odprawę pasażerów,
- zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży,
lub, jeżeli czas nie został określony,
- nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu; lub
b) bez względu na przyczynę zostali przeniesieni przez przewoźnika lotniczego lub organizatora wycieczek z lotu, na który mieli rezerwacje, na inny lot.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pasażerów podróżujących bezpłatnie lub na podstawie taryfy zniżkowej, która nie jest bezpośrednio lub pośrednio dostępna powszechnie.
Jednakże ma ono zastosowanie do pasażerów posiadających bilety wydane przez przewoźnika lotniczego lub operatora wycieczki w ramach programu lojalnościowego lub innego programu komercyjnego.
4.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie tylko do pasażerów przewożonych samolotem sklasyfikowanym jako stałopłat o napędzie silnikowym.
5.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do każdego obsługującego przewoźnika lotniczego, który świadczy usługi transportowe na rzecz pasażerów spełniających wymogi ust. 1 i 2.
Gdy obsługujący przewoźnik lotniczy, nie będąc związanym umową z pasażerem, wykonuje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia, uważa się, że robi to w imieniu osoby związanej umową z pasażerem.
6.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw pasażerów wynikających z dyrektywy 90/314/EWG.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w przypadkach, gdy zorganizowana wycieczka jest odwołana z przyczyn innych niż odwołanie lotu.
Artykuł 4
Odmowa przyjęcia na pokład
1.
Jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać odmowę przyjęcia na pokład, powinien on najpierw wezwać ochotników do rezygnacji z ich rezerwacji w zamian za korzyści na warunkach uzgodnionych pomiędzy danym pasażerem a przewoźnikiem lotniczym obsługującym.
Ochotnikom należy udzielić pomocy na zasadach określonych w art. 8, traktując pomoc jako dodatek do korzyści wspomnianych w niniejszym ustępie.
2.
Jeżeli liczba ochotników nie pozwala na przyjęcie na pokład pozostałych pasażerów z rezerwacjami, wówczas obsługujący przewoźnik lotniczy może, wbrew woli pasażerów, odmówić przyjęcia ich na pokład.
3.
W przypadku odmowy przyjęcia pasażerów na pokład wbrew ich woli, obsługujący przewoźnik lotniczy niezwłocznie wypłaca im odszkodowanie, zgodnie z art. 7 i udziela pomocy zgodnie z art. 8 i 9.
Artykuł 5
Odwołanie
1.
W przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy:
a) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8; oraz
b) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2, jak również, w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c); oraz
c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że:
i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub
ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub
iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.
2.
Gdy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu, otrzymują oni wyjaśnienie dotyczące możliwości alternatywnego połączenia.
3.
Obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.
4.
Ciężar dowodu tego czy i kiedy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu lotu spoczywa na obsługującym przewoźniku lotniczym.
Artykuł 6
Opóźnienie
1.
Jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu:
a) o dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1500 kilometrów; lub
b) o trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy 1500 a 3500 kilometrów; lub
c) o cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b),
pasażerowie otrzymują od obsługującego przewoźnika lotniczego:
i) pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2; oraz
ii) gdy oczekiwany w sposób uzasadniony czas odlotu nastąpi co najmniej dzień po terminie poprzednio zapowiedzianego odlotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c); oraz
iii) gdy opóźnienie wynosi co najmniej pięć godzin, pomoc określoną w art. 8 ust. 1 lit. a).
2.
W każdym przypadku, pomoc jest oferowana w ramach limitów czasowych określonych powyżej w odniesieniu do poszczególnego przedziału odległości.
Artykuł 7
Prawo do odszkodowania
1.
W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości:
a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów;
b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów;
c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b).
Przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu.
2.
Jeżeli pasażerom zaoferowano, zgodnie z art. 8, zmianę planu podróży do ich miejsca docelowego na alternatywny lot, którego czas przylotu nie przekracza planowego czasu przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu
a) o dwie godziny w przypadku wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów; lub
b) o trzy godziny w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów; lub
c) o cztery godziny w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b),
obsługujący przewoźnik lotniczy może pomniejszyć odszkodowanie przewidziane w ust. 1 o 50 %.
3.
Odszkodowanie określone w ust. 1 jest wypłacane w gotówce, elektronicznym przelewem bankowym, przekazem bankowymi lub czekami bankowymi albo, za pisemną zgodą pasażera, w bonach podróżnych i/lub w formie innych usług.
4.
Odległości podane w ust. 1 i 2 mierzone są metodą trasy po ortodromie.
Artykuł 8
Prawo do zwrotu należności lub zmiany planu podróży
1.
W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy:
a) - zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie,
- lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie;
b) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie; lub
c) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc.
2.
Ustęp 1 lit. a) ma również zastosowanie do pasażerów, których lot stanowi część imprezy turystycznej, z wyjątkiem prawa do zwrotu należności, gdy to prawo wynika z dyrektywy 90/314/EWG.
3.
Jeżeli w przypadku gdy miasto lub region jest obsługiwane przez kilka lotnisk, obsługujący przewoźnik lotniczy oferuje pasażerowi lot na inne lotnisko niż to, do którego została zrobiona rezerwacja, obsługujący przewoźnik lotniczy ponosi koszt transportu pasażera z tego innego lotniska na lotnisko, do którego została zrobiona rezerwacja lub na inne pobliskie miejsce uzgodnione z pasażerem.
Artykuł 9
Prawo do opieki
1.
W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują bezpłatnie:
a) posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania;
b) zakwaterowanie w hotelu w przypadku:
- gdy występuje konieczność pobytu przez jedną albo więcej nocy, lub
- gdy zachodzi konieczność pobytu dłuższego niż planowany przez pasażera;
c) transport pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania (hotelem lub innym).
2.
Ponadto, pasażerom bezpłatnie przysługują dwie rozmowy telefoniczne, dwa dalekopis, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe.
3.
Stosując niniejszy artykuł, obsługujący przewoźnik lotniczy powinien zwracać szczególną uwagę na potrzeby osób o ograniczonej możliwości poruszania się i wszelkich osób im towarzyszących, jak również na potrzeby dzieci podróżujących bez dorosłych opiekunów.
Artykuł 10
Umieszczenie w klasie wyższej lub niższej
1.
Jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy umieści pasażera w klasie wyższej niż ta, na którą został wykupiony bilet, nie może się domagać jakiejkolwiek dodatkowej zapłaty.
2.
Jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy umieści pasażera w klasie niższej niż ta, na którą został wykupiony bilet, to w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, zwraca
a) 30 % ceny biletu w przypadku wszystkich lotów o długości do 1500 km lub
b) 50 % ceny biletu w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 km, z wyjątkiem lotów pomiędzy europejskim terytorium Państw Członkowskich a francuskimi departamentami zamorskimi, oraz w przypadku wszystkich innych lotów o długości od 1500 km do 3500 km, lub
c) 75 % ceny biletu w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b), w tym loty pomiędzy europejskim terytorium Państw Członkowskich a francuskimi departamentami zamorskimi.
Artykuł 11
Osoby o ograniczonej możliwości poruszania się lub mające specjalne potrzeby
1.
Obsługujący przewoźnicy lotniczy traktują w sposób priorytetowy przewóz osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz wszystkich towarzyszących im osób lub psów z certyfikatem psa przewodnika, jak również przewóz dzieci podróżujących bez dorosłych opiekunów.
2.
W przypadkach odmowy przyjęcia na pokład, odwołania i opóźnień, bez względu na ich długość, osoby o ograniczonej możliwości poruszania się i wszystkie osoby im towarzyszące, jak również dzieci podróżujące bez dorosłych opiekunów mają prawo do opieki, przewidzianej w art. 9, tak szybko jak jest to możliwe.
Artykuł 12
Dalsze odszkodowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw pasażerów do dochodzenia dalszego odszkodowania.
Odszkodowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia może zostać potrącone z takiego odszkodowania.
2.
Bez uszczerbku dla odpowiednich zasad i przepisów prawa krajowego, w tym orzecznictwa, ust. 1 nie stosuje się do pasażerów, którzy dobrowolnie zrezygnowali z rezerwacji zgodnie z art. 4 ust. 1.
Artykuł 13
Prawo do odszkodowania za poniesioną szkodę
W przypadku gdy obsługujący przewoźnik lotniczy wypłaca odszkodowanie lub wypełnia inne zobowiązania nałożone na niego przez niniejsze rozporządzenie, przepisy niniejszego rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako ograniczające prawo przewoźnika lotniczego do dochodzenia, zgodnie z właściwym prawem, odszkodowania od jakiejkolwiek innej osoby, w tym od osób trzecich. W szczególności, niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie ogranicza prawa obsługującego przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od organizatora wycieczek lub innej osoby, z którą przewoźnik podpisał umowę.
Analogicznie, przepisy niniejszego rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako ograniczające prawo organizatora wycieczek lub osoby trzeciej, niebędącej pasażerem, z którym obsługujący przewoźnik lotniczy podpisał umowę, do dochodzenia, zgodnie z właściwym prawem, odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 14
Obowiązek informowania pasażerów o przysługujących im prawach
1.
Obsługujący przewoźnik lotniczy dba o to, aby w punkcie odpraw pasażerów była umieszczona w miejscu widocznym dla pasażerów czytelna informacja zawierająca następujący tekst: "Jeżeli odmówiono Państwu przyjęcia na pokład lub Państwa lot został odwołany lub opóźniony o co najmniej dwie godziny, możecie Państwo poprosić obsługę na stanowisku odpraw lub w punkcie przyjęć pasażerów na pokład samolotu o tekst określający przysługujące Państwu prawa, w szczególności w odniesieniu do odszkodowania i należnej Państwu pomocy".
2.
Obsługujący przewoźnik lotniczy, który odmawia przyjęcia na pokład lub odwołuje lot wręcza każdemu pasażerowi, którego to dotyczy pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Wręcza również odpowiednią informację każdemu pasażerowi dotkniętemu opóźnieniem o co najmniej dwie godziny.
Pasażer otrzymuje również pisemną informację o sposobach skontaktowania się z wyznaczonym organem krajowym, o którym mowa w art. 16.
3.
W przypadku osób niewidomych i niedowidzących, postanowienia niniejszego artykułu wykonuje są za pomocą innych odpowiednich środków.
Artykuł 15
Niedopuszczalność wyłączeń
1.
Nie można ograniczyć ani uchylić się od odpowiedzialności w stosunku do pasażerów wynikającej z niniejszego rozporządzenia, szczególnie w drodze klauzuli wyłączającej lub ograniczającej zawartej w umowie przewozu.
2.
Jeżeli pomimo tego wspomniana klauzula wyłączająca lub ograniczająca odpowiedzialność zostanie zastosowana wobec pasażera lub gdy pasażer nie został prawidłowo poinformowany o swoich prawach, skutkiem czego zgodził się na odszkodowanie niższe od przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, jest on uprawniony do podjęcia niezbędnych kroków przed sądami lub właściwymi organami w celu uzyskania odszkodowania uzupełniającego.
Artykuł 16
Naruszenia
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za wykonywanie postanowień niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do lotów z lotnisk znajdujących się na jego terytorium oraz lotów z krajów trzecich na te lotniska.
W razie konieczności, organ ten podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia przestrzegania praw pasażerów.
Państwa Członkowskie informują Komisję o organie wyznaczonym na podstawie niniejszego ustępu.
2.
Bez uszczerbku dla art. 12, każdy pasażer może wnieść do każdego organu wyznaczonego na podstawie ust. 1 lub do każdego innego właściwego organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, skargę na naruszenie niniejszego rozporządzenia, na które miało miejsce na jakimkolwiek lotnisku znajdującym się na terytorium Państwa Członkowskiego, lub dotyczącą jakiegokolwiek lotu z kraju trzeciego na lotnisko znajdujące się na tym terytorium.
3.
Ustanowione przez Państwa Członkowskie sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 17
Sprawozdanie
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 1 stycznia 2007 r. sprawozdanie na temat funkcjonowania i rezultatów niniejszego rozporządzenia, uwzględniając w szczególności:
- częstotliwość występowania odmowy przyjęcia na pokład i odwołania lotów,
- możliwość rozszerzenia zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia na pasażerów związanych umową z przewoźnikiem wspólnotowym lub posiadających rezerwację lotu, która stanowi część "zorganizowanej wycieczki", do której ma zastosowanie dyrektywa 90/314/EWG, którzy odlatują z lotniska w państwie trzecim i lądują na lotnisku w Państwie Członkowskim, lotami nieobsługiwanymi przez wspólnotowym przewoźników lotniczych,
- możliwość rewizji kwot odszkodowania określonych w art. 7 ust. 1.
Do sprawozdania załącza się, w razie konieczności, projekty legislacyjne.
Artykuł 18
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 295/91.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 263/2004
z dnia 16 lutego 2004 r.
przedłużające o sześć miesięcy stosowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/2003 w sprawie ochrony głębokowodnych raf koralowych przed skutkami połowów włokiem na obszarze północno-zachodniej Szkocji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bezpośrednie zagrożenia dla ochrony skupisk koralowców głębokowodnych znanych pod nazwą "Darwin Mounds" stanowiły powód przyjęcia rozporządzenie Komisji (WE) nr 1475/2003 z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie ochrony głębokowodnych raf koralowych przed skutkami połowów włokiem na obszarze północno - zachodniej Szkocji [2], na podstawie procedury nadzywczajnej przewidzianej w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 stanowi, że środki nadzwyczajne mogą trwać nie dłużej niż sześć miesięcy oraz że Komisja może podjąć nową decyzję w celu przedłużenia ich stosowania na dodatkowy okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
(3) W celu zapewnienia trwałej ochrony danego siedliska, Komisja przedłożyła wniosek o przyjęcie rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 850/98 [3] w odniesieniu do ochrony głębokowodnych raf koralowych przed skutkami połowów włokiem na obszarze północno - zachodniej Szkocji [4].
(4) Rozporządzenie to nie mogło być przyjęte przed upływem terminu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1475/2003.
W tym czasie zagrożenie dla ochrony "Darwin Mounds" trwało.
(5) Dlatego właściwe jest przedłużenie o sześć miesięcy stosowania środków nadzywczajnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1475/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1475/2003 zostaje przedłużone do dnia 22 sierpnia 2004 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 264/2004
z dnia 16 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1503/96 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych w sektorze ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4a ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [2], przewiduje zmniejszenie należności przywozowej o 250 EUR za tonę w odniesieniu do ryżu Basmati, określonego w załączniku IV do tego rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2294/2003, objętego kodami CNex10062017 oraz 10062098.
(2) Indie i Pakistan poinformowały Komisję, że okres między opublikowaniem rozporządzenia (WE) nr 2294/2003 a jego zastosowaniem był zbyt krótki, aby przyznać świadectwa autentyczności dla każdego ryżu, na który przed datą wejścia w życie nowych postanowień zostały podpisane umowy sprzedaży ze wspólnotowymi podmiotami gospodarczymi.
(3) Władze Indii i Pakistanu odpowiednio udzieliły Komisji oficjalnego zapewnienia, że wymogi autentyczności i jakości stosowane do ryżu Basmati przywożonego do Wspólnoty, a pochodzącego z Indii oraz ryżu Basmati w odmianach "Kernel Basmati" i "Super Basmati" pochodzącego z Pakistanu, poświadczone przez właściwe organy państwa produkującego, mogą zostać sprawdzone przez analizę DNA, przeprowadzoną w państwach produkujących jako część celowych lub losowych kontroli działalności przeprowadzanych na wypadek oszustwa.
(4) Należy wprowadzić odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1503/1996 na czas określony i pod pewnymi warunkami, w celu umożliwienia właściwym organom Państw Członkowskich przyjęcia świadectw autentyczności już wydanych przez władze Indii i Pakistanu lub tych, które są obecnie rozpatrywane przez te władze, dotyczących ilości ryżu Basmati, na które umowy sprzedaży zawarto do dnia 31 grudnia 2003 r.;
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4a ust.1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1503/96, na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 marca 2004 r. ryż Basmati pochodzący z Indii i odmiany ryżu "Kernel Basmati" i "Super Basmati" pochodzące z Pakistanu i objęte kodami CNex10062017 i 10062098, mogą skorzystać z obniżenia należności przywozowej o 250 EUR za tonę pod warunkiem że:
a) umowy sprzedaży zostały zawarte między dostawcami z tych państw a podmiotami gospodarczymi ze Wspólnoty do dnia 31 grudnia 2003 r.;
b) świadectwa autentyczności dla umów, o których mowa w powyższej lit. a), zostały już wystawione przed dniem 31 grudnia 2003 r. lub będą wystawione najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
2.
Nie stosuje się załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1503/96 w odniesieniu do przywozu ryżu Basmati objętego świadectwami, o których mowa w ust.1.lit. b) w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 marca 2004 r.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4a ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1503/96 świadectwo autentyczności wydane przez właściwe organy w państwach dokonujących wywozu ryżu Basmati, jak to określono w ustępie 1, będzie sporządzane w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 marca 2004 r. według wzoru załączonego do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 273/2004
Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie prekursorów narkotykowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przyjęta w Wiedniu 19 grudnia 1988 r., dalej zwana "Konwencją Narodów Zjednoczonych", została przyjęta przez wspólnotę decyzją Rady 90/611/EWG [4].
(2) Wymogi art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych odnoszące się do handlu prekursorami, (tj. substancjami często używanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych) są spełniane w odniesieniu do wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi na skutek przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [5].
(3) Artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych przewiduje przyjęcie właściwych środków w celu monitorowania wytwarzania i rozprowadzania prekursorów.
Wymaga to przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków związanych z handlem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
Środki takie zostały wprowadzone dyrektywą Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [6].
W celu lepszego zagwarantowania, że we wszystkich Państwach Członkowskich stosowane są jednocześnie zharmonizowane zasady, rozważa się rozporządzenie będące stosowniejsze niż ta dyrektywa.
(4) W kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej istotne jest zastąpienie dyrektywy 92/109/EWG rozporządzeniem, jako że każda zmiana tej dyrektywy oraz jej załączników pociągałaby za sobą narodowe środki wykonawcze w 25 Państwach Członkowskich.
(5) W ramach decyzji podjętych na 35. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających, Komisja uzupełniła wykaz substancji umieszczonych w tabelach w Załączniku do Konwencji.
W niniejszym rozporządzeniu powinny być ustanowione odpowiednie przepisy celem wykrywania ewentualnych przypadków nielegalnego wykorzystywania prekursorów we Wspólnocie oraz zagwarantowania, że wspólne reguły monitorowania są stosowane na rynku Wspólnoty w celu zapewnienia walki z ich nielegalnym przywozem do Wspólnoty.
(6) Postanowienia art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych opierają się na systemie nadzorowania handlu przedmiotowymi substancjami.
Większa część handlu tymi substancjami jest w pełni legalna.
Dokumentacja i etykietowanie przesyłek zawierających te substancje muszą być wystarczająco czytelne.
Należy ponadto, poza wyposażeniem właściwych organów w niezbędne środki działania, rozwinąć – zgodnie z duchem Konwencji Narodów Zjednoczonych – mechanizmy oparte na ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a także na rozwoju systemu gromadzenia informacji.
(7) Środki stosowane w odniesieniu do olejku sasafranowego są obecnie interpretowane we Wspólnocie w różny sposób, ponieważ w niektórych Państwach Członkowskich jest on traktowany jako mieszanka zawierająca safrol i w związku z tym jest pod kontrolą, podczas gdy inne Państwa Członkowskie traktują go jak produkt naturalny niepodlegający kontroli.
Dodanie odniesienia do produktów naturalnych w definicji "substancji sklasyfikowanych" zlikwiduje rozbieżności i umożliwi wprowadzenie kontroli olejku sasafranowego; tylko produkty naturalne, z których w łatwy sposób można uzyskać substancje sklasyfikowane, będą objęte definicją.
(8) Substancje najczęściej używane do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych powinny zostać wymienione w załączniku.
(9) Konieczne jest zapewnienie, by wytwarzanie i wykorzystanie substancji sklasyfikowanych w załączniku I było uwarunkowane posiadaniem zezwolenia.
Ponadto dostawa tych substancji powinna być dozwolona tylko w przypadku, gdy osoby, którym mają one być dostarczone, posiadają zezwolenie i podpisały deklarację celną.
Szczegółowe zasady dotyczące deklaracji celnej powinny zostać podane w załączniku III.
(10) Należy przyjąć środki w celu zachęcenia zainteresowanych podmiotów gospodarczych do informowania właściwych organów o podejrzanych transakcjach z udziałem substancji sklasyfikowanych wymienionych w załączniku I.
(11) Należy przyjąć środki w celu zagwarantowania lepszej kontroli wewnątrzwspólnotowego handlu substancjami sklasyfikowanymi wymienionymi w załączniku I.
(12) Wszystkie transakcje prowadzące do wprowadzenia na rynek substancji sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I powinny być właściwie dokumentowane.
Podmioty gospodarcze powinny informować właściwe organy o wszelkich podejrzanych transakcjach dotyczących substancji wymienionych w załączniku I. Powinno się jednak stosować wyjątki w przypadku transakcji dotyczących substancji w kategorii 2 załącznika I, w których ilości biorące udział nie przekraczają ilości podanej w załączniku II.
(13) Znaczna ilość innych substancji, z których wiele jest sprzedawanych legalnie w dużych ilościach, została zdefiniowana jako prekursorzy do nielegalnego wytwarzania narkotyków syntetycznych oraz substancji psychotropowych.
Objęcie tych substancji taką samą ścisłą kontrolą, jakiej są poddane substancje podane w załączniku I stworzyłoby niepotrzebne utrudnienia w handlu wymagającym zezwolenia na prowadzenie operacji oraz dokumentacji transakcji.
W związku z tym powinno się ustanowić bardziej elastyczny mechanizm na poziomie Wspólnoty, gdzie właściwe organy w Państwach Członkowskich są informowane o takich transakcjach.
(14) W planie przeciwdziałania narkotykom zatwierdzonym przez Radę Europejską w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r. została ujęta procedura wprowadzenia współpracy.
W celu wsparcia współpracy pomiędzy właściwymi organami Państw Członkowskich a przemysłem chemicznym, w szczególności w odniesieniu do substancji, które, chociaż nie są omówione w niniejszym rozporządzeniu, mogą być wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania narkotyków syntetycznych i substancji psychotropowych, powinno się sporządzić wytyczne mające na celu pomoc przemysłowi chemicznemu.
(15) Właściwe jest sporządzenie dla Państw Członkowskich przepisu ustanawiającego zasady kar stosowanych w przypadku naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia.
Zakładając, że handel prekursorami może prowadzić do nielegalnego wytwarzania narkotyków syntetycznych i substancji psychotropowych, Państwa Członkowskie powinny mieć wolną rękę w wyborze najbardziej odstraszających kar możliwych do zastosowania na mocy ich prawodawstwa krajowego.
(16) Środki konieczne do wprowadzenia tego rozporządzenia w życie powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(17) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie zharmonizowany monitoring handlu prekursorami oraz przeciwdziałanie ich wykorzystywaniu do nielegalnego wytwarzania narkotyków syntetycznych i substancji psychotropowych, nie mogą zostać zrealizowane w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, ale za to, z powodu międzynarodowego i zmiennego charakteru takiego handlu, mogą być skuteczniej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, rozporządzenie niniejsze, w celu osiągnięcia powyższych celów, nie wychodzi poza konieczne ramy.
(18) Dyrektywa Rady 92/109/EWG, dyrektywy Komisji 93/46/EWG [8], 2001/8/WE [9] i 2003/101/WE [10] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1485/96 [11] i (WE) nr 1533/2000 [12] powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres i cele działania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zharmonizowane środki przyjmowane w celu wewnątrzwspólnotowego kontrolowania i monitorowania pewnych substancji często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "substancja sklasyfikowana" oznacza każdą substancję wymienioną w załączniku I, włącznie z mieszaninami i produktami naturalnymi zawierającymi tę substancję; pojęcie to nie obejmuje produktów medycznych, jakie zostały określone w dyrektywie 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [13], preparatów farmaceutycznych, mieszanek, produktów naturalnych oraz innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że wymienione substancje nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować lub ekonomicznie realnych środków;
b) "substancja niesklasyfikowana" oznacza każdą substancję, która, chociaż nie została wymieniona w załączniku I, jest określona jako substancja wykorzystywana do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych;
c) "włączenie do obrotu" oznacza każdą, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną dostawę substancji w obrębie Wspólnoty, lub też składowanie, wytwarzanie, produkcję, przetwarzanie, handel, dystrybucję lub pośrednictwo w handlu tymi substancjami w celu dostawy w obrębie Wspólnoty;
d) "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się wprowadzaniem do obrotu substancji sklasyfikowanych;
e) "Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających" oznacza organ powołany przez Jednolitą Konwencję o środkach odurzających z 1961 r., zmienioną Protokołem z 1972 r.;
f) "zezwolenie specjalne" oznacza zezwolenie przyznawane określonemu typowi podmiotu gospodarczego;
g) "rejestracja specjalna" oznacza rejestrację dokonywaną w stosunku do określonego typu podmiotu gospodarczego.
Artykuł 3
Wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu substancji sklasyfikowanych
1.
Podmioty gospodarcze pragnące wprowadzić substancje sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 załącznika I do obrotu wyznaczają funkcjonariusza odpowiedzialnego za handel substancjami sklasyfikowanymi, zgłaszają właściwym organom nazwisko i szczegóły kontaktowe tej osoby oraz natychmiast powiadamiają je o wszystkich kolejnych zmianach dotyczących tych informacji.
Funkcjonariusz pilnuje, aby handel substancjami sklasyfikowanymi prowadzony przez podmiot gospodarczy odbywał się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Funkcjonariusz jest upoważniony do reprezentowania podmiotu gospodarczego oraz do podejmowania decyzji koniecznych do realizacji powyższych zadań.
2.
Podmioty gospodarcze muszą uzyskać zezwolenie od właściwego organu zanim będą mogły wejść w posiadanie lub wprowadzić do obrotu substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I. Zezwolenia specjalne mogą być przyznawane przez właściwe organy aptekom, punktom wydawania leków weterynaryjnych, niektórym organom władzy publicznej oraz siłom zbrojnym.
Takie zezwolenia specjalne są ważne jedynie w związku z wykorzystywaniem prekursorów w ramach oficjalnych zobowiązań zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
3.
Każdy podmiot gospodarczy posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, dostarcza substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I tylko osobom fizycznym lub prawnym, które posiadają to zezwolenie oraz podpisały deklarację klienta przewidzianą w art. 4 ust. 1.
4.
Rozważając możliwość przyznania zezwolenia, właściwe organy biorą szczególnie pod uwagę kompetencje i uczciwość wnioskodawcy.
Zezwolenie nie jest przyznawane w przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy budzące wątpliwości co do stosowności i rzetelności wnioskodawcy czy też funkcjonariusza odpowiedzialnego za handel substancjami sklasyfikowanymi.
Zezwolenie może zostać zawieszone lub unieważnione przez stosowne organy, jeżeli tylko pojawią się uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że jego posiadacz nie jest już właściwą i odpowiednią osobą do posiadania takiego zezwolenia lub też że warunki, na których to zezwolenie zostało przyznane, nie są już spełniane.
5.
Bez uszczerbku dla art. 14, właściwe organy mogą ograniczyć ważność zezwolenia na okres nieprzekraczający trzech lat lub też zobowiązać podmioty handlowe do udowadniania w odstępach czasu nie dłuższych niż trzy lata, że warunki, na których zezwolenie zostało przyznane, są nadal spełniane.
Zezwolenie podaje operację lub operacje, na które jest ważne, a także przedmiotowe substancje.
Zezwolenia specjalne w rozumieniu ust. 2 są z zasady przyznawane bezterminowo, ale mogą zostać zawieszone lub unieważnione przez właściwe organy zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4 zdanie trzecie.
6.
Bez uszczerbku dla art. 6, podmioty gospodarcze zaangażowane we wprowadzanie do obrotu substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I mają obowiązek zarejestrować się i na bieżąco uaktualniać we właściwych organach adres zakładu, w którym wytwarzają lub z którym prowadzą handel tymi substancjami przed wprowadzeniem ich do obrotu.
Apteki, punkty wydawania leków weterynaryjnych, niektóre organy władzy publicznej oraz siły zbrojne mogą podlegać rejestracji specjalnej.
Rejestrację taką uznaje się za ważną jedynie w odniesieniu do wykorzystywania prekursorów w ramach oficjalnych zobowiązań zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
7.
Właściwe organy mogą zażądać od podmiotów gospodarczych uiszczenia opłaty za wniosek o wydanie zezwolenia lub za rejestrację.
Opłaty takie są pobierane w sposób niedyskryminacyjny i nie przekraczają kosztów postępowania w sprawie wniosku.
Artykuł 4
Deklaracja klienta
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 i 14, każdy podmiot gospodarczy ustanowiony w obrębie Wspólnoty, który dostarcza klientowi substancje sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 załącznika I, otrzymuje od klienta deklarację wykazującą konkretny sposób lub sposoby wykorzystania substancji sklasyfikowanych.
Wymagana jest oddzielna deklaracja dla każdej substancji sklasyfikowanej.
Deklaracja taka odpowiada wzorowi przedstawionemu w pkt 1 załącznika III.
W przypadku osób prawnych deklaracja jest sporządzana na papierze firmowym z nagłówkiem.
2.
Jako alternatywę powyższej deklaracji w przypadku pojedynczych transakcji podmiot gospodarczy, który regularnie dostarcza klientowi substancje sklasyfikowane w kategorii 2 załącznika I, może przyjąć pojedynczą deklarację odnoszącą się do kilku transakcji dotyczących tej substancji sklasyfikowanej przez okres nie dłuższy niż jeden rok, przy założeniu, że podmiot gospodarczy jest przekonany o dopełnieniu następujących kryteriów:
a) klient otrzymywał substancję od podmiotu gospodarczego co najmniej trzykrotnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy;
b) podmiot gospodarczy nie ma powodów, aby podejrzewać, że substancja zostanie użyta w nielegalnym celu;
c) zamówione ilości odpowiadają zwykłemu zużyciu przez tego klienta.
Deklaracja ta odpowiada wzorowi przedstawionemu w pkt 2 załącznika III.
W przypadku osób prawnych deklaracja jest sporządzana na papierze firmowym z nagłówkiem.
3.
Podmiot gospodarczy dostarczający substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I przystawia swoją pieczątkę oraz podpisuje kopię deklaracji, potwierdzając tym samym, że jest ona zgodna z oryginałem.
Kopia taka musi zawsze być dołączona do substancji z kategorii 1, które są przewożone w obrębie Wspólnoty, i musi być okazywana na żądanie organom odpowiedzialnym za sprawdzanie zawartości pojazdów w czasie transportu.
Artykuł 5
Dokumentacja
1.
Bez uszczerbku dla art. 6, podmioty gospodarcze zapewniają, że wszystkie transakcje zmierzające do wprowadzenia substancji sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I do obrotu są odpowiednio udokumentowane zgodnie z poniższymi ust. 2–5.
Zobowiązanie to nie ma zastosowania do tych podmiotów gospodarczych, które posiadają zezwolenia specjalne lub podlegają rejestracji specjalnej stosownie do art. 3, odpowiednio ust. 2 i ust. 6.
2.
Dokumenty handlowe, takie jak faktury, wykazy ładunków, dokumenty administracyjne, dokumenty przewozowe i inne dotyczące przewozu zawierają informacje pozwalające w jednoznaczny sposób zidentyfikować:
a) nazwę substancji sklasyfikowanej w kategoriach 1 lub 2 załącznika I;
b) ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego ilość i wagę, jeżeli jest to możliwe, mieszaniny lub produktu naturalnego, jak również ilość i wagę lub procentową zawartość każdej substancji wymienionej w kategoriach 1 i 2 załącznika I, będącej składnikiem mieszaniny;
c) nazwę i adres dostawcy, jednostki rozprowadzającej, odbiorcy końcowego i, o ile to możliwe, innych podmiotów gospodarczych biorących bezpośredni udział w transakcji, jak to określono w art. 2 lit. c) i d).
3.
Dokumentacja powinna ponadto zawierać deklarację klienta, jak to określono w art. 4.
4.
Podmioty gospodarcze przechowują taką szczegółową dokumentację prowadzonej działalności w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przestrzegania zobowiązań na mocy ust. 1.
5.
Dokumentację określoną w ust. 1–4 przechowuje się przez okres nie krótszy niż trzy lata od zakończenia roku kalendarzowego, w którym miała miejsce operacja określona w ust. 1, i musi być ona udostępniana na wniosek właściwych organów w celu przeprowadzenia kontroli.
6.
Dokumentację można również przechowywać w formie kopii na nośniku obrazu lub innych nośnikach danych.
Należy zapewnić, że przechowywane dane:
a) w momencie odczytu odpowiadają pod względem wyglądu i treści dokumentacji; oraz
b) są dostępne w każdej chwili, można je natychmiast odczytać i przeanalizować za pomocą zautomatyzowanych środków przez okres określony w ust. 5.
Artykuł 6
Zwolnienia
Zobowiązania zgodnie z art. 3, 4 i 5 nie mają zastosowania w przypadku transakcji dotyczących substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I, w których ilości objęte transakcją nie przekraczają ilości określonych w załączniku II przez okres jednego roku.
Artykuł 7
Etykietowanie
Podmioty gospodarcze zapewniają, by na substancjach sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I umieszczano etykiety przed ich wprowadzeniem do obrotu.
Etykieta musi zawierać nazwy substancji, według określeń zawartych w załączniku I. Dodatkowo podmioty gospodarcze mogą stosować swoje zwyczajowe etykiety.
Artykuł 8
Powiadamianie właściwych organów
1.
Podmioty gospodarcze niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach, takich jak nietypowe zamówienia lub transakcje z udziałem substancji sklasyfikowanych, które mogą budzić podejrzenie, iż takie substancje, które mają być wprowadzane do obrotu, mogą być wykorzystywane do celów nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
2.
Podmioty gospodarcze dostarczają właściwym organom w zwięzłej formie informacje dotyczące prowadzonych transakcji z udziałem substancji sklasyfikowanych, co zostało określone w środkach wykonawczych przyjętych stosownie do art. 14.
Artykuł 9
Wytyczne
1.
W celu ułatwienia współpracy między właściwymi organami, podmiotami gospodarczymi i przemysłem chemicznym, zwłaszcza w odniesieniu do substancji niesklasyfikowanych, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, sporządza i uaktualnia wytyczne mające pomóc przemysłowi chemicznemu.
2.
Wytyczne w szczególności podają:
a) informacje określające, jak rozpoznać i zgłosić podejrzaną transakcję,
b) regularnie uaktualnianą listę substancji niesklasyfikowanych celem umożliwienia przemysłowi monitorowania, na zasadzie dobrowolności, handlu takimi substancjami,
c) inne informacje, które mogą być uznane za użyteczne.
3.
Właściwe organy zapewniają, że wytyczne oraz lista substancji niesklasyfikowanych są regularnie rozprowadzane w sposób uznany za odpowiedni przez właściwe organy, zgodnie z celami wytycznych.
Artykuł 10
Zakres władzy i zobowiązania właściwych organów
1.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania art. 3–8, każde Państwo Członkowskie przyjmuje niezbędne środki pozwalające właściwym organom na wypełnianie swoich zobowiązań dotyczących kontrolowania i monitorowania, w szczególności:
a) uzyskiwania informacji na temat wszelkich zamówień na substancje sklasyfikowane lub operacji dotyczących substancji sklasyfikowanych;
b) dostępu do miejsca prowadzenia działalności podmiotu gospodarczego celem uzyskania dowodów na nieprawidłowości;
c) w koniecznych przypadkach wstrzymania wysyłki, która nie spełnia wymogów niniejszego rozporządzenia.
2.
Właściwe organy respektują poufną informację handlową.
Artykuł 11
Współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ lub organy odpowiedzialne za zapewnienie stosowania niniejszego rozporządzenia i powiadamia o tym Komisję.
2. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia i bez uszczerbku dla art. 15, przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [14], w szczególności te dotyczące poufności informacji, stosują się mutatis mutandis. Właściwy organ lub organy wyznaczone na mocy ust. 1 tego artykułu działają jako właściwe organy w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 515/97.
Artykuł 12
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące stosowania kar za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz przyjmują konieczne środki celem zapewnienia, że przepisy są stosowane.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 13
Informacja z Państw Członkowskich
1.
Aby umożliwić wszelkie niezbędne dostosowania do ustaleń dotyczących monitorowania handlu substancjami sklasyfikowanymi i niesklasyfikowanymi właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim przekazują każdego roku Komisji wszystkie informacje dotyczące wykonania środków monitorowania ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do substancji często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, a także do metod wykorzystywania i nielegalnego wytwarzania.
2.
Komisja przedkłada sprawozdanie z informacji przekazanych stosownie do ust. 1 Międzynarodowemu Organowi Kontroli Środków Odurzających zgodnie z art. 12 ust. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych oraz w porozumieniu z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 14
Realizacja
W koniecznych przypadkach przyjmuje się następujące środki realizacji niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2:
a) ustalenie wymogów i warunków przyznawania zezwolenia przewidzianego w art. 3 oraz szczegółów dotyczących zezwolenia;
b) ustalenie, tam, gdzie to konieczne, warunków odnoszących się do dokumentacji i etykietowania mieszanin i preparatów zawierających substancje wymienione w załączniku I, jak przewidziano w art. 5–7;
c) zmiany załącznika I, konieczne z powodu zmian tabel załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych;
d) zmiany wartości progowych przedstawionych w załączniku II;
e) ustalenie wymogów i warunków deklaracji klienta, o której mowa w art. 4, a także szczegółowych zasad dotyczących ich wykorzystywania.
Znajdą się tu zasady dostarczania deklaracji klienta w formie elektronicznej, tam, gdzie to właściwe;
f) inne środki konieczne w celu skutecznego wprowadzenia niniejszego rozporządzenia w życie.
Artykuł 15
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet ustanowiony w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90.
2.
W przypadku odniesień do tego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
Informacje o środkach przyjętych przez Państwa Członkowskie
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach przyjmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności o środkach przyjętych stosownie do art. 10 i 12.
Państwa Członkowskie zgłaszają również każdą kolejną zmianę środków.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Po trzech latach od wejścia w życie ocenia ona realizację niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Uchylenia
1.
Dyrektywa Rady 92/109/EWG, dyrektywy Komisji 93/46/EWG, 2001/8/WE i 2003/101/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1485/96 i (WE) nr 1533/2000 zostają niniejszym uchylone.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw lub rozporządzeń są interpretowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
3.
Wszelkie ustanowione rejestry, przyznane zezwolenia oraz deklaracje klientów, wydane na mocy uchylonych dyrektyw lub rozporządzeń, nie tracą ważności.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 18 sierpnia 2005 r., z wyjątkiem art. 9, 14 i 15, które stosuje się od dnia publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu umożliwienia przyjęcia środków przewidzianych w tych artykułach.
Środki takie stosuje się nie wcześniej niż dnia 18 sierpnia 2005 r.
Rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 277/2004
z dnia 17 lutego 2004 r.
dotyczące zezwolenia bezterminowego na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji 1756/2002/WE [2], w szczególności jej art. 3 i art. 9d, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że żadne dodatki nie mogą być wprowadzone do obrotu, chyba że udzielone zostało zezwolenie wspólnotowe.
(2) art. 3a dyrektywy 70/524 ustanawia wymagania dotyczące zezwolenia wspólnotowego na dodatki paszowe.
(3) Użycie enzymu 3-fitazy wytwarzanego przez Aspergillus niger (CBS 114.94) jest obecnie dopuszczalne bezterminowo dla kategorii zwierząt takich, jak: prosięta, tuczniki, maciory, kurczęta brojlery oraz kury nioski na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1353/2000 [3].
(4) Niniejszy dodatek został tymczasowo dopuszczony dla indyków brojlerów na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/98 [4].
(5) Nowe dane zostały przedłożone przez przedsiębiorstwo produkujące na poparcie wniosku o zezwolenie bezterminowe dla niniejszego dodatku dla indyków brojlerów w czerwcu 2003 roku.
(6) Ocena niniejszego wniosku o zezwolenie w odniesieniu do użycia niniejszego dodatku dla indyków brojlerów pokazuje, że warunki przewidziane w dyrektywie 70/524/EWG dotyczące zezwolenia bezterminowego są spełnione.
(7) Dlatego należy bezterminowo zezwolić na użycie niniejszego dodatku dla indyków.
(8) Ocena wniosku wskazuje, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki wymienione w Załączniku.
Ochronę taką powinno zapewnić stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5], zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatu należącego do grupy "Enzymy", jak określono w Załączniku, jako dodatku stosowanego w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2004
z dnia 18 lutego 2004 r.
wprowadzające dokument zgłoszenia i kontroli weterynaryjnych dotyczących zwierząt wwożonych do Wspólnoty pochodzących z krajów trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], a zwłaszcza jej art. 3 ust. 2 i art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wcześniejsze zgłoszenie przybycia zwierząt z krajów trzecich wymaga, w celu sprawnego przeprowadzenia działań w punktach kontroli granicznej, przyjęcia dokumentu formalnego zawierającego informacje związane z deklaracją celną.
(2) Procedury dotyczące zgłoszenia i kontroli weterynaryjnej zwierząt na granicy muszą być zharmonizowane z procedurami stosowanymi dla produktów pochodzenia zwierzęcego.
(3) Jako część wymienionej harmonizacji należy stosować definicję osoby odpowiedzialnej za ładunek, jaką określono w art. 2 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 97/78/WE [2].
(4) Opracowanie zintegrowanego, skomputeryzowango systemu weterynaryjnego "Traces", ustanowionego mocą decyzji Komisji 2003/623/WE [3], obejmuje standaryzację dokumentów dotyczących zgłoszenia i kontroli, tak by zebrane dane mogły być właściwie zarządzane i przetwarzane w celu poprawy bezpieczeństwa zdrowotnego we Wspólnocie.
(5) Przepisy decyzji Komisji nr 92/527/EWG z dnia 4 listopada 1992 r. ustanawiającej wzór świadectwa wymienionego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 91/496/EWG [4] należy odpowiednio uaktualnić oraz uchylić decyzję 92/527/EWG.
(6) Ponieważ punkty kontroli granicznej pomiędzy istniejącymi już Państwami Członkowskimi i nowymi Państwami Członkowskimi mają zostać zniesione po akcesji, należy wprowadzić środek przejściowy, aby oszczędzić im konieczności wprowadzenia nowych procedur administracyjnych na okres jednego miesiąca.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgłoszenie przybycia zwierząt za pomocą wspólnego dokumentu weterynaryjnego wejścia
1.
Jeżeli jakiekolwiek zwierzę, o którym mowa w dyrektywie 91/496/EWG, pochodzące z kraju trzeciego trafi do Wspólnoty, osoba odpowiedzialna za ładunek w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e) dyrektywy 97/78/WE przekaże informację na temat przybycia ładunku co najmniej jeden roboczy dzień przed spodziewanym terminem wjazdu zwierząt na terytorium Wspólnoty.
Zawiadomienie takie dostarcza się do obsługi punktu kontroli granicznej, używając dokumentu sporządzonego zgodnie ze wzorem wspólnego dokumentu weterynaryjnego wejścia (CVED) wymienionego w załączniku I.
2.
Dokument CVED wydaje się zgodnie z ogólnymi zasadami certyfikacji ustanowionymi w stosownym prawodawstwie Wspólnoty.
3.
CVED zawiera oryginał i taką ilość kopii, jaka jest wymagana przez właściwe władze, w celu zastosowania się do niniejszego rozporządzenia.
Osoba odpowiedzialna za ładunek wypełnia część 1 wymaganej ilości kopii CVED i przesyła je do urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za punkt kontroli granicznej.
4.
Bez uszczerbku dla paragrafów 1 i 3, informacja zawarta w dokumencie, może — za zgodą właściwych władz Państwa Członkowskiego — podlegać wcześniejszej notyfikacji poprzez telekomunikacyjny system lub inny system transmisji danych.
W takim przypadku informacja przesyłana w formie elektronicznej musi być dokładnie taka sama, jak ta zawarta w części 1 wzoru CVED.
Artykuł 2
Kontrole weterynaryjne
Kontrole weterynaryjne i analizy laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z decyzją Komisji 97/794/WE [5].
Artykuł 3
Procedury, które mają zostać zrealizowane po kontrolach weterynaryjnych
1.
Po zakończeniu kontroli weterynaryjnych określonych w art. 4 dyrektywy 91/496/EWG, część 2 CVED zostaje uzupełniona na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii kierującego punktem kontroli granicznej i zostaje podpisana przez niego lub przez innego urzędowego lekarza weterynarii działającego w jego imieniu.
W wypadku odmowy zezwolenia na wwóz, wypełnia się ramkę "szczegóły zmiany trasy przesyłki" w części 3 CVED, jeśli tylko znana będzie informacja związana ze sprawą.
Informacja ta zostaje wprowadzona do systemu wymiany informacji, o którym mowa w art. 20 dyrektywy Rady nr 90/425/EWG [6].
2.
Oryginał CVED składa się z części 1 i 2, właściwie wypełnionych i podpisanych.
3.
Urzędowy lekarz weterynarii, importer lub osoba odpowiedzialna za ładunek zgłasza władzom celnym w granicznym punkcie kontroli granicznej decyzję weterynaryjną dotyczącą przesyłki poprzez pokazanie oryginału CVED lub wysłanie go drogą elektroniczną.
4.
Jeśli decyzja weterynaryjna jest pozytywna i władze celne wyraziły zgodę, oryginał CVED towarzyszy zwierzętom do miejsca przeznaczenia wyszczególnionego w dokumencie.
5.
Kopia CVED zostaje u urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej.
6.
Kopia CVED oraz, jeśli to wskazane — zgodnie z art. 7 dyrektywy 91/496/EWG, kopia weterynaryjnego świadectwa wwozowego, zostaje przekazana importerowi lub osobie odpowiedzialnej za ładunek.
7.
Urzędowy lekarz weterynarii przechowuje oryginał świadectwa weterynaryjnego lub dokumentację towarzyszącą zwierzętom, jak również kopie CVED, przez co najmniej trzy lata.
Jednakże zwierzętom w tranzycie lub przeładowywanym, których miejsce przeznaczenia znajduje się poza Wspólnotą, stale towarzyszy oryginalny dokument weterynaryjny i jedynie jego kopia jest przechowywana w punkcie kontroli granicznej.
Artykuł 4
Procedury stosowane odnośnie do zwierząt podlegających kontroli celnej lub poddanych specjalnemu monitoringowi
W przypadku zwierząt wwożonych na teren Wspólnoty, zwolnionych od obowiązku przechodzenia kontroli tożsamości i/lub kontroli stanu fizycznego, zgodnie z art. 4 ust. 3 lub art. 8 ust.
A pkt 1) lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/496/EWG, w przypadku gdy kontrola dokumentacji jest zadowalająca, urzędowy lekarz weterynarii w punkcie kontroli granicznej w miejscu wwozu na obszar Wspólnoty zgłasza ten fakt do urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej w miejscu przeznaczenia.
Zgłoszenia takiego dokonuje się wykorzystując system wymiany informacji, o którym mowa w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.
Urzędowy lekarz weterynarii w punkcie kontroli granicznej w miejscu przeznaczenia zwierząt wydaje CVED łącznie z ostateczną decyzją dotyczącą przyjęcia zwierząt.
W przypadku gdy transport nie osiąga miejsca przeznaczenia lub występuje niezgodność ilościowa lub jakościowa, właściwe władze, odpowiedzialne za kontrolę graniczną w miejscu przeznaczenia, wypełniają część 3 CVED.
W przypadku tranzytu osoba odpowiedzialna za ładunek przedstawia ładunek urzędowemu lekarzowi weterynarii w punkcie kontroli granicznej w miejscu wywozu.
Urzędowi lekarze weterynarii notyfikujący w punktach kontroli granicznej tranzyt zwierząt do miejsc przeznaczenia w kraju trzecim wypełniają przy wywozie część 3 CVED.
Za pomocą CVED powiadamiają oni urzędowego lekarza weterynarii w miejscu kontroli granicznej, gdzie zwierzęta będące w tranzycie zostały wwiezione na obszar Wspólnoty.
Urzędowi lekarze weterynarii reprezentujący właściwe władze w miejscu przeznaczenia, zgłaszający fakt przybycia zwierząt przeznaczonych do rzeźni, do wybranej stacji kwarantanny, w rozumieniu decyzji Komisji 2000/666/WE [7], lub do uprawnionej jednostki, instytutu lub centrum, w rozumieniu dyrektywy Rady 92/65/EWG [8], znajdujące się w ich obszarze kompetencji, wypełniają część 3 CVED w przypadkach, kiedy transport nie osiąga miejsca przeznaczenia lub występuje niezgodność ilościowa lub jakościowa.
Artykuł 5
Koordynacja pomiędzy właściwymi władzami odpowiedzialnymi za kontrole
W celu zapewnienia, że wszystkie zwierzęta wwożone na obszar Wspólnoty zostaną objęte kontrolą weterynaryjną, właściwe władze i urzędowi lekarze weterynarii każdego z Państw Członkowskich ściśle współpracują z innymi służbami inspekcyjnymi w celu wspólnego uzyskiwania wszystkich informacji dotyczących importu zwierząt.
W szczególności są to następujące informacje:
a) informacje dostępne służbom celnym;
b) informacje zawarte w manifestach okrętowych, kolejowych lub lotniczych;
c) inne dostępne informacje, pochodzące od operatorów drogowych, kolejowych, portowych lub operatorów portów lotniczych.
Artykuł 6
Dostęp do baz danych i udział systemach informatycznych
W celu osiągnięcia celu określonego w art. 5 właściwe władze i służby celne państw członkowskich dokonują wzajemnej wymiany danych, zawartych w ich odpowiednich bazach danych.
Systemy technologii informacyjnej, wykorzystywane przez właściwe władze i podlegające właściwej ochronie danych, mają być skoordynowane, na ile jest to możliwe, z systemami służb celnych oraz systemami operatorów handlowych, w celu przyspieszenia transferu informacji.
Artykuł 7
Wykorzystywanie certyfikacji elektronicznej
Tworzenie, wykorzystanie, przekazywanie i przechowywanie dokumentów CVED może być dokonywane przy wykorzystaniu środków elektronicznych, po uzgodnieniu z właściwymi władzami.
Informacje pomiędzy właściwymi władzami są przekazywane za pomocą środków systemu wymiany informacji, o którym mowa w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 8
Przepisy przejściowe
W odniesieniu do punktów kontroli granicznej, wymienionych w załączniku II, które będą zniesione po akcesji Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji i Słowenii, niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko do dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 9
Uchylenie
Decyzja 92/527/EWG traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/2004
z dnia 19 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1848/93 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowy symbol i znak, o których mowa w art. 12 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, składają się ze wzorów przedstawionych w części A i B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1848/93 [2].
(2) Do wyżej wymienionego załącznika należy dodać fińskie i szwedzkie symbole i znaki, a symbole i znaki wykorzystywane od wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji powinny zostać uznane za ważne w zakresie, w jakim są zgodne ze wzorami przedstawionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Świadectw o Szczególnym Charakterze,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1848/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Symbole i znaki w języku fińskim i szwedzkim używane od momentu wejścia w życie Aktu Przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii są ważne w zakresie, w jakim są zgodne ze wzorami przedstawionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 297/2004
z dnia 19 lutego 2004 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Ensaimada de Mallorca lub Ensaimada mallorquina)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania przesłała Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Ensaimada de Mallorca" lub "Ensaimada mallorquina" jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawiera wszelkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2004
z dnia 20 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 53 i 80 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po przyjęciu przez Komisję rozporządzenia (WE) nr 753/2002 [2] okazało się, że zawiera ono pewne techniczne błędy, które należy poprawić.
Niektóre przepisy rozporządzenia powinny być także zmienione ze względu na przejrzystość i spójność.
(2) O rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 powiadomiono Światową Organizację Handlu.
Pewna liczba krajów trzecich produkujących wino zgłosiła zastrzeżenia dotyczące tekstu.
W świetle tych komentarzy odbyły się dwie konsultacje w Genewie w celu wyjaśnienia nowych zasad dotyczących etykietowania i wysłuchania obaw krajów trzecich.
(3) Uwzględniając skargi krajów trzecich, należy dokonać w rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 zmian, które dotyczyłyby umożliwienia krajom trzecim korzystania z pewnych tradycyjnych nazw, z zastrzeżeniem spełnienia przez nie warunków równorzędnych do tych stawianych Państwom Członkowskim.
Ponadto biorąc pod uwagę, że kilka krajów trzecich nie posiada takiego samego poziomu scentralizowanych regulacji, jak we Wspólnocie, należy wprowadzić poprawki wobec niektórych wymogów, zapewniając jednocześnie takie same gwarancje co do wiążącego charakteru tych zasad.
(4) Biorąc pod uwagę brak możliwości sfinalizowania procedury uchwalenia tych zmian przed dniem 1 lutego 2004 roku, termin określony w art. 47 powinien być przedłużony do dnia 15 marca 2004 roku.
(5) W związku z tym należy dokonać zmian w rozporządzeniu (WE) nr 753/2002.
(6) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Ponadto zainteresowane Państwo Członkowskie może dopuszczać uchylenia ad hoc dla pewnych gatunków win gatunkowych psr i gatunkowych win musujących psr, o których mowa w art. 29, dojrzewających w butelkach przez długi okres przed sprzedażą, z zastrzeżeniem, że ustanowi ono wymogi kontrolne i zasady obrotu dla tych produktów;
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wymogach kontrolnych, które ustanowiły.";
2) w art. 9 skreśla się ust. 4 i 5.
3) artykuł 12 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Określenia, które nie zostały zdefiniowane w zasadach Wspólnoty, ale użycie których jest regulowane w Państwie Członkowskim lub odpowiada zasadom mającym zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z wywodzącym się z przedstawicielskich organizacji handlowych, z zastrzeżeniem, że powiadomiły one o tym Komisję, która podejmie wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia, aby określenia te zostały opublikowane.";
4) w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 5 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Aby być uprawnionym do włączenia do załącznika III, tradycyjne określenie musi:"
b) skreśla się ust. 6;
c) skreśla się ust. 8;
5) artykuł 28 akapit 3 otrzymuje brzmienie:
"Zasady, o których mowa w akapicie drugim, mogą jednakże umożliwiać stosowanie określenia "…"; (tradycyjna nazwa) w połączeniu z "…"; (retsina) bez koniecznego łączenia go z określonym wskazaniem geograficznym.";
6) w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) Hiszpania:
- "Denominación de origen";, "Denominación de origen calificada";, "D.O.";, "D.O.Ca";, "vino de calidad con indicación geográfica";, "vino de pago"; i "vino de pago calificado";;
Powyższe określenia muszą jednakże pojawiać się na etykiecie bezpośrednio pod nazwą wyszczególnionego regionu;
- "vino generoso";, "vino generoso de licor";, "vino dulce natural";;";
b) ustęp 1 lit. h) tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"— "Districtus Austriae Controllatus" lub "DAC";"
c) ustęp 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Hiszpania:
- "Denominación de origen";, "Denominación de origen calificada";, "D.O.";, "D.O.Ca";, "vino de calidad con indicación geográfica";, "vino de pago"; i "vino de pago calificado";;
Powyższe określenia muszą jednakże pojawiać się na etykiecie bezpośrednio pod nazwą wyszczególnionego regionu;";
7) w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 akapit drugi pkt b) wyrażenie "31 sierpnia 2003 r." zastępuje się wyrażeniem "31 sierpnia 2005 r.";
b) w ust. 3 akapit trzeci wyrażenie "31 sierpnia 2003 r." zastępuje się wyrażeniem "31 sierpnia 2005 r.";
8) w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
i) w akapicie pierwszym lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) nazwa, adres i zawód jednej lub większej liczby osób zaangażowanych w marketing, z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych;"
ii) w akapicie pierwszym lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) specyficzny kolor, z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych.";
iii) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku wina likierowego, wina półmusującego, napowietrzanego wina półmusującego i produktów z tytułu II produkowanych w krajach trzecich oznakowanie, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), może być stosowane z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów win w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych.";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W drodze ustępstwa od przepisów art. 9 ust. 1–3 pewne typy butelek wyszczególnionych w załączniku 1 mogą być używane do prezentacji wina pochodzącego z krajów trzecich, z zastrzeżeniem, że:
a) kraje te dostarczą uzasadniony wniosek Komisji; oraz
b) zostaną spełnione wymogi uważane za odpowiadające wymogom ustalonym w art. 9 ust. 2 i 3.
Kraje trzecie upoważnione do korzystania z każdego typu butelki są wyszczególnione w załączniku 1 wraz z zasadami korzystania z nich.
Niektóre typy butelek używanych tradycyjnie w krajach trzecich, ale nieuwzględnionych w załączniku 1, mogą ubiegać się o ochronę, o której mowa w tym artykule, dla tego typu butelek, z punktu widzenia ich marketingu we Wspólnocie, jeżeli mają zastosowanie porozumienia o wzajemności.
Akapit pierwszy będzie wdrożony poprzez umowy zawarte z zainteresowanymi krajami trzecimi, zawartymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 133 Traktatu.";
c) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Artykuł 37 ust. 1 ma zastosowanie mutatis mutandis do moszczu gronowego w fermentacji przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji przez człowieka, z geograficznym wskazaniem, i wina produkowanego z przejrzałych winogron z geograficznym wskazaniem.";
d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. Artykuły 2, 3, 4, 6, art. 7 lit. c), art. 8, 12 i art. 14 ust. 1) lit. a), b) oraz c) mają zastosowanie mutatis mutandis.";
9) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 skreśla się akapit trzeci;
b) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"4.
Nie wolno używać wskazań geograficznych, o których mowa w ust. 1, 2, 3, jeżeli mimo dokładnego wskazania terytorium, regionu lub lokalizacji, z której pochodzą, mogą wprowadzać opinię publiczną w błąd, że pochodzą z innego terytorium.
5.
Wskazanie geograficzne kraju trzeciego, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być stosowane odnośnie do etykietowania wina importowanego, nawet jeśli jedynie 85 % danego wina zostało uzyskane z winogron zebranych na terytorium produkcji, którego nazwę nosi.";
10) w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla celów załącznika VII pkt B ppkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 etykietowanie win pochodzących z krajów trzecich (z wyjątkiem win musujących, napowietrzanych win musujących i napowietrzanych win półmusujących, ale uwzględniając wina z przejrzałych winogron) i moszczu gronowego w fermentacji dokonywanej w krajach trzecich, przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji przez człowieka, noszących wskazanie geograficzne zgodnie z art. 36 może być uzupełnione w następujący sposób:"
ii) litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) rocznik; może być stosowany z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych i w przypadku gdy co najmniej 85 % winogron użytych do produkcji wina zostało zebranych w danym roku, nie dotyczy zaś ilości produktów wykorzystanych w słodzeniu.
Dla win tradycyjnie uzyskanych z winogron zebranych zimą wskazuje się raczej rok początku bieżącego roku marketingowego, niż rocznik zbioru winogron.";
iii) litera b) pkt i) otrzymuje brzmienie:
"i) warunki korzystania zgodne z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych;"
iv) litery d), e) i f) otrzymują brzmienie:
"d) szczegóły dotyczące metod produkcji, z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów win w zainteresowanych krajach trzecich, między innymi z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych;
e) w przypadku win krajów trzecich i moszczu gronowego w fermentacji produkowanego do bezpośredniej konsumpcji, pochodzącego z krajów trzecich, dodatkowe tradycyjne oznaczenia:
i) inne niż te wyszczególnione w załączniku III zgodne z zasadami mającymi zastosowanie do producentów win w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych; oraz
ii) wyszczególnione w załączniku III, z zastrzeżeniem, że warunki korzystania zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w zainteresowanych krajach trzecich, w tym z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych i spełniają następujące wymogi:
- kraje te złożyły uzasadniony wniosek do Komisji i przedstawiły stosowne zasady uzasadniające uznanie tradycyjnych oznaczeń,
- nazwy te są specyficzne same w sobie,
- nazwy te wyróżniają się wystarczająco i/lub cieszą się uznaną renomą w zainteresowanym kraju trzecim,
- nazwy te są tradycyjnie używane na terenie danego kraju trzeciego przez co najmniej 10 lat,
- nazwy te są wykorzystywane dla jednej lub większej liczby kategorii wina w zainteresowanym kraju trzecim,
- zasady ustanowione przez kraj trzeci nie są skonstruowane w sposób, który mógłby wprowadzać konsumentów w błąd co do danego oznaczenia.
Ponadto niektóre tradycyjne określenia wyszczególnione w załączniku III mogą być stosowane odnośnie do etykietowania win noszących geograficzne wskazanie i pochodzących z kraju trzeciego w oryginalnym języku kraju trzeciego lub w innym języku, jeżeli używanie języka innego niż oficjalny język kraju jest uznawane za tradycyjne w związku z tradycyjnym oznakowaniem, jeżeli użycie takiego języka jest uwzględnione w legislacji danego kraju i jeżeli taki język służył stale do tradycyjnego oznakowania przez co najmniej 25 lat.
Artykuł 23 oraz art. 24 ust. 2, ust. 3, ust. 4 akapit drugi i ust. 6 lit. c) mają zastosowanie mutatis mutandis.
Dla każdego tradycyjnego oznakowania, o którym mowa w pkt ii), są wskazane w załączniku III zainteresowane kraje trzecie;
f) nazwa przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w danym kraju trzecim, między innymi z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych.
Artykuł 25 ust. 1 ma zastosowanie mutatis mutandis."
v) w literze g) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"informacje o butelkowaniu, z zastrzeżeniem, że warunki użycia zgodne są z zasadami mającymi zastosowanie do producentów wina w danym kraju trzecim, między innymi z tymi wywodzącymi się z przedstawicielskich organizacji handlowych";
b) skreśla się ust. 3;
11) w tytule V dodaje się art. 37a i 37b w brzmieniu:
"Artykuł 37a
Przedstawicielska organizacja handlowa oznacza organizację producentów lub stowarzyszenie organizacji producentów przyjmujących te same zasady, działających w danym obszarze uprawy winorośli, wśród członków której znajduje się co najmniej dwie trzecie producentów określonego regionu, w którym organizacja działa, i stanowiących co najmniej dwie trzecie produkcji regionu.
Zainteresowane kraje trzecie zawiadamiają uprzednio Komisję o zasadach, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 37 ust. 1. Kraje trzecie dostarczają także listę przedstawicielskich organizacji handlowych, ze szczegółami dotyczącymi ich członków, jak zostało to określone w załączniku IX.
Komisja podejmuje wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia, aby takie środki zostały podane do publicznej wiadomości."
"Artykuł 37b
Wino likierowe, wino półmusujące, napowietrzane wino półmusujące, wino musujące
1.
Dla celów załącznika VII pkt A ppkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 etykietowanie win likierowych, półmusujących i napowietrzanych półmusujących win obejmuje oprócz podania obowiązkowych szczegółów, o których mowa w pkt A ppkt 1 tegoż załącznika, wskazania importera, lub, w przypadku gdy wino było butelkowane we Wspólnocie, rozlewni.
W przypadku szczegółów, o których mowa w pierwszym akapicie, art. 34 ust. 1 lit. a) ma zastosowanie mutatis mutandis do produktów produkowanych w krajach trzecich.
Artykuł 38 ust. 2 ma zastosowanie mutatis mutandis.
2.
W drodze odstępstwa od postanowień załącznika VII pkt C ppkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wina krajów trzecich mogą nosić nazwy "wino likierowe";, "wino półmusujące"; lub "napowietrzane wino półmusujące";, jeżeli spełniają wymogi ustanowione odpowiednio w literach d), g) i h) załącznika XI do rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 [3].
3.
Wina musujące pochodzące z kraju trzeciego, o którym mowa w załączniku VIII pkt E ppkt 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999 są wyszczególnione w załączniku VIII do tego rozporządzenia.";
12) artykuł 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla celów załącznika VII pkt A ppkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 etykietowanie win likierowych, półmusujących i napowietrzanych win półmusujących zawiera, oprócz obowiązkowych szczegółów, o których mowa w pkt A ppkt 1 tegoż załącznika, nazwisko lub nazwę producenta oraz nazwę lokalnego obszaru administracyjnego kraju członkowskiego, na którym znajduje się rozlewnia, lub, w przypadku opakowań o nominalnej objętości ponad 60 litrów, podmiot wysyłający. W przypadku win półmusujących nazwa rozlewni może być zastąpiona nazwą producenta wina.
W przypadku szczegółów, o których mowa w akapicie pierwszym, zastosowanie ma art. 15 mutatis mutandis do produktów wytworzonych we Wspólnocie.";
13) skreśla się art. 40;
14) skreśla się art. 44;
15) artykuł 46 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 46
Odmiany wina "pinot";
W przypadku win musujących, jakościowych win musujących lub jakościowych win musujących psr, nazwy odmian używanych do uzupełnienia opisu produktu, głównie "Pinot Blanc";, "Pinot noir"; lub "Pinot gris"; oraz ich odpowiedniki w innych językach Wspólnoty mogą być zastąpione synonimem "Pinot";.";
16) artykuł 47 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Etykiety i materiały wstępne opakowań, noszące szczegółowe dane, które zostały wydrukowane zgodnie z postanowieniami mającymi zastosowanie do wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu stosowane do dnia 15 marca 2004 r.";
17) załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
18) załącznik III zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
19) załącznik III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IX.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2004
z dnia 23 lutego 2004 r.
w sprawie przyjęcia odstępstw od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów w odniesieniu do Austrii, Francji i Luksemburga
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 w sprawie statystyk odpadów [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Austrię dnia 30 czerwca 2003 r.,
uwzględniając wniosek złożony przez Francję dnia 12 czerwca 2003 r.,
uwzględniając wniosek złożony przez Luksemburg dnia 25 czerwca 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 odstępstwa od niektórych przepisów załączników do tego rozporządzenia mogą być przyznane przez Komisję w ciągu okresu przejściowego.
(2) Takie odstępstwa powinny być przyznane Austrii, Francji i Luksemburgowi, na ich wniosek.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przyznaje się niniejszym następujące odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002:
a) Austrii przyznaje się odstępstwa od opracowania wyników odnoszących się do załącznika I sekcji 8 ppkt 1.1, pozycja 1 (rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo);
b) Francji przyznaje się odstępstwa od opracowania wyników odnoszących się do załącznika I sekcji 8 ppkt 1.1, pozycje 1 (rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo), 2 (rybołówstwo) i 16 (usługi) oraz opracowania wyników odnoszących się do załącznika II sekcji 8 ppkt 2;
c) Luksemburgowi przyznaje się odstępstwa od opracowania wyników odnoszących się do załącznika I sekcji 8 ppkt 1.1, pozycje 1 (rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo) i 2 (rybołówstwo).
2.
Odstępstwa przewidziane w ust. 1 są przyznawane wyłącznie w odniesieniu do danych z pierwszego roku referencyjnego, mianowicie 2004 r.
Po upływie okresu przejściowego, Austria, Francja i Luksemburg przekazują dane z roku referencyjnego 2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 318/2004
z dnia 23 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1787/2003 przewidują redukcje cen interwencyjnych oraz mechanizmy interwencyjne w odniesieniu do masła. Dlatego też konieczne jest ustanowienie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2771/1999 [2] szczegółowych zasad w odniesieniu do mechanizmu interwencyjnego dla skupu masła po ustalonych cenach.
(2) Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, Komisja może podjąć decyzję o zawieszeniu skupu interwencyjnego, gdy ilości oferowane w ramach interwencji osiągną pewien poziom. Aby Komisja była w stanie podjąć taką decyzję, należy przyjąć przepisy umożliwiające jej śledzenie ilości masła oferowanych w ramach interwencji publicznej.
(3) Gdy poziom ten zostanie osiągnięty, Komisja może również podjąć decyzję o przeprowadzeniu skupu w drodze stałej procedury przetargowej. Należy określić odpowiednie szczegółowe zasady.
(4) Właściwe zarządzanie zapasami interwencyjnymi wymaga odsprzedaży masła, gdy tylko pojawią się możliwości zbytu.
W świetle doświadczenia zdobytego w zakresie sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych, szczególnie w odniesieniu do wymogów ilościowych i cennika, należy wprowadzić procedurę przetargową w odniesieniu do sprzedaży masła z interwencji publicznej.
(5) Agencja interwencyjna sprzedaje masło z zapasów interwencyjnych zgodnie z datą jego przyjęcia do składowania; w celu spełnienia wymogów podaży, oferenci powinni mieć możliwość rozróżnienia w ofertach między masłem ze śmietany słodkiej a masłem ze śmietany kwaśniej, przy czym ustalona cena sprzedaży może być różna w zależności od lokalizacji masła oferowanego do sprzedaży.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Szczegółowe zasady przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie od dnia 1 marca 2004 r., tj. od dnia stosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1787/2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Gdy Komisja stwierdzi, zgodnie z art. 8 ust. 4, że w jednym lub wielu Państwach Członkowskich w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest niższa niż 92 % ceny interwencyjnej, rozpoczyna dokonywanie skupu masła oferowanego w ramach interwencji w zainteresowanych Państwach Członkowskich w okresie od 1 marca do 31 sierpnia po cenie równej 90 % ceny interwencyjnej, zgodnie z art. 6 ust. 1 pierwszy akapit rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
2.
Gdy Komisja stwierdzi, zgodnie z art. 8 ust. 4, że cena rynkowa w zainteresowanych Państwach Członkowskich jest równa lub przekracza 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch kolejnych tygodni, zawiesza skup interwencyjny.";
2) artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Masło zostanie wyprodukowane w ciągu 23 dni poprzedzających datę otrzymania przez agencję interwencyjną oferty sprzedaży.";
3) artykuł 6 ust. 1 pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy masło jest oferowane do sprzedaży w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zostało wyprodukowane, skup odbędzie się pod warunkiem przedstawienia certyfikatu dostarczonego nie później niż w terminie 45 dni od daty otrzymania oferty przez właściwą agencję tego Państwa Członkowskiego, w którym miała miejsce produkcja.";
4) w art. 8 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli stwierdzone ceny pozostają niezmienne w okresie pięciu lub więcej kolejnych tygodni, Państwa Członkowskie przekazują Komisji swoją ocenę powodów, które sprawiły, że ceny pozostały niezmienne w danym okresie.";
5) w rozdziale II część 3 otrzymuje brzmienie:
"CZĘŚĆ 3
Procedura skupu masła po cenie równej 90 % ceny interwencyjnej
Artykuł 9
Gdy Komisja podejmie decyzję o rozpoczęciu skupu masła zgodnie z art. 2 ust. 1, zainteresowana agencja interwencyjna postępuje zgodnie z przepisami niniejszej części.
Artykuł 10
1.
Sprzedający przedkładają ofertę na piśmie, składając ją za potwierdzeniem odbioru lub przesyłając za pomocą jakiegokolwiek środka telekomunikacyjnego pozwalającego na potwierdzenie odbioru.
2.
Oferty zawierają następujące informacje:
a) imię i nazwisko/nazwę i adres sprzedającego;
b) oferowaną ilość;
c) miejsce składowania masła.
3.
Oferty są ważne wyłącznie, jeżeli:
a) dotyczą ilości masła spełniającej wymogi art. 4 ust. 4;
b) towarzyszy im pisemne zobowiązanie sprzedającego o spełnieniu wymogów art. 4 ust. 3 i art. 14 ust. 2;
c) zostanie dostarczony dowód złożenia przez sprzedającego zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za 100 kg w Państwie Członkowskim, w którym oferta została złożona, najpóźniej do dnia otrzymania oferty.
4.
Zobowiązanie określone w ust. 3 lit. b), złożone pierwotnie w agencji interwencyjnej, uznaje się automatycznie za ważne w odniesieniu do następnych ofert do czasu wyraźnej rezygnacji ze strony sprzedającego lub ze strony agencji interwencyjnej, pod warunkiem że:
a) pierwotna oferta zawiera stwierdzenie, że sprzedający zamierza skorzystać z przepisów niniejszego ustępu;
b) następne oferty zawierają odwołanie się do przepisów niniejszego ustępu i do daty pierwotnej oferty.
5.
Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania wniosków, ilości, odpowiadające im daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.
6.
Oferty nie mogą zostać wycofane po ich otrzymaniu przez agencję interwencyjną.
Artykuł 11
Podtrzymanie oferty i dostarczenie masła do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w terminie określonym w art. 12 ust. 2 stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [3].
Artykuł 12
1.
Po sprawdzeniu oferty i w terminie pięciu dni roboczych od daty jej otrzymania agencja interwencyjna wydaje datowane i oznaczone numerem polecenie dostawy określające:
a) ilość do dostarczenia;
b) ostateczną datę dostawy masła;
c) magazyn chłodniczy, do którego masło musi być dostarczone.
2.
Sprzedający realizuje dostawę masła do punktu rozładunkowego magazynu chłodniczego w ciągu 21 dni od daty otrzymania oferty sprzedaży.
Dostawa może być podzielona na partie.
Wszelkie koszty wyładunku masła w punkcie rozładunkowym magazynu chłodniczego ponosi sprzedający.
3.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 3 lit. c), zostaje zwolnione natychmiast po realizacji przez sprzedającego dostawy wszystkich ilości określonych w poleceniu dostawy w terminie określonym w poleceniu dostawy.
Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 4 ust. 1, stwierdza się, że masło nie spełnia wymogów określonych w tym artykule, zabezpieczenie ulega przepadkowi w odniesieniu do dostarczonych ilości.
W odniesieniu do pozostałych ilości skup ulega unieważnieniu, a zabezpieczenie zostaje zwrócone.
4.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli sprzedający nie zrealizuje dostawy w terminie określonym w poleceniu dostawy, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 3 lit. c), ulega przepadkowi proporcjonalnie do niedostarczonych ilości, a skup ulega unieważnieniu w odniesieniu do tych ilości.
5.
Dla celów niniejszego artykułu masło uznawane jest za dostarczone agencji interwencyjnej w dniu, w którym cała ilość masła podana w ofercie zostanie przyjęta do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną, ale nie wcześniej niż w dniu następującym po dniu wydania polecenia dostawy.
6.
Prawa i obowiązki wynikające ze sprzedaży są nieprzenoszalne.
Artykuł 13
1.
Agencja interwencyjna dokonuje płatności na rzecz sprzedającego za każdą przejętą ilość masła w terminie od 45 do 65 dni od daty przejęcia, pod warunkiem potwierdzenia zgodności z wymogami art. 3 i 4.
2.
Dla celów niniejszego artykułu data przejęcia oznacza datę przyjęcia masła do magazynu chłodniczego wyznaczonego przez agencję interwencyjną, ale nie wcześniej niż w dniu następującym po dniu wydania polecenia dostawy, o którym mowa w art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
1.
Masło podlega próbnemu okresowi składowania.
Okres ten ustala się na 30 dni począwszy od daty przejęcia.
2.
Poprzez złożenie oferty sprzedający zobowiązują się – w przypadku gdy kontrola przy przyjęciu do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną wykaże, że masło nie spełnia wymogów określonych w art. 3 i 4, lub gdy na zakończenie próbnego okresu składowania minimalna jakość organoleptyczna masła okaże się niższa niż minimalna jakość organoleptyczna określona w załączniku I – do:
a) wycofania masła, o które chodzi; oraz
b) zapłaty kosztów składowania masła, o które chodzi, od dnia przejęcia do dnia wycofania z magazynu.
Koszty składowania do zapłacenia ustala się na podstawie standardowego kosztu przyjęcia, wycofania i składowania określonego zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [4].
Artykuł 15
1.
Najpóźniej w każdy wtorek przed godziną 12:00 (czasu brukselskiego) Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach masła, które w ciągu poprzedniego tygodnia były przedmiotem oferty sprzedaży zgodnie z art. 10.
2. Z chwilą stwierdzenia, że oferty osiągają 75 % ilości określonych w art. 6 ust. 1 drugi akapit rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 na dany rok, informacja, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przekazywana jest każdego dnia przed godziną 12:00 (czasu brukselskiego) dla ilości objętych wnioskami złożonymi w dniu poprzednim.
Z chwilą stwierdzenia, że oferty osiągają ilości określone w art. 6 ust. 1 drugi akapit rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 na dany rok, skup może ulec zawieszeniu zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 powołanego rozporządzenia.
Artykuł 15a
W przypadku zawieszenia skupu zgodnie z art. 2 ust. 2 lub z art. 15 ust. 2 akapit drugi, nie przyjmuje się żadnych nowych ofert począwszy od dnia następującego po dniu wejścia w życie decyzji zawieszającej skup."
6) po art. 15a dodaje się część 3a brzmieniu:
"CZĘŚĆ 3a
Procedura skupu masła w trybie przetargu
Artykuł 16
1. W przypadku gdy Komisja postanawia rozpoczęcie skupu masła w trybie stałego zaproszenia do składania ofert zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 tego rozporządzenia, zastosowanie mają art. 3, 4, 5, 6, 12, 13 i 14 niniejszego rozporządzenia, o ile niniejsza część nie stanowi inaczej.
2.
Ogłoszenie o przetargu jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Termin składania ofert dla poszczególnych zaproszeń do składania ofert przypada na każdy drugi i czwarty wtorek miesiąca o godzinie 12:00 (czasu brukselskiego) z wyjątkiem drugiego wtorku w sierpniu.
Jeżeli wtorek przypada w dzień urzędowo wolny od pracy, termin ten przypada ostatniego poprzedniego dnia roboczego o godzinie 12:00 (czasu brukselskiego).
Artykuł 17
1.
Zainteresowane strony uczestniczą w procedurze przetargowej ogłoszonej przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego poprzez złożenie oferty na piśmie za potwierdzeniem odbioru lub przesłanie za pomocą jakiegokolwiek pisemnego środka telekomunikacyjnego pozwalającego na potwierdzenie odbioru.
2.
Oferty zawierają następujące informacje:
a) imię i nazwisko/nazwę i adres oferenta;
b) oferowaną ilość;
c) proponowaną cenę, nieuwzględniającą krajowych podatków i opłat, za 100 kilogramów masła dostarczonych do punktu rozładunkowego magazynu chłodniczego;
d) miejsce składowania masła.
3.
Oferty są ważne wyłącznie, jeżeli:
a) dotyczą ilości masła spełniającej wymogi art. 4 ust. 4;
b) towarzyszy im pisemne zobowiązanie sprzedającego o spełnieniu wymogów art. 4 ust. 3 i art. 14 ust. 2;
c) zostanie dostarczony dowód złożenia przez oferenta zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za 100 kg przed upływem terminu składania ofert w ramach danego przetargu w Państwie Członkowskim, w którym oferta została złożona.
4.
Zobowiązanie określone w ust. 3 lit. b), złożone pierwotnie w agencji interwencyjnej, uznaje się automatycznie za ważne w odniesieniu do następnych ofert do czasu wyraźnej rezygnacji ze strony sprzedającego lub ze strony agencji interwencyjnej, pod warunkiem że:
a) pierwotna oferta zawiera stwierdzenie, że sprzedający zamierza skorzystać z przepisów niniejszego ustępu;
b) następne oferty zawierają odwołanie się do przepisów niniejszego ustępu i do daty pierwotnej oferty.
5.
Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania oferty, ilości, odpowiadające im daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.
6.
Oferty nie mogą zostać wycofane po upływie określonego w art. 16 ust. 3 terminu składania ofert w ramach danego przetargu.
Artykuł 17a
Podtrzymanie oferty po terminie składania ofert i dostarczenie masła do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w terminie określonym w art. 17d ust. 3 stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 17b
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach i cenach oferowanych przez oferentów najpóźniej do godz. 9:00 (czasu brukselskiego) w dniu następującym po terminie, o którym mowa w art. 16 ust. 3.
2. W świetle otrzymanych ofert w ramach danego przetargu Komisja ustala maksymalną cenę skupu w stosunku do obowiązującej ceny interwencyjnej zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
3.
Możliwe jest podjęcie decyzji o nienadawaniu dalszego biegu przetargowi.
Artykuł 17c
Oferty zostają odrzucone, jeżeli proponowana cena jest wyższa niż cena maksymalna, o której mowa w art. 17b ust. 2, stosująca się do danego postępowania przetargowego.
Artykuł 17d
1.
Agencja interwencyjna bezzwłocznie informuje oferentów o wynikach ich uczestnictwa w procedurze przetargowej.
W przypadku ofert, które nie wygrały, zabezpieczenia przewidziane w art. 17 ust. 3 lit. c) są bezzwłocznie zwalniane.
Prawa i obowiązki wynikające z procedury przetargowej są nieprzenoszalne.
2.
Agencja interwencyjna bezzwłocznie wydaje wybranemu oferentowi datowane i oznaczone numerem polecenie dostawy określające:
a) ilość do dostarczenia;
b) ostateczną datę dostawy masła;
c) magazyn chłodniczy, do którego masło musi być dostarczone.
3.
W ciągu 21 dni od terminu składania ofert wybrany oferent realizuje dostawę masła do punktu rozładunkowego magazynu chłodniczego.
Dostawa może być podzielona na partie.
Wszelkie koszty wyładunku masła w punkcie rozładunkowym magazynu chłodniczego ponosi wybrany oferent.
4.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 17 ust. 3 lit. c), zostaje zwolnione natychmiast po realizacji przez wybranego oferenta dostawy wszystkich ilości określonych na poleceniu dostawy w terminie określonym na poleceniu dostawy.
Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 4 ust. 1, stwierdza się, że masło nie spełnia wymogów określonych w tym artykule, zabezpieczenie ulega przepadkowi w odniesieniu do dostarczonych ilości.
W odniesieniu do pozostałych ilości skup ulega unieważnieniu, a zabezpieczenie zostaje zwrócone.
5.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli wybrany oferent nie zrealizuje dostawy w terminie określonym w poleceniu dostawy, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 17 ust. 3 lit. c) ulega przepadkowi proporcjonalnie do niedostarczonych ilości, a skup ulega unieważnieniu w odniesieniu do tych ilości.
6.
Dla celów niniejszego artykułu masło uznawane jest za dostarczone agencji interwencyjnej w dniu, w którym cała ilość masła podana w poleceniu dostawy zostanie przyjęta do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną, ale nie wcześniej niż w dniu następującym po dniu wydania polecenia dostawy." ;
7) w rozdziale II część 5 otrzymuje brzmienie:
"CZĘŚĆ 5
Procedura sprzedaży masła w trybie przetargu
Artykuł 21
1.
Sprzedaż masła odbywa się w trybie stałego zaproszenia do składania ofert organizowanego przez każdą agencję interwencyjną.
2.
Sprzedaż dotyczy masła przyjętego do składowania przed dniem 1 września 1999 r.
3.
Ogłoszenie o stałym zaproszeniu do składania ofert jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej najpóźniej 8 dni przed upływem pierwszego terminu składania ofert.
4.
Agencje interwencyjne sporządzają ogłoszenie o stałym zaproszeniu do składania ofert ze wskazaniem w szczególności terminu i adresu składania ofert.
W odniesieniu do składowanego masła określają również:
a) lokalizację magazynu chłodniczego, w którym masło jest składowane;
b) ilość do sprzedaży znajdującą się w każdym magazynie chłodniczym.
5.
Agencje interwencyjne prowadzą aktualny wykaz informacji określonych w ust. 4, który udostępniają na żądanie zainteresowanych stron.
Agencje interwencyjne publikują regularne uaktualnienia wykazu we właściwej formie, którą określają w ogłoszeniu o stałym zaproszeniu do składania ofert.
6.
Agencje interwencyjne podejmują konieczne środki w celu umożliwienia zainteresowanym stronom:
a) zbadanie próbek masła wystawionego na sprzedaż na ich własny koszt przed złożeniem oferty;
b) sprawdzenie wyników analiz, o których mowa w art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 213/200 [5].
Artykuł 22
1.
Agencje interwencyjne organizują poszczególne przetargi podczas okresu ważności stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych.
2.
Termin składania ofert dla poszczególnych przetargów przypada na drugi i czwarty wtorek miesiąca o godzinie 12:00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem drugiego wtorku sierpnia i czwartego wtorku grudnia.
Jeżeli wtorek przypada w dzień urzędowo wolny od pracy, termin ten przypada ostatniego poprzedniego dnia roboczego o godzinie 12:00 (czasu brukselskiego).
Artykuł 23
1.
Oferenci w ramach poszczególnych przetargów przedkładają ofertę na piśmie, składając ją za potwierdzeniem odbioru lub przesyłając za pomocą jakiegokolwiek środka telekomunikacyjnego pozwalającego na potwierdzenie odbioru.
Oferty przedkłada się agencji interwencyjnej posiadającej masło, którego dotyczy oferta.
2.
Oferty zawierają następujące informacje:
a) imię i nazwisko/nazwę i adres oferenta;
b) ilość będącą przedmiotem oferty;
c) cenę w EUR nieuwzględniającą krajowych podatków i opłat, oferowaną za 100 kilogramów masła dostarczonych do punktu rozładunkowego magazynu chłodniczego;
d) w razie potrzeby lokalizację magazynu chłodniczego, w którym masło jest składowane, i ewentualnie lokalizację magazynu zastępczego;
e) w razie potrzeby określenie, zgodnie z art. 4 ust. 6 lit. e), rodzaju masła będącego przedmiotem oferty.
3.
Oferty są ważne wyłącznie, jeżeli:
a) dotyczą ilości co najmniej 5 ton lub jeżeli ilość dostępna w magazynie chłodniczym jest mniejsza niż 5 ton, rzeczywistej dostępnej ilości;
b) zostanie dostarczony dowód złożenia przez oferenta zabezpieczenia w wysokości 70 EUR na tonę przed upływem terminu składania ofert w ramach danego przetargu w Państwie Członkowskim, w którym oferta została złożona.
4.
Oferty nie mogą zostać wycofane po upływie terminu, o którym mowa w art. 22 ust. 2.
Artykuł 24
Dla celów zabezpieczenia przetargowego, o którym mowa w art. 23 ust. 3, podstawowe wymogi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 są spełnione w odniesieniu do przejęcia masła w terminie określonym w art. 24f ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24a
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach i cenach oferowanych przez oferentów i o ilości masła oferowanego do sprzedaży najpóźniej do godz. 9:00 (czasu brukselskiego) w dniu następującym po terminie, o którym mowa w art. 22 ust. 2.
2.
Na podstawie otrzymanych ofert w ramach każdego przetargu ustalana jest minimalna cena sprzedaży zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
Cena ta może się zmieniać w zależności od lokalizacji masła oferowanego do sprzedaży.
Możliwe jest podjęcie decyzji o nienadawaniu dalszego biegu przetargowi.
Artykuł 24b
Oferty są odrzucane, jeżeli oferowana cena jest niższa niż ustalona cena minimalna.
Artykuł 24c
1.
Agencja interwencyjna dokonuje wyboru oferenta zgodnie z ust. 2–5.
2.
Masło jest przydzielane w zależności od daty jego przyjęcia do składowania, począwszy od najstarszego produktu w ramach całkowitej ilości lub odpowiednio od najstarszej partii masła ze słodkiej lub kwaśnej śmietany dostępnej w magazynie chłodniczym wyznaczonym przez oferenta.
3.
Bez uszczerbku dla art. 24b, wybiera się oferenta, który oferuje najwyższą cenę.
Jeżeli cała dostępna ilość nie została wyczerpana, pozostała ilość przyznawana jest innym oferentom według oferowanych cen, począwszy od ceny najwyższej.
4.
Jeżeli wybór oferty prowadziłby do zwarcia umowy na ilość przekraczającą ilość dostępną w danym magazynie chłodniczym, zainteresowanemu oferentowi przydziela się jedynie dostępną ilość.
Jednakże agencja interwencyjna może wyznaczyć za zgodą oferenta inne magazyny chłodnicze w celu osiągnięcia ilości określonej w ofercie.
5.
Jeżeli wybór dwóch lub większej liczby ofert oferujących tę samą cenę za masło znajdujące się danym magazynie chłodniczym prowadziłby do zwarcia umów na ilość przekraczającą ilość dostępną, dostępna ilość podlega podziałowi proporcjonalnie do oferowanych ilości.
Jednakże jeżeli podział taki prowadziłby do przyznania ilości mniejszych niż pięć ton, przydział odbywa się w drodze losowania.
Artykuł 24d
Prawa i obowiązki wynikające z procedury przetargowej są nieprzenoszalne.
Artykuł 24e
1.
Agencja interwencyjna bezzwłocznie informuje oferentów o wynikach ich uczestnictwa w procedurze przetargowej.
W przypadku ofert, które nie wygrały, zabezpieczenia przewidziane w art. 23 ust. 3 lit. b) są bezzwłocznie zwalniane.
2.
Przed odbiorem masła i w terminie określonym w art. 24f ust. 2 wybrani oferenci wpłacają na rzecz agencji interwencyjnej kwotę odpowiadającą ich ofertom w odniesieniu do każdej ilości, jaką zamierzają odebrać.
Artykuł 24f
1.
Z chwilą zapłaty kwoty, o której mowa w art. 24e ust. 2, agencja interwencyjna wydaje polecenie odbioru określające:
a) ilość, za którą zapłacono odpowiednią kwotę;
b) lokalizację magazynu chłodniczego, w którym masło jest składowane;
c) ostateczną datę odbioru masła.
2.
Wybrani oferenci odbierają przyznane im masło w ciągu 30 dni od terminu składania ofert.
Odbiór może dokonywać się partiami, obejmującymi co najmniej 5 ton każda.
Jednakże jeżeli ilość dostępna w magazynie chłodniczym jest mniejsza niż 5 ton, możliwe jest wydanie tej mniejszej ilości.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli masło nie zostanie odebrane w terminie określonym w akapicie pierwszym, koszty składowania pokrywa wybrany oferent począwszy od dnia następującego po dniu upływu terminu.
Ponadto składowanie odbywa się na jego ryzyko.
3. Zabezpieczenie złożone zgodnie z art. 23 ust. 3 lit. b) zostaje bezzwłocznie zwolnione w odniesieniu do ilości odebranych w terminie określonym w akapicie pierwszym ust. 2 niniejszego artykułu.
Ulega ono przepadkowi w przypadku określonym w ust. 2 akapit drugi.
W przypadku siły wyższej, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, agencja interwencyjna podejmie działania, jakie uzna za stosowne, biorąc pod uwagę przywoływane okoliczności.
Artykuł 24g
Państwa Członkowskie informują Komisję najpóźniej do każdego wtorku przed godziną 12:00 (czasu brukselskiego) o ilościach masła, które w okresie poprzedniego tygodnia:
a) były przedmiotem umowy sprzedaży;
b) zostały przejęte."
Artykuł 2
Zakupy masła zawieszone w niektórych Państwach Członkowskich w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają zawieszone do czasu podjęcia przez Komisję ponownej decyzji w tej sprawie i jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 322/2004
z dnia 23 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 11 oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [2] ustanawia jego zakres obowiązywania, wymieniając rozporządzenia, na mocy których ustanowione zostały pozwolenia oraz świadectwa, do których będzie ono miało zastosowanie. Rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego [3], przewiduje pozwolenia na przywóz i wywóz alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Dlatego należy wyjaśnić, że rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ma również zastosowanie do pozwoleń wprowadzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 670/2003.
(2) Obecna wersja art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 zawiera odniesienia do rozporządzeń uchylonych i zastąpionych przez inne rozporządzenia.
Dlatego, w celu zachowania przejrzystości, art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 powinien zostać uaktualniony.
(3) Kwoty minimalne określone w art. 15 ust. 3 i art. 35 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 ulegające zdeponowaniu i przepadkowi jako zabezpieczenie pozwolenia ustalono na 60 EUR. Biorąc pod uwagę koszty administracyjne związane z deponowaniem lub przepadkiem zabezpieczenia, kwoty te powinny zostać podwyższone.
(4) Artykuł 45 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przewiduje, że gdy po dokonaniu powrotnego przywozu produktów na mocy systemu zwrotu towarów następuje wywóz równoważnych produktów objętych tą samą podpozycją Nomenklatury Scalonej, to zabezpieczenie pozwolenia lub świadectwa wykorzystanego do wywozu produktów jest zwalniane na wniosek zainteresowanych stron, jeżeli są spełnione określone warunki.
Jednym z tych warunków jest wymóg wobec podmiotu gospodarczego, by wywóz równoważnych produktów nastąpił w urzędzie celnym w Państwie Członkowskim powrotnego przywozu, wyznaczonym przez to Państwo Członkowskie.
Powoduje to powstawanie dodatkowych kosztów dla podmiotu gospodarczego, jeżeli równoważne produkty, które mają zostać wywiezione, znajdują się w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie powrotnego przywozu.
Dlatego niniejszy wymóg powinien zostać zniesiony.
(5) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ustalający maksymalne ilości produktów rolnych, dla których nie wymaga się przedstawiania pozwolenia na przywóz lub wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji w zastosowaniu art. 5 ust. 1 tiret czwarte tego rozporządzenia, powinien zostać uaktualniony.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2336/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r. wprowadzające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 670/2003 ustanawiającego szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego [4] pochodzenia rolniczego nakłada od 27 stycznia 2004 r. obowiązek przedstawiania pozwolenia na przywóz produktów alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Należy zatem ustanowić przepis określający od tej daty maksymalne ilości danych produktów, dla których nie jest wymagane pozwolenie, zgodnie z art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(7) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1291/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich komitetów zarządzających, których dotyczą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Z zastrzeżeniem niektórych wyjątków ustanowionych szczególnymi wspólnotowymi przepisami w odniesieniu do niektórych produktów, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne zasady wprowadzenia w życie systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji (zwanych dalej "pozwoleniami"; i "świadectwami";) ustanowionymi na mocy lub przewidzianymi w:
- art. 2 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [5] (oleje i tłuszcze),
- art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [6] (żywe rośliny i cięte kwiaty),
- art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 [7] (nasiona),
- art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [8] (wieprzowina),
- art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [9] (jaja),
- art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [10] (mięso drobiowe),
- art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2783/75 [11] (owalbumina i laktabumina),
- art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 (zboża),
- art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 [12] (banany),
- art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [13] (ryż),
- art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 [14] (owoce i warzywa),
- art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [15] (przetwory owocowe i warzywne),
- art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [16] (wołowina i cielęcina),
- art. 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [17] (mleko i produkty mleczne),
- art. 59 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 [18] (wino),
- art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [19] (produkty rolne wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu),
- art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [20] (cukier, izoglukoza i syrop z inuliny),
- art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 [21] (baranina i mięso kozie),
- art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 670/2003 [22] (alkohol)";
2) w art. 15 ust. 3 kwotę "60 EUR" zastępuje się kwotą "100 EUR";
3) w art. 35 ust. 2 akapit drugi kwotę "60 EUR" zastępuje się kwotą "100 EUR";
4) w art. 45 ust. 2 lit. a) skreśla się tiret drugie;
5) w art. 45 ust. 2 lit. b) tiret drugie dodaje się następujący akapit: "Eksporter musi dostarczyć urzędowi celnemu wywozu wszystkie niezbędne informacje na temat właściwości produktu i miejsca jego przeznaczenia.";
6) załącznik III zostaje zastąpiony tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 1 ust. 3 ma zastosowanie do pozwoleń i świadectw, których termin ważności nie wygasł w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 1 ust. 4 i 5 ma zastosowanie do wywozów produktów ekwiwalentnych, dla których formalności celne zostały zatwierdzone od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W odniesieniu do pkt N załącznika III (Alkohol) art. 1 ust. 6 stosuje się od 27 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2004
z dnia 25 lutego 2004 r.
dostosowujące rozporządzenie (EWG) nr 1686/72 ze względu na przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 3 ust. 4a rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1] wprowadza mechanizm stabilizacji produkcji materiału siewnego ryżu i nasion innych niż ryż, obejmujący ustalenie maksymalnej ilości kwalifikującej się do pomocy produkcyjnej przyznanej Państwom Członkowskim.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1686/72 z dnia 2 sierpnia 1972 r. w sprawie niektórych szczegółowych zasad pomocy w odniesieniu do materiału siewnego [2] określa wspomnianą maksymalną ilość materiału siewnego ryżu i nasion innych niż ryż dla Wspólnoty przez Państwo Członkowskie.
(3) W perspektywie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Wspólnoty w dniu 1 maja 2004 r., powinna zostać określona maksymalna ilość materiału siewnego ryżu i nasion innych niż ryż kwalifikująca się do pomocy produkcyjnej w rozszerzonej Wspólnocie oraz maksymalne ilości przyznane każdemu Państwu Członkowskiemu.
Ilości brane pod uwagę dla wyliczenia maksymalnej ilości są tymi, które Państwo Członkowskie zadeklarowało Komisji.
(4) Materiał siewny ryżu zebranego w danym roku gospodarczym jest zazwyczaj używany do obsiewania obszarów do produkcji ryżu niełuskanego i materiału siewnego ryżu w trakcie roku gospodarczego Ilość materiału siewnego używanego we Wspólnocie do obsiania jednego hektara to 0,2 tony.
Odpowiednio żeby obsiać ogólny obszar (433123 ha + 3222 ha=) 436345 ha, potrzeba 87269 ton materiału siewnego.
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 1686/72 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1686/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) pierwszy akapit art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Belgia _BAR_ 10077 ton _BAR_
Republika Czech. _BAR_ 9124 tony _BAR_
Dania _BAR_ 93697 ton _BAR_
Niemcy _BAR_ 31654 tony _BAR_
Estonia _BAR_ 379 ton _BAR_
Grecja _BAR_ 3846 ton _BAR_
Hiszpania _BAR_ 23976 ton _BAR_
Francja _BAR_ 52981 ton _BAR_
Irlandia _BAR_ 1016 ton _BAR_
Włochy _BAR_ 18822 tony _BAR_
Cypr _BAR_ 305 ton _BAR_
Łotwa _BAR_ 1086 ton _BAR_
Litwa _BAR_ 1090 ton _BAR_
Luksemburg _BAR_ 865 ton _BAR_
Węgry _BAR_ 7772 tony _BAR_
Malta _BAR_ 300 ton _BAR_
Niderlandy _BAR_ 35856 ton _BAR_
Austria _BAR_ 769 ton _BAR_
Polska _BAR_ 5800 ton _BAR_
Portugalia _BAR_ 300 ton _BAR_
Słowenia _BAR_ 369 ton _BAR_
Słowacja _BAR_ 862 tony _BAR_
Finlandia _BAR_ 5853 tony _BAR_
Szwecja _BAR_ 8132 tony _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 17910 ton."; _BAR_
2) pierwszy akapit art. 3a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Hiszpania _BAR_ 26625,613 ton _BAR_
Francja _BAR_ 3031,861 ton _BAR_
Grecja _BAR_ 1472,618 ton _BAR_
Węgry _BAR_ 644,400 ton _BAR_
Włochy _BAR_ 50242,268 ton _BAR_
Portugalia _BAR_ 2252,240 ton." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Stosuje się je do końca roku gospodarczego 2004/2005.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 324/2004
z dnia 25 lutego 2004 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 21445/2003 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji czynnych farmakologicznie, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego, maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) Kanamycynę i diklofenak należy dodać do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, dla umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 328/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwo, na 2004 r., od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1474/95 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [3], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom zakwalifikowanie się na kontyngenty taryfowe na jaja przewidziane rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1474/95 [4] na sprawiedliwych warunkach porównywanych do tych stosowanych do obecnych Państw Członkowskich.
Dlatego, podmioty gospodarcze w tych państwach muszą uzyskać możliwość pełnego uczestnictwa w tych kontyngentach wraz z przystąpieniem.
(2) By nie powodować zakłóceń na rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram transz przewidzianych w roku 2004 musi być zmieniony a przydział ilości dostosowany, jednakże bez zmiany łącznych ilości przewidzianych w umowach międzynarodowych zawartych na podstawie art. XXIII i art. XXIV.6.
GATT.
Procedury wykonawcze powinny również zostać zmienione w odniesieniu do nieprzekraczalnego terminu na składanie wniosków.
(3) Dlatego konieczne jest, na 2004 r., dokonanie zmian i dostosowań w środkach ustanowionych w art. 2 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1474/95.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1474/95, na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r., kontyngenty są przydzielane w następujący sposób:
Dla grupy E1:
a) 7 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) 13 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
Dla grup E2 i E3:
a) 8 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) 17 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1474/95, na okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r., wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni maja.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 329/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwo, na 2004 r., od rozporządzenia (WE) nr 1431/94 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom zakwalifikowanie się na kontyngenty taryfowe na mięso drobiowe przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 774/94 na sprawiedliwych warunkach porównywanych do tych stosowanych do obecnych Państw Członkowskich.
Dlatego, podmioty gospodarcze w tych państwach muszą uzyskać możliwość pełnego uczestnictwa w tych kontyngentach wraz z przystąpieniem.
(2) By nie powodować zakłóceń na rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram transz przewidziany w roku 2004 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1431/94 [3] musi być zmieniony a przydział ilości dostosowany, jednakże bez zmiany łącznych ilości przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 774/94.
Procedury wykonawcze powinny również zostać zmienione w odniesieniu do nieprzekraczalnego terminu na składanie wniosków.
(3) Dlatego konieczne jest, na 2004 r., dokonanie zmian i dostosowań w środkach ustanowionych w art. 2 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1431/94.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1431/95, na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r., kontyngenty są przydzielane w następujący sposób:
a) 8 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) 17 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1431/95, na okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r., wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni maja.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 330/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwo, na 2004 r., od rozporządzenia (WE) nr 1396/98 ustanawiającego procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 3010/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 779/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95 [2], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom zakwalifikowanie się na kontyngenty taryfowe na mięso drobiowe przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 779/98 na sprawiedliwych warunkach porównywanych do tych stosowanych do obecnych Państw Członkowskich.
Dlatego podmioty gospodarcze w tych państwach muszą uzyskać możliwość pełnego uczestnictwa w tych kontyngentach wraz z przystąpieniem.
(2) By nie powodować zakłóceń na rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram transz przewidzianych w roku 2004 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1396/98 [3] musi być zmieniony a przydział ilości dostosowany, jednakże bez zmiany łącznych ilości przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 779/98.
Procedury wykonawcze powinny również zostać zmienione w odniesieniu do nieprzekraczalnego terminu na składanie wniosków.
(3) Dlatego konieczne jest, na rok 2004, dokonanie zmian i dostosowań w środkach ustanowionych w art. 2 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1396/98.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1396/98, na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r., kontyngenty są przydzielane w następujący sposób:
a) 8 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r;
b) 17 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1396/98, na okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r., wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni maja.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 332/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
wprowadzające odstępstwo, na 2004 r., od rozporządzenia (WE) nr 1432/94 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 1 oraz art. 22 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom zakwalifikowanie się na kontyngenty taryfowe na wieprzowinę przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 774/94 na sprawiedliwych warunkach porównywanych do tych stosowanych do obecnych Państw Członkowskich.
Dlatego, podmioty gospodarcze w tych państwach muszą uzyskać możliwość pełnego uczestnictwa w tych kontyngentach wraz z przystąpieniem.
(2) By nie powodować zakłóceń na rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram dla transz przewidzianych w roku 2004 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1432/94 [3] musi być zmieniony a przydział ilości dostosowany jednakże bez zmiany łącznych ilości przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 774/94.
Należy także zmienić nieprzekraczalny termin dla składania wniosków.
(3) Dlatego konieczne jest, na 2004 r., dokonanie zmian i dostosowań w środkach ustanowionych w art. 2 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1432/94, na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r., kontyngenty przydzielane są w następujący sposób:
a) 8 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) 17 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1432/94, na okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r., wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni maja.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 334/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
uchylające, na rok 2004, rozporządzenie (WE) nr 1458/2003 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 [1] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny, w szczególności jego art. 8 ust. 2 i art. 11 ust. 1 oraz art. 22 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji [2] GATT XXIV.6, w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom zakwalifikowanie się na kontyngenty taryfowe na wieprzowinę przewidziane rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1458/2003 [3] na sprawiedliwych warunkach porównywanych do tych stosowanych do obecnych Państw Członkowskich.
Dlatego podmioty gospodarcze w tych państwach muszą uzyskać możliwość pełnego uczestnictwa w tych kontyngentach wraz z przystąpieniem.
(2) By nie powodować zakłóceń na rynku przed i po dniu 1 maja 2004 r., harmonogram transz przewidzianych w roku 2004 musi być zmieniony a przydział ilości dostosowany jednakże bez zmiany łącznych ilości przewidzianych w umowach międzynarodowych zawartych na podstawie art. XXIII i XXIV.6 GATT.
Należy także zmienić nieprzekraczalny termin dla składania wniosków.
(3) Dlatego konieczne jest, na rok 2004, dokonanie zmian i dostosowań w środkach ustanowionych w art. 3 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1458/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1458/2003, na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r., kontyngenty są przydzielane w następujący sposób:
a) 8 % w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) 17 % w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1458/2003, na okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2004 r., wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni maja.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 359/2004
z dnia 27 lutego 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe stosowane do rozporządzenia (WE) Nr 2125/95 w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego akapit pierwszy art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy określić środki przejściowe w celu umożliwienia importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, (zwanymi odtąd nowymi Państwami Członkowskimi) skorzystania z przepisów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2125/95 z dnia 6 września 1995 otwierającym i ustalającym zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus [1].
(2) Należy ustanowić przepisy na rok 2004 dla zapewnienia, by od daty przystąpienia dokonywane było rozróżnienie między tradycyjnymi i nowymi importerami w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2125/95 oraz tradycyjnymi importerami i nowymi importerami z nowych Państw Członkowskich.
(3) W celu zapewnienia właściwego użycia kwot i umożliwienia tradycyjnym importerom z nowych Państw Członkowskich składanie wniosków o wystarczające ilości w trakcie 2004 roku, powinny być ustalone przepisy na rok 2004 w celu dostosowania ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń nowych Państw Członkowskich.
(4) Środki przewidziane w tym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) przez "aktualne Państwa Członkowskie" należy rozumieć Państwa Członkowskie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004;
2) przez "nowe Państwa Członkowskie" należy rozumieć Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art.4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95 w roku 2004 i tylko w nowych Państwach Członkowskich, przez "tradycyjnych importerów" należy rozumieć importerów, którzy mogą wykazać, że:
a) dokonali przywozu produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2125/95, niepochodzacych z nowych i aktualnych Państw Członkowskich, w trakcie co najmniej 2 lub 3 lat kalendarzowych poprzedzających 2004 r.
b) dokonali przywozu i/lub wywozu w trakcie 2003 roku co najmniej 100 ton przetworów owocowych i warzywnych, jak określono w art.1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [2].
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art.4 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) 2125/95 w roku 2004 i tylko w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, przez "nowych importerów" należy rozumieć importerów innych niż tradycyjni w rozumieniu art. 2 niniejszego rozporządzenia, będących podmiotami gospodarczymi, osobami fizycznymi lub prawnymi, jednostkami lub grupami, które przywiozły do Wspólnoty i/lub wywiozły ze Wspólnoty, ze źródeł innych niż nowe Państwa Członkowskie lub aktualne Państwa Członkowskie, przynajmniej 50 ton przetworów owocowych i warzywnych w każdym z dwu lat kalendarzowych poprzedzających 2004 r. jak określono w art.1 ust. 2 rozporządzenia 2201/96.
Przywóz powinien odbywać się w nowym Państwie Członkowskim, w którym rzeczony importer prowadzi działalność i ma rzeczywistą siedzibę i wywóz powinien odbywać się do miejsc przeznaczenia innych niż nowe Państwa Członkowskie czy aktualne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2125/95, wnioski o wydanie pozwoleń przedłożone w maju 2004 przez tradycyjnych importerów z nowych Państw Członkowskich nie odnoszą się do ilości przekraczających 65 % średniej rocznej ilości przywozu w danych Państwach Członkowskich pochodzącego z państw innych niż aktualne Państwa Członkowskie, Polska, Bułgaria, i Rumunia w poprzedzających latach kalendarzowych.
2.
W drodze odstępstwa od art..
5 ust. 2 rozporządzenia 2125/95 wnioski o wydanie pozwoleń przedłożone w maju 2004 przez nowych importerów z nowych Państw Członkowskich nie odnoszą się do ilości przekraczających 8 % ilości przyznanej zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czech, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/2004
z dnia 27 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki gospodarcze na rynkach wywozu wołowiny i cielęciny różnią się w dużym stopniu a umowy dwustronne zawierane regularnie zwiększają różnice w warunkach na jakich refundacje wywozowe są przyznawane w odniesieniu do produktów w tym sektorze. Aby efektywniej osiągać cele dostosowania metody podziału ilości, jakie mogą zostać wywiezione z prawem do refundacji oraz efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów, jak określono w art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, pożądane byłoby rozszerzenie zakresu okoliczności, przewidzianych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 [2], w jakich Komisja może podjąć kroki mające na celu ograniczenie wydawania pozwoleń na wywóz lub składania wniosków o takie pozwolenia przez okres oczekiwania następujący po złożeniu wniosków. Byłoby również pożądane aby środki te zostały podjęte w zależności od przeznaczenia lub grupy przeznaczeń.
(2) W związku ze stosowaniem specjalnego systemu wywozu do Stanów Zjednoczonych, przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2973/79 z dnia 21 grudnia 1979 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [3], oraz w celu uniknięcia zbędnej pracy administracyjnej, kwartalne przewozy ilości niewykorzystanych w ramach tego systemu, jak przewidziano w art. 12 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, powinny być zniesione.
(3) Rozporządzenie (WE)1445/95 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2. W przypadku gdy wydanie pozwoleń na wywóz powodowałoby lub mogło powodować przekroczenie dostępnych kwot zapisanych w budżecie albo wyczerpanie w danym okresie maksymalnych ilości które mogą zostać wywiezione z prawem do refundacji, w związku z limitami określonymi w art. 33 ust. 11 rozporządzenia (WE) 1254/1999, lub uniemożliwiłoby dalszy wywóz przez resztę okresu, Komisja może:
a) ustalić procent akceptacji dla ilości wnioskowanych,
b) odrzucić wnioski, dla których jeszcze nie wydano pozwolenia,
c) zawiesić składanie wniosków o udzielenie pozwolenia na maksymalnie pięć dni roboczych, z możliwością przedłużenia zgodnie z procedurą określoną w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
W okolicznościach określonych w akapicie pierwszym lit. c), wnioski o wydanie pozwolenia złożone w trakcie okresu zawieszenia są nieważne.
Środki przewidziane w akapicie pierwszym mogą być wykonane lub zmienione w zależności od kategorii produktu albo przeznaczenia lub grupy przeznaczeń.";
b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
Środki przewidziane w ust. 2 mogą być również przyjęte w przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz dotyczą ilości, które przekraczają lub mogą przekraczać normalne dostępne ilości dla jednego przeznaczenia lub grupy przeznaczeń a wydawanie pozwoleń o które wnioskowano pociągałoby za sobą ryzyko spekulacji, zakłócenia konkurencji między podmiotami gospodarczymi lub zakłócenia handlu lub rynku wspólnotowego."
2) artykuł 12 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Jeśli ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski o udzielenie pozwolenia przekraczają ilości dostępne, to Komisja wyznaczy jednolity procent akceptacji stosowany do wnioskowanych ilości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 361/2004
z dnia 27 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2497/96 ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych i wymiany protokołów 1 i 2 do Układu o Stowarzyszeniu WE-Izrael [1], a w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2003/917/WE zapewnia większą liberalizację w handlu produktami rolnymi w ramach Układu o Stowarzyszeniu między WE a Izraelem, zastępuje protokoły 1 i 2 Układu o Stowarzyszeniu i w szczególności rozszerza koncesje na handel mięsem drobiowym.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 [2] powinno zostać zmienione tak, aby uwzględniało rozszerzone koncesje na handel mięsem drobiowym w ramach Układu o Stowarzyszeniu między WE a Izraelem, zatwierdzonych decyzją 2003/917/WE.
(3) Decyzja 2003/917/WE została opublikowana dopiero w ostatnim dniu grudnia 2003 r., co nie pozwoliło przedsiębiorstwom na wystąpienie o nowe koncesje przywozowe dające się zastosować od 1 stycznia 2004 r. w normalnym okresie zgłaszania opisanym w rozporządzeniu (WE) nr 2497/96, a okres występowania o pozwolenia w ramach nowych koncesji przywozowych powinien być ustalony na marzec 2004 r.
(4) Przystąpienie do Wspólnoty Europejskiej Czech, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji dnia 1 maja 2004 r. powinno umożliwić tym państwom odniesienie korzyści z kontyngentów celnych w sektorze mięsa drobiowego, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2497/96, z uwagi na wyrównanie warunków z warunkami istniejącymi w Państwach Członkowskich.
Należy zatem dać przedsiębiorcom z tych Państw możliwość pełnego wykorzystania tych kontyngentów po przystąpieniu do Wspólnoty.
(5) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku przed i po 1 maja 2004 r., należy zmodyfikować okresy handlu dla 2004 r., nie zmieniając jednak całkowitych ilości przewidzianych decyzją 2003/917/WE.
Należy również przystosować środki wykonawcze dotyczące daty składania podań.
(6) Z uwagi na to, że okresy występowania o pozwolenia w ramach nowych koncesji importowych w terminach od 1 stycznia do 31 marca 2004 r. oraz od 1 kwietnia do 30 kwietnia 2004 r. zbiegają się ze sobą, dla uproszczenia należy połączyć ilości dotyczące każdego okresu.
(7) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2497/96 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 2497/96 zostaje zmienione w sposób następujący:
1) art. 1, ust. 1 zostaje zastąpiony przez:
"Wszelkie towary sprowadzane do Wspólnoty w ramach ustaleń przewidzianych w protokole 1 do Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotą a Izraelem dotycząceych produktów z grupy IL1 i IL2, o których mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, podlegają wymogowi okazania pozwolenia na przywóz."
2) do art. 2 zostaje dodany ustęp o następującej treści:
"Jednakże w 2004 r., kontyngenty, o których mowa w art. 1, są rozłożone w sposób następujący:
- 33 % w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia,
- 17 % w okresie od 1 maja do 30 czerwca,
- 25 % w okresie od 1 lipca do 30 września,
- 25 % w okresie od 1 października do 31 grudnia.";
3) w art. 4, ust. 1 zostaje dodany następujący tekst:
"Jednakże w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2004 r. i od 1 maja do 30 czerwca 2004 r., podania o pozwolenie należy składać podczas pierwszych siedmiu dni odpowiednio marca i maja 2004 r.";
4) Załącznik I zostaje zastąpiony tekstem przedstawionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 363/2004
z dnia 25 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 litera a) punkt iv),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 [3] przewiduje specjalne warunki w odniesieniu do pomocy przyznanej małym i średnim przedsiębiorstwa.
Definicja małych i średnich przedsiębiorstw w rozporządzeniu (WE) nr 68/2001 jest tą, użytą w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [4].
Zalecenie to zostało zastąpione zaleceniem 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji drobnych, małych i średnich przedsiębiorstw [5] z mocą od 1 stycznia 2005 r.
W interesie pewności prawnej, definicja użyta w rozporządzeniu (WE) nr 68/2001 powinna być taka sama, jak ta użyta w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [6].
(2) Doświadczenie pokazuje, że pożądanym jest posiadanie ujednoliconego i uproszczonego systemu sprawozdawczego rocznych sprawozdań przyjmowanych na podstawie art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [7].
Dlatego szczególne przepisy dotyczące sprawozdawczości ustanowione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 68/2001 powinny mieć wyłącznie zastosowanie do czasu przyjęcia ogólnego systemu sprawozdawczego.
(3) Niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących oceny zgodności ze wspólnym rynkiem każdej pomocy szkoleniowej przyznanej bez wcześniejszego upoważnienia Komisji przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 68/2001.
(4) Dlatego, rozporządzenie (WE) nr 68/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 68/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy we wszystkich sektorach, włączając działania związane z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu, z wyłączeniem pomocy objętej zakresem rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 [8].";
2. w art. 2 lit. b) i c) otrzymuje brzmienie:
"b) "małe i średnie przedsiębiorstwa"; oznacza przedsiębiorstwa zdefiniowane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 [9];
c) "duże przedsiębiorstwa"; oznacza przedsiębiorstwa, nie objęte definicją małych i średnich przedsiębiorstw;";
3. w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie sporządzają roczne sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z przepisami wykonawczymi dotyczącymi formy i treści rocznych sprawozdań ustanowionych na mocy art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [10].
Do czasu wejścia w życie takich przepisów, Państwa Członkowskie sporządzają roczne sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia dla każdego roku kalendarzowego lub jego części, w których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w formie określonej w załączniku III, także w formie skomputeryzowanej.
Państwa Członkowskie przekazują to sprawozdanie Komisji najpóźniej trzy miesiące po upływie okresu, którego to sprawozdanie dotyczy."
4.
Dodaje się art. 7a:
"Artykuł 7a
Przepisy przejściowe
Systemy pomocy wprowadzone w życie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc przyznana na mocy takich systemów, w przypadku braku upoważnienia Komisji oraz naruszenia wymogu notyfikacji z art. 88 ust. 3 Traktatu, są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu oraz podlegają zwolnieniu, gdy spełniają warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Pomoc indywidualna poza systemem, przyznana przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w przypadku braku upoważnienia Komisji oraz naruszenia wymogu notyfikacji z art. 88 ust. 3 Traktatu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu oraz podlega zwolnieniu, gdy spełnia warunki niniejszego rozporządzenia, z wyłączeniem wymogu art. 3 ust. 1 dotyczącego zawarcia nawiązania do niniejszego rozporządzenia.
Każda pomoc, która nie spełnia tych warunków podlega ocenie Komisji zgodnie z odpowiednimi ramami, wytycznymi, komunikatami i obwieszczeniami."
5.
Skreśla się załącznik I.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2004
z dnia 25 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 70/2001 i rozszerzające jego zakres w celu włączenia pomocy dla badań i rozwoju
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a) i) i b),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [3] stosuje się taką definicję małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), jaka jest stosowana w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [4].
Zalecenie to zostało zastąpione zaleceniem 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikro przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw [5] z mocą od 1 stycznia 2005 r.
(2) Należy wyjaśnić zasady w przypadkach, kiedy inwestycja prowadzona jest na terenie odpowiednim dla pomocy regionalnej, ale w sektorze gdzie pomoc regionalna jest zabroniona.
Pułapy pomocy regionalnej powinny być stosowane jedynie wówczas, gdy zarówno region, w którym prowadzona jest inwestycja, jak i sektor, do którego należy beneficjent kwalifikują się do pomocy regionalnej.
Konsekwentnie powinny zostać wyjaśnione zasady wymagające zgłoszenia dużych dotacji indywidualnych przekraczających niektóre wartości progowe.
(3) Doświadczenie pokazuje, że pożądany jest jednolity i uproszczony system raportowania obejmujący sprawozdania roczne, przyjęty na mocy art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [6].
W związku z tym konkretne przepisy dotyczące sprawozdawczości określone w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 70/2001 będą stosowane jedynie do momentu przyjęcia ogólnego systemu sprawozdawczości.
(4) Konieczne jest ustanowienie przepisów oceny zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw przyznanej bez wcześniejszego upoważnienia Komisji zanim rozporządzenie (WE) nr 70/2001 wejdzie w życie.
(5) Pomoc na badania i rozwój może przyczynić się do rozwoju gospodarczego, wzmocnienia konkurencyjności i wzrostu zatrudnienia.
Pomoc na badania i rozwój dla małych i średnich przedsiębiorstw jest sprawą najwyższej wagi, ponieważ jedna ze strukturalnych słabości małych i średnich przedsiębiorstw wynika z trudności, których mogą one doświadczyć starając się o dostęp do nowych technologicznych prac rozwojowych oraz transferu technologicznego.
Jednocześnie Komisja we wspólnotowych ramach dotyczących pomocy państwowej na badania i rozwój [7] przewiduje, iż można przyjąć, że pomoc państwa na badania i rozwój będzie stanowić bodziec dla MŚP zachęcający je do większego zaangażowania w prace badawczo-rozwojowe, ponieważ ogólnie MŚP wydają niewielki odsetek swojego obrotu na działania w kierunku badań i rozwoju.
Na podstawie swoich doświadczeń związanych ze stosowaniem wspólnotowych ram dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój dla MŚP, Komisja zadecydowała w związku z tym, że uzasadnionym jest zwolnienie takiej pomocy od wcześniejszego zgłaszania, biorąc również pod uwagę, że pomoc taka ma potencjalnie bardzo niewielki negatywny wpływ na konkurencję.
Odnosi się to również do pomocy dotyczącej analizy możliwości wykonania oraz pomocy udzielanej w celu pokrycia kosztów patentowania, a także pomocy indywidualnej nieprzekraczającej określonych pułapów.
(6) Wobec tego zakres rozporządzenia (WE) nr 70/2001 powinien zostać rozszerzony tak, aby objął pomoc na badania i rozwój przyznawaną MŚP w jak największej ilości sektorów.
(7) Niektóre definicje w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001 powinny zostać zmienione celem ujęcia szczegółów dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój, a inne powinno się dodać.
Szczególnie powinno się dodać definicje etapów prac badawczo-rozwojowych znajdujące się w załączniku I do wspólnotowych ram pomocy państwa na badania i rozwój.
Lista dopuszczalnych kosztów powinna odpowiadać liście w załączniku II do wspólnotowych ram przy pewnych wyjaśnieniach koniecznych w celu pokazania faktu, że rozporządzenie jest stosowane bezpośrednio w Państwach Członkowskich.
Beneficjenci nie będą mogli korzystać z podwójnego subsydiowania identycznych wyników badań.
(8) Wytyczne podane we wspólnotowych ramach pomocy państwa na badania i rozwój w sprawie tego, czy niektóre środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, pozostają właściwe dla celów niniejszego rozporządzenia.
(9) Mając na względzie udzielenie poparcia w celu szerzenia wyników badań, małe i średnie przedsiębiorstwa mogą otrzymać pomoc na pokrycie kosztów uzyskania i zalegalizowania patentów oraz innych praw własności przemysłowej wynikających z prowadzenia prac badawczo-rozwojowych.
Nie powinno to być warunkiem wstępnym do zwolnienia pomocy, aby czynność, która doprowadziła do przedmiotowego prawa również otrzymała pomoc.
Wystarczy, żeby czynność została zakwalifikowana do pomocy na badania i rozwój.
(10) Nie każda pomoc na badania i rozwój dla małych i średnich przedsiębiorstw może zostać zwolniona na mocy rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
Pułap we wspólnotowych ramach pomocy państwa na badania i rozwój stosowany w przypadku zgłoszeń indywidualnych będzie również stosowany w odniesieniu do pomocy indywidualnej, która może być zwolniona na mocy niniejszego rozporządzenia.
Powinno się również nadal stosować zasady specjalne w momencie starania się o projekty Eureka wchodzące w zakres deklaracji Ministerialnej Konferencji w Hanowerze w dniu 6 listopada 1985, które, jak się uważa, leżą we wspólnym interesie Europy.
(11) Rozporządzenie (WE) nr 70/2001 nie powinno zwalniać pomocy przyznawanej w formie zaliczki, która, wyrażona jako odsetek ewentualnych kosztów, przekracza intensywność pomocy w tym rozporządzeniu i jest zwrotna jedynie w przypadku pomyślnego wyniku prac badawczych, jak to zostało przewidziane we wspólnotowych ramach pomocy państwa na badania i rozwój, ponieważ Komisja ocenia pomoc zwrotną dotyczącą danej sprawy na podstawie sprawy, biorąc pod uwagę proponowane warunki zwrotu.
(12) Rozporządzenie (WE) nr 70/2001, zmienione niniejszym rozporządzeniem, stosuje się wyłącznie w odniesieniu do pomocy państwa na badania i rozwój przyznawanej małym i średnim przedsiębiorstwom.
Wspólnotowe ramy pomocy państwa na badania i rozwój są wciąż aktualne w odniesieniu do oceny każdej pomocy na badania i rozwój, która została zgłoszona Komisji.
(13) W związku z tym wprowadza się odpowiednie zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 70/2001wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) odnośnie do art. 4 i 5, w stosunku do działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem lub obrotem artykułami wymienionymi w załączniku I do Traktatu;"
b) dodaje się następującą lit. d):
"d) w stosunku do pomocy w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 [8].";
2. w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit.e) dodaje się następujący akapit:
"Dla pomocy na badania i rozwój (BiR) intensywność pomocy brutto dla projektu BiR przeprowadzanego we współpracy między publicznymi zakładami badawczymi a przedsiębiorstwami powinna być obliczana na podstawie pomocy łączonej pochodzącej z bezpośredniego rządowego wsparcia określonych projektów badawczych oraz, w przypadkach, kiedy składają się one na pomoc, wkładu pomocy dla inwestycji ze strony publicznych niedochodowych zakładów edukacji wyższej lub zakładów badawczych.";
b) dodaje się poniższe lit. h), i) oraz j):
"h) "badania podstawowe"; oznacza działanie mające na celu rozszerzenie wiedzy technicznej i naukowej, niezwiązane z celem przemysłowym czy też handlowym;
i) "badania przemysłowe"; oznaczają planowane prace badawcze lub też badania rozstrzygające mające na celu zdobycie nowych wiadomości z założeniem, że wiedza taka może być przydatna w rozwoju nowych produktów, procesów lub usług czy też może doprowadzić do znacznego ulepszenia już istniejących produktów, procesów lub usług;
j) "rozwój przedkonkurencyjny"; oznacza przekształcanie rezultatów badań przemysłowych w plan, organizację lub projekt nowych, zmienionych lub udoskonalonych produktów, procesów lub usług, zarówno tych planowanych na sprzedaż, jak i do użytku, łącznie z tworzeniem wstępnych prototypów, które nie mogą być wykorzystane w celach handlowych.
Termin ten może również obejmować sformułowania i projekty koncepcyjne innych produktów, procesów lub usług oraz wstępne projekty demonstracyjne lub projekty pilotażowe, przy założeniu, że projekty takie nie mogą zostać przetworzone lub wykorzystane w przemyśle lub do celów handlowych.
Nie zalicza się tu rutynowych lub okresowych zmian produktów, linii produkcyjnych, procesów wytwórczych, istniejących usług oraz innych działań w toku, nawet jeśli takie zmiany mogą prowadzić do udoskonalenia.";
3. w art. 4 ust. 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
W przypadku gdy inwestycja ma miejsce w obszarach lub sektorach niekwalifikujących się do pomocy regionalnej na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu w momencie udzielania pomocy intensywność pomocy brutto nie przekracza:
a) 15 % w przypadku małych przedsiębiorstw;
b) 7,5 % w przypadku średnich przedsiębiorstw.
3.
W przypadku gdy inwestycja ma miejsce w obszarach lub sektorach kwalifikujących się do pomocy regionalnej w momencie udzielania pomocy, intensywność pomocy nie przekracza pułapu regionalnej pomocy inwestycyjnej określonej w planie zatwierdzonym przez Komisję dla każdego Państwa Członkowskiego o więcej niż:
a) 10 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. c), pod warunkiem że ogólna intensywność pomocy netto nie przekracza 30 %; lub
b) 15 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. a), pod warunkiem że ogólna intensywność pomocy netto nie przekracza 75 %.
Wyższe pułapy pomocy regionalnej stosuje się tylko wtedy, gdy pomoc jest przyznana pod warunkiem że inwestycja będzie utrzymana w regionie otrzymującym pomoc przez okres co najmniej pięciu lat, a wkład beneficjenta w jej finansowanie wynosi co najmniej 25 %."
4. dodaje się poniższe art. 5a, 5b i 5c:
"Artykuł 5a
Pomoc na badania i rozwój
1. Pomoc na badania i rozwój jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest zwolniona od wymogu zgłoszenia uwzględnionego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 2–5.
2.
Dotowany projekt musi w całości podlegać etapom badań i rozwoju określonym w art. 2 lit. h), i) oraz j).
3.
Intensywność pomocy brutto, obliczona na podstawie uznanych kosztów projektu, nie przekracza:
a) 100 % na badania podstawowe;
b) 60 % na badania przemysłowe;
c) 35 % na rozwój przedkonkurencyjny.
Jeżeli inwestycja obejmuje różne etapy badań i rozwoju, dopuszczalna intensywność pomocy jest określana na podstawie średniej ważonej odnośnej dopuszczalnej intensywności pomocowej obliczonej na podstawie uznanych kosztów, które są ponoszone.
W przypadku inwestycji zespołowych maksymalna kwota pomocy dla każdego z beneficjentów nie przekracza dopuszczalnej intensywności pomocy obliczonej w odniesieniu do uznanych kosztów ponoszonych przez zainteresowanego beneficjenta.
4.
Pułapy w ust. 3 mogą zostać podwyższone w sposób podany poniżej do maksymalnej intensywności pomocy brutto wynoszącej 75 % dla badań przemysłowych oraz 50 % dla rozwoju przedkonkurencyjnego:
a) w przypadku gdy inwestycja ma miejsce w obszarach, które w momencie przyznania pomocy kwalifikują się do pomocy regionalnej, maksymalna intensywność pomocy może być podwyższona o 10 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu oraz o 5 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu;
b) w przypadkach kiedy projekt ma na celu przeprowadzenie badań o ewentualnym zastosowaniu w wielu sektorach oraz z naciskiem na podejście multidyscyplinarne zgodne z celem, zadaniami oraz celami technicznymi określonej inwestycji lub programu rozpoczętego na mocy Szóstego Programu Ramowego dla badań i rozwoju, ustanowionego decyzją nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9] lub każdego kolejnego programu ramowego na badania i inwestycje lub programu Eureka, maksymalna intensywność pomocy może zostać podwyższona o 15 punktów procentowych brutto;
c) maksymalna intensywność pomocy może zostać podwyższona o 10 punktów procentowych, jeżeli spełniony zostanie jeden z poniższych warunków:
i) projekt pociąga za sobą skuteczną współpracę transgraniczną co najmniej dwóch niezależnych partnerów w dwóch Państwach Członkowskich, szczególnie w kontekście koordynacji polityki BiR państwa; żadna pojedyncza firma w Państwie Członkowskim przyznającym pomoc nie może ponieść więcej niż 70 % uznanych kosztów; lub
ii) projekt pociąga za sobą skuteczną współpracę między firmą a państwowym organem badawczym, szczególnie w kontekście koordynacji polityki BiR państwa, gdzie państwowy organ badawczy ponosi co najmniej 10 % uznanych kosztów inwestycji i ma prawo do publikacji wyników w stopniu, w jakim są one rezultatem badań prowadzonych przez ten organ; lub
iii) wyniki projektu są szeroko rozpowszechnione na konferencjach technicznych i naukowych lub publikowane we wnikliwie opracowanych czasopismach technicznych i naukowych.
Dla celów pkt i) oraz ii) podpisywanie umów podwykonawczych nie jest traktowane jako skuteczna współpraca.
5.
Dla celów niniejszego artykułu uznane koszty są następujące:
a) koszty zatrudnienia (pracowników badawczych, techników oraz pozostałego personelu pomocniczego w zakresie, w jakim jest on zatrudniony w ramach projektu badawczego);
b) koszty narzędzi i sprzętu w zakresie i na czas trwania projektu badawczego.
Jeżeli takie narzędzia i sprzęt nie są używane dożywotnio w ramach projektu badawczego, za koszty uznane przyjmuje się jedynie koszty amortyzacji odpowiadające czasowi trwania projektu badawczego, obliczone na podstawie dobrej praktyki księgowej;
c) koszty budynków i gruntów w zakresie i na czas trwania projektu badawczego.
Jeżeli chodzi o budynki, za koszty uznane przyjmuje się jedynie koszty amortyzacji odpowiadające czasowi trwania projektu badawczego, obliczone na podstawie dobrej praktyki księgowej.
W przypadku gruntów uznane są koszty transferu handlowego lub też rzeczywiste poniesione koszty kapitałowe;
d) koszty doradztwa lub równoważnych usług wykorzystywanych wyłącznie do celów prac badawczych, łącznie z badaniami, wiedzą techniczną oraz patentami kupionymi lub otrzymanymi na zasadzie upoważnienia z zewnętrznych źródeł po cenach rynkowych, gdzie transakcja została przeprowadzona z zachowaniem odpowiedniego dystansu i nie ma w niej elementów zmowy.
Koszty te zostają uznane jedynie do 70 % całkowitego uznanego kosztu inwestycji;
e) dodatkowe koszty ogólne ponoszone bezpośrednio w wyniku projektu badawczego;
f) inne koszty operacyjne, łącznie z kosztami materiałów, dostaw i podobnych produktów, poniesione bezpośrednio w wyniku działań badawczych.
Artykuł 5b
Pomoc na techniczną analizę możliwości wykonania
Pomoc na techniczną analizę możliwości wykonania, przygotowująca przemysłowe prace badawcze lub prace rozwoju przedkonkurencyjnego, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest zwolniona od wymogu zgłoszenia uwzględnionego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że intensywność pomocy brutto, obliczona na podstawie kosztów analizy, nie przekracza 75 %.
Artykuł 5c
Pomoc na pokrycie kosztów patentowych
1. Pomoc na pokrycie kosztów związanych z uzyskaniem i zatwierdzeniem patentów oraz innych praw własności przemysłowej jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest zwolniona od wymogu zgłoszenia uwzględnionego w art. 88 ust. 3 Traktatu aż do tego samego poziomu pomocy, który zostałby zakwalifikowany jako pomoc na BiR w odniesieniu do prac badawczych, które jako pierwsze doprowadziły do uzyskania przedmiotowych praw własności przemysłowej.
2.
Dla celów ust. 1 uznane są następujące koszty:
a) wszelkie koszty poprzedzające przyznanie prawa przez pierwszą instytucję prawodawczą łącznie z kosztami związanymi z przygotowaniami, złożeniem wniosku oraz prowadzeniem postępowania wnioskowego, jak również kosztami poniesionymi przy odnawianiu wniosku, zanim prawo zostało przyznane;
b) tłumaczenie oraz inne koszty poniesione w celu uzyskania przyznania lub zatwierdzenia prawa w innej instytucji prawodawczej;
c) koszty poniesione w obronie ważności prawa podczas oficjalnego postępowania wnioskowego oraz ewentualnego postępowania w związku z wniesieniem sprzeciwu, nawet jeżeli takie koszty wystąpią już po przyznaniu prawa.";
5. artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Duża indywidualna dotacja pomocowa
1.
W przypadku pomocy uwzględnionej w art. 4 i 5, niniejsze rozporządzenie nie zwalnia dotacji z tytułu pomocy indywidualnej w przypadku gdy osiągnięty zostanie jeden z progów:
a) całkowity uznany koszt całego projektu wyniesie co najmniej 25000000 EUR oraz
i) na obszarach lub w sektorach, które nie kwalifikują się do pomocy regionalnej, intensywność pomocy brutto wynosi co najmniej 50 % pułapu określonego w art. 4 ust. 2;
ii) na obszarach oraz w sektorach, które kwalifikują się do pomocy regionalnej, intensywność pomocy netto wynosi co najmniej 50 % pułapu pomocy netto, jak to zostało ustalone w planie pomocy regionalnej dla danego obszaru; lub
b) cała kwota pomocy brutto wynosi co najmniej 15000000 EUR.
2.
W przypadku pomocy uwzględnionej w art. 5a, 5b i 5c, niniejsze rozporządzenie nie zwalnia dotacji z tytułu pomocy indywidualnej w przypadku gdy osiągnięty zostanie jeden z progów:
a) całkowity uznany koszt całego projektu poniesiony przez wszystkie firmy uczestniczące w inwestycji wyniesie co najmniej 25000000 EUR; oraz
b) proponuje się udzielić pomocy o dotacji brutto równej co najmniej 5000000 EUR jednej lub kilku indywidualnym firmom.
W przypadku dotacji przyznanej na projekt Eureka, wartości progowe w akapicie pierwszym zostają zastąpione następującymi wartościami:
a) całkowity uznany koszt projektu Eureka poniesiony przez wszystkie firmy uczestniczące w inwestycji wynosi co najmniej 40000000 EUR; oraz
b) proponuje się udzielić pomocy o dotacji brutto równej co najmniej 10000000 EUR jednej lub kilku indywidualnym firmom.";
6. dodaje się poniższy art. 6a:
"Artykuł 6a
Pomoc podlegająca wcześniejszemu zgłoszeniu Komisji
1.
Rozporządzenie niniejsze nie zwalnia żadnej pomocy, zarówno indywidualnej, jak i przyznawanej na podstawie systemu pomocy, w formie jednej lub kilku zaliczek zwrotnych jedynie w przypadku pomyślnego wyniku prac badawczych, gdzie całkowita kwota zaliczek wyrażona jako procent uznanych kosztów przekracza intensywność przewidywaną w art. 5a, 5b czy też 5c lub też limit określony w art. 6 ust. 2.
2.
Rozporządzenie to pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich zobowiązań Państwa Członkowskiego dotyczących zgłoszenia dotacji na pomoc indywidualną na mocy innych państwowych dokumentów dotyczących pomocy, w szczególności zobowiązania dotyczącego zgłoszenia lub powiadomienia Komisji o pomocy na rzecz przedsiębiorstwa otrzymującego pomoc restrukturyzacyjną w rozumieniu wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na podtrzymywanie i restrukturyzację firm przeżywających trudności [10] oraz zobowiązania dotyczącego zgłoszenia pomocy regionalnej na duże projekty inwestycyjne na mocy stosownych ram wielosektorowych.";
7. w art. 8 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Pułapy pomocowe określone w art. 4–6 są stosowane bez względu na to, czy wsparcie dla dotowanej inwestycji jest finansowane całkowicie ze źródeł państwowych, czy też jest częściowo finansowane przez Wspólnotę.";
8. w art. 9 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie opracowują roczne sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z przepisami wykonawczymi dotyczącymi formy i treści przepisów sprawozdań rocznych ustanowionych na mocy art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [11].
Dopóki przepisy takie nie wejdą w życie Państwa Członkowskie opracowują roczne sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do całości lub części każdego roku kalendarzowego, podczas którego rozporządzenie jest stosowane, w formie określonej w załączniku III, również w wersji elektronicznej.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji takie sprawozdanie najpóźniej trzy miesiące po wygaśnięciu okresu, którego dotyczy.";
9. dodaje się poniższy art. 9a
"Artykuł 9a
Przepisy przejściowe
1.
Zgłoszenia dotyczące pomocy dla badań i rozwoju będące w toku rozpatrywania 19 marca 2004 r. są nadal oceniane na mocy ram pomocy państwa na badania i rozwój, podczas gdy wszystkie inne zgłoszenia będące w toku rozpatrywania są oceniane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2. Systemy pomocy wprowadzone w życie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc przyznana na mocy takich systemów bez upoważnienia ze strony Komisji i z naruszeniem wymogu zgłoszenia z art. 88 ust. 3 Traktatu są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i są zwolnione, jeżeli spełnią warunki określone w art. 3 ust. 2 lit a) oraz art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Pomoc indywidualna wychodząca poza ramy schematu przyznana przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia bez upoważnienia ze strony Komisji i z naruszeniem wymogu zgłoszenia z art. 88 ust. 3 Traktatu jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest zwalniana, jeżeli spełni wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu poza warunkiem w art. 3 ust. 1, który wyraża odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Każda pomoc niespełniająca tych warunków jest oceniana przez Komisję zgodnie z odpowiednimi ramami, wytycznymi, komunikatami i zawiadomieniami.";
10. załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 365/2004
z dnia 27 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2233/2003 otwierające wspólnotowe kontyngenty taryfowe na 2004 r. w odniesieniu do owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1439/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego [2] wskazuje okres ważności dokumentów pochodzenia wydanych przez organy państwa trzeciego w celu przywozu do Wspólnoty owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego w ramach kontyngentów taryfowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2233/2003 [3] wprowadziło zarządzanie tymi kontyngentami według systemu kolejności zgłoszeń od dnia 1 stycznia 2004 r.
Jednakże w odniesieniu do niektórych państw trzecich, rozporządzenie to przewiduje kontynuację systemu pozwoleń do dnia 30 kwietnia 2004 r.
W tych przypadkach należy przyjąć przepisy mające na celu umożliwienie sprawnego przejścia od systemu pozwoleń na przywóz do systemu kolejności zgłoszeń.
(3) W tym celu, należy zezwolić na większy stopień elastyczności w odniesieniu do okresu ważności dokumentu pochodzenia określonego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1439/95, w zakresie w jakim organy zainteresowanego państwa trzeciego mogą wydawać takie dokumenty o okresie ważności krótszym niż trzy miesiące od daty wydania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2233/2003, dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1439/95, organy wydające Australii i Nowej Zelandii mogą, do dnia 30 kwietnia 2004 r., wydawać dokumenty pochodzenia o okresie ważności krótszym niż trzy miesiące od daty ich faktycznego wydania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 378/2004
z dnia 19 lutego 2004 r.
w sprawie procedur zmiany Podręcznika Sirene
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając inicjatywę Republiki Greckiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System Informacyjny Schengen, (zwany dalej "SIS"), ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") [3], stanowi zasadnicze narzędzie stosowania postanowień dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(2) Na podstawie przepisów art. 92 Konwencji z Schengen krajowe moduły Państw Członkowskich nie mogą wymieniać danych SIS bezpośrednio między sobą; mogą one jedynie wymieniać dane przez jednostkę centralną w Strasburgu.
Jednakże w odniesieniu do niektórych informacji dodatkowych wymaganych do prawidłowego wykonania niektórych postanowień Konwencji z Schengen, właściwe jest, aby były one wymieniane dwustronnie lub wielostronnie.
Takie informacje dodatkowe są niezbędne w szczególności w odniesieniu do działań wymaganych na podstawie art. 25, 39, 46, art. 95–100, art. 102 ust. 3, art. 104 ust. 3, art. 106, 107, 109 i 110 Konwencji z Schengen.
Wymiana tych informacji dodatkowych jest dokonywana przez biura Sirene każdego Państwa Członkowskiego.
(3) Podręcznik Sirene jest zestawem wskazówek dla podmiotów w biurach Sirene każdego z Państw Członkowskich. Wskazówki te określają szczegółowo reguły i procedury dwustronnej lub wielostronnej wymiany takich informacji dodatkowych.
(4) Należy zapewnić jednolitość Podręcznika Sirene.
Techniczny dorobek Schengen powinien mieć tutaj zastosowanie.
(5) Zmiany w części 1 Podręcznika Sirene na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny ograniczać się do odzwierciedlenia mającej zastosowanie wersji postanowień Konwencji z Schengen.
(6) Niezbędne jest ustanowienie procedury zmiany Podręcznika Sirene zgodnie z stosownymi postanowieniami różnych Traktatów.
(7) Podstawa prawna wymagana do umożliwienia przyszłych zmian Podręcznika Sirene obejmuje dwa odrębne instrumenty: niniejsze rozporządzenie wydane na podstawie art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz decyzję Rady 2004/201/WSiSW z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie procedur zmiany Podręcznika Sirene [4] wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej. Wynika to z tego, że, jak określono w art. 92 Konwencji z Schengen, SIS umożliwia organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, przy pomocy zautomatyzowanej procedury wyszukiwania, dostęp do wpisów dotyczących osób i majątku w celach kontroli granicznej oraz innych kontroli policyjnych i celnych prowadzonych w ramach danego kraju zgodnie z prawem krajowym oraz, w celach wydawania wiz, dokumentów pobytowych i wykonywania przepisów prawnych o cudzoziemcach w kontekście stosowania postanowień dorobku Schengen odnoszących się do przepływu osób. Wymiana informacji dodatkowych wymaganych do wykonania postanowień Konwencji z Schengen określonych w akapicie drugim, dokonywana przez biura Sirene każdego Państwa Członkowskiego, również służy tym celom, jak również ogólnie pomocy przy współpracy policyjnej.
(8) Fakt, że wymagana podstawa prawna obejmuje dwa odrębne instrumenty nie narusza zasady, że SIS stanowi i powinien stanowić nadal jedyny, zintegrowany system informacyjny oraz że biura Sirene powinny nadal wykonywać swoje zadania w zintegrowany sposób.
(9) Należy dokonać uzgodnień pozwalających na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Takie uzgodnienia były rozważane w wymianie listów między Wspólnotą a Islandią i Norwegią [5], załączoną do umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej wspomnianego włączenia tych państw w wykonywanie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6].
(10) Niniejsze rozporządzenie oraz udział Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w jego przyjęciu oraz stosowaniu pozostają bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących częściowego udziału Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen określonego przez Radę odpowiednio w decyzji 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [7] oraz decyzji 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [8].
(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie rozbudowuje dorobek Schengen na podstawie postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską tytuł IV część trzecia, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania, w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia, podejmie decyzję, czy wykonana niniejsze rozporządzenie w ramach własnego prawa krajowego.
(12) Niniejsze rozporządzenie stanowi dokument rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób związany z tym dorobkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia.
(13) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Podręcznik Sirene obejmuje zestaw wskazówek dla podmiotów w biurach Sirene każdego z Państw Członkowskich. Wskazówki te określają reguły i procedury dwustronnej lub wielostronnej wymiany informacji dodatkowych, które są wymagane do prawidłowego wykonania niektórych postanowień Konwencji z Schengen, włączonych w ramy Unii Europejskiej.
Artykuł 2
1.
Wstęp, część 1 i część 2, wstęp do części 3 oraz część 3 ppkt 3.1.3, 3.1.5, 3.1.6, 3.1.8, 3.1.9 i 3.1.10, wstęp do części 4 oraz część 4 ppkt 4.3, 4.3.1, 4.3.3, 4.5.1, 4.6, 4.8, 4.9 i 4.10, wstęp do części 5 oraz część 5 ppkt 5.1.1, 5.1.2.2, 5.2 i 5.3, oraz załączniki 1, 2 i 3, załącznik 4 tabele 3 i 4, załącznik 5 wstęp i formularze C, E, G, I, J, K, L, M, N i O oraz załącznik 6 do Podręcznika Sirene zostają zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2.
2.
Wskazówki dodatkowe, łącznie z innymi załącznikami, mogą również być wprowadzone do Podręcznika Sirene zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2.
W przypadku załącznika 5 zmiany takie mogą w szczególności obejmować tworzenie dodatkowych formularzy, gdy okażą się one niezbędne.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 379/2004
z dnia 24 lutego 2004 r.
otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa na okres od 2004 do 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostawy wspólnotowe niektórych produktów rybołówstwa zależą obecnie od przywozu z państw trzecich.
W interesie Wspólnoty jest częściowe lub całkowite zawieszenie opłat celnych na produkty, o których mowa, w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych o odpowiedniej wielkości.
Aby nie powodować zagrożenia perspektyw rozwoju tego produktu we Wspólnocie i aby zapewnić odpowiednie dostawy w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników przemysłowych, kontyngenty takie powinny zostać otwarte z zastosowaniem zmiennych opłat celnych zgodnie z wrażliwością różnych produktów na rynku wspólnotowym.
(2) Wszyscy importerzy wspólnotowi powinni mieć zapewniony równy i niezakłócony dostęp do wspomnianych kontyngentów, a stawki ustanowione dla tych kontyngentów powinny być stosowane w sposób nieprzerwany wobec całego przywozu do wszystkich Państw Członkowskich produktów, których to dotyczy, do wyczerpania kontyngentów.
(3) W celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do odejmowania z kwoty kontyngentu niezbędnych ilości odpowiadających ich aktualnemu przywozowi.
Jako, że ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, musi ona przede wszystkim być w stanie monitorować tempo, w jakim kontyngenty są wyczerpywane i informować o tym Państwa Członkowskie.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być wykorzystywane zgodnie z porządkiem chronologicznym dat przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Kontyngenty taryfowe otwarte na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być zarządzane przez władze Wspólnoty i Państwa Członkowskie zgodnie z tym systemem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cła przywozowe na produkty wymienione w załączniku zawiesza się w ramach kontyngentów taryfowych według wskazanej stawki celnej na okresy i w kwotach wskazanych w treści tego załącznika.
2.
Przywóz produktów wymienionych w załączniku będzie objęty kontyngentami określonymi w ust. 1, tylko jeśli zadeklarowana wartość celna jest co najmniej równa cenom referencyjnym ustalonym lub jakie mają zostać ustalone na podstawie art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [2].
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zarządza Komisja zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 382/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 w odniesieniu do terminów dostaw suszonych śliwek uzyskanych ze śliwek d'Ente na rok gospodarczy 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97, w szczególności jego art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] przewiduje, że pomoc będzie udzielana wyłącznie dla śliwek suszonych uzyskanych ze śliwek d'Ente dostarczonych dla przemysłu przetwórczego między dniem 15 sierpnia a 15 stycznia.
(2) W lecie roku 2003 wyjątkowe warunki pogodowe dotknęły francuskie regiony produkcyjne.
W rezultacie, podział części przez producentów wymagał więcej czasu, prowadząc do opóźnień w dostawach.
(3) Aby zapobiec ukaraniu producentów z powodu tych okoliczności, wyjątkowo i wyłącznie na rok gospodarczy 2003/2004, należy wprowadzić odstępstwo od terminów ustanowionych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003, i wyłącznie na rok gospodarczy 2003/2004, pomoc będzie udzielana dla śliwek suszonych uzyskanych z wysuszonych śliwek d'Ente dostarczonych dla przemysłu przetwórczego między dniem 15 sierpnia a 31 stycznia 2004 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 383/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w odniesieniu do streszczenia głównych punktów opisu produktu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych [1], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, aby produkt rolny lub artykuł żywnościowy kwalifikował się do używania chronionej nazwy pochodzenia (PDO) lub chronionego oznaczenia geograficznego (PDI) musi być zgodny z opisem.
Opis zostaje przedłożony Komisji.
(2) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wymaga, aby Komisja, jeżeli dojdzie do wniosku, że nazwa kwalifikuje się do ochrony, opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nazwę i adres wnioskodawcy, nazwę produktu, główne punkty wniosku, odniesienia do przepisów krajowych dotyczących przygotowania, produkcji lub wytwarzania produktu oraz, jeśli jest to konieczne, uzasadnienie swej decyzji, aby umożliwić wniesienie ewentualnego sprzeciwu.
(3) Procedurę tę stosuje się także wobec wniosków o zmianę opisu produktu na podstawie art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W celu zapewnienia przejrzystości wymogów opisów odnośnie do nazw wpisanych do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych", założonego zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, streszczenie głównych punktów każdego opisu podanych w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(5) Streszczenie będzie wykorzystywane przy składaniu wniosków o rejestrację zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(6) Streszczenie wymaga uaktualnienia w przypadku każdej zmiany opisu przyjętej zgodnie z art. 9 rozporządzenia. Każda aktualizacja powinna zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(7) Wnioski o rejestrację zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpatruje Komitet określony w art. 15 tego rozporządzenia, na podstawie tych samych danych.
Streszczenia należy publikować stopniowo w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny zapewnić zgodność z wzorcem streszczenia i, w miarę konieczności, przekazywać właściwie sporządzone streszczenia do Komisji.
(8) Należy ustanowić jeden standardowy formularz dla prezentacji streszczeń opisów dotyczących oznaczeń pochodzenia i oznaczeń geograficznych celem ich publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Ochrony Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia dla Produktów Rolnych i Artykułów Żywnościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla każdej nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficznego, w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, należy sporządzić streszczenie zgodnie z formularzem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Streszczenie obejmuje główne punkty opisu produktu zgodnie z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.
Punkt 3 streszczenia określa typ produktu zgodnie z klasyfikacją w załączniku II.
Należy jasno określić, najlepiej w pkt 4.5 streszczenia (Metoda produkcji), wszystkie najważniejsze wymogi dotyczące produkcji i marketingu, włącznie z działaniami, które mają mieć miejsce na danym obszarze geograficznym.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby streszczenie przewidziane w art. 1 zostało sporządzone we właściwy sposób i przekazane Komisji:
- wraz z każdym wnioskiem o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego,
- wraz z każdym wnioskiem o zmianę opisu dotyczącego już zarejestrowanego oznaczenia pochodzenia lub oznaczenia geograficznego. W takim przypadku każda propozycja zmiany pociąga za sobą zmianę streszczenia,
- stopniowo, dla każdej nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficznego zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, że ich właściwe organy przekażą Komisji wszelkie wnioski o zmianę opisu produktu wraz z formularzem zawartym w załączniku III, w stosownych przypadkach dołączając uaktualnione streszczenie.
Artykuł 4
Komisja opublikuje streszczenie i zmiany w jego tekście w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta jest na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze rozdziały, i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli w załączniku, należy klasyfikować przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli określonej w załączniku są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej, przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 385/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2341/2003 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 780/2003 w odniesieniu do subkontyngentu taryfowego na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 oraz produkty objęte kodem CN 02062991
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie skutecznego odwołania podmiotu gospodarczego do niezależnego organu pod jurysdykcją niderlandzką przeciwko decyzji organów niderlandzkich o nie zatwierdzeniu tego podmiotu zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 780/2003 z dnia 7 maja 2003 r. ustanawiającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 oraz produkty objęte kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.) [2] i, w konsekwencji, odrzuceniu jego wniosku o pozwolenie na przywóz wniesiony w ciągu pierwszego okresu (od dnia 1 do dnia 4 lipca 2003 r.) zgodnie z art. 12 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia, organy niderlandzkie były zobowiązane zatwierdzić odpowiednio ten podmiot gospodarczy i wydać pozwolenie na przywóz w odniesieniu do 33,34071 ton mrożonej wołowiny na ten okres.
(2) W wyniku tego, ilości dostępne na okres od dnia 3 do dnia 7 maja 2004 r. zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) ii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2341/2003 [3] powinny być dostosowane w celu zapewnienia, aby ilość 34450 ton łącznie dostępnych na 2003/2004 r., określona w art. 12 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 780/2003, nie jest przekroczona.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2341/2003, pkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) 5708,65929 ton na okres od dnia 3 do dnia 7 maja 2004 r."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 386/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej dla niektórych przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 2, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [2] ustala produkty regulowane przez tą wspólną organizację rynku.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia produkty określone w art. 2 wspomnianego rozporządzenia.
(3) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3] określa produkty, o których mowa w art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz w załączniku I do tego rozporządzenia.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] przewiduje zmiany do Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do niektórych przetworów owocowych i warzywnych.
(5) Dlatego art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i załącznik I do tego rozporządzenia muszą zostać zmienione, podobnie jak art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003.
(6) Zmiany te stosuje się w tym samym czasie jak rozporządzenie (WE) nr 1789/2003.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2201/96 i rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 muszą zostać zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2201/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tabeli art. 1 ust. 2, lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
a) pod kodem "ex2001" tiret szóste, kod "ex20019096" zastępuje się kodem "ex20019099";
b) pod kodem "ex2007" tiret drugie, kod "ex20079958" zastępuje się kodem "ex20079957";
c) pod kodem "ex2008" tiret siódme, kod "ex20089968" zastępuje się kodem "ex20089967";
2) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) kody "ex20084091" i "ex20084099" zastępuje się kodem "ex20084090";
b) kody "ex20087094" i "ex20087099" zastępuje się kodem "ex20087098".
Artykuł 2
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 wyrażenia "ex20087094 i ex20087099" zastępuje się wyrażeniem "i ex20087098";
2) w pkt 2 wyrażenia "ex20084091 i ex20084099" zastępuje się wyrażeniem "i ex20084090".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 387/2004
z dnia 1 marca 2004 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Arbroath Smokies)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Zjednoczone Królestwo przekazało Komisji wniosek o rejestrację nazwy Arbroath Smokies jako oznaczenia geograficznego.
(2) Przeprowadzono dochodzenie wymagane przez art. 6 ust. 1 powyższego rozporządzenia i stwierdzono, że spełniono wszystkie wymogi tego rozporządzenia, w szczególności, że podano wszelkie wymagane dane zgodnie z art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wniosku w odniesieniu do nazwy wskazanej w Załączniku, Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu zgodnie z art. 7 wspomnianego rozporządzenia.
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie jako oznaczenie geograficzne w całej Wspólnocie.
(5) Treść Załącznika do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 392/2004
z dnia 24 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 [2] określa zharmonizowane ramy przepisów wspólnotowych dotyczących etykietowania, produkcji i kontroli produktów rolnych, które są oznakowane lub będą oznakowane stosownie do metody produkcji ekologicznej.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 przewiduje również ochronę, na szczeblu wspólnotowym, niektórych terminów stosowanych do wskazania konsumentom, że produkt żywnościowy lub paszowy, lub jego składniki zostały uzyskane zgodnie z metodą produkcji ekologicznej, określoną w tym rozporządzeniu.
Ochrona ta dotyczy również zwyczajowych wyrazów pochodnych lub zdrobniałych wymienionych terminów, stosowanych zarówno samodzielnie, jak i w połączeniu, niezależnie od użytego języka.
W celu wyeliminowania prawdopodobieństwa błędnej interpretacji w odniesieniu do zakresu ochrony, niezbędne jest dokonanie odpowiedniej zmiany tego rozporządzenia;
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 przewiduje również, że podmioty gospodarcze produkujące, przygotowujące lub przywożące produkty z państw trzecich, objęte zakresem tego rozporządzenia, podlegają procedurze kontroli.
W ostatnich latach zostały wprowadzone na rynek pewne produkty posiadające oznakowania dotyczące metody produkcji ekologicznej, niezgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91.
Ponadto ostatnio wystąpiło zanieczyszczenie herbicydami podczas przechowywania produktów pochodzących z uprawy ekologicznej.
Z tego względu niezbędne jest wzmocnienie procedury kontroli oraz poddanie tej procedurze wszystkich podmiotów gospodarczych w ramach procesu produkcji i przygotowania;
(4) Zgodnie z zasadą podejścia opartego na ryzyku, w niektórych przypadkach może zaistnieć dysproporcja pomiędzy stosowaniem wymogów powiadamiania i kontroli w odniesieniu do niektórych rodzajów detalicznych podmiotów gospodarczych.
Z tego też względu należy przewidzieć dla Państw Członkowskich możliwość wyłączenia takich podmiotów ze stosowania wymienionych wymogów;
(5) W celu przestrzegania obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej wymaga się od władz i organów kontrolnych nieujawniania informacji oraz danych uzyskanych w trakcie ich działalności kontrolnej.
Niemniej jednak należy umożliwić wymianę informacji między organami i podmiotami kontrolnymi w celu poprawy możliwości prześledzenia oraz zagwarantowania zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91 w trakcie procesu produkcji i przygotowania;
(6) Z uwagi na to, że logo Wspólnoty wskazujące, że produkty są objęte specjalnym systemem kontroli, może być stosowane w odniesieniu do produktów przywożonych z państw trzecich, należy zapewnić, w celu zachowania przejrzystości, że odpowiednie wymogi kontroli będą stosowane w odniesieniu do wymienionych produktów;
(7) Należy określić późniejszą datę zastosowania nowych wymogów odnośnie do powiadamiania i kontroli w celu umożliwienia dokonania niezbędnego dostosowania, w szczególności w Państwach Członkowskich, w których obecnie takie wymogi nie istnieją.
Wymogi te powinny być stosowane bez uszczerbku dla wymogów kontroli istniejących już na szczeblu krajowym;
(8) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia produkt uważa się za oznakowany jako pochodzący z gospodarstw prowadzących produkcję ekologiczną wówczas, gdy na etykiecie, materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt lub jego składniki, lub materiały paszowe opisane są przez oznaczenia sugerujące nabywcy, że produkt, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z zasadami produkcji ustanowionymi w art. 6.
W szczególności następujące określenia, ich zwyczajowe pochodne (takie jak bio, eko itd.) lub zdrobnienia stosowane samodzielnie, jak i w połączeniu, są uznawane za określenia stosujące się do metody produkcji ekologicznej w całej Wspólnocie, w każdym języku wspólnotowym, chyba że takie określenia są stosowane do produktów rolnych wchodzących w skład środków spożywczych lub w sposób całkowicie oczywisty nie pozostają w żadnym związku z metodą produkcji:
- w języku hiszpańskim: ecológico,
- w języku duńskim: økologisk,
- w języku niemieckim: ökologisch, biologisch,
- w języku greckim: βιολογικό,
- w języku angielskim: organic,
- w języku francuskim: biologique,
- w języku włoskim: biologico,
- w języku niderlandzkim: biologisch,
- w języku portugalskim: biológico,
- w języku fińskim: luonnonmukainen,
- w języku szwedzkim: ekologisk.";
2) artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każdy podmiot gospodarczy produkujący, przygotowujący, przechowujący lub przywożący z państw trzecich produkty określone w art. 1 do celów dalszego obrotu nimi lub wprowadzający te produkty na rynek:
a) zgłasza tą działalność właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi się tą działalność; takie powiadomienie zawiera informacje określone w załączniku IV;
b) przedkłada swoją działalność procedurze kontroli określonej w art. 9.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić od stosowania tego ustępu podmioty gospodarcze, które sprzedają takie produkty bezpośrednio końcowemu konsumentowi lub użytkownikowi, pod warunkiem że podmioty te nie produkują, nie przygotowują, nie przechowują w inny sposób niż w połączeniu z punktem sprzedaży, ani nie przywożą takich produktów z państwa trzeciego.
Jeżeli podmiot gospodarczy zleca osobom trzecim jakąkolwiek działalność, określoną w akapicie pierwszym, to podmiot ten podlega wymogom określonym w lit. a) i b), zaś działalność zlecona podlega procedurze kontroli określonej w art. 9.";
3) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie tworzą system kontroli wykonywany przez jeden lub więcej wyznaczonych organów kontroli i/lub zatwierdzonych podmiotów prywatnych, którym podlegają podmioty gospodarcze określone w art. 8 ust. 1.";
b) w ust. 7 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niemniej jednak, na prośbę należycie uzasadnioną, z konieczności zagwarantowania, że produkty zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wymieniają odpowiednie informacje na temat wyników kontroli z innymi organami kontroli lub zatwierdzonymi podmiotami kontrolującymi.
Mogą one również wymieniać powyższe informacje z własnej inicjatywy.";
c) ustęp 9 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zapewniają, w razie ustalenia nieprawidłowości dotyczących stosowania art. 5 i 6 lub przepisów określonych w art. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 223/2003 z dnia 5 lutego 2003 r. w sprawie wymogów w zakresie etykietowania związanych z ekologiczną metodą produkcji pasz, mieszanek paszowych i materiałów paszowych [3] lub podjęcia środków określonych w załączniku III, usunięcie oznakowań metody produkcji ekologicznej przewidzianej w art. 2 z całej partii towarów lub wytworzonych produktów, których tyczy się stwierdzona nieprawidłowość";
4) artykuł 10 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) podlegają procedurze kontrolnej określonej w art. 9 w ciągu całego cyklu produkcji i faz przygotowania lub, w przypadku produktów przywożonych, środkom równoważnym; w przypadku produktów przywożonych zgodnie z art. 11 ust. 6, zastosowanie systemu kontroli stosuje się do wymogów równoważnych wymogom określonym w art. 9, a w szczególności w jego ust. 4,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 397/2004
z dnia 2 marca 2004 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie
(1) 18 grudnia 2002 r. Komisja ogłosiła, poprzez zawiadomienie (zawiadomienie o wszczęciu) opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich rozpoczęcie postępowania anty-dumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty bielizny pościelowej wykonanej z włókna bawełnianego czystego lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (przy czym len nie stanowi włókna dominującego), bielonej, farbowanej lub z nadrukiem ("bielizna pościelowa z bawełny" lub "bielizna pościelowa"), pochodzącej z Pakistanu [2].
(2) Postępowanie zostało podjęte w wyniku wniosku złożonego w listopadzie 2002 r. przez Komitet ds. Przemysłu Bawełnianego i Pokrewnych Przemysłów Tekstylnych Wspólnot Europejskich (Eurocoton lub "wnioskodawca") w imieniu producentów wytwarzających przeważającą część całkowitej produkcji bielizny pościelowej z bawełny Wspólnoty.
Wniosek zawierał dowody prima facie na stosowanie cen dumpingowych w odniesieniu do rzeczonego produktu i powstanie istotnej szkody w wyniku ich stosowania. Przedstawione dowody uznano za wystarczające do wszczęcia postępowania antydumpingowego.
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania producentów eksportujących i zainteresowanych importerów, jak również ich stowarzyszenia, przedstawicieli kraju wywożącego, powoda i innych producentów Wspólnoty, uznane stowarzyszenia producentów, jak również znanych użytkowników.
Zainteresowane strony uzyskały możliwość wyrażenia swojego stanowiska na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(4) Kilku producentów eksportujących z kraju będącego przedmiotem postępowania, jak również wspólnotowi producenci, wspólnotowi użytkownicy i importerzy wyrazili swoje stanowiska na piśmie.
Wszystkie strony, które w określonym powyżej terminie wnioskowały o przyznanie im możliwości wyrażenia swej opinii w przesłuchaniu, uzyskały taką możliwość pod warunkiem przedstawienia konkretnych powodów uzasadniających ich wniosek.
(5) Ustalono, iż między datą złożenia wniosku a datą rozpoczęcia postępowania minęło ponad 45 dni.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, za datę złożenia wniosku uważa się pierwszy dzień roboczy przypadający po jej dostarczeniu do Komisji przesyłką poleconą lub wydaniu potwierdzenia odbioru przez Komisję.
Wydanie potwierdzenia odbioru miało miejsce w czwartek, 31 października 2002 r.
Biorąc pod uwagę fakt, iż piątek 1 listopada był świętem państwowym, pierwszym dniem roboczym przypadającym po wydaniu potwierdzenia odbioru przez Komisję był poniedziałek, 4 listopada 2002 r.
Z tego względu 4 listopada 2002 r. należy uznać za datę złożenia wniosku.
(6) Powiadomienie o wszczęciu postępowania opublikowano 18 grudnia 2002 r., który to dzień przypada w ciągu 45-dniowego okresu od złożenia wniosku.
W konsekwencji powiadomienie o wszczęciu postępowania opublikowano w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
2.
Wybór próby statystycznej
Eksporterzy/producenci
(7) W sytuacji dużej liczby producentów eksportujących objętych postępowaniem, Komisja uznała za konieczne zastosowanie technik wyboru próby statystycznej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(8) W celu umożliwienia Komisji dokonania wyboru reprezentatywnej próby statystycznej, do producentów eksportujących skierowano wezwanie do zgłoszenia się i dostarczenia w ciągu 15 dni od daty rozpoczęcia postępowania podstawowych informacji do wyboru tej próby.
(9) Ogółem wymagane informacje przedstawiło 178 spółek; jednak jedynie 156 z nich zgłosiło fakt produkcji i sprzedaży produktu będącego przedmiotem postępowania we Wspólnocie w okresie od 1 października 2001 r. do 30 września 2002 r. ("okres postępowania"), wyrażając zainteresowanie włączeniem ich do próby statystycznej.
Spółki te uznano pierwotnie za spółki współpracujące.
(10) Ponieważ żadna z tych spółek nie wykazała reprezentatywnej sprzedaży produktów podobnych na rynku krajowym, która mogłaby posłużyć do ustalenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 1, 3 lub 6 rozporządzenia podstawowego, Komisja zwróciła się do władz Pakistanu o skontaktowanie się z producentami bielizny pościelowej prowadzącymi sprzedaż na rynku krajowym w celu stworzenia im dodatkowej możliwości dostarczenia informacji na temat prowadzonej sprzedaży w ustalonym ponownie terminie. Nie uzyskano jednak żadnych informacji o spółkach prowadzących reprezentatywną sprzedaż na rynku krajowym.
(11) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja dokonała wyboru próby w oparciu o największy reprezentatywny wolumen wywozu możliwy do zbadania w dostępnym okresie w porozumieniu z przedstawicielami przedsiębiorstw i stowarzyszeniami zawodowymi producentów/eksporterów.
Początkowo Komisja zaproponowała wybranie próby liczącej pięć spółek, reprezentujących 29,5 % wywozu pakistańskiego do Wspólnoty, informując o tym władze pakistańskie oraz stowarzyszenia zawodowe producentów/eksporterów.
Władze Pakistanu, prawni przedstawiciele niektórych spółek i jedno stowarzyszenie eksporterów zaproponowali zastąpienie niektórych z zaproponowanych spółek innymi, twierdząc iż zapewni to większą reprezentatywność również w kategoriach lokalizacji geograficznej i umożliwi objęcie postępowaniem spółek wybranych do próby statystycznej w poprzednim postępowaniu antydumpingowym.
Postulaty stron zostały spełnione w stopniu, w jakim były one zgodne z kryteriami art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, tzn. przepisem, że próba statystyczna powinna obejmować największy reprezentatywny wolumen produkcji, sprzedaży lub wywozu, możliwy do zbadana w wyznaczonym okresie.
W świetle powyższego próba została powiększona poprzez włączenie do niej szóstego co do wielkości eksportera pakistańskiego.
(12) Do sześciu wybranych spółek, reprezentujących w okresie postępowania ponad 32 % całkowitego wolumenu wywozu bielizny pościelowej z Pakistanu do Wspólnoty, zwrócono się o udzielenie odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, zgodnie z tym, co postanowiono w powiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(13) Trzy spółki, które nie zostały włączone do próby statystycznej wystąpiły z wnioskiem o przeprowadzenie indywidualnego badania.
Biorąc pod uwagę wielkość próby i stopień złożoności sprawy (m.in. duża liczba różnych rodzajów produktów), Komisja poinformowała zainteresowane spółki, iż ostateczna decyzja dotycząca indywidualnego badania zostanie podjęta dopiero po odbyciu wizyt weryfikacyjnych w siedzibach spółek wybranych do próby, w miarę wolnego czasu.
Z powodów wyjaśnionych w akapicie 35 poniżej, nie zapewniono warunków niezbędnych do przeprowadzenia dochodzeń na miejscu w Pakistanie i z tego względu niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie któregokolwiek z wniosków o przeprowadzenie indywidualnego badania.
Producenci wspólnotowi
(14) Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych popierających wniosek i zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania swój zamiar dokonania wyboru próby statystycznej producentów z obszaru Wspólnoty. Wyboru dokonano na podstawie największego reprezentatywnego wolumenu produkcji i sprzedaży przemysłu wspólnotowego, którego zbadanie było możliwe w dostępnym okresie.
W tym celu Komisja zwróciła się do spółek o dostarczenie informacji dotyczących produkcji i sprzedaży produktu będącego przedmiotem postępowania.
(15) Na podstawie otrzymanych odpowiedzi Komisja wybrała pięć spółek z trzech Państw Członkowskich.
Przy dokonywaniu wyboru wzięto pod uwagę wolumeny produkcji i sprzedaży w celu objęcia badaniem możliwie najbardziej reprezentatywnej wielkości rynku.
(16) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich spółek włączonych do próby.
Dwie spośród pięciu spółek nie były w stanie przedstawić kompletnego wykazu wszystkich transakcji z klientami niezwiązanymi w okresie postępowania i z tego względu zostały uznane za jedynie częściowo współpracujące.
3.
Postępowanie
(17) Odpowiedzi na kwestionariusze udzieliło pięciu wnioskodawców i włączonych do próby statystycznej producentów wspólnotowych, sześciu włączonych do próby statystycznej producentów eksportujących z Pakistanu, trzech producentów eksportujących wnioskujących o indywidualne badanie i dwóch niepowiązanych importerów wspólnotowych.
(18) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne dla określenia dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne złożono w siedzibach następujących spółek:
Producenci wspólnotowi:
- Bierbaum Unternehmensgruppe GmbH & Co.
KG, Niemcy;
- Descamps SA, Francja;
- Gabel Industria Tessile SpA, Włochy;
- Vanderschooten SA, Francja;
- Vincenzo Zucchi SpA, Włochy;
Niepowiązani importerzy wspólnotowi:
- Blanche Porte SA, Francja;
- Richard Haworth, Zjednoczone Królestwo;
Eksporterzy/producenci z Pakistanu:
- Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Karaczi,
- Al.-Abid Silk Mills, Karachi (częściowa weryfikacja).
(19) Okres postępowania (OP) dotyczący wystąpienia dumpingu i szkody obejmował okres od 1 października 2001 r. do 30 września 2002 r.
Badanie dotyczące tendencji istotnych dla dokonania oceny szkody obejmowało okres od 1999 r. do końca OP ("omawiany okres").
20. W sytuacji konieczności zbadania dalszych określonych aspektów dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty nie nałożono żadnych środków tymczasowych.
B. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Przedmiotowy produkt
(21) Przedmiotowym produktem jest bielizna pościelowa z włókna bawełnianego, czystego lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (przy czym len nie jest włóknem dominującym), bielona, farbowana lub z nadrukiem, pochodząca z Pakistanu, aktualnie klasyfikowana pod kodami CN ex63022100 (kody TARIC 63022100*81, 63022100*89), ex63022290 (kod TARIC 63022290*19), ex63023110 (kod TARIC 63023110*90), ex63023190 (kod TARIC 63023190*90) i ex63023290 (kod TARIC 63023290*19).
Bielizna pościelowa obejmuje prześcieradła (wymiarowe i płaskie), poszwy i poszewki na poduszki, pakowane w celu sprzedaży pojedynczo lub w zestawach.
(22) Tkaniny wyprodukowane z włókien z bawełny użyte do wytworzenia bielizny pościelowej identyfikuje się dwoma parami cyfr.
Pierwsza z nich wskazuje na ilość (lub wagę) przędzy użytej odpowiednio jako osnowa i wątek.
Druga para cyfr oznacza liczbę nitek na centymetr lub cal odpowiednio osnowy i wątku.
(23) Tkaniny poddaje się bieleniu, farbowaniu lub nadrukowi.
Następnie są one cięte i zszywane w różnej wielkości prześcieradła, prześcieradła dopasowane, poszwy i poszewki.
Produkt finalny pakuje się do sprzedaży pojedynczo lub w zestawach.
(24) Argumentowano iż bielona bielizna pościelowa sprzedawana instytucjom powinna zostać wyłączona z zakresu postępowania, ponieważ nie należy jej traktować jako produktu stanowiącego przedmiot postępowania.
Argumentowano iż bielona bielizna pościelowa i) technicznie różni się od farbowanej lub nadrukowywanej bielizny pościelowej; ii) nie można jej zastąpić produkcją Wspólnoty, której podstawę stanowi nadrukowywana i/lub farbowana bielizna pościelowa; iii) ma inne końcowe przeznaczenie (szpitale i hotele).
(25) W wyniku postępowania dowiedziono, iż pomimo różnych procesów wykończeniowych (bielenie, farbowanie, nadruk), produkty finalne są w pełni substytucyjne i stanowią konkurencję na rynku Wspólnoty.
Ponadto stwierdzono, że we Wspólnocie produkuje się bieloną bieliznę pościelową, a ten szczególny rodzaj omawianego produktu wykorzystują nie tylko wymienione dwie kategorie użytkowników.
(26) Pomimo istnienia różnych możliwych rodzajów produktu będących wynikiem stosowania różnych splotów, wykończenia tkaniny, jej prezentacji i rozmiarów, opakowania itp., wszystkie one stanowią jeden produkt do celów niniejszego postępowania ze względu na identyczne właściwości fizyczne i praktycznie identyczne zastosowanie.
2.
Produkt podobny
(27) Zbadano czy bielizna pościelowa z bawełny produkowana przez przemysł wspólnotowy i sprzedawana na rynku Wspólnoty, jak również bielizna pościelowa z bawełny produkowana w Pakistanie i sprzedawana na rynku Wspólnoty i na rynku krajowym, wykazują podobieństwa do produktu będącego przedmiotem postępowania.
(28) Postępowanie wykazało, że pomimo różnic w procesach wykończeniowych tkaniny (bielenie, farbowanie, nadruk), wszystkie produkty miały te same właściwości i w zasadzie identyczne zastosowanie.
(29) Z tego względu stwierdzono, że jakkolwiek w niektórych przypadkach występowały różnice między rodzajami produktów wytwarzanych we Wspólnocie a produktami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty, nie stwierdzono żadnych różnic w podstawowych właściwościach i zastosowaniach różnych rodzajów produktów i jakości bielizny pościelowej z włókna bawełnianego.
Z tego względu produkt wyprodukowany i sprzedawany na rynku krajowym Pakistanu i produkt wywożony do Wspólnoty z Pakistanu, jak również produkt wytworzony we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych należy uznać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
Przedweryfikacyjna analiza informacji dostarczonych przez eksporterów włączonych do próby statystycznej.
(30) Wszystkie sześć spółek wybranych do próby udzieliło odpowiedzi na przesłany kwestionariusz.
Analiza przedweryfikacyjna odpowiedzi udzielonych przez tych producentów eksportujących wykazała, iż wszyscy wybrani producenci eksportujący zgłosili zaniżone koszty, w wyniku czego uzyskano nierealistyczne i nadmiernie wysokie zyski ze sprzedaży przedmiotowego produktu do Wspólnoty.
Poprzez porównanie cen eksportowych z kosztami produkcji jakie zgłosiła każda ze spółek, zyski ze sprzedaży omawianego produktu do Wspólnoty wyrażone jako procent obrotu wyniosły od ponad 20 % do prawie 40 % na spółkę, zaś średnia wartość zysku przekroczyła 30 %.
Ponadto marże te pozostawały w ostrej sprzeczności ze średnią ujemnych marż zysku (-9,4 % od obrotu) zgłoszonych przez te same spółki w odniesieniu do sprzedaży omawianego produktu do innych krajów. Ponadto pozostawały one w sprzeczności z marżą zysku w wysokości 1,6 % średniego obrotu w wywozie innych produktów tekstylnych, w tym produktów bardzo podobnych (włókno przetworzone, obrusy, zasłony) o podobnej strukturze kosztów, sprzedawanych temu samemu rodzajowi klientów lub często tym samym klientom.
Należy również nadmienić, iż skontrolowane rachunki omawianych spółek, będących producentami i sprzedawcami prawie wyłącznie produktów tekstylnych, dotyczące okresu postępowania lub przeważającej części okresu postępowania wykazały średnią całkowitą marżę zysku od obrotu w wysokości około 5 %.
(31) Zgłoszone marże zysku w odniesieniu do wywozów omawianego produktu do Wspólnoty nie tylko świadczyły o ekonomicznej bezsensowności, lecz również pozostawały w sprzeczności z wszystkimi innymi informacjami dotyczącymi stopy zysku dla przedmiotowego produktu wywożonego z Pakistanu do Wspólnoty, w tym informacjami udostępnionymi przez samych producentów eksportujących.
(32) Producenci eksportujący zgłaszający poniesienie szkody argumentowali, iż niska rentowność bielizny pościelowej jest właściwa dla tego rodzaju przemysłu, który charakteryzują wysokie wolumeny sprzedaży i bardzo wysoka konkurencyjność.
Twierdzono również, że marża zysku w wysokości 2–3 % powinna być uznana za rozsądną.
Inny producent eksportujący niewłączony do próby argumentował, iż normalna marża zysku wynosiłaby 2–5 %.
Po ujawnieniu wszyscy producenci eksportujący zakwestionowali by tego typu stwierdzenia mogły dotyczyć zyskowności uzyskanej przez nich przy sprzedaży bielizny pościelowej do Wspólnoty.
Stwierdzili oni, iż oświadczenia te dotyczą marży zysku, która zostałaby uznana za możliwą do przyjęcia w odniesieniu do sprzedaży przez wspólnotowy przemysł.
W tej kwestii należy zauważyć iż oświadczenia te: i) zostały sformułowane podczas posłuchania; ii) odnosiły się do przemysłu bielizny pościelowej w całości; iii) znalazły ponadto potwierdzenie w odpowiedziach na szczegółowe pytania dotyczące rentowności wywozu bielizny pościelowej przez producentów pakistańskich do Wspólnoty.
Ponadto podobnych informacji udzielił niezależny agent działający na rzecz importerów.
Co więcej powszechnie wiadomo iż wspólnotowy rynek bielizny pościelowej faktycznie cechuje wysoka konkurencyjność, co wynika ze znacznej liczby producentów i praw wolnego rynku. Marży zysków zgłoszonych przez producentów eksportujących z Pakistanu nie można zatem uznać za wiarygodne.
(33) Wszystkie dostępne informacje wskazywały, że zgłoszone kwoty zysku były zawyżone oraz że biorąc pod uwagę fakt iż ceny eksportowe pozostawały zgodne z podawanymi przez Eurostat, istniało uzasadnione domniemanie, że było to konsekwencją zaniżenia kosztów produkcji przedmiotowego produktu. Jest to szczególnie istotne w świetle faktu, iż w sytuacji braku reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym oczywistym było, że ustalenie ceny normalnej nastąpi w oparciu o koszty produkcji.
Zakłócenia weryfikacji na miejscu
(34) Komisja podjęła próbę zweryfikowania wysoce nieprzekonywających wartości liczbowych podanych w odpowiedzi na kwestionariusze antydumpingowe przez sześć spółek wybranych do próby, zgodnie z art. 16 rozporządzenia podstawowego.
(35) W trakcie weryfikacji drugiej spółki Komisja otrzymała anonimowy list grożący pozbawieniem życia, adresowany bezpośrednio do urzędników prowadzących weryfikację.
W odniesieniu do szczególnej, osobistej groźby zawartej w liście Komisja uznała, że nie zostały spełnione warunki niezbędne do przeprowadzenia weryfikacji, a zaistniałe okoliczności w sposób istotny zakłóciły prowadzone postępowanie.
W konsekwencji konieczne było przerwanie wizyt weryfikacyjnych.
(36) Z powyższych powodów możliwe było przeprowadzenie pełnej weryfikacji wyłącznie w siedzibie jednego producenta eksportującego, zaś w przypadku drugiego producenta dokonano weryfikacji częściowej.
Wywóz zrealizowany przez te dwie spółki stanowił ponad 50 % całkowitej wartości wywozu do Wspólnoty na bazie cif producentów eksportujących włączonych do próby.
Wyniki częściowych weryfikacji na miejscu
(37) W wyniku weryfikacji pierwszej spółki potwierdzono dostarczenie nieprawdziwych informacji w odniesieniu do kosztów i polityki cen spółki.
Pomimo złożonej przez spółkę deklaracji o posiadaniu szczegółowych rozliczeń finansowych dotyczących omawianego produktu, na miejscu stwierdzono brak takowych rachunków i dokumentacji.
Z tego względu nie dostarczono określonych dokumentów, normalnie przechowywanych w aktach spółki, które mogłyby wykazać iż zgłoszone koszty omawianego produktu dokładne i w sposób rzetelny odzwierciedlały koszty produkcji i sprzedaży omawianego produktu.
Nawet po wykazaniu spółce, że w świetle dostarczonych informacji takie dowody powinny istnieć, spółka odmówiła ich udostępnienia.
Ponadto, pomimo zwrócenia się o dostarczenie informacji dotyczących kosztów produktu podobnego wywożonego do innych krajów, informacje takie nie zostały udostępnione.
(38) Znaleziono również dowody na to, iż zapisy księgowe spółki były niezgodne z Powszechnymi Zasadami Księgowania Pakistanu, w szczególności w kwestii dotyczącej wyceny zasobów.
Ponadto spółka powoływała się, co było zgodne z innymi dostępnymi informacjami (zob. akapit 32) na fakt występowania znacznej konkurencji na rynku Wspólnoty pomiędzy różnymi krajami eksportującymi, potwierdzając tym samym, iż wysokie kwoty zysku zgłoszone w odniesieniu do sprzedaży omawianego produktu przez tę spółkę były faktycznie nieuzasadnione.
(39) W odniesieniu do częściowej weryfikacji, która miała miejsce w siedzibie drugiej ze spółek stwierdzono iż polityka ustalania cen sprzedaży bielizny pościelowej do Wspólnoty i na inne rynki nie różniła się w sposób zasadniczy, a zatem jej wynikiem nie mogła być tak duża różnica w marżach zysku jakie zostały zgłoszone przez tę spółkę.
Zgłoszone marże zysku odnoszące się do sprzedaży omawianego produktu do Wspólnoty znacznie przekraczały marże stosowane przy ustalaniu cen wewnętrznych i w negocjacjach z klientami.
Nie dostarczono informacji, które wykazałyby, że sprzedaż bielizny pościelowej do Wspólnoty generowałaby zyski tak bardzo różne od zysków wygenerowanych sprzedażą do krajów trzecich.
Ponadto informacje dotyczące kosztów produkcji i wyceny zapasów omawianego produktu, które powinny zostać udostępnione nie mogły zostać poddane weryfikacji.
(40) W świetle wydarzeń opisanych w akapicie 35., Komisja zmuszona była uznać, że weryfikacja informacji dostarczonych przez pozostałych producentów eksportujących włączonych do próby jest niemożliwa, ze względu na konieczność zaprzestania takich wizyt.
(41) Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stanowi, iż w przypadku udowodnienia dostarczenia przez zainteresowaną stronę fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji, zostaną one odrzucone, a sformułowanie wniosków nastąpi w oparciu o dostępne fakty.
Wizyty weryfikacyjne nie rozwiały wątpliwości co do prawdziwości i rzetelności informacji dostarczonych przez każdą spośród spółek włączonych do próby.
Informacje dotyczące kosztów i zysków odnoszących się do omawianego produktu, w formie jakiej je zgłoszono, nie mogły zostać przyjęte w stopniu umożliwiającym ich weryfikację, a dostępne informacje w sposób jasny wskazywały na nieprawdziwość danych.
Z tego względu stwierdzono, że w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego żadnej ze spółek włączonych do próby nie można uznać za współpracującą.
(42) Zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w przypadku stwierdzenia braku współpracy w jakimkolwiek stopniu w odniesieniu do jednej lub wszystkich stron wybranych do próby, która może w sposób istotny wpływać na wynik postępowania, dopuszcza się ponowne wybranie próby statystycznej.
Należy jednak zauważyć, iż groźba skierowana do urzędników Komisji nie została wycofana, a nie można było uznać, że ograniczała się ona wyłącznie do wizyt weryfikacyjnych składanych przez urzędników Komisji w spółkach.
Z tego względu wybranie nowej próby statystycznej i odbycie kolejnych wizyt weryfikacyjnych uznano za niemożliwe.
W konsekwencji decyzję należało podjąć w oparciu o dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(43) Producentów eksportujących poinformowano o wykryciu faktu dostarczenia nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, powodach ich odrzucenia oraz decyzji o użyciu najkorzystniejszych dostępnych informacji, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Spółkom przyznano możliwość dostarczenia dodatkowych wyjaśnień w terminie określonym przepisami art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(44) Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd nie są brane pod uwagę, a decyzja jest podejmowana w oparciu o dostępne fakty. Komisja zbadała te z dostępnych informacji, na podstawie których możliwe było obliczenie marginesu dumpingu, czyli złożony wniosek, odpowiedzi na kwestionariusz udzielone przez producentów eksportujących wybranych do próby oraz trzech innych producentów eksportujących, którzy zwrócili się o indywidualne badanie zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, informacje dostarczone przez kilka zainteresowanych stron oraz oficjalne statystyki przywozowe Eurostatu.
(45) W odniesieniu do wniosku złożonego przez przemysł wspólnotowy, który zawierał dowody prima facie na istnienie marginesu dumpingu w wysokości 45,1 % stwierdzono, że dane użyte w celu obliczenia marginesu dumpingu były mniej reprezentatywne od informacji dostarczonych przez producentów eksportujących, w szczególności w kwestii odnoszącej się do różnych rodzajów omawianego produktu wywożonego z Pakistanu.
(46) Zapoznano się również z informacjami udzielonymi w odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy przez trzy spółki wnioskujące o przeprowadzenie badania indywidualnego. Stwierdzono, iż były one niekompletne i nieprawidłowe w stopniu, który mógłby spowodować niepotrzebne trudności przy formułowaniu wyniku postępowania.
(47) W konsekwencji uznano, iż pomimo nieprawdziwości niektórych informacji odpowiedzi producentów eksportujących uzyskane na początku przy tworzeniu próby statystycznej mogą zostać w pewnym stopniu potraktowane jako dostępne informacje.
Oczywiście niezbędne było dokonanie korekt w przypadkach gdy dostarczone informacje stały w sprzeczności z wynikami weryfikacji przeprowadzonych w siedzibach spółek i informacjami dostarczonymi przez te strony w terminie późniejszym.
(48) Należy przypomnieć, że art. 18 rozporządzenia podstawowego stanowi, iż decyzja podjęta w wyniku zastosowania dostępnych danych może być mniej korzystna dla danej strony od decyzji jaka zostałaby podjęta gdyby strona ta zdecydowała się na współpracę.
Jednakże biorąc pod uwagę fakt, iż ustalony margines dumpingu będzie miał zastosowanie do wszystkich pakistańskich producentów eksportujących, Komisja zastosowała wszelkie możliwe środki zapobiegawcze w celu uniknięcia elementu karzącego brak współpracy.
Potrzeba obliczenia całościowego marginesu dumpingu
(49) Informacje dostarczone przez zainteresowane strony i wykorzystane w celu skorygowania przedstawionych kosztów dla każdej z sześciu spółek włączonych do próby zawierały odniesienia do średniej marży zysku uzyskiwanej przy wywozie przedmiotowego produktu w wysokości 2–5 %.
Przedział w takiej wysokości został również potwierdzony przez samych producentów eksportujących i został uznany za rozsądny, jak wspomniano w akapicie 32.
Jednakże uznano, iż wspomniana marża zysku, choć ważna dla wszystkich producentów eksportujących, niekoniecznie będzie odzwierciedlać marżę zysku każdej ze spółek indywidualnie.
W świetle faktu, iż dostępne informacje umożliwiły Komisji jedynie obliczenie średniej marży zysku uzyskiwanej przy wywozie omawianego produktu, uznano za słuszne obliczenie całościowego marginesu dumpingu, który mógłby mieć zastosowanie dla wszystkich producentów eksportujących.
(50) Producenci eksportujący argumentowali, że indywidualny margines dumpingu powinien zostać ustalony indywidualnie dla każdej spółki.
Na podstawie dokonanych obliczeń twierdzono, że Komisja powinna być w stanie obliczyć indywidualny margines dumpingu.
(51) Potrzeba obliczenia całościowego marginesu dumpingu wynikła z następujących okoliczności: marże zysku uzyskiwane od sprzedaży eksportowej zgłoszone przez producentów eksportujących w odpowiedziach udzielonych na kwestionariusze nie mogły być wykorzystane i wymagały skorygowania.
Korektę przeprowadzono dla wszystkich producentów eksportujących, przy zastosowaniu marży zysku uzyskiwanej od sprzedaży eksportowej w wysokości 3,5 % (kwestia ta została szczegółowo omówiona w akapicie 56).
Oznaczało to, że alokacja kosztów wytworzenia omawianego produktu, tak jak ją przedstawiono w odpowiedziach na kwestionariusze, nie była prawidłowa i jako taka musiała zostać odpowiednio skorygowana zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Zatem fałszywe przedstawienie zysku uzyskiwanego ze sprzedaży eksportowej miało ważny wpływ na skutki alokacji kosztów dla każdego producenta eksportującego.
Co ważne, konieczność użycia średniej marży zysku jako informacji dostępnej dla wszystkich producentów eksportujących stanowiła główny powód wniosku, iż określenie indywidualnych stawek celnych dla każdego producenta eksportującego byłoby niewłaściwe.
Faktycznie sam charakter średniej marży zysku powoduje, iż obliczone na jego podstawie indywidualne marże zysku będą do pewnego stopnia różne.
W tym przypadku różnice były istotne, ponieważ wspomniane marże zysku różniły się od 2 do 5 %.
Innymi słowy, o ile instytucje zgadzają się, iż zastosowanie średniej marży zysku było właściwe, średnia marża zysku nie stanowi, biorąc pod uwagę jej wpływ na inne elementy, konstruowanej wartości normalnej i tym samym obliczenie wysokości ogólnego dumpingu - podstawy do określenia indywidualnej stawki celnej.
Dzieje się tak dlatego, iż prowadziłoby to do bezzasadnie wysokich marginesów dumpingu w odniesieniu do niektórych producentów eksportujących i bezzasadnie niskich marginesów dumpingu w odniesieniu do niektórych innych producentów eksportujących w porównaniu z sytuacją, w której oparto się na rzeczywistych indywidualnych wskaźnikach zysku, ustalonych przy pełnej współpracy.
Zatem konieczność oparcia się na średniej wartości zysku uzyskanego ze sprzedaży eksportowej omawianego produktu stanowiła element wiążący przy ustalaniu wartości dla każdego producenta.
(52) Producenci eksportujący argumentowali, iż fakt ujawnienia im indywidualnych obliczeń i kwot dumpingu dowodzi iż instytucje mogły również ustalić indywidualne stawki celne.
Jednakże faktu niewłaściwości ustalenia indywidualnej stawki celnej z powodów opisanych powyżej nie należy utożsamiać z informacjami, które zostały dostarczone każdemu producentowi eksportującemu w ramach ujawnienia.
Faktycznie w celu zapewnienia przejrzystości i umożliwienia każdemu indywidualnemu producentowi eksportującemu sprawdzenia obliczeń Komisji, wszyscy oni otrzymali obliczenia w całości, sporządzone w oparciu o wyżej wspomnianą marżę zysku w wysokości 3,5 %.
Fakt ten jednak w żadnej mierze nie stanowi zakwestionowania użycia przez kraj marginesów dumpingu lub stawek celnych omówionych w poprzednim ustępie.
Wartość normalna
(53) Ponieważ spółki wybrane do próby nie wykazywały sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego w wysokości przynajmniej 5 % wywozu przedmiotowego produktu do Wspólnoty, czego wymaga art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż produktu podobnego przez te spółki na rynku krajowym nie mogła stanowić podstawy do ustalenia wartości normalnej.
(54) W sytuacji braku reprezentatywnego wolumenu sprzedaży na rynku krajowym przez innych producentów, wartość normalną należało ustalić zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez dodanie do kosztów wyprodukowania wywożonych rodzajów omawianego produktu kwoty odpowiadającej, w rozsądnej wysokości, łącznym kosztom sprzedaży, kosztom ogólnym i administracyjnym oraz kwocie zysku ustalonej zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(55) Jak wspomniano w akapicie 41., ustalono iż zgłoszone koszty produkcji oraz w konsekwencji marże zysku uzyskiwane przy wywozie omawianego produktu były niezgodne ze stanem faktycznym.
(56) Spośród zgłoszonych kosztów produkcji korekcie poddano wyłącznie koszty wytworzenia. Zgłoszone przez producentów eksportujących wydatki na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne uznano za zgodne ze skontrolowanymi rachunkami.
Zysk ze sprzedaży eksportowej omawianego produktu dla każdej spółki na początku wybranej do próby skorygowano do 3,5 % obrotu, uznając średnią marżę zysku za normalną marżę zysku dla takiej sprzedaży.
Kwotę uzyskaną w wyniku zmniejszenia zysku uzyskanego od wywozu omawianego produktu rozdzielono na podstawie obrotu ze sprzedaży eksportowej do innych produktów i sprzedaży lokalnej w celu utrzymania łącznego zysku na poziomie zgodnym ze skontrolowanymi rachunkami spółek.
(57) Producenci eksportujący wraz z dwoma stowarzyszeniami argumentowali, iż uznanie zysku obliczonego w powyższy sposób za właściwy w przypadku pakistańskiego wywozu na wspólnotowy rynek było nieuzasadnione, jednocześnie proponując marżę zysku w wysokości 6,5 % jako właściwe minimum dla przemysłu wspólnotowego.
(58) Jak stwierdzono w akapicie 105., postępowanie wykazało, iż przywóz z Pakistanu szczególnie silnie zaznaczył się w segmencie niskich cen, podczas gdy sprzedaż przemysłu wspólnotowego obejmowała głównie produkty markowe.
Z tego względu uznano, że na podstawie tych czynników nie można uznać wspomnianej różnicy w rentowności za nadmierną.
(59) Konieczne było wprowadzenie kilku poprawek do metod alokacji kosztów, które spółki wykorzystywały wyłącznie do celu niniejszego postępowania, włączając w to alokację zwrotu cła oraz wydatków na opakowania na podstawie ustaleń dokonanych podczas weryfikacji na miejscu i analiz odpowiedzi.
(60) W przypadku spółki, którą poddano pełnej weryfikacji również zachodziła konieczność skorygowania zgłoszonego zysku ze sprzedaży na rynku krajowym w celu uzyskania zgodności z Powszechnymi Zasadami Księgowania stosowanymi w Pakistanie.
(61) Ponieważ nie dysponowano żadnymi faktycznymi danymi dotyczącymi kosztów ogólnych i sprzedaży oraz kosztów administracyjnych produktu podobnego dla żadnego z producentów eksportujących poddanych postępowaniu lub innych znanych eksporterów lub producentów, a żadne takie informacje nie były dostępne dla tej samej ogólnej kategorii produktów, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego w celu ustalenia kwoty kosztów ogólnych i sprzedaży oraz kosztów administracyjnych i zysków należało posłużyć się inną metodą.
(62) W celu określenia kwoty wydatków na koszty ogólne i sprzedaży oraz koszty administracyjne oraz zysku skorzystano ze średniej kwot zgłoszonych przez sześć spółek początkowo włączonych do próby dla tych wydatków i zysku w odniesieniu do sprzedaży na rynku krajowym niepowiązanym klientom, po ich skorygowaniu, zgodnie z objaśnieniami zawartymi w akapitach 56. i 60.
Dane te uznano za właściwą podstawę obliczeń, ponieważ odnosiły się one do sprzedaży na rynku krajowym na rzecz niepowiązanych klientów produktów tekstylnych (w tym przędzy, surówki, tkaniny poddanej obróbce oraz odzieży) i były jedynymi dostępnymi danymi odnoszącymi się do sprzedaży na rynku krajowym w Pakistanie.
Brak informacji, które pozwoliłyby na wyciągnięcie wniosku, iż zysk obliczony w ten sposób przekracza zysk normalnie uzyskiwany przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży produktów należących do tej samej kategorii ogólnej na rynku krajowym w Pakistanie, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Cena eksportowa
(63) Zbadano stosowność cen eksportowych zgłoszonych przez producentów eksportujących.
Wszelkie dostępne informacje, w tym informacje uzyskane w wyniku częściowej weryfikacji przeprowadzonej w Pakistanie, weryfikacje importerów i statystyki Eurostatu wskazywały, że podane informacje są zgodne ze stanem faktycznym.
(64) Wszystkie spółki realizowały sprzedaż eksportową do Wspólnoty bezpośrednio do niezależnych importerów.
Zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, ceny eksportowe tych spółek ustalano w oparciu o ceny faktycznie zapłacone lub przypadające do zapłaty przez tychże niezależnych importerów.
(65) Zgodnie z wnioskiem zainteresowanych spółek, sprzedaż eksportową realizowaną z przestarzałych zapasów oraz towary sprzedane z użyciem transportu lotniczego wykluczono z obliczeń, ponieważ twierdzono, iż nie są one realizowane w normalnych warunkach handlowych.
Tego rodzaju sprzedaż stanowiła nieistotną część zgłoszonych sprzedaży eksportowych.
Porównanie
(66) W celu dokonania uczciwego porównania między wartością normalna a ceną eksportową dokonano odpowiednich potrąceń w formie korekt dla kosztów importowych i podatków pośrednich, obniżek i rabatów, transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, opakowań, kredytów, prowizji i przeliczania waluty, mających wpływ na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(67) Wszystkie spółki wystąpiły o dokonanie dostosowania o zwrot cła na mocy art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Jednakże wysokość kwot zwróconych przez rząd Pakistanu znacznie przekraczała kwoty związane z kosztami przywozu lub podatkami pośrednimi zapłaconymi od materiałów wchodzących w skład omawianego produktu.
W konsekwencji Komisja wyraziła zgodę na dokonanie dostosowania w takim stopniu, w jakim żądane kwoty zostały faktycznie poniesione dla produktu podobnego i w związku z użyciem materiałów wchodzących w jego skład, w przypadku gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju wywozu, dokonując ich refundacji w odniesieniu do produktu wywiezionego do Wspólnoty.
(68) Producenci eksportujący twierdzili, iż obniżka z tytułu zwrotu cła powinna zostać przyznana do pełnej wysokości kwoty zwróconej przez rząd Pakistanu niezależnie od tego czy cło zostało zapłacone przez producenta eksportującego czy też lokalnego dostawcę materiałów.
Jednakże nie dysponowano dowodami świadczącymi o tym, że materiały nabyte od lokalnych dostawców były obciążone opłatami importowymi lub podatkami pośrednimi.
Z tego względu twierdzenie odrzucono.
Margines dumpingu
(69) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej każdego rodzaju produktu ze średnią ważoną ceną eksportową tego samego rodzaju produktu.
(70) Na tej podstawie łączny średni margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pakistańskich producentów eksportujących, wyrażony jako procent ceny netto cif przed nałożeniem cła franco granica Wspólnoty wynosi13,1 %.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(71) Produkt będący przedmiotem postępowania jest wytwarzany we Wspólnocie przez:
- producentów, w imieniu których złożono wniosek; wszyscy producenci, którzy zostali włączeni do próby statystycznej (wspólnotowi producenci w próbie) byli również powodami;
- innych producentów wspólnotowych, którzy nie byli powodami i nie współpracowali.
(72) Komisja zbadała, czy wszystkie wyżej wymienione spółki mogą zostać uznane za producentów wspólnotowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Produkcja wszystkich wyżej wymienionych spółek stanowi produkcję Wspólnoty.
(73) Przemysł wspólnotowy stanowi 29 producentów wspólnotowych, którzy współpracowali z Komisją, do których należy również pięć przedsiębiorstw wspólnotowych włączonych do próby statystycznej.
Producenci ci odpowiadają za 45 % produkcji bawełnianej bielizny pościelowej we Wspólnocie.
Z tego względu zostaną oni uznani za "przemysł wspólnotowy" w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(74) W świetle faktu iż metoda próby statystycznej została zastosowana w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego, poniesioną szkodę oceniono z jednej strony na podstawie informacji zebranych na poziomie całego przemysłu wspólnotowego dla tendencji dotyczących produkcji, rentowności, sprzedaży, udziału w rynku, wysokości zatrudnienia i wzrostu. Z drugiej strony, informacje zebrane na poziomie włączonych do próby producentów wspólnotowych poddano analizie w kwestii tendencji dotyczących cen i rentowności, przepływu gotówki, zdolności do zwiększenia kapitału i inwestycji, zapasów, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysku od inwestycji oraz płac.
2.
Konsumpcja wspólnotowa
(75) Poziom konsumpcji wspólnotowej ustalono na podstawie wielkości produkcji producentów wspólnotowych zgodnie z danymi Eurocoton pomniejszoną o wywóz według danych Eurostatu i powiększoną o przywóz z Pakistanu i innych państw trzecich, również na podstawie danych Eurostatu.
Pomiędzy rokiem 1999 a okresem postępowania konsumpcja wspólnotowa systematycznie wzrastała z 173651 ton do 199881 ton, tzn. o 15 %.
3.
Przywóz z kraju stanowiącego przedmiot postępowania
a) Wielkość i udział w rynku
(76) Przywóz bielizny pościelowej z bawełny z Pakistanu do Wspólnoty wzrósł pod względem wolumenu z 36000 ton w 1999 r. do 49300 ton w okresie postępowania, czyli o 37 % na przestrzeni badanego okresu.
Po spadku do 31800 ton w 2000 r. przywóz ponownie wzrósł do poziomu 35500 ton w 2001 r.
Pomiędzy rokiem 2001 a okresem postępowania przywóz uległ zwiększeniu o prawie 14000 ton, czyli o ponad jedną trzecią.
77. Odpowiedni udział w rynku towaru zmalał z 20,7 % w 1999 r. do 17,2 % w 2000 r., następnie wzrastając do 18,9 % w 2001 r. i 24,7 % w okresie postępowania.
b) Ceny
78. Średnie ceny bielizny pościelowej przywożonej z Pakistanu wzrosły z 5,95 EUR/kg w 1999 r. do 6,81 EUR/kg w 2000 r.
W kolejnych latach ceny stopniowo malały do 6,34 EUR/kg w 2001 r. i do 5,93 EUR/kg w okresie postępowania.
c) Zaniżanie cen
(79) W celu dokonania analizy zaniżania cen porównano średnią ważoną cenę sprzedaży według typu produktu przemysłu wspólnotowego niepowiązanym producentom na rynku wspólnotowym z odpowiednią średnią ważoną cen eksportowych przedmiotowego przywozu.
Porównania dokonano po odjęciu rabatów i obniżek.
Ceny przemysłu wspólnotowego obliczono na podstawie cen loco fabryka.
Ceny omawianych produktów w przywozie ustalono na podstawie cif z odpowiednim dostosowaniem z uwagi na opłaty celne i koszty poniesione po przywozie.
(80) Porównanie wykazało, iż w okresie postępowania omawiane produkty pochodzące z Pakistanu sprzedawano we Wspólnocie po cenach zaniżonych w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego o ponad 50 %, wyrażonych jako odsetek tych drugich.
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(81) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała wszystkie odpowiednie czynniki ekonomiczne i wskaźniki mogące mieć wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
(82) Zbadano czy przemysł wspólnotowy nadal pozostaje na etapie odrabiania strat poniesionych wskutek subwencjonowania lub stosowania cen dumpingowych w przeszłości, jednak nie znaleziono przekonywających dowodów, które potwierdzałyby, że miało to miejsce.
(83) Przedstawiono dowody mające świadczyć o tym, iż przemysł wspólnotowy nie poniósł istotnej szkody dzięki ochronie systemem kontyngentów.
Kontyngenty faktycznie obowiązywały w OP.
Na mocy prawa międzynarodowego podstawę prawną istnienia kontyngentów stanowi Porozumienie w sprawie tekstyliów i odzieży w ramach Światowej Organizacji Handlu.
Kontyngenty zostaną zniesione do 31 grudnia 2004 r.
Należy nadmienić, iż kontyngenty nie były w pełni wykorzystywane w okresie postępowania. Ilości, które można przywieźć na mocy tych kontyngentów odpowiadają rzeczywistym udziałom w rynku Wspólnoty.
Rzeczywiście na podstawie liczb dotyczących konsumpcji w OP, roczna kwota w 2002 r. odpowiada, w przypadku Pakistanu, udziałowi w rynku na poziomie około 25 %.
Należy również nadmienić, iż ustalenie poziomu tych kontyngentów na tekstylia jest wynikiem bezpośrednich negocjacji, pozostających poza analitycznymi ramami zapewnionymi na mocy rozporządzenia podstawowego.
O ile nie można wykluczyć możliwego wpływu kontyngentów na sytuację przemysłu wspólnotowego, sam fakt istnienia kontyngentów nie zapobiegł poniesieniu szkody przez przemysł wspólnotowy.
Analiza liczbowa w badanej sprawie wskazuje, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w okresie postępowania pomimo obowiązywania systemu kontyngentów. W rzeczywistości sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa w OP pogorszeniu pomimo istnienia kontyngentów.
Z tego względu wniosek oddalono.
a) Dane odnoszące się do przemysłu wspólnotowego jako całości
— Produkcja, zatrudnienie i wydajność
(84) Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego nieznacznie wzrosła między 1999 r. a OP, z 37700 ton do 39500 ton, czyli o 5 %.
(85) Poziom zatrudnienia w zasadzie pozostawał stabilny i wynosił około 5500 pracowników.
Z tego względu wydajność zwiększyła się w omawianym okresie z 6,8 t/pracownika w 1999 r. do 7,2 t/pracownika w OP, czyli o 6 %.
— Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(86) W omawianym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zwiększyła się o 4 % z 36200 ton w 1999 r. do 37800 ton w okresie postępowania.
W 2001 wielkość sprzedaży wzrosła do 38300 ton, by następnie ulec zmniejszeniu w OP.
Obrót wytworzony przez tę sprzedaż wzrósł z 410 milionów EUR w 1999 r. do 441 milionów EUR w 2001 roku, by następnie zmaleć o 5 % do 420 milionów EUR w okresie postępowania.
(87) Pomimo faktu, iż konsumpcja na rynku wspólnotowym wzrosła o 15 % podczas tego samego okresu, udział przemysłu wspólnotowego w rynku faktycznie zmniejszył się z 20,8 % do 18,9 % w OP.
Udział w rynku podlegał około 20 % wahaniom między 1999 a 2001 r. i zmniejszył się o 1,5 % między 2001 r. a okresem postępowania.
— Wzrost
(88) Podczas gdy konsumpcja wspólnotowa zwiększyła się o 15 % między 1999 r. a okresem postępowania, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła tylko o 4 %.
Z drugiej strony, wielkość całkowitego przywozu wzrosła o 35 % w tym samym okresie ze 120000 ton w 2001 r. do 139000 ton, osiągając najwyższy poziom w okresie postępowania.
Podczas gdy udział w rynku wszystkich wwiezionych towarów zwiększył się o ponad 10 punktów procentowych, udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmalał z 20,8 % do 18,9 %.
Oznacza to, iż przemysł wspólnotowy nie mógł odpowiednio uczestniczyć we wzroście rynku między 1999 r. a OP.
b) Dane odnoszące się do producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej
— Zapasy, zdolność produkcyjna i jej wykorzystanie
(89) Wielkość zapasów podlegała istotnym wahaniom z tego względu, iż większość produkcji wykonuje się na zamówienie, tym samym ograniczając możliwość produkcji wyłącznie w celu gromadzenia zapasów.
Podczas gdy w przypadku producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej stwierdzono wzrost poziomu zapasów, uznano iż w tym przypadku nie stanowiły one miarodajnego wskaźnika poniesionej szkody ze względu na właściwe dla tej gałęzi przemysłu wysokie wahania zapasów.
(90) Ustalenie zdolności produkcyjnej było trudne w przypadku prawie wszystkich włączonych do próby statystycznej producentów wspólnotowych. Proces produkcyjny ma charakter zindywidualizowany, wymagający różnych konfiguracji zastosowania maszyn.
Z tego powodu nie ma możliwości sformułowania całościowych wniosków na podstawie porównania zdolności produkcyjnej maszyn wykorzystywanych w produkcji produktu podobnego.
Ponadto niektórzy producenci wspólnotowi włączeni do próby statystycznej zlecają realizację części procesu produkcyjnego podwykonawcom.
(91) Jednakże w przypadku produktów, które poddaje się nadrukowi, dział nadruku uznano za czynnik określający zdolność produkcyjną w odniesieniu do bielizny pościelowej z nadrukiem dla wszystkich producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej.
Stwierdzono, iż w dziale nadruku wykorzystanie zdolności produkcyjnej systematycznie malało z 90 % do 82 %.
— Ceny
(92) Średnie ceny 1 kg produktu wytwarzanego przez producentów włączonych do próby statystycznej stopniowo wzrastały w analizowanym okresie z 13,3 EUR do 14,2 EUR Informację tę należy rozpatrywać w świetle faktu iż średnia cena pokrywa zarówno pozycje wysoko jak i niskowartościowe przedmiotowego produktu, a przemysł wspólnotowy został zmuszony do zwiększenia sprzedaży droższych produktów niszowych, ponieważ ich sprzedaż na rynku masowym została wyparta przez produkt przywożony z krajów o niższych kosztach wytwarzania.
Z drugiej strony, średnie ceny sprzedaży w przeliczeniu na 1 kg przemysłu wspólnotowego ogółem wzrosły minimalnie z 11,3 EUR w 1999 r. do 11,5 EUR w 2001 r., lecz następnie spadły do 11,1 EUR w OP.
— Inwestycje i zdolność do pozyskiwania kapitału
(93) W latach 1999–2001 inwestycje uległy znacznemu ograniczeniu z 7 mln do 2,5 mln EUR Między rokiem 2001 a OP inwestycje pozostawały na dosyć stabilnym poziomie, a w OP stanowiły tylko 41 % kwoty zainwestowanej w 1999 r.
(94) Nie było twierdzeń ze strony przemysłu wspólnotowego, ani czynników wskazujących na zaistnienie problemów z pozyskiwaniem kapitału na działalność.
(95) Starano się dowieść, że spadek inwestycji nie stanowi dowodu poniesienia szkody, ponieważ przemysł wspólnotowy nie zgłaszał wystąpienia problemów w pozyskiwaniem kapitału.
Twierdzenie to odrzucono, ponieważ spadek w liczbie nowych inwestycji nie jest związany z problemami z pozyskiwaniem kapitału, lecz został spowodowany utratą części rynku przez przemysł wspólnotowy i silną presją cenową na rynku Wspólnoty.
— Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływ gotówki
(96) W omawianym okresie zyskowność producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej uległa znacznemu zmniejszeniu z 7,7 % w 1999 r. do 4,4 % w OP, tzn. o 42 %.
Taką samą tendencję zanotowano dla zwrotu z inwestycji, który zmniejszył się z 10,5 % w 1999 r. do 5,9 % w OP, co stanowi spadek o 44 %.
(97) Pakistańscy producenci eksportujący starali się dowieść, że spadek rentowności pięciu przedsiębiorstw włączonych do próby nastąpił wskutek wzrostu płac.
Jak dowiedziono poniżej, średni koszt pracy przedsiębiorstw włączonych do próby statystycznej zmniejszył się w kategoriach realnych o około 3,6 %.
Ponadto płace stanowią tylko jedną spośród kilku pozycji kosztowych w procesie wytwórczym i z tego względu wzrost płac nie stanowi automatycznie o zmniejszeniu rentowności spółki.
Z tego względu argumentację oddalono.
(98) Przepływ gotówki wygenerowany produktem podobnym zmniejszył się istotnie z 16,8 EUR w 1999 r. do 11,3 mln EUR w OP.
Najbardziej znaczący spadek zanotowano w 2000 r., kiedy to przepływ gotówki uległ zmniejszeniu o 27 %.
Między rokiem 2000 a OP odnotowano kolejny spadek o 5 %.
Ponieważ na przepływ gotówki mają wpływ wahania poziomu zapasów, sam w sobie jest on wskaźnikiem o ograniczonym znaczeniu.
Należy jednakże zauważyć, iż negatywne zmiany w przepływie gotówki w omawianym okresie są zgodne z innymi wskaźnikami ekonomicznymi, co potwierdza niesprzyjające tendencje rozwojowe w przemyśle wspólnotowym i nie powinno być uważane za nieistotne.
— Płace
(99) Koszty pracy zwiększyły się o 3,3 % na przestrzeni omawianego okresu, z 35,2 mln EUR w 1999 r. do 36,3 mln EUR w OP.
Ponieważ liczba pracowników pozostawała w zasadzie na niezmienionym poziomie, średnie koszty pracy również wzrosły z 29100 EUR do 30300 EUR Wzrost ten ma charakter nominalny i jest znacznie wolniejszy od wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, który w omawianym okresie przekroczył 7,8 %, co oznacza spadek cen realnych o 3,6 %.
— Wielkość kwoty dumpingu
(100) Biorąc pod uwagę wielkość i cenę wywozu dumpingowego, wpływ faktycznego marginesu dumpingu, który także jest znaczny, nie może zostać uznany za nieistotny.
5.
Wnioski dotyczące poniesienia szkody
(101) Analiza powyższych czynników wykazuje, iż pomiędzy 1999 r. a OP sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pogorszeniu. W omawianym okresie znacznie zmniejszyła się rentowność, a udział wspólnotowego przemysłu w rynku zmniejszył się o 9,1 %.
Kilka innych wskaźników mogących świadczyć o poniesieniu szkody, takich jak wykorzystanie zdolności produkcyjnej, przepływ gotówki, zwrot z inwestycji i wielkość inwestycji wykazało tendencje spadkowe.
W przypadku producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej inwestycje uległy istotnemu zmniejszeniu, podobnie jak zwrot z inwestycji.
Poziom zatrudnienia utrzymał się na porównywalnym poziomie.
Niektóre wskaźniki wykazywały pozytywną tendencję; w omawianym okresie obrót i wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego nieznacznie wzrosły.
Wydajność i płace wzrosły minimalnie.
Ceny sprzedaży producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej wykazały tendencję rosnącą w omawianym okresie, co jednak jest częściowo wynikiem zwiększenia sprzedaży droższych produktów niszowych.
Jednakże należy odnotować, iż w tym samym okresie poziom konsumpcji we Wspólnocie zwiększył się o 15 %, podczas gdy udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się o 9,1 %.
W omawianym okresie spadły ponadto średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
(102) W świetle powyższych faktów stwierdzono, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę y w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(103) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego zbadano czy dumpingowy przywóz towarów pochodzących z Pakistanu spowodował szkody przemysłu wspólnotowego w stopniu, który umożliwiałby sklasyfikowanie ich jako szkody istotnej.
Dokonano również analizy znanych czynników, innych niż dumpingowy przywóz towarów do Wspólnoty, które w tym samym czasie miały negatywny wpływ na przemysł wspólnotowy, w celu upewnienia się czy te inne czynniki nie były związane z dumpingowym przywozem.
2.
Wpływ dumpingowego przywozu
(104) Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej z Pakistanu do Wspólnoty zwiększył się objętościowo z 36000 ton w 1999 r. do 49300 ton w OP, czyli o 37 %.
Po niewielkim spadku między 1999 a 2000 r., poziom przywozu ponownie zwiększył się w 2001 r., wzrastając o 13900 ton między 2001 r. a okresem postępowania.
Odpowiadający mu udział w rynku początkowo spadł z poziomu 20,7 % w 1999 r. do 17,2 % w 2000 r., by ostatecznie istotnie wzrosnąć do poziomu 24,7 % w OP.
(105) W trakcie analizy wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych stwierdzono, iż głównym elementem konkurencji jest cena.
Faktycznie to nabywcy określają jakość i wzór produktu, który zamierzają zamówić.
Z analizy procesów sprzedaży i kupna w omawianym przypadku wynika, iż importerzy i podmioty gospodarcze przed dokonaniem zamówienia u producenta eksportującego w Pakistanie określają wszystkie właściwości produktu (wzór, kolor, jakość, wymiary itp.), który będzie przedmiotem dostawy, tym samym dokonując porównania oferty różnych producentów głównie na podstawie ceny, ponieważ wszystkie inne elementy różnicujące są wcześniej określone w wezwaniu do składania ofert lub są wynikiem wysiłków własnych importera w odniesieniu do produktów podobnych (np. oznaczanie marką).
W kwestii cen ustalono iż ceny przywożonych produktów dumpingowych były znacznie niższe od cen przemysłu wspólnotowego, jak również cen innych eksporterów z państw trzecich.
Ponadto stwierdzono, iż przemysł wspólnotowy został zmuszony do wycofania się z tanich segmentów rynku, na których pozycja towarów przywiezionych z Pakistanu jest silna, co również potwierdziło związek przyczynowy między dumpingowym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(106) Średnie ceny towarów przywożonych z Pakistanu wywarły nacisk na przemysł wspólnotowy, zmuszając go z jednej strony do obniżki cen, a z drugiej - do zwiększonej sprzedaży droższych produktów niszowych.
(107) Biorąc pod uwagę wpływ przywozu towarów z Pakistanu na rynek Wspólnoty, zarówno pod względem jego wielkości jak i cen, należy stwierdzić, iż wywarł on istotny nacisk ograniczający na przemysł wspólnotowy w kategoriach tak wielkości sprzedaży jak i cen.
Braku sprzedaży przemysłu wspólnotowego w segmencie tanich produktów nie można było zrekompensować sprzedażą w wysokodochodowym segmencie produktów niszowych, co spowodowało istotne zmniejszenie udziału w rynku, inwestycji, zyskowności oraz zwrotu z inwestycji przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzono również związek czasowy pomiędzy tym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
3.
Wpływ innych czynników
a) Subwencjonowany przywóz towarów z Indii
(108) W wyniku równocześnie prowadzonego postępowania antysubsydyjnego ustalono, iż subwencjonowany przywóz towarów pochodzenia indyjskiego zwiększył szkodę przemysłu wspólnotowego.
Chociaż uznano iż subsydiowany przywóz towarów pochodzących z Indii przyczynił się do poniesienia szkody przez przemysł wspólnotowy, należy zauważyć, że biorąc pod uwagę znaczną i rosnącą wielkość sprzedaży i niskie ceny towarów przywiezionych z Pakistanu nie można zaprzeczyć iż dumpingowy przywóz z Pakistanu w równym stopniu przyczynił się do powstania istotnej szkody.
b) Przywóz z państw trzecich innych niż Indie i Pakistan
(109) Przywóz z państw trzecich innych niż Indie i Pakistan zwiększył się z 51400 ton w 1999 r. do 75300 t w OP.
Ich udział w rynku zwiększył się z 29,6 % w 1999 r. do 37,7 %.
Największa część spośród towarów przywiezionych z tej grupy pochodziła z Turcji.
Biorąc pod uwagę powiązania między spółkami tureckimi a wspólnotowymi, dochodzi do pewnej integracji rynkowej w formie handlu między producentami eksportującymi z Turcji, a podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie, co sugeruje, iż decyzja o dokonaniu przywozu towarów z tego kraju nie jest uwarunkowana wyłącznie ceną.
Potwierdzają to średnie ceny omawianego produktu pochodzącego z Turcji w okresie postępowania, prawie o 45 % wyższe od cen produktu wytworzonego w Indiach i o 34 % od produktu z Pakistanu.
Z tego względu mało prawdopodobnym jest by przywóz towarów z Turcji naruszył związek przyczynowy istniejący między dumpingowym przywozem z Pakistanu a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(110) Udziały pozostałych krajów (np. Rumunii, Bangladeszu i Egiptu) w rynku były znacznie niższe i nie przekraczały 3,9 %. Z tego względu nie wydaje się prawdopodobne aby jakakolwiek istotna szkoda mogła zostać spowodowana przywozem towarów z tych krajów.
(111) Średnia cena przywożonych towarów pochodzących z krajów innych niż Indie i Pakistan wzrosła z 7,18 EUR/kg w 1999 r. do 7,47 EUR/kg w 2001 r. i nieznacznie zmniejszyła się do 7,40 EUR podczas OP.
Pomimo tego w OP ceny te były o około 25 % wyższe od cen towarów przywiezionych z Pakistanu.
W konsekwencji przywóz towarów z innych państw trzecich nie wywarł nacisku cenowego na przemysł wspólnotowy w takim stopniu jak przywóz z Pakistanu.
Również indywidualny udział każdego kraju z tej grupy w rynku nie przekraczał 4 %.
W związku z tym można stwierdzić, iż przywóz towarów z innych państw trzecich nie stanowił naruszenia związku przyczynowego między przywozem dumpingowym z Pakistanu a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
c) Zmniejszenie popytu
(112) Argumentowano, iż popyt na bieliznę pościelową produkowaną przez przemysł wspólnotowy zmniejszył się pod względem wielkości z tego powodu, iż przez przemysł wspólnotowy koncentrował się na najwyższej kategorii cenowej, gdzie wielkość sprzedaży jest niższa.
Jednakże jak już wcześniej stwierdzono, całkowita konsumpcja bielizny pościelowej w UE w omawianym okresie nie zmniejszyła się, lecz raczej zwiększyła.
Większość producentów wspólnotowych oferuje różne serie produktów dla różnych segmentów rynku.
Droższe marki generują wysokie marże, lecz są sprzedawane w małych ilościach.
W celu maksymalizacji wykorzystania zdolności produkcyjnych i pokrycia stałych kosztów produkcji przemysł wspólnotowy potrzebuje również sprzedaży dużych ilości w segmencie tańszych produktów.
Brak dowodów na spadek popytu w tym segmencie rynku.
Z drugiej strony segment ten jest w coraz większym stopniu przejmowany przez tanie produkty z przywozu, które wyrządzają szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
Biorąc pod uwagę całościowy wzrost konsumpcji, który nie ogranicza się do konkretnego segmentu rynkowego, nie można uznać iż zmniejszenie popytu stanowiło naruszenie związku przyczynowego między dumpingowym przywozem z Pakistanu a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
d) Przywóz przez przemysł wspólnotowy
(113) Argumentowano, iż przemysł wspólnotowy przywoził bawełnianą bieliznę pościelową z Pakistanu, tym samym przyczyniając się do poniesionej przez siebie szkody.
Jednakże tylko jeden z producentów włączonych do próby statystycznej faktycznie dokonał przywozu bielizny pościelowej z Pakistanu w OP, a sprzedaż tych towarów stanowiła jedynie niewielką część obrotu (około 2 %).
Z tego względu przywóz produktu będącego przedmiotem postępowania dokonany przez przemysł wspólnotowy nie może być postrzegany jako naruszający związek przyczynowy między przywozem dumpingowym z Pakistanu a szkodą poniesioną przez cały przemysł wspólnotowy.
e) Wyniki wywozu realizowanego przez przemysł wspólnotowy
(114) Wywóz towarów przez włączonych do próby statystycznej producentów wspólnotowych stanowił jedynie 0,5 % ich łącznej sprzedaży.
Biorąc pod uwagę nieistotną rolę wywozu w całości działań, nie można uznać iż czynnik ten miał jakikolwiek wpływ na poniesienie szkody.
f) Wydajność przemysłu wspólnotowego
(115) Zmiany w wydajności omówiono już w części rozporządzenia omawiającej szkody.
Ponieważ wydajność zwiększyła się z 6,8 ton na pracownika w 1999 r. do 7,2 ton na pracownika w okresie postępowania, czyli o około 6 %, nie można uznać by czynnik ten przyczynił się do poniesienia szkody.
4.
Wnioski
(116) Znaczny wzrost wolumenu sprzedaży i udziału towarów przywiezionych z Pakistanu w rynku, szczególnie pomiędzy 2001 r. a okresem postępowania, jak również istotny spadek cen sprzedaży tych towarów i poziom zaniżania cen, które miały miejsce w okresie postępowania, zbiegły się w czasie z istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(117) W wyniku równolegle prowadzonego postępowania antysubsydyjnego ustalono, iż subsydiowany przywóz towarów pochodzących z Indii przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże skutki tego przywozu nie były na tyle znaczne by odstąpić od nasuwającego się wniosku o istnieniu związku przyczynowego w odniesieniu do dumpingowego przywozu z Pakistanu.
Analizie poddano również inne możliwe przyczyny szkody, tzn. przywóz z krajów innych niż Indie i Pakistan, popyt rynkowy, przywóz towarów dokonany przez przemysł wspólnotowy, jak również wydajność, nie stwierdzając by naruszyły one związek przyczynowy między przywozem z Pakistanu, a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(118) W oparciu o przedstawioną powyżej analizę, w której w sposób właściwy dokonano rozróżnienia między skutkami jakie znane czynniki wywarły na sytuację przemysłu wspólnotowego, a szkodliwym wpływem dumpingowego przywozu stwierdza się, iż przywóz towarów z Pakistanu wyrządził Wspólnocie istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(119) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano czy pomimo stwierdzenia szkodliwości dumpingu nie zachodziły inne ważne powody, które mogłyby przyczynić się do uznania przyjęcia środków ochronnych w tym szczególnym przypadku za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
W tym celu rozważono wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie, jak również możliwe skutki zaniechania przyjęcia tych środków.
2.
Przemysł wspólnotowy
(120) Przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę.
Okazał się on przemysłem rentownym zdolnym do konkurowania w uczciwych warunkach rynkowych..
Poniesienie szkody przez przemysł wspólnotowy było wynikiem trudności w konkurowaniu z tanim dumpingowym przywozem.
Presja wywierana przez dumpingowy przywóz skłoniła wielu producentów wspólnotowych do zaprzestania wytwarzania bielizny pościelowej z bawełny.
(121) Uznano iż nałożenie środków przywróci uczciwą konkurencję na rynku.
Przemysł wspólnotowy powinien w takiej sytuacji przyczynić się do zwiększenia wolumenu sprzedaży, tym samym generując niezbędny poziom zysku na poziomie uzasadniającym dalsze inwestycje w zakłady produkcyjne.
(122) W przypadku nieprzyjęcia środków sytuacja przemysłu wspólnotowego nadal pogarszałaby się.
Nie byłoby możliwości inwestowania w nowe zdolności produkcyjne i skutecznego konkurowania z towarami przywożonymi z państw trzecich.
Niektóre przedsiębiorstwa zostałyby zmuszone do zaniechania produkcji i dokonania zwolnień pracowników.
(123) Z uwagi na powyższe stwierdzono, iż nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Importerzy i użytkownicy
(124) Kwestionariusze przesłano 17 importerom i dwóm stowarzyszeniom importerów.
Otrzymano tylko dwie odpowiedzi na kwestionariusze od niepowiązanych importerów wspólnotowych.
(125) W przypadku obydwu importerów sprzedaż przedmiotowego produktu stanowiła niecałe 5 % całkowitego obrotu.
Całkowita rentowność importerów wyniosła od 2 do 10 %.
Biorąc pod uwagę fakt, iż jedynie niewielka część obrotu obydwu importerów pochodzi ze sprzedaży omawianego produktu przywożonego z Pakistanu, a wielu krajów nie będą dotyczyć cła antydumpingowe czy wyrównawcze, możliwy wpływ wprowadzenia ceł antydumpingowych uznano za nieznaczny.
(126) Komisja nie otrzymała odpowiedzi na kwestionariusze skierowane do sześciu użytkowników i jednego stowarzyszenia użytkowników. Pewne zastrzeżenia zgłosiły Ikea i Stowarzyszenie Handlu Zagranicznego.
(127) Argumentowano, iż przemysł wspólnotowy nie dysponuje potencjałem mogącym zaspokoić całkowitą podaż na bieliznę pościelową we Wspólnocie.
Należy przypomnieć, iż celem wprowadzenia środków nie jest zapobieżenie przywozowi towarów do Wspólnoty, lecz zagwarantowanie żeby przywóz taki nie odbywał się po cenach dumpingowych, wyrządzających szkodę innym producentom.
Przywóz towarów różnego pochodzenia będzie nadal zaspokajać istotną część popytu Wspólnoty.
Ponieważ wiele krajów nie będą dotyczyć cła antydumpingowe i wyrównawcze, niedobór dostaw jest mało prawdopodobny.
(128) Argumentowano, iż tani import bielizny pościelowej jest niezbędny dla konsumenta finalnego jak również użytkowników "instytucjonalnych" w rodzaju hoteli, szpitali itp. gdyż przemysł wspólnotowy nie produkuje produktów tanich.
Postępowanie wykazało, iż pięć spośród włączonych do próby statystycznej producentów wspólnotowych nadal wytwarza takie produkty.
Nie ma powodów technicznych, dla których produkcja takich towarów we Wspólnocie nie mogłaby zostać zwiększona.
Ponieważ wielu krajów nie będą dotyczyć cła antydumpingowe i wyrównawcze, alternatywne źródła zaopatrzenia będą nadal dostępne.
4.
Ostateczne wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(129) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Wspólnoty przeciwko wprowadzeniu ceł antydumpingowych w omawianym przypadku.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Środki ostateczne
(130) W celu zapobieżenia dalszym szkodom powodowanym przez dumpingowy przywóz, uznaje się za słuszne wprowadzenie środków antydumpingowych.
(131) W celu ustalenia poziomu takich ceł wzięto pod uwagę ustalone marginesy dumpingu, a także kwotę cła niezbędną do likwidacji szkody ponoszonej przez przemysł wspólnotowy.
(132) Biorąc pod uwagę średni poziom rentowności uzyskiwany przez przemysł wspólnotowy w latach 1999 i 2000, ustalono, iż marżę w wysokości 6,5 % obrotu można uznać za minimum jakiego przemysł wspólnotowy mógłby oczekiwać w przypadku braku szkodliwego dumpingu.
Konieczny wzrost ceny ustalono na podstawie porównania średniej ważonej ceny przywozu ustanowionej przy obliczeniu ceny zaniżonej z gwarantującą rentowność ceną produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty.
Cenę gwarantującą rentowność obliczono korygując cenę sprzedaży Wspólnoty o faktyczną stratę/zysk w okresie postępowania i dodanie wyżej wspomnianej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z porównania zostały następnie wyrażone jako odsetek całkowitej wartości przywozu na bazie cif.
(133) Pakistańscy producenci eksportujący argumentowali, iż marża zysku w wysokości 6,5 % obrotu jest wyższa od właściwego zysku minimalnego ustalonego w innych postępowaniach dotyczących tego samego produktu.
Twierdzenie to musiało zostać odrzucone, ponieważ właściwy zysk minimalny jakiego przemysł wspólnotowy mógłby oczekiwać w sytuacji niestosowania szkodliwego dumpingu ustala się każdorazowo w oparciu o szczególne okoliczności każdego postępowania, biorąc pod uwagę warunki rynkowe i wyniki uzyskiwane w przeszłości przez przemysł wspólnotowy.
W tym przypadku ustalono, iż marża zysku w wysokości 6,5 % może zostać uznana za właściwe minimum, obliczone jako średni poziom rentowności uzyskiwanej przez przemysł wspólnotowy w latach 1999 i 2000.
(134) Ponieważ poziom wykluczenia szkody był wyższy od ustalonego marginesu dumpingu, ostateczne środki zapobiegawcze ustalono w oparciu o przyjęty margines dumpingu.
2.
Zobowiązanie cenowe
(135) Producenci eksportujący z Pakistanu przedstawili propozycję zobowiązania cenowego.
Jednakże liczba producentów objętych niniejszym postępowaniem przekracza 170, a produkt jakim jest bielizna pościelowa występuje w setkach różnych rodzajów, często trudnych do rozróżnienia przy przywozie.
W takiej sytuacji ustalenie cen minimalnych dla każdego rodzaju produktu, które podlegałyby monitorowaniu ze strony Komisji, uznano za niewykonalne.
Duża liczba eksporterów dodatkowo czyniłaby niemożliwym monitorowanie zobowiązania cenowego.
(136) Ponadto stwierdzono, iż proponowane kategorie omawianego produktu w odniesieniu do których zaproponowano zobowiązanie były niewłaściwe, ponieważ w ramach każdej z nich występowałyby istotne różnice cen.
Ponadto proponowane ceny nie wykluczałyby szkodliwego dumpingu.
(137) W tych okolicznościach uznano, że zobowiązanie cenowe jest niepraktyczne i niemożliwe do przyjęcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywożoną bieliznę pościelową z włókien bawełnianych, czystych lub mieszanych ze sztucznym tworzywem lub lnem (len nie może być włóknem dominującym), bieloną, farbowaną lub z nadrukiem, pochodzącą z Pakistanu, aktualnie klasyfikowaną według kodów CN ex63022100, (kody TARIC 63022100*81, 63022100*89), ex63022290 (kod TARIC 63022290*19), ex63023110 (kod TARIC 63023110*90), ex63023190 (kod TARIC 63023190*90) i ex63023290 (kod TARIC 63023290*19).
2.
Dla produktów wytworzonych przez wszystkie spółki stawka cła wynosi 13,1 % ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem.
3.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom)) nr 401/2004
z dnia 23 lutego 2004 r.
wprowadzające, ze względu na przystąpienie Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, szczególne tymczasowe środki rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 283,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na przyszłe przystąpienie Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii powinny zostać przyjęte szczególne środki tymczasowe stanowiące odstępstwa od regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (regulamin pracowniczy).
(2) Biorąc pod uwagę liczbę państw przystępujących i liczbę osób potencjalnie zainteresowanych, środki te, choć o charakterze tymczasowym, powinny obowiązywać przez znaczny okres.
Data 31 grudnia 2010 wydaje się być odpowiednim terminem ich wygaśnięcia.
(3) Biorąc pod uwagę wyjątkowość sytuacji i przewidywane przyszłe ogólne potrzeby, powinny być przeprowadzane konkursy w celu rekrutacji urzędników posługujących się jednym z 11 obecnych języków urzędowych jako językiem podstawowym.
Będzie to miało na celu zapewnienie poszanowania zasad określonych w art. 27 regulaminu pracowniczego, włączając zasadę rekrutacji na możliwie najszerszej podstawie geograficznej.
(4) Biorąc pod uwagę wyjątkowy rozmiar zbliżającego się przystąpienia, niniejsze rozporządzenie powinno zostać przyjęte przed przewidywanym terminem przystąpienia, by mogły zostać przeprowadzone wszystkie niezbędne prace przygotowawcze umożliwiające planowaną rekrutację tak szybko, jak to możliwe po przystąpieniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nie naruszając przepisów art. 4 akapit drugi i trzeci, art. 7 ust. 1, art. 27 akapit trzeci i art. 29 ust. 1 lit. a), b) i c) regulaminu pracowniczego, do dnia 31 grudnia 2010 r. wolne stanowiska mogą być obsadzane, w ramach przyznanego limitu, uwzględniając dyskusje budżetowe, przez powołanie obywateli Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji po dacie rzeczywistego przystąpienia tych państw.
2.
Powołania dotyczą:
a) wszystkich grup zaszeregowania, po dacie rzeczywistego przystąpienia,
b) z wyłączeniem grup zaszeregowania A1 i A2, w następstwie konkursów w oparciu zarówno o świadectwa posiadanych kwalifikacji, jak i przeprowadzane testy zgodnie z przepisami załącznika III do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 2
Do dnia 31 grudnia 2010 r. przeprowadza się ogólne konkursy w celu rekrutacji urzędników posługujących się jednym z 11 obecnych języków urzędowych jako językiem podstawowym; konkursy takie obejmują jednocześnie wszystkie te języki.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 411/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 i (WE) nr 1/2003 w związku z transportem lotniczym między Wspólnotą a państwami trzecimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 83,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ani rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [3], ani rozporządzenie (WE) nr 1/2003 nie mają same zastosowania do transportu lotniczego między Wspólnotą a państwami trzecimi.
(2) W konsekwencji Komisja nie posiada uprawnień do prowadzenia dochodzenia i egzekwowania w odniesieniu do naruszeń art. 81 i 82 Traktatu w zakresie transportu lotniczego między Wspólnotą a państwami trzecimi równoważnych do tych, które posiada odnośnie do transportu lotniczego we Wspólnocie.
W szczególności Komisji brakuje wymaganych narzędzi badania okoliczności sprawy oraz uprawnień do nakładania środków zaradczych, które są niezbędne do zakończenia naruszeń lub do nakładania kar odnośnie do udowodnionych naruszeń.
Ponadto szczególne prawa, uprawnienia i obowiązki powierzone sądom krajowym i organom ochrony konkurencji Państw Członkowskich rozporządzeniem (WE) nr 1/2003 nie mają zastosowania do transportu lotniczego między Wspólnotą a państwami trzecimi; to samo odnosi się do mechanizmu współpracy między Komisją a organami ochrony konkurencji Państw Członkowskich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003.
(3) Praktyki antykonkurencyjne w transporcie lotniczym między Wspólnotą a państwami trzecimi mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
Ponieważ mechanizmy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003, których funkcją jest wykonanie reguł konkurencji na podstawie art. 81 i 82 Traktatu, są jednakowo właściwe dla stosowania zasad konkurencji w transporcie lotniczym między Wspólnotą a państwami trzecimi, zakres tego rozporządzenia należy rozszerzyć w celu objęcia takiego transportu.
(4) W przypadku gdy art. 81 i 82 Traktatu stosuje się w postępowaniach na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, porozumienia w zakresie usług lotniczych zawarte między Państwami Członkowskimi i/lub Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami trzecimi, z drugiej strony, powinny być należycie rozważane, w szczególności do celów oceny stopnia konkurencji na właściwych rynkach transportu lotniczego.
Niniejsze rozporządzenie jednakże nie wpływa na prawa i obowiązki Państw Członkowskich na mocy Traktatu odnośnie do zawierania i stosowania takich porozumień.
(5) Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 ma czysto deklaratoryjny charakter i dlatego należy go skreślić. Z wyjątkiem art. 6 ust. 3, który powinien być stosowany nadal do decyzji przyjętych na podstawie art. 81 ust. 3 Traktatu przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003 do dnia wygaśnięcia tych decyzji, rozporządzenie (EWG) nr 3975/87, w następstwie skreślenia większości jego przepisów przez rozporządzenie (WE) nr 1/2003, przestanie służyć jakiemukolwiek dalszemu celowi; dlatego należy je uchylić.
(6) Z tego samego powodu należy dokonać równoważnej zmiany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [4]. To rozporządzenie, które uprawnia Komisję do oświadczania w drodze rozporządzenia, że przepisów art. 81 ust. 1 nie stosuje się do pewnych kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych, jest obecnie wyraźnie ograniczone do transportu lotniczego między portami lotniczymi Wspólnoty.
(7) Komisja powinna być uprawniona do udzielenia wyłączeń grupowych w sektorze transportu lotniczego w odniesieniu do ruchu między Wspólnotą a państwami trzecimi, jak również w odniesieniu do ruchu we Wspólnocie.
Odpowiednio, zakres rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 należy rozszerzyć przez zniesienie jego ograniczeń do transportu między portami lotniczymi Wspólnoty.
(8) W konsekwencji rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 należy uchylić, a rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 oraz (WE) nr 1/2003 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 uchyla się, z wyjątkiem art. 6 ust. 3, który stosuje się nadal do decyzji przyjętych na podstawie art. 81 ust. 3 przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003 do dnia wygaśnięcia tych decyzji.
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 wyrażenie "między portami lotniczymi Wspólnoty" skreśla się.
Artykuł 3
W art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 skreśla się lit. c).
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 414/2004
z dnia 5 marca 2004 r.
przyjmujące szczególne środki w celu dostosowania uzgodnień dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz bananów w wyniku przystąpienia nowych Państw Członkowskich dnia 1 maja 2004 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty.
Tytuły I i II tego rozporządzenia definiują importerów tradycyjnych i nietradycyjnych, którzy mogą zaopatrywać Wspólnotę w ramach kontyngentów taryfowych ustanawianych każdego roku.
(2) Z uwagi na przystąpienie 1 maja 2004 r. do Wspólnoty 10 nowych Państw Członkowskich, niezbędne jest ustalenie importerów prowadzących działalność we Wspólnocie na dzień 30 kwietnia 2004 r., zarejestrowanych lub nie, które zaopatrywały rynki państw przystępujących w dniu 1 maja 2004 r., oraz które spełniają wymagania ustanowione art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, w przypadku importerów tradycyjnych, oraz art. 6–12 tego rozporządzenia, w przypadku importerów nietradycyjnych.
(3) W celu sporządzenia wykazu importerów, którzy spełniają warunki uczestnictwa w ramach uzgodnień dotyczących kontyngentów taryfowych na przywóz bananów, zgodnie z kryteriami ustanowionymi prawodawstwem wspólnotowym, należy przyjąć okresy referencyjne, które są reprezentatywne dla rozwoju wymiany handlowej.
W tym celu, trzyletni okres od 2000 r. do 2002 r., dla którego dostępne są statystyki przywozowe, powinien być stosowany dla importerów tradycyjnych.
Dla importerów nietradycyjnych, rok 2002 i 2003, które poprzedzają rok rejestracji, mogą być stosowane dla celów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
(4) W przypadku importerów tradycyjnych należy zaznaczyć, że tylko przywozy pierwotne zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, które rzeczywiście zaopatrywały państwa przystępujące i w wyniku których ilości bananów są dopuszczane do swobodnego obrotu w państwie przystępującym, mogą być uwzględnione w celu określenia szczególnych dodatkowych ilości referencyjnych. Wymaga się, aby takie podmioty gospodarcze przedstawiły dokumenty celne poświadczające dopuszczenie do swobodnego obrotu w państwach przystępujących.
(5) W przypadku importerów nietradycyjnych, w celu uniknięcia nadużywania wniosków o przydział nie odpowiadających ich aktualnymi możliwościom, należy ustanowić maksymalne limity dla każdego wniosku o przydział, wyrażone jako procent od ilości rzeczywiście dopuszczonej do swobodnego obrotu w jednym z lat poprzedzających rejestracje oraz dla którego podmiot gospodarczy musi przedstawić niezbędną dokumentację dodatkową.
(6) W celu ułatwienia kontroli wniosków podmiotów gospodarczych i harmonizacji sposobu ich przetwarzania, należy określić podstawową dokumentację dodatkową która ma być przestawiona jako dowód spełnienia wymagań dopuszczenia każdej z dwu kategorii podmiotów gospodarczych.
(7) Należy ustanowić niezbędne przepisy w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu komunikacji pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją oraz zorganizować dodatkowe weryfikacje i kontrole niezbędne do wykrywania i zapobiegania bezpodstawnym roszczeniom, zapobiegania nieprawidłowościom i zapewnienia sprawnego funkcjonowania uzgodnień dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz bananów.
(8) Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów, które Komisja może przyjąć później w celu pełnego zastosowania uzgodnień wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 404/93 i (WE) nr 896/2001 w rozszerzonej Wspólnocie.
(9) Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Wspólnota Piętnastki" oznacza Wspólnotę w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r.;
b) "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację;
c) "rozszerzona Wspólnota" oznacza Wspólnotę w jej kształcie na dzień 1 maja 2004 r.;
d) "przywóz pierwotny" oznacza działania gospodarcze określone w pierwszym akapicie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001;
e) "minimalna ilość" oznacza minimalną ilość określoną w trzecim akapicie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001;
f) "właściwe władze" oznaczają właściwe władze określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie określa importerów we Wspólnocie w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r., którzy mogą mieć zapewniony dostęp do uczestnictwa w uzgodnieniach dotyczących kontyngentów taryfowych na przywóz bananów na podstawie ich działalności w zakresie zaopatrywania rynków nowych Państw Członkowskich przed ich przystąpieniem.
Artykuł 3
Importerzy tradycyjni
1. Importerzy tradycyjni utworzeni we Wspólnocie Piętnastki, w latach określonych poniżej i spełniający wymagania ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, którzy zrealizowali minimalną ilość przywozu pierwotnego bananów, w celu ich sprzedaży w jednym lub wielu Państwach Członkowskich, w latach 2000, 2001 lub 2002, mogą przedstawić pisemny wniosek o przyznanie szczególnej ilości referencyjnej, w celu wydania pozwoleń na przywóz, od 1 maja 2004 r. w ramach uzgodnień dotyczących kontyngentów taryfowych na przywóz bananów.
Zgodność z wymogiem minimalnej ilości jest ustanawiana na podstawie wszystkich pierwotnych przywozów przeprowadzanych w celu zaopatrywania rynków nowych Państw Członkowskich.
2.
Dla celów ust. 1:
- importerzy tradycyjni zarejestrowani w Państwie Członkowskim przedstawiają pisemny wniosek o przyznanie szczególnej ilości referencyjnej właściwym władzom tego Państwa Członkowskiego,
- importerzy nie zarejestrowani w Państwie Członkowskim przedstawiają pisemny wniosek o przyznanie szczególnej ilości referencyjnej właściwym władzom wybranego przez nich Państwa Członkowskiego.
Wnioski są przedstawiane najpóźniej do dnia 15 marca 2004 r.
3.
Wnioski, o których mowa w ust. 2, wskazują:
a) dla roku 2000, 2001 i 2002, ilości przywozów pierwotnych bananów przeprowadzone i poprzedzone dopuszczeniem do swobodnego obrotu w nowych Państwach Członkowskich;
b) odpowiednie ilości dopuszczone do swobodnego obrotu w różnych Państwach Członkowskich, w latach których to dotyczy.
Artykuł 4
Importerzy nietradycyjni
1.
Importerzy nietradycyjni utworzeni we Wspólnocie, która na dzień ich rejestracji złożona była z 15 Państw i spełniający wymagania ustanowione art. 6 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, którzy uczestniczyli w działalności handlowej przywozu świeżych bananów objętych kodem CN 08030019 do jednego lub wielu Państw Członkowskich do zgłoszonej wartości celnej 1200000 EUR lub więcej, w latach 2002 lub 2003 mogą przedstawić wniosek o rejestrację w wybranym Państwie Członkowskim, w celu wydania pozwolenia na przywóz od 1 maja 2004 r. w ramach uzgodnień dotyczących kontyngentów taryfowych na przywóz bananów.
W tym celu importerzy przekazują swoje wnioski o rejestrację wraz z wnioskiem o szczególny przydział do właściwych władz wybranego Państwa Członkowskiego.
Wnioski są przedstawiane najpóźniej do 15 marca 2004 r.
2.
W celu zatwierdzenia wnioski o rejestrację, o których mowa z ust. 1:
a) nie mogą obejmować ilości większej niż 70 % ilości, dla której dowód przywozu został sporządzony na mocy art. 6 ust. 3;
b) załącza się do nich dowód złożenia wymaganego zabezpieczenia 150 EUR na tonę, zgodnie z Tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [3], razem z odpowiednimi dokumentami dodatkowymi.
Artykuł 5
1.
Importerzy mogą nie ubiegać się o rejestrację jako tradycyjny i nietradycyjny importer na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Powrotny wywóz bananów poza nowe Państwa Członkowskie nie jest uwzględniany dla celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Dokumenty dodatkowe
1.
Importerzy dostarczają niezbędne dokumenty dodatkowe razem z wnioskami określonymi w art. 3 i 4.
2.
Dla przywozów pierwotnych, importerzy muszą dostarczyć dowód, że na własny rachunek, zakupili banany od producentów, wysłali i sprzedali je w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu w jednym z nowych Państw Członkowskich.
W tym celu, w szczególności następujące dokumenty mogą być dostarczone na poparcie wniosków określonych w art. 3:
a) umowa zakupu w kraju producenta;
b) egzemplarz konosamentu manifestu morskiego;
c) polisa ubezpieczeniowa obejmująca transport morski;
d) faktura i dowód płatności za zakupione towary;
e) faktura i dowód płatności za transport morski;
f) faktura i dowód płatności za polisę ubezpieczeniową obejmującą transport morski;
g) faktura i/lub dokumenty sprzedaży odnoszące się do zaopatrywania nowych Państw Członkowskich;
oraz pozostałe dokumenty potwierdzające wykonanie pierwotnego przywozu.
Dowód dopuszczenia do swobodnego obrotu w nowym Państwie Członkowskim przyjmuje formę zgłoszenia przywozowego lub innych stosownych dokumentów celnych.
Przedstawiane dokumenty dodatkowe są oryginalnymi dokumentami lub poświadczonymi kopiami.
3. Dokumenty dodatkowe dostarczone z wnioskami jak określono w art. 4 są dokumentami określonymi w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
Artykuł 7
Kontrole i weryfikacje przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia, że importerzy spełniają niezbędne warunki w celu zostania uznanym jako tradycyjny lub nietradycyjny importer, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 896/2001 i niniejszym rozporządzeniem.
2. W następstwie kontroli określonych w ust. 1 Państwa Członkowskie sporządzają wykaz importerów tradycyjnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, które zrealizowały w latach 2000, 2001, 2002 przywóz pierwotny a następnie dopuszczenie do swobodnego obrotu w nowych Państwach Członkowskich, jak również wykaz importerów nietradycyjnych.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykazy, o których mowa w ust. 2, najpóźniej do dnia 15 kwietnia 2004 r. wraz z następującymi informacjami:
a) dla każdego importera tradycyjnego, średnia pierwotnych przywozów w latach 2000 do 2002, o których mowa w art. 3 ust. 1;
b) dla każdego importera, ilości rzeczywiście dopuszczone do swobodnego obrotu w nowych Państwach Członkowskich w każdym roku w okresie 2000, 2001 i 2002, w przypadku tradycyjnych importerów i w każdym roku w okresie 2002 i 2003 w przypadku importerów nietradycyjnych.
Artykuł 8
Dodatkowe zgłoszenia i kontrole
Komisja notyfikuje wykaz tradycyjnych i nietradycyjnych importerów wszystkim Państwom Członkowskim.
Komisja żąda, aby Państwa Członkowskie przeprowadziły niezbędne dodatkowe weryfikacje i gdy to niezbędne, zorganizowały stosowne kontrole we współpracy z właściwymi krajowymi władzami mając na względzie wykrywanie i zapobieganie nadużyciom importerów.
Artykuł 9
Artykuły 3–10 w tytule II rozporządzenia (WE) nr 896/2001 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Dla celów zastosowania niniejszego rozporządzenia, art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 stosuje się do importerów, o których mowa w art. 3 i 4.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 415/2004
z dnia 5 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) oraz zmieniające rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) oraz zmieniające rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 ustanowiło Komitet COSS.
(2) Rolą Komitetu COSS jest scentralizowanie zadań komitetów ustanowionych na podstawie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki oraz ochrony warunków życia i pracy na statkach.
(3) Całe nowe prawodawstwo wspólnotowe przyjęte w zakresie bezpieczeństwa morskiego powinno przewidywać odwołanie się do Komitetu COSS.
(4) Artykuł 6 dyrektywy 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty [2] przewiduje, że Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG [3]. Ten Komitet został zastąpiony Komitetem COSS na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
(5) Artykuł 28 dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/WE [4] przewiduje, że Komisja jest wspomagana przez Komitet.
(6) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach przewiduje, że Komisja jest wspomagana przez Komitet COSS [5].
(7) Artykuł 11 dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro przewiduje, że Komisja jest wspomagana przez Komitet COSS [6].
(8) Na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002, art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia powinien zostać zmieniony w celu zawarcia odniesienia do aktów wspólnotowych przyznających uprawnienia wykonawcze Komitetowi COSS, które weszły w życie po przyjęciu tego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 dodaje się następujące litery:
"p) dyrektywa 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty [7];
q) dyrektywa 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę Rady 93/75/WE [8];
r) rozporządzenie (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach [9];
s) dyrektywa 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro [10]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 416/2004
z dnia 5 marca 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej
KOMISJIA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy przyjąć środki przejściowe w celu umożliwienia producentom i przetwórcom w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji (dalej zwane nowymi Państwami Członkowskimi) korzystania z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1].
(2) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] umowy muszą być zawarte dla pomidorów, brzoskwiń i gruszek pomiędzy przetwórcami zatwierdzonymi przez właściwe władze a organizacjami producentów, którym przyznano uznanie lub wstępne uznanie.
Należy wprowadzić tymczasowe odstępstwo od harmonogramu zawierania umów ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1535/2003.
W szczególności, w przypadku pomidorów, dla których umowy muszą być zawarte przed dniem 15 lutego, zainteresowane strony nie mogą korzystać z systemu pomocy podczas pierwszego roku gospodarczego.
(3) Mechanizm badania zgodności z krajowymi progami przetworzenia, przewidzianymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 nie ma zastosowania bezpośrednio do nowych Państw Członkowskich.
Dlatego należy ustanowić środki przejściowe w celu jego stosowania.
W pierwszym roku gospodarczym jego stosowania, dla którego nie ma danych do obliczeń, pomoc powinna być wypłacona w całości.
Jednakże jako środek ostrożnościowy należy pomniejszyć pomoc o pewną sumę, która będzie zwracana, jeśli nie nastąpi przekroczenie na koniec roku gospodarczego.
Dla następnych lat gospodarczych należy przygotować przepisy w celu stopniowego wprowadzania systemu badania zgodności z progiem.
(4) Ponieważ pomoc dla pomidorów jest publikowana w styczniu poprzedzającym dany rok gospodarczy, należy także ustanowić środki przejściowe dla badania zgodności z progiem w celu ustalenia poziomu pomocy na rok gospodarczy 2007/2008.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1535/2003, w przypadku pomidorów w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrach, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji (dalej zwane nowymi Państwami Członkowskimi) podczas roku gospodarczego 2004/05, umowy pomiędzy uznanymi organizacjami producentów w rozumieniu ust. 1 pkt 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia i zatwierdzonymi przetwórcami są zawierane przed dniem 15 lipca i przynajmniej 10 dni przed rozpoczęciem dostaw.
Artykuł 2
Pomoc przewidziana art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 w roku gospodarczym 2004/05 dla nowych Państw Członkowskich, wynosi:
- 25,88 EUR/tonę pomidorów,
- 35,78 EUR/tonę brzoskwiń,
- 121,28 EUR/tonę gruszek.
Artykuł 3
1. Gdy badanie zgodności z progiem, w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/06 wykaże, że próg wspólnotowy nie został przekroczony, dodatkowa kwota równa 25 % pomocy określonej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 jest wypłacana we wszystkich nowych Państwach Członkowskich po zakończeniu roku gospodarczego 2004/2005.
2. Gdy badanie zgodności z progiem, w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006 wykaże, że próg wspólnotowy został przekroczony, w tych nowych Państwach Członkowskich, w których próg nie został przekroczony lub w których próg został przekroczony mniej niż 25 %, jest wypłacana dodatkowa kwota po zakończeniu roku gospodarczego 2004/2005.
Dodatkowa kwota określona w akapicie pierwszym oparta jest na kwocie, o którą krajowy próg został przekroczony, maksymalnie do 25 % pomocy ustanowionej art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 4
Podczas badania zgodności z krajowymi progami przetworzenia dla pomidorów, brzoskwiń i gruszek w nowych Państwach Członkowskich, obliczenia opierają się:
a) w roku gospodarczym 2005/2006:
i) w przypadku pomidorów, na ilościach, dla których złożono wnioski o przyznawanie pomocy na rok gospodarczy 2004/2005;
ii) w przypadku brzoskwiń i gruszek, na ilościach, dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona podczas roku gospodarczego 2004/2005;
b) w roku gospodarczym 2006/2007:
i) w przypadku pomidorów, na średnich ilościach dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona podczas roku gospodarczego 2004/2005 i ilościach dla których złożono wnioski o przyznanie pomocy na rok gospodarczy 2005/2006;
ii) w przypadku brzoskwiń i gruszek, na średnich ilościach dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona podczas roku gospodarczego 2004/2005 i 2005/2006;
c) w roku gospodarczym 2007/2008 w przypadku pomidorów, na średnich ilościach dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona podczas roku gospodarczego 2004/2005 i 2005/2006 i ilościach dla których złożono wnioski o przyznanie pomocy na rok gospodarczy 2006/2007.
Ilość otrzymana podczas badania zgodności z krajowym progiem jest dodana do kwot dla wszystkich pozostałych Państw Członkowskich w celu badania zgodności z progiem wspólnotowym.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem i z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 422/2004
z 19 lutego 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady nr 40/94 z 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [3] ustanowiło jednolity system ochrony znaków towarowych we wszystkich Państwach Członkowskich poprzez wspólnotową rejestrację.
System ten spełnił w znacznym stopniu pokładane w nim oczekiwania użytkowników.
Miał także pozytywny wpływ na skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2) Funkcjonowanie systemu umożliwiło identyfikację innych jego aspektów, które mogłyby ten system uczynić bardziej przejrzystym i dodatkowo go uzupełnić, umożliwiając poprawę efektywności systemu, wzrost jego wartości oraz stwarzając możliwość przewidzenia już w tej chwili skutków wejścia nowych członków do Wspólnoty bez konieczności zmiany substancji systemu, który pod każdym względem dowiódł, że osiąga wyznaczone mu cele.
(3) System wspólnotowego znaku wspólnotowego powinien być dostępny dla wszystkich, bez jakiegokolwiek wymogu wzajemności, ekwiwalentności i/lub bez względu na przynależność państwową.
Przyjęcie takich założeń wspierać będzie również handel na rynku światowym.
Takie wymogi czynią system skomplikowanym, nieelastycznym oraz nieskutecznym.
Z drugiej strony Rada zajęła w kontekście nowego systemu elastyczne stanowisko w tej kwestii.
(4) Aby usprawnić przebieg postępowania, powinien zostać zmieniony system poszukiwań.
W odniesieniu do znaków wspólnotowych powinna zostać utrzymana obowiązkowa zasada, iż poszukiwania w rejestrach znaków towarowych w tych krajach Wspólnoty, które zawiadomiły o swojej decyzji przeprowadzania takich poszukiwań, miałyby nieobowiązkowy charakter i byłyby odpłatne.
Ponadto powinny zostać przewidziane środki zmierzające do poprawienia jakości sprawozdań z poszukiwań, zapewniające większą jednolitość poprzez stosowanie standardowego formularza oraz określające ich zasadnicze części składowe.
(5) Należy podjąć pewne środki w celu wyposażenia Izb Odwoławczych w dodatkowe środki przyspieszania w zakresie wydawania decyzji oraz usprawnienia ich działalności.
(6) Doświadczenie zdobyte w trakcie stosowania systemu ujawniło możliwość poprawienia niektórych aspektów procedury.
W konsekwencji, niektóre kwestie powinny zostać zmienione, a inne dodane w celu zaoferowania użytkownikom produktu o wyższej jakości, który jest wciąż konkurencyjny.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 40/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Osoby, które mogą być właścicielami wspólnotowych znaków towarowych
Właścicielem wspólnotowego znaku towarowego może być każda osoba fizyczna lub prawna, łącznie z podmiotami prawa publicznego.";
2) w art. 7 ust. 1 dodaje się punkt:
"k) znaki towarowe zawierające lub składające się z nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92, których dotyczy jedna z sytuacji objętych przez art. 13 wspomnianego rozporządzenia i które dotyczą tego samego typu produktu pod warunkiem, że zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji zostało złożone po dacie zgłoszenia do rejestracji w Komisji nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.";
3) w art. 8 ust. 4 akapit wprowadzający otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
W przypadku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie gospodarczym o znaczeniu większym niż lokalne, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim ustawodawstwo wspólnotowe lub prawo Państwa Członkowskiego regulują taki znak:";
4) artykuł 21 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 21
Postępowania upadłościowe
1.
Jedynymi postępowaniami upadłościowymi, którymi może zostać objęty wspólnotowy znak towarowy, są postępowania wszczęte w Państwach Członkowskich, na których terytorium dłużnik posiada centrum podstawowych interesów.
Jednakże w przypadku gdy dłużnik jest zakładem ubezpieczeń lub instytucją kredytową, zdefiniowanymi w dyrektywach 2001/17/WE [4] i 2001/24/WE [5], wspólnotowy znak towarowy może zostać objęty postępowaniem upadłościowym, gdy zostało ono wszczęte w Państwie Członkowskim, w którym taki zakład lub taka instytucja zostały zarejestrowane.
2.
W przypadku współwłasności wspólnotowego znaku towarowego ustęp 1 odnosi się do udziału współwłaściciela.
3.
Jeżeli wspólnotowy znak towarowy jest objęty postępowaniem upadłościowym, na wniosek właściwego organu krajowego dokonywany jest stosowny wpis do rejestru oraz publikowany w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych przewidzianym w art. 85.";
5) artykuł 25 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Zgłoszenia przewidziane w ust. 2, które wpłyną do Urzędu po upływie dwóch miesięcy od daty ich dokonania uważa się za dokonane z datą, w której wpłynęły do Urzędu.";
6) artykuł 35 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego, który jest właścicielem wcześniejszego identycznego znaku towarowego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, włącznie ze znakiem towarowym zarejestrowanym w krajach Beneluksu lub wcześniejszego identycznego znaku towarowego zarejestrowanego na podstawie przepisów międzynarodowych ze skutkiem w Państwie Członkowskim dla identycznych towarów lub usług, dla których zarejestrowany jest ten wcześniejszy znak, lub towarów lub usług zawartych w nich, może zastrzec starszeństwo wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, w którym lub dla którego znak ten jest zarejestrowany.";
7) artykuł 36 ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego spełnia wymogi ustanowione w niniejszym rozporządzeniu oraz wymogi ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym.";
8) artykuł 37 skreśla się;
9) artykuł 39 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 39
Poszukiwania
1.
Po nadaniu przez Urząd daty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, sporządza on wspólnotowe sprawozdanie z poszukiwań, wskazując w nim te ujawnione wcześniejsze wspólnotowe znaki towarowe lub zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych, które mogą zostać przywołane na mocy art. 8 przeciwko rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku.
2.
Jeżeli zgłaszający wspólnotowy znak towarowy zawiera w zgłoszeniu wniosek o sporządzenie sprawozdania z poszukiwań także przez centralne urzędy zajmujące się ochroną własności przemysłowej Państw Członkowskich i wnosi odpowiednią, przewidzianą z tego tytułu opłatę w czasie wyznaczonym na jej uiszczenie, Urząd przekazuje, z chwilą zgłoszenia dla wspólnotowego znaku towarowego daty jego dokonania, kopię zgłoszenia centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej z każdego Państwa Członkowskiego, które powiadomiło Urząd o swojej decyzji o prowadzeniu poszukiwań w odniesieniu do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego w ramach własnego rejestru znaków towarowych.
3.
Każdy z centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej określonych w ust. 2 przekazuje do Urzędu, w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, sprawozdanie z poszukiwań, które albo wymienia te wcześniejsze krajowe znaki towarowe lub zgłoszenia znaków towarowych, których istnienie zostało ujawnione i które zgodnie z art. 8 mogą zostać przywołane przeciwko rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego, albo stwierdza, że poszukiwania nie ujawniły istnienia jakichkolwiek takich praw.
4.
Sprawozdania z poszukiwań określone w ust. 3 są sporządzane w oparciu o standardowy formularz opracowany przez Urząd, po konsultacji z Radą Administracyjną.
Zasadnicze elementy tego formularza są określane w rozporządzeniu wykonawczym przewidzianym w art. 157 ust. 1.
5.
Urząd wpłaca kwotę na rzecz każdego centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej za każde sprawozdanie z poszukiwań sporządzone przez taki urząd zgodnie z ust. 3.
Kwota, jednakowa dla każdego urzędu, ustalana jest przez Komitet Budżetowy na podstawie decyzji podjętej większością trzech czwartych przedstawicieli Państw Członkowskich.
6.
Urząd niezwłocznie przekazuje zgłaszającemu wspólnotowy znak towarowy wspólnotowe sprawozdanie z poszukiwań, a także wszelkie wymagane krajowe sprawozdania z poszukiwań, które otrzymał w terminie określonym w ust. 3.
7.
Z chwilą publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, która nie może mieć miejsca przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym Urząd przekazuje zgłaszającemu sprawozdania z poszukiwań, Urząd powiadamia właścicieli wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych lub zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych wymienionych we wspólnotowym sprawozdaniu z poszukiwań o publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.";
10) artykuł 40 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 40
Publikacja zgłoszenia
1.
W przypadku gdy spełnione są wymogi, jakim musi odpowiadać zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego, i jeżeli upłynął termin określony w art. 39 ust. 7, zgłoszenie publikowane jest w zakresie, w jakim nie zostało odrzucone na podstawie art. 38.
2.
W przypadku gdy po opublikowaniu zgłoszenie zostaje odrzucone na mocy art. 38, decyzja o jego odrzuceniu publikowana jest po jej uprawomocnieniu.";
11) w tytule IV, tytuł sekcji 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"WYCOFANIE, OGRANICZENIE, ZMIANA I PODZIAŁ ZGŁOSZENIA";
12) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 44a
Podział zgłoszenia
1.
Zgłaszający może dokonać podziału zgłoszenia, oświadczając, że część towarów lub usług ujętych w pierwotnym zgłoszeniu będzie przedmiotem jednego lub kilku wydzielonych zgłoszeń.
Towary lub usługi ujęte w wydzielonych zgłoszeniach nie powinny pokrywać się z towarami lub usługami zgłoszenia pierwotnego lub zawartymi w innych zgłoszeniach wydzielonych.
2.
Oświadczenie o podziale jest niedopuszczalne:
a) jeżeli, w przypadku gdy wpłynął sprzeciw dotyczący zgłoszenia pierwotnego, takie oświadczenie zmierza do wprowadzenia podziału towarów lub usług, których dotyczy sprzeciw, do czasu uprawomocnienia się decyzji Wydziału Sprzeciwów lub zakończenia w inny sposób postępowania sprzeciwowego;
b) w terminach określonych w rozporządzeniu wykonawczym.
3.
Oświadczenie o podziale musi być zgodne z przepisami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym.
4.
Oświadczenie o podziale podlega opłacie.
Oświadczenie to uznaje się za niezłożone do czasu uiszczenia opłaty.
5.
Podział jest skuteczny od dnia wpisania go do akt prowadzonych przez Urząd i dotyczących pierwotnego zgłoszenia.
6.
Wszelkie wnioski i zgłoszenia oraz wszelkie wniesione opłaty dotyczące pierwotnego zgłoszenia, złożone przed dniem otrzymania przez Urząd oświadczenia o podziale, traktuje się jako wniesione i uiszczone także w odniesieniu do wydzielonego lub wydzielonych zgłoszeń.
Opłaty dotyczące pierwotnego zgłoszenia, które zostały uiszczone przed datą złożenia oświadczenia o podziale zgłoszenia, nie podlegają zwrotowi.
7.
Wydzielone zgłoszenie zachowuje datę dokonania zgłoszenia oraz datę pierwszeństwa i datę starszeństwa zgłoszenia pierwotnego.";
13) tytuł Tytułu V otrzymuje brzmienie:
"CZAS TRWANIA, PRZEDŁUŻENIE, ZMIANA I PODZIAŁ WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH";
14) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 48a
Podział rejestracji
1.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego może podzielić rejestrację oświadczając, że niektóre towary lub usługi zawarte w pierwotnej rejestracji będą stanowić przedmiot jednej lub kilku wydzielonych rejestracji.
Towary lub usługi zawarte w wydzielonych w rejestracjach nie mogą pokrywać się z towarami lub usługami ujętymi w rejestracji pierwotnej lub zawartymi w innych wydzielonych rejestracjach.
2.
Oświadczenie o podziale jest niedopuszczalne:
a) jeżeli, w przypadku gdy wpłynął wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw lub unieważnienie pierwotnej rejestracji, takie oświadczenie zmierza do wprowadzenia podziału towarów lub usług, które objęte są wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie rejestracji, do czasu uprawomocnienia się decyzji Wydziału Unieważnień lub ostatecznego zakończenia w inny sposób postępowania;
b) jeżeli, w przypadku gdy przed sądem wspólnotowych znaków towarowych zawisła sprawa z powództwa wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie, takie oświadczenie zmierza do wprowadzenia podziału towarów lub usług, które są objęte pozwem wzajemnym, do czasu wpisania do rejestru rozstrzygnięcia wymienionego sądu wspólnotowych znaków towarowych, zgodnie z art. 96 ust. 6.
3.
Oświadczenie o podziale musi być zgodne z przepisami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym.
4.
Oświadczenie o podziale podlega opłacie.
Oświadczenie to uznaje się za niezłożone do czasu uiszczenia opłaty.
5.
Podział jest skuteczny od dnia wpisania go do rejestru.
6.
Wszystkie skierowane do Urzędu żądania i wnioski oraz opłaty przekazane w odniesieniu do pierwotnej rejestracji przed dniem wpłynięcia oświadczenia o podziale traktuje się jako wniesione i uiszczone także w odniesieniu do wydzielonych rejestracji.
Opłaty dotyczące pierwotnej rejestracji, które zostały uiszczone przed datą złożenia oświadczenia o podziale rejestracji, nie podlegają zwrotowi.
7.
Wydzielona rejestracja zachowuje datę zgłoszenia oraz datę pierwszeństwa i datę starszeństwa zgłoszenia pierwotnego."
15) w art. 50 ust. 1 skreśla się lit. d);
16) artykuł 51 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) w przypadku, gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7.";
17) artykuł 52 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Nieważność wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się również na podstawie wniosku złożonego do Urzędu lub na podstawie powództwa wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia w przypadku, gdy używanie tego znaku towarowego może zostać zabronione z uwagi na inne, wcześniej nabyte prawo, w szczególności:
a) prawo do nazwy (nazwiska);
b) prawo do wizerunku;
c) prawo autorskie;
d) prawo własności przemysłowej;
18) artykuł 56 ust. 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"6.
Wzmianka o decyzji Urzędu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw lub unieważnienia zostaje wprowadzona do rejestru, o ile jest to decyzja prawomocna.";
19) artykuł 60 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 60
Zmiana decyzji w sprawach ex parte
1.
Jeżeli strona, która wniosła odwołanie, jest jedyną stroną postępowania, oraz jeżeli organ, którego decyzja jest zaskarżona, uzna odwołanie za dopuszczalne i należycie uzasadnione, zmienia on swoją decyzję.
2.
Jeżeli decyzja nie zostanie zmieniona w terminie jednego miesiąca po otrzymaniu pisma przedstawiającego jej uzasadnienie, odwołanie podlega niezwłocznemu przekazaniu do Izby Odwoławczej bez opinii co do istoty sprawy.";
20) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 60a
Zmiana decyzji w sprawach inter partes
1.
Jeżeli strona, która wniosła odwołanie, napotyka na sprzeciw drugiej strony, a organ, którego decyzja została zaskarżona, uzna odwołanie za dopuszczalne i uzasadnione, zmienia swoją decyzję.
2.
Odwołanie może zostać uwzględnione tylko wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona, zawiadomi drugą stronę postępowania o zamiarze jego uwzględnienia i jeśli ta strona zaakceptuje taką zmianę w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia.
3.
Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia strona postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie wyraża zgody na zmianę zaskarżonej decyzji i składa oświadczenie mające takie znaczenie lub nie składa jakiegokolwiek oświadczenia w wyznaczonym okresie, odwołanie podlega niezwłocznemu przekazaniu do Izby Odwoławczej bez opinii co do istoty sprawy.
4.
Jeżeli organ, którego decyzja jest zaskarżona, nie uzna odwołania za dopuszczalne i należycie uzasadnione w ciągu jednego miesiąca od otrzymania uzasadnienia, wówczas, zamiast podejmowania środków przewidzianych w ust. 2 i 3, przekazuje niezwłocznie odwołanie do Izby Odwoławczej bez opinii na temat istoty sprawy.";
21) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 77a
Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji
1.
W przypadku gdy Urząd dokonał wpisu do rejestru lub podjął decyzję dotkniętą oczywistym błędem proceduralnym zawinionym przez Urząd, wówczas unieważnia wpis lub uchyla tę decyzję.
Jeżeli jest tylko jedna strona postępowania, której praw dotyczy wpis do rejestru lub czynność, wówczas unieważnienie, względnie uchylenie decyzji będą dokonane nawet wówczas, gdy błąd ten nie był oczywisty dla strony.
2.
Unieważnienie lub uchylenie decyzji określone w ust. 1 zostanie dokonane przez organ, który dokonał wpisu lub podjął decyzję, z urzędu lub na wniosek jednej ze stron postępowania.
Unieważnienie lub uchylenie decyzji powinno zostać dokonane w ciągu sześciu miesięcy od daty dokonania wpisu do rejestru lub podjęcia decyzji, po wysłuchaniu stron postępowania i ewentualnego właściciela wspólnotowego znaku towarowego, który został ujawniony w rejestrze.
3.
Powyższy przepis nie narusza praw stron do skorzystania ze środków odwoławczych przewidzianych w art. 57 i 63 i nie wyklucza możliwości wystąpienia, zgodnie z procedurami i wymogami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym przewidzianym w art. 157 ust. 1, z wnioskiem o sprostowanie oczywistych błędów językowych lub pisarskich zawartych w decyzjach Urzędu lub błędów popełnionych przez Urząd w trakcie w rejestracji znaku towarowego lub publikacji tej rejestracji.";
22) artykuł 78 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 78a.";
23) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 78a
Kontynuacja postępowania
1.
Urząd może zezwolić zgłaszającemu lub właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego lub innej stronie postępowania, która uchybiła terminowi wyznaczonemu przez Urząd na kontynuację postępowania, jeżeli wraz ze złożeniem wniosku dokonał uchybionej czynności.
Wniosek o kontynuację postępowania jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy jest złożony w terminie dwóch miesięcy po upływie wyznaczonego terminu.
Wniosek podlega rozpatrzeniu pod warunkiem wniesienia opłaty za wniosek o kontynuację postępowania.
2. Powyższy przepis nie ma zastosowania do terminów określonych w art. 25 ust. 3, art. 27, art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 36 ust. 2, art. 42, art. 43, art. 47 ust. 3, art. 59, art. 60a, art. 63 ust. 5, art. 78, art. 108 oraz terminów określonych w niniejszym artykule, a także terminów określonych w rozporządzeniu wykonawczym przewidzianym w art. 157 ust. 1 dla zastrzeżenia pierwszeństwa w rozumieniu art. 30, pierwszeństwa z wystawy w rozumieniu art. 33 lub starszeństwa w rozumieniu art. 34.
3.
Wniosek rozstrzyga organ właściwy do podejmowania decyzji w zakresie uchybionej czynności.
4.
Jeśli Urząd uwzględnia wniosek, wówczas konsekwencje wynikające z uchybienia terminu zostają zniesione.
5.
Jeżeli Urząd odrzuca wniosek, wniesiona opłata podlega zwrotowi.";
24) artykuł 81 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wydział Sprzeciwów, Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza ustalają wysokość należnych kosztów, o których mowa w poprzednich ustępach, jeżeli te koszty ograniczają się do opłaty na rzecz Urzędu i kosztów zastępstwa procesowego.
W każdym innym przypadku sekretariat Izby Odwoławczej lub pracownik Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień określa na wniosek kwotę kosztów podlegających zwrotowi.
Wniosek jest dopuszczalny w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym uprawomocniła się decyzja, stanowiąca podstawę ustalenia zwrotu kosztów.
Tak ustalona kwota może, na wniosek zgłoszony w wyznaczonym terminie, zostać zmieniona decyzją Wydziału Sprzeciwów, Wydziału Unieważnień lub Izby Odwoławczej.";
25) w art. 88 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Osoby fizyczne lub prawne, które mają stałe miejsca zamieszkania lub główne miejsce prowadzenia działalności lub rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe na obszarze Wspólnoty, mogą być reprezentowane przed Urzędem przez pracownika.";
b) dodaje się następujący ustęp:
"4.
Rozporządzenie wykonawcze określa, czy i po spełnieniu jakich warunków pracownik powinien złożyć do Urzędu podpisany dokument pełnomocnictwa, który powinien być włączony do akt.";
26) w art. 89 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zawodowych pełnomocników, których imiona i nazwiska znajdują się na liście prowadzonej w tym celu przez Urząd.
Rozporządzenie wykonawcze określa czy, i po spełnieniu jakich warunków pełnomocnicy powinni złożyć do Urzędu podpisany dokument pełnomocnictwa, który powinien być włączony do akt.";
b) w ust. 2 lit. c) pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"c) musi być uprawniony do reprezentowania osób fizycznych lub prawnych przed centralnym urzędem zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim w zakresie spraw związanych ze znakiem towarowym.";
27) w art. 96 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Artykuł 56 ust. 2 – 5 stosuje się odpowiednio.";
28) w art. 108 ust. 4, 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie:
"4.
W przypadku gdy zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego uznane jest za wycofane, Urząd powiadamia o tym zgłaszającego oraz wyznacza mu termin trzech miesięcy od daty powiadomienia, w którym może on zgłosić wniosek o konwersję.
5.
Jeżeli zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostanie wycofane lub wspólnotowy znak towarowy przestał wywoływać skutki z uwagi na zrzeczenie się praw do niego lub nieprzedłużenie rejestracji, wniosek o zmianę zgłasza się w terminie trzech miesięcy od daty, z jaką zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało wycofane lub wspólnotowy znak towarowy przestał wywoływać skutki.
6.
Jeżeli odmówiono rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego decyzją Urzędu lub jeżeli wspólnotowy znak towarowy przestał wywoływać skutki w wyniku decyzji Urzędu lub orzeczenia sądu wspólnotowych znaków towarowych, wniosek o konwersję zgłasza się w terminie trzech miesięcy od daty, z jaką rozstrzygnięcie stało się prawomocne.";
29) w art. 109 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Urząd sprawdza, czy wniosek o konwersję spełnia wymogi podane w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w art. 108 ust. 1, 2, 4, 5 i 6 oraz w ust. 1 niniejszego artykułu, a także wymogi formalne określone w rozporządzeniu wykonawczym.
Jeżeli wymogi te są spełnione, Urząd przekazuje wniosek o konwersję do centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich określonych we wniosku.";
30) w art. 110 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każdy centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej, do którego przekazywany jest wniosek o konwersję, może otrzymać z Urzędu wszelkie uzupełniające informacje dotyczące wniosku, umożliwiające podjęcie decyzji odnośnie do krajowego znaku towarowego powstałego w wyniku konwersji.";
31) w drugim zdaniu art. 118 ust. 3 wyrażenie "w ciągu 15 dni" zostaje zastąpione wyrażeniem "w ciągu jednego miesiąca"; w trzecim zdaniu, wyrażenie "w ciągu jednego miesiąca" zostaje zastąpione wyrażeniem "w ciągu trzech miesięcy".
32) w art. 127 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Wydziały Unieważnień orzekają na posiedzeniach w składzie trzyosobowym.
Co najmniej jeden z członków wydziału jest prawnikiem.
W szczególnych przypadkach, określonych w rozporządzeniu wykonawczym, decyzje są podejmowane przez jednego członka wydziału.";
33) w art. 129 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Wydziały Unieważnień orzekają na posiedzeniach w składzie trzyosobowym.
Co najmniej jeden z członków wydziału jest prawnikiem.
W pewnych szczególnych przypadkach określonych w rozporządzeniu wykonawczym decyzje są podejmowane przez jednego członka wydziału.";
34) w art. 130 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Izby Odwoławcze orzekają na posiedzeniach w składzie trzyosobowym, przy czym co najmniej dwóch członków składu Izby to prawnicy.
W pewnych szczególnych przypadkach decyzje są podejmowane przez Izbę w rozszerzonym składzie, któremu przewodniczy Prezes Izb Odwoławczych lub członek, który musi być prawnikiem.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"3.
W celu wyznaczania specjalnych spraw, które podlegają jurysdykcji rozszerzonego składu Izby, należy brać pod uwagę stopień złożoności prawnej sprawy, znaczenie sprawy oraz specjalne okoliczności sprawy.
Takie sprawy mogą być przekazane do rozstrzygnięcia przez rozszerzony skład Izby:
a) przez Prezydium Izb Odwoławczych, ustanowione zgodnie z przepisami określającymi zasady postępowania przed Izbami, stosowanie do art. 157 ust. 3; lub
b) przez Izbę rozpatrującą daną sprawę.
4.
Skład rozszerzonej Izby i zasady jej zwoływania zostaną określone zgodnie z przepisami określającymi zasady postępowania przed izbami, stosownie do art. 157 ust. 3.
5.
Dla wyznaczenia szczególnych spraw podlegających rozpoznaniu samodzielnie przez jednego członka izby należy brać pod uwagę brak złożoności podniesionych kwestii natury prawnej lub faktycznej, ograniczony zakres znaczenia sprawy oraz brak innych szczególnych okoliczności sprawy.
Decyzja o przekazaniu sprawy do rozstrzygnięcia przez jednego członka Izby jest podejmowana przez Izbę rozstrzygającą sprawę.
Dalsze szczegóły są określane przez izby w regulaminie wewnętrznym, o którym mowa w art. 157 ust. 3.";
35) artykuł 131 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 131
Niezawisłość członków Izb Odwoławczych
1.
Prezes Izb Odwoławczych i przewodniczący poszczególnych Izb powoływani są, zgodnie z procedurą określoną w art. 120 dotyczącą powoływania Prezesa Urzędu, na okres pięciu lat.
Nie mogą być odwołani ze swoich stanowisk w trakcie kadencji, chyba że zaistnieją poważne ku temu podstawy oraz jeśli Trybunał Sprawiedliwości na wniosek instytucji, która ich powołała, podejmie decyzję w tej sprawie.
Kadencja Prezesa Izb Odwoławczych i przewodniczących poszczególnych Izb może być odnowiona na okres kolejnych pięciu lat, aż do czasu osiągnięcia przez nich wieku emerytalnego, o ile nie osiągną wieku emerytalnego w czasie nowej kadencji.
Prezes Izb Odwoławczych jest właściwy w sprawach dotyczących ich organizacji i zasad kierowania, a w szczególności:
a) przewodniczy Prezydium Izb Odwoławczych, które ustala reguły i organizację pracy Izb, w zakresie przewidzianym przez regulamin wewnętrzny Izb przewidziany w art. 157 ust. 3;
b) zapewnia wykonanie rozstrzygnięć tego Prezydium;
c) wskazuje przypadki, na podstawie których Prezydium Izb Odwoławczych formułuje obiektywne kryteria postępowania;
d) opracowuje i przekazuje Prezesowi Urzędu preliminarz wydatków, umożliwiający opracowanie odpowiedniego planu wydatków.
Prezes Izb Odwoławczych przewodniczy obradom rozszerzonego składu Izby.
Szczegółowe zasady postępowania przez Izbami uregulowane zostaną w art. 157 ust. 3.
2.
Członkowie Izb Odwoławczych są powoływani przez Radę Administracyjną na okres pięciu lat.
Ich kadencja może być odnowiona na następne okresy pięcioletnie lub do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli wiek ten zostanie osiągnięty w trakcie sprawowania nowej kadencji.
3.
Członkowie Izb Odwoławczych nie mogą zostać odwołani ze stanowiska, chyba że istnieją poważne podstawy dla takiego odwołania, a Trybunał Sprawiedliwości, w efekcie skierowania do niego tej sprawy przez Radę Administracyjną na wniosek Prezesa Izb Odwoławczych, po konsultacji z Przewodniczącym Izb, do której należy dany członek Izby, podejmie taką decyzję.
4.
Prezes Izb Odwoławczych oraz przewodniczący i członkowie Izb Odwoławczych są niezawiśli.
W swoich rozstrzygnięciach nie są związani żadnymi instrukcjami.
5.
Prezes Izb Odwoławczych i przewodniczący, jak również członkowie poszczególnych Izb odwoławczych nie mogą być ekspertami ani też członkami Wydziału Sprzeciwu, Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Wzorami, Wydziału Prawnego ani też Wydziału Unieważnień.";
36) artykuł 142a otrzymuje oznaczenie 159a;
37) w art. 150 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. artykuł 39 ust. 3–6 stosuje się mutatis mutandis.";
38) w art. 157 ust. 2 skreśla się punkty 1 i 4.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
W art. 1 punkty 11–14, 21, 23–26 oraz 32–36 stosuje się od dnia, który zostanie określony przez Komisję i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, gdy zostaną przyjęte niezbędne środki wykonawcze. 3.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 423/2004
z dnia 26 lutego 2004 r.
ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1]
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Zgodnie z najnowszymi informacjami naukowymi otrzymanymi od Międzynarodowej Rady do spraw Eksploracji Mórz (ICES) wielkość zasobów dorsza w wodach Wspólnoty uległa zwiększonej śmiertelności spowodowaniem odłowami, które zmniejszyły liczebność dorosłych ryb w morzu do stopnia, w którym zasoby nie mogą się odnawiać przez rozmnażanie i w związku z tym zagrożone są wyginięciem.
(2) Odnośne zasoby dorsza znajdują się w cieśninie Kattegat, w Morzu Północnym włączając w to cieśninę Skagerrak oraz wschodnią część Kanału, na zachód od Szkocji i w Morzu Irlandzkim.
(3) Należy podjąć środki mające na celu ustanowienie wieloletnich planów naprawczych odnośnych zasobów.
(4) Oczekuje się, że naprawa odnośnych zasobów na warunkach przedstawionych w niniejszym Rozporządzeniu potrwa od pięciu do dziesięciu lat.
(5) Za osiągnięcie celu planu dotyczącego stosowania omawianych środków uznać należy sytuację, gdy przez dwa kolejne lata liczebność dorosłych dorszy przewyższy wartość ustaloną przez zarządzających jako znajdującą się wewnątrz biologicznego marginesu bezpieczeństwa.
(6) Aby osiągnąć ten cel, śmiertelność ryb powinna zostać poddana kontroli tak, aby zwiększyło się prawdopodobieństwo corocznego przyrostu liczebności dorosłych ryb w morzu.
(7) Podobnego rodzaju kontrolę śmiertelności ryb można osiągnąć ustanawiając odpowiednie metody ustalania poziomu całkowitej wielkości ogólnych dopuszczalnych połowów (TAC) odnośnych zasobów oraz system, na mocy którego odłowy tych zasobów ograniczone są do określonego poziomu, zmniejszającego prawdopodobieństwo przekroczenia TAC.
(8) Po osiągnięciu odnowy Komisja złoży wniosek a Rada podejmie decyzję o stosowaniu dalszych środków zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r., w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [2].
(9) Dodatkowe środki kontroli, prócz przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r., ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3] są niezbędne by zapewnić zgodność ze środkami przedstawionymi w niniejszym rozporządzeniu.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
TEMAT I DEFINICJE
Artykuł 1
Temat
Niniejsze rozporządzenie ustanawia plan odnowy dla następujących zasobów dorsza (dalej zwanych "zubożonymi zasobami dorsza"):
a) dorsza w cieśninie Kattegat,
b) dorsza w Morzu Północnym, cieśninie Skagerrak i wschodniej części Kanału,
c) dorsza na zachód od Szkocji,
d) dorsza w Morzu Irlandzkim.
Artykuł 2
Definicje stref geograficznych
Dla celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje stref geograficznych:
a) "Kattegat" oznacza tę cześć strefy III a, wyznaczoną przez ICES, która jest ograniczona od północy linią ciągnącą się od latarni morskiej w Skagen do latarni morskiej w Tisdama, a stamtąd do najbliższego punktu na wybrzeżach Szwecji, zaś na południu linią ciągnącą się z Hasenore do Gnibens Spids, z Korsahage do Spodsbjerg i z Gilhjerg Hoved do Kullen;
b) "Morze Północne" oznacza podstrefę IV ICES oraz tę część strefy III ICES, która nie należy do Skagerrak a także tę część obszaru II ICES, który należy do wód znajdujących się pod zwierzchnością lub jurysdykcją Państw Członkowskich;
c) "Skagerrak" oznacza tę część strefy III a ICES, która jest ograniczona od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji;
d) "wschodnia część Kanału" oznacza strefę VII d ICES;
e) "Morze Irlandzkie" oznacza strefę VII a ICES;
f) "na zachód od Szkocji" oznacza strefę VI ICES oraz tę część strefy V b ICES, który znajduje się pod zwierzchnością lub jurysdykcją Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
POZIOMY DOCELOWE
Artykuł 3
Cel planu naprawczego
Plan naprawczy, wymieniony w art. 1 powinien zmierzać do zwiększenia liczebności dorosłych ryb do wartości równym lub większym liczebnościom docelowym, wymienionym w poniższej tabeli:
Zasoby _BAR_ Wartości docelowe w tonach _BAR_
Dorsz w Kattegat _BAR_ 10500 _BAR_
Dorsz w Morzu Północnym, Skagerrak i wschodnim Kanale _BAR_ 150000 _BAR_
Dorsz na zachód od Szkocji _BAR_ 22000 _BAR_
Dorsz w Morzu Irlandzkim _BAR_ 10000 _BAR_
Artykuł 4
Osiąganie wartości docelowych
O ile Komisja uzna, na podstawie informacji ICES oraz uzgodnień, wynikających z informacji Komitetu Naukowo-Technicznego i Gospodarczego Rybołówstwa (STECF), że przez dwa kolejne lata zostały osiągnięte wartości docelowe wszystkich omawianych zasobów dorsza, Rada przegłosuje na zasadzie kwalifikowanej większości wniosek Komisji o usunięciu odnośnych zasobów z zakresu niniejszego rozporządzenia i ustanowi plan zarządzania dla tego zasobu zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
ROZDZIAŁ III
OGÓLNIE DOPUSZCZALNE POŁOWY
Artykuł 5
Ustanawianie TAC
TAC ustala się zgodnie z art. 6, w którym liczebność dojrzałych dorszy została oszacowana przez STECF, w świetle najnowszych sprawozdań ICES, jako równą lub powyżej minimalnych wartości wyszczególnionych w poniższej tabeli:
Zasoby _BAR_ Wartość minimalna w tonach _BAR_
Dorsz w Kattegat _BAR_ 6400 _BAR_
Dorsz w Morzu Północnym, Skagerrak i wschodnim Kanale _BAR_ 70000 _BAR_
Dorsz na zachód od Szkocji _BAR_ 14000 _BAR_
Dorsz w Morzu Irlandzkim _BAR_ 6000 _BAR_
Artykuł 6
Procedura ustanawiania TAC
1.
Każdego roku Rada przegłosuje na zasadzie kwalifikowanej większości, na podstawie wniosku Komisji, TAC na nadchodzący rok dla każdego zubożonego zasobu dorsza.
2.
TAC nie przekroczą wielkości połowów, które, na podstawie naukowej oceny, przeprowadzonej przez STECF w świetle najnowszego sprawozdania ICES, spowodują wzrost o 30 % liczebności dorosłych ryb w morzu pod koniec roku ich stosowania w porównaniu z istniejącymi w morzu liczebnościami, jakie oszacuje się na początek roku.
3.
Rada nie przyjmie TAC, którego odłowienie, zgodnie z przewidywaniami STECF, w świetle najnowszego sprawozdania ICES, wywoła w roku zastosowania śmiertelność ryb większą niż poniższe wartości:
Odnośne zasoby ryb _BAR_ Stopień śmiertelności ryb _BAR_
Dorsz w Kattegat _BAR_ 0,60 _BAR_
Dorsz w Morzu Północnym, Skagerrak i wschodnim Kanale _BAR_ 0,65 _BAR_
Dorsz na zachód od Szkocji _BAR_ 0,60 _BAR_
Dorsz w Morzu Irlandzkim _BAR_ 0,72 _BAR_
4.
W przypadku przewidywania, że zastosowanie ustępu 2 spowoduje przekroczenie liczebności dorosłych ryb pod koniec roku stosowania TAC ponad wartość wymienioną w artykule 3, Komisja przeprowadzi przegląd planu naprawczego i złoży wniosek o wprowadzenie niezbędnych zmian na podstawie najnowszych ocen naukowych.
Przegląd taki powinien odbyć się, bez względu na sytuację, przed 16 marca 2007 r.
5.
Z wyjątkiem pierwszego roku stosowania niniejszego artykułu:
a) jeżeli przepisy przewidziane w ustępach 2 lub 4 spowodują, że TAC przekroczy TAC z poprzedniego roku o ponad 15 %, Rada przyjmie TAC nie przekraczający 15 % TAC z poprzedniego roku; lub
b) jeżeli przepisy przewidziane w ustępach 2 lub 4 spowodują, że TAC będzie niższy o ponad 15 % niż TAC z poprzedniego roku, Rada przyjmie TAC, który nie jest mniejszy o ponad 15 % niż TAC z poprzedniego roku.
6. ust. 4 lub 5 nie stosują się, jeżeli ich zastosowanie spowoduje przekroczenie wartości wymienionych w ust. 3.
Artykuł 7
Ustanawianie TAC w wyjątkowych okolicznościach
Jeżeli liczebność dorosłych ryb, w którymkolwiek z odnośnych zasobów dorsza zostanie oceniona przez STECF, na podstawie najnowszego sprawozdania ICES, jako mniejsza niż liczebność ustalona w art. 5, stosuje się następujące zasady:
a) art. 6 stosuje się jeżeli można się spodziewać, iż jego zastosowanie spowoduje wzrost liczebności dorosłych ryb pod koniec roku stosowania TAC do wysokości równej lub większej niż liczebność wymieniona w artykule 5;
b) jeżeli nie można się spodziewać, że zastosowanie art. 6 spowoduje wzrost liczebności dorosłych ryb pod koniec roku zastosowania TAC do wysokości równej lub większej niż liczebność wymieniona w art. 5, Rada przegłosuje na zasadzie kwalifikowanej większości, wniosek Komisji na temat TAC dla następnego roku, który będzie niższy niż TAC wynikający z zastosowania metody opisanej w art. 6.
ROZDZIAŁ IV
OGRANICZENIA NAKŁADÓW POŁOWOWYCH
Artykuł 8
Ograniczenia nakładów połowowych i warunki dodatkowe
1.
TAC wymienione w rozdziale III są uzupełnione systemem ograniczeń nakładów połowowych opartych o obszary geograficzne i grupy sieci rybackich, a także dodatkowymi warunkami wykorzystywania możliwości połowowych wyszczególnionych w Załączniku V do rozporządzenia Rady nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r., ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [4].
2.
Każdego roku Rada głosuje, na zasadzie kwalifikowanej większości, na podstawie wniosku Komisji, o zmianach liczby dni połowowych dla statków używających sieci o rozmiarze oczek równym lub większym niż 100 mm bezpośrednio proporcjonalnych do corocznych zmian śmiertelności ryb szacowanych przez ICES i STECF jako zgodnych ze stosowaniem TAC, ustalonych przy pomocy metody opisanej w art. 6.
3.
Rada może przegłosować, na zasadzie kwalifikowanej większości, wniosek Komisji o alternatywnych ustaleniach nakładów połowowych, które mogłyby zostać zastosowane na mocy planu naprawczego w celu zarządzania nakładami połowowymi zgodnie z TAC ustalonymi przy pomocy metody opisanej w art. 6.
4.
Jeżeli nie zostanie podjęta żadna decyzja zgodna z ust. 2 i 3, postanowienia Załącznika 5 rozporządzenia (WE) nr 2287/2003 pozostaną w mocy dopóki Rada nie przyjmie decyzji wynikającej z art. 4.
ROZDZIAŁ V
MONITORING, INSPEKCJE I NADZÓR
Artykuł 9
Powiadamianie o realizacji nakładów połowowych
Uchylając art. 19a rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, stosuje się art. 19b, 19c, 19d, i 19e oraz 19k odnośnego rozporządzenia do statków działających na obszarach geograficznych określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże statki nieupoważnione do posiadania na pokładzie sieci rybackich do połowów gatunków należących do zasobów wymienionych w art. 1 niniejszego rozporządzenia są zwolnione z odnośnego wymagania.
Artykuł 10
Alternatywne metody kontroli
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać alternatywne metody kontroli aby zapewnić spełnianie wymogów dotyczących powiadamiania, wymienionych w art. 9, które będą równie skuteczne i przejrzyste jak powyższe wymogi dotyczące powiadamiania.
Komisja powinna być powiadamiana przed zastosowaniem takich alternatywnych metod.
Artykuł 11
Uprzednie powiadamianie
1.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego/jej przedstawiciel, przed zawinięciem do portu lub miejsca, w którym dobije do brzegu w Państwie Członkowskim, mając na pokładzie więcej niż jedną tonę dorsza, podaje odpowiednim władzom odnośnego Państwa Członkowskiego, co najmniej o cztery godziny wcześniej przed zawinięciem:
a) nazwę portu lub miejsca, w którym dobije do brzegu;
b) przypuszczalny czas przybycia do portu lub miejsca, w którym dobije do brzegu;
c) ilość w kilogramach żywej wagi wszystkich gatunków, przekraczających wagą 50 kg, które ma na pokładzie.
2.
Odpowiednie władze Państwa Członkowskiego, do którego ma dotrzeć więcej niż jedna tona dorsza może zażądać, by wyładunek znajdującego się na pokładzie połowu nie rozpoczął się przed uzyskaniem zezwolenia od odnośnych władz.
3.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego/jej przedstawiciel, chcąc przeładować lub wyładować na morzu jakiekolwiek przechowywane na pokładzie zasoby lub przybić do portu lub miejsca, w którym dobije do brzegu należącego do państwa trzeciego przekaże odpowiednim władzom flagowego Państwa Członkowskiego, przynajmniej 24 godziny przed przeładunkiem lub wyładunkiem na morzu, lub przybiciem do portu lub miejsca, w którym można dobić do brzegu, informacje, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 12
Wyznaczone porty
1.
Jeżeli ponad dwie tony dorsza mają być wyładowane we Wspólnocie ze wspólnotowego statku rybackiego, kapitan statku dopilnuje, by takie wyładunki odbywały się tylko w wyznaczonych portach.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy porty, w których może odbyć się wyładunek dorsza, przekraczający dwie tony.
3.
Każde Państwo Członkowskie do 31 marca 2004 r., przekaże Komisji listę wyznaczonych portów i, w ciągu następnych 30 dni, odpowiednie procedury dotyczące inspekcji i nadzoru w odnośnych portach, w tym zasady i warunki rejestrowania i sprawozdawania ilości dorsza przy każdym wyładunku.
Komisja przekaże te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 13
Margines tolerancji w oszacowaniach wpisanych do dziennika połowowego
Uchylając art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiające szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [5], dozwolony margines tolerancji przy szacowaniu ilości w kilogramach przechowywanych na pokładzie wynosi 8 % wartości wpisanej do dziennika połowowego.
Artykuł 14
Osobne przechowywanie dorsza
Zabrania się przechowywać na pokładzie wspólnotowego statku rybackiego, w jakimkolwiek pojemniku, jakąkolwiek ilość dorsza pomieszaną z innymi gatunkami organizmów morskich.
Pojemniki z dorszem powinny być przechowywane w taki sposób, aby znajdowały się oddzielnie od innych pojemników.
Artykuł 15
Transport dorsza
1.
Odpowiednie władze Państwa Członkowskiego mogą zażądać, by dowolna ilość dorsza, złapanego w każdej ze stref geograficznych, zdefiniowanych w art. 2 i wyładowanej po raz pierwszy w odnośnym Państwie Członkowskim była zważona w obecności kontrolerów przed przetransportowaniem w inne miejsce z portu pierwszego wyładunku.
Dla dorsza wyładowanego po raz pierwszy w porcie ustalonym na mocy art. 12, próby reprezentatywne wynoszące przynajmniej 20 % wartości liczbowej wyładunku są ważone w obecności kontrolerów upoważnionych przez Państwo Członkowskie, zanim zostaną wystawione na sprzedaż i sprzedane.
W tym celu Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji, w ciągu miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, szczegóły przyjętego przez siebie systemu pobierania prób.
2. Uchylając warunki wyszczególnione w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, wszystkie ilości dorsza przewyższające 50 kg, transportowane gdzie indziej, niż do miejsca pierwszego wyładunku lub przywozu, wyposażone są w kopię jednej z deklaracji, przewidzianej w art. 8 ust. 1 odnośnego rozporządzenia, dotyczącej ilości transportowanego dorsza. Wyłączenie przewidziane w art. 13, ust. 4, lit b) nie stosuje się.
Artykuł 16
Szczególny program monitorowania
Uchylając art. 34 lit. c) ust. 1, rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 szczególne programy monitorowania zasobów dorsza mogą trwać dłużej niż dwa lata od wejścia w życie.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 425/2004
z dnia 4 marca 2001 r.
ustalające wspólnotowe ceny wycofania i sprzedaży na produkty rybołówstwa wymienione w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 na rok połowowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], a w szczególności jego art. 20 ust. 3 i art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) Nr 104/2000 przewiduje, że wspólnotowe ceny wycofania i sprzedaży dla każdego z produktów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia mają zostać ustalone na podstawie świeżości, rozmiaru lub wagi i prezentacji produktu poprzez zastosowanie współczynnika konwersji dla danej kategorii produktów do kwoty nie przekraczającej 90 % odpowiedniej ceny orientacyjnej.
(2) Ceny wycofania mogą być mnożone przez współczynniki dostosowawcze w obszarach wyładunku położonych w dużej odległości od głównych ośrodków spożycia we Wspólnocie.
Ceny orientacyjne na rok połowowy 2004 zostały ustalone dla wszystkich danych produktów na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2326/2003 [2].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki konwersji wykorzystywane do obliczania wspólnotowych cen wycofania i sprzedaży na rok połowowy 2004 dla produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wspólnotowe ceny wycofania i sprzedaży obowiązujące w roku połowowym 2004 i produkty, których one dotyczą, są określone w załączniku II.
Artykuł 3
Ceny wycofania obowiązujące w roku połowowym 2004 w obszarach wyładunku położonych w dużej odległości od głównych ośrodków spożycia we Wspólnocie i produkty, których takie ceny dotyczą, są określone w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/2004
z dnia 4 marca 2004 r.
ustalające wspólnotową cenę sprzedaży na produkty rybołóstwa wymienione w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 na rok połowowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 25 ust. 1 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowa cena sprzedaży jest ustalana przed rozpoczęciem roku połowowego dla każdego z produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000, na poziomie równym co najmniej 70 % oraz nieprzekraczającym 90 % ceny orientacyjnej
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2326/2003 [2] ustala ceny orientacyjne na rok połowowy 2004 dla wszystkich objętych nim produktów.
(3) Ceny rynkowe różnią się znacznie w zależności od gatunków i sposobu prezentacji produktów, w szczególności w przypadku kałamarnicy pospolitej i morszczuka.
(4) Dlatego współczynniki przeliczeniowe należy ustalić dla różnych gatunków i prezentacji produktów zamrożonych wyładowanych we Wspólnocie w celu ustalenia poziomu ceny, która uruchamia środek interwencyjny przewidziany w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny sprzedaży stosowane w ciągu roku połowowego 2004 do produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 oraz prezentacji i współczynników przeliczeniowych, do których one się odnoszą są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 427/2004
z dnia 4 marca 2004 r.
ustalające ceny referencyjne na niektóre produkty rybołówstwa na rok połowowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], a w szczególności jego art. 29 ust. 1 i ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) rozporządzenie (WE) Nr 104/2000 stanowi, że ceny referencyjne obowiązujące we Wspólnocie mogą być ustalane corocznie według kategorii produktu dla produktów, których dotyczy zawieszenie taryfy na mocy art. 28 ust. 1. To samo odnosi się do produktów, które podlegając albo obowiązującemu zmniejszeniu taryfy w ramach Światowej Organizacji Handlu albo innym umowom preferencyjnym, muszą stosować się do cen referencyjnych;
(2) w przypadku produktów wymienionych w załączniku I(A) i I(B) do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 cena referencyjna jest taka sama, jak cena wycofania ustalona zgodnie z art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia;
(3) wspólnotowe ceny wycofania i sprzedaży danych produktów zostały ustalone na rok połowowy 2004 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 425/2004 [2];
(4) cena referencyjna produktów innych niż wymienione w załączniku I i II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 zostaje ustalona na podstawie średniej ważonej zarejestrowanej wartości celnej na rynkach przywozowych lub w portach przywozu za okres trzech lat bezpośrednio poprzedzających datę ustalenia ceny referencyjnej;
(5) nie ma potrzeby ustalania cen referencyjnych dla wszystkich gatunków objętych kryteriami ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000; szczególnie nie ma takiej potrzeby w odniesieniu do gatunków przywożonych z krajów trzecich w niewielkich ilościach;
(6) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny referencyjne produktów rybołówstwa na rok połowowy 2004 przewidziane zgodnie z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dzień po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 428/2004
z dnia 4 marca 2004 r.
ustalające kwoty pomocy prolongowanej i pomocy zryczałtowanej w odniesieniu do produktów rybołówstwa na rok połowowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2814/2000 z dnia 21 grudnia 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania prolongowanej pomocy dla niektórych produktów rybołówstwa [2], a w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 939/2001 z dnia 14 maja 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania zryczałtowanej pomocy w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [3], a w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 przewiduje, że pomoc może być przyznawana w odniesieniu do ilości niektórych świeżych produktów wycofanych z obrotu i przetworzonych w celu ich utrwalenia i składowanych albo konserwowanych.
(2) Celem tej pomocy jest przyznanie odpowiedniej zachęty organizacjom producentów do przetwarzania lub konserwowania produktów wycofanych z obrotu, tak aby można było uniknąc ich niszczenia.
(3) Poziom pomocy nie powinien być taki, aby zakłócał równowagę na rynku w odniesieniu do danych produktów lub zakłócał konkurencję.
(4) Poziom pomocy nie powinien przekraczać kosztów tecnicznych i finansowych związanych z czynnościami, które są niezbędne do utrwalania i składowania, rejestrowanych we Wspólnocie w trakcie roku połowowego poprzedzającego dany rok.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do roku połowowego 2004, kwoty pomocy prolongowanej określonej w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 i kwoty pomocy zryczałtowanej określonej w art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2004
z dnia 4 marca 2004 r.
ustalające kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych produktów rybołówstwa w roku połowowym 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2813/2000 z dnia 21 grudnia 2000 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych produktów rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomoc nie powinna przekraczać sumy technicznych i finansowych kosztów udokumentowanych we Wspólnocie podczas roku połowowego poprzedzającego dany rok.
(2) Aby zniechęcić do długoterminowego składowania, skrócić okresy płatności i zmniejszyć obciążenie kontrolami, pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania powinna być płacona w pojedynczej racie.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok połowowy 2004 kwotę pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 ustala się następująco:
—pierwszy miesiąc: _BAR_ 200 EUR za tonę, _BAR_
—drugi miesiąc: _BAR_ 0 EUR za tonę. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2004
z dnia 4 marca 2004 r.
ustalające standardowe wartości, które mają być stosowane przy obliczaniu rekompensaty finansowej i zaliczki z nią związanej w odniesieniu do produktów rybołówstwa wycofanych z obrotu w trakcie roku połowowego 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 21 ust. 5 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 przewiduje rekompensatę finansową wypłacaną organizacjom producentów, które wycofują na określonych warunkach produkty wymienione w załączniku I(A) i (B) do tego rozporządzenia.
Kwota takiej rekompensaty finansowej powinna być ograniczona przez standardowe wartości w przypadku produktów przeznaczonych do celów innych niż spożycie przez ludzi.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2493/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie zbytu określonych produktów rybołówstwa wycofanych z rynku [2] określa sposoby zbywania produktów wycofanych z obrotu.
Wartość takich produktów powinna być ustalona na standardowym poziomie w odniesieniu do każdego z tych sposobów zbycia, uwzględniając przeciętne przychody jakie mogą być uzyskane z takiego zbycia w różnych Państwach Członkowskich.
(3) Na podstawie art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2509/2000 z dnia 15 listopada 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania rekompensat finansowych za wycofywanie niektórych produktów rybołówstwa [3], reguły szczególne przewidują, że w przypadku gdy organizacja producentów lub któryś z jej członków wystawia swe produkty na sprzedaż w innym Państwie Członkowskim, niż to, w którym jest ona uznawana, organ odpowiedzialny za udzielanie rekompensaty finansowej musi zostać powiadomiony.
Organ ten jest jedynym w Państwie Członkowskim, w którym organizacji jest uznawana.
Możliwa do odliczenia standardowa wartość powinna być zatem wartością mającą zastosowanie w tym Państwie Członkowskim.
(4) Ta sama metoda obliczania powinna mieć zastosowanie do zaliczek na rekompensaty finansowe, jak przewidziano w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2509/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do roku połowowego 2004, standardowe wartości które mają być stosowane przy obliczaniu rekompensat finansowych i związanych z nimi zaliczek w odniesieniu do produktów rybołówstwa wycofanych z obrotu przez organizacje producentów i przeznaczonych do celów innych niż spożycie przez ludzi, jak określono w art. 21 ust. 5 rozporządzenia (WE) No 104/2000, są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Standardowa wartość odliczana od rekompensaty finansowej i związanych z rekompensatą zaliczek jest standardową wartością stosowaną w Państwie Członkowskim w którym organizacja producentów jest uznawana.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2004
z dnia 5 marca 2004 r.
dostosowujące do postępu technicznego po raz ósmy rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I B do rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 określa wymagania techniczne dla budowy, badań, instalacji i kontroli urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.
(2) Zwracając szczególną uwagę na ogólne bezpieczeństwo systemu i na współdziałanie pomiędzy urządzeniem rejestrującym i kartami tachografu, pewne wymagania techniczne, wymienione w załączniku 1 B do rozporządzenia (WE) nr 3821/85, powinny zostać zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 18 rozporządzenia (WE) nr 3821/85,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I B do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) w rozdziale IV pkt 1, wymaganie 172, wyrazy "ΚΑΡΤΑ ΟΔΗΟΥ" zastępuje się wyrazami "ΚΑΡΤΑ ΟΔΗΓΟΥ";
2) w rozdziale IV ppkt 5.3.9, wymaganie 227, wyrazy "cel kalibracji (pierwsza instalacja, instalacja, kontrola okresowa)" zastępuje się wyrazami "cel kalibracji (aktywacja, pierwsza instalacja, instalacja, kontrola okresowa)";
3) w dodatku 1 pkt 2.29, ostatnie dwa wiersze otrzymują brzmienie:
""
aa
;
H
"
bb
;
H
Indeks zmian struktury dotyczących użycia elementów danych zdefiniowanych dla struktury określony wyższym bajtem, "00h"; dla niniejszej wersji.";
4) w dodatku 1, w końcu ppkt 2.67, dodaje się przypis w brzmieniu:"Przypis: Uaktualniona lista kodów identyfikujących wytwórców będzie dostępna na stronie internetowej Europejskiego Organu Certyfikującego.";
5) w dodatku 2, ppkt 3.6.3, wymaganie TCS_333, tiret piąte, wzór "(Offset + Le < EF size)" zastępuje się wzorem "(Offset + Lc < EF size)";
6) w dodatku 2, ppkt 3.6.7, wymaganie TCS_348, kolumna trzecia, wartość "Ceh" zastępuje się wartością "C2h";
7) w dodatku 7, ppkt 2.2.2, w czwartym wierszu ósmej kolumny, dane "8F""EA" zastępuje się danymi "EA""8F";
8) w dodatku 7, ppkt 2.2.2.2, wymaganie DDP_006, odniesienie do "8F""EA" zastępuje się odniesieniem "EA""8F";
9) w dodatku 7, ppkt 2.2.6.5, wymaganie DDP_033, długość (bajtów) "(164)" zastępuje się "(167)";
10) w dodatku 8, ppkt 8.2, wymaganie CPR_075:
a) w nagłówku tabeli 40 odniesienie "wartość record Data-Identifier value # F00B" zastępuje się odniesieniem "warość record Data-Identifier value # F90B";
b) w trzeciej kolumnie tabeli 40 (zakres roboczy) odniesienie "-59 do 59 minut" zastępuje się odniesieniem "-59 do + 59 minut";
11) w dodatku 8, ppkt 8.2, wymaganie CPR_076, w nagłówku tabeli 41 wartość "record Data-Identifier value # F022" zastępuje się odniesieniem "wartość record Data-Identifier value # F922";
12) w dodatku 8, ustęp 8.2, wymaganie CPR_078, w nagłówku tabeli 42 odniesienie "wartość record Data-Identifier value # F07E" zastępuje się odniesieniem "wartość record Data-Identifier value # F97E";
13) w dodatku 10, pkt 4.2, wyrazy "i karty przedsiębiorstwa" dodaje się po wyrazach "karty kontrolna";
14) w dodatku 10, ppkt 4.2.3, wyrazy "Poniższe przyporządkowania" zastępuje się wyrazami "Dodatkowo poniższe przyporządkowania";
15) w dodatku 10, ppkt 4.3.2, wyrazy "GENERAL READ: Dane użytkownika może odczytać z TOE dowolny użytkownik, z wyłączeniem danych identyfikacyjnych posiadacza karty, które tylko VEHICLE_UNIT może odczytać z kart kontrolnych" zastępuje się wyrazami "GENERAL READ: Dane użytkownika może odczytać z TOE dowolny użytkownik, z wyjątkiem danych identyfikacyjnych posiadacza karty, które tylko VEHICLE_UNIT może odczytać z kart kontrolnych i kart przedsiębiorstwa.";
16) w dodatku 11, ppkt 2.2.1, wymaganie CSM_003, wyrazy "Wykładnik publiczny, e, dla obliczeń RSA jest różny od 2 we wszystkich generowanych kluczach RSA" zastępuje się wyrazami "Wykładnik publiczny, e, dla obliczeń RSA jest liczbą całkowitą pomiędzy 3 i n-1 spełniającą gcd(e, lcm(p-1, q-1))=1.";
17) w dodatku 11, ppkt 3.3.1, wymaganie CSM_017, uwaga 5, akapit 5.1, druga tabela, w drugiej kolumnie, wyrazy "kodowanie BCD" zastępuje się wyrazem "Liczba całkowita";
18) w dodatku 11, 3.3.2, wymaganie CSM_018, wyrazy "z wyjątkiem jego załącznika A.4," dodaje się po wyrazach "zgodnie z ISO/IEC 9796-2,";
19) w dodatku 11, ustęp 4, wymaganie CSM_020, z lewej strony drugiego diagramu, w dziesiątym okienku, wyraz "podpis" zastępuje się wyrazem "podpis*".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 443/2004
z dnia 10 marca 2004 r.
określające zobowiązania dostawy dotyczące cukru trzcinowego, który ma być przywożony na podstawie Protokołu AKP oraz umowy z Indiami za okres dostawy 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 określa szczegółowe zasady dotyczące zobowiązań dostawy po zerowej stawce cła w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 1701 wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego, przy przywozie z państw będących sygnatariuszami Protokołu AKP i z Indii.
(2) Skutkiem stosowania art. 3 i 7 Protokołu AKP, art. 3 i 7 umowy z Indiami oraz art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 było określenie przez Komisję zobowiązań dostawy na 2003/2004 r., poprzez obliczenie w szczególności różnicy między wysokością takich zobowiązań dostawy a ilościami faktycznie przywiezionymi w trakcie ostatnich okresów dostawy, w odniesieniu do każdego państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zobowiązania dostawy przy przywozie z państw będących sygnatariuszami Protokołu AKP i z Indii w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 1701, wyrażone w ekwiwalencie cukru białego, na okres dostawy 2003/2004 r. ustala się, dla każdego zainteresowanego kraju wywozu, jak wskazano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2004
z dnia 10 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6, 25 i art. 27 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od czasu publikacji rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 [2] Państwa Członkowskie zidentyfikowały wiele sposobów ulepszenia przepisów w zakresie zarządzania umowami między producentami a przetwórcami.
(2) Kontrole powinny być przeprowadzane w sposób operacyjny, w szczególności w zakresie sprawdzania wydajności surowców przetwarzanych w celu otrzymania produktu końcowego.
(3) Warunki zarządzania stopami procentowymi stosowanymi przy zmniejszeniu pomocy w przypadku niezgodności między wnioskowaną pomocą a kwotą należną powinny zostać ujednolicone zgodnie z art. 49 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [3].
(4) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu należy zagwarantować zbyt produkcji producentów uczestniczących w systemie w przypadkach, gdy przetwórcy nie są w stanie wywiązać się z zobowiązań wynikających z umowy.
(5) Procedury powiadamiania w przypadku przetwórstwa, które ma miejsce w innym Państwie Członkowskim, powinny zostać udoskonalone w celu nadania im większej elastyczności i przystosowania do szczególnych okoliczności, nie powodując w żadnym wypadku złagodzenia wymogów odnośnie do kontroli.
(6) W celu zastosowania się do zasady proporcjonalności należy dokonać objaśnienia przepisów dotyczących kar, które mają być nakładane w stosunku do przetwórców, którzy nie płacą producentom surowców cen wynikających z umowy.
(7) W związku z tym należy zmienić odpowiednio rozporządzenie (WE) nr 1535/2003.
(8) W celu uwzględnienia prawnie uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych, do których się to odnosi, niniejsze rozporządzenie będzie stosowane od roku gospodarczego 2004/2005.
(9) Z uwagi na fakt, że umowy między producentami pomidorów a przetwórcami na rok gospodarczy 2004/05 zostały już podpisane, w odniesieniu do pomidorów stosowanie niektórych przepisów dotyczących umów powinno zostać odroczone do roku gospodarczego 2005/06.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1535/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Umowy muszą określać, w szczególności:
a) nazwisko i adres organizacji producenta podpisującego umowę;
b) nazwisko i adres przetwórcy;
c) ilości surowca dostarczanego do przetwarzania;
d) okres objęty umową oraz wstępny plan dostaw ilości objętych umową;
e) zobowiązanie nałożone na przetwórców do przetworzenia ilości dostarczonych na mocy odpowiedniej umowy;
f) cenę, która ma być wypłacona organizacji producentów za surowce, która może być zróżnicowana w zależności od odmiany i/lub jakości, i/lub okresu dostawy. Cena ta jest płacona jedynie za pośrednictwem przelewu bankowego lub pocztowego;
g) rekompensatę wypłacaną w przypadku, gdy którakolwiek ze stron nie wykona swoich zobowiązań umownych, w szczególności w odniesieniu do ostatecznych terminów zapłaty oraz zobowiązania do dostarczenia i przyjęcia ilości objętych umową.
Umowa wskazuje również etap dostaw, dla którego stosuje się cenę określoną w lit. f), oraz warunki zapłaty.
Nieprzekraczalny termin jakiejkolwiek zapłaty nie może przekroczyć dwóch miesięcy od końca miesiąca dostawy każdej przesyłki.";
b) w ust. 2 wyrażenie "cena określona w ust. 1 lit. e) niniejszego artykułu" zastępuje się wyrażeniem "cena określona w ust. 1 pierwszy akapit lit. f) niniejszego artykułu";
2) artykuł 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Cena ilości dodatkowej ustanowiona w zmianie do umowy może różnić się od ceny określonej w art. 7 ust. 1 pierwszy akapit lit. f).";
3) artykuł 11 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyjąć umowy lub zmiany do umów, które ich właściwe organy otrzymały po terminie ustanowionym w ust. 3, o ile takie spóźnione otrzymanie nie spowoduje powstrzymania kontroli.
W przypadku zmian do umów dotyczących pomidorów Państwa Członkowskie mogą zezwolić, z należycie uzasadnionych powodów, na termin krótszy niż pięć dni ustanowiony w ust. 3, o ile nie spowoduje to powstrzymania skutecznych kontroli systemu pomocy produkcyjnej.";
4) artykuł 21 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
W następstwie analizy ryzyka organizacji producentów i przetwórców przeprowadzonej przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, lub Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę dyrekcja organizacji producentów, Państwo Członkowskie, w stopniu, w jaki się to do niego odnosi, może postanowić o zwolnieniu organizacji producentów z wymogów powiadomienia ustanowionych na mocy ust. 1.";
5) artykuł 31 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) kontrole bezpośrednie oraz/lub kontrole rachunkowości wobec co najmniej 5 % wyrobów gotowych celem sprawdzenia wydajności surowców przetwarzanych na produkt gotowy otrzymany na mocy umowy lub w inny sposób niż na mocy umowy;"
6) artykuł 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy zostanie ustalone, że w odniesieniu do danego produktu pomoc, o przyznanie której wnioskowano, w odniesieniu do jakiegokolwiek roku gospodarczego przekracza wysokość kwoty należnej, wówczas kwota ta zostaje zmniejszona, chyba że różnica ta w sposób oczywisty wynika z błędu.
Zmniejszenie jest równe różnicy.
Jeżeli pomoc już została wypłacona, beneficjent zwraca dwukrotność różnicy, wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 35a ust. 2.";
7) dodaje się art. 33a w brzmieniu:
"Artykuł 33a
Unieważnienie umowy wynikające z winy strony drugiej
Jeżeli jedna ze stron umowy, określonych w art. 3 i 6a rozporządzenia (WE) nr 2201/96, nie jest w stanie stosować się do zobowiązań umownych z uwagi na winę drugiej strony, odnośna strona może zostać upoważniona przez właściwe organy danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z prawem krajowym, do unieważnienia takich umów lub do przeniesienia ich bez zmian, na innego zatwierdzonego przetwórcę, w przypadku organizacji producentów, lub, w przypadku przetwórców, na inną organizację producentów.";
8) w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwszy akapit ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w przypadku ujawnienia, że całkowita ilość pomidorów, brzoskwiń lub gruszek przyjętych do przetworzenia na podstawie umowy nie została przetworzona na jeden z produktów wymienionych w art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz w załączniku I do tego rozporządzenia, przetwórca wypłaca właściwym organom kwotę równą podwójnej jednostkowej kwocie pomocy pomnożonej przez ilość danego surowca, który nie został przetworzony, wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 35a ust. 2.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie postanawiają o wycofaniu przetwórcy z systemu pomocy przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2201/96 w następujących okolicznościach:
a) gdy organizacja producentów przedstawiła fałszywe oświadczenia we współpracy z przetwórcą,
b) gdy przetwórca w sposób powtarzający się nie dokonuje zapłaty określonej w art. 7 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia,
c) gdy przetwórca w sposób powtarzający się nie dotrzymuje terminu określonego w art. 7 ust. 1 drugi akapit niniejszego rozporządzenia,
d) gdy przetwórca nie dokonuje zapłaty kary przewidzianej w ust. 1 tego artykułu,
e) gdy przetwórca nie stosuje się do zobowiązań określonych w art. 30 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 niniejszego rozporządzenia.
Okres, w którym przetwórca jest wykluczony z systemu pomocy, wynosi nie mniej niż jeden rok gospodarczy i jest określany przez Państwo Członkowskie po uwzględnieniu powagi danego przypadku.";
c) Skreśla się ust. 3.
9) dodaje się art. 35a w brzmieniu:
"Artykuł 35a
Wypłata kwot odzyskanych
1.
Odzyskane kwoty wraz z należnymi odsetkami naliczonymi na mocy niniejszego rozdziału wypłacane są właściwej agencji płatniczej i odejmowane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
2.
Należne odsetki naliczane są zgodnie z prawem krajowym i są nie niższe niż odsetki stosowane ogólnie w stosunku do kwot odzyskanych zgodnie z przepisami krajowymi.";
10) w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 lit. c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) ilości surowców wykorzystanych do produkcji każdego z produktów określonych w lit. b);
d) ilości produktów określone w lit. b) znajdujące się w zapasach na koniec poprzedniego roku gospodarczego w przypadku produktów przetworzonych z pomidorów, brzoskwiń i gruszek w podziale, w przypadku pomidorów, na produkty sprzedane i produkty niesprzedane;"
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Nie później niż dnia 30 września każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji sprawozdanie dotyczące kontroli przeprowadzonych w trakcie poprzedzającego roku gospodarczego, określające liczbę kontroli i ich wynik, w podziale według rodzaju dokonanych ustaleń.";
c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne przepisy w celu zagwarantowania, że wszystkie dane zawarte w powiadomieniach oraz sprawozdaniach do Komisji, określonych w ust. 1, 2, 3 i 4, są prawidłowe, kompletne, ostateczne oraz zostały należycie sprawdzone przez właściwe organy przed powiadomieniem Komisji.";
11) artykuł 41 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji określoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.";
12) tekst Załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1535/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2004
z dnia 10 marca 2004 r.
zmieniające załącznik I do dyrektywy Rady 92/118/EWG w odniesieniu do tusz zwierzęcych, słoniny i wytopionych tłuszczów oraz mięsa króliczego i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/42/WE [2], w szczególności jej drugi akapit art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/118/EWG ustanawia zasady wspólnotowe dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt i zdrowia publicznego regulujących handel i przywóz do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [3] zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [4] przedstawia zasady wspólnotowe dla produktów zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(3) Dyrektywa 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniająca dyrektywy Rady 90/425/EWG i 92/118/WE w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego [5] znacząco zmieniła dyrektywę 92/118/EWG, w szczególności w celu ograniczenia jej zakresu zastosowania jedynie do produktów zwierzęcych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz czynników chorobotwórczych.
(4) W celu zapewnienia przejrzystości wspólnotowego prawodawstwa wskazane jest dalsze doprecyzowanie zakresu zastosowania dyrektywy 92/118/EWG.
(5) Dyrektywa 92/118/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Zmiany do dyrektywy 92/118/EWG
1.
W załączniku I do dyrektywy 92/118/EWG tytuł rozdziału 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Tusze zwierzęce przeznaczone do spożycia przez ludzi."
.
2.
W załączniku I do dyrektywy 92/118/EWG tytuł rozdziału 9 otrzymuje następujące brzmienie:
"Słonina oraz wytopione tłuszcze przeznaczone do spożycia przez ludzi."
.
3.
W załączniku I do dyrektywy 92/118/EWG tytuł rozdziału 11 otrzymuje następujące brzmienie:
"Mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka przeznaczone do spożycia przez ludzi."
.
Artykuł 2
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2004
z dnia 10 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działanie współfinansowane z funduszy strukturalnych, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1145/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, [1]
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające ogólne przepisy w sprawie funduszy strukturalnych, w szczególności jego art. 30 ust. 3 i art. 53 ust. 2,
po konsultacjach z Komitetem ustanowionym art. 147 Traktatu, Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi oraz Komitetem ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólny zestaw zasad dotyczących kwalifikowania wydatków jest zawarty w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 [2].
Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 sierpnia 2000 r.
(2) Jednakże jak wykazało doświadczenie, zasady kwalifikowania wydatków wymagają zmiany w odniesieniu do kilku kwestii.
(3) W szczególności należy uznać kwalifikowanie wydatków z tytułu międzynarodowych transakcji finansowych w związku z pomocą udzielaną w ramach Peace II i inicjatyw wspólnotowych, w związku z potrąceniem odsetek otrzymywanych od wpłat na konto.
(4) Ponadto należy zaznaczyć, że płatności dokonywane na rzecz kapitału podwyższonego ryzyka, funduszu pożyczkowego i gwarancyjnego są wydatkami rzeczywiście poniesionymi.
(5) Należy wyraźniej zaznaczyć, że kwalifikowanie podatku VAT do współfinansowania nie jest uzależnione od tego, czy beneficjent końcowy jest podmiotem publicznym czy prywatnym.
(6) W odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich należy zaznaczyć, że należy stosować zasadę, zgodnie z którą dowód poniesienia wydatków może mieć formę otrzymanych faktur, lecz bez uszczerbku dla szczególnych zasad ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [3], według których należy ustalić standardowe koszty jednostkowe dla niektórych inwestycji w sektorze leśnictwa.
(7) Dla większej przejrzystości i wygody należy zmienić w całości brzmienie Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1685/2000.
(8) Przepisy wykonawcze regulujące kwestię płatności w ramach kapitału podwyższonego ryzyka, funduszy pożyczkowych i gwarancyjnych, jak również kwalifikowanie podatku VAT, stwarzają trudności interpretacyjne.
(9) Uwzględniając w odpowiedni sposób zasadę równego traktowania i biorąc pod uwagę koszty, które można zakwalifikować jako opłaty z tytułu transakcji międzynarodowych, odpowiednie zasady należy stosować z mocą wsteczną.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 zostało odpowiednio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1145/2003. Jednakże przyjmując to rozporządzenie, nie zachowano w pełni wymogów dotyczących procedury komitetu, w związku z czym rozporządzenie (WE) nr 1145/2003 należy uchylić. Niniejsze rozporządzenie należy zatem stosować od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1145/2003.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Konwersji Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 1145/2003 traci moc.
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1685/2000 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/2004
z dnia 11 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do patuliny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
Najwyższe dopuszczalne poziomy zostały ustanowione w odniesieniu do innych patulin.
(2) Najwyższy dopuszczalny poziom 10,0 μg/kg został ustanowiony w odniesieniu do soku jabłkowego i produktów z jabłek o stałej konsystencji włącznie z kompotem jabłkowym i przecierem jabłkowym przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci oraz innej żywności dla dzieci, pod warunkiem że metoda analizy zostałaby zatwierdzona w wyniku przeprowadzenia próby pierścieniowej w ramach międzynarodowej współpracy przed dniem 1 listopada 2003 r. w celu udowodnienia, że można w sposób wiarygodny określić poziom patuliny na 10 μg/kg.
W przypadku braku dowodów do dnia 1 listopada 2003 r., że poziom ten można ustalić na 10 μg/kg w sposób wiarygodny, miałby być stosowany poziom 25 μg/kg.
(3) Próba pierścieniowa została zorganizowana w celu uzyskania dowodu, że można w sposób wiarygodny określić poziom na 10 μg/kg.
Sprawozdanie wskazujące, że metoda może w sposób wiarygodny określić poziomy patuliny w niemętnym soku jabłkowym i w przecierze jabłkowym na 10 μg/kg i niższym zostało przekazane dnia 27 października 2003 r.
(4) Właściwe jest przyjęcie przejściowych uzgodnień dotyczących produktów wytwarzanych i wprowadzanych do obrotu przed terminem stosowania.
(5) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 466/2001 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione w załączniku I sekcja 2 (mikotoksyny) ppkt 2.3. Patulina nie mają zastosowania do produktów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu na rynku wspólnotowym przed dniem 1 listopada 2003 r.
Ciężar dowodu, kiedy produkty zostały wprowadzone do obrotu, spoczywa na podmiocie gospodarczym branży żywnościowej.";
2) skreśla się przypis 4 do załącznika I sekcja 2 (mikotoksyny) ppkt 2.3. Patulina;
3) załącznik I sekcja 2 (mikotoksyny) ppkt 2.3.4. tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— pozostała żywność dla dzieci inna niż przetworzona żywność na bazie zbóż4.";
4) Przypis 5 do załącznika I sekcja 2 (mikotoksyny) ppkt 2.3. Patulina zostaje oznaczony jako przypis 4 i otrzymuje brzmienie:
"4 Żywność dla dzieci inna niż przetworzona żywność na bazie zbóż, określona w dyrektywie Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci (Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17) ostatnio zmienionej dyrektywą 2003/13/WE (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 33).".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004 r.
ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sieci łączności oraz systemy informacyjne stały się istotnym czynnikiem rozwoju gospodarczego i społecznego.
Technika komputerowa i sieci są obecne wszędzie w takim stopniu, jak elektryczność lub wodociągi.
Bezpieczeństwo sieci łączności i systemów informacyjnych, szczególnie w zakresie ich dostępności, staje się przedmiotem troski społeczeństwa, nie z powodu potencjalnych problemów w kluczowych systemach informacyjnych, ale z uwagi na złożoność systemu, awarie, pomyłki oraz ataki, które mogą wpływać na infrastrukturę fizyczną zapewniającą dostępność usług, mających znaczenie krytyczne dla dobra obywateli Unii Europejskiej.
(2) Rosnąca ilość przypadków naruszenia bezpieczeństwa spowodowała znaczące straty finansowe, osłabiła zaufanie użytkowników oraz przyniosła szkody rozwojowi handlu elektronicznego.
Z tego względu osoby prywatne, administracje publiczne oraz przedsiębiorstwa wprowadziły technologie bezpieczeństwa i procedury zarządzania bezpieczeństwem.
Państwa Członkowskie podjęły szereg działań wspierających, takich jak kampanie informacyjne i projekty badawcze, mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa sieci i informacji w społeczeństwie.
(3) Złożoność techniczna sieci i systemów informacyjnych, różnorodność połączonych ze sobą produktów i usług oraz duża ilość osób prywatnych i instytucji publicznych ponoszących własne ryzyko naruszające płynne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(4) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [3] ustanawia zadania krajowych organów regulacyjnych, które obejmują przejrzystą współpracę powyższych organów ze sobą i z Komisją, w celu zapewnienia rozwoju spójnej praktyki regulacyjnej; przyczyniając się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych i prywatności; a także gwarantując integralność i bezpieczeństwo publicznych sieci łączności.
(5) Aktualne ustawodawstwo Wspólnoty obejmuje również dyrektywy: 2002/20/WE [4], 2002/22/WE [5], 2002/19/WE [6], 2002/58/WE [7], 1999/93/WE [8], 2000/31/WE [9], oraz rezolucję Rady z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie realizacji planu działań "eEurope 2005" [10].
(6) Dyrektywa 2002/20/WE upoważnia Państwa Członkowskie do dołączania do pozwoleń warunków ogólnych, dotyczących zabezpieczenia sieci publicznych przeciwko nieupoważnionemu dostępowi, zgodnie z dyrektywą 97/66/WE [11].
(7) Dyrektywa 2002/22/WE wymaga, aby Państwa Członkowskie podjęły niezbędne kroki w celu zapewnienia integralności i dostępności publicznych sieci telefonicznych w stałych lokalizacjach, przy czym w przypadku świadczenia takich usług, należy podjąć wszystkie rozsądne działania mające na celu zagwarantowanie ciągłości dostępu do służb ratunkowych.
(8) Dyrektywa 2002/58/WE wymaga od dostawcy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej podjęcia właściwych kroków technicznych i organizacyjnych, w celu ochrony usług oraz zapewnienia poufności łączności i przesyłanych danych.
Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [12] – wymaga od Państw Członkowskich wdrożenia przez kontrolera właściwych środków technicznych i organizacyjnych, w celu ochrony danych osobowych przed ich przypadkowym lub nielegalnym zniszczeniem, utratą, zmianą, nielegalnym ujawnieniem lub dostępem do nich (szczególnie podczas przetwarzania obejmującego przesyłanie danych między sieciami), a także innymi niedozwolonymi formami przetwarzania.
(9) Dyrektywy 2002/21/WE oraz 1999/93/WE zawierają przepisy dotyczące norm, które mają być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Państwa Członkowskie stosują również normy ustanowione przez organa międzynarodowe oraz (de facto) normy opracowane przez przemysł światowy.
Komisja i Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość śledzenia norm spełniających wymagania prawodawstwa Wspólnotowego.
(10) Środki rynku wewnętrznego wymagają od Państw Członkowskich i Komisji stosowania różnych metod technicznych i organizacyjnych.
Istnieją zadania, złożone pod względem technicznym, dla których nie ma wielu pojedynczych i oczywistych rozwiązań.
Niejednolite stosowanie tych wymagań może prowadzić do powstawania nieskutecznych rozwiązań i tworzyć przeszkody na rynku wewnętrznym.
Wymaga to utworzenia centrum ekspertyz na poziomie europejskim, oferującego na żądanie doradztwo, pomoc w zakresie swoich celów i opierającego się na Parlamencie Europejskim, Komisji lub właściwych organach wyznaczonych przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie mogą uznać za organ właściwy Krajowe Organa Regulacyjne, ustanowione na podstawie dyrektywy 2002/21/WE.
(11) Ustanowienie agencji europejskiej, to znaczy: Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji, zwanej dalej "Agencją", działającej jako punkt odniesienia i zapewniającej: poufność (z racji jej niezależności), jakość oferowanego doradztwa i dostarczanych informacji, przejrzystość procedur i metod działania, a także dbałość w wykonywaniu powierzonych zadań – stanowi odpowiedź na potrzeby wymienione powyżej.
Agencja powinna powstać w oparciu o wysiłki Wspólnoty i poszczególnych państw; wykonywać swoje zadania przy pełnej współpracy z Państwami Członkowskimi, a także musi być otwarta na kontakty z przemysłem i innymi właściwymi udziałowcami.
Ponieważ sieci elektroniczne stanowią w dużym stopniu własnością prywatną, Agencja powinna bazować na danych wejściowych pochodzących z sektora prywatnego oraz na współpracy z tym sektorem.
(12) Wykonywanie zadań Agencji nie powinno kolidować z kompetencjami oraz nie powinno wyprzedzać, hamować, ani nakładać się na właściwe uprawnienia i zadania przyznane:
- krajowym organom regulacyjnym, ustanowionym w dyrektywach dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej, a także Europejskiej Grupie Regulacyjnej ds. Sieci i Usług Łączności Elektronicznej, ustanowionej decyzją Komisji 2002/627/WE [13] oraz Komitetowi ds. Łączności, wspomnianemu w dyrektywie 2002/21/WE,
- europejskim i krajowym organom normalizacyjnym oraz Komitetowi Stałemu określonemu w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę dostarczania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, a także zasad dotyczących usług świadczonych na rzecz społeczeństwa informacyjnego [14],
- organom nadzorczym Państw Członkowskich, w odniesieniu do ochrony osób, w kwestii przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
(13) Aby lepiej zrozumieć wyzwania w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji, Agencja musi przeanalizować ryzyko bieżące oraz powstające i w tym celu może zbierać właściwe informacje, szczególnie przy pomocy kwestionariuszy, bez nakładania na Państwa Członkowskie lub sektor prywatny nowych obowiązków w zakresie generowania danych.
Ryzyko powstające należy rozumieć jako zagadnienia, które już są odbierane jako potencjalne, przyszłe zagrożenia dla bezpieczeństwa sieci i informacji.
(14) Zapewnienie poufności sieci i systemów informacyjnych wymaga, aby osoby prywatne, przedsiębiorstwa i administracje publiczne były w dostatecznym stopniu poinformowane i przeszkolone w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji.
Organa publiczne odgrywają istotną rolę w zwiększaniu poziomu świadomości poprzez informowanie społeczeństwa, małych i średnich przedsiębiorstw, korporacji, administracji publicznej, szkół i uniwersytetów.
Działania te należy dalej rozwijać.
Zwiększona wymiana informacji między Państwami Członkowskimi pomoże w realizowaniu działań tego typu.
Agencja powinna zapewnić doradztwo w zakresie najlepszych praktyk dotyczących podnoszenia świadomości, szkoleń i kursów.
(15) Agencja powinna przyczyniać się do uzyskania wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji we Wspólnocie i rozwijania kultury bezpieczeństwa sieci i informacji w odniesieniu do obywateli, klientów, przedsiębiorstw oraz organizacji z sektora publicznego Unii Europejskiej – i tym samym wspierania płynnego działania rynku wewnętrznego.
(16) Skuteczna polityka bezpieczeństwa powinna opierać się na dobrze opracowanych metodach oceny ryzyka, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym.
Metody i procedury oceny ryzyka używane są na różnych poziomach, bez wspólnej praktyki dotyczącej ich skutecznego stosowania.
Promowanie i rozwój najlepszych praktyk w dziedzinie oceny ryzyka oraz współdziałających ze sobą rozwiązań z zakresu zarządzania ryzykiem w sektorze publicznym i prywatnym, zwiększa poziom bezpieczeństwa sieci i systemów informacyjnych w Europie.
(17) Praca Agencji powinna opierać się na stałych badaniach, rozwoju i czynnościach mających na celu ocenę technologiczną, w szczególności tych spośród nich, które wykonywane są z inicjatywy Wspólnoty.
(18) W stosownych przypadkach, przydatnych z punktu widzenia zakresu, celów i zadań Agencji, powinna ona dzielić się doświadczeniami i informacjami ogólnymi z organami i agencjami zajmującymi się bezpieczeństwem sieci i informacji, utworzonymi na mocy prawa Unii Europejskiej.
(19) Problemy bezpieczeństwa sieci i informacji mają charakter globalny.
Istnieje potrzeba bliższej współpracy na poziomie światowym, w celu poprawienia norm bezpieczeństwa i informacji oraz promowania wspólnej propozycji globalnej, dotyczącej bezpieczeństwa sieci i informacji, a tym samym rozwoju kultury bezpieczeństwa sieci i informacji.
Skuteczna współpraca z państwami trzecimi oraz wspólnotą światową stała się także ważnym zadaniem na poziomie Europy.
Dlatego, Agencja powinna uczestniczyć w wysiłkach Wspólnoty zmierzających do współpracy z państwami trzecimi oraz, we właściwych przypadkach, z organizacjami międzynarodowymi.
(20) W swoich działaniach, Agencja powinna zwracać uwagę na małe i średnie przedsiębiorstwa.
(21) W celu skutecznej realizacji zadań Agencji, w Zarządzie powinni znajdować się przedstawiciele Państw Członkowskich oraz Komisji, przy czym Zarząd powinien posiadać uprawnienia niezbędne do ustalania budżetu, weryfikacji wykonania budżetu, przyjmowania stosownych zasad finansowych; ustalania przejrzystych procedur pracy w zakresie podejmowania decyzji, zatwierdzania programu pracy Agencji, przyjmowania regulaminu wewnętrznego i wewnętrznych zasad działania Agencji, a także powoływania i odwoływania Dyrektora Naczelnego.
Zarząd powinien zapewnić wykonywanie zadań Agencji, na podstawie warunków umożliwiających działanie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(22) Stała Grupa Udziałowców służy do utrzymania regularnego dialogu z sektorem prywatnym, organizacjami konsumenckimi i innymi właściwymi udziałowcami.
Stała Grupa Udziałowców utworzona i zarządzana przez Dyrektora Naczelnego, powinna skupiać się na zagadnieniach właściwych dla wszystkich udziałowców i kierować uwagę Dyrektora Naczelnego na powyższe zagadnienia.
W stosownych wypadkach i zgodnie z terminarzem posiedzeń, Dyrektor Naczelny może zapraszać przedstawicieli Parlamentu Europejskiego i innych właściwych organów do udziału w posiedzeniach Grupy.
(23) Płynne funkcjonowanie Agencji wymaga, aby Dyrektor Naczelny powołany na podstawie zalet oraz udokumentowanych umiejętności administracyjnych i zarządczych, a także kompetencji i doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji – wykonywał swoje obowiązki w sposób całkowicie niezależny i elastyczny, analogicznie do organizacji działania wewnętrznego Agencji.
W tym celu, Dyrektor Naczelny powinien opracować propozycję programu pracy Agencji, po uprzedniej konsultacji z Komisją i Stałą Grupą Udziałowców oraz podjąć wszelkie niezbędne działania, aby prawidłowo realizować powyższy program; Dyrektor Naczelny powinien również dostarczyć Zarządowi projekt rocznego raportu ogólnego, projekt zestawienia zawierającego ocenę dochodów i wydatków Agencji oraz wdrożyć budżet.
(24) Dyrektor Naczelny musi mieć możliwość powoływania doraźnych grup roboczych, szczególnie w odniesieniu do zagadnień naukowych i technicznych.
Podczas powoływania grup roboczych, Dyrektor Naczelny powinien korzystać z danych sektora prywatnego i zlecać wykonywanie stosownych ekspertyz dotyczących tego sektora.
Doraźne grupy robocze zapewniają Agencji dostęp do najbardziej aktualnych informacji, w celu umożliwienia reagowania na wyzwania stwarzane przez rozwijające się społeczeństwo informacyjne.
Agencja powinna zapewnić, że powołane doraźnie grupy robocze są kompetentne oraz reprezentatywne i składają się (odnośnie do specyficznych zagadnień) z przedstawicieli: administracji publicznej Państw Członkowskich, sektora prywatnego (w tym, przemysłu), użytkowników oraz ekspertów akademickich z dziedziny bezpieczeństwa sieci i informacji.
Agencja może, jeśli jest to konieczne, dodać do grupy ekspertów niezależnych, uznawanych za kompetentnych w rozpatrywanym obszarze.
Eksperci uczestniczący w pracach doraźnych grup roboczych organizowanych przez Agencję, nie powinni należeć do personelu Agencji.
Agencja powinna pokryć ich wydatki, zgodnie z zasadami wewnętrznymi oraz istniejącymi rozporządzeniami finansowymi.
(25) Agencja powinna stosować właściwe ustawodawstwo Wspólnotowe, dotyczące publicznego dostępu do dokumentów, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 [15] Parlamentu Europejskiego i Rady oraz ochrony osób, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 [16] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(26) W granicach zakresu, celów i wykonywania zadań, Agencja powinna działać zgodnie z przepisami właściwymi dla instytucji Wspólnoty oraz ustawodawstwem krajowym, w zakresie traktowania dokumentów sensytywnych.
(27) W celu zapewnienia pełnej autonomii i niezależności, Agencja powinna posiadać ustalony budżet autonomiczny, którego dochody pochodzą zasadniczo z wkładu Wspólnoty.
Dopóki rozpatrywane są subwencje przedmiotowe w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, ma zastosowanie procedura budżetowa Wspólnoty.
Ponadto Trybunał Obrachunkowy powinien rozpocząć kontrole rachunków.
(28) W uzasadnionych przypadkach i na podstawie zawartych porozumień, Agencja może mieć dostęp do usług z zakresu tłumaczeń, oferowanych przez Dyrekcję Generalną ds. Tłumaczeń (DGI) działającą w ramach Komisji lub przez inne instytucje Wspólnoty.
(29) Agencja powinna być ustanowiona wstępnie na okres ograniczony, przy czym należy oceniać jej działania, w celu ustalenia, czy okres ten powinien być przedłużony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1
ZAKRES, CELE I ZADANIA
Artykuł 1
Zakres
1.
W celu zapewnienia wysokiego i skutecznego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji we Wspólnocie oraz rozwijania kultury bezpieczeństwa sieci i informacji na rzecz: obywateli, konsumentów, przedsiębiorstw oraz organizacji sektora publicznego Unii Europejskiej, a zatem, zapewnienia płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego – ustanawia się Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji, zwaną dalej "Agencją".
2.
Agencja wspiera Komisję i Państwa Członkowskie, tym samym współpracuje ze wspólnotą biznesową, pomagając jej w spełnieniu wymagań z zakresu bezpieczeństwa sieci i informacji – w konsekwencji, zapewniając płynne działanie rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem wymagań ustanowionych w obecnym i przyszłym ustawodawstwie Wspólnoty, takim jak dyrektywa 2002/21/WE.
3.
Cele i zadania Agencji dotyczą (bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich) działań z dziedziny bezpieczeństwa sieci i informacji, które nie należą do zakresu Traktatu WE, takich jak: działania objęte tytułami V i VI Traktatu o Unii Europejskiej; oraz wszystkich działań związanych z bezpieczeństwem publicznym, obroną, bezpieczeństwem państwa, w tym dobrem państwa, w odniesieniu do zagadnień z zakresu bezpieczeństwa, a także działań państwa w obszarze prawa karnego.
Artykuł 2
Cele
1.
Agencja rozszerza możliwości Wspólnoty, Państw Członkowskich oraz tym samym sektora biznesu, w zakresie ochrony, określania i reagowania na problemy dotyczące bezpieczeństwa sieci i informacji.
2.
Agencja oferuje Komisji i Państwom Członkowskim pomoc i doradztwo w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji, w ramach swoich kompetencji ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
3.
W oparciu o działania krajowe i Wspólnoty, Agencja opracowuje ekspertyzy o wysokim poziomie szczegółowości i stosuje te ekspertyzy do stymulowania szerokiej współpracy między instytucjami sektora publicznego i prywatnego.
4.
Agencja wspiera Komisję (na żądanie) w technicznych pracach przygotowawczych dotyczących aktualizacji i rozwoju ustawodawstwa Wspólnoty, w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji.
Artykuł 3
Zadania
W celu zapewnienia zgodności zakresu i celów ustanowionych w art. 1 i 2, Agencja wykonuje następujące zadania:
a) zbieranie stosownych informacji w celu przeanalizowania ryzyka bieżącego i powstającego (szczególnie w Europie), które może wpływać na dostępność i elastyczność sieci łączności elektronicznej oraz autentyczność, integralność i poufność informacji udostępnianych i przesyłanych poprzez sieci – a także dostarczanie wyników analiz Państwom Członkowskim i Komisji;
b) doradzanie Parlamentowi Europejskiemu, Komisji, organom europejskim lub właściwym organom krajowym wyznaczonym przez Państwa Członkowskie oraz oferowanie na żądanie pomocy w ramach celów Agencji;
c) rozszerzanie współpracy pomiędzy różnymi instytucjami działającymi w obszarze bezpieczeństwa sieci i informacji, między innymi poprzez organizowanie regularnych konsultacji z przemysłem, uniwersytetami i innymi stosownymi sektorami oraz tworzenie sieci kontaktów dla organów Wspólnoty, organów sektora publicznego wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, sektora prywatnego oraz organów konsumenckich;
d) ułatwianie współpracy Komisji z Państwami Członkowskimi w zakresie rozwoju wspólnych metodologii, w celu ochrony, określania i reagowania na problemy dotyczące bezpieczeństwa sieci i informacji;
e) przyczynianie się do wzrostu świadomości i dostępności aktualnych, celowych i wszechstronnych informacji na temat bezpieczeństwa sieci i informacji w stosunku do wszystkich użytkowników, między innymi poprzez promowanie wymiany najlepszych bieżących praktyk, w tym metod ostrzegania użytkowników oraz poszukiwanie współdziałania między inicjatywami w sektorze publicznym i prywatnym;
f) wspieranie Komisji i Państw Członkowskich w ich dialogu z przemysłem, w celu określania problemów dotyczących bezpieczeństwa sprzętu i oprogramowania;
g) śledzenie rozwoju norm w zakresie produktów i usług odnośnie do bezpieczeństwa sieci i informacji;
h) doradzanie Komisji w obszarze badań bezpieczeństwa sieci i informacji oraz skuteczne stosowanie technologii zapobiegających powstawaniu ryzyka;
i) promowanie działań z zakresu oceny ryzyka, współdziałających ze sobą rozwiązań z tej dziedziny oraz badania tego typu rozwiązań, stosowanych w organizacjach sektora publicznego i prywatnego;
j) uczestniczenie w wysiłkach Wspólnoty zmierzających do współpracy w krajami trzecimi i, w stosownych przypadkach, z organizacjami międzynarodowymi, w celu promowania wspólnej, globalnej propozycji dotyczącej bezpieczeństwa sieci i informacji – i tym samym, przyczynianie się do rozwoju kultury bezpieczeństwa sieci i informacji;
k) wyrażanie w sposób niezależny własnych wniosków, orientacji i doradzanie w sprawach zgodnych z zakresem i celami Agencji.
Artykuł 4
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "sieć", oznacza systemy transmisji oraz (gdzie ma to zastosowanie) sprzęt przełączający lub trasujący, a także inne zasoby pozwalające na przesyłanie sygnałów za pomocą środków kablowych, radiowych, optycznych, elektromagnetycznych, w tym poprzez sieci satelitarne, sieci stałe (z komutacją obwodów lub pakietów, w tym internet), ruchome sieci ziemskie, systemy oparte na sieci elektrycznej, jeżeli są one używane do przesyłania sygnałów; sieci stosowane do transmisji radiowych i telewizyjnych, telewizyjne sieci kablowe – niezależnie od rodzaju przesyłanych informacji;
b) "system informacyjny", oznacza komputery i sieci łączności elektronicznej, a także dane przechowywane, przetwarzane, odzyskiwane lub przesyłane poprzez te systemy, do celów ich eksploatacji, używania, ochrony i utrzymania;
c) "bezpieczeństwo sieci i informacji", jest to odporność sieci lub systemu informacyjnego (na danym poziomie poufności) na zdarzenia przypadkowe lub działania nielegalne albo podstępne, naruszające dostępność, autentyczność, integralność i poufność przechowywanych lub przesyłanych danych oraz związanych z nimi usług oferowanych lub dostępnych poprzez te sieci i systemy;
d) "dostępność", oznacza, że dane są dostępne, a usługi w pełni działają;
e) "uwierzytelnienie", jest to potwierdzenie tożsamości podmiotów lub użytkowników;
f) "integralność danych", oznacza potwierdzenie, że przesłane, otrzymane lub przechowywane dane są kompletne i w stanie nie zmienionym;
g) "poufność danych", oznacza ochronę łączności lub przechowywanych danych przeciwko ich przechwyceniu i przeczytaniu przez osoby nieupoważnione;
h) "ryzyko", jest to funkcja prawdopodobieństwa wpływu podatności systemu na uszkodzenia, na: identyfikację lub dostępność, autentyczność, integralność lub poufność przetwarzanych lub przesyłanych danych oraz znaczenie tego wpływu, wynikającego z zamierzonego lub niezamierzonego wykorzystania takiej podatności na uszkodzenia;
i) "ocena ryzyka", oznacza naukowy proces technologiczny, składający się z czterech etapów: identyfikacji zagrożenia, charakteryzacji zagrożenia, oceny zagrożenia oraz charakteryzacji ryzyka;
j) "zarządzanie ryzykiem", jest to proces odmienny od oceny ryzyka, polegający na stosowaniu ważonych alternatyw strategii (w porozumieniu z zainteresowanymi stronami), uwzględniających ocenę ryzyka oraz inne uzasadnione czynniki, a także (jeśli jest taka potrzeba) wybieraniu właściwej ochrony i opcji kontrolnych;
k) "kultura bezpieczeństwa sieci i informacji", znaczenie tego zwrotu zostało ustanowione w wytycznych OECD w zakresie bezpieczeństwa systemów informacyjnych i sieci, z dnia 25 lipca 2002 r., oraz rezolucji Rady z dnia 18 lutego 2003 r., w sprawie propozycji europejskiej dotyczącej kultury bezpieczeństwa sieci i informacji [17].
SEKCJA 2
ORGANIZACJA
Artykuł 5
Organy Agencji
Agencja składa się z:
a) Zarządu;
b) Dyrektora Naczelnego; oraz
c) Stałej Grupy Udziałowców.
Artykuł 6
Zarząd
1.
Zarząd składa się z jednego przedstawiciela każdego z Państw Członkowskich, trzech przedstawicieli wyznaczonych przez Komisję oraz trzech przedstawicieli bez prawa głosowania, zaproponowanych przez Komisję i wyznaczonych przez Radę, przy czym każdy z nich reprezentuje jedną z poniższych grup:
a) przemysł technologii informacyjnych i łączności;
b) grupy konsumenckie;
c) ekspertów akademickich w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji.
2.
Członkowie Zarządu są wyznaczani na podstawie doświadczenia i wiedzy specjalistycznej w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji.
Przedstawiciele mogą być zastępowani przez inne osoby, wyznaczone w tym samym czasie.
3.
Zarząd wybiera spośród swoich członków Przewodniczącego i Zastępcę Przewodniczącego, na okres dwóch i pół roku, z możliwością przedłużenia.
Zastępca Przewodniczącego zastępuje również z urzędu Przewodniczącego, który nie jest w stanie pełnić swoich obowiązków.
4.
Zarząd przyjmuje regulamin wewnętrzny, na podstawie propozycji Komisji.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, Zarząd podejmuje decyzje większością głosów spośród członków posiadających prawo do głosowania.
Do przyjęcia: regulaminu wewnętrznego, wewnętrznych zasad działania Agencji, budżetu, rocznego planu pracy oraz do powołania i odwołania Dyrektora Naczelnego – wymagane są dwie trzecie wszystkich członków posiadających prawo do głosowania.
5.
Posiedzenia Zarządu zwołuje Przewodniczący.
Zarząd odbywa posiedzenia zwyczajne dwa razy w roku oraz posiedzenia nadzwyczajne zwoływane na wniosek Przewodniczącego lub co najmniej jednej trzeciej członków posiadających prawo do głosowania.
Dyrektor Naczelny bierze udział w posiedzeniach Zarządu, bez prawa do głosowania oraz prowadzi sekretariat.
6.
Zarząd przyjmuje wewnętrzne zasady działania Agencji na podstawie propozycji Komisji.
Zasady te są podane do publicznej wiadomości.
7.
Zarząd określa ogólną orientację działania Agencji i zapewnia funkcjonowanie Agencji zgodnie z zasadami określonymi w art. 12–14 i 23.
Zarząd gwarantuje również spójność pracy Agencji z działaniami Państw Członkowskich i Wspólnoty.
8.
Do 30 listopada każdego roku, Zarząd – po otrzymaniu opinii Komisji – przyjmuje program pracy Agencji na następny rok.
Zarząd zapewnia spójność programu pracy z zakresem, celami i zadaniami Agencji, a także priorytetami ustawodawstwa i polityki Wspólnoty w obszarze bezpieczeństwa sieci i informacji.
9.
Do 31 marca każdego roku, Zarząd przyjmuje raport ogólny z działań Agencji w roku poprzednim.
10.
Po konsultacji z Komisją, Zarząd przyjmuje przepisy finansowe mające zastosowanie do Agencji.
Przepisy te nie mogą być sprzeczne z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [18], chyba że takie odstępstwo jest niezbędne dla działania Agencji, a Komisja udzieliła wcześniej zezwolenia w tym zakresie.
Artykuł 7
Dyrektor Naczelny
1.
Agencja jest zarządzana przez Dyrektora Naczelnego, który zachowuje niezależność podczas pełnienia swoich obowiązków.
2.
Dyrektor Naczelny jest powoływany przez Zarząd, na podstawie listy kandydatów zaproponowanych przez Komisję, w wyniku konkursu otwartego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i w dowolnym innym dokumencie, wzywającym do uczestniczenia w konkursie.
Dyrektor Naczelny jest powoływany w oparciu o zalety oraz udokumentowane umiejętności z zakresu administracji i zarządzania, a także kompetencję i doświadczenie w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji.
Przed mianowaniem, kandydat nominowany przez Zarząd składa niezwłocznie oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na pytania zadawane przez członków tej instytucji.
Parlament Europejski lub Rada mogą również w dowolnym czasie zażądać przesłuchania Dyrektora Naczelnego, w dowolnej sprawie związanej z działalnością Agencji.
Dyrektor Naczelny może być odwołany ze stanowiska przez Zarząd.
3.
Mandat Dyrektora Naczelnego jest uzyskiwany na okres do pięciu lat.
4.
Dyrektor Naczelny jest odpowiedzialny za:
a) bieżące zarządzanie Agencją;
b) opracowywanie propozycji programów pracy Agencji, po uprzedniej konsultacji z Komisją oraz Stałą Grupą Udziałowców;
c) wdrażanie programów pracy oraz decyzji przyjętych przez Zarząd;
d) zagwarantowanie wykonywania zadań Agencji zgodnie z wymaganiami dotyczącymi oferowanych przez nią usług, szczególnie w odniesieniu do adekwatności tych usług;
e) przygotowanie projektu zestawienia zawierającego ocenę dochodów i wydatków Agencji oraz realizacji jej budżetu;
f) wszystkie sprawy dotyczące personelu;
g) nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z Parlamentem Europejskim, w celu zapewnienia stałego dialogu z właściwymi komitetami Parlamentu;
h) nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów ze wspólnotą biznesową i organizacjami konsumenckimi, w celu zapewnienia stałego dialogu z właściwymi udziałowcami;
i) przewodniczenie Stałej Grupie Udziałowców.
5.
Każdego roku, Dyrektor Naczelny przekazuje Zarządowi do zatwierdzenia:
a) projekt raportu ogólnego, obejmujący wszystkie działania Agencji w poprzednim roku;
b) projekt programu pracy.
6.
Po przyjęciu programu pracy przez Zarząd, Dyrektor Naczelny publikuje program, a także przesyła go: Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Państwom Członkowskim.
7.
Po przyjęciu raportu ogólnego przez Zarząd, Dyrektor Naczelny publikuje raport, a także przesyła go: Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
8.
Jeśli jest to konieczne oraz w ramach zakresu, celów i zadań Agencji, Dyrektor Naczelny może (po konsultacji ze Stałą Grupą Udziałowców), powołać doraźne grupy robocze składające się z ekspertów.
Zarząd powinien być wyczerpująco poinformowany w tej kwestii.
Procedury dotyczące w szczególności: składu, powoływania ekspertów przez Dyrektora Naczelnego oraz działania doraźnych grup roboczych, są określone w wewnętrznych zasadach działania Agencji.
Po powołaniu doraźnych grup roboczych, zajmują się one w szczególności zagadnieniami technicznymi i naukowymi.
Członkowie Zarządu nie mogą być członkami doraźnych grup roboczych.
Przedstawiciele Komisji są uprawnieni do uczestniczenia w posiedzeniach grup.
Artykuł 8
Stała Grupa Udziałowców
1.
Dyrektor Naczelny powołuje Stałą Grupę Udziałowców, składającą się z ekspertów reprezentujących właściwych udziałowców, takich jak przemysł technologii informacyjnych i łączności, grupy konsumenckie oraz ekspertów akademickich w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji.
2.
Procedury dotyczące w szczególności ilości, składu i powoływania członków przez Dyrektora Naczelnego, a także działania grupy są określone w wewnętrznych zasadach działania Agencji i muszą być podane do wiadomości publicznej.
3.
Grupie przewodniczy Dyrektor Naczelny.
Mandat członków grupy wydawany jest na dwa i pół roku.
Członkowie grupy nie mogą być członkami Zarządu.
4.
Przedstawiciele Komisji są uprawnieni do uczestniczenia w posiedzeniach i pracach grupy.
5.
Grupa może doradzać Dyrektorowi Naczelnemu w zakresie wykonywania jego obowiązków, na warunkach niniejszego rozporządzenia, poprzez opracowywanie propozycji dotyczących programu pracy Agencji oraz zapewnienie łączności z właściwymi udziałowcami we wszystkich zagadnieniach związanych z programem pracy.
SEKCJA 3
DZIAŁANIE
Artykuł 9
Program pracy
Działania Agencji opierają się na realizowaniu programu pracy, przyjętego zgodnie z art. 6 ust. 8.
Pogram ten nie chroni Agencji przed podejmowaniem nieprzewidzianych działań, które nie należą do zakresu i celów, w ramach przyznanego budżetu.
Artykuł 10
Wnioski kierowane do Agencji
1.
Wnioski o doradztwo i pomoc w zakresie celów i zadań Agencji, są kierowane do Dyrektora Naczelnego, wraz z informacjami uzupełniającymi, wyjaśniającymi zgłaszane zagadnienie.
Dyrektor Naczelny informuje Komisję o otrzymanych wnioskach.
W przypadku odrzucenia wniosku przez Agencję, decyzję tę należy uzasadnić.
2.
Wnioski określone w ust. 1, mogą być zgłaszane przez:
a) Parlament Europejski;
b) Komisję;
c) jakikolwiek inny właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie, taki jak krajowy organ regulacyjny, określony w art. 2 dyrektywy 2002/21/WE.
3.
Porozumienia praktyczne w zakresie stosowania ust. 1 i 2, dotyczące w szczególności składania wniosków, ustalania priorytetów oraz informowania Zarządu o wnioskach, są ustanawiane przez Zarząd w wewnętrznych zasadach działania Agencji.
Artykuł 11
Deklaracja interesów
1.
Dyrektor Naczelny oraz urzędnicy oddelegowani czasowo przez Państwa Członkowskie, składają deklaracje zobowiązań i interesów, wykazujące brak bezpośrednich lub pośrednich interesów, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla niezależności Dyrektora i urzędników.
Deklaracje te są składane w formie pisemnej.
2.
Eksperci zewnętrzni uczestniczący w doraźnych grupach roboczych, zgłaszają na każdym posiedzeniu kwestie, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla niezależności ekspertów, w odniesieniu do zagadnień przewidzianych w terminarzu.
Artykuł 12
Przejrzystość
1.
Agencja zapewnia wykonywanie swoich działań w oparciu o wysoki stopień przejrzystości oraz zgodnie z art. 13 i 14.
2.
Agencja gwarantuje, że instytucje publiczne i inne strony zainteresowane otrzymują wiarygodne i łatwo dostępne informacje, szczególnie w odniesieniu do wyników pracy, we właściwym przypadku.
Agencja publikuje również deklaracje interesów, złożone przez Dyrektora Naczelnego i urzędników oddelegowanych czasowo przez Państwa Członkowskie oraz deklaracje interesów złożone przez ekspertów, odnośnie do zagadnień ujętych w terminarzach posiedzeń doraźnych grup roboczych.
3.
Zarząd, działając w oparciu o propozycję Dyrektora Naczelnego, może upoważnić zainteresowane strony do obserwowania przebiegu niektórych działań Agencji.
4.
Agencja ustanawia w wewnętrznych zasadach działania porozumienia praktyczne, dotyczące wdrożenia zasad przejrzystości, określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 13
Poufność
1.
Bez uszczerbku dla art. 14, Agencja nie ujawnia stronom trzecim przetwarzanych i otrzymywanych informacji, które muszą być traktowane jako poufne.
2.
Członkowie Zarządu, Dyrektor Naczelny, członkowie Stałej Grupy Udziałowców, eksperci zewnętrzni uczestniczący w pracach doraźnych grup roboczych oraz personel Agencji (wliczając do tego urzędników oddelegowanych czasowo przez Państwa Członkowskie) – nawet po zakończeniu pełnienia obowiązków – podlegają wymaganiom poufności, ustalonym w art. 287 Traktatu.
3.
Agencja ustala w wewnętrznych zasadach działania porozumienia praktyczne, w zakresie wdrożenia zasad poufności określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 14
Dostęp do dokumentów
1.
W przypadku dokumentów posiadanych przez Agencję, stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001.
2.
Zarząd przyjmuje porozumienie dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w ciągu sześciu miesięcy od ustanowienia Agencji.
3.
Decyzje przyjęte przez Agencję na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, mogą być przedmiotem skarg składanych do Rzecznika Praw Obywatelskich lub spraw kierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, na mocy odpowiednio art. 195 i 230 Traktatu.
SEKCJA 4
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 15
Przyjęcie budżetu
1.
Dochody Agencji składają się z wkładu Wspólnoty oraz innych wkładów pochodzących z krajów trzecich uczestniczących w pracach Agencji, na mocy art. 24.
2.
Wydatki Agencji obejmują personel, wsparcie administracyjne i techniczne, wydatki infrastrukturalne i operacyjne oraz wydatki wynikające z umów zawartych ze stronami trzecimi.
3.
Najpóźniej do 1 marca każdego roku, Dyrektor Naczelny opracowuje projekt zestawienia zawierającego ocenę dochodów i wydatków Agencji w następnym roku budżetowym oraz przesyła powyższy projekt Zarządowi, razem z projektem wykazu etatów.
4.
Dochody i wydatki muszą się równoważyć.
5.
Każdego roku, Zarząd opracowuje szacunkowe zestawienie dochodów i wydatków Agencji w następnym roku budżetowym, na podstawie projektu zestawienia zawierającego ocenę dochodów i wydatków, dostarczonego przez Dyrektora Naczelnego.
6.
Powyższe zestawienie obejmujące projekt wykazu etatów oraz tymczasowy program pracy, Zarząd przesyła (najpóźniej do 31 marca) Komisji oraz państwom, z którymi Wspólnota zawarła umowy, na mocy art. 24.
7.
Komisja przesyła zestawienie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej łącznie "organem budżetowym"), razem z wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
8.
Na podstawie zestawienia, Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej dane, które uważa za niezbędne dla wykazu etatów oraz kwotę dotacji obciążającej budżet ogólny, który następnie dostarcza organowi budżetowemu, zgodnie z art. 272 Traktatu.
9.
Organ budżetowy zezwala na przyznanie Agencji dotacji.
Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów Agencji.
10.
Zarząd przyjmuje budżet Agencji.
Budżet staje się budżetem ostatecznym, po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
W stosownych przypadkach, budżet Agencji jest odpowiednio korygowany.
Zarząd przesyła niezwłocznie budżet Komisji oraz organowi budżetowemu.
11.
Zarząd – tak szybko, na ile to możliwe – powiadamia organ budżetowy o zamiarach wdrożenia projektu, który może spowodować znaczące implikacje finansowe w kwestii realizacji budżetu – szczególnie w przypadku projektów dotyczących takich rodzajów własności, jak dzierżawa lub zakup budynków.
Zarząd powinien poinformować o tym Komisję.
Jeżeli oddział organu budżetowego ma zamiar wyrazić swoją opinię w sprawie projektu, powinien ją przesłać Zarządowi w ciągu sześciu tygodni od daty zgłoszenia projektu.
Artykuł 16
Zwalczanie nadużyć
1.
W celu zwalczania nadużyć, korupcji i innych nielegalnych działań, stosuje się bez ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r., dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [19].
2.
Agencja przystępuje do Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r., zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich, dotyczącego postępowań wewnętrznych, realizowanych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [20] oraz wprowadza niezwłocznie właściwe przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników Agencji.
Artykuł 17
Realizacja budżetu
1.
Dyrektor Naczelny realizuje budżet Agencji.
2.
Wewnętrzny rewident Komisji korzysta w Agencji z takich samych uprawnień, jak w departamentach Komisji.
3.
Najpóźniej do 1 marca po każdym roku budżetowym, księgowy Agencji przekazuje rachunki tymczasowe księgowemu Komisji, razem z raportem dotyczącym zarządzania finansami i budżetem w poprzednim roku budżetowym.
Księgowy Komisji konsoliduje rachunki tymczasowe instytucji i organów zdecentralizowanych, zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r., w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [21] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym").
4.
Najpóźniej do 31 marca po każdym roku budżetowym, księgowy Komisji przesyła rachunki tymczasowe Agencji do Trybunału Obrachunkowego, razem z raportem dotyczącym zarządzania finansami i budżetem w poprzednim roku budżetowym. Raport ten należy także przesłać organowi budżetowemu.
5.
Po otrzymaniu wniosków Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowych rachunków Agencji, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, Dyrektor Naczelny opracowuje na swoją odpowiedzialność rachunki ostateczne i przesyła je Zarządowi w celu uzyskania opinii.
6.
Zarząd wydaje opinię na temat rachunków ostatecznych Agencji.
7.
Dyrektor Naczelny najpóźniej do 1 lipca po każdym roku budżetowym, przesyła rachunki ostateczne Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, razem z opinią Zarządu.
8.
Rachunki ostateczne są publikowane.
9.
Najpóźniej do 30 września, Dyrektor Naczelny przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na wnioski.
Dyrektor przesyła również tę odpowiedź Zarządowi.
10.
Dyrektor Naczelny (na żądanie w formie pisemnej), składa w Parlamencie Europejskim wszystkie informacje niezbędne do płynnego stosowania procedury zakończenia roku budżetowego, o którym mowa, zgodnie z ustaleniami art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
11.
Parlament Europejski, na wniosek Rady stanowiącej większością swoich członków, najpóźniej przed 30 kwietnia roku N + 2, rozlicza Dyrektora Naczelnego z realizacji budżetu w roku N.
SEKCJA 5
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 18
Stan prawny
1.
Agencja jest organem Wspólnoty i posiada osobowość prawną.
2.
W każdym Państwie Członkowskim, Agencja posiada pełną zdolność prawną, należną osobowości prawnej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego.
Agencja może w szczególności, nabywać oraz zbywać ruchomości i nieruchomości, a także może występować jako strona w postępowaniach sądowych.
3.
Agencję reprezentuje Dyrektor Naczelny.
Artykuł 19
Personel
1.
Personel Agencji (w tym, Dyrektor Naczelny), podlega zasadom i regulacjom mającym zastosowanie w stosunku do urzędników i innego personelu Wspólnot Europejskich.
2.
Odnośnie personelu Agencji, Agencja korzysta z uprawnień przyznanych wyznaczonemu organowi na podstawie przepisów Regulaminu Pracowniczego oraz organowi upoważnionemu do zawierania umów na podstawie warunków zatrudniania innych pracowników – bez uszczerbku dla art. 6.
Agencja może również zatrudniać urzędników oddelegowanych czasowo przez Państwa Członkowskie, na okres wynoszący maksymalnie pięć lat.
Artykuł 20
Przywileje i immunitety
W przypadku Agencji i jej personelu, ma zastosowanie protokół Wspólnot Europejskich, dotyczący przywilejów i immunitetów.
Artykuł 21
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność kontraktowa Agencji jest regulowana prawem stosowanym w przypadku umów, o których mowa.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dysponuje ustawodawstwem, służącym do wydawania orzeczeń na podstawie klauzuli arbitrażowej, znajdującej się w umowie zawartej przez Agencję.
2.
W przypadku odpowiedzialności niekontraktowej, Agencja – zgodnie z zasadami ogólnymi, wspólnymi dla prawa Państw Członkowskich – naprawi wszystkie szkody wyrządzone przez nią lub jej pracowników pełniących swoje obowiązki.
Trybunał Sprawiedliwości dysponuje odpowiednim ustawodawstwem odnośnie do sporów dotyczących rekompensat z tytułu szkód.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników Agencji jest regulowana właściwymi warunkami, które stosuje się do personelu Agencji.
Artykuł 22
Języki
1.
Stosuje się przepisy ustanowione rozporządzeniem nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r., określającym języki stosowane w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [22].
Państwa Członkowskie i inne organa przez nie wyznaczone, mogą zwracać się do Agencji i otrzymywać odpowiedzi w wybranym przez nich języku Wspólnoty.
2.
Usługi z zakresu tłumaczeń, wymagane do funkcjonowania Agencji, zapewnia Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej [23].
Artykuł 23
Ochrona danych osobowych
Podczas przetwarzania danych osobowych, Agencja podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 24
Uczestnictwo krajów trzecich
1.
Agencja jest otwarta na uczestnictwo krajów, które zawarły umowy ze Wspólnotą Europejską, z powodu których przyjęły i stosują prawodawstwo Wspólnoty w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.
2.
Należy podpisać porozumienia w oparciu o właściwe przepisy powyższych umów, określające w szczególności: charakter, zasięg oraz sposób uczestniczenia tych krajów w pracach Agencji (wliczając do tego przepisy dotyczące uczestniczenia w inicjatywach podejmowanych przez Agencję), wkłady finansowe oraz personel.
SEKCJA 6
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Klauzula rewizyjna
1.
Do 17 marca 2007 r., Komisja, uwzględniając opinie wszystkich właściwych udziałowców, dokona oceny na podstawie warunków odniesienia uzgodnionych z Zarządem, w celu ustalenia, czy okres działania Agencji powinien być przedłużony poza okres wymieniony w art. 27.
2.
Ocena przedstawia wpływ Agencji na osiąganie jej celów i realizację zadań oraz praktyki pracy Agencji, a także jeśli jest to konieczne, przewiduje stosowne propozycje w tym zakresie.
3.
Zarząd otrzymuje raport zawierający ocenę i przesyła Komisji zalecenia dotyczące ewentualnych zmian w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zarówno wnioski zawarte w ocenie, jak i zalecenia Zarządu, a także publikuje powyższe dokumenty.
Artykuł 26
Kontrola administracyjna
Działania Agencji podlegają nadzorowi Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z przepisami art. 195 Traktatu.
Artykuł 27
Okres
Agencja jest utworzona na okres pięciu lat, od dnia 14 marca 2004 r.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 461/2004
z dnia 8 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz rozporządzenie (WE) nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 384/96 [1] (podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym) oraz rozporządzeniem (WE) nr 2026/97 [2] (podstawowym rozporządzeniem przeciwko subsydiowaniu) Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed, odpowiednio, dumpingowym i subsydiowanym przywozem towarów z krajów niebędących członkami Wspólnot Europejskich (podstawowe rozporządzenie antydumpingowe oraz podstawowe rozporządzenie przeciwko subsydiowaniu zwane łącznie dalej rozporządzeniami podstawowymi).
(2) Rozporządzenia podstawowe stanowią, dla nakładania ostatecznych środków antydumpingowych i wyrównawczych, procedurę, na podstawie której Rada, stanowiąc zwykłą większością na wniosek Komisji, nakłada środki ostateczne.
(3) W świetle ostatnich doświadczeń na gruncie stosowania rozporządzeń podstawowych oraz w celu zachowania przejrzystości i skuteczności instrumentów ochrony handlu, uważa się za konieczne ponowne przeanalizowanie sposobu, w jaki instytucje wspólnotowe współpracują w procesie nakładania ostatecznych środków antydumpingowych i wyrównawczych.
(4) Zgodnie z obecnym podejściem wniosek Komisji zostanie przyjęty tylko wówczas, gdy za jego przyjęciem głosować będzie zwykła większość Państw Członkowskich.
Skutkuje to tym, że nieobecność liczona będzie praktycznie jako głos przeciwko wnioskowi Komisji.
W efekcie może to powodować sytuację, w której wniosek Komisji nie zostanie przyjęty przez Radę z powodu wielu nieobecności.
(5) Aby skutecznie odnieść się do tego problemu, należy zmienić rozporządzenia podstawowe poprzez wprowadzenie wymagania, aby zwykła większość Państw Członkowskich w Radzie była wymagana do odrzucenia wniosku Komisji o nałożenie środków ostatecznych.
Zgodnie z tą procedurą środki zostaną przyjęte przez Radę, chyba że Rada zwykłą większością podejmie decyzję o odrzuceniu wniosku Komisji w okresie miesiąca od daty złożenia wniosku przez Komisję.
(6) Zasadne jest zastosowanie takiej procedury w celu usprawnienia wspólnotowego procesu podejmowania decyzji bez zmieniania stosownych ról Komisji i Rady w stosowaniu rozporządzeń podstawowych, a także bez powodowania jakichkolwiek innych zmian w procedurach podejmowania decyzji w innych obszarach wspólnej polityki handlowej lub innych sektorach.
(7) Dla celów jednolitego stosowania procedur podejmowania decyzji w ramach rozporządzeń podstawowych procedury mające zastosowanie do podejmowania przez Radę innych rozporządzeń podstawowych, będące zasadniczo takie same jak procedury nakładania środków ostatecznych, również powinny zostać dostosowane.
Konsekwentnie powyższe podejście należy także przyjąć w odniesieniu do procedur dotyczących rewizji, ponownego dochodzenia, omijania i zawieszania środków.
(8) Podstawowe rozporządzenie antydumpingowe ustanawia wiążące terminy zakończenia procedury dochodzenia wszczętej na podstawie art. 5 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, podczas gdy dla dochodzeń rewizyjnych, wszczynanych stosownie do art. 11 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz dochodzeń ponownych stosownie do art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego zastrzeżono tylko terminy instrukcyjne.
(9) Środki antydumpingowe pozostają w mocy do czasu zakończenia rewizji stosownie do art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
W konsekwencji niezwykle długie dochodzenia rewizyjne zgodnie z takim artykułem mogą godzić w pewność prawną i powodować niekorzystne skutki dla zainteresowanych stron.
Podobnie niepożądane skutki mogą wyniknąć z nadmiernie długich dochodzeń rewizyjnych stosownie do art. 11 ust. 3 i ust. 4 oraz ponownych dochodzeń stosownie do art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(10) Z tego względu stosownym jest wprowadzenie wiążących terminów również dla zakończenia dochodzenia rewizyjnego stosownie do art. 11 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz ponownego dochodzenia stosownie do art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(11) Różne rodzaje dochodzeń rewizyjnych mają różne potencjalne zakresy i stopnie skomplikowania.
Ustalając stosowne terminy do ich zakończenia, należy odpowiednio uwzględnić te różnice.
(12) Po pierwsze, rewizje na podstawie art. 11 ust. 2 i ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego mogą, w pewnych okolicznościach, przedstawiać taki sam stopień skomplikowania, jak nowe postępowanie na podstawie art. 5 ust. 9, na przykład z punktu widzenia zakresu dochodzenia albo liczby stron zainteresowanych. W konsekwencji, o ile te dochodzenia rewizyjne powinny zazwyczaj zostać ukończone w ciągu istniejącego terminu instrukcyjnego 12 miesięcy, to wiążący termin ich ukończenia powinien być równy, jednak nie dłuższy niż termin 15-miesięczny ustalony dla zakończenia nowego postępowania.
(13) Po drugie, rewizje na podstawie art. 11 ust. 4 oraz ponowne dochodzenia na podstawie art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego mają mniejszy stopień skomplikowania niż rewizje na podstawie art. 11 ust. 2 i ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Odpowiednio, termin ukończenia takich rewizji powinien być krótszy. Uważa się, że termin ukończenia rewizji na podstawie art. 11 ust. 4 powinien zostać ustalony ma dziewięć miesięcy. Limit ten jest zgodny z maksymalnym terminem zarejestrowania przywożonych towarów na podstawie art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Jako że przywożone towary są rejestrowane w oczekiwaniu na ukończenie rewizji na podstawie art. 11 ust. 4, termin ukończenia takiej rewizji nie powinien być dłuższy niż okres, w trakcie którego przywożone towary objęte rewizją mogą być poddane rejestracji.
(14) Po trzecie, o ile ponowne dochodzenia na podstawie art. 12 powinny zazwyczaj być ukończone w istniejącym instrukcyjnym terminie sześciu miesięcy, to uważa się za stosowne ustalenie wiążącego terminu dziewięciu miesięcy, jako że dłuższy okres może być konieczny do ukończenia dochodzenia, jeżeli będzie trzeba uwzględnić poddane rewizji zwykłe wartości. Ponadto przywożone towary poddane ponownemu dochodzeniu na podstawie art. 12 mogą, podobnie jak przywożone towary objęte rewizją z art. 11 ust. 4, także być przedmiotem rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5. Konsekwentnie do ponownego dochodzenia na podstawie art. 12 powinien być stosowany taki sam jak dla rejestracji maksymalny termin dziewięciu miesięcy.
(15) Motywy od 8 do14 mają odpowiednie zastosowanie do rewizji na podstawie art. 18, 19 i 20 podstawowego rozporządzenia przeciwko subsydiowaniu.
(16) Uważa się za rozsądne, aby zapewnić stopniowe wprowadzanie bezwzględnych terminów dla rewizji, mając na względzie wynikające z tego zapotrzebowanie na zasoby ludzkie w celu dotrzymania takich terminów.
Taki okres stopniowego wprowadzania z czasem usprawni właściwe przydzielenie zasobów ludzkich.
(17) Informacje dostarczane Państwom Członkowskim w Komitecie Doradczym mają często wysoce techniczny charakter i zawierają szczegółowe analizy ekonomiczne i prawne.
Aby zapewnić Państwom Członkowskim wystarczającą ilość czasu na rozważenie tych informacji, należy wysyłać je co najmniej na 10 dni przed datą posiedzenia ustaloną przez Przewodniczącego Komitetu Doradczego.
(18) Artykuł 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego stanowi, między innymi, że w przypadku wycofania zobowiązania przez dowolną ze stron, nakłada się ostateczne cło, zgodnie z art. 9, na podstawie faktów ustalonych w kontekście dochodzenia, które doprowadziły do powstania zobowiązania.
Postanowienie to prowadziło do czasochłonnej podwójnej procedury składającej się zarówno z decyzji Komisji o wycofaniu akceptacji zobowiązania oraz rozporządzenia Rady ponownie nakładającego cło.
Biorąc pod uwagę, że postanowienie to nie pozostawia Radzie jakiejkolwiek uznaniowości w odniesieniu do wprowadzenia cła, jakie ma zostać nałożone w następstwie naruszenia lub wycofania zobowiązania lub w jego wysokości, uważa się za stosowną zmianę postanowień art. 8 ust. 1, ust. 5 i ust. 9, aby wyjaśnić zakres odpowiedzialności Komisji i umożliwić dokonywanie wycofania zobowiązania i nakładanie cła w jednym akcie prawnym.
Konieczne jest także zapewnienie, aby procedura wycofania kończyła się zazwyczaj w terminie sześciu miesięcy, jednak w żadnym przypadku w terminie dłuższym niż dziewięć miesięcy, aby zapewnić prawidłową egzekucję obowiązujących środków.
(19) Motyw 18 ma odpowiednie zastosowanie do zobowiązań na podstawie art. 13 podstawowego rozporządzenia przeciwko subsydiowaniu.
(20) Artykuł 12 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wskazuje, że ponowne dochodzenia na podstawie tego artykułu są wszczynane na podstawie dowodów przedstawionych przez przemysł wspólnotowy.
Inne zainteresowane strony mogą mieć równy interes w takich ponownych dochodzeniach zmierzających do skorygowania skutków absorpcji cła przez eksportera.
Z tego względu konieczne jest zmienienie tego artykułu, aby rozciągnąć możliwość wnioskowania o wszczęcie dochodzeń antyabsorpcyjnych przez jakąkolwiek zainteresowaną stronę.
Jest również konieczne, dla oceny czy absorpcja nastąpiła czy też nie, włączenie do pojęcia ruchów cen spadku cen eksportowych, jako że jest to jedna z możliwych sytuacji, w której na skutek spadku poziomu cen na rynku wspólnotowym, skutek naprawczy środka może zostać naruszony.
(21) Motyw 20 ma odpowiednie zastosowanie do art. 19 ust. 3 podstawowego rozporządzenia przeciwko subsydiowaniu.
(22) Ponadto należy wyjaśnić, że wzrost wysokości cła antydumpingowego nałożonego w następstwie ponownego dochodzenia na podstawie art. 12 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego musi zostać ograniczony do maksymalnej wysokości, jaka prawdopodobnie mogłaby zostać zaabsorbowana, będącej wysokością cła obowiązującą przed tym ponownym dochodzeniem.
(23) Skoro art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego bezpośrednio nie wspomina stron, które mają prawo wnioskowania o wszczęcie dochodzeń przeciwko omijaniu środków, pożądane jest wyjaśnienie, jakie strony mają do tego prawo.
(24) Wcześniejsze doświadczenie pokazało, że pożądane jest także wyjaśnienie, jakie praktyki stanowią omijanie przyjętych środków.
Praktyki omijania środków mogą mieć miejsce zarówno wewnątrz Wspólnoty jak i poza nią.
W konsekwencji konieczne jest zapewnienie, aby zwolnienia z rozszerzonych ceł, które mogą już być przyznane importerom na podstawie aktualnego podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, mogły także być przyznawane eksporterom, wówczas gdy cła zostają rozszerzone w celu odniesienia się do omijania środków mającego miejsce poza Wspólnotą.
(25) W celu zapewnienia właściwej egzekucji środków zalecana jest także zmiana pojęć art. 19 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w odniesieniu do wykorzystania informacji zebranych w ramach dochodzenia, dla celów wszczynania innego dochodzenia w ramach tego samego postępowania.
(26) Motywy od 23 do 25 mają odpowiednie zastosowanie do art. 23 i art. 29 ust. 6 podstawowego rozporządzenia przeciwko subsydiowaniu.
(27) W celu zagwarantowania lepszych środków egzekwowania konieczne jest zapewnienie Komisji, w nowym ustępie art. 14 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, możliwości wnioskowania do Państwa Członkowskiego o dostarczenie, z zastrzeżeniem zasad zachowania poufności zawartych w rozporządzeniach podstawowych, informacji w celu wykorzystania ich do monitorowania zobowiązań cenowych oraz weryfikowania poziomu skuteczności obowiązujących środków.
Podobne postanowienia potrzeba także wprowadzić w formie nowego ustępu w art. 24 podstawowego rozporządzenia przeciwko subsydiowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 384/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pod warunkiem tymczasowego potwierdzenia dumpingu i szkody, Komisja może przyjąć złożoną przez eksportera ofertę zadowalającego, dobrowolnego zobowiązania do rewizji cen lub zaprzestania wywozu na dany obszar po cenach dumpingowych, jeżeli po przeprowadzeniu konkretnych konsultacji w Komitecie Doradczym Komisja uzna, że szkodliwe efekty dumpingu zostaną usunięte.
W takim przypadku oraz tak długo, jak zobowiązania takie są obowiązujące, tymczasowe cła nałożone przez Komisję zgodnie z artykułem 7 ust. 1 albo ostateczne cła nałożone przez Radę zgodnie z artykułem 9 ust. 4 nie mają zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu zobowiązań, wraz z późniejszymi zmianami.
Podwyżki cen wynikające ze zobowiązań nie mogą być wyższe od niezbędnych do wyeliminowania marginesu dumpingu, natomiast powinny być niższe od marginesu dumpingu, jeżeli spowodują usunięcie szkody dla przemysłu wspólnotowego.";
2) artykuł 8 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania przez dowolną ze stron, lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, przyjęcie zobowiązania zostaje, po konsultacjach, wycofane przez Komisję odpowiednio w drodze decyzji albo rozporządzenia, a tymczasowe cło nałożone przez Komisję zgodnie z art. 7 lub ostateczne cło nałożone przez Radę zgodnie z art. 9 ust. 4 stosuje się automatycznie, przy zapewnieniu, aby zainteresowany eksporter, z wyjątkiem eksporterów wycofujących zobowiązanie, miał możliwość wypowiedzenia się.
Każda zainteresowana strona albo Państwo Członkowskie może przedstawić informację zawierającą dostateczny dowód naruszenia zobowiązania.
Późniejszej oceny, czy nastąpiło naruszenie zobowiązania, dokonuje się zazwyczaj w terminie sześciu miesięcy, jednak nie później niż w ciągu dziewięciu miesięcy od należycie uzasadnionego wniosku.
Komisja może wnioskować o pomoc do organów Państw Członkowskich właściwych do monitorowania zobowiązań.";
3) artykuł 9 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jeżeli ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 21, Rada, na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, nakłada ostateczne cło antydumpingowe.
Rada przyjmuje wniosek, chyba że w terminie miesiąca od jego złożenia zostanie on odrzucony zwykłą większością głosów przez Komisję.
W przypadku obowiązywania cła tymczasowego propozycję działań ostatecznych przedkłada się nie później niż jeden miesiąc przed wygaśnięciem tego cła.
Kwota cła antydumpingowego nie przekracza stwierdzonego marginesu dumpingu, ale powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody dla przemysłu wspólnotowego.";
4) artykuł 11 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące procedur i przebiegu dochodzenia, z wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje się do wszystkich rewizji prowadzonych na podstawie ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu..
Rewizje prowadzone na podstawie ust. 2 i 3 przeprowadza się niezwłocznie i zazwyczaj kończy w terminie 12 miesięcy od dnia wszczęcia rewizji.
Rewizje na podstawie ust. 2 i 3 kończą się bezwarunkowo w terminie 15 miesięcy od dnia wszczęcia.
Rewizje na podstawie ust. 4 kończą się bezwarunkowo w terminie dziewięciu miesięcy od dnia wszczęcia.
Jeśli w tym samym postępowaniu wszczynana zostaje rewizja na podstawie ust. 2 w trakcie rewizji na podstawie ust. 3, wówczas rewizja na podstawie ust. 3 kończy się w tym samym terminie, jaki został powyżej przewidziany dla rewizji na podstawie ust. 2.
Komisja przedstawia Radzie propozycję działania nie później niż miesiąc przed upłynięciem powyższych terminów.
W przypadku nieukończenia dochodzenia w powyższych terminach środki:
15) artykuł 19 ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano. Postanowienie to nie wyklucza wykorzystania informacji uzyskanych w kontekście jednego dochodzenia dla potrzeb wszczęcia innego dochodzenia w ramach tego samego postępowania w odniesieniu do przedmiotowego towaru." Artykuł 2 W rozporządzeniu (WE) nr 2026/97 wprowadza się następujące zmiany: 1) artykuł 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
2) artykuł 13 ust. 9 otrzymuje brzmienie: "9. W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania przez dowolną ze stron lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, przyjęcie zobowiązania zostaje, po konsultacjach, wycofane przez Komisję odpowiednio w drodze decyzji albo rozporządzenia, a tymczasowe cło nałożone przez Komisję zgodnie z art. 12 lub ostateczne cło nałożone przez Radę zgodnie z art. 15 ust. 1 stosuje się automatycznie, przy zapewnieniu, aby zainteresowany eksporter, z wyjątkiem eksporterów wycofujących zobowiązanie, miał możliwość wypowiedzenia się.
- wygasają w odniesieniu do dochodzeń na podstawie art. 18,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 463/2004
z dnia 12 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 823/2000 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcjami)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 479/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcjami) [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej w Transporcie Morskim,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 479/92 uprawnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi (konsorcjami) odnoszącymi się do wspólnego świadczenia usług transportu liniowego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2000 [3] udziela ogólnego wyłączenia konsorcjom żeglugi linowej od zakazu zawartego w art. 81 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem pewnych warunków i zobowiązań.
(3) Jeden z warunków dotyczy udziału w rynku posiadanego przez konsorcjum na każdym z rynków, na którym działać.
Każde konsorcjum o udziale w rynku poniżej 30 % (jeżeli konsorcjum działa w ramach konferencji) lub 35 % (jeżeli konsorcjum działa poza konferencją) jest automatycznie wyłączane, jeżeli spełnia pozostałe warunki rozporządzenia.
Konsorcjum o udziale w rynku powyżej tego pułapu, ale poniżej 50 %, może nadal korzystać z wyłączenia grupowego, jeżeli porozumienie zgłoszono Komisji, a Komisja nie sprzeciwi się wyłączeniu w terminie sześciu miesięcy.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 wprowadza bezpośrednio stosowany system wyłączenia, w którym organy ochrony konkurencji oraz sądy Państw Członkowskich są uprawnione do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu, oprócz art. 81 ust. 1 i art. 82. Przedsiębiorstwa nie mają już obowiązku lub możliwości zgłaszania porozumień Komisji w celu otrzymania decyzji o wyłączeniu. Na podstawie nowego systemu porozumienia, które spełniają warunki art. 81 ust. 3 są prawnie wiążące i mogą być stosowane bez przyjęcia decyzji administracyjnej. Przedsiębiorstwa będą mogły powołać się na wyłączenie od zakazu porozumień, które ograniczają konkurencję ustanowione w art. 81 ust. 3 jako obronę we wszystkich postępowaniach.
(5) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 823/2000 należy ujednolicić z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 479/92 i rozporządzenia Rady (WE) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [4].
W szczególności należy znieść procedurę sprzeciwu, a odniesienia dotyczące zgłaszania konsorcjów skreślić.
Należy wprowadzić przepisy przejściowe odnośnie do zgłoszeń już dokonanych na podstawie procedury sprzeciwu.
Konieczne jest również wprowadzenie odniesień dotyczących nowych uprawnień krajowych organów ochrony konkurencji.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 823/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 823/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1. skreśla się art. 7;
2. w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się ust. 4;
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Każde konsorcjum powołujące się na niniejsze rozporządzenie, w okresie wypowiedzenia, który Komisja lub organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich określają w zależności od sprawy i który nie jest krótszy niż jeden miesiąc, udowodnić na wniosek Komisji lub organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich, że spełnione są warunki i zobowiązania przewidziane w art. 5–8 oraz ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
Musi przedłożyć w tym terminie Komisji lub, gdy jest to właściwe, organom ochrony konkurencji Państw Członkowskich porozumienie ustanawiające konsorcjum";
3. artykuł 11, ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 9 ust. 5 wykorzystuje się tylko do celów niniejszego rozporządzenia;"
4. artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Wycofanie w indywidualnych przypadkach
1. Komisja może wycofać korzyści płynące z niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [5], w przypadku gdy w danym przypadku uzna ona, że porozumienie, decyzja stowarzyszenia przedsiębiorstw lub uzgodniona praktyka, do których stosuje się art. 3 lub art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, powoduje jednak pewne skutki, które są niezgodne z art. 81 ust. 3, w szczególności w przypadku gdy:
a) w danej dziedzinie handlu konkurencja zewnętrzna w stosunku do konferencji, w ramach której działa konsorcjum, lub w stosunku do określonego konsorcjum nie jest skuteczna;
b) konsorcjum wielokrotnie narusza zobowiązania przewidziane w art. 9 niniejszego rozporządzenia;
c) takie skutki wynikają z orzeczenia arbitrażowego.
2.
Jeżeli w danym przypadku porozumienie, decyzja stowarzyszenia przedsiębiorstw lub uzgodniona praktyka określone w ust. 1 ma skutki, które są niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu na terytorium Państwa Członkowskiego, lub jego części, która posiada wszystkie cechy wydzielonego rynku geograficznego, organ ochrony konkurencji tego Państwa Członkowskiego może wycofać korzyści płynące z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego terytorium."
5. artykuł 13 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgłoszenie dokonane na podstawie art. 7, w odniesieniu do którego nie wygasł termin sześciu miesięcy określony w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, upływa z dniem 1 maja 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 464/2004
z dnia 12 marca 2004 r.
zmieniające specyfikację nazw występujących w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia (Nocciola del Piemonte)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], a w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, dla nazwy Nocciola del Piemonte, zarejestrowanej jako chronione oznaczenie geograficzne na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [2], Włochy zgłosiły wniosek o dokonanie zmian w samym oznaczeniu i jego opisie, metodzie produkcji, etykietowaniu i wymaganiach krajowych.
(2) Kontrola tego wniosku wykazała, że proponowane zmiany nie są o mniejszym znaczeniu.
(3) Zgodnie ze wspomnianym art. 9 art. 6 procedury powinien zostać odpowiednio stosowany mutatis mutandis.
(4) Zauważono, że proponowane zmiany są zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] Komisja nie otrzymała sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia.
(5) Zmiany te dlatego powinny zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 465/2004
z dnia 12 marca 2004 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Carciofo di Paestum i Farina di Neccio della Garfagnana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przesłały Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Carciofo di Paestum" jako oznaczenia geograficznego i wniosek o rejestrację nazwy "Farina di Neccio della Garfagnana" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie jego wymogi, w szczególności, że zawierają wszystkie wymagane informacje zgodnie z art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2]nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) Dlatego, nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 489/2004
z dnia 16 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 20/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla najbardziej peryferyjnych regionów, wprowadzonych rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 22 i art. 26 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 34 i art. 38 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 20 i art. 24 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/2002 [4] dotyczą odpowiednio francuskich departamentów zamorskich oraz Azorów i Madery i stanowią, że przetwórcy mogą wywozić produkty przetworzone zawierające surowce, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego przepływu handlowego, w granicach ilości rocznych określanych przez Komisję.
(2) Dlatego też maksymalne ilości roczne, które mogą być wywożone lub wysyłane z francuskich departamentów zamorskich oraz Azorów i Madery, powinny zostać ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 20/2002.
(3) Posługując się w szczególności bliskością geograficzną jako kryterium, należy określić państwa trzecie, do których może być kierowany wywóz w ramach handlu regionalnego z francuskich departamentów zamorskich oraz Azorów i Madery oraz ustanowić odpowiednie środki dla monitorowania takich operacji i stosowania wymaganych kar.
(4) Zgodnie z art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 2 oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 20/2002 zezwolenie na wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów niezawierających surowców, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, wymaga zaświadczenia przez przetwórcę. W zaświadczeniu tym przetwórca deklaruje, że produkty przetworzone na wywóz lub wysyłkę nie zawierają surowców przywiezionych lub wprowadzonych w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw. Należy ustalić kary za składanie fałszywych deklaracji.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 20/2002 powinno zostać zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 20/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały na mocy art. 9 ust. 3 zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych wskazanych w załączniku I do państw trzecich wymienionych w załączniku II.
Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.";
ii) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Podmioty dokonujące przetwarzania, które w ramach handlu regionalnego dokonały wywozu produktów określonych w poprzednim akapicie do jednego z państw trzecich wymienionych w załączniku II, muszą przedstawić dokumenty określone w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w celu umożliwienia kontroli przez właściwe organy, które, w razie potrzeby, odzyskują korzyści przyznane na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i czasowo zawieszają lub cofają rejestrację podmiotu dokonującego przetwarzania.";
b) ustęp 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym.
W razie potrzeby odzyskują one korzyści przyznane na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i czasowo zawieszają lub cofają rejestrację podmiotu dokonującego przetwarzania.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procesy uszlachetniania, które w ramach limitu ilości określonego w załączniku I mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek, muszą spełniać, mutatis mutandis, warunki przetwarzania ustanowione w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, z wyjątkiem wszelkich form zabiegów zwyczajowych.";
2) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały, na mocy art. 9 ust. 3, zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych wskazanych w załączniku III do państw trzecich wymienionych w załączniku IV.
Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.";
ii) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Podmioty dokonujące przetwarzania, które w ramach handlu regionalnego dokonały wywozu produktów określonych w poprzednim akapicie do jednego z państw trzecich wymienionych w załączniku IV, muszą przedstawić dokumenty określone w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w celu umożliwienia kontroli przez właściwe organy, które, w razie potrzeby, odzyskują korzyści przyznane na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i czasowo zawieszają lub cofają rejestrację podmiotu dokonującego przetwarzania.";
b) ustęp 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym.
W razie potrzeby odzyskują one korzyści przyznane na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i czasowo zawieszają lub cofają rejestrację podmiotu dokonującego przetwarzania.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procesy uszlachetniania, które w ramach limitu ilości określonego w załączniku III mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek, muszą spełniać, mutatis mutandis, warunki przetwarzania ustanowione w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, z wyjątkiem wszelkich form zabiegów zwyczajowych.";
3) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit pierwszy ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały na mocy art. 9 ust. 3 zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych wskazanych w załączniku V. Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.";
b) ustęp 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym.
W razie potrzeby odzyskują one korzyści przyznane na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i czasowo zawieszają lub cofają rejestrację podmiotu dokonującego przetwarzania.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procesy uszlachetniania, które w ramach limitu ilości określonego w załączniku V mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek, muszą spełniać, mutatis mutandis, warunki przetwarzania ustanowione w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, z wyjątkiem wszelkich form zabiegów zwyczajowych.";
4) w Załączniku nagłówek "Załącznik" zastępuje się nagłówkiem "Załącznik V";
5) tekst niniejszego Załącznika dodaje się jako załączniki od I do IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2004
z dnia 16 marca 2004 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Saccharomyces cerevisiae)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, aby nie wprowadzano do obrotu żadnego dodatku bez wydania zezwolenia Wspólnoty.
(2) W przypadku dodatków, określonych w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, obejmujących drobnoustroje, tymczasowe zezwolenie na nowe zastosowanie dodatku paszowego już zatwierdzonego może zostać udzielone, jeśli spełnione zostaną warunki ustanowione we wspomnianej dyrektywie i jeśli w świetle dostępnych wyników można założyć, że przy wykorzystaniu w żywieniu zwierząt wymieniony dodatek daje skutki, określone w art. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy.
W przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do tej dyrektywy, tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nieprzekraczający czterech lat.
(3) Po raz pierwszy tymczasowe zezwolenie na stosowanie preparatu drobnoustrojów (Saccharomyces cerevisiae) (CBS 493.94) udzielone zostało dla cieląt na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1436/1998 [3], dla bydła opasowego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 866/1999 [4] oraz dla krów mlecznych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 937/2001 [5]. Wymienione zezwolenia zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2200/2001 [6].
(4) Przedłożono nowe dane w celu poparcia wniosku o rozszerzenie zezwolenia na stosowanie tego dodatku dla koni.
(5) Ocena wniosków o zezwolenie, przedłożonych w odniesieniu do nowego zastosowania tego dodatku wykazała, że warunki w zakresie tymczasowego zezwolenia określone w dyrektywie 70/524//EWG, zostały spełnione.
(6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (Panel Naukowy ds. Dodatków i Produktów lub Substancji wykorzystywanych w Paszach dla Zwierząt) w dniu 13 listopada 2003 r. wydał pozytywną opinię w sprawie bezpieczeństwa stosowania tego dodatku dla kategorii zwierząt konie, w warunkach ustalonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(7) Wymieniony dodatek, przy zastosowaniu dla koni, powinien uzyskać tymczasowe zezwolenie na okres czterech lat.
(8) Ocena wniosku wskazuje, że należy zastosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku wymienionego w załączniku.
Ochronę taką zapewnia stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [8].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na tymczasowe stosowanie preparatu należącego do grupy "drobnoustroje", określonego w załączniku, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 499/2004
z dnia 17 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1082/2003 w zakresie terminu i wzoru sprawozdań w sektorze bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [1], w szczególności jego art. 10 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1082/2003 [2] ustanawia szczegółowe zasady wprowadzające w życie rozporządzenie Rady (WE) nr 1760/2000 w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła.
(2) Termin sprawozdania z kontroli rocznych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1082/2003 powinien być uzgodniony z terminem składania sprawozdań z rocznych dopłat na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [3].
(3) W celu zapewnienia skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczącej przedstawiania Komisji wyników kontroli w sektorze bydła w ramach rocznych sprawozdań przewidzianych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1082/2003, ważne jest udoskonalenie istniejącego modelu przekazywania tych sprawozdań w celu zwiększenia zdolności informacyjnej i porównywalności tych sprawozdań.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1082/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1082/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 datę "1 lipca" zastępuje się datą "31 sierpnia";
2) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004 r.
w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [3] zawiera ramy odniesienia dla wspólnych standardów, definicji, klasyfikacji oraz zasad rachunkowych stosowanych przy tworzeniu rachunków Państw Członkowskich, wymaganych w statystyce Wspólnoty oraz dla uzyskiwania wyników porównywalnych między Państwami Członkowskimi.
(2) Sprawozdanie Komitetu Walutowego na temat wymogów informacyjnych, zatwierdzone przez Radę ECOFIN dnia 18 stycznia 1999 r., podkreśliło, że dla właściwego funkcjonowania Unii Gospodarczej i Walutowej oraz jednolitego rynku, efektywny nadzór i koordynacja polityki gospodarczej mają zasadnicze znaczenie i że wymaga to spójnego systemu statystycznej informacji, dostarczającego politykom koniecznych danych, na których mogliby opierać swoje decyzje.
W sprawozdaniu tym stwierdzono również, że należy nadać priorytet krótkoterminowej statystyce finansów publicznych Państw Członkowskich, szczególnie tych, które uczestniczą w Unii Gospodarczej i Walutowej, i że należy zdążać w kierunku opracowywania kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych, stosując podejście krok po kroku.
(3) Kwartalne narodowe dane dotyczące rachunków finansowych (transakcje i bilansy) dla sektora instytucji rządowych i samorządowych stanowią dużą część wszystkich transakcji finansowych i bilansów finansowych w obszarze euro, a także dostarczają ważnych informacji dla prowadzenia polityki monetarnej.
W związku z tym i dla swoich własnych celów Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego przyjęła przepisy i wytyczne, by zabezpieczyć przekazywanie danych o większej częstotliwości niż roczna w zakresie statystyki finansowej i narodowych rachunków finansowych do Europejskiego Banku Centralnego.
(4) Dane sektora odpowiadającego dotyczące rządowych transakcji finansowych i bilansów są potrzebne, by umożliwić spójną analizę finansowania instytucji rządowych i samorządowych i inwestycji finansowych w podziale na odpowiadający sektor i środki finansowe.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 264/2000 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w zakresie krótkoterminowych statystyk finansów publicznych [4] i rozporządzenie (WE) nr 1221/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie kwartalnych niefinansowych sprawozdań administracji publicznej [5] określają niefinansowe kwartalne dane dla instytucji rządowych i samorządowych, które mają być przesyłane do Komisji (Eurostatu) przez Państwa Członkowskie.
(6) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 ustalają warunki, na których Komisja może przyjąć poprawki do metodologii Europejskiego Systemu Rachunków w celu wyjaśnienia i ulepszenia ich zawartości.
Opracowanie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych wymaga dodatkowych środków w Państwach Członkowskich i nie może z tego względu być przedmiotem decyzji Komisji, ale powinno raczej być objęte określonym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady.
(7) Komitet ds. Programów Statystycznych, ustanowiony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [6] i Komitet ds. Statystki, Statystki Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB), ustanowiony na mocy decyzji Rady 91/115/EWG [7], zadeklarowały swoje poparcie dla projektu niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest — przy zastosowaniu podejścia krok po kroku — wyliczenie i zdefiniowanie głównych cech kategorii danych Europejskiego systemu rachunków (ESA 95) dotyczących transakcji finansowych i finansowych aktywów i pasywów sektora instytucji rządowych i samorządowych i każdego z podsektorów w ramach instytucji rządowych i samorządowych i które mają być przekazywane kwartalnie do Komisji (Eurostatu).
Artykuł 2
Opracowywanie danych kwartalnych: źródła i metody
1.
W celu otrzymania wysokiej jakości statystyki dane kwartalne dla transakcji finansowych i dla finansowych aktywów i pasywów są oparte w jak najwyższym stopniu na informacji bezpośrednio dostępnej w instytucjach rządowych i samorządowych.
Jednakże kwartalne dane na temat akcji nienotowanych na giełdzie (AF.512) i pozostałych udziałów kapitałowych (AF.513), jak zdefiniowano i skodyfikowano w ESA 95, i będących w posiadaniu instytucji rządowych i samorządowych, mogą zostać oszacowane przez interpolację i ekstrapolację odpowiednich danych rocznych.
2.
Opracowywanie kwartalnych danych dla transakcji finansowych i finansowych aktywów i pasywów są zgodne z zasadami ESA 95, szczególnie odnośnie do klasyfikacji sektorowej jednostek instytucjonalnych, zasad konsolidacji, klasyfikacji transakcji finansowych i finansowych aktywów i pasywów, czasu rejestracji i reguł wyceny.
3.
Kwartalne dane i odpowiednie dane roczne, przekazywane do Komisji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96, są wzajemnie spójne.
4.
Kwartalne dane dotyczące finansowych aktywów i pasywów są pozostającymi kwotami finansowych aktywów i pasywów na koniec każdego kwartału.
Artykuł 3
Przekazywanie danych kwartalnych dotyczących transakcji finansowych oraz finansowych aktywów i pasywów
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane kwartalne na temat transakcji finansowych (F.) i finansowych aktywów i pasywów (AF.) dla następującej listy instrumentów finansowych, jak zdefiniowano i skodyfikowano w ESA 95:
a) złoto monetarne i specjalne prawa ciągnienia (SDR) (F.1 i AF.1);
b) gotówka i depozyty (F.2 i AF.2);
c) krótkoterminowe papiery wartościowe inne niż akcje, poza instrumentami pochodnymi (F.331 i AF.331);
d) długoterminowe papiery wartościowe inne niż akcje, poza instrumentami pochodnymi (F.332 i AF.332);
e) instrumenty pochodne (F.34 i AF.34);
f) krótkoterminowe pożyczki (F.41 i AF.41);
g) długoterminowe pożyczki (F.42 i AF.42);
h) akcje i inne udziały kapitałowe (F.5 i AF.5);
i) udziały netto gospodarstw domowych w rezerwach ubezpieczeń na życie i w rezerwach funduszy emerytalnych (F.61 i AF.61);
j) przedpłaty składek ubezpieczeniowych i rezerwy na nieuregulowane roszczenia (F.62 i AF.62);
k) pozostałe kwoty do otrzymania/zapłacenia (F.7 i AF.7).
2.
Państwa Członkowskie przesyłają również Komisji (Eurostatowi) kwartalne dane dla podsektora instytucji rządowych na szczeblu centralnym (S.1311), jak podano w art. 4, w sposób następujący:
a) akcje notowane na giełdzie (F.511 i AF.511), odnośnie do transakcji aktywami finansowymi i aktywów finansowych;
b) gotówka (F.21 i AF.21), odnośnie do transakcji pasywami i pasywów.
Artykuł 4
Zakres sektora instytucji rządowych i samorządowych i podsektorów
Państwa Członkowskie przesyłają kwartalne dane dla sektora instytucji rządowych i samorządowych i jego podsektorów zgodnie z definicją i kodyfikacją w ESA 95, jako instytucje rządowe i samorządowe (S.13), obejmując:
- instytucje rządowe na szczeblu centralnym (S.1311),
- instytucje rządowe i samorządowe na szczeblu regionalnym (S.1312),
- instytucje samorządowe na szczeblu lokalnym (S.1313),
- fundusze ubezpieczeń społecznych (S.1314).
Artykuł 5
Rodzaj przekazywanych danych kwartalnych
1.
Kwartalne dane, o których mowa w art. 3, są przesyłane w skonsolidowanej postaci dla podsektorów instytucji rządowych i samorządowych, jak podano w art. 4.
2.
Kwartalne dane, o których mowa w art. 3, są przesyłane zarówno w postaci skonsolidowanej, jak i nieskonsolidowanej, dla sektora instytucji rządowych i samorządowych (S.13), jak podano w art. 4.
3.
Kwartalne dane w podziale na sektor odpowiadający są dostarczane dla podsektorów administracji instytucji rządowych na szczeblu centralnym (S.1311) i funduszy ubezpieczeń społecznych (S.1314), jak podano w art. 4 i opisano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Harmonogram przekazywania danych kwartalnych
1.
Kwartalne dane, o których mowa w art. 3, 4 i 5, są przesyłane Komisji (Eurostatowi) najpóźniej trzy miesiące po końcu kwartału, którego dotyczą.
2.
Wszelkie rewizje danych kwartalnych dla poprzednich kwartałów są przesyłane w tym samym czasie.
3.
Pierwsze przesłanie danych kwartalnych, o których mowa w art. 3, z wyjątkiem pozostałych kwot do otrzymania/zapłacenia (F.7 i AF.7), 4 i 5 odbywa się zgodnie z następującym harmonogramem:
a) dla podsektora instytucji rządowych na szczeblu centralnym (S.1311) i dla podsektora funduszy ubezpieczeń społecznych (S.1314), nie później niż dnia 30 czerwca 2004 r.; Komisja może dopuścić uchylenie tego terminu, nieprzekraczające 18 miesięcy, dla początkowej daty przesłania danych w podziale na sektor odpowiadający i niektórych danych dotyczących transakcji finansowych i finansowych aktywów i pasywów, o ile narodowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania;
b) dla podsektorów instytucji rządowych i samorządowych na szczeblu regionalnym (S.1312) i instytucji samorządowych na szczeblu lokalnym (S.1313):
i) nie później niż dnia 30 czerwca 2004 r. dla transakcji w pasywach i pasywów, jak wyszczególniono w art. 3 ust. 1; Komisja może dopuścić uchylenie terminu, nieprzekraczające 18 miesięcy, dla początkowej daty przesłania danych, o ile narodowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania;
ii) nie później niż dnia 30 czerwca 2005 r. dla transakcji w finansowych aktywach i aktywów, jak wyszczególniono w art. 3 ust. 1; Komisja może dopuścić uchylenie terminu, nieprzekraczające 6 miesięcy, dla początkowej daty przesłania danych, o ile narodowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania;
c) dla sektora instytucji rządowych i samorządowych (S.13), nie później niż dnia 30 czerwca 2005 r.; Komisja może dopuścić uchylenie terminu, nieprzekraczające 6 miesięcy, dla początkowej daty przesłania danych, o ile narodowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania.
4.
Pierwsze przesłanie do Komisji (Eurostatu) danych kwartalnych dla pozostałych kwot do otrzymania/zapłacenia (F.7 i AF.7) i dla sektora instytucji rządowych i samorządowych (S.13) i jego podsektorów, jak ujęto w art. 4, nastąpi nie później niż dnia 30 czerwca 2005 r.
Komisja może dopuścić uchylenie terminu, nieprzekraczające 6 miesięcy, dla początkowej daty przesłania danych, o ile narodowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania.
Artykuł 7
Przepisy odnoszące się do przeszłych danych
1.
Kwartalne dane, o których mowa w art. 6, obejmują dane z przeszłości dla finansowych transakcji od pierwszego kwartału 1999 r., a bilansy finansowe od czwartego kwartału 1998 r., zgodnie z harmonogramem określonym w art. 6 ust. 3 i ust. 4 pierwszego przesłania danych.
2.
Jeśli to konieczne, dane z przeszłości mogą opierać się na "najlepszych szacunkach", przygotowanych z zastosowaniem w szczególności przepisów art. 2 ust. 2 i ust. 3.
Artykuł 8.
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi) opis źródeł i metod wykorzystanych w opracowywaniu danych kwartalnych, o których mowa w art. 3 (opis początkowy), od momentu kiedy zaczną przesyłać dane kwartalne zgodnie z harmonogramem, o którym mowa w art. 6 ust. 3 i 4.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję (Eurostat) o wszelkich zmianach tego początkowego opisu, kiedy udostępniają dane zrewidowane.
3.
Komisja (Eurostat) informuje Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC) i Komitet Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB) odnośnie do źródeł i metod zastosowanych przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 9
Sprawozdanie
Na podstawie przesłanych danych, o których mowa w art. 3, 4 i 5, i po konsultacji z SPC i CMFB, Komisja, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę wiarygodności kwartalnych danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 502/2004
z dnia 11 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 dotyczące tymczasowego mechanizmu ochronnego dla przemysłu stoczniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3 lit. e), art. 89 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja Europejska i Rząd Republiki Korei, podpisały Uzgodniony protokół odnoszący się do światowego przemysłu stoczniowego w dniu 22 czerwca 2000 r., dalej zwany "Uzgodnionym protokołem", mając na celu przywrócenie sprawiedliwych i przejrzystych warunków konkurencji.
Jednakże zobowiązania wynikające z Uzgodnionego protokołu, w szczególności zobowiązanie do zapewnienia skutecznego mechanizmu nadzorowania cen, nie zostały skutecznie wykonane przez stronę koreańską i nie został zatem nadal osiągnięty satysfakcjonujący rezultat.
(2) Na zasadzie wyjątkowego i tymczasowego środka oraz w celu udzielenia pomocy stoczniom Wspólnoty w tych sektorach, w których doznają one negatywnego wpływu w postaci szkód majątkowych i poważnych strat w wyniku nieuczciwej koreańskiej konkurencji, rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 [2] ustanowiło tymczasowy mechanizm ochronny dla przemysłu stoczniowego, dla ograniczonej liczby sektorów rynku i jedynie na krótki i ograniczony okres.
W szczególności, tymczasowy mechanizm ochronny został zatwierdzony już po rozpoczęciu przez Wspólnotę postępowania rozstrzygającego spór przeciwko Republice Korei i nie może dłużej być uprawniony, jeśli postępowanie rozstrzygające spór zostało zakończone lub zawieszone.
(3) Dnia 8 października 2002 r., jak określono w decyzji nr 2002/818/WE [3] Wspólnota rozpoczęła postępowania rozstrzygającego spór przeciwko Republice Korei, poprzez złożenie wniosku o konsultacje, zgodnie z Ustaleniami Światowej Organizacji Handlu w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów.
(4) Konsultacje przeprowadzone między Republiką Korei a Wspólnotą, przewidziane w Porozumieniu WTO, nie doprowadziły do żadnego zadowalającego rozwiązania.
Dnia 11 czerwca 2003 r., Wspólnota złożyła wniosek do Organu Rozstrzygania Sporów WTO o ustanowienie Izby ds. praktyk koreańskiego przemysłu stoczniowego.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 wygasa dnia 31 marca 2004 r.
Republika Korei nadal nie wykonała skutecznie jej zobowiązań na mocy Uzgodnionego protokołu a postępowanie rozstrzygające spór WTO nie zostanie raczej zakończone przed tą datą.
Dlatego niezbędne jest przedłużenie tymczasowego mechanizmu ochronnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1177/2002 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 526/2004
z dnia 22 marca 2004 r.
zmieniające specyfikację dla nazwy znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia (Espárrago de Navarra)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 dla nazwy Espárrago de Navarra, zarejestrowanej jako chronione oznaczenie geograficzne na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [2], Hiszpania złożyła wniosek o zmianę opisu i obszaru geograficznego.
(2) Dokładne badanie wniosku wykazało, że proponowane zmiany nie mają charakteru drugorzędnego.
(3) Na mocy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 procedurę określoną w art. 6 powinno stosować się mutatis mutandis.
(4) Uważa się, że proponowane zmiany są zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] Komisja nie otrzymała żadnego sprzeciwu w rozumieniu art. 7 powyższego rozporządzenia.
(5) Zmiany powinny zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2004
z dnia 24 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 2 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [2] przewiduje system wcześniejszego ustalania stawki refundacji mającej zastosowanie do towarów wwożonych w trakcie okresu ważności zaświadczenia o refundacji. W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji, stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym w trakcie okresu ważności zaświadczenia o refundacji.
(2) Jednakże gdy stawki refundacji dla mleka, cukru, zboża i ryżu mogą być ustalone lub zmienione w czwartki, istnieje ryzyko, że wnioski o wcześniejsze ustalenie dla tych produktów zostaną złożone z powodów spekulacyjnych, gdyż takie wnioski złożone w czwartek są uważane za przedstawione tego dnia.
W celu zmniejszenia tego ryzyka, powinno się przewidzieć, że gdy wniosek o wcześniejsze ustalenie jest złożony w czwartek, wniosek ten uważa się za przedstawiony w następnym dniu roboczym.
(3) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych [3] stanowi, że nie przyznaje się refundacji w odniesieniu do produktów, które nie zachowują solidnej właściwej jakości handlowej w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. W celu jednolitego stosowania niniejszej zasady powinno zostać wskazane w rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000, że dla przyznania refundacji w odniesieniu do produktów zawartych w art. 1 dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [4] lub w art. 1 dyrektywy Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów higienicznych i zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [5] i pojawiających się w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, muszą być one przetworzone zgodnie z wymogami tych dyrektyw i posiadać wymagany znak jakości zdrowotnej.
(4) Gdy niektóre podmioty gospodarcze mogą, w praktyce, potrzebować czasu do dostosowania się do zasad niezbędnych dla zapewnienia, że opakowanie zbiorcze ich towarów posiada wymagany znak jakości zdrowotnej, niniejszy wymóg nie powinien mieć zastosowania do dnia 15 kwietnia 2004 r.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi ProduktamiR, niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym, w trakcie okresu ważności zaświadczenia o refundacji, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2.
Jednakże wnioski o wcześniejsze ustalenie złożone w czwartek uważa się za przedstawione w następnym dniu roboczym.";
2) artykuł 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zainteresowana strona może zwrócić się o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji obowiązujących w dniu złożenia wniosku.
W takim przypadku wcześniejsze ustalenie dotyczy wszystkich stosowanych stawek refundacji.
Sam wniosek o wcześniejsze ustalenie może zostać złożony zgodnie z warunkami przedstawionymi w załączniku F, wraz z wnioskiem o zaświadczenie o refundacji albo w dniu przyznania zaświadczenia o refundacji, lecz przed ostatnim dniem jego ważności.
Wcześniejszego ustalenia nie stosuje się do wywozu mającego miejsce przed dniem złożenia wniosku.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego oraz w odniesieniu do odpowiednich wniosków odnoszących się do wniosków o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji, wnioski o wcześniejsze ustalenie złożone w czwartek będą uważane za przedstawione w następnym dniu roboczym.";
3) w art. 16 dodaje się następujący ust. 10:
"10.
Dla udzielenia refundacji dla towarów objętych kodami CN od 04031051 do 04031099, od 04039071 do 04039099, 04052010, 04052030 oraz 21050099 towary muszą spełniać wymagania dyrektywy 92/46/EWG, w szczególności wymóg przetworzenia w zakładzie, który otrzymał zezwolenie, oraz spełniać wymagania dotyczące oznakowania jakości zdrowotnej określone w załączniku C rozdział IV pkt A.
Dla udzielenia refundacji dla towarów objętych kodami CN 35021190 oraz 35021990 towary muszą być zgodne z postanowieniami ustanowionymi w rozdziale XI załącznika do dyrektywy 89/437/EWG.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/2004
z dnia 24 marca 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji dotyczące rezerwy sporządzonej zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 543/2004 [4], przewiduje, że poza pewnymi zwolnieniami przyznawanie refundacji wywozowych do towarów jest uzależnione od przedłożenia świadectwa refundacji.
Te świadectwa refundacji są dostępne dla podmiotów gospodarczych w sześciu transzach podczas okresu budżetowego, z terminami składania wniosków w odniesieniu do każdej transzy.
Świadectwa refundacji mogą być tylko wydawane wnioskującym prowadzącym działalność gospodarczą w Unii Europejskiej.
(2) Z okazji zbliżającego się przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, podmioty gospodarcze w tych nowych Państwach Członkowskich mogą składać w okresie od 1 do 7 maja 2004 r. wnioski o świadectwa refundacji z piątej transzy, która będzie wykorzystywana od dnia 1 czerwca 2004 r.
Jednakże te podmioty gospodarcze nie będą miały dostępu do świadectw refundacji wydanych z poprzednich transzy i dlatego nie będą miały dostępu do świadectw refundacji wykorzystywanych w okresie od 1 do 31 maja 2004 r.
(3) W sytuacji gdy podmioty gospodarcze prowadzące działalność gospodarczą w nowych Państwach Członkowskich nie będą miały dostępu do świadectw refundacji w okresie od 1 do 31 maja 2004 r., należy przyjąć specjalne środki przejściowe zwalniające takie podmioty gospodarcze z wymogu przedstawiania świadectwa refundacji w okresie od 1 do 31 maja 2004 r.
(4) Należy zatem wprowadzić pewne odstępstwa od art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym w nowych Państwach Członkowskich zdobycie, w okresie od 1 do 31 maja 2004 r., zwolnienia przewidzianego wspomnianym artykułem.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, dla roku budżetowego kończącego się dnia 15 października 2004 r., wprowadza się następujące odstępstwo:
1) limit rezerwy łącznej wymienionej w ust. 1 akapit pierwszy jest powiększony do 40 milionów EUR;
3) kwota wymieniona w ust. 3 akapit drugi jest powiększona do 30 milionów EUR. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 546/2004
z dnia 24 marca 2004 r.
zmieniające załączniki I, II, i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 324/2004 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po dokonaniu analizy, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) Do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać nafcylinę.
(7) Do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać kwas szczawiowy.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać kwas oksolinowy.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004 r.
ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej
(Rozporządzenie ramowe)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 11 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wdrożenie wspólnej polityki transportowej wymaga efektywnego systemu transportu lotniczego umożliwiającego bezpieczne i regularne działanie służb transportu lotniczego, tym samym ułatwiającego swobodny przepływ towarów, ludzi i usług.
(2) Na swoim nadzwyczajnym posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska wezwała Komisję do przedstawienia propozycji w sprawie zarządzania przestrzenią powietrzną, kontroli ruchu lotniczego i zarządzania przepływem ruchu lotniczego w oparciu o pracę Grupy Wysokiego Szczebla ds. Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej utworzonej przez Komisję.
Grupa ta, złożona głównie z przedstawicieli cywilnych i wojskowych władz lotniczych Krajów Członkowskich, przedstawiła swój raport w listopadzie 2000 r.
(3) Sprawne działanie systemu transportu lotniczego wymaga jednolitego, wysokiego poziomu bezpieczeństwa służb żeglugi powietrznej umożliwiającego optymalne wykorzystanie europejskiej przestrzeni powietrznej oraz jednolitego, wysokiego poziomu bezpieczeństwa podróży lotniczych, zachowując obowiązek dbania o ogólny interes służb żeglugi powietrznej, włącznie z obowiązkami służb publicznych.
Dlatego też działania te powinny być realizowane z zachowaniem najwyższych standardów odpowiedzialności i kompetencji.
(4) Inicjatywa Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej powinna być rozwijana stosownie do obowiązków wynikających z członkostwa Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w Eurocontrolu oraz stosownie do przepisów określonych w Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.
(5) Decyzje w sprawie rodzaju, zakresu bądź realizacji działań wojskowych i szkolenia nie podlegają zakresowi kompetecyjnemu Wspólnoty.
(6) Państwa Członkowskie przyjęły ogólne oświadczenie na temat kwestii wojskowych odnoszących się do Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [5].
Zgodnie z tym sformułowaniem Państwa Członkowskie powinny, w szczególności, wzmocnić współpracę cywilno-wojskową oraz, do stopnia, w jakim zainteresowane Państwa Członkowskie uznają to za konieczne, ułatwić współpracę pomiędzy swoimi siłami zbrojnymi we wszystkich kwestiach związanych z zarządzaniem ruchem lotniczym.
(7) Przestrzeń powietrzna stanowi ograniczone dobro, którego optymalne i skuteczne wykorzystanie będzie możliwe jedynie wtedy, kiedy uwzględnione zostaną wymagania wszystkich użytkowników i, gdzie jest to właściwe, wymagania te będą uwzględniane w całym rozwoju, procesie decyzyjnym oraz wdrażaniu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, włącznie z Komitetem ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej.
(8) Z tych właśnie powodów oraz z myślą o rozszerzeniu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej o inne państwa europejskie, uwzględniając postęp dokonujący się w Eurocontrolu, Wspólnota powinna określić wspólne cele oraz program działań, aby zmobilizować wysiłki Wspólnoty, Państw Członkowskich i różnych partnerów gospodarczych dla stworzenia bardziej zintegrowanej przestrzeni powietrznej: Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(9) Kiedy Państwa Członkowskie podejmują działania mające na celu zapewnienie zgodności z wymogami Wspólnoty, władze wykonujące weryfikacje zgodności powinny być odpowiednio niezależne od instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej.
(10) Służby żeglugi powietrznej, w szczególności służby ruchu lotniczego, które można porównać do władz publicznych, wymagają funkcjonalnego i strukturalnego rozdzielenia oraz są zorganizowane według bardzo zróżnicowanych form prawnych w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(11) W sytuacji, gdy wymagane jest przeprowadzenie niezależnych audytów instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, inspekcje realizowane przez oficjalne instytucje audytorskie Państw Członkowskich, w których służby te zapewniane są przez administrację lub przez instytucję publiczną podlegającą ww. władzom, powinny być uznawane jako niezależne audyty, bez względu na to, czy raporty sporządzane z audytu są podawane do publicznej wiadomości, czy też nie.
(12) Pożądane jest rozszerzenie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej o kolejne państwa europejskie albo w ramach współpracy Wspólnoty w pracach Eurocontrolu, po przystąpieniu Wspólnoty do Eurocontrolu, albo poprzez porozumienia zawierane przez Wspólnotę z tymi krajami.
(13) Przystąpienie Wspólnoty do Eurocontrolu stanowi ważny element w tworzeniu paneuropejskiej przestrzeni powietrznej.
(14) W procesie tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej Wspólnota powinna, gdzie to możliwe, rozwijać najwyższy poziom współpracy z Eurocontrolem w celu zapewnienia jednolitego podejścia i pełnej harmonizacji przepisów oraz w celu uniknięcia powielania działań między dwoma stronami.
(15) Zgodnie z wnioskami Grupy Wysokiego Szczebla, Eurocontrol jest organizacją, która dysponuje odpowiednią wiedzą ekspercką dla wsparcia Wspólnoty w jej roli regulatora.
Stosownie do tego należy opracowywać przepisy wykonawcze dla wszystkich spraw będących w zakresie kompetencyjnym Eurocontrolu wynikających ze zleceń wydanych tej organizacji, z zastrzeżeniem warunków, jakie zostaną ujęte w ramach współpracy pomiędzy Komisją i Eurocontrolem.
(16) Sporządzenie projektów dokumentów niezbędnych do stworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej wymaga zakrojonych na szeroką skalę konsultacji z partnerami gospodarczymi i społecznymi.
(17) Partnerzy społeczni powinni być informowani oraz konsultowani w przypadku wszystkich środków prawnych o znaczących następstwach społecznych.
Konsultacje powinny być również prowadzone z Komitetem Dialogu Sektorowego ustanowionym na mocy decyzji Komisji 1998/500/WE z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie ustanowienia Komitetów Dialogu Sektorowego promujących dialog pomiędzy partnerami społecznymi na szczeblu europejskim [6].
(18) Strony uczestniczące, takie jak instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, użytkownicy przestrzeni powietrznej, porty lotnicze, przemysł wytwórczy oraz zawodowe instytucje przedstawicielskie, powinny mieć możliwość doradzania Komisji na temat technicznych aspektów wdrażania Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(19) Wydajność systemu służb żeglugi powietrznej jako całość na szczeblu europejskim powinna być regularnie oceniana w celu sprawdzenia skuteczności przyjętych działań oraz przedłożenia propozycji dalszych działań, ze szczególnym uwzględnieniem utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa.
(20) Sankcje ustanowione w związku z naruszeniami niniejszego rozporządzenia oraz środków prawnych określonych w art. 3 powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, nie zmniejszając przy tym bezpieczeństwa.
(21) Wpływ środków prawnych podjętych dla zastosowania niniejszego rozporządzenia powinien być oceniany w świetle raportów, jakie będą regularnie sporządzane przez Komisję.
(22) Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na uprawnienia Państw Członkowskich do przyjęcia przepisów dotyczących organizacji ich sił zbrojnych.
Uprawnienia te mogą prowadzić do przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków prawnych mających na celu zapewnienie, że ich siły zbrojne posiadają wystarczającą przestrzeń powietrzną dla celów szkolenia i ćwiczeń.
Dlatego też należy opracować przepis zawierający gwarancje bezpieczeństwa umożliwiające realizację tych uprawnień.
(23) Ustalenia w sprawie większej współpracy przy wykorzystaniu portu lotniczego Gibraltar zostały podjęte w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obu krajów.
Ustalenia te muszą jeszcze wejść w życie.
(24) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest utworzenie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, nie może zostać osiągnięty przez Państwa Członkowskie z powodu transnarodowej skali działań, a tym samym może być on lepiej osiągnięty na szczeblu Wspólnoty, biorąc pod uwagę szczegółowe przepisy wykonawcze z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań lokalnych, Wspólnota może przyjąć instrumenty prawne zgodnie z zasadą pomocniczości zgodnie z art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(25) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(26) Artykuł 8 ust. 2 standardowych zasad proceduralnych dla komitetów [8], ustanowiony w zastosowaniu art. 7 ust. 1 decyzji 1999/468/WE, przedstawia standardową zasadę, zgodnie z którą przewodniczący komitetu może podjąć decyzję o zaproszeniu stron trzecich na spotkanie tego komitetu. Jeżeli ma to zastosowanie, przewodniczący Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej powinien zaprosić przedstawicieli Eurocontrolu do wzięcia udziału w spotkaniach w roli obserwatorów lub ekspertów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Inicjatywa Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej ma na celu wzmocnienie istniejących standardów bezpieczeństwa i efektywności ogólnego ruchu lotniczego w Europie dla optymalizacji przepustowości, spełniając wymogi wszystkich użytkowników przestrzeni powietrznej, oraz dla ograniczenia do minimum opóźnień.
Dążąc do tego celu, niniejsze rozporządzenie ma za zadanie ustanowienie jednolitej podstawy prawnej dla stworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej do dnia 31 grudnia 2004 r.
2.
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 nie narusza suwerenności Państw Członkowskich w ich przestrzeni powietrznej oraz wymogów Państw Członkowskich dotyczących porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i spraw obronnych zgodnie z art. 13.
Niniejsze rozporządzenie i wspomniane powyżej środki nie obejmują operacji wojskowych i szkolenia.
3.
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 nie narusza praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.
4.
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 w stosunku do portu lotniczego Gibraltar uznaje się za nienaruszające stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w zakresie sporu dotyczącego suwerenności terytorium, na którym zlokalizowany jest ten port lotniczy.
5.
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 w stosunku do portu lotniczego Gibraltar zostaje zawieszone do momentu wejścia w życie ustaleń zawartych we wspólnej deklaracji sporządzonej przez Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Radę o takiej dacie wejścia w życie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 stosują się następujące definicje:
1) "służba kontroli ruchu lotniczego (ATC)" oznacza służbę zapewnianą w celu:
a) zapobiegania kolizjom:
- między statkami powietrznymi w locie, oraz
- statków powietrznych na polu manewrowym z przeszkodami i innymi statkami powietrznymi; oraz
b) usprawnienia i utrzymywania uporządkowanego przepływu ruchu lotniczego;
2) "służba kontroli lotniska" oznacza służbę ATC dla ruchu lotniskowego;
3) "służba informacji lotniczej" oznacza służbę utworzoną w określonym obszarze, odpowiedzialną za zapewnienie informacji i danych lotniczych niezbędnych dla bezpieczeństwa, regularności i skuteczności żeglugi powietrznej;
4) "służby żeglugi powietrznej" oznaczają służby ruchu lotniczego; służby łączności, nawigacji i dozorowania; służby meteorologiczne dla żeglugi powietrznej; oraz służby informacji lotniczej;
5) "instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej" oznaczają wszelkie publiczne lub prywatne instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej dla ogólnego ruchu lotniczego;
6) "blok przestrzeni powietrznej" oznacza przestrzeń powietrzną o zdefiniowanych wymiarach w przestrzeni i czasie, w której zapewniane są służby żeglugi powietrznej;
7) "zarządzanie przestrzenią powietrzną" oznacza funkcję planowania z zasadniczym celem maksymalizacji wykorzystania dostępnej przestrzeni powietrznej poprzez dynamiczny podział czasu jej użytkowania oraz, doraźnie, segregację przestrzeni powietrznej pomiędzy różnymi kategoriami użytkowników przestrzeni powietrznej w oparciu o potrzeby krótkoterminowe;
8) "użytkownicy przestrzeni powietrznej" oznaczają wszystkie statki powietrzne operujące w ramach ogólnego ruchu lotniczego;
9) "zarządzanie przepływem ruchu lotniczego" oznacza funkcję ustanowioną w celu zwiększenia bezpiecznego, uporządkowanego i szybkiego przepływu ruchu lotniczego poprzez zapewnienie maksymalnego wykorzystania możliwości ATC oraz kompatybilności natężenia ruchu z przepustowością deklarowaną przez odpowiednie instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego;
10) "zarządzanie ruchem lotniczym" oznacza połączenie funkcji pokładowych i naziemnych (służby ruchu lotniczego, zarządzanie przestrzenią powietrzną i zarządzanie przepływem ruchu lotniczego) wymaganych dla zapewnienia bezpiecznego i skutecznego ruchu statków powietrznych podczas wszystkich faz operacji;
11) "służba ruchu lotniczego" oznacza różne służby informacji powietrznej, służby alarmowe, służby doradcze ruchu lotniczego i służby ATC (służby kontroli obszaru, zbliżania i lotniska);
12) "służba kontroli obszaru" oznacza służbę ATC dla lotów kontrolowanych wykonywanych w bloku przestrzeni powietrznej;
13) "służba kontroli zbliżania" oznacza służbę ATC dla przylatujących i odlatujących lotów kontrolowanych;
14) "zespół służb" oznacza dwie lub więcej służby żeglugi powietrznej;
15) "certyfikat" oznacza dokument wydany przez Państwo Członkowskie w jakiejkolwiek formie zgodnej z prawem narodowym, potwierdzający, iż instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej spełnia wymogi w zakresie zapewniania określonej służby;
16) "służby łączności" oznaczają stałe oraz mobilne służby umożliwiające łączność ziemia-ziemia, ziemia-powietrze oraz powietrze-powietrze dla celów ATC;
17) "sieć zarządzania europejskim ruchem lotniczym" ("EATMN") oznacza zbiór systemów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Europejskim Ruchem Lotniczym ("Rozporządzenie w sprawie interoperacyjności") [9] umożliwiający zapewnianie służb żeglugi powietrznej we Wspólnocie, włącznie z interfejsami na granicach ze stronami trzecimi;
18) "koncepcja operacyjna" oznacza kryteria wykorzystania operacyjnego sieci EATMN lub jej części;
19) "części składowe" oznaczają przedmioty materialne, takie jak osprzęt, oraz przedmioty niematerialne, takie jak oprogramowanie, od których zależy interoperacyjność sieci EATMN;
20) Eurocontrol to Europejska Organizacja Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej ustanowiona na mocy międzynarodowej konwencji z dnia 13 grudnia 1960 r., zajmująca się współpracą na rzecz bezpieczeństwa żeglugi powietrznej [10];
21) "Przepisy Eurocontrolu dotyczące ustalania kosztów opłat trasowych i obliczania stawek jednostkowych" oznaczają przepisy określone w dokumencie nr 99.60.01/01 z dnia 1 sierpnia 1999 r., wydanym przez Eurocontrol;
22) "elastyczne wykorzystanie przestrzeni powietrznej" oznacza koncepcję zarządzania przestrzenią powietrzną stosowaną przez Konferencję Europejskiego Lotnictwa Cywilnego, jak określono w pierwszym wydaniu "Podręcznika zarządzania przestrzenią powietrzną dla zastosowania koncepcji elastycznego wykorzystania przestrzeni powietrznej" z dnia 5 lutego 1996 r. wydanego przez Eurocontrol;
23) "rejon informacji powietrznej" oznacza przestrzeń powietrzną o określonych wymiarach, w której zapewniane są służby informacji powietrznej i służby alarmowe;
24) "poziom lotu" oznacza powierzchnię o stałym ciśnieniu atmosferycznym odniesioną do szczególnej wartości ciśnienia atmosferycznego 1013,2 hektopaskala (hPa) i oddzieloną od innych takich powierzchni określonymi różnicami ciśnienia;
25) "funkcjonalny blok przestrzeni powietrznej" oznacza blok przestrzeni powietrznej bazujący na wymogach operacyjnych, odzwierciedlający potrzebę zapewnienia bardziej zintegrowanego zarządzania przestrzenią powietrzną niezależnie od istniejących granic;
26) "ogólny ruch lotniczy" oznacza wszystkie przemieszczenia cywilnych statków powietrznych, jak również wszystkie przemieszczenia państwowych statków powietrznych (włącznie z wojskowymi, celnymi i policyjnymi statkami powietrznymi), kiedy ruchy te wykonywane są zgodnie z procedurami ICAO;
27) "ICAO" oznacza Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego utworzoną w 1944 r. na mocy Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym;
28) "interoperacyjność" oznacza zestaw właściwości funkcjonalnych, technicznych i operacyjnych wymaganych przez systemy i części składowe EATMN oraz procedury jej działania dla umożliwienia bezpiecznego, jednolitego i skutecznego działania.
Interoperacyjność jest osiągana poprzez zapewnienie zgodności systemów i części składowych z zasadniczymi wymogami;
29) "służby meteorologiczne" oznaczają takie urządzenia i usługi, które zapewniają statkowi powietrznemu prognozy meteorologiczne, wskazówki oraz obserwacje, jak również wszelkie inne informacje i dane meteorologiczne zapewniane przez państwa do wykorzystania lotniczego;
30) "służby nawigacyjne" oznaczają takie urządzenia i usługi, które zapewniają statkowi powietrznemu informacje o pozycji i czasie;
31) "dane operacyjne" oznaczają informacje dotyczące wszystkich faz lotu, jakie wymagane są do podjęcia decyzji operacyjnych przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, użytkowników przestrzeni powietrznej, operatorów portów lotniczych i innych zaangażowanych stron;
32) "procedura", zgodnie z zastosowaniem w kontekście rozporządzenia w sprawie interoperacyjności, oznacza standardową metodę technicznego lub operacyjnego wykorzystania systemu w kontekście uzgodnionych i zatwierdzonych koncepcji operacyjnych wymagających jednolitego wdrożenia w całej sieci EATMN;
33) "wprowadzenie do użytku" oznacza pierwsze zastosowanie operacyjne po wstępnej instalacji lub modernizacji systemu;
34) "sieć tras" oznacza sieć określonych tras dla ukierunkowania przepływu ogólnego ruchu lotniczego stosownie do wymogów zapewnienia służb ATC;
35) "przebieg trasy" oznacza wybraną trasę, po jakiej statek powietrzny wykonuje lot w czasie operacji;
36) "jednolite działanie" oznacza działanie sieci EATMN w taki sposób, że z perspektywy użytkownika funkcjonuje ona jak gdyby stanowiła jedność;
37) "sektor" oznacza część obszaru kontrolowanego i/lub rejonu informacji powietrznej/górnego rejonu informacji powietrznej;
38) "służby dozorowania" oznaczają urządzenia oraz służby wykorzystywane do określenia pozycji statku powietrznego dla zapewnienia bezpiecznej separacji;
39) "system" oznacza połączenie pokładowych oraz naziemnych części składowych, jak również wyposażenia satelitarnego, zapewniające wsparcie dla służb żeglugi powietrznej podczas wszystkich faz lotu;
40) "modernizacja" oznacza jakąkolwiek modyfikację, która zmienia charakterystykę operacyjną systemu.
Artykuł 3
Zakres działania Wspólnoty
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia jednolite ramy prawne dla utworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej wspólnie z:
a) rozporządzeniem (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzeniem w sprawie przestrzeni powietrznej) [11];
b) rozporządzeniem (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzeniem w sprawie zapewniania służb) [12]; oraz
c) rozporządzeniem (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (rozporządzeniem w sprawie interoperacyjności) [13];
oraz z przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz ww. rozporządzeń.
2.
Środki określone w ust. 1 stosują się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Państwowe władze nadzorujące
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą lub utworzą instytucję lub instytucje będące ich państwowymi władzami nadzorującymi w celu przejęcia zadań przydzielonych takim władzom na mocy niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3.
2.
Państwowe władze nadzorujące są niezależne od instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej.
Niezależność ta zostaje osiągnięta poprzez zachowanie odpowiedniego rozdziału, przynajmniej na szczeblu funkcjonalnym, między państwowymi władzami nadzorującymi a takimi służbami.
Państwa Członkowskie zapewnią bezstronne i przejrzyste sprawowanie swoich funkcji przez państwowe władze nadzorujące.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje o nazwie i adresie państwowych władz nadzorujących oraz o jakichkolwiek ich zmianach, jak również informacje o środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności z ust. 2.
Artykuł 5
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej, zwany dalej "Komitetem", składający się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego i kierowany przez przedstawiciela Komisji.
Komitet zapewnia odpowiednie uwzględnienie interesów wszystkich kategorii użytkowników.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, mając na uwadze przepisy art. 8 tej decyzji.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, mając na uwadze przepisy art. 8 tej decyzji.
Czas, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wyznacza się na jeden miesiąc.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 6
Przemysłowy Organ Konsultacyjny
Bez uszczerbku dla roli Komitetu oraz Eurocontrolu, Komisja powoła "przemysłowy organ konsultacyjny", do którego należeć będą instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, stowarzyszenia użytkowników przestrzeni powietrznej, porty lotnicze, przemysł wytwórczy oraz zawodowe instytucje przedstawicielskie.
Rola tego organu będzie polegać wyłącznie na doradzaniu Komisji na temat technicznych aspektów wdrażania Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
Artykuł 7
Stosunki z europejskimi państwami trzecimi
Wspólnota dąży i wspiera rozszerzenie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej o państwa niebędące członkami Unii Europejskiej.
W tym celu podejmuje działania w ramach porozumień zawartych z sąsiadującymi państwami trzecimi bądź w ramach Eurocontrolu w celu rozszerzenia zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3 o te kraje.
Artykuł 8
Przepisy wykonawcze
1.
W celu opracowania przepisów wykonawczych zgodnie z art. 3, co leży w gestii Eurocontrolu, Komisja wydaje Eurocontrolowi zlecenia określające zadania do realizacji oraz ich harmonogram czasowy.
W związku z tym Komisja podejmuje działania w celu optymalnego wykorzystania ustaleń Eurocontrolu dla zaangażowania i konsultacji wszystkich zainteresowanych stron, gdzie ustalenia te korespondują z praktykami Komisji dotyczącymi procedur przejrzystości i konsultacji i nie kolidują z jej obowiązkami instytucjonalnymi.
Komisja podejmuje działania zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
2.
Na podstawie pracy wykonanej na mocy ust. 1 decyzje dotyczące zastosowania wyników tej pracy we Wspólnocie oraz terminy ich wdrożenia zapadają zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3.
Decyzje te podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli Eurocontrol nie może zaakceptować zlecenia, jakie zostało mu wydane na mocy ust. 1, lub jeżeli Komisja, w konsultacji z Komitetem, uzna że:
a) praca wykonywana na bazie takiego zlecenia nie postępuje w sposób zadawalający do podanego terminu; lub
b) rezultaty wykonywanej pracy są nieodpowiednie,
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3, może przyjąć alternatywne środki dla osiągnięcia celów danego zlecenia.
4.
W celu opracowania przepisów wykonawczych na mocy art. 3, wykraczających poza zakres kompetencyjny Eurocontrolu, Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3.
Artykuł 9
Sankcje
Sankcje, jakie Państwa Członkowskie ustanawiają na wypadek naruszeń niniejszego rozporządzenia i środków określonych w art. 3 przez użytkowników przestrzeni powietrznej i przez instytucje zapewniające służby, będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Konsultacje ze stronami uczestniczącymi
Państwa Członkowskie, działając zgodnie z ich narodowym prawodawstwem, oraz Komisja ustanawiają mechanizmy konsultacji w celu odpowiedniego zaangażowania stron uczestniczących we wdrażaniu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
Takie strony uczestniczące mogą obejmować:
- instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej,
- użytkowników przestrzeni powietrznej,
- porty lotnicze,
- przemysł wytwórczy, oraz
- zawodowe organy przedstawicielskie.
Konsultacja ze stronami uczestniczącymi obejmuje, w szczególności, opracowanie i wprowadzenie w EATMN nowych koncepcji oraz technologii.
Artykuł 11
Ocena skuteczności działania
1.
Komisja zapewnia zbadanie oraz ocenę skuteczności działania żeglugi powietrznej w oparciu o posiadaną wiedzę ekspercką Eurocontrolu.
2.
Analiza informacji zgromadzonych dla celów określonych w ust. 1 ma za zadanie:
a) umożliwienie porównania oraz poprawę w zapewnianiu służb żeglugi powietrznej;
b) wspomaganie instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej w dostarczaniu wymaganych służb;
c) poprawę procesu konsultacji pomiędzy użytkownikami przestrzeni powietrznej, instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej i portami lotniczymi;
d) umożliwienie identyfikacji oraz promowanie najlepszych praktyk, włącznie z poprawą bezpieczeństwa, skuteczności i przepustowości.
3. Bez uszczerbku dla powszechnego prawa dostępu do dokumentów Komisji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [14], Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3, środki mające na celu upowszechnienie wśród zainteresowanych stron informacji określonych w ust. 2.
Artykuł 12
Nadzorowanie, monitorowanie oraz metody oceny działania
1.
Nadzorowanie, monitorowanie oraz metody oceny działania opierają się na dostarczaniu rocznych raportów przez Państwa Członkowskie w sprawie wdrażania działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz środków określonych w art. 3.
2.
Komisja okresowo dokonuje oceny zastosowania niniejszego rozporządzenia i środków określonych w art. 3 oraz przekazuje raporty do Parlamentu Europejskiego i do Rady, za pierwszym razem do dnia 20 kwietnia 2007 r., a następnie co trzy lata.
W tym celu Komisja może zwrócić się do Państw Członkowskich o dostarczenie danych stanowiących uzupełnienie informacji, jakie zawarte zostały w raportach składanych przez nie zgodnie z ust. 1.
3.
W celu opracowania projektu raportów określonych w ust. 2 Komisja zwraca się do Komitetu o opinię.
4.
Raporty zawierać będą ocenę rezultatów osiągniętych w wyniku działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia włącznie z odpowiednimi informacjami na temat rozwoju w tym sektorze, szczególnie z uwzględnieniem aspektów gospodarczych, społecznych, zatrudnienia i technologicznych, jak również jakości usług w świetle pierwotnych założeń oraz mając na uwadze przyszłe potrzeby.
Artykuł 13
Środki bezpieczeństwa
Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza zastosowania przez Państwo Członkowskie środków, jakie niezbędne są do zagwarantowania bezpieczeństwa i interesów polityki obronnej.
Są to w szczególności takie środki, które są nieodzowne:
- w celu nadzorowania przestrzeni powietrznej będącej w jego obszarze odpowiedzialności zgodnie z porozumieniami dotyczącymi Regionalnej Żeglugi Powietrznej ICAO, włącznie z możliwościami wykrywania, identyfikacji i oceny wszystkich statków powietrznych korzystających z takiej przestrzeni powietrznej, w celu dążenia do zagwarantowania bezpieczeństwa lotów oraz podejmowania działań dla zaspokojenia potrzeb obronnych i ochrony,
- na wypadek poważnych zakłóceń wewnętrznych mających wpływ na utrzymanie prawa i porządku,
- na wypadek wojny lub poważnych napięć międzynarodowych stanowiących zagrożenie wojenne,
- dla spełnienia międzynarodowych zobowiązań Państw Członkowskich na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego,
- w celu realizacji szkolenia i działań wojskowych, włącznie z koniecznymi możliwościami ćwiczeń.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiążące w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004 r.
w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej
(Rozporządzenie w sprawie zapewniania służb)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojednawczy w dniu 11 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie przekształcają w różnym stopniu państwowe organy służb ruchu lotniczego, zwiększając ich autonomię i swobodę w świadczeniu usług.
W tych nowych warunkach koniecznością staje się spełnienie minimalnych wymagań interesu publicznego.
(2) Raport Grupy Wysokiego Szczebla ds. Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej z listopada 2000 r. potwierdził konieczność regulacji prawnych na poziomie Wspólnoty Europejskiej celem rozgraniczenia pomiędzy prawodawstwem i nadzorem a zapewnianiem służb, a także celem wprowadzenia systemu certyfikacji, mającego za zadanie ochronę wymagań interesu publicznego, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i w dziedzinie poprawy mechanizmów naliczania opłat.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. (rozporządzenie ramowe) [5] ustanawia ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(4) W celu utworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej powinny zostać wdrożone środki zapewniające bezpieczne i efektywne zapewnianie służb nawigacji lotniczej, zgodne z organizacją i przepisami wykorzystania przestrzeni powietrznej ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w ramach Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) [6].
Utworzenie ujednoliconej organizacji zapewniania tych służb jest ważne dla właściwego reagowania na potrzeby użytkowników przestrzeni powietrznej oraz dla bezpiecznego i efektywnego regulowania ruchu lotniczego.
(5) Zapewnianie służb nawigacji lotniczej, jak określono w niniejszym rozporządzeniu, jest powiązane z pełnieniem funkcji organu publicznego niemającego natury ekonomicznej, która uzasadniałaby stosowanie zasad konkurencyjności Traktatu.
(6) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za monitorowanie bezpiecznego i efektywnego zapewniania służb nawigacji lotniczej oraz za kontrolowanie wypełniania, przez instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej, wspólnych wymogów ustanowionych na poziomie Wspólnoty Europejskiej.
(7) Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do powierzenia uznanej organizacji o specjalistycznym doświadczeniu weryfikacji wypełniania przez instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej wspólnych wymogów ustanowionych na poziomie Wspólnoty Europejskiej.
(8) Sprawne działanie systemu transportu lotniczego wymaga również jednolitych, wysokich standardów bezpieczeństwa dla instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej.
(9) Powinny zostać ustanowione porozumienia harmonizujące systemy licencjonowania kontrolerów ruchu lotniczego w celu zwiększenia dostępności kontrolerów ruchu lotniczego oraz dla promowania wzajemnego uznawania licencji.
(10) Przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości zapewniania służb powinien zostać utworzony wspólny system certyfikowania instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej, ustanawiający środki dla określania praw i obowiązków instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej oraz dla regularnego monitorowania wypełniania przez nich powyższych wymagań.
(11) Warunki uzyskania certyfikatów powinny być obiektywnie uzasadnione, niedyskryminujące, współmierne i przejrzyste oraz zgodne ze stosownymi wymogami międzynarodowymi.
(12) Certyfikaty powinny być wzajemnie uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie w celu umożliwienia instytucjom zapewniającym służby nawigacji lotniczej zapewnianie służb, w granicach wymagań bezpieczeństwa, w Państwie Członkowskim innym aniżeli kraj uzyskania certyfikatów.
(13) Zapewnienie służb łączności, nawigacji i dozorowania, jak również służb informacji lotniczej, powinno zostać zorganizowane zgodnie z zasadami rynkowymi, z jednoczesnym uwzględnieniem specyfiki takich służb oraz zachowaniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa.
(14) Mając na uwadze ułatwienia w bezpiecznej obsłudze ruchu lotniczego na granicach Państw Członkowskich dla dobra użytkowników przestrzeni powietrznej i ich pasażerów, system certyfikacji powinien stanowić ramy umożliwiające Państwom Członkowskim wyznaczenie instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego, niezależnie od tego, gdzie przeprowadzono certyfikację.
(15) Na podstawie własnych analiz oraz uwarunkowań związanych z bezpieczeństwem Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć jednego dostawcę służb meteorologicznych (lub więcej) w odniesieniu do całości bądź części przestrzeni powietrznej będącej w ich zakresie odpowiedzialności, bez potrzeby organizowania przetargów.
(16) Instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej powinny, za pomocą odpowiednich uzgodnień, nawiązać i utrzymywać bliską współpracę z władzami wojskowymi odpowiedzialnymi za działania mogące mieć wpływ na ogólny ruch lotniczy.
(17) Księgowość wszystkich instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej powinna zapewniać maksymalną przejrzystość.
(18) Wprowadzenie ujednoliconych przepisów i warunków dostępu do danych operacyjnych powinno ułatwić zapewnienie służb nawigacji lotniczej oraz działanie użytkowników przestrzeni powietrznej oraz portów lotniczych w nowym środowisku.
(19) Warunki płatności mające zastosowanie w stosunku do użytkowników przestrzeni powietrznej powinny być sprawiedliwe i przejrzyste.
(20) Opłaty uiszczane przez użytkowników powinny stanowić zapłatę za wyposażenie i służby zapewniane przez dostawców służb nawigacji lotniczej oraz Państwa Członkowskie.
Poziom opłat ponoszonych przez użytkowników powinien być proporcjonalny do kosztu, uwzględniając cele, jakim są bezpieczeństwo i skuteczność ekonomiczna.
(21) Pomiędzy użytkownikami przestrzeni powietrznej nie powinno być dyskryminacji w zakresie zapewniania odpowiednich służb nawigacji lotniczej.
(22) Instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej oferują wyposażenie i usługi bezpośrednio związane z operacjami statków powietrznych, których koszty powinny być w stanie odzyskać zgodnie z zasadą "użytkownik płaci", co oznacza, że użytkownicy przestrzeni powietrznej powinni pokrywać koszty, które generują, w całości lub z największym możliwym przybliżeniem.
(23) Ważne jest zapewnienie przejrzystości kalkulacji kosztów, których wzrost powodują takie służby bądź wyposażenie.
Odpowiednio, jakiekolwiek zmiany systemu lub wysokości opłat powinny zostać wyjaśnione użytkownikom przestrzeni powietrznej; zmiany takie lub inwestycje proponowane przez instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej powinny zostać wyjaśnione jako element wymiany informacji pomiędzy zarządami tych instytucji a użytkownikami przestrzeni powietrznej.
(24) Należy zapewnić możliwość różnicowania opłat w sposób mający wpływ na zwiększanie możliwości całego systemu.
Bodźce finansowe mogą stanowić skuteczny sposób na przyspieszenie wprowadzenia wyposażenia naziemnego bądź pokładowego zwiększającego pojemność, na nagradzanie wysokich osiągów lub na rekompensowanie niewygód wynikających z wyboru mniej pożądanych tras.
(25) W kontekście dochodów osiągniętych ze zwrotu na aktywach oraz w związku z oszczędnościami poczynionymi na poprawie wydajności Komisja powinna zbadać możliwość stworzenia rezerwy mającej na celu ograniczenie wpływu nagłego wzrostu opłat dla użytkowników przestrzeni powietrznej w czasach ograniczonego ruchu lotniczego.
(26) Komisja powinna zbadać możliwość zorganizowania tymczasowej pomocy finansowej w celu zwiększenia pojemności systemu kontroli europejskiego ruchu lotniczego jako całości.
(27) Określenie i nałożenie opłat na użytkowników przestrzeni powietrznej powinno podlegać systematycznej ocenie Komisji we współpracy z Eurocontrolem oraz z narodowymi władzami nadzorującymi oraz użytkownikami przestrzeni powietrznej.
(28) Ze względu na newralgiczność informacji dotyczących instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej, narodowe władze nadzorujące nie powinny ujawniać informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej bez szkody dla organizacji systemu monitorowania i publikowania informacji o działaniu tych dostawców,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
INFORMACJE OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres i cel
1.
W zakresie uregulowanym rozporządzeniem ramowym niniejsze rozporządzenie dotyczy zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
Celem niniejszego rozporządzenia jest określenie wspólnych wymogów bezpiecznego i sprawnego zapewniania służb nawigacji lotniczej we Wspólnocie.
2.
Niniejsze rozporządzenie będzie mieć zastosowanie w przypadku zapewniania służb dla ogólnego ruchu lotniczego zgodnie z rozporządzeniem ramowym i w jego zakresie tematycznym.
Artykuł 2
Zadania państwowych władz nadzorujących
1.
Państwowe władze nadzorujące, o których mowa w art. 4 rozporządzenia ramowego, zapewnią odpowiedni nadzór nad zastosowaniem niniejszego rozporządzenia, szczególnie w odniesieniu do bezpiecznego i sprawnego działania instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej, które zapewniają służby odnoszące się do przestrzeni powietrznej będącej w obszarze odpowiedzialności Państwa Członkowskiego, które wyznaczyło lub ustanowiło odpowiednią władzę.
2.
W tym celu każda państwowa władza nadzorująca zorganizuje odpowiednie inspekcje oraz nadzór mające na celu zweryfikowanie zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia.
Zainteresowana instytucja zapewniająca służby nawigacji lotniczej ułatwia tę pracę.
3.
W przypadku bloków przestrzeni powietrznej, które rozciągają się poprzez przestrzeń powietrzną znajdującą się w zakresie odpowiedzialności więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, zainteresowane Państwa Członkowskie zawrą porozumienie w sprawie nadzoru, o jakim mowa w niniejszym artykule, w odniesieniu do instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej w Państwie Członkowskim innym aniżeli to, w którym instytucja zapewniająca służby posiada swoją główną siedzibę.
4.
Państwowe władze nadzorujące zawrą odpowiednie porozumienia o wzajemnej bliskiej współpracy w celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru nad instytucjami zapewniającymi służby nawigacji lotniczej posiadającymi aktualny certyfikat jednego spośród Państw Członkowskich, które zapewnia również służby w zakresie przestrzeni powietrznej znajdujące się w zakresie odpowiedzialności innego Państwa Członkowskiego.
Współpraca taka będzie obejmować porozumienia dotyczące przypadków niezgodności ze stosowanymi wspólnymi wymogami określonymi w art. 6 lub warunkami określonymi w załączniku II.
Artykuł 3
Wyznaczone organizacje
1.
Państwowe władze nadzorujące mogą podjąć decyzję o przekazaniu upoważnień do inspekcji bądź nadzoru, o których mowa w art. 2 ust. 2, uznanym organizacjom, które spełniają wymogi określone w załączniku I.
2.
Upoważnienie udzielone przez państwowe władze nadzorujące będzie ważne na obszarze Wspólnoty na odnawiany okres trzech lat.
Państwowe władze nadzorujące mogą instruować wszystkie spośród wyznaczonych organizacji zlokalizowanych na terenie Wspólnoty w celu podjęcia tych inspekcji bądź badań.
Artykuł 4
Wymogi bezpieczeństwa
Zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego Komisja określi i przyjmie wymogi prawne w zakresie bezpieczeństwa Eurocontrolu (ESARR) i dalsze poprawki do tych wymogów w zakresie niniejszego rozporządzenia, które w rozumieniu prawa wspólnotowego będą mieć charakter obowiązkowy.
Publikacja będzie mieć formę odnośników do takich wymogów ESARR w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Licencjonowanie kontrolerów
Natychmiast po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej propozycję dotyczącą licencjonowania kontrolerów.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY DOTYCZĄCE ZAPEWNIANIA SŁUŻB
Artykuł 6
Wspólne wymogi
Wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb nawigacji lotniczej zostaną opracowane zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
Wspólne wymogi obejmować będą następujące kwestie:
- techniczne i operacyjne kompetencje oraz przydatność,
- systemy i procesy zarządzania bezpieczeństwem i jakością,
- systemy sprawozdawcze,
- jakość usług,
- zdolność finansową,
- zobowiązania finansowe i ich ubezpieczenie,
- własność i strukturę organizacyjną, włącznie z zapobieganiem konfliktom interesów,
- zasoby ludzkie, włącznie z odpowiednimi planami obsady stanowisk,
- ochronę.
Artykuł 7
Certyfikacja instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej
1.
Zapewnienie służb nawigacji lotniczej w obszarze Wspólnoty podlega certyfikacji Państw Członkowskich.
2.
Wnioski o certyfikację będą składane do państwowych władz nadzorujących Państwa Członkowskiego, gdzie zgłaszający posiada swoją główną siedzibę, oraz, jeśli w ogóle, swoje zarejestrowane biuro.
3.
Państwowe władze nadzorujące będą wydawać certyfikaty instytucjom zapewniającym służby nawigacji lotniczej, gdy spełniają one wspólne wymogi określone w art. 6.
Certyfikaty mogą być wydawane indywidualnie dla każdego typu służby nawigacji lotniczej, jak określono w art. 2 rozporządzenia ramowego, lub dla zespołu służb, między innymi, kiedy instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego, niezależnie od jej statusu prawnego, obsługuje i utrzymuje własne systemy łączności, nawigacji i dozorowania.
4.
Certyfikaty definiują prawa i obowiązki dostawców służb nawigacji lotniczej, obejmujące równy dostęp użytkowników przestrzeni powietrznej do służb, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów bezpieczeństwa.
Certyfikacja może podlegać jedynie warunkom określonym w załączniku II.
Warunki te zostaną w sposób obiektywny przedstawione, będą one niedyskryminujące, proporcjonalne i przejrzyste.
5.
Niezależnie od zapisu zawartego w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zapewnianie służb nawigacji lotniczej w części bądź całości przestrzeni powietrznej będącej w ich obszarze odpowiedzialności bez certyfikacji w sytuacjach, kiedy zapewniający takie służby oferuje je przede wszystkim statkom powietrznym w ruchu innym niż ogólny ruch lotniczy.
W takich przypadkach zainteresowane Państwo Członkowskie poinformuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o swojej decyzji oraz o środkach podjętych dla zapewnienia zgodności ze wspólnymi wymogami.
6.
Bez uszczerbku dla art. 8 i z zastrzeżeniem art. 9 wydanie certyfikatu daje instytucjom zapewniającym służby nawigacji lotniczej możliwość oferowania swoich usług innym instytucjom zapewniającym służby nawigacji lotniczej, użytkownikom przestrzeni powietrznej i portom lotniczym we Wspólnocie.
7.
Państwowe władze nadzorujące będą monitorować zgodność ze wspólnymi wymogami oraz z warunkami dołączonymi do certyfikatów.
Szczegółowe informacje na temat monitorowania zostaną przedstawione w rocznym raporcie sporządzanym przez Państwa Członkowskie stosownie do art. 12 ust. 1 rozporządzenia ramowego.
Jeżeli państwowe władze nadzorujące stwierdzą, że posiadacz certyfikatu nie spełnia już takich wymogów bądź warunków, podejmie on odpowiednie działania zapewniając jednocześnie ciągłość służb.
Działania takie mogą oznaczać cofnięcie certyfikatu.
8.
Państwo Członkowskie będzie uznawało każdy certyfikat wydany w innym Państwie Członkowskim zgodnie z niniejszym artykułem.
9.
W wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przełożyć termin osiągnięcia zgodności z niniejszym artykułem poza termin wynikający z art. 19 ust. 2 o sześć miesięcy.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o takim przełożeniu z podaniem jego przyczyn.
Artykuł 8
Wyznaczenie instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego
1.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić służby ruchu lotniczego na zasadzie wyłączności w określonych blokach przestrzeni powietrznej w odniesieniu do przestrzeni powietrznej będącej w obszarze odpowiedzialności tych krajów.
W tym celu Państwa Członkowskie wyznaczą instytucję zapewniającą służby ruchu lotniczego posiadającą aktualny certyfikat uznawany na terenie Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie zdefiniują prawa i obowiązki, jakie mają spełnić wyznaczone instytucje zapewniające służby.
Obowiązki mogą obejmować warunki dotyczące dostarczania na czas odpowiednich informacji umożliwiających identyfikację wszystkich statków powietrznych w przestrzeni powietrznej będącej w ich gestii.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo swobodnego wyboru instytucji zapewniającej służby, pod warunkiem że spełnia ona wymogi i warunki określone w art. 6 i 7.
4.
W związku z funkcjonalnymi blokami przestrzeni powietrznej ustanowionymi zgodnie z art. 5 rozporządzenia w sprawie przestrzeni powietrznej, które rozciągają się poza przestrzeń powietrzną więcej aniżeli jednego Państwa Członkowskiego, zainteresowane Państwa Członkowskie wspólnie wyznaczą jednego lub większą ilość dostawców służb ruchu lotniczego, z co najmniej jednym miesiącem wyprzedzenia przed uruchomieniem bloku przestrzeni powietrznej.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie poinformują Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdej decyzji wynikającej z niniejszego artykułu, dotyczącej wyznaczenia dostawców służb ruchu lotniczego w określonych blokach przestrzeni powietrznej w odniesieniu do przestrzeni powietrznej będącej w ich gestii.
Artykuł 9
Wyznaczenie instytucji zapewniających służby meteorologiczne
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć instytucję zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczenia całości bądź części danych meteorologicznych na zasadzie wyłączności w całości lub części przestrzeni powietrznej będącej w ich gestii, uwzględniając uwarunkowania bezpieczeństwa.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdej decyzji wynikającej z niniejszego artykułu dotyczącej wyznaczenia instytucji zapewniającej służby meteorologiczne.
Artykuł 10
Związki pomiędzy instytucjami zapewniającymi służby
1.
Instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej mogą świadczyć usługi innym instytucjom zapewniającym służby, które przeszły certyfikację na terenie Wspólnoty.
2.
Instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej sformalizują swoje kontakty robocze poprzez zawarcie pisemnych porozumień lub odpowiednich ustaleń prawnych, określających konkretne obowiązki i funkcje przyjęte przez każdą instytucję oraz umożliwiających wymianę danych operacyjnych pomiędzy wszystkimi instytucjami zapewniającymi służby w obszarze ogólnego ruchu lotniczego.
Informacje na temat tych ustaleń zostaną podane do państwowych władz nadzorujących lub zainteresowanych instytucji.
3.
W przypadku zapewniania służb ruchu lotniczego wymagana będzie zgoda zainteresowanych Państw Członkowskich.
W przypadku zapewniania służb meteorologicznych wymagana będzie zgoda zainteresowanych Państw Członkowskich, jeżeli wyznaczyli oni instytucję zapewniającą służby na zasadzie wyłączności stosownie do art. 9 ust. 1.
Artykuł 11
Związki z władzami wojskowymi
W kontekście wspólnej polityki transportowej Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia, iż zawarto odpowiednie pisemne porozumienia pomiędzy władzami cywilnymi a wojskowymi lub odpowiednie ustalenia prawne dotyczące zarządzania określonymi blokami przestrzeni powietrznej.
Artykuł 12
Przejrzystość ksiąg rachunkowych
1.
Niezależnie od systemu własności lub formy prawnej, instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej sporządzą, przedstawią do oceny i opublikują swoje sprawozdania finansowe.
Będą one zgodne z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości przyjętymi przez Wspólnotę.
W przypadku braku pełnej zgodności z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości wynikającego ze statusu prawnego instytucji zapewniającej służby, instytucja ta podejmie próby osiągnięcia takiej zgodności w maksymalnym możliwym zakresie.
2.
We wszystkich przypadkach instytucja zapewniająca służby nawigacji lotniczej opublikuje roczny raport i będzie regularnie poddawana niezależnemu audytowi.
3.
W przypadku zapewniania większej ilości służb, w swojej wewnętrznej księgowości, instytucje zapewniające służby nawigacji lotniczej określą koszty i dochód służb nawigacji lotniczej w rozbiciu zgodnym z przepisami Eurocontrolu dotyczącymi określania podstawy kosztowej dla opłat trasowych oraz obliczania stawek jednostkowych, gdzie ma to zastosowanie, będą utrzymywać skonsolidowane sprawozdania finansowe dla innych usług pozanawigacyjnych, jak to może być od nich wymagane, jeśli służby, o których mowa, są zapewniane jako odrębne przedsięwzięcie.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwe władze, które będą mieć prawo wglądu w księgi rachunkowe instytucji zapewniających służby w obszarze przestrzeni powietrznej będącej w ich obszarze odpowiedzialności.
5.
Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy przejściowe art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zastosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [7] w stosunku do instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej, będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Dostęp do danych i ich ochrona
1.
W zakresie dotyczącym ogólnego ruchu lotniczego właściwe dane operacyjne będą wymieniane w czasie rzeczywistym pomiędzy wszystkimi instytucjami zapewniającymi służby nawigacji lotniczej, użytkownikami przestrzeni powietrznej i portami lotniczymi w celu zaspokojenia potrzeb operacyjnych.
Dane te będą wykorzystywane jedynie do celów operacyjnych.
2.
Dostęp do właściwych danych operacyjnych zostanie udzielony odpowiednim władzom, certyfikowanym instytucjom zapewniającym służby nawigacji lotniczej, użytkownikom przestrzeni powietrznej i portom lotniczym na zasadach równości.
3.
Certyfikowane instytucje zapewniające służby, użytkownicy przestrzeni powietrznej oraz porty lotnicze określą standardowe warunki dostępu do swoich danych operacyjnych innych aniżeli te wymienione w ust. 1.
Państwowe władze nadzorujące zatwierdzą te standardowe warunki.
Szczegółowe przepisy dotyczące takich uwarunkowań zostaną ustanowione, gdzie ma to zastosowanie, stosownie do procedury określonej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
ROZDZIAŁ III
SCHEMATY OPŁAT
Artykuł 14
Informacje ogólne
Zgodnie z wymogami art. 15 i 16 opracowany zostanie schemat opłat dla służb nawigacji lotniczej, który przyczyni się do osiągnięcia większej przejrzystości w związku z określaniem, nakładaniem i egzekwowaniem opłat dla użytkowników przestrzeni powietrznej.
Schemat ten będzie zgodny z art. 15 Konwencji Chicagowskiej o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym z 1944 r. oraz z systemem opłat Eurocontrolu dla opłat trasowych.
Artykuł 15
Zasady
1.
Schemat opłat będzie opierał się na rozliczeniu kosztów służb nawigacji lotniczej poniesionych przez instytucje zapewniające służby na korzyść użytkowników przestrzeni powietrznej.
Schemat będzie dzielił te koszty pomiędzy poszczególne kategorie użytkowników.
2.
Przy ustalaniu podstawy kosztowej opłat stosowane będą następujące zasady:
a) koszt dzielony pomiędzy użytkowników przestrzeni powietrznej stanowić będzie pełny koszt zapewnienia służb nawigacji lotniczej, włącznie z odpowiednimi kwotami za odsetki od inwestycji kapitałowych i deprecjacji aktywów, jak również koszty utrzymania, obsługi, zarządzania i administracji;
b) koszty, jakie należy uwzględnić w tym kontekście, to te poddawane ocenie w związku z wyposażeniem i służbami, jakie są zapewniane i wdrażane w ramach Regionalnego planu nawigacji lotniczej ICAO dla regionu Europy.
Mogą one również obejmować koszty poniesione przez państwowe władze nadzorujące i/lub wyznaczone organizacje, jak również inne koszty poniesione przez właściwe Państwo Członkowskie i instytucję zapewniającą służby w związku z zapewnieniem służb nawigacji lotniczej;
c) koszt różnych służb nawigacji lotniczej zostanie określony indywidualnie, jak określono w art. 12 ust. 3;
d) wzajemne subsydiowanie pomiędzy różnymi instytucjami zapewniającymi służby nawigacji lotniczej będzie możliwe tylko wtedy, kiedy jest to usprawiedliwione z przyczyn obiektywnych i będzie jasno sprecyzowane;
e) należy zagwarantować przejrzystość podstawy kosztowej opłat.
W celu umożliwienia zbadania rzeczywistych oraz planowanych kosztów i przychodów instytucji zapewniających służby powinny zostać przyjęte przepisy wykonawcze dotyczące dostarczania informacji przez te instytucje.
Informacje są regularnie wymieniane pomiędzy państwowymi władzami nadzorującymi, instytucjami zapewniającymi służby, Komisją i Eurocontrolem.
3.
Nie naruszając systemu opłat Eurocontrolu dla opłat trasowych, ustalając opłaty zgodnie z ust. 2, Państwa Członkowskie będą przestrzegać poniższych zasad:
a) opłaty za dostępność służb nawigacji lotniczej zostaną ustanowione na równych warunkach.
Przy nakładaniu opłat na różnych użytkowników przestrzeni powietrznej za wykorzystanie tej samej służby narodowość lub kategoria użytkownika nie będą robić różnicy;
b) zwolnienie z opłat niektórych użytkowników, w szczególności lekkich statków powietrznych i państwowych statków powietrznych, jest dopuszczalne, pod warunkiem że koszt takiego zwolnienia nie zostanie przeniesiony na innych użytkowników;
c) służby nawigacji lotniczej mogą osiągać wystarczające dochody przekraczające wszystkie bezpośrednie i pośrednie koszty operacyjne oraz zapewniające uzasadniony zwrot na aktywach przyczyniający się do niezbędnego podniesienia wartości kapitału;
d) opłaty będą odzwierciedlać koszt służb nawigacji lotniczej oraz wyposażenia udostępnionego użytkownikom przestrzeni powietrznej z uwzględnieniem relatywnych możliwości produkcyjnych różnych typów statków powietrznych;
e) opłaty będą stanowić zachętę do bezpiecznego, skutecznego i sprawnego zapewniania służb nawigacji lotniczej, dążąc do osiągnięcia wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz efektywności kosztów, i będą stymulować zintegrowane świadczenie usług.
W tym celu opłaty takie mogą być wykorzystywane do zapewnienia:
- mechanizmów, włączając zachęty składające się z korzyści i strat finansowych, w celu skłonienia instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej i/lub użytkowników przestrzeni powietrznej do wsparcia ulepszeń zarządzania przepływem ruchu lotniczego, takich jak zwiększenia pojemności i ograniczenia opóźnień przy jednoczesnym utrzymaniu optymalnego poziomu bezpieczeństwa.
Decyzja dotycząca zastosowania takich mechanizmów leży w gestii każdego Państwa Członkowskiego;
- dochodów zasilających projekty przeznaczone do wsparcia określonych kategorii użytkowników przestrzeni powietrznej i/lub dostawców służb nawigacji lotniczej w celu poprawienia zbiorowej infrastruktury nawigacji lotniczej, zapewniania służb nawigacji lotniczej oraz wykorzystania przestrzeni powietrznej.
4.
Przepisy wykonawcze dotyczące dziedzin określonych w ust. 1, 2 i 3 zostaną opracowane zgodnie z procedurą określoną w art. 8 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 16
Ocena opłat
1.
Komisja zapewni ciągłą ocenę zgodności z przepisami określonymi w art. 14 i 15, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Komisja podejmie działania w celu stworzenia niezbędnych mechanizmów dla wykorzystania wiedzy eksperckiej Eurocontrolu.
2.
Na wniosek jednego lub więcej Państw Członkowskich, które uznają, że wspomniane wyżej przepisy nie są poprawnie stosowane, bądź z własnej inicjatywy, Komisja przeprowadzi dochodzenie w sprawie jakiegokolwiek domniemania braku zgodności bądź braku zastosowania odpowiednich przepisów.
W ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku, po otrzymaniu informacji z Państwa Członkowskiego oraz po konsultacji z Komitetem ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej stosownie do procedury określonej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego, Komisja podejmie decyzję na temat zastosowania art. 14 i 15 oraz możliwości kontynuacji odpowiednich praktyk.
3.
Komisja skieruje swoją decyzję do Państw Członkowskich oraz poinformuje o niej instytucję zapewniającą służby w zakresie, w jakim jest ona prawnie zobligowana.
Każde Państwo Członkowskie może odnieść się do decyzji Komisji do Rady w ciągu jednego miesiąca.
Rada, działając za pomocą większości kwalifikowanej, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Dostosowanie do postępu technicznego
1.
W celu dostosowania do postępu technicznego istnieje możliwość dokonania poprawek w załącznikach zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
2.
Komisja opublikuje przepisy wykonawcze przyjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Poufność
1.
Ani państwowe władze nadzorujące, działające zgodnie z ich narodowym prawodawstwem, ani też Komisja nie będą ujawniać informacji o charakterze poufnym, w szczególności informacji o instytucjach zapewniających służby nawigacji lotniczej, ich powiązaniach biznesowych bądź ich kosztach.
2.
Ustęp 1 nie będzie naruszał prawa ujawniania przez państwowe władze nadzorujące informacji w sytuacji, gdy ma to zasadnicze znaczenie dla wypełnienia ich obowiązków, kiedy ujawnienie takie będzie proporcjonalne i będzie uwzględniać interesy instytucji zapewniających służby nawigacji lotniczej w ochronie ich tajemnic służbowych.
3.
Ponadto ust. 1 nie będzie wykluczał ujawnienia informacji innych aniżeli tych o charakterze poufnym, pod warunkiem działania i zapewnienia służb.
Artykuł 19
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niemniej jednak art. 7 i 8 wchodzą w życie rok po opublikowaniu wspólnych wymogów, jak określono w art. 6 Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004
w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej
(Rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy 11 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Utworzenie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej wymaga zharmonizowanego podejścia do kwestii regulowania organizacji oraz użytkowania przestrzeni powietrznej.
(2) W listopadzie 2000 r. w raporcie Grupy Wysokiego Szczebla ds. Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej stwierdzono, iż przestrzeń powietrzna powinna być wyznaczana, regulowana i strategicznie zarządzana w skali ogólnoeuropejskiej.
(3) Komunikat Komisji w sprawie utworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej stwierdza konieczność przeprowadzenia reform strukturalnych pozwalających na utworzenie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej za pomocą stopniowej integracji zarządzania przestrzenią powietrzną oraz opracowania nowej koncepcji i procedur zarządzania ruchem lotniczym.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 (Rozporządzenie ramowe) [5] ustanawia ramy dla utworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(5) W art. 1 Konwencji chicagowskiej o lotnictwie cywilnym z 1944 r. Umawiające się Państwa stwierdzają, iż "każde państwo posiada całkowitą i wyłączną zwierzchność nad przestrzenią powietrzną nad swoim terytorium".
W ramach tej zwierzchności Państwa Członkowskie Wspólnoty, podlegając odpowiednim konwencjom międzynarodowym, realizują uprawnienia władzy publicznej w zakresie kontroli ruchu lotniczego.
(6) Przestrzeń powietrzna stanowi dobro wspólne udostępniane wszystkim kategoriom użytkowników, które powinno być elastycznie użytkowane przez wszystkich z nich, zapewniając przejrzystość i równe traktowanie, uwzględniając jednocześnie potrzeby bezpieczeństwa i obrony Państw Członkowskich, jak również ich zobowiązania wobec organizacji międzynarodowych.
(7) Sprawne zarządzanie przestrzenią powietrzną ma kluczowe znaczenie dla zwiększenia pojemności systemu służb ruchu lotniczego, dla optymalnego zaspokojenia różnorodnych potrzeb użytkowników oraz dla osiągnięcia najbardziej elastycznego wykorzystania przestrzeni powietrznej.
(8) Działania Eurocontrolu potwierdzają, że sieć tras lotniczych i struktura przestrzeni powietrznej nie mogą być w rzeczywistości tworzone w izolacji, ponieważ każde indywidualne Państwo Członkowskie stanowi integralny element Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym ("EATMN"), zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Wspólnoty.
(9) Przestrzeń powietrzna o wzrastającej integracji operacyjnej powinna być ustanowiona dla ogólnego przelotowego ruchu lotniczego w górnej przestrzeni powietrznej; połączenie pomiędzy górną i dolną przestrzenią powietrzną powinno być odpowiednio zdefiniowane.
(10) Europejski górny rejon informacji powietrznej ("EUIR"), obejmujący górną przestrzeń będącą w gestii Państw Członkowskich, powinien, w zakresie niniejszego rozporządzenia, ułatwić wspólne planowanie i publikowanie informacji lotniczej w celu przeciwdziałania nadmiernemu zagęszczeniu ruchu lotniczego w poszczególnych regionach.
(11) Użytkownicy przestrzeni powietrznej napotykają zróżnicowane warunki dostępu do przestrzeni powietrznej Wspólnoty oraz swobody poruszania się wewnątrz niej, spowodowane brakiem harmonizacji w klasyfikacji przestrzeni powietrznej.
(12) Rekonfiguracja przestrzeni powietrznej powinna opierać się na wymogach operacyjnych niezależnie od istniejących granic.
Wspólne ogólne przepisy dotyczące tworzenia jednolitych funkcjonalnych bloków przestrzeni powinny być opracowane w konsultacji i w oparciu o pomoc specjalistyczną Eurocontrolu.
(13) Kwestią o kluczowym znaczeniu jest osiągnięcie jednolitej, zharmonizowanej struktury przestrzeni powietrznej pod względem tras i sektorów, oparcie obecnej i przyszłej organizacji przestrzeni powietrznej na wspólnych zasadach oraz zarządzanie przestrzenią powietrzną zgodnie ze zharmonizowanymi przepisami.
(14) Koncepcja elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej powinna być skutecznie stosowana; jest to niezbędne dla optymalizacji użycia sektorów przestrzeni powietrznej, szczególnie w okresach szczytowego natężenia ruchu lotnictwa ogólnego oraz w przestrzeniach o dużym natężeniu tego ruchu, poprzez współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi w odniesieniu do używania takich sektorów dla działań i szkolenia wojskowego.
W tym celu niezbędne jest przeznaczenie odpowiednich środków na skuteczne wprowadzenie koncepcji elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej, biorąc pod uwagę wymogi zarówno cywilne, jak i wojskowe.
(15) Państwa Członkowskie powinny podejmować próby współpracy z sąsiednimi Państwami Członkowskimi w celu zastosowania koncepcji elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej bez względu na granice państwowe.
(16) Różnice w organizacji współpracy cywilno-wojskowej we Wspólnocie ograniczają jednolite i terminowe zarządzanie przestrzenią powietrzną oraz wprowadzanie zmian.
Sukces Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej zależy od skutecznej współpracy pomiędzy władzami cywilnymi i wojskowymi, bez szkody dla przywilejów i uprawnień Państw Członkowskich w dziedzinie obrony.
(17) Działania i szkolenie wojskowe powinny być zabezpieczane kiedykolwiek zastosowanie wspólnych przepisów i kryteriów może być szkodliwe dla ich bezpiecznego i skutecznego wykonania.
(18) Należy podjąć odpowiednie działania mające na celu poprawę skuteczności zarządzania przepływem ruchu lotniczego dla wsparcia istniejących organów operacyjnych, włącznie z Centralnym Organem Zarządzania Przepływem Ruchu Lotniczego Eurocontrol, dla zapewnienia sprawności operacji lotniczych.
(19) Wskazane jest rozważenie możliwości rozszerzenia koncepcji górnej przestrzeni powietrznej na dolną przestrzeń powietrzną, zgodnie z harmonogramem i odpowiednimi opracowaniami,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
W zakresie uregulowanym rozporządzeniem ramowym, niniejsze rozporządzenie dotyczy organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
Celem niniejszego rozporządzenia jest wsparcie koncepcji stopniowo wzrastającej operacyjnej integracji przestrzeni powietrznej w kontekście wspólnej polityki transportowej oraz ustanowienie wspólnych procedur projektowania, planowania i zarządzania zapewniających sprawną i bezpieczną realizację zarządzania ruchem lotniczym.
2.
Użytkowanie przestrzeni powietrznej będzie wspierać działanie służb nawigacji powietrznej jako spójnej i jednolitej całości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) [6].
3.
Bez uszczerbku dla art. 10, niniejsze rozporządzenie będzie mieć zastosowanie do przestrzeni powietrznej w regionach EUR i AFI ICAO, tam gdzie Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnianie służb ruchu lotniczego zgodnie z rozporządzeniem o zapewnianiu służb.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejsze rozporządzenie również do przestrzeni powietrznej będącej w ich zakresie odpowiedzialności, a leżącej w innych regionach ICAO, pod warunkiem że powiadomią o tym Komisję i Państwa Członkowskie.
4.
Rejony Informacji Powietrznej znajdujące się w przestrzeni powietrznej, do której niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ROZDZIAŁ II
ARCHITEKTURA PRZESTRZENI POWIETRZNEJ
Artykuł 2
Poziom podziału
Poziom podziału pomiędzy górną i dolną przestrzenią powietrzną jest ustalony na poziomie lotu 285.
Decyzje dotyczące odchylenia od poziomu podziału, które są uzasadnione w świetle wymogów operacyjnych, mogą być podjęte w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, których to dotyczy, zgodnie z procedurą opisaną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 3
Europejski górny rejon informacji powietrznej (EUIR)
1.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zmierzają do ustanowienia i uznania przez ICAO pojedynczego rejonu EUIR.
W tym celu, w przypadku spraw będących w gestii Wspólnoty, Komisja przedkłada Radzie rekomendację, zgodnie z art. 300 Traktatu, najpóźniej w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Rejon EUIR zostaje zaprojektowany w taki sposób, aby obejmował przestrzeń powietrzną będącą w zakresie odpowiedzialności Państw Członkowskich zgodnie z art. 1 ust.3 i może również obejmować przestrzeń powietrzną europejskich państw trzecich.
3.
Ustanowienie rejonu EUIR odbywa się bez uszczerbku dla odpowiedzialności Państw Członkowskich za wyznaczenie instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego w przestrzeni powietrznej będącej w ich odpowiedzialności, zgodnie z art. 8 ust.1 rozporządzenia o zapewnianiu służb.
4.
Państwa Członkowskie zachowują swoją odpowiedzialność wobec ICAO w geograficznych granicach górnych rejonów informacji powietrznej powierzonych im przez ICAO w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
5.
Bez uszczerbku dla publikowania przez Państwa Członkowskie informacji lotniczej i w sposób zgodny z tą publikacją, Komisja, w ścisłej współpracy z Eurocontrolem, koordynuje tworzenie pojedynczego zbioru informacji lotniczych dotyczącego rejonu EUIR, biorąc pod uwagę odnośne wymagania ICAO.
Artykuł 4
Klasyfikacja przestrzeni powietrznej
Komisja i Państwa Członkowskie projektują EUIR zgodnie z postępującą harmonizacją klasyfikacji przestrzeni powietrznej, mającą na celu zagwarantowanie jednolitego zapewniania służb nawigacji powietrznej w ramach Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
To wspólne podejście opiera się na uproszczonym zastosowaniu klasyfikacji przestrzeni powietrznej, jak określono w strategii przestrzeni powietrznej Eurocontrol dla państw Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego zgodnie ze standardami ICAO.
Niezbędne przepisy wykonawcze w tej dziedzinie zostają ustanowione zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 8 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 5
Rekonfiguracja górnej przestrzeni powietrznej
1.
Mając na uwadze osiągnięcie maksymalnej pojemności i wydajności sieci zarządzania ruchem lotniczym w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej oraz mając na uwadze utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa, górna przestrzeń powietrzna zostaje skonfigurowana w funkcjonalne bloki przestrzeni powietrznej.
2.
Funkcjonalne bloki przestrzeni powietrznej, między innymi:
a) są poparte względami bezpieczeństwa;
b) umożliwiają optymalne użytkowanie przestrzeni powietrznej, uwzględniając przepływ ruchu lotniczego;
c) są uzasadnione ich całkowitą wartością dodaną, włącznie z optymalnym wykorzystaniem zasobów technicznych i personalnych na podstawie analizy kosztów i zysków;
d) zapewniają płynne i elastyczne przekazanie odpowiedzialności za kontrolę ruchu lotniczego pomiędzy organami służb ruchu lotniczego;
e) zapewniają zgodność konfiguracji górnej i dolnej przestrzeni powietrznej;
f) będą stosować warunki wynikające z regionalnych porozumień podjętych wewnątrz ICAO; oraz
g) będą przestrzegać regionalnych porozumień obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych dotyczących europejskich państw trzecich.
3.
Wspólne ogólne przepisy ustanawiania i modyfikacji funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej są tworzone zgodnie z procedurami zawartymi w art. 8 rozporządzenia ramowego.
4.
Funkcjonalny blok przestrzeni powietrznej będzie ustanawiany jedynie na mocy wzajemnych porozumień pomiędzy Państwami Członkowskimi, które odpowiadają za jakąkolwiek część przestrzeni powietrznej włączonej do bloku, lub na mocy deklaracji jednego Państwa, jeżeli przestrzeń powietrzna włączona do bloku znajduje się w całości w jego zakresie odpowiedzialności.
Zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie podejmie (podejmą) działania jedynie po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami, włącznie z Komisją i innymi Państwami Członkowskimi.
5.
W przypadku gdy funkcjonalny blok przestrzeni powietrznej dotyczy przestrzeni powietrznej, która jest w całości lub w części w gestii dwóch lub więcej Państw Członkowskich, porozumienie, w wyniku którego blok jest ustanowiony, będzie zawierać niezbędne przepisy dotyczące sposobu, w jaki blok ten może być modyfikowany, oraz sposobu, w jaki Państwo Członkowskie może wycofać się z bloku, włącznie z postanowieniami przejściowymi.
6.
W przypadku powstania trudności pomiędzy dwoma lub większą liczbą Państw Członkowskich odnośnie do funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej przekraczającego granice przestrzeni powietrznej będącej w ich zakresie odpowiedzialności, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą wspólnie wnieść sprawę do Komitetu ds. Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej w celu zasięgnięcia opinii.
Opinia ta powinna być skierowana do zainteresowanych Państw Członkowskich.
Bez uszczerbku dla ust. 4, Państwa Członkowskie wezmą taką opinię pod uwagę w celu znalezienia rozwiązania.
7.
Decyzje, o których mowa w ust. 4 i 5, zostaną zgłoszone Komisji w celu publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Publikacja taka powinna określać datę wejścia w życie odnośnej decyzji.
Artykuł 6
Optymalne projektowanie tras i sektorów w górnej przestrzeni powietrznej
1.
Wspólne przepisy i kryteria projektowania tras i sektorów są ustanowione w celu zapewnienia bezpiecznego, wydajnego ekonomicznie i przyjaznego dla środowiska naturalnego użytkowania przestrzeni powietrznej.
Projektowanie sektorów będzie spójne z projektowaniem tras.
2.
Przepisy wykonawcze w dziedzinie omówionej w ust. 1 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą opisaną w art. 8 rozporządzenia ramowego.
3.
Decyzje dotyczące ustanowienia bądź modyfikacji tras i sektorów będą wymagały zatwierdzenia przez Państwa Członkowskie będące odpowiedzialne za przestrzeń powietrzną, wobec której te decyzje mają zastosowanie.
ROZDZIAŁ III
ELASTYCZNE UŻYTKOWANIE PRZESTRZENI POWIETRZNEJ W JEDNOLITEJ EUROPEJSKIEJ PRZESTRZENI POWIETRZNEJ
Artykuł 7
Elastyczne użytkowanie przestrzeni powietrznej
1.
Biorąc pod uwagę potrzeby struktur wojskowych, za które są odpowiedzialne, Państwa Członkowskie zapewniają jednolite stosowanie w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej koncepcji elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej, jak zostało to opisane przez ICAO i opracowane przez Eurocontrol, w celu ułatwienia zarządzania przestrzenią powietrzną i zarządzania ruchem lotniczym w kontekście wspólnej polityki transportowej.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji roczne raporty dotyczące zastosowania, w kontekście wspólnej polityki transportowej, koncepcji elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej w odniesieniu do przestrzeni powietrznej będącej w ich zakresie odpowiedzialności.
3.
Jeżeli w następstwie raportów przedłożonych przez Państwa Członkowskie niezbędne stanie się wzmocnienie i ujednolicenie zastosowania koncepcji elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, przepisy wykonawcze w kontekście wspólnej polityki transportowej zostają przyjęte zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 8 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 8
Okresowe zawieszenie
1.
W sytuacji gdy zastosowanie art. 7 powoduje powstanie znaczących trudności operacyjnych, Państwa Członkowskie mogą okresowo zawiesić jego zastosowanie, pod warunkiem że niezwłocznie poinformują o tym fakcie Komisję i inne Państwa Członkowskie.
2.
W następstwie wprowadzenia okresowego zawieszenia istnieje możliwość wypracowania poprawek do przepisów przyjętych na podstawie art. 7 ust. 3, dotyczących przestrzeni powietrznej będącej w gestii zainteresowanych Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 8 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 9
Zarządzanie przepływem ruchu lotniczego
1.
Przepisy wykonawcze dotyczące zarządzania przepływem ruchu lotniczego zostają ustanowione zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 8 rozporządzenia ramowego, mając na względzie optymalizację dostępnej przepustowości w użytkowaniu przestrzeni powietrznej i wzmocnienie procesu zarządzania przepływem ruchu lotniczego.
Przepisy te opierają się na jawności i wydajności, gwarantując, iż przepustowość jest zapewniana w sposób elastyczny i punktualny, stosownie do zaleceń regionalnego planu żeglugi powietrznej regionu Europy ICAO.
2.
Przepisy wykonawcze wspierają decyzje operacyjne instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, operatorów portów lotniczych i użytkowników przestrzeni powietrznej i obejmują następujące zagadnienia:
a) planowanie lotów;
b) użytkowanie dostępnej przepustowości przestrzeni powietrznej podczas wszystkich faz lotu, włączając przydzielanie "slotów"; oraz
c) użytkowanie systemu tras przez lotnictwo ogólne, obejmujące:
- stworzenie jednolitej publikacji dla ukierunkowania tras i ruchu,
- możliwości ominięcia przez lotnictwo ogólne obszarów o dużym natężeniu ruchu lotniczego, oraz
- przepisy pierwszeństwa dotyczące dostępu do przestrzeni powietrznej dla ogólnego ruchu lotniczego, szczególnie w okresach zwiększonego natężenia ruchu lub kryzysu.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Ocena
W kontekście okresowych ocen, o których mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia ramowego, Komisja finalizuje spodziewane opracowanie na temat warunków przyszłego zastosowania koncepcji, o których mowa w art. 3, 5 i 6, w dolnej przestrzeni powietrznej.
Na podstawie wniosków z tego opracowania oraz w świetle osiągniętego postępu, najpóźniej do 31 grudnia 2006 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport, uzupełniony, gdzie ma to zastosowanie, o propozycję rozszerzenia zastosowania tych koncepcji w dolnej przestrzeni powietrznej lub o propozycję podjęcia innych działań.
W przypadku planowania takiego rozszerzenia odpowiednie decyzje powinny zostać podjęte najlepiej przed dniem 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 marca 2004 r.
w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym
(Rozporządzenie w sprawie interoperacyjności)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojednawczy w dniu 11 grudnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu stworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej należy podjąć działania w odniesieniu do systemów, części składowych i procedur towarzyszących w celu zapewnienia interoperacyjności sieci zarządzania europejskim ruchem lotniczym ("EATMN") stosownie do przepisów o zapewnianiu służb nawigacji lotniczej, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [5] (Rozporządznie w sprawie zapewniania służb) oraz stosownie do przepisów o organizacji i wykorzystaniu przestrzeni powietrznej, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [6] (Rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej).
(2) Raport Grupy Wysokiego Szczebla w sprawie Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej potwierdził potrzebę opracowania regulacji technicznych w oparciu o "nowe podejście", stosownie do rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do standaryzacji technicznej oraz do standardów [7], gdzie zasadnicze wymogi, przepisy i standardy mają charakter uzupełniający i są ze sobą zgodne.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r.
("Rozporządzenie ramowe") [8] określa podstawy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(4) Raport Grupy Wysokiego Szczebla potwierdził, iż mimo postępu osiągniętego w ciągu kilku ostatnich lat w zakresie zapewniania jednolitego działania EATMN sytuacja ciągle pozostaje niezadowalająca i obserwuje się niski poziom integracji pomiędzy narodowymi systemami zarządzania ruchem lotniczym oraz powolne tempo wprowadzania nowych koncepcji operacyjnych i technologii niezbędnych do zapewnienia dodatkowej wymaganej przepustowości.
(5) Zwiększenie poziomu integracji na szczeblu Wspólnoty spowodowałoby większą skuteczność oraz mniejsze koszty nabywania i obsługi systemów, jak również lepsze współdziałanie operacyjne.
(6) Dominacja narodowych specyfikacji technicznych wykorzystywanych w nabywaniu systemów doprowadziła do fragmentacji rynku systemów i nie ułatwia ona współpracy przemysłowej na szczeblu Wspólnoty; w konsekwencji dotyczy to szczególnie przemysłu, który musi w sposób znaczący przystosowywać swoje produkty do każdego rynku narodowego; praktyki takie powodują, że rozwój i wdrażanie nowych technologii stają się niepotrzebnie skomplikowane i spowalniają tempo wprowadzania nowych koncepcji operacyjnych, które są niezbędne dla zwiększenia przepustowości.
(7) W interesie wszystkich stron zaangażowanych w zarządzanie ruchem lotniczym leży opracowanie nowego partnerskiego podejścia umożliwiającego równomierne zaangażowanie wszystkich stron, jak również stymulującego kreatywność oraz dzielenie się wiedzą, doświadczeniami i zagrożeniami; partnerstwo takie powinno mieć na celu zdefiniowanie, we współpracy z przemysłem, spójnego zestawu specyfikacji Wspólnoty, który może sprostać możliwie najszerszemu spektrum potrzeb.
(8) Wewnętrzny rynek stanowi cel Wspólnoty, stąd też działania podejmowane w ramach niniejszego rozporządzenia powinny przyczyniać się do jego stopniowego rozwoju w tym sektorze.
(9) Właściwe jest zdefiniowanie zasadniczych wymogów, które powinny mieć zastosowanie w europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym, jej systemach, częściach składowych i stosownych procedurach.
(10) Przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności powinny zostać sporządzone dla systemów w sytuacji, gdy konieczne jest uzupełnienie lub dalsza poprawa zasadniczych wymogów; przepisy te powinny zostać również sporządzone w sytuacji, gdy konieczne jest ułatwienie wprowadzenia nowych, uzgodnionych i zatwierdzonych koncepcji operacyjnych i technologii; zgodność z tymi przepisami powinna być zachowana w sposób ciągły; przepisy te powinny bazować na przepisach i standardach opracowanych przez organizacje międzynarodowe, tj. Eurocontrol lub ICAO.
(11) Opracowanie i przyjęcie specyfikacji Wspólnoty dotyczących EATMN, jej systemów i części składowych oraz stosownych procedur stanowi właściwy środek zdefiniowania technicznych i operacyjnych warunków niezbędnych dla spełnienia zasadniczych wymogów i stosownych przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności; zgodność z opublikowanymi specyfikacjami Wspólnoty, która ma charakter dobrowolny, tworzy domniemanie zgodności z zasadniczymi wymogami oraz stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności.
(12) Specyfikacje Wspólnoty powinny zostać opracowane przez europejskie instytucje standaryzacyjne wspólnie z Europejską Organizacją Wyposażenia Lotnictwa Cywilnego ("Eurocae") i Eurocontrolem, zgodnie z ogólnymi procedurami standaryzacyjnymi Wspólnoty.
(13) Procedury rządzące oceną zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych powinny opierać się na zastosowaniu modułów opisanych w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności WE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [9]; do stopnia, w jakim jest to konieczne, moduły te powinny zostać rozbudowane, aby obejmowały one konkretne wymogi wszystkich zainteresowanych branż.
(14) Opisywany rynek jest małych rozmiarów i składa się z systemów i ich części składowych stosowanych prawie wyłącznie dla celów zarządzania ruchem lotniczym i nieprzeznaczonych do powszechnego użytku; stąd też zbędne byłoby umieszczanie oznaczenia WE na częściach składowych, ponieważ na podstawie oceny zgodności i/lub przydatności do wykorzystania deklaracja producenta o zgodności jest wystarczająca; nie powinno to mieć wpływu na obowiązek producenta w zakresie umieszczania oznaczenia WE na niektórych częściach składowych dla certyfikacji ich zgodności z innymi, dotyczącymi ich regulacjami prawnymi Wspólnoty.
(15) Wprowadzenie do użytku systemów zarządzania ruchem lotniczym powinno podlegać weryfikacji zgodności z zasadniczymi wymogami i stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności; zastosowanie specyfikacji Wspólnoty tworzy domniemanie zgodności z zasadniczymi wymogami oraz stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności.
(16) Pełne zastosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być realizowane z pomocą strategii przejściowej, mającej za zadanie osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia, nie powodując przy tym nieuzasadnionych przeszkód w utrzymaniu istniejącej infrastruktury wynikających z kalkulacji kosztów i zysków.
(17) W ramach prawodawstwa Wspólnoty należy uwzględnić potrzebę zapewnienia:
- jednolitych warunków w zakresie dostępności i skutecznego wykorzystania widma częstotliwości radiowych, jakie niezbędne jest dla wdrożenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, włącznie z aspektami kompatybilności elektromagnetycznej,
- ochrony służb ratowniczych przed szkodliwymi zakłóceniami,
- skutecznego i właściwego wykorzystania częstotliwości przydzielonych i zarządzanych wyłącznie przez sektor lotniczy.
(18) Dyrektywa Rady 93/65/EWG z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym [10] ogranicza się do obowiązków instytucji nadrzędnych; niniejsze rozporządzenie ma charakter bardziej całościowy, ponieważ określa ono obowiązki wszystkich stron uczestniczących, włącznie z instytucjami zapewniającymi służby nawigacji lotniczej, użytkownikami przestrzeni powietrznej, przemysłem i portami lotniczymi oraz uwzględnia przepisy mające zastosowanie dla nich wszystkich, jak również przyjęcie specyfikacji Wspólnoty, które mając charakter dobrowolny, tworzy domniemanie zgodności z zasadniczymi wymogami. Stąd też dyrektywa 93/65/EWG, przyjmująca normy Eurocontrolu oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/65/EWG w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym [11] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2082/2000 z dnia 6 września 2000 r. przyjmujące normy Eurocontrolu i zmieniające dyrektywę 97/15/WE [12] oraz (WE) nr 980/2002 z dnia 4 czerwca 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2082/2000 powinny zostać anulowane po upływie okresu przejściowego.
(19) Dla zachowania pewności prawnej ważne jest zapewnienie, aby treść niektórych przepisów prawodawstwa Wspólnoty przyjęta na podstawie dyrektywy 93/65/EWG pozostała w mocy w formie niezmienionej.
Przyjęcie w ramach niniejszego rozporządzenia przepisów wykonawczych korespondujących z takimi przepisami będzie wymagać pewnego czasu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
W zakresie rozporządzenia ramowego, niniejsze rozporządzenie dotyczy interoperacyjności EATMN.
2.
Niniejsze rozporządzenie będzie mieć zastosowanie w odniesieniu do systemów, ich części składowych i stosownych procedur określonych w załączniku I.
3.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu osiągnięcie interoperacyjności pomiędzy różnymi systemami, częściami składowymi i stosownymi procedurami EATMN, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych.
Niniejsze rozporządzenie ma również na celu zapewnienie skoordynowanego i szybkiego wprowadzenia nowych, uzgodnionych i zatwierdzonych koncepcji operacyjnych bądź technologii w zarządzaniu ruchem lotniczym.
ROZDZIAŁ II
ZASADNICZE WYMOGI, PRZEPISY WYKONAWCZE DOTYCZĄCE INTEROPERACYJNOŚCI ORAZ SPECYFIKACJE WSPÓLNOTY
Artykuł 2
Zasadnicze wymogi
Sieć EATMN, jej systemy i ich części składowe oraz stosowne procedury spełniają zasadnicze wymogi.
Zasadnicze wymogi zostały przedstawione w załączniku II.
Artykuł 3
Przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności
1.
Przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności są sporządzane, gdy jest to niezbędne dla osiągnięcia w sposób spójny celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Systemy, części składowe oraz procedury towarzyszące są zgodne ze stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności w trakcie ich całego okresu użytkowania.
3.
Przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności w szczególności:
a) określają wszystkie specyficzne wymogi stanowiące uzupełnienie lub udoskonalenie zasadniczych wymogów, szczególnie w odniesieniu do bezpieczeństwa, jednolitych operacji i działań; i/lub
b) opisują, gdzie ma to zastosowanie, wszystkie specyficzne wymogi stanowiące uzupełnienie lub udoskonalenie zasadniczych wymogów, szczególnie w odniesieniu do skoordynowanego wprowadzania nowych, uzgodnionych i zatwierdzonych koncepcji operacyjnych lub technologii; i/lub
c) określają części składowe w odniesieniu do systemów; i/lub
d) opisują określone procedury oceny zgodności, obejmujące, gdzie ma to zastosowanie, wyznaczone instytucje, jak określono w art. 8, na podstawie modułów zdefiniowanych w decyzji 93/465/EWG, stosowanych do oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych, jak również weryfikacji systemów; i/lub
e) określają warunki wdrażania, obejmujące, gdzie ma to zastosowanie, datę, do której wszystkie własciwe instytucje uczestniczące mają wymóg ich przestrzegania.
4.
Na etapie przygotowania, przyjęcia oraz przeglądu przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności uwzględnione są szacunkowe koszty oraz korzyści rozwiązań technicznych, dzięki którym przepisy te mogą być przestrzegane, mając na uwadze zdefiniowanie najbardziej praktycznego rozwiązania przy zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa.
Ocena kosztów i korzyści wynikających z tych rozwiązań dla wszystkich zainteresowanych stron zostanie dołączona do każdego projektu przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności.
5.
Przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności zostaną opracowane zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 4
Specyfikacje Wspólnoty
1.
Dla osiągnięcia celu niniejszego rozporządzenia istnieje możliwość opracowania specyfikacji Wspólnoty.
Specyfikacje takie mogą zawierać:
a) standardy europejskie dotyczące systemów lub części składowych wraz ze stosownymi procedurami, sporządzone przez europejskie instytucje standaryzacyjne we współpracy z Eurocae, na podstawie mandatu Komisji, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [13] oraz zgodnie z ogólnymi wytycznymi na temat współpracy pomiędzy Komisją a instytucjami standaryzacyjnymi, podpisanymi w 13 grudnia 1984 r.;
lub
b) specyfikacje sporządzane przez Eurocontrol w sprawie uzgodnień operacyjnych pomiędzy instytucjami zapewniającymi służby nawigacji lotniczej, w odpowiedzi na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego.
2.
Zgodność z zasadniczymi wymogami i/lub przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności zostanie wstępnie określona dla systemów, wraz z procedurami towarzyszącymi lub częściami składowymi, które spełniają wymogi stosownych specyfikacji Wspólnoty i których numery porządkowe zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Komisja publikuje odnośniki do standardów europejskich określonych w ust. 1 lit. a) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4. Odnośniki do specyfikacji Eurocontrolu określone w ust. 1 lit. b) będą publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego.
5.
W sytuacji gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, iż zgodność z opublikowaną specyfikacją nie gwarantuje przestrzegania zasadniczych wymogów i/lub przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności, które wspomniana specyfikacja Wspólnoty ma za zadanie obejmować, stosowana jest procedura określona w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego.
6.
W przypadku niedociągnięć w publikowanych standardach można podjąć decyzję o częściowym lub całościowym wycofaniu odpowiednich standardów z publikacji, które je zawierają, względnie ze zmian do tych publikacji, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego, po konsultacji ze składem komitetu ustanowionego zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE.
7.
W przypadku niedociągnięć w publikowanych specyfikacjach Eurocontrolu można podjąć decyzję o częściowym lub całościowym wycofaniu odpowiednich standardów z publikacji, które je zawierają, względnie ze zmian do tych publikacji, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia ramowego.
ROZDZIAŁ III
WERYFIKACJA ZGODNOŚCI
Artykuł 5
Deklaracja WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych
1.
Częściom składowym towarzyszy deklaracja WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania.
Poszczególne części tej deklaracji zostały przedstawione w załączniku III.
2.
Producent, lub jego autoryzowany przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie, zapewnia i deklaruje, za pomocą deklaracji WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania, że stosował on przepisy zawarte w zasadniczych wymogach oraz w stosownych przepisach wykonawczych dotyczących interoperacyjności.
3.
Zgodność z zasadniczymi wymogami i stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności zostanie wstępnie określona w odniesieniu do tych części składowych, do których dołączona jest deklaracja WE o zgodności i przydatności do wykorzystania.
4.
Stosowne przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności określają, gdzie ma to zastosowanie, zadania dotyczące oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych, która będzie wykonywana przez wyznaczone instytucje określone w art. 8.
Artykuł 6
Deklaracja WE o weryfikacji systemów
1.
Po zintegrowaniu z EATMN systemy będą podlegać weryfikacji WE przez instytucję zapewniającą służby nawigacji lotniczej zgodnie ze stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności, w celu zapewnienia, iż spełniają one zasadnicze wymogi niniejszego rozporządzenia oraz przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności,.
2.
Zanim system zostanie wprowadzony do użytku, właściwa instytucja zapewniająca służby nawigacji lotniczej opracowuje deklarację WE o weryfikacji, potwierdzającą zgodność, i przedstawia ją państwowym władzom nadzorującym wraz z ewidencją techniczną.
Elementy tej deklaracji oraz zbiór dokumentów technicznych zostały przedstawione w załączniku IV.
Państwowe władze nadzorujące mogą wymagać wszelkich dodatkowych informacji w celu nadzorowania tej zgodności.
3.
Stosowne przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności określają, gdzie ma to zastosowanie, zadania dotyczące weryfikacji systemów, która będzie dokonywana przez wyznaczone instytucje określone w art. 8.
4.
Deklaracja WE o weryfikacji nie stanowi uszczerbku dla żadnych ocen, które państwowe władze nadzorujące będą musiały dokonać, jeśli zaistnieje taka możliwość, z powodów innych aniżeli interoperacyjność.
Artykuł 7
Gwarancje bezpieczeństwa
1.
W sytuacji gdy państwowe władze nadzorujące stwierdzają, że:
a) część składowa z dołączoną deklaracją WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania;
lub b) system z dołączoną deklaracją WE o weryfikacji;
nie spełnia zasadniczych wymogów i/lub stosownych przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i ciągłości działań, podejmują wszelkie niezbędne czynności w celu ograniczenia zakresu zastosowania danej części składowej lub systemu bądź w celu wprowadzenia zakazu ich stosowania przez instytucje będące w zakresie odpowiedzialności tych władz.
2.
Zainteresowany Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich działaniach tego typu, wskazując ich powody oraz, w szczególności, określając, czy w jego opinii niezgodność z zasadniczymi wymogami wynika z:
a) niemożności sprostania zasadniczym wymogom;
b) niewłaściwego zastosowania przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności i/lub specyfikacji Wspólnoty;
c) niedociągnięć w przepisach wykonawczych dotyczących interoperacyjności i/lub specyfikacji Wspólnoty.
3.
Komisja niezwłocznie konsultuje się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
Po przeprowadzeniu konsultacji Komisja informuje Państwo Członkowskie o wnioskach i przedstawia swoją opinię, czy uważa środki podjęte przez państwowe władze nadzorujące za usprawiedliwione.
4.
W sytuacji gdy Komisja uzna, iż środki podjęte przez państwowe władze nadzorujące nie są usprawiedliwione, prosi ona zainteresowane Państwo Członkowskie o zapewnienie niezwłocznego ich wstrzymania.
Informuje ona również o tym producenta bądź autoryzowanego przedstawiciela ustanowionego we Wspólnocie.
5.
W sytuacji gdy Komisja uzna, iż niezgodność z zasadniczymi wymogami wynika z niewłaściwego zastosowania przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności i/lub specyfikacji Wspólnoty, zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania w stosunku do wydawcy deklaracji zgodności i przydatności do wykorzystania lub deklaracji WE o weryfikacji i informuje o tym Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
6.
W sytuacji gdy Komisja uzna, iż niezgodność z zasadniczymi wymogami wynika z niedociągnięć w specyfikacji Wspólnoty, stosowane są procedury określone w art. 4 ust. 6 lub 7.
Artykuł 8
Wyznaczone instytucje
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o instytucjach, jakie wyznaczyły do realizacji zadań dotyczących oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania przedstawionych w art. 5 i/lub zadań dotyczących weryfikacji przedstawionych w art. 6, wskazując obszar odpowiedzialności każdej instytucji oraz jej numer identyfikacyjny otrzymany od Komisji.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej listę instytucji, ich numery identyfikacyjne i obszary odpowiedzialności oraz aktualizuje tę listę.
2.
Państwa Członkowskie stosują kryteria określone w załączniku V do oceny wyznaczonej instytucji. Instytucje spełniające kryteria oceny określone w odpowiednich standardach europejskich są uznawane za spełniające wspomniane kryteria.
3.
Państwa Członkowskie wycofują zawiadomienie o wyznaczonej instytucji, która przestała spełniać kryteria określone w załączniku V. Informują o tym również niezwłocznie Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Bez uszczerbku dla wymogów określonych w ust. 1, 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą zadecydować o mianowaniu organizacji uznanych zgodnie z art. 3 rozporządzenia o zapewnianiu służb jako wyznaczonych instytucji.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 9
Przegląd załączników
W przypadku jakichkolwiek udoskonaleń technicznych bądź operacyjnych do załączników I i II można wprowadzić poprawki zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 10
Przepisy przejściowe
1.
Poczynając od 20 października 2005 r., zasadnicze wymogi mają zastosowanie w przypadku wprowadzania do użytku systemów i części składowych EATMN, jeżeli nie zostało to inaczej określone w stosownych przepisach wykonawczych dotyczących interoperacyjności.
2.
Zgodność z zasadniczymi wymogami jest wymagana w przypadku wszystkich systemów i części składowych EATMN będących obecnie w użyciu do 20 kwietnia 2011 r., jeżeli nie zostało to inaczej określone w stosownych przepisach wykonawczych dotyczących interoperacyjności.
3.
Jeżeli systemy EATMN zostały nakazane lub podpisane zostały w tym celu wiążące umowy
- przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, lub, gdzie ma to zastosowanie,
- przed datą wejścia w życie jednej lub większej liczby stosownych przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności,
w taki sposób, że nie można zagwarantować zgodności z zasadniczymi wymogami i/lub stosownymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi interoperacyjności w ramach czasowych określonych w ust. 1, zainteresowane Państwo Członkowskie przekaże Komisji szczegółowe informacje na temat zasadniczych wymogów i/lub przepisów wykonawczych dotyczących interoperacyjności, w których stwierdzono wątpliwości co do zachowania zgodności.
Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami przed podjęciem decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 3 rozporządzenia ramowego.
Artykuł 11
Uchylenie
Dyrektywy 93/65/EWG i 97/15/WE oraz rozporządzenia (EC) nr 2082/2000 i 980/2002 tracą moc z dniem 20 października 2005 r.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzone w Strasburgu, dnia 10 marca 2004 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
P. Cox
Przewodniczący
W imieniu Rady
D. Roche
[1] Dz.U. C 103 E z 30.4.2002, str. 41.
[2] Dz.U. C 241 z 7.10.2002, str. 24.
[3] Dz.U. C 278 z 14.11.2002, str. 13.
[4] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 3 września 2002 r. (Dz.U. C 272 E z 13.11.2003, str. 325), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 marca 2003 r.
(Dz.U. C 129 E z 3.6.2003, str. 26) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2003 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2004 r. i decyzja Rady z dnia 2 lutego 2004. [5] Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 10.
[6] Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 20. [7] Dz.U. C 136 z 4.6.1985, str. 1.
[8] Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 1. [9] Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str. 23.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 567/2004
z dnia 22 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji [2], w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział Va rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [3] przewiduje środek wspierający w celu pomocy rolnikom w spełnieniu ostatnio wprowadzonych wiążących norm.
(2) W wyniku przystąpienia rolnicy z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji muszą radzić sobie z wieloma nowymi normami opartymi na prawodawstwie wspólnotowym, których muszą przestrzegać od dnia przystąpienia lub dnia późniejszego.
Konieczne jest zapewnienie wsparcia pokrywającego co najmniej część kosztów inwestycji wymaganych w celu spełnienia tych norm.
Dlatego powinny zostać ustanowione szczególne odstępstwa dla wykonywania środków "przestrzegania norm" w nowych Państwach Członkowskich.
(3) Rozporządzenie (WE) 1257/1999 powinno więc zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 33l rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dodaje się ust. 2b w brzmieniu:
"2b.
W drodze odstępstwa od art. 21a, 21b oraz 21c koszty związane z inwestycjami koniecznymi do spełnienia norm ustanowionych przez Wspólnotę przed dniem przystąpienia oraz wiążących rolników od tego dnia lub dnia późniejszego mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu poziomu rocznego wsparcia.
Ta możliwość jest ograniczona do pierwszych trzech lat okresu wsparcia, do rocznego pułapu 25000 EUR na gospodarstwo.
Podczas okresu inwestycyjnego degresja przewidziana w art. 21c nie ma zastosowania.
Straty dochodu oraz dodatkowe koszty wynikające ze zgodności z normami mogą nie zostać uwzględnione do końca okresu inwestycyjnego.
Instrumenty wspierane na mocy akapitu pierwszego nie kwalifikują się do wsparcia przewidzianego w rozdziale I."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r. pod warunkiem wejścia w życie Aktu Przystąpienia z 2003 r. [4].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 574/2004
z dnia 23 lutego 2004 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [1], w szczególności jego art. 1 ust. 5 i art. 6 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja zobowiązana jest do dokonania uzgodnień niezbędnych do wdrożenia tego rozporządzenia.
(2) Na mocy art. 6 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja może dostosować specyfikacje podane w jego załącznikach.
(3) Na mocy art. 1 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja zobowiązana jest do ustanowienia tabeli równoważności między nomenklaturą statystyczną z załącznika III a wykazem odpadów, ustanowionym decyzją Komisji 2000/532/WE [2].
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Komisji 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I, sekcja 2 ust. 1 zostaje zastąpiona załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik III zostaje zastąpiony załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 579/2004
z dnia 26 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 708/98 w odniesieniu do ilości maksymalnych oraz minimalnych wymagań jakościowych dla ryżu kwalifikującego się do skupu interwencyjnego w roku gospodarczym 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 8 lit. b),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 32 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki regulujące przejmowanie ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 708/98 [3].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 ograniczyło ilości skupowane przez agencje interwencyjne w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 31 lipca 2004 r. do 100000 ton.
W celu całkowitego rozdysponowania tej ilości w czasie i przestrzeni, ilości muszą zostać ustanowione przez Państwo Członkowskie producenta i według transzy.
(3) W celu zapewnienia całkowitego wykorzystania dostępnej ilości konieczne jest przyjęcie przepisów odnośnie do przeniesienia niewykorzystanych ilości z jednej transzy do następnej, a ostatnia transza powinna być dostępna dla Wspólnoty jako całości.
(4) W celu zapobieżenia praktykom spekulacyjnym, podmioty gospodarcze muszą złożyć zabezpieczenie.
Wysokość tego zabezpieczenia powinna być regulowana w zależności od kategorii podmiotu gospodarczego, uwzględniając wszelkie inne złożone gwarancje oraz odróżniając w szczególności tych producentów i grupy producentów, którzy spełnili wymogi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1709/2003 z dnia 26 września 2003 r. w sprawie deklaracji w zakresie zbiorów i zapasów ryżu [4].
(5) W celu zwiększenia roli skupu interwencyjnego jako systemu bezpieczeństwa oraz wspierania produkcji ryżu o wysokiej jakości, poziom minimalnej wydajności ryżu do mielenia, wymagany przy skupie interwencyjnym, powinien zostać zwiększony.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 708/98 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— wydajność po przetworzeniu nie jest niższa niż sześć punktów poniżej poziomów wydajności standardowych wymienionych w załączniku II.B,";
b) dodaje się następujący art. 3a:
"Artykuł 3a
Ilość ryżu niełuskanego, kwalifikującego się do skupu interwencyjnego w roku gospodarczym 2003/2004, jest podzielona na dwie transze dla Państw Członkowskich producentów ryżu oraz część wydzieloną dla Wspólnoty, jako całości, łączącą wszystkie dostępne ilości niewykorzystane do tego czasu, zgodnie z tabelą w załączniku IV.";
c) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Wszystkie oferty sprzedaży do skupu interwencyjnego należy przedstawić na piśmie do agencji interwencyjnej, zgodnie ze zredagowanym przez nią formularzem.
Aby oferta była odpowiednia, musi zostać przedłożona w dniach od 1 do 9 kwietnia 2004 r., od 10 do 14 maja 2004 r. lub od 14 do 18 czerwca 2004 r. odpowiednio dla transz 1, 2 i 3, zgodnie z załącznikiem IV, oraz musi zawierać następujące dane:
a) nazwę wnioskodawcy;
b) miejsce składowania oferowanego ryżu;
c) oferowaną ilość ryżu zgodnie z art.1;
d) odmianę;
e) główne cechy, obejmujące ogólną wydajność oraz wydajność całości ziarna po przetworzeniu;
f) rok zbioru ryżu;
g) minimalną oferowaną ilość ryżu [5], poniżej której oferent uważa ofertę za nie wiążącą;
h) centrum skupu interwencyjnego, dla którego oferta jest przygotowana;
i) dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 50 EUR na tonę ryżu niełuskanego lub 20 EUR na tonę ryżu niełuskanego dla producentów lub grup producentów spełniających wymagania określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1709/2003 w sprawie deklaracji w zakresie zbiorów i zapasów ryżu [6];
j) oświadczenie, że produkt pochodzi ze Wspólnoty, ze wskazaniem regionu produkcji;
k) wszelkie stosowane pestycydy, wyszczególniając użyte dawki.
Po złożeniu oferta nie może zostać zmieniona lub wycofana.
2.
Gdy oferta jest nieodpowiednia, agencja interwencyjna powiadamia o tym fakcie właściwy podmiot gospodarczy w ciągu 10 dni roboczych od dnia złożenia oferty.
3.
Do dnia 29 kwietnia 2004 r. i do dnia 3 czerwca 2004 r., odpowiednio dla transzy 1 i 2 według załącznika IV, organ właściwy w Państwie Członkowskim sprawdza każdą transzę, czy całkowita oferowana ilość przekracza lub nie przekracza dostępnej ilości.
Jeśli wystąpi przekroczenie, organ właściwy oblicza współczynnik przyznania dla danej ilości, do sześciu miejsc po przecinku.
Wymieniony współczynnik przyznania jest równy największej wartości, która gwarantuje, że całkowita przyznana ilość jest niższa lub równa ilości dostępnej, przy uwzględnieniu minimalnej ilości dla każdej oferty.
Jeżeli nie ma przekroczenia, współczynnik przyznania wynosi 1.
W takim przypadku niewykorzystana ilość lub różnica między ilością dostępną oraz całkowitą ilością przyznaną jest dodawana do ilości ustalonej dla kolejnej transzy.
Organ właściwy w Państwie Członkowskim informuje Komisję o wartości współczynnika przyznania, całkowitej ilości przyznanej oraz ilości niewykorzystanej i przeniesionej do kolejnej transzy, najpóźniej następnego dnia po dniu wskazanym w pierwszym akapicie.
Komisja podaje niezwłocznie te informacje do publicznej wiadomości na stronie internetowej.
Najpóźniej na drugi dzień po dniu wskazanym w pierwszym akapicie organ właściwy w Państwie Członkowskim powiadamia oferenta o przyjęciu oferty w ilości równej iloczynowi ilości oferowanej i współczynnika przyznania.
Jeżeli jednak wymieniona ilość jest niższa niż minimalna ilość wskazana w ofercie, jest ona zmniejszona do zera.
4.
W takim przypadku, w odniesieniu do transzy 3 określonej w załączniku IV, Państwa Członkowskie informują Komisję, nie później niż do dnia 8 lipca, o ilości oferowanej, z określonymi ilościami minimalnymi.
Takie powiadomienie zawiera informację wskazaną w załączniku V i jest przesyłane drogą elektroniczną przy zastosowaniu formularza dostarczonego w tym celu Państwom Członkowskim przez Komisję.
Powiadomienie musi być dokonane nawet w przypadku braku oferty ilościowej.
Komisja zbiera wszystkie oferty przedstawione w Państwach Członkowskich i sprawdza, czy całkowita oferowana ilość przekracza lub nie przekracza ilości dostępnej.
Jeśli nastąpi przekroczenie, Komisja oblicza współczynnik przyznania do sześciu miejsc po przecinku.
Wymieniony współczynnik przyznania jest równy największej wartości, która gwarantuje, że całkowita przyznana ilość jest niższa lub równa ilości dostępnej, przy uwzględnieniu minimalnej ilości dla każdej oferty.
Jeżeli nie ma przekroczenia, współczynnik przyznania wynosi 1.
Najpóźniej trzeciego dnia roboczego po opublikowaniu tego współczynnika w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej organ właściwy w Państwie Członkowskim powiadamia oferenta o przyjęciu oferty dla ilości równej iloczynowi ilości oferowanej oraz współczynnika przyznania.
Jeżeli jednak ilość jest niższa od minimalnej ilości wskazanej w ofercie, jest ona zmniejszona do zera.
5.
Zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. i) jest zwalniane proporcjonalnie do ilości oferowanej, lecz nieprzyznanej.
W stosunku do ilości przyznanej, zabezpieczenie zwalniane jest w całości, jeśli 95 % ilości zostało dostarczone zgodnie z postanowieniami art. 6.";
d) artykuł 5 ust. 1 akapit 1 pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wszystkie oferty kieruje się do agencji interwencyjnej w Państwie Członkowskim producenta, z uwzględnieniem centrum skupu interwencyjnego w tym Państwie Członkowskim najbliższego miejscu, w którym ryż niełuskany znajduje się w chwili składania oferty.";
e) do art. 7 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"W tym przypadku przejęte towary muszą być składowane oddzielnie od innych towarów.";
f) załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV;
g) załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik V.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 580/2004
z dnia 26 marca 2004 r.
ustalające procedurę przetargową dla refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 31 ust. 3 lit. b) i ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnice między cenami niektórych przetworów mlecznych w handlu światowym oraz we Wspólnocie mogą być pokryte przez refundacje wywozowe w zakresie potrzebnym do umożliwienia wywozu tych przetworów w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych na podstawie art. 300 Traktatu.
(2) Niniejsze rozporządzenie powinno obejmować refundacje wywozowe w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku oraz masła, objętych pewnymi kodami produktów, wymienionymi w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [2].
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia przedmiotowe przetwory powinny występować w opakowaniu zbiorczym.
Ponadto należy ograniczyć zakres przypisu 13 do sekcji 9 w części dotyczącej odtłuszczonego mleka w proszku poprzez ustalenie maksymalnego poziomu domieszek, aby zagwarantować, że oferty składane będą na przetwory standardowe.
(3) W celu efektywnego zarządzania funduszami Wspólnoty, lepszego uwzględnienia zmieniających się możliwości wywozowych dotyczących przedmiotowych przetworów, zwiększenia przejrzystości i stworzenia okazji podmiotom gospodarczym do udziału w systemie wywozu, refundacje w odniesieniu do przetworów mlecznych powinny być ustalane za pomocą procedury przetargowej.
Procedura ta została już przewidziana w art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [3].
(4) Kierunki przeznaczenia, dla których mogą zostać ustalone refundacje, określa rozporządzenie Komisji (WE) nr 1523/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [4].
(5) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron wszystkie decyzje Komisji dotyczące przetargów należy publikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(6) W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego podmiotów gospodarczych i administracji państwowej w poszczególnych państwach członkowskich, procedura przetargowa powinna zostać włączona do procedury wnioskowania o pozwolenia na wywóz, zaś zabezpieczenie ofertowe powinno stanowić również zabezpieczenie pozwolenia.
Oferty winny zawierać dane niezbędne do ich oceny. Należy zapewnić łączność pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją.
Ze względu na poufność danych nie należy analizować ofert publicznie.
(7) Zabezpieczenie ofertowe powinno gwarantować wywóz ustalonej ilości przetworów mlecznych zgodnie z pozwoleniem wystawionym w ramach zaproszenia do składania ofert.
Jeśli przetwory nie zostaną wywiezione, należy przejąć zabezpieczenie.
Z tego względu, oprócz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [5], należy przyjąć przepisy dotyczące wnoszenia, zwalniania i przejmowania zabezpieczenia.
(8) Należy ustalić maksymalną stawkę refundacji wywozowej.
Mogą jednak powstać sytuacje na rynku, w których aspekty ekonomiczne lub inne spowodują nieprzyjęcie żadnej z otrzymanych ofert.
(9) Należy określić szczegółowe zasady powiadamiania oferentów o wynikach przetargu oraz o wystawieniu pozwoleń niezbędnych do wywozu przyznanych ilości przetworów mlecznych.
(10) W drodze odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w odniesieniu do produktów rolnych [6], w celu uniknięcia spekulacji, prawa wynikające z pozwoleń powinny być ograniczone do oferentów, których oferty zostały przyjęte.
(11) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [7], stosuje się do wszystkich pozwoleń na wywóz oraz refundacji wywozowych w sektorze mleczarskim.
Należy ustalić pewne odstępstwa od niniejszego rozporządzenia.
Odstępstwa te powinny dotyczyć stawek stosowanych refundacji, przepisów dotyczących wniosków składanych w czwartki oraz kodu produktu w ramach nomenklatury refundacji wskazanej w pozwoleniu.
Ponadto, ponieważ pozwolenia wystawione w związku z przetargiem dotyczą danych przetworów mlecznych, nie powinno się stosować pozwolenia do innych przetworów.
Aby zagwarantować ten sam okres ważności pozwolenia, data upływu terminu składania ofert powinna być traktowana jako data rozpoczęcia okresu ważności pozwolenia.
(12) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustala procedurę przetargową dla ustalania refundacji wywozowych w odniesieniu do następujących przetworów mlecznych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87:
a) odtłuszczonego mleka w proszku w workach o masie netto co najmniej 25 kg i zawierających wagowo nie więcej niż 0,5 % domieszek, objętego kodem produktu ex 040210199000;
b) naturalnego masła w blokach o masie netto co najmniej 20 kg, objętego kodami produktu ex 040510199500 i ex 040510199700;
c) bezwodnego tłuszczu mlecznego w pojemnikach o masie netto co najmniej 190 kg, objętego kodem produktu ex 040590109000.
Artykuł 2
Procedura przetargowa
1. Stały przetarg zostaje ogłoszony zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, gwarantującą równość dostępu dla wszystkich podmiotów mających siedzibę we Wspólnocie.
2.
Zaproszenie do stałego przetargu zawiera:
a) okresy trwania przetargu;
b) termin rozpoczęcia i upływu składania ofert;
c) minimalną ilość przetworów mlecznych, jaką musi deklarować każda oferta;
d) wysokość zabezpieczenia oferty przetargowej; oraz
e) adresy właściwych organów Państw Członkowskich, gdzie można składać oferty.
3.
Państwa Członkowskie informują podmioty gospodarcze o procedurach przetargowych w sposób uznany przez nie za najbardziej właściwy.
Artykuł 3
Składanie ofert
1.
Pisemne oferty składane są do właściwego organu Państwa Członkowskiego w związku z i na formularzu wniosku o pozwolenie na wywóz, ustalonym w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000.
Oferty są składane w następujący sposób:
a) dostarczenie osobiste za potwierdzeniem odbioru; lub
b) przesłanie do organu właściwego listem poleconym lub telegramem; lub
c) przesłanie do organu właściwego teleksem, faksem lub pocztą elektroniczną, jeśli organ właściwy uznaje takie formy komunikowania się.
2.
Oferty nie mogą zostać wycofane.
3.
Oferta jest ważna w przypadku spełnienia następujących warunków:
a) oferta zawiera:
i) w sekcji 20 – odniesienie do niniejszego rozporządzenia oraz ostateczny termin składania ofert;
ii) w sekcji 4 – nazwę, adres, adres poczty elektronicznej i numer telefonu oferenta.
Pominięcie adresu poczty elektronicznej i numeru telefonu nie powoduje unieważnienia oferty;
iii) w sekcji 16 – kod produktu poprzedzony "ex", jak określa art. 1, w sekcji 15 – opis produktu wskazany w art. 1 oraz w sekcjach 17 i 18 – ilość produktu, która ma zostać wywieziona;
iv) w sekcji 20 – refundację wywozową na 100 kg, wyrażoną w euro i centach;
v) zamierzony kraj przeznaczenia;
b) oferta uwzględnia minimalną ilość przetworów określoną w zaproszeniu do stałego przetargu;
c) oferta nie zawiera żadnych innych warunków poza określonymi w niniejszym ustępie;
d) przed upływem terminu składania ofert oferent złożył zabezpieczenie ofertowe i dostarczył na to dowód.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, zabezpieczenie ofertowe stanowi zabezpieczenie pozwolenia na wywóz.
4.
Osoby upoważnione do odbioru ofert nie ujawniają żadnych szczegółów z tym związanych osobom nieupoważnionym.
Artykuł 4
Analiza ofert oraz przekazanie Komisji
1.
Oferty analizowane są przez właściwe organy Państw Członkowskich.
Oferty nie są analizowane publicznie.
Osoby upoważnione do obecności podczas analizy ofert zobowiązane są do nieujawniania żadnych szczegółów z tym związanych osobom nieupoważnionym.
2.
W ciągu dwóch godzin od zakończenia każdego okresu trwania przetargu Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację o wszystkich ważnych ofertach na formularzu określonym w Załączniku, bez podawania nazwy oferenta.
Jeśli nie złożono żadnej oferty, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję w tym samym czasie.
3.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego informuje oferenta o nieważności oferty.
4.
Nie później niż trzeciego dnia roboczego w tygodniu następującym po opublikowaniu decyzji określonej w art. 5 Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwę i adres każdego oferenta, któremu odpowiada numer wskazany w kolumnie 2 pkt 1, 2, 3 i 4 Załącznika.
Artykuł 5
Decyzja o refundacjach
Na podstawie powiadomienia o ofertach, o którym mowa w art. 4 ust. 2, Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, dla każdego okresu trwania przetargu, o ustaleniu maksymalnej stawki refundacji zgodnie z art. 31 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia lub o nieprzyznaniu refundacji.
Decyzja o refundacjach publikowana jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Akceptacja ofert
1.
Po ustaleniu maksymalnej stawki refundacji wywozowej właściwe organy Państw Członkowskich akceptują oferty, które są równe lub niższe niż maksymalna stawka refundacji, i odrzucają wszystkie inne oferty.
Jeśli refundacja nie została ustalona, odrzucane są wszystkie oferty.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich podejmują decyzje określone w ust. 1 po opublikowaniu decyzji dotyczącej refundacji.
Artykuł 7
Prawa i obowiązki oferentów, których oferty zostały zaakceptowane
1.
Oferenci, których oferty zostały zaakceptowane, mają następujące prawa i obowiązki:
a) prawo do otrzymania pozwolenia na wywóz i do refundacji wywozowej na daną ilość przetworów zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 6 ust. 1;
b) obowiązek wywozu przetworów w ilościach określonych w ofercie, zgodnie z art. 31 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2. W drodze odstępstwa od art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, praw określonych w ust. 1 nie przenosi się.
Artykuł 8
Pozwolenia na wywóz
1.
W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999:
a) stawka refundacji określona w art. 1 tego rozporządzenia jest stawką wynikającą z oferty;
b) nie stosuje się art. 5 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia;
c) w sekcji 16 pozwoleń na wywóz, określonej w art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, podany jest 12-cyfrowy kod produktu, uwidoczniony w nazewnictwie dla potrzeb refundacji, poprzedzony "ex";
d) okres ważności pozwolenia na wywóz, określony w art. 6 tego rozporządzenia, trwa od dnia upływu terminu składania ofert do ostatniego dnia czwartego miesiąca od tej daty.
2.
W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, pozwolenie na wywóz wystawiane jest oferentowi, którego oferta została zaakceptowana, natychmiast po akceptacji ofert, zgodnie z art. 6, w odniesieniu do ilości przetworów przyznanych temu oferentowi.
3.
Poza oznaczeniem w sekcji 22 pozwolenia, określonym w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ta sekcja pozwolenia zawiera również odniesienie do niniejszego rozporządzenia, termin składania ofert oraz zastosowaną stawkę refundacji.
Nie stosuje się sekcji 21 Pozwolenia.
Artykuł 9
Zwolnienie i przejęcie zabezpieczenia ofertowego
1.
Zabezpieczenie ofertowe zostaje zwolnione, gdy:
a) oferta jest nieważna lub odrzucona;
b) zobowiązanie określone w art. 7 ust. 1 lit. b) zostało wypełnione.
2. Jeśli zobowiązanie określone w art. 7 ust. 1 lit. b) nie zostało wypełnione, zabezpieczenie ofertowe zostaje przejęte zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, z wyjątkiem przypadków siły wyższej.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004
z dnia 26 marca 2004 r.
otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące określonych rodzajów masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 lit. b) oraz ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustalającego procedurę przetargową dla refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [2] Komisja zdecydowała się na wezwanie do przetargu w ramach tego rozporządzenia.
(2) Z przyczyn praktycznych właściwe jest stworzenie osobnych wezwań do przetargu na produkty, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 580/2004.
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem stanowić rozpoczęcie przetargu na określone rodzaje masła.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Stały przetarg został ogłoszony w celu określenia refundacji wywozowych na następujące typy masła, o których mowa w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]:
a) naturalne masło w blokach o wadze netto przynajmniej 20 kilogramów objęte kodami produktu ex 040510199500 oraz ex 040510199700;
b) bezwodny tłuszcz mleczny w pojemnikach o wadze netto przynajmniej 190 kilogramów objęty kodem produktu ex 040590109000;
z przeznaczeniem na eksport do następujących miejsc:
- Rosja (kod miejsca przeznaczenia 075),
- inne miejsca przeznaczenia z wyłączeniem Andory, Cypru, Estonii, Gibraltaru, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji, Słowenii, Republiki Czeskiej, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Watykanu.
2.
Procedura przetargowa podlega warunkom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 580/2004 oraz w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Oferty mogą być składane w czasie okresów przetargowych i będą ważne jedynie w czasie okresów przetargowych, w których zostaną zgłoszone.
Oferty należy składać osobno w odniesieniu do jednego produktu i jednego miejsca przeznaczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 1.
2.
Każdy okres przetargowy zaczyna się o godz. 11.00 (czasu brukselskiego) w pierwszą i trzecią środę miesiąca, z wyjątkiem pierwszej środy w sierpniu i trzeciej środy w grudniu.
Jeżeli w środę przypada święto państwowe, okres przetargowy zaczyna się o godz. 11.00 (czasu brukselskiego) w następnym dniu roboczym.
Każdy okres przetargowy kończy się o godz. 11.00 (czasu brukselskiego) w środę następującą po drugim i czwartym wtorku miesiąca, z wyjątkiem drugiej środy w sierpniu i czwartej środy w grudniu.
Jeżeli w środę przypada święto państwowe, okres przetargowy kończy się o godz. 11.00 (czasu brukselskiego) w poprzedzającym dniu roboczym.
3.
Każdy okres przetargowy jest seryjnie numerowany począwszy od pierwszego przewidzianego okresu.
Artykuł 3
1.
Każdy przetarg dotyczy minimalnej ilości przynajmniej 10 ton masła lub 18 ton bezwodnego tłuszczu mlecznego.
2.
Zabezpieczenie wynosi 20 EUR za 100 kilogramów masła oraz 25 EUR za 100 kilogramów bezwodnego tłuszczu mlecznego.
W momencie przyjęcia oferty jej zabezpieczeniem będzie zabezpieczenie w postaci licencji eksportowej.
3.
Oferty należy składać na ręce kompetentnych władz Państw Członkowskich wymienionych w Załączniku.
Artykuł 4
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 Państwa Członkowskie osobno kontaktują się w sprawach ofert odnośnie do miejsc przeznaczenia wskazanych w pierwszym i drugim zamówieniu eksportowym art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004
z dnia 26 marca 2004 r.
otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 lit. b) oraz ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustalającego procedurę przetargową dla refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [2] Komisja zdecydowała się na stały przetarg w ramach tego rozporządzenia.
(2) Z przyczyn praktycznych właściwe jest stworzenie osobnych przetargów na produkty, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 580/2004.
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem otwierać przetarg na odtłuszczone mleko w proszku.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stały przetarg został ogłoszony w celu określenia refundacji wywozowych, o których mowa w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [3], na odtłuszczone mleko w proszku w opakowaniach o wadze netto przynajmniej 25 kilogramów i zawierające w tej wadze nie więcej niż 0,5 % substancji niemlecznej objętej kodem produktu ex 040210199000 z przeznaczeniem na wywóz do wszystkich miejsc, z wyłączeniem Andory, Cypru, Estonii, Gibraltaru, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji, Słowenii, Republiki Czeskiej, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej oraz Watykanu.
2.
Procedura przetargowa podlega warunkom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 580/2004 oraz w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Oferty mogą być składane w czasie okresów przetargowych i będą ważne jedynie w czasie okresów przetargowych, w których zostaną zgłoszone.
2.
Każdy okres przetargowy zaczyna się o godzinie 11.00 (czasu brukselskiego) w pierwszą i trzecią środę miesiąca, oprócz pierwszej środy sierpnia i trzeciej środy grudnia.
Jeżeli środa wypada w święto państwowe, okres ten zaczyna się o godzinie 11.00 (czasu brukselskiego) następnego dnia roboczego.
Każdy okres przetargowy kończy się o godzinie 11.00 (czasu brukselskiego) w środę następującą po drugim i czwartym wtorku miesiąca, oprócz drugiej środy sierpnia i czwartej środy grudnia.
Jeżeli środa wypada w święto państwowe, okres ten kończy się o godzinie 11.00 (czasu brukselskiego) poprzedniego dnia roboczego.
3.
Każdy okres przetargowy jest seryjnie numerowany począwszy od pierwszego przewidzianego okresu.
Artykuł 3
1.
Każdy przetarg dotyczy minimalnej ilości w postaci przynajmniej 10 ton odtłuszczonego mleka w proszku.
2.
Zabezpieczenie wynosi 26 EUR za 100 kilogramów odtłuszczonego mleka w proszku.
W momencie przyjęcia oferty jej zabezpieczeniem jest zabezpieczenie w postaci pozwolenia na wywóz.
3.
Oferty są przedkładane właściwym władzom Państw Członkowskich wymienionym w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 583/2004
z dnia 22 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla mechanizmów bezpośredniego wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone mechanizmy wsparcia dla rolników, rozporządzenie (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego i rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w związku z przystąpieniem Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Słowenii i Węgier do Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [1], podpisany w Atenach w 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwany dalej "Aktem Przystąpienia") [2], w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r.
[3] wprowadziło wspólne zasady dla mechanizmów bezpośredniego wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanowiło określone mechanizmy wsparcia dla rolników.
(2) Wspomniane zasady i mechanizmy wsparcia powinny zostać zmienione w celu umożliwienia wdrożenia ich w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech i Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi").
(3) W celu wprowadzenia modulacji w nowych Państwach Członkowskich Komisja powinna ustanowić krajowe pułapy dodatkowych kwot pomocy dla nowych Państw Członkowskich.
(4) Rolnicy w nowych Państwach Członkowskich otrzymają płatności bezpośrednie w ramach mechanizmu stopniowego ich wprowadzania.
W celu zapewnienia odpowiedniej równowagi między instrumentami mającymi na celu wspieranie zrównoważonego rolnictwa a instrumentami zapewniającymi wsparcie rozwoju wsi system modulacji w nowych Państwach Członkowskich należy wprowadzić dopiero, gdy poziom płatności bezpośrednich stosowany w nowych Państwach Członkowskich będzie co najmniej równy poziomowi mającemu zastosowanie we Wspólnocie od dnia 30 kwietnia 2004 r.
(5) Uwzględniając poziom płatności bezpośrednich na rzecz rolników w nowych Państwach Członkowskich ukształtowany w wyniku stopniowego ich wprowadzania, należy przewidzieć, aby instrument dyscypliny finansowej, w ramach stosowania pułapów wyznaczonych w tabeli w art. 143a w odniesieniu do wszystkich płatności bezpośrednich przyznawanych nowym Państwom Członkowskim, nie był stosowany w tych Państwach Członkowskich do momentu, w którym poziom płatności bezpośrednich tam stosowanych nie osiągnie poziomu mającego zastosowanie we Wspólnocie od dnia 30 kwietnia 2004 r.
(6) Płatności bezpośrednie w ramach mechanizmu płatności jednolitych opierają się na referencyjnych kwotach płatności bezpośrednich, które zostały przyznane w przeszłości, lub na zregionalizowanych płatnościach na hektar.
Rolnicy w nowych Państwach Członkowskich nie otrzymywali wspólnotowych płatności bezpośrednich i nie dysponują odniesieniami do lat kalendarzowych 2000, 2001 i 2002.
Niemniej mechanizm jednolitych płatności w nowych Państwach Członkowskich należy oprzeć na zregionalizowanych płatnościach na hektar, podzielonych między regiony na podstawie obiektywnych kryteriów oraz przez liczbę rolników, których gospodarstwa są położone w przedmiotowych regionach i spełniają kryteria kwalifikowalności.
(7) Wyrażoną w pułapach krajowych kwotę płatności bezpośrednich w ramach mechanizmu jednolitych płatności dla nowych Państw Członkowskich należy oprzeć na kwotach, pułapach i ilościach, które zostały uzgodnione w toku negocjacji akcesyjnych, pomnożonych przez odpowiednie kwoty pomocy na hektar, sztukę lub tonę.
(8) Od dnia 1 kwietnia 2005 r. zmienione zostaje działanie rynkowe na rzecz wsparcia produkcji suszu paszowego, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [4].
Od tego dnia wsparcie rynkowe będzie częściowo przyznawane w formie płatności bezpośrednich na rzecz rolników.
W celu uniknięcia zmniejszenia ogólnej kwoty wsparcia dla nowych Państw Członkowskich w 2005 r. należy odstąpić od ogólnej zasady stopniowego wprowadzania płatności bezpośrednich.
W konsekwencji, w odniesieniu do elementu mechanizmu jednolitych płatności odpowiadającego suszowi paszowemu, pułap krajowy powinien być obliczany według pełnego wskaźnika (100 %), nie zaś poziomu osiąganego w ramach wprowadzania stopniowego.
(9) W ramach zregionalizowanego stosowania mechanizmu jednolitych płatności nowe Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość dostosowania premii na hektar na podstawie obiektywnych kryteriów w celu zapewnienia równego traktowania rolników i uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku.
(10) Nowe Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość częściowego wdrożenia mechanizmu jednolitych płatności i/lub wyłączenia z niego niektórych sektorów.
(11) Pułapy sektorowe w przypadku częściowego wdrożenia mechanizmu jednolitych płatności i/lub wyłączenia z niego niektórych sektorów powinny opierać się na kwotach, pułapach i ilościach uzgodnionych w toku negocjacji akcesyjnych.
(12) Przejście z systemu jednolitej płatności powierzchniowej do mechanizmu jednolitych płatności i innych mechanizmów pomocy może wywołać trudności dostosowawcze, które nie są poruszane w niniejszym rozporządzeniu.
W odpowiedzi na taką ewentualność do rozporządzenia (WE) 1782/2003 należy dodać ogólny przepis umożliwiający Komisji podjęcie niezbędnych środków przejściowych obowiązujących przez określony czas.
(13) W związku z krótkim okresem programowania Akt Przystąpienia umożliwił wprowadzenie do głównego programu "działań typu LEADER + (Wspólnotowa inicjatywa na rzecz rozwoju obszarów wiejskich)" zamiast oddzielnego programowania LEADER +.
W konsekwencji działanie obejmujące zarządzanie zintegrowanymi strategiami rozwoju obszarów wiejskich w ramach partnerstw lokalnych, wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) [5], nie ma zastosowania w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, gdyż jest objęte działaniem typu LEADER +.
(14) W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zmiany w rozporządzeniach (WE) nr 1782/2003, (WE) 1786/2003 i (WE) 1257/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 2, na końcu pierwszego akapitu dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Nowe Państwa Członkowskie zapewnią, że grunty będące trwałymi pastwiskami w dniu 1 maja 2004 r. nie zmienią swojego przeznaczenia.";
2) w art. 12 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich pułapy określone w ust. 2 są ustalane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2.";
3) po art. 12 dodaje się art. 12a brzmieniu:
"Artykuł 12a
Zastosowanie w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich
1.
Artykuły 10 i 12 mają zastosowanie do nowych Państw Członkowskich od momentu rozpoczęcia nowego roku kalendarzowego, kiedy to poziom płatności bezpośrednich stosowany w nowych Państwach Członkowskich będzie co najmniej równy poziomowi we Wspólnocie z 30 kwietnia 2004 r.
2.
W ramach stosowania pułapów wyznaczonych w tabeli w art. 143a w odniesieniu do wszystkich płatności bezpośrednich przyznawanych w nowych Państwach Członkowskich art. 11 nie ma zastosowania do nowych Państw Członkowskich do momentu rozpoczęcia nowego roku kalendarzowego, kiedy to poziom płatności bezpośrednich stosowanych w tych państwach nie osiągnie poziomu stosowanego we Wspólnocie od 30 kwietnia 2004 r.";
4) w art. 54 ust. 2, na końcu pierwszego akapitu dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W stosunku do nowych Państw Członkowskich odniesienie do przewidywanego dnia składania wniosków o pomoc za rok 2003 uważa się za odniesienie do dnia 30 czerwca 2004 r.";
5) w tytule III dodaje się rozdział 6 w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 6 WDRAŻANIE W NOWYCH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH
Artykuł 71a
1.
O ile niniejszy rozdział nie stanowi inaczej, przepisy niniejszego tytułu stosuje się do nowych Państw Członkowskich.
Artykułów 33, 34, 37, 38, 39, 40 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 41, 42, 43, 47–50, 53 i 58–63 nie stosuje się.
2. Każde nowe Państwo Członkowskie stosujące system jednolitej płatności powierzchniowej musi podjąć decyzje określone w art. 64 ust. 1 i art. 71 ust. 1 do 1 sierpnia roku poprzedzającego rok, w ciągu którego zastosuje ono system jednolitej płatności powierzchniowej po raz pierwszy.
Artykuł 71b
Wniosek o wsparcie
1.
Rolnicy składają wnioski o pomoc w ramach systemu jednolitej płatności powierzchniowej do dnia, który zostanie wyznaczony przez nowe Państwa Członkowskie, nie później jednak niż do 15 maja.
2.
Z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności, w rozumieniu art. 40 ust. 4, uprawnienia nie są przyznawane rolnikom, jeżeli nie złożą oni wniosku z tytułu mechanizmu jednolitych płatności przed 15 maja pierwszego roku stosowania mechanizmu płatności jednolitych.
3.
Kwoty odpowiadające takim nieprzyznanym uprawnieniom są ponownie przekazywane do rezerwy krajowej, o której mowa w art. 71d, i udostępniane do ponownego przydziału.
Artykuł 71c
Pułap
Pułapy krajowe nowych Państw Członkowskich są wymienione w załączniku VIIIa.
Artykuł 71d
Rezerwa krajowa
1.
Każde nowe Państwo Członkowskie stosuje liniowe procentowe zmniejszenie pułapu krajowego w celu utworzenia rezerwy krajowej.
Zmniejszenie to nie może przekraczać 3 %, bez uszczerbku dla zastosowania art. 71b ust. 3.
2.
Nowe Państwa Członkowskie wykorzystują rezerwę krajową do przyznania uprawnień do płatności, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku i zakłóceń konkurencji, rolnikom znajdującym się w szczególnej sytuacji określanej przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
3.
W trakcie pierwszego roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności nowe Państwa Członkowskie mogą wykorzystać rezerwę krajową do przyznania uprawnień do płatności, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku i zakłóceń konkurencji, rolnikom działającym w specyficznych sektorach i znajdującym się w szczególnej sytuacji w wyniku przejścia na mechanizm jednolitych płatności.
Upoważnienia do płatności są przyznawane zgodnie z zasadami określanymi przez Komisję na podstawie procedury, o której mowa w art. 144 ust. 2.
4.
W zastosowaniu ust. 2 i 3 nowe Państwa Członkowskie mogą zwiększyć wartość jednostkową upoważnienia w ramach limitu 5000 EUR i/lub liczbę upoważnień przyznawanych rolnikom.
5.
Nowe Państwa Członkowskie stosują liniowe zmniejszenie uprawnień, w przypadku gdy ich rezerwa krajowa nie wystarcza do uwzględnienia przypadków, o których mowa w ust. 2 i 3.
6.
Z wyjątkiem przypadku przekazania w drodze faktycznego dziedziczenia lub przewidywanego dziedziczenia oraz w drodze derogacji od postanowień art. 46, uprawnienia ustanowione przy wykorzystaniu rezerwy krajowej nie mogą zostać przeniesione przez okres pięciu lat, począwszy od momentu ich przyznania.
W drodze derogacji od postanowień art. 45 ust. 1 uprawnienie, które nie zostało wykorzystane podczas każdego roku składającego się na okres pięciu lat, jest bezzwłocznie zwracane do rezerwy krajowej.
Artykuł 71e
Regionalne przydzielanie pułapu określonego w art. 71c
1.
Nowe Państwa Członkowskie stosują mechanizm jednolitych płatności na poziomie regionalnym.
2.
Nowe Państwa Członkowskie zdefiniują regiony zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Nowe Państwa Członkowskie posiadające mniej niż trzy miliony kwalifikowalnych hektarów mogą zostać uznane za jeden region.
3.
Każde nowe Państwo Członkowskie dzieli pułap, o którym mowa w artykule 71c, po każdym zmniejszeniu zgodnie z art.71 d, między regiony, zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Artykuł 71f
Regionalizacja mechanizmu jednolitych płatności
1.
Wszyscy rolnicy, których gospodarstwa znajdują się w danym regionie, otrzymują uprawnienia, których wartość jednostkową oblicza się, dzieląc pułap regionalny ustanowiony na mocy art. 71e przez liczbę kwalifikowalnych hektarów w rozumieniu art. 44 ust. 2, ustalonych na poziomie regionalnym.
2. Liczba upoważnień na rolnika musi być równa liczbie hektarów, które deklaruje zgodnie z art. 44 ust. 2 w odniesieniu do pierwszego roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 40 ust. 4.
3.
O ile nie postanowiono inaczej, uprawnienia do płatności na hektar nie ulegają zmianie.
Artykuł 71g
Użytkowanie gruntów
1. W drodze derogacji od art. 51 i zgodnie z przepisami niniejszego artykułu rolnicy mogą również wykorzystywać działki zgłoszone zgodnie z art. 44 ust. 3 do produkcji produktów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [6], w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 [7] oraz ziemniaków innych niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej, do których pomoc jest przyznawana na mocy art. 93 niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem upraw trwałych.
2. Nowe Państwa Członkowskie ustalają liczbę hektarów, które mogą być wykorzystane zgodnie z ust. 1 poprzez podział, według obiektywnych kryteriów, średniej liczby hektarów, które były wykorzystywane do produkcji produktów określonych w ust. 1 na poziomie krajowym w trakcie trzyletniego okresu 2000–2002, pomiędzy regiony zdefiniowane na mocy art. 71e ust. 2. Średnia liczba hektarów na poziomie krajowym oraz liczba hektarów na poziomie regionalnym jest ustalana przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2, na podstawie danych przekazanych przez nowe Państwo Członkowskie.
3.
W ramach limitu określonego zgodnie z ust. 2 dla przedmiotowego regionu rolnik jest uprawniony do korzystania z możliwości określonej w ust. 1:
a) w ramach limitu liczby hektarów, które wykorzystał do produkcji produktów określonych w ust. 1 w 2003 r.;
b) w drodze derogacji od art. 71a ust. 1 akapit drugi, w przypadku stosowania, mutatis mutandis, art. 40 i 42 ust. 4, w ramach limitu liczby hektarów ustalanych zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku i zakłóceń konkurencji.
4.
W ramach limitu liczby hektarów, które pozostaną dostępne po zastosowaniu ust. 3, rolnicy są uprawnieni do produkcji produktów określonych w ust. 1 na liczbie hektarów innej niż liczba hektarów, do których zastosowanie ma ust. 3 w ramach limitu liczby hektarów wykorzystywanych do produkcji produktów określonych w ust. 1, w 2004 r. i/lub 2005 r., przy czym pierwszeństwo należy przyznać rolnikom, którzy produkowali takie produkty już w roku 2004 w ramach limitu liczby hektarów wykorzystywanych w 2004 r.
W przypadku stosowania art. 71 lub art. 143b lata 2004 i 2005 są zastępowane odpowiednio rokiem poprzedzającym rok stosowania mechanizmu jednolitych płatności i rokiem ich stosowania.
5.
W celu ustalenia indywidualnych limitów określonych w ust. 3 i 4 nowe Państwa Członkowskie korzystają z indywidualnych danych dotyczących rolnika, gdy są one dostępne, lub innych wymaganych dowodów dostarczonych przez rolnika.
6.
Liczba hektarów objętych zezwoleniem zgodne z ust. 3 i 4 nie może w żadnym wypadku przekraczać liczby kwalifikowalnych hektarów określonych w art. 44 ust. 2, zgłoszonych w pierwszym roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności.
7.
Zezwolenie jest wykorzystywane wraz z odpowiadającym mu uprawnieniem do płatności na obszarze przedmiotowego regionu.
8.
Sprawozdanie określone w art. 60 dotyczy również wdrażania w nowych Państwach Członkowskich.
Artykuł 71h
Pastwiska
W ramach pułapu regionalnego lub jego części nowe Państwa Członkowskie mogą również wyznaczyć, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, różne wartości jednostkowe uprawnień przyznawanych rolnikom określonym w art. 71f ust. 1, w odniesieniu do hektarów zajętych pod pastwiska 30 czerwca 2003 r. oraz dla wszystkich innych kwalifikowalnych hektarów lub alternatywnie w odniesieniu do hektarów wykorzystywanych jako trwałe pastwiska 30 czerwca 2003 r. oraz w odniesieniu do wszystkich innych kwalifikowalnych hektarów.
Artykuł 71i
Premie mleczne oraz płatności dodatkowe
Począwszy od 2007 r., kwoty obejmujące premie mleczne i płatności dodatkowe przewidziane w art. 95 i 96, które zostaną przyznane w 2007 r., należy włączyć do mechanizmu jednolitych płatności.
Jednakże nowe Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że kwoty obejmujące premie mleczne i płatności dodatkowe przewidziane w art. 95 i 96 należy włączyć, częściowo lub w całości, do mechanizmu jednolitych płatności, począwszy od 2005 r.
W upoważnieniach ustanowionych zgodnie z niniejszym ustępem należy wprowadzić odpowiednie zmiany.
Kwoty wykorzystywane do ustanowienia upoważnień w odniesieniu do tych płatności są równe kwotom przyznawanym zgodnie z art. 95 i 96, obliczanym na podstawie indywidualnych ilości referencyjnych w odniesieniu do mleka dostępnego w gospodarstwie 31 marca roku włączenia tych płatności, w całości lub w części, do mechanizmu jednolitych płatności.
W drodze derogacji od art. 71a ust. 1, art. 48, 49 i 50 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 71j
Uprawnienia do odłogowania
1.
Rolnicy otrzymują część uprawnień do płatności w postaci uprawnień do odłogowania.
2.
Liczba uprawnień na rolnika jest ustalana poprzez pomnożenie kwalifikowalnych gruntów rolnika w rozumieniu art. 54 ust. 2 zgłoszonych w pierwszym roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności przez mający zastosowanie wskaźnik odłogowania.
Wskaźnik odłogowania jest obliczany przez pomnożenie podstawowego wskaźnika obowiązkowego odłogowania wynoszącego 10 % przez stosunek, w przedmiotowym regionie, między regionalną(-ymi) powierzchnią(-ami) podstawową(-ymi) określoną(-ymi) w art. 101 ust. 3 a kwalifikowanymi gruntami w znaczeniu art. 54 ust. 2.
3.
Wartość uprawnień do odłogowania jest regionalną wartością w odniesieniu do uprawnień do płatności ustalonych zgodnie z art. 71f ust. 1.
4. Ustępów 1–3 nie stosuje się w stosunku do rolników, którzy zgłaszają liczbę hektarów mniejszą niż liczba hektarów w rozumieniu art. 54 ust. 2, która byłaby niezbędna do produkcji liczby ton równej 92 tonom zbóż określonych w załączniku IX, na podstawie plonu referencyjnego określonego w załączniku XIb mającym zastosowanie do nowych Państw Członkowskich, w których gospodarstwo jest usytuowane, podzielonego przez stosunek określony w ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 71k
Warunki dotyczące uprawnień
1.
W drodze derogacji od art. 46 ust. 1 uprawnienia ustanowione zgodnie z niniejszym rozdziałem mogą być przeniesione wyłącznie w obrębie tego samego regionu lub między regionami, których uprawnienia na hektar są takie same.
2.
Najpóźniej 1 sierpnia roku poprzedzającego pierwszy rok stosowania mechanizmu jednolitych płatności nowe Państwa Członkowskie mogą również zadecydować, stanowiąc zgodnie z ogólną regułą prawa wspólnotowego, że uprawnienia ustanowione zgodnie ulegają stopniowym zmianom według ustalonego wcześniej harmonogramu i obiektywnych kryteriów.
Artykuł 71l
Wdrożenie fakultatywne
1.
Sekcje 2, 3 i 4 rozdziału 5 stosuje się w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich na podstawie warunków określonych w niniejszym artykule.
Jednakże sekcji 4 nie stosuje się w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich stosujących mechanizm jednolitych płatności określony w art. 143b.
2.
Wszelkie odniesienia do art. 41 w sekcjach 2 i 3 rozdziału 5, w szczególności jeżeli chodzi o pułap(-y) krajowy(-e), należy rozumieć jako odniesienia do art. 71c.
3.
Sprawozdanie określone w art. 64 ust. 3 obejmuje warianty ustanowione w niniejszym rozdziale." ;
6) artykuł 74 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc jest przyznawana dla krajowych powierzchni bazowych w tradycyjnych strefach produkcji wymienionych w załączniku X.
Powierzchnie bazowe są następujące:
Grecja _BAR_ 617000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 594 000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 208000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 1646000 ha _BAR_
Cypr _BAR_ 6 183 ha _BAR_
Węgry _BAR_ 2500 ha _BAR_
Austria _BAR_ 7000 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 118000 ha" _BAR_
7) artykuł 78 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym ustanawia się maksymalną gwarantowaną powierzchnię wynoszącą 1600000 ha, w odniesieniu do której może być przyznawana pomoc.";
8) artykuł 80 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie z plonem w przedmiotowych Państwach Członkowskich pomoc jest następująca:
_BAR_ Rok gospodarczy 2004/2005 oraz w przypadku stosowania artykułu 71 (EUR/ha) _BAR_ Od roku gospodarczego 2005/2006 włącznie (EUR/ha) _BAR_
Grecja _BAR_ 1323,96 _BAR_ 561,00 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1123,95 _BAR_ 476,25 _BAR_
Francja:
—metropolitarna _BAR_ 971,73 _BAR_ 411,75 _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 1329,27 _BAR_ 563,25 _BAR_
Włochy _BAR_ 1069,08 _BAR_ 453,00 _BAR_
Węgry _BAR_ 548,70 _BAR_ 232,50 _BAR_
Portugalia _BAR_ 1070,85 _BAR_ 453,75" _BAR_
9) artykuł 81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 81
Obszary
Niniejszym ustanawia się krajową powierzchnię bazową w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego będącego producentem.
Jednakże w odniesieniu do Francji ustanawia się dwie powierzchnie bazowe.
Powierzchnie bazowe są następujące:
Grecja _BAR_ 20333 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 104973 ha _BAR_
Francja:
—metropolitarna _BAR_ 19050 ha _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 4190 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 219588 ha _BAR_
Węgry _BAR_ 3222 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 24667 ha _BAR_
Państwo Członkowskie może podzielić swoją powierzchnię bazową lub swoje powierzchnie bazowe na podpowierzchnie według obiektywnych kryteriów.";
10) artykuł 84 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 84
Powierzchnie
1.
Państwo Członkowskie przyznaje pomoc wspólnotową w ramach limitu pułapu obliczonego poprzez pomnożenie liczby hektarów swoich KPG, ustalonych w ust. 3, przez średnią kwotę wynoszącą 120,75 EUR.
2.
Maksymalną powierzchnię gwarantowaną ustanawia się na 812400 ha.
3.
Maksymalną powierzchnię gwarantowaną określoną w ust. 2 należy podzielić na następujące KPG:
Krajowe powierzchnie gwarantowane (KPG)
Belgia _BAR_ 100 ha _BAR_
Niemcy _BAR_ 1500 ha _BAR_
Grecja _BAR_ 41100 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 568200 ha _BAR_
Francja _BAR_ 17300 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 130100 ha _BAR_
Cypr _BAR_ 5100 ha _BAR_
Luksemburg _BAR_ 100 ha _BAR_
Węgry _BAR_ 2900 ha _BAR_
Niderlandy _BAR_ 100 ha _BAR_
Austria _BAR_ 100 ha _BAR_
Polska _BAR_ 1000 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 41300 ha _BAR_
Słowenia _BAR_ 300 ha _BAR_
Słowacja _BAR_ 3100 ha _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 100 ha _BAR_
4.
Państwo Członkowskie może podzielić swoje KPG na podpowierzchnie według obiektywnych kryteriów, w szczególności na poziomie regionalnym lub w odniesieniu do produkcji.";
11) artykuł 90 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 90
Warunki kwalifikowalności
Pomoc jest przyznawana wyłącznie w odniesieniu do powierzchni, których produkcja jest przedmiotem umowy pomiędzy rolnikiem a przemysłem przetwórczym, z wyjątkiem przypadku przetwórstwa dokonywanego przez samego rolnika w gospodarstwie.
Powierzchnie, które zostały uwzględnione we wniosku z tytułu mechanizmu dla roślin energetycznych, nie mogą być liczone jako powierzchnie odłogowane na potrzeby spełnienia wymogu odłogowania określonego w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz w art. 54 ust. 2, art. 63 ust. 2 i art. 107 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.";
12) artykuł 94 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 94
Warunki
Pomoc jest wypłacana wyłącznie w odniesieniu do ilości ziemniaków będących przedmiotem umowy kontraktacyjnej pomiędzy producentem ziemniaków a wytwórcą skrobi w ramach limitu kwoty przyznanej takiemu przedsiębiorstwu zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.";
13) artykuł 99 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Kwota wnioskowanej pomocy nie może przekroczyć pułapu ustalonego przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2, odpowiadającego składnikowi równemu pomocy do nasion w odniesieniu do przedmiotowych gatunków w pułapie krajowym określonym w art. 41.
W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich pułap ten odpowiada kwotom wymienionym w załączniku XIa.
Gdy łączna kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.";
14) w art. 101 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże regionalną(-e) powierzchnię(-e) bazową(-e) w nowych Państwach Członkowskich ustala Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2 oraz w ramach limitów krajowych powierzchni bazowych wymienionych w załączniku XIb.";
15) w art. 103 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Alternatywnie, w odniesieniu do każdego nowego Państwa Członkowskiego stosującego w 2004 r. system jednolitej płatności powierzchniowej określony w art. 143b oraz zamierzającego stosować art. 66, ustanawia się plan regionalizacyjny zgodnie z obiektywnymi kryteriami, najpóźniej 1 sierpnia ostatniego roku stosowania systemu jednolitej płatności powierzchniowej.
W takim przypadku regionalne powierzchnie bazowe w połączeniu z ważonym średnim plonem referencyjnym odpowiadają limitom krajowej powierzchni bazowej i plonu referencyjnego wymienionych w załączniku XIb.";
16) artykuł 105 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 105
Dopłata uzupełniająca do pszenicy durum
1.
Dopłata uzupełniająca do płatności powierzchniowej, wynosząca:
- 291 EUR na hektar w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006,
- 285 EUR na hektar w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 i kolejnych,
jest wypłacana dla gruntów przeznaczonych pod uprawę pszenicy durum w tradycyjnych strefach produkcyjnych wymienionych w załączniku X, przy zastosowaniu następujących limitów:
Grecja _BAR_ 617000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 594000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 208000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 1646000 ha _BAR_
Cypr _BAR_ 6183 ha _BAR_
Węgry _BAR_ 2500 ha _BAR_
Austria _BAR_ 7000 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 118000 ha _BAR_
2.
Jeżeli łączna powierzchnia gruntów, objęta wnioskiem o dopłatę uzupełniającą do płatności powierzchniowej, jest większa niż limit określony w ust. 1 w trakcie danego roku gospodarczego, powierzchnia przypadająca na rolnika, w odniesieniu do której może zostać wypłacona dopłata uzupełniająca, jest proporcjonalnie zmniejszana.
Jednakże, z zastrzeżeniem limitów przypadających na poszczególne Państwa Członkowskie, ustanowionych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą rozdzielić powierzchnie wyszczególnione w tym ustępie pomiędzy strefy produkcyjne określone w załączniku X lub, w odniesieniu do Państw Członkowskich Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r., w razie potrzeby pomiędzy regiony produkcyjne planu regionalizacyjnego, zgodnie z zakresem produkcji pszenicy durum w latach 1993–1997. W takim przypadku, jeżeli całkowita powierzchnia w ramach regionu objętego wnioskiem o dopłatę uzupełniającą do płatności powierzchniowej jest większa niż odpowiedni regionalny limit w trakcie danego roku gospodarczego, wówczas powierzchnia przypadająca na rolnika w takim regionie produkcyjnym, w odniesieniu do którego dopłata uzupełniająca może zostać wypłacona, jest proporcjonalnie zmniejszana.
Zmniejszenie takie jest dokonywane w danym Państwie Członkowskim, gdy powierzchnie w regionach, które nie osiągnęły swoich limitów regionalnych, zostały przekazane do regionów, w których limity takie zostały przekroczone.
3.
W regionach, w których produkcja pszenicy durum jest prowadzona od dłuższego czasu, a które nie zostały uwzględnione w załączniku X, należy przyznać specjalną pomoc wynoszącą 46 EUR na hektar na rok gospodarczy 2005/2006, w ramach limitu obejmującego następującą liczbę hektarów:
Niemcy _BAR_ 10000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 4000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 50000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 4000 ha _BAR_
Węgry _BAR_ 4305 ha _BAR_
Słowacja _BAR_ 4717 ha _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 5000 ha." _BAR_
17) artykuł 108 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 108
Kwalifikowalne grunty
Wnioski o płatności nie mogą być składane w odniesieniu do gruntów, które w przewidywanym dniu składania wniosków o pomoc powierzchniową za rok 2003 były wykorzystywane jako trwałe pastwiska, uprawy trwałe lub obszary leśne lub były wykorzystywane do celów nierolniczych.
Jeżeli chodzi o nowe Państwa Członkowskie, wnioski o płatności nie mogą być składane w odniesieniu do gruntów, które w dniu 30 czerwca 2003 r. były wykorzystywane jako trwałe pastwiska, uprawy trwałe lub obszary leśne lub były wykorzystywane do celów nierolniczych.
Państwa Członkowskie mogą, na warunkach, które zostaną określone zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2, wprowadzić derogację od pierwszego akapitu niniejszego artykułu, pod warunkiem że podejmą działania zapobiegające znaczącemu wzrostowi łącznej powierzchni kwalifikowalnych gruntów rolnych.";
18) artykuł 116 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zapewnienia, aby suma uprawnień do premii na ich terytorium nie przekroczyła krajowych pułapów określonych w ust. 4 oraz aby rezerwy krajowe określone w art. 118 mogły zostać utrzymane.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 143b, nowe Państwa Członkowskie przyznają indywidualne pułapy dla producentów i tworzą rezerwy krajowe na podstawie ogólnej liczby uprawnień do premii zarezerwowanych dla każdego z nowych Państw Członkowskich zgodnie z art. 4, nie później niż rok po dniu przystąpienia.
Po upłynięciu okresu stosowania systemu jednolitej płatności powierzchniowej zgodnie z art. 143b oraz w przypadku stosowania art. 67 przyznanie producentom indywidualnych pułapów i utworzenie rezerwy krajowej określonej w akapicie drugim następuje nie później niż na koniec pierwszego roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności.";
19) artykuł 116 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Stosuje się następujące pułapy:
Państwo Członkowskie _BAR_ Uprawnienia (x 1000) _BAR_
Belgia _BAR_ 70 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 66,733 _BAR_
Dania _BAR_ 104 _BAR_
Niemcy _BAR_ 2432 _BAR_
Estonia _BAR_ 48 _BAR_
Grecja _BAR_ 11023 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 19580 _BAR_
Francja _BAR_ 7842 _BAR_
Irlandia _BAR_ 4956 _BAR_
Włochy _BAR_ 9575 _BAR_
Cypr _BAR_ 472,401 _BAR_
Łotwa _BAR_ 18,437 _BAR_
Litwa _BAR_ 17,304 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 4 _BAR_
Węgry _BAR_ 1146 _BAR_
Malta _BAR_ 8,485 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 930 _BAR_
Austria _BAR_ 206 _BAR_
Polska _BAR_ 335,88 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2690 _BAR_
Słowenia _BAR_ 84,909 _BAR_
Słowacja _BAR_ 305,756 _BAR_
Finlandia _BAR_ 80 _BAR_
Szwecja _BAR_ 180 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 19492 _BAR_
Ogółem _BAR_ 81667,905" _BAR_
20) artykuł 119 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Stosuje się następujące kwoty globalne:
(wyrażone w tysiącach EUR) _BAR_
Belgia _BAR_ 64 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 71 _BAR_
Dania _BAR_ 79 _BAR_
Niemcy _BAR_ 1793 _BAR_
Estonia _BAR_ 51 _BAR_
Grecja _BAR_ 8767 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 18827 _BAR_
Francja _BAR_ 7083 _BAR_
Irlandia _BAR_ 4875 _BAR_
Włochy _BAR_ 6920 _BAR_
Cypr _BAR_ 441 _BAR_
Łotwa _BAR_ 19 _BAR_
Litwa _BAR_ 18 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 4 _BAR_
Węgry _BAR_ 1212 _BAR_
Malta _BAR_ 9 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 743 _BAR_
Austria _BAR_ 185 _BAR_
Polska _BAR_ 355 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2275 _BAR_
Słowenia _BAR_ 86 _BAR_
Słowacja _BAR_ 323 _BAR_
Finlandia _BAR_ 61 _BAR_
Szwecja _BAR_ 162 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 20162" _BAR_
21) w art. 119 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W nowych Państwach Członkowskich kwoty globalne stosuje się zgodnie z pułapami określonymi w art. 143a.";
22) artykuł 123 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Stosuje się następujące pułapy regionalne:
Belgia _BAR_ 235149 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 244349 _BAR_
Dania _BAR_ 277110 _BAR_
Niemcy _BAR_ 1782700 _BAR_
Estonia _BAR_ 18800 _BAR_
Grecja _BAR_ 143134 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 713999 _BAR_
Francja _BAR_ 1754732 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1077458 _BAR_
Włochy _BAR_ 598746 _BAR_
Cypr _BAR_ 12000 _BAR_
Łotwa _BAR_ 70200 _BAR_
Litwa _BAR_ 150000 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 18962 _BAR_
Węgry _BAR_ 94620 _BAR_
Malta _BAR_ 3201 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 157932 _BAR_
Austria _BAR_ 373400 _BAR_
Polska _BAR_ 926000 _BAR_
Portugalia _BAR_ 175075 _BAR_
Słowenia _BAR_ 92276 _BAR_
Słowacja _BAR_ 78348 _BAR_
Finlandia _BAR_ 250000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 250000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1419811" _BAR_
23) artykuł 126 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc jest przyznawana każdemu rolnikowi utrzymującemu krowy mamki w ramach limitu indywidualnych pułapów określonych w zastosowaniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 lub ust. 2 akapit drugi.";
24) artykuł 126 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby suma uprawnień do premii na ich terytorium nie przekroczyła krajowych pułapów określonych w ust. 5 oraz aby rezerwy krajowe określone w art. 128 mogły zostać utrzymane.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 143b, nowe Państwa Członkowskie przyznają producentom pułapy indywidualne i tworzą rezerwy krajowe na podstawie ogólnej liczby uprawnień do premii zarezerwowanych dla każdego z nowych Państw Członkowskich zgodnie z ust. 5, nie później niż rok po dniu przystąpienia.
Po upłynięciu okresu stosowania systemu jednolitej płatności powierzchniowej zgodnie z art. 143b oraz w przypadku stosowania art. 68 ust. 2 lit. a) pkt i), przyznanie producentom indywidualnych pułapów i utworzenie rezerwy krajowej określonej w akapicie drugim następuje nie później niż na koniec pierwszego roku stosowania mechanizmu jednolitych płatności.";
25) artykuł 126 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Stosuje się następujące pułapy krajowe:
Belgia _BAR_ 394253 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 90300 _BAR_
Dania _BAR_ 112932 _BAR_
Niemcy _BAR_ 639535 _BAR_
Estonia _BAR_ 13416 _BAR_
Grecja _BAR_ 138005 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1441539 _BAR_
Francja _BAR_ 3779866 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1102620 _BAR_
Włochy _BAR_ 621611 _BAR_
Cypr _BAR_ 500 _BAR_
Łotwa _BAR_ 19368 _BAR_
Litwa _BAR_ 47232 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 18537 _BAR_
Węgry _BAR_ 117000 _BAR_
Malta _BAR_ 454 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 63236 _BAR_
Austria _BAR_ 375000 _BAR_
Polska _BAR_ 325581 _BAR_
Portugalia _BAR_ 416539 _BAR_
Słowenia _BAR_ 86384 _BAR_
Słowacja _BAR_ 28080 _BAR_
Finlandia _BAR_ 55000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 155000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1699511" _BAR_
26) w art. 130 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
_BAR_ Byki, wołki, krowy i jałówki _BAR_ Cielęta mające więcej niż 1 miesiąc i mniej niż 8 miesięcy, ważące do 185 kg _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 483382 _BAR_ 27380 _BAR_
Estonia _BAR_ 107813 _BAR_ 30000 _BAR_
Cypr _BAR_ 21000 _BAR_ - _BAR_
Łotwa _BAR_ 124320 _BAR_ 53280 _BAR_
Litwa _BAR_ 367484 _BAR_ 244200 _BAR_
Węgry _BAR_ 141559 _BAR_ 94439 _BAR_
Malta _BAR_ 6002 _BAR_ 17 _BAR_
Polska _BAR_ 1815430 _BAR_ 839518 _BAR_
Słowenia _BAR_ 161137 _BAR_ 35852 _BAR_
Słowacja _BAR_ 204062 _BAR_ 62841" _BAR_
27) artykuł 133 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Stosuje się następujące kwoty globalne:
(w milionach EUR) _BAR_
Belgia _BAR_ 39,4 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 8,776017 _BAR_
Dania _BAR_ 11,8 _BAR_
Niemcy _BAR_ 88,4 _BAR_
Estonia _BAR_ 1,13451 _BAR_
Grecja _BAR_ 3,8 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 33,1 _BAR_
Francja _BAR_ 93,4 _BAR_
Irlandia _BAR_ 31,4 _BAR_
Włochy _BAR_ 65,6 _BAR_
Cypr _BAR_ 0,308945 _BAR_
Łotwa _BAR_ 1,33068 _BAR_
Litwa _BAR_ 4,942267 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 3,4 _BAR_
Węgry _BAR_ 2,936076 _BAR_
Malta _BAR_ 0,0637 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 25,3 _BAR_
Austria _BAR_ 12,0 _BAR_
Polska _BAR_ 27,3 _BAR_
Portugalia _BAR_ 6,2 _BAR_
Słowenia _BAR_ 2,964780 _BAR_
Słowacja _BAR_ 4,500535 _BAR_
Finlandia _BAR_ 6,2 _BAR_
Szwecja _BAR_ 9,2 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 63,8" _BAR_
28) w art. 135 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się tiret w brzmieniu:
"— W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich: równa pułapom określonym w art. 123. ust. 8 lub równa średniej liczbie ubojów samców z gatunku bydła w trakcie 2001, 2002 i 2003 r. na podstawie statystyk Eurostatu obejmujących te lata lub innych opublikowanych oficjalnych informacjach statystycznych dotyczących tych lat, zaakceptowanych przez Komisję.";
29) w art. 135 ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich za lata referencyjne uznaje się 2001, 2002 i 2003 r.";
30) w art. 136 ust. 2 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich za lata referencyjne uznaje się 1999, 2000 i 2001 r.";
31) po art. 136 dodaje się art. 136a w brzmieniu:
"Artykuł 136a
Warunki stosowania w nowych Państwach Członkowskich
W nowych Państwach Członkowskich kwoty globalne określone w art. 133 ust. 3 i maksymalne płatności powierzchniowe na hektar w wysokości 350 EUR określone w art. 136 ust. 3 stosuje się zgodnie z pułapami określonymi w art. 143a.";
32) w art. 139 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich pułap ustalony przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2 odpowiada składnikowi równemu każdej przedmiotowej płatności bezpośredniej w pułapie określonym w art. 71c.";
33) artykuł 143 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 143
Pułap
Suma wnioskowanej pomocy nie może być wyższa niż pułap ustalony przez Komisję zgodnie z artykułem 64 ust. 2, odpowiadający składnikowi równemu płatnościom powierzchniowym w odniesieniu do roślin strączkowych określonych w załączniku VI w pułapie krajowym, o którym mowa w art. 41. Jednakże w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich pułap ustalany przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2 odpowiada składnikowi równemu płatnościom powierzchniowym w odniesieniu do roślin strączkowych określonych w załączniku VI w pułapie krajowym, o którym mowa w art. 71c.
Gdy całkowita kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.";
34) w art. 145 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) w odniesieniu do mechanizmu płatności jednolitych szczegółowe przepisy dotyczące w szczególności ustanowienia rezerwy krajowej, przenoszenia uprawnień, zdefiniowania upraw trwałych, pastwisk trwałych, użytków rolnych i pastwisk, wariantów przewidzianych w rozdziale 5 tytułu III oraz wykazu roślin, których uprawa jest dozwolona na gruntach odłogowanych, jak również szczegółowe przepisy dotyczące zgodności z Protokołem Ustaleń w sprawie niektórych nasion roślin oleistych zawartym między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w ramach Układu GATT, zatwierdzonym decyzją 93/355/EWG [19].";
35) w art. 145 lit. i) otrzymuje brzmienie:
"i) zmiany w załącznikach II, VI, VII, IX, X i XI, które mogą okazać się niezbędne, w szczególności biorąc pod uwagę nowe prawodawstwo wspólnotowe, oraz w zakresie, w jakim dotyczy to załącznika VIII, w przypadku zastosowania odpowiednio art. 62 i 71 oraz, w odpowiednim przypadku, w zależności od informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do części kwot referencyjnych odpowiadających płatnościom w stosunku do roślin uprawnych, jak również kwoty samego pułapu, które podlegają zwiększeniu w zależności od różnicy między powierzchnią faktycznie określoną a powierzchnią, w odniesieniu do której wypłacone zostały płatności do roślin uprawnych w roku 2000 i 2001, w zastosowaniu art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [20] w ramach limitu powierzchni bazowych (lub maksymalnej powierzchni gwarantowanej w odniesieniu do pszenicy durum) oraz uwzględniając średnie plony krajowe wykorzystywane do wykonania obliczeń z załącznika VIII.";
36) w art. 145 lit. q) otrzymuje brzmienie:
"q) środki, które są zarówno konieczne, jak i w pełni uzasadnione w celu rozwiązywania, w sytuacji nadzwyczajnej, problemów praktycznych i specyficznych, w szczególności problemów dotyczących wykonania rozdziału 4 tytułu II i rozdziału 5 tytułu III.
Środki takie mogą przewidywać derogacje od niektórych części niniejszego rozporządzenia, lecz wyłącznie w zakresie i czasie, które są bezwzględnie konieczne.";
37) artykuł 146 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 146
Przekazywanie informacji do Komisji
Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe informacje o środkach podjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia oraz, w szczególności, o środkach dotyczących art. 5, 13, 42 i 58, 71d i 71e.";
38) po art. 154 dodaje się art. 154a w brzmieniu:
"Artykuł 154a
Uzgodnienia przejściowe w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich
1.
W przypadku gdy środki przejściowe są niezbędne do ułatwienia nowym Państwom Członkowskim przejścia od systemu jednolitej płatności powierzchniowej od mechanizmu jednolitych płatności i innych mechanizmów pomocy określonych w tytule III i IV, środki te są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 144 ust. 2.
2.
Środki określone w ust. 1 mogą być przyjmowane w okresie rozpoczynającym się 1 maja 2004 r. i upływającym 30 czerwca 2009 r. i mogą być stosowane wyłącznie do tego dnia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może przedłużyć ten okres.";
39) po załączniku VIII dodaje się załącznik VIIIa w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 585/2004
z dnia 26 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 282/2004 wprowadzające dokument zgłoszenia i kontroli weterynaryjnych dotyczących zwierząt wwożonych do Wspólnoty pochodzących z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2 i 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy przejściowe odnoszące się do punktów kontroli granicznej pomiędzy Państwami Członkowskimi i nowymi Państwami Członkowskimi, które zostaną zniesione po przystąpieniu nowych Państw Członkowskich, nie zostały określone w sposób dostatecznie jasny w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 282/2004 wprowadzającego dokument zgłoszenia i kontroli weterynaryjnych dotyczących zwierząt wwożonych do Wspólnoty pochodzących z państw trzecich [2] i powinny zostać przeredagowane tak, by uniknąć wszelkich niejasności.
(2) Powszechny weterynaryjny dokument wejścia (PWDW) zawarty w rozporządzeniu (WE) nr 282/2004 określa w sposób nieprecyzyjny deklarację osoby odpowiedzialnej za ładunek w polu 25 oraz urzędowego lekarza weterynarii w polu 42 i powinno zostać przeredagowane.
(3) W celu wyjaśnienia powyższych zapisów, rozporządzenie (WE) nr 282/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 282/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Do dnia 1 maja 2004 r. niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do punktów kontroli granicznej wyszczególnionych w załączniku II, które mają zostać zniesione po przystąpieniu Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji.";
2) wzór powszechnego weterynaryjnego dokumentu wejścia (PWDW) zamieszczony w załączniku I zostaje zastąpiony wzorem zamieszczonym w załączniku do niniejszego Rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2004 r.
Niniejsze Rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w odniesieniu do kwoty pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [2] ustala kwotę pomocy w odniesieniu do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. W związku z rozwojem cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych, kwota pomocy powinna zostać zmniejszona.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90 wyrażenie "6,30 EUR" zastępuje się wyrażeniem "6,00 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 592/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazów państw i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia wymogi dotyczących zdrowia zwierząt stosowane do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym oraz zasady stosowane do kontroli takiego przemieszczania.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 998/2003 wykaz państw trzecich ma zostać sporządzony do 3 lipca 2004 r.
Aby zostać umieszczone w wykazie, państwo trzecie musi wykazać swój status w odniesieniu do wścieklizny oraz że spełnia pewne warunki dotyczące powiadamiania, monitorowania, służb weterynaryjnych, zapobiegania i zwalczania wścieklizny oraz uregulowań w zakresie szczepień.
(3) W celu uniknięcia wszelkich niepotrzebnych zakłóceń w przemieszczaniu zwierząt domowych oraz w celu umożliwienia państwom trzecim zapewnienia dodatkowych gwarancji, w miarę potrzeby, należy ustanowić tymczasowy wykaz państw trzecich.
Wykaz ten powinien opierać się na danych pochodzących z Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE — Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt), na wynikach inspekcji przeprowadzonych przez Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii w danych państwach trzecich oraz na informacjach zebranych przez Państwa Członkowskie.
(4) Tymczasowy wykaz państw trzecich powinien obejmować państwa, w których nie występuje wścieklizna i państwa, w przypadku których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczenia z ich terytoriów nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczeniem pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(5) Wobec powyższego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
Dla zachowania przejrzystości wykaz państw i terytoriów określony w tym rozporządzeniu powinien zostać zastąpiony w całości.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kwotami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/2000 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie kwotami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [5] zostało wiele razy w znacznym stopniu zmienione [6].
W interesie jasności i dla celów praktycznych wspomniane rozporządzenie powinno zostać skodyfikowane.
(2) W ramach prac Światowej Organizacji Handlu Wspólnota zobowiązała się do otwarcia kwot taryfowych dla niektórych produktów z sektora jaj i albuminy jaj.
W związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady stosowania tych kwot.
(3) Zarządzanie uzgodnieniami powinno opierać się na pozwoleniach na przywóz.
W tym celu powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady dotyczące składania wniosków oraz informacja, którą należy umieścić na wnioskach i zezwoleniach, w drodze odstępstwa od przepisów art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [8].
Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące zezwoleń wydanych po upływie okresu rozpatrywania, stosujące, w miarę potrzeby, jednolitą stawkę procentową akceptacji.
Dopuszczenie do wycofania wniosku o wydanie pozwolenia, po ustaleniu współczynnika przyjęcia oferty, leży w interesie importerów i eksporterów.
(4) W celu zapewnienia regularności przywozu ilość określona w załączniku I powinna zostać rozłożona na jeden rok.
(5) W celu zapewnienia właściwego zarządzania systemem zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz w ramach tego systemu powinny wynosić 20 EUR za 100 kg (według ekwiwalentu jaj w skorupkach).
(6) W celu zapewnienia, że system funkcjonuje poprawnie, a w szczególności w celu wyeliminowania ryzyka spekulacji nierozerwalnie związanego z systemem w sektorze jaj i albuminy, należy ustanowić szczegółowe zasady regulujące dostęp podmiotów gospodarczych do systemu dla zapewnienia powagi ich działalności w tym sektorze.
(7) Właściwe jest zwrócenie uwagi podmiotów gospodarczych na fakt, że pozwolenia mogą być stosowane jedynie dla produktów spełniających wszystkie przepisy weterynaryjne obecnie obowiązujące we Wspólnocie.
(8) W celu zapewnienia należytego zarządzania ustaleniami dotyczącymi przywozu Komisja powinna mieć do swojej dyspozycji dokładne informacje dostarczone jej przez Państwa Członkowskie, dotyczące ilości faktycznie przywiezionych.
W interesie przejrzystości Państwa Członkowskie powinny używać jednego wzoru przy powiadamianiu Komisji o ilościach.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowe kwoty taryfowe wymienione w załączniku I otwierane są corocznie na okres od 1 lipca do 30 czerwca dla grup produktów i zgodnie z określonymi w nim warunkami.
Artykuł 2
Kwoty określone w art. 1 są rozłożone w następujący sposób:
dla grupy E 1:
- 20 % w okresie od 1 lipca do 30 września,
- 30 % w okresie od 1 października do 31 grudnia,
- 30 % w okresie od 1 stycznia do 31 marca,
- 20 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
dla grup E 2 i E 3:
- 25 % w okresie od 1 lipca do 30 września,
- 25 % w okresie od 1 października do 31 grudnia,
- 25 % w okresie od 1 stycznia do 31 marca,
- 25 % w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca.
Artykuł 3
Przywóz do Wspólnoty w ramach kwot któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 może podlegać obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz, określone w art. 3, podlegają następującym przepisom:
a) osoba wnioskująca o zezwolenia przywozowe jest osobą fizyczną lub prawną, która w momencie składania wniosków może udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy Państw Członkowskich, że przywiozła nie mniej niż 50 ton (według ekwiwalentu jaj w skorupkach) produktów wchodzących w zakres rozporządzeń (EWG) nr 2771/75 (z wyłączeniem jaj wylęgowych) i (EWG) nr 2783/75 w ciągu każdego z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym został złożony wniosek o wydanie zezwolenia, lub która otrzymała zezwolenie zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 89/437/EWG [9] na obróbkę produktów jajecznych. Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego ani restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym;
b) wnioski o wydanie zezwolenia nie dotyczą więcej niż jednej z grup określonych w załączniku I. Mogą one dotyczyć kilku produktów objętych różnymi kodami CN i pochodzących z jednego państwa; w takich przypadkach w sekcji 16 należy wskazać wszystkie kody CN, a w sekcji 15 ich opisy.
W odniesieniu do grup E2 i E3 całkowitą ilość przelicza się na ekwiwalent jaj w skorupkach.
Wnioski o pozwolenie odnoszą się do przynajmniej jednej tony i co najwyżej 10 % ilości dostępnej dla danej grupy oraz okresów określonych w art. 2;
c) sekcja 8 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia;
d) sekcja 20 wniosków o wydanie pozwolenie i pozwoleń zawiera jedną z następujących informacji:
Reglamento (CE) no 593/2004
Forordning (EF) Nr. 593/2004
Verordnung (EG) Nr. 593/2004
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
593/2004
Regulation (EK) No 593/2004
Règlement (CE) no 593/2004
Regolamento (CE) n. 593/2004
Verordening (EG) Nr. 593/2004
Regulamento (CE) n.o 593/2004
Asetus (EY) N:o 593/2004
Förordning (EG) Nr. 593/2004
e) sekcja 24 pozwoleń zawiera jedno z poniższych:
Reducción del derecho del AAC conforme a lo establecido en el Reglamento (CE) no 593/2004
Reduktion i toldsatsen i henhold til forordning (EF) Nr. 593/2004
Ermäßigung des Zollsatzes gemäß Verordnung (EG) Nr. 593/2004
Μείωση του δασ_BAR_θύ του ΚΔ, όπως προβλέπεται στον κανονισ_BAR_ό (ΕΚ) αριθ.
593/2004
Reduction of CCT duty pursuant to Regulation (EK) No 593/2004
Réduction du droit du tarif douanier commun comme prévu au règlement (CE) no 593/2004
Riduzione del dazio TDC come prevede il regolamento (CE) n. 593/2004
Verlaging van het GDT-recht op grond van Verordening (EG) Nr. 593/2004
Redução do direito da PAC previsto no Regulamento (CE) n.o 593/2004
Yhteisön yhteisen tullitariffin maksua alennettu seuraavan mukaisesti: Asetus (EY) N:o 593/2004
Reduktion av Gemensamma tulltaxans tariffer enligt förordning (EG) Nr. 593/2004
Artykuł 5
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia mogą być składane tylko przez pierwszych siedem dni miesiąca poprzedzającego każdy z okresów wyszczególnionych w art. 2.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia należy składać właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca prowadzi działalność lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową.
Wnioski są przyjmowane jedynie wtedy, gdy wnioskodawca oświadcza na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się nie złożyć, w tym samym okresie, innych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów tej samej grupy, wszystkie jego wnioski pozostają nierozpatrzone.
Jednakże każdy wnioskodawca może złożyć więcej niż jeden wniosek o przyznanie pozwoleń na przywóz na towary z jednej grupy, jeżeli towary te pochodzą z więcej niż jednego państwa.
Odrębne wnioski na każdy kraj pochodzenia muszą być złożone jednocześnie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego.
Są one rozpatrzone zgodnie z maksimum, o którym mowa w art. 4 lit. b), jak również z zastosowaniem zasad określonych w akapicie drugim, podobnie jak pojedyncze wnioski.
3.
Na wnioski o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty określone w art. 1 składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję piątego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków o wnioskach złożonych na każdy z produktów w określonej grupie.
Powiadomienie takie zawiera wykaz wnioskodawców oraz określenie ilości, na jakie występuje się w grupie.
Wszystkie zawiadomienia, włącznie ze zgłoszeniem "zerowym", są przekazywane teleksem bądź faksem w wyznaczony dzień roboczy i wykonane według modelu wskazanego w załączniku II niniejszego rozporządzenia, w przypadkach gdy nie zostały złożone żadne wnioski, oraz według modelu wskazanego w załączniku II i III, w przypadkach gdy wnioski zostały złożone.
5.
Komisja decyduje możliwie szybko, do jakiej wysokości mogą zostać przyznane ilości w odniesieniu do wniosków określonych w art. 4.
Jeśli ilości, na które złożone zostały wnioski, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustali pojedynczy wskaźnik akceptacji na ilości, o które wystąpiono.
Jeżeli procent ten będzie mniejszy niż 5 %, Komisja może nie przyznać ilości, o które wystąpiono; zabezpieczenia należy wówczas zwracać bezzwłocznie.
Podmioty gospodarcze mogą wycofać swoje wnioski o przyznanie pozwolenia w ciągu 10 dni roboczych od opublikowania jednorazowej procentowej stopy akceptacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli wprowadzenie redukcji procentowej spowoduje ustalenie ilości na mniej niż 20 ton według ekwiwalentu jaj w skorupkach.
Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni roboczych od wycofania wniosku o przyznanie pozwolenia i niezwłocznie zwracają zabezpieczenie.
Komisja oblicza ilość, która pozostała, którą dodaje się do ilości przeznaczonej na następny okres kwartalny rocznego okresu obwiązywania kwoty określony w art. 1.
6.
Pozwolenia wydawane są możliwie szybko po podjęciu decyzji przez Komisję.
7.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec produktów odpowiadających wszystkim przepisom weterynaryjnym obowiązującym we Wspólnocie.
8.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym z rocznych okresów obowiązywania kwoty określonych w art. 1, o całkowitą wielkość produktów przywiezionych na mocy niniejszego rozporządzenia z każdej grupy podczas tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniem "zerowym", są sporządzane z wykorzystaniem wzoru podanego w załączniku IV.
Artykuł 6
Do celów stosowania art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania, ale nie dłużej niż koniec okresu określonego w art. 1.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są przenoszalne.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia, stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1291/2000.
Jednakże, bez względu na art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, ilość przywożona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może nie przekroczyć ilości przedstawionej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Odpowiednio, cyfra 0 zostanie wprowadzona do sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 1474/95 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System opłat wyrównawczych w sektorze mleka i przetworów mlecznych został rozszerzony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1788/2003 na kolejne 11 okresów dwunastomiesięcznych następujących po sobie, począwszy od 1 kwietnia 2004 r.
Szczegółowe zasady należy ustanowić przy uwzględnieniu nowych przepisów tego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady powinny również zawierać, w szerszym zakresie, przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [2].
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1392/2001.
(2) Należy również ustanowić zasady umożliwiające podział ilości krajowych między dostawy a sprzedaż bezpośrednią dla każdego Państwa Członkowskiego.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny uwzględnić nowe definicje pojęć "dostawa" i "sprzedaż bezpośrednia" w art. 5 lit. f) i g) rozporządzenia nr 1788/2003 oraz powiadomić o nich zainteresowanych producentów.
(3) Niniejsze rozporządzenie powinno również określić dodatkowe czynniki niezbędne do ostatecznego obliczenia opłaty wyrównawczej w odniesieniu do dostaw i sprzedaży bezpośredniej, środki gwarantujące dokonanie płatności przez Państwo Członkowskie do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcji Gwarancji we właściwym terminie i wreszcie zasady dotyczące kontroli w celu zapewnienia, że wkład do płatności opłaty wyrównawczej został odpowiednio pobrany.
(4) Należy określić sposób uwzględniania zawartości tłuszczu w mleku przy sporządzaniu ostatecznego zestawienia dostarczonych ilości.
Konieczne są specjalne przepisy w celu uwzględnienia przypadków, w których ilości referencyjne dla dostaw ulegają zmianie lub ilości referencyjne są przydzielane z rezerwy krajowej.
(5) Ponieważ wskaźniki referencyjnej zawartości tłuszczu w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego zostały wyznaczone w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003, należy ustanowić zasady dostosowywania indywidualnych wskaźników referencyjnych, jeżeli okaże się to konieczne.
(6) Niezbędne jest, z jednej strony, przeprowadzenie kontroli dokładności danych przekazywanych przez skupujących i producentów, oraz zapewnienie, z drugiej strony, by producenci odpowiedzialni za przekroczenie krajowych ilości referencyjnych zostali rzeczywiście obciążeni opłatą wyrównawczą; W tym celu Państwa Członkowskie powinny odgrywać większą rolę w przeprowadzaniu kontroli i nakładaniu kar, które są zobowiązane wprowadzić, w celu zapewnienia, że wkłady do płatności opłaty wyrównawczej są pobierane we właściwy sposób.
W szczególności Państwa Członkowskie powinny sporządzic krajowy plan kontroli na każdy dwunastomiesięczny okres w oparciu o analizę ryzyka oraz przeprowadzać kontrole na poziomie gospodarstwa, transportu i skupujących w celu zwalczania ewentualnych nieprawidłowości i nadużyć.
Należy również określić nieprzekraczalne terminy oraz liczbę kontroli umożliwiające weryfikację, w określonym czasie, wykonania ustaleń przez wszystkie zaangażowane strony.
Należy również przewidzieć kary w przypadku nieprzestrzegania podstawowych wymogów.
(7) Niezbędne jest również, aby Państwa Członkowskie zatwierdziły podmioty nabywające prowadzące działalność na ich terytorium; należy także ustanowić szczegółowe zasady postępowania, w przypadku gdy nabywający nie przestrzegają niniejszego rozporządzenia.
(8) Komunikaty przesyłane do Komisji odgrywają istotną rolę w administrowaniu systemem; należy zatem zwiększyć ich częstotliwość.
W szczególności komunikaty na temat podziału między dostawy a sprzedaż bezpośrednią oraz wypełnianie rocznego kwestionariusza są kluczowe dla administrowania systemem, realizowanego przez Komisję.
Również przestrzeganie ustanowionych dat jest czynikiem przyczyniającym się do skutecznego nim zarządzania.
Komisja powinna być szczegółowo informowana o wdrażaniu systemu na poziomie krajowym w celu posiadania lepszej wiedzy na temat różnych systemów stosowanych w Państwach Członkowskich.
(9) Niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia, od którego stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1788/2003.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 w odniesieniu do podziału krajowych ilości referencyjnych między dostawy a sprzedaż, obliczania i płatności opłaty wyrównawczej, środków kontroli oraz komunikatów z Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Podział krajowych ilości referencyjnych między dostawy a sprzedaż
Corocznie, po otrzymaniu komunikatów określonych w art. 21, Komisja dokonuje podziału krajowych ilości referencyjnych ustanowionych w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 między dostawy a sprzedaż bezpośrednią zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia.
Podział zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Przeliczanie
Przeliczanie określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1788/2003 może być tymczasowe lub ostateczne.
Przeliczenie tymczasowe indywidualnych ilości referencyjnych ma miejsce, gdy producent wnioskuje o przeliczenie ilości mleka z jednej ilości referencyjnej na drugą dla określonego okresu dwunastomiesięcznego.
Przeliczanie ostateczne ma miejsce, gdy producent wnioskuje o przeliczenie ilości mleka z jednej ilości referencyjnej na drugą w stosunku do okresu 12-miesięcznego i kolejnych 12-miesięcznych okresów.
Artykuł 4
Informacje na temat nowych definicji dostawy i sprzedaży bezpośredniej
1.
Państwa Członkowkie powiadamiaja zainteresowanych producentów o nowych definicjach pojęć "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednia" wprowadzonych art. 5 lit. f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
2. Ostateczne przeliczanie jednej ilości referencyjnej na drugą w związku z definicjami, o których mowa w ust. 1, jest sporządzane na wniosek producenta zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1788/2003.
Artykuł 5
Komunikaty o indywidualnych ilościach referencyjnych
Państwa Członkowskie powiadomią producentów o każdym nowym przydziale lub zmianie indywidualnej ilości referencyjnej w sposób, który uznają za najwłaściwszy, pod warunkiem że zapewnia on skuteczne przekazanie producentom informacji o przydzielonej ilości referencyjnej.
ROZDZIAŁ II OBLICZANIE OPŁATY WYRÓWNAWCZEJ
SEKCJA 1 ZASADY OGÓLNE
Artykuł 6
Metoda obliczania opłaty wyrównawczej
Mleko i przetwory mleczne w obrocie w rozumieniu art. 5 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 należy uwzględnić do obliczania opłaty wyrównawczej w momencie, gdy opuszczają jakiekolwiek gospodarstwo na terytorium Państwa Członkowskiego lub są wykorzystywane w gospodarstwie do celów handlowych.
W przypadku gdy mleko i przetwory mleczne opuszczą gospodarstwo w celu ich zniszczenia w zastosowaniu środków sanitarnych na mocy decyzji właściwego organu Państwa Członkowskiego, ilości takie nie są traktowane jako dostawy lub sprzedaż bezpośrednia.
Mleko opuszczające gospodarstwo w celu poddania go przetwarzaniu lub obróbce jest uważane za dostawy.
Artykuł 7
Zmiany indywidualnej referencyjnej zawartości tłuszczu
1. W przypadku gdy dodatkowe ilości referencyjne zostają przydzielone z rezerw krajowych, referencyjna zawartość tłuszczu określona w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 pozostaje niezmieniona.
2. W przypadku gdy ilość referencyjna w odniesieniu do dostaw zostaje zwiększona lub ustanowiona w oparciu o przeliczenia na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1788/2003, referencyjna zawartość tłuszczu związana z ilością referencyjną przeliczoną na dostawy wynosi 3,8 %.
Jednakże referencyjna zawartość tłuszczu w ilości referencyjnej dla dostaw pozostaje niezmieniona, jeżeli producent dostarczy uzasdnienie uznane przez właściwy organ za satysfakcjonujące.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 16, 17 i 18 ust. 1 lit. d), e) i f) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, referencyjna zawartość tłuszczu jest przenoszona wraz z ilością referencyjną, do której się odnosi.
4. W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, ogólna referencyjna zawartość tłuszczu w przydzielanych lub przenoszonych ilościach referencyjnych nie ulega zwiększeniu w odniesieniu do uwolnionych ilości. Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 5 rozporządzenia nr 1788/2003, ilość mleka udostępniona do ponownego przydziału lub transferu może zostać ponownie obliczona w odniesieniu do danej referencyjnej zawartości tłuszczu lub odwrotnie – referencyjna zawartość tłuszczu może zostać ponownie obliczona w odniesieniu do danej dostępnej ilości mleka.
5.
W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym ust. 2 i w ust. 3 i 4, ostateczna referencyjna zawartość tłuszczu jest równa średnim początkowym i przeniesionym lub przeliczonym wskaźnikom referencyjnym, ważonym przez początkowe i przeniesione lub przeliczone ilości referencyjne.
6.
W przypadku producentów, których ilość referencyjna pochodzi w całości z rezerwy krajowej, a którzy rozpoczęli produkcję po 1 kwietnia 2004 r., referencyjna zawartość tłuszczu jest równa krajowej referencyjnej zawartości tłuszczu ustanowionej w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
SEKCJA 2 DOSTAWY
Artykuł 8
Oświadczenie o dostawach
1.
Na koniec każdego dwunastomiesięcznego okresu skupujący sporządzają oświadczenie w odniesieniu do każdego producenta, zawierające co najmniej ilość i zawartość tłuszczu w mleku dostarczonym przez niego w tym okresie.
W przypadku roku przestępnego ilość mleka ulega zmniejszeniu o 1/60 ilości dostarczonych w lutym i w marcu.
2.
Przed 15 marca każdego roku skupujący przekazują właściwemu organowi Państwa Członkowskiego zgłoszenie zbiorcze danych z zestawień określonych w ust. 1, wykazujące co najmniej całkowitą ilość i średnią zawartość tłuszczu dostarczonego im mleka oraz, w odniesieniu do każdego producenta, jeżeli Państwo Członkowskie podejmie taką decyzję, ilość referencyjną oraz reprezentatywną zawartość tłuszczu, ilość skorygowaną zgodnie z art. 10 ust. 1, sumę indywidualnych ilości referencyjnych i ilości skorygowanych oraz średnią zawartość tłuszczu w produktach tych producentów.
W miarę potrzeby skupujący deklarują, że nie otrzymali żadnych dostaw w danym okresie.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązują skupujących, którzy nie przestrzegają terminu określonego w ust. 2, do zapłaty kwoty równej należnej opłacie wyrównawczej za przekroczenie w wysokości 0,01 % ilości mleka dostarczonego przez producentów, za każdy rok kalendarzowy zwłoki.
Jeżeli ilości te nie są znane z powodu braku zgłoszenia, właściwy organ dokonuje ich oszacowania.
Kwota nie może być mniejsza niż 100 EUR ani przekraczać 100000 EUR.
4.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone przed 1 lipca, Państwa Członkowskie wycofują zatwierdzenie lub nakładają płatność kwoty proporcjonalnej do ilości przedmiotowego mleka oraz powagi nieprawidłowości.
Akapit pierwszy stosuje się 30 dni po wezwaniu do wypełnienia zobowiązania wystosowanym przez Państwo Członkowskie.
Ustęp 3 ma nadal zastosowanie w trakcie okresu wezwania.
5.
Kary, o których mowa w ust. 3 i 4, nie są nakładane, jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi działanie siły wyższej lub ustali, że nieprawidłowość nie została popełniona rozmyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania lub w przypadku gdy nieprawidłowość jest nieznaczna w odniesieniu do funkcjonowania systemu lub skuteczności kontroli.
Artykuł 9
Dostosowania indywidualnej zawartości referencyjnej tłuszczu
1. W celu zastosowania art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 Państwa Członkowskie, przed 1 lipca każdego roku, odnotowują wszelkie przypadki przekroczenia krajowej zawartości referencyjnej tłuszczu w odniesieniu do dwunastomiesięcznego okresu upływającego 31 marca każdego roku.
2.
Indywidualna referencyjna zawartość tłuszczu zostaje dostosowana przy zastosowaniu tego samego współczynnika dla wszystkich producentów w taki sposób, aby średnia ważona indywidualnych zawartości tłuszczu w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego nie przekroczyła więcej niż o 0,1 g na kg referencyjnej zawartości tłuszczu określonej w załączniku II do rozporządzenia (WE) 1788/2003.
O dostosowaniu, które stosuje się, począwszy od dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 kwietnia, należy powiadomić producentów przed 1 sierpnia.
Artykuł 10
Porównanie między referencyjną i rzeczywistą zawartością tłuszczu
1. Aby umożliwić każdemu producentowi sporządzenie oświadczenia określonego w art. 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, na mocy art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, średnią zawartość tłuszczu w mleku dostarczanym przez producenta należy porównać z referencyjną zawartością tłuszczu producenta określoną w art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia.
Jeżeli stwierdzona różnica jest dodatnia, ilość dostarczonego mleka należy zwiększyć o 0,18 % na 0,1 g dodatkowej zawartości tłuszczu na kilogram mleka.
Jeżeli stwierdzona różnica jest ujemna, ilość dostarczonego mleka należy zmniejszyć o 0,18 % na 0,1 g mniejszej zawartości tłuszczu na kilogram mleka.
Jeżeli ilość dostarczonego mleka jest wyrażona w litrach, dostosowanie w wysokości 0,18 % na 0,1 g zawartości tłuszczu należy pomnożyć przez współczynnik 0,971.
2. Państwa Członkowskie ustalą dostosowania dostaw na poziomie krajowym zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
SEKCJA 3 SPRZEDAŻ BEZPOŚREDNIA
Artykuł 11
Zgłoszenia sprzedaży bezpośredniej
1.
Na koniec każdego dwunastomiesięcznego okresu każdy producent sporządza zgłoszenie zawierające zestawienie jego sprzedaży bezpośredniej w podziale na produkty.
W przypadku roku przestępnego ilość mleka lub ekwiwalentu mleka ulega zmniejszeniu o 1/60 ilości sprzedanych w lutym i w marcu lub o 1/366 ilości sprzedanych w danym dwunastomiesięcznym okresie.
2.
Przed 15 maja każdego roku producenci przekazują zgłoszenia przewidziane w ust. 1 właściwemu organowi Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie może wymagać, by producenci posiadający ilości referencyjne dla sprzedaży bezpośredniej, w razie potrzeby, zgłaszali brak sprzedaży lub transferu mleka lub przetworów mlecznych w danym okresie.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązują producentów, którzy nie przestrzegają terminu określonego w ust. 2, do zapłaty kwoty równej należnej opłacie wyrównawczej za przekroczenie w wysokości 0,01 % ich ilości referencyjnej dla sprzedaży bezpośredniej za każdy dzień zwłoki.
Kwota nie może być mniejsza niż 100 EUR ani przekraczać 100000 EUR.
W przypadku gdy krajowa kwota referencyjna dla sprzedaży bezpośredniej również została przekroczona, producenci, którzy przekroczyli swoje ilości referencyjne, są również zobowiązani do zapłaty wkładu do opłaty wyrównawczej, obliczonego w stosunku do całkowitego przekroczenia ich ilości referencyjnych oraz mogą zostać pozbawieni prawa do korzystania z ponownego przydziału niewykorzystanych ilości referencyjnych, o którym mowa w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
W przypadku gdy producenci złożą nieprawidłowe zgłoszenia, Państwo Członkowskie zobowiązuje ich do zapłaty kwoty proporcjonalnej do danej ilości mleka oraz wagi nieprawidłowości, w maksymalnej wysokości równej przypuszczalnej opłacie wyrównawczej mającej zastosowanie do ilości mleka otrzymanych po skorygowaniu, pomnożonej przez 1,5.
4.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone przed 1 lipca, ilość referencyjna dla sprzedaży bezpośredniej zainteresowanego producenta jest przekazywana do rezerwy krajowej 30 dni po wezwaniu do wypełnienia zobowiązania wystosowanym przez Państwo Członkowskie.
Akapit pierwszy ust. 3 niniejszego artykułu ma nadal zastosowanie w trakcie okresu wezwania.
5.
Kary, o których mowa w ust. 3 i 4, nie są nakładane, jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi działanie siły wyższej lub ustali, że nieprawidłowość nie została popełniona rozmyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania lub w przypadku gdy nieprawidłowość jest nieznaczna w odniesieniu do funkcjonowania systemu lub skuteczności kontroli.
Artykuł 12
Równoważność
1.
W odniesieniu do produktów w obrocie innych niż mleko Państwa Członkowskie ustalają ilości mleka wykorzystane do przetworzenia.
W tym celu stosuje się następujące wzory równoważności:
a) 1 kg śmietany = 0,263 kg mleka × % zawartości tłuszczu w śmietanie, wyrażonej jako masa;
b) 1 kg masła = 22,5 kg mleka.
W przypadku sera i wszystkich innych przetworów mlecznych Państwa Członkowskie ustalają równoważności przy zastosowaniu w szczególności zawartości masy suchej i zawartość tłuszczu w różnych rodzajach sera i przedmiotowych produktów.
Jeżeli producent może dostarczyć dowód uznany przez właściwy organ za satysfakcjonujący i dotyczący ilości rzeczywiście wykorzystanych do przetwarzania danych produktów, Państwo Członkowskie może wykorzystać taki dowód zamiast równoważności określonych w akapicie drugim.
2.
Jeżeli zaistnieją trudności w ustaleniu ilości mleka wykorzystanych do przetwarzania na podstawie produktów w obrocie, Państwa Członkowkie mogą wyznaczyć ryczałtowo ilości ekwiwalentu mleka w odniesieniu do liczby krów mlecznych posiadanych przez producentów i średniej mleczności na reprezentatywną krowę w stadzie.
ROZDZIAŁ III PŁATNOŚĆ OPŁATY WYRÓWNAWCZEJ
Artykuł 13
Powiadomienie o opłacie wyrównawczej
1.
W przypadku dostaw właściwy organ powiadomi podmioty nabywające o lub potwierdzi wkłady do opłat wyrównawczych wymagalne po ponownym przydziale, lub nie, decyzją Państwa Członkowskiego, całości lub części niewykorzystanych ilości referencyjnych bezpośrednio danym producentom lub, w zależności od przypadku, skupującym w celu późniejszego przydziału danym producentom.
2.
W przypadku sprzedaży bezpośredniej właściwy organ powiadomi producentów o wkładach do opłat wyrównawczych wymagalnych po ponownym przydziale, lub nie, decyzją Państwa Członkowskiego, całości lub części niewykorzystanych ilości referencyjnych bezpośrednio do danych producentów.
3.
Nie należy przeprowadzać ponownego przydziału niewykorzystanych ilości pomiędzy ilościami referencyjnymi dostawy i sprzedaży bezpośredniej na poziomie krajowym.
Artykuł 14
Kursy wymiany walut
Termin operacyjny dla kursu przeliczeniowego dla płatności opłaty wyrównawczej w danym okresie jest wyznaczony na 31 marca danego okresu.
Artykuł 15
Termin płatności
1.
Przed 1 września każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.
2.
W przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 września każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.
Odsetki są wypłacane na rzecz Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie zgłaszają do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) kwoty wynikające z zastosowania art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 wraz z wydatkami zgłoszonymi najpóźniej w odniesieniu do września każdego roku.
4. Jeśli komplet dokumentów określony w art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [3] wykazuje niedotrzymanie terminu płatności określonego w ust. 3 niniejszego artykułu, Komisja zmniejsza zaliczki w chwili wprowadzania do rachunków wydatków rolnych w stosunku do należnej kwoty lub jej szacunkowej wysokości zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1788/2003.
Artykuł 16
Kryteria redystrybucji nadwyżek opłat wyrównawczych
1. W miarę potrzeby Państwa Członkowskie ustalają hierarchię kategorii producentów określoną w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 na podstawie jednego lub więcej następujących obiektywnych kryteriów w kolejności pierwszeństwa:
a) formalne stwierdzenie przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, że całość lub część opłaty wyrównawczej została naliczona nieprawidłowo;
b) położenie geograficzne gospodarstwa, a zwłaszcza obszary górskie w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [4];
c) maksymalna liczba inwentarza na hektar w gospodarstwie do celów ekstensywnego chowu zwierząt gospodarskich;
d) procent nadwyżki indywidualnej ilości referencyjnej;
e) ilość referencyjna producenta.
2. Jeżeli nadpłata opłat wyrównawczych określona w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 dostępna w danym okresie nie jest wykorzystana po redystrybucji zgodnie z kryteriami ustalonymi w ust. 1 niniejszego artykułu, Państwo Członkowskie przyjmuje inne obiektywne kryteria po konsultacji z Komisją.
Redystrybucję nadpłaty opłat wyrównawczych zależy zakończyć najpóźniej 15 miesięcy po zakończeniu rzeczonego dwunastomiesięcznego okresu
Artykuł 17
Naliczanie opłat
Państwo Członkowskie podejmuje wszystkie środki niezbędne do zagwarantowania właściwego naliczania opłat i nałożenia ich na producentów, którzy przyczynili się do przekroczenia ilości referencyjnych.
ROZDZIAŁ IV KONTROLE PRZEPROWADZANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE ORAZ OBOWIĄZKI SKUPUJĄCYCH I PRODUCENTÓW
SEKCJA 1 KONTROLE
Artykuł 18
Krajowe środki kontrolne
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki kontrolne gwarantujące zgodność z niniejszym rozporządzeniem, a zwłaszcza środki określone w art. 19–22.
Artykuł 19
Plan kontroli
1.
Państwa Członkowskie sporządzają ogólny plan kontroli na każdy okres dwunastomiesięczny na podstawie analizy ryzyka.
Plan zawiera co najmniej:
a) kryteria przyjęte przy sporządzaniu planu;
b) wybrane podmioty skupiające i producentów;
c) kontrole na miejscu, które należy przeprowadzić w okresie dwunastomiesięcznym;
d) kontrole transportu między producentami a podmiotami skupiającymi;
e) kontrole zgłoszeń rocznych producentów i podmiotów skupiających.
Państwa Członkowskie mogą aktualizować ogólny plan kontroli za pomocą bardziej szczegółowych planów okresowych.
Reprezentatywność podmiotów czynnych w sektorze mleczarskim jest brana pod uwagę przy analizie ryzyka, a sezonowość produkcji uwzględnia się w harmonogramie kontroli.
2.
Kontrole są przeprowadzane częściowo w trakcie danego okresu dwunastomiesięcznego oraz częściowo po tym okresie na podstawie zgłoszeń rocznych.
3.
Kontrole zostają uznane za przeprowadzone w momencie udostępnienia raportu z inspekcji.
Wszystkie raporty z inspekcji są udostępniane nie później niż osiemnaście mięcy po zakończeniu danego okresu dwunastomiesięcznego.
Jeśli kontrole zgodnie z zamierzeniami art. 20 są połączone z innymi kontrolami, terminy ustanowione dla innych kontroli i ustalenia dotyczące raportów z tych kontroli muszą być przestrzegane.
Artykuł 20
Kontrole na miejscu
Kontrole na miejscu są niezapowiedziane.
Jednakże zakładając, że cel kontroli nie jest zagrożony, istnieje możliwość wcześniejszego powiadomienia, pod warunkiem że powiadomienie ograniczone jest do do ścisłego minimum.
Tam, gdzie jest to stosowne, kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, jak również wszelkie inne kontrole przewidziane przez zasady Wspólnoty odbywają się jednocześnie.
Artykuł 21
Kontrole dostaw i sprzedaży bezpośredniej
1.
W odniesieniu do dostaw, kontrole odbywają się na poziomie gospodarstw, podczas transportu mleka oraz u skupującego.
Na wszystkich etapach Państwa Członkowskie, w oparciu o środki kontroli na miejscu, przeprowadzają fizyczną kontrolę dokładności rejestrowania i księgowania mleka wprowadzanego na rynek, w szczególności:
a) na poziomie gospodarstw status producenta w rozumieniu art. 5 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003, jak również zgodność między dostawami a zdolnością produkcyjną;
b) na poziomie transportu, dokument określony w art. 24 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, dokładność instrumentów służących do mierzenia ilości i jakości mleka, dokładność metod odbioru włącznie z punktami odbioru pośredniego, zgodność ilości zebranego mleka przy rozładunku;
c) na poziomie skupującego, dokładność zgłoszeń określonych w art. 8 niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w drodze podwójnej kontroli dokumentów określonych w art. 24 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, jak również wiarygodność ewidencji zapasów i dostaw określonej w art. 24 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia w świetle dokumentów handlowych i innych dokumentów stwierdzających wykorzystanie zebranego mleka.
2.
W odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej kontrole dotyczą w szcególności:
a) na poziomie gospodarstw statusu producenta w rozumieniu art. 5 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003, jak również zgodności między dostawami a zdolnością produkcyjną;
b) dokładności zgłoszeń określonych w art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza przy zastosowaniu dokumentów określonych w art. 24 ust. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Częstotliwość kontroli
1.
Kontrole określone w art. 21 ust. 1 obejmują co najmniej:
a) 1 % producentów w okresie dwunastomiesięcznym 2004/2005, 2 % producentów w kolejnych okresach dwunastomiesięcznych;
b) 40 % ilości mleka zgłoszonego przed korektą dla danego okresu;
c) reprezentatywną próbkę mleka transportowanego między wybranymi producentami i podmiotami skupującymi.
Kontrole transportu określone w lit. c) są przeprowadzane zwłaszcza przy rozładunku w mleczarniach.
2.
Kontrole określone w art. 21 ust. 2 obejmują co najmniej 5 % producentów.
3.
Każdy podmiot skupujący jest kontrolowany co najmniej raz na pięć lat.
SEKCJA 2 OBOWIĄZKI
Artykuł 23
Zatwierdzenie podmiotów skupujących
1.
Aby zakupić mleko od producenta i prowadzić działalność na terenie Państwa Członkowskiego, podmiot skupujący musi zostać zatwierdzony przez to Państwo Członkowskie.
2.
Bez uszczerbku dla bardziej surowych przepisów ustanowionych przez dane Państwo Członkowskie, podmioty skupujące są zatwierdzane wyłącznie, jeżeli:
a) przedstawią dowód swojego statusu handlowca na mocy przepisów krajowych;
b) posiadają pomieszczenia w danym Państwie Członkowskim, gdzie ewidencja zapasów, rejestry i inne dokumenty określone w art. 24 ust. 2 mogą zostać przedstawione przedstawicielowi właściwego organu;
c) przeprowadzają aktualizację ewidencji zapasów, rejestrów i innych dokumentów określonych w art. 24 ust. 2;
d) co najmniej raz w roku przekazują właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego zestawienia i zgłoszenia przewidziane w art. 8 ust. 2.
3.
Bez uszczerbku dla kar nałożonych przez dane Państwo Członkowskie, zatwierdzenie jest wycofywane, jeżeli nie są już spełniane warunki ustanowione w ust. 2 lit. a) i b).
W przypadku wykrycia przekazania przez podmiot skupujący nieprawidłowego zestawienia lub zgłoszenia lub braku zgodności z działaniami aktualizacyjnymi określonymi w ust. 2 lit. c), lub wielokrotnego działania niezgodnego z innym zobowiązaniami nałożonymi na mocy rozporządzenia Rady (WE) 1788.2003, niniejszego rozporządzenia lub odpowiednich przepisów krajowych, Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie lub nakłada płatność kwoty proporcjonalnej do ilości przedmiotowego mleka oraz wagi nieprawidłowości.
4.
Zatwierdzenie może zostać przywrócone na prośbę podmiotu skupującego po upływie co najmniej sześciu miesięcy, pod warunkiem pozytywnych wyników szczegółowej kontroli.
Kary określone w ust. 3 nie są nakładane, jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi działanie siły wyższej lub ustali, że nieprawidłowość nie została popełniona rozmyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania lub w przypadku gdy nieprawidłowość jest nieznaczna w odniesieniu do funkcjonowania systemu lub skuteczności kontroli.
Artykuł 24
Zobowiązania skupujących i producentów
1.
Producenci zapewnią, aby podmioty skupujące, którym dostaczają produkty, były podmiotami zatwierdzonymi.
Państwa Członkowskie ustanowią kary za dostarczanie produktów niezatwierdzonym podmiotom skupującym.
2.
Skupujący przechowują ewidencję zapasów w stosunku do dwunastomiesięcznych okresów, zawierającą szczegółowe informacje w zakresie nazw/nazwisk i siedzib/adresów producentów, informacje, o których mowa w art. 8 ust. 2, uzupełniane co miesiąc i co cztery tygodnie w przypadku dostarczanych ilości, lub corocznie w przypadku innych danych, wraz z dokumentami handlowymi, korespondencją i innymi informacjami, o których mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4045/89 [5], do celów weryfikacji ewidencji zapasów.
Wyszyskie te dokumenty są dostępne dla właściwego organu Państwa Członkowskiego przez co najmniej trzy lata od końca roku, w którym dokumenty zostały sporządzone.
3.
Skupujący są odpowiedzialni za prowadzenie ewidencji wszystkich dostarczanych im ilości mleka.
W tym celu przechowują wykaz podmiotów skupujących i przedsiębiorstw zajmujących się przetwórstwem i obróbką mleka, będących ich dostawcami, a także comiesięczny wykaz ilości dostarczonych przez każdego dostawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku, w którym został sporządzony. Dokumenty te są dostępne dla właściwego organu Państwa Członkowskiego.
4.
Przy odbiorze w gospodarstwach do mleka dołączony jest dokument identyfikujący dostawę.
Ponadto skupujący przechowuje ewidencję każdej indywidualnej dostawy przez co najmniej trzy lata od końca roku, w której została sporządzona.
5.
Producenci dostarczający mleko przechowują dokumenty odnoszące się do ilości mleka dostarczonego skupującym przez co najmniej trzy lata od końca roku, w którym zostały sporządzone, w celu udostępnienia ich właściwym organom Państw Członkowskich.
Producenci przechowują również spis żywego inwentarza w gospodarstwie, wykorzystywnego do produkcji mleka, w celu udostępnienia go właściwym organom, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
6.
Producenci dokonujący sprzedaży bezpośredniej przechowują ewidencję zapasów prowadzoną w odniesieniu do okresów dwunastomiesięcznych przez co najmniej trzy lata od końca roku, w którym została sporządzona, dostępną dla właściwego organu Państwa Członkowskiego. Ewidencja ta zawiera dane, w odniesieniu do miesiąca lub produktu, dotyczące sprzedaży lub transferu mleka lub przetworów mlecznych, jak również produktów, które zostały wyprodukowane, lecz nie zostały sprzedane lub przeniesione.
Przechowują oni również dostępny dla właściwego organu spis żywego inwentarza w gospodarstwie, wykorzystywanego do produkcji mleka, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 i dokumentami uzupełniającymi umożliwiającymi weryfikację powyższej ewidencji.
ROZDZIAŁ V KOMUNIKATY
Artykuł 25
Komunikaty w odniesieniu do podziału między dostawy a sprzedaż bezpośrednią
1. Przed dniem 1 lipca 2004 r. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o podziale indywidualnych ilości referencyjnych między dostawy a sprzedaż bezpośrednią, wynikających z zastosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, przeliczonych w razie potrzeby zgodnie z art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. Przed 1 lutego każdego roku, zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, Państwa Członkowskie powiadomią o ilościach ostatecznie przeliczonych na wniosek producentów między indywidualnymi ilościami referencyjnymi na dostawy i na sprzedaż bezpośrednią.
Artykuł 26
Kwestionariusz
1. Państwa Członkowskie przekażą do Komisji kwestionariusz określony w załączniku I, wypełniony zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 przed 1 września każdego roku.
Portugalia wypełni kwestionariusz, dostarczając dodatkowych informacji w celu rozróżnienia obliczenia opłaty wyrównawczej dla Portugalii kontynentalnej i Azorów, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1453/2001 [7].
2.
W przypadku niespełnienia wymogów ust. 1 Komisja zatrzyma kwoty zryczałtowane, zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 [8], z zaliczek z tytułu wydatków rolniczych Państw Członkowskich.
Kwota ta jest równa opłacie wyrównawczej za przypuszczalne przekroczenie całkowitej przedmiotowej ilości referencyjnej obliczonej w następujący sposób:
a) w przypadku gdy kwestionariusz nie jest przekazany do 1 września lub jeżeli brakuje danych istotnych dla obliczenia opłaty, procent przypuszczalnego przekroczenia wynosi 0,005 % za każdy tydzień zwłoki;
b) jeżeli różnica między sumą ilości dostarczonych lub sprzedanych bezpośrednio, zgodnie z informacją w aktualizacjach przewidzianych w ust. 3 niniejszego artykułu, a sumą podaną początkowo w kwestionariuszu przekracza 10 %, procent przewidywanego przekroczenia wynosi 0,05 %.
3.
Jeżeli informacje wymagane w kwestionariuszu ulegają zmianie, w szczególności w wyniku kontroli przewidzianych w art. 18–21, zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje zaktualizowany kwestionariusz Komisji przed 1 grudnia, 1 marca, 1 czerwca i 1 września każdego roku.
Artykuł 27
Inne komunikaty
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych w celu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 oraz niniejszego rozporządzenia, a także o wszelkich ich zmianach w ciągu miesiąca od ich przyjęcia.
W przypadku środków przyjętych na mocy art. 16, 17 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 lub na mocy art. 7 niniejszego rozporządzenia do powiadomienia należy załączyć objaśnienie przyjętych środków oraz ich cel.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o metodzie (metodach) stosowanych do celów niniejszego rozporządzenia do określania masy lub, w miarę potrzeby, do przeliczania objętości na masę, przedstawiają uzasadnienie wybranych współczynników oraz dokładne okoliczności, w których są one stosowane, wraz z późniejszymi do nich zmianami.
3.
Przed dniem 1 września 2004 r. Państwa Członkowskie przedstawią komisji krótkie sprawozdanie na temat systemu administrowania krajowymi ilościami referencyjnymi, a przed 1 września każdego następnego roku, w przypadku zmian systemu, aktualizację sprawozdania.
Sprawozdanie zawiera opis aktualnej sytuacji, zwłaszcza w odniesieniu do środków przyjętych w przypadku transferów tymczasowych, transferów gruntów, innych szczególnych środków dotyczących transferów, stosowania ponownego przeliczania niewykorzystanych ilości oraz wykorzystywania rezerwy krajowej.
ROZDZIAŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 28
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 traci moc.
Jednakże rozporządzenie nadal stosuje się w odniesieniu do okresu 2003/2004 oraz, w miarę potrzeby, w odniesieniu do wcześniejszych okresów, o ile rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2004 nie stanowi inaczej.
Odniesienie do uchylonego rozporządzenia należy uważać za odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz stosować zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.
Artykuł 29
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 596/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1340/98 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/95 z dnia 16 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj [5] zostało wiele razy w znacznym stopniu zmienione [6].
W interesie jasności i dla celów praktycznych wspomniane rozporządzenie powinno zostać skodyfikowane.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 stanowi, że cały wywóz, w odniesieniu do którego wnioskuje się o refundacje wywozowe, z wyłączeniem wywozu jaj wylęgowych, objęty jest wymogiem przedstawiania pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji. Dlatego w odniesieniu do sektora jak powinny zostać ustanowione specjalne przepisy wykonawcze, które powinny w szczególności obejmować przepisy dotyczące składania wniosków oraz informacje obowiązkowo uwzględniane we wnioskach i pozwoleniach, w uzupełnieniu do informacji zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 322/2003 [8].
(3) W celu zapewnienia odpowiedniego zarządzania systemem należy ustalić wysokość zabezpieczenia związanego z pozwoleniami na wywóz w ramach wymienionego systemu.
Z uwagi na ryzyko spekulacji nierozerwalnie związane z systemem w sektorze jaj pozwolenia na wywóz nie powinny być przenoszalne oraz powinny być ustanowione ścisłe określone warunki dostępu podmiotów gospodarczych do wymienionego systemu.
(4) Artykuł 8 ust. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że zgodność ze zobowiązaniami wynikającymi z umów zawartych podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych dotyczących wielkości wywozu powinna być zapewniona na podstawie pozwoleń na wywóz. Dlatego powinien być ustanowiony szczegółowy harmonogram składania wniosków i wystawiania pozwoleń na wywóz.
(5) Ponadto decyzja dotycząca wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz powinna być podana do wiadomości dopiero po okresie rozpatrzenia.
Okres ten pozwalałby Komisji na dokonanie oceny wnioskowanych ilości i występujących wydatków oraz, stosownie do potrzeb, na podjęcie szczególnych środków mających zastosowanie w szczególności w odniesieniu do wniosków oczekujących na załatwienie.
Dopuszczenie do wycofania wniosku o wydanie pozwolenia, po ustaleniu współczynnika akceptacji, leży w interesie podmiotów gospodarczych.
(6) W przypadku wniosków dotyczących ilości równych 25 ton lub mniej pozwolenie na wywóz powinno być wystawione niezwłocznie, jeżeli podmiot gospodarczy o to wnioskuje.
Jednakże takie pozwolenia powinny być ograniczone do krótkoterminowych transakcji handlowych, aby zabezpieczyć przed omijaniem mechanizmu przewidzianego w tym rozporządzeniu.
(7) W celu zapewnienia dokładnego przestrzegania ilości przewidzianych do wywozu należy wprowadzić odstępstwo od zasad dotyczących tolerancji ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000.
(8) Komisja musi dysponować ściśle określonymi informacjami dotyczącymi wniosków o wydanie pozwoleń oraz dotyczącymi wykorzystywania wydanych pozwoleń, aby móc zarządzać tym systemem.
W interesie sprawnego zarządzania notyfikacje Państw Członkowskich do Komisji powinny być dokonywane w formie ujednoliconej.
(9) Artykuł 8 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że dla jaj wylęgowych refundacje wywozowe mogą zostać przyznane na podstawie pozwoleń na wywóz ex-post.
Dlatego należy ustanowić przepisy wykonawcze dla takiego systemu w celu zapewnienia skutecznej weryfikacji przestrzegania zobowiązań wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej.
Wydaje się jednak zbędne wymaganie składania zabezpieczenia w przypadku pozwoleń, o wydanie których wniosek złożono po dokonaniu wywozu.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wszelki wywóz produktów w sektorze jaj, w odniesieniu do którego zgłaszane są wnioski o refundacje wywozowe, z wyjątkiem jaj wylęgowych objętych kodami CN 04070011 i 04070019, objęty zostaje wymogiem przedstawienia pozwolenia na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji, zgodnie z przepisami art. 2–8.
Artykuł 2
1. Pozwolenia na wywóz są ważne w ciągu 90 dni od dnia ich faktycznego wystawienia w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają w sekcji 15 opis produktu, a w sekcji 16 dwunastocyfrowy kod produktu według nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
3. Kategorie produktów określone w art. 14 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, jak również wysokość zabezpieczenia związanego z pozwoleniami na wywóz, są wymienione w załączniku I.
4.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają w sekcji 20 przynajmniej jedno z następujących sformułowań:
- Reglamento (CE) no 596/2004
- Forordning (EF) Nr. 596/2004
- Verordnung (EG) Nr. 596/2004
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
596/2004
- Regulation (EK) No 596/2004
- Règlement (CE) no 596/2004
- Regolamento (CE) n. 596/2004
- Verordening (EG) Nr. 596/2004
- Regulamento (CE) n.o 596/2004
- Asetus (EY) N:o 596/2004
- Förordning (EG) Nr. 596/2004.
Artykuł 3
1.
Wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz można składać do właściwych organów od poniedziałku do piątku każdego tygodnia.
2.
Ubiegający się o pozwolenia na wywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku mogą udokumentować w sposób zadowalający właściwe organy, że zajmowały się handlem w sektorze jaj przez okres co najmniej 12 miesięcy.
Jednakże wniosków nie mogą składać przedsiębiorstwa handlu detalicznego ani restauracje sprzedające swe produkty konsumentom końcowym.
3.
Pozwolenia na wywóz są wydawane w środę po upływie okresu określonego w ust. 1, pod warunkiem że do tego czasu Komisja nie podjęła żadnego ze środków szczególnych, określonych w ust. 4.
4. Jeżeli wnioski o pozwolenie na wywóz dotyczą ilości i/lub wydatków, które przekraczają wielkości normalnie przyjęte w handlu, lub w przypadku gdy istnieje ryzyko, że wielkości te zostaną przekroczone, uwzględniając wielkości graniczne, określone w art. 8 ust. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, i/lub odpowiadające im wydatki w danym okresie, Komisja może:
a) ustalić jednolitą stawkę procentową, według której akceptowane są ilości objęte wnioskami;
b) odrzucić wnioski, w odniesieniu do których pozwolenia na wywóz nie zostały jeszcze przyznane;
c) zawiesić składanie wniosków o wydanie pozwolenia na wywóz na maksymalnie pięć dni roboczych.
Można podjąć decyzję o zawieszeniu na dłuższy okres, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
W tych przypadkach wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz złożone w okresie zawieszenia nie będą dopuszczane.
Środki te mogą być dopasowywane w zależności do kategorii produktu oraz miejsca przeznaczenia.
5.
Jeżeli ilości, o które się ubiegano, zostały odrzucone lub zmniejszone, zabezpieczenie jest niezwłocznie zwalniane dla wszystkich ilości nieobjętych pozwoleniem.
6.
Bez względu na ust. 3, w przypadku gdy jednolita procentowa stawka akceptacji zostaje ustalona na poziomie niższym niż 80 %, pozwolenie wystawia się najpóźniej do jedenastego dnia roboczego od daty opublikowania tej stawki procentowej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W okresie 10 dni roboczych po jej opublikowaniu podmiot gospodarczy może:
- wycofać swój wniosek, w którym to przypadku zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione,
- żądać natychmiastowego wystawienia pozwolenia, w którym to przypadku właściwy organ wystawia je niezwłocznie, lecz nie wcześniej niż w normalnym terminie wystawienia obowiązującym dla danego tygodnia.
7.
W drodze odstępstwa od ust. 3 Komisja może określić inny dzień niż środa na wystawianie pozwoleń na wywóz, jeżeli nie jest możliwe uwzględnienie tego dnia.
Artykuł 4
1.
Na wniosek podmiotu gospodarczego wnioski o pozwolenia na maksymalnie 25 ton produktów nie podlegają żadnym specjalnym środkom, określonym w art. 3 ust. 4, a pozwolenia, o które występowano, wydaje się niezwłocznie.
W tego rodzaju przypadkach, bez względu na przepisy art. 2 ust. 1, termin ważności pozwoleń ogranicza się do pięciu dni roboczych od dnia ich faktycznego wystawienia w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a sekcja 20 wniosków o wydanie pozwoleń oraz pozwoleń zawiera co najmniej jeden z następujących wpisów:
- Certificado válido durante cinco días hábiles y no utilizable para la aplicación del artículo 5 del Reglamento (CEE) no 565/80
- Licens, der er gyldig i fem arbejdsdage, og som ikke kan benyttes til at anvende artikel 5 i forordning (EØF) Nr. 565/80
- Fünf Werktage gültige und für die Anwendung von Artikel 5 der Verordnung (EWG) Nr. 565/80 nicht verwendbare Lizenz
- Πιστοποιητικό που ίσχυα για πέντε εργασίας ηέρες και δεν χρησιμοποιείται για την εφαρμογή του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
565/80
- Licence valid for five working days and not useable for application of Article 5 of Regulation (EEK) No 565/80
- Certificat valable 5 jours ouvrables et non utilisable pour l’application de l’article 5 du règlement (CEE) no 565/80
- Titolo valido cinque giorni lavorativi e non utilizzabile ai fini dell’applicazione dell’articolo 5 del regolamento (CEE) n. 565/80
- Certificaat met een geldigheidsduur van vijf werkdagen en niet te gebruiken voor de toepassing van artikel 5 van Verordening (EEG) Nr. 565/80
- Certificado de exportação válido durante cinco dias úteis, não utilizável para a aplicação do artigo 5.o do Regulamento (CEE) n.o 565/80
- Todistus on voimassa viisi työpäivää eikä sitä voi käyttää sovellettaessa asetuksen (ETY) N:o 565/80 5 artiklaa
- Licensen är giltig fem arbetsdagar men gäller inte vid tillämpning av artikel 5 i förordning (EEG) Nr. 565/80.
2.
Komisja może, w miarę potrzeby, zawiesić stosowanie niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Pozwolenia na wywóz nie są przenoszalne.
Artykuł 6
1. Ilość wywieziona w ramach tolerancji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie uprawnia do wypłaty refundacji.
2.
W sekcji 22 pozwolenia jest umieszczone przynajmniej jedno spośród następujących określeń:
- Restitución válida por […] toneladas (cantidad por la que se expida el certificado)
- Restitutionen omfatter […] t (den mængde, licensen vedrører)
- Erstattung gültig für […] Tonnen (Menge, für welche die Lizenz ausgestellt wurde)
- Επιστροφή ισχύουσα για […] τόνους (ποσότητα για την οποία έχει εκδοθεί το πιστοποιητικό)
- Refund valid for […] tonnes (quantity for which the licence is issued)
- Restitution valable pour […] tonnes (quantité pour laquelle le certificat est délivré)
- Restituzione valida per […] t (quantitativo per il quale il titolo è rilasciato)
- Restitutie geldig voor […] ton (hoeveelheid waarvoor het certificaat wordt afgegeven)
- Restituição válida para […] toneladas (quantidade relativamente à qual é emitido o certificado)
- Tuki on voimassa […] tonnille (määrä, jolle todistus on myönnetty)
- Ger rätt till exportbidrag för (…) ton (den kvantitet för vilken licensen utfärdats).
Artykuł 7
1.
W każdy piątek od godziny 13.00 Państwa Członkowskie przesyłają faksem Komisji, w odniesieniu do okresu poprzedzającego, następujące informacje:
a) wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz określone w art. 1 złożone od poniedziałku do piątku w tym samym tygodniu, ze stwierdzeniem, czy wchodzą one w zakres art. 4 czy też nie;
b) ilości objęte pozwoleniami na wywóz wystawionymi w poprzednią środę, bez uwzględniania pozwoleń wystawionych niezwłocznie na mocy art. 4;
c) ilości objęte wnioskami o wydanie pozwolenia na wywóz, wycofanymi na podstawie art. 3 ust. 6 w poprzednim tygodniu.
2.
Powiadomienie o wnioskach, określonych w ust. 1 lit a), określa:
a) ilość produktu wyrażoną wagowo w odniesieniu do każdej kategorii określonej w art. 2 ust. 3;
b) podział ilości w ramach każdej kategorii według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia;
c) stawkę refundacji mającą zastosowanie;
d) całkowitą kwotę refundacji ustaloną z góry w euro dla każdej kategorii produktu.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję co miesiąc, po wygaśnięciu ważności pozwoleń na wywóz, o niewykorzystanej ilości pozwoleń na wywóz.
4.
Wszystkie powiadomienia określone w ust. 1 i 3, włącznie z powiadomieniami "zerowymi", sporządzane są zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
Artykuł 8
1.
W odniesieniu do jaj wylęgowych objętych kodami CN 04070011 i 04070019 podmioty gospodarcze składają w momencie dopełniania formalności celnych oświadczenie, że mają zamiar wystąpić o refundację wywozową.
2.
Nie później niż po upływie jednego dwóch dni roboczych po dokonaniu wywozu podmioty gospodarcze składają właściwym władzom wniosek o pozwolenie na wywóz ex post na wywiezione jaja wylęgowe.
W sekcji 20 wniosku o wydanie pozwolenia i pozwolenia umieszcza się wyrażenie "ex post" oraz urząd celny, w którym dokonano formalności celnych, a także datę dokonania wywozu w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [9].
W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie wymaga się złożenia zabezpieczenia.
3.
W każdy poniedziałek od godziny 13.00 Państwa Członkowskie przekazują Komisji faksem informacje o liczbie pozwoleń na wywóz ex post, o które wystąpiono, lub o braku takich wniosków w bieżącym tygodniu.
Powiadomienia są przygotowywane zgodnie ze wzorem wymienionym w załączniku II i określają, w razie potrzeby, szczegóły określone w art. 7 ust. 2.
4.
Pozwolenia na wywóz ex post są wydawane w każdą następną środę, pod warunkiem że Komisja nie podjęła po dokonaniu wywozu żadnego ze środków szczególnych, określonych w art. 3 ust. 4.
W przypadku podjęcia takich środków mają one zastosowanie do już dokonanego wywozu.
Pozwolenie to uprawnia do wypłaty refundacji stosowanej w dniu dokonania wywozu w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
5.
Artykułu 24 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie stosuje się do pozwoleń ex-post, określonych w ust. 1–4.
Pozwolenia przedstawiane są agencji odpowiedzialnej za wypłatę refundacji wywozowych bezpośrednio przez zainteresowaną stronę.
Agencja ta przypisuje pozwolenie zainteresowanej stronie i opatruje je pieczęcią.
Artykuł 9
Rozporządzenie (WE) nr 1371/95 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 597/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
wprowadzające odstępstwo od i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz mleka w proszku wywożonego do Republiki Dominikany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia zasady zarządzania kwotami mleka w proszku przy przywozie do Republiki Dominikańskiej zgodnie z Protokołem Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską, zatwierdzonym decyzją Rady 98/486/WE [3].
(2) Aby umożliwić podmiotom gospodarczym Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji stosowanie pozwoleń na wywóz kontyngentów do Republiki Dominikańskiej w okresie od dnia 1 lipca 2004 roku do dnia 30 czerwca 2005 r., termin wnioskowania powinien zostać odroczony.
(3) W celu zapewnienia najbardziej dokładnej kontroli produktów wywożonych i zminimalizować ryzyko spekulacji, pozwolenia na wywóz wydawane zgodnie z art. 20a ust. 12 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 powinny być ważne tylko dla kodu produktu, dla którego zostały wydane. Dlatego wyjątki przewidziane w art. 5 ust. 2 i 3 nie powinny dłużej dotyczyć wydanych pozwoleń od następnego roku kontyngentowego.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów art. 20a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. wnioski o pozwolenie powinny być składane w dniach od 10 do 15 maja 2004 r.
Artykuł 2
W art. 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ust. 17 otrzymuje brzmienie:
"17.
Rozdział 1 stosuje się, z wyjątkiem art. 5 ust. 2 i 3 i art. 6, 9 i 10."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
dotyczące przyjęcia zharmonizowanego wzoru świadectwa i sprawozdania z kontroli związanych z wewnątrzwspólnotowym handlem zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/WE z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [3], w szczególności ich art. 15,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG oraz uchylającą decyzję 88/192/EWG [4], w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonizacja formy świadectw zdrowia wymaganych w handlu wewnątrzwspólnotowym jest niezbędna do wprowadzenia systemu Traces, przewidzianego w decyzji Komisji 2003/623/WE dotyczącej opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego pod nazwą Traces [5], tak aby zgromadzone dane mogły być właściwie zarządzane i przetwarzane w celu poprawy bezpieczeństwa zdrowia we Wspólnocie.
(2) Wprowadzenie zharmonizowanego wzoru do zbierania wyników kontroli przeprowadzanych na mocy dyrektyw 89/662/EWG, 91/628/EWG i 90/425/EWG jest konieczne, aby dane mogły być przetwarzane elektronicznie i tworzy podstawę standardowej formy wyników, wymaganej przez te dyrektywy,
(3) Formy wzorów dokumentów wymaganych przez ustawodawstwo wspólnotowe muszą być zharmonizowane w następujących aktach:
- Załącznik F do dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [6],
- Załączniki D1 i D2 do dyrektywy Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [7],
- Załącznik C do dyrektywy Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [8],
- Załącznik C do dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [9],
- Załącznik D do dyrektywy Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [10],
- Załącznik IV do dyrektywy Rady 90/539/EWG z 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [11],
- Załącznik E do dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [12],
- Załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [13],
- Załącznik E do dyrektywy Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającej warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczegółowych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG pkt I [14],
- Załącznik do decyzji Komisji 94/273/WE z dnia 18 kwietnia 1994 r. dotyczącej świadectw weterynaryjnych dla wprowadzania do obrotu w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii psów i kotów niepochodzących z tych krajów [15],
- Załącznik do decyzji Komisji 95/294/WE z dnia 24 lipca 1995 r. określającej wzór świadectwa zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z gatunku koniowatych [16],
- Załącznik do decyzji Komisji 95/307/WE z dnia 24 lipca 1995 r. określającej wzór świadectwa zdrowia zwierząt stosowanego w handlu nasieniem różnych gatunków koniowatych [17],
- Załączniki I i II do decyzji Komisji 95/388/WE z dnia 19 września 1995 r. określającej wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu nasieniem, komórkami jajowym i zarodkami owiec i kóz [18],
- Załącznik do decyzji Komisji 95/483/WE z dnia 9 listopada 1995 r. określającej wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej [19],
- Załączniki I i II do decyzji Komisji 1999/567/WE z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiającej wzór świadectwa określonego w art.16 ust. 1 dyrektywy Rady 91/67/EWG [20],
- Załącznik I do decyzji Komisji 2003/390/WE z dnia 23 maja 2003 r. ustanawiającej specjalne warunki wprowadzania do obrotu gatunków zwierząt akwakultury uważanych za niepodatne na pewne choroby i ich produktów [21],
- Załącznik IV do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [22],
- Załącznik VI do dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [23],
- Załącznik D do dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [24],
- Załącznik IV do dyrektywy Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [25],
- Załącznik II do dyrektywy Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [26],
- Załącznik V do dyrektywy Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającej wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych [27].
(4) Wymiana informacji pomiędzy właściwymi władzami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [28] powinny także zostać ujednolicone w odniesieniu do dostaw produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych.
(5) Środki podjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Różne świadectwa zdrowia wymagane w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego, z wyjątkiem świadectw zdrowia na zarejestrowane zwierzęta z rodziny koniowatych, sporządza się na podstawie zharmonizowanego wzoru załączonego do niniejszego rozporządzenia.
Wzory tych świadectw zawierają:
1) ujednoliconą część I, "szczegóły ładunku",
2) część II, "świadectwo", stworzoną w celu przedstawienia wymagań ustawodawczych określonych dla każdego gatunku, typu produkcji oraz typu produktu, i
3) ujednoliconą część III, "kontrole", odnotowującą wyniki kontroli przeprowadzonych zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2004 r.
Niemniej Państwa Członkowskie mogą używać tych wzorów świadectw od dnia 1 kwietnia 2004 r. w odniesieniu do systemu Traces.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) 600/2004
z dnia 22 marca 2004 r
ustanawiające niektóre środki techniczne stosowane do działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając propozycję Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Konwencja) została przyjęta przez Wspólnotę na mocy decyzji 81/691/EWG [2] oraz weszła w życie we Wspólnocie Europejskiej w dniu 21 maja 1982 r.
(2) Konwencja ustala ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi Antarktyki poprzez utworzenie Komisji ds. ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi Antarktyki (CCAMLR), oraz poprzez przyjęcie przez CCAMLR środków ochrony, które staną się wiążące dla umawiających się stron.
(3) CCAMLR uchwaliła konkretne środki ochrony i zarządzania zasobami rybnymi, ustanawiające, między innymi, środki techniczne w zakresie określonej działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją.
Uchwalone środki obejmują postanowienia dotyczące stosowania narzędzi połowowych określonego rodzaju, zakazania stosowania narzędzi, które uznaje się za szkodliwe dla środowiska, zmniejszenia szkodliwego wpływu działalności połowowej na poszczególne gatunki ptaków i ssaków morskich, a także działalności obserwatorów naukowych na pokładach statków rybackich mającej na celu gromadzenie danych.
Środki, o których mowa powyżej są wiążące dla Wspólnoty i dlatego powinny zostać wdrożone.
(4) Niektóre ze środków technicznych przyjętych przez CCAMLR zostały zaadoptowane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3943/90 z dnia 19 grudnia 1990 r. na grunt systemu obserwacji i inspekcji ustanowiony art. XXIV Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [3], oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 66/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym pewne środki ochrony i kontroli stosowane do działalności połowowej na Antarktyce [4].
(5) Przyjęcie przez CCAMLR nowych środków dotyczących ochrony oraz modyfikacja środków obowiązujących od momentu przyjęcia wyżej wymieniowych rozporządzeń oznacza, że te ostatnie środki powinny zostać zmienione w terminie późniejszym.
(6) Aby zapewnić bardziej jasne brzmienie przepisów Wspólnoty, środki kontroli działalności połowowej oraz środki dotyczące rozwiązań technicznych powinny być adoptowane indywidualnie.
Dlatego też, rozporządzenia (EWG) nr 3943/90 oraz (WE) nr 66/98 powinny zostać uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 601/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiającym określone środki kontroli stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [5], które winno uzupełnić ustalenia wspólnotowe.
Nie oznacza to jednak wyłączenia konkretnych środków technicznych specyficznych dla połowów badawczych określonych w corocznych wspólnotowych rozporządzeniach dotyczących wielkości dopuszczalnych połowów przyznanych statkom rybackim Wspólnoty oraz związanych z nimi warunków (coroczne rozporządzenia o ogólnym dopuszczalnym połowie (TAC) i kwotach).
(7) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz do dostosowania załączników do poprawek zwykłych do środków technicznych przyjętych przez CCAMLR na podstawie Konwencji zostaną uchwalone na mocy decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT ROZPORZĄDZENIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot rozporządzenia
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki techniczne w zakresie działalności połowowej statków rybackich Wspólnoty, które zbierają i przetrzymują na pokładzie organizmy morskie pochodzące z żywych zasobów morskich na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Konwencja).
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z zastrzeżeniem postanowień Konwencji i obowiązuje dla wspierania realizacji celów, zasad i założeń aktu końcowego konferencji, na której została ona przyjęta.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "Obszar objęty konwencją": oznacza obszar, dla którego mają zastosowanie postanowienia Konwencji określone w art. I tejże Konwencji;
b) "Konwergencja Antarktyczna": oznacza linię łączącą następujące punkty leżące wzdłuż równoleżników szerokości geograficznej i południków długości geograficznej: 50° S, 0° – 50° S, 30° E – 45° S, 30° E – 45° S, 80° E – 55° S, 80° E – 55° S, 150° E – 60° S, 150° E – 60° S, 50° W – 50° S, 50° W – 50° S, 0°;
c) "Statek rybacki Wspólnoty": oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej oraz zarejestrowany we Wspólnocie, który zabiera i przetrzymuje na pokładzie organizmy morskie pochodzące z żywych zasobów morskich obszaru objętego Konwencją;
d) "dokładnie wyskalowany prostokąt": oznacza obszar o 0.5° szerokości geograficznej i 1° długości geograficznej od północno zachodniego kąta statystycznego podobszaru lub sekcji.
Prostokąt jest określany przez szerokość jego najbardziej północnego krańca i przez długość jego krańca najbliższego do 0°;
e) "nowe połowy": oznacza połowy prowadzone dla określonego gatunku przy użyciu określonych metod połowowych w statystycznym podobszarze Antarktycznym FAO, dla którego:
i) dane dotyczące rozmieszczenia, liczebności, populacji, potencjalnej wydajności oraz tożsamości zasobów zgromadzone na podstawie kompleksowych badań/analiz lub połowów badawczych nigdy nie zostały przekazane CCAMLR; lub
ii) dane dotyczące wielkości połowów i nakładu połowowego nigdy nie zostały przekazane CCAMLR; lub
iii) dane dotyczące wielkości połowów i nakładu połowowego z dwóch ostatnich sezonów, w ciągu których odbywały się połowy nigdy nie zostały przekazane CCAMLR;
f) "połowy badawcze": oznacza połowy, które poprzednio zostały sklasyfikowane jako "nowe połowy", o których mowa w literze e).
Łowisko badawcze będzie podlegało niniejszej klasyfikacji do chwili, gdy dostępne będą dane, na podstawie których będzie można:
i) dokonać oceny rozmieszczenia, liczebności oraz populacji danego gatunku umożliwiającej ustalenie potencjalnej wydajności łowiska;
ii) ocenić potencjalny wpływ łowiska na gatunki zależne i powiązane, oraz
iii) umożliwić Komitetowi Naukowemu CCAMLR sformułowanie i przedstawienie rekomendacji w zakresie odpowiednich poziomów połowów, a także w zakresie intensywności połowów i narzędzi połowowych, gdzie zachodzi taka konieczność.
ROZDZIAŁ II
NARZĘDZIA POŁOWOWE
Artykuł 3
Dozwolone narzędzia połowowe dla poszczególnych połowów
1.
Połowy Dissostichus eleginoides na terenie statystycznego podobszaru FAO 48.3 będą prowadzone przez statki korzystające jedynie ze sznurów haczykowych i więcierzy.
2.
Połowy Dissostichus eleginoides w rejonie statystycznego terenu FAO 58.5.2 prowadzone będą przez statki korzystające jedynie ze sprzętu trałowego lub sznurów haczykowych.
3.
Połowy Champsocephalus gunnari w rejonie statystycznego terenu FAO 48.3 prowadzone będą przez statki korzystające jedynie ze sprzętu trałowego.
Korzystanie ze sprzętu trałowego dennego w ukierunkmowanych polowach Champsocephalus gunnari w tym podobszarze jest zabronione.
4.
Połowy Champsocephalus gunnari w rejonie statystycznego terenu FAO 58.5.2 prowadzone będą przez statki korzystające jedynie ze sprzętu trałowego.
5.
Dla połowów określonych w ust. 4 powyżej, rejon otwarty dla połowów określony jest jako część statystycznego terenu FAO 58.5.2 położonego wewnątrz obszaru zamkniętego linią:
a) biegnącą od punktu, w którym południk długości geograficznej 72° 15' E przecina granicę wyznaczoną na podstawie Australijsko-Francuskiej Umowy Delimitacyjnej, następnie w kierunku południowym wzdłuż południka długości geograficznej aż do punktu przecięcia z równoleżnikiem szerokości geograficznej 53° 25' S;
b) następnie w kierunku wschodnim wzdłuż równoleżnika, aż do punktu, w którym równoleżnik szerokości geograficznej przecina południk 74° E;
c) następnie w kierunku północno-zachodnim wzdłuż linii geodezyjnej, aż do punktu przecięcia równoleżnika szerokości geograficznej 52° 40' S z południkiem 76° E;
d) następnie w kierunku północnym wzdłuż południka 76°, aż do punktu, w którym południk długości geograficznej przecina równoleżnik 52° S;
e) następnie w kierunku północno-zachodnim wzdłuż linii geodezyjnej, aż do punktu przecięcia równoleżnika szerokości geograficznej 51° S z południkiem długości geograficznej 74° 30' E; i
f) następnie w kierunku południowo-zachodnim wzdłuż linii geodezyjnej do punktu kończącego.
6.
Połowy krabów na terenie statystycznego podobszaru FAO 48.3 prowadzone będą za pomocą statków korzystających jedynie z więcierzy.
Artykuł 4
Wymiary oczek sieci rybackich
1.
Sprzęt trałowy, duńskie niewody lub inne podobne sieci rybackie, które w jakiejkolwiek części posiadają oczka mniejsze od najmniejszych wymiarów oczek sieci określonych w załączniku I, nie mogą być wykorzystywane do połowów ukierunkowanych, których celem jest pozyskanie następujących gatunków lub grup gatunków:
a) Champsocephalus gunnari
b) Dissostichus eleginoides
c) Gobionotothen gibberifrons
d) Lepidonotothen squamifrons
e) Notothenia rossi
f) Notothenia kempi.
2.
Korzystanie z wszelkich środków lub urządzeń, które mogłyby zmniejszyć wymiary lub zablokować prześwit oczek sieci rybackich jest zabronione.
Artykuł 5
Kontrola rozmiaru oczek sieci rybackich
W przypadku sieci, o których mowa w art. 4 najmniejszy rozmiar oczek sieci rybackich przyjęty w załączniku I zostanie określony zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 6
Połowy krabów w rejonie statystycznego podobszaru FAO 48.3
1.
Połowy krabów będą ograniczone do połowów dojrzałych płciowo samców – wszystkie złapane samice oraz niewyrośnięte samce zostaną wypuszczone bez szwanku.
Samce gatunków Paralomis spinossina oraz Paralomis formosa o minimalnej szerokości pancerza odpowiednio 94 mm i 90 mm mogą zostać zatrzymane.
2.
Kraby przetwarzane na morzu będą zamrażane w kawałkach, tak aby można było ustalić ich wielkość na podstawie zamrożonych kawałków.
Artykuł 7
Wykorzystanie i niszczenie plastikowych opasek zaciskających na statkach rybackich Wspólnoty
1.
Korzystanie z plastikowych opasek zaciskających służących do zabezpieczania skrzyń z przynętą na statkach rybackich Wspólnoty jest zabronione.
Korzystanie z innych plastikowych opasek zaciskających dla innych celów na statkach rybackich Wspólnoty, które nie dysponują pokładowymi spalarkami (systemy zamknięte) jest zabronione.
2.
Plastikowe opaski zaciskające raz zdjęte z opakowań muszą zostać pocięte, tak aby nie mogły utworzyć ciągłej pętli, a następnie jak najszybciej spalone w pokładowej spalarce.
3.
Wszelkie plastikowe odpadki są składowane na pokładzie statku rybackiego aż do chwili dotarcia jednostki do portu. Wyrzucanie plastikowych odpadków za burtę jest bezwzględnie zabronione.
4.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 8
Incydentalna śmiertelność ptaków morskich w wyniku prowadzenia połowów przy użyciu sznurów haczykowych
1.
Połowy przy użyciu sznurów haczykowych są prowadzone w sposób gwarantujący niezwłoczne tonięcie haczyków z założoną przynętą w jak najkrótszym czasie od ich zarzucenia.
W przypadku statków stosujących hiszpańską metodę połowów przy użyciu sznurów haczykowych, przed wystąpieniem napięcia linki, wymagane jest zastosowanie obciążników o masie co najmniej 8,5 kg i rozstawie nie większym niż 40 m, lub obciążników o masie co najmniej 6 kg i rozstawie nie większym niż 20 m.
Dozwolone jest użycie jedynie rozmrożonej przynęty.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 7, sznury haczykowe będą wystawiane wyłącznie nocą (tzn. w godzinach od zmierzchu do świtu w godzinach zmierzchu na morzu).
W miarę możliwości, wystawianie sznurów haczykowych zostanie ukończone co najmniej na trzy godziny przed wschodem słońca.
Podczas nocnych połowów z wykorzystaniem sznurów haczykowych należy stosować jedynie minimalne oświetlenie statków rybackich niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 8, zabrania się wyrzucania za burtę odpadów podczas wystawiania sznurów haczykowych.
Jak to dalece możliwe, należy unikać wyrzucania za burtę odpadów w czasie zaciągu.
W przypadku gdy nie można w żaden sposób uniknąć wyrzucenia za burtę odpadów w czasie zaciągu, należy wyrzucać je po przeciwnej burcie niż używana do wystawiania i zaciągu sznurów haczykowych.
Przed wyrzuceniem odpadów i rybich głów należy usunąć z nich haczyki.
Statki rybackie będą tak zaprojektowane, aby dysponowały pokładowymi urządzeniami do przerobu odpadów, lub posiadały odpowiednia pojemność do przetrzymania odpadów, lub rozładowywania odpadów na burcie przeciwnej do strony wystawienia lub wybierania sznurów haczykowych.
4.
Należy podjąć wszelkie starania umożliwiające uwolnienie żywych ptaków morskich uwikłanych w sieci podczas połowów przy użyciu sznurów haczykowych, oraz, jeżeli istnieje taka możliwość, usunięcia haczyków z ciała ptaka bez stworzenia zagrożenia dla życia.
5.
Statek rybacki holuje wyrzucaną linę zapobiegającą przysiadaniu ptaków na założonej przynęcie podczas wystawiania sznurów haczykowych.
Szczegółowy opis tej liny j oraz sposób jej rozmieszczania został przedstawiony w załączniku III.
Szczegóły konstrukcji odnośnie do ilości i rozmieszczenia krętlików mogą być zróżnicowane, pod warunkiem że liny te zajmują powierzchnię morza nie mniejszą od obszaru przedstawionego na modelu w załączniku III.
Szczegóły konstrukcji urządzeń holowanych w wodzie w celu wywołania napięcia liny mogą również być zróżnicowane.
6.
Inne warianty projektowe wyrzucanych linek mogą być testowane na statkach rybackich w obecności dwóch obserwatorów, z których co najmniej jeden będzie desygnowany zgodnie z Planem Międzynarodowych Obserwacji Naukowych CCALMR, pod warunkiem że wymogi ustanowione w ust. 1 – 5 oraz w ust. 7 zostały spełnione.
7.
Zakaz wystawiania sznurów haczykowych w ciągu dnia przewidziany w ust. 2 nie ma zastosowania do statystycznych podobszarów FAO 48.6 położonych w kierunku południowym od 60° S, 88.1, 88.2, oraz odcinka 58.4.2, pod warunkiem że spełnione zostały następujące wymogi:
a) ubiegając się o zezwolenie na prowadzenie połowów na wspomnianych łowiskach, statek rybacki musi zademonstrować właściwym władzom:
i) zdolność do pełnego stosowania postanowień wszystkich protokołów badawczych dotyczących wystawiania sznurów haczykowych zamieszczonych w załączniku IV.
Państwa Członkowskie będą zdawały raporty CCAMLR przedstawiające wyniki kontroli technicznych przeprowadzonych dla każdego statku w celu sprawdzenia zgodności ze wspomnianymi protokołami;
ii) działania podjęte w celu zapewnienia obecności obserwatorów naukowych na statkach, wymaganej na podstawie art. 14 ust. 2;
b) dany statek rybacki musi wykazać stały minimalny stopień tonięcia linki rzędu 0,3 m/s podczas prowadzenia połowów;
c) dany statek nie może schwytać w sieci więcej niż dwa ptaki morskie.
Każdy statek, w którego sieci wpadną trzy ptaki natychmiast powróci do nocnego trybu pracy.
8.
W drodze odstępstwa od ust. 3, wyrzucanie odpadów w rejonie łowisk określonych w ust. 7 jest zabronione.
9.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 9
Incydentalna śmiertelność ptaków oraz ssaków morskich w wyniku prowadzenia połowów trałowych
1.
Podczas prowadzenia połowów trałowych, korzystanie z kabli monitorowych sieci jest zabronione.
2.
Statki rybackie Wspólnoty stale dostosowują ustawienie i poziom oświetlenia tak, aby zminimalizować świecenie od strony statku, przy jednoczesnym stosowania procedur bezpiecznej eksploatacji statku.
3.
Wyrzucanie za burtę na morzu odpadów jest zabronione podczas wydawania i ciągnięcia sprzętu trałowego.
4.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 20 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI POŁOWOWEJ
Artykuł 10
Przemieszczanie sie statków w zależności od poziomu ich przyłowu
1.
W przypadku połowów innych niż połowy nowe i badawcze, przemieszczanie sie statków rybackich Wspólnoty jest zależne od poziomu ich przyłowu zgodnie z załącznikiem V, pkt A.
2.
W przypadku połowów nowych i badawczych, ruch statków rybackich Wspólnoty jest uzależniony od poziomu ich przyłowu zgodnie z załącznikiem V, pkt B.
Artykuł 11
Środki specjalne mające zastosowanie do łowisk badawczych dla Dissostichus spp.
1.
Statki rybackie Wspólnoty biorące udział w połowach badawczych dla Dissostichus spp. przy użyciu sprzętu trałowego i sznurów haczykowych na obszarze objętym Konwencją, poza połowami dla których CCAMLR ustanowił zwolnienia, prowadzą połowy zgodnie z przepisami wyszczególnionymi w ust. 3 – 6.
2.
Dla celów niniejszego artykułu, zaciąg obejmuje pojedyncze wyrzucenie sieci trałowych.
W przypadku połowów przy użyciu sznurów haczykowych, zaciąg obejmuje wystawienie jednego lub kilku ciągu sznurów na terenie jednego obszaru.
3.
Połowy prowadzone będą na obszarze o możliwie największym zakresie geograficznym i batymetrycznym.
W związku z powyższym, połowy we wszystkich określonych prostokątach ustaną w momencie, gdy połów zgłoszony zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 601/2004 osiągnie poziom 100 ton, i ten prostokąt zostanie zamknięty dla połowów na pozostałą część sezonu.
Połowy we wszystkich określonych prostokątach będą ograniczone do połowów prowadzonych przez jeden statek na raz.
4.
Dla stosowania przepisów ust. 3:
a) szczegółowa pozycja geograficzna zaciągu w połowach trałowych musi zostać określona za pomocą punktu wyznaczającego środek odcinka łączącego punkt początkowy i końcowy zaciągu.
b) szczegółowa pozycja geograficzna zaciągu w połowach przy użyciu sznurów haczykowych musi zostać określona za pomocą punktu wyznaczającego środek wystawionego sznura lub sznurów.
c) wyodrębniony prostokąt, w którym statek rybacki ma prowadzić połowy będzie tym obszarem, dla którego wyznaczone jest precyzyjne położenie geograficzne zaciągu.
d) przyjmuje się, że statek rybacki będzie prowadził połowy w rejonie danego wyodrębnionego prostokąta od momentu rozpoczęcia wystawiania do chwili zakończenia zaciągu wszystkich sznurów w obszarze danego wyodrębnionego prostokąta.
5.
Dla każdego zaciągu sznurów haczykowych, z wykluczeniem sytuacji wystąpienia warunków, nad którymi statek rybacki nie ma kontroli (jak warunki pogodowe i lodowe), obowiązuje czas zanurzenia nie przekraczający 48 godzin, licząc od momentu ukończenia wystawiania do chwili rozpoczęcia wyciągu.
6.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 12
Specjalne środki mające zastosowanie dla połowów Champsocephalus gunnari w rejonie statystycznego podobszaru FAO 48.3
1.
Połowy Champsocephalus gunnari będą zabronione w odległości 12 mil morskich od wybrzeży Georgii Południowej w okresie od 1 marca i 31 maja (okres tarła).
2.
W przypadkach, gdy zaciąg zawiera więcej niż 100 kg Champsocephalus gunnari, i więcej niż 10 % złapanych Champsocephalus gunnari ma mniej niż 240 mm długości, statek rybacki przeniesie się na inne łowisko oddalone co najmniej o pięć mil morskich.
Statek rybacki nie powróci na żaden teren łowiska położony w promieniu pięciu mil morskich od miejsca, gdzie połów małych Champsocephalus gunnari przekracza 10 % przez okres co najmniej pięciu dni.
Rejon, w którym przypadkowy połów małych Champsocephalus gunnari przekracza 10 % jest określony jako tor, którym podążał statek rybacki od punktu pierwszego wystawienia narzędzi rybackich do punktu, gdzie narzędzia rybackie zostały wyciągnięte przez statek rybacki.
3.
W przypadku gdy statek rybacki schwytał więcej niż 20 ptaków morskich, statek zaprzestanie prowadzenia połowów i zostanie wykluczony z dalszego uczestnictwa w połowach w danym sezonie.
4.
Statki rybackie uczestniczące w połowach w okresie od 1 marca do 31 maja będą przewoziły nie mniej niż 20 trałów badawczych, zgodnie z opisem zamieszczonym w załączniku VI.
5.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
OBSERWACJE NAUKOWE NA POKŁADACH STATKÓW RYBACKICH PROWADZĄCYCH POŁOWY NA OBSZARZE OBJĘTYM KONWENCJĄ
Artykuł 13
Cel i zakres
System obserwacji naukowych uchwalony przez CCAMLR na podstawie art. XXIV Konwencji stosuje się, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do statków rybackich Wspólnoty prowadzących działalność połowową oraz badawczą na obszarze objętym Konwencją.
Artykuł 14
Działalność podlegająca obserwacji naukowej
1.
Podczas każdego okresu połowowego, statki rybackie Wspólnoty przewożą na pokładzie co najmniej jednego obserwatora naukowego, oraz, w miarę możliwości, dodatkowo jednego obserwatora naukowego podczas połowów następujących gatunków:
a) Champsocephalus gunnari w rejonie statystycznego podobszaru FAO 48.3 oraz sekcji 58.5.2;
b) krabów w rejonie statystycznego podobszaru FAO 48.3;
c) Dissostichus eleginoides w rejonie statystycznych podobszarów FAO 48.3 i 48.4 oraz w sekcji 58.5.2; lub
d) Martialia hyadesi w rejonie statystycznego podobszaru FAO 48.3.
2.
Statki rybackie Wspólnoty przewożą ponadto na pokładzie co najmniej dwóch obserwatorów naukowych, z których jeden jest obserwatorem naukowym CCAMLR desygnowanym zgodnie z art. 15, podczas uczestniczenia w połowach badawczych, o których mowa w art. 15 niniejszego rozporządzenia, lub w innych połowach badawczych zatwierdzonych zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 601/2004.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych Dissostichus spp. w rejonie statystycznych sekcji FAO 48.3.a) i 48.3.b) przewożą na pokładzie co najmniej jednego obserwatora naukowego CCAMLR oraz, w miarę możliwości, jednego obserwatora naukowego dodatkowo.
4.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 15
Obserwatorzy naukowi
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą obserwatorów naukowych posiadających odpowiednie kwalifikacje do realizacji zadań w zakresie wdrażania systemów obserwacji naukowych przyjętych przez CCAMLR zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Obowiązki i zadania obserwatorów naukowych zostały wyszczególnione w załączniku VII.
3.
Obserwatorzy naukowi są obywatelami Państw Członkowskich, przez które zostali desygnowani.
Obserwatorzy naukowi przestrzegają obyczajów i przepisów obowiązujących na statku rybackim, na którym prowadzą obserwację.
4.
Obserwatorzy naukowi dysponują wiedzą na temat norm dotyczących działalności połowowej, badań naukowych, postanowień Konwencji oraz środków przyjętych w ramach Konwencji i są odpowiednio przeszkoleni w celu kompetentnego wypełnienia nałożonych na nich obowiązków.
Ponadto obserwatorzy posiadają umiejętność komunikowania się w języku państwa, pod którego banderą pływa statek rybacki, na którym prowadzą badania.
5.
Obserwatorzy naukowi posiadają dokument wydany przez Państwo Członkowskie, przez które zostali desygnowani w formie zatwierdzonej przez CCMALR, potwierdzający ich status obserwatorów naukowych.
6.
Obserwatorzy naukowi, za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, przez które zostali desygnowani, oraz w terminie nie późniejszym niż miesiąc po zakończeniu okresu prowadzenia obserwacji lub po powrocie obserwatorów do kraju ich pochodzenia, przedstawią CCAMLR raport z każdej odbytej wizyty, z wykorzystaniem formularzy obserwacji zatwierdzonych przez Komitet Naukowy CCAMLR.
Kopia raportu zostanie przekazana państwu, pod którego banderą pływa statek rybacki, na którego pokładzie prowadzono obserwacje, oraz Komisji.
7.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 16
Ustalenia dotyczące wprowadzania obserwatorów naukowych na pokład statków
1.
Wprowadzanie obserwatorów naukowych na pokład statków rybackich Wspólnoty prowadzących działalność połowową lub badania naukowe odbywa się zgodnie z umowami dwustronnymi zawartymi w tym celu z innym członkiem CCAMLR.
2.
Umowy dwustronne, o których mowa w ust. 1, są oparte na następujących zasadach:
a) Obserwatorzy naukowi otrzymają status oficera podczas ich pobytu na pokładzie statku.
Wyżywienie i zakwaterowanie, które będzie przysługiwało obserwatorom na pokładzie statku rybackiego, będzie zgodne ze wspomnianym statusem oficera.
b) Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa statek, zapewni wszelką pomoc obserwatorom w wykonywaniu obowiązków ze strony załogi statku, na pokładzie którego prowadzone są badania.
Między innymi, obserwatorzy naukowi będą mieli nieograniczony dostęp do danych dotyczących statku i jego eksploatacji, w celu umożliwienia im wypełniania obowiązków zgodnie z wymogami CCAMLR.
c) Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa statek podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i dobrobytu obserwatorów naukowych podczas wypełniania przez nich obowiązków na pokładzie statków pływających pod jego banderą, a także opieki medycznej oraz zapewnienia im swobody i godności.
d) Podjęte zostaną kroki mające na celu umożliwienie obserwatorom naukowym przekazywanie i otrzymywanie wiadomości za pośrednictwem urządzeń komunikacyjnych statku, a także zapewnienie im pomocy operatora.
Wszystkie niezbędne koszty poniesione w związku z umożliwieniem wspomnianej komunikacji zostaną uregulowane przez członka CCAMLR, który desygnował obserwatorów naukowych (zwanego dalej państwem desygnującym).
e) Transport oraz zakwaterowanie obserwatorów naukowych zostaną tak zorganizowane, aby zminimalizować ingerencję w działalność połowową i badania naukowe.
f) Obserwatorzy naukowi przekażą kopię sporządzonego raportu zainteresowanym właścicielom statków, na życzenie właścicieli.
g) Państwa desygnujące upewnią się, że desygnowani przez nie obserwatorzy naukowi posiadają ubezpieczenie spełniające wymogi zainteresowanych członków CCAMLR.
h) Państwa desygnujące będą odpowiedzialne za transport obserwatorów naukowych do oraz z miejsca zaokrętowania.
i) Z zastrzeżeniem przepisów stanowiących inaczej, sprzęt, odzież oraz wynagrodzenie, a także wszelkie dodatki przeznaczone dla obserwatorów naukowych, w normalnych warunkach, zostaną zapewnione przez państwo desygnujące, natomiast odpowiedzialność za zakwaterowanie i wyżywienie na pokładzie statków będzie ponosił kraj, pod którego banderą pływa statek.
3.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu są przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 17
Przekazywanie informacji
1.
Państwa Członkowskie, które desygnowały obserwatorów naukowych, przekazują informacje CCAMLR dotyczące szczegółów programów obserwacyjnych przy najbliższej okazji i nie później niż termin zakończenia każdej z umów dwustronnych wspomnianych w art. 11.
Następujące informacje winny zostać przekazane w odniesieniu do każdego obserwatora:
a) data zakończenia umowy;
b) nazwa i bandera statku rybackiego, na którego pokładzie prowadzone były obserwacje;
c) Państwo Członkowskie odpowiedzialne za desygnowanie obserwatorów;
d) rejon połowowy (statystyczny obszar CCAMLR, podobszar, sekcja);
e) rodzaj danych gromadzonych przez obserwatorów i złożonych w Sekretariacie CCAMLR (przyłów, gatunki nacelowane, dane biologiczne itd.);
f) przewidywane terminy rozpoczęcia i zakończenia programu obserwacji; oraz
g) przewidywany termin powrotu obserwatorów do ich kraju pochodzenia;
2.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 18
Zmiany do załączników
Do załączników I i VII wprowadza się zmiany uwzględniające środki ochrony, które staną się wiążące dla Wspólnoty, zgodnie z procedurą, o której mowa art. 20 ust. 3.
Artykuł 19
Wdrożenie
Środki niezbędne do wykonania przepisów art. 7, 8, 9, 11, 12, 14, 15, 16 oraz 17 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspierać będzie Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury powołany na mocy art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [7]
2.
Tam, gdzie występuje odwołanie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 Decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 Decyzji 1999/468/EWG wynosi jeden miesiąc.
3.
Tam, gdzie występuje odwołanie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 Decyzji 1999/468/EWG.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 Decyzji 1999/468/EWG wynosi jeden miesiąc.
4.
Komitet uchwali swój własny Regulamin.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 601/2004
z dnia 22 marca 2004 r.
ustanawiające określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki i uchylające rozporządzenia: (WE) Nr 3943/90, (WE) Nr 66/98 i (WE) Nr 1721/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając propozycję Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki ("Konwencja") została przyjęta przez Wspólnotę na mocy decyzji Rady 81/691/EWG [2] i weszła w życie we Wspólnocie z dniem 21 maja 1982 r.
(2) Konwencja tworzy ramy dla współpracy regionalnej w zakresie zachowania i gospodarowania żywymi zasobami morskimi Antarktyki poprzez utworzenie Komisji ds. zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki, dalej zwanej "CCAMLR" i przyjęcie środków ochronnych przez CCAMLR, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji, ma obowiązek zapewnić stosowanie środków przyjętych przez CCAMLR w odniesieniu do statków rybackich Wspólnoty.
(4) Przedmiotowe środki obejmują liczne zasady i przepisy dotyczące kontroli działalności połowowej na terenie objętym Konwencją, które muszą zostać włączone do prawodawstwa wspólnotowego jako postanowienia specjalne w rozumieniu art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej politykirybołówstwa [3] i uzupełniającego postanowienia tej polityki.
(5) Niektóre z powyższych postanowień specjalnych zostały przeniesione do prawodawstwa wspólnotowego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3943/90 z dnia 19 grudnia 1990 r. w sprawie stosowania systemu obserwacji oraz inspekcji ustanowionego na mocy art. XXIV Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [4], rozporządzenia Rady (WE) Nr 66/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającego pewne środki ochrony i kontroli stosowane do działalności połowowej na Antarktyce [5] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1721/1999 z dnia 29 lipca 1999 r. ustanawiającego niektóre środki kontrolne w odniesieniu do statków pływających pod banderą państw niebędących Umawiającymi się Stronami Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [6].
(6) W celu wdrożenia nowych środków ochronnych przyjętych przez CCAMLR, powyższe rozporządzenia powinny zostać uchylone i zastąpione jednym rozporządzeniem zawierającym wszystkie specjalne postanowienia dotyczące kontroli działalności połowowej wynikające z zobowiązań Wspólnoty jako Umawiającej Się Strony Konwencji.
(7) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i warunki stosowania przez Wspólnotę:
a) środków kontroli stosowanych wobec statków rybackich pływających pod banderą Umawiającej Się Strony Konwencji w sprawie zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki (Konwencji) zajmujących się działalnością połowową na terenie objętym Konwencją na wodach położonych poza granicami jurysdykcji krajowej;
b) systemu promowania zgodności przestrzegania środków kontrolnych ustanowionych przez Komisję do spraw zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR) przez statki pływające pod banderą państw niebędących Stroną Konwencji.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla postanowień Konwencji i funkcjonuje na rzecz wspierania jej celów i zasad oraz postanowień końcowego aktu konferencji, na której została przyjęta.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
a) "obszar Konwencji": oznacza obszar stosowania Konwencji zgodnie z definicją określoną w jej art. 1;
b) "zbieżność antarktyczna": oznacza linię łączącą następujące punkty wzdłuż równoleżników szerokości geograficznej i południków długości geograficznej: 50 oS, 0o - 50 oS, 30 oE - 45 oS, 30 oE - 45 oS, 80 oE - 55 oS, 80 oE - 55 oS, 150 oE - 60 oS, 150 oE - 60 oS, 50 oW - 50 oS, 50 oW - 50 oS, 0o.
c) "wspólnotowy statek rybacki": oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego Wspólnoty zarejestrowany we Wspólnocie, który zbiera i przechowuje na pokładzie organizmy morskie poławiane z żywych zasobów morskich na obszarze Konwencji.
d) "system VMS": oznacza satelitarny system monitorowania statków zainstalowany na pokładzie wspólnotowych statków rybackich zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) Nr 2847/93;
e) "nowe rybołówstwo": oznacza połowy gatunków pozyskiwanych przy użyciu szczególnej metody połowowej na statystycznym podobszarze antarktycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), w odniesieniu do których:
i) nigdy nie przekazano do CCAMLR informacji o rozmieszczeniu, obfitości, populacji i potencjalnej wydajności oraz rodzaju zasobów ze szczegółowych badań lub połowów w celach naukowo-badawczych; lub
ii) nigdy nie przekazano do CCAMLR informacji o połowie i nakładzie; lub
iii) nigdy nie przekazano do CCAMLR informacji o połowie i nakładzie z dwóch ostatnich sezonów, podczas których połowy miały miejsce.
f) "Połów w celach naukowo-badawczych" jest zdefiniowany jako rybołówstwo, które zostało wcześniej sklasyfikowane jako "nowe rybołówstwo", jak określono w ust. e).
Połów w celach naukowo - badawczych pozostaje tak zaklasyfikowany do czasu uzyskania wystarczających informacji:
i) w celu dokonania oceny rozmieszczenia, obfitości, populacji gatunków docelowych, umożliwiającej oszacowanie potencjalnego uzysku;
ii) w celu zweryfikowania potencjalnych oddziaływań na gatunki zależne lub towarzyszące;
iii) w celu umożliwienia Komitetowi Naukowemu CCAMLR sformułowania i udzielania rady na temat odpowiednich poziomów połowów, a także poziomów nakładu i narzędzi połowowych, o ile jest to właściwe;
g) "inspektor CCAMLR": oznacza inspektora wyznaczonego przez Umawiającą się Stronę Konwencji w celu wdrożenia systemu kontroli określonego określonego w art. 1 ust. 1;
h) "system inspekcji CCAMLR": oznacza dokument noszący nazwę, przyjęty przez CCAMLR, dotyczący kontroli i inspekcji na morzu statków pływających pod banderą Umawiającej się Strony Konwencji;
i) "statek państwa niebędącego Umawiającą się Stroną": oznacza statek, który pływa pod banderą państwa niebędącego Stroną Konwencji CCAMLR i który został zaobserwowany w trakcie wykonywania przez niego działalności połowowej na obszarze Konwencji;
j) "Umawiająca się Strona": oznacza umawiającą się stronę Konwencji;
k) "statek Umawiającej się Strony Konwencji": oznacza statek rybacki, który pływa pod banderą Umawiającej się Strony Konwencji;
l) "obserwowanie": każda obserwacja statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną przeprowadzona przez statek pływający pod banderą Umawiającej się Strony Konwencji CCAMLR i działający na obszarze Konwencji lub przez samolot zarejestrowany w Umawiającej się Stronie Konwencji CCAMLR i przelatujący nad obszarem Konwencji lub przez inspektora służb kontroli rybołówstwa Umawiających się Stron wyznaczonego do systemu kontroli CCAMLR;
m) "działania IUU": oznacza nielegalną, nieuregulowaną i nie objętą sprawozdawczością działalność połowową na obszarze Konwencji;
n) "statek IUU": oznacza jakikolwiek statek zaangażowany w nielegalną, nieuregulowaną i nie objętą sprawozdawczością działalność połowową na obszarze Konwencji.
ROZDZIAŁ II
DOSTĘP DO DZIAŁALNOŚCI POŁOWOWEJ NA OBSZARZE KONWENCJI
Artykuł 3
Specjalne zezwolenie połowowe
1.
Tylko wspólnotowe statki rybackie posiadające specjalne zezwolenie połowowe wydane przez Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływają zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1627/94 [8] są upoważnione zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, do poławiania, przetrzymywania na pokładzie, przeładowywania na inny statek i wyładowywania na brzeg zasobów połowowych z obszaru Konwencji.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji drogą elektroniczną w ciągu trzech dni od daty wydania zezwolenia określonego ust. 1, następujące informacje dotyczącego statku objętego zezwoleniem:
a) nazwę danego statku;
b) okres, w czasie którego dany statek ma prawo dokonywania połowów na obszarze Konwencji wraz z datami rozpoczęcia i zakończenia połowów;
c) obszar lub obszary połowów;
d) docelowe gatunki;
e) wykorzystywane narzędzia połowowe.
Komisja niezwłocznie przekazuje powyższe informacje Sekretariatowi CCAMLR.
3.
Informacje przekazane Komisji przez Państwa Członkowskie zawierają wewnętrzny numer rejestru floty zgodnie z postanowieniami art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2090/98 z dnia 30 września 1998 r. w sprawie rejestru statków rybackich Wspólnoty [9] wraz ze szczegółowymi danymi dotyczącymi portu macierzystego i nazwy armatora lub charakteru statku oraz zostanie do nich dołączone powiadomienie, że kapitan statku został poinformowany o środkach obowiązujących na obszarze lub obszarach, gdzie statek będzie dokonywał połowów na terenie Konwencji.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień specjalnych przewidzianych w art. 5, 6, 7 i 8.
5. Państwa Członkowskie nie wydają specjalnych zezwoleń połowowych statkom zamierzającym dokonywać połowów przy pomocy sznurów haczykowych na obszarze Konwencji, które nie stosują się do postanowień art. 8 ust. 3, drugi akapit rozporządzenia Rady (WE) Nr 600/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [10].
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 4
Ogólne zasady postępowania
1.
Specjalne zezwolenie połowowe określone w art. 3 lub jego uwierzytelniona kopia musi znajdować się na pokładzie statków rybackich i być przez cały czas dostępne do kontroli przez inspektora CCAMLR.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że wszystkie wspólnotowe statki rybackie pływające pod jego banderą powiadomią je o wpłynięciu i wypłynięciu do/z wszystkich portów, wpłynięciu i opuszczeniu obszaru Konwencji i swoich ruchach pomiędzy statystycznymi podobszarami i regionami FAO.
3.
Państwa Członkowskie weryfikują informacje określone w ust. 2 z danymi otrzymanymi z systemów VMS działających na pokładzie wspólnotowych statków rybackich.
Państwa Członkowskie przekazują takie informacje Komisji drogą elektroniczną w ciągu dwóch dni od daty otrzymania takich informacji.
Komisja bezzwłocznie przekazuje takie informacje do Sekretariatu CCAMLR.
4.
W przypadku technicznej awarii systemu VMS na pokładzie wspólnotowego statku rybackiego, Państwo Członkowskie bandery powiadamia jak najszybciej CCAMLR i przesyła kopię tego powiadomienia do Komisji o nazwie statku, dacie i godzinie oraz pozycji statku w momencie zaprzestania pracy systemu VMS.
Niezwłocznie po przywróceniu do pracy systemu VMS Państwo Członkowskie bandery powiadamia CCAMLR o tym fakcie.
Artykuł 5
Dostęp do połowów kraba
1.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zamiarze prowadzenia przez statek rybacki połowu kraba na podobszarze statystycznym FAO 48.3.
Powiadomienia dokonuje się z czteromiesięcznym wyprzedzeniem w stosunku do daty rozpoczęcia połowów, przy czym zawiera ona wewnętrzny numer rejestru floty oraz plan operacji badań i połowów danego statku.
2.
Komisja bada powiadomienie, sprawdza czy spełnia ono wymagania obowiązujących zasad i informuje Państwo Członkowskie o wynikach.
Po otrzymaniu wyników Komisji lub po upływie 10 dni roboczych od powiadomienia o wynikach, Państwo Członkowskie może wydać specjalne zezwolenie połowowe.
Komisja odpowiednio powiadamia CCAMLR najpóźniej na trzy miesiące przed datą określoną jako początek połowów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 6
Dostęp do nowego rodzaju rybołówstwa
1.
Wykonywanie nowego rodzaju rybołówstwa na obszarze konwencji CCAMLR jest zabronione, o ile nie zostało zatwierdzone zgodnie z ust. 2–5.
2.
Tylko te statki, które są wyposażone i skonfigurowane tak, aby były zgodne z odpowiednimi środkami ochronnymi przyjętymi przez CCAMLR są uprawnione do uczestniczenia w nowym rodzaju rybołówstwa.
Statki, które znajdują się na liście CCAMLR statków IUU, określonej w art. 29 nie są uprawnione do uczestniczenia w nowym rodzaju rybołówstwa.
3.
Państwo Członkowskie bandery powiadamia Komisję nie później niż na cztery miesiące przed corocznym zebraniem CCAMLR o zamiarze podjęcia przez wspólnotowy statek rybacki nowego rodzaju rybołówstwa na obszarze Konwencji.
Do powiadomienia dołącza się jak najwięcej wymienionych poniżej informacji, które Państwo Członkowskie jest w stanie przedstawić, dotyczących:
a) charakteru proponowanego rybołówstwa, w tym gatunków docelowych, metod połowu, proponowanego regionu i minimalnych poziomów połowów, które są wymagane do trwałego rozwoju rybołówstwa;
b) informacji dotyczących życia biologicznego pozyskanych dzięki rejsom badawczym, takich jak rozmieszczenie, obfitość, dane dotyczące populacji oraz rodzaju zasobu;
c) danych szczegółowych na temat zależnych i związanych gatunków oraz prawdopodobieństwa negatywnego wpływu proponowanego rybołówstwa na te gatunki;
d) informacji z innych rodzajów rybołówstwa w regionie lub podobnego rybołówstwa w innym miejscu, które mogą pomóc w ocenie potencjalnego uzysku.
4.
Komisja przesyła do CCAMLR w celu rozpatrzenia informacje dostarczone zgodnie z ust. 3 wraz z innymi istotnymi informacjami, którymi dysponuje.
5.
Z chwila podjęcia decyzji przez CCAMLR nowy rodzaj rybołówstwa zostaje zatwierdzony
a) przez Komisję w przypadku gdy CCAMLR nie przyjęła żadnego środka ochrony w odniesieniu do nowego rodzaju rybołówstwa, lub
b) przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji we wszystkich pozostałych przypadkach.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 7
Dostęp do połowów w celach naukowo-badawczych
1.
Połowy w celach naukowo-badawczych na obszarze Konwencji są zabronione, chyba że zostanie uzyskane zezwolenie zgodnie z ust. 2–7.
2.
Tylko statki wyposażone i skonfigurowane tak, aby były zgodne z odpowiednimi środkami ochronnymi przyjętymi przez CCAMLR są uprawnione do uczestniczenia w połowach w celach naukowo-badawczych.
Statki, które znajdują się na liście CCAMLR statków IUU, określonej w art. 29 nie są uprawnione do uczestniczenia w połowach w celach naukowo-badawczych.
3.
Każde Państwo Członkowskie aktywnie uczestniczące w połowach w celach naukowo-badawczych lub zamierzające upoważnić statek do uczestniczenia w takich połowach, opracowuje i przekazuje plan działań badawczych i wykonywania rybołówstwa bezpośrednio do CCAMLR przed upływem terminu określonego przez CCAMLR, i przesyła jego kopię Komisji.
Plan zawiera tyle wymienionych poniżej informacji, ile Państwo Członkowskie jest w stanie dostarczyć:
a) opis, w jakim stopniu działalność Państwa Członkowskiego jest zgodna z planem gromadzenia danych opracowanym przez Komitet Naukowy CCAMLR;
b) charakter połowu w celach naukowo-badawczych, w tym gatunki docelowe, metody połowu, proponowane regiony i proponowane maksymalne wielkości połowu w nadchodzącym sezonie;
c) informacje dotyczące życia biologicznego pozyskane dzięki całościowym badaniom lub rejsom badawczym, jak np. dane o rozmieszczeniu, obfitości, populacji oraz informacje o rodzaju zasobów;
d) dane szczegółowe dotyczące zależnych i pokrewnych gatunków oraz prawdopodobieństwo negatywnego wpływu proponowanego rybołówstwa na takie gatunki; oraz
e) informacje z innych połowów w regionie lub podobnych połowów w innych miejscach, które mogą ułatwić określenie potencjalnego uzysku.
4.
Każde Państwo Członkowskie uczestniczące w połowach w celach naukowo-badawczych opracowuje co roku i przekazuje CCAMLR wraz z kopią dla Komisji dane określone w planie gromadzenia danych opracowanym przez Komitet Naukowy dla danych połowów, przed upływem terminu uzgodnionego z CCAMLR.
Jeżeli dane za ostatni okres, w którym były dokonywane połowy, określone w planie gromadzenia danych, nie zostały przekazane CCAMLR, zakazuje się dalszego prowadzenia połowu w celach naukowo-badawczych przez Państwo Członkowskie, które nie dostarczyło danych, do czasu przekazania właściwych danych do CCAMLR wraz z kopią dla Komisji i stworzenia Komitetowi Naukowemu CCAMLR możliwości zapoznania się z takimi danymi.
5.
Zanim Państwo Członkowskie upoważni swoje statki do przystąpienia do połowu w celach naukowo-badawczych, który już jest prowadzony, państwo takie powiadamia o powyższym CCAMLR, co najmniej na trzy miesiące przed corocznym posiedzeniem CCAMLR.
Powiadamiające Państwo Członkowskie nie zezwala swoim statkom na uczestniczenie w połowach w celach naukowo-badawczych do momentu zakończenia tego posiedzenia.
6.
O nazwie, rodzaju, wielkości, numerze rejestrowym i radiowym sygnale wywoławczym każdego statku uczestniczącego w połowach w celach badawczych Państwo Członkowskie powiadamia bezpośrednio Sekretariat CCAMLR i przesyła kopię Komisji, co najmniej na trzy miesiące przed datą rozpoczęcia każdego takiego rejsu połowowego.
7.
Możliwości połowowe i nakład ograniczone są zabezpieczającym limitem połowu na poziomie, który nie przekracza w istotny sposób poziomu niezbędnego dla uzyskania informacji określonych w planie gromadzenia danych i potrzebnych dla dokonania ocen określonych w art. 2 lit. f).
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 8
Dostęp do badań naukowych
1.
Państwa Członkowskie, których statki zamierzają przeprowadzać badania naukowe, w przypadku gdy należy spodziewać się szacunkowego połowu poniżej 50 ton ryb, włączając w to nie więcej niż 10 ton Disstosichus spp. i mniej niż 0.1 % danego limitu połowu dla kryla, kałamarnicy i kraba, przekazują bezpośrednio do CCAMLR, wraz z kopią dla Komisji, następujące dane:
- nazwę danego statku,
- zewnętrzny znak identyfikacyjny statku,
- rejon i podobszar, na którym prowadzone mają być badania,
- szacunkowe daty wpłynięcia na Obszar Konwencji CCAMLR i opuszczenia go,
- cel badań,
- sprzęt rybacki, który zostanie prawdopodobnie użyty.
2. Wspólnotowe statki określone w ust. 1 są zwolnione z przestrzegania środków ochrony dotyczących regulacji w zakresie rozmiaru oczek, zakazu stosowania różnych rodzajów narzędzi, zamkniętych obszarów, sezonów połowowych i wymiarów ochronnych oraz wymagań dotyczących systemów sprawozdawczych innych niż określone w art. 9 ust. 6 i art. 16 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie, których statki zamierzają prowadzić badania naukowe dotyczące rybołówstwa, podczas których szacunkowy ogólny połów może wynieść więcej niż 50 ton lub więcej niż 10 ton Disstosichus spp. Lub więcej niż 0,1 % danego limitu połowu dla kryla, kałamarnicy i kraba, przekazują bezpośrednio do zbadania przez CCAMLR z kopią dla Komisji, plany badań zgodne z ujednoliconymi wytycznymi i formatami przyjętymi przez Komitet Naukowy CCAMLR na co najmniej sześć miesięcy przed planowaną datą rozpoczęcia badań.
Dopóki CCAMLR nie zakończy procesu rozpatrywania i jego decyzja nie zostanie notyfikowana, nie rozpoczyna się planowanych połowów w celach badawczych.
4.
Państwa Członkowskie dostarczają CCAMLR dane o połowie i nakładzie dla każdego zaciągu pochodzące ze wszelkich naukowych badań dotyczących rybołówstwa objętych przepisami ust. 1, 2 i 3, wraz z kopią dla Komisji.
Państwa Członkowskie dostarczają CCAMLR podsumowanie wyników wraz z kopią dla Komisji w ciągu 180 dni po zakończeniu badań.
Pełne sprawozdanie z wyników badań jest dostarczane CCAMLR przez państwo Członkowskie z kopią dla Komisji w ciągu dwunastu miesięcy od daty zakończenia badań.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
SYSTEM SPRAWOZDAWCZOŚCI DANYCH
SEKCJA I
SPRAWOZDANIA Z POŁOWÓW I NAKŁADU
Artykuł 9
Sprawozdanie z połowów i nakładu
1.
Wspólnotowe statki są zobowiązane do stosowania trzech różnych systemów sprawozdawczości w odniesieniu do połowu i nakładu odpowiadających okresom sprawozdawczym, określonym w art. 10, 11 i 12 dla różnych danych gatunków i obszarów, podobszarów i rejonów statystycznych FAO.
2.
System sprawozdawczości w odniesieniu do połowu i nakładu zawiera następujące informacje dotyczące danego okresu:
a) nazwę danego statku;
b) zewnętrzny znak identyfikacyjny danego statku;
c) ogólne połowy danych gatunków;
d) łączną liczba dni i godzin trwania połowów;
e) zatrzymany na pokładzie połów wszystkich gatunków i gatunków z przyłowu w trakcie trwania okresu sprawozdawczego;
f) w przypadku połowów przy użyciu sznurów haczykowych, liczbę haczyków.
3.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty przekazują sprawozdania dotyczące połowu i nakładu właściwym organom Państwa Członkowskiego bandery najpóźniej w pierwszym dniu po zakończeniu danego okresu sprawozdawczego, o określonego w art. 10, 11 i 12.
4.
Najpóźniej w ciągu trzech dni każdego okresu sprawozdawczego Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie drogą elektroniczną, dotyczące połowu i nakładu dostarczony przez każdy statek rybacki pływający pod ich banderą i zarejestrowany we Wspólnocie.
Każde sprawozdanie w odniesieniu do połowu i nakładu określa okres sprawozdawczy dla danego połowu.
5.
Najpóźniej w ciągu pięciu dni od zakończenia każdego okresu sprawozdawczego, Komisja przekazuje CCAMLR sprawozdania w odniesieniu do połowu i nakładu otrzymane zgodnie z ust. 3.
6.
Systemy sprawozdawcze dotyczące połowu i nakładu stosuje się wobec gatunków odławianych w celach naukowych ilekroć połowy w przeciągu danego okresu przekraczają pięć ton, z wyłączeniem sytuacji, kiedy bardziej szczegółowe postanowienia mają zastosowanie wobec określonych gatunków.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 10
Miesięczny system sprawozdawczości połowu i nakładu
1.
Do celów systemu sprawozdawczości w odniesieniu do miesięcznego połowu i nakładu za okres sprawozdawczy przyjmuje się miesiąc kalendarzowy.
2.
Ten system sprawozdawczości stosuje się do:
a) połowu Electrona carlsbergi na statystycznym podobszarze FAO 48.3.
b) połowu Euphasia superba na statystycznym podobszarze FAO 48 i w statystycznych rejonach FAO 58.4.2 i 58.4.1;
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 11
Dziesięciodniowy system sprawozdawczości połowu i nakładu
1.
Do celów systemu sprawozdawczości w odniesieniu do dziesięciodniowego połowu i nakładu, każdy miesiąc kalendarzowy jest podzielony na trzy okresy sprawozdawcze oznaczone literami A, B i C i biegnące odpowiednio od dnia 1 do dnia 10, od dnia 11 do dnia 20 i od dnia 21 do ostatniego dnia miesiąca.
2.
Ten system sprawozdawczości stosuje się do:
a) połowów Champsocephalus gunnari i Dissostichus eleginoides oraz innych gatunków głębinowych w antarktycznym rejonie FAO 58.5.2;
b) połowów w celach badawczych kałamarnicy Martialia hyadesi w statystycznym podobszarze FAO 48.3;
c) połowu kraba, Paralomis spp. (rząd Decapoda, podrząd reptantia) na statystycznym podobszarze FAO 48.3, innych niż połowy w pierwszej fazie systemu połowów w celach badawczo-naukowych CCAMLR dla tych gatunków i podobszaru.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 12
Pięciodniowy system sprawozdawczości połowu i nakładu
1.
Do celów systemu sprawozdawczości w odniesieniu do pięciodniowego połowu i nakładu, każdy miesiąc kalendarzowy jest podzielony na sześć okresów sprawozdawczych oznaczonych literami A, B, C, D, E i F i biegnących odpowiednio od dnia 1 do dnia 5, od dnia 6 do dnia 10, od dnia 11 do dnia 15, od dnia 16 do dnia 20, od dnia 21 do dnia 25 i od dnia 26 do ostatniego dnia miesiąca.
2.
Ten system sprawozdawczości stosuje się dla każdego sezonu połowowego do:
a) połowów Champsocephalus gunnari w statystycznym podobszarze FAO 48.3;
b) połowów Dissostichus eleginoidesw statystycznym podobszarze FAO 48.3 i 48.4;
c) połowu w celach badawczych Dissostichus eleginoidesw na całym obszarze Konwencji według dokładnej skali zgodnie z określeniem art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) Nr 600/2004.
3.
Po powiadomieniu przez CCAMLR o zamknięciu połowów w przypadku nieprzesłania raportu połowów i nakładu, o określonego w niniejszym artykule, dany statek lub statki natychmiast zaprzestają połowów na danym łowisku i będą mogły kontynuować połowy dopiero po przesłaniu raportu lub zależnie od okoliczności, wyjaśnienia dotyczącego trudności technicznych uzasadniających niewysłanie raportu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
SEKCJA 2
MIESIĘCZNY SYSTEM SPRAWOZDAWCZOŚCI WEDŁUG DOKŁADNEJ SKALI DLA POŁOWÓW PRZY POMOCY WŁÓKÓW, SZNURÓW HACZYKOWYCH I WIĘCIERZY
Artykuł 13
Miesięczny system sprawozdawczości połowu i nakładu według dokładnej skali
1.
Najpóźniej do piętnastego dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym prowadzone były połowy, wspólnotowe statki rybackie powiadamiają właściwe organy Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają, dane dotyczące połowu i nakładu według dokładnej skali dla danego miesiąca, dotyczące zależnie od okoliczności poławiania przy pomocy włóków, sznurów haczykowych lub więcierzy dla następujących gatunków i obszarów:
a) Champsocephalus gunnari w statystycznym rejonie FAO 58.5.2 i podobszarze 48.3;
b) Dissostichus eleginoides w statystycznym rejonie FAO 48.3 i 48.4;
c) Dissostichus eleginoides w statystycznym rejonie FAO 58.5.2;
d) Electrona carlsbergi na statystycznym podobszarze FAO 48.3
e) Martialia hyadesi w statystycznym podobszarze FAO 48.3;
f) Paralomis spp. (rząd Decapoda, podrząd reptantia) na statystycznym podobszarze FAO 48.3., innych niż połowy w pierwszej fazie systemu połowów w celach badawczo-naukowych CCAMLR dla tych gatunków i podobszaru.
2.
W przypadku połowów, o których mowa w ust. 1 punkt b) i f) dane będą sprawozdane dla każdego zrzucenia więcierzy i w pozostałych przypadkach dla każdego ciągnięcia.
3.
Wszystkie połowy gatunków docelowych i przyławianych muszą być zgłaszane według poszczególnych gatunków.
Dane obejmują liczbę złowionych, wypuszczonych lub zabitych ptaków lub ssaków morskich każdego gatunku.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane określone w ust. 1, 2 i 3 na koniec każdego miesiąca kalendarzowego.
Komisja bezzwłocznie przekazuje wskazane dane do CCAMLR.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 14
Miesięczny system sprawozdawczości danych biologicznych według dokładnej skali
1.
Wspólnotowe statki rybackie przekazują właściwym organom Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają, na takich samych warunkach i dla tych samych łowisk co określone w art. 13, reprezentatywne próbki pomiarów składu długościowego gatunków docelowych i gatunków pozyskanych w wyniku połowu.
2.
Pomiary długości ryb powinny przedstawiać ich całkowitą długość z dokładnością do ostatniego pełnego centymetra, a reprezentatywne próbki składu długościowego pobierane z pojedynczego prostokąta z siatką w małej skali (0,5o szerokości i 1o długości).
W przypadku gdy na przestrzeni miesiąca statek przemieszcza się z jednego prostokąta z siatką w małej skali do drugiego, należy podać oddzielne składy długościowe dla każdego prostokąta z siatką w małej skali.
3.
W przypadku danych dotyczących połowów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit d), reprezentatywna próbka składa się z co najmniej 500 ryb.
4.
Na koniec każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekażą Komisji otrzymane powiadomienia, która następnie przekazuje je niezwłocznie CCAMLR.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 15
Zamknięcie połowów z tytułu nieprzesłania sprawozdania
W przypadku powiadomienia państwa członkowskiego przez CCAMLR o zamknięciu połowów z tytułu nieprzesłania sprawozdania przewidzianego w art. 13 i 14, dane Państwo Członkowskie zapewnia, że jego statki rybackie uczestniczące w takich połowach natychmiast zaprzestaną połowów.
SEKCJA 3
ROCZNA SPRAWOZDAWCZOŚĆ W ODNIESIENUIU DO POŁOWÓW
Artykuł 16
Łączne dane na temat połowów
1.
Bez uszczerbku dla art. 15 rozporządzenia (EWG) Nr 2847/93 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 31 lipca każdego roku o łącznych ilościach połowów za zeszły rok wspólnotowych statków rybackich pływających pod jego banderą w podziale na poszczególne statki.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 17
Zagregowane dane na temat połowów kryla
1.
Wspólnotowe statki rybackie, które uczestniczyły w połowach kryla na obszarze Konwencji przesyłają do dnia 1 stycznia każdego roku właściwym organom Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają, dane na temat połowów i nakładów według dokładnej skali za poprzedni sezon połowowy.
2.
Państwa Członkowskie agregują dane na temat połowów i nakładów według dokładnej skali w rozbiciu na prostokąty o wymiarach 10 x 10 mil morskich i dziesięciodniowe okresy oraz przesyłają te dane Komisji najpóźniej do dnia 1 marca każdego roku.
3.
Do celów systemu sprawozdawczości w odniesieniu do danych na temat połowu i nakładu według dokładnej skali, każdy miesiąc kalendarzowy jest podzielony na trzy dziesięciodniowe okresy sprawozdawcze biegnące odpowiednio od dnia 1 do dnia 10, od dnia 11 do dnia 20 i od dnia 21 do ostatniego dnia miesiąca. Powyższe dziesięciodniowe okresy sprawozdawcze określa się jako okresy A, B i C.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 18
Dane na temat połowów kraba w podobszarze statystycznym FAO 48.3
1.
Wspólnotowe statki rybackie poławiające kraba w podobszarze statystycznym FAO 48.3 przekazują Komisji do 25 września każdego roku dane dotyczące działalności połowowej oraz połowów kraba zrealizowanych przed 31 sierpnia tego roku.
Komisja przekaże te dane CCAMLR do 30 września każdego roku.
2.
Dane dotyczące połowów zrealizowanych przed 31 sierpnia każdego roku przekazuje się Komisji w przeciągu dwóch miesięcy od daty zamknięcia połowów.
Komisja przekaże te dane CCAMLR najpóźniej w przeciągu trzech miesięcy od zamknięcia połowów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 19
Dane na temat połowów i nakładu kałamarnicy według dokładnej skali dla celów naukowo-badawczych w podobszarze statystycznym FAO 48.3
1.
Wspólnotowe statki rybackie poławiające kałamarnicę (Martialia hyadesi) w podobszarze statystycznym FAO 48.3 przekazują Komisji do dnia 25 września każdego roku dane dotyczące działalności połowowej oraz połowów kałamarnicy według dokładnej skali dla tych połowów.
Dane będą obejmować ilość ptaków morskich i morskich ssaków według gatunków złapanych i uwolnionych lub zabitych.
Komisja przekazuje te dane CCAMLR do dnia 30 września każdego roku.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA I INSPEKCJA
SEKCJA I
KONTROLA I INSPEKCJA NA MORZU
Artykuł 20
Zakres
Niniejszy rozdział stosuje się do wspólnotowych statków rybackich i statków rybackich pływających pod banderą innej Umawiającej się Strony Konwencji.
Artykuł 21
Inspektorzy CCAMLR wyznaczeni przez Państwa Członkowskie do przeprowadzania inspekcji na morzu
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczać inspektorów CCAMLR, którzy mogą zostać umieszczeni na pokładzie statku rybackiego każdego Państwa Członkowskiego, lub, w porozumieniu z inną Umawiającą się Stroną, na statek tej ostatniej, zaangażowany lub mający być zaangażowany w odławianie żywych zasobów morskich lub prowadzenie badań naukowych dotyczących zasobów połowowych na obszarze objętym Konwencją.
2.
Inspektorzy CCAMLR przeprowadzają inspekcje statków pływających pod banderą Umawiającej się Strony innych niż wspólnotowe statki rybackie i statki Państw Członkowskich na obszarze Konwencji dotyczące zgodności z obowiązującymi środkami ochrony przyjętymi przez CCAMLR, a w przypadku wspólnotowych statków rybackich dotyczące zgodności z jakimikolwiek środkami ochrony lub kontroli dotyczącymi zasobów połowowych, mającymi zastosowanie w odniesieniu do tych statków.
3.
Inspektorzy CCAMLR są zaznajomieni z działalnością dotyczącą połowów i badań naukowych podlegającą inspekcji, postanowieniami Konwencji i środkami ochronnymi przyjętymi na jej mocy.
Państwa Członkowskie poświadczają kwalifikacje każdego wyznaczonego przez nich inspektora.
4.
Inspektorzy są obywatelami Państwa Członkowskiego, które ich wyznaczyło i podczas prowadzenia inspekcji podlegają wyłącznej jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego.
Zostaje im przyznany status oficera statku w czasie przebywania na pokładzie statków i są oni w stanie porozumieć się w języku państwa bandery statków, na których wykonują swoją działalność.
5.
Każdy inspektor posiada przy sobie dokument tożsamości, zatwierdzony lub zapewniony przez CCAMLR i wydany przez wyznaczające Państwo Członkowskie.
Dokument stwierdza, że dany inspektor został wyznaczony do przeprowadzania inspekcji zgodnie z system obserwacji i inspekcji CCAMLR.
6.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi CCAMLR wraz z kopią dla Komisji nazwiska wyznaczonych przez nich inspektorów w przeciągu 14 dni od daty ich wyznaczenia.
7.
Państwa Członkowskie współpracują ze sobą oraz z Komisją w zakresie stosowania systemu.
8.
Szczegółowe zasady wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 22
Określenie działalności, które mogą podlegać inspekcji
Przedmiotem inspekcji mogą być badania naukowe i poławianie żywych zasobów morskich na obszarze objętym Konwencją.
Takie działania podejmuje się, kiedy inspektor CCAMLR stwierdzi, że działalność statku rybackiego spełnia jeden lub więcej z poniższych czterech kryteriów i kiedy nie ma innych informacji świadczących przeciwnie:
a) wykorzystywany sprzęt połowowy był lub jest gotowy do wykorzystania, włączając w to fakt, że:
i) sieci, liny lub więcierze znajdują się w wodzie;
ii) sieci włokowe i drzwi są osadzone;
iii) zanęcone haczyki, zanęcone więcierze lub pułapki lub rozpuszczona przynęta są gotowe do wykorzystania;
iv) dziennik okrętowy wskazuje na dokonywanie w ostatnim czasie połowów lub na rozpoczynanie połowów.
b) ryby występujące na obszarze objętym Konwencją są przetwarzane lub były ostatnio przetwarzane, włączając w to fakt, że:
i) świeże ryby lub odpady rybne są składowane na pokładzie;
ii) ryby zostały zamrożone;
iii) są dostępne w tym zakresie informacje operacyjne lub produktowe;
c) sprzęt połowowy statku znajduje się w wodzie, w tym:
i) sprzęt połowowy nosi oznaczenia statku;
ii) sprzęt połowowy odpowiada znajdującemu się na pokładzie statku;
iii) dziennik okrętowy wskazuje na to, że wyposażenie znajduje się w wodzie;
d) ryby (lub ich produkty) występujące na obszarze objętym Konwencją są przechowywane na pokładzie.
Artykuł 23
Oznaczenie statków na których pokładzie znajdują się inspektorzy
1.
Statki, na pokładzie których przebywają inspektorzy CCAMLR wywieszają specjalną flagę lub proporczyk, zatwierdzone przez CCAMLR, w celu powiadomienia o obecności na pokładzie inspektorów, którzy wykonują swoje obowiązki przeprowadzając inspekcję zgodnie z systemem inspekcji CCAMLR.
2.
Szczegółowe zasady wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 24
Procedury inspekcji na morzu
1.
Każdy wspólnotowy statek przebywający na obszarze objętym Konwencją w celu dokonania połowów lub prowadzenia badań naukowych na żywych zasobach morskich, po odebraniu odpowiedniego sygnału w Międzynarodowym Kodzie Sygnałów, nadanego przez statek, na pokładzie którego znajduje się inspektor CCAMLR zgodnie z art. 23, zatrzymuje się lub podejmuje odpowiednie działania, żeby ułatwić bezpieczne i szybkie przetransportowanie inspektora na statek, chyba że w danej chwili na statku trwają operacje związane z połowem, w takim przypadku działania te zostają podjęte tak szybko jak tylko jest to możliwe do przeprowadzenia.
2.
Kapitan statku udziela zezwolenia na wejście na pokład inspektorowi, któremu mogą towarzyszyć wyznaczeni asystenci.
Po wejściu na statek inspektor przedstawia dokument określony w art. 21 ust. 5.
Kapitan statku udziela właściwej pomocy inspektorom w wykonywaniu ich obowiązków, łącznie z udostępnieniem, w razie konieczności, sprzętu łącznościowego.
3.
Inspekcje przeprowadzane są przy minimalnej ingerencji i jak najmniejszych niedogodnościach dla statku.
Dochodzenia ograniczają się do ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do zgodności ze środkami ochronnymi CCAMLR obowiązującymi dla danego państwa bandery.
4.
Inspektorzy mają uprawnienia do dokonania inspekcji połowu, sieci i innych narzędzi połowowych, jak również działań dotyczących odławiania i badań naukowych oraz mają dostęp do zapisów i sprawozdań dotyczących połowu oraz danych o położeniu statku w zakresie koniecznym do wykonania ich obowiązków.
Inspektorzy mogą robić fotografie i/lub dokonywać zapisu na taśmie wideo jeśli jest to konieczne dla udokumentowania wszelkich zarzutów naruszeń obowiązujących środków ochronnych CCAMLR.
5. Inspektorzy mocują znak identyfikacyjny zatwierdzony przez CCAMLR na każdej sieci lub innych narzędziach połowowych, co do których zaistniało podejrzenie że były używane z naruszeniem środków ochronnych oraz odnotowują ten fakt w raporcie określonym w art. 25 ust. 3 i 4.
6.
Jeśli statek nie zatrzymuje się na wezwanie lub w jakikolwiek sposób odmawia ułatwienia przetransportowania inspektora, lub jeśli kapitan lub załoga statku ingerują w uprawnione działania inspektora, zainteresowany inspektor sporządza szczegółowe sprawozdanie, zawierające pełen opis wszystkich okoliczności i dostarcza go państwu wyznaczającemu w celu przekazania go zgodnie ze stosownymi przepisami art. 25.
Ingerencja w działania inspektora, lub odmowa dostosowania się do uzasadnionych wymagań inspektora w trakcie wykonywania jego obowiązków, są traktowane przez Państwo Członkowskie bandery tak, jak gdyby inspektor był inspektorem tego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie bandery statku przekazuje sprawozdanie o działaniach podjętych na mocy niniejszego ustępu zgodnie z art. 26.
7.
Przed opuszczeniem statku, na którym dokonywano inspekcji, inspektor wystawia kapitanowi statku kopię raportu z zakończonej inspekcji, o określonego w art. 25.
8.
Szczegółowe zasady dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 25
Sprawozdanie z inspekcji
1.
Inspekcje na morzu przeprowadzane zgodnie z art. 24 zostaną opisane w sprawozdaniu z inspekcji w formie zaakceptowanej przez CCAMLR, przygotowanym w następujący sposób:
a) inspektorzy CCAMLR przedstawiają sprawozdanie z wszelkich domniemanych naruszeń obowiązujących środków ochronnych.
Inspektorzy umożliwiają kapitanowi badanego statku przedstawienie swoich uwag o wszelkich aspektach inspekcji w formularzu sprawozdania z inspekcji,
b) inspektorzy podpisują formularz sprawozdania z inspekcji.
Kapitan statku poddanego inspekcji zostaje poproszony o podpisanie formularza sprawozdania z inspekcji w celu potwierdzenia otrzymania tego sprawozdania.
3.
Inspektor CCAMLR przekazuje kopię formularza sprawozdania z inspekcji wraz z fotografiami i zapisem wideo wyznaczającemu Państwu Członkowskiemu nie później niż w przeciągu 15 dni od daty powrotu do portu.
4.
Wyznaczające Państwo Członkowskie przekazuje CCAMLR kopię formularza inspekcji nie później niż w przeciągu 15 dni od daty jego otrzymania wraz z dwoma kopiami fotografii i zapisu video.
Ponadto Państwo Członkowskie przekazuje jedną kopię raportu wraz z kopią fotografii i zapisu wideo do Komisji nie później niż w przeciągu siedmiu dni od daty jego otrzymania wraz z wszelkimi sprawozdaniami uzupełniającymi lub informacjami przekazanymi następnie do CCAMLR w odniesieniu do inspekcji.
5.
Jakiekolwiek Państwo Członkowskie, które otrzyma raport z inspekcji lub jakiekolwiek raporty uzupełniające lub informacje, włączając w to raporty określone w art. 24 ust. 6 dotyczące statku pływającego pod jego banderą, przekazuje niezwłocznie ich kopię CCAMLR i Komisji, załączając do nich kopię wszelkich uwag i/lub obserwacji, jakie państwo takie mogło przekazać CAMLR w następstwie otrzymania takich raportów lub informacji.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 26
Procedura w przypadku naruszenia
1.
Kiedy w wyniku działań inspekcyjnych przeprowadzonych zgodnie z systemem inspekcji CCAMLR pojawią się dowody naruszenia środków przyjętych na mocy Konwencji, Państwo Członkowskie bandery zapewnia podjęcie odpowiednich kroków wobec osób prawnych lub fizycznych odpowiedzialnych za naruszenie środków przyjętych na mocy Konwencji zgodnie z art. 25 rozporządzenia rady (WE) Nr 2371/2001 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [11].
2.
Państwo Członkowskie w przeciągu 14 dni od dnia postawienia zarzutów lub rozpoczęcia procedury związanej ze ściganiem, informuje CCAMLR i Komisję oraz będzie je informować na bieżąco o stanie postępowania i jego wyniku.
3.
Państwo Członkowskie bandery przygotowuje przynajmniej raz w roku pisemne sprawozdanie dla CCAMLR o wynikach postępowań określonych w ust. 1 i nałożonych karach.
Jeśli postępowania nie zostaną zakończone, przygotowuje się raport z postępu prac.
W przypadku kiedy postępowanie nie zostało rozpoczęte lub nie zakończyło się sukcesem, raport zawiera wyjaśnienie tego stanu rzeczy.
Państwo Członkowskie bandery przesyła kopię raportu Komisji.
4.
Kary przewidziane przez Państwo Członkowskie bandery w odniesieniu do naruszenia środków ochronnych CCAMLR są odpowiednio surowe, aby skutecznie zapewnić przestrzeganie tych środków i zniechęcić do ich naruszania, oraz mają na celu pozbawienie sprawców wszelkich korzyści finansowych powstałych z takich nielegalnych działań.
5.
Państwo Członkowskie bandery zapewnia, żeby jego wszystkie statki, które naruszyły środki ochronne CCAMLR nie prowadziły działalności połowowej na obszarze Konwencji do czasu uregulowania nałożonych kar.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
SEKCJA 2
KONTROLA I INSPEKCJA W PORCIE
Artykuł 27
Kontrola i inspekcja w porcie
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają inspekcje wszystkich statków rybackich przewożących Dissostichus spp., które wpłyną do ich portów.
Inspekcja ma na ceku ustalenie, czy:
a) połowy mające być wyładowane na ląd lub przeładowane na inny statek:
i) posiadają dokument połowu dla Dissostichus spp. wymagany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1035/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającym system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
[12], oraz
ii) odpowiadają informacjom zawartym w dokumencie.
b) statek zaangażowany w działalność połowową na obszarze Konwencji przestrzega środków ochronnych CCAMLR.
2.
W celu ułatwienia inspekcji Państwa Członkowskie wymagają od zainteresowanych statków powiadomienia z odpowiednim wyprzedzeniem o wejściu statku do portu i oświadczenia na piśmie, że nie były zaangażowane lub nie pomagały w nielegalnej, nieuregulowanej i nie objętej sprawozdawczością działalności połowowej na obszarze podlegającym Konwencji.
Statki, które nie złożą takiego oświadczenia o nieuczestniczeniu w nielegalnej, nieuregulowanej i nie objętej sprawozdawczością działalności połowowej nie uzyskają pozwolenia na wejście do portu z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych.
W przypadku statków, które uzyskały pozwolenie na wejście do portu, właściwe organy w porcie Państwa Członkowskiego przeprowadzają swoje inspekcje w jak najszybszym czasie i najpóźniej w przeciągu 48 godzin od wejścia do portu.
Inspekcje nie powodują niepotrzebnego obciążenia dla statków lub ich załogi i są przeprowadzane zgodnie z odpowiednimi postanowieniami systemu inspekcji CCAMLR.
3.
Jeżeli istnieją dowody, że statek dokonywał połowów z naruszeniem środków ochronnych CCAMLR, właściwe organy portu Państwa Członkowskiego nie zezwalają na wyładunek połowów na ląd lub ich przeładowanie na inny statek.
Państwo Członkowskie portu powiadamia Państwo bandery o swoich wynikach i współpracuje z nim przy przeprowadzaniu śledztwa dotyczącego domniemanego naruszenia i we właściwych przypadkach w stosowaniu kar przewidzianych prawem krajowym.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają CCAMLR w jak najwcześniejszym możliwym terminie o jakimkolwiek statku, określonym w ust. 1, któremu odmówiono wejścia do portu lub zezwolenia na wyładunek na ląd lub przeładunek na inny statek Dissostichus Spp.
Jednocześnie Państwa Członkowskie prezesyłają kopię tej informacji do Komisji.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
STATKI ZAANGAŻOWANE W NIELEGALNĄ, NIEUREGULOWANĄ I NIE OBJĘTĄ SPRAWOZDAWCZOŚCIĄ (IUU) DZIAŁALNOŚĆ POŁOWOWĄ NA OBSZARZE KONWENCJI
SEKCJA I
STATKI UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON
Artykuł 28
Działania IUU przeprowadzane przez statki Umawiających się Stron
1.
Dla celów niniejszej sekcji zakłada się, ze statek Umawiającej się Strony przeprowadzał działania IUU, które podważały skuteczność środków ochronnych CCAMLR, kiedy:
a) był on zaangażowany w działalność połowową na obszarze Konwencji nie posiadając specjalnego zezwolenia połowowego, o określonego w art. 3 lub w przypadku statku nie będącego wspólnotowym statkiem rybackim nie posiadając licencji wydanej zgodnie z odpowiednimi środkami ochronnymi CCAMLR lub naruszając warunki takiego zezwolenia lub licencji;
b) nie zarejestrował lub nie zadeklarował swoich połowów dokonanych na obszarze Konwencji zgodnie z systemem sprawozdawczości stosowanym wobec połowów dokonywanych przez taki statek lub złożył nieprawdziwe oświadczenia;
c) dokonywał połowów poza okresami połowowymi lub na obszarach zamkniętych naruszając środki ochronne CCAMLR;
d) wykorzystywał zabroniony sprzęt połowowy naruszający środki ochronne CCAMLR;
e) przeładowywał na inny statek lub uczestniczył we wspólnych połowach ze statkami znajdującymi się na liście statków IUU CCAMLR;
f) był zaangażowany w działalność połowową niezgodną z wszelkimi innymi środkami ochronnymi CCAMLR w sposób podważający osiągnięcie celów Konwencji określonych w art. XXII Konwencji; lub
g) był zaangażowany w działalność połowową na wodach wokół wysp na obszarze Konwencji, wobec których wszystkie Umawiające się Strony uznają zwierzchność państwa, w sposób uniemożliwiający osiągnięcie celów środków ochronnych CCAMLR.
2.
W przypadku wspólnotowych statków rybackich odniesienia do środków ochronnych CCAMLR w ust. 1 są rozumiane jako odniesienia do odpowiednich postanowień wdrażających takie środki, zawartych w rozporządzeniu (WE) Nr 600/2004, rozporządzeniu (WE) Nr 1035/2001 lub w rozporządzeniu ustanawiającym corocznie możliwości połowowe i związane z nimi warunki dotyczące pewnych zasobów ryb i grup zasobów ryb obowiązujących na wodach Wspólnoty i dla wspólnotowych statków na wodach, gdzie obowiązują kwoty połowowe.
Artykuł 29
Identyfikacja statków zaangażowanych w działalność IUU
1.
Państwa Członkowskie, które otrzymają odpowiednio udokumentowane informacje dotyczące statków spełniających jedno z kryteriów określonych w art. 28 na podstawie m.in. stosowania art. 19 do 26, przekazują takie informacje Komisji najpóźniej do dnia 20 kwietnia roku następującego po roku, w którym takie udokumentowane działania statków miały miejsce.
Komisja niezwłocznie, najpóźniej do dnia 30 kwietnia, przesyła CCAMLR informacje otrzymane od Państw Członkowskich.
2.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wstępną listę statków Umawiających się Stron przypuszczalnie zaangażowanych w działania IUU, niezwłocznie po jej otrzymaniu od CCAMLR.
Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, których statki znajdują się na wstępnej liście przekazują Komisji najpóźniej do dnia 1 czerwca swoje uwagi, wraz z możliwymi do potwierdzenia danymi CMS i innymi informacjami wspierającymi wykazującymi, ze statki znajdujące się na liście nie były zaangażowane w działalność połowową niezgodną ze środkami ochronnymi CCAMLR ani nie miały możliwości uczestniczenia w działalności połowowej na obszarze Konwencji.
Komisja przesyła takie uwagi i informacje wspierające do CCAMLR najpóźniej do dnia 30 czerwca.
3.
Po otrzymaniu wstępnej listy określonej w ust. 2 Państwa Członkowskie ściśle monitorują statki znajdujące się na liście w celu śledzenia ich działalności i wykrycia wszelkich możliwych zmian ich nazwy, bandery lub własności.
4.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim, niezwłocznie po otrzymaniu od CCAMLR, listę statków Umawiających się Stron znajdujących się na tymczasowej liście statków IUU.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji wszelkie dodatkowe uwagi lub informacje dotyczące statków znajdujących się na liście co najmniej dwa miesiące przed kolejnym corocznym zebraniem CCAMLR.
Komisja niezwłocznie przesyła takie dodatkowe informacje i uwagi do CCAMLR.
5.
Komisja zawiadamia co roku Państwa Członkowskie o liście statków IUU przyjętej przez CCAMLR.
Artykuł 30
Środki w odniesieniu do statków Umawiających się Stron
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki zgodnie z prawem krajowym i wspólnotowym, aby:
a) nie zostało wydane żadne specjalne zezwolenie połowowe, określone w art. 3, wspólnotowym statkom rybackim znajdującym się na liście statków IUU na dokonywanie połowów na obszarze Konwencji;
b) nie zostało wydane żadne specjalne zezwolenie połowowe lub licencja dla statków znajdujących się na liście statków IUU na dokonywanie połowów na wodach podlegających ich suwerenności lub jurysdykcji;
c) ich bandera nie jest udzielana statkom znajdującym się na liście statków IUU;
d) statki znajdujące się na liście statków IUU, które dobrowolnie wpływają do ich portów są poddawane inspekcji w porcie zgodnie z art. 27.
2.
Zabrania się podejmowania następujących działań:
a) w drodze odstępstwa od art. 11 rozporządzenia (EWG) 2847/93, uczestniczenia wspólnotowych statków rybackich, statków pomocniczych, statków matek i statków towarowych w jakichkolwiek przeładunkach na inne statki lub wspólnej działalności połowowej ze statkami znajdującymi się na liście statków IUU;
b) wyładunek na ląd lub przeładunek na inny statek w porcie w odniesieniu do statków znajdujących się na liście IUU, które dobrowolnie wpłynęły do portu;
c) czarter statków znajdujących się na liście IUU;
d) przywóz Dissostichus spp. ze statków znajdujących się na liście statków IUU.
3.
Państwa Członkowskie nie zatwierdzają dokumentów wywozowych lub dokumentów na powrotny wywóz towarzyszących przesyłce Dissostichus spp. na mocy odpowiednich postanowień rozporządzenia (WE) 1035/2001, kiedy dana przesyłka według deklaracji została złowiona przez jakikolwiek statek znajdujący się na liście statków IUU.
4.
Komisja zbiera i wymienia z innymi Umawiającymi się Stronami lub współpracującymi państwami nie będącymi Umawiającymi się Stronami, podmiotami lub podmiotami rybackimi wszelkie odpowiednie należycie udokumentowane informacje w celu wykrycia, kontroli i zapobiegania wykorzystywaniu fałszywych świadectw przywozowych/wywozowych dotyczących ryb ze statków znajdujących się na liście statków IUU.
SEKCJA 2
STATKI PAŃSTW NIE BĘDĄCYCH UMAWIAJĄCYMI SIĘ STRONAMI
Artykuł 31
Środki wobec podmiotów Umawiających się Stron
Państwa Członkowskie współpracują ze sobą i podejmują wszelkie niezbędne środki zgodnie z prawem krajowym i wspólnotowym w celu:
a) zapewnienia, ze podmioty krajowe podlegające ich jurysdykcji nie wspierają ani nie są zaangażowane w połowy IUU, włączając w to zatrudnienie na pokładzie statków znajdujących się na liście statków IUU określonej w art. 29;
b) zidentyfikowania tych podmiotów krajowych, które są operatorami lub użytkownikami statków zaangażowanych w połowy IUU.
Państwa Członkowskie zapewniają, że kary nałożone za połowy IUU na podmioty krajowe podlegające ich jurysdykcji są odpowiednio surowe, aby skutecznie zapobiegać, odstraszać i eliminować połowy IUU i pozbawiać sprawców korzyści powstałych z takiej nielegalnej działalności.
Artykuł 32
Działania IUU przeprowadzane przez statki państw nie będących Umawiającymi się Stronami
1.
Statek państwa nie będącego Umawiająca się Stroną, który został zaobserwowany jako zaangażowany w działalność połowową na obszarze Konwencji lub któremu odmówiono wstępu do portu, wyładunku na ląd lub przeładunku na inny statek zgodnie z art. 27, będzie uznany za statek przeprowadzający działania IUU, które osłabiały skuteczność środków ochronnych CCAMLR.
2.
W przypadku przeładunku na inne statki na lub poza obszarem Konwencji obejmujące uczestnictwo zaobserwowanego statku państwa nie będącego Umawiającą się Stroną, założenie, że skuteczność środków ochronnych CCAMLR została podważona, będzie stosowane wobec wszelkich innych statków państwa nie będącego Umawiającą się Stroną, które były zaangażowane w takie działania razem z takim statkiem.
Artykuł 33
Inspekcja statków państw nie będących Umawiającymi się Stronami
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie statki państwa nie będącego Umawiającą się Stroną określone w art. 32, które wpływają do ich portów są poddane inspekcji przez ich właściwe organy zgodnie z art. 37.
2.
Statki poddane inspekcji zgodnie z ust. 1 nie otrzymują pozwolenia na wyładunek na ląd lub przeładunek na inny statek jakichkolwiek gatunków ryb podlegających środkom ochronnym CCAMLR, jakie mogą być składowane na pokładzie statku, z wyłączeniem sytuacji, kiedy statek udowodni, że ryby zostały złowione zgodnie z takimi środkami i wymaganiami na mocy Konwencji.
Artykuł 34
Informacje o statkach państw nie będących Umawiającymi się Stronami
1.
Państwo Członkowskie, które zaobserwuje statek państwa nie będącego Umawiającą się Stroną lub odmówi mu wejścia do portu, wyładunku na ląd lub przeładunku na inny statek na mocy art. 32 i 33, podejmuje próbę powiadomienia statku, że uznano, iż podważa on cele Konwencji i że informacje te zostaną przesłane wszystkim Umawiającym się Stronom, CCAMLR i państwu bandery takiego statku.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji informacje dotyczące obserwacji odmowy wejścia do portu, wyładunku na ląd lub przeładunku na inny statek oraz wyniki wszystkich inspekcji przeprowadzonych w ich portach oraz informacje o wszelkich następujących działaniach podjętych przez te państwa w odniesieniu do danego statku.
Komisja przesyła niezwłocznie takie informacje do CCAMLR.
3.
Państwa Członkowskie mogą w każdej chwili przesłać Komisji wszelkie dodatkowe informacje w celu ich dalszego natychmiastowego przekazania do CCAMLR, które mogą być istotne dla zidentyfikowania statków państw nie będących Umawiającymi się Stronami, które mogą wykonywać działalność połowową IUU na obszarze Konwencji.
4.
Komisja powiadamia corocznie Państwa Członkowskie o statkach państw nie będących Umawiającymi się Stronami znajdującymi się na liście statków IUU przyjętej przez CCAMLR.
Artykuł 35
Środki wobec statków państw nie będących Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 30 ust. 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis wobec statków państw nie będących Umawiającymi się Stronami znajdującymi się na liście statków IUU okreslonej w art. 34 ust. 4.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 36
Wdrożenie
Środki niezbędne do wdrożenia art. 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 i 27 przyjmuje się zgodnie z procedurą podaną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 37
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet utworzony na mocy art. 30 rozporządzenia (WE) Nr 2371/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmie swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 38
Uchylenie
1. Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) Nr 3943/1990, (WE) Nr 66/98 i (WE) Nr 1721/1999.
2.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 602/2004
z dnia 22 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w odniesieniu do ochrony głębinowych raf koralowych przed skutkami połowów ryb włokiem w rejonie północno-zachodniej Szkocji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [2] przewiduje, że wspólna polityka rybołówstwa stosuje podejście ostrożnościowe podejmując środki w celu zminimalizowania wpływu działalności połowowej na morski ekosystem.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich [3] ustanawia ograniczenia w użyciu przydennych narzędzi połowowych.
(3) Zgodnie z ostatnimi sprawozdaniami naukowymi, w szczególności sprawozdaniami Międzynarodowej Rady Badań Morza, skupiska głębinowych koralowców (Lophelia pertusa) zostały odkryte i szczegółowo opracowane kartograficznie w rejonie północno-zachodniej Szkocji podlegającym jurysdykcji Zjednoczonego Królestwa.
Skupiska te, znane jako "Darwin Mounds" ("Kopce Darwina"), są dobrze chronione, ale wykazują przejawy zniszczenia wynikające z przydennych połowów ryb włokiem.
(4) Sprawozdania naukowe wykazują, że te rodzaje skupisk tworzą siedliska ważnych i różnorodnych zbiorowości biologicznych.
W licznych gremiach uważa się, że siedliska te wymagają priorytetowej ochrony.
W szczególności, Konwencja o ochronie środowiska morskiego w rejonie północno-wschodniego Atlantyku (Konwencja OSPAR) właczyła ostatnio głębinowe rafy koralowe do wykazu zagrożonych siedlisk.
(5) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory zalicza koralowce do siedlisk przyrodniczych o interesie wspólnotowym, których ochrona wymaga określenia specjalnych obszarów ochrony [4].
Zjednoczone Królestwo oficjalnie wyraziło swój zamiar określenia Darwin Mounds (Kopce Darwina) specjalnym obszarem ochrony w celu ochrony tego rodzaju siedliska, wypełniając swoje zobowiązania przewidziane wspomnianą dyrektywą.
(6) Zgodnie z dowodami naukowymi, naprawienie szkód wyrządzonych koralowcom przez przydenne połowy ryb włokiem jest niemożliwe lub bardzo trudne i długotrwałe.
Z tego powodu właściwe jest zakazanie używania przydennych włoków i innych podobnych narzędzi w rejonie otaczającym Darwin Mounds (Kopce Darwina).
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 850/98 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 30 rozporządzenia (WE) nr 850/98, dodaje się niniejszy ustęp 4:
"4.
Statkom nie wolno używać przydennych włoków lub podobnych sieci ciągnionych po dnie morza w obszarze określonym liniami łączącymi następujące współrzędne:
Szerokość geograficzna 59°54 N _BAR_ Długość geograficzna 6°55 W _BAR_
Szerokość geograficzna 59°47 N _BAR_ Długość geograficzna 6°47 W _BAR_
Szerokość geograficzna 59°37 N _BAR_ Długość geograficzna 6°47 W _BAR_
Szerokość geograficzna 59°37 N _BAR_ Długość geograficzna 7°39 W _BAR_
Szerokość geograficzna 59°45 N _BAR_ Długość geograficzna 7°39 W _BAR_
Szerokość geograficzna 59°54 N _BAR_ Długość geograficzna 7°25 W." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 sierpnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 604/2004
z dnia 29 marca 2004 r.
w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu, począwszy od zbiorów w 2000 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2319/2003 [2], a w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2636/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu począwszy od zbiorów w 2000 r. oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1771/93 [3] było kilkakrotnie zmieniane [4].
W celu zapewnienia przejrzystości oraz racjonalizacji powyższe rozporządzenie powinno zostać skodyfikowane.
(2) Należy określić informacje, które mają być przekazywane w ramach rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 i rozporządzeń przyjętych dla jego stosowania.
(3) W interesie skutecznego zarządzania informacje te powinny być pogrupowane oraz powinien zostać ustanowiony harmonogram ich przekazywania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekazują informacje określone w załącznikach I, II i III zgodnie z terminami w nich podanymi.
Informacje są przekazywane dla każdego zbioru plonów i każdej grupy odmian.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że zainteresowane podmioty gospodarcze dostarczą im wymagane informacje w odpowiednich terminach.
Artykuł 3
Informacje dotyczące zapasów będących w posiadaniu przedsiębiorstw dokonujących wstępnego przetworzenia są przekazywane zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 4
Rozporządzenie (WE) nr 2636/1999 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004
z dnia 31 marca 2004 r.
dotyczące etykietowania żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli i/lub estrów fitostanoli
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/89/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Fitosterole, estry fitosteroli, fitostanole i estry fitostanoli obniżają poziom cholesterolu w surowicy, ale także mogą obniżyć poziom karotenu w surowicy krwi.
Dlatego Państwa Członkowskie i Komisja skonsultowały się z Komitetem Naukowym ds. Żywności (SCF) w sprawie skutków spożycia fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli i estrów fitostanoli z wielu źródeł.
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) w swojej opinii "Ogólny pogląd w sprawie długoterminowych skutków spożycia podwyższonego poziomu fitosteroli z wielu dietetycznych źródeł, ze szczególną uwagą wpływu na karoten" z dnia 26 września 2002 r. potwierdził potrzebę etykietowania fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli i estrów fitostanoli, jak zostało to określone w decyzji Komisji 2000/500/WE z dnia 24 lipca 2000 r. w sprawie zezwolenia na wprowadzanie do obrotu "żółtej pasty tłuszczowej z dodatkiem estrów fitosteroli" jako nowej żywności lub nowego składnika żywności na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wskazał również, że nie istniały dowody dodatkowych korzyści ich spożywania powyżej 3 g/dzień oraz że wyższe spożycie może wywołać nieporządane skutki, i dlatego rozsądne jest unikanie spożywania steroli roślinnych powyżej 3 g/dzień.
(3) Produkty zawierające fitosterole/fitostanole powinny być dlatego prezentowane w pojedynczych porcjach, zawierających maksymalnie 3 g lub maksymalnie 1 g fitosteroli/fitostanoli obliczonych jako wolne fitosterole/fitostanole.
Gdy nie ma takiej możliwości, powinien istnieć czytelny wskaźnik składu standardowej porcji żywności, wyrażonej w g or ml, oraz ilość fitosteroli/fitostanoli, obliczonych jako wolne fitosterole/fitostanole, zawartych w takiej porcji.
We wszystkich przypadkach, skład i etykietowanie produktu powinno umożliwić w łatwy sposób konsumentom ograniczenie ich spożycia do maksymalnie 3 g fitosteroli/fitostanoli, spożywając jedną porcję zawierającą maksymalnie 3 g, lub trzy porcje zawierające maksymalnie 1 g.
(4) W celu ułatwienia konsumentom zrozumienia, właściwe jest zamienienie na etykiecie słowa "fito" na słowo "roślinne".
(5) Decyzja 2000/500/WE zezwala na dodawanie niektórych fitosteroli do żółtej pasty tłuszczowej.
Określa ona specjalne wymagania dotyczące etykietowania, w celu zapewnienia, że ten produkt dotrze do określonej grupy celowej, głównie do ludzi, którzy chcą obniżyć swój poziom cholesterolu we krwi.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli lub estrów fitostanoli.
Artykuł 2
Do celów etykietowania, fitosterol, ester fitosteroli, fitostanol i ester fitostanoli określane są wyrażeniami "sterol roślinny", "ester steroli roślinnych", "stanol roślinny" lub "ester stanoli roślinnych" lub, gdzie właściwe, ich odpowiednikami w liczbie mnogiej.
Bez uszczerbku dla innych wymogów wspólnotowych lub ustawodawstwa krajowego dotyczącego etykietowania środków spożywczych, etykietowanie żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli lub estrów fitostanoli zawiera:
1) w miejscu o tej samej widoczności jak nazwa pod którą produkt jest sprzedawany łatwo widoczny i czytelny napis: "z dodatkiem steroli roślinnych/stanoli roślinnych";
2) zawartość dodanego fitosterolu, estru fitosteroli, fitostanolu i estru fitostanoli (wyrażonego w % lub w g wolnych steroli roślinnych/stanoli roślinnych na 100 g lub 100 ml żywności) określoną w wykazie składników;
3) oświadczenie, że produkt przeznaczony jest wyłącznie dla ludzi, którzy chcą obniżyć swój poziom cholesterolu we krwi;
4) oświadczenie, że pacjenci biorący leki na obniżenie poziomu cholesterolu powinni spożywać produkty wyłącznie pod opieką lekarską;
5) łatwo widoczne i czytelne oświadczenie, że produkt może nie być odpowiedni w żywieniu kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz dla dzieci poniżej piątego roku życia;
6) poradę, że produkt nie może stanowić zrównoważonej i różnorodnej diety, zawierającej regularne spożywanie owoców i warzyw w celu utrzymania poziomu karotenu;
7) w miejscu o tej samej widoczności, jak to jest wymagane na mocy powyższego pkt 3, oświadczenie, że należy unikać spożycia więcej niż 3 g/dzień dodatku steroli roślinnych/stanoli roślinnych;
8) definicję porcji danej żywności lub danego składnika żywności (najlepiej w g lub ml) wraz z oświadczeniem o zawartej w niej ilości sterolu roślinnego/stanolu roślinnego.
Artykuł 3
Żywność oraz składniki żywności z dodatkiem estrów fitostanoli już dostępne na rynku Wspólnoty lub żółta pasta tłuszczowa z dodatkiem estrów fitosteroli, która została dopuszczona decyzją Komisji 2000/500/WE, produkowane po upływie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia spełniają przepisy art. 2 dotyczące etykietowania.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do dostosowania praw i uproszczenia procedur
(Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 308,
uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. dotyczące stworzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego zastąpiłaby obecne papierowe formularze niezbędne w celach leczenia w innym Państwie Członkowskim.
Komisja została wezwana do zaprezentowania w tym celu propozycji przed Radą Europejską obradującą podczas sesji wiosennej w 2003 r.
Taka karta ułatwiłaby procedury.
(2) W celu osiągnięcia czy nawet przekroczenia tego celu poprzez zoptymalizowanie korzyści wynikających ze stosowania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego w odniesieniu do osób ubezpieczonych oraz instytucji, niezbędne są pewne zmiany do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [3].
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 obecnie zapewnia dostęp do różnych typów świadczeń niepieniężnych podczas tymczasowego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe lub w państwo zamieszkania, zależnie od kategorii, do której osoba ubezpieczona należy, oraz wyznacza różnicę pomiędzy "niezwłocznie konieczną opieką" oraz "konieczną opieką".
W celu lepszej ochrony osób ubezpieczonych, należy przyjąć przepisy dostosowujące prawa wszystkich osób ubezpieczonych w celu dostępu do świadczeń niepieniężnych podczas tymczasowego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym zainteresowana osoba jest ubezpieczona lub w którym zamieszkuje.
W takich warunkach, wszystkie ubezpieczone osoby są uprawnione do świadczeń niepieniężnych, które stają się niezbędne z przyczyn medycznych podczas ich pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego, uwzględniając charakter świadczeń oraz spodziewaną długość pobytu.
(4) Istotne jest, że wszystkie podejmowane środki mają zapewniać właściwe wykonanie artykułu 22 ust. 1 lit. a) ppk i) we wszystkich Państwach Członkowskich w szczególności w odniesieniu do dostawców usług opieki zdrowotnej.
(5) W odniesieniu do niektórych typów stałego leczenia wymagającego szczególnej infrastruktury, takich jak dializy, dla pacjenta istotne jest, żeby takie leczenie było dostępne podczas jego pobytu w innym Państwie Członkowskim.
W związku z tym, Komisja Administracyjna ustanawia wykaz świadczeń niepieniężnych, które są przedmiotem wcześniejszego porozumienia między osobą ubezpieczoną i instytucją zapewniającą leczenie, w celu zagwarantowania dostępności opieki zdrowotnej oraz wolności do tymczasowego pobytu w innym Państwie Członkowskim.
(6) Dostęp do świadczeń niepieniężnych podczas tymczasowego pobytu w innym Państwie Członkowskim przysługuje, z zasady, po przedstawieniu właściwego formularza przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [4].
Niektóre Państwa Członkowskie ciągle wymagają - formalnie, nawet jeżeli nie praktycznie – spełnienia dodatkowych formalności dotyczących pobytu na ich terytorium.
Te wymagania, a szczególnie zobowiązanie do systematycznego i uprzedniego przedkładania zaświadczenia instytucji miejsca pobytu potwierdzającego prawo do świadczeń niepieniężnych, okazuje się dzisiaj być niepotrzebnie restrykcyjne i mające charakter przeszkody w odniesieniu do swobodnego przepływu zainteresowanych osób.
(7) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że dostarczane są właściwe informacje dotyczące zmian w prawach i obowiązkach, wprowadzone niniejszym rozporządzeniem.
(8) W celu skutecznego i sprawiedliwego wprowadzenia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, niezbędna jest współpraca między instytucjami i zainteresowanymi osobami, objętymi przez wspomniane rozporządzenie.
Ta współpraca zakłada z góry, ze strony zarówno instytucji, jak i osób ubezpieczonych, zapewnienie kompletnych informacji o wszelkich zmianach, które mogą wpłynąć na uprawnienie do świadczeń, takich jak zaprzestanie lub zmiana pracy lub prowadzenia działalności na własny rachunek przez osobę zainteresowaną, każda zmiana miejsca zamieszkania lub miejsca pobytu tej osoby lub członka jej rodziny, zmiany sytuacji rodziny lub zmiany ustawodawstwa.
(9) Uwzględniając zawiłość niektórych indywidualnych sytuacji dotyczących przepływu osób, należy ustanowić przepis w odniesieniu do mechanizmu pozwalającego instytucjom stanowienie w sprawach indywidualnych, w których różniące się interpretacje rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz jego rozporządzenia wykonawczego mogą zagrozić prawom osób zainteresowanych.
Jeżeli nie może być znalezione żadne rozwiązanie, według którego wszelkie prawa zainteresowanej osoby indywidualnej są zachowane, należy ustanowić przepis w odniesieniu do opcji odniesienia sprawy do Komisji Administracyjnej.
(10) W odniesieniu do dostosowania rozporządzenia do rozwoju w zakresie przetwarzania danych, w którym Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego jest istotnym elementem, długoterminowo mającym stanowić elektroniczny środek przekazu, czytelny we wszystkich Państwach Członkowskich, należy zmienić niektóre artykuły rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w celu objęcia koncepcją dokumentu wszelkiej zawartości niezależnie od jej środka przekazu, napisanego na papierze lub przechowywanego w formie elektronicznej, lub jako dźwięk lub nagranie wizualne lub audiowizualne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) której warunki wymagają świadczeń niepieniężnych, które stają się niezbędne z przyczyn medycznych podczas pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego, biorąc pod uwagę charakter świadczeń oraz spodziewaną długość pobytu;"
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Komisja Administracyjna ustanawia wykaz świadczeń niepieniężnych które, w celu zapewnienia ich podczas pobytu w innym Państwie Członkowskim, wymagają, z powodów praktycznych, uprzedniego porozumienia między osobą zainteresowaną oraz instytucją świadczącą te usługi;"
c) w ust. 3, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Ustępy 1, 1a i 2 stosuje się odpowiednio do członków rodziny osoby zatrudnionej albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.";
2) art. 22a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22a
Szczególne zasady dotyczące niektórych grup osób
Bez względu na art. 2, art. 22 ust. 1 lit. a) i c) oraz ar.
22 ust. 1a stosuje się również do osób będących obywatelami jednego z Państw Członkowskich, które są ubezpieczone zgodnie z przepisami prawnymi Państwa Członkowskiego oraz do członków ich rodzin zamieszkujących tam.";
3) skreśla się art. 22b;
4) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Osoba bezrobotna, będąca wcześniej pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek, do której stosuje się przepisy art. 69 ust. 1 lub art. 71 ust. 1 lit. b) ii) zdanie drugie, oraz która spełnia warunki przewidziane przez przepisy prawne państwa właściwego do przyznania prawa do świadczeń niepieniężnych i pieniężnych, z uwzględnieniem, w danym przypadku, przepisów art. 18, otrzymuje przez okres przewidziany w przepisach art. 69 ust. 1 lit. c):
a) świadczenia niepieniężne, które stają się niezbędne z przyczyn medycznych dla tej osoby podczas jej pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli poszukuje ona pracy, biorąc pod uwagę charakter świadczeń oraz spodziewaną długość pobytu.
Te świadczenia niepieniężne są przyznawane na rachunek instytucji właściwej przez instytucję Państwa Członkowskiego, w którym poszukuje zatrudnienia, zgodnie z przepisami prawnymi stosowanymi przez tę ostatnią instytucję, tak jak gdyby był w niej ubezpieczony;
b) świadczenia pieniężne, wypłacane przez instytucję właściwą, zgodnie ze stosowanymi przez nią przepisami prawnymi.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą a instytucją Państwa Członkowskiego, w którym osoba bezrobotna poszukuje zatrudnienia, świadczenia mogą być udzielane przez tę instytucję na rachunek instytucji pierwszej, zgodnie z przepisami prawnymi państwa właściwego.
Świadczeń w razie bezrobocia, przewidzianych w przepisach art. 69 ust. 1, nie przyznaje się przez okres pobierania świadczeń pieniężnych."
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. art. 22 ust. 1a stosuje się odpowiednio.";
5) artykuł 31 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 31
Pobyt emeryta albo rencisty i/lub członków jego rodziny w państwie innym niż to, w którym zamieszkują
1.
Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do emerytury lub renty (emerytur lub rent) na podstawie przepisów prawnych Państwa Członkowskiego, lub, któremu emerytury lub renty przysługują zgodnie z przepisami prawnymi dwóch lub kilku Państw Członkowskich, który ma prawo do świadczeń na podstawie przepisów prawnych jednego z tych Państw Członkowskich, jak również i członkowie jego rodziny, którzy przebywają na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym mieszkają, otrzymują:
a) świadczenia niepieniężne, które stają się niezbędne z przyczyn medycznych podczas jej pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego innym niż państwo zamieszkania, biorąc pod uwagę charakter świadczeń oraz spodziewaną długość pobytu.
Te świadczenia niepieniężne są przyznawane przez instytucję miejsca pobytu, zgodnie z przepisami prawnymi stosowanymi przez tę instytucję, na rachunek instytucji miejsca zamieszkania emeryta lub rencisty lub członków jego rodziny;
b) świadczenia pieniężne, wypłacane, tam gdzie jest to właściwe, przez instytucję właściwą, określoną zgodnie z przepisami art. 27 lub art. 28 ust. 2, zgodnie ze stosowanymi przez nią przepisami prawnymi. świadczeń pieniężnych, udzielanych, w danym przypadku, przez instytucję właściwą określoną, stosowanymi przez nią przepisami prawnymi.
Jednakże za porozumieniem między instytucją właściwą i instytucją miejsca pobytu, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek pierwszej, zgodnie z przepisami prawnymi właściwego Państwa.
2. artykuł 22 ust. 1a stosuje się odpowiednio."
6) artykuł 34a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34a
Przepisy szczególne dotyczące studentów oraz członków ich rodzin
Artykuł 18, 19, art. 22 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 22 ust. 1a, art. 22 ust. 2, akapit drugi, art. 22 ust. 3, art. 23 i 24 oraz sekcje 6 i 7 stosuje się odpowiednio do studentów oraz członków ich rodzin jak jest to wymagane."
7) skreśla się art. 34b;
8) dodaje się art. 84a w brzmieniu:
"Artykuł 84a
Stosunki między instytucjami i osobami objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia
1.
Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszego rozporządzenia mają obowiązek wzajemnego informowania i współpracy w celu zapewnienia właściwego wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Instytucje, zgodnie z zasadą dobrej administracji, odpowiadają na wszelkie zapytania w odpowiednim czasie i w związku z tym zapewniają osobom zainteresowanym wszelkie informacje wymagane do wykonywania praw powierzonych im przez niniejsze rozporządzenie.
Zainteresowane osoby informują instytucje państwa właściwego oraz państwa zamieszkania tak szybko, jak to jest możliwe, o wszelkich ewentualnych zmianach w ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które wpływają na ich prawo do świadczeń na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Niespełnienie zobowiązań dotyczących informacji, określonych w ust. 1, akapit trzeci, mogą skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym.
Jednakże te środki są równe środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie czynią niemożliwym lub bardzo trudnym w praktyce w odniesieniu do wnioskodawców wykonywanie prawa powierzonego im przez niniejsze rozporządzenie.
3.
W przypadku trudności w interpretacji lub zastosowaniu niniejszego rozporządzenia, które mogą zagrozić prawom osób objętych przez niniejsze rozporządzenie, instytucja państwa właściwego lub państwa zamieszkania zainteresowanej osoby nawiązuje kontakt z instytucją(-ami) zainteresowanego Państwa Członkowskiego (zainteresowanych Państw Członkowskich).
Jeżeli nie można znaleźć rozwiązania w odpowiednim czasie, zainteresowane władze mogą zachęcać do interwencji Komisję Administracyjną."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wzory dokumentów niezbędne do zastosowania rozporządzenia oraz rozporządzenia wykonawczego opracowuje Komisja Administracyjna.
Te dokumenty mogą być przekazywane między instytucjami zarówno na papierze lub w innej formie oraz poprzez środki usług telematycznych jako standaryzowana wiadomość elektroniczna zgodnie z tytułem VIa.
Wymiana informacji poprzez środki usług telematycznych podlega porozumieniu między właściwymi władzami lub organami wyznaczonymi przez właściwe władze wysyłającego państwa Członkowskiego oraz otrzymującego Państwa Członkowskiego.";
2) w art. 17, skreśla się ust. 6 i 7;
3) w art. 19a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. art. 17 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
4) skreśla się art. 20;
5) art. 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Świadczenia niepieniężne w przypadku pobytu w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo
1.
W celu otrzymania świadczeń niepieniężnych zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) i) rozporządzenia, pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek przedstawia dostawcy usług opieki zdrowotnej zaświadczenie wydane przez właściwą instytucję, potwierdzające jego uprawnienie do świadczeń niepieniężnych.
Ten dokument opracowany jest zgodnie z art. 2.
Jeżeli osoba zainteresowana nie jest w stanie złożyć dokumentu, nawiązuje kontakt z instytucją miejsca pobytu, która żąda od instytucji właściwej zaświadczenia, potwierdzającego, że zainteresowana osoba jest uprawniona do świadczeń niepieniężnych.
Dokument wydany przez instytucję właściwą w odniesieniu do uprawnień do świadczeń zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) i) rozporządzenia, w każdym indywidualnym przypadku, ma taki sam skutek w odniesieniu do dostawcy usług opieki zdrowotnej jak krajowe dowody uprawnień osób ubezpieczonych w instytucji miejsca pobytu.
2. artykuł.
17 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
6) w art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. artykuł 17 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
7) w art. 23 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadkach, określonych w art. 22 ust. 3 rozporządzenia, instytucja miejsca zamieszkania i przepisy prawne państwa zamieszkania członków rodziny traktowane są, odpowiednio, jako instytucja właściwa i przepisy prawne właściwego Państwa w zastosowaniu art. 17 ust. 9, art. 21 i 22 rozporządzenia wykonawczego.";
8) w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu otrzymania świadczeń niepieniężnych na podstawie art. 25 ust. 1 lit. a) i art. 25 ust. 1a) rozporządzenia, osoba bezrobotna lub towarzyszący jej członek rodziny składa dostawcy usług opieki zdrowotnej dokument wydany przez instytucję właściwą, poświadczającą, że jest on uprawniony do świadczeń niepieniężnych.
Taki dokument jest opracowany zgodnie z przepisami art. 2.
Jeżeli zainteresowana osoba nie jest w stanie złożyć dokumentu, nawiązuje kontakt z instytucją miejsca pobytu, która żąda od instytucji właściwej zaświadczenia, poświadczającego, że zainteresowana osoba jest uprawniona do świadczeń niepieniężnych.
Dokument wydany przez instytucję właściwą w odniesieniu do uprawnień do świadczeń zgodnie z art. 25. ust. 1 lit. a) rozporządzenia, w każdym indywidualnym przypadku, ma taki sam skutek w odniesieniu do dostawcy usług opieki zdrowotnej jak krajowe dowody uprawnień osób ubezpieczonych w instytucji miejsca, do którego przybyła osoba bezrobotna.";
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. W celu otrzymania świadczeń pieniężnych na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) dla siebie i dla członków rodziny, osoba bezrobotna przedkłada instytucji ubezpieczeń miejsca, do którego się udała, zaświadczenie, o które należy wystąpić przed wyjazdem do właściwej instytucji ubezpieczeń. Jeżeli osoba bezrobotna nie przedłoży wymienionego zaświadczenia, instytucja miejsca, do którego się udała, otrzymuje go od właściwej instytucji. Wymienione zaświadczenie musi stwierdzać istnienie prawa do danych świadczeń, na warunkach określonych w art. 69 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, wskazywać okres, przez który przysługuje to prawo uwzględniając art. 69 ust. 1, lit. c) rozporządzenia oraz w przypadku niezdolności do pracy lub hospitalizacji, określać wysokość świadczeń pieniężnych, gdzie jest to właściwe, w drodze ubezpieczenia zdrowotnego podczas wspomnianego okresu."
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. art. 17 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
9) artykuł 31 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 31
Świadczenia niepieniężne dla emerytów lub rencistów i członków ich rodzin w przypadku ich pobytu w Państwie Członkowskim innym niż ich miejsce zamieszkania
1.
W celu otrzymania świadczeń niepieniężnych zgodnie z art. 31 rozporządzenia, emeryt lub rencista przedkłada dostawcy usług opieki zdrowotnej dokument wydany przez instytucję miejsca zamieszkania, potwierdzający jego uprawnienia do wyżej świadczeń niepieniężnych.
Taki dokument jest opracowany zgodnie z przepisami art. 2.
Jeżeli zainteresowana osoba nie jest w stanie złożyć dokumentu, nawiązuje kontakt z instytucją miejsca zamieszkania, która żąda od instytucji właściwej zaświadczenia, poświadczającego, że zainteresowana osoba jest uprawniona do świadczeń niepieniężnych.
Dokument wydany przez instytucję właściwą w odniesieniu do uprawnień do świadczeń zgodnie z art. 31 rozporządzenia, w każdym indywidualnym przypadku, ma taki sam skutek w odniesieniu do dostawcy usług opieki zdrowotnej jak krajowe dowody uprawnień osób ubezpieczonych w instytucji pobytu.
2. artykuł 17 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.
3. ustęp 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielania świadczeń niepieniężnych członkom rodziny, o których mowa w art. 31 rozporządzenia.
Jeżeli członkowie rodziny zamieszkują na stałe na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo zamieszkania emeryta lub rencisty, dokument określony w ust. 1 jest wydawany przez instytucję ich miejsca zamieszkania.";
10) w art. 117 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W oparciu o badania oraz propozycje Komisji Technicznej, określonej w art. 117c rozporządzenia wykonawczego, Komisja Administracyjna przystosowuje do nowych technik przetwarzania danych, wzory dokumentów oraz kanały przesyłowe oraz procedury przesyłania danych niezbędne do stosowania rozporządzenia oraz rozporządzenia wykonawczego.".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że zapewnione są właściwe informacje dotyczące zmian w prawach i obowiązkach wprowadzanych przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 4
Do celów wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, instytucje państwa pobytu zapewniają, że wszyscy dostawcy usług opieki zdrowotnej są w pełni świadomi kryteriów określonych w art. 22 ust. 1 lit. a) i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie zdniem 1 czerwca 2004 r.
Bezpośredni dostęp do dostawców usług opieki zdrowotnej jest gwarantowany najpóźniej przed dniem 1 lipca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 634/2004
z dnia 5 kwietnia 2004 r.
ustanawiające środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 i rozporządzenia (WE) nr 2111/2003 ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy przyjąć środki przejściowe w celu umożliwienia producentom i przetwórcom w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i na Słowacji (dalej zwanym "nowymi Państwami Członkowskimi") korzystania z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1].
(2) Mechanizm badania zgodności ze wspólnotowymi i krajowymi progami przetworzenia, przewidziany w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 oraz w art. 37 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2111/2003 z dnia 1 grudnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [2] nie ma zastosowania bezpośrednio do nowych Państw Członkowskich.
Dlatego należy ustanowić środki przejściowe w celu jego stosowania.
W pierwszym roku gospodarczym jego stosowania, dla którego nie ma danych do obliczeń, pomoc powinna być wypłacona w całości.
Jednakże jako środek ostrożnościowy, należy pomniejszyć pomoc o pewną sumę, która będzie zwracana, jeśli nie nastąpi przekroczenie na koniec roku gospodarczego.
Dla następnych lat gospodarczych należy przygotować przepisy w celu stopniowego wprowadzania systemu badania zgodności z progiem.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota pomocy określona w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 wyłącznie dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (dalej zwanych "nowymi Państwami Członkowskimi") w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 i wskazana w tabelach 1, 2 i 3 załącznika I do tego rozporządzenia ustalona jest zgodnie z tabelami, odpowiednio, 1, 2 i 3 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Gdy badanie zgodności z progiem przetworzenia, w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006, wykaże, że próg wspólnotowy nie został przekroczony, dodatkowa kwota równa 25 % pomocy przewidzianej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 jest wypłacana we wszystkich nowych Państwach Członkowskich po zakończeniu roku gospodarczego 2004/2005.
2.
Gdy badanie zgodności z progiem przetworzenia, w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006, wykaże, że próg wspólnotowy został przekroczony, w tych nowych Państwach Członkowskich, w których próg nie został przekroczony lub w których próg został przekroczony mniej niż 25 %, wypłacana jest dodatkowa kwota po zakończeniu roku gospodarczego 2004/2005.
Dodatkowa kwota określona w akapicie pierwszym oparta jest na kwocie, o którą krajowy próg został przekroczony, maksymalnie do 25 % pomocy ustanowionej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
Artykuł 3
Podczas badania zgodności z krajowymi progami przetworzenia dla pomarańczy, cytryn, i grejpfrutów oraz wspólnie dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma" w nowych Państwach Członkowskich, obliczenia dokonuje się w oparciu o:
a) w roku gospodarczym 2005/2006, porównanie krajowego progu przetworzenia z ilością przetworzoną z pomocą uzyskaną w trakcie roku gospodarczego lub okresu równoważnego poprzedzającego ten rok gospodarczy;
b) w roku gospodarczym 2006/2007, porównanie krajowego progu przetworzenia ze średnią ilością przetworzoną z pomocą uzyskaną w trakcie dwóch lat gospodarczych lub okresów równoważnych poprzedzających ten rok gospodarczy.
Kwota otrzymana podczas badania zgodności z krajowymi progami dla każdego z odnośnych produktów jest dodana do kwot dla wszystkich pozostałych Państw Członkowskich w celu badania zgodności z progami wspólnotowymi.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem i z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 635/2004
z dnia 5 kwietnia 2004 r.
ustalające kursy wymiany mające zastosowanie do niektórych rodzajów pomocy bezpośredniej oraz środków o charakterze strukturalnym lub środowiskowym w 2004 roku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/1999 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie oraz zmieniające definicję niektórych terminów operacyjnych przewidzianych w rozporządzeniach (EWG) nr 3889/87, (EWG) nr 3886/92, (EWG) nr 1793/93, (EWG) nr 2700/93 i (WE) nr 293/98 [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [3], w szczególności jego art. 4 ust. 3 zdanie drugie,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2550/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemu premii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 [4], w szczególności jego art. 18a akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [5], w szczególności jego art. 43,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2808/98, w zakresie pomocy dla roślin energetycznych określonej w tytule IV rozdział 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [6] terminem operacyjnym mającym zastosowanie do kursu wymiany jest dzień 1 stycznia roku, w którym przyznaje się pomoc.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98, w przypadku kwot natury strukturalnej lub środowiskowej terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję w sprawie przyznania pomocy.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) 2808/98, kursem wymiany, który należy stosować jest średnia kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczona "pro rata temporis".
(4) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 293/98 z dnia 4 lutego 1998 r. określającego terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1445/93 [7], kursem wymiany stosowanym do corocznego przeliczenia na walutę krajową maksymalnej kwoty pomocy na hektar, udzielonej w celu poprawy jakości i obrotu orzechów i chleba świętojańskiego jest średnia kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia roku referencyjnego obliczona pro rata temporis.
(5) Zgodnie z art. 18a rozporządzenia (WE) nr 2550/2001, terminem operacyjnym dla kursu wymiany stosowanego w odniesieniu do kwoty premii oraz płatności w sektorze mięsa baraniego i koziego jest początek roku kalendarzowego, za który przyznaje się premię lub płatność.
Kurs wymiany, który należy stosować, odpowiada średniej kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczonej pro rata temporis.
(6) Zgodnie z art. 42 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, data złożenia wniosku jest terminem operacyjnym dla ustalenia roku, do którego przyznaje się premie specjalne, premie za krowy mamki, premie pozasezonowe oraz dopłaty ekstensyfikacyjne.
W przypadku premii z tytułu uboju rokiem, w którym przyznane zostały premie, jest rok uboju lub wywozu.
Zgodnie z art. 43 tego rozporządzenia przeliczenie na walutę krajową kwot premii oraz dopłat w sektorze wołowiny dokonuje się zgodnie ze średnią kursów wymiany stosowanych w miesiącu grudniu poprzedzającym rok, w którym przyznane zostały premie, obliczoną pro rata temporis.
(7) Dlatego też kurs wymiany stosowany w 2004 r. do danych ilości i pomocy powinien być ustalany na podstawie średniej kursów wymiany stosowanych w miesiącu grudniu 2003 r., obliczonej pro rata temporis,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 2004 r. kursy wymiany określone w Załączniku stosuje się do:
a) pomocy dla roślin energetycznych, określonej w tytule IV rozdział 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b) kwot natury strukturalnej lub środowiskowej, wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2808/98;
c) maksymalnych kwot, w przeliczeniu na hektar uprawy, pomocy udzielonej w celu poprawy obrotów w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonych w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 [8];
d) premii i dopłat w sektorze mięsa baraniego i koziego, przewidzianych w art. 4, 5 i 11 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [9];
e) premii i dopłat w sektorze wołowiny, przewidzianych w art. 4, 5, 6, 11, 13 i 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [10].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 637/2004
z dnia 5 kwietnia 2004 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Agneau de Pauillac i Agneau du Poitou-Charentes)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Francja przesłała Komisja wniosek o wpisanie do rejestru nazw "Agneau de Pauillac" i "Agneau du Poitou-Charentes" jako chronionych oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, a w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego Rozporządzenia, do Komisji nie została wysłana żadna deklaracja sprzeciwu, w rozumieniu art. 7 rozporządzenie (EWG) nr 2081/92.
(4) Dlatego nazwy te kwalifikują się do wpisania do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym do objęcia ochroną na poziomie wspólnotowym jako chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenie uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 638/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
w sprawie danych statystycznych Wspólnoty odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2].
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [3] wprowadziło zupełnie nowy system gromadzenia danych, który został dwukrotnie uproszczony.
Aby poprawić przejrzystość tego systemu oraz uczynić go bardziej zrozumiałym, rozporządzenie (EWG) nr 3330/91 powinno zostać zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(2) System ten powinien zostać utrzymany, gdyż odpowiednio szczegółowy poziom informacji statystycznych jest niezbędny z punktu widzenia polityki Wspólnoty związanej z rozwojem rynku wewnętrznego oraz dla przedsiębiorstw Wspólnoty w celu analizy ich specyficznych rynków.
Dane zagregowane muszą być również szybko dostępne w celu analizy rozwoju unii gospodarczej i walutowej.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość gromadzenia informacji, które spełniają ich specyficzne potrzeby.
(3) Istnieje jednakże potrzeba poprawy sformułowania zasad gromadzenia danych statystycznych dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi w taki sposób, aby były one bardziej zrozumiałe dla przedsiębiorstw odpowiedzialnych za dostarczanie danych, służb krajowych gromadzących dane oraz użytkowników.
(4) Należy zachować system progów, lecz w formie uproszczonej, aby spełnić potrzeby użytkowników, ograniczając jednocześnie obciążenie stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji statystycznych, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw.
(5) Należy zachować ścisły związek pomiędzy systemem gromadzenia informacji statystycznych a formalnościami fiskalnymi istniejącymi w związku z handlem towarami między Państwami Członkowskimi.
Związek ten umożliwia w szczególności kontrolę jakości gromadzonych informacji.
(6) Jakość przedstawionych informacji statystycznych, jej ocena za pomocą wspólnych wskaźników oraz przejrzystość w tym zakresie stanowią istotne cele, które wymagają uregulowania na poziomie Wspólnoty.
(7) Ponieważ cel planowanego działania, mianowicie stworzenie wspólnych ram prawnych systematycznego przedstawiania danych statystycznych Wspólnoty dotyczącej handlu towarami między Państwami Członkowskimi, nie mogą być skutecznie osiągnięte na poziomie krajowym, a mogą być osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć działania zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określonej w tymże artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tego celu.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [4] stanowi punkt odniesienia dla niniejszego rozporządzenia.
Jednakże bardzo szczegółowy poziom informacji w dziedzinie danych statystycznych dotyczących handlu towarami wymaga szczególnych zasad w kwestii poufności.
(9) Istotne jest zapewnienie jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, w tym celu, zastosowanie procedury wspólnotowej pomocnej w określeniu porozumień wykonawczych w odpowiedniej skali czasowej, a także dokonanie odpowiednich adaptacji technicznych.
(10) Działania niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie wyznacza wspólne ramy prawne dla systematycznego prowadzenia wspólnotowej statystyki obrotu towarowego między Państwami Członkowskimi
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "towary": wszelkie mienie ruchome, łącznie z prądem elektrycznym;
b) "specyficzne towary lub przepływy": towary lub przepływy, które ze względu na swoją naturę wymagają specjalnych zasad, w szczególności: zakłady przemysłowe, statki i samoloty, produkty morskie, towary dostarczane na statki i samoloty, towary wysyłane partiami, towary wojskowe, towary przesyłane do i z instalacji przybrzeżnych, statki kosmiczne, części pojazdów silnikowych i statków powietrznych, odpady;
c) "organy krajowe": krajowe instytuty statystyczne oraz inne instytucje odpowiedzialne w każdym Państwie Członkowskim za tworzenie danych statystycznych Wspólnoty dotyczących wymiany towarowej pomiędzy Państwami Członkowskimi;
d) "towary wspólnotowe":
i) towary uzyskane w całości na obszarze celnym Wspólnoty, bez udziału towarów z krajów trzecich lub terytoriów zewnętrznych, które nie wchodzą w skład obszaru celnego Wspólnoty;
ii) towary z krajów trzecich lub terytoriów zewnętrznych, które nie wchodzą w skład obszaru celnego Wspólnoty, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim;
iii) towary uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty albo z towarów, o których mowa tylko w pkt ii), albo z towarów, o których mowa w pkt i) i ii);
e) "Państwo Członkowskie wysyłki": Państwo Członkowskie, z którego terytorium statystycznego towary są wysyłane z przeznaczeniem do innego Państwa Członkowskiego;
f) "Państwo Członkowskie przywozu": Państwo Członkowskie, na którego terytorium statystyczne są przywożone towary z innego Państwa Członkowskiego;
g) "towary w zwykłym obrocie między Państwami Członkowskimi": towary wspólnotowe, które są wysyłane z jednego Państwa Członkowskiego do innego, przy czym w drodze do Państwa Członkowskiego przeznaczenia są przewożone bezpośrednio przez terytorium innego Państwa Członkowskiego lub następuje postój dla celów związanych wyłącznie z transportem towarów.
Artykuł 3
Zakres
1.
Dane statystyczne dotyczące handlu towarami między Państwami Członkowskimi obejmują wysyłki i przywozy towarów.
2.
Wysyłki obejmują następujące towary opuszczające Państwo Członkowskie wysyłki i mające przeznaczenie w innym Państwie Członkowskim:
a) towary wspólnotowe, z wyjątkiem towarów, które pozostają w zwykłym obrocie między Państwami Członkowskimi;
b) towary objęte w Państwie Członkowskim wysyłki procedurą celną uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną.
3.
Przywozy towarów obejmują następujące towary wwożone do Państwa Członkowskiego przywozu, które zostały pierwotnie wysłane z innego Państwa Członkowskiego:
a) towary wspólnotowe, z wyjątkiem towarów, które pozostają w zwykłym obrocie pomiędzy Państwami Członkowskimi;
b) towary uprzednio umieszczone w danym Państwie Członkowskim wysyłki, zgodnie z procedurą celną uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną, które zostały utrzymane zgodnie z procedurą celną uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną lub dopuszczone do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim przywozu.
4.
Inne lub szczególne zasady, które mają zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, mogą mieć zastosowanie do specyficznych towarów lub przepływów.
5.
Niektóre towary, których wykaz sporządza się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, nie są objęte statystyką ze względów metodologicznych.
Artykuł 4
Terytorium statystyczne
1.
Terytorium statystyczne Państw Członkowskich odpowiada ich obszarowi celnemu, zdefiniowanemu w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [6] z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 terytorium statystyczne Niemiec obejmuje Helgoland.
Artykuł 5
Źródła danych
1.
Specyficzny system gromadzenia danych, zwany dalej systemem "Intrastat", stosuje się do dostarczania informacji statystycznych dotyczących wysyłek i przywozów towarów Wspólnotowych, które nie są przedmiotem jednolitego dokumentu administracyjnego dla celów celnych i skarbowych.
2.
Informacje statystyczne dotyczące wysyłek i przywozów innych towarów są przedstawiane organom krajowym bezpośrednio przez organy celne przynajmniej raz w miesiącu.
3.
W przypadku specyficznych towarów lub przepływów mogą być stosowane inne źródła informacji niż system Intrastat lub deklaracje celne.
4.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje sposób dostarczania danych Intrastat przez podmioty odpowiedzialne za dostarczenie informacji.
Aby ułatwić to zadanie, Komisja (Eurostat) i Państwa Członkowskie sprzyjają tworzeniu warunków zwiększonego wykorzystania automatycznego przetwarzania danych oraz elektronicznej transmisji danych.
Artykuł 6
Okres referencyjny
1.
Okresem referencyjnym dostarczenia informacji jest, zgodnie z art. 5, miesiąc kalendarzowy, w trakcie którego dokonano wysyłki albo przywozu towarów.
2.
Może zostać przyjęty okres referencyjny, który będzie uwzględniał powiązanie pomiędzy podatkiem od wartości dodanej (VAT) oraz zobowiązaniami celnymi, na mocy przepisów przyjętych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
Artykuł 7
Podmioty odpowiedzialne za dostarczanie informacji
1.
Podmiotem odpowiedzialnym za dostarczenie informacji do systemu Intrastat jest:
a) osoba fizyczna lub prawna zarejestrowana jako podatnik VAT w Państwie Członkowskim wysyłki, która:
i) zawarła umowę, z wyjątkiem umowy przewozu, na wysyłkę towarów, lub
ii) dokonuje lub przewiduje wysyłkę towarów, lub
iii) jest w posiadaniu towarów przeznaczonych do wywozu;
b) osoba fizyczna lub prawna zarejestrowana jako podatnik VAT w Państwie Członkowskim przywozu, która:
i) zawarła umowę, z wyjątkiem umowy przewozu, na dostawy towarów, lub
ii) przyjmuje lub przewiduje przyjmowanie dostaw towarów, lub
iii) jest w posiadaniu towarów pochodzących z przywozu.
2.
Podmiot odpowiedzialny za dostarczanie informacji może przenieść to zadanie na osobę trzecią, przy czym przeniesienie takie w żaden sposób nie ogranicza odpowiedzialności tego podmiotu.
3.
Niewypełnienie obowiązków dostarczenia informacji przez podmioty odpowiedzialne na mocy niniejszego rozporządzenia powoduje nałożenie kar określonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Rejestry
1.
Organy krajowe zakładają rejestr podmiotów wewnątrzwspólnotowych, obejmujących przynajmniej nadawców w przypadku wysyłki towarów i odbiorców w przypadku przywozu towarów, i zarządzają nim.
2.
W celu identyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za do dostarczanie informacji określonych w art. 7 oraz w celu sprawdzenia dostarczonych informacji, organy podatkowe w każdym Państwie Członkowskim dostarczą organom krajowym:
a) przynajmniej raz w miesiącu, wykaz osób fizycznych i prawnych, które zadeklarowały w okresie badanym dostawę towarów do innych Państw Członkowskich lub uzyskanie towarów z innych Państw Członkowskich.
Wykaz podaje łączne wartości towarów zadeklarowanych przez osoby fizyczne i prawne dla celów podatkowych;
b) z własnej inicjatywy lub na wniosek organów krajowych, wszelkie informacje przekazywane dla celów podatkowych, które mogłyby poprawić jakość danych statystycznych.
Uzgodnienia w zakresie przekazywania takich informacji określone są zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Informacje takie są traktowane przez organy krajowe zgodnie z zasadami obowiązującymi administrację podatkową.
3.
Administracja podatkowa informuje podmioty gospodarcze będące podatnikami VAT o zobowiązaniach, które mogą być na nich nałożone jako na podmioty odpowiedzialne za dostarczanie informacji wymaganych przez Intrastat.
Artykuł 9
Zakres danych Intrastat
1.
Organy krajowe gromadzą następujące informacje:
a) numer identyfikacyjny przydzielony podmiotowi odpowiedzialnemu za dostarczanie informacji zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy Rady 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [7], w wersji określonej w art. 28h wspomnianej dyrektywy;
b) okres referencyjny;
c) rodzaj obrotu (przywóz, wysyłka);
d) towar określony za pomocą ośmiocyfrowego kodu Nomenklatury Scalonej, jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [8];
e) partnerskie Państwo Członkowskie;
f) wartość towarów;
g) ilość towarów;
h) rodzaj transakcji.
Definicje danych statystycznych określonych w punktach e)–h) podane są w Załączniku.
Jeśli to niezbędne, uzgodnienia w zakresie gromadzenia tych informacji, zwłaszcza stosowane kody, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą również gromadzić dodatkowe informacje, np.:
a) dane identyfikacyjne towarów na poziomie bardziej szczegółowym niż Nomenklatura Scalona;
b) kraj pochodzenia, w przywozie;
c) region pochodzenia, w wysyłce, oraz region przeznaczenia, w przywozie;
d) warunki dostaw;
e) sposób transportu;
f) procedura statystyczna.
Definicje danych statystycznych określonych w punktach b)–f) podane są w Załączniku.
Jeśli to niezbędne, uzgodnienia w zakresie gromadzenia tych informacji, zwłaszcza stosowane kody, zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 10
Uproszczenia w systemie Intrastat
1.
W celu zaspokojenia potrzeb użytkowników w zakresie informacji statystycznych bez nakładania nadmiernych obciążeń na podmioty gospodarcze Państwa Członkowskie określają w każdym roku progi wyrażone w rocznych wartościach wymiany towarowej wewnątrz Wspólnoty, poniżej których podmioty są zwolnione z obowiązku dostarczania jakichkolwiek informacji dla systemu Instrastat lub też mogą dostarczać uproszczonych informacji.
2.
Progi są określane przez każde Państwo Członkowskie oddzielnie dla przywozu i wysyłki.
3.
W przypadku progów, poniżej których podmioty są zwolnione z obowiązku dostarczania jakichkolwiek informacji dla Instrastat, Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje, o których mowa w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy punkty a)–f), udostępniane przez podmioty zobowiązane, zapewniały objęcie co najmniej 97 % całkowitej wartości wymiany towarowej danego Państwa Członkowskiego.
4.
Państwa Członkowskie mogą określić inne progi, poniżej których podmioty mogą korzystać z następujących uproszczeń:
a) zwolnienia z obowiązku przekazywania informacji na temat ilości towarów;
b) zwolnienia z obowiązku przekazywania informacji na temat rodzaju transakcji;
c) możliwości zastosowania maksymalnie dziesięciu odpowiednich szczegółowych podpozycji Scalonej Nomenklatury, które są najczęściej używane dla wartości i przegrupowania pozostałych produktów zgodnie z zasadami określonymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
Każde Państwo Członkowskie stosujące wspomniane progi zapewnia, że wymiana handlowa realizowana przez takie podmioty nie przekracza poziomu 6 % całkowitej wymiany handlowej.
5.
Państwo Członkowskie może – w pewnych okolicznościach, spełniających wymagania jakościowe i zdefiniowanych zgodnie z zasadami określonymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2 – uprościć informacje wymagane w przypadku małych pojedynczych transakcji.
6.
Informacje na temat progów zastosowanych przez Państwa Członkowskie są przesyłane do Komisji (Eurostatu) najpóźniej do dnia 31 października roku poprzedzającego rok, do którego mają zastosowanie.
Artykuł 11
Poufność danych statystycznych
Jeśli podmioty dostarczające informacje zwrócą się o to, organy krajowe postanawiają, czy dane statystyczne umożliwiające pośrednio identyfikację takich podmiotów mają być rozpowszechniane, czy też mają zostać zmodyfikowane w taki sposób, by ich rozpowszechnianie nie naruszało prawa do poufności danych statystycznych.
Artykuł 12
Przekazywanie danych do Komisji
1.
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji (Eurostatu) miesięczne dane statystyczne w zakresie handlu towarami pomiędzy Państwami Członkowskimi nie później niż w ciągu:
a) 40 dni kalendarzowych od zakończenia miesiąca referencyjnego w przypadku danych zagregowanych, które mają być zdefiniowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2;
b) 70 dni kalendarzowych od zakończenia miesiąca sprawozdawczego w przypadku danych szczegółowych, w tym informacji wspomnianych w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy punkty b)–h).
Dane dotyczące wartości towarów obejmują jedynie wartość statystyczną, jak wskazano w Załączniku.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (do Eurostatu) dane poufne.
2.
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji (Eurostatu) miesięczne dane statystyczne na temat łącznej wymiany towarowej za pomocą szacunków w przypadkach, w których jest to konieczne.
3.
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji (Eurostatu) dane w postaci elektronicznej, zgodnie ze standardem wymiany danych.
Praktyczne warunki przesyłania danych określa się zgodnie z procedurą wspomnianą w art. 14 ust. 2.
Artykuł 13
Jakość
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki do zapewnienia jakości przesyłanych danych zgodnie z obowiązującymi wskaźnikami i normami jakości.
2.
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji (Eurostatu) roczne sprawozdanie na temat jakości przekazywanych danych.
3.
Wskaźniki i normy służące do oceny jakości danych, struktura sprawozdań na temat jakości danych przedstawianych przez Państwa Członkowskie oraz metody służące do oceny lub poprawy jakości danych zostają wyznaczone zgodnie z procedurą wspomnianą w art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Statystyki Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi.
2.
W przypadku dokonywania odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, w odniesieniu do przepisów art. 8 decyzji.
Okres podany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE będzie wynosić trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Uchylenie
1.
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3330/91.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 639/2004
z dnia 30 marca 2004 r.
w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego rozdział III, ustanawia plan Wspólnoty dostosowania zdolności połowowych flot Państw Członkowskich do poziomu ogólnie zgodnego z możliwościami połowowymi.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [3] obejmuje modernizację statków rybackich z pomocą publiczną i pomoc publiczną na odnowienie statków rybackich.
(3) Biorąc pod uwagę stosunkową wagę sektora rybołówstwa w tych regionach, jest uzasadnione wzięcie pod uwagę szczególnej strukturalnej, społecznej i gospodarczej sytuacji regionów peryferyjnych Wspólnoty (regiony peryferyjne) w odniesieniu do zarządzania flotami połowowymi.
W tym celu, przepisy w sprawie zarządzania planami wejścia/wyjścia i przymusowego wycofania zdolności, w rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002, oraz zasady dostępu do pomocy publicznej dla modernizacji i dla odnowienia statków rybackich powinny być dostosowane do potrzeb tych regionów.
(4) Wszelki wzrost zdolności flot zarejestrowanych w portach regionów peryferyjnych powinien być również ograniczony do poziomu uzasadnionego przez lokalne możliwości połowowe a rozmiar flot utrzymany w równowadze z tymi możliwościami.
W tym celu cele ustalone przez wieloletni program orientacji IV (MAGP IV) dla każdego segmentu floty, jak ustanowiono w załączniku do decyzji Komisji 2002/652/WE z dnia 29 lipca 2002 r. zmieniającej decyzje 98/119/WE do 98/131/WE w celu przedłużenia wieloletniego programu orientacji dla flot połowowych Państw Członkowskich do dnia 31 grudnia 2002 r. [4], powinien być uważany za poziom odniesienia, lub górny limit, dla ekspansji flot zarejestrowanych we francuskich departamentach zamorskich, Azorach i Maderze.
(5) Ściśle określone poziomy odniesienia powinny być ustalone dla segmentów statków zarejestrowanych na Wyspach Kanaryjskich, dla których nie były wyznaczone żadne ściśle określone cele w ramach MAGP IV.
Te poziomy odniesienia powinny uwzględniać zdolność lokalnej floty w stosunku do ogólnych możliwości połowowych.
(6) Jest konieczne zapobieżenie przenoszeniu statków zarejestrowanych w regionach peryferyjnych i wykorzystywaniu na stałym lądzie po skorzystaniu z bardziej korzystnego traktowanie w odniesieniu do przyznawania pomocy publicznej i/lub warunków wejścia do floty.
(7) Jest uzasadnione stosowanie do flot zarejestrowanych w regionach peryferyjnych tych samych zasad w sprawie zarządzania zdolnością floty i pomocy publicznej jakie są stosowane do statków zarejestrowanych w pozostałej części Wspólnoty tak szybko jak zostaną spełnione poziomy odniesienia określone w niniejszym rozporządzeniu, a w każdym przypadku od dnia 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem statków które otrzymały pomoc publiczną na odnowienie, gdzie wejście do floty mogłoby mieć miejsce do dnia 31 grudnia 2007 r.
(8) Aby ułatwić wykonanie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powinny zbierać informacje o statkach zarejestrowanych w regionach peryferyjnych.
Komisja powinna otrzymać te informacje i sprawozdanie o nich aby zapewnić pełną przejrzystość wdrożonych środków.
(9) Po wprowadzeniu ogólnych zasad dla zarządzania zdolnością floty i pomocy publicznej rozporządzeniami (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 2792/1999 z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., przepisy szczególne dla regionów peryferyjnych powinny również być stosowane od tej daty.
(10) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczególne poziomy odniesienia
1.
Dla segmentów floty zarejestrowanych w regionach peryferyjnych, jak wskazano w art. 299 ust. 2 Traktatu, stosowane są następujące poziomy odniesienia dla zdolności połowowej:
a) dla francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery: odpowiednie cele MAGP IV dla każdego segmentu floty, wyrażone w kW i GT, dla każdego regiony peryferyjnego na koniec 2002 r.;
b) dla Wysp Kanaryjskich: poziomy odniesienia które biorą za punkt wyjściowy zdolności w kW i GT odpowiednich segmentów floty dla statków zarejestrowanych w portach Wysp Kanaryjskich w dniu 1 stycznia 2003 r. i mogą być zwiększone na podstawie możliwości połowowych dla tych segmentów.
Może być uzasadnione zwiększenie do poziomu celów, które byłyby przyjęte gdyby procedury MAGP IV były stosowane do tych szczególnych segmentów i będzie zgodne z najnowszymi opiniami naukowymi zatwierdzonymi przez Naukowy Techniczny i Gospodarczy Komitet ds. Rybołówstwa ustanowionego na podstawie art. 33 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 2
Odnowa i modernizacja floty
Dla segmentów floty objętych art. 1 ust. 1:
1. w drodze odstępstwa od przepisów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002:
a) nowe zdolności mogą wejść do floty, z lub bez pomocy publicznej, w granicach ściśle określonych poziomów odniesienia wskazanych w art. 1,
b) nie ma zastosowania obowiązek osiągnięcia zmniejszenia całkowitej zdolności floty w wysokości 3 % poziomów odniesienia;
2. w drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 lit. c) i) rozporządzenia nr 2792/1999, może być przyznana pomoc publiczna na modernizacje floty w pod względem tonażu i/lub mocy;
3. odstępstwa ustanowione w ust. 1 i 2 powyżej przestają obowiązywać, jak tylko zostaną osiągnięte poziomy odniesienia, a w każdym przypadku nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r.;
4. w drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2792/1999, pomoc publiczna na odnowę statków rybackich może być przyznana do dnia 31 grudnia 2005 r.;
5. bez względu na pkt 3, dla statków rybackich które otrzymały pomoc publiczną na odnowę, odstępstwo w ust. 1 lit. a), przestaje być stosowana dwa lata po przyznaniu pomocy publicznej na odnowę, a w każdym przypadku nie później niż dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 3
Przeniesienie statków na kontynent
Każde przeniesienie statku z regionu peryferyjnego na kontynent będzie traktowane jako wejście do floty kontynentalnej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Pomoc publiczna na odnowienie floty i na wyposażenie lub modernizację statków rybackich będzie zwrócona w ratach rozłożonych w czasie w przypadku przeniesienia na kontynent przed końcem okresu:
a) 10 lat w przypadku pomocy publicznej na odnowienie floty; oraz
b) 5 lat w przypadku pomocy publicznej na wyposażenie lub modernizację statków rybackich,
licząc od daty, kiedy została podjęta decyzja administracyjna o przyznaniu pomocy.
Artykuł 4
Zarządzanie zdolnością
1.
Państwa Członkowskie będą zarządzać flotami zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych w taki sposób, aby było to zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Państwa Członkowskie udostępnią Komisji informacje o statkach zarejestrowanych w ich regionach peryferyjnych zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na 20 dni roboczych.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Sprawozdawczość
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie o wprowadzaniu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 641/2004
z dnia 6 kwietnia 2004 r.
w sprawie szczegółowych zasad wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do wniosków o zatwierdzenie nowego typu żywności i paszy genetycznie zmodyfikowanej, powiadamiania o istniejących produktach oraz przypadkowym lub technicznie nieuniknionym występowaniu materiału genetycznie zmodyfikowanego, który pomyślnie przeszedł ocenę ryzyka
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 7, art. 8 ust. 8, art. 17 ust. 7, art. 20 ust. 8 i art. 47 ust. 4,
po konsultacjach z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, zgodnie z art. 5 ust. 7 i art. 17 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 ustanawia wspólnotowe procedury zatwierdzania i nadzorowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, oraz znakowania takiej żywności i paszy.
(2) Konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących wniosków o zatwierdzanie, przedkładanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.
(3) Ponadto rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 stanowi, że Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (Urząd) ma publikować szczegółowe wytyczne mające pomóc wnioskodawcy w sporządzaniu i przedkładaniu wniosku, zwłaszcza w zakresie informacji i danych wymaganych w celu wykazania, że produkt spełnia kryteria określone w art. 4 ust. 1 i art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) Aby zagwarantować łagodne przejście na reżim ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, środki przejściowe ustanowione w tym rozporządzeniu, odnoszące się do wniosków i powiadomień o produktach wchodzących w zakres innego prawodawstwa wspólnotowego, podlegają zasadom wykonawczym.
(5) Konieczne jest również ustanowienie szczegółowych reguł w sprawie sporządzania i przedkładania powiadomień o istniejących produktach, przekazywanych Komisji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, a dotyczących produktów wprowadzonych na rynek wspólnotowy przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
(6) Takie zasady ułatwiają podmiotom rynkowym zadanie w zakresie przygotowywania wniosków dotyczących zatwierdzania, oraz przygotowywania powiadomień o istniejących produktach, a Urzędowi ocenę takich wniosków i weryfikowanie takich powiadomień.
(7) Zakres rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 obejmuje żywność, która zawiera, składa się z, lub jest wytworzona z organizmów genetycznie zmodyfikowanych (OZG) takich, jak genetycznie zmodyfikowane rośliny i mikroorganizmy.
Zatem, w interesie spójności ustawodawstwa wspólnotowego, zakres tego rozporządzenia obejmuje również istniejącą żywność składającą się z, zawierającą lub wytworzoną z genetycznie zmodyfikowanych roślin i mikroorganizmów.
(8) Zakres rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 obejmuje paszę, w tym dodatki paszowe określone w dyrektywie Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r., dotyczącej dodatków paszowych [2] składających się z, zawierających lub wytworzonych z OZG takich, jak genetycznie zmodyfikowane rośliny i mikroorganizmy.
Zatem zakres tego rozporządzenia obejmuje również istniejące pasze, w tym dodatki paszowe składające się z, zawierające lub wytworzone z genetycznie zmodyfikowanych roślin i mikroorganizmów.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 nie obejmuje środków wspomagających przetwarzanie.
Zatem, zakres tego rozporządzenia nie obejmuje istniejących środków wspomagających przetwarzanie.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 stanowi, że mają zostać przyjęte szczegółowe reguły dotyczące wykonywania środków przejściowych odnoszących się do przejściowego, lub technicznie nieuniknionego występowania materiału genetycznie zmodyfikowanego, który pomyślnie przeszedł ocenę.
W interesie spójności prawodawstwa wspólnotowego, reguły te powinny w szczególności wyjaśniać, jakiego rodzaju materiał genetycznie zmodyfikowany jest objęty tymi środkami przejściowymi oraz, w jaki sposób stosować próg 0,5 %.
(11) Niniejsze rozporządzenie należy stosować niezwłocznie i podobnie, jak rozporządzenie (WE) nr 1829/2003, od dnia 18 kwietnia 2004 r.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Wnioski o zatwierdzenie
Artykuł 1
Niniejszy rozdział przewiduje szczegółowe reguły dotyczące wniosków o zatwierdzenie, przedkładanych zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w tym wniosków przedkładanych na podstawie innego prawodawstwa wspólnotowego, które przekształca się lub uzupełnia zgodnie z art. 46 tego rozporządzenia.
SEKCJA 1
Wymogi dotyczące wniosków o zatwierdzenie żywności i paszy genetycznie zmodyfikowanej
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 3 i 5, oraz art. 17 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, a także uwzględniając wytyczne Europejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności (Urząd) ustanowione w art. 5 ust. 8 i art. 17 ust. 8 tego rozporządzenia, wnioski o zatwierdzenie przedkładane zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (wnioski) spełniają wymogi ust. 1–4 niniejszego artykułu oraz art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia.
2. W odniesieniu do przekazywania informacji wymaganych na podstawie art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 17 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia, wniosek w jasny sposób identyfikuje produkty nim objęte. Jeżeli wniosek ogranicza się do stosowania żywności lub paszy, zawiera możliwe do zweryfikowania uzasadnienie wyjaśniające, dlaczego zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zatwierdzenie nie powinno obejmować stosowania obu produktów.
3.
Wniosek jasno określa, które części wniosku uznaje się za poufne, włączając możliwy do zweryfikowania skrócony opis zgodny z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Części poufne przedkłada się w formie odrębnych dokumentów.
4. W odniesieniu do przekazywania informacji wymaganych na podstawie art. 5 ust. 3 lit. c) i art. 17 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, na podstawie Protokołu z Kartaginy w sprawie Bezpieczeństwa Biologicznego do Konwencji w sprawie Różnorodności Biologicznej (Protokół z Kartageny), zatwierdzonego na mocy decyzji Rady 2002/628/WE [3], informacje uwzględnione we wniosku można przekazać do izby ds. bezpieczeństwa biologicznego.
Jeżeli wniosku nie można przekazać jako takiego, powinien on obejmować informacje, które są zgodne z załącznikiem II do Protokołu z Kartageny oraz takie, które Komisja może przekazać do izby ds. bezpieczeństwa biologicznego, zgodnie z przepisami art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w odrębnym i łatwym do zidentyfikowania dokumencie.
5.
Ustęp 4 nie ma zastosowania do wniosków dotyczących wyłącznie żywności i paszy wytworzonej z organizmów genetycznie zmodyfikowanych (OGZ) lub zawierającej składniki wytworzone z OGZ.
Artykuł 3
1.
Wniosek obejmuje:
a) uwzględniając decyzję Rady 2002/811/WE [4], plan monitorowania, określony w art. 5 ust. 5 lit. b) i art. 17 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003;
b) w części informacji wymaganych na podstawie art. 5 ust. 5 lit. a) i art. 17 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, propozycję oznaczenia spełniającego wymogi załącznika IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5];
c) w części informacji wymaganych na podstawie art. 5 ust. 5 lit. a) i art. 17 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, propozycję unikatowego identyfikatora dotyczącego przedmiotowych OZG, opracowaną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 [6];
d) propozycję oznaczenia we wszystkich językach urzędowych, jeżeli propozycja określonego oznaczenia wymagana jest zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. f) i g), oraz art. 17 ust. 3 lit. f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003;
e) jak podano w art. 5 ust. 3 lit. i) i art. 17 ust. 3 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opis metod(-y) wykrywania, pobierania próbek i szczególnej identyfikacji zdarzenia przekształcenia, zgodny z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
f) propozycję monitorowania produktu po jego wycofaniu z rynku, w odniesieniu do stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi, lub paszy przeznaczonej do spożycia przez zwierzęta, jak podano w art. 5 ust. 3) lit. k) i art. 17 ust. 3 lit. k) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, oraz zgodnie z właściwościami danych produktów, lub możliwe do zweryfikowania uzasadnienie skutkujące w taki sposób, że konieczne jest monitorowanie produktu po jego wycofaniu z rynku.
2.
Ustęp 1 lit. a), b) i c) nie mają zastosowania do wniosków dotyczących wyłącznie żywności i paszy wytworzonej z OZG, lub zawierających składniki wytworzone z OZG.
Artykuł 4
1. Próbki żywności i paszy, oraz ich próbki kontrolne przedkładane zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. j) i art. 17 ust. 3 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, są zgodne z wymogami podanymi w załączniku I i II do niniejszego rozporządzenia.
Do wniosku można dołączyć informacje dotyczące miejsca, w którym odnaleźć można materiał bazowy opracowany zgodnie z załącznikiem II.
2. Skrócony opis podany zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. l) i art. 17 ust. 3 lit. l) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003:
a) należy przedstawić w łatwo przyswajalnej i czytelnej formie;
b) nie zawiera części, które uznaje się za poufne.
SEKCJA 2
Przekształcanie wniosków i powiadomień na wnioski zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003
Artykuł 5
1. Zgodnie z art. 46 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli wniosek sporządzony na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [7] przekształca się we wniosek sporządzony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwy organ krajowy Państwa Członkowskiego, w którym przedłożono wniosek niezwłocznie zwraca się do wnioskodawcy z prośbą o przedłożenie pełnej dokumentacji.
2.
Właściwy organ krajowy:
a) potwierdza otrzymanie informacji dostarczonych przez wnioskodawcę zgodnie z ust. 1 w terminie 14 dni od daty ich otrzymania.
Potwierdzenie określa datę otrzymania informacji;
b) niezwłocznie informuje Organ;
c) udostępnia Organowi wniosek i informacje dostarczone przez wnioskodawcę zgodnie z ust. 1;
d) jeśli to właściwe, udostępnia Organowi wstępne sprawozdanie z oceny, przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 258/97, a także wszelkie uwagi lub zastrzeżenia, jakie Państwo Członkowskie lub Komisja zgłosiły na podstawie art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia.
3.
Organ:
a) niezwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, że wniosek sporządzony na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 przekształcono we wniosek na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i udostępnia im wniosek wraz z wszelkimi informacjami uzupełniającymi;
b) sporządza skrócony opis dokumentacji określonej w art. 5 ust. 3 lit. l) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i udostępnia go opinii publicznej.
4. Do celów art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 datą otrzymania wniosku jest data otrzymania przez Organ informacji określonych w ust. 2 lit. c) i d) niniejszego artykułu.
5.
Przekształcony wniosek jest dalej przetwarzany w taki sposób, jak każdy inny wniosek na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 6
1. Jeżeli powiadomienie dotyczące produktu obejmujące jego stosowanie w charakterze paszy, sporządzane na podstawie art. 13 dyrektywy 2001/18/WE, przekształca się we wniosek sporządzany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z art. 46 ust. 3 tego rozporządzenia, właściwy organ krajowy w znaczeniu dyrektywy 2001/18/WE Państwa Członkowskiego, w którym przedłożono powiadomienie, niezwłocznie zwraca się do powiadamiającego z prośbą o przedłożenie kompletnej dokumentacji, zgodnej z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
2.
Właściwy organ krajowy:
a) potwierdza otrzymanie informacji dostarczonych przez powiadamiającego zgodnie z ust. 1 w terminie 14 dni od ich otrzymania; potwierdzenie określa datę otrzymania informacji;
b) niezwłocznie informuje Organ;
c) udostępnia Organowi informacje dostarczone przez powiadamiającego zgodnie z ust. 1;
d) jeśli to właściwe, udostępnia Organowi sprawozdanie z oceny podane w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE.
3.
Organ:
a) niezwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję, że powiadomienie sporządzone na podstawie art. 13 dyrektywy 2001/18/WE przekształcono w powiadomienie sporządzane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i udostępnia im wniosek oraz wszelkie informacje uzupełniające dostarczone przez powiadamiającego;
b) udostępnia opinii publicznej skrócony opis dokumentacji określonej w art. 17 ust. 3 lit. l) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
4. Do celów art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1829/2003, datą otrzymania wniosku jest data otrzymania przez Organ informacji określonych w ust. 2 lit. c) i d) tego artykułu.
5.
Przekształcony wniosek jest dalej przetwarzany w taki sposób, jak każdy inny wniosek sporządzany na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 7
1. Jeżeli wniosek przedłożony na podstawie art. 7 dyrektywy Rady 82/471/EWG [8], dotyczący produktów wytworzonych z OGZ, przekształca się we wniosek sporządzany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z art. 46 ust. 4 tego rozporządzenia, Komisja niezwłocznie zwraca się do wnioskodawcy o przedłożenie pełnej dokumentacji, zgodnej z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Wnioskodawca przesyła pełną dokumentację Państwom Członkowskim oraz Komisji.
2.
Komisja:
a) potwierdza otrzymanie informacji dostarczonych przez powiadamiającego zgodnie z ust. 1 w terminie 14 dni od daty ich otrzymania; potwierdzenie określa datę otrzymania informacji;
b) niezwłocznie informuje Organ;
c) udostępnia Organowi informacje dostarczone przez powiadamiającego zgodnie z ust. 1;
d) jeśli to właściwe, udostępnia Organowi dokumentację określoną w art. 7 ust. 1 dyrektywy 82/471/EWG.
3.
Organ:
a) udostępnia Państwom Członkowskim i Komisji wszelkie informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę;
b) udostępnia opinii publicznej skrócony opis dokumentacji określonej w art. 17 ust. 3 lit. l) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
4. Do celów art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, data otrzymania wniosku jest datą otrzymania przez Organ informacji określonych w ust. 2 lit. c) i d) tego artykułu.
5.
Przekształcony wniosek jest dalej przetwarzany w taki sposób, jak każdy inny wniosek sporządzony na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
SEKCJA 3
Uzupełnianie wniosków sporządzonych na podstawie dyrektywy 70/524/EWG w oparciu o wniosek sporządzany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003
Artykuł 8
1. Jeżeli wniosek sporządzony na podstawie art. 4 dyrektywy 70/524/EWG, dotyczący produktów określonych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, uzupełnia się wnioskiem sporządzanym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z art. 46 ust. 5 tego rozporządzenia, Państwo Członkowskie działające, jako sprawozdawca, niezwłocznie zwraca się do wnioskodawcy o przedłożenie odrębnego wniosku o zatwierdzenie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
2.
Wniosek jest przetwarzany dalej w taki sposób, jak każdy inny wniosek sporządzony na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
ROZDZIAŁ II
Powiadomienie o istniejących produktach
Artykuł 9
Niniejszy rozdział przedstawia wymogi dotyczące sporządzania i przedkładania powiadomień o istniejących produktach, przedkładanych Komisji zgodnie z art. 8 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i dotyczy istniejących produktów objętych zakresem tego rozporządzenia, oraz wprowadzonych na rynek wspólnotowy przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
SEKCJA 1
Ogólne wymogi dotyczące niektórych produktów wprowadzonych na rynek przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
Artykuł 10
1. Powiadomienia przedłożone zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003:
a) w sposób niebudzący wątpliwości identyfikują produkty objęte powiadomieniem, uwzględniając art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003;
b) obejmują odnośne informacje i badania, w tym, jeśli jest to właściwe, niezależne i dogłębne analizy, które wykazują, że produkt spełnia wymogi przewidziane w art. 4 ust. 1 lub art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003;
c) w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, które części powiadomienia uznaje się za poufne, wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem, a części te należy przedłożyć w odrębnych dokumentach;
d) obejmują metodę(-y) wykrywania, pobierania próbek i identyfikacji zdarzenia przekształcenia, zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
e) zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. j) i art. 17 ust. 3 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 zawierają:
i) próbki żywności i paszy, oraz ich próbki kontrolne, zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
ii) informacje dotyczące miejsca, w którym można odnaleźć materiał bazowy, który przekształca się zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Powiadomienia określone w ust. 1 przedkłada się Komisji przed dniem 18 października 2004 r.
SEKCJA 2
Dodatkowe wymogi dotyczące powiadomień o niektórych produktach wprowadzonych na rynek przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
Artykuł 11
1.
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o OGZ, które wprowadzono na rynek zgodnie z częścią C dyrektywy Rady 90/220/EWG [9], lub częścią C dyrektywy 2001/18/WE, zawierają odpis odnośnej zgodny udzielonej na podstawie tych dyrektyw.
2.
Datą opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji o wydaniu zgody na podstawie dyrektywy 90/220/EWG, lub dyrektywy 2001/18/WE, jest data, z którą produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy, o ile powiadamiający nie przedstawi możliwego do zweryfikowania dowodu, że dany produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy z późniejszą datą.
Artykuł 12
1.
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o żywności wytworzonej z OGZ, którą wprowadzono na rynek zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 258/97, obejmują odpis oryginału powiadomienia przesłanego Komisji.
2.
Datą otrzymania od Komisji listu przekazującego oryginał powiadomienia do Państw Członkowskich jest data, z którą produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy, o ile powiadamiający nie przedstawi możliwego do zweryfikowania dowodu, że dany produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy z późniejszą datą.
Artykuł 13
1.
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o żywności genetycznie zmodyfikowanej, którą wprowadzono na rynek zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 258/97, obejmują odpis oryginału zatwierdzenia takiej żywności.
2.
Datą, z którą zatwierdzenie produktu weszło w życie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 258/97 jest data, z którą wprowadzono ją na rynek po raz pierwszy, o ile powiadamiający nie przedstawi możliwego do zweryfikowania dowodu, że dany produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy z późniejszą datą.
Artykuł 14
1.
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o paszy wytworzonej z OGZ, którą wprowadzono na rynek zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 82/471/EWG, obejmują odpis oryginału zatwierdzenia wspólnotowego, lub, jeśli jest to właściwe, zatwierdzenia wydanego przez Państwo Członkowskie.
2.
Datą, z którą zatwierdzenie produktu weszło w życie na podstawie dyrektywy 82/471/EWG jest data, z którą wprowadzono ją na rynek po raz pierwszy, o ile powiadamiający nie przedstawi możliwego do zweryfikowania dowodu, że dany produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy z późniejszą datą.
Artykuł 15
1.
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o paszy zawierającej, składającej się z, lub wytworzonej z OGZ, którą zatwierdzono zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, obejmują:
a) identyfikację dodatku(-ów) paszowych obejmowanych numerem, lub, jeśli jest to właściwe, numerem WE zgodnym z przepisami ustanowionymi w art. 9 ust. l dyrektywy 70/524/EWG;
b) odpis zatwierdzenia.
2.
Datą, z którą zatwierdzenie produktu weszło w życie na podstawie dyrektywy 70/524/EWG jest data, z którą wprowadzono ją na rynek po raz pierwszy, o ile powiadamiający nie przedstawi możliwego do zweryfikowania dowodu, że dany produkt wprowadzono na rynek po raz pierwszy z późniejszą datą.
Artykuł 16
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o paszy wytworzonej z OGZ, którą zgodnie z prawem wprowadzono na rynek wspólnotowy, a która nie jest objęta art. 11, 14 i 15 oraz w odniesieniu, do której OGZ zgłoszono do zatwierdzenia dla potrzeb stosowania jej, jako paszy dla zwierząt na podstawie części C dyrektywy 2001/18/WE:
a) zawierają odniesienie do powiadomienia podlegającego ocenie przedkładanej zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/18/WE;
b) obejmują deklarację stwierdzającą, że produkt wprowadzono na rynek przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
Artykuł 17
Oprócz wymogów art. 10, powiadomienia o żywności i paszy wytworzonej z OGZ, którą zgodnie z prawem wprowadzono na rynek wspólnotowy, a która nie jest objęta art. 11–16, obejmują deklarację stwierdzającą, że produkt wprowadzono na rynek przed dniem 18 kwietnia 2004 r.
ROZDZIAŁ III
Środki przejściowe dotyczące przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania materiału genetycznie zmodyfikowanego, który pomyślnie przeszedł ocenę ryzyka
Artykuł 18
1.
Do celu wykonania art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, dnia 18 kwietnia 2004 r.
Komisja publikuje wykaz materiału genetycznie zmodyfikowanego, który przed tą datą uzyskał pozytywną opinię wspólnotowego(-ych) komitetu(-ów) naukowego(-ych), lub Organu i w odniesieniu do, którego nie odrzucono wniosku o zatwierdzenie, zgodnie z odnośnym ustawodawstwem wspólnotowym.
2.
Wykaz zawiera rozróżnienie między:
a) danym materiałem w odniesieniu, do którego zainteresowana strona poinformowała Komisję, iż metoda jego wykrywania jest ogólnie dostępna; należy dołączyć wskazanie, gdzie udostępniono metodę wykrywania;
b) danym materiałem w odniesieniu, do którego Komisji nie poinformowano, że metoda wykrywania jest ogólnie dostępna.
Każda zainteresowana strona, w dowolnym momencie, informuje Komisję, że metoda wykrywania materiału określonego w lit. b) pierwszego akapitu jest ogólnie dostępna wraz ze wskazaniem, gdzie udostępniono metodę wykrywania.
3.
Wykaz określony w ust. 1 przechowuje Komisja.
Dokonywanie zmian w wykazie może skutkować w szczególności:
a) wydaniem zatwierdzenia, lub odrzuceniem wniosku o zatwierdzenie materiału ujętego w wykazie, zgodnie z odnośnym ustawodawstwem wspólnotowym;
b) zgodnie z art. 8 lub 20 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, powiadomieniem Komisji, że materiał ujęty w wykazie wprowadzono na rynek wspólnotowy zgodnie z prawem i przed dniem 18 kwietnia 2004 r., lub przyjęciem przez Komisję środka zgodnego z art. 8 ust. 6 lub art. 20 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003;
c) otrzymaniem przez Komisje informacji, że metoda wykrywania odnosząca się do materiału ujętego w wykazie jest ogólnie dostępna.
Informacje dotyczące zmian wprowadzonych do wykazu należy ująć w Załączniku do wykazu.
Artykuł 19
1. Próg 0,5 % przewidziany w art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 ma zastosowanie do materiału genetycznie zmodyfikowanego ujętego w części a) wykazu określonego w art. 18 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Jeżeli zgodnie z art. 47 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 ustanowiony zostanie niższy próg, należy go podać w wykazie.
2.
Progi przewidziane w art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 mają zastosowanie do pojedynczych składników żywności, lub do żywności składającej się z jednego składnika, a także do paszy, oraz każdego składnika, z którego ją wytworzono.
TYTUŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 marca 2004 r.
w sprawie detergentów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy Rady 73/404/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów [3], 73/405/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych [4], 82/242/EWG z dnia 31 marca 1982 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji niejonowych substancji powierzchniowo czynnych [5], 82/243/EWG z dnia 31 marca 1982 r. zmieniającą dyrektywę 73/405/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych [6] oraz 86/94/EWG z dnia 10 marca 1986 r. zmieniającą po raz drugi dyrektywę 73/404/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów [7], zostały znacznie zmienione przy licznych okazjach.
Jest wskazane, w celu zapewnienia jasności i funkcjonalności, aby przepisy, o których mowa, zostały przeformułowane przez połączenie ich wszystkich razem w jeden tekst.
Zalecenie Komisji 89/542/EWG z dnia 13 września 1989 r. [8] odnośnie do przepisów dotyczących etykietowania detergentów i środków czyszczących, również powinno zostać włączone w ten jeden tekst.
(2) Cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest zabezpieczenie rynku wewnętrznego detergentów, nie może być wystarczająco osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie jeżeli nie ma wspólnych technicznych kryteriów w obrębie całej Wspólnoty, i dlatego może być lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, ponieważ Wspólnota może zastosować środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak to zostało określone w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule; niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
Rozporządzenie jest właściwym instrumentem prawnym, jako że nakłada bezpośrednio na producentów szczegółowe wymagania, które powinny być zrealizowane w tym samym czasie i w ten sam sposób w obrębie całej Wspólnoty; w zakresie specjalistycznych aktów prawnych, wymagane jest ujednolicenie w Państwach Członkowskich, a to może być zagwarantowane jedynie przez rozporządzenie.
(3) Potrzebna jest nowa definicja dla detergentów, aby objąć równoważne zastosowania i być w zgodzie z postępem wypracowanym na poziomie Państw Członkowskich.
(4) Niezbędne jest wprowadzenie definicji środka powierzchniowo czynnego, której brakowało w obowiązującym ustawodawstwie.
(5) Jest ważne, aby dać jasny i precyzyjny opis odpowiednich typów podatności na biodegradację.
(6) Środki dotyczące detergentów powinny być tak dobrane, aby zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i uniknięcie ograniczeń konkurencji we Wspólnocie.
(7) Jak zostało to potwierdzone przez Białą Księgę Komisji w sprawie strategii dotyczącej przyszłej polityki chemicznej, właściwe środki dotyczące detergentów powinny zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego, szczególnie środowiska wodnego.
(8) Detergenty są już przedmiotem niektórych przepisów wspólnotowych dotyczących ich wytwarzania, właściwego obchodzenia się, stosowania i oznakowania, w szczególności w związku z zaleceniem Komisji 89/542/EWG i zaleceniem Komisji 98/480/WE z dnia 22 lipca 1998 r. dotyczącym dobrej praktyki środowiskowej dla domowych detergentów piorących [9]; dyrektywą 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania preparatów niebezpiecznych [10] stosowanych do detergentów.
(9) Chlorek dwualkilo-dwumetylo-amoniowy z rodnikami alkilowymi na bazie łoju (DTDMAC) oraz nonylofenol (włączając etoksylowane pochodne alkilofenoli) są substancjami priorytetowymi poddanymi, na poziomie Wspólnoty, działaniom oceny ryzyka, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [11], i jeśli jest to potrzebne, to odpowiednie strategie ograniczenia ryzyka wystawienia na działanie tych substancji powinny być w następstwie tego rekomendowane i wdrożone w ramach innych przepisów wspólnotowych.
(10) Obowiązujące ustawodawstwo dotyczące podatności na biodegradację środków powierzchniowo czynnych detergentów obejmuje jedynie częściową biodegradację [12] i ma ono zastosowanie do anionowych [13] i niejonowych [14] substancji powierzchniowo czynnych; dlatego powinno ono zostać zastąpione przez nowe ustawodawstwo, które położy główny nacisk na całkowitą biodegradację i da odpowiedź na poważne obawy dotyczące potencjalnej toksyczności stałych produktów tej przemiany.
(11) Wymaga to wprowadzenia nowego zestawu testów bazujących na normach EN ISO oraz wytycznych OECD, które regulują przyznawanie bezpośredniej zgody na wprowadzenie detergentów do obrotu.
(12) Aby zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego, detergenty niespełniające wymagań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu nie powinny być wprowadzane do obrotu.
(13) W dniu 25 listopada 1999 r. Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska wydał opinię na temat podatności na biodegradację środków powierzchniowo czynnych w detergentach i przydatności metod badań do celów prowadzenia nadzoru w tym zakresie.
(14) Istniejące wymagania dotyczące podatności na częściową biodegradację powinny być utrzymane jako drugie w hierarchii ważności i powinny być uzupełnione o dodatkową ocenę ryzyka; wykonywaną dla tych środków powierzchniowo czynnych dla których negatywnie zakończą się testy oceny podatności na biodegradację całkowitą; ponadto te środki powierzchniowo czynne, dla których negatywnie zakończą się badania częściowej biodegradacji, nie powinny otrzymać pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w drodze odstępstwa.
(15) Wymagania dotyczące podatności na biodegradację częściową powinny zostać rozszerzone na wszystkie środki powierzchniowo czynne, w szczególności na kationowe i amfoteryczne, o ile pozwoli na to możliwość zastosowania analiz instrumentalnych w tych przypadkach, w których pół-specyficzne metody analityczne nie znajdują zastosowania.
(16) Metody oceny biodegradacji i archiwizacja zapisów dotyczących listy odstępstw mają charakter techniczny i powinny być nowelizowane przy uwzględnieniu postępu technicznego i naukowego jak również rozwoju w zakresie regulacji prawnych.
(17) Metody badań powinny dostarczyć danych gwarantujących tlenową biodegradację środków powierzchniowo czynnych w detergentach.
(18) Metody oceny podatności na biodegradację środków powierzchniowo czynnych w detergentach mogą dawać różniące się wyniki.
W takich przypadkach powinny być one uzupełnione o dodatkową ocenę ryzyka związanego ze stałym stosowaniem.
(19) Powinny zostać ustanowione odpowiednie przepisy dotyczące odstępstw przy wprowadzaniu do obrotu w wyjątkowych przypadkach środków powierzchniowo czynnych, które nie przeszły pozytywnie testów oceny biodegradacji całkowitej a udzielanie odstępstw powinno odbywać się w każdym przypadku indywidualnie z wykorzystaniem wszystkich istotnych informacji tak, aby zapewnić ochronę środowiska naturalnego.
(20) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki realizacji uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [15].
(21) Właściwe jest przypomnienie, że pozostała legislacja horyzontalna ma zastosowanie do substancji powierzchniowo czynnych w detergentach, w szczególności dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowania niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [16], przez którą dystrybucja i stosowanie substancji niebezpiecznych, określonych w niniejszym rozporządzeniu, mogą być zakazane bądź ograniczone, dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikowania, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych [17], dyrektywa Komisji 93/67/EWG z dnia 20 lipca 1993 r. ustanawiająca zasady oceny ryzyka dla człowieka i dla środowiska naturalnego ze strony substancji notyfikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG [18], rozporządzenie (EWG) nr 793/93, oraz rozporządzenie Komisji (WE) 1488/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. ustanawiające zasady oceny ryzyka, dla człowieka i dla środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji [19]; dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [20]; dyrektywa 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji ich stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych (wersja kodyfikowana) [21]; dyrektywa 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) (wersja skodyfikowana) [22]; oraz dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [23].
(22) Obowiązkiem producentów powinno być powstrzymanie się przed wprowadzaniem do obrotu detergentów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem oraz posiadanie, do dyspozycji władz państwowych, zbioru danych technicznych dla wszystkich substancji i preparatów, określonych w niniejszym rozporządzeniu; powinno to mieć również zastosowanie do tych środków powierzchniowo czynnych, które nie przeszły pozytywnie badań wymienionych w załączniku III.
(23) Producenci powinni być uprawnieni do zwrócenia się z wnioskiem o odstępstwo do Komisji, która powinna mieć możliwość przyznania takiego odstępstwa zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ustęp 2.
(24) Właściwe władze Państw Członkowskich powinny mieć uprawnienia do zastosowania środków kontroli w stosunku do detergentów znajdujących się na rynku, ale powinny unikać powtarzania testów wykonywanych przez kompetentne laboratoria.
(25) Istniejące postanowienia dotyczące oznakowania detergentów powinny być w dalszym ciągu stosowane wraz z zaleceniami dyrektywy 89/542/EWG, które włączono do niniejszego rozporządzenia tak, aby spełnić cel jakim jest nowelizacja przepisów dotyczących detergentów.
Wprowadza się specjalne oznakowanie w celu informowania konsumentów o substancjach zapachowych i środkach konserwujących, które obecnie stosowane są w detergentach.
Personel medyczny powinien być uprawniony do uzyskiwania od producenta, na żądanie, pełnego wykazu wszystkich składników detergentu, co pomoże w ustaleniu czy istnieje związek przyczynowy między wystąpieniem odczynu alergicznego a oddziaływaniem określonej substancji chemicznej, a Państwa Członkowskie powinny posiadać uprawnienia do udostępniania takich wykazów określonym instytucjom publicznym uprawnionym do udzielania informacji personelowi medycznemu.
(26) Wszystkie powyższe punkty świadczą o potrzebie ustanowienia nowych przepisów prawnych zastępujących obowiązujące ustawodawstwo; jednakże przez pewien okres, Państwa Członkowskie mogą stosować swoje istniejące przepisy.
(27) Załączniki techniczne do niniejszego rozporządzenia powinny być uaktualniane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
(28) Detergenty zgodne z niniejszym rozporządzeniem powinny być dopuszczane do wprowadzenia do obrotu pod warunkiem nie naruszania innych, stosownych przepisów wspólnotowych.
(29) W celu zapewnienia ochrony człowieka i środowiska przed nieprzewidzianym ryzykiem związanym z detergentami, potrzebna jest klauzula ochronna.
(30) Badania wyspecyfikowane dla biodegradacji środków powierzchniowo czynnych powinny być przeprowadzane w laboratoriach spełniających uznaną międzynarodową normę, a mianowicie EN/ISO/IEC/17025 lub zasady dobrej praktyki laboratoryjnej; nieuzasadniony będzie wniosek o zastosowanie tego ostatniego wymagania w stosunku do istniejących substancji powierzchniowo czynnych w zakresie, w jakim dostępne badania zostały na nim wykonane przed wejściem w życie powyższych norm i w jakim nadal zapewniają porównywalny fachowy poziom jakości.
(31) Sprawy odnoszące się do beztlenowej biodegradacji, biodegradacji głównych organicznych składników detergentu nie będących środkami powierzchniowo czynnymi, oraz do zawartości fosforanów, którymi nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie, powinny być zbadane przez Komisję i, tam gdzie jest to uzasadnione, odpowiedni wniosek powinien być przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Oczekując dalszego ujednolicenia, Państwa Członkowskie mogą utrzymać stare lub ustanowić krajowe zasady dotyczące powyższych kwestii.
(32) Pięć dyrektyw i zaleceń Komisji wymienionych w motywie 1, które są zastąpione niniejszym rozporządzeniem powinno stracić moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia reguły, których celem jest osiągnięcie swobodnego przepływu detergentów i środków powierzchniowo czynnych na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego stopnia ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego.
2.
W tym celu, niniejsze rozporządzenie harmonizuje następujące zasady wprowadzania do obrotu detergentów i substancji powierzchniowo czynnych dla detergentów:
- podatność na biodegradację substancji powierzchniowo czynnych stosowanych w detergentach,
- ograniczenia lub zakazy stosowania środków powierzchniowo czynnych na podstawie ich podatności na biodegradację,
- dodatkowe oznakowanie detergentów zawierających, pochodzące z kompozycji zapachowych, substancje mogące powodować alergie, oraz
- informacje, jakie producent musi przechowywać do dyspozycji właściwych urzędów danego Państwa Członkowskiego i personelu medycznego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "Detergent" oznacza jakąkolwiek substancję lub preparat zawierający mydło i/lub inne substancje powierzchniowo czynne przeznaczoną do procesów prania, mycia i czyszczenia.
Detergenty mogą mieć różną postać (płyn, proszek, pasta, kostka, wypraska, kształtka itp.) i wprowadzane są do obrotu w celu używania ich w gospodarstwie domowym, obiektach użyteczności publicznej lub do celów przemysłowych.
Inne produkty, uważane za detergenty, to:
- "Pomocniczy preparat piorący", przeznaczony do zamaczania (wstępne pranie), płukania lub wybielania ubrań, domowej bielizny itp.,
- "Preparat zmiękczający do płukania tkanin", przeznaczony do zmiany chwytu tkaniny, w procesach, wykonywanych po operacji prania,
- "Preparat czyszczący", przeznaczony do różnego rodzaju mycia w gospodarstwie domowym i/lub do oczyszczania innych powierzchni (np.: materiałów, produktów, maszyn, urządzeń mechanicznych, środków transportu i wyposażenia dodatkowego, instrumentów, aparatów itd.),
- "Inne preparaty czyszczące, myjące i piorące", przeznaczone do jakichkolwiek innych procesów prania, mycia i czyszczenia.
2. "Pranie i mycie" oznacza usuwanie zabrudzeń z wyrobów tekstylnych, naczyń i innych twardych powierzchni.
3. "Czyszczenie" ma znaczenie zdefiniowane przez normę EN ISO 862.
4. "Substancja" oznacza pierwiastki chemiczne i ich związki w stanie naturalnym lub otrzymane za pomocą procesu produkcyjnego, włączając dodatki konieczne dla zachowania stabilności produktów i zanieczyszczenia wynikające z zastosowanych procesów, lecz z wyłączeniem jakiegokolwiek rozpuszczalnika, który może zostać oddzielony bez wpływu na stabilność substancji i bez zmiany jej składu.
5. "Preparat" oznacza mieszaninę lub roztwór złożony z dwóch lub większej liczby substancji.
6. "Środek powierzchniowo czynny" oznacza jakąkolwiek organiczną substancję i/lub preparat używany w detergentach, który wykazuje właściwości powierzchniowo czynne i który składa się z jednej lub więcej grup hydrofilowych oraz z jednej lub więcej grup hydrofobowych takiego rodzaju i takiej wielkości, że jest zdolny do zmniejszenia napięcia powierzchniowego wody i do rozpraszania lub adsorpcji warstw monocząsteczkowych na granicy woda-powietrze, oraz do tworzenia emulsji i/lub mikroemulsji i/lub micelli, oraz do absorpcji na granicy faz woda - ciało stałe.
7. "Częściowa biodegradacja" oznacza strukturalną zmianę (transformację) środka powierzchniowo czynnego przez drobnoustroje prowadzącą do utraty jego własności powierzchniowo czynnych w wyniku degradacji macierzystej substancji i będącej tego efektem, utraty właściwości powierzchniowo czynnych, co można zmierzyć metodami wymienionymi w załączniku II.
8. "Całkowita biodegradacja tlenowa" oznacza ten poziom biodegradacji, jaki jest osiągnięty wówczas, gdy środek powierzchniowo czynny jest całkowicie zużyty przez drobnoustroje w obecności tlenu, czego efektem jest jego rozpad na dwutlenek węgla, wodę i sole mineralne różnych obecnych pierwiastków (mineralizacja), co jest mierzone metodami badania wymienionymi w załączniku III, oraz na nowe elementy komórek (biomasa).
9. "Wprowadzenie do obrotu" oznacza wprowadzenie na rynek wspólnotowy, skutkiem czego produkt staje się dostępny dla osób trzecich, czy to na drodze nabycia czy innej.
Przywóz na obszar celny Wspólnoty uważa się za wprowadzenie do obrotu.
10. "Producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu detergentu bądź środka powierzchniowo czynnego do detergentów; a w szczególności wytwórcę, importera, konfekcjonera pracującego na własny rachunek lub jakąkolwiek osobę zmieniającą właściwości detergentu bądź środka powierzchniowo czynnego do detergentu, lub tworzącą bądź zmieniającą jego oznakowanie.
Dystrybutor, który nie zmienia właściwości, oznakowania czy opakowania detergentu lub środka powierzchniowo czynnego do detergentu, nie może być uważany za producenta, chyba, ze działa on jako importer.
11. "Personel medyczny" oznacza zarejestrowanego praktykującego lekarza lub osobę pracującą pod kierunkiem zarejestrowanego praktykującego lekarza, działającego w celu opieki nad pacjentem, diagnozowanie, leczenia, i który jest zobowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.
12. "Detergent przemysłowy i instytucjonalny" oznacza detergent do prania, mycia i czyszczenia poza sferą gospodarstw domowych, przeprowadzanych przez wyspecjalizowany personel używający specyficznych produktów.
Artykuł 3
Wprowadzenie do obrotu
1.
Wprowadzone do obrotu detergenty i środki powierzchniowo czynne dla detergentów określone w artykuł 1 mają być zgodne z warunkami, cechami i ograniczeniami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu i jego załącznikach, tam gdzie jest to właściwe, z dyrektywą 98/8/WE oraz z każdym innym odpowiednim prawem wspólnotowym.
Środki powierzchniowo czynne, które są także substancjami czynnymi w rozumieniu dyrektywy 98/8/WE, i które są używane jako środki dezynfekujące są wyłączone z przepisów zawartych w załącznikach II, III, IV i VIII niniejszego rozporządzenie, pod warunkiem że:
a) są one wymienione w załączniku I lub IA dyrektywy 98/8/WE; lub
b) są one częścią składową produktów biobójczych zatwierdzonych na mocy art. 15 ust. 1 lub art. 15 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE; lub
c) są one częścią składową produktów biobójczych dozwolonych zgodnie z przejściowymi regulacjami prawnymi lub są przedmiotem 10-letniego programu pracy przewidzianego w art. 16 dyrektywy 98/8/WE.
Natomiast takie środki powierzchniowo czynne, które są uważane za środki dezynfekcyjne i detergenty, których są one składnikami podlegają przepisom dotyczącym oznakowania środków odkażających z załącznika VII A.
2.
Producenci detergentów i/lub środków powierzchniowo czynnych do detergentów mają siedzibę w obrębie Wspólnoty.
3.
Producenci są odpowiedzialni za zgodność detergentów i/lub środków powierzchniowo czynnych do detergentów z przepisami niniejszego rozporządzenia i jego załącznikami.
Artykuł 4
Ograniczenia bazujące na podatności na biodegradację środka powierzchniowo czynnego
1.
Na podstawie niniejszego rozporządzenia, środki powierzchniowo czynne i detergenty zawierające środki powierzchniowo czynne, które spełniają kryteria dla całkowitej biodegradacji tlenowej, jakie są ustanowione w załączniku III, mogą być wprowadzone do obrotu bez dalszych ograniczeń odnoszących się do podatności na biodegradację.
2.
Jeżeli detergent zawiera środki powierzchniowo czynne, dla których poziom całkowitej biodegradacji tlenowej jest niższy niż ten ustalony w załączniku III, to producenci przemysłowych lub instytucjonalnych detergentów zawierających te środki powierzchniowo czynne, i/lub producenci środków powierzchniowo czynnych do detergentów przemysłowych lub instytucjonalnych, mogą wystąpić o odstępstwo.
Wnioski o odstępstwo powinny być złożone i decyzja podjęta zgodnie z art. 5, 6 i 9.
3.
Poziom częściowej biodegradacji jestj mierzony dla wszystkich środków powierzchniowo czynnych występujących w detergentach, które nie przeszły pozytywnie testów całkowitej biodegradacji.
Środek powierzchniowo czynny, dla którego poziom częściowej biodegradacji jest niższy niż ten, jaki został określony z załączniku II, nie otrzyma zgody na odstępstwo.
Artykuł 5
Przyznawanie odstępstwa
1.
Wystąpienie producenta o odstępstwo powinno być złożone poprzez przesłanie wniosku do właściwego urzędu zainteresowanego Państwa Członkowskiego, określonego w art. 8 ust. 1, i do Komisji, zawierającego dowód odnoszący się do kryteriów wymienionych w art. 6 ust. 1.
Państwo Członkowskie może uzależnić rozpatrzenie wniosku o odstępstwo od opłaty na rzecz właściwych urzędów Państwa Członkowskiego.
Te ewentualne opłaty pobiera się z zachowaniem zasady niedyskryminacji i nie mogą one przekroczyć kosztów rozpatrzenia takiego wniosku.
2.
Wniosek powinien zawierać zbiór danych technicznych dostarczających pełnej informacji oraz uzasadnienia niezbędne do oceny bezpieczeństwa związanego z konkretnym zastosowaniem środków powierzchniowo czynnych w detergentach, które nie spełniają limitów biodegradacji, jakie są wymienione w załączniku III.
Dodatkowo, do wyników badań określonych w załączniku III, zbiór danych technicznych powinien zawierać informację i wyniki badań, jakie są wymienione w załącznikach II i IV.
Badania ustanowione w pkt 4 załącznika IV powinny być przeprowadzane na zasadach systemowych.
System ten będzie zdefiniowany w wytycznych, które będą ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 do dnia 8 kwietnia 2007 r.
Wytyczne te będą także precyzować, tam gdzie sytuacja tego wymaga, te badania, dla których powinny być stosowane zasady dobrej praktyki laboratoryjnej.
3.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, otrzymując wnioski o odstępstwo zgodnie z ust. 1 i 2, powinien zbadać te wnioski, ocenić ich zgodność z warunkami udzielenia odstępstwa i powiadomić Komisję o wynikach w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego uważa to za niezbędne do oceny ryzyka, jakie może być spowodowane substancją i/lub preparatem, to w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku, zwróci się o dodatkowe informacje, weryfikację i/lub potwierdzające badania dotyczące tych substancji i/lub preparatów lub produktów ich przemiany, o których został poinformowany lub o których otrzymał informację na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Okres przeznaczony do oceny dossier przez właściwy urząd Państwa Członkowskiego będzie się rozpoczynał dopiero po uzupełnieniu tego dossier o dodatkowe informacje.
Jeżeli wymagana informacja nie zostanie dostarczona w ciągu 12 miesięcy, to wniosek będzie traktowany jako niekompletny, a więc nieważny.
W takim przypadku stosuje się art. 6 ust. 2.
Jeżeli poszukiwana jest dalsza informacja o produktach przemiany, to powinna być zastosowana strategia systemowego badania, aby zapewnić maksymalne wykorzystanie metod laboratoryjnych in vitro i innych metod bez wykorzystania zwierząt.
4.
W szczególnym przypadku, na podstawie oceny przeprowadzanej przez Państwo Członkowskie, Komisja może przyznać odstępstwo zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Przed przyznaniem takiego odstępstwa, jeżeli będzie to niezbędne, Komisja oceni sprawy wskazane w ust. 3 tego artykułu.
Komisja podejmie decyzje w ciągu 12 miesięcy od otrzymania oceny od Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem przypadku z art. 5 ust. 4 i 6 decyzji 1999/468/WE, dla którego okres ten wynosi 18 miesięcy.
5.
Takie odstępstwa mogą zezwolić, ograniczyć lub surowo obwarować wprowadzenie do obrotu i używanie środków powierzchniowo czynnych jako składników detergentów, zależnie od wyników uzupełniającej oceny ryzyka, jak to jest określone w załączniku IV.
Mogą one zawierać okres zatrzymania wprowadzania do obrotu i stosowania środków powierzchniowo czynnych jako składników detergentów.
Komisja może zrewidować odstępstwa tak szybko jak nowa informacja wyjdzie na jaw, co może uzasadnić istotną korektę zbioru danych technicznych, jaki był zawarty we wniosku o odstępstwo.
W tym celu, producent powinien, na żądanie, dostarczyć do Komisji uaktualniony zbiór danych technicznych dla punktów wzmiankowanych w pkt 2 załącznika IV.
Na podstawie tej uaktualnionej informacji Komisja może zadecydować o przedłużeniu, zmianie lub wygaśnięciu odstępstwa. ust. 1–4 i 6 niniejszego artykułu oraz art. 6 stosują się mutatis mutandis.
6.
Komisja opublikuje wykaz środków powierzchniowo czynnych, które uzyskały zgodę na odstępstwo, wraz z odpowiednimi warunkami lub ograniczeniami stosowania, jak przewiduje załącznik V.
Artykuł 6
Warunki przyznawania odstępstwa
1.
Rozpatrywanie przyznania odstępstwa przez Komisję powinno odbywać się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 i na podstawie następujących kryteriów:
- przyznawać raczej zastosowaniom o małym zasięgu, niż zastosowaniom o szerokim zasięgu,
- przyznawać specyficznym przemysłowym i/lub instytucjonalnym zastosowaniom,
- ryzyko dla środowiska lub dla zdrowia wynikające z wielkości sprzedaży i sposobu użycia w całej Wspólnocie jest małe w porównaniu do społeczno-ekonomicznych korzyści, włączając w to bezpieczeństwo żywności oraz normy dotyczące higieny.
2.
Tak długo jak długo Komisja nie podejmie decyzji dotyczącej wniosku o odstępstwo wprowadzanie do obrotu i stosowanie rozpatrywanego środka powierzchniowo czynnego może być utrzymane, pod warunkiem że producent może wykazać, iż dany środek powierzchniowo czynny był już w użyciu na rynku wspólnotowym w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i że wniosek o odstępstwo został złożony w ciągu dwóch lat od tej daty.
3.
Jeżeli Komisja odmawia przyznania odstępstwa, powinna to zrobić w ciągu 12 miesięcy od otrzymania od Państwa Członkowskiego oceny, określonej w art. 5 ust. 3, z wyjątkiem przypadku opisanego w art. 5 ust. 4 i 6 decyzji 1999/468/WE, dla którego ten okres będzie wynosił 18 miesięcy.
Może ona ustanowić okres przejściowy, podczas którego wprowadzenie do obrotu i stosowanie środka powierzchniowo czynnego będzie ograniczane.
Ten okres przejściowy nie będzie przekraczał dwóch lat od daty podjęcia przez Komisję decyzji.
4.
Komisja opublikuje w załączniku VI wykaz środków powierzchniowo czynnych, które zostały zidentyfikowane jako niezgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Badanie środków powierzchniowo czynnych
Wszystkie badania określone w art. 3 i 4 oraz w załącznikach II, III, IV i VIII są przeprowadzane zgodnie z normami wymienionymi w załączniku I.1 i zgodnie z wymaganiami dotyczącymi testowania zawartymi w art. 10 ust. 5 rozporządzenia (EWG) 793/93. Do tego celu wystarczające jest stosowanie normy EN ISO/IEC, albo zasad dobrej praktyki laboratoryjnej, z wyjątkiem tych badań, dla których zasady dobrej praktyki laboratoryjnej uznane zostały za obowiązkowe. W przypadku środków powierzchniowo czynnych, które są używane w detergentach, które zostały wprowadzone do obrotu przed wejściem w życie powyższej normy, rzeczywiste testy, jakie były przeprowadzone przy zastosowaniu najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, i które były zrobione zgodnie z normą porównywalną do tych, jakie są wymienione w załączniku I, mogą one być zaakceptowane na zasadzie rozpatrywania każdego przypadku osobno. Producent lub Państwo Członkowskie mogą przedstawić Komisji każdy przypadek w stosunku, do którego są wątpliwości lub spór. Decyzja w tej sprawie podejmowana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 8
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie wskazują właściwy organ lub władze odpowiedzialne za komunikowanie i wymianę informacji dotyczących funkcjonowania tego rozporządzenia i powiadomią Komisję o pełnej nazwie i adresie tych władz.
2.
Każde Państwo Członkowskie podaje do wiadomości innych Państw Członkowskich i Komisji wykaz akredytowanych i autoryzowanych laboratoriów, z ich pełną nazwą i adresem, które spełniają wymagania i posiadają certyfikat do przeprowadzania badań wymaganych przez niniejsze rozporządzenie.
Państwo Członkowskie powinno wykazać, że wyżej wspomniane laboratoria spełniają wymagania, zgodne z normą EN ISO/IEC 17025 przywołaną w załączniku I.1. To wymaganie uważa się za spełnione, jeśli Państwo Członkowskie zweryfikowało stosowanie w tych laboratoriach zasad dobrej praktyki laboratoryjnej zgodnie z art. 2 dyrektywy 2004/9/WE.
3.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego mają podstawy do przypuszczeń, że akredytowane i autoryzowane laboratorium nie spełnia wymagań określonych w ust. 2, musi ono zgłosić sprawę do Komitetu określonego w art. 12.
Jeżeli Komisja zadecyduje, że to laboratorium nie spełnia wymagań, nazwa tego zatwierdzonego laboratorium zostanie usunięta z wykazu określonego w ust. 4. art. 15 ust. 2 znajduje zastosowanie, do tych laboratoriów, które nie spełniają warunków z art. 5 i 6 dyrektywy 2004/9/WE, z wyjątkiem laboratoriów, które spełniają zasady dobrej praktyki laboratoryjnej.
4.
Komisja publikuje wykaz właściwych urzędów, o których mowa w ust. 1, i wykaz laboratoriów, o których mowa w ust. 2, jeden raz w roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w takim zakresie, w jakim wystąpiły zmiany.
Artykuł 9
Informacje, które muszą być dostarczone przez producenta
1.
Bez uszczerbku dla art. 17 dyrektywy 1999/45/WE, producenci wprowadzający do obrotu substancje i/lub preparaty objęte niniejszym rozporządzeniem powinni udostępniać właściwym urzędom Państwa Członkowskiego:
- informacje na temat wyników jednego lub więcej badań wymienionych w załączniku III,
- dla tych środków powierzchniowo czynnych, które nie spełniają wymagań wymienionych w załączniku III, i dla których złożono wniosek o odstępstwo zgodnie z art. 5:
i) dokumentacja techniczna wyników badań wymienionych w załączniku II;
ii) dokumentacja techniczna wyników badań i informacje wymienione w załączniku IV.
2.
W każdym przypadku, gdy substancje i/lub preparaty objęte niniejszym rozporządzeniem, zostały wprowadzone do obrotu, producent jest odpowiedzialny za prawidłowe przeprowadzenie odpowiednich badań wymienionych powyżej.
Powinien on również udostępnić dokumentację przeprowadzonych badań dla wykazania zgodności z niniejszym rozporządzeniem, i przedstawienia że jest uprawniony do korzystania z wyników badań, innych niż wyniki badań udostępnione publicznie.
3.
Producenci wprowadzający do obrotu preparaty objęte niniejszym rozporządzeniem powinni, na żądanie, udostępnić personelowi medycznemu bezzwłocznie i bez opłat arkusz danych składników jak ustalono w załączniku VII C.
Powyższe nie narusza prawa Państwa Członkowskiego do żądania by taki arkusz danych był dostępny właściwemu podmiotowi publicznemu, któremu Państwo Członkowskie wyznaczyło zadanie dostarczenia niniejszej informacji dla personelu medycznego.
Informacje zawarte w arkuszu danych powinny być utrzymywane w tajemnicy przez właściwy podmiot publiczny i przez personel medyczny i powinny być wykorzystywane tylko do celów medycznych.
Artykuł 10
Środki kontroli
1.
Właściwe urzędy Państwa Członkowskiego mogą podejmować, jeśli to stosowne, wszelkie konieczne środki kontrolne w stosunku do detergentów wprowadzonych do obrotu, które zapewnią zgodność produktu z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Metody referencyjne powinny być metodami badań i metodami analitycznymi określonymi w załączniku VIII.
Te środki kontrolne nie powinny obligować producentów do powtarzania badań wykonanych przez laboratoria spełniające warunki wskazane w art. 8 ust. 2, lub do opłacania jakiegokolwiek powtórzonego lub dodatkowego badania wskazującego, że badanie początkowe wykazało zgodność detergentów lub środków powierzchniowo czynnych jako składników detergentów, z niniejszym rozporządzeniem.
2.
W przypadkach, kiedy badania przeprowadzone zgodnie z metodami zamieszczonymi w załącznikach II, III, IV lub VIII wykazały fałszywe pozytywne wyniki, właściwy urząd Państwa Członkowskiego powinien zgłosić to Komisji, a Komisja powinna zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 ust. 2 zweryfikować te wyniki i podjąć konieczne kroki.
Artykuł 11
Oznakowanie
1.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają przepisów odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych w dyrektywach 67/548/EWG i 1999/45/WE.
2.
Na opakowaniach detergentów, przeznaczonych do sprzedaży użytkownikowi, muszą być umieszczone trwale, za pomocą czytelnych, widocznych liter następujące informacje:
a) nazwa i nazwa handlowa produktu;
b) nazwa lub nazwa handlowa lub znak towarowy i pełny adres oraz numer telefonu osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu do obrotu;
c) adres, adres e-mailowy, o ile jest dostępny, oraz numer telefonu, pod którym dostępny jest arkusz danych odnoszący się do art. 9 ust. 3.
Takie same informacje muszą być zawarte w dokumentach towarzyszących detergentom transportowanym luzem.
3.
Opakowanie detergentów powinno wskazywać zawartość, zgodnie ze specyfikacją przedstawioną w załączniku VII A. Powinno wskazywać również instrukcję użycia i specjalne środki ostrożności, jeśli to wymagane.
4.
Dodatkowo, opakowania detergentów przeznaczonych do prania, sprzedawanych na rynku detalicznym, powinny być opatrzone informacją określoną w załączniku VII B.
5.
W przypadkach, gdy przepisy prawne Państwa Członkowskiego wymagają oznakowania w języku(-ach) narodowym, producent i dystrybutor powinien spełnić te wymagania w zakresie informacji określonej w ust. 3 i ust. 4.
6.
Ustępy 1–5 nie naruszają krajowych przepisów, zgodnie z którymi graficzne przedstawienie owoców, które może wprowadzać użytkownika w błąd, co do przeznaczenia produktów ciekłych, nie powinno występować na opakowaniu, w którym detergenty są zapakowane do sprzedaży dla użytkownika.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet Doradczy.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, podany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Dostosowanie załączników
1.
Zmiany konieczne do dostosowania załączników powinny być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 i powinny, tam gdzie to możliwe, uwzględniać normy europejskie.
2.
W szczególności zmiany lub dodatki konieczne do wdrożenia przepisów niniejszego rozporządzenia dla detergentów na bazie rozpuszczalnikowej powinny być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 14
Klauzula swobodnego przepływu
Państwa Członkowskie nie powinny zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzenia do obrotu detergentów, i/lub środków powierzchniowo czynnych do detergentów, które spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia, jeżeli niniejsze rozporządzenie ich dotyczy.
Do czasu dalszej harmonizacji, Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub ustanawiać zasady dotyczące użycia fosforanów w detergentach.
Artykuł 15
Klauzula bezpieczeństwa
1.
Jeśli Państwo Członkowskie ma uzasadnione podstawy by przypuszczać, że specyficzny detergent, chociaż spełniający wymagania niniejszego rozporządzenia, stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia ludzkiego lub zwierząt lub zagrożenie dla środowiska, może ono tymczasowo zakazać wprowadzenia do obrotu tego detergentu na swoim terytorium albo może go tymczasowo objąć specjalnymi warunkami.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny takiej decyzji.
2.
Po konsultacji, Państwo Członkowskie lub, jeśli to właściwe, odpowiedni techniczny lub naukowy komitet Komisji, powinno podjąć decyzję w tej sprawie w okresie dziewięćdziesięciu dni, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 16
Przegląd
1.
Do dnia 8 kwietnia 2007 r. Komisja powinna ocenić, przedłożyć sprawozdanie, i tam gdzie to uzasadnione, przedłożyć wniosek legislacyjny w sprawie użycia fosforanów w celu stopniowego zmniejszania ich użycia lub ograniczenia do specyficznych zastosowań.
2.
Do dnia 8 kwietnia 2009 r. Komisja powinna przeprowadzić przegląd wdrażania niniejszego rozporządzenia, szczególnie uwzględniając podatność na biodegradację środków powierzchniowo czynnych, i powinna ocenić, przedłożyć sprawozdanie i tam gdzie to uzasadnione, przedłożyć wnioski legislacyjne odnoszące się do:
- biodegradacji beztlenowej,
- biodegradacji głównych organicznych składników detergentów, niebędących środkami powierzchniowo czynnymi.
Artykuł 17
Ustawodawstwo, które ma być uchylone
1.
Następujące dyrektywy uchyla się z mocą od dnia 8 października 2005 r.
- dyrektywa 73/404/EWG,
- dyrektywa 73/405/EWG,
- dyrektywa 82/242/EWG,
- dyrektywa 82/243/EWG, i
- dyrektywa 86/94/EWG.
2.
Zalecenie 89/542/EWG traci moc z dniem 8 października 2005 r.
3.
Odniesienia do dyrektyw, które tracą moc traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
4.
W dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powinny uchylić swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte stosownie do dyrektyw przewidzianych w ust. 1 lub zaleceniu określonym w ust. 2.
Artykuł 18
Sankcje
1.
Nie później niż dnia 8 października 2005 r.:
- zostaną ustalone właściwe środki prawne lub administracyjne w celu określenia sposobu postępowania w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i,
- zostaną ustalone odstraszające, skuteczne i proporcjonalne sankcje dla każdego przypadku takiego naruszenia przepisów.
Powinny one zawierać środki pozwalające na wstrzymanie dystrybucji detergentów niespełniających niniejszego rozporządzenia.
2.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 października 2005 r.
rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 655/2004
z dnia 7 kwietnia 2004 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do zawartości azotanu w odżywkach dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych, włączając odżywki dla niemowląt i małych dzieci objęte dyrektywą Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci [3].
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 466/2001 szczególne najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń dla odżywek dla niemowląt i małych dzieci należy ustanowić do dnia 5 kwietnia 2004 r.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy azotanu dla niektórych warzyw ustala się w rozporządzeniu (WE) nr 466/2001, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 563/2002 [4] w odpowiedzi na opinię Komitetu Naukowego ds. Żywności z roku 1995.
W celu ochrony zdrowia publicznego, w szczególności w związku z możliwym wytworzeniem się substancji rakotwórczych, takich jak nitrozaminy, poziom azotanu należy zmniejszyć do najniższego uzasadnionego poziomu, jaki można osiągnąć.
(4) Właściwe jest dla ochrony zdrowia niemowląt i małych dzieci, wrażliwej grupy populacji, ustalenie niskiego maksymalnego poziomu, który można osiągnąć poprzez restrykcyjny dobór surowców do produkcji żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla niemowląt.
(5) Dyrektywa Komisji 2002/63/WE [5] ustanawia wspólnotowe metody pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchyla dyrektywę 79/700/EWG [6].
Przepisy dyrektywy są właściwe dla procedury pobierania próbek do urzędowej kontroli azotanów.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów, które wprowadzono do obrotu przed dniem 1 października 2004 r. zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie.
Ciężar dowodu, kiedy produkty zostały wprowadzenie do obrotu, spoczywa na podmiocie branży żywnościowej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 656/2004
z dnia 7 kwietnia 2004 r.