uwzględniając dyrektywę Rady 71/161/EWG z dnia 30 marca 1971 r. w sprawie zewnętrznych norm jakości leśnego materiału rozmnożeniowego będącego na rynku Wspólnoty [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15,
uwzględniając wnioski złożone przez pięć Państw Członkowskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja materiału rozmnożeniowego gatunków określonych w Załączniku jest obecnie niewystarczająca w niektórych Państwach Członkowskich, czego skutkiem jest to, że ich wymogi dotyczące materiału rozmnożeniowego gatunków zgodnych z przepisami dyrektyw 66/404/EWG i 71/161/EWG nie mogą zostać spełnione.
(2) Inne Państwa Członkowskie oraz państwa trzecie nie są w stanie dostarczać odpowiedniego materiału reprodukcyjnego odnośnych gatunków zapewniającego takie same gwarancje jak materiał reprodukcyjny Wspólnoty i zgodnego z przepisami dyrektywy 66/404/EWG lub dyrektywy 71/161/EWG.
(3) Odpowiednio, zainteresowane Państwa Członkowskie, konkretnie Dania, Francja, Irlandia, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo, zażądały od Komisji, zgodnie z tymi dyrektywami, aby upoważnić je do dopuszczania w odniesieniu do obrotu materiałem siewnym mniej rygorystycznych wymogów od tych przewidzianych w dyrektywach.
(4) Dlatego, w celu pokrycia niedoborów wnioskujące Państwo Członkowskie powinno być upoważnione do wydania tymczasowego zezwolenia na obrót materiałem siewnym określonego gatunku, który spełnia mniej rygorystyczne wymogi.
(5) W odniesieniu do art. 6 decyzji Komisji 2001/765/WE [3], z powodu cyklów biologicznych leśnego materiału reprodukcyjnego, właściwym jest zezwolić na obrót zapasami, na które zezwala niniejsza decyzja aż do ich wyczerpania.
(6) Z przyczyn genetycznych materiał siewny powinien być zbierany w miejscach pochodzenia, w granicach naturalnego zasięgu danych gatunków, oraz należy udzielić możliwie jak najpełniejszych gwarancji w celu zapewnienia tożsamości takiego materiału siewnego.
(7) Materiał siewny powinien zostać wprowadzony do obrotu wyłącznie, jeżeli towarzyszy mu dokument zawierający niektóre szczegółowe dane dotyczące tego materiału siewnego.
(8) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do wydawania zezwolenia na swoim terytorium na obrót materiałem siewnym spełniającym mniej rygorystyczne wymogi dotyczące pochodzenia, jeżeli obrót takim materiałem siewnym został zatwierdzony w Danii, Francji, Irlandii, Niderlandów i Zjednoczonym Królestwie w ramach niniejszej decyzji.
(9) Decyzja 2001/765/WE zmieniona decyzją 2002/17/WE [4] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(10) 10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 6 decyzji 2001/765/WE zostaje zmieniony poprzez dodatnie akapitu w brzmieniu:
"Niezależnie od tego, zezwala się na obrót zapasami leśnego materiału reprodukcyjnego zatwierdzonego niniejszą decyzją i zgromadzonego przed dniem 31 grudnia 2002 r. aż do jego wyczerpania."
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 2001/765/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/710/WE w odniesieniu do Australii, Litwy i Słowenii dla mięsa mielonego i wyrobów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4536)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/920/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków sporządzania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne w państwach trzecich zostały ustalone na mocy decyzji Komisji 1999/710/WE z dnia 15 października 1999 r. ustalającej tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych [3].
(2) Australia, Litwa i Słowenia dostarczyły wykazy zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne, posiadających poświadczenie właściwych władz w zakresie zgodności przedmiotowych zakładów z regułami wspólnotowymi.
(3) W związku z powyższym, można ustalić tymczasowy wykaz przedmiotowych zakładów dla Australii, Litwy i Słowenii.
Dlatego też, decyzja 1999/710/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 1999/710/WE dodaje się następujące wiersze:
"País: AustraliaLand: AustralienLand: AustralienΧώρα: ΑυστραλίαCountry: AustraliaPays: AustraliePaese: AustraliaLand: AustraliëPaís: AustráliaMaa: AustraliaLand: Australien
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
187 _BAR_ Australian Food Corporation Pty Ltd _BAR_ Coominya _BAR_ Queensland _BAR_ MM, MP _BAR_ 7 _BAR_
País: LituaniaLand: LitauenLand: LitauenΧώρα: ΛιθουανίαCountry: LithuaniaPays: LituaniePaese: LituaniaLand: LitouwenPaís: LituâniaMaa: LiettuaLand: Litauen
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
87-10 _BAR_ R. Irtmono firma "Rovisa" _BAR_ Struikiu km. _BAR_ Taurage _BAR_ MP _BAR_ 7 _BAR_
País: EsloveniaLand: SlovenienLand: SlowenienΧώρα: ΣλοβενίαCountry: SloveniaPays: SlovéniePaese: SloveniaLand: SloveniëPaís: EslovéniaMaa: SloveniaLand: Slovenien
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
71 _BAR_ Perutnina Ptuj D.D. _BAR_ Ptuj _BAR_ _BAR_ MP, MM _BAR_ 7" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 1999 r.
w sprawie zawarcia dwóch umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2405)
(2002/924/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zatwierdzenie Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: muszą zostać zawarte dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie syntezy jądrowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zawiera się dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej.
Tekst obu umów załączony jest do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/120/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz osłonek zwierzęcych w odniesieniu do Omanu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4538)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/925/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małż [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowy wykaz zakładów w państwach trzecich produkujących osłonki zwierzęce został ustalony przez decyzję Komisji 1999/120/WE [3], ostatnio zmienioną decyzją 2002/483/WE [4].
(2) Oman przedstawił nazwę zakładu produkującego osłonki zwierzęce w odniesieniu do których właściwe organy zaświadczyły, że zakład jest w zgodzie z regułami wspólnotowymi.
(3) Tymczasowy wykaz tego zakładu może zatem zostać ustalony dla Omanu.
Dlatego decyzja 1999/120/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 1999/120/WE, dodaje się następujący wiersz w odniesieniu do Omanu:
"País: OMÁNLand: OMANLand: OMANΧώρο: OMANCountry: OMANPays: OMANPaese: OMANLand: OMANPaís: OMÃMaa: OMANLand: OMAN
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
OM-83-NCP _BAR_ National Casing Processing Co.
LLC _BAR_ Buraimī _BAR_ – _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/556/WE w odniesieniu do żelatyny spożywczej pochodzącej z Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4540)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/926/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania na okres przejściowy tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2001/556/WE z dnia 11 lipca 2001 r. ustalającej tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żelatyny spożywczej [3], sporządzone zostały tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich produkujących żelatynę spożywczą.
(2) Kanada dostarczyła nazwę zakładu wytwarzającego żelatynę spożywczą będącego przedmiotem potwierdzenia ze strony właściwych władz w zakresie zgodności z regułami wspólnotowymi.
(3) W związku z powyższym przedmiotowy zakład można umieścić w tymczasowym wykazie sporządzonym dla Kanady.
Dlatego decyzja 2001/556/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2001/556/WE dodaje się wiersz w brzmieniu:
"País: CanadáLand: CanadaLand: KanadaΧώρα: ΚαναδάςCountry: CanadaPays: CanadaPaese: CanadaLand: CanadaPaís: CanadáMaa: KanadaLand: Kanada
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
3738 _BAR_ Kenney & Ross Limited _BAR_ Port Saxon _BAR_ Nova Scotia" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 27 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/371/WE w zakresie przywozu świeżej wieprzowiny z Republiki Słowackiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4556)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/940/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 14, 15 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 98/371/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/7/WE [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw europejskich.
(2) Z powodów podyktowanych zdrowiem zwierząt, w szczególności celem zwalczania klasycznego pomoru świń, przywóz z Republiki Słowackiej świeżej wieprzowiny przeznaczonej do spożycia przez ludzi był niedozwolony.
(3) Właściwe słowackie władze weterynaryjne wystąpiły z wnioskiem o zezwolenie na wywóz wieprzowiny do Wspólnoty, a do wniosku załączyły informacje dotyczące stanu zdrowia trzody chlewnej w Republice Słowackiej oraz informacje na temat zwalczania klasycznego pomoru świń.
(4) W lipcu 2002 r. odbyła się weterynaryjna misja Komisji na Słowacji celem dokonania oceny sytuacji zdrowotnej zwierząt, w szczególności sytuacji w zakresie klasycznego pomoru świń.
(5) Na podstawie sprawozdania z misji i dalszych informacji dostarczonych przez słowackie właściwe władze weterynaryjne stan zdrowia trzody chlewnej na Słowacji wydaje się być zadowalający w zakresie klasycznego pomoru świń w odniesieniu do świń domowych; istnieją jednak obszary, na których infekcja występuje wśród dzików.
(6) W związku z powyższym przywóz wieprzowiny z Republiki Słowackiej powinien być dopuszczony z okręgów nieobjętych ograniczeniami spowodowanymi infekcją wśród dzików, a ponadto powinny zostać ustanowione określone warunki stosowania odpadów gastronomicznych do żywienia trzody chlewnej.
(7) Do celów wywozu wieprzowiny do Wspólnoty Europejskiej słowackie właściwe władze weterynaryjne zobowiązały się do ustanowienia wykazu gospodarstw trzodowych objętych regularnym nadzorem weterynaryjnym i poddawanym właściwym kontrolom, mającym na celu wykluczenie stosowania odpadów gastronomicznych do żywienia trzody chlewnej.
(8) W związku z powyższym decyzja 98/371/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/371/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji.
2) Załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/102/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Rosji oraz uchylająca decyzję 2002/808/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4755)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/941/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji Komisji 97/102/WE z dnia 16 stycznia 1997 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Rosji [3], "Komitet ds. Rybołówstwa Federacji Rosyjskiej, wspomagany przez Państwowy Komitet ds. Nadzoru Sanitarnego i Epidemiologicznego (Goskomsanepidnadzor)", został wymieniony jako właściwy organ w Rosji, odpowiedzialny za sprawdzanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji rosyjskiej, Komisja przyjęła decyzję 2002/808/WE z dnia 16 października 2002 r. zmieniającą decyzję 97/102/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Rosji [4], w celu zmiany nazwy właściwego organu odpowiedzialnego za wydawanie świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa, oraz celem określenia organu odpowiedzialnego za kontrolę i zatwierdzanie zakładów i statków.
Niemniej jednak, służby kontrolujące wskazane w decyzji 2002/808/WE nie są uprawnione do zatwierdzania zakładów i statków.
Właściwym organem do wydawania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa jest "Państwowy Komitet ds. Rybołówstwa Federacji Rosyjskiej", wspomagany przez "Krajowy Ośrodek ds. Jakości i Bezpieczeństwa Produktów Rybołówstwa" (Krajowy Ośrodek ds. Jakości Ryb), jako organ odpowiedzialny za inspekcje sanitarne związane z zatwierdzaniem i rejestracją zakładów i statków. Przedmiotowy nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować zastosowanie obowiązujących przepisów prawnych.
(3) Brzmienie decyzji 97/102/WE należy dostosować do brzmienia przyjętych ostatnio decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 97/102/WE oraz uchylić decyzję 2002/808/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/102/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Organem odpowiedzialnym w Rosji za sprawdzanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest Państwowy Komitet ds. Rybołówstwa Federacji Rosyjskiej, wspomagany przez Krajowy Ośrodek ds. Jakości i Bezpieczeństwa Produktów Rybołówstwa (Krajowy Ośrodek ds. Jakości Ryb)."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone z Rosji do Wspólnoty spełniają warunki wymienione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa wartości zdrowotnej produktów żywnościowych, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A.
3.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać napis ROSJA oraz numer zezwolenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesione w sposób nieusuwalny."
3) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela Krajowego Ośrodka ds. Jakości i Bezpieczeństwa Produktów Rybołówstwa (Krajowy Ośrodek ds. Jakości Ryb) oraz urzędową pieczęcią tego organu, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje."
4) Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja 2002/808/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 lutego 2003 r.
Niemniej jednak, art. 2 stosuje się od dnia 30 listopada 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 grudnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/467/EWG upoważniającą Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4761)
(2002/947/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Niemcy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/29/WE, kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące z Kanady oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty z powodu ryzyka wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt., powodującego usychanie dębu.
(2) Decyzja Komisji 93/467/EWG [3] ostatnio zmieniona decyzją 2000/780/WE [4], dopuszcza wprowadzenie odstępstw w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących z Kanady i ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, pod warunkiem że spełnione zostaną specjalne warunki.
(3) Upoważnienie przewidziane w decyzji wygasa w dniu 31 grudnia 2002 r.
(4) Okoliczności uzasadniające upoważnienie ciągle obowiązują.
(5) Upoważnienie powinno dlatego być przedłużone na dalszy ograniczony okres, bez uszczerbku dla decyzji Komisji 2002/757/WE z dnia 19 września 2002 r. w sprawie tymczasowych nadzwyczajnych środków fitosanitarnych zapobiegających wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in ‘t Veld sp. nov. [5].
(6) Dlatego decyzja 93/467/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Komisja będzie wnioskować, aby Kanada oraz Stany Zjednoczone Ameryki dostarczyły informacji technicznych niezbędnych do dalszego monitorowania funkcjonowania środków ochronnych wymaganych na podstawie warunków technicznych.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/467/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 "dnia 31 grudnia 2002 r." zastępuje się przez "dnia 31 grudnia 2004 r.";
2) w części 7 załącznika I "2000/780/WE" zastępuje się przez "93/467/EWG, ostatnio zmienionej decyzją 2002/947/WE".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 2002 r.
dotycząca niewłączenia azafenidyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4781)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/949/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą") Hiszpania otrzymała w dniu 25 czerwca 1997 r. wniosek od Du Pont de Nemours ("wnioskodawca") o włączenie substancji czynnej azafenidyny (DPX R 6447) do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 dyrektywy Komisja potwierdziła w swojej decyzji 98/242/WE [3], że przedłożona dokumentacja dotycząca azafenidyny może być uważana za spełniającą zasadniczo wymogi załącznika II dotyczące danych i informacji i załącznika III do dyrektywy w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy, substancja czynna powinna zostać włączona do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, jeżeli można oczekiwać, że ani stosowanie, ani pozostałości środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną nie będą miały żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na wody gruntowe ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(4) W odniesieniu do azafenidyny wpływ na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy, w zakresie zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę.
Hiszpania działająca jako wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyła Komisji w dniu 23 lutego 2001 r. projekt sprawozdania z oceny dotyczącego substancji.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z wnioskodawcą Du Pont de Nemours, jak to przewiduje art. 6 ust. 4 dyrektywy.
(6) Wnioskodawca poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej.
(7) Dlatego, nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Okres karencji na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających azafenidynę przyznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(9) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [4].
(10) Właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Azafenidyny nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające azafenidynę zostały cofnięte w ciągu 6 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające azafenidynę nie zostały udzielone na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Okres karencji przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie udostępnią sprawozdanie kontrolne dotyczące azafenidyny, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG do konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron albo udostępniają to sprawozdanie na specjalne żądanie.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2002 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w zakresie środków nadzwyczajnych w celu zwalczania pryszczycy w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji oraz zmieniająca decyzję 2001/300/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4806)
(2002/953/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/572/WE [2], w szczególności jej art. 12 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pryszczyca, spowodowana typami wirusa A, O i ASIA 1, występuje endemicznie w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji oraz w sąsiednich krajach.
Obecność różnych typów i podtypów wirusa pryszczycy oraz pojawienie się na tym obszarze nowych wirusów, o odmiennych właściwościach antygenowych, stanowi niebezpieczeństwo dla Wspólnoty oraz zagraża wspieranym przez Wspólnotę wysiłkom Turcji na rzecz zwalczania przedmiotowej choroby.
(2) Wspólnota, w ścisłej współpracy z Europejską Komisją ds. Zwalczania Pryszczycy (EUFMD) oraz z Międzynarodowym Biurem Epizootii (OIE), wspierała kampanie w zakresie szczepień interwencyjnych przeciwko pryszczycy w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji w latach 1999–2000, wykorzystując Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EWG.
Pomocy zaprzestano z powodu braków rozpoznanych w tych krajach w trakcie wspólnej misji ekspertów Komisji i EUFMD w 2000 r.
(3) Na początku 2002 r. przedstawiciele Komisji, EUFMD, Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz OIE, wraz z głównymi lekarzami weterynarii Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji, opracowali program ustanowienia pasa szczepień wzdłuż południowych granic przedmiotowych krajów w celu zwiększenia ochrony Turcji przed przedostaniem się pryszczycy.
(4) W celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się pryszczycy Wspólnota powinna przyczynić się do środków nadzwyczajnych mających na celu zwalczanie przedmiotowej choroby w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji.
(5) Kwota przewidziana w decyzji Komisji 2001/300/WE z dnia 30 marca 2001 r. w sprawie współpracy Wspólnoty z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa zeszczególnym uwzględnieniem działań przeprowadzanych prze Komisję Europejską w celu zwalczania pryszczycy [3] oraz Umowa Wykonawcza zawarta zgodnie z tą decyzją nie są wystarczające do pokrycia wydatków przewidzianych w niniejszej decyzji.
W związku z tym ogólny wkład wspólnotowy w Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EWG powinien zostać zwiększony o kwotę niezbędną do realizacji wspólnego programu WE, EUFMD i OIE na rzecz zwalczania pryszczycy w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji.
(6) W celu uwzględnienia zmian wprowadzonych do decyzji 2001/300/WE Umowa Wykonawcza zawarta między Komisją Europejską a FAO powinna zostać zmieniona.
(7) W związku z powyższym decyzja 2001/300/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Fundusze składające się na Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EWG, przewidziane w decyzji 2001/300/WE, przeznacza się na następujące środki:
a) zakup 1000000 dawek trójwartościowej szczepionki wspomaganej Al(OH)3, przeciwko wirusowi pryszczycy typu O1, A-Iran 96 i ASIA1, o mocy 6 PD50;
b) dostawa dawek szczepionki określonej w lit. a) do centralnych władz weterynaryjnych Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji w celu wykorzystania w okręgach położonych wzdłuż południowych granic tych krajów do szczepień interwencyjnych zwierząt podatnych na zakażenie, zgodnie z programem szczepień, która zostanie zorganizowana na podstawie pisemnego porozumienia między władzami weterynaryjnymi tych krajów a Europejską Komisją ds. Zwalczania Pryszczycy (EUFMD);
c) nadzór nad kampanią szczepień na miejscu i organizacja nadzoru serologicznego przez eksperta powołanego przez EUFMD;
d) dostawa zestawów testów do wykrywania przeciwciał na białka niestrukturalne, monitorowanie kampanii szczepień oraz dokumentowanie sytuacji w zakresie choroby.
Artykuł 2
Na środki określone w art. 1 Komisja wniesie do Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EWG dodatkową kwotę w wysokości 650000 USD.
Artykuł 3
Upoważnia się dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów do poczynienia niezbędnych uzgodnień z EUFMD Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w celu wdrożenia środków przewidzianych w art. 2.
Artykuł 4
W decyzji 2001/300/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. zobowiązanie finansowe Wspólnoty w stosunku do funduszu określonego w ust. 1 zostaje ustalone na poziomie wynoszącym maksymalnie 2450000 EUR, na okres czterech lat.";
2. w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest upoważniony do podpisania w imieniu Komisji Umowy wykonawczej określonej w ust. 1.
Upoważnia się go również do zawarcia z FAO zmienionej Umowy wykonawczej w celu uwzględnienia zmian wprowadzonych do art. 1 ust. 2.".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2002 r.
ustanawiająca europejską sieć ochrony osób publicznych
(2002/956/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Oprócz zalecenia Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. ustanawiającego wspólną skalę oceny zagrożeń w odniesieniu do osób publicznych, odwiedzających Unię Europejską [3], nie istnieją żadne przepisy, standardy ani podręczniki Unii o charakterze ogólnym, regulujące ochronę osób publicznych, bez względu na to, czy chodzi o krajowe osoby publiczne, pochodzące ze Wspólnoty czy spoza Wspólnoty.
(2) Nie można wykluczyć możliwości zamachów i ataków na te osoby.
(3) Ochrona osób publicznych należy do obowiązków przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Środki ochronne przyjmującego Państwa Członkowskiego oparte są wyłącznie na obowiązujących przepisach prawnych w danym Państwie Członkowskim i odpowiednich umowach międzynarodowych.
(4) Wzrastająca ilość podróży osób publicznych na terytorium Unii wymaga ustanowienia oficjalnego kanału komunikacyjnego i konsultacji między władzami krajowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Tworzy się europejską sieć ochrony osób publicznych, zwaną dalej "siecią".
2.
Sieć składa się z krajowych służb policyjnych i innych służb, odpowiedzialnych za ochronę osób publicznych.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden punkt kontaktowy.
Informacje o wyznaczonych krajowych punktach kontaktowych, z późniejszymi zmianami, przekazywane są do Sekretariatu Generalnego Rady, który publikuje je w Dzienniku Urzędowym.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji określenie "osoba publiczna" oznacza każdą osobę, której przyznaje się służbę ochrony, zgodnie z ustawodawstwem krajowym Państwa Członkowskiego lub na podstawie przepisów organizacji lub instytucji o charakterze krajowym lub ponadnarodowym.
Artykuł 3
1.
Działalność sieci wspierana jest przez Państwo Członkowskie sprawujące Prezydencję Rady.
2.
Kraje kandydujące i Europol mogą również wyznaczyć punkt kontaktowy w celu uczestniczenia w sieci.
Prezydencja rozważa, na zasadzie jednostkowych przypadków, udział Komisji i Sekretariatu Generalnego Rady w działaniach sieci, określonych w art. 4 lit. a), b), c) i d).
Artykuł 4
Sieć ma następujące cele:
a) wspieranie wymiany informacji między departamentami, biorącymi udział w sieci, w szczególności:
- informacji i doświadczeń ogólnych i technicznych, dotyczących ochrony osób publicznych,
- informacji dotyczących najwłaściwszych kryteriów wyboru i szkolenia odpowiednich pracowników służb odpowiedzialnych za ochronę osób publicznych;
b) wspieranie rozwoju szeregu wspólnych najlepszych praktyk w odniesieniu do działalności operacyjnej podejmowanej przez departamenty uczestniczące w sieci;
c) wspieranie wzajemnego oddelegowywania urzędników departamentów uczestniczących w sieci;
d) zezwalanie departamentom uczestniczącym w sieci na wymianę informacji, komunikowanie się i rozwijanie wspólnych stanowisk w zakresie:
- procedur i wniosków o zatwierdzenie, wnoszonych przez przyjmujące Państwo Członkowskie dotyczących obecności na jego terytorium służb ochrony Państwa wnioskującego towarzyszących osobie publicznej,
- metod wspólnego działania w celu zapobiegania zamachom i atakom, włączając sposób, w jaki urzędnicy i zasoby mogą być wykorzystywane,
- protokołów w sprawie przyznania statusu priorytetowego chronionym osobom publicznym podczas podróży służbowych,
- współpracy z odpowiednimi służbami ścigania i innymi departamentami publicznymi,
- zaleceń dotyczących mediów;
e) sprzyjanie wymianie, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, informacji operacyjnych, za pośrednictwem punktów kontaktowych lub poprzez kontakty bezpośrednie między odpowiednimi służbami, informowanymi przez punkty kontaktowe, dotyczących zastosowania ochrony w przypadkach, w których ochrona osoby publicznej musi zostać zapewniona w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich.
Artykuł 5
Sieć przedkłada roczne sprawozdanie do Rady w sprawie rozwoju jej działalności.
Rada oceni działalność sieci co trzy lata.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od pierwszego dnia po jej przyjęciu przez Radę.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2002 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(2002/957/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi została zatwierdzona decyzją Rady 97/132/WE [2].
(2) Ze względu na różnice istniejące w systemach certyfikacji między Stronami Strony wzajemnie nie notyfikowały zakończenia odpowiednich procedur ratyfikacji Umowy, przewidzianych w jej art. 18 ust. 1 akapit drugi.
(3) Dlatego też Umowa nie weszła w życie i do czasu jej wejścia w życie jest tymczasowo stosowana, jak uzgodniono na mocy Porozumienia w formie wymiany listów, załączonego do decyzji Rady 97/131/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią o stosowaniu przepisów sanitarnych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [3].
(4) Niektóre zmiany w załącznikach do Umowy dotyczące certyfikacji i uznawania równoważności systemów certyfikacji w odniesieniu do niektórych towarów są niezbędne, zanim obie Strony będą mogły zakończyć odpowiednie procedury i wzajemnie notyfikować ich zakończenie oraz zanim Umowa będzie mogła wejść w życie.
(5) Obie Strony potwierdzają ich zgodę co do zasady na formę wymiany listów oraz określenie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
(6) Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi niniejszym zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów, włącznie ze zmianami w załącznikach do Umowy, załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2002 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka, wprowadzającego czasowe odstępstwo w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty pomidorów pochodzących z Maroka od protokołu rolnego nr 1 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony
(2002/958/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony [1], zwanego dalej "Układem o stowarzyszeniu", obowiązującego od dnia 1 marca 2000 r. przewiduje, że od dnia 1 stycznia 2000 r. Wspólnota i Maroko będą dokonywać oceny sytuacji w celu określenia środków liberalizacyjnych, które zostaną zastosowane przez strony ze skutkiem dnia od 1 stycznia 2001 r.
Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia z Królestwem Maroka negocjacji w celu zawarcia nowego porozumienia rolnego, stanowiącego kontynuację już istniejącego, które miałoby formę protokołów dodatkowych do Układu o stowarzyszeniu.
Artykuł 2 protokołu nr 1 do Układu o stowarzyszeniu przewiduje zastosowanie do pomidorów pochodzących z Maroka poziomu ceny wejścia, od którego specyficzne należności celne zostaną obniżone do zera, w granicach maksymalnych ilości, okresie i warunków określonych w tym artykule oraz w art. 3 niniejszego protokołu.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2264/2001 z dnia 21 listopada 2001 r. wprowadzające niektóre tymczasowe autonomiczne koncesje w postaci wspólnotowych kontyngentów taryfowych stosowanych w przywozie do Wspólnoty pomidorów pochodzących z Królestwa Maroka [2] określa przejściowe środki dotyczące pomidorów na okres od dnia 1 listopada 2001 r. do dnia 31 maja 2002 r.
(3) W oczekiwaniu na zakończenie wszechstronnych renegocjacji protokołów rolnych oraz w celu umożliwienia dalszego tradycyjnego wywozu pomidorów z Maroka do Wspólnoty bez powodowania zakłóceń na rynku Wspólnoty między Wspólnotą a Marokiem odbyły się konsultacje na mocy art. 2 ust. 6 protokołu nr 1 do Układu o stowarzyszeniu.
(4) Wynikiem tych konsultacji jest Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą a Królestwem Maroka, załączone do niniejszej decyzji, przewidujące czasowe odstępstwo od protokołu nr 1 do Układu o stowarzyszeniu i wprowadzające na okres od dnia 1 października 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r. jedynie uzgodnienia podobne do tych, które zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2264/2001.
(5) Porozumienie w formie wymiany listów przewiduje zastrzeżenie dla Wspólnoty prawa do wypowiedzenia tych uzgodnień, jeżeli negocjacje, które powinny się odbyć na mocy art. 18 Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą a Królestwem Maroka nie zostaną zakończone przed dniem 31 grudnia 2002 r.
(6) Środki niezbędne do wykonania uzgodnień zawartych w tym Porozumieniu w formie wymiany listów mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiającego zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi [3].
(7) Porozumienie w formie wymiany listów wynegocjowane między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka, wprowadzające czasowe odstępstwo w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty pomidorów pochodzących z Maroka od protokołu rolnego nr 1 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(-ób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja rady
z dnia 10 grudnia 2002 r.
dotycząca wprowadzenia wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
(2002/968/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) [1], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. b) akapit ostatni, wraz z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje:
Rada powinna podjąć decyzję w sprawie budżetu końcowego na rok 2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Budżet dla EUPM na rok 2003 wynosi 38 mln EUR, z czego kwota referencyjna 20 mln EUR jest finansowana wspólnie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
2.
Zarządzanie wydatkami pokrywanymi z budżetu Wspólnoty, określonego w ust. 1 podlega procedurom i regułom Wspólnoty dotyczącym spraw budżetu z wyjątkiem tego, że finansowanie zaliczkowe nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 26 listopada 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego, ustanawiającego zasady handlu dotyczące ryb i produktów rybołówstwa do Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony
(2002/969/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pożądane jest uzupełnienie w drodze Protokołu dodatkowego, Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony [1], w celu ustanowienia preferencyjne warunki przywozu do Wspólnoty ryb i produktów rybołówstwa pochodzących z Republiki Bułgarii, oraz przywozu do Republiki Bułgarii ryb i produktów rybołówstwa pochodzących ze Wspólnoty.
(2) W związku z tym, do wspomnianego Układu Europejskiego, należy dodać nowy Protokół ustanawiający zasady handlu dotyczące ryb i produktów rybołówstwa.
(3) Należy zatwierdzić Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Protokół dodatkowy ustanawiający zasady handlu dotyczące ryb i produktów rybołówstwa do Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony.
Tekst Protokołu załączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu, aby stał się wiążący dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 listopada 2002 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2001 r.
(2002/970/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 2 marca 2001 r. konferencja negocjacyjna UNCTAD zatwierdziła formalnie w drodze decyzji tekst Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2001 r.
(2) Wspomniane nowe porozumienie zostało wynegocjowane w tym celu, aby mogło zastąpić przedłużone Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 1993 r., które pozostanie w mocy nie dłużej niż do dnia 30 września 2003 r.
(3) Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 2001 r. otwarto do podpisu i składania dokumentów ratyfikacyjnych, przyjmujących lub zatwierdzających.
(4) Wspólnota jest członkiem przedłużonego Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r., dlatego w jej interesie leży zatwierdzenie porozumienia, które ma je zastąpić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 2001 r.
Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu zatwierdzającego w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 listopada 2002 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie, w interesie Wspólnoty, do ratyfikowania lub przystąpienia do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Odpowiedzialności i Rekompensaty za Szkody Związane z Przewozem Morzem Substancji Niebezpiecznych i Szkodliwych z 1996 r. (Konwencji SNS)
(2002/971/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), art. 67 ust. 1 oraz art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowa Konwencja w sprawie Odpowiedzialności i Rekompensaty za Szkody Związane z Przewozem Morzem Substancji Niebezpiecznych i Szkodliwych z 1996 r. (zwana dalej "Konwencją SNS") ma na celu zapewnienie odpowiedniej, szybkiej i skutecznej rekompensaty dla osób, które ponoszą szkodę spowodowaną wyciekami substancji niebezpiecznych i szkodliwych podczas przewozu morzem.
Konwencja SNS wypełnia istotną lukę w międzynarodowych uregulowaniach dotyczących odpowiedzialności za zanieczyszczenie mórz.
(2) Artykuły 38, 39 i 40 Konwencji SNS wpływają na wtórne prawo wspólnotowe dotyczące jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń sądowych, jak ustanowiono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [3].
(3) Dlatego też Wspólnota posiada wyłączną kompetencję w odniesieniu do art. 38, 39 i 40 Konwencji SNS w zakresie, w którym Konwencja ta dotyczy przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001.
Państwa Członkowskie utrzymują swoją kompetencję w odniesieniu do kwestii objętych tą Konwencją, które nie dotyczą prawa wspólnotowego.
(4) Na podstawie Konwencji SNS tylko suwerenne państwo może być jej stroną; w najbliższej przyszłości nie przewiduje się wznowienia negocjacji w celach uwzględnienia kompetencji Wspólnoty w tej kwestii.
Z tego względu nie jest możliwe, aby obecnie Wspólnota ratyfikowała Konwencję SNS lub przystąpiła do niej, ani też nie istnieje możliwość, aby mogła to uczynić w najbliższej przyszłości.
(5) Konwencja SNS jest szczególnie istotna, biorąc pod uwagę interesy Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich, ponieważ zapewnia lepszą ochronę poszkodowanym, na mocy międzynarodowych uregulowań w sprawie odpowiedzialności za zanieczyszczenie mórz, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 r.
(6) Zasadnicze reguły systemu ustanowionego przez Konwencję SNS należą do narodowych kompetencji Państw Członkowskich, a tylko przepisy dotyczące jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń sądowych są kwestiami objętymi wyłączną kompetencją Wspólnoty.
Biorąc pod uwagę kwestie przedmiotowe oraz cel Konwencji SNS, przyjęcie postanowień tej Konwencji, które należą do kompetencji Wspólnoty, nie może być traktowane odrębnie od postanowień, które należą do kompetencji Państw Członkowskich.
(7) Z tego powodu Rada powinna upoważnić Państwa Członkowskie do ratyfikowania lub przystąpienia do Konwencji SNS w interesie Wspólnoty, zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszej decyzji.
(8) Państwa Członkowskie powinny zakończyć, w rozsądnym terminie, swoje procedury ratyfikacji lub przystąpienia do Konwencji SNS w interesie Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powinny wymieniać informacje w sprawie zaawansowania swoich procedur ratyfikacji lub przystąpienia w celu przygotowania złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub przystąpienia do Konwencji.
(9) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(10) Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla istniejącej kompetencji Wspólnoty Europejskiej w tej kwestii, Rada niniejszym upoważnia Państwa Członkowskie do ratyfikowania lub przystąpienia do Konwencji SNS w interesie Wspólnoty, z zastrzeżeniem warunków wymienionych w kolejnych artykułach.
2.
Tekst Konwencji SNS załączony jest do niniejszej decyzji.
3.
W niniejszej decyzji pojęcie "Państwo Członkowskie" oznacza Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Przy ratyfikacji lub przystąpieniu do Konwencji SNS Państwa Członkowskie dokonują następującej deklaracji:
"Orzeczenia sądowe w kwestiach objętych Konwencją, w przypadku wydania przez sąd (… [4]), są uznawane i wykonywane w (… [5]) zgodnie z odpowiednimi wewnętrznymi regułami wspólnotowymi w tej kwestii [6]."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub przystąpienia do Konwencji SNS sekretarzowi generalnemu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w rozsądnym terminie i, jeżeli możliwe, przed dniem 30 czerwca 2006 r.
2.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Radę i Komisję, przed dniem 30 czerwca 2004 r., o przewidywanej dacie zakończenia ich procedur ratyfikacji lub przystąpienia.
3.
Państwa Członkowskie dążą do wymiany informacji na temat zaawansowania ich procedur ratyfikacji lub przystąpienia.
Artykuł 4
Przy ratyfikacji lub przystąpieniu do Konwencji SNS Państwa Członkowskie zawiadamiają na piśmie sekretarza generalnego Międzynarodowej Organizacji Morskiej, że taka ratyfikacja lub przystąpienie miały miejsce zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, w możliwie najkrótszym czasie, dokładają najlepszych starań w celu zapewnienia, że Konwencja SNS zostanie zmieniona w celu umożliwienia Wspólnocie stania się jej Umawiającą się Stroną.
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 2002 r.
w sprawie wprowadzenia szczepionki w celu uzupełnienia środków dla kontroli zakażeń influenzą drobiu o niskiej chorobotwórczości we Włoszech i w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5051)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/975/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], zmienioną ostatnio dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], zmienioną ostatnio dyrektywą 92/118 EWG [4], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG wprowadzającą wspólnotowe zwalczanie influenzy drobiu [5], a w szczególności jej art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 1999 r. i 2000 r. we Włoszech wybuchła epidemia influenzy drobiu, wywołana szczepami wirusa H7N1 o wysokiej chorobotwórczości, która spowodowała straty ekonomiczne dla przemysłu drobiowego.
Przed epidemią na obszarze kraju rozpowszechniony był wirus o niskiej chorobotwórczości.
(2) Podczas monitorowania influenzy drobiu, w październiku 2002 r. wykryto obecność szczepu wirusa influenzy drobiu H7N3 o niskiej chorobotwórczości w regionach Veneto i Lombardia.
(3) Obecnie kontrola zakażeń influenzy drobiu o niskiej chorobotwórczości nie jest objęta prawodawstwem Wspólnoty.
(4) Właściwe władze weterynaryjne Włoch podjęły środki kontrolne w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby na inne regiony, jednak zakażenie nie może zostać dostatecznie powstrzymane.
(5) Wirus o niskiej chorobotwórczości może mutować do wirusa o wysokiej chorobotwórczości i może powodować groźne ogniska choroby.
(6) Podczas poprzedniej epidemii influenzy drobiu we Włoszech Komisja zatwierdziła program szczepień w połączeniu z intensywnym monitoringiem i niektórymi postanowieniami dla handlu wewnątrzwspólnotowego żywym drobiem i produktami drobiowymi.
(7) Niektóre środki dotyczące ograniczeń w przemieszczaniu się podczas handlu wewnątrzwspólnotowego żywym drobiem i produktami drobiowymi, będące kontynuacją kampanii szczepień, zostały utrzymane przez przyjęcie decyzji Komisji 2002/552/WE [6].
(8) Doświadczenie włoskiej kampanii szczepień sugeruje, że kampania ta skutecznie zatrzymała rozprzestrzenianie się wirusa influenzy drobiu o niskiej chorobotwórczości.
(9) Szczep wirusa influenzy drobiu H7N3 jest odpowiedzialny za obecne zakażenia, podczas gdy poprzednia epidemia została spowodowana przez szczep wirusa N7N1.
(10) Obecnie zakażenie występuje na obszarze Włoch o dużej populacji drobiu.
(11) W związku z tym szczepienie może być skutecznym narzędziem uzupełnienia środków dla kontroli influenzy drobiu.
(12) Podczas zastosowania szczepień należy wprowadzić ograniczenia w przemieszczaniu się szczepionego drobiu.
(13) Włochy przedstawiły program szczepień w celu uzupełnienia środków kontroli influenzy drobiu na ograniczonym obszarze kraju, obejmujący specjalne ograniczenia w przemieszczaniu się.
(14) W ramach wprowadzenia programu Włochy zatwierdziły zastosowanie dwóch inaktywowanych szczepionek przeciwko influenzy drobiu.
W fazie początkowej szczepionka homologiczna otrzymywana jest ze szczepu macierzystego CK/Pak/1995-H7N3, a w następnym okresie, rozpoczynającym się na początku 2003 r., stosowana będzie szczepionka heterologiczna A/CK/Italy/AG-473/1999-H7N1.
(15) Na posiedzeniu technicznej grupy roboczej dokonano przeglądu programu szczepień przedstawionego przez Włochy.
(16) Monitoring szczepionych i nieszczepionych stad drobiu jest w dalszym ciągu prowadzony, w tym stosowanie testu serologicznego immunofluorescencyjnego, zatwierdzonego decyzją Komisji 2001/847/WE [7].
(17) Włochy wprowadziły specjalne ograniczenia w przemieszczaniu się związane ze szczepieniem drobiu oraz z handlem wewnątrzwspólnotowym.
(18) W celu uzyskania przejrzystości decyzja 2002/552/WE powinna utracić moc, a jej postanowienia zostają zastąpione niniejszą decyzją.
(19) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się program szczepień przeciwko influenzie drobiu przedstawiony przez Włochy, który zostaje przeprowadzony na obszarze określonym w załączniku I.
Artykuł 2
Ograniczenia w przemieszczaniu się żywych ptaków, jaj wylęgowych, jaj konsumpcyjnych i świeżego mięsa drobiu do obszaru, poza obszar i wewnątrz obszaru określonego w załączniku I stosuje się według ustaleń z programu szczepień określonego w art. 1.
Artykuł 3
1.
Z Włoch nie wysyła się żadnych żywych ptaków i jaj wylęgowych przybywających i/lub pochodzących z obszaru określonego w załączniku I.
2.
Z Włoch można wysyłać żywe ptaki i jaja wylęgowe przybywające i/lub pochodzące z terytorium Włoch poza obszarem określonym w załączniku I, jeśli:
- nie ustalono kontaktu lub innych epidemiologicznych związków z influenzą drobiu pomiędzy gospodarstwem pochodzenia oraz gospodarstwem lub wylęgarnią położonymi na obszarze określonym w załączniku I, oraz
- gospodarstwo pochodzenia nie jest położone w żadnej ze stref ustanowionych przez właściwy organ, w których wprowadzone zostały ograniczenia związane z influenzą drobiu.
3.
Z Włoch nie wysyła się żadnych jaj konsumpcyjnych pochodzących od drobiu zaszczepionego przeciwko influenzie drobiu oraz pochodzących z obszaru określonego w załączniku I.
Artykuł 4
Świadectwa zdrowia zwierząt towarzyszące przesyłkom żywych ptaków i jaj wylęgowych z Włoch zawierają następujący zwrot: "Warunki zdrowia zwierząt z tej przesyłki są zgodne z decyzją 2002/975/WE".
Artykuł 5
1.
Świeże mięso drobiu musi być oznaczone zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/494/EWG [8] i nie jest wywożone z Włoch, jeśli pochodzi od:
a) drobiu zaszczepionego przeciwko influenzie drobiu;
b) stad drobiu wykazujących seropozytywność na influenzę drobiu, przeznaczonych na rzeź, pod kontrolą urzędową zgodnie z programem szczepień, o którym mowa w art.1;
c) drobiu pochodzącego z gospodarstw usytuowanych w strefie z ograniczeniami, która zostaje ustalona w oparciu o minimalny promień 3 km wokół każdej z ferm drobiu zarażonej ptasią grypą o niskiej chorobotwórczości, zgodnie z postanowieniami programu szczepień, określonego w art. 1.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) i b) świeże mięso indyków szczepionych przeciwko influenzie drobiu szczepionką heterologicznego szczepu wirusa H7N1 nie jest znakowane zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/494/EWG oraz może zostać wysłane do innych Państw Członkowskich, pod warunkiem że mięso pochodzi z uboju stada indyków, które:
i) było regularnie kontrolowane i badane, z wynikiem negatywnym, pod kątem influenzy drobiu, jak zostało to określone w zatwierdzonym programie szczepień, ze szczególną uwagą zwróconą na ptaki wskaźnikowe.
Do badań:
- ptaków szczepionych stosuje się test immunofluorescencyjny,
- ptaków wskaźnikowych stosuje się test hamowania hemaglutynacji (HI), test immunodyfuzji w żelu agarowym (AGID) lub test ELISA.
Jednakże jeśli to konieczne, stosuje się również test immunofluorescencyjny;
ii) było kontrolowane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin przed załadunkiem, ze szczególną uwagą zwróconą na ptaki wskaźnikowe;
iii) było badane serologicznie, z wynikiem negatywnym, w Krajowym Laboratorium w kierunku influenzy drobiu za pomocą procedury pobrania próbek i badania, określonej w załączniku II do niniejszej decyzji;
iv) musi zostać przesłane bezpośrednio do rzeźni wyznaczonej przez właściwy organ oraz być poddane ubojowi bezpośrednio po przybyciu.
Ptaki są przetrzymywane oddzielnie od innych stad, niestosujących się do obecnych postanowień.
3.
Świeżemu mięsu indyków, spełniającemu wymogi określone w ust. 2, towarzyszy świadectwo zdrowia ustalone w załączniku VI dyrektywy 71/118/EWG [9], które w pkt IV lit. a) zawiera następujące oświadczenie urzędowego lekarza weterynarii:
"Mięso indyków opisane powyżej spełnia wymogi decyzji 2002/975/WE"
Artykuł 6
Włochy zapewniają, aby na obszarze określonym w załączniku I:
1) Do gromadzenia, przechowywania i transportu jaj konsumpcyjnych stosowano jedynie jednorazowy materiał do opakowań lub materiał, który może zostać skutecznie oczyszczony i zdezynfekowany.
2) Wszystkie środki transportu stosowane do przewozu drobiu, jaj wylęgowych, jaj konsumpcyjnych i pasz dla drobiu musiały być oczyszczone i zdezynfekowane bezpośrednio przed i po każdym transporcie środkami odkażającymi zgodnie ze sposobami użycia zatwierdzonymi przez właściwe władze.
Artykuł 7
Przemieszczanie się żywego drobiu i jaj wylęgowych, pochodzących z terytorium Włoch spoza obszaru określonego w załączniku I do innego Państwa Członkowskiego, jest dozwolone po uprzednim powiadomieniu centralnych i lokalnych władz weterynaryjnych kraju przeznaczenia na 5 dni wcześniej.
Zawiadomienie wysyłane jest przez właściwe władze weterynaryjne.
Artykuł 8
1.
Włochy powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o dacie rozpoczęcia szczepień najpóźniej z jednodniowym wyprzedzeniem.
2.
Przepisy art. 2–7 wchodzą w życie z dniem rozpoczęcia szczepień.
Artykuł 9
1.
Co sześć miesięcy Włochy przedstawiają raport zawierający informacje o skuteczności programu szczepień, o którym mowa w art. 1.
2.
Niniejsza decyzja, a w szczególności okres, podczas którego obowiązują ograniczenia w przemieszczaniu się po zakończeniu programu szczepień wskazane w art. 2–7, podlega odpowiednio przeglądowi.
Artykuł 10
Decyzja 2002/552/WE traci moc.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 listopada 2002 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
(2002/979/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie oraz jego art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 13 września 1999 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony (zwany dalej "Układem o Stowarzyszeniu").
(2) Te negocjacje zostały zakończone i Układ o Stowarzyszeniu został parafowany dnia 10 czerwca 2002 r.
(3) Wspólnota Europejska i Republika Chile zobowiązały się stosować tymczasowo niektóre przepisy Układu o Stowarzyszeniu do czasu jego wejścia w życie.
(4) Układ o Stowarzyszeniu powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty, a stosowanie tymczasowe niektórych jego przepisów powinno zostać potwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem późniejszego zawarcia, niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony, wraz z jego załącznikami i protokołami.
2.
Teksty Układu o Stowarzyszeniu, załączników, protokołów oraz Aktu Końcowego są załączone do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Układu o Stowarzyszeniu w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 2
Do czasu wejścia w życie Układu o Stowarzyszeniu tymczasowo stosuje się jego następujące postanowienia: art. 3–11, art. 18, art. 24–27, art. 48–54, art. 55 lit. a), b), f), h), i), art. 56–93, art. 136–162, oraz art. 172–206.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 198 ust. 3 Układu o Stowarzyszeniu w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
1.
Stanowisko zajmowane przez Wspólnotę w ramach Rady Stowarzyszenia i Komitetu Stowarzyszenia ustanowionych na mocy Układu o Stowarzyszeniu, zostaje przyjęte przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
2.
Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Stowarzyszenia i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Stowarzyszenia i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Wspólnota jest reprezentowana przez przedstawiciela Komisji w specjalnych komitetach ustanowionych Układem o Stowarzyszeniu lub utworzonych przez Radę Stowarzyszenia zgodnie z jego art. 7.
Artykuł 5
1. Niniejszym upoważnia się Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do celów stosowania art. 29 ust. 2 załącznika V do Układu o Stowarzyszeniu, do podpisywania dokumentów wymaganych do zmiany Układu.
2. Niniejszym upoważnia się Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, do celów stosowania art. 16 ust. 2 załącznika VI Układu o Stowarzyszeniu, do podpisywania dokumentów wymaganych do zmiany Układu.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/982/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2001/898/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/898/WE określa warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz przeprowadzanych na mocy dyrektywy 98/56/WE w odniesieniu do roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens od 2002 r. do 2004 r.
(2) Analizy i próby przeprowadzane w 2002 r. powinny być kontynuowane w 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Porównawcze wspólnotowe próby i analizy materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens, które rozpoczynają się w 2002 r., są kontynuowane w 2003 r. zgodnie z decyzją 2002/898/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus domestica zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/983/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/WE z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/112/WE [2],
uwzględniając decyzję Komisji 2001/896/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [3], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/896/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz, jakie mają być przeprowadzone zgodnie z dyrektywą 92/34/EWG na Prunus domestica od 2002 r. do 2006 r.
(2) Próby i analizy przeprowadzone w 2002 r. należy kontynuować w 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porównawcze wspólnotowe próby i analizy, rozpoczęte w 2002 r. na materiale, rozmnożeniowm i nasadzeniowym Prunus domestica, są nadal prowadzone w 2003 r., zgodnie z decyzją 2001/896/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Vitis vinifera, Brassica napus oraz Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/984/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE [2],
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/11/WE [5],
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [6], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/111/WE [7],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [8],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [9];
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [10],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/68/WE [12],
uwzględniając decyzję Komisji 2001/897/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych roślin zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 68/193/EWG, 69/208/EWG, 70/458/EWG oraz 92/33/EWG [13], w szczególności art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/897/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE 2002–2003 r.
(2) Próby i analizy przeprowadzone w 2002 r. należy kontynuować w 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Porównawcze wspólnotowe próby i analizy nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus, Allium ascalonicum oraz Vitis vinifera rozpoczęte w 2002 r. kontynuowane są w 2003 r. zgodnie z decyzją 2001/897/WE.
Decyzja Rady
z dnia 10 grudnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/368/WE, Euratom w sprawie dostosowania dodatków wypłacanych na rzecz członków i zastępców członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2002/985/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 258 akapit czwarty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 166 akapit czwarty,
uwzględniając wniosek Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 8 lipca 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 lipca 2002 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przedłożył memorandum dotyczące stosowania decyzji Rady 2001/368/WE, Euratom z dnia 7 maja 2001 r. w sprawie dostosowania dodatków wypłacanych na rzecz członków i zastępców członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1], w którym domagał się on utrzymania obecnego systemu.
(2) Akceptując fakt, że zwroty w postaci dziennych dodatków mogłyby opierać się raczej na rzeczywiście poniesionych kosztach niż na ustalonej stawce ryczałtowej, Rada niemniej jednak uznaje, że ze względów praktycznych obecny system powinien zostać utrzymany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 2001/368/WE, Euratom skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 2003 r.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/881/WE ustalającą wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz decyzję 2002/459/WE wymieniającą jednostki systemu komputerowego ANIMO
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4987)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/986/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], zmienioną decyzją Komisji 2000/208/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz punktów kontroli granicznej do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich, zatwierdzony na mocy decyzji Komisji 2001/881/WE [5], zmienionej decyzją 2002/455/WE [6], który zawiera numery jednostki ANIMO dla każdego punktu kontroli granicznej, musi być aktualizowany w celu uwzględnienia zmian w niektórych Państwach Członkowskich oraz kontroli wspólnotowych.
(2) Wykaz jednostek ANIMO w decyzji Komisji 2002/459/WE [7], który zawiera numery jednostki ANIMO dla każdego punktu kontroli granicznej, musi być odpowiednio aktualizowany w celu uwzględnienia stosownych zmian oraz w celu zachowania takiego samego wykazu, jak w decyzji 2002/881/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/881/WE zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 2002/459/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2002 r.
w sprawie wykazu zakładów na Wyspach Falklandzkich zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4988)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/987/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/WE z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakłady w państwach trzecich mogą być tylko dopuszczone do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, jeśli spełniają ogólne i szczególne warunki ustanowione w dyrektywie 72/462/EWG.
(2) W następstwie misji Wspólnoty, wydaje się, że sytuacja zdrowia zwierząt na Wyspach Falklandzkich jest porównywalna z tą w Państwach Członkowskich, w szczególności w odniesieniu do przenoszenia chorób poprzez mięso, i że działania kontrolne nad produkcją świeżego mięsa są zadowalające.
(3) Do celów art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, Wyspy Falklandzkie przekazały szczegóły dotyczące zakładu, który powinien zostać dopuszczony do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty.
(4) Inspekcje wspólnotowe wykazały, że warunki higieny w tym zakładzie są zadowalające i dlatego może on zostać włączony do pierwszego wykazu zakładów, sporządzonego zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG, z których przywóz świeżego mięsa może zostać dopuszczony.
Przywóz świeżego mięsa z zakładu wymienionego w wykazie w Załączniku podlega nadal ustanowionym już przepisom, ogólnym postanowieniom Traktatu i, w szczególności, innym wspólnotowym regulacjom weterynaryjnym, odnoszącym się do ochrony zdrowia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład na Wyspach Falklandzkich wymieniony w Załączniku zostaje niniejszym zatwierdzony do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty.
2.
Przywóz z tego zakładu nadal podlega wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, w szczególności tym dotyczącym ochrony zdrowia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 2002 r.
wyjaśniająca ponownie załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów w rachunkach narodowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5054)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/990/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 359/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 zawiera ramowe odniesienie do wspólnych norm, definicji, zasad klasyfikacji oraz zasad księgowych dla sporządzania ksiąg rachunkowych w Państwach Członkowskich dla statystyk wymaganych przez Wspólnotę Europejską w celu uzyskania porównywalnych rezultatów między Państwami Członkowskimi.
(2) Konieczna jest poprawa porównywalności danych między Państwami Członkowskimi w zakresie zmian w rzeczywistym produkcie krajowym brutto (PKB), zarówno mając na uwadze stosowanie art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [3], jak i rezolucję Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu z dnia 16 czerwca 1997 r. [4], a także ogólnie do celów wielostronnego nadzoru.
(3) Realizacja i nadzór nad Unią Gospodarczą i Walutową wymaga porównywalnych, aktualnych i wiarygodnych informacji na temat struktury i rozwoju sytuacji gospodarczej każdego Państwa Członkowskiego.
(4) Rachunki gospodarcze w wielkościach realnych, tj. korygowane o zmiany cen, są podstawowym narzędziem do dokonania analizy sytuacji gospodarczej i budżetowej państwa, pod warunkiem że są dokonywane w oparciu o jedyne w swoim rodzaju zasady, które nie pozostawiają miejsca na różne interpretacje; w tym celu zalecenia dotyczące obliczania danych w cenach stałych w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 powinny być pogłębione i wzmocnione.
(5) Decyzja Komisji 98/715/WE z dnia 30 listopada 1998 r.
[5] wyjaśnia załącznik A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów. Definiuje klasyfikację metod dla niektórych typów produktów na metody najbardziej właściwe, alternatywy, które mogą być wykorzystane, jeżeli właściwe metody nie mogą być zastosowane i na metody, które nie będą wykorzystywane.
(6) Decyzja 98/715/WE ustanawia program badań dla tych produktów, dla których klasyfikacja ta nie jest określona.
Wyniki programu badań, przeprowadzonego wspólnie z Państwami Członkowskimi, są obecnie dostępne.
Niniejsza decyzja definiuje przedmiotową klasyfikację uwzględniając wyniki programu badań.
(7) Niniejsza decyzja powinna zharmonizować pomiar cen i wolumenów w rachunkach narodowych bez uszczerbku dla istniejących ram prawnych dla zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95 [6] i ich dalszego funkcjonowania lub rozwoju w przyszłości.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego i Komitet ds. Statystyki w dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest ponowne wyjaśnienie zasad pomiaru cen i wolumenów zawartych w rozdziale 10 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 z uwagi na potrzebę dalszej harmonizacji pomiarów cen i wolumenów zgodnie z wynikami programu badań przewidzianego w art. 4 decyzji 98/715/WE.
Artykuł 2
Klasyfikacja metod
Klasyfikacja metod na metody najbardziej właściwe, alternatywy, które mogą być wykorzystane, jeżeli właściwe metody nie mogą być zastosowane i na metody, które nie będą wykorzystywane jest ustanowiona w załączniku I do niniejszej decyzji dla produktów i kategorii transakcji, dla których ta klasyfikacja nie została jeszcze zdefiniowana decyzją 98/715/WE.
Artykuł 3
Harmonogram wprowadzenia klasyfikacji
Załącznik II ustanawia harmonogram wprowadzenia klasyfikacji określonych w art. 2.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu, parafowanej w Brukseli dnia 23 października 2002 r.
(2002/993/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Królestwem Nepalu.
(2) Umowa została parafowana dnia 23 października 2002 r.
(3) Właściwe jest stosowanie tej Umowy tymczasowo od dnia 1 stycznia 2003 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemności.
(4) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie należy ją podpisać w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej jej zawarcia.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem jej podpisania.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem wzajemności Umowę stosuje się na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 2003 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2002 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5377)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/994/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 97/78/WE, konieczne jest podjęcie niezbędnych środków w zakresie przywozu niektórych produktów z państw trzecich, w przypadku prawdopodobieństwa wystąpienia poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi albo rozprzestrzeniania się zagrożenia.
(2) Zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], konieczne jest przyjęcie niezbędnych środków w zakresie przywozu niektórych produktów z państw trzecich, przeznaczonych do żywienia zwierząt, w przypadku prawdopodobieństwa wystąpienia poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi albo rozprzestrzeniania się zagrożenia.
(3) Zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylającą dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [4], proces produkcyjny zwierząt i podstawowych produktów pochodzenia zwierzęcego powinien być monitorowany, w celu wykrywania obecności niektórych pozostałości i substancji u zwierząt żywych, w ich ekskrementach, płynach ustrojowych i tkankach, w produktach pochodzenia zwierzęcego, paszach dla zwierząt i w wodzie pitnej.
(4) W następstwie wykrycia chloramfenikolu w niektórych produktach akwakultury i rybołówstwa przywożonych z Chin, Komisja przyjęła decyzję 2001/699/WE z dnia 9 września 2001 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z Chin oraz Wietnamu [5], zmienioną decyzją 2002/770/WE [6].
Ponadto, oraz w następstwie braków rozpoznanych podczas wizyty kontrolnej w Chinach, w zakresie przepisów dotyczących leków weterynaryjnych oraz w zakresie systemu kontrolowania pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych, Komisja przyjęła decyzję 2002/69/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin [7], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/933/WE [8].
(5) Decyzja 2002/69/WE przewiduje możliwość jej weryfikacji, w świetle informacji dostarczonych przez właściwe władze Chin, wyników wzmożonych kontroli i badań przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na przesyłkach w punktach kontroli granicznej Wspólnoty oraz, w razie konieczności, na podstawie wyników ponownej kontroli na miejscu, przeprowadzonej przez ekspertów Wspólnoty.
Informacje dostarczone przez władze chińskie oraz korzystne wyniki kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie umożliwiły zezwolenie na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, co skutkowało wprowadzeniem kilku zmian do decyzji 2002/69/WE.
(6) W świetle informacji dostarczonych przez władze Chin, zezwala się na przywóz kategorii produktów pochodzenia zwierzęcego, objętych chińskimi programami monitorowania pozostałości, które zostały zatwierdzone.
(7) W przypadku niektórych innych kategorii produktów pochodzenia zwierzęcego, w świetle kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie, zachodzi konieczność utrzymania mechanizmów monitorowania ustanowionych na mocy decyzji 2002/69/WE.
Częstotliwość badań wykonywanych w odniesieniu do przesyłek ustala się zgodnie z poziomem zaobserwowanego ryzyka.
(8) Produkty rybołówstwa, otrzymane za pomocą innych środków niż akwakultura, nie są objęte ryzykiem określonym powyżej i dlatego nie podlegają monitorowaniu.
Niemniej jednak, w przypadku węgorzy i krewetek, odróżnienie produktów akwakultury od tych poławianych na dziko jest obecnie niemożliwe, z wyjątkiem połowów krewetek w Oceanie Atlantyckim; w związku z tym, z wyjątkiem wymienionej drugiej kategorii skorupiaków, produkty te powinny pozostać objęte zakazem.
(9) Monitoring przewidziany w decyzji 2001/669/WE został utrzymany na okres przejściowy w odniesieniu do Chin, natomiast w odniesieniu do Wietnamu został skreślony na mocy decyzji 2002/770/WE.
(10) W związku z powyższym, niniejsza decyzja powinna uaktualnić oraz ujednolicić przepisy decyzji 2002/69/WE i uchylić odpowiednio decyzje 2001/669/WE i 2002/69/WE.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzje stosuje się do wszystkich produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin i przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu produktów określonych w art. 1.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji, zgodnie z poniższymi przepisami i szczególnymi warunkami zdrowotnymi zwierząt oraz warunkami zdrowia publicznego, mającymi zastosowanie do przedmiotowych produktów.
W przypadku produktów wymienionych w częściach II i III załącznika do niniejszej decyzji, przywóz jest dopuszczony wyłącznie, gdy wyniki testów określonych w art. 3 są pozytywne.
Artykuł 3
1.
Z zastosowaniem odpowiednich planów pobierania próbek i metod wykrywania, przesyłki produktów wymienionych w sekcjach II i III załącznika do niniejszej decyzji, poddawane są przez Państwa Członkowskie testom chemicznym, w celu upewnienia się, czy przedmiotowe produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi.
Test taki wykonuje się przede wszystkim w celu wykrycia obecności pozostałości leków weterynaryjnych, pestycydów, substancji zanieczyszczających i niedozwolonych.
2.
W przypadku produktów wymienionych w sekcji II załącznika, testy wykonuje się na produktach w ilości 20 % wszystkich przesyłek; w przypadku produktów wymienionych w sekcji III, testy wykonuje się na wszystkich przesyłkach.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wynikach testów określonych w ust. 1 za pomocą Szybkiego Systemu Ostrzegania w odniesieniu do żywności i pasz, utworzonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [9], niezwłocznie w przypadku gdy są one pozytywne i cotygodniowo, gdy są negatywne.
Artykuł 4
Wszystkie wydatki związane ze stosowaniem niniejszej decyzji ponosi strona wysyłająca, odbiorca lub ich przedstawiciel.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zobowiązane są zmienić środki stosowane w handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja podlega weryfikacji na podstawie informacji i gwarancji dostarczonych przez właściwe władze Chin, wyników testów określonych w art. 3 i w razie konieczności na podstawie wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej przez ekspertów Wspólnoty.
Artykuł 7
Decyzja 2001/699/WE i decyzja 2002/69/WE tracą moc.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 grudnia 2002 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 2002 r.
ustanawiająca tymczasowe środki bezpieczeństwa w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4873)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/995/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 5,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2], zmienioną ostatnio decyzją Rady 2001/572/WE [3], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [4], zmienionej ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [5], mięso i produkty mięsne stanowiące część bagażu osobistego podróżnych i przeznaczone do ich indywidualnego spożycia lub stanowiące zawartość małych paczek wysłanych do osób prywatnych w celach niekomercyjnych, zostają pod niektórymi warunkami wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozdział III dyrektywy Rady 91/494/EWG [6], zmienionej ostatnio dyrektywą Rady 99/89/WE [7], warunki zdrowotne zwierząt określające zasady handlu wewnątrz Wspólnoty oraz zasady przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich nie znajdują zastosowania, podlegając niektórym warunkom, w stosunku do mięsa drobiowego stanowiącego część bagażu osobistego podróżnych i przeznaczonego do indywidualnego spożycia, oraz wysyłanego w postaci niewielkich przesyłek do osób prywatnych.
(3) Zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/45/EWG [8], zmienionej ostatnio dyrektywą Rady 97/79/WE [9], postanowienia niniejszej dyrektywy dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych, nie znajdują zastosowania w przypadku przywozu trofeów myśliwskich lub niewielkich ilości ubitych zwierząt łownych, przewożonych przez podróżujących.
(4) Artykuł 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 97/78/WE nakazuje Państwom Członkowskim stosowanie odpowiednich zabezpieczeń, aby żadna partia towaru nie została wwieziona na teren Wspólnoty bez uprzedniego poddania jej odpowiedniej kontroli weterynaryjnej oraz aby przesyłki były wprowadzane na teren Wspólnoty jedynie przez punkty kontroli granicznej. Jednakże zgodnie z art. 16, pod pewnymi warunkami, niniejsze wymagania nie znajdują zastosowania w przypadku produktów przewożonych przez podróżnych lub przesyłanych do osób prywatnych do ich indywidualnej konsumpcji; oznacza to, że Państwa Członkowskie muszą zorganizować kontrole na innych punktach kontroli granicznej, w celu zagwarantowania, że produkty niespełniające tych wymagań nie zostaną wwiezione przez takie punkty.
(5) Liczba punktów wjazdowych na granicach państw Wspólnoty, przez które przybywają zarówno pasażerowie, jak i przesyłki z państw trzecich, przekracza listę tych zatwierdzonych jako punkty kontroli granicznej; jednakże właściwe organy każdego z Państw Członkowskich ponoszą odpowiedzialność za zagwarantowanie, iż podróżni, pasażerowie lub inne osoby odpowiedzialne za przewóz takich przesyłek świadomie przestrzegają odpowiednich przepisów Wspólnoty znajdujących zastosowanie w przypadku niekomercyjnych przesyłek zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego.
(6) Decyzja Komisji 93/13/EWG [10] ustanawia procedurę kontroli weterynaryjnych we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich.
W art. 5 ustala się limit wagowy dla produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wynoszący 1 kg, zwalniający z przeprowadzania systematycznych kontroli weterynaryjnych, o ile produkty te są sprowadzane z państw trzecich lub z ich części znajdujących się na liście państw trzecich, z których przywóz jest dozwolony.
Przewiduje on również niektóre odstępstwa dla małych paczek zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego przywożonych do Danii, m.in. z Grenlandii i Wysp Faroe, oraz dla niektórych gatunków ryb przywożonych do Finlandii z Rosji.
(7) Decyzja Komisji 2002/349/WE [11] ustanawia wykaz produktów poddawanych badaniu w punktach kontroli granicznej.
Jednakże zgodnie z art. 2 postanowienia niniejszej decyzji stosuje się bez uszczerbku art. 16 dyrektywy Rady 97/78/WE.
(8) Te postanowienia stanowią razem odstępstwo od przepisów Wspólnoty odnośnie do ochrony zdrowia zwierząt w związku z małą ilością produktów pochodzenia zwierzęcego przewożonych jako bagaż osobisty lub przywożonych zgodnie z podobnymi warunkami przez osoby prywatne wjeżdżające na teren Wspólnoty.
(9) W roku 1996 zanotowano na terenie Niemiec wybuchy klasycznego pomoru świń, które następnie doprowadziły do epidemii na terenie Holandii.
W roku 2000 zanotowano wybuchy klasycznego pomoru świń na terenie Wielkiej Brytanii.
Wymienione epidemie były wywołane przez szczepy wirusa dotychczas niewyizolowane na terenie Wspólnoty.
(10) W obliczu ryzyka związanego z wprowadzeniem wirusa, jakie pokazała epidemia pryszczycy w niektórych krajach Maghrebu w 1999 r., Komisja Europejska ds. Kontroli Pryszczycy (EUFMD) podczas swej 33 sesji [12] przyjęła wytyczne dotyczące oceny tego ryzyka.
Wytyczne skupiają się na zagrożeniach związanych z turystyką i transportem oraz na przygotowaniu kampanii uświadamiającej mającej na celu zmniejszenia tego ryzyka.
Proponują one między innymi prowadzenie kampanii uświadamiającej w punktach granicznych oraz wzmożenie kontroli bagażu podróżnych.
(11) W roku 2001 został zanotowany poważny wybuch epidemii pryszczycy na terenie Wielkiej Brytanii, dotknęła ona również trzy inne Państwa Członkowskie.
Epidemie zostały wywołane przez wirusa typu O1-PanAsia, szczep niewystępujący w żadnym z państw trzecich, z których zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty są przywożone produkty pochodzące od zwierząt z gatunków wrażliwych na tę chorobę.
(12) w grudniu 2001 r. miała miejsce w Brukseli Międzynarodowa Konferencja na temat Zapobiegania i Kontroli Pryszczycy, podczas której postanowiono, iż należy wzmóc kontrole produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych przez podróżnych.
(13) Parlament Europejski przyjął rezolucję z 13 czerwca 2002 r. w sprawie pryszczycy i mistrzostw świata w piłce nożnej w Korei Południowej, wzywającą Państwa Członkowskie do zaostrzenia kontroli na swoich granicach zewnętrznych oraz wzywającą Komisję do zredagowania szczegółowej strategii zmierzającej do zredukowania ryzyka przenoszenia pryszczycy przez turystów.
(14) Właściwe jest podjęcie postanowień pozwalających Państwom Członkowskim na wyznaczenie punktów granicznych innych niż posterunki kontroli granicznej, na których mięso, mleko i ich pochodne przewożone przez indywidualnie podróżujących byłyby ograniczone lub podlegałyby kontroli zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie Rady 97/78/WE przez właściwe organy upoważnione do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub przez inne organy, którym udzielono takich pełnomocnictw.
(15) Biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną na świecie odnośnie do najważniejszych chorób zakaźnych zwierząt, przenoszonych przez produkty pochodzące od zwierząt, włączając pryszczycę, wprowadzanie na teren Wspólnoty takich produktów do celów niekomercyjnych i zgodnie z obowiązującymi przepisami, z państw trzecich, w których występują te choroby, stanowi ryzyko dla zdrowia zwierząt, które jest obecnie przekazywane przez Komisję w formie stosownych propozycji legislacyjnych [13].
W oczekiwaniu na planowane zmiany aktualnych przepisów dotyczących przywozu konieczne jest bezzwłoczne przyjęcie tymczasowych środków bezpieczeństwa ograniczających w sposób istotny niekomercyjny przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego, jako jedynego skutecznego środka zapobiegającego przed tego typu przywozem sprowadzającym na teren Wspólnoty poważne choroby zwierzęce.
(16) Wiele Państw Członkowskich konsekwentnie wprowadziło specjalne środki kontroli na swoich granicach i zażądało od Komisji przedsięwzięcia takich środków, które miałyby na celu zapewnienie minimalnej harmonizacji tego typu środków.
(17) Dlatego też stosownym będzie sprecyzowanie i dalsze limitowanie rodzajów i ilości produktów pochodzenia zwierzęcego, które mogłyby korzystać z prawa do zwolnienia z kontroli weterynaryjnych, ustalonego dla niekomercyjnego przywozu nieprzedstawiającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia zwierząt.
W oczekiwaniu na przyjęcie bardziej szczegółowych przepisów stosownym będzie także zapewnienie, że kontrole te będą organizowane przez Państwa Członkowskie w istotnych punktach granicznych Wspólnoty w oparciu o zasady określone w dyrektywie Rady 97/78/WE, z uwzględnieniem konieczności przystosowania tych zasad do niekomercyjnego charakteru tych przywozów oraz zagwarantowania, iż informacja na temat tych kontroli zostanie udostępniona podróżnym.
(18) Stosownym jest również zaplanowanie regularnych rewizji środków przewidzianych w tej decyzji celem ich uaktualnienia w momencie, gdy przyjęte zostaną nowe proponowane zasady dotyczące przywozu.
(19) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Stosowanie następujących postanowień zostaje zawieszone:
a) artykuł 1 ust. 2 lit. b), c) i e) dyrektywy Rady 72/462/EWG, dotyczące wyłączenia z zakresu niniejszej dyrektywy mięsa i produktów mięsnych przywożonych przez podróżnych lub przesyłanych osobom prywatnym;
b) artykuł 8 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy Rady 91/494/EWG, dotyczące wyłączenia z zakresu niniejszej dyrektywy mięsa drobiowego i produktów mięsnych przywożonych przez podróżnych lub przesyłanych osobom prywatnym;
c) artykuł 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/45/EWG, dotyczący wyłączenia z zakresu niniejszej dyrektywy przywozu przez podróżnych ubitych zwierząt łownych; oraz
d) artykuł 5 ust. 1 i 2 decyzji 93/13/EWG, dotyczący mięsa, mleka, produktów mięsnych i mlecznych.
2. W drodze odstępstwa od art. 1 decyzji 2002/349/WE Państwa Członkowskie muszą zorganizować kontrole w punktach granicznych Wspólnoty, wyznaczonych przez właściwe organy zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 3 lit. b) i ust. 4, art. 17 ust. 1 i 3 oraz art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 97/78/WE dotyczące mięsa, mleka, produktów mięsnych i mlecznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a), b), d) dyrektywy Rady 97/78/WE.
Jednakże bez uszczerbku dla art. 20 i 22 dyrektywy Rady 97/78/WE i w drodze odstępstwa od wymogów certyfikacji weterynaryjnej kontrole te nie będą dotyczyć:
a) produktów wymienionych w załączniku I;
b) produktów wprowadzanych na teren Wspólnoty z Grenlandii, Wysp Faroe, Islandii, Andory, San Marino, Księstwa Lichtenstein, Szwajcarii, Estonii, Litwy, Łotwy, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Węgier, Słowenii, Rumunii, Bułgarii, Malty i Cypru,
jeżeli będą przewożone w ręku przez podróżnych lub w ich bagażu, celem indywidualnego spożycia, biorąc pod uwagę charakter produktu oraz ilość tego produktu, która mogłaby być w racjonalny sposób spożyta przez osobę.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że warunki zdrowotne zwierząt w kontekście przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego będą podawane do wiadomości podróżnych przybywających z państw trzecich we wszystkich właściwych punktach granicznych Wspólnoty.
Informacja musi zawierać przynajmniej te informacje, które zostały przewidziane w załączniku II, oraz być rozmieszczona w formie obwieszczeń umieszczonych w widocznych, dobrze dostępnych miejscach.
2.
Państwa Członkowskie przygotują operatorów międzynarodowego transportu pasażerskiego, aby zwracali oni uwagę wszystkich pasażerów, których przywożą na teren Wspólnoty, na warunki zdrowotne zwierząt w kontekście przywozu na teren Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego oraz na postanowienia tej decyzji, w szczególności poprzez udostępnienie informacji zawartej w załączniku III.
Artykuł 3
Środki przewidziane na mocy tej decyzji muszą być przynajmniej raz na trzy miesiące poddawane rewizji przez Komisję we współpracy ze Stałym Komitetem Weterynaryjnym, w szczególności w świetle przyjęcia nowych wspólnotowych regulacji dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych w przypadku przywozu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że informacje dla podróżnych przewidziane w art. 2 zostaną im udostępnione nie później niż 1 stycznia 2003 r.
Nie później niż 15 grudnia 2002 r. Komisja przedłoży Państwom Członkowskim kopie obwieszczeń zredagowanych zgodnie z wzorem z załącznika II.
Koszty operacyjne zostaną pokryte z budżetu Wspólnoty w kwocie nieprzekraczającej EUR 25000.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest adresowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2002 r.
ustanawiająca mechanizm oceny systemów prawnych i ich stosowania na poziomie krajowym w walce z terroryzmem
(2002/996/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29 i 34 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 20 września 2001 r. podjęto decyzję, jak zapisano w pkt 15 konkluzji z posiedzenia, o zaleceniu Komitetowi ds. Artykułu 36 opracowania łatwiejszej i płynniejszej formy mechanizmu oceny, określonego we wspólnym działaniu 97/827/WSiSW z dnia 5 grudnia 1997 r. ustanawiającym mechanizm oceny zastosowania i wdrażania na poziomie krajowym międzynarodowych przedsięwzięć w zakresie walki ze zorganizowaną przestępczością [3], w celu określenia procedury głębokiej oceny krajowych ustaleń dotyczących antyterroryzmu.
(2) Niezbędne jest poprawienie krajowych systemów prawnych do walki z terroryzmem i ich stosowanie.
(3) Główna odpowiedzialność za stworzenie każdego systemu prawnego i stosowanie go na poziomie krajowym leży po stronie Państwa Członkowskiego, mimo że, w kontekście Unii Europejskiej, Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o treści zawartości przepisów w tym zakresie w celu osiągnięcia większej skuteczności w walce z terroryzmem.
(4) Jest również pożądane, zgodnie z treścią wyżej wymienionego mandatu Rady z dnia 20 września 2001 r., aby ustanowiony został mechanizm, który, w kontekście współpracy przewidzianej przez Traktat, umożliwiałby Państwom Członkowskim dokonywanie oceny krajowych systemów prawnych w zakresie walki z terroryzmem oraz ich stosowania na podstawie równości i wzajemnego zaufania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie mechanizmu oceny
1.
Zostaje ustanowiony mechanizm głębokiej oceny krajowych ustaleń w zakresie walki z terroryzmem w ramach współpracy międzynarodowej między Państwami Członkowskimi, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi poniżej.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje działania, ukierunkowane na zapewnienie, że jego władze krajowe ściśle współpracują z zespołami oceniającymi, ustanowionymi na podstawie niniejszej decyzji w związku z jej wprowadzeniem w życie, przy należytym poszanowaniu norm prawnych i zasad etyki, stosowanych na poziomie krajowym.
Artykuł 2
Przedmioty oceny
1.
Do celów dokonania każdej oceny, konkretny przedmiot oceny, jak również kolejność, w jakiej Państwa Członkowskie mają być oceniane, określane są przez Komitet ds. Artykułu 36, na wniosek prezydencji.
W zależności od konkretnego przedmiotu wybranego do oceny Komitet ds. Artykułu 36 decyduje również, czy wyznaczyć podległą mu grupę roboczą Rady w celu prowadzenia oceny, czy też prowadzić ocenę bezpośrednio.
Dodatkowo Komitet ds. Artykułu 36 podejmuje decyzję co do częstotliwości każdej dokonywanej oceny.
2.
Prezydencja Rady przygotowuje ocenę z pomocą Sekretariatu Generalnego Rady, który korzysta w szczególności z krajowych ekspertów, oddelegowanych w tym celu.
Komisja jest w pełni zaangażowana w prace przygotowawcze.
3.
Dokonanie pierwszej oceny jest zakończone nie później niż w połowie roku 2003.
Artykuł 3
Wyznaczanie ekspertów
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Sekretariatowi Generalnemu Rady, z inicjatywy prezydencji i nie później niż na cztery tygodnie przed dniem, w którym Komitet ds. Artykułu 36 podejmuje decyzję o wszczęciu oceny konkretnego przedmiotu oceny, nazwiska od jednego do trzech ekspertów, mających znaczne doświadczenie w dziedzinie, do której odnosi się ocena w zakresie zwalczania terroryzmu oraz przygotowanych do uczestnictwa w dokonywaniu co najmniej jednej oceny.
2.
Prezydencja opracowuje listę ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie i przesyła ją Komitetowi ds. Artykułu 36 lub do grupy roboczej, wyznaczonej do tych celów.
Artykuł 4
Zespół oceniający
Na podstawie listy określonej w art. 3 ust. 2 prezydencja wybiera zespół dwóch ekspertów do dokonania oceny każdego Państwa Członkowskiego, upewniając się, że nie są oni obywatelami zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Nazwiska ekspertów wybranych do stworzenia każdego zespołu oceniającego są przekazywane do Komitetu ds. Artykułu 36 lub do grupy roboczej, wyznaczonej do tych celów.
Zespół oceniający korzysta z pomocy Sekretariatu Generalnego Rady i Komisji we wszystkich swoich zadaniach.
Artykuł 5
Przygotowanie kwestionariusza
Prezydencja, z pomocą Sekretariatu Generalnego Rady i Komisji, opracowuje ankietę do celów oceny wszystkich Państw Członkowskich w ramach konkretnego przedmiotu oceny, określonego w art. 2 ust. 1, oraz przedstawia go do zatwierdzenia Komitetowi ds. Artykułu 36 lub grupie roboczej, wyznaczonej do tych celów.
W tym kontekście, gdzie jest to stosowne, wymagana jest opinia dowolnej grupy roboczej Rady, posiadającej kompetencje w dziedzinie objętej oceną.
Ankieta opracowywana jest w taki sposób, aby pozwalała na ustalenie wszelkich informacji potrzebnych do przeprowadzenia oceny.
Oceniane Państwo Członkowskie zapewnia, że odpowiedź na ankietę następuje w ciągu jednego miesiąca i w sposób możliwie jak najbardziej kompletny oraz załącza, w miarę potrzeby, wszystkie przepisy prawa oraz wymagane dane techniczne i praktyczne.
Artykuł 6
Wizyta w sprawie oceny
Nie później niż sześć tygodni po otrzymaniu odpowiedzi na ankietę, w przypadku gdy jest to uznane za właściwe, zespół oceniający odbywa podróż do ocenianego Państwa Członkowskiego w celu dodatkowego wyjaśnienia odpowiedzi na ankietę, zgodnie z programem wizyty, opracowanym przez odwiedzane Państwo Członkowskie, na podstawie propozycji zespołu oceniającego, w celu przeprowadzenia wywiadów z organami politycznymi, administracyjnymi, policyjnymi, celnymi i sądowymi oraz z każdym innym odpowiednim organem.
Artykuł 7
Przygotowanie projektu sprawozdania
Nie później niż piętnaście dni po otrzymaniu odpowiedzi na ankietę lub po wizycie, określonej w art. 6, o ile wizyta taka miała miejsce, zespół oceniający opracowuje zwięzły projekt sprawozdania i przedkłada go ocenianemu Państwu Członkowskiemu, które przedstawia swoją opinię w ciągu sześciu tygodni.
Jeżeli zespół oceniający uzna to za właściwe, zmienia swoje sprawozdanie, w świetle uwag przedstawionych przez oceniane Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
Omówienie i przyjęcie sprawozdania
1.
Prezydencja przesyła projekt sprawozdania, który jest dokumentem poufnym, członkom Komitetu ds. Artykułu 36 lub grupie roboczej wyznaczonej do tych celów, wraz ze wszelkimi uwagami ocenianego Państwa Członkowskiego, które nie zostały przyjęte przez zespół oceniający.
2.
Posiedzenie Komitetu ds. Artykułu 36 lub grupy roboczej, wyznaczonej do tych celów rozpoczyna się przedstawieniem projektu sprawozdania przez członków zespołu oceniającego.
Przedstawiciel ocenianego Państwa Członkowskiego prezentuje następnie wszelkie uwagi, informacje lub wyjaśnienia, jakie uzna za niezbędne.
W dalszej kolejności Komitet ds. Artykułu 36 lub grupa robocza wyznaczona do tych celów omawia projekt sprawozdania i przyjmuje wnioski na zasadzie konsensusu.
3.
Prezydencja, pod koniec całego procesu dokonywania oceny, informuje Radę, przy użyciu właściwych środków, o wynikach dokonanych ocen.
Rada może, jeżeli uzna to za stosowne, skierować wszelkie zalecenia do zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz może wezwać je do złożenia ponownego sprawozdania do Rady w sprawie postępu, jakiego dokonało do nieprzekraczalnego terminu ustalanego przez Radę.
4.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 prezydencja informuje Parlament Europejski pod koniec całego procesu dokonywania oceny co do stopnia stosowania mechanizmu oceny.
Artykuł 9
Poufność
1.
Eksperci w zespołach oceniających zobowiązani są do respektowania poufności wszystkich informacji, jakie otrzymują w związku z wykonywaniem ich zadań.
Państwa Członkowskie w związku z tym gwarantują, że eksperci, wyznaczeni na podstawie art. 3, mają właściwy poziom wiarygodności.
2.
Sprawozdanie, opracowane w ramach niniejszej decyzji, jest dokumentem poddanym ograniczeniu.
Jednakże oceniane Państwo Członkowskie może opublikować sprawozdanie na własną odpowiedzialność.
Jeżeli Państwo Członkowskie chce opublikować jedynie części sprawozdania, musi uzyskać zgodę Rady.
Artykuł 10
Zmiana mechanizmu
Nie później niż pod koniec pierwszej oceny wszystkich Państw Członkowskich Rada bada szczegółowe zasady i zakres mechanizmu oraz, jeżeli jest to właściwe, dokonuje zmian niniejszej decyzji.
Artykuł 11
Publikacja
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowanej w Phnom Pehn dnia 18 października 2002 r.
(2002/1000/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Królestwem Kambodży.
(2) Umowa została parafowana dnia 18 października 2002 r.
(3) Właściwe jest stosowanie niniejszej Umowy na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 2003 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemności.
(4) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, powinna ona zostać podpisana w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej jej zawarcia.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem wzajemności, Umowę stosuje się na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 2003 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
(2002/1001/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony [1] przewiduje w art. 22 ust. 1, że handel niektórymi wyrobami stalowymi podlega przepisom odrębnej umowy.
(2) Poprzednia umowa dwustronna między EWWiS a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi wygasła dnia 31 grudnia 2001 r.
(3) Strony zgodziły się na zawarcie nowej umowy, a negocjacje w sprawie nowej umowy nie zostały jeszcze zakończone.
(4) Wspólnota Europejska (WE) przejęła zobowiązania międzynarodowe EWWiS wraz z wygaśnięciem Traktatu EWWiS, a środki odnoszące się do handlu wyrobami stalowymi z państwami trzecimi należą obecnie do kompetencji WE w dziedzinie polityki handlowej.
(5) Decyzją 2001/933/EWWiS przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie dnia 19 grudnia 2001 r. ustalono limity ilościowe na rok 2002 [2].
(6) W oczekiwaniu na podpisanie i wejście w życie nowej umowy należy ustalić limity ilościowe na rok 2003.
(7) Parlament Ukrainy uchwalił ustawę nakładającą podatek w wysokości 30 EUR na tonę na wywóz złomu żelaznego, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2003 r.; proponowany podatek będzie stanowić przeszkodę w wolnym handlu złomem żelaznym i poważnie ograniczy, jeżeli nie zablokuje, wywóz złomu żelaznego, w ten sposób obciążając wspólnotowy przemysł stalowy i niekorzystnie wpływając na wspólnotowy rynek złomu żelaznego.
W rezultacie właściwe jest obniżenie limitów ilościowych na rok 2003 o 30 % względem limitów ilościowych ustalonych na rok 2002, aż do satysfakcjonującego rozwiązania tego zagadnienia i zakończenia negocjacji nowej umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podczas okresu wymienionego w załączniku I, przywóz do Wspólnoty Europejskiej wyrobów stalowych określonych w załączniku II pochodzących z Ukrainy podlega pozwoleniu na przywóz.
Pozwolenia wydaje się wyłącznie w granicach określonych w art. 2.
Artykuł 2
Zezwala się na przywóz, dla każdej grupy wyrobów i dla całej Wspólnoty, do wysokości limitów ilościowych określonych w załączniku I.
Okres ważności pozwolenia na przywóz niniejszym ustala się na cztery miesiące.
Pozwolenia na przywóz niewykorzystane lub wykorzystane częściowo mogą zostać odnowione na okres dwóch miesięcy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wydają pozwolenia zgodnie z zasadami uzgodnionymi z Komitetem Łącznikowym ds. Stali i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie o tym, w jakim stopniu limity zostały wykorzystane.
Państwa Członkowskie i Komisja porozumiewają się w celu zapewnienia nieprzekroczenia limitów.
Artykuł 4
Z datą wejścia w życie umowy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi przepisy tej umowy, wraz z wszelkimi dotyczącymi jej środkami wykonawczymi, zastępują przepisy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 2002 r.
ustanawiająca minimalne wymogi w zakresie badania genotypów białka prionowego u owiec
(notyfikowana jako dokument C(2002) 5102)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/1003/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1494/2002 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Trzęsawka owiec stanowi istotny problem w zakresie zdrowia zwierząt, wśród pogłowia owiec i kóz we Wspólnocie.
(2) W przypadku owiec i kóz, brak jest potwierdzonej rutynowej metody diagnostycznej dla rozróżnienia gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i trzęsawki owiec.
Brak jest dowodów na występowanie zakażenia owiec i kóz BSE w naturalnych warunkach.
Jednakże istnieje niepewność, czy BSE może zaatakować pogłowie owiec i kóz oraz czy może nadal występować wśród tego pogłowia.
W związku z tym, zakażenia pasażowalną encefalopatią gąbczastą (TSE) owiec i kóz stanowią również potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
(3) Badania naukowe wykazały, że niektóre genotypy białka prionowego u owiec dają odporność na trzęsawkę owiec.
Dowody dotyczące danych wskazują, że podobna genetycznie ustalona odporność na BSE występuje u owiec, które zostały poddane doustnemu zakażeniu BSE w warunkach doświadczalnych.
(4) Opinia Naukowego Komitetu Sterującego (SSC) z dnia 4 i 5 kwietnia 2002 r. w sprawie bezpiecznego pochodzenia materiałów od małych przeżuwaczy ustanawia wytyczne w zakresie podstawowych punktów programu hodowli w odniesieniu do odporności owiec na TSE.
Jednym z wymogów jest zbliżenie częstotliwości występowania owiec z genotypem ARR/ARR wśród każdej znaczącej rasy.
W celu uzyskania tej informacji, należy przeprowadzić badania ras owiec w Państwach Członkowskich.
(5) Komisja zaproponuje Radzie i Parlamentowi zmianę rozporządzenia (WE) nr 999/2001, w celu zapewnienia w tym rozporządzeniu podstawy prawnej dla środków zawartych w niniejszej decyzji.
Tymczasem, decyzję niniejszą należy przyjąć jako środek przejściowy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej Decyzji zastosowanie mają definicje określone w załączniku I.
Artykuł 2
Badanie genotypów białka prionowego u owiec
Do dnia 1 lipca 2003 r., wszystkie Państwa Członkowskie przeprowadzą badanie genotypu białka prionowego u wszystkich krajowych ras owiec, lub ras stanowiących znaczny odsetek pogłowia owiec na ich terytorium.
Badanie przeprowadza się z zastosowaniem parametrów określonych w załączniku II.
Artykuł 3
Sprawozdania, jakie Państwa Członkowskie mają dostarczyć Komisji
Do dnia 1 października 2003 r., Państwa Członkowskie dostarczą Komisji sprawozdanie z badania przewidzianego w art. 2.
Artykuł 4
Podsumowanie sprawozdań przez Komisję dla Państw Członkowskich
W terminie trzech miesięcy od upływu terminu składania sprawozdań, Komisja przedstawi Państwom Członkowskim podsumowanie sprawozdań otrzymanych na mocy art. 3.
Artykuł 5
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2002 r.
zmieniająca po raz dziesiąty decyzję 2001/327/WE dotyczącą ograniczeń w odniesieniu do przemieszczania zwierząt z gatunków podatnych na pryszczycę
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5271)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/1004/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/33/WE [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie Państwa Członkowskie wprowadziły w życie ograniczenia w odniesieniu do przemieszczania zwierząt z podatnych gatunków, ustanowione w decyzji Komisji 2001/327/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/242/WE [4].
(2) Wydaje się właściwym przedłużenie tych środków.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji 2001/327/WE datę "31 grudnia 2002 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2003 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2002 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2002/308/WE ustanawiającą wykazy zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5204)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/1005/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/WE z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uzyskania, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN), statusu strefy zatwierdzonej i zatwierdzonej hodowli ryb znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, Państwa Członkowskie przedłożą właściwe uzasadnienia i przepisy krajowe zapewniające zgodność z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 91/67/EWG.
(2) Decyzja Komisji 2002/308/WE [3], zmieniona decyzją 2002/536/WE [4], ustanawia wykazy zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w zakresie jednej lub więcej chorób ryb VHS i IHN.
(3) Kilka Państw Członkowskich przedłożyło uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych, z których wszystkie zostały dokładnie zbadane przez Komisję przy pomocy ekspertów z Państw Członkowskich.
(4) Francja przedłożyła uzasadnienia w celu uzyskania statusu dwóch stref zatwierdzonych w regionie Akwitanii w odniesieniu do VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
(5) Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu jednej strefy zatwierdzonej w Autonomicznej prowincji Veneto w odniesieniu do VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
Program stosowany w tej prowincji został zatwierdzony decyzją Komisji 2002/304/WE [5].
(6) Austria przedłożyła uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej dla jednej hodowli ryb w Dolnej Austrii w odniesieniu do VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
(7) Niemcy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej dla hodowli w Bawarii i Badenii-Wirtembergii w odniesieniu do VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
(8) Francja przedłożyła uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej dla hodowli w Akwitanii i Artois-Picardie w odniesieniu do VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
(9) Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu dla zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej dla hodowli w autonomicznych prowincjach Veneto, Trento, Valle D’Aosta i Friuli-Venezia Giulia w odniesieniu VHS i IHN, jak również przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dla utrzymania zatwierdzonego statusu.
(10) Dokumentacja dostarczona przez Francję i Włochy dla tych stref wskazuje, że te strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
Dlatego, kwalifikują się one do statusu strefy zatwierdzonej i powinny zostać dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
Dlatego, należy zmienić odpowiednio załącznik I do decyzji 2002/308/WE.
(11) Dokumentacja dostarczona przez Austrię, Niemcy, Francję i Włochy dla tych hodowli wskazuje, że te hodowle spełniają wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
Dlatego, kwalifikują się one do statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej i powinny zostać dodane do wykazu zatwierdzonych hodowli.
Dlatego, należy zmienić odpowiednio załączniku II do decyzji 2002/308/WE.
(12) Dania i Niemcy poinformowały Komisję o potrzebie sprostowania w załączniku I i załączniku II do decyzji 2002/308/WE z powodu odpowiednio błędów maszynowych w nazwie strefy zatwierdzonej i kodzie pocztowym zatwierdzonej hodowli.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik I do decyzji 2002/308/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
2.
Załącznik II do decyzji 2002/308/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 1145/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 czerwca 2002 r.
w sprawie wspólnotowych środków zachęcających w dziedzinie zatrudnienia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu [4], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 3 kwietnia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 Traktatu stwierdza, że działania Wspólnoty obejmują wspieranie koordynacji polityk zatrudnienia Państw Członkowskich w celu podniesienia ich efektywności poprzez realizację wspólnej strategii zatrudnienia.
(2) Nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej w Luksemburgu w dniach 20 i 21 listopada 1997 r. w sprawie zatrudnienia zapoczątkowało nową ogólną strategię zatrudnienia zwaną Europejską Strategią na rzecz Zatrudnienia. Obejmuje ona koordynację polityki zatrudnienia Państw Członkowskich na podstawie wspólnie uzgodnionych wytycznych jej dotyczących (proces luksemburski), a także kontynuację i rozwój skoordynowanej polityki makroekonomicznej i efektywnego rynku wewnętrznego.
Jej celem jest położenie podwalin pod trwały i bardziej dynamiczny wzrost oraz stworzenie klimatu zaufania sprzyjającego zwiększaniu zatrudnienia. Niniejsza strategia pociąga za sobą również bardziej systematyczne włączanie ogółu polityk Wspólnoty, i to zarówno polityk ramowych, jak i uzupełniających, do wspierania dziedziny zatrudnienia.
(3) Rada Europejska obradująca w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. wyznaczyła Unii nowy cel strategiczny zbudowania konkurencyjnej i dynamicznej gospodarki opartej na wiedzy, zdolnej do podtrzymywania wzrostu ekonomicznego i charakteryzującej się większą ilością lepszej jakości stanowisk, a także większą spójnością społeczną, w ten sposób odzyskując warunki dla pełnego zatrudnienia.
W tym celu ustanowiono nowe zadania i wzorce, wprowadzając je za pomocą nowej otwartej metody koordynacji na wszystkich szczeblach. W celu zapewnienia jednolitego strategicznego kierunku i efektywnego monitorowania postępu rolę siły przewodniej i koordynatora pełni Rada Europejska.
Rada zażądała ponadto wykorzystania oceny średniookresowej procesu luksemburskiego do wzmożenia tempa rozwoju poprzez wzbogacenie wytycznych w zakresie zatrudnienia konkretnymi zadaniami, które ustanowiłyby ściślejsze związki z innymi powiązanymi obszarami polityki.
(4) Szczególna siła Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia wynika ze współdziałania Państw Członkowskich w dziedzinie polityki zatrudnienia, zarazem pozostawiając im prawo do podejmowania decyzji odpowiadających ich indywidualnym warunkom.
Do innych zalet należy możliwość wzajemnego wykorzystania doświadczeń, między innymi dotyczących sposobów angażowania do współpracy przedstawicieli pracodawców i pracowników społecznych oraz władz miejscowych i regionalnych.
(5) W kilku wypadkach Rada Europejska ustaliła, że należy zdefiniować, a następnie zebrać porównywalne i wiarygodne dane statyczne oraz wskaźniki w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy.
(6) Decyzja Rady 2000/98/WE z dnia 24 stycznia 2000 r. ustanawiająca Komitet Zatrudnienia [5] ma na celu propagowanie koordynacji polityk Państw Członkowskich w dziedzinie zatrudnienia oraz rynku pracy.
(7) Decyzja Rady 98/171/WE z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie działań Wspólnoty dotyczących analiz, badań i współpracy w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy [6], wprowadzająca takie działania wygasa dnia 31 grudnia 2000 r.
(8) Niniejsza decyzja winna zapewniać kontynuację i rozwój działań wprowadzonych na podstawie decyzji 98/171/WE.
Wdrażając działania stosownie do niniejszej decyzji, Komisja winna w pełni uwzględnić wyniki programu przeprowadzonego zgodnie z decyzją 98/171/WE.
(9) Środki konieczne do stosowania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonawcze przyznane Komisji [7].
(10) Niniejsza decyzja ustanawia w odniesieniu do całego okresu trwania działań ramy finansowe nadające podstawowe punkty odniesienia w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i udoskonalenia procedury budżetowej [8] dla władzy budżetowej podczas stosowania corocznej procedury budżetowej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie działań Wspólnoty
Działania Wspólnoty dotyczące analiz, badań i współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy prowadzone są w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Zasady
1.
Działania wymienione w niniejszej decyzji są bezpośrednio powiązane z wprowadzaniem w życie Tytułu VIII Traktatu.
2.
Działania przyczyniają się do osiągania nowego strategicznego celu wyznaczonego przez Radę Europejską w Lizbonie, umożliwiającego Wspólnocie ponowne ustanowienie warunków dla pełnego zatrudnienia.
Artykuł 3
Cele
1.
Działania te mają na celu:
a) wspieranie skoordynowanego podejścia do polityki zatrudnienia we Wspólnocie w ramach ogólnego celu podnoszenia stopy zatrudnienia, wyznaczonego przez Radę Europejską w Lizbonie;
b) przyczynianie się do rozwoju wspólnej strategii zatrudnienia poprzez analizę, monitorowanie i wspieranie działań prowadzonych w Państwach Członkowskich, w poszanowaniu ich obowiązków w tym zakresie;
c) rozwój, realizację i ocenę Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia z uwypukleniem długofalowej perspektywy;
d) ustanowienie współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie analiz, badań i monitorowania polityki rynku pracy;
e) zidentyfikowanie najlepszych praktyk, a także wspieranie wymiany i przekazywania informacji oraz doświadczeń;
f) wyznaczenie profilu i opracowanie treści Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, w tym również sposobów współpracy z przedstawicielami pracodawców i pracowników oraz odpowiednimi władzami miejscowymi i regionalnymi, a także
g) wprowadzenie aktywnej polityki informacyjnej odpowiadającej na społeczną potrzebę przejrzystości oraz uznającej znaczenie zapewnienia obywatelom europejskim pełnej informacji o wszystkich zagadnieniach Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia.
Zostaje to osiągnięte w szczególności dzięki określonym środkom informacyjnym zwiększającym ogólną świadomość Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia i poprzez utworzenie Pakietu Zatrudnienia obejmującego krajowe plany działań w tej dziedzinie. Ponadto również dzięki wartościowaniu tych środków, jak przedstawiono we Wspólnym Raporcie o Zatrudnieniu, dostępnym dla ogółu społeczeństwa, zwłaszcza dzięki wykorzystaniu Internetu.
2.
Analizy przeprowadzane w kontekście tych działań powinny w jak najwyższym stopniu uwzględniać płeć.
Artykuł 4
Środki wspólnotowe
1.
Biorąc pod uwagę zasady określone w art. 2 z myślą o urzeczywistnieniu celów wymienionych w art. 3, środki wspólnotowe powinny obejmować następujące działania:
a) analizy i oceny trendów zatrudnienia i warunków polityki ramowej; analizy prognostyczne obszarów polityki istotnych dla Komisji i Państw Członkowskich umożliwiające ocenę alternatyw i oddziaływania polityk wspólnotowych; analizy perspektywiczne i badania nowych zagadnień polityki pojawiających się wraz z rozwojem wspólnej strategii zatrudnienia;
b) zapewnienie wsparcia Państwom Członkowskim w prowadzeniu spójnej i skoordynowanej oceny krajowych planów działań w dziedzinie zatrudnienia, w tym również sposobów angażowania do współpracy przedstawicieli pracodawców i pracowników oraz odpowiednich władz miejscowych i regionalnych.
Po zakończeniu pierwszego okresu stosowania corocznych wytycznych polityki zatrudnienia, zatwierdzonych zgodnie z procesem luksemburskim, powinna zostać przeprowadzona ocena specjalna;
c) ilościową i jakościową ocenę ogólnego oddziaływania Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, w tym oszacowanie efektywności wykorzystywanej metodologii oraz analizę zgodności pomiędzy Europejską Strategią na rzecz Zatrudnienia i ogólną polityką gospodarczą a także innymi obszarami polityki;
d) zebranie i wymianę doświadczeń w Państwach Członkowskich, dotyczących między innymi procesów oceny równorzędnej, w odniesieniu zarówno do filarów, jak i indywidualnych wytycznych, jak zdefiniowano w dorocznych wytycznych polityki zatrudnienia w Państwach Członkowskich.
Wzmożenie tej współpracy pomoże Państwom Członkowskim w rozwoju ich polityki zatrudnienia na podstawie zgromadzonej wiedzy;
e) monitorowanie Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia w Państwach Członkowskich, w szczególności za pośrednictwem Europejskiego Obserwatorium Zatrudnienia;
f) prowadzenie prac naukowych i specjalistycznych wspomagających opracowanie wspólnych wskaźników ilościowych i jakościowych, poprawę i zbieranie danych statystycznych, porównanie z najlepszymi i wymianę informacji o najlepszych praktykach;
g) wspieranie udziału przewodniczących Rady Unii Europejskiej w celu wytworzenia szczególnego zainteresowania zagadnieniami priorytetowymi Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, a także szczególnymi wydarzeniami o znaczeniu międzynarodowym lub związanymi z interesem ogólnym Wspólnoty i Państw Członkowskich.
2.
W toku działań określonych w ust. 1 szczególna uwaga powinna być skierowana na osoby znajdujące się pod wpływem kilku niekorzystnych czynników, które ograniczają perspektywy ich aktywnego uczestnictwa na rynku pracy.
Ponadto należy poczynić wysiłki, aby zasadą naczelną stała się równość płci, zwłaszcza w odniesieniu do równych szans mężczyzn i kobiet w kwestiach zatrudnienia i rynków pracy oraz możliwości pogodzenia pracy zawodowej i życia rodzinnego.
3.
Wprowadzając środki określone w ust. 1, Komisja uwzględnia dane statystyczne, badania i raporty dotyczące projektów, udostępniane przez organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP).
4.
Celem działań określonych w ust. 1 jest zapewnienie wysokiej świadomości Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia na wszystkich szczeblach geograficznych Unii Europejskiej, tak aby ogół społeczeństwa i grupy zainteresowane, takie jak instytucje społeczne, władze miejscowe i regionalne oraz pozostali kluczowi lokalni uczestnicy, w tym także towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych i organizacje non-profit, byli świadomi swojego potencjalnego wpływu na poszerzanie horyzontów ekonomicznych i społecznych ich miejscowości. Działania te mają ponadto zachęcić i ułatwić włączenie się do działań w tym kierunku.
Działania skierowane na propagowanie współpracy, najlepszej praktyki i nowatorskiego podejścia, pogłębiania wiedzy, rozwoju wymiany informacji i oceny doświadczeń zdobytych podczas wprowadzania w życie krajowych planów działań na wszystkich szczeblach obejmują:
a) wszechstronne badania dotyczące podejścia nowatorskiego i środków związanych z wprowadzaniem strategii zatrudnienia, w tym obejmującej również szczebel lokalny i regionalny;
b) wymianę doświadczeń w celu popularyzacji najlepszych praktyk, w tym także na szczeblu lokalnym i regionalnym;
c) badania dotyczące działań podejmowanych w celu zachęcenia lokalnych i regionalnych instytucji do współpracy w zakresie wdrażania Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia;
d) upowszechnianie wyników wyżej wymienionych badań związanych z wprowadzaniem w życie Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, w tym również na szczeblach lokalnych i regionalnych.
Artykuł 5
Wyniki działań
Wyniki działań wymienionych w art. 4 są wykorzystywane lub odpowiednio publikowane w zależności od ich rodzaju, między innymi:
1) raport w sprawie zatrudnienia w Europie oraz inne publikacje, dokumenty robocze, raporty przedstawiane Radzie, Komisji i Komitetowi do spraw Zatrudnienia; a także raporty dotyczące oceny procesu luksemburskiego wymienione w art. 4 ust. 1 lit. b);
2) krajowe seminaria przygotowujące do wprowadzania krajowych planów działań w dziedzinie zatrudnienia, seminaria dotyczące polityki zatrudnienia lub organizacja ważnych międzynarodowych imprez o tematyce priorytetowej lub związane z interesem ogólnym;
3) wykorzystanie Internetu do upowszechniania wyników (publikacje ma stronach www, internetowe dyskusje i seminaria) oraz jako narzędzia do nawiązania współpracy i wymiany informacji.
Artykuł 6
Spójność i komplementarność
Komisja podejmuje wszystkie niezbędne kroki w celu zapewnienia spójności i uniknięcia powielania się działań wprowadzonych niniejszą decyzją z pozostałymi działaniami pochodzącymi z odnośnych programów wspólnotowych i inicjatyw.
W tym względzie najwyższym priorytetem jest ocena zarówno pozytywnych, jak i negatywnych wyników pochodzących ze wszystkich działań i zapewnienie, że wiedza zdobyta w jednej strefie stopniowo zostanie przekazana do innych, w których są podejmowane działania.
W tym celu Komisja zapewnia wewnętrzne powiązania z odpowiednimi programami i inicjatywami oraz zdecentralizowanymi agencjami.
Artykuł 7
Udział państw trzecich
1.
Działania, w których mogą brać udział państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, stowarzyszone kraje Europy Wschodniej i Środkowej, Cypr, Malta i Turcja oraz kraje śródziemnomorskie, które są partnerami Unii Europejskiej, definiowane są w kontekście powiązań Unii Europejskiej z tymi krajami.
2.
Koszty udziału określone w ust. 1 ponoszą albo kraje zainteresowane, albo są one pokrywane z pozycji budżetu Wspólnoty dotyczących wprowadzania w życie umów o współpracy, stowarzyszaniu lub partnerstwie z krajami z wymienionych obszarów.
Artykuł 8
Środki wykonawcze
1.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się do zagadnień wspomnianych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania wymienioną w art. 9 ust. 2:
a) ogólne wytyczne realizacji działań i roczny plan pracy;
b) podział funduszy pomiędzy środki;
c) propozycje Komisji odnośnie do kryteriów udzielania wsparcia finansowego;
d) kryteria oceny działalności otrzymującego takie wsparcie oraz procedura upowszechniania i przekazywania wyników.
2.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji związane ze wszystkimi pozostałymi zagadnieniami przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą wymienioną w art. 9 ust. 3.
Artykuł 9
Działania Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Współpraca z pozostałymi komitetami
Aby zapewnić spójność i komplementarność tych działań z innymi działaniami wymienionymi w art. 6, Komisja regularnie informuje Komitet wymieniony w art. 9 o odpowiednich działaniach Wspólnoty.
W stosownych wypadkach Komisja ustanawia systematyczną i strukturalną współpracę pomiędzy Komitetem i pozostałymi komitetami działającymi na rzecz innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań.
Artykuł 11
Ustanowienie kanałów przekazywania informacji
Nie naruszając postanowień art. 8, 9 i 10, Komisja ustanawia niezbędne kanały przekazywania informacji z Komitetem Zatrudnienia w celu zapewnienia systematycznego i właściwego informowania go o realizowanych działaniach wymienionych w niniejszej decyzji.
Ponadto Komisja w ramach działań wymienionych w niniejszej decyzji ustanawia niezbędne powiązania z Parlamentem Europejskim i przedstawicielami pracodawców i pracowników, systematycznie wymieniając z nimi opinie.
W tym celu Komisja udostępnia istotne informacje Parlamentowi Europejskiemu i przedstawicielom pracodawców i pracowników.
Komisja informuje Komitet Zatrudnienia oraz Komitet wymieniony w art. 9 o opiniach Parlamentu Europejskiego i przedstawicieli pracodawców i pracowników.
Artykuł 12
Ramy finansowania
1.
Ramy finansowania działań Wspólnoty wymienionych w niniejszej decyzji za okres od 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wynoszą 55 mln EUR.
2.
Przyznane środki są zatwierdzane przez władzę budżetową w granicach perspektywy finansowej.
3.
Komisja może odwoływać się do pomocy technicznej i/lub administracyjnej, z korzyścią wzajemną dla niej i jej beneficjentów, a także udzielać wsparcia finansowego.
Artykuł 13
Ocena i raportowanie
1.
Komisja określa wskaźniki wydajności działań, kontroluje osiąganie wyników pośrednich i przeprowadza niezależną ocenę w trzecim roku (ocenę średniookresową) oraz bezzwłocznie po zakończeniu działań w ostatnim roku.
Ocena powinna w szczególności obejmować siłę oddziaływania i efektywność wykorzystania zasobów oraz zalecenia w kierunku podejmowania decyzji dotyczących dostosowania i ewentualnego rozszerzenia działań.
2.
Komisja może opublikować wyniki podjętych działań i raporty dotyczące oceny.
3.
W świetle wyników oceny Komisja może zaproponować rozszerzenie zakresu działań.
4.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. Komisja przedstawia raport okresowy dotyczący wyników działań Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, jak również do dnia 31 grudnia 2007 r. raport końcowy.
Raporty te powinny obejmować informacje związane z finansowaniem w ramach działań Wspólnoty oraz stwierdzać spójność i komplementarność z pozostałymi odpowiednimi programami, działaniami i inicjatywami, jak również przedstawiać użyteczne wyniki oceny.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 1247/2002/WE Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
z dnia 1 lipca 2002 r.
w sprawie regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków przez Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [1], w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych jest niezależnym organem kontrolnym, któremu powierzono monitorowanie stosowania przez instytucje i organy wspólnotowe instrumentów Wspólnoty dotyczących ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
(2) Przepisy o ochronie danych mają na celu ochronę podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w szczególności ich życia prywatnego i rodzinnego, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, w szczególności zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w poszanowaniu art. 7 i 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Te prawa podstawowe mają być interpretowane zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w świetle art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich.
Cel ochrony danych musi być osiągany z uwzględnieniem celu nieograniczania dostępnych dla obywateli informacji o przedsięwzięciach publicznych.
(3) Utworzenie takiego niezależnego organu kontrolnego wymaga ustanowienia regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy.
(4) Większość elementów, które mają być włączone do regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych, jest już zawarta w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.
Zawiera ono przepisy niezbędne do powołania Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy, określenia ich zasobów finansowych i ludzkich, ich niezależności, obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, ich obowiązków i uprawnień.
Regulamin Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych przewidziany w art. 46 lit. k) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 powinien w szczególności zawierać przepisy proceduralne regulujące sposób, w który wykonuje on swoje uprawnienia.
(5) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych jest związany prawem wspólnotowym i powinien stosować się do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [3].
Powinien być również związany przepisami Traktatu dotyczącymi ochrony podstawowych praw i wolności, stanowiącymi, że podejmowanie decyzji w Unii jest możliwie jak najbardziej jawne, i przewidującymi ochronę danych osobowych, w szczególności prawa do prywatności.
(6) Finansowe ramy niniejsze decyzji są zgodne z aktualnym pułapem pozycji 5.
(7) Jedynie dwa ważne aspekty regulaminu nie są umieszczone w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 i pozostają do sprecyzowania.
Dotyczą one ustalenia wynagrodzeń Pełnomocnika i jego zastępcy, dodatków dla nich i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia oraz siedziby Pełnomocnika.
Powinny być również sprecyzowane przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 w sprawie procedury powoływania Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy.
(8) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych powinien mieć wynagrodzenie na takim samym poziomie jak Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, ponieważ należy zapewnić mu status współmierny do jego obowiązków i uprawnień, a także dlatego, że rozporządzenie (WE) nr 45/2001 w dużym stopniu opiera się na przykładzie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, jeśli chodzi o określenie instytucjonalnego profilu Pełnomocnika.
Pod względem wynagrodzenia, dodatków i emerytury za wysługę lat Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich jest zrównany z sędzią Trybunału Sprawiedliwości.
(9) Zastępca Pełnomocnika powinien być zrównany z Sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości, w odniesieniu do wynagrodzenia, dodatków i emerytury za wysługę lat, tak by zachowana była hierarchia między nim/nią a Europejskim Pełnomocnikiem, przy czym obaj poddani są tej samej regulacji uposażeń odpowiadającej uregulowaniu procedury ich powoływania, ich kadencji i obowiązków.
(10) Siedzibą Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych powinna być Bruksela, tak by w związku z charakterem jego/jej zadań zapewnić konieczną bliskość, jaka powinna istnieć między nim/nią a instytucjami i organami wspólnotowymi podlegającymi jego/jej nadzorowi oraz w celu ułatwienia wypełniania jego/jej obowiązków.
(11) Należy zbadać, w jakim stopniu przewidziana w art. 46 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 współpraca z organami ochrony danych w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej będzie służyć urzeczywistnieniu celu zapewnienia spójnego stosowania reguł i procedur nadzorowania ochrony danych.
(12) Właściwy komitet Parlamentu Europejskiego może zadecydować o przeprowadzeniu otwartego dla wszystkich członków Parlamentu przesłuchania kandydatów umieszczonych w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, po ogłoszeniu publicznego naboru kandydatów,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wynagrodzenie Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych
Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych traktuje się na równi z sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do określania wynagrodzenia, dodatków, emerytury za wysługę i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia.
Artykuł 2
Wynagrodzenie zastępcy Pełnomocnika
Zastępcę Pełnomocnika traktuje się na równi z sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do określania wynagrodzenia, dodatków, emerytury za wysługę lat i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia.
Artykuł 3
Procedura powoływania
Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych i jego zastępca są powoływani po ogłoszeniu publicznego naboru kandydatów.
Nabór kandydatów umożliwia zainteresowanym osobom w całej Wspólnocie złożenie ich wniosków.
Wykaz kandydatów jest jawny.
Na podstawie wykazu sporządzonego przez Komisję zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 właściwy komitet Parlamentu Europejskiego może zorganizować przesłuchania w celu wyrażenia preferencji.
Artykuł 4
Siedziba
Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych i jego zastępca mają swe siedziby w Brukseli.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 1376/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję nr 1336/97/WE w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 decyzji nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] zobowiązuje Komisję do przedkładania co trzy lata raportu w sprawie wykonania decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
(2) Komisja przedłożyła ten raport w dniu 10 grudnia 2001 r.
(3) Artykuł 14, o którym mowa powyżej, zobowiązuje Komisję do przedkładania właściwych wniosków w sprawie zmian załącznika I do decyzji na podstawie postępu technicznego i zdobytego doświadczenia.
(4) Specjalne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego nr 9/2000 zawierało zalecenia, które zostały wzięte pod uwagę w raporcie Komisji.
(5) W swoim komunikacie w sprawie inicjatywy Komisji na rzecz Specjalnej Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Komisja powołała inicjatywę eEuropa, kładąc nacisk na społeczny wymiar społeczeństwa informacyjnego.
(6) W dniu 28 stycznia 2002 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie wspólnego podejścia i szczególnych działań w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji [5].
(7) Dlatego załącznik I do decyzji nr 1336/97/WE powinien zostać odpowiednio zrewidowany.
(8) Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 1336/97/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się następujący akapit:
"Do celów niniejszej decyzji "infrastruktura telekomunikacyjna"; odnosi się do sieci elektronicznego przesyłania danych oraz do usług wykorzystujących te dane.";
2) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet (dalej zwany "Komitetem";).
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.";
3) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Przed dniem 31 stycznia 2005 r.
Komisja przedkłada raport na temat wykonania niniejszej decyzji w okresie między lipcem 2000 r. i czerwcem 2004 r. Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku braku decyzji w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. uznaje się, iż załącznik I traci moc, z wyjątkiem przepisów w sprawie zaproszeń do składania propozycji, które już zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed tą datą.";
Decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2002 r.
dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 166 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wypełniania zadań ustanowionych w art. 2 Traktatu art. 163 Traktatu przewiduje, że celem Wspólnoty jest wzmocnienie naukowych i technologicznych podstaw przemysłu wspólnotowego oraz zwiększanie jego konkurencyjności na poziomie międzynarodowym, zarazem promowanie badań uważanych za niezbędne ze względu na inne polityki Wspólnoty.
(2) Artykuł 164 Traktatu wymienia działania, które ma wykonywać Wspólnota dla osiągnięcia wyżej wymienionych celów, uzupełniając działania wykonywane przez Państwa Członkowskie.
(3) Traktat przewiduje przyjęcie wieloletniego programu ramowego określającego działania Wspólnoty w zakresie badań naukowych, rozwoju technologicznego i demonstracji.
Wspomniany program ramowy spełnia wymogi zasady pomocniczości określone w art. 5 Traktatu.
(4) Na podstawie art. 165 Traktatu Wspólnota i Państwa Członkowskie koordynują działania w zakresie badań naukowych i rozwoju technologicznego w celu zapewnienia zgodności polityk krajowych oraz polityki Wspólnoty.
(5) W 2000 r. Komisja przedłożyła dwa komunikaty dotyczące odpowiednio perspektyw i celów utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej oraz urzeczywistnienia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i wytycznych dla działań Unii Europejskiej z zakresu badań naukowych w okresie 2002–2006.
W 2000 r. Komisja przedłożyła także komunikat dotyczący innowacji w gospodarce opartej na wiedzy.
(6) Rady Europejskie w Lizbonie w marcu 2000 r., Santa Maria de Feira w czerwcu 2000 r. i w Sztokholmie w marcu 2001 r. przyjęły konkluzje ukierunkowane na szybkie ustanowienie europejskiej przestrzeni badań naukowych i innowacji w celu osiągnięcia trwałego wzrostu gospodarczego, zwiększenia zatrudnienia oraz spójności społecznej, jako ostateczny cel przyjmując, aby do 2010 r. Unia Europejska stała się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką opartą na wiedzy w skali świata.
Ze względu na zobowiązanie zawarte w art. 6 Traktatu Rada Europejska w Göteborgu w czerwcu 2001 r. przyjęła strategię na rzecz stałego rozwoju oraz dodała trzeci, środowiskowy aspekt do strategii lizbońskiej.
W szczególności Rada Europejska w Lizbonie podkreśliła znaczenie inicjatywy Komisji "e-Europa", mającej na celu rozwijanie społeczeństwa informacyjnego, a Rada Europejska w Sztokholmie podkreśliła potrzebę podjęcia szczególnych wysiłków w dziedzinie nowych technologii, przede wszystkim biotechnologii.
(7) Parlament Europejski [5] [6], Rada [7] [8], Komitet Ekonomiczno-Społeczny [9] oraz Komitet Regionów [10] wyraziły swoje poparcie dla utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
(8) Dnia 19 października 2000 r. Komisja przedłożyła konkluzje zewnętrznej oceny wdrażania i skutków działań wspólnotowych wykonywanych w ciągu pięciu lat poprzedzających tę ocenę wraz z własnymi uwagami.
(9) Szósty program ramowy powinien wywołać skutki strukturalne na badania naukowe i rozwijanie technologii w Europie, łącznie z Państwami Członkowskimi, stowarzyszonymi państwami kandydującymi i innymi państwami stowarzyszonymi oraz przyczynić się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji.
(10) Zgodnie z art. 166 ust. 1 Traktatu konieczne jest uchwalenie celów naukowych i technologicznych oraz ustalenie odpowiednich priorytetów planowanych działań, ogólnej maksymalnej kwoty oraz szczegółowych zasad współuczestnictwa finansowego Wspólnoty w szóstym programie ramowym oraz odpowiednich udziałów w każdym z przewidywanych działań oraz wskazanie ogólnych kierunków tych działań, wdrażanych zgodnie z zasadą ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
Konieczne jest zapewnienie prawidłowej gospodarki finansowej szóstego programu ramowego.
(11) Właściwe jest położenie szczególnego nacisku na potrzeby małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), mając na uwadze Europejską Kartę Małych Przedsiębiorstw popartą przez Radę Europejską w Feira, której założenia oraz ósmy kierunek działań zmierzają do wzmocnienia zdolności technologicznej małych przedsiębiorstw oraz ułatwienia dostępu do najlepszych badań naukowych i technologii.
(12) Szósty program ramowy powinien wnieść znaczący wkład do rozwoju doskonałości naukowej i technicznej oraz koordynacji badań naukowych na skalę europejską, w całym spektrum badań od nauk podstawowych do nauk stosowanych.
Program ramowy powinien podkreślać wagę udziału stowarzyszonych krajów kandydujących w polityce Wspólnoty w dziedzinie badań oraz Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
(13) Projekty badawczo-rozwojowe i innowacyjne oraz działania koordynacyjne mogą być traktowane jako "schody ku doskonałości", by ułatwić dostęp do działań niniejszego Programu ramowego mniejszym podmiotom badawczym, łącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami, oraz podmiotom badawczym ze stowarzyszonych krajów kandydujących.
(14) Należy ułatwić udział kapitałowy regionów peryferyjnych we wspólnotowych działaniach z zakresu badań naukowych i rozwoju technologicznego poprzez właściwe mechanizmy dostosowane do ich szczególnej sytuacji.
(15) Wymiar międzynarodowy i globalny europejskich działań w dziedzinie badań naukowych jest niezmiernie ważny dla uzyskania wzajemnych korzyści.
Szósty program ramowy jest otwarty na udział państw, które zawarły odpowiednie umowy w tej sprawie, a na poziomie projektów jest otwarty na udział jednostek z państw trzecich oraz międzynarodowych organizacji współpracy naukowej, na zasadzie wzajemnych korzyści.
W szczególności należy wesprzeć udział naukowców i instytucji z państw rozwijających się, państw basenu Morza Śródziemnego razem z zachodnimi państwami bałkańskimi oraz z Rosji i Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP).
(16) Wspólne Centrum Badawcze przyczynia się do realizacji programu ramowego, tam gdzie może dostarczyć niezależnego, skierowanego na konsumenta wsparcia dla określania i wdrażania polityk wspólnoty, łącznie z monitorowaniem wdrażania tych polityk, w ramach swoich uprawnień.
(17) Działania naukowe prowadzone w ramach szóstego programu ramowego muszą być zgodne z podstawowymi zasadami etycznymi, łącznie z określonymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
(18) Zgodnie z komunikatem Komisji "Strategia mobilności w ramach Europejskiej Przestrzeni Badawczej" mobilność naukowców będzie popierana, w celu utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
(19) Zgodnie z komunikatem Komisji "Kobiety i nauka" oraz rezolucjami Rady z dnia 20 maja 1999 r. [11] i z dnia 26 czerwca 2001 r. [12] oraz rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. [13] w tej sprawie zostanie wdrożony plan działań zmierzający do zwiększenia i wzmocnienia miejsca i roli kobiet w nauce i badaniach. Konieczne są dalsze udoskonalone działania w tej sprawie.
(20) Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie regularne sprawozdania okresowe z wdrożenia szóstego programu ramowego.
Właściwe jest, aby Komisja, w odpowiednim czasie i przed przedłożeniem propozycji do siódmego programu ramowego, uzyskała niezależną ocenę prowadzonych działań, mając na uwadze wkład szóstego programu ramowego w tworzenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej, sporządzoną w duchu otwartości odnoszącej się do wszystkich odpowiednich podmiotów.
(21) Realizacja szóstego programu ramowego może oznaczać udział Wspólnoty w programach podejmowanych przez Państwa Członkowskie lub ustanowienie wspólnych przedsięwzięć lub innych uzgodnień w rozumieniu art. 169–171 Traktatu.
(22) Zasięgnięto opinii Komitetu Badań Naukowych i Technicznych (CREST),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym przyjmuje się wieloletni program ramowy badań naukowych, rozwoju technologicznego i demonstracji we Wspólnocie, zwany dalej "szóstym programem ramowym", na lata 2002–2006.
2.
Szósty program ramowy obejmuje ogół działań wspólnotowych określonych w art. 164 Traktatu.
3.
Szósty program ramowy przyczynia się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej oraz innowacji.
4.
Załącznik I określa cele naukowe i technologiczne oraz odpowiednie priorytety, a także wskazuje ogólne kierunki działań.
Artykuł 2
1.
Maksymalna wysokość udziału finansowego Wspólnoty w całym szóstym programie ramowym wynosi 16270 mln EUR Proporcje podziału finansowania na każde z działań określa załącznik II.
2.
Szczegółowe zasady udziału finansowego Wspólnoty określa rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, stanowiące załącznik III do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wszelka działalność badawcza prowadzona w ramach szóstego programu ramowego musi być wykonywana w zgodności z podstawowymi zasadami etycznymi.
Artykuł 4
W kontekście sprawozdania rocznego, które Komisja przedkłada na podstawie art. 173 Traktatu, Komisja składa szczegółowe sprawozdanie z postępu realizacji szóstego programu ramowego, w szczególności z postępu w osiąganiu jego celów oraz priorytetów określonych w każdej pozycji załącznika I; sprawozdanie to zawiera także informacje dotyczące aspektów finansowych oraz użytych instrumentów.
Artykuł 5
Szósty program ramowy jest wdrażany poprzez programy szczegółowe.
Programy te określają precyzyjnie cele oraz szczegółowe zasady wykonania.
Artykuł 6
1.
Komisja monitoruje stale i systematycznie, z pomocą niezależnych i wykwalifikowanych biegłych, wdrażanie szóstego programu ramowego oraz jego programów szczegółowych.
2.
Przed przedłożeniem propozycji do następnego programu ramowego Komisja zwraca się do wysoko wykwalifikowanych niezależnych ekspertów o sporządzenie oceny wprowadzania w życie i efektów działań wspólnotowych podejmowanych w ciągu pięciu lat poprzedzających ocenę.
Komisja przekazuje wnioski z tej oceny wraz z własnymi uwagami Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
Decyzja 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 1 maja 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Czyste i zdrowe środowisko naturalne jest istotne dla dobrego samopoczucia i dobrobytu społeczeństwa, jednakże ciągły wzrost na poziomie globalnym będzie prowadził do ciągłych nacisków na środowisko naturalne.
(2) Piąty program działań Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego "W Stronę Zrównoważonego Rozwoju" zakończył się dnia 31 grudnia 2000 r. przynosząc pewną liczbę ważnych ulepszeń.
(3) Wymagane są nieustające wysiłki, aby wypełnić cele ochrony środowiska oraz cele już ustalone przez Wspólnotę i istnieje potrzeba ustanowienia szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego ("program") określonego w niniejszej decyzji.
(4) Istnieje pewna ilość poważnych problemów środowiska naturalnego, jak również powstają nowe, wymagające dalszego działania.
(5) Przy opracowywaniu podejścia do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego niezbędna jest większa koncentracja na zapobieganiu i stosowaniu zasady ostrożności.
(6) Rozsądne wykorzystanie zasobów naturalnych i ochrona światowego ekosystemu wraz z dobrobytem gospodarczym i zrównoważonym rozwojem społecznym są warunkiem stałego rozwoju.
(7) Program ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego oraz ogólną poprawę środowiska naturalnego i jakości życia, wskazuje priorytety wymiaru ochrony środowiska w strategii stałego rozwoju i powinien być uwzględniany przy przedstawianiu działań w ramach strategii.
(8) Program ma na celu rozdzielenie nacisków na środowisko i wzrostu gospodarczego, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z zasadą pomocniczości i z poszanowaniem zróżnicowania warunków w różnych regionach Unii Europejskiej.
(9) Program ustanawia priorytety ochrony środowiska, w odpowiedzi na które Wspólnota powinna skoncentrować się w szczególności na zmianach klimatycznych, przyrodzie i zróżnicowaniu biologicznym, środowisku naturalnym, zdrowiu i jakości życia, oraz zasobach naturalnych i odpadach.
(10) Dla każdego z tych obszarów wskazane są podstawowe zadania i niektóre cele, wskazana została też pewna ilość działań służących do osiągnięcia wspomnianych celów.
Te zadania i cele określają poziomy wykonania lub dokonania, do których należy dążyć.
(11) Zadania, priorytety i działania programu powinny przyczynić się do stałego rozwoju w krajach kandydujących i przyczyniać się do zapewnienia ochrony bogactw naturalnych tych krajów.
(12) Prawodawstwo pozostaje głównym narzędziem do sprostania wyzwaniom związanym z ochroną środowiska, a pełne i prawidłowe stosowanie obowiązującego prawodawstwa jest priorytetem.
Również inne rozwiązania zmierzające do osiągnięcia zadań ochrony środowiska powinny zostać rozważone.
(13) Program powinien wspierać proces włączania problemów ochrony środowiska we wszystkie polityki i działania Wspólnoty zgodnie z art. 6 Traktatu w celu zmniejszenia nacisków na środowisko naturalne pochodzących z różnych źródeł.
(14) Zintegrowane podejście strategiczne, obejmujące nowe sposoby pracy z rynkiem, angażujące obywateli, przedsiębiorstwa i inne zainteresowane strony potrzebne jest w celu spowodowania niezbędnych zmian zarówno w produkcji jak i wzorcach ostatecznego spożycia sektora publicznego i prywatnego, które mają negatywny wpływ na stan i rozwijanie się środowiska naturalnego.
To podejście powinno zachęcać do trwałego wykorzystania i zarządzania lądem i morzem.
(15) Przepisy o dostępie do informacji o ochronie środowiska i do wymiaru sprawiedliwości oraz o społecznym udziale w tworzeniu polityki będą ważne dla powodzenia programu.
(16) Strategie tematyczne będą rozważać zakres wyboru i instrumenty wymagane do rozstrzygania serii złożonych zagadnień, które wymagają szerokiego i wielowymiarowego podejścia oraz będą proponować niezbędne działania, angażujące, gdzie sytuacja tego wymaga, Parlament Europejski i Radę.
(17) Istnieje naukowy konsensus, że działalność ludzka powoduje wzrost koncentracji gazów cieplarnianych, prowadzący do podwyższenia temperatury na całym globie oraz zaburzeń w klimacie.
(18) Skutki zmiany klimatu dla społeczności ludzkiej i dla przyrody są poważne i wymagają złagodzenia.
Środki zmniejszające emisję gazów cieplarnianych mogą być wprowadzone w życie bez zmniejszenia poziomu wzrostu i dobrobytu.
(19) Niezależnie od takiego złagodzenia, społeczeństwo musi dostosować się do zmiany klimatu i przygotować na jej skutki.
(20) Zdrowe i zrównoważone systemy naturalne są istotne dla podtrzymania życia na planecie.
(21) Istnieje poważny nacisk na przyrodę i zróżnicowanie biologiczne ze strony działalności ludzkiej.
Niezbędne jest przeciwdziałanie naciskom powstającym głównie w wyniku zanieczyszczenia, wprowadzania obcych gatunków, istniejące ryzyko uwolnienia organizmów genetycznie zmodyfikowanych oraz sposobu, w jaki eksploatowane są lądy i morza.
(22) Gleba stanowi zasób ograniczony, który znajduje się pod naciskiem wymogów ochrony środowiska.
(23) Pomimo poprawy norm ochrony środowiska, istnieje zwiększone prawdopodobieństwo związku między degradacją środowiska i niektórymi chorobami ludzkimi.
Dlatego też, należy zwrócić uwagę na potencjalne zagrożenia wynikające, na przykład, z emisji, niebezpiecznych chemikaliów, pestycydów oraz z hałasu.
(24) Wymagana jest większa wiedza w sprawie potencjalnych negatywnych skutków wynikających ze stosowania chemikaliów, a odpowiedzialność za tworzenie tej wiedzy powinna zostać nałożona na producentów, importerów i użytkowników przetwarzających.
(25) W celu zmniejszania zagrożeń dla człowieka i środowiska naturalnego, chemikalia, które są niebezpieczne, powinny zostać zastąpione przez chemikalia bezpieczniejsze lub bezpieczniejsze alternatywne technologie nie wymagające stosowania chemikaliów.
(26) Pestycydy powinny być stosowane w zrównoważony sposób tak, aby zminimalizować negatywne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
(27) Środowisko miejskie jest domem dla około 70 % ludności i potrzebne są wspólne wysiłki, aby zapewnić poprawę środowiska naturalnego i jakości życia w miastach.
(28) Zdolność planety do zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na zasoby oraz do wchłonięcia emisji i odpadów wynikających z ich wykorzystania jest ograniczona i istnieją dowody, że istniejący popyt przekroczy w niektórych przypadkach zdolność środowiska naturalnego.
(29) Ilość odpadów we Wspólnocie ciągle wzrasta, z czego znaczna ilość to odpady niebezpieczne, prowadzące do utraty zasobów i zwiększonego ryzyka zanieczyszczenia.
(30) Globalizacja gospodarcza oznacza, że działanie na rzecz ochrony środowiska na szczeblu międzynarodowym jest coraz bardziej potrzebne, włączając w to politykę transportową, co wymaga nowych reakcji ze strony Wspólnoty, związanych z polityką odnoszącą się do handlu, rozwoju i spraw zagranicznych umożliwiających stały rozwój, do jakiego dążyć mają inne kraje.
Właściwe zarządzanie powinno przyczyniać się do osiągnięcia tego celu.
(31) Handel, przepływy inwestycji międzynarodowych i kredyty eksportowe powinny przyczyniać się bardziej do dążenia do ochrony środowiska i stałego rozwoju.
(32) Tworzenie polityki ochrony środowiska, przy uwzględnieniu złożoności tych zagadnień, musi być oparte na najlepszych dostępnych ocenach naukowych i gospodarczych, oraz znajomości stanu i tendencji w środowisku naturalnym, zgodnie z art. 174 Traktatu.
(33) Informacje dla decydentów politycznych, zainteresowanych stron i ogółu społeczeństwa muszą być istotne, przejrzyste, aktualne i zrozumiałe.
(34) Postęp w realizowaniu zadań ochrony środowiska powinien być mierzony i oceniany.
(35) Na podstawie oceny stanu środowiska naturalnego, biorąc pod uwagę regularne informacje dostarczane przez Europejską Agencję Ochrony Środowiska, przegląd postępu i ocena potrzeby zmiany nastawienia powinny być dokonane w połowie okresu trwania programu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowego działania w zakresie środowiska naturalnego (zwany dalej "programem").
Jest on skierowany na kluczowe zadania i priorytety ochrony środowiska w oparciu o ocenę stanu środowiska naturalnego i panujące tendencje włącznie z pilnymi zagadnieniami, które wymagają kierownictwa ze strony Wspólnoty.
Program powinien wspierać włączanie problemów ochrony środowiska we wszystkie polityki Wspólnoty i przyczyniać się do osiągnięcia stałego rozwoju na terytorium całej obecnej i w przyszłości powiększonej Wspólnoty.
Co więcej, program przewiduje trwałe wysiłki zmierzające do osiągnięcia zadań i celów ochrony środowiska już ustanowionych przez Wspólnotę.
2.
Program określa kluczowe zadania ochrony środowiska, jakie mają być zrealizowane.
Ustala on, gdzie sytuacja tego wymaga, cele i harmonogramy.
Zadania i cele powinny być wypełnione przed zakończeniem programu, chyba że ustalono inaczej.
3.
Program obejmuje okres dziesięciu lat poczynając od dnia 22 lipca 2002 r.
Właściwe inicjatywy w różnych dziedzinach polityki, mające na celu realizację zadań, będą składać się z szeregu środków włączając w to prawodawstwo i podejścia strategiczne określone w art. 3.
Inicjatywy te powinny być przedstawiane stopniowo i nie później niż cztery lata po przyjęciu niniejszej decyzji.
4.
Zadania odpowiadają głównym priorytetom ochrony środowiska, jakie mają być spełnione przez Wspólnotę w następujących dziedzinach:
- zmiana klimatu,
- przyroda i zróżnicowanie biologiczne,
- środowisko naturalne, zdrowie i jakość życia,
- zasoby naturalne i odpady.
Artykuł 2
Zasady i cele ogólne
1.
Program tworzy ramy polityki ochrony środowiska Wspólnoty w czasie trwania programu, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony, biorąc pod uwagę zasadę pomocniczości i zróżnicowanie sytuacji w poszczególnych regionach Wspólnoty, oraz rozdzielenie nacisków między ochroną środowiska a wzrostem gospodarczym.
Będzie on oparty w szczególności na zasadzie "zanieczyszczający płaci", zasadzie ostrożności, działaniach zapobiegawczych, oraz zasadzie usuwania zanieczyszczenia u źródła.
Program stanowi podstawę dla wymiaru ochrony środowiska europejskiej strategii stałego rozwoju i przyczynia się do włączania problemów ochrony środowiska do wszystkich polityk Wspólnoty, między innymi poprzez określenie priorytetów ochrony środowiska dla strategii.
2.
Program ma na celu:
- podkreślenie znaczenia zmiany klimatu jako wyjątkowego wyzwania na następne 10 lat i dalsze oraz przyczynienie się do długoterminowego zadania ustabilizowania stężenia gazu cieplarnianego w powietrzu na poziomie, który zapobiegłaby groźnemu antropogenicznemu zmieszaniu się z systemem klimatycznym.
Tak więc programem kierować będzie długoterminowe zadanie utrzymania maksymalnego wzrostu temperatury globalnej o 2 °C powyżej poziomów preindustrialnych i stężenia CO2 poniżej 550 ppm.
W dłuższym okresie będzie to prawdopodobnie wymagać globalnego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 70 % w porównaniu do poziomu z 1990 r. tak, jak zostało to określone przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC);
- ochrona, zachowanie, odbudowa i rozwijanie funkcjonowania systemów naturalnych, siedlisk przyrodniczych, dzikiej flory i fauny mające na celu powstrzymanie pustynnienia i utraty różnorodności biologicznej, łącznie z różnorodnością zasobów genetycznych, zarówno w Unii Europejskiej jak i w skali globalnej;
- przyczynianie się do wysokiego poziomu jakości życia i dobrobytu społecznego obywateli poprzez zapewnienie środowiska naturalnego, w którym poziom zanieczyszczenia nie powoduje szkodliwych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego oraz przez zachęcanie do stałego rozwoju urbanizacyjnego;
- lepszą wydajność zasobów, zarządzanie zasobami i odpadami, w celu stworzenia bardziej trwałych wzorców produkcji i spożycia, rozdzielając w ten sposób wykorzystanie zasobów od powstawania odpadów wynikających z tempa wzrostu gospodarczego i mającą na celu zapewnienie, że spożycie odnawialnych i nieodnawialnych zasobów nie przekroczy zdolności środowiska naturalnego.
3.
Program zapewnia, że zadania ochrony środowiska, które powinny koncentrować się na wynikach ochrony środowiska, jakie mają być osiągnięte zostaną zrealizowane najbardziej skutecznymi i właściwymi dostępnymi środkami, w świetle zasad określonych w ust. 1 i podejść strategicznych określonych w art. 3.
Należy zwrócić pełną uwagę na zapewnienie, że tworzenie polityki ochrony środowiska Wspólnoty jest podejmowane w sposób zintegrowany oraz we wszelkich dostępnych opcjach i instrumentach, z uwzględnieniem różnic regionalnych i lokalnych, jak również obszarów wrażliwych ekologicznie, z naciskiem na:
- rozwinięcie inicjatyw europejskich w celu podniesienia świadomości obywateli i władz lokalnych;
- obszerny dialog z zainteresowanymi stronami, podnoszący świadomość zagadnień środowiskowych i udział społeczny;
- analizę korzyści i kosztów, z uwzględnieniem potrzeby uczynienia kosztów ochrony środowiska kosztami wewnętrznymi;
- najlepsze dostępne dowody naukowe i dalszą poprawę wiedzy naukowej poprzez badania i rozwój technologiczny;
- dane i informacje o stanie i tendencjach w środowisku naturalnym.
4.
Program wspiera kompletne włączenie wymogów ochrony środowiska naturalnego do wszystkich polityk i działań Wspólnoty ustanawiając zadania ochrony środowiska i, gdzie sytuacja tego wymaga, cele i harmonogramy, które mają być wzięte pod uwagę w odpowiednich dziedzinach polityki.
Ponadto, proponowane i przyjęte środki na rzecz środowiska naturalnego powinny być zgodne z celami wymiaru gospodarczego i społecznego stałego rozwoju i odwrotnie.
5.
Program wspiera przyjęcie polityk i podejść, które przyczyniają się do osiągnięcia stałego rozwoju w krajach, które są kandydatami do przystąpienia ("kraje kandydujące") opierając się na transpozycji i stosowaniu dorobku.
Proces rozszerzenia powinien podtrzymywać i chronić zasoby środowiska naturalnego krajów kandydujących, takie jak bogactwo zróżnicowania biologicznego i powinien utrzymywać i wzmacniać trwałe wzorce produkcji, spożycia oraz przeznaczenia gruntów, a także przyjazne dla środowiska struktury transportu poprzez:
- włączenie wymogów ochrony środowiska naturalnego do programów wspólnotowych łącznie z tymi związanymi z rozwojem infrastruktury;
- popieranie przepływu ekologicznych technologii do krajów kandydujących;
- obszerny dialog i wymianę doświadczeń w sprawie stałego rozwoju i zachowania ich zasobów środowiska naturalnego z krajowymi i lokalnymi administracjami krajów kandydujących;
- współpracę ze społeczeństwem obywatelskim, organizacjami pozarządowymi ochrony środowiska (OPR) i przedsiębiorcami w krajach kandydujących, aby pomóc w podniesieniu świadomości i udziału społeczeństwa;
- zachęcanie międzynarodowych instytucji finansujących i sektora prywatnego do wspierania poszanowania i stosowania dorobku ochrony środowiska w krajach kandydujących oraz do zwracania należytej uwagi na włączanie zagadnień ochrony środowiska do działalności sektora gospodarki.
6.
Program pobudza:
- pozytywną i konstruktywną rolę Unii Europejskiej jako wiodącego partnera w ochronie globalnego środowiska naturalnego i w dążeniu do stałego rozwoju;
- rozwój partnerstwa globalnego dla środowiska naturalnego i dla stałego rozwoju;
- włączenie zagadnień i celów ochrony środowiska do wszystkich aspektów stosunków zewnętrznych Wspólnoty.
Artykuł 3
Podejścia strategiczne w celu realizacji zadań ochrony środowiska
Do realizacji celów i zadań określonych w programie dąży się, między innymi, poprzez następujące środki:
1) Rozwój nowego prawodawstwa wspólnotowego i zmiana obowiązującego prawodawstwa, gdzie sytuacja tego wymaga;
2) Zachęcanie do bardziej skutecznego wprowadzania w życie i stosowania prawodawstwa wspólnotowego w sprawie środowiska naturalnego, bez uszczerbku dla prawa Komisji do wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia.
Wymaga to:
- zwiększonych środków na poprawę poszanowania reguł wspólnotowych dotyczących ochrony środowiska naturalnego i wskazywanie naruszeń prawodawstwa w sprawie ochrony środowiska;
- popierania podwyższonych norm wydawania zezwoleń, kontrolowania, monitorowania i stosowania przez Państwa Członkowskie;
- bardziej systematycznych przeglądów stosowania prawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska w Państwach Członkowskich;
- ulepszonej wymiany informacji na temat najlepszej praktyki w sprawie stosowania włączając w to europejską sieć wprowadzania w życie i stosowania prawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska (sieć IMPEL) w ramach jej kompetencji;
3) Potrzebne są dalsze wysiłki do włączenia wymogów ochrony środowiska naturalnego do przygotowania, określenia i stosowania polityk i działań Wspólnoty w różnych dziedzinach polityki.
Niezbędne są dalsze wysiłki w różnych sektorach włącznie z rozważeniem ich szczególnych zadań, celów, harmonogramów i wskaźników ochrony środowiska.
Wymaga to:
- zapewnienia, że strategie integracji stworzone przez Radę w różnych dziedzinach polityki zostaną przełożone na skuteczne działanie i przyczynią się do wprowadzenia w życie celów i zadań ochrony środowiska tego programu;
- rozważenia, przed ich przyjęciem, czy działania w dziedzinach gospodarczych i społecznych przyczyniają się do i czy są zgodne z zadaniami, celami i czasowymi ramami programu;
- ustanowienia właściwego regularnego mechanizmu wewnętrznego w instytucjach Wspólnoty, uwzględniającego w pełni potrzebę wspierania przejrzystości i dostępu do informacji, w celu zapewnienia, że zagadnienia ochrony środowiska są w pełni odzwierciedlone w inicjatywach politycznych Komisji, łącznie z odpowiednimi decyzjami i propozycjami legislacyjnymi;
- regularnego monitorowania, poprzez stosowne wskaźniki, opracowane gdzie to możliwe, w oparciu o wspólną metodologię dla każdego z sektorów, i sprawozdawczości w sprawie procesu integracji sektorowej;
- dalszego włączania kryteriów ochrony środowiska do programów finansowania Wspólnoty bez uszczerbku dla już istniejących;
- pełnego i skutecznego wykorzystania i zastosowania oceny wpływu na środowisko i strategicznej oceny środowiska;
- aby zadania programu były brane pod uwagę w przyszłych przeglądach finansowych perspektyw wspólnotowych instrumentów finansowych;
4) Wspieranie trwałych wzorców produkcji i spożycia poprzez skuteczne stosowanie zasad wymienionych w art. 2, w celu internalizacji zarówno negatywnego jak i pozytywnego wpływu na środowisko naturalne poprzez zastosowanie różnych instrumentów, łącznie z instrumentami rynkowymi i gospodarczymi.
Wymaga to, między innymi:
- zachęcania do zmian subwencji, które mają znaczne negatywne skutki dla środowiska naturalnego i nie są zgodne ze stałym rozwojem, między innymi poprzez ustanowienie, na podstawie oceny średniookresowej, wykazu kryteriów pozwalających na odnotowanie takich subwencji negatywnych dla środowiska, w celu stopniowej ich eliminacji;
- analizy skuteczności ochrony środowiska, zezwoleń dotyczących ochrony środowiska, które mogą być przedmiotem handlu, jako instrumentów sprawczych i handlu emisjami w celu wspierania i wprowadzania ich stosowania gdzie to możliwe;
- wspierania i zachęcania do wykorzystania środków fiskalnych takich jak podatki i bodźce związane z ochroną środowiska, na właściwym poziomie krajowym lub Wspólnoty;
- wspierania włączania wymogów ochrony środowiska naturalnego do działalności normalizacyjnej;
5) Poprawienie współpracy i partnerstwa z przedsiębiorstwami i ich reprezentatywnymi organami oraz zaangażowanie partnerów społecznych, konsumentów i ich organizacji, gdzie stosowne, w celu poprawy działalności przedsiębiorstw w zakresie ochrony środowiska i ukierunkowane na trwałą strukturę produkcji.
Wymaga to:
- wspierania zintegrowanego podejścia do polityki produktu poprzez program, który będzie zachęcał do uwzględniania wymogów ochrony środowiska naturalnego przez okres cyklu życia produktów, oraz szerszego stosowania procesów i produktów przyjaznych dla środowiska;
- zachęcania do szerszego zainteresowania się wspólnotowym systemem zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego (EMAS) [5] oraz rozwijania inicjatyw w celu zachęcenia przedsiębiorstw do publikowania dokładnych i sprawdzonych przez niezależne źródła sprawozdań z wykonania zadań z zakresu ochrony środowiska lub stałego rozwoju;
- ustanowienia programu pomocy w spełnianiu warunków, ze szczególną pomocą dla małych i średnich przedsiębiorstw;
- pobudzania wprowadzenia w przedsiębiorstwach systemów nagród za działalność na rzecz ochrony środowiska;
- pobudzania innowacyjności produktów w celu uczynienia rynku bardziej ekologicznym włącznie z zastosowaniem ulepszonego rozpowszechniania wyników programu LIFE [6];
- zachęcania do dobrowolnego podejmowania zobowiązań lub porozumień dla osiągnięcia jasnych zadań z zakresu ochrony środowiska, łącznie z określeniem procedur na wypadek ich nie przestrzegania;
6) Pomóc w zapewnieniu, aby indywidualni konsumenci, przedsiębiorstwa i instytucje publiczne występujące w roli nabywców, byli lepiej informowani o procesach i produktach jeżeli chodzi o ich wpływ na środowisko naturalne, w celu osiągnięcia trwałych wzorców spożycia.
Wymaga to:
- zachęcania do zainteresowania się etykietami ekologicznymi i innymi formami informacji o ochronie środowiska oraz etykietowanie umożliwiające konsumentom porównanie działania na rzecz ochrony środowiska produktów tego samego rodzaju;
- zachęcania do stosowania godnych zaufania deklaracji własnych dotyczących ochrony środowiska i zapobiegania oświadczeniom wprowadzającym w błąd;
- wspierania ekologicznej polityki zamówień publicznych, pozwalającej na uwzględnianie cech charakterystycznych ochrony środowiska i możliwej integracji ze cyklem życia ochrony środowiska, łącznie z fazą produkcji, związanych z procedurami udzielania zamówień publicznych przy jednoczesnym poszanowaniu zasady konkurencji Wspólnoty i rynku wewnętrznego, wraz z wytycznymi w odniesieniu do najlepszej praktyki i rozpoczęcia przeglądów zamówień publicznych w instytucjach Wspólnoty;
7) Wspierać włączanie zagadnień ochrony środowiska do sektora finansowego.
Wymaga to:
- rozważenia wraz z sektorem finansowym dobrowolnych inicjatyw, obejmujących wytyczne włączenia danych o kosztach ochrony środowiska do rocznych sprawozdań finansowych spółek i wymiany najlepszych praktyk z zakresu polityki między Państwami Członkowskimi;
- wezwania Europejskiego Banku Inwestycyjnego do wzmocnienia integracji zadań i zagadnień ochrony środowiska z jego działalnością udzielania pożyczek w szczególności w celu wspierania stałego rozwoju krajów kandydujących;
- wspierania włączania zadań i zagadnień ochrony środowiska do działalności innych instytucji finansowych takich jak Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju;
8) Stworzenie systemu odpowiedzialności Wspólnoty wymaga między innymi:
- prawodawstwa w sprawie odpowiedzialność za środowisko;
9) Poprawa współpracy i partnerstwa z grupami konsumentów i organizacjami pozarządowymi oraz wspieranie lepszego zrozumienia i udziału w ochronie środowiska wśród obywateli Europy wymaga:
- zapewnienia dostępu do informacji, udziału i wymiaru sprawiedliwości poprzez szybką ratyfikację Konwencji z Aarhus [7] przez Wspólnotę i przez Państwa Członkowskie;
- wspierania dostarczania obywatelom dostępnych informacji o stanie i tendencjach w środowisku naturalnym w odniesieniu do tendencji społecznych, gospodarczych i ochrony zdrowia;
- ogólnego podniesienia świadomości zagadnień ochrony środowiska;
- opracowania ogólnych zasad właściwego zarządzania środowiskiem w procesie dialogu;
10) Zachęcanie do wspierania skutecznego i trwałego wykorzystania i zarządzania lądem i morzem, z uwzględnieniem zagadnień ochrony środowiska.
Wymaga to, przy pełnym poszanowaniu zasady pomocniczości:
- wspierania najlepszej praktyki odnoszącej się od trwałego zagospodarowania przestrzennego, które uwzględnia szczególne okoliczności regionalne ze szczególnym naciskiem na zintegrowany program zarządzania strefą przybrzeżną;
- wspierania najlepszych praktyk i wspierania sieci sprzyjających wymianie doświadczeń dotyczących stałego rozwoju łącznie z obszarami miejskimi, morzem, linią brzegową, obszarami górskimi, bagnami i innymi obszarami wrażliwymi;
- zwiększenia stosowania, powiększenia zasobów i rozszerzenia zakresu przedsięwzięć na rzecz środowiska rolnego w ramach wspólnej polityki rolnej;
- zachęcania Państw Członkowskich do rozważenia zastosowania planowania regionalnego jako instrumentu poprawy ochrony środowiska naturalnego dla obywateli i wspierania wymiany doświadczeń dotyczących stałego rozwoju regionalnego, szczególnie na obszarach miejskich i gęsto zaludnionych.
Artykuł 4
Strategie tematyczne
1.
Działania określone w art. 5-8 obejmują opracowanie strategii tematycznych i ocenę istniejących strategii dla priorytetowych problemów ochrony środowiska wymagających szerokiego podejścia.
Te strategie powinny zawierać określenie propozycji niezbędnych do realizacji zadań wymienionych w programie oraz procedury przewidziane do ich przyjęcia.
Strategie przedkładane są Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, przyjmują formę decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady, jaka zostanie przyjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu.
Z zastrzeżeniem podstawy prawnej tej propozycji, propozycje legislacyjne wynikające z tych strategii przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu.
2.
Strategie tematyczne mogą zawierać podejścia spośród tych, określonych w art. 3 i w art. 9 oraz odpowiednie jakościowe i ilościowe cele i harmonogramy odnośnie do ochrony środowiska, co do których przewidziane środki mogą być zmierzone i ocenione.
3.
Strategie tematyczne powinny być opracowane i wprowadzone w życie w ścisłej konsultacji z właściwymi stronami, takimi jak organizacje pozarządowe, przemysł, inni partnerzy społeczni i władze publiczne, przy zapewnieniu w tym procesie, gdzie stosowne, konsultacji z krajami kandydującymi.
4.
Strategie tematyczne powinny zostać przedstawione Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż w terminie 3 lat od przyjęcia programu.
Sprawozdanie średniookresowe, w którym Komisja ocenia postęp osiągnięty podczas wykonywania programu, będzie zawierało przegląd strategii tematycznych.
5.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie coroczne w sprawie postępu w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie strategii oraz ich skuteczności.
Artykuł 5
Zadania i obszary priorytetowe w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu
1.
Do celów określonych w art. 2 należy dążyć poprzez realizację następujących zadań:
- ratyfikacja i wejście w życie Protokołu z Kioto do Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu do 2002 r. oraz wypełnienie jego zobowiązań zmniejszenia emisji do 8 % do grudnia 2008 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. dla Wspólnoty Europejskiej jako całości, zgodnie ze zobowiązaniem każdego z Państw Członkowskich, określonym w konkluzjach Rady z dnia 16 i 17 czerwca 1998 r.;
- wykonanie do 2005 r. znacznego postępu w wykonaniu zobowiązań na podstawie Protokołu z Kioto;
- umiejscowienie Wspólnoty na wiarygodnej pozycji, w celu popierania porozumienia międzynarodowego w sprawie bardziej rygorystycznych celów ograniczenia w okresie drugiego zobowiązania przewidzianego przez Protokół z Kioto.
Takie porozumienie powinno mieć na celu znaczne zmniejszenie emisji, w pełni uwzględniając, między innymi, ustalenia, trzeciego sprawozdania oceniającego IPCC, i uwzględniać potrzebę przejścia do równego rozdziału emisji gazów cieplarnianych na świecie.
2.
Zadania te realizuje się, między innymi, poprzez następujące działania priorytetowe:
i) Wykonanie międzynarodowych zobowiązań w odniesieniu do klimatu łącznie z Protokołem z Kioto następującymi środkami:
a) zbadanie wyników europejskiego programu ochrony klimatu i przyjęcie skutecznych wspólnych i skoordynowanej polityk oraz w oparciu o nie środków, dla różnych sektorów, uzupełniających działania krajowe Państw Członkowskich;
b) praca na rzecz ustanowienia ram wewnątrz Wspólnoty w celu rozwinięcia skutecznego handlu emisją CO2 z możliwością rozszerzenia na inne gazy cieplarniane;
c) usprawnienie monitorowania gazów cieplarnianych i postępu wywiązywania się przez Państwa Członkowskie ze zobowiązań przyjętych w ramach porozumienia o wewnętrznym podziale obciążeń;
ii) Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w sektorze energetycznym:
a) podjęcie się sporządzenia tak szybko jak to możliwe spisu i dokonania przeglądu subwencji, które przeciwdziałają skutecznemu i trwałemu wykorzystaniu energii w celu stopniowego ich wyeliminowania;
b) zachęcanie do stosowania do wytwarzania energii z paliw odnawialnych i kopalnych o mniejszej zawartości węgla;
c) zachęcanie do stosowania odnawialnych źródeł energii, łącznie z wykorzystaniem bodźców, także na poziomie lokalnym, w celu osiągnięcia wskaźnika 12 % całkowitego wykorzystania energii do 2010 r.;
d) wprowadzenie bodźców zwiększenia kogeneracji oraz wprowadzenie w życie środków mających na celu podwojenie całkowitego udziału kogeneracji we Wspólnocie jako całości do 18 % całkowitego wytwarzania energii elektrycznej brutto;
e) zapobieganie i ograniczenie emisji metanu z produkcji i rozprowadzania energii;
f) wspieranie efektywności energetycznej;
iii) Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu:
a) określenie i podjęcie szczególnych działań w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie o ile żadne takie działanie nie zostanie uzgodnione w ramach Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego do 2002 r.;
b) określenie i podjęcie szczególnych działań w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w żegludze morskiej o ile żadne takie działanie nie zostanie uzgodnione w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej do 2003 r.;
c) zachęcanie do przejścia na bardziej skuteczne i mniej zanieczyszczające formy transportu, włącznie z poprawą organizacji i logistyki;
d) w kontekście celu UE zmniejszenia o 8 % emisji gazów cieplarnianych, wezwanie Komisji do wydania do końca 2002 r. komunikatu w sprawie przedstawionych ilościowo zadań ochrony środowiska dla trwałego systemu transportu;
e) określenie i podjecie dalszych działań szczególnych, łącznie z właściwym prawodawstwem, w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z pojazdów silnikowych łącznie z N2O;
f) wspieranie rozwoju i stosowania paliw alternatywnych i pojazdów zużywających mniej paliwa w celu znacznego i nieustannego zwiększania ich udziału;
g) wspieranie środków w celu odzwierciedlenia pełnych kosztów ochrony środowiska w cenie transportu;
h) rozdzielenie wzrostu gospodarczego od popytu na transport w celu zmniejszenia wpływu na środowisko;
iv) Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w produkcji przemysłowej:
a) wspieranie praktyk i technik ekologicznie efektywnych w przemyśle;
b) opracowanie środków wspomagających małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) w dostosowaniu się, unowocześnieniu i poprawie działalności;
c) zachęcanie do rozwoju alternatyw bardziej przyjaznych dla środowiska i technicznie wykonalnych, łącznie z ustanowieniem środków wspólnotowych, zmierzających do zmniejszenia emisji, wyeliminowania produkcji, gdzie stosowne i możliwe, oraz ograniczenia wykorzystania przemysłowych gazów fluorowych HFCs (fluorowodorków węgla), PFCs (perfluoropochodne węglowodorów) i SF6 (sześciofluorków siarki);
v) Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w innych sektorach:
a) wspieranie efektywności energetycznej głównie dla ogrzewania, chłodzenia i doprowadzenia bieżącej ciepłej wody w projektowaniu budynków;
b) uwzględnienie potrzeby zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, wraz z innymi zagadnieniami ochrony środowiska, we wspólnej polityce rolnej i wspólnotowej strategii zarządzania odpadami;
vi) Stosowanie innych właściwych instrumentów takich, jak:
a) wspieranie stosowania środków fiskalnych, łącznie z terminowym i właściwym opodatkowaniem energii w ramach Wspólnoty, w celu zachęcenia do przestawienia się na bardziej efektywne wykorzystanie energii, mniej szkodliwą energię i transport oraz zachęcenia do unowocześniania technologii;
b) zachęcanie do porozumień w dziedzinie ochrony środowiska z sektorami przemysłu w sprawie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych;
c) zapewnienie aby zmiana klimatu stała się głównym tematem polityki Wspólnoty w zakresie badań, rozwoju technologii i krajowych programów badawczych.
3.
Poza ograniczeniem zmiany klimatu, Wspólnota powinna przygotować się do przyjęcia środków mających na celu dostosowanie się do konsekwencji zmiany klimatu, poprzez:
- przegląd polityk Wspólnoty, w szczególności w dziedzinach istotnych dla zmiany klimatu tak, aby dostosowanie zostało trafnie określone w decyzjach inwestycyjnych;
- zachęcanie do tworzenia regionalnych modeli i ocen klimatu zarówno, aby przygotować regionalne środki dostosowawcze takie jak zarządzanie zasobami wodnymi, zachowanie różnorodności biologicznej, zapobieganie pustynnieniu i powodziom oraz wspieranie świadomości powstającej wśród obywateli i przedsiębiorców.
4.
Należy zapewnić, aby wyzwanie dotyczące klimatu zostało uwzględnione podczas rozszerzenia Wspólnoty.
Będzie to wymagać, między innymi, następujących działań wraz z krajami kandydującymi:
- wspierania tworzenia zdolności, w celu zastosowania środków krajowych do wykorzystania mechanizmów z Kioto i poprawy sprawozdawczości i monitorowania emisji;
- wspieranie bardziej trwałego sektora energetycznego i transportu;
- zapewnienie, że współpraca z krajami kandydującymi jest dalej umacniana w zakresie zmiany klimatu.
5.
Walka ze zmianą klimatu będzie tworzyć integralną część polityki stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej i będzie stanowić jeden z priorytetów jej polityki stałego rozwoju.
Będzie to wymagało zgodnych i skoordynowanych działań ze strony Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w celu:
- budowania zdolności wspierania krajów rozwijających się i krajów, których gospodarka znajduje się w okresie przejściowym, na przykład poprzez wspieranie projektów związanych z mechanizmem rozwoju korzystnego dla środowiska (Clean Development Mechanism (CDM) z Protokołu z Kioto i wspólne ich wykonanie;
- odpowiedzi na konkretne potrzeby przepływu technologii;
- wspierania wyzwania dostosowania się do zmiany klimatu w krajach, których to dotyczy.
Artykuł 6
Zadania i obszary priorytetowe w zakresie działania w sprawie przyrody i różnorodności biologicznej
1.
Do celów określonych w art. 2 należy dążyć poprzez realizację następujących zadań:
- powstrzymanie zmniejszania się różnorodności biologicznej w celu zrealizowania tego zadania do 2010 r., łącznie z zapobieganiem i ograniczeniem wpływu inwazyjnych obcych gatunków i genotypów;
- ochrona i właściwa odbudowa przyrody i zróżnicowania biologicznego po zanieczyszczeniu;
- zachowanie, właściwa odbudowa i stałe wykorzystanie środowiska morskiego, wybrzeża i bagien;
- zachowanie i właściwa odbudowa obszarów o znaczącej wartości krajobrazowej włącznie z obszarami uprawnymi i wrażliwymi;
- zachowanie gatunków i siedlisk, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zapobieganie podziałowi siedlisk;
- wspieranie trwałego wykorzystania gleby, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zapobieganie erozji, pogarszanie się, skażenie i pustynnienie.
2.
Zadania te realizuje się poprzez następujące działania priorytetowe, uwzględniając zasadę pomocniczości, oparte o istniejące konwencje i strategie światowe i regionalne oraz pełne stosowanie odpowiednich aktów Wspólnoty.
Podejście ekosystemowe, jakie zostało przyjęte w Konwencji o różnorodności biologicznej [8], powinno być stosowane w każdym przypadku, gdy właściwe:
a) w sprawie różnorodności biologicznej:
- zapewnienie wprowadzenia w życie i wspieranie monitorowania oraz oceny strategii Wspólnoty w sprawie różnorodności biologicznej i odpowiednich planów działania, włącznie z programem zbierania danych i informacji, opracowywaniem właściwych wskaźników oraz wspieraniem wykorzystywania najlepszych dostępnych technik i najlepszych praktyk ochrony środowiska;
- wspieranie badań w dziedzinie różnorodności biologicznej, zasobów genetycznych, ekosystemów i wzajemnego oddziaływania z działalnością człowieka;
- opracowanie środków w celu zwiększenia trwałego wykorzystania, trwałej produkcji i stałych inwestycji w związku z różnorodnością biologiczną;
- zachęcanie do spójnej oceny, dalszych badań i współpracy w sprawie gatunków zagrożonych;
- wspieranie na poziomie globalnym uczciwego i równego udziału w korzyściach wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych w celu wykonania art. 15 Konwencji o różnorodności biologicznej w sprawie dostępu do zasobów genetycznych pochodzących z państw trzecich;
- opracowanie środków mających na celu zapobieganie i kontrolowanie inwazyjnych obcych gatunków łącznie z obcymi genotypami;
- ustanowienie sieci Natura 2000 i wprowadzenie w życie niezbędnych instrumentów technicznych i finansowych oraz środków wymaganych do jej pełnego wykonania i do ochrony, poza obszarami Natura 2000, gatunków chronionych na mocy dyrektyw o siedliskach i ptakach;
- wspieranie rozszerzenia sieci Natura 2000 na kraje kandydujące;
b) w sprawie wypadków i klęsk:
- wspieranie koordynowania przez Wspólnotę działań Państw Członkowskich w odniesieniu do wypadków i klęsk żywiołowych, na przykład, poprzez ustanowienie sieci wymiany praktyk i narzędzi zapobiegania im;
- wypracowanie dalszych środków w celu pomocy zapobiegania niebezpieczeństwom poważnych wypadków ze specjalnym uwzględnieniem tych związanych z rurociągami, kopalniami, transportem morskim substancji niebezpiecznych i opracowanie środków odniesieniu do odpadów kopalnianych;
c) strategia tematyczna w sprawie ochrony gleb, skierowana na zapobieganie, między innymi, zanieczyszczeniu, erozji, pustynnieniu, pogarszaniu się jakości ziemi, zabieraniu ziemi i zagrożeniom hydrologicznym, biorąc pod uwagę zróżnicowanie regionalne, łącznie ze specyfiką obszarów górskich i jałowych;
d) wspieranie trwałego zarządzania przemysłem wydobywczym w celu zmniejszenia jego wpływu na środowisko naturalne;
e) wspieranie włączania zachowania i odbudowy wartości krajobrazowych do innych polityk łącznie z turystyką, z uwzględnieniem odpowiednich instrumentów międzynarodowych;
f) wspieranie włączania zróżnicowania biologicznego do polityki rolnej i zachęcanie do stałego rozwoju obszarów wiejskich, wielofunkcyjnego i trwałego rolnictwa, poprzez:
- zachęcanie do pełnego wykorzystania bieżących możliwości wspólnej polityki rolnej i innych środków;
- zachęcanie do bardziej odpowiedzialnego w odniesieniu do ochrony środowiska, prowadzenia gospodarstw, łącznie, gdzie sytuacja tego wymaga, stosując ekstensywne metody produkcji, zintegrowane praktyki gospodarki rolnej, rolnictwo ekologiczne i rolne zróżnicowanie biologiczne, w przyszłych przeglądach wspólnej polityki rolnej, uwzględniając potrzebę zrównoważonego podejścia do wielofunkcyjnej roli wspólnot wiejskich;
g) wspieranie stałego wykorzystywania mórz i zachowania morskiego ekosystemu, łącznie z dnem morskim, ujściami rzek i pasami nadbrzeżnymi, zwracając szczególną uwagę na miejsca posiadające dużą wartość dla zróżnicowania biologicznego, poprzez:
- wspieranie szerszego włączania zagadnień ochrony środowiska do wspólnej polityki rybołówstwa, korzystając z jej przeglądu w 2002 r.;
- strategię tematyczną dla ochrony i zachowania środowiska morskiego, biorąc pod uwagę, między innymi, warunki i obowiązek wykonania konwencji morskich, i potrzebę zmniejszenia emisji i wpływu transportu morskiego i innych rodzajów działalności zlokalizowanych na morzu i lądzie;
- wspieranie zintegrowanego zarządzania strefami przybrzeżnymi;
- dalsze wspieranie ochrony obszarów morskich, w szczególności w związku z siecią Natura 2000 jak również poprzez inne dostępne środki wspólnotowe;
h) wprowadzenie w życie i dalsze rozwijanie strategii i środków w sprawie lasów zgodnie ze strategia leśną dla Unii Europejskiej, z uwzględnieniem zasady pomocniczości i zróżnicowania biologicznego obejmujące następujące elementy:
- ulepszenie istniejących środków wspólnotowych, które chronią lasy i wprowadzenie w życie zrównoważonego zarządzania lasami, między innymi, poprzez krajowe programy leśne, w związku z Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich, ze zwiększonym naciskiem na monitorowanie różnych ról lasów zgodnie z zaleceniami przyjętymi przez konferencję ministerialną o ochronie lasów w Europie i forum Narodów Zjednoczonych w sprawie lasów oraz Konwencję o zróżnicowaniu biologicznym i inne fora;
- zachęcanie do skutecznej koordynacji między wszystkimi sektorami polityki zaangażowanymi w leśnictwo, łącznie z sektorem prywatnym, a także koordynacji wszystkich zainteresowanych stron, zaangażowanych w zagadnienia leśnictwa;
- pobudzanie zwiększenia udziału rynkowego drewna wyprodukowanego w sposób zrównoważony, między innymi, poprzez zachęcanie do certyfikacji do celu zrównoważonego zarządzania lasami i zachęcanie do etykietowania produktów pochodnych;
- kontynuowanie aktywnego uczestnictwa Wspólnoty i Państw Członkowskich we wprowadzaniu w życie światowych i regionalnych rozwiązań oraz w dyskusjach i negocjacjach w sprawach zagadnień związanych z leśnictwem;
- zbadanie możliwości podjęcia aktywnych kroków w celu zapobiegania i zwalczania handlu nielegalnie zebranym drewnem;
- zachęcanie do rozważenia skutków zmiany klimatu dla leśnictwa;
i) w sprawie organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO):
- opracowanie przepisów i metod oceny ryzyka, identyfikacji, etykietowanie i możliwości odszukania GMO w celu umożliwienia skutecznego nadzoru i kontroli skutków dla zdrowia i środowiska;
- postawienie sobie za cel szybkiej ratyfikacji i wykonania Protokołu z Kartageny w sprawie bezpieczeństwa biologicznego i wspieranie rozbudowy ram regulacyjnych w państwach trzecich w razie potrzeby poprzez pomoc techniczną i finansową.
Artykuł 7
Zadania i obszary priorytetowe w zakresie działania w sprawie środowiska naturalnego, zdrowia i jakości życia
1.
Do celów wymienionych w art. 2 należy dążyć poprzez realizację następujących zadań, z uwzględnieniem odpowiednich norm, wytycznych i programów Światowej Organizacji Zdrowia (WHO):
- osiągnięcie lepszego zrozumienia zagrożeń dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego w celu podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia i zmniejszenia tych zagrożeń;
- przyczynianie się do lepszej jakości życia poprzez zintegrowane podejście skupiające się na obszarach miejskich;
- postawienie sobie za cel osiągnięcia w okresie jednego pokolenia (2020), aby chemikalia były produkowane i stosowane jedynie w sposób, który nie prowadzi do znacznego negatywnego wpływu na zdrowie i środowisko naturalne, uznając że obecne braki w wiedzy dotyczącej właściwości, stosowania, pozbywania się i porzucania chemikaliów muszą zostać uzupełnione;
- chemikalia, które są groźne powinny być zastąpione przez bezpieczniejsze chemikalia lub bezpieczniejsze alternatywne technologie nie wymagające stosowania chemikaliów, w celu zmniejszenia ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego;
- zmniejszenie wpływu pestycydów na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne i bardziej ogólnie, osiągnięcie bardziej zrównoważonego stosowania pestycydów a także znaczące ogólne zmniejszenie zagrożeń i stosowania pestycydów zgodnie z niezbędną ochroną upraw.
Pestycydy stosowane, które są trwałe, akumulujące się biologicznie, toksyczne lub posiadają inne niebezpieczne właściwości powinny zostać zastąpione przez mniej niebezpieczne, gdzie jest to możliwe;
- osiągnięcie poziomów jakości ziemi i wody powierzchniowej, które nie wywołują znacznego wpływu oraz zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, oraz zapewnienie, że poziom czerpania z zasobów wodnych będzie w dłuższym okresie zrównoważony;
- osiągniecie poziomów jakość powietrza, które nie powodują znacznego negatywnego wpływu oraz zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego;
- znaczne zmniejszenie ilości ludności będącej regularnie pod długotrwałym wpływem hałasu na średnim poziomie, w szczególności powodowanego ruchem miejskim, który zgodnie z badaniami naukowymi, powoduje szkodliwe skutki dla zdrowia ludzkiego oraz przygotowanie następnego kroku w pracach nad dyrektywą w sprawie hałasu.
2.
Zadania te realizuje się poprzez następujące działania priorytetowe:
a) wzmocnienie programów badawczych Wspólnoty i szczególnej wiedzy fachowej, oraz zachęcenie do międzynarodowej koordynacji narodowych programów badawczych, w celu wspierania realizacji zadań w zakresie zdrowia i środowiska naturalnego, w szczególności:
- określenie dziedzin priorytetowych dla badań naukowych i zalecenia w sprawie działania obejmujące między innymi potencjalny wpływ na zdrowie źródeł skażenia elektromagnetycznego oraz obejmujące w szczególności zwrócenie uwagi na opracowanie i wdrożenie metod alternatywnych do przeprowadzania testów na zwierzętach w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa chemicznego;
- zdefiniowanie i opracowanie wskaźników zdrowia i środowiska naturalnego;
- ponowne zbadanie, rozwój i aktualizacja obecnych norm zdrowia i wartości dopuszczalnych, gdzie sytuacja tego wymaga, łącznie ze skutkami w odniesieniu do grup potencjalnie narażonych, na przykład dzieci lub osób w podeszłym wieku oraz współdziałania i wzajemnego wpływu różnych zanieczyszczeń;
- przegląd tendencji i przepisów w sprawie mechanizmów wczesnego ostrzegania dla nowych lub pojawiających się problemów;
b) w sprawie chemikaliów:
- nałożenie na producentów, importerów i użytkowników przetwarzających odpowiedzialności za tworzenie wiedzy o wszystkich chemikalia (należyta staranność) oraz ocenę ryzyka ich stosowania, włączając w to te, zawarte w produktach, jak również odzyskiwanie i pozbywanie się;
- opracowanie spójnego systemu, opartego na podejściu wielostopniowym, wyłączającego substancje chemiczne, używane w bardzo małych ilościach, do przeprowadzania prób, oceny ryzyka i zarządzania ryzykiem nowych i istniejących substancji z procedurami przeprowadzania prób, które minimalizują potrzebę prób na zwierzętach i rozwijają alternatywne metody prób;
- zapewnienie, że groźne substancje chemiczne zostaną poddane przyspieszonym procedurom zarządzania ryzykiem i, że te substancje, które stanowią wysokie zagrożenie, łącznie z rakotwórczymi, mutagennymi lub toksycznymi dla rozrodczości i te, które posiadają cechy POP (trwałe zanieczyszczenia organiczne), są stosowane jedynie w uzasadnionych i dokładnie określonych przypadkach oraz muszą być przedmiotem zezwolenia przed ich użyciem;
- zapewnienie, że wyniki oceny ryzyka chemikaliów będą w pełni brane pod uwagę we wszystkich obszarach prawodawstwa wspólnotowego, zawierającego przepisy dotyczące chemikaliów oraz w celu unikania powtarzania pracy;
- określenie kryteriów do włączenia do substancji o wysokim stopniu zagrożenia tych, które są trwałe, akumulują się biologicznie i są toksyczne oraz substancji, które są bardzo trwałe i w bardzo wysokim stopniu akumulują się biologicznie i przewidzenie dodania znanych środków, zakłócających pracę gruczołów dokrewnych, kiedy uzgodnione metody prób i kryteria zostaną ustanowione;
- zapewnienie, że główne środki, niezbędne w świetle określonych zadań zostaną szybko opracowane tak, aby mogły wejść w życie przed oceną średniookresową;
- zapewnienie publicznego dostępu do jawnych informacji w rejestrze chemikaliów Wspólnoty (rejestr REACH);
c) w sprawie pestycydów:
- pełne wprowadzenie w życie i ocena skuteczności stosownych ram prawnych [9] w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony, po ich zmianie.
Ta ocena może obejmować, gdzie właściwe, ocenę porównawczą i opracowanie procedur wydawania zezwoleń Wspólnoty na wprowadzanie do obrotu;
- strategia tematyczna w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów ukierunkowana na:
i) zminimalizowanie niebezpieczeństw i zagrożeń dla zdrowia i środowiska naturalnego wynikających ze stosowania pestycydów;
ii) poprawienie kontroli stosowania i dystrybucji pestycydów;
iii) zmniejszenie poziomów szkodliwych substancji czynnych, łącznie z zastąpieniem najgroźniejszych przez bezpieczniejsze, włącznie z alternatywnymi nie chemicznymi;
iv) zachęcanie do stosowania niskich dawek lub upraw wolnych od pestycydów między innymi przez pobudzenie świadomości użytkowników, promowanie stosowania kodeksów dobrych praktyk, i wspieranie rozważenia możliwego zastosowania instrumentów finansowych;
v) przejrzysty system sprawozdawczości i monitorowania postępu osiągniętego podczas wypełniania zadań strategii łącznie z opracowaniem odpowiednich wskaźników;
d) w sprawie chemikaliów i pestycydów:
- postawienie sobie za cel szybkiej ratyfikacji Konwencji rotterdamskiej w sprawie opartych o uprzednie poinformowanie procedur dotyczących niektórych niebezpiecznych substancji chemicznych i pestycydów stosowanych w handlu międzynarodowym i Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP);
- zmiana rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [10] w celu zapewnienia zgodności z Konwencją rotterdamską, poprawienie jego mechanizmów proceduralnych oraz poprawienie informowana krajów rozwijających się;
- wspieranie poprawy zarządzania chemikaliami i pestycydami w krajach rozwijających się i kandydujących, łącznie ze zniszczeniem zapasów przestarzałych pestycydów, między innymi, poprzez wspieranie projektów mających na celu takie niszczenie;
- przyczynienie się do międzynarodowych wysiłków w sprawie opracowania podejścia strategicznego do międzynarodowego zarządzania chemikaliami;
e) w sprawie zrównoważonego użycia i wysokiej jakości wody:
- zapewnienie wysokiego poziomu ochrony wód powierzchniowych i gruntowych, zapobieganie skażeniu i wspieranie zrównoważonego zużycia wody;
- prace nad pełnym wprowadzeniem w życie ramowej dyrektywy wodnej [11], mające na celu osiągnięcie właściwego ekologicznego, chemicznego i ilościowego stanu wody oraz spójnej i zrównoważonej gospodarki wodnej;
- opracowanie środków mających na celu zaprzestanie zrzucania, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych, zgodnie z przepisami ramowej dyrektywy wodnej;
- zapewnienie wysokiego poziomu ochrony wody w kąpieliskach, łącznie ze zmianą dyrektywy w sprawie wody w kąpieliskach [12];
- zapewnienie zintegrowania pojęć i podejść ramowej dyrektywy wodnej i innych dyrektyw w sprawie ochrony wody w innych politykach Wspólnoty;
f) w sprawie jakości powietrza, opracowanie i wprowadzenie w życie środków określonych w art. 5 w sektorach transportu, przemysłu i energetycznym powinno być zgodne oraz przyczyniać się do poprawienia jakości powietrza.
Dalsze przewidziane środki to:
- poprawa monitorowania i oceny jakości powietrza, łącznie z depozycją zanieczyszczeń, oraz dostarczanie informacji społeczeństwu, łącznie z opracowaniem i stosowaniem wskaźników;
- strategia tematyczna w celu wzmocnienia spójnej i zintegrowanej polityki w sprawie zanieczyszczenia powietrza w celu uwzględnienia priorytetów dla przyszłych działań, ocena i, gdzie właściwe, aktualizacja norm jakości powietrza i krajowych pułapów emisji w celu realizacji długookresowego zadania nie przekraczania obciążeń i poziomów krytycznych oraz opracowania lepszych systemów zbierania informacji, modelowania i prognozowania;
- przyjęcie właściwych środków dotyczących ozonu i pyłów w warstwie przyziemnej;
- rozważenie jakości powietrza w pomieszczeniach i wpływu na zdrowie, z zaleceniem przyszłych środków, gdzie sytuacja tego wymaga;
- odgrywanie wiodącej roli w negocjacjach i wykonaniu Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową;
- odgrywanie wiodącej roli w negocjacjach dotyczących i wzmocnienia powiązań współdziałania z procesami międzynarodowymi przyczyniającymi się do czystości powietrza w Europie;
- dalsze rozwijanie szczególnych instrumentów Wspólnoty do celu zmniejszenia emisji z odpowiednich kategorii źródeł;
g) w sprawie hałasu:
- uzupełnianie i dalsza poprawa środków, łącznie z procedurami właściwego homologowania typu, w sprawie emisji hałasu przez usługi i produkty, w szczególności pojazdy silnikowe, łącznie ze środkami zmniejszenia hałasu wynikającego z wzajemnego oddziaływania opony i powierzchni drogowej, które nie narażają bezpieczeństwa drogowego, z pojazdów szynowych, statków powietrznych i maszyn stacjonarnych;
- opracowanie i wprowadzenie w życie instrumentów w celu ograniczenia hałasu z ruchu drogowego, gdzie stosowne, na przykład poprzez zmniejszenie popytu na środki transportu, przestawienie się na mniej hałaśliwe rodzaje transportu, wspieranie środków technicznych i zrównoważonego planowania transportu;
h) w sprawie środowiska miejskiego:
- strategia tematyczna wspierająca zintegrowane podejście horyzontalne w politykach Wspólnoty i poprawę jakości środowisko miejskiego, z uwzględnieniem postępu osiągniętego w stosowaniu istniejących ram współpracy [13] dokonanie ich przeglądu w miarę potrzeb, i skierowana na:
- wspieranie Agendy Lokalnej 21;
- zmniejszenie powiązania między wzrostem gospodarczym a zapotrzebowaniem na transport osobowy;
- potrzebę zwiększenia udziału w transporcie publicznym, kolei, śródlądowych drogach wodnych, poruszania się pieszo i jeździe na rowerze;
- potrzebę przeciwdziałania wzrostowi wielkości ruchu pojazdów i spowodowanie znacznego oddzielenia wzrostu transportu od wzrostu PKB;
- potrzebę promowania używania pojazdów o niskiej emisji w transporcie publicznym;
- rozważenie wskaźników dla środowiska miejskiego.
Artykuł 8
Zadania i obszary priorytetowe w zakresie działania w sprawie zrównoważonego wykorzystania i gospodarki zasobami naturalnymi i odpadami
1.
Do celów określonych w art. 2 należ dążyć poprzez realizację następujących zadań:
- postawienie za cel zapewnienia, że zużycie zasobów i związane z tym skutki nie przekraczają zdolności środowiska naturalnego i zerwanie powiązań między wzrostem gospodarczym a wykorzystaniem zasobów.
W tym kontekście, nawiązuje się do wskaźnikowego celu, jakim jest osiągnięcie procentowego udziału 22 % produkcji energii elektrycznej we Wspólnocie z odnawialnych energii do 2010 r. w celu drastycznego wzrostu efektywności zasobów i efektywności energetycznej;
- osiągnięcie znacznego całkowitego zmniejszenia wielkości wytwarzanych odpadów poprzez inicjatywy zapobiegania odpadom, lepszą efektywność zasobów i przestawienie się na bardziej zrównoważone wzorce produkcji i spożycia;
- znaczne zmniejszenie ilości odpadów przeznaczonych do zrzucenia i wielkości wytwarzanych odpadów niebezpiecznych przy jednoczesnym uniknięciu wzrostu emisji do powietrza, wody i gleby;
- zachęcanie do ponownego użycia, a w stosunku do odpadów, które są nadal wytwarzane poziom ich niebezpieczeństwa powinien zostać zmniejszony i powinny one stanowić możliwie najmniejsze zagrożenie; należy udzielić preferencji w celu odzyskiwania w szczególności recyklingu; ilość odpadów do usunięcia powinna być minimalizowana i należy usuwać je bezpiecznie; odpady przeznaczone do usunięcia powinny być przetwarzane tak blisko ich miejsca wytworzenia jak to możliwe, w stopniu który nie prowadzi do zmniejszenia efektywności w czynnościach przetwarzania odpadów.
2.
Zadanie te realizuje się z uwzględnieniem podejścia zintegrowanej polityki produktu i strategii Wspólnoty dla zarządzania odpadami [14] poprzez następujące działań priorytetowe:
i) opracowanie strategii tematycznej w sprawie zrównoważonego wykorzystania i gospodarki zasobami, obejmującej między innymi:
a) prognozę strumieni materiałów i odpadów we Wspólnocie, obejmującą przywóz i wywóz na przykład poprzez zastosowanie instrumentów analizy przepływu materiałów;
b) ocena skuteczności środków polityki i wpływu subwencji odnoszących się do zasobów naturalnych i odpadów;
c) ustanowienie celów dla efektywności zasobów i zmniejszonego wykorzystania zasobów, rozdzielenie powiązań między wzrostem gospodarczym a negatywnym wpływem na ochronę środowiska;
d) wspieranie metod i technik wydobycia i produkcji w celu zachęcenia do efektywności ekologicznej i zrównoważonego wykorzystania surowców, energii, wody i innych zasobów;
e) opracowanie i wprowadzenie w życie szerokiego zakresu instrumentów łącznie z badaniami naukowymi, przepływem technologii, instrumentami opartymi na rynku i gospodarce, programami najlepszych praktyk i wskaźnikami efektywności zasobów;
ii) Opracowanie i wykonanie środków zapobiegania odpadom i gospodarki odpadami poprzez, między innymi:
a) opracowanie kompletu ilościowych i jakościowych celów zmniejszenia obejmujących wszystkie istotne odpady, jakie mają zostać osiągnięte na poziomie wspólnotowym do 2010 r.
Zaprasza się Komisję do przygotowania propozycji takich celów do 2002 r.;
b) zachęcanie do ekologicznie właściwych i zrównoważonych projektów produktów;
c) podwyższanie świadomości potencjalnego wkładu społeczeństwa w zmniejszanie ilości odpadów;
d) sformułowanie środków operacyjnych w celu zachęcenia zapobiegania odpadom, np. pobudzanie do ponownego użycia i odzysku, wyodrębnienie niektórych substancji i materiałów poprzez środki związane z produktem;
e) opracowanie dalszych wskaźników w dziedzinie gospodarki odpadami;
iii) Opracowanie strategii tematycznej dotyczącej recyklingu odpadów, obejmującej między innymi:
a) środki mające na celu zapewnienie oddzielenia u źródła, zbierania i powtórnego przetwarzania priorytetowych strumieni odpadów;
b) dalsze rozszerzenie odpowiedzialności producenta;
c) opracowanie i przepływ ekologicznie właściwych technologii recyklingu i przetwarzania odpadów;
iv) Opracowanie lub zmiana prawodawstwa w sprawie odpadów, obejmujące, między innymi, odpady z budowy i rozbiórki, osady ściekowe [15], odpady niszczące biologicznie, opakowania [16], baterie [17] i przesyłki odpadów [18], wyjaśnienie różnicy między odpadami i nieodpadami i opracowanie odpowiednich kryteriów do dalszego opracowywania załącznika IIA i IIB do dyrektywy ramowej w sprawie odpadów [19].
Artykuł 9
Zadania i obszary priorytetowe w zakresie działania w sprawie zagadnień międzynarodowych
1.
Cel określony w art. 2 w sprawie zagadnień międzynarodowych i wymiaru międzynarodowego czterech obszarów priorytetowych ochrony środowiska programu wymaga realizacji następujących zadań:
- prowadzenie ambitnej polityki ochrony środowiska na szczeblu międzynarodowym, zwracając szczególną uwagę na zdolność światowego środowiska naturalnego;
- dalsze wpieranie zrównoważonych wzorców spożycia i produkcji na szczeblu międzynarodowym;
- osiągnięcie postępu w zapewnieniu, aby polityka i środki handlu i środowiska naturalnego wzajemnie wspierały się.
2.
Zadania te realizuje się poprzez następujące działania priorytetowe:
a) włączenie wymogów ochrony środowiska do wszystkich polityk zewnętrznych Wspólnoty, włącznie z współpracą handlową i na rzecz rozwoju, w celu osiągnięcia stałego rozwoju między innymi poprzez opracowanie wytycznych;
b) ustanowienie spójnego zestawu celów dla środowiska naturalnego i rozwoju jakie maja być wspierane do przyjęcia jako część "nowego światowego ładu lub porozumienia" na światowym szczycie w sprawie zrównoważonego rozwoju w 2002 r.;
c) praca na rzecz wzmocnienia międzynarodowego zarządzania środowiskiem przez stopniowe wzmocnienie współpracy wielostronnej i ram instytucjonalnych obejmujących zasoby;
d) postawienie za cel szybkiej ratyfikacji, skutecznej zgodności i stosowania międzynarodowych konwencji i porozumień odnoszących się do środowiska naturalnego, w których Wspólnota jest Stroną;
e) wspieranie zrównoważonych praktyk ochrony środowiska w inwestycjach zagranicznych i kredytach eksportowych;
f) zintensyfikowanie wysiłków na szczeblu międzynarodowym dla osiągnięcia konsensusu w sprawie metod oceny ryzyka dla zdrowia i środowiska naturalnego, jak również podejścia do zarządzania ryzykiem łącznie z zasadą ostrożności;
g) osiągnięcie wzajemnego wsparcia między handlem i potrzebami ochrony środowiska, poprzez należyte uwzględnienie wymiaru ochrony środowiska w ocenach trwałości wpływu wielostronnych porozumień handlowych, które mają zostać wykonane we wczesnym stadium ich negocjacji i przez zgodne działanie;
h) dalsze wspieranie systemu handlu światowego, który w pełni uznaje wielostronne lub regionalne porozumienia w zakresie ochrony środowiska i zasadę ostrożności, zwiększającego możliwości w sprawie handlu zrównoważonymi i przyjaznymi dla środowiska produktami i usługami;
i) wspieranie transgranicznej współpracy w ochronie środowiska z sąsiadującymi krajami i regionami;
j) wspieranie lepszej spójności polityki poprzez połączenie prac wykonanych w ramach różnych konwencji, łącznie z oceną wzajemnego powiązania między różnorodnością biologiczną a zmianą klimatu, i włączeniem zagadnień różnorodności biologicznej do wykonania Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i Protokołu z Kioto.
Artykuł 10
Tworzenie polityki ochrony środowiska
Zadania określone w art. 2 w sprawie tworzenia polityki ochrony środowiska opartych na uczestnictwie i najlepszej dostępnej wiedzy naukowej oraz podejść strategicznych określonych w art. 3 realizuje się poprzez następujące działania priorytetowe:
a) opracowanie ulepszonych mechanizmów i ogólnych zasad właściwego zarządzania, w ramach których zainteresowane strony są szeroko i wyczerpująco konsultowane na wszystkich etapach, tak aby ułatwić najbardziej efektywne wybory w celu osiągnięcia najlepszych wyników dla środowiska naturalnego i stałego rozwoju, w odniesieniu do środków jakie mają być zaproponowane;
b) wzmocnienie uczestnictwa w procesie dialogu przez organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska poprzez właściwe wsparcie, włącznie z finansami Wspólnoty;
c) usprawnienie procesu tworzenia polityki poprzez:
- ocenę ex-ante możliwych wpływów nowych polityk, w szczególności na ochronę środowiska, łącznie z alternatywą nie podejmowania działania i propozycji legislacyjnych oraz publikacji wyników;
- ocenę ex-post skuteczności istniejących środków w realizowaniu ich zadań ochrony środowiska;
d) zapewnienie, że środowisko naturalne, a głównie obszary priorytetowe wskazane w niniejszym programie stanowią podstawowy priorytet dla programów badawczych Wspólnoty.
Regularne przeglądy ochrony środowiska, badań naukowych i priorytetów w kontekście programu ramowego Wspólnoty dotyczącego badań i rozwoju technologii powinny zostać przeprowadzone.
Zapewnienie lepszej koordynacji badań związanych ze środowiskiem naturalnym, prowadzonych w Państwach Członkowskich między innymi w celu poprawy zastosowania wyników;
stworzenie mostów między uczestnikami działań ochrony środowiska i innymi uczestnikami w zakresie informacji, szkolenia, badań, edukacji i polityki;
e) zapewnienie, że poczynając od 2003 r. będą regularnie dostarczane informacje, które mogą pomóc określić podstawy dla:
- decyzji politycznych w sprawie środowiska naturalnego i stałego rozwoju;
- śledzenia i przeglądu strategii integracji sektora jak również strategii stałego rozwoju;
- informacji dla społeczeństwa.
Tworzenie tych informacji będzie wspierane przez regularne sprawozdania z Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i innych odpowiednich organów.
Informacja te składają się głównie z:
- wiodących wskaźników ochrony środowiska;
- wskaźników dotyczących stanu i tendencji w środowisku naturalnym;
- wskaźników integracji;
f) ocenianie i regularne monitorowanie systemów informacji i sprawozdawczości w celu bardziej spójnego i skutecznego systemu zapewniającego płynną sprawozdawczość wysokiej jakości, porównywalne i istotne dane i informacje dotyczące środowiska.
Wzywa się Komisję, do złożenia, tak szybko jak to możliwe, propozycji właściwej do tego celu.
Wymogi dotyczące monitorowania, zbierania danych i sprawozdawczości powinny być skutecznie skierowane w przyszłym prawodawstwie w dziedzinie ochrony środowiska;
g) wzmocnienie rozwoju i wykorzystania narzędzi monitorowania ziemi (np. technologia satelitarna) we wspieraniu tworzenia i wykonywania polityki.
Artykuł 11
Monitorowanie i ocena wyników
1.
W czwartym roku działania programu, Komisja oceni postęp osiągnięty podczas jego wykonywania oraz tendencje i perspektywy związane z ochroną środowiska.
Ocenę należy wykonać w oparciu o wyczerpujący zestaw wskaźników.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie średniookresowe sprawozdanie wraz ze wszelkimi propozycjami zmian, które może ona uznać za właściwe.
2.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie końcowa ocenę programu oraz stan i perspektywy dla środowiska naturalnego w trakcie końcowego roku tego programu.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 września 2002 r.
przyjmująca program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 15 maja 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota angażuje się w promocję oraz poprawę zdrowia, zapobieganie chorobom oraz przeciwdziałanie potencjalnym zagrożeniom dla zdrowia, w celu ograniczenia możliwej do uniknięcia zachorowalności oraz przedwczesnej umieralności i aktywności pogłębiającej stopień niepełnosprawności.
Aby przyczynić się do ogólnego dobra obywateli Europy, Wspólnota musi się zmierzyć, w sposób skoordynowany i spójny, z problemami jej obywateli, dotyczącymi zagrożeń dla zdrowia, oraz oczekiwaniami w zakresie wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
W związku z tym, wszelka działalność wspólnotowa dotycząca zdrowia musi się charakteryzować wysokim stopniem jawności i przejrzystości oraz umożliwiać odbywanie konsultacji i trwałe uczestnictwo wszystkich zainteresowanych podmiotów do celu promowania szerszej wiedzy i lepszych przepływów informacji, a co za tym idzie, umożliwiać większe zaangażowanie obywateli w proces podejmowania decyzji dotyczących ich zdrowia.
W tych ramach, należy zwrócić uwagę na prawo obywateli Wspólnoty do otrzymywania prostych, jasnych i naukowo potwierdzonych informacji w sprawie środków ochrony zdrowia i zapobiegania chorobom, prowadzących poprawienia jakości życia.
(2) Zdrowie jest dobrem nadrzędnym, a w określaniu i wykonywaniu wszystkich polityk i działań wspólnotowych, należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia.
Na mocy art. 152 Traktatu, wymaga się, aby Wspólnota aktywnie działała w tym sektorze, stosownie do zasady pomocniczości, przyjmując środki, których przyjęcie przez poszczególne Państwa nie jest możliwe.
(3) W kontekście zdrowia publicznego, ramy podane w komunikacie Komisji z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawie ram działania w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjęto osiem programów działania, to znaczy:
- decyzję nr 645/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r. przyjmującą wspólnotowy programu działania w dziedzinie promocji zdrowia, informacji, edukacji i szkolenia w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996–2000) [5],
- decyzję nr 646/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r. przyjmującą plan działania na rzecz zwalczania raka w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996–2000) [6],
- decyzję nr 647/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie zapobiegania AIDS oraz niektórym innym chorobom zakaźnym w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996–2000) [7],
- decyzję nr 102/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie zapobiegania uzależnieniu od narkotyków w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996–2000) [8],
- decyzję nr 1400/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie monitorowania zdrowia w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1997–2001) [9],
- decyzję nr 372/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 lutego 1999 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie zapobiegania urazom w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1999–2003) [10],
- decyzję nr 1295/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie rzadkich chorób w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1999–2003) [11], oraz
- decyzję nr 1296/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie chorób związanych z zanieczyszczeniem środowiska naturalnego w kontekście ram działania w dziedzinie zdrowia publicznego (1999–2001) [12].
Ponadto, przyjęto decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [13].
Zgodnie z tą decyzją, dnia 22 grudnia 1999 r., Komisja przyjęła decyzję nr 2000/57/WE w sprawie systemu wczesnego ostrzegania i reagowania w celu zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych na mocy decyzji nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [14].
(4) Inne działania prowadzone w kontekście zdrowia publicznego obejmowały zalecenie Rady 98/463/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie przydatności dawców krwi i osocza oraz badania metodą przesiewową oddanej krwi we Wspólnocie Europejskiej [15] oraz zalecenie 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia stopnia narażenia ogółu społeczeństwa na oddziaływanie pól elektromagnetycznych od 0 Hz 300 GHz [16].
(5) Ramy zdrowia publicznego poddano przeglądowi w komunikacie Komisji z dnia 15 kwietnia 1998 r. w sprawie rozwoju polityki zdrowia publicznego we Wspólnocie Europejskiej, który w świetle nowych przepisów Traktatu, nowych wyzwań oraz dotychczasowego doświadczenia, wskazał potrzebę wprowadzenia nowej strategii oraz programu działania w dziedzinie zdrowia.
(6) Rada, w swoich konkluzjach z dnia 26 listopada 1998 r. w sprawie przyszłych ram wspólnotowego działania w dziedzinie zdrowia publicznego [17], oraz w rezolucji z dnia 8 czerwca 1999 r. [18], Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swojej opinii z dnia 9 września 1998 r. [19], Komitet Regionów w opinii z dnia 19 listopada 1998 r. [20], oraz Parlament Europejski w rezolucji A4–0082/99 z dnia 12 marca 1999 r. [21], z zadowoleniem przyjęły komunikat Komisji z dnia 15 kwietnia 1998 r., oraz poparły pogląd, iż działania na poziomie wspólnotowym należy ująć w jednym, ogólnym programie trwającym przez przynajmniej pięć lat oraz obejmującym trzy cele ogólne, to znaczy, poprawę informacji w sprawie rozwoju zdrowia publicznego, szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia oraz zmierzenia się z wyznacznikami zdrowia w drodze promocji zdrowia oraz zapobiegania chorobom, poparte działaniami międzysektorowymi oraz zastosowaniem wszystkich, właściwych instrumentów Traktatu.
(7) W rezolucji z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie przygotowań do konferencji Evora w sprawie wyznaczników zdrowia, Rada uznała, iż rosnące różnice w statusie zdrowia oraz wyników zdrowotnych między i w obrębie Państw Członkowskich wzywały do podjęcia wznowionych i skoordynowanych działań na poziomie krajowym i wspólnotowym; z zadowoleniem przyjęła zaangażowanie Wspólnoty w przedłożenie wniosku w sprawie nowego programu działania w dziedzinie zdrowia publicznego, ustalającego szczegółowy przebieg działań mających na celu ustalenie wyznaczników zdrowia w drodze promocji zdrowia i zapobiegania chorobom, poparty polityką międzysektorową oraz ustaliła konieczność szerzenia właściwej wiedzy w tej dziedzinie, a w związku z tym, ustanowienia do tego celu skutecznego systemu nadzorowania i kontroli zdrowia; podkreśliła znaczenie nowej, wspólnotowej strategii zdrowia publicznego opracowanej w oparciu o działania w zakresie szczególnych wyznaczników uwzględnionych w istniejących programach, w szczególności w odniesieniu do tytoniu, odżywiania oraz alkoholu oraz stwierdziła, iż konieczne jest nie tylko zapewnienie ciągłości bieżących działań, ale także ich dalszej realizacji w sposób w pełni spójny i systematyczny.
(8) Rada potwierdza konkluzje w sprawie zwalczania nałogu palenia tytoniu z dnia 18 listopada 1999 r., w których podkreśliła konieczność opracowania strategii ogólnej oraz, między innymi, zwróciła się do Komisji z prośbą o wzmocnienie współpracy w zakresie problematyki zdrowia i innych dziedzin polityki w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia w tych obszarach.
(9) Dnia 18 listopada 1999 r. Rada jednomyślnie uchwaliła rezolucję w sprawie promocji zdrowia psychicznego.
(10) Według Światowego Raportu Zdrowia 2000 WHO, pięć głównych zagrożeń chorobowych (w latach życia skorygowanych niesprawnością) to: 1. zaburzenia neuropsychiatryczne, 2. choroby sercowo-naczyniowe, 3. nowotwory złośliwe, 4. urazy nieumyślne, oraz 5. choroby układu oddechowego.
Choroby zakaźne takie, jak HIV/AIDS i oporność przeciwbakteryjna również stanowią zagrożenie dla zdrowia wszystkich obywateli Europy.
Istotnym celem programu byłoby lepsze rozpoznanie głównych zagrożeń chorobowych we Wspólnocie, w szczególności, głównych wyznaczników zdrowia.
(11) Program powinien przyczynić się do wymiany informacji w sprawie norm jakości ustalonych w dziedzinie zdrowia publicznego.
(12) Podstawowym celem jest gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie danych na poziomie wspólnotowym do celu skutecznego monitorowania zdrowia publicznego na poziomie wspólnotowym oraz w celu uzyskania obiektywnych, rzetelnych oraz zgodnych i porównywalnych informacji, które można wymieniać oraz, które umożliwiłyby Komisji i Państwom Członkowskim poprawienie informacji przekazywanych społeczeństwu oraz formułowanie właściwych strategii, polityk i działań mających na celu osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego.
Do celów zapewnienia kompletności programu, uwzględnić należy również dane pochodzące z sektora prywatnego.
Wszystkie istotne dane statystyczne należy posortować i przeanalizować w podziale na płeć.
(13) Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie dysponują pewnymi środkami oraz mechanizmami w zakresie informacji i nadzorowania oraz kontroli zdrowia publicznego.
W związku z tym, konieczne jest zapewnienie wysokiego poziomu koordynacji między działaniami i inicjatywami podejmowanymi przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie do celu wykonania programu, promowanie współpracy między Państwami Członkowskimi oraz zwiększanie efektywności istniejących i przyszłych sieci w dziedzinie zdrowia publicznego.
(14) Ważne, aby Komisja zapewniła skuteczność i spójność środków oraz działań programowych w skali mikro i makro, a także promowała współpracę między Państwami Członkowskimi.
Wszelkie uzgodnienia strukturalne ustanawiane do tego celu pod auspicjami Komisji powinny dotyczyć gromadzenia, nadzoru i oceny danych oraz opracowywania metod nadzoru i podstaw szybkiego i skoordynowanego reagowania na zagrożenia dla zdrowia.
Takie uzgodnienia strukturalne powinny obejmować wzmocnione zasoby centralne oraz ściśle angażować właściwe instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
(15) W szczególności, w oparciu o właściwą i odpowiednią wiedzę fachową, konieczne jest zapewnienie właściwej, trwałej koordynacji w obszarze informacji w sprawie zdrowia, działań dotyczących: definicji potrzeb w zakresie informacji, opracowania wskaźników, gromadzenia danych i informacji, problematyki porównywalności, wymiany danych i informacji z i między Państwami Członkowskimi, dalszego rozwoju baz danych, analiz, a także szerszego upowszechniania informacji.
Koordynację tę należy zapewnić również w obszarze szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia, działań odnoszących się do nadzoru epidemiologicznego, opracowywania metod kontroli i nadzoru, wymiany informacji w sprawie wytycznych oraz działań zapobiegawczych i kontrolnych, mechanizmów i procedur.
(16) Ważne, aby w drodze właściwych uzgodnień strukturalnych, Komisja zapewniła skuteczność i spójność środków oraz działań ujętych w programie oraz promowała współpracę między Państwami Członkowskimi.
Aby umożliwić niezakłócone i skuteczne funkcjonowanie takich uzgodnień strukturalnych, istotne jest nawiązanie trwałej współpracy z organami zajmującymi się problematyką zdrowia Państw Członkowskich, przy jednoczesnym poszanowaniu obowiązków Państw Członkowskich.
(17) Jeśli jest to właściwe, Komisja powinna przedłożyć dalsze wnioski w sprawie rodzaju uzgodnień strukturalnych koniecznych do realizacji strategii zdrowia publicznego, w szczególności w odniesieniu do monitorowania zdrowia oraz szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia.
(18) Nadrzędnym celem programu działania w dziedzinie zdrowia publicznego jest przyczynianie się do utrzymania wysokiego poziomu zdrowia fizycznego i psychicznego oraz dobra i większej równości w sprawach zdrowia w całej Wspólnocie, w drodze nakierowania działań na poprawę zdrowia publicznego, zapobiegania chorobom i zaburzeniom występującym u ludzi, oraz usuwania źródeł zagrożeń dla zdrowia ludzkiego w celu zwalczenia zachorowalności oraz przedwczesnej umieralności, przy jednoczesnym uwzględnieniu płci i wieku.
Aby spełnić ten cel, działaniom powinna przyświecać konieczność wydłużenia życia wolnego od niepełnosprawności lub choroby, promowanie jakości życia oraz zminimalizowanie ekonomicznych i społecznych konsekwencji słabego zdrowia, a co za tym idzie, ograniczenie nierówności w dziedzinie zdrowia przy jednoczesnym uwzględnieniu regionalnego podejścia do problematyki zdrowia.
Pierwszeństwo należy nadać działaniom promującym zdrowie, ustalającym główne zagrożenia chorobowe.
Program powinien wspierać opracowanie zintegrowanej, międzysektorowej strategii zdrowia, mającej na celu zapewnienie, że polityka oraz działania wspólnotowe przyczyniają się do ochrony i promocji zdrowia.
(19) Aby to osiągnąć, program powinien uwzględniać znaczenie edukacji, szkolenia i współpracy.
(20) Traktat wymaga, aby przy określaniu i realizacji wszystkich wspólnotowych polityk i działań zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
Należy ustanowić ścisłe powiązanie między wszystkimi politykami Wspólnoty wpływającymi na zdrowie, a wspólnotową strategią zdrowia publicznego.
W ramach programu działania w dziedzinie zdrowia publicznego, zadaniem nadrzędnym będzie ustalenie kryteriów i metodologii oceny wniosków dotyczących tej polityki oraz ich realizacji.
Podczas opracowywania środków przewidzianych w ramach programu, wspólnych strategii i działań realizowanych równolegle z innymi, właściwymi programami i działaniami wspólnotowymi należy zapewnić, że te i inne wspólnotowe polityki i działania uwzględniają aspekt zdrowotny oraz, że przyświeca im polityka międzysektorowa.
(21) Osiągnięcie celu nadrzędnego, oraz ogólnych celów programu, wymaga skutecznej współpracy Państw Członkowskich, ich pełnego zaangażowania w realizację wspólnotowych działań oraz zaangażowania instytucji, stowarzyszeń, organizacji i organów działających w dziedzinie zdrowia, a także ogółu społeczeństwa.
Aby zapewnić trwałe i skuteczne wykorzystanie istniejących inwestycji i zdolności Wspólnoty, do scalenia wiedzy fachowej i doświadczenia Państw Członkowskich w sprawie skutecznych metod podejmowania interwencji w zakresie promocji zdrowia oraz działań zapobiegawczych i kryteriów równości, należy wykorzystać ustanowione sieci na poziomie wspólnotowym i krajowym.
Należy zapewnić nawiązanie dialogu ze wszystkimi, kluczowymi wspólnikami zaangażowanymi w poprawę zdrowia publicznego oraz wykorzystać ich wiedzę fachową do celu stworzenia skutecznych i przejrzystych podstaw wiedzy Wspólnoty.
Należy nawiązać współpracę z organami i organizacjami pozarządowymi aktywnie działającymi w dziedzinie zdrowia w drodze właściwych mechanizmów takich, jak forum zajmujące się problematyką zdrowia.
(22) Stosownie do zasad pomocniczości i proporcjonalności określonych w art. 5 Traktatu, wspólnotowe działanie w sprawach nie objętych wyłączną kompetencją Wspólnoty takich, jak zdrowie publiczne, należy podejmować jedynie wtedy, gdy oraz jeśli, ze względu na jej skalę lub skutki, Wspólnota może lepiej osiągnąć wyznaczone cele.
Właściwe osiągnięcie celów programu przez Państwa Członkowskie nie jest możliwe z uwagi na ich złożoność, transnarodowy charakter oraz brak pełnej kontroli nad czynnikami wpływającymi na zdrowie na poziomie Państwa Członkowskiego, dlatego też program powinien wspierać i uzupełniać działania i środki Państw Członkowskich.
Program może zapewnić znaczącą, dodatkową wartość w zakresie promocji zdrowia oraz wspólnotowych systemów zdrowia dzięki wspieraniu struktur i programów poszerzających zdolności obywateli, instytucji, stowarzyszeń, organizacji i organów działających w dziedzinie zdrowia w drodze ułatwiania wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk, a także zapewnienia podstawy dla wspólnych analiz czynników wpływających na zdrowie publiczne.
Program może również zapewniać dodatkową wartość w przypadku zagrożeń dla zdrowia publicznego o charakterze transnarodowym takich, jak choroby zakaźne, zanieczyszczenie środowiska naturalnego lub skażenie żywności, w zakresie, w jakim program wspiera wspólne strategie i działania.
Program powinien umożliwiać Wspólnocie przyczynienie się do wypełnienia jej obowiązków Traktatowych w dziedzinie zdrowia publicznego, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu obowiązków Państw Członkowskich w odniesieniu do organizacji oraz świadczenia usług i opieki zdrowotnej.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne, do osiągnięcia tych celów.
(23) Środki przewidziane na mocy programu wspomagają wspólnotową strategię zdrowia oraz będą uwzględniać dodatkową wartość poprzez reagowanie na potrzeby wynikające z warunków i struktur ustanowionych w wyniku działania wspólnotowego w innych dziedzinach, ustalanie nowych osiągnięć, nowych zagrożeń i nowych problemów, przed którymi Wspólnota może lepiej chronić swoich obywateli w drodze łączenia działań podejmowanych oddzielnie oraz mających ograniczony wpływ na poziomie krajowym, a także uzupełniając je do celu osiągnięcia pozytywnych skutków dla obywateli Wspólnoty i przyczyniając się do wzmocnienia solidarności i spójności we Wspólnocie.
Nowa strategia oraz program działania w dziedzinie zdrowia publicznego powinny dawać możliwość dalszego rozwijania obywatelskiego wymiaru wspólnotowej polityki zdrowotnej.
(24) Aby zapewnić, że w połączeniu z innymi wspólnotowymi działaniami i politykami, przy jednoczesnym unikaniu powielania, działania mogą objąć szersze spektrum problemów i zagrożeń dla zdrowia, program powinien dawać możliwość podejmowania wspólnych działań w ramach pokrewnych programów i działań wspólnotowych.
Aktywne wykorzystanie innych polityk wspólnotowych takich, jak fundusze strukturalne oraz polityka społeczna, mogłoby wywrzeć pozytywny wpływ na wyznaczniki zdrowia.
(25) Skuteczne realizowanie środków i działań oraz osiągnięcie pożądanego wpływu programu wymaga porównywalności zgromadzonych danych.
Zgodność i współdziałanie systemów i sieci wymiany informacji oraz danych dotyczących rozwoju zdrowia publicznego mogłoby również stanowić istotny przyczynek do osiągnięcia tego celu i należy podjąć dalsze działania zmierzające do jego osiągnięcia.
Nadrzędne znaczenie ma fakt, że informacje wymienia się w oparciu o porównywalne i zgodne dane.
(26) Mówiąc ogólnie, środki i działania przewidziane w ramach programu powinny uwzględniać rozwój nowych technologii oraz aplikacji IT, w szczególności, należy ustanowić ścisłą koordynację z przygotowanymi i wykonywanymi planami w dziedzinie zdrowia publicznego w ramach zintegrowanego programu działania w sprawie elektronicznej Europy (e-Europe), a także innych odpowiednich programów, przy jednoczesnym unikaniu nakładania się programów oraz, w szczególności, dbając o zapewnienie równej dostępności do informacji w sprawie zdrowia.
(27) W czerwcu 2000 r. w Feira Rada Europejska podpisała "Plan Działania e-Europa 2002 w sprawie Społeczeństwa Informacyjnego dla Wszystkich", który w ramach Zdrowia Online, wzywa Państwa Członkowskie do stworzenia przyjaznej dla użytkownika infrastruktury, sprawdzonych oraz współdziałających systemów edukacji zdrowotnej, zapobiegania chorobom i opieki medycznej.
Ważne, aby, o ile jest to możliwe, nowe technologie informacyjne wykorzystać do udostępnienia obywatelom informacji w sprawie zdrowia.
(28) W realizacji programu, należy w pełni wykorzystać właściwe wyniki uzyskane ze wspólnotowych programów badawczych wspierających badania prowadzone w dziedzinach objętych programem.
(29) Należy uwzględnić doświadczenia uzyskane z różnych kart opracowanych w dziedzinie zdrowia publicznego.
(30) Przy wykonywaniu programu Wspólnoty należy zapewnić zgodność ze wszystkimi, właściwymi przepisami prawa w dziedzinie ochrony danych osobowych i ustanowienie mechanizmu zapewniania poufności i bezpieczeństwa tych danych.
(31) Aby zapewnić właściwy termin na realizację środków mających na celu osiągnięcie celów programu, program powinien trwać sześć lat.
(32) Ważne, aby Komisja zapewniła wykonanie programu w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.
Aby w wykonywaniu programu uzyskać informacje oraz pomoc naukową, pożądane jest nawiązanie współpracy z naukowcami i ekspertami o międzynarodowej renomie.
(33) Należy zapewnić spójność i komplementarność między działaniami przewidzianymi do wykonania na mocy programu oraz tymi przewidzianymi lub wykonywanymi na mocy innych polityk i działań, w szczególności w świetle wymogu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i wykonywaniu wszystkich wspólnotowych polityk i działań.
(34) Oczekuje się ścisłej współpracy oraz prowadzenia konsultacji z organami Wspólnoty odpowiedzialnymi za ocenę ryzyka, monitorowanie i badania w dziedzinach bezpieczeństwa żywności i pasz, ochrony środowiska naturalnego oraz bezpieczeństwa produktu.
(35) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [22], dla władz budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej.
Ramy finansowe powinny odpowiadać potrzebom i celom programu.
(36) Finansowanie z innych polityk wspólnotowych przewidzianych na mocy programu na wspólne działania realizowane w ramach programu uzupełnia ramy finansowe ustanowione dla programu.
(37) Ważne, aby zapewnić elastyczność umożliwiającą ponowne wykorzystanie zasobów oraz dostosowanie działań przy jednoczesnym poszanowaniu konieczności zachowania przejrzystości, a także ustalenia kryteriów doboru i pierwszeństwa, stosownie do znaczenia ryzyka lub potencjalnego skutku, wyniku oceny, problemów społecznych, dostępności działań interwencyjnych lub potencjału ich rozwoju, pomocniczości, dodatkowej wartości oraz wpływu na inne sektory.
Jednakże konieczne jest zachowanie równowagi między trzema celami programu, sprawiedliwe rozdzielenie między nimi zasobów budżetowych.
(38) Dla osiągnięcia celów programu istotne znaczenie mają środki praktyczne.
W związku z tym, w momencie wykonywania programu oraz przeznaczania zasobów przewidzianych w ramach programu, należy położyć nacisk na znaczenie środków praktycznych.
(39) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [23].
(40) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje szerszą współpracę w dziedzinie zdrowia publicznego między Wspólnotą Europejską i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a krajami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) uczestniczących w Europejskim Obszarze Gospodarczym (Państwa EFTA/EOG), z drugiej.
Należy również wprowadzić przepis otwierający program dla uczestnictwa państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, stosownie do warunków ustanowionych w Układach Europejskich, w Protokołach dodatkowych do nich oraz w decyzjach właściwych Rad Stowarzyszenia, Cypru, finansowanego ze środków dodatkowych, stosownie do procedur uzgodnionych z tym krajem, a także Malty i Turcji, finansowanych ze środków dodatkowych, stosownie do przepisów Traktatu.
(41) Kraje składające wniosek powinny się aktywnie zaangażować w opracowanie i wykonywanie programu; należy rozważyć strategiczne podejście do zdrowia w tych krajach, w szczególności do specyficznych problemów zdrowotnych dotyczących tych krajów.
(42) Z chwilą przystąpienia nowych Państw Członkowskich, Komisja powinna złożyć sprawozdanie z konsekwencji takiego przystąpienia dla programu.
(43) Aby zapewnić efektywność kosztów, uniknąć nakładania się działań i programów oraz wprowadzić w życie spójność i współdziałanie, uwzględniając w szczególności szczególne uzgodnienia dotyczące współpracy między WHO i Komisją, należy sprzyjać współpracy z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi działającymi w dziedzinie zdrowia takimi, jak WHO, Rada Europy i OECD, nie tylko w zakresie gromadzenia i analizowania danych (w tym wskaźników), ale także w dziedzinie międzysektorowej promocji zdrowia.
(44) Aby podnieść wartość oraz znaczenie programu, należy okresowo nadzorować i oceniać realizowane środki, w tym przez przeprowadzanie niezależnych ocen zewnętrznych.
W świetle ocen oraz wyników, które mogą dotyczyć ogólnego kontekstu wspólnotowego działania w dziedzinie zdrowia i dziedzinach pokrewnych, należy umożliwić dostosowanie lub wprowadzenie do programu zmian.
Parlament Europejski należy informować o rocznych planach działania sporządzanych przez Komisję.
(45) Program działania wspólnotowego w dziedzinie zdrowia publicznego powstaje w oparciu o działania i osiem programów ustanowionych w poprzednich ramach, a także w oparciu o funkcjonowanie sieci nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie oraz stanowi kontynuację realizacji wszystkich ich celów i środków w formie globalnej i zintegrowanej strategii zdrowia.
Decyzje dotyczące tych ośmiu programów objęto nowym programem i dlatego też uchyla się je z dniem 31 grudnia 2002 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowego działania w dziedzinie zdrowia publicznego, zwany dalej "programem".
2.
Program wykonuje się w terminie rozpoczynającym się z dniem 1 stycznia 2003 r., a kończącym się z dniem 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 2
Cel nadrzędny i cele ogólne
1.
Program uzupełniający polityki krajowe ma na celu ochronę zdrowia ludzkiego i poprawę zdrowia publicznego.
2.
Program ma następujące cele ogólne:
a) poprawę informacji i wiedzy na temat rozwoju zdrowia publicznego;
b) poszerzenie zdolności szybkiego, skoordynowanego reagowania na zagrożenia dla zdrowia;
c) promocję zdrowia oraz zapobieganie chorobom w drodze ustalenia wyznaczników zdrowia we wszystkich politykach i działaniach.
3.
W związku z tym, program przyczynia się do:
a) zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i wykonywaniu wszystkich polityk i działań wspólnotowych, w drodze promocji zintegrowanej i międzysektorowej strategii zdrowia;
b) pokonywanie nierówności w dziedzinie zdrowia;
c) zachęcanie do współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinach objętych art. 152 Traktatu.
Artykuł 3
Działania i działalność Wspólnoty
1.
Ogólne cele programu podane w art. 2 należy realizować poprzez działania wymienione w załączniku.
2.
Działania te realizuje się w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi wspierając działania o charakterze transwersalnym, które można wykorzystać do realizacji wszystkich lub części działań oraz tam, gdzie właściwe, które można łączyć.
Są to następujące działania:
a) Działania dotyczące monitorowania i systemów szybkiego reagowania
i) działalność sieciowa realizowana przez struktury wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz inne działania w interesie Wspólnoty realizowane do celów monitorowania zdrowia publicznego i przekazywania informacji krajowych, jak i danych na poziomie wspólnotowym, koniecznych do realizacji celów programu;
ii) działalność mająca na celu przeciwdziałanie zagrożeniom dla zdrowia, w tym głównym chorobom, oraz reagowanie na zdarzenia nieprzewidziane, umożliwiające prowadzenie badań i skoordynowane reagowanie;
iii) przygotowanie, ustanowienie oraz realizację właściwych uzgodnień strukturalnych koordynujących i włączających sieci monitorowania zdrowia oraz szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia;
iv) ustanawianie właściwych powiązań między działaniami dotyczącymi systemów monitorowania i szybkiego reagowania.
b) Działalność w sprawie wyznaczników zdrowia
rozwój i realizacja działań dotyczących promocji zdrowia i zapobiegania chorobom we wszystkich politykach wspólnotowych oraz tam, gdzie jest to właściwe, angażowanie organizacji pozarządowych, projektów nowatorskich lub pilotażowych oraz sieci powiązań między instytucjami i działaniami krajowymi.
c) Działalność dotycząca prawodawstwa
i) prace przygotowawcze w zakresie instrumentów prawnych Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego;
ii) ocena wpływu prawodawstwa wspólnotowego na zdrowie;
iii) koordynacja stanowiska Wspólnoty i Państw Członkowskich na forum, na którym dyskutuje się zagadnienia dotyczące zdrowia.
d) Działalność dotycząca konsultacji, wiedzy i informacji
i) rozwój i upowszechnianie wiedzy, informacji w sprawie zdrowia, w tym danych statystycznych, sprawozdań, przeglądów, analiz oraz doradztwa w sprawach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania Wspólnoty i Państw Członkowskich wśród właściwych organów Państw Członkowskich, osób zawodowo zajmujących się zdrowiem i innych, oraz tam, gdzie jest to właściwe, podmiotów zaangażowanych i społeczeństwa;
ii) informacje i konsultacje w sprawie zdrowia oraz zagadnień dotyczących zdrowia szczebla wspólnotowego, angażujące wszystkie podmioty zainteresowane takie, jak organizacje zrzeszające pacjentów, osoby zawodowo zajmujące się zdrowiem, świadczące usługi w zakresie ochrony zdrowia, związki zawodowe, partnerzy społeczni oraz organizacje pozarządowe działające w dziedzinie zdrowia publicznego;
iii) wymiana doświadczeń i informacji w sprawie zagadnień dotyczących zdrowia między Wspólnotą i władzami oraz kompetentnymi organizacjami Państw Członkowskich;
iv) zachęcanie do edukacji i kształcenia zawodowego w dziedzinie zdrowia publicznego, właściwych w kontekście celów programu;
v) ustanowienie i utrzymanie sieci wymiany informacji w sprawie najlepszych praktyk w dziedzinie zdrowia publicznego oraz skuteczności polityk zdrowia;
vi) uzyskiwanie informacji i doradztwa naukowego od naukowców i ekspertów wysokiego szczebla;
vii) wspieranie i promowanie przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie działań odnoszących się do dobrej praktyki oraz zgodnych wytycznych opartych na danych naukowych.
e) Na poziomie europejskim, promowanie koordynacji organizacji pozarządowych, które realizują działania uznane w programie za priorytetowe.
Mogą one funkcjonować albo oddzielnie, lub w formie kilku, skoordynowanych stowarzyszeń.
Artykuł 4
Wspólne strategie i działania
Aby przy określaniu i wykonywaniu wszystkich polityk i działań Wspólnoty zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego, cele programu można realizować, jako wspólne strategie i działania, tworząc powiązania z właściwymi programami i działaniami wspólnotowymi, szczególnie w dziedzinach ochrony konsumentów, ochrony społecznej, bezpieczeństwa i higieny pracy, zatrudnienia, badań i rozwoju technologicznego, rynku wewnętrznego, społeczeństwa informacyjnego i technologii informacyjnych, danych statystycznych, rolnictwa, edukacji, transportu, przemysłu i środowiska naturalnego, wraz z działaniami podejmowanymi przez Wspólne Centrum Badawcze i właściwe organy Wspólnoty do współpracy, z którymi zachęca się.
Artykuł 5
Wprowadzanie w życie programu
1.
Stosownie do art. 9, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, Komisja zapewnia realizację działań podanych w programie, i ich zharmonizowanie oraz zrównoważony rozwój.
2.
Aby wspomóc wykonywanie programu, Komisja zapewnia koordynację i integrację sieci nadzoru i kontroli zdrowia oraz szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia w drodze właściwych uzgodnień strukturalnych ściśle wiążących Państwa Członkowskie.
3.
W ramach właściwych dla nich obszarów kompetencji, Komisja i Państwa Członkowskie, podejmują właściwe działanie mające na celu zapewnienie skutecznej realizacji programu oraz stworzenie, na poziomie wspólnotowym i Państwa Członkowskiego, mechanizmów osiągania celów programu.
Powinny zapewnić przekazywanie właściwych informacji w sprawie działań wspieranych przez program oraz uzyskanie możliwie najwyższego poziomu współpracy w zakresie działań, które powinny zrealizować władze lokalne i regionalne oraz organizacje pozarządowe.
4.
W ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, Komisja zapewnia porównywalność danych i informacji oraz tam, gdzie jest to możliwe, zgodność i współdziałanie systemów i sieci wymiany danych i informacji w sprawie zdrowia.
5.
W wykonywaniu programu, Komisja wraz z Państwami Członkowskimi, zapewnia zgodność ze wszystkimi przepisami prawa dotyczącymi ochrony danych osobowych oraz tam, gdzie jest to właściwe, wprowadzenie mechanizmów mających na celu zapewnienie poufności i bezpieczeństwa tych danych.
6.
W ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, Komisja zapewnia przejście między tymi działaniami wypracowanymi w ramach programów zdrowia publicznego przyjętych na mocy decyzji określonych w art. 13, które przyczyniają się do realizacji priorytetów podanych w tym programie oraz tymi, które należy zrealizować w ramach tego programu.
Artykuł 6
Spójność i komplementarność
Komisja zapewnia spójność i komplementarność między działaniami realizowanymi w ramach programu oraz tymi, realizowanymi w ramach innych polityk i działań wspólnotowych, w tym polityk wymienionych w art. 4.
W szczególności, Komisja wskazuje wnioski o szczególnej przydatności do celów oraz działań programu i informuje Komitet wskazany w art. 9 o sposobie uwzględnienia problemów zdrowotnych w tych wnioskach oraz o ich spodziewanym wpływie na zdrowie.
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Niniejszym, ramy finansowe dotyczące wykonywania tego programu w okresie wskazanym w art. 1 ustala się na 312 milionów EUR.
Wydatki na pomoc techniczną i administracyjną dotyczącą uzgodnień strukturalnych określonych na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) iii), oraz działania z niej wynikające, należy finansować z ogólnego budżetu programu.
2.
Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 8
Środki wykonawcze
1.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji, a odnoszące się do spraw, o których mowa poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 9 ust. 2:
a) roczny plan pracy dotyczący wykonania programu, określający priorytety i działania, których podjęcie jest konieczne, w tym przydział zasobów;
b) uzgodnienia, kryteria i procedury dotyczące doboru i finansowania działań programowych;
c) uzgodnienia dotyczące realizacji wspólnych strategii i działań określonych w art. 4;
d) uzgodnienia dotyczące oceny programu określone w art. 12;
e) uzgodnienia dotyczące przygotowania wszelkich uzgodnień strukturalnych dotyczących koordynacji nadzorowania i kontroli zdrowia oraz szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia;
f) uzgodnienia dotyczące przekazywania, wymiany i upowszechniania informacji oraz szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia w ramach programu, bez uszczerbku dla realizacji środków wprowadzonych na mocy decyzji 2119/98/WE.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, a odnoszące się do wszystkich innych spraw podejmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 9 ust. 3.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Uczestnictwo Państw EFTA/EOG, państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji
Uczestnictwo w programie jest otwarte dla:
a) Państw EFTA/EOG, stosownie do warunków ustalonych w porozumieniu EOG;
b) państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, stosownie do warunków ustanowionych w Układach Europejskich, w Protokołach dodatkowych do nich i w decyzjach właściwych Rad Stowarzyszenia;
c) Cypru, finansowanego ze środków dodatkowych, stosownie do procedur uzgodnionych z tym krajem;
d) Malty i Turcji, finansowanych ze środków dodatkowych, stosownie do przepisów Traktatu.
Artykuł 11
Współpraca międzynarodowa
W toku wykonywania programu, stosownie do procedury ustanowionej w art. 1 ust. 3, należy zachęcać do współpracy z państwami trzecimi oraz z organizacjami międzynarodowymi właściwymi w dziedzinie zdrowia publicznego, w szczególności ze Światową Organizacją Zdrowia, Radą Europy i Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, lub organizacjami, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne takimi, jak Światowa Organizacja Handlu i Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Żywności i Rolnictwa.
W szczególności, tam, gdzie jest to właściwe i możliwe, system informacji w sprawie zdrowia oraz zdolności do szybkiego reagowania na zagrożenia dla zdrowia należy skoordynować z działaniami Światowej Organizacji Zdrowia.
Artykuł 12
Monitorowanie, ocena i upowszechnianie wyników
1.
W ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi oraz tam, gdzie jest to właściwe, z pomocą ekspertów, Komisja okresowo nadzoruje realizację działań w świetle celów programu.
Corocznie przekazuje sprawozdanie Komitetowi.
Komisja przekazuje egzemplarz najistotniejszych wyników badań Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Na wniosek Komisji, Państwa Członkowskie przedkładają informacje w sprawie realizacji i wpływu tego programu.
3.
Pod koniec czwartego roku trwania programu, Komisja zarządza ocenę realizacji oraz osiągnięć programu, obejmującą pierwsze trzy lata trwania programu i przeprowadzaną przez niezależnych, kwalifikowanych ekspertów.
Ocenia również osiągnięty wpływ na zdrowie oraz skuteczność wykorzystywania zasobów, a także spójność i komplementarność z innymi, właściwymi programami, działaniami i inicjatywami realizowanymi na mocy innych polityk i działań wspólnotowych.
Komisja przekazuje wnioski opatrzone komentarzem Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
Na koniec roku następującego po zakończeniu programu, Komisja przedkłada tym instytucjom również sprawozdanie końcowe z wykonania programu.
4.
Komisja udostępnia społeczeństwu wyniki podejmowanych działań oraz sprawozdania oceniające.
Artykuł 13
Uchylenie
Z dniem 31 grudnia 2002 r. tracą moc decyzje:
Decyzja nr 645/96/WE, decyzja nr 646/96/WE, decyzja nr 647/96/WE, decyzja nr 102/97/WE, decyzja nr 1400/97/WE, decyzja nr 372/1999/WE, decyzja nr 1295/1999/WE, decyzja nr 1296/1999/WE.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 1919/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 października 2002 r.
zmieniająca decyzję Rady 96/411/WE w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolniczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 lit. f),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 96/411/WE ma sprawić, aby wspólnotowe statystyki rolnicze [3] w sposób bardziej satysfakcjonujący spełniały potrzeby informacyjne wynikające ze wspólnej polityki rolnej.
(2) Raport Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z postępów we wdrażaniu decyzji 96/411/WE zawiera pozytywną ocenę zastosowania tej decyzji.
(3) Proces adaptowania krajowych systemów statystycznych do potrzeb wynikających ze zmian we Wspólnej Polityce Rolnej jeszcze się nie zakończył.
(4) Zarówno wewnętrzny rozwój wspólnej polityki rolnej, jak i zewnętrzny kontekst rozszerzenia na wschód i otwarcia nowej rundy wielostronnych negocjacji handlowych wymagają ulepszenia identyfikacji potrzeb statystycznych oraz, w odpowiednich wypadkach, środków realizacji obecnych podstaw regulacyjnych definiujących zakres informacji statystycznych na temat wspólnej polityki rolnej, jakie Państwa Członkowskie mają obowiązek udostępniać Wspólnocie.
(5) Propozycja decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu statystycznego (od 2003 do 2007 r.) [4] zaleca kontynuowanie działań mających na celu ulepszenie istniejących statystyk rolniczych oraz zaplanowanie przyszłych zmian z uwzględnieniem zadowalającego spełnienia wymogów wspólnej polityki rolnej.
(6) Narzędzie wprowadzone decyzją 96/411/WE pomogło w realizacji procesu adaptacji systemu statystyk rolniczych Wspólnoty do zmieniających się potrzeb w zakresie informacji statystycznych wspólnej polityki rolnej.
Jednakże proces ten jeszcze się nie zakończył.
Dlatego decyzja 96/411/WE powinna zostać zmieniona w celu rozszerzenia tego procesu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 96/411/WE zostaje niniejszym zmieniona w następujący sposób:
1) w art. 3 wyrażenie "w okresie od 2000 do 2002 r." zostaje zastąpione wyrażeniem "w okresie od 2003 do 2007 r.";
2) w art. 6 ust. 4 zostaje zastąpiony następującym tekstem:
"4.
Podstawy finansowe wdrażania tego programu w okresie od 2003 do 2007 R. zostają niniejszym ustalone na kwotę 5 mln EUR.
Roczne przydziały są zatwierdzane przez władze budżetowe w granicach perspektywy finansowej."
3) w art. 11 liczba "2002" zostaje zastąpiona liczbą "2007";
4) w art. 11 wyrażenie "po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Statystyki Rolniczej" zostaje usunięte.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia od jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja 2045/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 1720/1999/WE przyjmującą szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem decyzji nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] jest uzyskanie we Wspólnocie wysokiego stopnia interoperacyjności między transeuropejskimi sieciami telematycznymi ustanowionymi między Państwami Członkowskimi i instytucjami wspólnotowymi w celu wsparcia ustanowienia unii gospodarczej i walutowej, jak również wykonania polityk wspólnotowych oraz osiągnięcia znaczących korzyści dla administracji Państw Członkowskich i Wspólnoty poprzez usprawnienie działań i przyspieszenie wdrażania nowych sieci i ulepszeń.
(2) Korzyści z transeuropejskich sieci telematycznych dla administracji powinny zostać rozciągnięte na obywateli i przedsiębiorstwa Wspólnoty, przede wszystkim w tych dziedzinach, gdzie wnoszą wkład w inicjatywę e-Europy i związany z nią plan działań, w szczególności obszar administracji on-line.
(3) Należy odpowiednio uwzględnić zalecenia zawarte w deklaracji wydanej na Konferencji Ministerialnej e-Government "Od polityki do praktyki", która odbyła się w Brukseli w dniach 29 i 30 listopada 2001 r., jak również wnioski z Konferencji "e-Government w służbie europejskich obywateli i przedsiębiorstw — czego wymaga się na poziomie europejskim", zorganizowanej wspólnie przez prezydencję Rady i Komisję (IDA) w Sztokholmie/Sandhamn w dniach 13 i 14 czerwca 2001 r.
(4) Uwzględniając rozpowszechnianie dobrej praktyki, powinno się organizować konferencje, warsztaty i inne rodzaje wydarzeń w celu podniesienia ogólnej świadomości na temat osiągnięć i korzyści z działań i projektów IDA, zachęcając do szerokiej dyskusji na temat przyszłych kierunków i priorytetów programu IDA.
(5) W celu realizacji wspólnotowych działań określonych w art. 3-10 decyzji nr 1720/1999/WE należy wyjaśnić, że wszelkie propozycje podwyżek budżetowych w kwocie powyżej 250000 EUR na linię projektową w terminie roku mają podlegać procedurze określonej w tej decyzji.
(6) W związku z zainteresowaniem wyrażonym przez Maltę i Turcję program IDA może być otwarty dla uczestnictwa tych państw w działaniach horyzontalnych i środkach w ramach decyzji nr 1720/1999/WE.
Zanim program IDA zostanie otwarty dla pełnego uczestnictwa dla wszystkich krajów kandydujących, powinna być ułatwiona możliwość użycia przez te kraje na własny koszt ogólnych usług IDA, w celu wykonania polityki wspólnotowej.
Możliwość taka powinna być również udostępniona innym państwom trzecim na tych samych warunkach.
(7) W celu uzyskania większej elastyczności w alokacji budżetu rocznego należy wprowadzić finansową kwotę referencyjną dla wykonania wspólnotowego działania w ramach decyzji nr 1720/1999/WE na okres 2002-2004 r. z kwotami rocznych środków zatwierdzonymi przez władzę budżetową w granicach perspektywy finansowej.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji muszą być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) Decyzja nr 1720/1999/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 1720/1999/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1:
a) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) rozszerzenie korzyści takich sieci, wymienionych w lit. c) dla przemysłu wspólnotowego i obywateli Unii Europejskiej, przede wszystkim w tych obszarach, gdzie wnoszą wkład w realizację celów inicjatywy e-Europa i związanego z nią planu działań, w szczególności obszar administracji on-line;"
b) dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) tam gdzie właściwe, identyfikacja i rozwinięcie paneuropejskich usług elektronicznych administracji dla obywateli i przedsiębiorstw oraz innych odpowiednich usług elektronicznych administracji wykorzystywanych stosownie do priorytetów ustanowionych w art. 4 decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [6]."
2) W art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Tam gdzie właściwe, w celu umożliwienia identyfikacji działań horyzontalnych i środków, które należy podjąć, Wspólnota ustanawia opis infrastruktury, który służy jako platforma dla rozwijania projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, jak również dla pozostałych sieci sektorowych, określonych w decyzji nr 1719/1999/WE.
Opisana infrastruktura obejmuje ramy współdziałania dla sieci, usług, bezpieczeństwa, zastosowań, zawartości i innych odpowiednich elementów.
Może również obejmować takie aspekty, jak niezbędne zarządzanie, organizacja, odpowiedzialność i podział kosztów.
Opis obejmuje także strategię do wykorzystania dla rozwoju i wdrażania infrastruktury.
Przeglądu opisu dokonuje się w okresach rocznych."
3) W art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Wspólnota organizuje konferencje, warsztaty i inne rodzaje wydarzeń w celu zapewnienia ogólnej świadomości osiągnięć i korzyści wynikających z działań i projektów IDA oraz zachęcenia do szerokiej dyskusji na temat przyszłych kierunków i priorytetów programu IDA."
4) W art. 11 ust. 2-4 otrzymują brzmienie:
"2.
Sekcja programu pracy IDA, dotycząca wykonania niniejszej decyzji, którą Komisja opracowuje na cały okres i której przeglądu dokonuje się co najmniej dwa razy w roku, wymaga zatwierdzenia na podstawie zgodności z odpowiednimi przepisami art. 3-10, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
3.
Wspólne zasady i procedury dla wprowadzania współdziałania technicznego i administracyjnego przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
4.
Procedurę określoną w art. 12 ust. 2 stosuje się również do zatwierdzania rozdziału rocznych wydatków budżetowych na mocy niniejszej decyzji.
Propozycje wszelkiego zwiększania wydatków budżetowych o kwotę powyżej 250000 EUR na linię projektową w okresie rocznym podlegają również wymienionej procedurze."
5) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet zwany Komitetem Telematyki między Administracjami (TAC), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE [7], z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
TAC przyjmuje swój regulamin.
4.
Komisja składa TAC coroczne sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji."
6) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Rozszerzenie na EOG i kraje stowarzyszone
1.
Program IDA może być otwarty, w ramach odpowiednich porozumień ze Wspólnotą Europejską, dla uczestnictwa tych krajów z Europejskiego Obszaru Gospodarczego i państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji w środkach i działaniach horyzontalnych w ramach niniejszej decyzji.
2.
W trakcie wykonywania niniejszej decyzji wspierana jest współpraca między państwami trzecimi i organami lub organizacjami międzynarodowymi, tam gdzie jest to właściwe.
3.
Zanim program IDA zostanie otwarty dla ich pełnego uczestnictwa, państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, Cypr, Malta i Turcja mogą, na własny koszt, użytkować usługi ogólne IDA, w celu wykonania polityki wspólnotowej.
4.
Pozostałe państwa trzecie mogą również, na własny koszt, użytkować usługi podstawowe IDA w celu wykonania polityki wspólnotowej."
7) Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Finansowa kwota referencyjna
1.
Finansowa kwota referencyjna na wykonanie wspólnotowych działań w ramach niniejszej decyzji na okres 2002-2004 wynosi 34,2 mln EUR.
2.
Wartość rocznych przyznawanych środków zatwierdzana jest przez władze budżetowe w granicach perspektywy finansowej."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 2046/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 października 2002 r.
zmieniająca decyzję nr 1719/1999/WE w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawowym celem dla Wspólnoty wskazanym w decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] jest podjęcie, przy współpracy z Państwami Członkowskimi, środków niezbędnych dla ustanowienia działających, interoperacyjnych, transeuropejskich sieci telematycznych między administracjami Państw Członkowskich a instytucjami wspólnotowymi, ułatwiających wydajną, efektywną i bezpieczną wymianę informacji w celu wsparcia powstania unii gospodarczej i walutowej oraz wykonywania polityk wspólnotowych, jak również wsparcia wspólnotowego procesu decyzyjnego.
(2) Pierwszeństwo powinno być nadane takim projektom, które polepszają gospodarczą aktywność administracji publicznej, instytucji Wspólnoty Europejskiej, Państw Członkowskich i regionów, a które poprzez ustanowienie lub ulepszenie sieci sektorowych przyczyniają się do realizacji celów inicjatywy e-Europa i związanego z nią planu działań, w szczególności obszaru dotyczącego administracji on-line, których celem jest korzyść dla parlamentów krajowych, obywateli i przedsiębiorstw, oraz do innych inicjatyw mających na celu polepszenie przejrzystości działalności instytucji wspólnotowych, zgodnie z wymogami art. 255 Traktatu oraz rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. odnoszącego się do dostępu opinii publicznej do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [5].
(3) Należy odpowiednio uwzględnić zalecenia zawarte w deklaracji wydanej na konferencji ministerialnej e-Government "Od polityki do praktyki", która odbyła się w Brukseli w dniach 29 i 30 listopada 2001 r., jak również wnioski z konferencji "e-Government w służbie europejskich obywateli i przedsiębiorstw — czego wymaga się na poziomie europejskim", zorganizowanej wspólnie przez Prezydencję Rady i Komisję (IDA) w Sztokholmie/Sandhamn w dniach 13 i 14 czerwca 2001 r.
(4) Przy planowaniu i realizacji nowych sieci istotne jest zapewnienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, a w odpowiednim przypadku, innymi instytucjami wspólnotowymi.
(5) Przy planowaniu i realizacji nowych sieci istotne są analiza i ocena rozwoju organizacyjnego i ponownego projektowania procedur pracy związanych z siecią lub sieciami, które mają być ustanowione w ramach projektu.
(6) Do celów pewności prawa właściwe jest przyjęcie przepisu stwarzającego możliwości przeglądu części programu pracy IDA, dotyczącej wykonania decyzji nr 1719/1999/WE w okresie roku referencyjnego.
Do celów wykonania działań wspólnotowych określonych w art. 3-6 decyzji nr 1719/1999/WE należy wyjaśnić, że wszelkie propozycje podwyżek budżetowych o kwotę ponad 250000 EUR na linię projektową w ciągu roku są przedmiotem procedury komitetu określonej w tej decyzji.
(7) W związku z zainteresowaniem wyrażonym przez Maltę i Turcję program IDA może być otwarty dla uczestnictwa tych państw w programach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Zanim program IDA zostanie otwarty dla pełnego uczestnictwa dla wszystkich krajów kandydujących, powinna być ułatwiona możliwość korzystania przez te kraje, na ich własny koszt, z powszechnych usług IDA w celu wykonania polityki wspólnotowej.
Możliwość taka powinna być również udostępniona innym państwom trzecim na tych samych warunkach.
(8) W celu uzyskania większej elastyczności w alokacji budżetu rocznego należy wprowadzić finansową kwotę referencyjną dla wykonania wspólnotowego działania w ramach decyzji nr 1719/1999/WE na okres 2002-2004 r. z kwotami rocznych środków zatwierdzonymi przez władzę budżetową w granicach perspektywy finansowej.
(9) Realizacja sieci, które ułatwiają współpracę między organami sądowymi, powinna być co do zasady uznana za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach programu IDA.
(10) Sieci telematyczne w dziedzinie edukacji, w szczególności do wymiany informacji dotyczących kwestii treści w sieciach otwartych oraz do promocji rozwoju i swobodnego obrotu nowych usług audiowizualnych i informacyjnych, powinny być uznane za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach programu IDA.
(11) Sieci telematyczne w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego do celów wspierania wymiany informacji między Państwami Członkowskimi powinny być uznane za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach programu IDA.
(12) Sieci telematyczne przyczyniające się do realizacji celów inicjatywy e-Europa oraz związanego z nią planu działania, w szczególności w obszarze administracji on-line, których celem są korzyści obywateli i przedsiębiorstw, powinny być uznane za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach programu IDA.
(13) Sieci telematyczne dotyczące polityki imigracyjnej, w szczególności poprzez wdrożenie ulepszonej elektronicznej wymiany danych z administracjami krajowymi w celu ułatwienia procedur informacyjnych i konsultacyjnych, powinny być uznane za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach programu IDA.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki stosowania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(15) Decyzja nr 1719/1999/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 1719/1999/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) w odpowiednim przypadku, określenia i stworzenia ogólnoeuropejskich usług elektronicznej administracji dla obywateli i przedsiębiorstw, jak również innych odpowiednich usług elektronicznej administracji, które mają być wykorzystywane zgodnie z priorytetami ustanowionymi w art. 4."
2) W art. 4 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) przyczyniają się do realizacji celów inicjatywy e-Europa oraz związanego z nią planu działania, w szczególności obszaru administracji on-line, którego celem jest korzyść obywateli i przedsiębiorstw."
3) W art. 5 ust. 4 dodaje się ppkt aa) w brzmieniu:
"aa) opis planowanego rozwoju organizacyjnego oraz ponownego zaprojektowania procedur pracy związanych z siecią lub sieciami, które mają być ustanowione w ramach projektu."
4) W art. 7 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Procedura określona w art. 8 ust. 2 ma zastosowanie w odniesieniu do zatwierdzenia, na podstawie zgodności z priorytetami ustanowionymi w art. 4 oraz zasadami ustanowionymi w art. 5, części programu pracy IDA dotyczącej wykonania niniejszej decyzji, który Komisja opracowuje w odstępach rocznych i który może być przeglądany w trakcie roku referencyjnego.
Program pracy IDA obejmuje:
- podział na poszczególne projekty wydatków za poprzedni(-e) rok(lata),
- prognozę przyszłych kosztów ponoszonych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie, oraz
- krótkie oświadczenie dotyczące wyników/usług uzyskanych z tych przeszłych wydatków.
3.
Procedura określona w art. 8 ust. 2 ma zastosowanie w odniesieniu do zatwierdzenia, na podstawie zgodności z zasadami ustanowionymi w art. 5, sprawozdania wstępnego oraz ogólnego planu realizacji dla każdego projektu IDA na koniec etapu studium wykonalności oraz na koniec etapu rozwoju i zatwierdzania, jak również do zatwierdzenia każdej kolejnej zmiany do tego planu realizacji.
4.
Procedura określona w art. 8 ust. 2 ma zastosowanie w odniesieniu do zatwierdzenia, na podstawie zgodności z priorytetami ustanowionymi w art. 4 oraz zasadami ustanowionymi w art. 5 i 6, podziału na poszczególne projekty rocznych wydatków budżetowych w ramach niniejszej decyzji.
Propozycje wszelkich podwyżek budżetowych o kwotę przekraczającą 250000 EUR na linię projektową w okresie rocznym również podlegają tej procedurze."
5) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet zwany Komitetem Telematyki między Administracjami (TAC), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE [7] z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet TAC przyjmuje swój regulamin.
4.
Komisja składa TAC coroczne sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji."
6) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Rozszerzenie na EOG i państwa stowarzyszone
1.
Program IDA może być otwarty, w ramach odpowiednich umów ze Wspólnotą Europejską, dla uczestnictwa krajów z Europejskiego Obszaru Gospodarczego i państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji w projektach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które odnoszą się do takich umów.
2.
W trakcie realizacji projektów, tam gdzie to właściwe, wspierana jest współpraca między państwami niebędącymi Państwami Członkowskimi i organami lub organizacjami międzynarodowymi.
3.
Zanim program IDA zostanie otwarty dla ich pełnego uczestnictwa, państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, Cypr, Malta i Turcja mogą, na swój własny koszt, korzystać z powszechnych usług IDA, w celu wykonania polityki Wspólnoty.
4.
Pozostałe państwa niebędące Państwami Członkowskimi mogą również, na swój własny koszt, korzystać z powszechnych usług IDA w celu wykonania polityki Wspólnoty."
7) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Finansowa kwota referencyjna
1.
Finansowa kwota referencyjna na wykonanie wspólnotowych działań w ramach niniejszej decyzji w okresie 2002-2004 r. wynosi 39,8 mln EUR.
2.
Wartość rocznych przyznawanych środków zatwierdzana jest przez władze budżetowe w granicach perspektywy finansowej."
8) W załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji A dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
"6.
Realizacja sieci, które ułatwiają współpracę między organami sądowymi.";
b) w sekcji B pkt 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Sieci telematyczne w dziedzinie edukacji i kultury, informacji, komunikacji oraz w sektorze audiowizualnym, w szczególności do wymiany informacji dotyczących kwestii treści w sieciach otwartych oraz do promocji rozwoju i swobodnego obrotu nowych usług audiowizualnych i informacyjnych.";
c) w sekcji B pkt 12 otrzymuje brzmienie:
"12.
Sieci telematyczne w dziedzinie turystyki, środowiska naturalnego, ochrony konsumentów oraz ochrony zdrowia publicznego, wspierające wymianę informacji między Państwami Członkowskimi.";
d) w sekcji B dodaje się pkt 13 i 14 w brzmieniu:
"13.
Sieci telematyczne przyczyniające się do realizacji celów inicjatywy e-Europa i związanego z nią planu działania, w szczególności w obszarze administracji on-line, których celem są korzyści dla obywateli i przedsiębiorstw.
14.
Sieci telematyczne dotyczące polityki imigracyjnej, w szczególności poprzez wdrożenie ulepszonej elektronicznej wymiany danych z administracjami krajowymi, w celu ułatwienia procedur informacyjnych i konsultacyjnych."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
DECYZJA NR 2235/2002/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 3 grudnia 2002 r.
przyjmująca wspólnotowy program poprawy skuteczności systemów podatkowych na rynku wewnętrznym (program Fiscalis 2003-2007)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 95,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 Traktatu[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla rynku wewnętrznego, efektywne, jednolite i skuteczne stosowanie prawodawstwa wspólnotowego ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania systemu podatkowego, w szczególności dla ochrony narodowego i wspólnotowego interesu finansowego poprzez zwalczanie uchylania się od obowiązków podatkowych, unikanie zniekształceń konkurencji i redukowanie obciążeń dla administracji i podatników.
Osiągnięcie tego efektywnego, jednolitego i skutecznego stosowania jest zadaniem dla Wspólnoty działającej we współpracy z Państwami Członkowskimi.
(2) Decyzja numer 888/98/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 marca 1998 r. ustanawiającą program działań Wspólnoty na rzecz poprawy funkcjonowania systemów podatków bezpośrednich rynku wewnętrznego (program Fiscalis)[4] przyczyniła się w znaczącym stopniu do osiągnięcia powyższych ogólnych celów w latach 1998-2002.
Dlatego wskazana wydaje się kontynuacja programu w następnym okresie pięcioletnim.
(3) Skuteczna, efektywna i szeroka współpraca pomiędzy obecnymi i przyszłymi Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy nimi a Komisją jest istotna dla funkcjonowania systemu podatkowego na rynku wewnętrznym.
(4) Doświadczenie zgromadzone przez Wspólnotę w ramach programu Fiscalis wykazało, że wymiany, seminaria i wielostronne ćwiczenia kontroli mogą prowadzić do osiągnięcia celów programu poprzez prowadzenie wspólnych działań zawodowych dla urzędników różnych administracji krajowych.
Działania te powinny być kontynuowane, jak również rozszerzone na pole podatków dochodowych, kapitałowych i składek ubezpieczeniowych.
(5) Ustanowienie i funkcjonowanie infrastruktury służącej komunikacji i wymianie informacji ma zasadnicze znaczenie dla wzmacniania systemów podatkowych we Wspólnocie.
W szczególności system wymiany informacji o VAT (VIES), o którym mowa w rozporządzeniu Rady EWG nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT)[5], wykazał znaczenie technologii wymiany informacji w ochronie interesów fiskalnych równocześnie z minimalizowaniem obciążeń administracyjnych.
(6) W celu zapewnienia jednolitego stosowania prawodawstwa wspólnotowego niezbędne jest, aby urzędnicy zajmujący się podatkami wykazywali się wspólnym standardem interpretowania prawodawstwa wspólnotowego i jego wprowadzania w życie w obecnych i przyszłych Państwach Członkowskich.
Takie standardy mogą być osiągnięte jedynie poprzez efektywne szkolenia wstępne i ustawiczne prowadzone przez obecne i przyszłe Państwa Członkowskie.
Dodatkowe działania Wspólnoty są pomocne dla koordynowania i sprzyjania takiemu treningu.
(7) Doświadczenie zgromadzone w ramach programu Fiscalis wskazuje, że skoordynowany rozwój i wprowadzanie wspólnych programów szkoleniowych może prowadzić do zrealizowania celów tego programu w szczególności poprzez osiągnięcie jednolitego wspólnego standardu interpretowania prawodawstwa wspólnotowego.
(8) Odpowiedni poziom umiejętności językowych urzędników zajmujących się podatkami jest niezbędny dla ułatwienia współpracy.
Kraje uczestniczące powinny zapewnić odpowiedni program szkolenia językowego dla swoich urzędników.
(9) Chociaż zasadnicza odpowiedzialność za osiągnięcie celów spoczywa na krajach uczestniczących, dodatkowe działania Komisji są niezbędne dla koordynacji takiej aktywności, jak również dla zapewnienia infrastruktury i koniecznego wsparcia.
Ponieważ wszystkie cele środków określonych w tej decyzji nie będą możliwe do osiągnięcia przez uczestniczące kraje, dlatego, z powodu skali i skutków działań, mogą być skuteczniej zrealizowane na poziomie Wspólnoty, wówczas Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości wskazaną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wyrażoną we wspomnianym artykule, decyzja ta nie wychodzi poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(10) Niniejsza decyzja określa dla całego czasu trwania programu ramy finansowe, zgodne z brzmieniem punktu 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej[6] dla władz budżetowych przy rocznej procedurze budżetowej.
(11) Środki niezbędne do wykonania tej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
ZAKRES I CELE
Artykuł 1
Program Fiscalis
1.
Wieloletni program działania wspólnoty (Fiscalis 2003-2007), poniżej zwany "programem", jest niniejszym ustanowiony na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w celu usprawnienia działania systemów podatkowych na rynku wewnętrznym.
2.
Program składa się z następujących działań:
a) systemy łączności i wymiany informacji,
b) wielostronne kontrole organizowane przez Państwa Członkowskie i te kraje kandydujące, które są związane dwustronnymi lub wielostronnymi porozumieniami między sobą lub z Państwami Członkowskimi dopuszczającymi takie działania,
c) seminaria,
d) wymiana,
e) działalność szkoleniowa,
f) inne spotkania robocze, wizyty lub podobne działania podejmowane w kontekście celów programu, jakie wskazano w art. 3 i w stosunku do których decyzje zapadają indywidualnie, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
a) "opodatkowanie" oznacza następujące podatki stosowane w krajach uczestniczących:
i) podatek od wartości dodanej,
ii) podatek akcyzowy od wyrobów alkoholowych, tytoniowych oraz olei mineralnych,
iii) podatki od dochodu oraz kapitału, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich[8],
iv) podatki od składek ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń odnoszących się do niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków[9];
a) "administracja" oznacza władze publiczne w krajach uczestniczących odpowiedzialne za administrowanie opodatkowaniem;
b) "kraje uczestniczące" oznaczają Państwa Członkowskie i kraje wskazane w art. 4, które faktycznie biorą udział w programie;
c) "urzędnik" oznacza pracownika zatrudnionego w administracji;
d) "wymiana" oznacza organizowaną w ramach programu roboczą wizytę urzędnika administracji w innym kraju uczestniczącym;
e) "kontrola wielostronna" oznacza koordynowaną kontrolę obowiązków podatkowych u jednego lub większej liczby powiązanych podatników organizowaną przez kilka uczestniczących krajów i mającą wspólny bądź uzupełniający się zakres.
Artykuł 3
Cele
1.
Zasadniczym celem jest usprawnienie funkcjonowania systemów podatkowych na rynku wewnętrznym poprzez rozszerzenie współpracy pomiędzy krajami uczestniczącymi, ich administracjami i urzędnikami.
2.
Szczegółowymi celami programu są:
a) w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego:
i) umożliwienie urzędnikom osiągnięcia wyższego wspólnego standardu zrozumienia prawodawstwa wspólnotowego i jego stosowania w Krajach Członkowskich;
ii) zapewnienie sprawnej, skutecznej oraz szeroko zakrojonej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi;
iii) zapewnienie ciągłego usprawniania procedur administracyjnych w aspekcie potrzeb administracji i podatników poprzez rozwój i rozpowszechnienie dobrej praktyki administracyjnej;
b) w zakresie podatków bezpośrednich:
zapewnienie wsparcia dla wymiany informacji w ramach wzajemnej współpracy oraz wzrost świadomości w zakresie prawodawstwa wspólnotowego stosowanego w obszarze podatków bezpośrednich;
c) podatki od składek ubezpieczeniowych
poprawa współpracy między Państwami Członkowskimi, zapewniająca lepsze stosowanie obowiązujących zasad;
d) dla krajów kandydujących:
sprostanie specjalnym potrzebom krajów kandydujących, tak aby podjęły one konieczne środki związane z przystąpieniem w zakresie ustawodawstwa podatkowego oraz zdolności administracyjnej;
3.
Plan działań w ramach programu sporządza się corocznie zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 4
Udział krajów kandydujących
Program jest otwarty na udział:
a) krajów stowarzyszonych z centralnej i wschodniej Europy zgodnie z warunkami określonymi w Układach Europejskich, w dodatkowych protokołach do nich i w decyzjach Rad Stowarzyszenia,
b) Cypru, Malty i Turcji na podstawie dwustronnych porozumień w tym zakresie zawartych z tymi państwami.
ROZDZIAŁ II
DZIAŁANIA W RAMACH PROGRAMU
Artykuł 5
Łączność i systemy wymiany informacji
1.
Komisja i kraje uczestniczące zapewnią funkcjonowanie następujących systemów łączności i wymiany informacji, jak jest to wymagane przez ustawodawstwo Wspólnoty:
a) wspólna sieć łączności/wspólny interfejs (CCN/CSI) w zakresie niezbędnym do wsparcia funkcjonowania innych systemów, o których mowa w tym ustępie;
b) system wymiany informacji o VAT (VIES) i jego system przesyłania informacji;
c) system weryfikacji przemieszczania towarów akcyzowych;
d) system wczesnego ostrzegania dla podatku akcyzowego;
e) system tabel podatku akcyzowego;
f) inne nowe systemy łączności i wymiany informacji opracowane w związku z procedurą określoną w art. 14 ust. 2, jeśli ustawodawstwo wspólnoty wymaga ich zastosowania.
2.
Wspólnotowymi elementami systemów łączności i wymiany informacji jest sprzęt komputerowy, oprogramowanie i połączenia sieciowe, wspólne dla wszystkich krajów uczestniczących, tak aby zapewnione były wzajemne połączenia i interoperacyjność systemów, jeśli zostały uruchomione na zamówienie Komisji (lub wskazanego przez nią podwykonawcy) bądź na zamówienie krajów uczestniczących (lub wskazanych przez nie podwykonawców).
Komisja zawiera niezbędne kontrakty, aby zapewnić operacyjne właściwości, za które odpowiedzialna jest Wspólnota.
3.
Elementy systemów łączności i wymiany informacji nienależące do Wspólnoty składają się z narodowych baz danych stanowiących część tych systemów, połączenia sieciowe pomiędzy częściami systemów należącymi do Wspólnoty a należącymi do krajów uczestniczących oraz oprogramowanie i sprzęt komputerowy, jakie każdy kraj uczestniczący zapewnia w celu utrzymania niezakłóconej eksploatacji tych systemów w ramach ich administracji.
Kraje uczestniczące zapewniają prawidłową pracę elementów nienależących do Wspólnoty i interoperacyjność z elementami należącymi do Wspólnoty.
4.
Komisja koordynuje, we współpracy z krajami uczestniczącymi, aspekty stworzenia i funkcjonowania elementów należących do Wspólnoty i nienależących do Wspólnoty oraz infrastruktury, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 6
Kontrole wielostronne
Kraje uczestniczące dokonują wyboru tych spośród kontroli wielostronnych przez nie organizowanych, których koszty mają być poniesione przez Wspólnotę zgodnie z art. 11.
Takie kontrole obejmują w każdym przypadku kontrolę zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od wartości dodanej i/lub podatku akcyzowego.
Kraje uczestniczące przedstawiają Komisji roczne sprawozdania oraz oceny dotyczące powyższych kontroli.
Artykuł 7
Seminaria
Komisja i kraje uczestniczące organizują wspólnie seminaria, w których biorą udział urzędnicy z administracji, przedstawiciele Komisji oraz, jeśli będzie to konieczne, inni eksperci.
Artykuł 8
Wymiana urzędników
1.
Komisja i kraje uczestniczące organizują wymianę urzędników.
Czas trwania wymiany nie powinien przekraczać jednego miesiąca.
Każda wymiana ukierunkowana jest na określoną dziedzinę zawodową i jest odpowiednio przygotowana, a następnie oceniana przez urzędników i administrację, której dotyczy.
Administracja będąca gospodarzem wizyty może, po podaniu przyczyn, ograniczyć liczbę uczestników wymiany, jeśli liczba otrzymanych zgłoszeń mogłaby utrudnić przygotowanie wymiany i odpowiednie jej przeprowadzenie.
2.
Kraje uczestniczące podejmują wszelkie konieczne kroki dla umożliwienia urzędnikom przebywającym na wymianie odgrywania aktywnej roli w działaniach administracji będącej gospodarzem.
Dla zapewnienia takiego skutku wspomniani wyżej urzędnicy są uprawnieni do przeprowadzania czynności powierzonych im przez administrację będącą gospodarzem zgodnie z jej systemem prawnym.
3.
W trakcie wymiany odpowiedzialność cywilna urzędników przebywających na wymianie w zakresie wykonywanych przez nich czynności jest analogiczna jak pracowników administracji będącej gospodarzem.
Urzędnicy będący na wymianie podlegają takim samym zasadom zachowania tajemnicy służbowej jak urzędnicy krajowi.
4.
Kraje uczestniczące mogą zawęzić zakres wymiany do urzędników odpowiedzialnych za podatek od wartości dodanej i/lub podatek akcyzowy.
Artykuł 9
Działalność szkoleniowa
1.
W celu zachęcenia do regularnej współpracy pomiędzy działami szkoleń i urzędnikami odpowiedzialnymi za szkolenia w administracji podatkowej kraje uczestniczące we współpracy z Komisją:
a) rozwijają istniejące programy szkoleniowe i, tam gdzie to konieczne, tworzą nowe programy w celu zapewnienia podobnego programu szkoleń dla urzędników i zapewnienia im możliwość zdobycia wspólnych umiejętności zawodowych i wiedzy;
b) tam gdzie to konieczne, umożliwiają urzędnikom z innych państw udział we własnych programach szkoleniowych w zakresie podatków organizowanych dla własnych urzędników;
c) rozwijają niezbędne wspólne metody szkoleń podatkowych.
2.
Kraje uczestniczące zapewniają również, iż ich urzędnicy otrzymują szkolenia wstępne oraz ustawiczne konieczne do zdobycia wspólnych umiejętności zawodowych i wiedzy zgodnie ze wspólnymi programami treningowymi oraz szkolenia językowe niezbędne dla tych urzędników do osiągnięcia odpowiedniego poziomu znajomości języka.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 10
Ramy finansowe
Ramy finansowe dla wprowadzenia programu w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. są niniejszym określone na poziomie 44 milionów EUR.
Rocznie asygnowane kwoty są autoryzowane przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 11
Wydatki
1.
Wydatki konieczne do wdrożenia programu są dzielone pomiędzy Wspólnotę i kraje uczestniczące zgodnie z zapisami ust. 2, 3, 4 i 5.
2.
Wspólnota pokrywa następujące wydatki:
a) koszty rozwijania, zakupu, instalacji, utrzymania i codziennej eksploatacji elementów składowych systemów łączności i wymiany informacji należących do Wspólnoty opisanych w art. 5,
b) koszty podróży i zakwaterowania związane z przeprowadzaniem kontroli wielostronnych, seminariów, wymiany urzędników i działalności szkoleniowej,
c) koszty organizacji seminariów oraz opracowania programów szkoleniowych,
d) koszty prac studialnych prowadzonych przez osoby trzecie na temat oddziaływania programu, przy jednoczesnym zagwarantowaniu poufności informacji,
e) koszty innych działań określonych w art. 1 ust. 2 lit. f).
3.
Komisja, zgodnie z rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[10], określa zasady dotyczące finansowania wydatków oraz informuje o nich kraje uczestniczące.
4.
Komisja podejmuje wszystkie niezbędne kroki w celu zarządzania budżetem programu, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
5.
Kraje uczestniczące pokrywają następujące wydatki:
a) koszty rozwijania, zakupu, instalacji, utrzymania oraz codziennej eksploatacji elementów składowych systemów łączności i wymiany informacji nienależących do Wspólnoty opisanych w art. 5;
b) koszty szkoleń wstępnych i ustawicznych łącznie ze kosztami szkoleń językowych dla swoich urzędników.
Artykuł 12
Kontrola finansowa
Decyzje finansowe Wspólnoty, a także inne porozumienia oraz umowy wynikające z niniejszej decyzji są przedmiotem kontroli finansowej zgodnie z przepisami prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego kontroli finansowej i budżetowej.
ROZDZIAŁ IV
POZOSTAŁE POSTANOWIENIA
Artykuł 13
Wejście w życie
Środki niezbędne dla wprowadzenia w życie art. 1 ust. 2 lit. f), art. 3 ust. 3, art. 5 ust. 1 lit. f) i art. 11 ust. 4 są przyjęte zgodnie z procedurą wskazaną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
1.
Komisja jest wspierana przez komitet zwany dalej "Komitetem Fiscalis".
2.
W przypadku odesłania do postanowień niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu art. 8 niniejszej decyzji.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swoje zasady proceduralne.
Artykuł 15
Kontrola i ocena
1.
Corocznie Komisja przedstawia Komitetowi, o którym mowa w art. 14 ust. 1, sprawozdanie bieżące, określające postępy we wszelkich działaniach w ramach programu związanych z jego wdrażaniem oraz osiągnięte wyniki w porównaniu z rocznym planem działania.
Powyższe sprawozdanie jest również przedstawiane do wiadomości Parlamentu Europejskiego.
Administracje przedstawiają Komisji wszelkie informacje niezbędne do jak najsprawniejszego sporządzenia sprawozdania bieżącego.
2.
Ocena w połowie okresu i ocena końcowa programu jest prowadzona przez Komisję na podstawie sprawozdań bieżących i sprawozdań opracowanych przez kraje uczestniczące.
Ocena efektywności i skuteczności programu jest przedstawiana w terminach określonych w art. 3.
Ocena prowadzona jest na podstawie sprawozdań określonych w ust. 3 wedle następujących kryteriów:
- ocena w połowie okresu obejmuje początkowe wyniki i skutki działań podejmowanych w ramach programu.
Obejmuje ona również kwestie wykorzystania funduszy, postępów w prowadzeniu kontroli i wprowadzania programu w życie,
- ocena końcowa obejmuje efektywność i skuteczność działań podejmowanych w ramach programu.
3.
Kraje uczestniczące przesyłają Komisji:
a) do dnia 31 marca 2005 r. sprawozdanie oceniające w połowie okresu dotyczące efektywności i skuteczności programu;
b) do dnia 31 marca 2008 r. końcowe sprawozdanie oceniające dotyczące efektywności i skuteczności programu.
4.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) do dnia 30 czerwca 2005 r. sprawozdanie oceniające w połowie okresu dotyczące efektywności i skuteczności programu oraz zawierające informacje odnośnie do chęci kontynuowania programu wraz z, tam gdzie to konieczne, odpowiednimi propozycjami;
b) do dnia 30 czerwca 2008 r. końcowe sprawozdanie oceniające dotyczące efektywności i skuteczności programu.
Sprawozdania wymienione w a) i b) przedstawiane są do wiadomości Komitetu Społeczno- Ekonomicznego oraz Komitetu Regionów.
5.
Sprawozdania oceniające wymienione w ust. 4 oparte są głównie na sprawozdaniach, o których mowa w ust. 3 oraz na sprawozdaniach bieżących, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 16
Wejście w życie
Decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Adresaci
Decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja NR 2367/2002/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na lata 2003-2007
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ.
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [4] należy ustanowić program statystyczny Wspólnoty.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 ustanawia zasady sporządzania statystyki Wspólnoty i ma zastosowanie do niniejszej decyzji.
(3) Unia gospodarcza i walutowa narzuca daleko idące wymogi w zakresie dostarczania statystyki podaży pieniądza, bilansów płatniczych orazstatystyki finansów Wspólnoty.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 322/97 Wspólnota musi mieć na czas dostęp do informacji statystycznych, porównywalnych między Państwami Członkowskimi, aktualnych, wiarygodnych, stosownych oraz uzyskiwanych możliwie najefektywniej w aspekcie ich definiowania, stosowania, monitorowania i oceny ich efektów.
(5) Dostępność aktualnych i porównywalnych oraz dobrych jakościowo danych statystycznych jest często niezbędnym warunkiem dla wdrażania polityk Wspólnoty.
(6) W celu zapewnienia zgodności i porównywalności informacji statystycznych we Wspólnocie istnieje potrzeba ustanowienia pięcioletniego programu statystycznego Wspólnoty, który określi podejścia, główne dziedziny i cele przewidywanych działań w odniesieniu do tych priorytetów.
(7) W tym celu władze Wspólnoty powinny zapewnić statystyki porównywalne i o wysokiej jakości.
(8) Określona metoda opracowywania statystyki Wspólnoty wymaga szczególnie ścisłej współpracy w zakresie rozwijania systemu statystycznego Wspólnoty poprzez Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [5], jeśli chodzi o adaptację systemu, zwłaszcza poprzez wprowadzenie instrumentów prawnych niezbędnych dla ustanowienia statystyki Wspólnoty.
Należy uwzględnić obciążenie respondentów, niezależnie od tego czy są to przedsiębiorstwa, gospodarstwa domowe czy też jednostki.
(9) Sporządzanie statystyki Wspólnoty w ramach legislacyjnych programu pięcioletniego mieści się w zakresie odpowiedzialności władz krajowych na poziomie krajowym oraz władz Wspólnoty (Eurostat) na poziomie Wspólnoty.
(10) Dla osiągnięcia tego celu konieczna jest ścisła, skoordynowana i spójna współpraca pomiędzy Eurostatem i władzami krajowymi.
(11) W tym celu Eurostat powinien zapewniać koordynację na różnych poziomach władz krajowych reprezentujących sieć Europejskiego Systemu Statystycznego (ESS), aby dostarczać na czas statystyki wspierające potrzeby polityki Unii.
(12) Szczegółowe środki wykonawcze dla poszczególnych działań statystycznych mogą zostać powierzone ESS przez Komisję, która powinna zadecydować o odnośnych celach i środkach.
(13) Ponadto w ramach wdrażania tego programu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 322/97, Komisji powierza się wykonanie pewnych zadań wdrożeniowych lub wykonawczych w miarę jak są one określane w aktach dotyczących poszczególnych działań statystycznych.
(14) Rozważyć można, czy niektóre z tych zadań, które są teraz wykonywane na poziomie Komisji, mogłyby być wykonywane, na przykład, przez specjalny organ wykonawczy.
(15) W pewnych obszarach objętych różnymi politykami Wspólnoty ważna jest klasyfikacja danych według płci.
(16) Niniejsza decyzja na cały okres trwania programu ustanawia ramy finansowe stanowiące główne odniesienie, w rozumieniu punktu 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawach dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [6], dla władz budżetowych w trakcie corocznej procedury opracowywania budżetu.
(17) Wytyczne dla ustanowienia niniejszego programu, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 322/97 zostały przekazane do Komitetu ds. Programu Statystycznego, Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Informacji Statystycznych w sferach ekonomicznych i społecznych, ustanowionego decyzją Rady 91/116/EWG [7] oraz Komitetu ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, ustanowionego decyzją Rady 91/115/EWG [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu statystycznego
Niniejszym ustanawia się program statystyczny Wspólnoty dla okresu od roku 2003 do 2007 (zwany dalej programem).
Program jest ujęty w załącznikach.
Załącznik I określa podejście do zagadnienia, główne dziedziny i cele przewidywanych działań w tym okresie, a także podaje streszczenie wymagań statystycznych widzianych z perspektywy potrzeb polityki Unii Europejskiej.
Potrzeby te są sklasyfikowane według tytułów Traktatu.
Załącznik II podaje streszczenie tematów prac Eurostatu.
Artykuł 2
Cele i priorytety polityki
Uwzględniając dostępne zasoby władz krajowych oraz Komisji, niniejszy program kieruje się głównymi priorytetami polityki Wspólnoty w zakresie:
- unii gospodarczej i walutowej,
- rozszerzenia Unii Europejskiej,
- konkurencyjności, stałego rozwoju oraz agendy społecznej.
Zapewnia on również kontynuację istniejącego wsparcia statystycznego dla decyzji w obszarach bieżącej polityki, a także dodatkowych wymogów wynikających z nowych inicjatyw polityki Wspólnoty.
Uwzględnia on konieczność dokonywania na bieżąco przeglądu priorytetów statystycznych oraz zasadność sporządzanych statystyk, mając na względzie najlepsze wykorzystanie dostępnych zasobów i zminimalizowanie obciążenia respondentów.
Ponadto Komisja zapewnia porównywalną i wysokiej jakości statystykę.
Artykuł 3
Finansowanie
Ramy finansowe dla wdrożenia niniejszego programu dla lat 2003-2007 zostają niniejszym ustalone w kwocie 192500000 EUR.
Kwota 150727000 EUR przeznaczona jest na okres 2003 do 2006 roku, a kwota 41773000 jest przeznaczona na rok 2007.
Kwotę 41773000 EUR uznaje się za potwierdzoną, jeśli będzie ona zgodna z obowiązującą perspektywą finansową dla okresu rozpoczynającego się w roku 2007.
Władze budżetowe udzielają zezwolenia na roczną alokację środków w granicach perspektyw finansowych.
Artykuł 4
Sprawozdania
W trakcie trzeciego roku wdrażania programu, Komisja przygotuje sprawozdanie pośrednie pokazujące stadium jego realizacji i przedstawi je Komitetowi ds. Programu Statystycznego.
Pod koniec okresu objętego programem Komisja, po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego, przedstawi odpowiednie sprawozdanie oceniające realizację programu, biorąc pod uwagę opinie niezależnych ekspertów.
Sprawozdanie to zostanie zakończone do końca roku 2008, a następnie przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne działanie Rady
z dnia 11 marca 2002 r.
w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
(2002/210/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lutego 2002 r. Rada wydała oświadczenie o gotowości Unii Europejskiej do zapewnienia, w terminie do dnia 1 stycznia 2003 r., kontynuacji działalności Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie (BiH).
(2) Zgodnie z ogólnymi celami zapisanymi w załączniku 11 do układu z Dayton/Paryża, Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) powinna stworzyć na obszarach należących do BiH trwałe, możliwe do stosowania w praktyce rozwiązania policyjne zgodne z najlepszą europejską i międzynarodową praktyką, podnosząc w ten sposób obecne normy działania policji w BiH.
EUPM, wyposażona w niezbędne uprawnienia w zakresie monitorowania, doradztwa i kontroli, powinna zrealizować swe cele do końca 2005 r.
(3) W konkluzjach z dnia 18 lutego 2002 r. Rada postanowiła także, że dla zapewnienia skutecznej kontynuacji działalności Międzynarodowych Sił Policyjnych ONZ (UN IPTF) Unia powinna zmierzać do szerokiego podejścia, obejmującego działania w zakresie wszystkich aspektów zasad państwa prawa, łącznie z wzajemnie wspierającymi się programami rozwoju instytucjonalnego i działalności policji.
EUPM, wspierana wspólnotowymi programami rozwoju instytucjonalnego przewidzianymi w rozporządzeniu CARDS, powinna przyczyniać się do ogólnego procesu wprowadzania w życie pokoju w Bośni i Hercegowinie oraz do realizacji ogólnej polityki Unii w regionie, w szczególności procesu stabilizacji i stowarzyszenia.
(4) Unia powinna nadal koordynować swe działania z ONZ i zasięgać opinii z właściwymi organizacjami, w szczególności z NATO i Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.
(5) W ślad za przyjęciem przez Komitet Sterujący Rady Zaprowadzania Pokoju, w dniu 28 lutego 2002 r., oferty Unii dotyczącej EUPM, Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji 1396 (2002) z dnia 5 marca 2002 r. z zadowoleniem przyjęła gotowość Unii do zapewnienia kontynuacji działalności IPTF.
(6) Dnia 4 marca 2002 r. władze Bośni i Hercegowiny wystąpiły do Unii o przejęcie odpowiedzialności za kontynuację misji policyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W związku z tym konieczne będzie zawarcie porozumienia między władzami Bośni i Hercegowiny a Unią.
(7) W celu przygotowania EUPM należy powołać Zespół Planowania.
(8) Dnia 18 lutego 2002 r. Rada wyraziła gotowość wyznaczenia kolejnego Wysokiego Przedstawiciela w BiH jako Specjalnego Przedstawiciela UE w BiH (SPUE).
(9) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa powinien sprawować polityczną kontrolę i strategiczne kierownictwo nad EUPM oraz regularnie otrzymywać informacje na temat wszystkich aspektów misji, miedzy innymi w formie sprawozdań składanych przez SPUE i szefa misji/komisarza policji, w zależności od przypadku.
(10) W uznaniu cennego wkładu innych państw w IPTF, zaprasza się państwa niebędące członkami UE do udziału w EUPM w BiH.
Zaproszenie do udziału w EUPM kieruje się w pierwszym rzędzie do europejskich Państw Członkowskich NATO niebędących członkami UE i pozostałych krajów kandydujących do przystąpienia do Unii, oraz tych Państw Członkowskich Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie niebędących członkami UE, które obecnie zasilają kadrowo IPTF.
(11) Dnia 18 lutego 2002 r. Rada uzgodniła finansowanie EUPM zgodnie z załącznikiem IV do konkluzji Rady.
(12) Artykuł 14 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej wymaga określenia finansowej kwoty referencyjnej na cały okres wykonywania wspólnego działania.
Określenie kwoty finansowanej z budżetu Wspólnoty jest wyrazem woli władzy ustawodawczej i zależy od przyznania środków na realizacje zobowiązań w danym roku budżetowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Niniejszym Unia Europejska tworzy Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPM) w celu zapewnienia, od dnia 1 stycznia 2003 r., kontynuacji działalności Międzynarodowych Sił Policyjnych Narodów Zjednoczonych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie (BiH).
Do tego czasu, w celu przygotowania EUPM, w terminie do dnia 1 kwietnia 2002 r. zostanie powołany Zespół Planowania, który będzie gotowy do działania do dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
EUPM działa zgodnie z zadaniami i pozostałymi postanowieniami deklaracji celów, zawartej w Załączniku do niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 2
Planowanie
1.
W skład Zespołu Planowania wchodzą: szef misji policyjnej/szef zespołu planowania i personel niezbędny do pełnienia funkcji wynikających z potrzeb misji.
2.
Sekretariat Generalny Rady opracowuje, przy pomocy szefa misji policyjnej/szefa zespołu planowania, koncepcję operacji (CONOPS).
Następnie Zespół Planowania opracowuje plan operacyjny (OPLAN) i przygotowuje techniczne instrumenty niezbędne do realizacji celów EUPM.
CONOPS i OPLAN podlegają zatwierdzeniu przez Radę.
3.
Zespół Planowania działa w ścisłej współpracy z IPTF.
4.
Poczynając od dnia 1 stycznia 2003 r., szef misji policyjnej/szef zespołu planowania obejmuje stanowisko szefa misji/komisarza policji określone w art. 4.
Artykuł 3
Struktury
Ustala się następującą zasadniczą strukturę EUPM:
a) Kwatera Główna w Sarajewie, w skład której wchodzą szef misji/komisarz policji i personel przewidziany w OPLAN.
Część pracowników stanowią oficerowie łącznikowi współpracujący z innymi organizacjami międzynarodowymi na miejscu. Liczba oficerów łącznikowych podlega zmianom.
Szef EUPM rozmieszcza oficerów łącznikowych według potrzeb;
b) jednostki monitorowania, których liczbę ustala się wstępnie na 24, przydzielone do poszczególnych struktur policyjnych średniego i wysokiego szczebla w Bośni i Hercegowinie, miedzy innymi w jednostkach, ośrodkach bezpieczeństwa publicznego, kantonach, Agencji Ochrony Informacji Państwowej, służbach granicznych, oraz w okręgu Brcko.
Artykuł 4
Szef misji/komisarz policji
1.
Szefa misji/komisarza policji mianuje Rada na wniosek sekretarza generalnego, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (SG/WP.).
Szef misji/komisarz policji sprawuje operacyjne dowodzenie EUPM i odpowiada za bieżące zarządzanie operacjami EUPM.
2.
Szef misji/komisarz policji jest zatrudniony na podstawie umowy.
3.
Funkcjonariusze policji podlegają w pełni właściwemu organowi krajowemu.
Organy krajowe przekażą dowodzenie operacyjne (OPCOM) Szefowi EUPM.
4.
Szef misji/komisarz policji odpowiada za utrzymanie dyscypliny wśród pracowników.
Postępowanie dyscyplinarne wobec oddelegowanych pracowników prowadzi właściwy organ krajowy lub organ Unii.
Artykuł 5
Personel
1.
Liczebność i kompetencje pracowników EUPM są zgodne z celami i strukturą określonymi w art. 3 i w deklaracji celów, zawartej w Załączniku.
2.
Funkcjonariuszy policji oddelegowują Państwa Członkowskie.
Okres oddelegowania powinien wynosić co najmniej jeden rok.
Koszty związane z oddelegowaniem funkcjonariuszy policji, łącznie z wynagrodzeniem, dietami i kosztami podróży do BiH i z powrotem, ponosi oddelegowujące Państwo Członkowskie.
3.
EUPM zatrudnia według potrzeb międzynarodowy personel cywilny i personel miejscowy, na podstawie umowy.
4.
Państwa Członkowskie lub wspólnotowe instytucje mogą ponadto oddelegować personel cywilny, w miarę potrzeb, na okres co najmniej jednego roku.
Koszty związane z oddelegowaniem pracownika, łącznie z wynagrodzeniem, dietami i kosztami podróży do BiH i z powrotem, ponosi dokonujące oddelegowania Państwo Członkowskie lub instytucja wspólnotowa.
Artykuł 6
Usytuowanie specjalnego przedstawiciela w jednolitym układzie podporządkowania
Usytuowanie specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE), mianowanego na mocy odrębnego wspólnego działania Rady, w jednolitym układzie podporządkowania, określa art. 7.
Artykuł 7
Układ podporządkowania
Ustala się dla EUPM, jako części szerszego unijnego przedsięwzięcia kontynuacji procesu przywracania zasad państwa prawa w BiH, strukturę o jednolitym układzie podporządkowania właściwemu organowi antykryzysowemu.
Bez uszczerbku dla odnośnych postanowień układu z Dayton/Paryża i jego załączników:
- SPUE składa sprawozdanie Radzie za pośrednictwem SG/WP,
- Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zapewnia polityczną kontrolę i strategiczne kierownictwo,
- szef misji/komisarz policji dowodzi EUPM i sprawuje bieżący zarząd nad EUPM,
- szef misji/komisarz policji składa sprawozdanie SG/WP za pośrednictwem SPUE,
- SG/WP udziela wytycznych szefowi misji/komisarzowi policji za pośrednictwem SPUE.
Artykuł 8
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla decyzyjnej autonomii Unii i jednolitych ram instytucjonalnych Unii, zaprasza się europejskie Państwa Członkowskie NATO niebędące członkami Unii oraz inne państwa kandydujące do Unii Europejskiej, a także te Państwa Członkowskie Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie niebędące członkami Unii, które obecnie zasilają kadrowo IPTF, do uczestniczenia w EUPM według zasady, że państwo oddelegowujące funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowych pracowników cywilnych pokrywa ich koszty, łącznie z wynagrodzeniem, dietami i kosztami podróży do BiH i z powrotem oraz, odpowiednio, uczestniczy w pokrywaniu bieżących kosztów EUPM.
2.
Państwa trzecie, wnoszące istotny wkład do EUPM, mają te same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania tą operacją, co uczestniczące w niej Państwa Członkowskie UE.
3.
Szczegółowe rozwiązania dotyczące uczestnictwa państw trzecich zostaną określone w porozumieniach zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 9
Uzgodnienia finansowe
1.
Koszt wprowadzenia w życie niniejszego wspólnego działania ustala się na:
a) 14 milionów EUR jako koszty rozpoczęcia działalności w 2002 r. (łącznie z kosztami wyposażenia i kosztami Zespołu Planowania), finansowane z budżetu Wspólnoty;
b) nie więcej niż 38 milionów EUR z tytułu rocznych kosztów bieżących w latach 2003–2005, rozdysponowane następująco:
i) nie więcej niż 17 milionów EUR, zależnie od obowiązującego w danym dniu kursu wymiany, na koszty diet oraz 1 milion EUR na pokrycie kosztów podróży; ponoszonych, na podstawie art. 5 ust. 2, "przez tego, który je powoduje";
ii) pozostała kwota 20 milionów EUR (11 milionów EUR na pokrycie bieżących kosztów operacyjnych, 4 miliony EUR na koszty personelu miejscowego, 5 milionów EUR na koszty międzynarodowego personelu cywilnego) jest finansowana wspólnie z budżetu Wspólnoty.
Rada określa ostateczny budżet na lata 2003–2005 na zasadzie rocznej.
2.
W przypadku gdy finansowanie kosztów określonych w ust. 1 lit. b) pkt ii) w oparciu o budżet Wspólnoty okaże się niewystarczające, Rada podejmuje decyzję, zgodnie z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej, o sposobie pokrycia deficytu w zakresie wspólnych kosztów.
3.
Do wydatków finansowanych z budżetu Wspólnoty mają zastosowanie następujące przepisy:
a) zarządzanie wydatkami podlega wspólnotowym zasadom i procedurom mającym zastosowanie do budżetu.
Zamówień dokonuje się zgodnie z właściwymi procedurami koniecznymi dla realizacji EUPM, w szczególności w zakresie ograniczeń czasowych, w sposób umożliwiający obywatelom z państw trzecich uczestniczenie w przetargach;
b) szef zespołu planowania/komisarz policji składa pełne sprawozdanie Komisji i jest przez nią nadzorowany w zakresie czynności dokonywanych w ramach zawartej z nim umowy.
4.
Uzgodnienia finansowe są zgodne z operacyjnymi wymaganiami EUPM, w tym w zakresie kompatybilności sprzętu i współdziałania zespołów EUPM.
Artykuł 10
Działanie Wspólnoty
1.
Rada zwraca uwagę, że Komisja zamierza dążyć do osiągnięcia celów niniejszego wspólnego działania przy użyciu, w miarę potrzeby, odpowiednich środków wspólnotowych.
2.
Rada zwraca także uwagę na konieczność dokonania ustaleń koordynacyjnych w Brukseli i Sarajewie. Artykuł 11
Wspólne działanie Rady
z dnia 11 marca 2002 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela UE w Bośni i Hercegowinie
(2002/211/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 18 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lutego 2002 r. Rada wyraziła gotowość mianowania kolejnego Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie Specjalnym Przedstawicielem UE w Bośni i Hercegowinie.
W ten sposób UE przekazała jasne przesłanie, że przyszłość Bośni i Hercegowiny leży w interesie integracji z europejskimi strukturami, na bazie stabilizacji i procesu stowarzyszenia.
(2) Dnia 28 lutego 2002 r. Komitet Sterujący Rady Zaprowadzania Pokoju przyjął do wiadomości, że UE zamierza mianować następnego Wysokiego Przedstawiciela Specjalnym Przedstawicielem UE w Bośni i Hercegowinie.
(3) Dnia 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1], którego art. 6 stanowi, że Rada powinna mianować Specjalnego Przedstawiciela UE w Bośni i Hercegowinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się Lorda Ashdown Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie.
Artykuł 2
1.
Rola SPUE w żadnej mierze nie przesądza o mandacie Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie, włączając w to funkcje koordynacyjne w odniesieniu do działalności wszystkich organizacji cywilnych i agencji wymienionych w układzie pokojowym z Dayton/Paryża i późniejszych wnioskach i deklaracjach Rady Zaprowadzania Pokoju.
Wspólne działanie Rady
z dnia 21 maja 2002 r.
dotyczące udziału Unii Europejskiej w zwiększaniu zdolności władz Gruzji we wspieraniu i ochronie misji obserwacyjnej organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie na granicy Gruzji z Republikami Inguską i Czeczeńską Federacji Rosyjskiej
(2002/373/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) 20 lipca 2000 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2000/456/WPZiB dotyczące udziału Unii Europejskiej w zwiększaniu zdolności władz Gruzji do wspierania i ochrony misji obserwacyjnej Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie na granicy Gruzji z Republiką Czeczenii Federacji Rosyjskiej [1], które wygasło 31 grudnia 2000 r.
(2) 26 lipca 2001 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2001/568/WPZiB [2] w celu zapewnienia dalszego wsparcia Unii Europejskiej dla działań na rzecz stabilizacji w regionie Kaukazu.
(3) W okresie od 28 maja do 1 czerwca 2001 r. generał Sir Garry Johnson, działając w charakterze eksperta Unii Europejskiej, wykonał misję oceniającą, w wyniku której stwierdził, że w przypadku rozszerzenia mandatu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w sektorze Inguszetii powstanie potrzeba dodatkowego wsparcia ze strony UE.
(4) 13 grudnia 2001 r. Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie podjęła decyzję o rozszerzeniu mandatu misji Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Gruzji celem obserwacji ruchu przez granicę między Gruzją a Inguską Republiką Federacji Rosyjskiej i składanie sprawozdań w tej sprawie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska zapewnia wsparcie w celu umocnienia zdolności władz Gruzji do zapewnienia, poprzez jej straż graniczną, wsparcia i ochrony misji obserwacyjnej OBWE na granicy Gruzji z Inguską Republiką Federacji Rosyjskiej, a także udziela stałej pomocy w odniesieniu do granicy Gruzji z Czeczeńską Republiką Federacji Rosyjskiej.
2.
W tym celu Unia Europejska udziela wsparcia finansowego misji Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Gruzji, w szczególności dla operacji monitorowania granicy, na pokrycie wydatków na niektóre urządzenia.
Artykuł 2
1.
Misja Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Gruzji jest odpowiedzialna za zakup i przekazanie urządzeń.
2.
Komisja zawrze z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie porozumienie finansowe dotyczące wykorzystania wsparcia finansowego udzielonego przez Unię Europejską w formie darowizny.
Darowizna pokryje zakupy pozycji wybranych przez Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie zgodnie z potrzebami władz Gruzji na odcinkach gruzińskiej granicy z Inguszetią i Czeczenią.
3.
Komisja współpracuje, za pośrednictwem swego przedstawicielstwa w Tbilisi, z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w celu monitorowania i oceny faktycznej dostawy urządzeń gruzińskiej straży granicznej i dalszego wykorzystania tych urządzeń.
4.
Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja będzie współpracować, stosownie do przypadku, z miejscowymi misjami dyplomatycznymi Państw Członkowskich.
5.
Komisja składa sprawozdania z wykonania niniejszego działania Radzie pod przewodnictwem Prezydencji, wspieranej przez sekretarza generalnego Rady, wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB.
Artykuł 3
1.
Do celów określonych w art. 1 ustala się finansową kwotę referencyjną w wysokości 100000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi w ramach kwoty wymienionej w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i zasadom mającym zastosowanie do budżetu.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Wygasa po upływie 12 miesięcy od zawarcia porozumienia finansowego między Komisją a Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 21 maja 2002 r.
dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej
(2002/400/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pokojowa ewakuacja Kościoła Narodzenia Pańskiego w Betlejem zgodnie z warunkami ustaleń między władzami palestyńskimi a rządem Izraela osiągniętych dnia 5 maja 2002 r. oraz zgodnie z warunkami uzgodnień towarzyszących lub jednostronnych zobowiązań przyjętych przez strony tych ustaleń, stanowi ważny krok na rzecz złagodzenia kryzysowej sytuacji w regionie i przywrócenia dialogu między stronami.
(2) Ustalenia osiągnięte między władzami palestyńskimi a rządem Izraela zakładają, że 13 osób spośród grupy Palestyńczyków ewakuowanych z Kościoła Narodzenia Pańskiego wyraziło zgodę, by przewieziono je za granicę, oraz że rząd Izraela, władze palestyńskie i inne zainteresowane strony wyraziły zgodę na przekazanie za granicę tych 13 Palestyńczyków, z których 12 przyjmą Państwa Członkowskie, a z których jeden pozostanie w Republice Cypryjskiej.
(3) Unia Europejska zobowiązuje się do dołożenia wszelkich starań, pragnąc przyczynić się do ustanowienia trwałego pokoju i przyjaznych stosunków między narodami izraelskim i palestyńskim, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.
W celu wniesienia wkładu w ten proces oraz w świetle zgody, wyrażonej przez rząd Izraela władze palestyńskie i inne zainteresowane strony na przekazanie za granicę wspomnianych Palestyńczyków, kilka Państw Członkowskich zgłosiło swoją gotowość przyjęcia, na zasadach pobytu tymczasowego i wyłącznie ze względów humanitarnych, jednego lub więcej z tych Palestyńczyków, którzy wyrazili zgodę na przewiezienie ich na terytoria tych państw.
(4) Pomimo że decyzje o udzieleniu zezwolenia wszystkim tym osobom na wjazd i pobyt na terytorium Państw Członkowskich ze względów humanitarnych leżą w zakresie kompetencji każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego i nie stanowią prawa tych osób do swobodnego przemieszczania się na terytorium Państw Członkowskich, istotne jest przyjęcie wspólnego stanowiska na szczeblu Unii Europejskiej w sprawie niektórych aspektów związanych z takimi decyzjami.
(5) W szczególności pożądane jest zapewnienie tym osobom porównywalnego traktowania w każdym z przyjmujących Państw Członkowskich w odniesieniu do takich spraw, jak okres ważności ich zezwolenia na pobyt, ochrona ich bezpieczeństwa oraz bezpieczeństwa innych osób oraz zapewnienie wymiany informacji między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w tym celu.
(6) Wykonując swoje obowiązki w odniesieniu do utrzymania porządku publicznego na swoim terytorium i ochrony własnego bezpieczeństwa wewnętrznego, przyjmujące Państwa Członkowskie wezmą pod uwagę względy porządku publicznego i bezpieczeństwa innych Państw Członkowskich.
Przyjmujące Państwa Członkowskie zgodnie wyrażają gotowość ponownego przyjęcia każdego z Palestyńczyków, których przyjęli, a którzy nielegalnie przedostali się na terytorium innego Państwa Członkowskiego albo którzy z innych powodów nie mają zezwolenia na przebywanie w innym Państwie Członkowskim.
(7) Pożądane jest dokonanie oceny na szczeblu Unii Europejskiej, po upływie rozsądnego czasu, sposobu, w jaki w praktyce odbyło się przyjęcie 12 Palestyńczyków przez zainteresowane Państwa Członkowskie, a także wszelkich zagadnień, które mogły wyniknąć w trakcie stosowania niniejszego instrumentu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Niniejsze wspólne stanowisko dotyczy 12 spośród 13 Palestyńczyków należących do grupy Palestyńczyków, w odniesieniu do których dnia 5 maja 2002 r. sporządzono Protokół ustaleń między władzami palestyńskimi a rządem Izraela dotyczący pokojowej ewakuacji Kościoła Narodzenia Pańskiego w Betlejem i którzy wyrazili zgodę na czasowe przewiezienie ich do Państw Członkowskich Unii Europejskiej i przyjęcie ich przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
12 spośród 13 Palestyńczyków określonych w art. 1 zostanie przyjętych, na zasadach pobytu tymczasowego i wyłącznie ze względów humanitarnych, przez następujące Państwa Członkowskie: Belgię, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Włochy i Portugalię.
Artykuł 3
Każde z Państw Członkowskich określonych w art. 2 zapewnia przyjętym przez siebie Palestyńczykom krajowe zezwolenie na wjazd na swoje terytorium i pobyt przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.
Zezwolenie jest ważne na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego, które podejmuje właściwe środki w tym zakresie.
Wydanie tego zezwolenia może podlegać szczególnym warunkom, które zainteresowani Palestyńczycy akceptują przed przyjazdem.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie określone w art. 2 podejmuje właściwe środki, w granicach swojego systemu prawnego, do ochrony osobistego bezpieczeństwa przyjętych Palestyńczyków oraz pozwalające zapobiec zakłóceniu przez nich porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego Państw Członkowskich.
Artykuł 5
W uzupełnieniu zobowiązań Państw Członkowskich wynikających z obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego oraz aktów przyjętych na mocy tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej Państwa Członkowskie wymieniają między sobą takie informacje, jakie mogą być istotne do celów właściwego stosowania środków przyjętych na mocy niniejszego wspólnego stanowiska, włączając takie informacje, jakie mogą być niezbędne do ustalenia tożsamości osób określonych w art. 1.
Artykuł 6
Kwestie takie, jak te związane z zakwaterowaniem, warunkami życia, stosunkami z członkami rodziny, dostępem do zatrudnienia lub kształcenia zawodowego, są regulowane przez prawo krajowe każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Jednakże Państwa Członkowskie określone w art. 2 udostępniają sobie wzajemnie oraz, na wniosek, innym Państwom Członkowskim istotne informacje w tych kwestiach, wspierając w miarę możliwości porównywalne traktowanie.
Artykuł 7
W przypadku gdy państwo trzecie wystąpi z wnioskiem o ekstradycję przyjętego przez Państwo Członkowskie Palestyńczyka do Państwa Członkowskiego określonego w art. 2, dane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Przed zajęciem stanowiska w sprawie odpowiedzi na taki wniosek o ekstradycję zgodnie z krajową praktyka prawną dane Państwo Członkowskie zasięgnie opinii innych Państw Członkowskich, w ramach Rady, w celu zbadania sytuacji i sprawdzenia, czy Państwa Członkowskie mogą ustalić wspólne postępowanie w tej sprawie. Artykuł 8
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 27 maja 2002 r.
w sprawie Nigerii i uchylające wspólne stanowisko 2001/373/WPZiB
(2002/401/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nigeria, która z racji swego wpływu politycznego i gospodarczego, liczby ludności i wielkości odgrywa istotną międzynarodową i regionalną rolę, ma dziś szczególnie ważną szansę wzmocnienia demokracji i rozwoju systemu społeczno-gospodarczego kraju.
(2) Unia Europejska (UE) przywiązuje wielkie znaczenie do swych stosunków z Nigerią, która jako sygnatariusz porozumienia o partnerstwie AKP-WE podpisanego w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. [1] jest kluczowym partnerem UE we współpracy w sferach politycznej, gospodarczej, handlowej i współpracy na rzecz rozwoju.
(3) UE zamierza zajmować wyraźne, konstruktywne i konsekwentne stanowisko co do wspierania Nigerii w jej staraniach o wzmocnienie demokracji i postęp w sferze rozwoju społecznego i gospodarczego.
(4) UE z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe osiągnięcia nigeryjskich władz w tej sferze i zachęca je do dalszego zaangażowania na rzecz postępu w dziedzinach, w których czekają jeszcze wielkie wyzwania, w szczególności w dziedzinach bezpieczeństwa i praw człowieka, reform wyborczych i konstytucyjnych, systemu rządów i reformy gospodarczej.
(5) UE, świadoma skutków, jakie konflikty i naruszanie praw człowieka mogą mieć dla kruchego demokratycznego procesu w Nigerii, z troską odnotowuje nasilanie się w ostatnim czasie przemocy na tle politycznym, etnicznym i religijnym oraz trudności występujące we wdrażaniu reform gospodarczych.
(6) Wykonanie niektórych środków wymaga działania ze strony UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest umocnienie wzajemnie korzystnych stosunków między UE a Nigerią we wszystkich obszarach interesujących obie strony.
2.
UE będzie stosować konsekwentne i spójne podejście do Nigerii, obejmujące postępowanie w obszarach polityki, gospodarki, wymiany handlowej i rozwoju, w celu udzielania poparcia prowadzonym przez Nigerię procesom:
a) wzmocnienia demokracji i poszanowania praw człowieka;
b) ograniczania strefy ubóstwa i dokonania trwałej reformy społecznej oraz osiągania społeczno-gospodarczego rozwoju;
c) podnoszenia zdolności Nigerii do wnoszenia wkładu w regionalną integrację, pokój, bezpieczeństwo i rozwój.
3.
Uznając, że osiągnięcie postępu w tym zakresie zależy w decydującym stopniu od działania Federalnego Rządu Nigerii, UE docenia zarazem coraz większą rolę stanów federalnych w tych dziedzinach rozwoju.
Artykuł 2
1.
Podstawą umacniania stosunków między UE a Nigerią są równość, dialog i wspólne wartości: poszanowanie praw człowieka, zasady demokracji, zasada państwa prawa i dobre rządy.
2.
Drogą do realizacji jest konstruktywny dialog polityczny oraz skuteczna współpraca na rzecz rozwoju.
Kierunek współpracy będzie wytyczony przez priorytety Nigerii; współpraca, zorientowana na zmniejszanie strefy ubóstwa, będzie obejmować ścisłą koordynację darczyńców pod kontrolą Nigerii, szerokie uczestnictwo, odpowiedzialność i przejrzystość.
Artykuł 3
UE uznaje następujące dziedziny za kluczowe obszary, do których będzie kierowane w przyszłości wsparcie Wspólnoty:
a) Rozwijanie kultury demokratycznej:
Ten obszar obejmuje poszanowanie, ochronę i wykonywanie praw człowieka oraz rozwijanie równości bez względu na pochodzenie społeczne i etniczne, płeć i wyznanie, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Nigerii w zakresie praw człowieka.
Krzewienie kultury demokratycznej odbywa się między innymi przez:
i) szerokie uczestnictwo w procesie politycznym,
ii) rozwijanie klimatu swobodnej i powszechnej debaty,
iii) wspieranie społeczeństwa obywatelskiego,
iv) wspieranie procesów pojednania tam, gdzie doszło do naruszenia praw człowieka,
v) poszanowanie krajowego prawa i międzynarodowych norm i konwencji.
b) Instytucjonalna budowa potencjału:
i) konstytucyjny proces przeglądu,
ii) ordynacja wyborcza w świetle zbliżających się wyborów,
iii) dobre rządy oraz wzmocnione i staranne zarządzanie własnymi zasobami Nigerii,
iv) zarządzanie budżetem,
v) reforma systemu oświaty i szkolenia zawodowego,
vi) bezpieczeństwo, ochrona i wymiar sprawiedliwości dostępne dla wszystkich, poprzez reformę policji, systemu sądowniczego i karnego,
vii) przywrócenie zawodowej armii i rozwiązanie grup paramilitarnych,
viii) wspieranie potencjału Nigerii w zakresie analizowania, uprzedzania i przyjmowania środków zapobiegawczych wobec konfliktów wewnętrznych oraz lepszego zarządzania konfliktami i sytuacjami po ustaniu konfliktu.
c) Dokument Strategia Ograniczania Strefy Ubóstwa (PRSP) i rozwój współpracy w ramach ogólnego celu ograniczania strefy ubóstwa:
UE będzie zachęcać władze Nigerii i pomagać, poprzez współdziałanie, w przygotowaniu spójnego, wszechstronnego PRSP poprzez proces obejmujący także społeczeństwo obywatelskie.
Przyjęcie, a następnie wykonanie PRSP stanowi ważne ramy zrównoważonych długofalowych osiągnięć w ograniczaniu strefy ubóstwa.
d) Wzrost gospodarczy i rozwój:
UE będzie nadal zachęcać władze Nigerii do wdrażania wszechstronnych i gruntownych środków reformy gospodarczej i reformy polityki administracyjnej oraz dywersyfikacji gospodarki, a także do podejmowania działań na rzecz zwalczania nagminnego problemu korupcji, tak aby powstało środowisko przyjazne dla przedsiębiorców i inwestycji.
UE uznaje swą odpowiedzialność oraz rolę, jaką w tej dziedzinie może odegrać sektor prywatny, uwzględniając odnośne dokumenty UE oraz Konwencję OECD o zwalczaniu przekupstwa zagranicznych urzędników państwowych w międzynarodowych transakcjach handlowych.
e) Wzmocnienie zdolności Nigerii do wnoszenia wkładu w procesy regionalnej integracji, zarządzania antykryzysowego i rozwiązywania konfliktów w Afryce Zachodniej:
UE rozwija dialog i wymianę doświadczeń z Nigerią w sprawach regionalnych interesujących obie strony (między innymi kryzysów i integracji politycznej i gospodarczej).
W ramach swej polityki zapobiegania konfliktom, zarządzania konfliktami i rozwiązywania konfliktów w Afryce, UE będzie wspierać wzmacnianie nigeryjskiego potencjału utrzymywania pokoju.
Artykuł 4
UE podkreśla wagę popierania:
a) szerokiego zaangażowania władz publicznych i społeczeństwa obywatelskiego w partnerstwo między UE a Nigerią; oraz
b) budowy sieci struktur społeczeństwa obywatelskiego złożonej z niepaństwowych podmiotów zaangażowanych w procesy demokracji i rozwoju w Nigerii, zarówno w UE i Nigerii, jak i między UE a Nigerią.
Artykuł 5
1.
UE utrzymuje bliski i stały dialog polityczny z Nigerią.
W dialog, prowadzony przede wszystkim z rządem federalnym, można włączyć także społeczeństwo obywatelskie i, w uzgodnieniu z rządem federalnym, rządy stanowe.
Przedmiotem dialogu będą wszystkie sprawy interesujące obie strony.
2.
Dla zapewnienia ciągłości, podstawowe zadanie prowadzenia dialogu w imieniu UE zostanie przekazane szefom misji UE w Nigerii.
Postanawia się o regularnym utrzymywaniu kontaktów na wysokim szczeblu.
Artykuł 6
Rada odnotowuje, że Komisja zamierza skierować swe działanie na osiągnięcie celów i priorytetów niniejszego wspólnego stanowiska, przy użyciu, w miarę potrzeby, właściwych środków wspólnotowych.
Artykuł 7
Wykonując niniejsze wspólne stanowisko, UE będzie ściśle współpracować z Organizacją Narodów Zjednoczonych, Organizacją Jedności Afrykańskiej, Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej, międzynarodowymi instytucjami finansowymi i innymi zainteresowanymi stronami.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko podlega corocznym przeglądom.
Artykuł 9
Wspólne stanowisko Rady 2001/373/WPZiB z dnia 14 maja 2001 r. w sprawie Nigerii [2] traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 11
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 27 maja 2002 r.
dotyczące środków ograniczających przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al-Kaida i talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym oraz uchylające wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB
(2002/402/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 19 października 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że jest zdecydowana zwalczać wszelkie formy terroryzmu w każdym miejscu na świecie i że będzie kontynuować wysiłki na rzecz wzmocnienia koalicji, utworzonej przez społeczność międzynarodową w celu zwalczania wszelkich postaci i form terroryzmu.
(2) Dnia 16 stycznia 2002 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1390 (2002), zwaną dalej "RRBONZ 1390(2002)", określającą środki, jakie należy wprowadzić przeciw Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al-Kaida i talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i powiązanym z nimi podmiotom.
(3) RRBONZ 1390 (2002) dostosowuje zakres sankcji, dotyczących zamrożenia środków pieniężnych, zakazu udzielania wiz i embarga na dostawy, sprzedaż lub przekazywanie broni oraz świadczenie doradztwa technicznego, pomocy technicznej lub szkolenia w związku z działaniami o charakterze wojskowym, nałożonych rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1267 (1999) i 1333 (2000).
(4) Zgodnie z ust. 3 RRBONZ 1390 (2002), Rada Bezpieczeństwa ONZ dokona przeglądu powyższych środków w terminie 12 miesięcy od dnia przyjęcia tej rezolucji i pod koniec tego okresu Rada Bezpieczeństwa zezwoli na kontynuowanie stosowania środków lub postanowi o ich udoskonaleniu.
(5) RRBONZ 1390 (2002) stanowi o zakazie podróżowania Osamy bin Ladena, członków organizacji Al-Kaida i talibów oraz innych osób fizycznych z nimi powiązanych.
(6) Sankcje dotyczące zakazu przelotu i embarga na sprzedaż bezwodnika kwasu octowego, nałożone rezolucjami RRBONZ 1267 (1999) i 1333 (2000) przestały obowiązywać na mocy ust. 23 RRBONZ 1333 (2000) i ust. 1 RRBONZ 1390 (2002).
Ponadto, wszelkie zarządzenia ograniczające wobec Afgańskich Linii Lotniczych Ariana przestały obowiązywać na mocy RRBONZ 1388 (2002) z dnia 15 stycznia 2002 r.
(7) Wobec powyższego, środki ograniczające przyjęte przez Unię Europejską na mocy RRBONZ 1333 (2000) należy dostosować zgodnie z przepisami RRBONZ 1390 (2002).
(8) Dla zapewnienia czytelności i przejrzystości, należy w jednym instrumencie prawnym ujednolicić przyjęte przez Unię Europejską środki ograniczające, do których odnoszą się odpowiednie wspólne stanowiska Rady i w związku z tym uchylić wspólne stanowiska 96/746/WPZiB [1], 1999/727/WPZiB [2], 2001/154/WPZiB [3] i 2001/771/WPZiB [4].
(9) Wykonanie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się do Osamy bin Ladena, członków organizacji Al-Kaida i talibów oraz innych osób fizycznych grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi powiązanych, wymienionych na wykazie sporządzonym zgodnie z RRBONZ 1267 (1999) i 1333 (2000) i systematycznie aktualizowanym przez komitet powołany na podstawie RRBONZ 1267 (1999).
Artykuł 2
1.
Zakazuje się bezpośredniej lub pośredniej dostawy, sprzedaży i przekazywania osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom, określonym w art. 1, wszelkiego rodzaju broni i materiałów wojskowych, w tym broni i amunicji, wojskowych pojazdów i sprzętu, sprzętu paramilitarnego i części zamiennych do wyżej wymienionych, z terytoriów Państw Członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod banderą Państw Członkowskich albo samolotów Państw Członkowskich, albo przez obywateli Państw Członkowskich działających poza ich terytoriami, na warunkach określonych w RRBONZ 1390 (2002).
2.
Bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w zakresie sprawowania władzy publicznej, Wspólnota Europejska, działając w granicach uprawnień powierzonych jej Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, zapobiega bezpośredniej lub pośredniej dostawie, sprzedaży lub przekazywaniu osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom, określonym w art. 1, doradztwa technicznego, pomocy technicznej lub szkoleń związanych z działaniami o charakterze wojskowym, z terytoriów Państw Członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod banderą Państw Członkowskich albo samolotów Państw Członkowskich, albo przez obywateli Państw Członkowskich działających poza ich terytoriami, na warunkach określonych w RRBONZ 1390 (2002).
Artykuł 3
Wspólnota Europejska, działając w granicach uprawnień przyznanych jej Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską:
- zarządza zamrożenie środków pieniężnych i innych aktywów finansowych lub zasobów ekonomicznych osób fizycznych, grup, przedsiębiorstw i podmiotów, określonych w art. 1,
- uniemożliwia bezpośrednie lub pośrednie udostępnienie osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstw i podmiotom, określonym w art. 1, lub na ich rzecz, środków pieniężnych, aktywów finansowych lub zasobów ekonomicznych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapobieżenia wjazdowi lub przejazdowi przez ich terytorium osób fizycznych, określonych w art. 1, na warunkach określonych w ust. 2 lit. b) RRBONZ 1390 (2002).
Artykuł 5
Wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko obowiązuje od dnia jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko podlega stałemu przeglądowi.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
w sprawie Angoli i uchylające wspólne stanowisko 2000/391/WPZiB
(2002/495/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła wspólne stanowisko 2000/391/WPZiB [1] określające cele i priorytety Unii Europejskiej w odniesieniu do Angoli.
(2) W świetle znaczących zmian politycznych, które nastąpiły w Angoli od 2000 r. niektóre przepisy wspomnianego wspólnego stanowiska stały się nieaktualne i wymagają aktualizacji.
(3) Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/374/WPZiB z dnia 14 maja 2001 r. dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce [2] oraz wspólne stanowisko 98/350/WPZiB z dnia 25 maja 1998 r. dotyczące praw człowieka, zasad demokracji, zasady państwa prawa i dobrych rządów w Afryce [3].
(4) Rada przyjęła wspólne stanowiska 97/759/WPZiB [4], 98/425/WPZiB [5] i 2000/391/WPZiB w odniesieniu do Angoli ukierunkowane na nakłonienie "União Nacional para a Independência Total de Angola" (UNITA) do wypełnienia swoich obowiązków w ramach procesu pokojowego zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności jej rezolucjami 864 (1993), 1127 (1997), 1130 (1997), 1173 (1998) i 1176 (1998).
(5) Jak podano w deklaracjach Prezydencji w imieniu Unii Europejskiej z dnia 29 maja i 28 sierpnia 2001 r. oraz w konkluzjach ze spotkań Rady ds. Ogólnych w dniach 11 i 12 czerwca 2001 r. Unia Europejska powtórnie wyraziła swoje wsparcie dla wszelkich wysiłków czynionych w celu osiągnięcia rozwiązań politycznych na podstawie Porozumienia Pokojowego z Bicesse, Protokołu z Lusaki oraz odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Po śmierci Jonasa Savimbi w dniu 22 lutego 2002 r. Unia wyraziła w swoich deklaracjach z dnia 28 lutego i 4 kwietnia 2002 r. oraz w konkluzjach Rady Europejskiej z Barcelony w dniach 15–16 marca i w konkluzjach ze spotkań Rady ds. Ogólnych w dniach 13–14 maja swoje zadowolenie z ogłoszonego dnia 13 marca przez rząd zawieszenia broni i z formalnego podpisania dnia 4 kwietnia przez rząd Angoli i UNITA Listu Intencyjnego uzupełniającego Protokół z Lusaki w sprawie zawieszenia broni oraz pozostałych nierozstrzygniętych kwestii wojskowych.
W tych deklaracjach Unia wskazała również konieczność zaradzenia poważnej sytuacji humanitarnej, wyrażając wolę wspierania wysiłku społeczeństwa Angoli we wprowadzeniu trwałego pokoju, stabilności oraz zrównoważonego rozwoju kraju.
(6) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1268 (1999) w sprawie utworzenia Biura Organizacji Narodów Zjednoczonych w Angoli (UNOA) oraz rozszerzyła trzykrotnie jego mandat na podstawie listu Przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, po raz ostatni 15 lipca 2002 r.
(7) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1404 (2002) rozszerzającą mandat mechanizmów monitorujących sankcje nałożone na UNITA na kolejny sześciomiesięczny okres kończący się 19 października 2002 r. oraz przyjęła rezolucję 1412 (2002) z dnia 16 maja 2002 r., w której, potwierdzając rezolucje 696 (1991), 864 (1993) oraz wszystkie kolejne rezolucje, w szczególności rezolucję 1127 (1997) oraz przywołując deklarację swojego Przewodniczącego z dnia 28 marca 2002 r., które w szczególności wyrażały jej gotowość do uznania za właściwe określonych wyjątków oraz zmian do środków nałożonych przez ust. 4 lit. a) rezolucji 1127 (1997), zadecydowała, że środki nałożone przez ust. 4 lit a) i b) tej rezolucji zostaną zawieszone na okres 90 dni.
(8) W dniu 22 listopada 1996 r. Rada przyjęła rezolucję określającą wsparcie, zalecając, by z wyjątkiem pomocy humanitarnej środki na działania związane z wykrywaniem min były przyznawane państwom korzystającym, których władze przestają używać lądowych min przeciwpiechotnych; dnia 28 listopada 1997 r. przyjęła również wspólne działanie 97/817/WPZiB w sprawie min przeciwpiechotnych [6].
(9) Wymagane jest działanie ze strony Wspólnoty w celu wprowadzenia w życie niektórych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Unia Europejska będzie realizować następujące cele w odniesieniu do Angoli:
a) wspieranie procesu pokojowego, pojednania narodowego i demokracji w Angoli poprzez promowanie dobrej administracji i tolerancji kulturowej między wszystkimi partiami politycznymi i wszystkimi sektorami społeczeństwa obywatelskiego;
b) wspieranie zrównoważonych rozwiązań politycznych w Angoli na podstawie Protokołu z Lusaki oraz odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych poprzez dialog polityczny z udziałem Organizacji Narodów Zjednoczonych;
c) nakłanianie rządu i UNITA do dalszego pełnego wprowadzania w życie wszystkich przepisów Protokołu Ustaleń podpisanego dnia 4 kwietnia 2002 r. do zawarcia Protokołu z Lusaki, podkreślając znaczenie natychmiastowego i skutecznego kwaterowania, rozbrojenia, demobilizacji oraz społecznej reintegracji sił wojskowych UNITA poprzez odpowiednio finansowane programy socjalne;
d) popieranie wysiłków UNITA do własnej reorganizacji w partię polityczną w celu wykazania swej woli do zastosowania się do prawa i popieranie rządu w ułatwianiu tego procesu, tak jak zostało to przyjęte w jego deklaracji z dnia 13 marca 2002 r.;
e) wspieranie zamiaru Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych utrzymania przeglądów sankcji nałożonych na UNITA w odniesieniu do wprowadzania w życie Protokołu Ustaleń jako uzupełnienia do Protokołu z Lusaki;
f) zachęcanie rządu Angoli do przeprowadzenia wolnych i sprawiedliwych wyborów powszechnych jak najszybciej, gdy tylko spełnione zostaną warunki do pełnego przestrzegania zasad państwa prawa i sprawiedliwości na całym terytorium Angoli, oraz do wspierania i ochrony praw człowieka i do popierania roli społeczeństwa obywatelskiego w tworzeniu pojednania narodowego i budowaniu demokracji w kraju;
g) nakłanianie rządu Angoli do zintensyfikowania swoich wysiłków w celu złagodzenia bardzo poważnej sytuacji humanitarnej oraz podejmowania właściwych działań w celu odminowania, reintegracji społecznej oraz ponownego osiedlenia wszystkich ludzi i uchodźców, którzy zostali wewnętrznie przemieszczeni w ramach wprowadzania celów wymienionych w deklaracji rządu z dnia 13 marca 2002 r. oraz w celu stworzenia warunków, które umożliwią pomoc wspólnoty międzynarodowej w tym zakresie;
h) kontynuowanie nakłaniania rządu do wprowadzenia w życie, z korzyścią dla wszystkich mieszkańców Angoli, przejrzystego zarządzania środkami publicznymi oraz ich pełnego uwzględnienia w księgach rachunkowych, ze szczególnym uwzględnieniem wszystkich ksiąg sektora naftowego.
Wspieranie prowadzenia polityk makroekonomicznych ukierunkowanych na zwalczanie biedy w celu zapewnienia lepszych perspektyw dla zmniejszenia biedy, wzrostu gospodarczego oraz zrównoważonego rozwoju kraju;
i) zachęcanie do współpracy i zrozumienia między krajami regionu w celu zwiększenia bezpieczeństwa regionalnego i rozwoju gospodarczego.
Artykuł 2
W celu dalszej realizacji wyżej wymienionych celów Unia Europejska:
a) będzie prowadziła regularny dialog polityczny z władzami Angoli, jak przewidziano w Porozumieniu z Cotonou;
b) będzie wspierała w ramach swojej Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa inicjatywy przyczyniające się do zrównoważonych rozwiązań politycznych w Angoli zgodnie z celem wskazanym w art. 1 lit. a) oraz w porozumieniu z sekretarzem generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych, trójką Państw Obserwatorów, Państwami Członkowskimi ONZ oraz regionalnymi i ponadregionalnymi Organizacjami Afrykańskimi;
c) będzie działała zgodnie z decyzją podjętą przez RB ONZ w rezolucji 1412 (2002) w sprawie zawieszenia zakazu podróży wyższych urzędników UNITA na okres 90 dni;
d) bezzwłocznie w pełni wprowadzi w życie wszelkie zniesienie sankcji w odniesieniu do UNITA przez RB ONZ, wynikające z pozytywnego wprowadzenia Protokołu Ustaleń;
e) będzie proponowała uczestnictwo w wysiłkach rządu Angoli we wspieraniu instytucji i praktyk demokratycznych w celu umożliwienia przeprowadzenia wolnych i sprawiedliwych wyborów parlamentarnych i prezydenckich oraz w celu zapewnienia poszanowania praw człowieka, zasad państwa prawa oraz niezależnego społeczeństwa obywatelskiego;
f) będzie proponowała uczestnictwo w wysiłkach rządu Angoli w reformowaniu gospodarki Angoli poprzez współpracę z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) w porozumieniu ze Wspólnotą międzynarodową, w pomocy rządowi w walce przeciwko korupcji i biedzie; będzie zachęcała rząd Angoli do tworzenia warunków właściwego zarządzania dla podpisania z MFW w bliskiej przyszłości porozumienia w sprawie zmniejszenia biedy oraz ułatwienia rozwoju;
g) będzie powtórnie wyrażała swoją solidarność oraz zobowiązanie wobec narodu angolskiego, kontynuując wnoszenie wkładu w wysiłki łagodzenia sytuacji humanitarnej oraz cierpienia mieszkańców Angoli poszkodowanych przez wojnę, w szczególności uchodźców oraz osób wewnętrznie przesiedlonych, między innymi poprzez przyjęcie zamiarów Komisji Wspólnot Europejskich do szybkiego przyjęcia wszelkich środków do wprowadzenia w życie dostępnego finansowania we wspieraniu procesu pokojowego.
Unia zaproponuje współuczestnictwo w działaniach rządu Angoli w zakresie rozwiązywania sytuacji humanitarnej oraz w różnych fazach procesu pokojowego, uwzględniając kwaterowanie Sił Wojskowych UNITA, we wspieraniu programów demobilizacji oraz reintegracji, które są niezbędne dla pełnowymiarowej odnowy kraju, nakłaniając rząd do dokonania właściwej oceny najbardziej pilnych potrzeb;
h) zaproponuje pomoc rządowi Angoli w odbudowie i rekonstrukcji kraju, zachęcając swoimi intencjami do zwoływania spotkań międzynarodowych dawców oraz płacenia zgodnie z zasadami przejrzystości i księgowości w środowisku demokratycznym, zachęcając do rozdzielenia zasobów niezbędnych do wprowadzenia w życie polityki gospodarczej i społecznej, która polepszy poziom życia mieszkańców Angoli;
i) będzie przygotowana do uczestniczenia w operacjach usuwania min, zgodnie z rezolucją Rady z dnia 22 listopada 1996 r., zachęcając jednocześnie rząd Angoli do ratyfikowania Konwencji Ottawskiej w sprawie odminowywania;
j) będzie wspomagała Biuro Organizacji Narodów Zjednoczonych w Angoli w wypełnianiu mandatu powierzonego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Wspólne działanie Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylające wspólne działanie 1999/34/WPZiB
(2002/589/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 17 grudnia 1998 r. Rada przyjęła wspólne działanie 1999/34/WPZiB w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1].
(2) Raport Zespołu Ekspertów Rządowych w sprawie ręcznej broni strzeleckiej uznaje amunicję za sprawę o dużym znaczeniu w konfliktach z wykorzystaniem ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej.
(3) Należy przyjąć nowe wspólne działanie w celu włączenia do niego, gdzie właściwe, amunicji do ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej, a wspólne działanie 1999/34/WPZiB powinno zostać w związku z tym uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Cele niniejszego wspólnego działania są następujące:
- zwalczać i przyczyniać się do zakończenia destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania broni lekkiej,
- przyczyniać się do zredukowania istniejącego nagromadzenia tej broni i amunicji do poziomów zgodnych ze słusznymi potrzebami krajów w zakresie bezpieczeństwa, oraz
- pomagać w rozwiązywaniu problemów spowodowanych takim nagromadzeniem.
2.
Niniejsze wspólne działanie pociąga za sobą następujące elementy:
- budowanie zgody co do podstaw i środków wymienionych w tytule I,
- wnoszenie wieloaspektowego wkładu, jak określono w tytule II.
3.
Niniejsze wspólne działanie stosuje się do broni spisanych w Załączniku.
TYTUŁ I
Zasady dotyczące aspektów prewencji i reagowania
Artykuł 2
Unia wzmacnia wysiłki w celu budowania zgody na właściwych płaszczyznach regionalnych i międzynarodowych (na przykład ONZ i OBWE) oraz pomiędzy państwami dotkniętymi problemem co do zasad i środków określonych w art. 4 i 5, jako bazy dla regionalnego i rozszerzającego podejścia do problemu oraz, gdzie właściwe, globalnych instrumentów międzynarodowych dotyczących broni lekkiej.
Artykuł 3
Dążąc do celów określonych w art. 1, Unia ma na celu budowanie zgody na stosownych płaszczyznach międzynarodowych i, gdzie właściwe, w kontekście regionalnym dla urzeczywistnienia następujących zasad i środków mających zapobiegać dalszemu destabilizującemu gromadzeniu broni lekkiej:
a) zobowiązanie się wszystkich krajów do importu i posiadania broni lekkiej tylko dla ich słusznych potrzeb w zakresie bezpieczeństwa, do poziomu proporcjonalnego do ich słusznych wymogów obronności i bezpieczeństwa, łącznie z ich zdolnością do uczestnictwa w operacjach pokojowych ONZ;
b) zobowiązanie się krajów wywożących do dostarczania broni lekkiej wyłącznie rządom (bezpośrednio albo poprzez należycie licencjonowane jednostki upoważnione do dostarczania broni w ich imieniu) zgodnie z odpowiednimi restrykcyjnymi międzynarodowymi i regionalnymi kryteriami wywozu broni, jak w szczególności przewidziano w kodeksie postępowania UE, łącznie z wydawanymi na podstawie oficjalnego zezwolenia świadectwami ostatecznego przeznaczenia lub, gdy właściwe, innych stosownych informacji w sprawie ostatecznego przeznaczenia;
c) zobowiązanie się wszystkich krajów do produkcji broni lekkiej wyłącznie do celów posiadania, jak wymieniono w lit. a), lub eksportu, jak wymieniono w lit. b);
d) w celu zapewnienia kontroli, utworzenie i utrzymywanie narodowych spisów legalnie posiadanej broni będącej własnością władz kraju oraz ustanowienie restrykcyjnego narodowego prawodawstwa dotyczącego broni lekkiej obejmującego sankcje karne i skuteczną kontrolę administracyjną;
e) stworzenie środków budowy zaufania, obejmujących środki popierania przejrzystości i otwartości, przez regionalne rejestry broni lekkiej i wymianę dostępnych informacji dotyczących wywozu, przywozu, produkcji i własności broni lekkiej oraz narodowego prawodawstwa dotyczącego broni, a także przez konsultacje z udziałem właściwych stron w sprawie wymienionych informacji;
f) zaangażowanie się w zwalczanie nielegalnego handlu bronią lekką przez wprowadzenie w życie skutecznych kontroli krajowych, takich jak sprawne mechanizmy graniczne i celne, regionalna i międzynarodowa współpraca oraz wzmożona wymiana informacji;
g) zaangażowanie się w wydanie walki i odwrócenie "kultur przemocy" przez wzmaganie społecznego zaangażowania dzięki szkolnictwu publicznemu i programom uświadamiającym.
Artykuł 4
W dążeniu do celów określonych w art. 1 wysiłki Unii będą skierowane na budowę zgody na stosownych płaszczyznach międzynarodowych i, stosownie do kontekstu regionalnego dla urzeczywistnienia następujących zasad i środków mających zapobiegać dalszemu destabilizującemu gromadzeniu broni lekkiej i amunicji do niej:
a) stosowną pomoc krajom żądającym wsparcia dla kontroli i wyeliminowania nadwyżek broni lekkiej i amunicji do niej, szczególnie tam, gdzie mogłoby to pomóc w zapobieżeniu konfliktowi zbrojnemu lub w sytuacjach po zakończeniu konfliktu;
b) popieranie środków budowy zaufania i zachęty w celu popierania dobrowolnego składania nadwyżek broni lekkiej i broni lekkiej posiadanej nielegalnie oraz amunicji do niej, demobilizacji bojowników i następującej po niej rehabilitacji i ponownej integracji, środków obejmujących przestrzeganie układów pokojowych i o kontroli zbrojeń pod wspólnym nadzorem lub nadzorem strony trzeciej, przestrzegania praw człowieka i zasad humanitarnych, ochrony praworządności, zwłaszcza w odniesieniu do bezpieczeństwa osobistego byłych bojowników oraz amnestii dotyczącej broni lekkiej, jak również lokalnych projektów rozwojowych oraz innych gospodarczych i społecznych zachęt;
c) skuteczne usuwanie nadwyżek broni lekkiej obejmujące bezpieczne składowanie, jak również szybkie i skuteczne niszczenie tej broni i amunicji do niej, najlepiej pod nadzorem międzynarodowym;
d) udzielanie pomocy przez właściwe międzynarodowe organizacje, programy i agencje jak również struktury regionalne.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie popierają, gdzie stosowne, w kontekście rozwiązywania konfliktów zbrojnych:
a) zawarcie w mandatach operacji wspierania pokoju lub innych stosownych misji wspierających pokojowe uregulowanie przepisów odnoszących się do demobilizacji, eliminacji nadwyżek broni i amunicji do niej oraz włączenia byłych bojowników do układów pokojowych między stronami konfliktu;
b) rozważenie możliwości przyjęcia przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych niezbędnych postanowień dla działań zapewniających usunięcie broni lekkiej i amunicji do niej w kontekście demobilizacji, w przypadku gdy kraj lub zaangażowane strony nie są w stanie wypełnić stosownych zobowiązań.
TYTUŁ II
Wkład Unii w określone działania
Artykuł 6
1.
Unia udziela finansowego i technicznego wsparcia programom i projektom, które wnoszą bezpośredni i rozpoznawalny wkład do zasad i środków określonych w tytule I, łącznie ze stosownymi programami i projektami kierowanymi przez Narody Zjednoczone, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, inne organizacje międzynarodowe oraz struktury regionalne i organizacje pozarządowe.
Projekty takie obejmować mogą, między innymi, odbieranie broni, reformę sektora bezpieczeństwa oraz programy demobilizacji i ponownej integracji, jak również specjalne programy pomocy ofiarom.
2.
Udzielając takiego wsparcia, Unia bierze pod uwagę, w szczególności, zaangażowanie się odbiorców w przestrzeganie zasad wymienionych w art. 3; respektowanie przez nich praw człowieka; przestrzeganie przez nich międzynarodowych zasad humanitarnych i ochronę praworządności; oraz przestrzeganie przez nich zobowiązań międzynarodowych, w szczególności w odniesieniu do istniejących traktatów pokojowych i międzynarodowych porozumień o kontroli zbrojeń.
Artykuł 7
1.
Rada decyduje o:
- przydzielaniu finansowego i technicznego wsparcia określonego w art. 6,
- priorytetach dla użytkowania tych funduszy,
- warunkach wprowadzania w życie określonych działań Unii, łącznie z możliwością wyznaczenia, w szczególnych przypadkach, osoby odpowiedzialnej za ich wprowadzenie w życie.
2.
Rada decyduje o zasadzie, przygotowaniu i finansowaniu takich projektów na podstawie konkretnych i należycie uwzględniających koszty propozycji projektowych i dla każdego przypadku oddzielnie, nie naruszając dwustronnego wkładu Państw Członkowskich i funkcjonowania Wspólnoty.
3.
Urząd Przewodniczącego, na mocy warunków określonych w art. 18 ust. 2 Traktatu:
- zapewnia łączność z Narodami Zjednoczonymi i innymi właściwymi zaangażowanymi organizacjami,
- ustanawia, ze strukturami regionalnymi i krajami trzecimi, kontakty potrzebne do wprowadzenia w życie określonych działań Unii.
Na bieżąco powiadamia Radę.
Artykuł 8
Rada zwraca uwagę, że Komisja zamierza nakierować swoje działania na osiąganie celów i priorytetów niniejszego wspólnego działania, gdzie stosowne, za pomocą środków przynależnych Wspólnocie.
Artykuł 9
1.
Rada i Komisja są odpowiedzialne za zapewnienie spójności działań Unii w dziedzinie broni lekkiej, w szczególności w odniesieniu do polityk rozwoju.
W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja przedkładają wszelkie stosowne informacje właściwym organom Rady.
Rada i Komisja zapewniają wprowadzenie w życie działań przez nie przeprowadzanych, zgodnie ze swymi kompetencjami.
2.
Państwa Członkowskie usiłują również zwiększać skuteczność swych działań krajowych w dziedzinie broni lekkiej.
Działania podjęte zgodnie z art. 6 w jak największym stopniu skoordynowane są z tymi podjętymi przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę.
Artykuł 10
Wspólne Działanie 1999/34/WPZiB niniejszym traci moc.
Artykuł 11
Rada dokonuje corocznego przeglądu działań podjętych w ramach niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 12
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 13
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne Stanowisko Rady
z dnia 21 października 2002 r.
w sprawie dostaw niektórych rodzajów sprzętu do Demokratycznej Republiki Konga
(2002/829/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie uzgodniły dnia 7 kwietnia 1993 r. nałożenie embargo na broń dla Zairu (obecnie Demokratyczna Republika Konga).
(2) Dnia 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/203/WPZiB dotyczące wspierania przez Unię Europejską wykonania porozumienia rozjemczego z Lusaki i procesu pokojowego w Demokratycznej Republice Konga i uchylające wspólne stanowisko 2001/83/WPZiB [1].
Wspólne stanowisko zapewnia, między innymi, że Unia Europejska dąży do szybkiego stosowania procesu rozbrojenia na mocy porozumienia z Lusaki, jak również udzielenia wsparcia w odbudowie i rozwoju kraju.
(3) Wspólne stanowisko Rady 2001/374/WPZiB z dnia 14 maja 2001 r. w sprawie zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce [2] wymaga, by Unia Europejska zwiększyła swoje wsparcie dla rozbrojenia w warunkach powojennych, ze szczególnym uwzględnieniem usuwania min lądowych.
(4) Embargo na broń powinno być zmienione w celu dopuszczenia niektórych wyłączeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Dostawy lub sprzedaż broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów, włącznie z uzbrojeniem i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem, sprzętem paramilitarnym i częściami zamiennymi wymienionymi wcześniej, do Demokratycznej Republiki Konga przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich są zakazane, bez względu na to, czy pochodzą one z tych państw, czy nie.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) dostaw czasowo wywiezionych do Demokratycznej Republiki Konga wyłącznie do osobistego użytku pracowników Narodów Zjednoczonych;
b) dostaw sprzętu o charakterze nieśmiercionośnym, do wykorzystania wyłącznie w celach humanitarnych lub ochronnych, tymczasowo wywiezionego do Demokratycznej Republiki Konga do osobistego użytku przedstawicieli mediów i pracowników agencji humanitarnych i rozwojowych oraz personelu pomocniczego;
c) sprzętu wykorzystywanego do usuwania i niszczenia przeciwpiechotnych min lądowych.
3.
Państwa Członkowskie rozważają dostawy na mocy ust. 2 na podstawie indywidualnych przypadków, biorąc w pełni pod uwagę kryteria określone w kodeksie postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni.
Państwa Członkowskie żądają odpowiednich środków ochronnych przeciwko nadużyciu upoważnień przyznanych na mocy ust. 2 i, w stosownym przypadku, ustanawiają przepisy do ponownego wywiezienia sprzętu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się wzajemnie oraz Komisję o środkach podjętych na podstawie niniejszego wspólnego stanowiska i dostarczają sobie wzajemnie wszelkie istotne informacje będące w ich posiadaniu, w związku z niniejszym wspólnym stanowiskiem.
Artykuł 3
Aby wpływ powyższych środków był jak największy, Unia Europejska podejmie starania, aby zachęcić inne państwa do przyjęcia środków podobnych do zawartych w niniejszym wspólnym stanowisku.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko będzie podlegać stałemu przeglądowi.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne Stanowisko Rady
z dnia 21 października 2002 r.
w sprawie Ruandy i uchylające wspólne stanowisko 2001/799/WPZiB
(2002/830/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wspólnych stanowiskach 2000/558/WPZiB [1] i 2001/799/WPZiB [2] Rada określiła cele i priorytety Unii Europejskiej w stosunku do Ruandy.
(2) Wspólnym działaniem 96/250/WPZiB [3] Rada wyznaczyła specjalnego wysłannika dla regionu wielkich jezior afrykańskich.
(3) Artykuł 8 umowy o partnerstwie między krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. [4], przewiduje ustanowienie dialogu politycznego między Unią Europejską a wszystkimi państwami sygnatariuszami umowy w celu osiągnięcia celów umowy, w szczególności w odniesieniu do pokoju, bezpieczeństwa oraz popierania stabilnego i demokratycznego otoczenia politycznego.
(4) W świetle wydarzeń w Ruandzie od listopada 2001 r. należy przyjąć nowe wspólne stanowisko w sprawie Ruandy, a wspólne stanowisko 2001/799/WPZiB powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celami i priorytetami Unii Europejskiej w jej stosunkach z Ruandą są popieranie, stymulowanie i wspieranie procesu:
a) odrodzenia kraju po zbrodniach ludobójstwa i popierania pojednania narodowego;
b) odbudowy, zmniejszania ubóstwa i rozwoju;
c) ochrony i popierania praw człowieka i podstawowych wolności;
d) przejścia do demokracji.
Zwracając uwagę, że regionalna niestabilność może odgrywać rolę w zagrożeniu osiągnięciu tych celów, Unia Europejska zachęca Rząd Ruandy do działania, w szczególności poprzez jego politykę zagraniczną, w kierunku osiągnięcia regionalnej stabilności w tym regionie, podobnie jak czyni w stosunku do wszystkich innych stron konfliktów
Artykuł 2
Unia Europejska potwierdza, że za postęp w obszarach określonych w art. 1 odpowiedzialny jest przede wszystkim Rząd Ruandy.
W celu wspierania i popierania jego wysiłków Unia Europejska prowadzić będzie konstruktywny i krytyczny dialog polityczny z rządem Ruandy, w tym również poprzez urzędy swego specjalnego wysłannika dla regionu wielkich jezior afrykańskich, na podstawie przepisów niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
W odniesieniu do regionalnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa rządu Ruandy Unia Europejska:
a) przyjmując z zadowoleniem zawarcie porozumienia między Ruandą a Demokratyczną Republiką Konga, podpisanego w Pretorii dnia 30 lipca 2002 r., zachęca Rząd Ruandy do zakończenia wycofywania oddziałów wojskowych Ruandy z DRK i dalszego przestrzegania porozumienia z Pretorii;
b) nakłania Rząd Ruandy do dotrzymywania poczynionych zobowiązań, między innymi w Lusace (lipiec 1999 r.), Kampali (kwiecień 2000 r.) i Harare (grudzień 2000 r.) na rzecz wynegocjowanego, pokojowego i szybkiego uregulowania kryzysu w DRK, oraz do przestrzegania stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności rezolucji 1304 (2000), 1341 (2001), 1355 (2001), 1376 (2001), 1399 (2002) i 1417 (2002);
c) zachęca Rząd Ruandy do użycia swojego wpływu w celu zabezpieczenia poszanowania praw człowieka i bezpieczeństwa osób cywilnych we wschodniej części DRK;
d) zachęca Rząd Ruandy do popierania dialogu i systematycznego poszukiwania wszelkich pokojowych rozwiązań wspólnie z właściwymi władzami sąsiadujących krajów włączonych w kryzysy w DRK i Burundii;
e) zwraca się do władz Ruandy, tak jak prosi wszystkie strony konfliktu, o należyte wzięcie pod uwagę zaleceń i środków, które mogłaby przyjąć ONZ w odniesieniu do nielegalnej eksploatacji zasobów naturalnych w DRK.
Artykuł 4
W odniesieniu do sytuacji w Ruandzie wysiłki Unii Europejskiej oparte będą na następujących zasadach:
a) odnośnie do pojednania i podziału władzy Unia Europejska zachęca i wspiera pojednanie między wszystkimi Ruandyjczykami w granicach Ruandy i poza nią poprzez dialog wszystkich grup, które odrzucają przemoc i ludobójstwo.
Taki dialog musi być wielowątkowy i poszukiwać udoskonalonego podziału władzy, demokratyzacji kraju, odbudowy narodowej i ochrony mniejszości.
Uwzględniając odpowiedzialność samego rządu w tej sprawie, Unia Europejska podkreśla znaczenie, jakie przywiązuje do niezależności i reprezentatywności Komisji jedności narodowej i pojednania, której działalność jest przez nią wspierana;
b) odnośnie do demokratyzacji Unia Europejska:
i) podkreśla znaczenie przestrzegania równowagi politycznej ustanowionej w prawie podstawowym Ruandy.
Energicznie zachęca Rząd Ruandy oraz komisję ustawodawczą i konstytucyjną do zakończenia, w ścisłej konsultacji z ludnością, projektowania nowej konstytucji skonstruowanej dla stworzenia nowych ram instytucjonalnych dla kraju, zagwarantowania skutecznej ochrony praw obywatelskich i politycznych Ruandańczyków, łącznie z wolnością tworzenia partii politycznych, zachowania spójności społecznej i ochrony podstawowych praw i wolności;
ii) podkreśla potrzebę obejmującego wszystkich uczestnictwa w wyborach i nakłania Rząd Ruandy do ustanowienia systemu głosowania zapewniającego wolne i uczciwe wybory, gwarantującego wszystkim Ruandańczykom i wszystkim sektorom społeczeństwa (łącznie z partiami politycznymi) wyrażenie swoich poglądów, wolność słowa, łącznie z ochroną dla mediów, uczestnictwo ludności cywilnej w debacie publicznej i przejrzystość w odniesieniu do całego procesu wyborczego i ustawodawstwa wyborczego;
iii) z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie narodowej komisji wyborczej, że wybory parlamentarne i prezydenckie odbędą się w drugiej połowie 2003 r., jak również zaproszenie do monitorowania wyborów wystosowane do wspólnoty międzynarodowej;
iv) podkreśla swoje przywiązanie do niezależności, którą komisja powinna posiadać dla wiarygodności procesów wyborczych, i prosi władze o zagwarantowanie rzeczywistej niezależności komisji wyborczej;
v) zachęca Rząd Ruandy do poszerzania odpowiedzialności, kompetencji i środków wybranych władz lokalnych, aby zapewnić uczestnictwo społeczności lokalnej w procesie politycznym i rozwojowym, oraz pozostaje przygotowana do wspierania tego procesu właściwymi środkami, jak również do kontynuowania wsparcia dla ruchu w kierunku decentralizacji, zapoczątkowanego przez rząd w maju 2000 r.;
c) odnośnie do systemu wymiaru sprawiedliwości i metody "Gacaca" administrowania wymiarem sprawiedliwości (wymiar sprawiedliwości z elementem powszechnego uczestnictwa, oparty na tradycyjnych sądach) Unia Europejska:
i) z zadowoleniem przyjmuje oficjalne powołanie do życia trybunałów Gacaca i zachęca Rząd Ruandy do monitorowania zbliżających się postępowań w ścisłej współpracy z krajowymi i międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi;
ii) uznaje konstruktywną rolę, jaką Gacaca może odegrać w rozwiązaniu konsekwencji ludobójstwa z 1994 r., w szczególności przez przyspieszenie procesów osób ciągle przebywających w więzieniu i podejrzanych o branie udziału w ludobójstwie;
iii) podkreśla potrzebę kontynuacji wprowadzania w życie systemu Gacaca oraz wprowadzania obsługi lokalnej, cały czas biorąc pod uwagę podstawowe prawa wszystkich zainteresowanych;
iv) w tym względzie zachęca Rząd Ruandy i Sąd Najwyższy do zapewnienia, że wymiar sprawiedliwości Gacaca administrowany jest zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka;
v) zachęca również sądy Gacaca do generalnego przyjęcia instytucji ułaskawienia jako podstawowej zasady praktycznej oraz do ochrony praw gwarantowanych przez system prawny zarówno oskarżonym, zwłaszcza w odniesieniu do obrony i środków odwoławczych, jak i stronom w postępowaniu cywilnym;
vi) dodatkowo zachęca Rząd Ruandy do upewnienia się, że wszystkie środki odnoszące się do administrowania wymiarem sprawiedliwości Gacaca są wdrożone, w szczególności odnośnie do postępowania sądowego przed takimi sądami;
vii) będzie nadal, z innymi partnerami z Rządu Ruandy, dostarczać skoordynowanego wsparcia systemowi Gacaca wprowadzonemu w życie zgodnie z wyżej wymienionymi zasadami;
viii) zachęca władze Ruandy do dalszego uświadamiania społeczeństwu w ogólności, a szczególnie osobom ocalałym z aktów ludobójstwa, potrzeby zaakceptowania tych zasad, aby jednocześnie zajmować się problemem bezkarności oraz wypracować pragmatyczne rozwiązanie niepokojącego problemu wielkiej liczby więźniów oczekujących na proces, zatrzymanych na podstawie wątpliwych przesłanek;
ix) nakłania Rząd Ruandy do kontynuowania wysiłków w celu zmniejszenia liczby więźniów (w szczególności grup zagrożonych, jak osoby starsze, osoby chore i niedołężne, nieletni obecnie lub ci, którzy byli nieletni w czasie popełnienia czynów, za które zostali aresztowani);
x) w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt odbycia się wstępnego, dokonującego przesłuchań Gacaca, które doprowadziło do zwolnienia pewnej liczby więźniów, którym nie można było wytoczyć procesu.
Unia Europejska:
i) wspiera pracę Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Ruandy (ICTR), mieszczącego się w Arusha, w szczególności ponawia swoje wysiłki w celu zapewnienia, że wszystkie państwa wydadzą ICTR wszystkich przez niego oskarżonych o ludobójstwo i inne poważne pogwałcenia międzynarodowego prawa humanitarnego.
Stara się o ciągłą poprawę administracyjnej skuteczności trybunału;
ii) nakłania Rząd Ruandy do pełnego przestrzegania jego zobowiązania do współpracy z ICTR i do dostarczania wszystkich informacji wymaganych przez ICTR, niezależnie od tego, jakich osób czy instytucji one dotyczą.
Unia Europejska zachęca Rząd Ruandy do przestrzegania jego zobowiązań na mocy Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych i do stosowania się do innych międzynarodowych klauzul ochronnych dotyczących kary śmierci oraz aktywnie zachęca go do rozważenia zniesienia kary śmierci.
Unia Europejska zachęca również Rząd Ruandy do podpisania statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego;
d) odnośnie do polityki osadnictwa wiejskiego Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje priorytety nadane przez Rząd Ruandy strategiom zmniejszania ubóstwa oraz uwzględnianie w tych ramach dobrowolnego osadnictwa wiejskiego;
e) odnośnie do prawa człowieka Unia Europejska:
i) zachęca Rząd Ruandy do kontynuowania współpracy z urzędem Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka;
ii) nakłania Rząd Ruandy do wspierania i podejmowania konkretnych kroków w celu ochrony praw człowieka wszystkich Ruandańczyków, w tym także przez zapewnienie niezależnego i skutecznego funkcjonowania narodowej komisji praw człowieka oraz przez ułatwianie działalności organizacji praw człowieka działających w Ruandzie;
iii) zachęca narodową komisję praw człowieka do kontynuowania pracy z odnośnymi organizacjami pozarządowymi w celu nasilenia swej działalności i przyspieszenia wykonania swego programu działania, do którego wnosi wkład Unia;
f) odnośnie do współpracy i rozwoju gospodarczego i społecznego Unia Europejska podkreśla ścisłe powiązania między właściwym wprowadzaniem w życie strategii zmniejszania ubóstwa i nieustającymi wysiłkami Rządu Ruandy w celu przyczyniania się do osiągnięcia powrotu do pokoju i bezpieczeństwa w regionie, zwłaszcza w DRK, oraz umacniania procesu pojednania i demokratyzacji w Ruandzie.
Przyjmując z zadowoleniem wycofanie wojskowych oddziałów ruandyjskich z DRK, Unia Europejska jeszcze raz powtarza, że wysiłki w celu pokojowego uregulowania konfliktu w DRK będą, z zastrzeżeniem szczegółowej kontroli przez właściwe organy, wpływały na więzi kooperacyjne miedzy Unią Europejską i Ruandą;
g) odnośnie do ponownego zintegrowania się ze społeczeństwem Ruandy osób ocalałych z aktów ludobójstwa i wszystkich innych osób wysiedlonych Unia Europejska zachęca i wspiera wysiłki Rządu Ruandy w celu ułatwiania tego procesu, w tym również przez współpracę z właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
W szczególności Unia Europejska we współpracy z innymi instytucjami międzynarodowymi, jak Bank Światowy, ciągle wyraża swą gotowość do wspierania demobilizacji armii ruandyjskiej oraz rozbrojenia, demobilizacji i planu ponownej integracji dla przeciwstawnych sił zbrojnych (z dawnego FAR oraz Interahamwe).
Unia Europejska jest przekonana, że problem rozbrojenia zbrojnych grup Ruandyjskich w DRK, jak również problem rozbrojenia innych zbrojnych grup, nie może być uregulowany siłą, lecz musi zostać rozwiązany dobrowolnie i z użyciem zachęt w ramach politycznych przedsięwzięć wszystkich zainteresowanych krajów.
Stosownie do tego Unia domaga się, aby wszystkie państwa w regionie powstrzymały się od udzielania wojskowego wsparcia tym grupom.
Unia z zadowoleniem przyjmuje opracowane przez Rząd Ruandy programy ponownej integracji powracających uchodźców oraz nakłania Rząd Ruandy do kontynuacji przyjmowania wszystkich byłych bojowników i uchodźców, którzy nie są wmieszani w ludobójstwo lub zbrodnie wojenne, w szczególności jako część operacji rozbrojenia, demobilizacji, repatriacji i ponownej integracji, przewidzianych w porozumieniach z Lusaki i z Pretorii.
Artykuł 5
Rada zwraca uwagę, że Komisja zamierza nakierować swoje działanie na osiągnięcie celów i priorytetów niniejszego wspólnego stanowiska, gdzie stosowne, za pomocą stosownych środków wspólnotowych.
Artykuł 6
Wprowadzając w życie niniejsze wspólne stanowisko, Unia Europejska będzie ściśle współpracować z Narodami Zjednoczonymi, Unią Afrykańską i innymi zainteresowanymi organizacjami.
Artykuł 7
Wprowadzanie w życie niniejszego wspólnego stanowiska będzie regularnie monitorowane.
Zostanie ono przejrzane w ciągu 12 miesięcy.
Artykuł 8
Wspólne stanowisko 2001/799/WPZiB niniejszym traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych
(2002/465/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej, Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z celów Unii Europejskiej jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Cel ten ma być osiągnięty poprzez zapobieganie i zwalczanie przestępczości w drodze ściślejszej współpracy między służbami policyjnymi, władzami celnymi i innymi właściwymi władzami Państw Członkowskich, z zachowaniem zasad praw człowieka i podstawowych wolności oraz zasady państwa prawa leżącej u podstaw powstania Unii, które są wspólne dla wszystkich Państw Członkowskich.
(2) Rada Europejska zebrana w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. wezwała do niezwłocznego tworzenia przewidzianych Traktatem wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, jako pierwszego kroku w celu zwalczania handlu środkami odurzającymi, handlu ludźmi, jak również terroryzmu.
(3) W art. 13 Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej [3], ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, zawarte jest postanowienie o tworzeniu i działaniach wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych.
(4) Rada ponagla do podjęcia wszelkich środków w celu zapewnienia jak najszybszej ratyfikacji tej Konwencji, a w każdym razie przed końcem 2002 r.
(5) Rada uznaje, że sprawą wielkiej wagi jest pozytywny odzew na wezwanie Rady Europejskiej do pilnego tworzenia wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych.
(6) Rada stoi na stanowisku, że na obecnym etapie dążenia do jak najskuteczniejszego zwalczania międzynarodowej przestępczości, w odniesieniu do wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, nadszedł właściwy czas na przyjęcie na szczeblu Unii szczególnego, prawnie wiążącego instrumentu, który powinien być stosowany we wspólnym ściganiu przestępstw związanych z handlem środkami odurzającymi, handlem ludźmi, jak również z terroryzmem.
(7) Rada uważa, że w obliczu konieczności zwalczania przestępstw popełnianych przez terrorystów tworzenie takich zespołów jest zadaniem priorytetowym.
(8) Państwa Członkowskie, które tworzą taki zespół, powinny zdecydować o jego składzie, celu i okresie działania.
(9) Współtworzące zespół Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, gdy to możliwe i zgodne ze stosowanym prawem, o dopuszczeniu do udziału w działalności zespołu osób, które nie reprezentują właściwych organów Państw Członkowskich oraz o tym, że do takich osób mogą należeć przedstawiciele, na przykład, Europolu, Komisji (OLAF) lub przedstawiciele odpowiednich organów państw niebędących członkami Unii Europejskiej, a w szczególności przedstawiciele organów wymiaru sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych.
W takich przypadkach umowa o utworzeniu zespołu powinna szczegółowo stanowić o kwestii ewentualnej odpowiedzialności tego typu przedstawicieli.
(10) Wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy prowadzi działania na terytorium Państwa Członkowskiego zgodnie z porządkiem prawnym obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
(11) Niniejsza decyzja ramowa nie powinna naruszać żadnych innych przepisów bądź postanowień w sprawie tworzenia lub działań operacyjnych wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze
1.
W drodze wzajemnych umów właściwe organy dwóch lub więcej Państw Członkowskich mogą tworzyć wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze w szczególnym celu i na określony czas, z możliwością przedłużenia na podstawie wzajemnej zgody, w celu prowadzenia śledztw w sprawach karnych w jednym lub więcej Państw Członkowskich, współtworzących zespół.
Skład zespołu ustala się w umowie.
Wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy można w szczególności utworzyć w przypadku gdy:
a) śledztwa w sprawach przestępstw prowadzone w Państwie Członkowskim wymagają dokonywania trudnych i wymagających działań śledczych mających powiązania z innymi Państwami Członkowskimi;
b) niektóre z Państw Członkowskich prowadzą śledztwa w sprawach przestępstw, których okoliczności stwarzają konieczność skoordynowanych i jednomyślnych działań w zaangażowanych w nie państwach.
Z wnioskiem o utworzenie wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego może wystąpić każde z zainteresowanych Państw Członkowskich.
Zespół powstaje w tym z Państw Członkowskich, w którym przewiduje się prowadzenie śledztwa.
2.
W uzupełnieniu do informacji wymienionych odpowiednio w postanowieniach art. 14 Europejskiej konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych oraz art. 37 Traktatu z Beneluksu z dnia 27 czerwca 1962 r., zmienionego protokołem z dnia 11 maja 1974 r., wnioski o utworzenie wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego zawierają propozycje składu zespołu.
3.
Wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy prowadzi działania na terytorium współtworzącego zespół Państwa Członkowskiego z uwzględnieniem następujących warunków ogólnych:
a) na czele zespołu stoi przedstawiciel właściwego uczestniczącego w śledztwie organu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania; kierujący zespołem działa w granicach swoich kompetencji na podstawie prawa krajowego;
b) zespół prowadzi działania zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na terytorium którego działa; członkowie zespołu wykonują swoje zadania pod kierownictwem osoby określonej w lit. a), z uwzględnieniem warunków określonych przez właściwe organy Państwa Członkowskiego w umowie o utworzeniu zespołu;
c) Państwo Członkowskie, na terytorium którego zespół prowadzi działania, dokonuje niezbędnych uzgodnień organizacyjnych służących podjęciu i wykonywaniu tych działań.
4.
W niniejszej decyzji ramowej członków wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego wywodzących się z Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, na terytorium którego zespół prowadzi działania, określa się jako "członków wspierających" zespół.
5.
Członkowie wspierający wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego zostają uprawnieni do obecności w toku podejmowania działań śledczych w Państwie Członkowskim, na terytorium którego zespół prowadzi działania.
Jednakże z przyczyn szczególnych kierujący zespołem może zdecydować inaczej, zgodnie z prawem obowiązującym w Państwie Członkowskim, na terytorium którego zespół prowadzi działania.
6.
Kierujący zespołem może powierzyć członkom wspierającym wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania, zadanie podjęcia niektórych działań śledczych, jeśli zostaje to zatwierdzone uprzednio przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania, i Państwa Członkowskiego wspierającego je w tych działaniach.
7.
W przypadku gdy dla prowadzenia działań przez wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy niezbędne jest podjęcie działań śledczych w jednym z Państw Członkowskich współtworzących zespół, wyznaczeni przez to Państwo członkowie wspierający zespół mogą wystąpić z wnioskiem do właściwych organów swojego państwa o podjęcie tych działań.
Działania te zostają rozpatrzone w tym Państwie Członkowskim zgodnie z warunkami, z uwzględnieniem których prowadzone byłoby w tym Państwie postępowanie, jeśli wystąpiono by z wnioskiem o podjęcie tego rodzaju środków śledczych podczas prowadzenia śledztwa krajowego.
8.
W przypadku gdy wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy zgłasza potrzebę pomocy ze strony Państwa Członkowskiego, które nie uczestniczy w tworzeniu zespołu, lub państwa trzeciego, z wnioskiem o pomoc do właściwych organów tego Państwa, zgodnie z odpowiednimi instrumentami lub uzgodnieniami, występują właściwe organy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania.
9.
Członek wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego może, w zgodzie z jego prawem krajowym i w granicach swoich kompetencji, dostarczyć zespołowi informacji dostępnych w Państwie Członkowskim, które wyznaczyło go do wspierania zespołu w prowadzonych przez zespół dochodzeniach.
10.
Informacje uzyskane zgodnie z prawem przez członka lub wchodzącego w skład wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego członka wspierającego, które w inny sposób dla właściwych władz zainteresowanych Państw Członkowskich nie są dostępne, można wykorzystać w następujących celach:
a) w celach, dla jakich zespół został utworzony;
b) z zastrzeżeniem uprzedniej zgody Państwa Członkowskiego, w którym informacje zostały udostępnione, w celu wykrywania, przeprowadzania śledztwa i prowadzenia postępowania karnego w sprawie innych przestępstw kryminalnych; zgoda taka może zostać cofnięta jedynie w przypadkach, gdy wykorzystanie informacji mogłoby zagrozić śledztwom prowadzonym w tym Państwie Członkowskim bądź w stosunku do których to Państwo Członkowskie mogłoby odmówić wzajemnej pomocy;
c) w celu zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego oraz z zastrzeżeniem lit. b), jeśli w następstwie informacji zostaje wszczęte dochodzenie;
d) do innych celów w zakresie objętym umową między Państwami Członkowskimi współtworzącymi zespół.
11.
Niniejsza ramowa decyzja nie narusza żadnych innych obowiązujących przepisów bądź postanowień w sprawie tworzenia lub działania wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych.
12.
W zakresie, w jakim jest to przewidziane przez ustawodawstwo zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub przepisy zastosowanego między nimi instrumentu prawnego, można uzgodnić udział w działaniach zespołu osób innych niż przedstawiciele właściwych władz Państw Członkowskich współtworzących wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy.
Przykładowo, do osób takich mogą należeć funkcjonariusze organów ustanowionych na mocy Traktatu.
Do osób tych nie mają zastosowania uprawnienia przyznane na mocy niniejszej ramowej decyzji członkom lub członkom wspierającym zespołu, chyba że umowa wyraźnie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Odpowiedzialność karna funkcjonariuszy
W odniesieniu do przestępstw popełnionych w czasie wykonywania działań określonych w art. 1, wobec lub przez funkcjonariuszy z Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, na terytorium którego zespół prowadzi działania, funkcjonariuszy tych traktuje się na takich samych zasadach, jak funkcjonariuszy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania.
Artykuł 3
Odpowiedzialność cywilna funkcjonariuszy
1.
Jeśli zgodnie z art. 1 funkcjonariusze Państwa Członkowskiego prowadzą działania w innym Państwie Członkowskim, na pierwszym z tych Państw Członkowskich spoczywa odpowiedzialność za wszelkie szkody spowodowane przez funkcjonariuszy podczas prowadzenia działań, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzą oni działania.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium została wyrządzona szkoda określona w ust. 1, ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą zgodnie z warunkami, z uwzględnieniem których Państwo to ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za szkody spowodowane przez jego własnych funkcjonariuszy.
3.
Państwo Członkowskie, którego funkcjonariusze wyrządzili szkodę jakiejkolwiek osobie na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zwraca temu ostatniemu w całości każdą z sum odszkodowań wypłaconych na rzecz ofiar lub osób w ich imieniu uprawnionych.
4.
Bez uszczerbku dla wykonywania praw wobec osób trzecich, z wyjątkiem ust. 3, każde Państwo Członkowskie wstrzymuje się, w przypadku przewidzianym w ust. 1, od występowania z wnioskiem o zwrot odszkodowania za szkody, które poniosło ze strony drugiego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu przestrzegania przepisów niniejszej ramowej decyzji w terminie do dnia 1 stycznia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji teksty wszelkich przepisów wdrażających do ich prawa krajowego zobowiązania wynikające z niniejszej decyzji ramowej.
Na tej podstawie oraz na podstawie innych informacji Komisja, do dnia 1 lipca 2004 r., przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszej decyzji ramowej.
Rada ocenia zakres, w jakim Państwa Członkowskie przestrzegają przepisów niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza ramowa decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym. Decyzja traci moc z dniem wejścia w życie we wszystkich Państwach Członkowskich Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie zwalczania terroryzmu
(2002/475/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 29, art. 31 lit. e) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska opiera się na uniwersalnych wartościach, jakimi są godność ludzka, wolność, równość i solidarność, poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności.
Unia Europejska opiera się na zasadzie demokracji i zasadzie państwa prawa, wspólnych dla Państw Członkowskich.
(2) Terroryzm stanowi jedno z najpoważniejszych naruszeń tych zasad.
Przyjęta na nieformalnym posiedzeniu Rady w dniu 14 października 1995 r. Deklaracja La Gomera potwierdza, że terroryzm stanowi zagrożenie dla demokracji, dla swobodnego wykonywania praw człowieka oraz dla rozwoju gospodarczego i społecznego.
(3) Wszystkie lub niektóre Państwa Członkowskie są stronami wielu konwencji dotyczących terroryzmu.
Konwencja Rady Europy z dnia 27 stycznia 1977 r. o zwalczaniu terroryzmu nie zalicza przestępstw terrorystycznych do przestępstw politycznych ani przestępstw związanych z przestępstwami politycznymi, ani przestępstw wypływających z pobudek politycznych.
Narody Zjednoczone przyjęły Konwencję o zwalczaniu ataków terrorystycznych z użyciem bomb z dnia 15 grudnia 1997 r. oraz Konwencję o zwalczaniu finansowania terroryzmu z dnia 9 grudnia 1999 r.
Na forum Narodów Zjednoczonych trwają obecnie negocjacje nad projektem konwencji przeciwko terroryzmowi o zasięgu globalnym.
(4) Na poziomie Unii Europejskiej dnia 3 grudnia 1998 r. Rada przyjęła plan działań Rady i Komisji w sprawie sposobu jak najskuteczniejszego wdrożenia postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3].
Należy również wziąć pod uwagę konkluzje Rady z dnia 20 września 2001 r. oraz plan działania Nadzwyczajnej Rady Europejskiej z dnia 21 września 2001 r. w sprawie zwalczania terroryzmu.
Do terroryzmu odnosiły się również wnioski Rady Europejskiej w Tampere z dnia 15 i 16 października 1999 r. oraz Rady Europejskiej z Santa María da Feira z dnia 19 i 20 czerwca 2000 r.
Na kwestię tę zwrócono również uwagę w komunikacie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie dokonywanej co dwa lata aktualizacji danych zbiorczych w celu przeglądu postępów w tworzeniu "przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości" w obrębie Unii Europejskiej (w drugiej połowie 2000 r.).
Ponadto dnia 5 września 2001 r. Parlament Europejski przyjął zalecenie w sprawie roli Unii Europejskiej w zwalczaniu terroryzmu.
Należy również przypomnieć, że dnia 30 lipca 1996 r. wiodące państwa uprzemysłowione (G7) i Rosja na szczycie w Paryżu opowiedziały się za podjęciem dwudziestu pięciu środków zwalczania terroryzmu.
(5) Unia Europejska przyjęła liczne szczególne środki mające wpływ na terroryzm i przestępczość zorganizowaną, jak np. decyzję Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. polecającą Europolowi objęcie działalnością przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, wolności osobistej lub mieniu, popełnionych lub takich, których popełnienie jest prawdopodobne podczas działań terrorystycznych [4]; Wspólne działanie Rady 96/610/WSiSW z dnia 15 października 1996 r. dotyczące utworzenia i utrzymywania spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności i wiedzy specjalistycznej ułatwiających współpracę antyterrorystyczną między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [5]; wspólne działanie Rady 98/428/WSiSW z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej [6], określające zadania Europejskiej Sieci Sądowej w zakresie przestępstw terrorystycznych, w szczególności art. 2; wspólne działanie Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Pań stwach Członkowskich Unii Europejskiej [7]; oraz zalecenie Rady z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie współpracy w zwalczaniu finansowania grup terrorystycznych [8].
(6) We wszystkich Państwach Członkowskich należy przyjąć zbliżoną definicję przestępstw terrorystycznych, w tym również przestępstw odnoszących się do grup terrorystycznych.
Ponadto w stosunku do osób fizycznych i prawnych, które popełniły lub ponoszą odpowiedzialność za tego rodzaju przestępstwa, należy przewidzieć kary i sankcje odzwierciedlające poważny charakter tych przestępstw.
(7) Należy określić zasady postępowania sądowego zapewniające skuteczność postępowania karnego w sprawach o przestępstwa terrorystyczne.
(8) Zachodzi konieczność podjęcia szczególnych środków w odniesieniu do bezbronnych ofiar przestępstw terrorystycznych.
(9) Uwzględniając, że osiągnięcie celów proponowanych działań na szczeblu działających jednostronnie Państw Członkowskich nie jest w dostatecznym stopniu możliwe oraz że ze względu na potrzebę stosowania zasady wzajemności jest to możliwe do osiągnięcia w większym stopniu na poziomie Unii, Unia Europejska może przyjąć środki, zgodnie z zasadą subsydiarności.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza środki konieczne do osiągnięcia tych celów.
(10) Niniejsza decyzja ramowa szanuje podstawowe prawa zagwarantowane w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz prawa wynikające ze wspólnych dla Państw Członkowskich tradycji konstytucyjnych, stanowiące zasady prawa Wspólnoty.
Unia przestrzega zasad uznanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz znajdujących odbicie w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w rozdziale VI.
Żadnego z przepisów niniejszej ramowej decyzji nie należy interpretować jako zmierzającego do zmniejszenia lub ograniczenia podstawowych praw lub wolności, jak prawo do strajku, wolność zgromadzeń, zrzeszania się lub wolność słowa, łącznie z prawem do tworzenia i przystępowania do związków zawodowych w celu ochrony swoich interesów i związanego z tym prawa do demonstracji.
(11) Przepisy niniejszej ramowej decyzji nie regulują działań sił zbrojnych w okresach konfliktów zbrojnych, regulowanych międzynarodowym prawem humanitarnym, w rozumieniu tych warunków na mocy tego prawa, ani działań sił zbrojnych kraju w ramach wypełniania oficjalnych zobowiązań w zakresie, w jakim są one regulowane innymi zasadami prawa międzynarodowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Przestępstwa terrorystyczne a podstawowe prawa i zasady
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające, że zamierzone czyny, wskazane poniżej w lit. a)-i), określone zgodnie z prawem krajowym jako przestępstwa, które ze względu na swój charakter i kontekst mogą wyrządzić poważne szkody krajowi lub organizacji międzynarodowej, gdy zostają popełnione w celu:
- poważnego zastraszenia ludności, lub
- bezprawnego zmuszenia rządu lub organizacji międzynarodowej do podjęcia lub zaniechania działania, lub
- poważnej destabilizacji lub zniszczenia podstawowych politycznych, konstytucyjnych, gospodarczych lub społecznych struktur kraju lub organizacji międzynarodowej,
są uważane za przestępstwa terrorystyczne:
a) ataki na życie ludzkie, które mogą powodować śmierć;
b) ataki na integralność cielesną osoby;
c) porwania lub branie zakładników;
d) spowodowanie rozległych zniszczeń obiektów rządowych lub obiektów użyteczności publicznej, systemu transportowego, infrastruktury, włącznie ze zniszczeniem systemu informacyjnego, stałych platform umieszczonych na szelfie kontynentalnym, miejsca publicznego lub mienia prywatnego, mogące zagrozić życiu ludzkiemu lub mogące spowodować poważne straty gospodarcze;
e) zajęcie statku powietrznego, statku lub innego środka transportu publicznego lub towarowego;
f) wytwarzanie, posiadanie, nabywanie, przewożenie, dostarczanie lub używanie broni, materiałów wybuchowych lub jądrowych, broni biologicznej lub chemicznej, jak również badania i rozwój broni biologicznej i chemicznej;
g) uwalnianie substancji niebezpiecznych lub powodowanie pożarów, powodzi lub wybuchów, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;
h) zakłócenia lub przerwy w dostawach wody, energii elektrycznej lub wszelkich innych podstawowych zasobów naturalnych, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;
i) grożenie popełnieniem czynów wymienionych w lit. a)-h).
2.
Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje zmianą obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zawartych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Przestępstwa dotyczące grupy terrorystycznej
1.
Do celów niniejszej decyzji ramowej "grupa terrorystyczna" oznacza grupę zorganizowaną złożoną z więcej niż dwóch osób, ustanowioną na przestrzeni czasu i działającą w uzgodniony sposób w celu popełniania przestępstw terrorystycznych.
"Grupa zorganizowana" oznacza grupę, która nie jest przypadkowo sformowana w celu natychmiastowego dokonania przestępstwa oraz w której nie ma potrzeby formalnego określenia ról członków grupy, ciągłości członkostwa lub rozwiniętej struktury.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność następujących czynów zamierzonych:
a) kierowanie grupą terrorystyczną;
b) uczestnictwo w działaniach grupy terrorystycznej, w tym poprzez dostarczanie informacji lub zasobów materialnych lub poprzez wszelkiego rodzaju finansowanie działalności grupy terrorystycznej, ze świadomością, że takie uczestnictwo będzie stanowiło wkład w działalność przestępczą grupy terrorystycznej.
Artykuł 3
Przestępstwa związane z działalnością terrorystyczną
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające uznanie następujących czynów za przestępstwa związane z terroryzmem:
a) kradzież kwalifikowana dokonana z zamiarem popełnienia czynu wymienionego w art. 1 ust. 1;
b) wymuszenie dokonane z zamiarem popełnienia czynu wymienionego w art. 1 ust. 1;
c) sporządzanie fałszywych dokumentów urzędowych dokonane z zamiarem popełnienia czynu wymienionego w art. 1 ust. 1 lit. a)-h) oraz w art. 2 ust. 2 lit. b).
Artykuł 4
Podżeganie, pomocnictwo lub współsprawstwo oraz usiłowanie
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność czynów polegających na podżeganiu, pomocnictwie lub współsprawstwie w popełnieniu przestępstwa, określonych w art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3.
2. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność czynów polegających na usiłowaniu popełnienia przestępstwa określonych w art. 1 ust. 1 art. 3, z wyjątkiem posiadania, jak przewidziano w art. 1 ust. 1 lit. f) oraz przestępstwa określonego w art. 1 ust. 1 lit. i).
Artykuł 5
Kary
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność przestępstw określonych w art. 1–4 ustanawiając skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające kary, mogące pociągnąć za sobą ekstradycję.
2. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność przestępstw terrorystycznych określonych w art. 1 ust. 1 oraz przestępstw określonych w art. 4 w zakresie, w jakim odnoszą się one do przestępstw terrorystycznych, ustanawiając kary pozbawienia wolności w wymiarze wyższym, niż orzekane z mocy prawa krajowego za takie przestępstwa przy braku zamiaru ich popełnienia zgodnie z art. 1 ust. 1, z wyjątkiem przypadków, gdy orzekane kary są najwyższymi na mocy prawa krajowego.
3. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające karalność przestępstw wymienionych w art. 2, ustanawiając kary pozbawienia wolności w wymiarze maksymalnym nie mniej niż piętnaście lat za przestępstwo określone w art. 2 ust. 2 lit. a) oraz za przestępstwa określone w art. 2 ust. 2 lit. b) w wymiarze maksymalnym nie mniej niż osiem lat. W zakresie, w jakim przestępstwo określone w art. 2 ust. 2 lit. a) odnosi się jedynie do czynu określonego w art. 1 ust. 1 lit. i), maksymalny wymiar kary wynosi nie mniej niż osiem lat.
Artykuł 6
Okoliczności szczególne
Każde Państwo Członkowskie może podjąć niezbędne środki zapewniające zmniejszenie kar określonych w art. 5 w przypadkach, gdy sprawca:
a) odstępuje od działalności terrorystycznej, oraz
b) dostarcza organom administracyjnym lub sądowym informacji, których uzyskanie w inny sposób przez organy administracyjne lub sądowe byłoby niemożliwe, co pomaga odpowiednim organom w:
i) zapobieganiu lub zmniejszaniu skutków przestępstwa;
ii) identyfikacji lub postawieniu przed wymiarem sprawiedliwości innych sprawców;
iii) znalezieniu dowodów; lub
iv) zapobieganiu dalszym przestępstwom określonym w art. 1–4.
Artykuł 7
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby prawne podlegają odpowiedzialności za przestępstwa określone w art. 1–4, popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą albo indywidualnie, albo jako część organu osoby prawnej, zajmującą kierownicze stanowisko w strukturze osoby prawnej, na jednej z następujących podstaw:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej;
b) upoważnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej;
c) upoważnienie do sprawowania kontroli w strukturach osoby prawnej.
2.
Niezależnie od przypadków przewidzianych w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające, że osoba prawna może ponosić odpowiedzialność w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby określonej w ust. 1 umożliwił popełnienie przestępstw określonych w art. 1–4 na korzyść osoby prawnej przez osobę jej podwładną.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 nie wyklucza karnego postępowania sądowego przeciw osobom fizycznym, które są sprawcami, podżegaczami lub współwinnymi przestępstw określonych w art. 1–4.
Artykuł 8
Kary dla osób prawnych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zapewniające, że osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 7 podlega skutecznej, proporcjonalnej i zniechęcającej karze, włączając grzywny wymierzane na podstawie przepisów prawa karnego lub na podstawie innych przepisów oraz mogącej obejmować inne kary, takie jak:
a) pozbawienie prawa do świadczeń lub pomocy publicznej;
b) czasowe lub trwałe pozbawienie uprawnień do prowadzenia działalności handlowej;
c) nadzór sądowy;
d) sądowy nakaz likwidacji;
e) czasowe lub stałe zamknięcie przedsiębiorstw wykorzystanych w celu popełnienia przestępstwa.
Artykuł 9
Jurysdykcja i sądowe postępowanie karne
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do ustanowienia jurysdykcji w sprawach przestępstw określonych w art. 1–4, w przypadku gdy:
a) przestępstwo zostaje popełnione w całości lub w części na jego terytorium; każde Państwo Członkowskie może rozszerzyć obszar swojej jurysdykcji, jeśli przestępstwo zostaje popełnione na terytorium Państwa Członkowskiego;
b) przestępstwo zostaje popełnione na pokładzie statku wodnego pod jego banderą lub statku powietrznego zarejestrowanego w tym Państwie Członkowskim;
c) sprawca jest jednym z jego obywateli lub rezydentów;
d) przestępstwo zostaje popełnione na korzyść osoby prawnej ustanowionej na jego terytorium;
e) przestępstwo zostaje popełnione przeciwko instytucjom lub obywatelom danego Państwa Członkowskiego lub przeciwko instytucji Unii Europejskiej lub organu powołanego zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską lub Traktatem o Unii Europejskiej i mającego siedzibę w tym Państwie Członkowskim.
2.
Jeśli przestępstwo podlega jurysdykcji więcej niż jednego Państwa Członkowskiego i jeśli każde państwo zainteresowane zgodnie ze swoim prawem krajowym może podjąć ściganie na podstawie tego samego stanu faktycznego, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują w celu podjęcia decyzji, które z nich będzie ścigać sprawców w celu, jeśli jest to możliwe, skoncentrowania procedury sądowej w jednym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą odwołać się do organu lub mechanizmu ustanowionego w ramach Unii Europejskiej, aby ułatwić współpracę między ich organami sądowymi oraz koordynację ich działań.
W takiej sytuacji uwzględnia się następujące czynniki:
- dane Państwo Członkowskie to państwo, na którego terytorium dane czyny zostały popełnione,
- dane Państwo Członkowskie to państwo, którego sprawca jest obywatelem lub rezydentem,
- dane Państwo Członkowskie jest Państwem Członkowskim pochodzenia ofiar,
- dane Państwo Członkowskie to państwo, na którego terytorium sprawca został zatrzymany.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje również środki niezbędne w celu ustanowienia swej jurysdykcji w sprawie przestępstw określonych w art. 1–4, w przypadku gdy odmawia ono przekazania lub ekstradycji do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego osoby podejrzanej lub skazanej za te przestępstwa.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia objęcie swoją jurysdykcją spraw, w których jakiekolwiek z przestępstw określonych w art. 2 i 4 zostało popełnione w całości lub w części w obrębie jego terytorium, niezależnie od miejsca siedziby grupy terrorystycznej lub terytorium jej działalności przestępczej.
5.
Niniejszy artykuł nie wyklucza sprawowania jurysdykcji w sprawach karnych, jak ustanowiono przez Państwo Członkowskie zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 10
Ochrona i pomoc udzielane ofiarom
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dochodzenia lub ściganie przestępstw objętych niniejszą decyzją ramową nie zależą od zeznań lub oskarżeń wniesionych przez ofiarę przestępstwa, przynajmniej w przypadku gdy czyny zostały popełnione na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Oprócz środków ustanowionych w decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym [9] każde Państwo Członkowskie, jeśli jest to konieczne, podejmuje wszelkie możliwe środki dla zapewnienia rodzinom ofiar należytej pomocy.
Artykuł 11
Wykonanie i sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej do dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie przesyłają Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania wynikające z niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie sprawozdania sporządzonego na podstawie informacji i sprawozdania Komisji Rada ocenia, do dnia 31 grudnia 2003 r., czy Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej.
3.
Sprawozdanie Komisji określa szczególnie transpozycję do prawa karnego Państw Członkowskich zobowiązania określonego w art. 5 ust. 2.
Artykuł 12
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie do Gibraltaru.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi
(2002/584/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z konluzjami Rady Europejskiej w Tampere z dnia 15 i 16 października 1999 r. w szczególności z ich pkt 35, należy znieść formalną procedurę ekstradycyjną między Państwami Członkowskimi w odniesieniu do prawomocnie skazanych osób uciekających przed sprawiedliwością oraz należy przyspieszyć procedury ekstradycyjne w odniesieniu do osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa.
(2) Program podejmowania środków w celu wprowadzenia zasady wzajemnego uznawania decyzji w sprawach karnych, określony w pkt 37 konkluzji Rady Europejskiej w Tampere oraz przyjęty przez Radę dnia 30 listopada 2000 r. [3], odnosi się do wzajemnego wykonywania nakazów aresztowania.
(3) Wszystkie lub niektóre z Państw Członkowskich są stronami konwencji dotyczących ekstradycji, w tym Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. oraz Europejskiej Konwencji o zwalczaniu terroryzmu z dnia 27 stycznia 1977 r.
W ustawodawstwie ekstradycyjnym krajów nordyckich przyjęto identyczne brzmienie przepisów.
(4) Ponadto Państwa Członkowskie zawarły między sobą trzy następujące, stanowiące część dorobku Unii Konwencje w całości lub w części poświęcone ekstradycji: Konwencja wykonawcza z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [4] (dotycząca stosunków między Państwami Członkowskimi będącymi stronami tej Konwencji), Konwencja z dnia 10 marca 1995 r. o uproszczonych procedurach ekstradycyjnych między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [5] oraz Konwencja z dnia 27 września 1996 r. o ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [6].
(5) Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między Państwami Członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi.
W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych, w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych, stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości przewlekania postępowania.
Dominująca do dziś między Państwami Członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne.
(6) Europejski nakaz aresztowania, przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa jako "kamień węgielny" współpracy sądowej.
(7) Jako że cel, jakim jest zastąpienie systemu wielostronnej ekstradycji zbudowany na fundamencie Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez działające jednostronnie Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Rada może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wymienioną w tym ostatnim artykule, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(8) Decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy została aresztowana, zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby.
(9) Rolę władz centralnych w wykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania należy ograniczyć do pomocy praktycznej i administracyjnej.
(10) Mechanizm europejskiego nakazu aresztowania opiera się na wysokim stopniu zaufania w stosunkach między Państwami Członkowskimi. Jego wykonanie można zawiesić jedynie w przypadku poważnego i trwałego naruszenia przez jedno z Państw Członkowskich zasad określonych w art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, ustalonych przez Radę na podstawie art. 7 ust. 1 wymienionego Traktatu ze skutkami określonymi w jego art. 7 ust. 2.
(11) W stosunkach między Państwami Członkowskimi europejski nakaz aresztowania powinien zastąpić wszystkie wcześniejsze instrumenty dotyczące ekstradycji, łącznie z przepisami tytułu III Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, dotyczącymi ekstradycji.
(12) Niniejsza decyzja ramowa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz tych, które znajdują odbicie w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej [7], w szczególności w jej rozdziale VI.
Żadnego z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie należy interpretować jako zakazującego odmowy przekazania osoby, w odniesieniu do której europejski nakaz aresztowania został wydany, kiedy istnieją, oparte o obiektywne przesłanki, podstawy do przypuszczania, że wymieniony nakaz aresztowania został wydany w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę, religię, pochodzenie etniczne, obywatelstwo, język, poglądy polityczne lub orientację seksualną, lub że jej sytuacja może ulec pogorszeniu z jednej z tych przyczyn.
Niniejsza decyzja ramowa nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu stosowania własnych norm konstytucyjnych odnoszących się do sprawiedliwego procesu, wolności zrzeszania się, wolności prasy i wolności słowa w innych mediach.
(13) Żadna osoba nie może zostać usunięta, wydalona, lub ekstradowana do państwa, w którym istnieje poważne ryzyko, że zostanie ona skazana na karę śmierci, poddana torturom lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karze.
(14) Jako że wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, dane osobowe przetwarzane w kontekście wykonania niniejszej decyzji ramowej powinny być chronione zgodnie z zasadami wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
ROZDZIAŁ 1
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązania do jego wykonania
1.
Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez Państwo Członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne Państwo Członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego.
2.
Państwa Członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.
3.
Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Zakres stosowania europejskiego nakazu aresztowania
1.
Europejski nakaz aresztowania może zostać wydany w przypadku czynów, które w świetle prawa obowiązującego w wydającym nakaz Państwie Członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy, albo w przypadku, gdy zapadł wyrok lub wydano środek zabezpieczający o wymiarze co najmniej czterech miesięcy.
2.
Następujące przestępstwa, jeśli w wydającym nakaz Państwie Członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o wymiarze co najmniej trzech lat i jako określone prawem wydającego nakaz Państwa Członkowskiego, stanowią na warunkach niniejszej decyzji ramowej podstawę, bez weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn, do przekazania na mocy europejskiego nakazu aresztowania:
- udział w organizacjach przestępczych,
- terroryzm,
- handel ludźmi,
- seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
- korupcja,
- nadużycia finansowe, w tym mające negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
- pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
- fałszowanie walut, w tym waluty euro,
- przestępczość komputerowa,
- przestępczość w dziedzinie ochrony środowiska, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin oraz ich odmianami,
- ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania,
- zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
- nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi,
- porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników,
- rasizm i ksenofobia,
- kradzież zorganizowana lub rozbój z bronią w ręku,
- nielegalny handel przedmiotami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
- oszustwo,
- ściąganie haraczy i wymuszanie,
- podrabianie towarów i piractwo,
- fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi,
- fałszowanie środków płatniczych,
- nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost,
- nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
- handel kradzionymi pojazdami,
- gwałt,
- podpalenie,
- przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego,
- bezprawne zajęcie samolotu/statku,
- sabotaż.
3. Rada może w każdej chwili podjąć decyzję, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim na warunkach ustanowionych w art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, o dodaniu innych rodzajów przestępstw do wykazu zawartego w ust. 2. Rada bada, w świetle sprawozdania przedłożonego przez Komisję na podstawie art. 34 ust. 3, czy wykaz ten należy poszerzyć lub zmienić.
4.
Dla przestępstw innych niż określone w ust. 2 przekazanie następuje pod warunkiem, że czyny, za które wydaje się europejski nakaz aresztowania, stanowią przestępstwo w rozumieniu prawa wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, niezależnie od składowych elementów naruszeń prawa karnego lub ich opisu.
Artykuł 3
Obligatoryjna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania
Właściwy sądowy organ Państwa Członkowskiego wykonującego europejski nakaz aresztowania (zwany dalej "wykonującym nakaz organem sądowym") odmawia wykonania europejskiego nakazu aresztowania w następujących przypadkach:
1) jeśli przestępstwo będące podstawą nakazu aresztowania jest objęte amnestią w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim, w przypadku gdy przestępstwo to podlega jurysdykcji państwa z mocy jego prawa karnego;
2) jeśli wykonujący nakaz organ sądowy zostaje poinformowany, że w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, zapadło w związku z popełnieniem tych samych czynów prawomocne orzeczenie w Państwie Członkowskim, z zastrzeżeniem, że jeśli została orzeczona kara, to została ona wykonana lub jest wykonywana, lub też nie może być dłużej wykonywana w świetle prawa Państwa Członkowskiego, w którym nastąpiło skazanie;
3) jeśli w świetle prawa państwa wykonującego nakaz osoba podlegająca europejskiemu nakazowi aresztowania z uwagi na jej wiek nie może być pociągnięta do odpowiedzialności karnej za czyny, stanowiące podstawę wydania nakazu aresztowania.
Artykuł 4
Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania
Wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania:
1) w jednym z przypadków wymienionych w art. 2 ust. 4 czyn, który stanowi podstawę wydania europejskiego nakazu aresztowania, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego; jednakże w odniesieniu do przestępstw związanych z podatkami lub opłatami, należnościami celnymi i wymianą walut obcych, wykonania europejskiego nakazu aresztowania nie można odmówić na tej podstawie, iż prawo wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego nie nakłada tego samego rodzaju podatku lub cła lub nie zawiera tego samego rodzaju zasad w odniesieniu do podatków, opłat, należności celnych i wymiany walut jak prawo wydającego nakaz Państwa Członkowskiego;
2) w przypadku gdy osoba podlegająca europejskiemu nakazowi aresztowania jest ścigana w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim za ten sam czyn, który stanowi podstawę wydania europejskiego nakazu aresztowania;
3) w przypadku gdy organy sądowe wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego zdecydują nie ścigać za przestępstwo stanowiące podstawę wydania europejskiego nakazu aresztowania albo wstrzymać postępowanie sądowe, lub w przypadku gdy w Państwie Członkowskim w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek w odniesieniu do tych samych czynów, zapadło prawomocne orzeczenie, co chroni ją przed dalszym postępowaniem sądowym;
4) w przypadku gdy zgodnie z prawodawstwem wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego ściganie karne lub ukaranie osoby, której dotyczy wniosek, jest ustawowo zakazane i gdy czyny podlegają jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego na podstawie jego prawa karnego;
5) jeśli wykonujący nakaz organ sądowy zostaje powiadomiony, że w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, zapadło, odnośnie do tych samych czynów, prawomocne orzeczenie w państwie trzecim, z zastrzeżeniem, że jeśli została orzeczona kara, to została ona wykonana lub jest aktualnie wykonywana, albo w myśl prawa kraju skazania nie może być dłużej wykonywana;
6) jeśli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego, a osoba, której dotyczy wniosek, jest obywatelem wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego lub w tym państwie stale przebywa, a państwo to zobowiązuje się wykonać karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający zgodnie z jego prawem krajowym;
7) w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania odnosi się do przestępstw, które:
a) w świetle prawa wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego są traktowane jako popełnione w całości bądź w części na terytorium wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego lub w miejscu traktowanym jako jego terytorium; lub
b) są popełnione poza terytorium wydającego nakaz Państwa Członkowskiego, a prawo wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego nie dopuszcza ścigania przestępstw tego rodzaju, jeśli popełnione zostają poza jego terytorium.
Artykuł 5
Gwarancje ze strony wydającego nakaz Państwa Członkowskiego udzielane w szczególnych przypadkach
Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania przez wykonujący nakaz organ sądowy może, z mocy prawa wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, podlegać następującym warunkom:
1) w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania wydaje się w celu wykonania wyroku lub środków zabezpieczających nałożonych decyzją podjętą in absentia i jeśli osoba, której to dotyczy, nie została wezwana do osobistego stawienia się lub w jakikolwiek inny sposób powiadomiona o dacie i miejscu stawienia się, co doprowadziło do wydania decyzji in absentia, przekazanie następuje pod warunkiem, że wydający nakaz organ sądowy udziela zapewnienia uznanego za równoważne gwarancji za osobę, która podlega europejskiemu nakazowi aresztowania, że będzie ona miała możliwość składać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wydającym nakaz Państwie Członkowskim i być obecna podczas wydania orzeczenia;
2) jeśli przestępstwo stanowiące podstawę europejskiego nakazu aresztowania zagrożone jest karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym, wykonanie przedmiotowego nakazu aresztowania następuje pod warunkiem, że w systemie prawnym wydającego nakaz Państwa Członkowskiego istnieją przepisy dopuszczające rewizję wymiaru kary lub zastosowanych środków, dokonywanej na wniosek lub najpóźniej po upływie 20 lat, albo wystąpienie o zastosowanie prawa łaski, o co osoba ta ma prawo się ubiegać na mocy obowiązującego w wydającym nakaz Państwie Członkowskim prawa lub praktyki, mając na celu uniknięcie wykonania takiej kary lub środka zabezpieczającego;
3) w przypadku gdy osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania do celów ścigania, jest uznawana za obywatela lub osobę stale przebywającą w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim, przekazanie następuje pod warunkiem, że osoba ta po rozprawie zostaje przekazana do wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego, orzeczonych w wydającym nakaz Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Właściwe organy sądowe
1.
Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz Państwa Członkowskiego, właściwego dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym Państwie.
2.
Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, właściwego dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym Państwie.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym w świetle jego prawa organie sądowym.
Artykuł 7
Powołanie organu centralnego
1.
Każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć organ centralny lub, jeśli jego system prawny przewiduje taką możliwość, więcej niż jeden organ centralny wspomagający właściwe organy sądowe.
2.
Państwo Członkowskie może, jeśli to wskazane z uwagi na uwarunkowania organizacyjne jego wewnętrznego systemu sądowego, nałożyć na organ lub organy centralne odpowiedzialność za urzędowe przekazywanie i odbiór europejskich nakazów aresztowania, jak również za wszelką inną odnośną korespondencję urzędową.
Państwo Członkowskie pragnące wykorzystać możliwości wynikające z niniejszego artykułu powiadamiają Sekretariat Generalny Rady odnośnie do wyznaczonego organu lub organów centralnych.
Powiadomienia te wiążą wszystkie organy wydającego nakaz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Treść i forma europejskiego nakazu aresztowania
1.
Europejski nakaz aresztowania zawiera następujące informacje podawane zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku:
a) tożsamość i obywatelstwo osoby, do której skierowany jest wniosek;
b) nazwisko i imię, adres, telefon i faks oraz adres e-mail: wydającego nakaz organu sądowego;
c) dowody istnienia podlegającego wykonaniu wyroku, środka zabezpieczającego lub jakiegokolwiek innego podlegającej wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny, a wchodzący w zakres art. 1 i 2;
d) charakter i kwalifikacja prawna przestępstwa, szczególnie w odniesieniu do art. 2;
e) opis okoliczności popełnienia przestępstwa, w tym jego czas i miejsce oraz stopień jego popełnienia przez osobę, której dotyczy wniosek;
f) orzeczona kara, jeśli istnieje prawomocny wyrok, lub skala przewidzianych za to przestępstwo kar w świetle prawodawstwa wydającego nakaz Państwa Członkowskiego;
g) jeśli to możliwe, inne skutki przestępstwa.
2.
Europejski nakaz aresztowania należy przetłumaczyć na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
Każde z Państw Członkowskich może, w chwili przyjęcia niniejszej decyzji ramowej lub w terminie późniejszym, stwierdzić w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady, iż przyjmie tłumaczenie w jednym lub większej liczbie języków urzędowych instytucji Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ 2
PROCEDURA PRZEKAZYWANIA
Artykuł 9
Przekazywanie europejskiego nakazu aresztowania
1.
Jeśli znane jest miejsce pobytu osoby, której dotyczy wniosek, wydający nakaz organ sądowy może przekazać europejski nakaz aresztowania bezpośrednio do wykonującego nakaz organu sądowego.
2.
Wydający nakaz organ sądowy może, w każdym przypadku, zadecydować o wydaniu wezwania dla osoby, której dotyczy wniosek za pośrednictwem Systemu Informacyjnego Schengen (SIS).
3.
Wezwanie takie odnosi skutek prawny zgodnie z przepisami art. 95 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach.
Wpis umieszczony w Systemie Informacyjnym Schengen jest równoznaczny z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania wraz z towarzyszącymi mu informacjami określonymi w art. 8 ust. 1.
Na okres przejściowy, do czasu, gdy możliwe będzie przekazanie przez SIS wszystkich informacji określonych w art. 8, wezwanie stanowi równoważny odpowiednik europejskiego nakazu aresztowania do czasu otrzymania przez wykonujący nakaz organ sądowy egzemplarza oryginalnego sporządzonego w wymaganej i odpowiedniej formie.
Artykuł 10
Szczegółowe procedury przekazywania europejskiego nakazu aresztowania
1.
Jeśli wydający nakaz organ sądowy nie zna właściwego wykonującego nakaz organu sądowego, może on wszcząć niezbędne dochodzenie, w tym przez punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej [8], w celu uzyskania tych informacji od wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
2.
Jeśli wydający nakaz organ sądowy wyraża takie życzenie, przekazanie może nastąpić poprzez bezpieczny telekomunikacyjny system Europejskiej Sieci Sądowej.
3.
Jeśli skorzystanie z elektronicznych usług SIS nie jest możliwe, wydający nakaz organ sądowy może skorzystać z usług Interpolu, aby ten przekazał europejski nakaz aresztowania.
4.
Wydający nakaz organ sądowy może przesłać europejski nakaz aresztowania przez dowolne bezpieczne środki zapewniające zachowanie zapisu pisemnego w sposób pozwalający wykonującemu nakaz Państwu Członkowskiemu na stwierdzenie jego autentyczności.
5.
Wszelkie trudności wiążące się z przekazywaniem lub stwierdzaniem autentyczności jakiegokolwiek dokumentu niezbędnego do wykonania europejskiego nakazu aresztowania rozwiązuje się w drodze bezpośrednich kontaktów między zaangażowanymi organami sądowymi lub, gdy sytuacja tego wymaga, przy zaangażowaniu organów centralnych Państw Członkowskich.
6.
Jeśli organ, który otrzymuje europejski nakaz sądowy, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia i wykonania, przesyła on automatycznie europejski nakaz aresztowania do właściwego organu swego Państwa Członkowskiego oraz powiadamia odpowiednio wydający nakaz organ sądowy.
Artykuł 11
Prawa osoby, której dotyczy wniosek
1.
W momencie aresztowania osoby, której dotyczy wniosek, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy, zgodnie z prawem krajowym, powiadamia tę osobę o europejskim nakazie aresztowania i jego treści, a także o możliwości wyrażenia przez tę osobę zgody na jej przekazanie wydającemu nakaz organowi sądowemu.
2.
Osoba, której dotyczy wniosek, aresztowana w celach wykonania europejskiego nakazu aresztowania ma prawo do korzystania z pomocy prawnej i z pomocy tłumacza zgodnie z prawem krajowym wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Utrzymanie aresztu osoby, której dotyczy wniosek
Kiedy osoba zostaje aresztowana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję, czy osoba ta powinna pozostać zatrzymana, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego wykonującego europejski nakaz aresztowania.
Osoba ta może być zwolniona tymczasowo w dowolnym terminie zgodnie z prawem krajowym wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że właściwy organ Państwa Członkowskiego, o którym mowa, podejmuje wszelkie środki, jakie uważa za niezbędne, aby zapobiec ucieczce tej osoby.
Artykuł 13
Zgoda na przekazanie
1.
Jeśli aresztowana osoba powiadamia, że zgadza się na przekazanie, to zgodę tą oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się prawa do skorzystania z zasady szczególności, o której mowa w art. 27 ust. 2, wyraża przed wykonującym nakaz organem sądowym zgodnie z prawem krajowym wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie przyjmuje środki niezbędne, aby zapewnić, że zgoda ta oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się określone w ust. 1 zostały wyrażone w sposób wskazujący, że osoba, której to dotyczy, wyraziła je dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba, której dotyczy wniosek, ma prawo do korzystania z pomocy prawnej.
3.
Zgoda oraz, w razie potrzeby, zrzeczenie się określone w ust. 1 zostają formalnie zarejestrowane zgodnie z procedurą przewidzianą w prawie krajowym wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
4.
Zgoda nie może zostać cofnięta.
Każde Państwo Członkowskie może jednak przewidzieć, że zgoda oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się mogą zostać cofnięte zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie na mocy prawa krajowego.
W takim przypadku okres między datą wyrażenia zgody i jej cofnięcia nie jest brany pod uwagę przy określaniu terminów ustanowionych w art. 17.
Państwo Członkowskie, które pragnie odwołać się do tej możliwości, w momencie przyjęcia niniejszej decyzji ramowej odpowiednio powiadamia o tym Sekretariat Generalny Rady i wskazuje procedury, według których cofnięcie zgody jest możliwe, a także powiadamia o wszelkich zmianach w tych procedurach.
Artykuł 14
Sądowe przesłuchanie osoby, której dotyczy wniosek
W przypadku gdy osoba aresztowana nie wyraża zgody na jej przekazanie, jak to określono w art. 13, ma prawo do przesłuchania przez wykonujący nakaz organ sądowy zgodnie z prawem wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 15
Decyzja o przekazaniu
1.
Decyzję o tym, czy dana osoba ma zostać przekazana, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy z uwzględnieniem terminów i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji ramowej.
2.
Jeśli wykonujący organ sądowy uważa informacje przekazane przez wydające nakaz Państwo Członkowskie za niewystarczające do celów podjęcia decyzji o przekazaniu, występuje o bezzwłoczne przekazanie niezbędnych informacji uzupełniających, w szczególności w odniesieniu do art. 3–5 oraz art. 8, oraz może ustalić termin ich otrzymania, z uwzględnieniem konieczności zachowania terminu określonego w art. 17.
3.
Wydający nakaz organ sądowy może w dowolnym terminie przesyłać wszelkie dodatkowe przydatne informacje do wykonującego nakaz organu sądowego.
Artykuł 16
Decyzja w wypadku zbiegu wniosków
1.
Jeśli dwa lub więcej Państw Członkowskich wydało europejskie nakazy aresztowania w odniesieniu do tej samej osoby, decyzję co do tego, który z europejskich nakazów aresztowania podlega wykonaniu, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy po wnikliwym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności, w szczególności stopnia powagi przestępstw i miejsca ich popełnienia, odnośnych dat wydania europejskich nakazów aresztowania oraz tego, czy poszczególne nakazy wydano w celach ścigania, czy też pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego.
2.
Przy podejmowaniu decyzji określonej w ust. 1 wykonujący nakaz organ sądowy może zasięgnąć porady ze strony Eurojustu [9].
3.
W wypadku zaistnienia konfliktu między europejskim nakazem aresztowania a wnioskiem o ekstradycję wysuniętym przez państwo trzecie, decyzję o tym, czy europejski nakaz aresztowania, czy też wniosek o ekstradycję ma pierwszeństwo podejmuje właściwy organ wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego po wnikliwym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności, szczególnie określonych w ust. 1 oraz określonych w mającej tu zastosowanie konwencji.
4.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wynikających ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Artykuł 17
Terminy i procedury podejmowania decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania
1.
Europejski nakaz aresztowania stosuje się i wykonuje w trybie przewidzianym dla spraw niecierpiących zwłoki.
2.
W przypadkach gdy osoba, której dotyczy wniosek, wyraża zgodę na swoje przekazanie, ostateczna decyzja w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania zostaje podjęta w ciągu 10 dni od wyrażenia zgody.
3.
W pozostałych przypadkach ostateczna decyzja o wykonaniu europejskiego nakazu zostaje podjęta w ciągu 60 dni po aresztowaniu osoby, której dotyczy wniosek.
4.
W sytuacji gdy w szczególnych przypadkach europejski nakaz aresztowania nie może zostać wykonany w terminie ustanowionym w ust. 2 lub 3, wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia o tym wydający nakaz organ sądowy, podając przyczyny zwłoki.
W takim przypadku terminy mogą zostać przedłużone o dalsze 30 dni.
5.
Do czasu podjęcia przez wykonujący nakaz organ sądowy ostatecznej decyzji w sprawie europejskiego nakazu aresztowania, zapewnia on, że warunki materialne niezbędne do skutecznego przekazania tej osoby pozostają spełnione.
6.
W przypadku odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania należy podać jej przyczyny.
7.
W przypadku gdy w wyjątkowych okolicznościach któreś z Państw Członkowskich nie jest w stanie dotrzymać terminów przewidzianych w niniejszym artykule, powiadamia ono o tym fakcie Eurojust, podając przyczyny zwłoki.
Ponadto Państwo Członkowskie, które doświadcza kolejnych opóźnień ze strony drugiego Państwa Członkowskiego w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, powiadamia o tym Radę w celu dokonania oceny wdrożenia niniejszej decyzji ramowej na szczeblu Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Sytuacja przed podjęciem decyzji
1.
W przypadku gdy europejski nakaz aresztowania zostaje wydany w celu przeprowadzenia sądowego postępowania karnego, wykonujący organ sądowy musi:
a) wyrazić zgodę na przesłuchanie osoby, której wniosek dotyczy, zgodnie z art. 19;
b) albo wyrazić zgodę na czasowe przekazanie osoby, której wniosek dotyczy.
2.
Warunki i czas trwania czasowego przekazania ustala się w drodze wzajemnego porozumienia między organem wydającym i organem wykonującym nakaz.
3.
W przypadku przekazania czasowego osobie tej należy zapewnić możliwość powrotu do wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, aby mogła tam wziąć udział w przesłuchaniach jej dotyczących, jako strona w procedurze przekazania.
Artykuł 19
Przesłuchiwanie osoby przed podjęciem decyzji
1.
Osobę, której dotyczy wniosek, przesłuchuje organ sądowy w asyście drugiej osoby wyznaczonej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego obowiązującym dla wnioskującego sądu.
2.
Osobę, której dotyczy wniosek, przesłuchuje się zgodnie z prawem wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego i na warunkach ustalonych w drodze wzajemnego porozumienia między organem sądowym wydającym i organem sądowym wykonującym nakaz.
3.
Aby zapewnić należyte stosowanie niniejszego artykułu oraz ustalonych warunków, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy może wyznaczyć drugi organ sądowy w swoim Państwie Członkowskim do wzięcia udziału w przesłuchaniu osoby, której dotyczy wniosek.
Artykuł 20
Przywileje i immunitety
1.
W przypadku gdy osobie, której dotyczy wniosek, przysługuje jakiś przywilej bądź immunitet jurysdykcyjny lub egzekucyjny w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim, bieg terminów określonych w art. 17 rozpoczyna się i liczy od dnia, kiedy wykonujący nakaz organ sądowy zostaje powiadomiony o fakcie, że dany przywilej lub immunitet został uchylony.
Wykonujące nakaz Państwo Członkowskie składa zapewnienie, że warunki materialne konieczne dla skutecznego przekazania są spełnione w momencie, gdy osobie, której dotyczy wniosek, nie przysługuje już przywilej bądź immunitet.
2.
W przypadku gdy w sprawie uchylenia przywileju lub immunitetu właściwy jest organ wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, wykonujący nakaz organ sądowy wzywa go do bezzwłocznego skorzystania z tego uprawnienia.
W przypadku gdy moc uchylenia przywileju bądź immunitetu spoczywa w gestii organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej, wydający nakaz organ sądowy występuje o skorzystanie z tego uprawnienia.
Artykuł 21
Konkurencyjne wobec siebie zobowiązania międzynarodowe
Niniejsza decyzja ramowa nie uchybia zobowiązaniom wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek, zostaje poddana ekstradycji do tego Państwa Członkowskiego z państwa trzeciego i w przypadku gdy osoba ta jest chroniona postanowieniami uzgodnienia, na mocy którego została poddana ekstradycji z uwzględnieniem uprawnień szczególnych.
Wykonujące nakaz Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie środki niezbędne dla bezzwłocznego zażądania zgody państwa, z którego osoba, której wniosek dotyczy, została poddana ekstradycji tak, by mogła ona zostać przekazana Państwu Członkowskiemu, które wydało europejski nakaz aresztowania.
Nie rozpoczyna się bieg terminów określonych w art. 17 do dnia, w którym wygasają te szczególne uprawnienia.
Do czasu wydania decyzji Państwa, z którego osoba, której dotyczy wniosek, została poddana ekstradycji, wykonujące nakaz Państwo Członkowskie składa zapewnienie, że warunki materialne konieczne dla skutecznego przekazania pozostają spełnione.
Artykuł 22
Powiadomienie o decyzji
Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia wydający nakaz organ sądowy o decyzji w sprawie czynności, które mają zostać podjęte w sprawie europejskiego nakazu aresztowania.
Artykuł 23
Terminy przekazania
1.
Osoba, której dotyczy wniosek, zostaje przekazana tak szybko, jak to możliwe, w dniu uzgodnionym przez zainteresowane organy.
2.
Osoba ta zostaje przekazana najpóźniej po upływie 10 dni od daty wydania prawomocnej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
3.
Jeśli przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie ustanowionym w ust. 2 udaremniają okoliczności niezależne od któregokolwiek z Państw Członkowskich, wykonujące i wydające nakaz organy sądowe niezwłocznie porozumiewają się ze sobą i ustalają nowy termin przekazania.
W takim przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.
4.
Wyjątkowo przekazanie może być czasowo odroczone z ważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład gdy zachodzą poważne podstawy do przypuszczenia, że zagrozi to w sposób ewidentny życiu lub zdrowiu osoby, której dotyczy wniosek.
Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania ma miejsce w terminie możliwie najkrótszym po ustąpieniu tych podstaw.
Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia wydający nakaz organ sądowy o ustaleniu nowej daty przekazania.
W tym przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.
5.
Po upłynięciu terminów określonych w ust. 2–4 osoba nadal przebywająca w areszcie powinna zostać zwolniona.
Artykuł 24
Przekazanie odroczone lub warunkowe
1.
Wykonujący nakaz organ sądowy może, po podjęciu decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, odroczyć przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, tak, że może ona być sądzona w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim lub, jeśli już jest skazana, może ona odbywać na swoim terytorium karę orzeczoną na podstawie czynu innego niż wymieniony w europejskim nakazie aresztowania.
2.
Zamiast odroczenia przekazania wykonujący nakaz organ sądowy może czasowo przekazać osobę, której dotyczy wniosek wydającemu nakaz Państwu Członkowskiemu na warunkach podlegających ustaleniu w drodze wzajemnego porozumienia między wykonującymi i wydającymi nakaz organami sądowymi.
Porozumienie to sporządza się na piśmie, a jego warunki wiążą wszystkie organy wydającego nakaz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 25
Tranzyt
1.
Każde Państwo Członkowskie, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzysta z możliwości odmowy przekazania w sytuacji, gdy tranzyt obywatela lub rezydenta jest wnioskowany w celu pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego, zezwala na tranzyt przez swoje terytorium osoby, której dotyczy wniosek, pod warunkiem przekazania informacji o:
a) tożsamości i obywatelstwie osoby podlegającej europejskiemu nakazowi aresztowania;
b) istnieniu europejskiego nakazu aresztowania;
c) charakterze i prawnej kwalifikacji przestępstwa;
d) prawnym opisie okoliczności przestępstwa, łącznie z datą i miejscem jego popełnienia.
W przypadku gdy osoba, która podlega europejskiemu nakazowi aresztowania do celów przeprowadzenia postępowania uznawana jest za obywatela lub rezydenta Państwa Członkowskiego tranzytu, tranzyt może zostać objęty warunkiem, że osoba ta po rozprawie zostaje przekazana Państwu Członkowskiemu tranzytu w celu odbycia kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz Państwie Członkowskim.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za odbiór wniosków tranzytowych oraz niezbędnych dokumentów, jak również wszelkiej innej korespondencji urzędowej dotyczącej wniosków tranzytowych.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym wyznaczeniu Sekretariat Generalny Rady.
3.
Wniosek tranzytowy i informacje wymienione w ust. 1 mogą być kierowane do organu wyznaczonego na mocy ust. 2 z użyciem dowolnych środków, pod warunkiem że zapewniają one zachowanie zapisu pisemnego.
Państwo Członkowskie tranzytu powiadamia o swojej decyzji z użyciem tej samej procedury.
4.
Niniejsza decyzja ramowa nie ma zastosowania w przypadku przewozu drogą lotniczą bez przewidzianej rozkładem lotu przerwy w podróży.
Jednakże, jeśli dochodzi do nieuwzględnionego w rozkładzie lądowania, wydające nakaz Państwo Członkowskie dostarcza organowi wyznaczonemu na mocy ust. 2 informacji przewidzianych w ust. 1.
5.
W przypadku gdy tranzyt dotyczy osoby, która ma zostać poddana ekstradycji z państwa trzeciego do Państwa Członkowskiego, niniejszy artykuł będzie miał zastosowanie mutatis mutandis.
W szczególności uważa się, że wyrażenie "europejski nakaz aresztowania" należy zastąpić wyrażeniem "wniosek o ekstradycję".
ROZDZIAŁ 3
SKUTKI PRZEKAZANIA
Artykuł 26
Zaliczenie okresu zatrzymania odbytego w wykonującym nakaz Państwie Członkowskim
1.
Wydające nakaz Państwo Członkowskie zalicza wszystkie okresy zatrzymania, zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, do całkowitego okresu zatrzymania, które ma się odbyć w wydającym nakaz Państwie Członkowskim, jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego.
2.
W tym celu wszystkie informacje dotyczące zatrzymania osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie europejskiego nakazu aresztowania zostają przekazane przez wykonujący nakaz organ sądowy lub organ centralny wyznaczony na mocy art. 7 do wydającego nakaz organu sądowego w momencie przekazania.
Artykuł 27
Możliwość ścigania za inne przestępstwa
1.
Każde Państwo Członkowskie może notyfikować Sekretariatowi Generalnemu Rady, że w jego stosunkach z innymi Państwami Członkowskimi, które wystosowały podobną notyfikację, domniemana jest zgoda na ściganie, skazanie lub zatrzymanie w związku z pozbawieniem wolności lub wykonaniem środka zabezpieczającego za przestępstwo popełnione przed przekazaniem osoby inne niż to, z powodu którego została przekazana, chyba że w przypadku szczególnym wykonujący nakaz organ sądowy stanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 i 3, osoba przekazana może nie być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana.
3.
Ustępu 2 nie stosuje się w następujących przypadkach:
a) kiedy osoba mająca możliwość opuszczenia terytorium Państwa Członkowskiego, któremu została przekazana, nie uczyniła tego w ciągu 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia, lub wróciła na to terytorium po opuszczeniu go;
b) przestępstwo nie podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu;
c) sądowa procedura karna nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą;
d) kiedy osoba może podlegać karze lub środkowi penitencjarnemu niepolegającemu pozbawieniu wolności, co w szczególności dotyczy kary finansowej lub środka zastosowanego w jej miejsce, nawet jeśli kara lub środek daje podstawy do ograniczenia jej wolności osobistej;
e) kiedy osoba, co do której uzgodniono, że ma zostać przekazana, równocześnie, jeśli to właściwe, zgodnie z art. 13 odwołuje się do zasady szczególności;
f) kiedy osoba po jej przekazaniu w sposób jednoznaczny odwołuje się do zasady szczególności w odniesieniu do szczególnych przestępstw poprzedzających jej przekazanie.
Zrzeczenie się następuje przed właściwymi organami sądowymi wydającego nakaz Państwa Członkowskiego i zostaje zapisane zgodnie z prawem krajowym tego Państwa.
Zrzeczenie się sporządza się w taki sposób, aby jego brzmienie wyraźnie świadczyło, iż osoba ta uczyniła to dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba ta ma prawo do korzystania z pomocy prawnej;
g) w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który przekazał osobę, wyraża zgodę zgodnie z ust. 4.
4.
Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje się do wykonującego nakaz organu sądowego, z załączeniem informacji określonych w art. 8 ust. 1 oraz tłumaczenia określonego w art. 8 ust. 2.
Zgodę taką wyraża się, gdy przestępstwo, wobec którego jest ona wymagana, podlega przekazaniu osoby zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.
Zgody odmawia się w przypadkach wymienionych w art. 3, a ponadto można jej nie udzielić jedynie na podstawie przyczyn wymienionych w art. 4.
Decyzję podejmuje się nie później niż po upływie 30 dni po otrzymaniu wniosku.
W przypadku sytuacji określonej w art. 5 wydające nakaz Państwo Członkowskie musi udzielić odnośnych gwarancji.
Artykuł 28
Przekazanie lub wynikająca z niego ekstradycja
1.
Każde Państwo Członkowskie może notyfikować Sekretariatowi Generalnemu Rady, że w jego stosunkach z pozostałymi Państwami Członkowskimi, które wystąpiły z podobną notyfikacją, można domniemywać zgodę na przekazanie osoby do Państwa Członkowskiego innego niż wykonujące nakaz Państwo Członkowskie na mocy europejskiego nakazu aresztowania za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, chyba że w przypadku szczególnym wykonujący nakaz organ sądowy stanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania.
2.
W każdym przypadku osoba, która została przekazana Państwu Członkowskiemu wydającemu nakaz na mocy europejskiego nakazu aresztowania może, bez zgody wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, zostać przekazana do Państwa Członkowskiego, innego niż wykonujące nakaz Państwo Członkowskie, na mocy europejskiego nakazu aresztowania wydanego za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem w następujących przypadkach:
a) gdy osoba, której dotyczy wniosek, miała możliwość opuszczenia terytorium Państwa Członkowskiego, do którego została przekazana, nie uczyniła tego przed upływem 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po jego opuszczeniu;
b) gdy osoba, której dotyczy wniosek, wyraża zgodę na jej przekazanie do Państwa Członkowskiego, innego niż wykonujące nakaz Państwo Członkowskie, na mocy europejskiego nakazu aresztowania.
Zgodę wyraża się przed właściwymi organami sądowymi wydającego nakaz Państwa Członkowskiego i zapisuje się ją zgodnie z prawem krajowym tego Państwa.
Zapis sporządza się w sposób jednoznacznie świadczący, że osoba, której to dotyczy, wyraziła ją dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba, której dotyczy wniosek, ma prawo do skorzystania z pomocy prawnej;
c) gdy osoby, której dotyczy wniosek, nie obejmuje zasada szczególności zgodnie art. 27 ust. 3 lit. a), e), f) i g).
3.
Wykonujący nakaz organ sądowy wyraża zgodę na przekazanie osoby do drugiego Państwa Członkowskiego zgodnie z następującymi zasadami:
a) wniosek o wyrażenie zgody zostaje złożony zgodnie z art. 9 i towarzyszą mu informacje określone w art. 8 ust. 1 oraz tłumaczenie określone w art. 8 ust. 2;
b) zgodę wyraża się, gdy przestępstwo, za które się o nią wnioskuje, pociąga za sobą przekazanie osoby zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej;
c) decyzja zostaje podjęta nie później niż przed upływem 30 dni po otrzymaniu wniosku;
d) nie wyraża się zgody w przypadku określonych w art. 3, a ponadto można odmówić jej wyrażenia jedynie na podstawach określonych w art. 4.
W sytuacjach określonych w art. 5 wydające nakaz Państwo Członkowskie musi udzielić przewidzianych dla nich gwarancji.
4.
Bez względu na ust. 1, osoba przekazana na mocy europejskiego nakazu aresztowania nie zostaje poddana ekstradycji do państwa trzeciego bez zgody właściwych organów Państwa Członkowskiego, które tę osobę przekazało.
Zgodę taką wyraża się zgodnie z konwencjami wiążącymi dla tego Państwa Członkowskiego, jak również zgodnie z jego prawem krajowym.
Artykuł 29
Przekazywanie mienia
1.
Na wniosek wydającego nakaz organu sądowego lub z własnej inicjatywy wykonujący nakaz organ sądowy, zgodnie ze swoim prawem krajowym, zajmuje i przekazuje mienie, które:
a) może być potrzebne jako dowód; lub
b) osoba, której dotyczy wniosek, zdobyła je w wyniku przestępstwa.
2.
Mienie określone w ust. 1 przekazuje się nawet wówczas, gdy europejskiego nakazu aresztowania nie można przeprowadzić z uwagi na zgon lub ucieczkę osoby, której dotyczy wniosek.
3.
Jeśli mienie określone w ust. 1 podlega zajęciu lub konfiskacie na terytorium wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego, to może ono, jeśli mienie jest potrzebne w związku z toczącym się sądowym postępowaniem karnym, czasowo przetrzymać je lub przekazać wydającemu nakaz Państwu Członkowskiemu, pod warunkiem jego zwrotu.
4.
Chronione są wszelkie prawa, jakie wykonujące nakaz Państwo Członkowskie lub strony trzecie mogły nabyć w odniesieniu do mienia określonego w ust. 1.
W przypadku gdy prawa takie istnieją, wydające nakaz Państwo Członkowskie zwraca mienie bez opłat wykonującemu nakaz Państwu Członkowskiemu jak najszybciej po zakończeniu karnego postępowania sądowego.
Artykuł 30
Wydatki
1.
Wydatki poniesione na terytorium wykonującego nakaz Państwa Członkowskiego na wykonanie europejskiego nakazu aresztowania obciążają to Państwo Członkowskie.
2.
Wszelkie inne wydatki obciążają wydające nakaz Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 31
Stosunek do innych instrumentów prawnych
1.
Bez uszczerbku dla ich stosowania w relacjach między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, niniejsza decyzja ramowa od dnia 1 stycznia 2004 r. zastępuje odnośne przepisy następujących Konwencji, mających zastosowanie w stosunkach między Państwami Członkowskimi w dziedzinie ekstradycji:
a) Europejska Konwencja o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., jej Protokół dodatkowy z dnia 15 października 1975 r., jej drugi Protokół dodatkowy z dnia 17 marca 1978 r., oraz Europejska Konwencja o zwalczaniu terroryzmu z dnia 27 stycznia 1977 r., w kwestiach dotyczących ekstradycji;
b) Porozumienie między 12 Państwami Członkowskimi Wspólnot Europejskich w sprawie uproszczenia i unowocześnienia metod przekazywania wniosków ekstradycyjnych z dnia 26 maja 1989 r.;
c) Konwencja z dnia 10 marca 1995 r. o uproszczeniu procedury ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej;
d) Konwencja z dnia 27 września 1996 r. odnosząca się do przeprowadzania ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej;
e) Tytuł III rozdział 4 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach.
2.
Państwa Członkowskie mogą nadal stosować się do porozumień lub uzgodnień dwustronnych bądź wielostronnych, obowiązujących w dniu przyjęcia niniejszej decyzji ramowej w zakresie pozwalającym na szersze i głębsze traktowanie celów niniejszej decyzji ramowej oraz, w dalszej perspektywie, służących upraszczaniu i ułatwianiu procedur przekazywania osób podlegających europejskim nakazom aresztowania.
Państwa Członkowskie mogą zawierać dwustronne lub wielostronne porozumienia i dokonywać takich uzgodnień po wejściu w życie niniejszej decyzji ramowej w zakresie pozwalającym na szersze i głębsze traktowanie nakazów niniejszej ramowej decyzji oraz, w dalszej perspektywie, służącym upraszczaniu i ułatwianiu procedur przekazywania osób podlegających europejskim nakazom aresztowania, w szczególności przez ustalanie terminów krótszych niż określone w art. 2 ust. 2, przez dalsze ograniczanie podstaw do odmowy, wymienionych w art. 3 i 4, bądź przez obniżanie progu przewidzianego w art. 2 ust. 1 lub 2.
Porozumienia i uzgodnienia określone w akapicie drugim nie mogą w żadnym przypadku wpływać na stosunki z Państwami Członkowskimi, które nie są ich stronami.
W ciągu trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji ramowej, Państwa Członkowskie notyfikują Radzie i Komisji istnienie określonych w akapicie pierwszym porozumień i uzgodnień, których stosowanie pragną kontynuować.
Państwa Członkowskie notyfikują także Radzie lub Komisji wszelkie nowe porozumienia czy uzgodnienia określone w akapicie drugim, w ciągu trzech miesięcy od ich podpisania.
3.
W przypadku gdy konwencje lub porozumienia określone w ust. 1 stosuje się do terytoriów Państw Członkowskich lub terytoriów, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Państwo Członkowskie, wobec których nie znajduje zastosowania niniejsza decyzja ramowa, instrumenty te nadal regulują stosunki nawiązane między tymi terytoriami i pozostałymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 32
Przepis przejściowy
1.
Wnioski o ekstradycję otrzymane przed dniem 1 stycznia 2004 r. będą nadal podlegały istniejącym instrumentom prawnym odnoszącym się do ekstradycji.
Wnioski o ekstradycję otrzymane po tej dacie będą rozpatrywane zgodnie z przepisami przyjętymi przez Państwa Członkowskie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Jednakże każde z Państw Członkowskich może w momencie przyjęcia niniejszej decyzji ramowej wydać oświadczenie wskazujące na to, że jako wykonujące nakaz Państwo Członkowskie będzie ono nadal postępowało z wnioskami odnoszącymi się do czynów przestępczych popełnionych przed datą wyszczególnioną we wniosku, zgodnie z systemem ekstradycyjnym mającym zastosowanie przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Data, o której mowa, nie może być późniejsza niż dzień 7 sierpnia 2002 r.
Wskazane oświadczenie zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Może ono zostać wycofane w dowolnym czasie.
Artykuł 33
Przepisy dotyczące Austrii i Gibraltaru
1.
Jak dotąd Austria nie zmodyfikowała art. 12 ust. 1 "Auslieferungs- und Rechtshilfegesetz" i najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. może ona zezwalać swoim organom sądowym wykonującym nakazy na odmowę stosowania europejskiego nakazu aresztowania, jeśli osoba, której dotyczy wniosek, jest obywatelem austriackim i jeśli czyn, za który wydano europejski nakaz aresztowania, nie jest karalny w świetle austriackiego prawa.
2.
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 34
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do wykonania przepisów niniejszej decyzji ramowej do dnia 31 grudnia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie z mocy niniejszej decyzji ramowej.
W trakcie transpozycji każde Państwo Członkowskie może powiadomić, że bezzwłocznie zacznie stosować niniejszą decyzję ramową w swoich stosunkach z tymi Państwami Członkowskimi, które złożyły podobną notyfikację.
Sekretariat Generalny Rady przekaże Państwom Członkowskim i Komisji informacje otrzymane na mocy art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 13 ust. 4 i art. 25 ust. 2. Zleci też opublikowanie tych informacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Na podstawie informacji przekazanych przez Sekretariat Generalny Rady Komisja, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie działania niniejszej decyzji ramowej wraz z towarzyszącymi mu, gdy to konieczne, wnioskami ustawodawczymi.
4.
W drugiej połowie roku 2003 r. Rada dokona przeglądu, w szczególności praktycznego stosowania przepisów niniejszej decyzji ramowej przez Państwa Członkowskie, jak również funkcjonowania Systemu Informatycznego Schengen.
Artykuł 35
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 19 lipca 2002 r.
w sprawie zwalczania handlu ludźmi
(2002/629/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 31 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plan działań Rady i Komisji dotyczący najlepszego sposobu wprowadzenia w życie postanowień Traktatu z Amsterdamu w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], Rada Europejska w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., Rada Europejska w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r., jak wymieniono w posumowaniu wyników i Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 19 maja 2000 r. w sprawie Komunikatu Komisji "o dalszych działaniach dotyczących walki z handlem kobietami" wskazują lub wzywają do działań legislacyjnych przeciwko handlowi ludźmi, włącznie ze wspólnymi definicjami, objęciem oskarżeniem i sankcjami.
(2) Wspólne działanie Rady 97/154/WSiSW z dnia 24 lutego 1997 r. dotyczące działań mających na celu zwalczanie handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci [4] powinno pociągnąć za sobą działania legislacyjne odnoszące się do rozbieżności w rozwiązaniach prawnych w Państwach Członkowskich i przyczyniające się do rozwoju skutecznej współpracy sądowej i w dziedzinie stosowania prawa przeciwko handlowi ludźmi.
(3) Handel ludźmi obejmuje poważne naruszenia podstawowych praw człowieka i ludzkiej godności, a także bezwzględne praktyki, takie jak wykorzystywanie i oszukiwanie osób szczególnie wrażliwych, jak też użycie siły, zastraszanie, więzienie za długi i przymus.
(4) Protokół ONZ o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej stanowi zdecydowany krok w kierunku współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie.
(5) Dzieci są bardziej wrażliwe i dlatego istnieje większe ryzyko, iż padną ofiarą handlu ludźmi.
(6) Ważna praca wykonana przez organizacje międzynarodowe, w szczególności ONZ, musi być uzupełniona przez pracę Unii Europejskiej.
(7) Konieczne jest, aby poważnym przestępstwem w postaci handlu ludźmi zajęło się każde Państwo Członkowskie nie tylko poprzez indywidualne działanie, ale poprzez kompleksowe podejście, którego integralną część stanowi definicja podstawowych elementów prawa karnego wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich, włącznie ze skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi sankcjami.
Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności niniejsza decyzja ramowa ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia omawianych celów na europejskim poziomie i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla realizacji tego celu.
(8) Konieczne jest wprowadzenie wobec przestępców sankcji wystarczająco surowych, aby umożliwić włączenie handlu ludźmi w zakres instrumentów już przyjętych do celów zwalczania przestępczości zorganizowanej, takich jak wspólne działanie Rady 98/699/WSiSW z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie prania pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrażania, zajmowania i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa [5] i wspólne działanie Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [6].
(9) Niniejsza decyzja ramowa powinna przyczynić się do walki z handlem ludźmi i do zapobiegania temu handlowi poprzez uzupełnienie instrumentów przyjętych w tej dziedzinie takich jak wspólne działanie Rady 96/700/WSiSW z dnia 29 listopada 1996 r. ustanawiające program zachęt i wymiany dla osób odpowiedzialnych za zwalczanie handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci (STOP) [7], wspólne działanie Rady 96/748/WSiSW z dnia 16 grudnia 1996 r. rozszerzające mandat udzielony Jednostce Europolu ds. Narkotyków [8], decyzja nr 293/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 stycznia 2000 r. przyjmująca program działania Wspólnoty (program Dafne) (2000–2003) w sprawie środków zapobiegawczych w walce przeciwko przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet [9], wspólne działanie Rady 98/428/WSiSW z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej [10], wspólne działanie Rady 96/277/WSiSW z dnia 22 kwietnia 1996 r. dotyczące podstaw dla wymiany sędziów łącznikowych w celu poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [11] i wspólne działanie Rady 98/427/WSiSW z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie stosowania dobrej praktyki we wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych [12].
(10) Wspólne działanie Rady 97/154/WSiSW przestaje w związku z tym być stosowane w zakresie, w jakim dotyczy ono handlu ludźmi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Przestępstwa dotyczące handlu ludźmi w celach wyzysku ich pracy lub wykorzystania seksualnego
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że karalne są następujące czyny:
werbowanie, przewóz, przekazywanie, przechowywanie, dalsze przyjmowanie osoby, włącznie z wymianą lub przeniesieniem kontroli nad tą osobą, gdy:
a) dzieje się to przy użyciu przymusu, siły lub zastraszenia, w tym uprowadzenia; lub
b) dzieje się to przy użyciu oszustwa lub nadużycia finansowego; lub
c) ma miejsce nadużycie władzy lub sytuacji wrażliwości, które powoduje, że osoba nie ma w rzeczywistości prawdziwego i nadającego się do zaakceptowania wyboru innego niż poddanie się wykorzystaniu; lub
d) oferowane lub przyjmowane są opłaty lub korzyści dla uzyskania zgody osoby mającej kontrolę nad inną osobą
do celów wyzysku pracy lub usług tej osoby, w tym w formie co najmniej przymusowej lub obowiązkowej pracy lub usług, niewolnictwa lub praktyk podobnych do niewolnictwa oraz poddaństwa, lub
do celów wyzysku prostytucji innych osób lub innych form wykorzystania seksualnego, w tym pornografii.
2.
Zgoda ofiary handlu ludźmi na wykorzystanie, zamierzone lub rzeczywiste, nie jest brana pod uwagę, gdy został użyty którykolwiek ze środków wymienionych w ust. 1.
3.
Gdy zachowanie określone w ust. 1 dotyczy dziecka, jest ono przestępstwem podlegającym karze za handel, nawet jeśli nie został użyty żaden ze środków wymienionych w ust. 1.
4.
Do celów niniejszej decyzji ramowej "dziecko" oznacza osobę poniżej 18 roku życia.
Artykuł 2
Podżeganie, pomocnictwo, współudział i usiłowanie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że podżeganie, pomocnictwo, współudział lub usiłowanie popełnienia przestępstwa określonego w art. 1 są karalne.
Artykuł 3
Sankcje karne
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że przestępstwo określone w art. 1 i 2 jest karalne za pomocą skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji karnych, które mogą pociągać za sobą ekstradycję.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że przestępstwo określone w art. 1 jest karalne pozbawieniem wolności, przy czym kara maksymalna nie może być niższa niż osiem lat w przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione przy wystąpieniu jednej z następujących okoliczności:
a) przestępstwo poprzez zachowanie świadome lub poprzez rażące niedbalstwo naraziło życie ofiary;
b) przestępstwo zostało popełnione wobec ofiary szczególnie wrażliwej.
Ofiarę uważa się za szczególnie wrażliwą co najmniej w przypadku, gdy nie osiągnęła ona wieku dojrzałości płciowej na mocy prawa krajowego i przestępstwo zostało popełnione w celu wyzysku prostytucji innych osób lub innych form wykorzystania seksualnego, w tym pornografii;
c) przestępstwo zostało popełnione z użyciem poważnej przemocy lub wyrządziło ofierze poważną szkodę;
d) przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej zdefiniowanej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW, niezależnie od określonego tam wymiaru kary.
Artykuł 4
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność za przestępstwo określone w art. 1 i 2, popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie lub jako część organu osoby prawnej, która ma wiodącą pozycję w ramach osoby prawnej w oparciu o:
a) kompetencje do reprezentowania osoby prawnej; lub
b) uprawnienie do podejmowana decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienie do wykonywania kontroli w ramach osoby prawnej.
2.
Niezależnie od przypadków przewidzianych w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli przez osobę określoną w ust. 1 umożliwił popełnienie na korzyść tej osoby prawnej przez osobę jej podlegającą przestępstwa określonego w art. 1 i 2.
3.
Odpowiedzialność osób prawnych na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które są sprawcami, podżegają do przestępstwa określonego w art. 1 i 2 lub są jego współsprawcami.
4.
Do celów niniejszej decyzji ramowej osoba prawna oznacza każdy podmiot posiadający taki status na mocy stosowanego prawa, z wyjątkiem państw lub innych podmiotów publicznych wykonujących władzę państwową dla publicznych organizacji międzynarodowych.
Artykuł 5
Sankcje wobec osób prawnych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 4 karana jest za pomocą skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, które obejmują grzywny karne i grzywny niemające charakteru karnego i mogą obejmować inne sankcje, takie jak:
a) pozbawienie prawa do publicznych świadczeń lub pomocy; lub
b) czasowe lub stałe pozbawienie prawa do wykonywania działalności; lub
c) umieszczenie pod nadzorem sądowym; lub
d) sądowy nakaz likwidacji; lub
e) czasowe lub stałe zamknięcie zakładów wykorzystanych do popełnienia przestępstwa.
Artykuł 6
Jurysdykcja i ściganie
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstwa określonego w art. 1 i 2 w przypadku gdy:
a) przestępstwo zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium; lub
b) przestępca jest obywatelem tego państwa; lub
c) przestępstwo zostało popełnione na korzyść osoby prawnej ustanowionej na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie może postanowić, że nie będzie stosowało lub będzie stosowało tylko w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasady jurysdykcji określone w ust. 1 lit. b) i lit. c), jeżeli przestępstwo zostało popełnione poza jego terytorium.
3.
Państwo Członkowskie, które na mocy swoich przepisów nie stosuje ekstradycji własnych obywateli podejmuje środki konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji i ścigania, w odpowiednim przypadku, w odniesieniu do przestępstwa określonego w art. 1 i 2, jeżeli zostało popełnione przez obywatela tego państwa poza jego terytorium.
4.
Państwa Członkowskie informują odpowiednio Sekretariat Generalny Rady i Komisję, gdy postanowią stosować ust. 2, w odpowiednim przypadku ze wskazaniem szczególnych sytuacji lub okoliczności, w których stosuje się decyzję.
Artykuł 7
Ochrona i pomoc ofiarom
1.
Państwa Członkowskie ustalają, że śledztwa w sprawie przestępstw objętych niniejszą decyzją ramową ani ich ściganie nie jest uzależnione od dokonania przez osobę, wobec której dokonano przestępstwa, zawiadomienia lub wniesienia oskarżenia, co najmniej w przypadkach, w których stosuje się art. 6 ust. 1 lit. a).
2. Dzieci będące ofiarami przestępstwa określonego w art. 1 powinny być uważane za ofiary szczególnie wrażliwe na mocy art. 2 ust. 2, art. 8 ust. 4 i art. 14 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym [13].
3.
W przypadku gdy ofiarą jest dziecko, każde Państwo Członkowskie podejmuje środki możliwe dla zapewnienia właściwej pomocy jego rodzinie.
W szczególności każde Państwo Członkowskie, w odpowiednim przypadku i gdy to możliwe, stosuje wobec rodziny, o której mowa, art. 4 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW.
Artykuł 8
Zakres terytorialny
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 9
Stosowanie wspólnego działania 97/154/WSiSW
Wspólne działanie 97/154/WSiSW przestaje być stosowane w zakresie, w jakim dotyczy ono handlu ludźmi.
Artykuł 10
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji ramowej przed dniem 1 sierpnia 2004 r.
2.
Do dnia określonego w ust. 1 Państwa Członkowskie przekażą Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji teksty przepisów transponujących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Rada, najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2005 r., oceni w oparciu o sprawozdanie stworzone na podstawie tych informacji i sprawozdanie w formie pisemnej przekazane przez Komisję zakres, w jakim Państwa Członkowskie podjęły środki do wykonania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 28 listopada 2002 r.
w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu
(2002/946/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 29, art. 31 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z celów Unii Europejskiej jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez rozwijanie wspólnego działania między Państwami Członkowskimi w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych.
(2) W tych ramach powinny zostać podjęte środki w celu zwalczania pomocy w nielegalnej imigracji, zarówno w związku z nielegalnym przekraczaniem granicy w wąskim znaczeniu, jak i do celów zwalczania istniejących sieci wykorzystujących ludzi.
(3) W tym celu zasadnicze znaczenie ma zbliżenie istniejących przepisów prawa, w szczególności, z jednej strony, dokładna definicja danego naruszenia i przypadki wyłączeń podlegające dyrektywie Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwienie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu [3] oraz, z drugiej strony, minimalne zasady karania, odpowiedzialności osób prawnych i jurysdykcji podlegające niniejszej decyzji ramowej.
(4) Podobnie zasadnicze znaczenie ma nieprzypisywanie możliwych działań tylko osobom fizycznym, ale zapewnienie środków odnoszących się do odpowiedzialności osób prawnych.
(5) Niniejsza decyzja ramowa uzupełnia inne instrumenty przyjęte w celu zwalczania nielegalnej imigracji, nielegalnego zatrudniania, handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci.
(6) W przypadku Islandii i Norwegii niniejsza decyzja ramowa stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], który obejmuje terytorium określone w art. 1 (E) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(7) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w decyzji ramowej zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [6].
(8) Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji ramowej zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Kary
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że naruszenia zdefiniowane w art. 1 i 2 dyrektywy 2002/90/WE podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, które mogą pociągać za sobą ekstradycję.
2.
Gdzie jest to właściwe, karom określonym w ust. 1 mogą towarzyszyć następujące środki:
- konfiskata środka transportu użytego do popełnienia przestępstwa,
- zakaz wykonywania bezpośrednio lub poprzez pośrednika działalności zawodowej, podczas wykonywania której zostało popełnione przestępstwo,
- wydalenie.
3. Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że naruszenia zdefiniowane w art. 1 ust. 1 lit. a), jeśli popełniono je dla korzyści finansowej i, w odpowiednim zakresie, w art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/90/WE podlegają karze na mocy wyroku pozbawienia wolności z najwyższym wymiarem nie mniejszym niż osiem lat, w przypadku gdy są one popełnione w którejkolwiek z następujących okoliczności:
- przestępstwo zostało popełnione jako działanie organizacji przestępczej zdefiniowanej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW [8],
- przestępstwo zostało popełnione z narażeniem życia osób, wobec których dokonano przestępstwa.
4.
Jeżeli konieczne jest zachowanie spójności krajowego systemu karnego, działania zdefiniowane w ust. 3 podlegają karze na mocy wyroku pozbawienia wolności o najwyższym wymiarze nie mniejszym niż sześć lat, pod warunkiem że ta kara należy do najwyższych przewidzianych dla przestępstw o porównywalnym ciężarze.
Artykuł 2
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność za naruszenia określone w art. 1 ust. 1 popełnione dla ich korzyści przez jakiekolwiek osoby, działające albo indywidualnie, albo w charakterze członka organu osoby prawnej, który posiada wiodące stanowisko w ramach osoby prawnej, w oparciu o:
- prawo reprezentowania osoby prawnej,
- uprawnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej, lub
- uprawnienie do sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.
2.
Niezależnie od przypadków już przewidzianych w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osoba prawna może ponosić odpowiedzialność, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli przez osobę określoną w ust. 1 umożliwił popełnienie naruszeń określonych w art. 1 ust. 1 na korzyść tej osoby prawnej przez osobę pozostającą pod jej zwierzchnictwem.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które są sprawcami, podżegaczami lub pomocnikami w przestępstwach określonych w ust. 1.
Artykuł 3
Sankcje wobec osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 2 ust. 1 podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, które obejmują karę grzywny lub inne kary pieniężne i mogą zawierać inne sankcje, takie jak:
a) wyłączenie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy publicznej;
b) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;
c) umieszczenie pod nadzorem sądowym;
d) sądowy nakaz likwidacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 2 ust. 2 podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom lub środkom.
Artykuł 4
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do naruszeń określonych w art. 1 ust. 1 i popełnionych:
a) w całości lub w części na jego terytorium; lub
b) przez jednego z jego obywateli; lub
c) na korzyść osoby prawnej mającej siedzibę na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 5 każde Państwo Członkowskie może postanowić, że nie będzie stosować lub że będzie stosować tylko w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasadę jurysdykcji określoną w:
- ust. 1 lit. b),
- ust. 1 lit. c).
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia w formie pisemnej sekretarza generalnego Rady, w przypadku gdy postanowi ono stosować ust. 2, gdzie jest to właściwe, ze wskazaniem szczególnych okoliczności lub warunków, w których stosuje się jego decyzję.
Artykuł 5
Ekstradycja i ściganie
1. a) Każde Państwo Członkowskie, które na mocy swojego prawa wewnętrznego nie stosuje ekstradycji w odniesieniu do swoich obywateli, podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji w sprawie naruszeń określonych w art. 1 ust. 1, gdy takie naruszenia są popełniane przez jego obywateli poza jego terytorium.
b) Każde Państwo Członkowskie, jeżeli jednemu z jego obywateli zarzuca się popełnienie w innym Państwie Członkowskim naruszenia opisanego w art. 1 ust. 1, a nie przeprowadza ono ekstradycji tej osoby do danego innego Państwa Członkowskiego wyłącznie na podstawie jego przynależności państwowej, przekazuje sprawę do właściwych organów w celu ścigania, jeżeli jest to właściwe.
W celu umożliwienia ścigania akta, informacje i dowody rzeczowe odnoszące się do przestępstwa są przekazywane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r.
Wnioskujące Państwo Członkowskie jest informowane o rozpoczętym ściganiu i o jego wyniku.
2.
Do celów niniejszego artykułu pojęcie "obywatel" Państwa Członkowskiego tłumaczy się zgodnie z każdą deklaracją złożoną przez to państwo na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) i c) Europejskiej Konwencji o ekstradycji tam, gdzie jest to właściwe, zmienioną przez deklarację złożoną zgodnie z Konwencją dotyczącą ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [9].
Artykuł 6
Międzynarodowe prawo dotyczące uchodźców
Niniejszą decyzję ramową stosuje się bez uszczerbku dla ochrony zapewnionej uchodźcom i osobom ubiegającym się o azyl zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym uchodźców lub innymi międzynarodowymi instrumentami związanymi z prawami człowieka, w szczególności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi z art. 31 i 33 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z 1967 r.
Artykuł 7
Przekazywanie informacji między Państwami Członkowskimi
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie zostanie poinformowane o naruszeniach określonych w art. 1 ust. 1, naruszających prawo wjazdu i pobytu cudzoziemca z innego Państwa Członkowskiego, poinformuje odpowiednio to ostatnie.
2.
Każde Państwo Członkowskie, które żąda od innego Państwa Członkowskiego ścigania, na podstawie naruszenia swoich przepisów prawnych w sprawie wjazdu i pobytu cudzoziemców, naruszeń określonych w art. 1 ust. 1, musi wyszczególnić za pomocą sprawozdania urzędowego lub świadectwa od właściwych władz, jakie przepisy jego prawa zostały naruszone.
Artykuł 8
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 9
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu dostosowania się do przepisów niniejszej decyzji ramowej przed dniem 5 grudnia 2004 r.
2.
Do tej samej daty Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji treść przepisów transponujących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Rada ocenia przed dniem 5 czerwca 2005 r., w oparciu o sprawozdanie przygotowane przez Komisję na podstawie tych informacji, zakres, w jakim Państwa Członkowskie dostosowały się do przepisów niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 10
Uchylenie
Postanowienia art. 27 ust. 2 i 3 Konwencji z Schengen z 1990 r. tracą moc z dniem 5 grudnia 2004 r. W przypadku gdy Państwo Członkowskie zastosuje niniejszą decyzję ramową na podstawie art. 9 ust. 1 przed tą datą, wymienione postanowienia przestają obowiązywać dla Państwa Członkowskiego od daty zastosowania.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Dyrektywa Komisji 2002/1/WE
z dnia 7 stycznia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 94/39/WE w odniesieniu do pasz zwierzęcych mających na celu wspomaganie czynności wątroby w przypadku chronicznej niewydolności wątroby
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/29/WE [2], w szczególności jej art. 6 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Za pomocą dyrektywy 94/39/WE [3], zmienionej dyrektywą 95/9/WE [4] Komisja przyjęła wykaz zamierzonych zastosowań pasz zwierzęcych do szczególnych potrzeb żywieniowych.
(2) Dalsze badania naukowe wykazały, że nie istnieje konieczność, aby obniżać poziom tłuszczu lub łagodzić go w paszach przeznaczonych do wspierania czynności wątroby w przypadku chronicznej niewydolności wątroby w odniesieniu do kotów i psów.
Jednakże wykazały one, że korzystne byłoby wskazanie na etykiecie potrzeby stałego dostępu do wody dla zwierząt karmionych takimi karmami.
(3) Dyrektywę 94/39/WE należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 94/39/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 20 listopada 2002 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylająca dyrektywę Komisji 91/357/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3] oraz w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 20 listopada 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 79/373/EWG [4] ustala zasady obrotu mieszankami paszowymi we Wspólnocie.
(2) Z uwagi na etykietowanie celem dyrektywy 79/373/EWG jest zapewnienie, że hodowcy bydła są w sposób obiektywny informowani i w sposób możliwe dokładny o składzie i użyciu pasz.
(3) Dyrektywa 79/373/EWG dotychczas przewidywała dość elastyczne deklaracje ograniczone do oznaczenia materiałów paszowych bez wyrażania ich ilości w paszach dla zwierząt produkcyjnych, utrzymując możliwość deklarowania kategorii materiałów paszowych zamiast samych materiałów.
(4) Niemniej jednak kryzys gąbczastej encefalopatii bydła oraz niedawny kryzys dioksynowy ukazały niedoskonałość obowiązujących przepisów i potrzebę bardziej szczegółowej informacji jakościowej i ilościowej w sprawie mieszanek paszowych dla zwierząt produkcyjnych.
(5) Szczegółowa informacja ilościowa może pomóc w zapewnieniu, aby potencjalnie zanieczyszczone materiały paszowe mogły być przeznaczone do określonych partii, które będą korzystne dla zdrowia publicznego i pozwolą uniknąć zniszczenia produktów, które nie przedstawiają istotnego niebezpieczeństwa dla zdrowia publicznego.
(6) Na tym etapie właściwe jest zatem nakazanie sporządzania obowiązkowej deklaracji dla wszystkich materiałów paszowych, jak również ich ilości w mieszankach paszowych dla zwierząt produkcyjnych.
(7) Z przyczyn praktycznych jest właściwe, aby informacje dotyczące materiałów paszowych zawartych w mieszankach paszowych dla zwierząt produkcyjnych dostarczane były ad hoc na etykiecie lub dokumencie towarzyszącym.
(8) Deklaracja dotycząca materiałów paszowych w paszach tworzy w niektórych przypadkach ważne pozycje informacji dla hodowców bydła.
Jest zatem właściwe, aby osoba odpowiedzialna za uzupełnianie etykietowania wyszczególniła na żądanie klienta wykaz wszystkich użytych materiałów paszowych i ich rzeczywistej zawartości procentowej w masie.
(9) Jest również ważne, aby dokładność deklaracji mogła zostać urzędowo zweryfikowana na wszystkich etapach obrotu paszami.
Właściwe jest zatem, aby, zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady regulujące organizację kontroli urzędowych w zakresie żywienia zwierząt [5], właściwe władze sprawdzały dokładność podanej na etykiecie informacji o mieszankach paszowych oraz, aby zapewnić skuteczność takiej kontroli, producenci mieszanek paszowych byli zobligowani do udostępniania właściwym władzom wszelkich dokumentów dotyczących składu pasz przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu.
(10) Na podstawie studium wykonalności Komisja złoży do dnia 31 grudnia 2002 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, wraz ze stosownymi propozycjami dotyczącymi ustanowienia listy pozytywnej, biorącej pod uwagę wnioski ze sprawozdania.
(11) Potrzebne są również specjalne przepisy dla etykietowania pasz dla zwierząt domowych, aby uwzględnić szczególny charakter tego rodzaju pasz.
(12) Skoro w przyszłości nie będzie dłużej możliwe deklarowanie kategorii materiałów paszowych zamiast deklarowania samych materiałów paszowych w przypadku mieszanek paszowych dla zwierząt produkcyjnych, dyrektywa Komisji 91/357/EWG z dnia 13 czerwca 1991 r. ustanawiająca kategorie materiałów paszowych, które mogą być użyte w celu etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe [6] powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 79/373/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera j) otrzymuje brzmienie:
"j) numer referencyjny partii;"
b) dodaje się następującą literę:
"k) w przypadku mieszanek paszowych innych niż te przeznaczone dla zwierząt domowych oznaczenie "rzeczywista zawartość procentowa w masie materiałów paszowych używanych w tej paszy może być uzyskana z:…"; (nazwa lub nazwa handlowa, adres lub siedziba statutowa, numer telefonu i adres poczty elektronicznej osoby odpowiedzialnej za sprawy wyszczególnione w niniejszym ustępie).
Niniejsza informacja będzie dostarczona na wniosek klienta.";
2) w art. 5 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się lit. c);
b) skreśla się lit. g);
3) artykuł 5 ust. 5 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) minimalny dopuszczalny okres przechowywania, masa netto, numer referencyjny partii oraz zezwolenie lub numer rejestracyjny mogą być umieszczone poza miejscem przeznaczonym na etykietowane szczegóły określone w ust. 1, w takim przypadku szczegółom takim towarzyszy wskazanie, gdzie ta informacja się znajduje.";
4) artykuł 5c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5c
1.
Wszystkie materiały paszowe użyte w mieszankach paszowych są wyszczególniane pod ich nazwami gatunkowymi.
2.
Wykaz materiałów paszowych przeznaczonych do pasz podlega następującym przepisom:
a) mieszanki paszowe przeznaczone dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe:
i) wykaz materiałów paszowych przeznaczonych do pasz z oznaczeniem, w porządku malejącym, zawartości procentowej w masie;
ii) odnośnie do powyższych zawartości procentowych dopuszczone jest odchylenie ± 15 % zadeklarowanej ilości;
b) mieszanki paszowe przeznaczone dla zwierząt domowych: wykaz materiałów paszowych przeznaczonych do pasz albo z oznaczeniem zawartej ilości lub nazwaniem ich w porządku malejącym wagowo.
3.
W przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych oznaczenie nazwy gatunkowej materiałów paszowych przeznaczonych do pasz może być zastąpione nazwą kategorii, do której te materiały paszowe przeznaczone do pasz należą, z odniesieniem do kategorii skupiającej kilka materiałów paszowych ustalonych zgodnie z art. 10 lit. a).
Użycie jednej z tych dwóch form deklaracji wyklucza użycie innych, chyba że jeden z użytych materiałów paszowych przeznaczonych do pasz nie należy do żadnej z wyznaczonych kategorii; w takim przypadku materiał paszowy przeznaczony do pasz, oznaczony swoją nazwą gatunkową, będzie wymieniony odnośnie do tych kategorii w porządku malejącym wagowo.
4.
Oznaczenie mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych może przyciągać uwagę charakterystyczną deklaracją obecności lub niskiej zawartości jednego lub więcej materiałów paszowych przeznaczonych do pasz, która jest istotna przy określaniu właściwości pasz.
W takim przypadku minimalna lub maksymalna zawartość, wyrażona zawartością procentową w masie połączonego(-ych) materiału(-ów) paszowego(-ych), będzie wyraźnie oznakowana albo obok przyciągającej specjalną uwagę deklaracji o materiale(-łach) paszowym(-ych), albo w wykazie materiałów paszowych przez wymienienie danego(-ych) materiału(-ów) paszowego(-ych) i zawartości procentowej w masie obok odpowiedniej kategorii materiałów paszowych.";
5) do art. 12 dodaje się akapit:
"Zastrzegają, że producenci mieszanek paszowych zobowiązani są udostępniać, na wniosek, odpowiedzialnym za wykonywanie urzędowych kontroli władzom, wszelkie dokumenty dotyczące składu pasz przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, które umożliwią sprawdzenie ścisłości informacji podanych na etykiecie";
6) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 15a
Najpóźniej do dnia 6 listopada 2006 r.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport sporządzony na podstawie informacji otrzymanych z Państw Członkowskich w sprawie realizacji środków przedstawionych w art. 5 ust. 1 lit. j) i l) oraz ust. 5 lit. d) oraz w art. 5c i art. 12 akapit drugi, dotyczący w szczególności oznaczenia na etykiecie pasz masy materiałów paszowych w formie zawartości procentowej w masie zawierającej dopuszczalne odchylenie, wraz z jakimikolwiek propozycjami prowadzącymi do poprawy tych środków."
Artykuł 2
Dyrektywa Komisji 91/357/EWG traci moc z dniem 6 listopada 2003 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 6 marca 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 6 listopada 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lutego 2002 r.
odnosząca się do ozonu w otaczającym powietrzu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 10 grudnia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie zasad zawartych w art. 174 Traktatu, Piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska, zatwierdzony rezolucją Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska i trwałego rozwoju [5] oraz uzupełniony decyzją nr 2179/98/WE [6], przewiduje w szczególności zmiany w obowiązującym prawodawstwie w sprawie zanieczyszczeń powietrza.
Wspomniany program zaleca ustanowienie długoterminowych celów dotyczących jakości powietrza.
(2) Na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [7], Rada ma przyjąć prawodawstwo przewidziane w ust. 1 oraz przepisy ustanowione w ust. 3 i 4 tego artykułu.
(3) Ważne jest zapewnienie skutecznej ochrony przed szkodliwymi skutkami ozonu dla zdrowia ludzkiego wynikającymi z narażenia na jego działanie.
Szkodliwe skutki ozonu dla roślinności, ekosystemów i środowiska jako całości powinien zostać zmniejszony w jak najszerszym zakresie.
Transgraniczny charakter zanieczyszczenia ozonem wymaga podjęcia środków na poziomie wspólnotowym.
(4) Dyrektywa 96/62/WE przewiduje, że progi liczbowe mają zostać oparte na wynikach prac przeprowadzonych przez międzynarodowe grupy naukowe działające w tej dziedzinie.
Komisja ma uwzględnić najnowsze dane badań naukowych w zakresie epidemiologii i ochrony środowiska oraz najnowsze osiągnięcia w zakresie metrologii mające na celu ponowne zbadanie elementów, na których oparte są takie progi.
(5) Dyrektywa 96/62/WE wymaga, aby zostały ustalone wartości dopuszczalnych i/lub docelowych ozonu.
W związku z transgranicznym charakterem zanieczyszczeń ozonem, wartości docelowe powinny zostać ustalone na poziomie wspólnotowym w celu ochrony zdrowia ludzi oraz w celu ochrony roślinności.
Te wartości docelowe powinny odnosić się do tymczasowych celów wynikających ze zintegrowanej strategii wspólnotowej mającej na celu zwalczanie zakwaszenia powietrza i ozonu w warstwie przyziemnej, która również stanowi podstawę dla dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza [8].
(6) Zgodnie z dyrektywą 96/62/WE powinny zostać wprowadzone w życie plany i programy w strefach i aglomeracjach, w których stężenia ozonu przekraczają wartości docelowe w celu zapewnienia, że wartości docelowe są osiągane w jak najszerszym zakresie do określonej daty.
Plany takie oraz programy powinny w szerokim zakresie odnosić się do środków kontroli, które mają zostać wprowadzone w życie zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.
(7) Powinny zostać ustalone długoterminowe cele zapewnienia skutecznej ochrony zdrowia ludzi oraz środowiska naturalnego.
Długoterminowe cele powinny odnosić się do strategii zmniejszania ozonu oraz zakwaszania oraz jej celu zamknięcia luki między obecnym poziomem ozonu, a długoterminowymi celami.
(8) Środki powinny mieć charakter obligatoryjny w strefach wykazujących przekroczenia długoterminowych celów.
Dodatkowe środki oceny mogą zmniejszyć liczbę stałych punktów pobierania próbek.
(9) Próg alarmowy dla ozonu powinien zostać ustalony w celu ochrony ogółu ludności.
Progi informacyjne powinny zostać ustalone w celu ochrony wrażliwych sekcji ludności.
Aktualne informacje w sprawie stężeń ozonu w powietrzu powinny być rutynowo podawane do wiadomości publicznej.
(10) Krótkoterminowe plany działań powinny zostać sporządzone w przypadku, gdy ryzyko przekroczeń progów alarmowych może zostać skutecznie zmniejszone.
Potencjał zmniejszenia ryzyka, czas trwania i dotkliwość przekroczeń powinny zostać zbadane i ocenione.
W przypadku gdy badania wykażą dysproporcję między korzyściami i kosztami, lokalne środki nie powinny być wymagane.
(11) Transgraniczny charakter zanieczyszczeń ozonem może wymagać pewnej koordynacji między sąsiadującymi Państwami Członkowskimi w sporządzaniu i realizacji planów, programów, krótkoterminowych programów działań oraz w informowaniu opinii publicznej.
W miarę potrzeb Państwa Członkowskie powinny dążyć do współpracy z państwami trzecimi, kładąc szczególny nacisk na wczesne angażowanie krajów kandydujących do przystąpienia.
(12) Informacje w sprawie zmierzonych stężeń powinny zostać przedłożone Komisji.
(13) Komisja powinna dokonać przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy w świetle najnowszych badań naukowych dotyczących w szczególności wpływów ozonu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne.
Sprawozdanie Komisji powinno zostać przedstawione jako integralna część strategii jakości powietrza przeznaczonej do dokonania przeglądu oraz proponowania wspólnotowych celów w zakresie jakości powietrza oraz rozwoju strategii wykonawczych w celu zapewnienia osiągnięcia tych celów.
W tym kontekście sprawozdanie powinno uwzględnić potencjał osiągania długoterminowych celów w określonym okresie.
(14) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(15) Jeśli cele proponowanych działań, zapewniających skuteczną ochronę przed szkodliwymi wpływami ozonu na zdrowie ludzi oraz zmniejszających szkodliwe wpływy ozonu na roślinność, ekosystemy i środowisko naturalne jako całość, nie mogą być osiągane w zadowalającym stopniu przez Państwa Członkowskie ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczenia ozonem, z tego względu mogą być lepiej osiągane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może bowiem podejmować środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(16) Dyrektywa Rady 92/72/EWG z dnia 21 września 1992 r. w sprawie zanieczyszczenia powietrza ozonem [10] powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest:
a) ustanowienie celów długoterminowych, wartości docelowych, progów alarmowych i progów informacyjnych w odniesieniu do stężeń ozonu w powietrzu we Wspólnocie, przeznaczonych do unikania, zapobiegania lub zmniejszania szkodliwych wpływów na zdrowie ludzi oraz środowisko naturalne, jako całość;
b) zapewnieni, że wspólne metody i kryteria są wykorzystywane do oceny stężeń ozonu i w stosownych przypadkach jego prekursorów (tlenków azotu i lotnych związków organicznych) w powietrzu w Państwach Członkowskich;
c) zapewnienie, że odpowiednie informacje w sprawie poziomów ozonu w otoczeniu są otrzymywane oraz podawane do publicznej wiadomości;
d) zapewnienie, że odnosząca się do ozonu jakość powietrza jest zachowana w przypadku, gdy jest ona dobra, oraz poprawiana w pozostałych przypadkach;
e) wspieranie wzmożonej współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie zmniejszania poziomów ozonu, wykorzystanie potencjału środków transgranicznych i zawieranie porozumień w sprawie takich środków.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się, że:
1) "otaczające powietrze" oznacza powietrze na zewnątrz budynków zawarte w troposferze, z wyjątkiem miejsc pracy;
2) "zanieczyszczenie" oznacza dowolną substancję wprowadzoną przez człowieka bezpośrednio lub pośrednio do otaczającego powietrza, która może prawdopodobnie mieć szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i/lub środowisko naturalne jako całość;
3) "prekursory ozonu" oznaczają substancje mające udział w tworzeniu ozonu w warstwie przyziemnej, z których niektóre są wymienione w załączniku VI;
4) "poziom" oznacza stężenie zanieczyszczenia w otaczającym powietrzu lub jego osadzanie się na powierzchni w danym czasie;
5) "ocena" oznacza dowolną metodę wykorzystywaną do pomiaru, obliczeń, przewidywania lub oszacowania poziomu zanieczyszczenia w otaczającym powietrzu;
6) "pomiary stałe" oznaczają pomiary dokonywane zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 96/62/WE;
7) "strefa" oznacza wyznaczoną przez Państwo Członkowskie część jego terytorium;
8) "skupisko" oznacza strefę o koncentracji ludności przekraczającej 250000 mieszkańców lub, w przypadkach gdy koncentracja ludności jest równa lub mniejsza niż 250000 mieszkańców, strefę, gdzie koncentracja ludności na km2 uzasadnia potrzebę dokonywania przez Państwo Członkowskie oceny i kontroli jakości otaczającego powietrza;
9) "wartość docelowa" oznacza poziom ustalony w celu uniknięcia w długim okresie szkodliwego wpływu na życie ludzi i/lub środowisko naturalne jako całość, jaki ma zostać osiągnięty w danym okresie, w przypadku gdy jest to możliwe;
10) "cel długoterminowy" oznacza stężenie ozonu w powietrzu, poniżej którego, zgodnie z obecnym stanem wiedzy naukowej, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i/lub środowisko naturalne jako całość jest mało prawdopodobny.
Cel ten ma zostać osiągnięty w długim terminie, aby zapewnić skuteczną ochronę zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to nieosiągalne za pośrednictwem proporcjonalnych środków;
11) "próg ostrzegawczy" oznacza poziom, powyżej którego istnieje ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające z krótkotrwałego narażenia na działanie substancji oraz przy którym Państwa Członkowskie mają podjąć natychmiastowe środki jak ustanowiono w art. 6 i 7;
12) "próg informacyjny" oznacza poziom, powyżej którego istnieje ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające z krótkotrwałego narażenia na działanie szczególnie wrażliwych sekcji ludności oraz przy którym niezbędne są aktualne informacje;
13) "lotne związki organiczne" (LZO) oznaczają wszystkie związki organiczne pochodzące z antropogenicznych i biogenicznych źródeł, inne niż metan, które są zdolne do produkowania utleniaczy fotochemicznych w reakcjach z tlenkami azotu w obecności światła słonecznego.
Artykuł 3
Wartości docelowe
1.
Wartości docelowe dla 2010 r. w odniesieniu do stężenia ozonu w powietrzu są określone w załączniku I sekcja II.
2.
Państwa Członkowskie opracowują wykaz stref i skupisk, w których poziomy ozonu w powietrzu, ocenione zgodnie z art. 9, są wyższe niż wartości docelowe określone w ust. 1.
3.
W odniesieniu do stref i skupisk określonych w ust. 2 Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/81/WE, że plan lub program jest przygotowywany oraz realizowany w celu osiągnięcia wartości docelowej z wyjątkiem przypadków nieosiągalnych za pomocą proporcjonalnych środków od daty określonej w załączniku I sekcja II.
W przypadku gdy zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE plany lub programy muszą zostać przygotowane lub realizowane w odniesieniu do zanieczyszczeń innych niż ozon, Państwa Członkowskie w miarę potrzeb przygotowują lub realizują zintegrowane plany lub programy obejmujące wszystkie takie zanieczyszczenia.
4.
Plany lub programy określone w ust. 3 zawierają przynajmniej informacje wymienione w załączniku IV do dyrektywy 96/62/WE, podawane są do wiadomości publicznej oraz do wiadomości właściwych organizacji takich, jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie oraz organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup ludności i inne właściwe podmioty opieki zdrowotnej.
Artykuł 4
Cele długoterminowe
1.
Cele długoterminowe dotyczące stężeń ozonu w powietrzu są wymienione w załączniku I sekcja III.
2.
Państwa Członkowskie sporządzają wykaz stref i skupisk, w których poziomy ozonu w powietrzu, ocenione zgodnie z art. 9, są wyższe niż cele długoterminowe określone w ust. 1, ale niższe lub równe wartościom docelowym określonym w załączniku I sekcja II. W odniesieniu do takich stref i skupisk Państwa Członkowskie przygotowują i wykonują efektywne pod względem kosztów środki mające na celu osiągnięcie długoterminowych celów.
Podjęte środki są przynajmniej zgodne ze wszystkimi planami lub programami określonymi w art. 3 ust. 3.
Ponadto powstają one w oparciu o środki podjęte na podstawie przepisów dyrektywy 2001/81/WE oraz innego, odpowiedniego istniejącego i przyszłego, prawodawstwa WE.
3.
Postępy wspólnotowe w kierunku osiąganiu celów długoterminowych podlegają kolejnym przeglądom, jako część procesu określonego w art. 11 oraz w powiązaniu z dyrektywą 2001/81/WE, wykorzystując 2020 r jako wzorzec oraz uwzględniając postęp w kierunku osiągania krajowych pułapów emisji wymienionych we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 5
Wymagania w strefach i skupiskach, w których poziomy ozonu są zgodne z celami długoterminowymi
Państwa Członkowskie opracowują wykaz stref i skupisk, w których poziomy ozonu są zgodne z celem długoterminowym.
W zakresie, w jakim czynniki, w tym transgraniczny charakter zanieczyszczenia ozonem i warunki meteorologiczne, pozwalają, zachowują poziomy ozonu w tych strefach i skupiskach poniżej celu długoterminowego oraz zachowują ,poprzez odpowiednie środki, najlepszą jakość powietrza zgodną ze stałym rozwojem oraz wysokim poziomem ochrony środowiska naturalnego oraz ochrony zdrowia ludzkiego.
Artykuł 6
Informowanie ludności
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki w celu:
a) zapewnienia, że aktualne informacje w sprawie stężeń ozonu w powietrzu są rutynowo podawane do wiadomości publicznej, jak również do wiadomości właściwych organizacji, takich jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie, organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup ludności oraz innych odpowiednich zakładów opieki zdrowotnej.
Informacje uaktualniane są przynajmniej codziennie, a zawsze, kiedy jest właściwe oraz możliwe, co godzinę.
Informacje takie powinny wskazywać przynajmniej wszystkie przekroczenia stężeń w ramach celu długoterminowego dotyczącego ochrony zdrowia, progu informacyjnego oraz progu ostrzegawczego w odniesieniu do danego średniego okresu.
Ponadto powinny one dostarczać krótką ocenę w odniesieniu do ich wpływu na zdrowie.
Progi informacyjne i ostrzegawcze w odniesieniu do stężeń ozonu w powietrzu podane są w załączniku II sekcja I;
b) podawania do wiadomości publicznej oraz do wiadomości organizacji, takich jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie oraz organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup ludności i inne właściwe zakłady opieki zdrowotnej, do wyczerpujących sprawozdań rocznych, które wskazują przynajmniej, w przypadku zdrowia ludzkiego, wszystkie przypadki przekroczenia wartości docelowych i celów długoterminowych, a także progów informacyjnych i ostrzegawczych w odpowiednim średnim okresie oraz, w przypadku roślinności, wszelkie przekroczenia wartości docelowych oraz celów długoterminowych, połączone z krótką oceną skutków tych przekroczeń.
Mogą one obejmować, gdzie stosowne, dalsze informacje oraz oceny w sprawie ochrony lasów, jak określono w załączniku III sekcja I. Mogą również obejmować informacje w dotyczące prekursorów, w zakresie, w jakim nie są one objęte istniejącym prawodawstwem wspólnotowym;
c) zapewnienia, że aktualne informacje o aktualnych lub przewidzianych przekroczeniach progu ostrzegawczego są dostarczane instytucjom opieki zdrowotnej oraz ludności.
Informacje i sprawozdania określone powyżej zostają opublikowane za pomocą odpowiednich środków, stosownie do przypadku, na przykład mediów transmisyjnych, prasy lub wydawnictw, tablic informacyjnych lub usług sieci komputerowych, takich jak internet.
2.
W razie przekroczenia któregokolwiek z progów informacje podawane do publicznej wiadomości zgodnie z art. 10 dyrektywy 96/62/WE zawierają pozycje wyszczególnione w załączniku II sekcja II.
Państwa Członkowskie, o ile jest to wykonalne, podejmują również kroki, aby tego rodzaju informacje były dostarczane w odniesieniu do prognoz przekroczenia progów informacyjnych lub ostrzegawczych.
3.
Informacje dostarczane na podstawie ust. 1 i 2 są jasne, wyczerpujące i dostępne.
Artykuł 7
Krótkoterminowe plany działań
1.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE Państwa Członkowskie opracowują plan działań na odpowiednich szczeblach administracyjnych wskazujący szczególne środki, które mają zostać podjęte w krótkim okresie, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności o charakterze lokalnym w odniesieniu do stref, w przypadku gdy istnieje ryzyko przekroczeń progów ostrzegawczych, jeśli istnieje znacząca możliwość w odniesieniu do zmniejszania tego ryzyka lub w odniesieniu do zmniejszania czasu trwania lub dotkliwości jakiegokolwiek przekroczenia progu ostrzegawczego.
W przypadku gdy stwierdzono, iż nie istnieje znacząca możliwość w odniesieniu do zmniejszenia ryzyka, czasu trwania lub dotkliwości wszelkich przekroczeń w odpowiednich strefach, Państwa Członkowskie są wyłączone z zakresu zastosowania przepisów art. 7 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE.
Obowiązkiem Państw Członkowskich jest określenie, czy istnieje znacząca możliwość w odniesieniu do zmniejszenia ryzyka, czasu trwania oraz dotkliwości jakiegokolwiek przekroczenia, biorąc pod uwagę krajowe warunki geograficzne meteorologiczne oraz gospodarcze.
2.
Za projekt krótkoterminowych programów działań,w tym wartości progowych w odniesieniu do szczególnych działań, odpowiadają Państwa Członkowskie.
W zależności od poszczególnych przypadków plany mogą przewidywać stopniowe, efektywne pod względem kosztów, środki mające na celu kontrolę, a w miarę potrzeb zmniejszenie lub zawieszenie niektórych działań, między innymi ruchu pojazdów silnikowych, który przyczynia się do emisji skutkujących przekroczeniem progów ostrzegawczych.
Może to również obejmować skuteczne środki w odniesieniu do wykorzystywania zakładów i produktów przemysłowych.
3.
Opracowując i wprowadzając w życie krótkoterminowe plany działań, Państwa Członkowskie rozważają przykłady środków (skuteczność, która została oceniona), które powinny zostać włączone do wytycznych określonych w art. 12.
4.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości publicznej i do wiadomości właściwych organizacji, takich jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie oraz organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup ludności i inne właściwe zakłady opieki zdrowotnej, zarówno wyniki swoich badań oraz treść planów szczególnych działań krótkoterminowych i ich jak również informacje o realizowaniu tych planów.
Artykuł 8
Zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym
1.
W przypadkach gdy stężenia ozonu przekraczają wartości docelowe lub cele długoterminowe głównie w wyniku emisji prekursorów w innych Państwach Członkowskich, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują w miarę potrzeb przy opracowywaniu wspólnych planów i programów w celu osiągnięcia wartości docelowych lub celów długoterminowych, z wyjątkiem wypadków, gdy nie jest to osiągalne za pomocą proporcjonalnych środków.
Komisja wspiera w tych wysiłkach Państwa Członkowskie.
Wykonując zobowiązania wynikające z art. 11, Komisja rozważa, uwzględniając dyrektywę 2001/81/WE, w szczególności jej art. 9, czy w celu zmniejszenia emisji prekursorów odpowiedzialnych za transgraniczne zanieczyszczenia ozonem dalsze działania nie powinny być podejmowane na poziomie wspólnotowym.
2.
Państwa Członkowskie, gdzie stosowne zgodnie z art. 7, przygotowują i realizują wspólne plany działań obejmujące sąsiadujące strefy w różnych Państwach Członkowskich.
Państwa Członkowskie zapewniają, że strefy sąsiadujące w różnych Państwach Członkowskich, które opracowały krótkoterminowe plany działań, otrzymują wszystkie właściwe informacje.
3.
W przypadku gdy przekroczenia progów informacyjnych lub progów ostrzegawczych występują w strefach w pobliżu granic krajowych, informacje powinny zostać dostarczone jak najszybciej właściwym władzom w sąsiadujących zainteresowanych Państwach Członkowskich w celu ułatwienia dostarczania informacji ludności w tych Państwach.
4.
Opracowując plany i programy określone w ust. 1 i 2 oraz przekazując informacje do publicznej wiadomości, jak określono w ust. 3, Państwa Członkowskie nawiązują w stosownych przypadkach współpracę z państwami trzecimi, ze szczególnym naciskiem na kraje kandydujące do przystąpienia.
Artykuł 9
Ocena stężeń ozonu i prekursorów w powietrzu
1.
W strefach i skupiskach, gdzie w trakcie dowolnych wcześniejszych pięciu lat pomiarów stężenia ozonu przekroczyły cel długoterminowy, stałe pomiary ciągłe są obligatoryjne.
W przypadku gdy dane z krótszego niż pięcioletniego okresu są dostępne, Państwa Członkowskie mogą w celu ustalenia przekroczeń połączyć krótkoterminowe kampanie pomiarów z okresów i lokalizacji, które prawdopodobnie mają być typowe dla najwyższego poziomu zanieczyszczeń z wynikami uzyskanymi z inwentaryzacji emisji i modelowania.
Załącznik IV ustala kryteria mające na celu określenie umiejscowienia punktów pobierania próbek dla pomiarów ozonu.
Załącznik V sekcja I określa najmniejszą ilość stałych punktów pobierania próbek dla przeprowadzania pomiarów ciągłych ozonu w każdej strefie lub skupisku, w których pomiary są wyłącznym źródłem informacji dla oceny jakości powietrza.
Pomiarów ditlenku azotu dokonuje się w co najmniej 50 % punktów pobierania próbek ozonu wymaganych w załączniku V sekcja I. Pomiary ditlenku azotu mają charakter ciągły, z wyjątkiem terenowych stacji pomiarowych, jak zdefiniowano w załączniku IV sekcja I, w przypadku gdy mogą zostać wykorzystane inne metody pomiarowe.
W odniesieniu do stref i skupisk, w których informacje pochodzące z punktów pobierania próbek dla pomiarów stałych są uzupełniane informacjami z modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych, całkowita ilość punktów poboru próbek określona w załączniku V sekcja I może zostać zmniejszona pod warunkiem, że:
a) metody uzupełniające zapewniają odpowiedni poziom informacji umożliwiający ocenę jakości powietrza w odniesieniu do wartości docelowych, progów informacyjnych i ostrzegawczych;
b) ilość punktów pobierania próbek, które mają zostać zainstalowane, jest wystarczająca, a przestrzenne rozmieszczenie punktów innych technik jest wystarczające dla ustalenia stężenia ozonu zgodnie z danymi celów jakościowych określonych w załączniku VII sekcja I i prowadzi do uzyskania wyników oceny określonych w załączniku VII sekcja II;
c) liczba punktów pobierania próbek w każdej strefie lub skupisku wynosi przynajmniej jeden punkt pobierania próbek na każde dwa miliony mieszkańców lub jeden punkt pobierania próbek na 50000 km2, w zależności od tego, co daje większą ilość punktów poboru;
d) każda strefa lub skupisko zawiera przynajmniej jeden punkt poboru próbek; i
e) ditlenek azotu jest mierzony we wszystkich pozostałych punktach pobierania próbek z wyjątkiem stacji terenowych.
W takim przypadku wyniki modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych są uwzględniane przy ocenie jakości powietrza w odniesieniu do wartości docelowych.
2.
W strefach i skupiskach, gdzie w ciągu każdego z poprzednich pięciu lat pomiarów stężenia są niższe od celu długoterminowego, liczba stacji ciągłych pomiarów ustalana jest zgodnie z załącznikiem V sekcja II.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że na jego terytorium jest zainstalowana i działa co najmniej jedna stacja pomiarowa w celu dostarczania danych dotyczących stężeń prekursorów ozonu wymienionych w załączniku VI.
Każde Państwo Członkowskie decyduje o liczbie i lokalizacji stacji, w których dokonywane mają być pomiary prekursorów ozonu, biorąc pod uwagę cele, metody i zalecenia ustanowione we wspomnianym załączniku.
Jako część wytycznych opracowanych na mocy art. 12, ustanawia się wskazówki dla odpowiedniej strategii mającej na celu mierzenie prekursorów ozonu, uwzględniając istniejące wymagania w prawodawstwie wspólnotowym i Wspólny program monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP).
4.
Referencyjne metody analizy ozonu są wymienione w załączniku VIII sekcja I. Załącznik VIII sekcja II zapewnia referencyjne techniki modelowania dla ozonu.
5.
Jakiekolwiek zmiany niezbędne do dostosowania niniejszego artykułu i załączników IV–VIII do postępu naukowego i technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 2.
Artykuł 10
Przekazywanie informacji i sprawozdań
1.
Przekazując informacje Komisji, na mocy art. 11 dyrektywy 96/62/WE, Państwa Członkowskie również, a po raz pierwszy w odniesieniu do roku kalendarzowego następującego po dacie określonej w art. 15 ust. 1:
a) w odniesieniu do roku kalendarzowego nie później niż dnia 30 września następnego roku przesyłają Komisji wykaz stref i skupisk określonych w art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 2 i art. 5;
b) przesyłają Komisji sprawozdanie przedstawiające ogólny zarys sytuacji w zakresie przekraczania wartości docelowych ustanowionych w załączniku I sekcja II. Sprawozdanie to dostarcza wyjaśnienia rocznych przekroczeń wartości docelowych w celu ochrony zdrowia ludzi.
Sprawozdanie zawiera również plany i programy określone w art. 3 ust. 3.
Sprawozdanie wysyłane jest nie później niż w dwa lata po zakończeniu okresu, w trakcie którego zaobserwowane zostały przekroczenia wartości docelowych w odniesieniu do ozonu;
c) co trzy lata powiadamiają Komisję o osiągniętym postępie w zakresie wszystkich planów i programów.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie, po raz pierwszy w odniesieniu do roku kalendarzowego następującego po dacie określonej w art. 15 ust. 1:
a) w odniesieniu do każdego miesiąca od kwietnia do września każdego roku, przesyłają Komisji tymczasowo:
i) nie później niż do końca następnego miesiąca w odniesieniu do każdego dnia przekroczenia(-ń) progu informacyjnego i/lub ostrzegawczego następujące informacje: datę, całkowitą ilość godzin, w których wystąpiło przekroczenie, najwyższą wartość ozonu w 1 h;
ii) corocznie nie później niż do dnia 31 października, wszystkie pozostałe informacje określone w załączniku III;
b) w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego nie później niż do dnia 30 września następnego roku przesyłają Komisji potwierdzone informacje określone w załączniku III oraz średnie stężenia prekursorów ozonu określonych w załączniku VI w odniesieniu do tego roku;
c) przesyłają Komisji co trzy lata, w ramach sprawozdania sektorowego określonego w art. 4 dyrektywy Rady 91/692/EWG [11] i nie później niż do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu trzyletniego okresu:
i) informacje przedstawiające zaobserwowany lub oszacowany poziom ozonu odpowiednio w strefach i skupiskach określonych w art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 2 i art. 5;
ii) informacje o wszelkich środkach podjętych lub planowanych na mocy art. 4 ust. 2; oraz
iii) informacje dotyczące podjęcia decyzji w sprawie krótkoterminowych planów działań, oraz dotyczące projektowania, treści, oceny skutków wszystkich takich planów przygotowanych zgodnie z art. 7.
3.
Komisja:
a) zapewnia, że informacje przedkładane w zastosowaniu ust. 2 lit. a) są natychmiast udostępniane za pomocą odpowiednich środków przekazu oraz są przekazywane Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska;
b) corocznie publikuje wykaz stref i skupisk przedkładany w zastosowaniu ust. 1 lit. a), a do dnia 30 listopada każdego roku przedstawia sprawozdanie w sprawie sytuacji ozonu w trakcie lata oraz poprzedniego roku kalendarzowego, mające na celu zapewnienie przeglądu w formie porównywalnej sytuacji w każdym Państwie Członkowskim biorąc pod uwagę różne warunki meteorologiczne oraz zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym, oraz przegląd wszystkich przekroczeń celu długoterminowego w Państwach Członkowskich;
c) regularnie sprawdza realizację planów lub programów przedkładanych w zastosowaniu ust. 1 lit. b) przez badanie ich postępu prac oraz tendencji w zanieczyszczeniach powietrza, uwzględniając warunki meteorologiczne i pochodzenie prekursorów ozonu (biogeniczne lub antropogenicznego);
d) uwzględnia podczas przygotowania trzyletnich sprawozdań w sprawie jakości powietrza zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 96/62/WE informacje dostarczone na podstawie ust. 1 i 2;
e) organizuje odpowiednią wymianę informacji i doświadczeń przekazywanych zgodnie z ust. 2 lit. c) ppkt iii), dotyczących projektowania i realizowania krótkoterminowych planów działań.
4.
Wykonując zadania określone w ust. 3, Komisja w stosownych wypadkach zwraca się o ekspertyzę do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
5.
Terminem, do upływu którego Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o metodach stosowanych w odniesieniu do wstępnej oceny jakości powietrza na mocy art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 96/62/WE, jest dzień nie późniejszy niż 9 września 2003 r.
Artykuł 11
Przegląd i sprawozdania
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oparte na doświadczeniu ze stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 2004 r.
W szczególności w sprawozdaniu tym informuje o:
a) wynikach najnowszych badań naukowych, w świetle wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia, dotyczących skutków narażenia na działanie ozonu na środowisko naturalne oraz zdrowie ludzi, uwzględniając w szczególności wrażliwe grupy ludności; opracowanie bardziej szczegółowych modeli powinno jest brane pod uwagę;
b) rozwoju technologicznym, w tym o postępie osiągniętym w zakresie metod pomiarów i w inny sposób oceniających stężenia oraz zmiany stężeń ozonu w Europie;
c) porównaniu modelowych prognoz z rzeczywistymi pomiarami;
d) ustaleniu oraz poziomach w odniesieniu do celów długoterminowych, wartości docelowych, progów informacyjnych i ostrzegawczych;
e) wynikach międzynarodowego programu współpracy na podstawie Konwencji ONZ/EKG w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości.
2.
Sprawozdanie przedstawiane jest jako integralna część strategii przeznaczonej w celu dokonania przeglądu oraz zaproponowania Wspólnocie celów jakościowych dotyczących powietrza oraz opracowania strategii wykonawczych w celu zapewnienia osiągania tych celów.
W tym kontekście sprawozdanie uwzględnia:
a) szeroki zakres w odniesieniu do dokonywania dalszych redukcji emisji zanieczyszczających ze wszystkich właściwych źródeł, biorąc pod uwagę techniczną wykonalność oraz efektywność pod względem kosztów;
b) zależności między zanieczyszczeniami i możliwościami w odniesieniu do połączonych strategii, mających na celu osiągniecie wspólnotowych celów w zakresie jakości powietrza oraz celów z nimi związanych;
c) możliwość prowadzenia dalszych działań na poziomie wspólnotowym w celu zmniejszenia emisji prekursorów;
d) postęp w osiąganiu wartości docelowych określonych z załączniku I, w tym plany i programy opracowane i zrealizowane zgodnie z art. 3 i 4, doświadczenie w realizowaniu krótkoterminowych planów działań na mocy art. 7 oraz warunki, jak ustanowiono w załączniku IV, na podstawie których przeprowadzone zostało pomiary jakości powietrza;
e) możliwość osiągnięcia celów długoterminowych, wymienionych w załączniku I sekcja III, w określonym okresie;
f) aktualne i przyszłe wymagania w zakresie informowania społeczeństwa i wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
g) zależność między niniejszą dyrektywą a spodziewanymi zmianami wynikającymi ze środków, które mają zostać podjęte przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie w celu wypełnienia zobowiązań dotyczących zmian klimatu;
h) transport zanieczyszczeń przez granice krajowe, biorąc pod uwagę środki podejmowane w krajach kandydujących do przystąpienia.
3.
Sprawozdanie zawiera również przegląd przepisów niniejszej dyrektywy w świetle wyników jej badań oraz towarzyszą mu, gdzie właściwe, propozycje mające na celu zmianę niniejszej dyrektywy, zwracające szczególną uwagę na wpływ oddziaływania ozonu na środowisko naturalne i zdrowie ludzkie, w szczególności w odniesieniu do wrażliwych grup ludności.
Artykuł 12
Wytyczne
1.
Komisja opracowuje wytyczne w odniesieniu do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 9 września 2002 r.
Czyniąc to, zwróci się ona o ekspertyzę dostępną w Państwach Członkowskich, Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i innych odpowiednich organach ekspertów, a także uwzględni obowiązujące wymagania prawa wspólnotowego i EMEP.
2.
Wytyczne przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 ust. 2.
Wytyczne takie nie mogą wywierać skutku w postaci zmieniania wartości docelowych, celów długoterminowych, progów ostrzegawczych i informacyjnych ani bezpośrednio, ani pośrednio.
Artykuł 13
Procedura komitetu
1.
Komisja wspomaga komitet powołany art. 12 ust. 2 dyrektywy 96/62/WE.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary mające zastosowanie w przypadkach naruszenia krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 15
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 9 września 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób takie odniesienie ma zostać sporządzone.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Uchylenie
Dyrektywa 92/72/EWG traci moc z dniem 9 września 2003 r.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/4/WE
z dnia 30 stycznia 2002 r.
w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającą minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek [1], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 1999/74/WE ustala szczególne wymagania dotyczące ochrony kur niosek w różnych systemach hodowli i pozwala Państwom Członkowskim dokonać wyboru najbardziej odpowiedniego systemu lub systemów.
(2) Zgodnie z art. 7 dyrektywy 1999/74/WE każdy zakład objęty zakresem tej dyrektywy zostanie zarejestrowany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego i uzyska numer wyróżniający, który będzie służyć do odróżniania jaj wprowadzonych na rynek z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
(3) Rozporządzenie Rady 1907/90/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem 5/2001/WE [3], wprowadza obowiązek znakowania jaj kodem zawierającym numer wyróżniający producenta i określającym stosowany system hodowli.
(4) Systemy hodowli określone są rozporządzeniem Komisji (EWG) 1274/91 z dnia 15 maja 1991 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 1651/2001 [5], a także rozporządzeniem Rady (EWG) 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz oznakowana produktów rolnych i środków spożywczych [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) 2491/2001 [7] w zakresie rolnictwa ekologicznego.
(5) Rejestrowanie zakładów produkcyjnych pod wyróżniającymi numerami jest warunkiem odróżnienia jaj wprowadzonych na rynek z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie:
a) ustanowią system rejestracji każdego miejsca produkcyjnego (zwanego dalej "zakładem") objętego zakresem dyrektywy 1999/74/WE, przydzielając im numery wyróżniające zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy;
b) zapewnią, by co najmniej informacje wymienione w pkt 1 Załącznika na temat każdego odnośnego zakładu zostały przedłożone właściwemu organowi Państwa Członkowskiego w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie.
Odnośny termin winien zostać ustalony w sposób pozwalający na zarejestrowanie wymienionych zakładów zgodnie z lit. c);
c) zapewnią, aby zakład, na temat którego wymagane informacje zostały przedłożone w terminie ustalonym zgodnie z lit. b), został zarejestrowany i otrzymał numer wyróżniający do dnia 31 maja 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by od dnia 1 czerwca 2003 r.:
a) żaden zakład, na temat którego informacje wymagane zgodnie z ust. 1 lit. b) nie zostały przedłożone w ustalonym terminie, nie kontynuował swojej działalności; oraz
b) żaden nowy zakład nie rozpoczął działalności przed dokonaniem rejestracji i otrzymaniem numeru wyróżniającego.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, by rejestr zakładów, ustalony zgodnie z ust. 1, był dostępny właściwym organom Państwa Członkowskiego do celów odróżniania jaj wprowadzonych na rynek z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, by właściwy organ był niezwłocznie informowany o zmianach zarejestrowanych danych i by rejestr został uaktualniony niezwłocznie po otrzymaniu odnośnej informacji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 marca 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/5/WE
z dnia 30 stycznia 2002 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/57/WE [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W odniesieniu do zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości powinny odzwierciedlać użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do uzyskania efektywnej ochrony roślin, zastosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest jak najmniejsza, zarówno z praktycznego, jak i z toksykologicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę ochronę środowiska naturalnego i ochronę zdrowia konsumentów ze względu na przewidywane spożycie przez konsumentów.
Wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości (NDPP) stanowi górną granicę ilości takich pozostałości, które mogłyby się znaleźć w artykułach przy przestrzeganiu przez producentów dobrych praktyk w rolnictwie.
(2) NDPP pestycydów należy poddać kontroli i może on zostać zmieniony celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDPP ustala się na niższym progu oznaczenia analitycznego, w przypadku gdy dozwolone zastosowania środków ochrony roślin nie powodują wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produkcie spożywczym lub na jego powierzchni lub w przypadku braku dozwolonych zastosowań lub w przypadku gdy zastosowania, które otrzymały zezwolenia Państw Członkowskich, nie zostały poparte niezbędnymi danymi albo jeżeli zastosowania w państwach trzecich powodujące pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą znaleźć się w obrocie na rynku wspólnotowym, nie zostały poparte przez niezbędne dane.
(3) W następstwie opublikowania dyrektywy Komisji 2000/42/WE [3] Komisja otrzymała wnioski, poparte dalszymi danymi, o skontrolowanie ustalonych w dyrektywie 2000/42/WE NDPP dla lambda-cyhalotryny i amitrazu w niektórych artykułach spożywczych.
Wnioski i dane zostały poddane analizie i w przypadku niektórych połączeń dane wystarczająco uzasadniały ustalenie NDPP powyżej niższego progu oznaczenia analitycznego.
W przypadku innych połączeń dostępne informacje są niewystarczające i NDPP należy ustalić na niższym progu oznaczenia analitycznego.
W przypadku jeszcze innych połączeń informacje obecnie dostępne są wystarczające, aby dowieść, że ustanowienie NDPP powyżej niższego progu oznaczenia analitycznego może doprowadzić do niedopuszczalnego, ostrego albo przewlekłego narażenia konsumenta na działanie pozostałości.
W takich sytuacjach NDPP należy pozostawić na niższym progu oznaczenia analitycznego.
(4) Informacje na temat nowych lub zmienionych zastosowań cypermetryny w odniesieniu do szparagów, etefonu w odniesieniu do ananasów, fenbutatywnego tlenku w odniesieniu do papryki, metalaksylu w odniesieniu do dymki, acefatu w odniesieniu do brzoskwiń i chlorotalonilu w odniesieniu do selera zostały przekazane Komisji i ocenione.
W świetle tych informacji należy dokonać zmian istniejących NDPP określonych w Załączniku do dyrektywy.
(5) Długotrwałe narażenie konsumentów za pośrednictwem produktów spożywczych na działanie każdego z pestycydów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi w Unii Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [4]. Jak wynika z obliczeń, ustalony w niniejszej dyrektywie NDPP nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
(6) W stosownych przypadkach ostre narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów za pośrednictwem każdego produktu spożywczego, który może zawierać ich pozostałości, zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi w Unii Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Jak wynika z obliczeń, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują ostrych efektów toksycznych.
(7) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu przeprowadzone zostały konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty w sprawie poziomów ustalonych w niniejszej dyrektywie i ich uwagi w sprawie tych poziomów zostały wzięte pod uwagę.
(8) Uwzględniono opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych poddanych działaniu pestycydów.
Metodologia opisana przez Światową Organizację Zdrowia, o której mowa powyżej, zastosowana przez Państwa Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy oraz monitorowana i oceniona przez Komisję za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, jest zgodna z wytycznymi Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(9) W związku z powyższym do dyrektywy 90/642/EWG należy wprowadzić zmiany, które niezwłocznie wejdą w życie.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odnoszące się do omawianych pestycydów, wymienione w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG, zastępuje się poziomami wymienionymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dotyczące połączeń pestycydów z artykułami, o których mowa w niniejszym przepisie, zastępuje się następującymi połączeniami: cypermetryna w odniesieniu do szparagów: 0,1 mg/kg, etefon w odniesieniu do ananasów: 2 mg/kg, fenbutatywny tlenek w odniesieniu do papryki: 1 mg/kg, metalaksyl w odniesieniu do dymki:0,2 mg/kg, metalaksyl w odniesieniu do cykorii liściowej i ziół: 1 mg/kg, chlorotalonil w odniesieniu do selera: 1 mg/kg, acefat w odniesieniu do brzoskwiń: 0,2 mg/kg [5].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 31 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od 1 września 2002 r.
2.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota posiada ustaloną politykę zachęcania do utrzymywania stałych połączeń transportowych, takich jak żegluga, w szczególności wspierania żeglugi morskiej na krótkich odcinkach.
(2) Ułatwienie transportu morskiego jest podstawowym celem Wspólnoty dla dalszego umocnienia pozycji żeglugi w systemie transportowym jako alternatywy i uzupełnienia innych rodzajów transportu w łańcuchu transportu od drzwi do drzwi.
(3) Procedury dokumentacyjne wymagane w transporcie morskim wzbudziły obawy i uważa się, że utrudniają one rozwój i osiągnięcie pełni możliwości przez ten rodzaj transportu.
(4) Konwencja Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego przyjęta przez Międzynarodową Konferencję w sprawie ułatwienia morskich podróży i transportu w dniu 9 kwietnia 1965 r., z kolejnymi zmianami (zwana dalej "Konwencją IMO FAL"), przedstawiła komplet wzorów standaryzowanych formularzy ułatwiających dla statków w celu wypełnienia niektórych formalności sprawozdawczych w momencie wejścia do lub wyjścia z portu.
(5) Większość Państw Członkowskich używa tych ułatwiających formularzy, lecz nie stosuje w jednolity sposób wzorów dostarczonych pod auspicjami IMO.
(6) Jednolitość formatu formularzy wymaganych dla statku wchodzącego do lub wychodzącego z portu powinna ułatwić procedury dokumentacyjne dla portów pośrednich i być korzystna dla rozwoju wspólnotowej żeglugi.
(7) W rezultacie dogodne jest wprowadzenie uznawania na poziomie wspólnotowym formularzy ułatwiających Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwanych dalej "formularzami IMO FAL").
Państwa Członkowskie powinny uznawać formularze IMO FAL i kategorie informacji w nich zawarte za wystarczający dowód, że statek wypełnił formalności sprawozdawcze, dla których przewidziane są te formularze.
(8) Jednakże uznawanie niektórych formularzy IMO FAL, w szczególności zgłoszenia ładunku i — dla statków pasażerskich — listy pasażerów, zwiększyłoby zawiłość formalności sprawozdawczych albo dlatego, że formularze te nie mogą zawierać wszystkich niezbędnych informacji, albo dlatego, że już istnieją utrwalone praktyki ułatwień.
Dlatego też, nie powinno się wprowadzać obowiązkowego uznawania tych formularzy.
(9) Transport morski jest działalnością globalną i wprowadzenie formularzy IMO FAL we Wspólnocie może utorować drogę do intensywnego stosowania ich na całym świecie.
(10) Ponieważ cele proponowanego działania, mianowicie ułatwienia transportu morskiego, nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą, ze względu na skalę i skutki działania, być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(11) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie transportu morskiego poprzez znormalizowanie formalności sprawozdawczych.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do formalności sprawozdawczych w momencie wejścia do i/lub wyjścia z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, jak określono w części A załącznika I, odnoszących się do statku, jego zasobów, rzeczy jego załogi, jego listy załogi i, w przypadku statku dopuszczonego do przewozu 12 lub mniej pasażerów, jego listy pasażerów.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
a) "Konwencja IMO FAL" oznacza Konwencję Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego ruchu morskiego przyjętą w dniu 9 kwietnia 1965 r.; przez Międzynarodową Konferencję w sprawie ułatwienia morskich podróży i transportu;
b) "formularze IMO FAL" oznaczają znormalizowany wzór formularzy IMO o wymiarach A4, przewidzianych przez Konwencję IMO FAL;
c) "formalności sprawozdawcze" oznaczają informacje, które, gdy są wymagane przez Państwo Członkowskie, muszą być przedstawione do celów administracyjnych i proceduralnych, gdy statek wchodzi do lub wychodzi z portu;
d) "statek" oznacza statek morski dowolnego typu wykorzystywany na morzu morskim;
e) "zasoby statku" oznaczają rzeczy do użycia na statku, włącznie z produktami konsumpcyjnymi, rzeczami przewożonymi do sprzedaży pasażerom i członkom załogi, paliwo i smary z wyłączeniem wyposażenia i części zapasowych statku;
f) "wyposażenie statku" oznacza artykuły inne niż części zapasowe statku, znajdujące się na statku i przeznaczone do wykorzystania na nim, które są przenośne, lecz nie mają charakteru konsumpcyjnego, włącznie z takimi przynależnościami statku, jak łodzie ratunkowe, urządzenia ratunkowe, meble, sprzęt statku i inne podobne przedmioty;
g) "części zapasowe statku" oznaczają artykuły służące do naprawy lub części zamienne przeznaczone do wmontowania na statku, na którym są przewożone;
h) "rzeczy załogi" oznacza odzież, przedmioty codziennego użytku i jakiekolwiek inne artykuły, włączając również pieniądze, należące do załogi i przewożone na statku;
i) "członek załogi" oznacza każdą osobę faktycznie zatrudnioną dla pełnienia obowiązków na statku w czasie podróży w zakresie funkcjonowania lub obsługi statku i wpisaną na listę załogi.
Artykuł 4
Uznawanie formularzy
Państwa Członkowskie przyjmują, że formalności sprawozdawcze określone w art. 2 są spełnione, gdy przedłożone informacje są zgodne z:
a) odpowiednimi specyfikacjami wymienionymi w częściach B i C załącznika I; oraz
b) odpowiadającymi im wzorami formularzy wymienionymi w załączniku II z ich kategoriami danych.
Artykuł 5
Procedura zmian
Wszelkie zmiany załączników I i II do niniejszej dyrektywy i odniesień do dokumentów IMO w celu dostosowania ich do środków wspólnotowych lub IMO, które weszły w życie, przyjmowane są zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 6 ust. 2 w zakresie, w jakim takie zmiany nie rozszerzają zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet powołany zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG [5] 12. panta 1. punktu.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 9 września 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 9 Skierowanie
DYREKTYWA 2002/7/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 18 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/53/WE ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów3,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywą 96/53/WE5 ustalone zostały, w ramach wspólnej polityki transportowej, zharmonizowane maksymalne wymiary pojazdów drogowych transportujących towary.
(2) Istnieje potrzeba harmonizacji maksymalnych dopuszczalnych wymiarów pojazdów dla poruszania się pojazdów drogowych transportujących osoby.
Różnice między obowiązującymi w Państwach Członkowskich normami w odniesieniu do wymiarów drogowych pojazdów pasażerskich mogą negatywnie wpływać na warunki konkurencji i stanowić przeszkodę w ruchu między Państwami Członkowskimi.
(3) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w dostatecznym stopniu osiągnąć celu harmonizacji maksymalnych dopuszczalnych wymiarów pojazdów drogowych transportujących osoby, ze względu na skalę lub skutki proponowanego działania cel ten można lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(4) W ramach urzeczywistniania rynku wewnętrznego zakres dyrektywy 96/53/WE wymaga rozszerzenia na transport krajowy w zakresie takim, w jakim dotyczy parametrów w znacznym stopniu wpływających na warunki konkurencji w sektorze transportu, w szczególności wielkości odnoszących się do maksymalnej dopuszczalnej długości i szerokości pojazdów przeznaczonych do przewozu osób.
(5) Zharmonizowane reguły w sprawie maksymalnych obciążeń i wymiarów pojazdów powinny być długoterminowo stałe.
Zmiany ustanowione niniejszą dyrektywą nie powinny więc stanowić precedensu dla maksymalnych dopuszczalnych obciążeń i wymiarów autobusów oraz innych kategorii pojazdów silnikowych.
(6) Ze względu na bezpieczeństwo drogowe autobusy powinny spełniać kryteria osiągów w odniesieniu do zdolności manewrowej.
(7) Ze względu na bezpieczeństwo drogowe związane ze stanem ich infrastruktury Portugalia i Zjednoczone Królestwo są w okresie przejściowym uprawnione do odmowy użytkowania na swych terytoriach autobusów niespełniających niektórych kryteriów zdolności manewrowej.
(8) Autobusy zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy i w wyniku różniących się uprzednio przepisów prawa krajowego lub metod pomiaru niespełniające ustanowionych w niniejszej dyrektywie parametrów wymiarów mogą w okresie przejściowym być dalej wykorzystywane do świadczenia usług transportowych w Państwie Członkowskim, w którym pojazd jest zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu.
(9) W związku z tym dyrektywę 96/53/WE należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/53/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1:
a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wymiarów pojazdów silnikowych kategorii M2 i M3 oraz przyczep samochodowych kategorii 0, oraz pojazdów silnikowych kategorii N2 i N3, oraz ich przyczep kategorii 03 i 04, zdefiniowanych w załączniku II do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep1;
_________________
1 Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1.
Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/40/WE (Dz.U. L 203 z 10.8.2000, str. 9)."; b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
2. w art. 3 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów;";
3. w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie na swoich terytoriach nie dopuszczają do normalnego ruchu:
a) pojazdów lub zespołów pojazdów służących krajowemu transportowi rzeczy, które nie odpowiadają parametrom wymienionym w ppkt 1.1, 1.2, 1.4, 1.5, 1.6, 1.7, 1.8, 4.2 i 4.4 załącznika I;
b) pojazdów służących krajowemu transportowi osób, które nie odpowiadają parametrom wymienionym w ppkt 1.1, 1.2, 1.4a, 1.5 i 1.5a załącznika I.
2.
Państwa Członkowskie na swoich terytoriach mogą jednak dopuścić do ruchu:
a) pojazdy lub zespoły pojazdów służące krajowemu transportowi towarów, które nie odpowiadają parametrom wymienionym w ppkt 1.3, pkt 2, 3, ppkt 4.1 i 4.3 załącznika I;
b) pojazdy służące krajowemu transportowi osób, które nie odpowiadają parametrom wymienionym w ppkt 1.3, pkt 2, 3, ppkt 4.1 i 4.3 załącznika I.";
b) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym wyrazy "pojazdy lub zespoły pojazdów przeznaczonych do transportu towarów, które..." zastępuje się wyrazami "pojazdy lub zespoły pojazdów przeznaczone do transportu, które...";
ii) w akapicie trzecim wyrazy "ruchu na swoim terytorium, w krajowym transporcie towarów, pojazdów..." zastępuje się wyrazami "ruchu na jego terytorium, w krajowym transporcie, pojazdów..."
c) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Do dnia 31 grudnia 2020 r. Państwa Członkowskie mogą dopuszczać do poruszania się jedynie na ich terytoriach autobusy zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, których wymiary przekraczają wymiary ustanowione w ppkt 1.1, 1.2, 1.5 i 1.5a załącznika I.";
4. artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.
Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym.";
5. dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Do dnia 9 marca 2005 r. Portugalia i Zjednoczone Królestwo mogą odmówić lub zabronić wykorzystywania swego terytorium przez autobusy określone w ppkt 1.1 załącznika I, chyba że spełniają następujące kryteria zdolności manewrowej:
- kiedy przy stojącym autobusie jego koła kierowane są ustawione tak, że gdyby autobus jechał, jego najbardziej wysunięty z przodu na zewnątrz punkt wpisałby się w okrąg o promieniu 12,50 m, przez wykreślenie na ziemi linii określa się płaszczyznę pionową styczną do boku pojazdu skierowaną na zewnątrz okręgu.
W przypadku autobusu przegubowego obie sztywne części powinny leżeć na tej płaszczyźnie,
- kiedy autobus porusza się do przodu, skręcając w obie strony po okręgu o promieniu 12,50 m, żadna jego część nie może przemieszczać się poza pionową płaszczyzną dalej niż o 0,80 m w przypadku autobusu sztywnego o długości do 12 m lub dalej niż o 1,20 m w przypadku autobusu sztywnego dłuższego niż 12 m lub autobusu przegubowego.";
6. dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
W odniesieniu do ppkt 1.5a załącznika I w celu poprawy warunków bezpieczeństwa związanych ze zdolnością manewrową długich autobusów najpóźniej do dnia 9 marca 2005 r. Komisja przedstawia sprawozdanie o możliwościach zmniejszenia wielkości 0,60 m wymienionej w akapicie drugim tego podpunktu.
Jeśli jest to właściwe, do sprawozdania dołącza się projekt aktu prawnego odpowiednio zmieniającego niniejszą dyrektywę.";
7. w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) podpunkt 1.1 otrzymuje brzmienie:
"1.1. Maksymalna długość:
- pojazd silnikowy inny niż autobus 12,00 m 12,00 m
- przyczepa 12,00 m
- pojazd przegubowy 16,50 m
- pociąg drogowy 18,75 m
- autobus przegubowy 18,75 m
- autobus dwuosiowy 13,50 m
- autobus o więcej niż dwu osiach 15,00 m
- autobus + przyczepa 18,75 m"
b) dodaje się ppkt 1.4a w brzmieniu:
"1.4a. Jeśli do autobusu przymocowane są jakiekolwiek zdejmowane przystawki, takie jak pojemniki na narty, to jego długość włącznie z przystawkami nie może przekraczać maksymalnej długości ustanowionej w ppkt 1.1";
c) dodaje się ppkt 1.5a w brzmieniu:
Wymagania dodatkowe dla autobusów Przy stojącym pojeździe, przez wykreślenie na ziemi linii określa się płaszczyznę pionową styczną do boku pojazdu skierowaną na zewnątrz okręgu.
W przypadku pojazdu przegubowego, do tej płaszczyzny muszą przylegać dwie jego sztywne części.
Kiedy pojazd wjeżdża z linii prostej do okręgu określonego w ppkt 1.5, żadna z jego części nie może odchylić się od tej pionowej płaszczyzny o więcej niż 0,60 m.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 9 marca 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/8/WE
z dnia 6 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywy 72/168/EWG i 72/180/EWG dotyczące cech i minimalnych warunków w odniesieniu do badania, odpowiednio odmian warzyw oraz roślin rolniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE, w szczególności jej art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu urzędowego zatwierdzenia odmian w katalogach Państw Członkowskich dyrektywy Komisji 72/168/EWG z dnia 14 kwietnia 1972 r. w sprawie określenia cech i minimalnych warunków do celów kontroli odmian warzyw [4] oraz 72/180/EWG z dnia 14 kwietnia 1972 r. określająca cechy i warunki minimalne dla celów badania odmian gatunków roślin rolniczych [5], ustanowiły minimalne cechy, jakie należy uwzględnić przy badaniu różnych gatunków, a także minimalne wymogi dotyczące przeprowadzania badań.
(2) Rada Administracyjna Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin, ustanowiona na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [7], ostatnio wydała wytyczne odnoszące się do badań niektórych gatunków.
(3) Istnieje konieczność ustanowienia spójności między wytycznymi dotyczącymi badań z jednej strony, a określaniem minimalnych cech, które należy uwzględnić przy badaniu gatunków oraz minimalnymi wymogami w odniesieniu do przeprowadzania tych badań z drugiej strony.
(4) Dlatego też należy odpowiednio zmienić dyrektywy 72/168/EWG i 72/180/EWG.
(5) Nowe przepisy należy stosować także do odmian, które do dnia 31 marca 2002 r. nie uzyskały zgody na włączenie do wspólnych katalogów.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/168/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustanawiające, że badania urzędowe przeprowadzane w celu zatwierdzenia odmian obejmują co najmniej następujące cechy:
a) w przypadku pomidorów (Lycopersicon lycopersicum L. Karsten ex.
Farw.), porów (Allium porrum L.), fasoli francuskiej (Phaseolus vulgaris L.), kapusty (Brassica oleracea L. convar.
Capitata (L.)
Alef.), kalafiorów (Brassica oleracea L. convar.
Botrytis (L.)
Alef.
Var. botrytis L.) i sałaty (Lactuca sativa L.), cechy wymienione w odpowiednich wytycznych dotyczących badań, zatytułowanych "Protokół w sprawie badań cech wyróżniających, jednolitości i stabilności";, wydany przez Radę Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin zgodnie z art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 [8] i opublikowany w Gazecie Urzędowej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin.
Należy odnieść się do wszystkich cech, chyba że obserwacja danej cechy jest niemożliwa z powodu wyrazistości innej cechy oraz z zastrzeżeniem, że warunki środowiskowe, w których przeprowadzane jest badanie, nie stanowią przeszkody dla wyrazistości cechy.
Niniejsze przepisy pozostają bez uszczerbku dla przepisów w sprawie odmian warzyw;
b) w odniesieniu do innych gatunków warzyw cechy wymienione w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
a) w odniesieniu do gatunków warzyw wymienionych w ust. 1 lit. a) podczas badań spełnione są minimalne wymogi dotyczące przeprowadzania badań w zakresie modelu próby i warunków uprawy, jak ustanowiono w wytycznych dotyczących badań określonych w ust. 1 lit. a);
b) w odniesieniu do innych gatunków warzyw – podczas badań spełnione są minimalne wymogi dotyczące przeprowadzania badań, jak wymieniono w załączniku II.";
2) w załączniku I skreśla się pkt 2, 9, 12, 13, 14, 26, 29 i 33;
3) w załączniku II część A skreśla się pkt 2, 9, 12, 13, 14, 26, 29 i 33.
Artykuł 2
W dyrektywie 72/180/EWG wprowadza się następujące zmiany.
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustanawiające, że badania urzędowe przeprowadzane w celu zatwierdzenia odmian obejmują co najmniej następujące cechy:
a) w odniesieniu do cech charakterystycznych dotyczących cech wyróżniających, stabilności i jednolitości:
i) w przypadku pszenicy (Triticum aestivum L.) i kukurydzy (Zea mays L.) cechy wymienione w odpowiednich wytycznych dotyczących badań, zatytułowanych "Protokół w sprawie badań cech wyróżniających, jednolitości i stabilności";, wydany przez Radę Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin zgodnie z art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 [*] Dz.U. L 227 z 1.9.1994, str. 1. i opublikowany w Gazecie Urzędowej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin.
Należy odnieść się do wszystkich cech, chyba że obserwacja danej cechy jest niemożliwa z powodu wyrazistości innej cechy oraz z zastrzeżeniem, że warunki środowiskowe, w których przeprowadzane jest badanie, nie stanowią przeszkody dla wyrazistości cechy.
Niniejsze przepisy pozostają bez uszczerbku dla przepisów w sprawie odmian warzyw;
ii) w przypadku innych gatunków roślin rolniczych – cechy wymienione w części A załącznika I;
b) w odniesieniu do cech dotyczących badania wartości w kategoriach uprawy i zastosowania, cechy wymienione w części B załącznika I.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
a) w odniesieniu do pszenicy (Triticum aestivum L.) i kukurydzy (Zea mays L.) podczas badań spełnione są minimalne wymogi dotyczące przeprowadzania badań w zakresie modelu próby i warunków uprawy, jak ustanowiono w wytycznych dotyczących badań określonych w ust. 1 lit. a) pkt i);
b) w odniesieniu do innych gatunków roślin rolniczych podczas badań spełnione są minimalne wymogi dotyczące przeprowadzania badań, jak wymieniono w załączniku II.";
2) w załączniku I część A:
a) w pkt 39 skreśla się wyrazy "Pszenica miękka" i "Triticum aestivum L.";
b) skreśla się pkt 41;
3) w załączniku II:
a) wyrazy "3.1. Gatunki autogamiczne" zastępuje się wyrazami "3.1. Gatunki samozapylające się inne niż pszenica";
b) skreśla się ppkt 3.3.
Artykuł 3
1.
Najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Niniejszą dyrektywa stosuje się do wszystkich odmian, które do dnia 31 marca 2002 r. nie uzyskały zgody na włączenie odpowiednio do wspólnego katalogu odmian gatunków warzyw lub do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.
W przypadku badań urzędowych przeprowadzanych w celu zatwierdzenia gatunków i rozpoczętych przed tą datą, całkowicie lub częściowo, zgodnie z pierwotnymi przepisami dyrektyw 72/168/EWG lub 72/180/EWG, nie wymaga się poddawania danych gatunków nowym badaniom, aby dowieść zgodności z nowymi przepisami.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2002/10/WE
z dnia 12 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywy 92/79/EWG, 92/80/EWG i 95/59/WE w związku ze strukturą oraz stawkami akcyzy stosowanymi od wyrobów tytoniowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. dotyczącej ujednolicenia podatków od tytoniu [4] oraz art. 4 dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. dotyczącej ujednolicenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy [5], przeprowadzono dokładną analizę stawek i struktury akcyzy na produkty tytoniowe.
(2) Pierwszy raport Komisji dotyczący wymienionego zagadnienia z dnia 13 września 1995 r., zaledwie zwrócił uwagę na pewne trudności napotkane podczas wdrażania dyrektyw, ale nie zaproponował żadnego konkretnego rozwiązania.
(3) Drugi raport Komisji z 15 maja 1998 r. zbadał niezbędne techniczne zmiany, które dotyczyły głównie uregulowania zakresu całkowitego minimalnego opodatkowania papierosów, ale nie wprowadził nowych struktur i stawek opodatkowania.
Raport przedłożony Radzie 18 maja 1998 r. zawierał wniosek o zmianę dyrektywy [6].
(4) Wnioski Komisji zostały w większości przyjęte przez dyrektywę Rady 1999/81/WE z dnia 29 lipca 1999 r. zmieniającą dyrektywę 92/79/EWG dotyczącą ujednolicenia podatków od papierosów, dyrektywę 92/80/EWG dotyczącą ujednolicenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy oraz dyrektywę 95/59/WE dotyczącą podatków innych niż podatki obrotowe, które mają wpływ na konsumpcję wyrobów tytoniowych [7].
(5) Analiza zmian cen i stawek akcyzy na produkty tytoniowe we Wspólnocie wykazuje, że ciągle istnieją znaczne różnice w obrębie Państw Członkowskich, które mogą zakłócać funkcjonowanie rynku wewnętrznego, jak to ma miejsce teraz oraz jak to będzie miało miejsce po rozszerzeniu.
(6) Większa zbieżność stawek podatkowych stosowanych w Państwach Członkowskich pomoże obniżyć wskaźnik kradzieży i przemytu na terenie Wspólnoty.
Wprowadzenie ustalonej minimalnej kwoty wyrażonej w euro, obok minimalnego zakresu opodatkowania akcyzowego wynoszącego 57 % detalicznej ceny sprzedaży papierosów kategorii cenowej o największym popycie, zapewni, że będzie na nie nałożony minimalny poziom akcyzy.
Państwa Członkowskie, dla których natychmiastowe wprowadzenie wymienionej ustalonej kwoty minimalnej wyrażonej w euro będzie stanowiło problem ze względów gospodarczych, powinny otrzymać pozwolenie na odłożenie terminu wdrożenia niniejszego nowego wymogu najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
Państwa Członkowskie, które już stosują wysokie stawki akcyzy, powinny otrzymać więcej swobody w ustalaniu nowych.
Przewiduje się dalszy wzrost ustalonych kwot minimalnych z dniem 1 lipca 2006 r.
Mając na uwadze trudności gospodarcze, które mogą wyniknąć na skutek wprowadzenia w życie wymienionej podwyższonej kwoty z niniejszą datą, Królestwo Hiszpanii oraz Republika Grecka powinny otrzymać pozwolenie na odłożenie terminu wprowadzenia tej kwoty do dnia 31 grudnia 2007 r.
(7) Zgodnie z Traktatem definicja oraz wdrażanie wszystkich polityk i działań wspólnotowych muszą zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia człowieka.
Papierosy oraz drobno krojony tytoń, z którego zwija się papierosy są jednakowo szkodliwe dla ludzkiego zdrowia.
Poziom opodatkowania stanowi główny czynnik wpływający na ceny produktów tytoniowych, które z kolei oddziałują na przyzwyczajenia konsumentów.
Dlatego też, należy koniecznie przybliżyć stopniowo minimalne stawki za drobno krojony tytoń do minimalnych stawek za papierosy.
(8) W celu uniknięcia spadku wartości wspólnotowych minimalnych stawek podatku od cygar, cygarylli, drobno krojonego tytoniu, z którego zwija się cygara oraz innego tytoniu do palenia, niezbędny jest stopniowy wzrost minimalnych stawek, wyrażonych jako kwota szczególna.
(9) Każde ujednolicenie struktur i akcyz nie powinno powodować zakłóceń konkurencji pomiędzy różnymi kategoriami wyrobów tytoniowych należących do tej samej grupy, natomiast powinno ułatwić dostęp do rynków krajowych Państw Członkowskich.
(10) Mając na uwadze jednolite i uczciwe opodatkowanie, definicja cygar i cygarylli określona w dyrektywie Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. dotyczącej podatków innych niż podatki obrotowe, które mają wpływ na konsumpcję wyrobów tytoniowych [8], powinna być tak sformułowana, aby typ cygara, który jest pod wieloma względami podobny do papierosa, był traktowany jak papieros dla celów akcyzy.
(11) Republika Federalna Niemiec powinna otrzymać zezwolenie na odłożenie terminu wdrażania niniejszej nowej definicji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r. z uwagi na trudności gospodarcze, które mogą dotknąć niemieckich producentów, jeżeli wdrożenie nastąpi natychmiast.
(12) Państwa Członkowskie powinny otrzymać skuteczniejsze środki do walki z nieuczciwymi praktykami cenowymi oraz produktami, które zakłócają funkcjonowanie rynku.
Niniejszy cel można osiągnąć, pozwalając Państwom Członkowskim nakładać minimalną akcyzę na papierosy pod warunkiem, że nie przekroczy ona akcyzy nałożonej na papierosy należące do kategorii cenowych o największym popycie.
(13) Należy ustanowić regularną procedurę przeglądu.
Odpowiedni będzie przegląd przeprowadzany co cztery lata, tak aby był czas na ocenę zmian wprowadzonych niniejszą dyrektywą.
(14) W związku z tym należy zmienić dyrektywy 92/79/EWG, 92/80/EWG i 95/59/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/79/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie stosuje całkowitą minimalną stawkę akcyzy (szczególny podatek plus podatek ad valorem wyłączając VAT), której zakres zostaje ustalony na 57 % ceny sprzedaży detalicznej (włączając wszystkie podatki) i która ma być nie niższa niż 60 EUR na 1000 papierosów dla papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie.
Począwszy od 1 lipca 2006 r. liczba "60 EUR"; zostaje zastąpiona liczbą "64 EUR";.
2.
Państwa Członkowskie, które nakładają całkowitą minimalną stawkę akcyzy wynoszącą przynajmniej 95 EUR za 1000 papierosów dla papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie nie muszą spełniać wymogu minimalnego zakresu 57 %.
Począwszy od 1 lipca 2006 r. liczba "95 EUR"; zostaje zastąpiona liczbą "101 EUR";.
3.
Całkowita minimalna stawka akcyzy zostaje określona na podstawie papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie według danych ustalanych od 1 stycznia każdego roku.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie, które z dniem 1 lipca 2001 r. zastosowały całkowitą minimalną stawkę akcyzy mniejszą niż 60 EUR na 1000 papierosów dla papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie, mogą odłożyć aż do dnia 31 grudnia 2004 r. (włącznie) stosowanie całkowitej minimalnej stawki akcyzy wynoszącej 60 EUR na 1000 papierosów dla papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie.
5.
Raz w roku ustala się wartość EUR w walutach narodowych, która będzie stosowana względem kwot całkowitej minimalnej stawki akcyzy.
Stosowane są te kursy wymiany, które obowiązują pierwszego dnia roboczego października oraz są opublikowane w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich i nabierają mocy z dniem 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
6.
W drodze odstępstwa od poprzedniego akapitu, Państwa Członkowskie, które nie przyjęły EUR, otrzymują pozwolenie na stosowanie wartości EUR w swoich narodowych walutach z dniem pierwszego dnia roboczego października 2000 r. w celu przełożenia kwoty 95 EUR, o której mowa w ust. 2.
Niniejsze odstępstwo zostaje zbadane ponownie w kolejnym raporcie, który zostanie przedłożony Komisji zgodnie z art. 4";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Co cztery lata Komisja przedkłada Radzie raport i, tam gdzie uzna za stosowne, wniosek dotyczący stawek akcyzy określonych w niniejszym dokumencie oraz strukturę akcyzy według art. 16 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. dotyczącej podatków innych niż podatki obrotowe, które mają wpływ na konsumpcję wyrobów tytoniowych [9].
Rada bada wymienione raport i wniosek i, stanowiąc jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje niezbędne środki.
Raport Komisji oraz analiza Rady biorą pod uwagę właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rzeczywistą wartość poziomów akcyzy w art. 2 obliczanej wyłącznie zgodnie z inflacją oraz szersze cele Traktatu."
Artykuł 2
W dyrektywie 92/80/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się następujące akapity:
"Począwszy od dnia 1 lipca 2002 r. całkowita stawka akcyzy nałożonej na drobno krojony tytoń, z którego zwija się papierosy wynosi przynajmniej 32 % detalicznej ceny sprzedaży włączając wszystkie podatki lub 27 EUR za kilogram.
Począwszy od dnia 1 lipca 2003 r. całkowity podatek akcyzowy jest przynajmniej równy następującym stawkom lub kwotom minimalnym:
a) w przypadku cygar lub cygaretek: 5 % detalicznej ceny sprzedaży włączając wszystkie podatki albo 11 EUR za 1000 sztuk lub kilogram;
b) w przypadku drobno krojonego tytoniu, z którego zwija się papierosy: 33 % detalicznej ceny sprzedaży włączając wszystkie podatki albo 29 EUR za kilogram;
c) w przypadku innego tytoniu: 20 % detalicznej ceny sprzedaży włączając wszystkie podatki albo 20 EUR za kilogram.
Począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., całkowita stawka akcyzy nakładana na drobno krojony tytoń, z którego zwija się papierosy ma wynosić przynajmniej 36 % detalicznej ceny sprzedaży włączając wszystkie podatki albo 32 EUR za kilogram.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Co cztery lata Komisja przedkłada raport Radzie i, tam gdzie uzna za stosowne, wniosek dotyczący stawek akcyzy w nim określonych.
Rada bada niniejszy raport i wniosek i, działając jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje niezbędne środki.
Raport Komisji oraz analiza Rady biorą pod uwagę właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rzeczywistą wartość stawek akcyzy oraz szersze cele Traktatu."
Artykuł 3
W dyrektywie 95/59/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3, pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3) zwijki tytoniu ze spreparowanym, wymieszanym wkładem, owinięte liściem tytoniu w normalnym kolorze cygara pokrywające produkt w całości, łącznie z filtrem, tam gdzie zachodzi taka konieczność, ale nie w przypadku cygar z ustnikiem, gdzie ustnik oraz spoiwo są wykonane z odzysku, kiedy waga jednej sztuki, nie włączając filtra i ustnika, wynosi nie mniej niż 1,2g i, gdzie owijający liść tytoniu jest ułożony w kształcie spirali z kątem ostrym wynoszącym przynajmniej 30o względem pionowej osi cygara;
4) zwijki tytoniu ze spreparowanym, wymieszanym wkładem, owinięte liściem tytoniu w normalnym kolorze cygara z odzyskanego tytoniu pokrywające produkt w całości, łącznie z filtrem, tam gdzie zachodzi taka konieczność, ale nie w przypadku cygar z ustnikiem ustnik, gdzie waga sztuki, wyłączając filtr lub ustnik, wynosi przynajmniej 2,3 g, a obwód równy przynajmniej jednej trzeciej długości wynosi nie mniej niż 34 mm.";
2) artykuł 16 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć minimalną stawkę akcyzy na papierosy sprzedane po cenie niższej niż detaliczna cena sprzedaży dla papierosów należących do kategorii cenowej o największym popycie, o ile wymieniona akcyza nie przekracza kwoty akcyzy nałożonej na papierosy należące do kategorii cenowej o największym popycie."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1:
- Republika Federalna Niemiec otrzymuje pozwolenie wprowadzenia w życie przepisów koniecznych do realizacji art. 3 ust.1 niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 stycznia 2008 r.,
- Królestwo Hiszpanii i Republika Grecka otrzymują pozwolenie wprowadzenia w życie przepisów koniecznych do realizacji art. 1 ust. 1 niniejszej dyrektywy (z uwzględnieniem art. 2 ust. 1, drugiego zdania, dyrektywy 92/79/EWG) najpóźniej do 1 stycznia 2008 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 2002/11/WE
z dnia 14 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 68/193/EWG w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli i uchylająca dyrektywę 74/649/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle konsolidacji rynku wewnętrznego i dotychczasowych doświadczeń, różne przepisy dyrektywy 68/193/EWG [4] należy zmienić lub uchylić, co pozwoli usunąć bariery handlowe mogące przyczyniać się do hamowania swobodnego przepływu materiału rozmnożeniowego winorośli w krajach Wspólnoty.
W tym celu należy usunąć wszelkie możliwości jednostronnych odstępstw od przepisów dyrektywy przez Państwa Członkowskie.
(2) Należy umożliwić, pod pewnymi warunkami, handel materiałem rozmnożeniowym produkowanym nowymi metodami.
(3) Komisja, przy współpracy ze Stałym Komitetem ds. Nasiennictwa i Materiału Siewnego w Rolnictwie, Ogrodnictwie i Leśnictwie, powinna móc określić warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą zezwolić na obrót materiałem rozmnożeniowym dla celów naukowych, doświadczalnych i selekcji.
(4) W świetle doświadczeń uzyskanych w innych sektorach handlu nasionami i materiałem rozmnożeniowym, należy przeprowadzić doraźne testy, z zastrzeżeniem niektórych warunków, aby znaleźć lepsze rozwiązania dla niektórych przepisów dyrektywy.
(5) Na skutek postępu naukowo-technicznego możliwa jest obecnie genetyczna modyfikacja odmian winorośli.
Dlatego ważne jest, aby nie dopuszczać tego typu praktyk przed podjęciem odpowiednich środków zapobiegających stwarzaniu ryzyka zagrożenia ludzkiego zdrowia lub środowiska.
(6) Należy przeprowadzić ocenę zagrożenia środowiska naturalnego, równoważną z oceną przewidzianą w dyrektywie 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów, uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG [5], w przypadkach gdzie materiał rozmnożeniowy odmian winorośli jest genetycznie modyfikowanym organizmem.
Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję rozporządzenia gwarantującego równoważność oceny zagrożenia i innych stosownych wymagań, w szczególności w zakresie oceny zagrożenia, znakowania produktów, monitorowania, podawania informacji do wiadomości publicznej i klauzuli bezpieczeństwa, z ustanowionymi dyrektywą 2001/18/WE.
W oczekiwaniu na wejście w życie tego rozporządzenia przepisy dyrektywy 2001/18/WE powinny być nadal stosowane.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [6] zawiera przepisy w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i składników żywności.
Przy określaniu, czy zmodyfikowana genetycznie odmiana winorośli może być wprowadzona na rynek, oraz dla ochrony zdrowia publicznego niezbędne jest zagwarantowanie, że nowa żywność i nowe składniki żywności są badane pod kątem ich bezpieczeństwa.
(8) W celu zapewnienia odpowiedniego monitorowania przepływu materiału rozmnożeniowego winorośli, Państwa Członkowskie powinny móc wymagać, aby stosowna dokumentacja towarzyszyła każdej partii towaru.
(9) Pożądane jest zapewnienie zachowania różnorodności genetycznej.
Należy podejmować właściwe środki dla zachowania bioróżnorodności i utrzymania istniejących odmian.
Komisja powinna brać pod uwagę nie tylko pojęcie różnorodności odmian, ale także genotypu i klonu.
(10) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy 68/193/EWG powinny być uchwalane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą procedury korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(11) Dyrektywa 74/649/EWG z dnia 9 grudnia 1974 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału przeznaczonego do rozmnażania wegetatywnego winorośli produkowanej w państwach trzecich [8] powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 68/193/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
A. Winorośl: rośliny rodzaju Vitis (L.) przeznaczone do produkcji winogron lub do stosowania jako materiału rozmnożeniowego dla takich roślin.
AA. Odmiana:grupa roślin w granicach jednego taksonu botanicznego na najniższym znanym poziomie zaszeregowania, która może być:
a) określona przez ekspresję cech wynikających z danego genotypu lub kombinacji genotypów;
b) wyróżniona z dowolnej innej grupy roślin na podstawie ekspresji przynajmniej jednej z wyżej wymienionych cech; i
c) uważana za tożsamą jednostkę, z punktu widzenia jej zdolności do niezmiennego rozmnażania.
AB. Klon: klon jest wegetatywnym potomstwem odmiany, która jest zgodna z asortymentem winorośli wybranym z uwagi na identyczność odmianową, jej cechy fenotypowe i stan zdrowotny.
B. Materiał rozmnożeniowy
i) Młode rośliny winorośli
a) ukorzenione sadzonki: nieszczepione części ukorzenionych odrośli winorośli, pędów o łodygach niezdrewniałych, przeznaczone do sadzenia bez szczepienia lub przeznaczone na podkładki;
b) szczepy ukorzenione: części pędów winorośli lub pędów o łodygach niezdrewniałych złączone przez zaszczepienie, których część podziemna jest ukorzeniona.
ii) Części młodych roślin winorośli
a) pędy winorośli: pędy jednoroczne;
b) pędy o łodygach niezdrewniałych: pędy niezdrewniałe;
c) sadzonki podkładowe do szczepienia: części pędów winorośli lub pędy zielne przeznaczone do formowania podziemnej części podczas przygotowywania ukorzenionych szczepów;
d) zrazy: części pędu winorośli lub pędu zielnego przeznaczone do formowania naziemnej części podczas przygotowania ukorzenionych szczepów lub podczas szczepienia roślin in situ;
e) sadzonki: części pędu winorośli lub pędy zielne przeznaczone do produkcji ukorzenionych sadzonek.
C. Matecznik podkładek: szkółki, w których produkowane są sadzonki podkładkowe do szczepienia, sadzonki lub sadzonki wierzchołkowe do szczepienia (zrazy).
D. Szkółki sadzonek: szkółki, w których odbywa się uprawa sadzonek ukorzenionych lub ukorzenionych szczepów.
DA. Wstępny materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który:
a) został wyprodukowany na odpowiedzialność hodowcy zgodnie z przyjętą praktyką dla zachowania identyczności odmiany i, tam gdzie ma to zastosowanie, klonu, oraz dla zabezpieczenia przed chorobami;
b) przeznaczony jest do produkcji podstawowego materiału rozmnożeniowego lub zatwierdzonego materiału rozmnożeniowego;
c) spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla podstawowego materiału rozmnożeniowego.
Załączniki te mogą być zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2 w celu ustalenia dodatkowych lub bardziej rygorystycznych warunków certyfikacji wstępnego materiału rozmnożeniowego;
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
E. Podstawowy materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który:
a) został wyprodukowany na odpowiedzialność hodowcy zgodnie z przyjętymi praktykami zachowania tożsamości odmiany i, tam gdzie ma to zastosowanie, klonu, oraz dla zabezpieczenia przed chorobami, i który jest uzyskany metodą rozmnożenia wegetatywnego bezpośrednio z wstępnego materiału rozmnożeniowego;
b) przeznaczony jest do produkcji zatwierdzonego materiału rozmnożeniowego;
c) spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla podstawowego materiału rozmnożeniowego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
F. Zatwierdzony materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który:
a) jest uzyskiwany bezpośrednio z podstawowego materiału rozmnożeniowego lub wstępnego materiału rozmnożeniowego;
b) jest przeznaczony do:
- produkcji młodych roślin lub części roślin do wykorzystania w produkcji winogron, lub
- produkcji winogron;
c) spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla zatwierdzonego materiału rozmnożeniowego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający powyższe warunki.
G. Standardowy materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który
a) posiada tożsamość i czystość odmianową;
b) jest przeznaczony do:
- produkcji młodych roślin lub części roślin do wykorzystania w produkcji winogron, lub
- produkcji winogron;
c) spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla standardowego materiału rozmnożeniowego;
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający powyższe warunki,
H. Środki urzędowe: środki podejmowane przez:
a) organ władzy państwowej; lub
b) przez jakąkolwiek osobę prawną upoważnioną na podstawie prawa publicznego lub prywatnego, działającą na odpowiedzialność państwa; lub
c) w przypadku działań pomocniczych, które także są pod kontrolą państwa, przez jakąkolwiek osobę należycie umocowaną do tego celu,
pod warunkiem że osoby wymienione w lit. b) i c) nie osiągają żadnych prywatnych korzyści z prowadzenia takich działań.
I. Wprowadzanie do obrotu:
termin ten oznacza sprzedaż, perspektywę sprzedaży, oferowanie do sprzedaży oraz inne dysponowanie, dostawę oraz przewóz materiału rozmnożeniowego do osób trzecich w celu jego handlowego wykorzystania.
Handel materiałem rozmnożeniowym, niemający na celu handlowego wykorzystania odmiany, obejmujący działania wymienione niżej, nie wchodzi w zakres wprowadzania do obrotu, gdy:
a) dostawa materiału rozmnożeniowego następuje do oficjalnych organizacji testujących i kontrolujących;
b) dostawa materiału rozmnożeniowego następuje do świadczących usługi zajmujących się przetwarzaniem lub pakowaniem, pod warunkiem, że świadczący usługi nie nabywa prawa do dostarczanego materiału rozmnożeniowego.
Zasady stosowania niniejszych przepisów zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 3.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia materiału rozmnożeniowego winorośli na rynek w następujących przypadkach:
a) jeżeli nie został urzędowo zatwierdzony jako "wstępny materiał rozmnożeniowy";, "podstawowy materiał rozmnożeniowy"; lub "zatwierdzony materiał rozmnożeniowy"; oraz w przypadku innego materiału rozmnożeniowego, który nie jest przeznaczony do wykorzystania jako podkładki, jeśli nie jest to standardowy materiał rozmnożeniowy urzędowo kontrolowany; oraz
b) jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą na swoim terytorium, jako środek przejściowy do dnia 1 stycznia 2005 r., dopuścić do obrotu materiał standardowy przeznaczony do wykorzystania jako podkładki, pobrany z roślin macierzystych istniejących w dniu 23 lutego 2002 r.
3.
Nie uchybiając przepisom ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzenie do obrotu odpowiednich ilości materiału rozmnożeniowego:
a) dla doświadczeń lub dla celów naukowych;
b) dla pracy selekcyjnej;
c) przeznaczonego do pomocy w zachowaniu różnorodności genetycznej.
Warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą udzielać takich zezwoleń, mogą być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2.
W przypadku materiału zmodyfikowanego genetycznie zezwolenia można udzielić tylko pod warunkiem, że zastosowano wszelkie właściwe środki dla uniknięcia zagrożenia dla życia ludzkiego i środowiska naturalnego.
Ocenę zagrożenia dla środowiska naturalnego i pozostałe kontrole przeprowadza się stosując odpowiednio przepisy art. 5ba.
4.
W przypadku materiału rozmnożeniowego produkowanego metodą rozmnożenia in vitro można przyjąć następujące przepisy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2:
a) dotyczące odstępstwa od przepisów szczególnych niniejszej dyrektywy;
b) dotyczące warunków stosowanych do takiego materiału rozmnożeniowego;
c) dotyczące oznaczeń, jakie mogą być stosowane do takiego materiału rozmnożeniowego;
d) dotyczące warunków zapewnienia, aby autentyczność odmiany była od początku weryfikowana.
5.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 3, może ustalić, że po upływie określonych terminów materiał rozmnożeniowy, niebędący materiałem do wykorzystania jako podkładka ukorzeniona, będzie mógł zostać wprowadzony do obrotu, tylko jeśli został urzędowo zatwierdzony jako "wstępny materiał rozmnożeniowy"; lub "podstawowy materiał rozmnożeniowy"; lub "zatwierdzony materiał rozmnożeniowy";:
a) w całej Wspólnocie, w przypadku niektórych odmian winorośli, na które zapotrzebowanie rynku Wspólnoty może być pokryte, biorąc pod uwagę ich genetyczną różnorodność, w razie konieczności zgodnie z ustanowionym programem, przez materiał rozmnożeniowy zatwierdzony jako "wstępny materiał rozmnożeniowy";, "podstawowy materiał rozmnożeniowy"; lub "zatwierdzony materiał rozmnożeniowy";; oraz
b) w przypadku materiału rozmnożeniowego odmian innych niż wymienione w lit. a) powyżej, jeśli zamierza się go stosować na rynku Państw Członkowskich, które wymagają już, zgodnie z niniejszą dyrektywą, aby ten "standardowy materiał"; nie mógł już być wprowadzany do obrotu.";
3) do art. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejsze przepisy nie mają zastosowania, w przypadku szczepienia, do materiału rozmnożeniowego produkowanego w innym Państwie Członkowskim lub państwie trzecim uznanym jako równoważne zgodnie z art. 15 ust. 2.";
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz odmian winorośli urzędowo uznawanych i przyjmowanych do certyfikacji i badań jako standardowy materiał rozmnożeniowy na terenie danego państwa.
Wykaz jest dostępny do wglądu publicznego.
Wykaz określa zasadnicze cechy morfologiczne i fizjologiczne, na podstawie których odmiany mogą być rozróżniane.
Dla odmian przyjętych do dnia 31 grudnia 1971 r. można powoływać się na opisy w oficjalnych publikacjach ampelograficznych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że odmiany i klony znajdujące się w wykazach pozostałych Państw Członkowskich będą również przyjęte do zatwierdzenia i badania standardowego materiału rozmnożeniowego na terenie danego państwa, nie naruszając przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [9] odnośnie do zasad klasyfikacji odmian winorośli.
3.
Każde Państwo Członkowskie tworzy także, o ile jest to właściwe, wykaz klonów oficjalnie przyjętych do certyfikacji na terenie danego państwa.
Państwa Członkowskie zapewniają, że klony dopuszczone do certyfikacji w pozostałych Państwach Członkowskich będą również dopuszczone na terenie danego państwa.";
5) artykuł 5b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5b
1.
Odmianę uważa się za osobną odmianę, jeżeli jest wyraźnie odróżniana od wszystkich innych odmian, w znaczeniu cech charakterystycznych pochodzących od określonego genotypu lub kombinacji genotypów, której istnienie jest powszechnie znane we Wspólnocie.
Odmianę uważa się za powszechnie znaną we Wspólnocie, jeśli w dniu złożenia należycie przygotowanego wniosku o jej przyjęcie, zostanie wpisana do wykazu danego Państwa Członkowskiego lub innego Państwa Członkowskiego lub jest przedmiotem wniosku o przyjęcie w danym Państwie Członkowskim lub innym Państwie Członkowskim, o ile warunki wyżej wymienione są spełniane we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie wniosku o przyjęcie nowej odmiany.
2.
Odmianę uważa się za stabilną, jeśli opis jej cech charakterystycznych, podlegających badaniu przy określaniu jej unikalności, jak również innych cech użytych do opisu odmiany, pozostaje bez zmian po powtórnym rozmnożeniu.
3.
Odmianę uważa się za jednolitą, jeżeli, podlegając odchyleniom jakich można się spodziewać na podstawie poszczególnych właściwości rozmnażania, jest wystarczająco jednolita w znaczeniu tych cech charakterystycznych, które podlegają badaniom na unikalność oraz innych opisujących daną odmianę.";
6) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5ba
1.
W przypadku genetycznie zmodyfikowanej odmiany, w rozumieniu art. 2 pkt. 1 i 2 dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie uwalniania do środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG [*] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1., odmiana jest przyjmowana tylko wtedy, gdy podjęto odpowiednie środki zapobiegające szkodliwemu oddziaływaniu na zdrowie ludzkie i środowisko.
2.
W odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanych odmian, w rozumieniu ust. 1, ustala się, co następuje:
a) przeprowadzana jest ocena ryzyka zagrożenia środowiskowego, równoważna przewidzianej w dyrektywie 2001/18/WE i zgodna z zasadami ustalonymi w załączniku II oraz oparta o dane określone w załączniku III;
b) wprowadzane są, na wniosek Komisji, w postaci rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, procedury zmierzające do zapewnienia równoważności oceny konkretnego ryzyka i innych wymagań, w szczególności w zakresie kontroli ryzyka, znakowania, monitorowania, udostępniania informacji do publicznej wiadomości oraz klauzuli bezpieczeństwa, z ustanowionymi dyrektywą 2001/18/WE.
W oczekiwaniu na wejście w życie stosownego rozporządzenia, genetycznie zmodyfikowane odmiany będą dopuszczane do umieszczenia w wykazach krajowych pod warunkiem, że zostaną dopuszczone do obrotu na mocy dyrektywy 2001/18/WE;
c) artykułów 13-24 dyrektywy 2001/18/WE nie stosuje się odtąd do zmodyfikowanych genetycznie odmian winorośli dopuszczonych zgodnie z rozporządzeniem określonym w lit. b).
3.
W przypadku produktów stanowiących pochodną materiału rozmnożeniowego winorośli, przeznaczonych do wykorzystania jako żywność lub składnik żywności objęte rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności [11] przed dopuszczeniem genetycznie zmodyfikowanych odmian należy dokonać odpowiednich badań gwarantujących, że żywność lub składniki żywności pochodzące z materiału rozmnożeniowego:
a) nie stanowią niebezpieczeństwa dla konsumenta;
b) nie wprowadzają konsumenta w błąd;
c) nie różnią się od żywności lub składników żywności, na miejsce których zostają wprowadzone, na tyle, aby ich normalne spożywanie mogło mieć niekorzystne odżywczo skutki dla konsumenta.
W przypadku produktów wytwarzanych z jednej z odmian określonych w niniejszej dyrektywie i stosowanych jako żywność lub jej składnik, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 258/97, odmiana ta może być dopuszczona jedynie wówczas, gdy żywność lub składnik żywności zostały dopuszczone zgodnie z tym rozporządzeniem.";
7) artykuł 5c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5c
Państwa Członkowskie zapewniają, że odmiany oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, klony pochodzące z innych Państw Członkowskich, podlegają tym samym wymaganiom, które stosowane są wobec krajowych odmian lub klonów, w szczególności w odniesieniu do procedury ich dopuszczenia.";
8) artykuł 5e ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wszelkie wnioski o dopuszczenie odmiany lub fakt wycofania wniosku, wpisy do wykazów odmian oraz zmiany są bezzwłocznie zgłaszane innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
W oparciu o informacje uzyskane od Państw Członkowskich Komisja publikuje wspólny wykaz odmian.";
9) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5f
Państwa Członkowskie zapewniają jasne oznaczenie w katalogu przyjętych odmian zmodyfikowanych genetycznie.
Zapewniają ponadto, że każda osoba wprowadzająca na rynek taką odmianę jasno wskaże w katalogu handlowym winorośli, że odmiana jest genetycznie zmodyfikowana, i że określi cel modyfikacji.";
10) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5g
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by odmiany oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, klony, przyjęte do katalogu, były utrzymywane poprzez selekcję.
2.
Utrzymywanie musi być zawsze udokumentowane zapisami poczynionymi przez osoby odpowiedzialne za utrzymywanie odmiany i, w danym wypadku, klonu.
3.
Od osób odpowiedzialnych za utrzymywanie odmiany mogą być wymagane próbki.
Próbki mogą być pobierane urzędowo, jeśli jest to niezbędne.
4.
Gdy utrzymywanie dokonywane jest w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym odmiana została przyjęta, państwa te udzielają sobie pomocy administracyjnej w zakresie kontroli.";
11) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, że podczas hodowli, zbioru, pakowania, składowania i transportu materiał rozmnożeniowy jest utrzymywany w oddzielnych partiach, oznakowanych według odmiany oraz w danym wypadku, dla wstępnych materiałów rozmnożeniowych, podstawowych materiałów rozmnożeniowych i zatwierdzonych materiałów rozmnożeniowych, według klonu.";
12) artykuł 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja określa, w drodze odstępstwa od ust. 1 odnośnie do pakowania, plombowania i oznaczania, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2, przepisy mające zastosowanie do sprzedaży małych ilości końcowemu użytkownikowi oraz do winorośli sprzedawanych w donicach, klatkach lub skrzynkach.";
13) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania i wiązki materiału rozmnożeniowego były plombowane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem w taki sposób, że nie mogą być otwarte bez uszkodzenia plomby, urzędowej etykiety, określonej w art. 10 ust. 1, lub opakowania w przypadku materiału w paczce.
Aby zapewnić poprawne plombowanie, urządzenie plombujące musi zawierać co najmniej bądź urzędową etykietę, bądź urzędową plombę.
Decyzja, czy określone urządzenie plombujące spełnia wymagania niniejszego artykułu, może być podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2.
Dalsze plombowanie może mieć miejsce tylko urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.";
14) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania i wiązki materiału rozmnożeniowego były opatrzone na zewnątrz urzędową etykietą w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty, zgodnie z załącznikiem IV, zamocowaną za pomocą urządzenia plombującego.
Dla materiału wstępnego etykieta jest biała z pasem fioletowym biegnącym po przekątnej, dla materiału podstawowego – biała, dla materiału zatwierdzonego – niebieska i dla materiału standardowego – ciemnożółta.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże na swoim terytorium upoważnić producentów do wprowadzenia na rynek więcej niż jednego opakowania lub wiązki zaszczepionych lub ukorzenionych winorośli o tych samych własnościach charakterystycznych, z pojedynczą etykietą odpowiadającą specyfikacji załącznika IV.
W takich przypadkach opakowania lub wiązki połączone są ze sobą w taki sposób, że przy rozdzieleniu połączenie ulega zniszczeniu i nie może być przywrócone.
Etykieta jest przyłączana w taki sam sposób.
Nieuprawnione jest ponowne plombowanie.
3. Z zastrzeżeniem art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie mogą wymagać, by każda dostawa materiału wyprodukowanego na ich terytorium była zaopatrzona także w jednolity dokument, opisujący następujące szczegóły, między innymi: rodzaj towarów, odmianę oraz, w odpowiednim wypadku, klon, kategorię, ilość, stronę wysyłającą i odbiorcę. Warunki dotyczące dokumentu towarzyszącego ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
4.
Urzędowa etykieta przewidziana w ust. 1 może również zawierać towarzyszące dokumenty fitosanitarne, przewidziane w dyrektywie Komisji 92/105/EWG [*] Dz.U. L 4 z 8.1.1993, str. 22., ustalającej stopień standaryzacji paszportów roślin.
Jednakże wszystkie warunki mające zastosowanie do urzędowego etykietowania i paszportów roślin są zdefiniowane i muszą być uznawane za równoważne.
5.
Państwa Członkowskie nakazują, aby urzędowe etykiety były przechowywane przez odbiorców wegetatywnego materiału rozmnożeniowego winorośli przez co najmniej jeden rok oraz aby były dostępne dla urzędowych organów kontroli.
6.
Do dnia 23 lutego 2004 r. Komisja przygotuje sprawozdanie wraz z ewentualnymi propozycjami w sprawie przemieszczania materiału do rozmnażania winorośli, a w szczególności w sprawie stosowania urzędowych etykiet i towarzyszących dokumentów wprowadzonych przez Państwa Członkowskie.";
15) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
W przypadku materiału rozmnożeniowego genetycznie zmodyfikowanej odmiany, każdy dokument i każda etykieta, urzędowe lub każde inne, jakie są załączone do partii materiału w oparciu o niniejszą dyrektywę, jasno wskazują, że odmiana została zmodyfikowana genetycznie i podaje nazwę genetycznie zmodyfikowanych organizmów.";
16) artykuł 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego obrotu materiałem we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki dla zapewnienia, że właściwe władze otrzymały następujące szczegółowe informacje w trakcie wprowadzania na rynek materiału rozmnożeniowego przywożonego z państwa trzeciego:
a) gatunek (nazwa botaniczna);
b) odmiana i, tam gdzie to ma zastosowanie, klon; w przypadku ukorzenionych szczepów informacja ta ma zastosowanie zarówno do podkładki jak i do zrazu;
c) kategoria;
d) rodzaj materiału rozmnożeniowego;
e) kraj produkcji i oficjalny organ kontroli;
f) kraj wysyłki, jeśli inny niż kraj produkcji;
g) importer;
h) ilość materiału.
Sposób prezentacji tych szczegółowych informacji może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2.";
17) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy oznakowany zgodnie z niniejszą dyrektywą, w oparciu o obowiązkowe lub opcjonalne zasady, nie podlegał żadnym ograniczeniom przy wprowadzaniu na rynek w odniesieniu do jego właściwości charakterystycznych, sprawdzania, znakowania i plombowania, innym niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.";
18) artykuł 12a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12a
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy odmian winorośli oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, klonów, oficjalnie przyjęty w Państwach Członkowskich do certyfikacji i sprawdzenia jako standardowy materiał rozmnożeniowy zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie podlegał żadnym ograniczeniom przy wprowadzaniu na rynek na ich terytorium w oparciu o odmianę oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, klon, bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.";
19) artykuł 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu wyeliminowania jakichkolwiek przejściowych trudności w dostawie materiału rozmnożeniowego we Wspólnocie, których nie można pokonać w żaden inny sposób, może zostać podjęta decyzja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2, że Państwa Członkowskie powinny zaaprobować na określony okres wprowadzenie na rynek na całym obszarze Wspólnoty takiej ilości materiału rozmnożeniowego kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymagania, jaka jest potrzebna dla pokonania trudności.";
20) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
W celu znalezienia lepszej alternatywy dla niektórych przepisów niniejszej dyrektywy można podjąć decyzję o zorganizowaniu czasowych eksperymentów na określonych warunkach na poziomie Wspólnoty, zgodnie procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 3.";
21) artykuł 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. a) Na wniosek Komisji, Rada kwalifikowaną większością głosów określa, czy wegetatywny materiał rozmnożeniowy winorośli wyprodukowany w państwie trzecim, zapewnia, jeśli chodzi o jego warunki przyjęcia i podjęte środki dla zapewnienia produkcji z punktu widzenia wprowadzenia do obrotu, takie same gwarancje, jak materiał wyprodukowany we Wspólnocie, i czy spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
b) Rada określa ponadto typy materiałów i kategorie materiałów dla rozmnażania wegetatywnego winorośli, które mogą być przyjęte do wprowadzenia do obrotu na obszarze Wspólnoty zgodnie z lit. a).
c) Aż do chwili podjęcia przez Radę decyzji stosownie do lit. a) i bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzeniu do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [*] Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1., Państwa Członkowskie mogą zostać uprawnione do podjęcia takich decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2. Podejmując takie decyzje Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał mający zostać przywieziony daje w każdym względzie takie same gwarancje, jak materiał dla rozmnażania wegetatywnego winorośli wyprodukowany we Wspólnocie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Do takiego przywożonego materiału dołącza się w szczególności dokument podający szczegółowe informacje, przewidziane w art. 11 ust. 2.";
22) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 16a
Środki niezbędne do wprowadzenia niniejszej dyrektywy w odniesieniu do spraw zawartych w przepisach określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania ustanowioną w art. 17. ust. 2:
- art. 2 ust. 1 pkt DA) lit. c), art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 2, art. 9, art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c).
Artykuł 16b
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do spraw zawartych w przepisach określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną ustanowioną w art. 17 ust. 3:
- art. 2 ust. 1 pkt I), art. 3 ust. 5, art. 10 ust. 3 i art. 14a.";
23) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Komisja wspomagana jest przez Stały Komitet ds. Nasiennictwa i Materiału Siewnego w Rolnictwie, Ogrodnictwie i Leśnictwie (określany w dalszej części niniejszego dokumentu jako "Komitet";).
2.
Gdy w odesłaniu wskazany jest niniejszy ustęp, wówczas stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23..
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE obejmuje jeden miesiąc.
3.
Gdy w odesłaniu wskazany jest niniejszy ustęp, wówczas stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE obejmuje dwa miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin proceduralny.";
24) odniesienia do art. 17 pojawiające się w art. 5d ust. 2, art. 14 ust. 3, art. 16, art. 17a i 18a są traktowane jako odniesienia do art. 17 ust. 2.
Artykuł 2
Dyrektywa 74/649/EWG traci moc.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 23 lutego 2003 r. wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki te, przyjmowane przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie regulowanym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2002/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 marca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 73/239/EWG w sprawie marginesu wypłacalności wymaganego od zakładów oferujących ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plan działań branży usług finansowych, zaaprobowany na spotkaniach Rady Europejskiej w Kolonii w dniach 3 i 4 czerwca 1999 oraz w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., uznaje znaczenie marginesu wypłacalności przedsiębiorstw ubezpieczeniowych w celu ochrony posiadaczy polis ubezpieczeniowych na jednolitym rynku poprzez zapewnienie spełniania przez spółki ubezpieczeniowe wystarczających wymogów kapitałowych w stosunku do charakteru ponoszonego przez nie ryzyka.
(2) Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie [4], wymaga od spółek ubezpieczeniowych posiadania marginesu wypłacalności.
(3) Wymóg ustalenia przez zakłady ubezpieczeń, poza zabezpieczeniami technicznymi mającymi na celu stawienie czoła odpowiedzialności za przyjęcie do ubezpieczenia, marginesu wypłacalności działającego jako zabezpieczenie przed różnymi wahaniami w branży jest ważnym elementem w systemie nadzoru ostrożnościowego ukierunkowanego na ochronę osób ubezpieczonych i posiadaczy polis ubezpieczeniowych.
(4) Obowiązujące przepisy dotyczące marginesu wypłacalności ustanowione dyrektywą 73/239/EWG nie zostały zasadniczo zmienione przez późniejsze przepisy wspólnotowe, a dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życi [5] 5 wymaga od Komisji dostarczenia do Komitetu ds. Ubezpieczeń utworzonego na mocy dyrektywy Rady 91/675/EWG [6] raportu w sprawie potrzeby dalszej harmonizacji marginesu wypłacalności.
(5) Komisja przygotowała powyższy raport w świetle zaleceń raportu w sprawie wypłacalności zakładów ubezpieczeń przygotowanego przez Konferencję Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
(6) Podczas gdy raport zawierał stwierdzenie, że system działa w sposób zadowalający i opiera się na zdrowych zasadach wynikających z przejrzystości, jednak w szczególnych przypadkach, szczególnie w przypadku wrażliwych profilów ryzyka, stwierdzono jego pewne słabości.
(7) Istnieje potrzeba zwiększenia aktualnego minimalnego funduszu gwarancyjnego, w szczególności w wyniku inflacji poziomu roszczeń i wydatków operacyjnych od czasu pierwotnego przyjęcia tego wymogu.
W związku z tym powyższe progi, do których stosuje się współczynnik niskiego oprocentowania dla określenia wymogu marginesu wypłacalności w sprawie składek i roszczeń, powinny również zostać podwyższone.
(8) W celu uniknięcia w przyszłości znaczących i gwałtownych podwyżek w wysokości minimalnego funduszu gwarancyjnego należy ustalić mechanizm uwzględniający ich podwyższanie zgodnie z europejskim indeksem cen konsumpcyjnych.
(9) W szczególnych sytuacjach zagrożenia praw posiadaczy polis ubezpieczeniowych istnieje potrzeba uprawnienia właściwych organów do podejmowania interwencji na wystarczająco wczesnym etapie, jednakże korzystając ze swoich uprawnień, właściwe organy powinny informować zakład ubezpieczeń o powodach uzasadniających takie działania nadzorcze, zgodnie z zasadami rozsądnego zarządzania i z zachowaniem należytych procedur.
Tak długo, jak istnieje taka sytuacja, właściwe organy nie powinny poświadczać posiadania przez zakład ubezpieczeń wystarczającego marginesu wypłacalności.
(10) W świetle rozwoju rynku zawierania umów reasekuracyjnych przez pierwotnych ubezpieczycieli istnieje potrzeba upoważnienia właściwych organów do obniżania w pewnych okolicznościach wymaganego marginesu wypłacalności.
(11) W przypadku gdy ubezpieczyciel znacząco ogranicza lub zaprzestaje księgowania nowej działalności, istnieje potrzeba ustalenia właściwego marginesu wypłacalności pod względem pozostałych pasywów prowadzonej działalności, odzwierciedlonych w poziomie rezerw technicznych.
(12) Dla określonych grup ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, które podlegają szczególnie niestabilnym profilom ryzyka, obowiązujący wymóg marginesu wypłacalności winien być znacząco zwiększony, tak aby wymagany margines wypłacalności był lepiej dostosowany do prawdziwego profilu ryzyka działalności.
(13) Dla odzwierciedlenia wpływu różnicowania podejścia księgowego i ubezpieczeniowego, właściwe jest wprowadzenie stosownych zmian w metodologii obliczania wymaganego marginesu wypłacalności w sposób spójny i konsekwentny, dając tym samym zakładom ubezpieczeniowym równe szanse.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić minimalne normy wymogów dla marginesu wypłacalności, a Państwa Członkowskie powinny móc stanowić dla przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, bardziej precyzyjne przepisy, zatwierdzane przez ich własne właściwe organy.
(15) Dyrektywa 73/239/EWG powinna zostać stosownie zmieniona,
PRZYJĘŁY NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany w dyrektywie 73/239/EWG
W dyrektywie 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W artykule 3 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do towarzystw ubezpieczeń wzajemnych spełniających następujące warunki:
a) statut towarzystwa zawiera postanowienia dotyczące wniesienia dodatkowych wkładów lub zmniejszenia ich świadczeń;
b) ich działalność nie pokrywa ryzyka odpowiedzialności cywilnej, jeśli nie stanowi ono dodatkowej ochrony w rozumieniu pkt C załącznika lub kredytu i ryzyka poręczenia;
c) roczny dochód z wkładów z tytułu działalności objętej niniejszą dyrektywą nie może przekraczać 5 milionów EUR; i
d) przynajmniej połowa rocznego dochodu z wkładów z tytułu działalności objętej niniejszą dyrektywą powinna pochodzić od osób będących członkami towarzystw ubezpieczeń wzajemnych.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zakładów spełniających następujące warunki:
- zakład ubezpieczeń nie prowadzi żadnej działalności wchodzącej w zakres niniejszej dyrektywy, innej niż określona w klasie 18 w pkt A załącznika,
- działalność ta prowadzona jest wyłącznie na bazie lokalnej i polega tylko na świadczeniach rzeczowych, i
- całkowity roczny dochód uzyskany w związku z udzielaniem pomocy osobom w potrzebie nie przekracza 200000 EUR.
Niemniej jednak przepisy niniejszego artykułu nie stanowią dla spółki ubezpieczeń wzajemnych przeszkody w ubieganiu się lub kontynuacji bycia licencjonowanym na mocy niniejszej dyrektywy";
2.
Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie wymagać będzie od każdego zakładu ubezpieczeń, którego siedziba mieści się na jego terytorium, ustanowienia odpowiedniego dostępnego marginesu wypłacalności w odniesieniu do całej jego działalności przez cały czas, który jest równy co najmniej wymogom niniejszej dyrektywy.
2.
Dostępny margines wypłacalności składa się z aktywów zakładu ubezpieczeń, wolnych od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonych o wartości niematerialne, obejmujące:
a) opłacony kapitał akcyjny lub, w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych na życie, opłacony kapitał zakładowy powiększony o rachunki jakichkolwiek członków spełniające wszystkie następujące kryteria:
i) umowa i statut spółki powinny określać, że płatności z tych rachunków mogą być dokonywane jedynie na rzecz członków, o ile nie spowoduje to obniżenia dostępnego marginesu wypłacalności poniżej wymaganego poziomu lub, po rozwiązaniu zakładu, jeśli wszystkie inne długi zakładu zostały uregulowane;
ii) umowa i statut zakładu powinny określać, w odniesieniu do wszelkich płatności, o których mowa w pkt i), z powodów innych niż jednostkowe zakończenie członkostwa, że właściwe organy powinny zostać powiadomione co najmniej miesiąc wcześniej i mogą zakazać płatności w tym okresie;
iii) odnośne przepisy umowy i statutu zakładu mogą być zmieniane tylko po zadeklarowaniu przez właściwe organy, że nie wnoszą one sprzeciwu wobec zmian, bez uszczerbku dla kryteriów określonych w pkt i) oraz ii);
b) rezerwy (statutowe i wolne), które nie odnoszą się do zobowiązań ubezpieczeniowych;
c) zysk lub stratę wynikające po potrąceniu należnych dywidend.
Dostępny margines wypłacalności zmniejsza się o sumę udziałów własnych posiadanych przez zakład ubezpieczeniowy.
Dla tych zakładów ubezpieczeniowych, które obniżają lub zmniejszają swoje rezerwy techniczne w przypadku roszczeń zaległych w celu wzięcia pod uwagę dochodów inwestycyjnych, na co pozwala art. 60 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych oraz sprawozdań skonsolidowanych zakładów ubezpieczeń [7], dostępny margines wypłacalności obniża się o różnicę między nieobniżonymi rezerwami technicznymi lub rezerwami technicznymi przed potrąceniami, które ujawniają skrypty dłużne na rachunkach, i obniżonymi lub technicznymi rezerwami po potrąceniach.
Należy dokonać dostosowania wszelkich ryzyk wymienionych w pkt A załącznika, z wyjątkiem ryzyk wymienionych w klasach 1 i 2.
W przypadku klas innych niż 1 i 2 nie ma potrzeby dostosowywania w odniesieniu do obniżania płatności rocznych zawartych w rezerwach technicznych.
3.
Dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) kumulatywnego preferencyjnego kapitału akcyjnego i podporządkowanego kapitału pożyczkowego do 50 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności, z którego nie mniej niż 25 % składa się z podporządkowanej pożyczki z ustaloną zapadalnością, lub kumulatywnego preferencyjnego kapitału akcyjnego o ustalonym terminie zapadalności, pod warunkiem że w przypadku upadłości lub likwidacji zakładu ubezpieczeniowego istnieją wiążące umowy, na mocy których podporządkowany kapitał pożyczkowy lub preferencyjny kapitał akcyjny ma niższą pozycję niż roszczenia wszystkich innych wierzycieli oraz nie będzie zwracany do czasu aż wszystkie inne zaległe istniejące w tym czasie długi nie zostaną uregulowane.
Podporządkowany kapitał pożyczkowy powinien również spełniać następujące warunki:
i) pod uwagę brane są tylko w pełni wpłacone fundusze;
ii) w przypadku pożyczek z ustaloną zapadalnością pierwotna zapadalność powinna wynosić co najmniej pięć lat.
Nie później niż rok przed datą spłaty zakład ubezpieczeń powinien dostarczyć właściwym organom do zatwierdzenia plan wskazujący, w jaki sposób dostępny margines wypłacalności zostanie utrzymany lub doprowadzony do wymaganego poziomu w chwili zapadalności, chyba że wysokość, do której pożyczka może zaliczać się jako składnik dostępnego marginesu wypłacalności, jest stopniowo zmniejszana w ciągu co najmniej pięciu lat przed terminem spłaty.
Właściwe organy mogą zatwierdzić wcześniejszą spłatę pożyczki pod warunkiem, że wniosek jest składany przez emitujący zakład ubezpieczeniowy, a jego dostępny margines wypłacalności nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
iii) pożyczki, których zapadalność nie jest ustalona, mogą być spłacane tylko z zastrzeżeniem pięcioletniego powiadomienia, o ile pożyczki te nie są już uważane za składnik dostępnego marginesu wypłacalności lub o ile wcześniejsza spłata nie wymaga specjalnej uprzedniej zgody właściwych organów.
W tym ostatnim przypadku zakład ubezpieczeniowy powinien powiadomić właściwe organy co najmniej sześć miesięcy przed datą proponowanej spłaty, wyszczególniając dostępny margines wypłacalności i wymagany margines wypłacalności zarówno przed, jak i po spłacie.
Właściwe organy zatwierdzą spłatę tylko gdy dostępny margines wypłacalności zakładu ubezpieczeń nie obniży się poniżej wymaganego poziomu;
iv) umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul przewidujących, że w określonych okolicznościach, innych niż likwidacja spółki ubezpieczeniowej, dług będzie podlegał obowiązkowi zwrotu przed uzgodnionym terminem spłaty;
v) umowa pożyczki może zostać zmieniona tylko po zadeklarowaniu przez właściwe organy, że nie wnoszą sprzeciwu wobec zmian;
b) papierów wartościowych bez wyszczególnionej daty zapadalności oraz innych instrumentów, włączając w to kumulatywne preferencyjne udziały, inne niż wymienione w lit. a), do 50 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności dla ogólnej sumy tych papierów wartościowych oraz podporządkowanego kapitału pożyczkowego wymienionego w lit. a), pod warunkiem że spełniają one następujące warunki:
i) nie mogą być spłacone na wniosek okaziciela lub bez wcześniejszej zgody właściwego organu;
ii) umowa emisji powinna umożliwiać zakładowi ubezpieczeniowemu odroczenie wypłaty odsetek od pożyczki;
iii) roszczenie pożyczkodawcy wobec spółki ubezpieczeniowej powinno znajdować się całkowicie za roszczeniami wszystkich niepodporządkowanych wierzycieli;
iv) dokumenty regulujące emisję papierów wartościowych powinny uwzględniać zdolność absorpcji strat z powodu długu i niespłaconych odsetek, umożliwiając jednocześnie zakładowi ubezpieczeniowemu kontynuację jego działalności;
v) pod uwagę brane są tylko w pełni wpłacone sumy.
4.
Po złożeniu przez zakład ubezpieczeń wniosku, wraz z potwierdzającymi dowodami, do właściwego krajowego organu Państwa Członkowskiego oraz za zgodą tego właściwego organu, dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) połowy nieopłaconego kapitału akcyjnego lub kapitału zakładowego, jeżeli opłacona część wynosi 25 % kapitału akcyjnego lub kapitału zakładowego, do 50 % pomniejszonego dostępnego i wymaganego marginesu wypłacalności;
b) w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i innych towarzystw opartych na zasadzie wzajemności ze zmiennym wkładem wszelkie roszczenia wobec ich członków na drodze wezwania do uzupełniających wkładów, w przeciągu roku budżetowego, do połowy różnicy między maksymalnymi wkładami a wkładami uruchomionymi na bieżąco i z zastrzeżeniem limitu 50 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności.
Właściwe organy krajowe ustanowią wytyczne ustalające warunki, na których można przyjąć uzupełniające wkłady;
c) wszelkich ukrytych rezerw netto wynikających z oceny aktywów, o ile powyższe ukryte rezerwy netto nie mają wyjątkowego charakteru.
5.
Zmiany do ust. 2-4 w celu wzięcia pod uwagę wydarzeń uzasadniających techniczne dostosowanie elementów kwalifikujących się do dostępnego marginesu wypłacalności powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 2 dyrektywy Rady 91/675/EWG. [8]
3.
Wprowadza się następujący art. 16a:
"Artykuł 16a
1.
Wymagany margines wypłacalności ustala się na podstawie rocznej kwoty składek lub wkładów albo średniego obciążenia roszczeniami w ciągu ostatnich trzech lat obrachunkowych.
Jednakże w przypadku zakładów ubezpieczeniowych ubezpieczających zasadniczo od jednego lub kilku ryzyk kredytowych, burzy, gradobicia lub mrozu, za okres odniesienia do średniego obciążenia roszczeniami bierze się siedem ostatnich lat.
2.
Z uwzględnieniem art. 17 kwota wymaganego marginesu wypłacalności powinna być równa wyższemu z dwóch wyników wymienionych w ust. 3 i 4.
3.
Podstawa składki winna być obliczana z wykorzystaniem wyższych składek i wkładów brutto, jak obliczone poniżej, i zarobionych premii lub wkładów brutto.
Składki lub wkłady w odniesieniu do klas 11, 12 i 13, wymienionych w pkt A Załącznika, należy zwiększyć o 50 %.
Składki lub wkłady (włącznie z opłatami dodatkowymi do składek lub wkładów) należne w odniesieniu do bezpośredniej działalności w ostatnim roku budżetowym sumuje się.
Do sumy tej dodaje się kwotę przyjętych składek z tytułu reasekuracji w ostatnim roku obrachunkowym.
Od powyższej sumy odejmuje się łączną kwotę składek i wkładów anulowanych w ostatnim roku obrachunkowym, jak również łączną kwotę podatków i poborów odnoszących się do składek i wkładów zapisywanych w dobro sumy.
Kwota uzyskana w ten sposób winna być podzielona na dwie części — pierwszą część przyjmującą wartość do 50 milionów EUR, drugą obejmującą nadwyżkę; 18 % i 16 % z tych odnośnych części winno być obliczone i dodane do siebie.
Sumę uzyskaną w ten sposób należy pomnożyć przez współczynnik istniejący w odniesieniu do sumy z trzech ostatnich lat obrachunkowych, pomiędzy kwotą roszczeń do zaspokojenia przez spółkę ubezpieczeniową po odjęciu kwot możliwych do odzyskania z tytułu reasekuracji a kwotą roszczeń brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym przypadku niższy niż 50 %.
Za zgodą właściwych organów można użyć metod statystycznych do wyznaczenia składek i wkładów w odniesieniu do klas 11-13.
4.
Podstawa roszczeń obliczana jest w sposób następujący, używając w odniesieniu do klas 11-13 wymienionych w pkt A Załącznika, roszczenia, rezerwy i odzyskane środki, zwiększone o 50 %.
Kwoty roszczeń wypłaconych w odniesieniu do działalności bezpośredniej (bez odejmowania roszczeń ponoszonych przez reasekurantów i retrocesjonariuszy) w okresach określonych w ust. 1 sumuje się.
Do tej sumy dodaje się kwotę roszczeń wypłaconych w odniesieniu do reasekuracji lub retrocesji przyjętych do ubezpieczenia w ciągu tych samych okresów oraz kwotę rezerw dla roszczeń zaległych ustalonych na koniec ostatniego roku obrachunkowego zarówno w zakresie działalności bezpośredniej, jak i akceptów reasekuracyjnych.
Od tej sumy należy odjąć kwotę środków odzyskanych w trakcie okresów określonych w ust. 1.
Od pozostałej sumy odejmuje się kwotę rezerw dla roszczeń zaległych ustalonych na początku drugiego roku obrachunkowego poprzedzającego ostatni rok budżetowy, dla którego prowadzona jest księga rachunkowa, zarówno w zakresie działalności bezpośredniej, jak i akceptów reasekuracyjnych.
Jeśli okres odniesienia ustalony w ust. 1 równa się siedmiu latom, kwotę rezerw dla roszczeń zaległych ustaloną na początku szóstego roku obrachunkowego poprzedzającego ostatni rok budżetowy, dla którego prowadzona jest księga rachunkowa, odejmuje się.
Jedną trzecią lub jedną siódmą uzyskanej w ten sposób kwoty, zgodnie z okresem odniesienia ustalonym w ust. 1, należy podzielić na dwie części — pierwszą przyjmującą wartość do 35 milionów EUR i drugą obejmującą nadwyżkę; 26 % i 23 % z tych odnośnych części winno być obliczone i dodane do siebie.
Otrzymaną w ten sposób sumę należy pomnożyć przez współczynnik istniejący w odniesieniu do sum z ostatnich trzech lat obrachunkowych, pomiędzy kwotą roszczeń pozostałych do poniesienia przez spółkę ubezpieczeniową po odjęciu kwot możliwych do odzyskania z tytułu reasekuracji a kwotą roszczeń brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym przypadku niższy niż 50 %.
Za zgodą właściwych organów, można użyć metod statystycznych do wyznaczenia roszczeń, rezerw i odzyskanych środków w odniesieniu do klas 11-13.
W przypadku ryzyk wymienionych w klasie 18 w pkt A załącznika kwota roszczeń opłaconych, użyta do obliczenia podstawy roszczeń, jest równa kosztom poniesionym przez spółkę ubezpieczeniową w odniesieniu do udzielonej pomocy.
Koszty takie oblicza się zgodnie z przepisami prawa krajowego Państwa Członkowskiego.
5.
Jeśli wymagany margines wypłacalności obliczony w ust. 2-4 jest niższy niż wymagany margines wypłacalności z poprzedniego roku, wymagany margines wypłacalności winien być co najmniej równy wymaganemu marginesowi wypłacalności z poprzedniego roku, pomnożonemu przez współczynnik kwoty rezerw technicznych w przypadku roszczeń zaległych na koniec roku obrachunkowego do kwoty rezerw technicznych w przypadku roszczeń zaległych na początku ostatniego roku obrachunkowego.
W tych obliczeniach rezerwy techniczne winny być kalkulowane od reasekuracji netto, ale współczynnik nie może być w żadnym przypadku wyższy niż liczba 1.
6.
Ułamki mające zastosowanie do obliczania części, o których mowa w ust. 3 akapit szósty i w ust. 4 akapit szósty, zmniejsza się do jednej trzeciej w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych stosowanych na podobnej podstawie technicznej, co ubezpieczenia na życie, jeśli:
a) opłacone składki są obliczane na podstawie tablic chorobowych, zgodnie z metodami matematycznymi mającymi zastosowanie w ubezpieczeniach;
b) ustanawia się przepis dla zwiększania pułapów wiekowych;
c) pobiera się dodatkowe składki w celu ustanowienia odpowiedniej kwoty marginesu bezpieczeństwa;
d) spółka ubezpieczeniowa może anulować umowę najpóźniej przed końcem trzeciego roku ubezpieczenia;
e) umowa przewiduje możliwość podwyższenia składek lub obniżenia płatności nawet w przypadku bieżących umów";
4.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Jedna trzecia wymaganego marginesu wypłacalności określonego w art. 16a stanowi fundusz gwarancyjny.
Fundusz ten winien składać się z pozycji wymienionych w art. 16 ust. 2, 3 oraz, za zgodą właściwego organu krajowego Państwa Członkowskiego, ust. 4 lit. c).
2.
Fundusz gwarancyjny nie może być niższy niż 2 miliony EUR.
Jednakże w przypadku objęcia wszystkich lub niektórych z ryzyk zawartych w jednej z klas 10-15, wymienionych w pkt A załącznika, kwota powinna wynosić 3 miliony EUR.
Każde Państwo Członkowskie może uwzględnić redukcję jednej czwartej minimalnego funduszu gwarancyjnego w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i innych towarzystw opartych na zasadzie wzajemności";
5.
Wprowadza się następujący artykuł:
"Artykuł 17a
1. Kwota w EUR ustalona w art. 16a ust. 3 i 4 oraz art. 17 ust. 2 winna być corocznie korygowana od dnia 20 września 2003 r. w celu wzięcia pod uwagę zmian w europejskim indeksie cen konsumpcyjnych, w skład którego wchodzą wszystkie Państwa Członkowskie, publikowanych przez Eurostat.
Kwota jest dostosowywana w sposób automatyczny, przez zwiększenie kwoty bazowej w euro o odsetek zmian w tym indeksie, w okresie pomiędzy wejściem w życie niniejszej dyrektywy a datą korekty, i zaokrąglana jest do wielokrotności 100000 EUR.
Jeśli zmiana procentowa od czasu ostatniego dostosowania jest niższa niż 5 %, kolejne dostosowanie nie jest przeprowadzane.
2.
Komisja informuje corocznie Parlament Europejski i Radę o korekcie i dostosowanej kwocie, określonej w ust. 1;";
6. W art. 20 ust. 2, odniesienie "art. 16 ust. 3" zastępuje się odniesieniem "art. 16a";
7.
Wprowadza się następujący artykuł:
"Artykuł 20a
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby właściwe organy posiadały uprawnienia do wymagania finansowych planów naprawczych dla zakładów ubezpieczeniowych w przypadku gdy właściwe organy uznają, że zagrożone są prawa osób ubezpieczonych.
Finansowy plan naprawczy powinien jako minimum zawierać szczegółowe dane lub potwierdzenie, w przypadku trzech kolejnych lat obrachunkowych dotyczące:
a) szacunków kosztów zarządzania, w szczególności bieżących wydatków ogólnych i prowizji;
b) planu ustanawiającego szczegółowy szacunek dochodów i wydatków w związku z działalnością bezpośrednią, akceptami reasekuracji i cesjami reasekuracji;
c) prognozy bilansu;
d) szacunków zasobów finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych i wymaganego marginesu wypłacalności;
e) ogólnej polityki reasekuracyjnej.
2.
W przypadku gdy prawa posiadacza polisy są zagrożone z powodu pogorszenia się pozycji finansowej zakładu ubezpieczeniowego, Państwa Członkowskie zapewnią właściwym organom uprawnienia do zobligowania zakładów ubezpieczeniowych do posiadania wyższego wymaganego marginesu wypłacalności, w celu zapewnienia zdolności zakładu ubezpieczeniowego do spełnienia w bliskiej przyszłości wymogów wypłacalności.
Poziom wyższego wymaganego marginesu wypłacalności winien opierać się na finansowym planie naprawczym, określonym w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią właściwym organom uprawnienia do przewartościowania w dół wszystkich elementów, kwalifikującym się do wykorzystania w dostępnym marginesie wypłacalności, w szczególności w przypadku, gdy nastąpiła znacząca zmiana w wartości rynkowej tych elementów od zakończenia ostatniego roku obrachunkowego.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią właściwym organom uprawnienia do zmniejszenia obniżki, na podstawie reasekuracji, do poziomu marginesu wypłacalności określonego zgodnie z art. 16a, w przypadku gdy:
a) charakter lub jakość umów reasekuracyjnych uległy znacznym zmianom od ostatniego roku obrachunkowego;
b) ryzyko transferowe w umowach reasekuracyjnych nie istnieje lub istnieje w nieznaczącej skali.
5. Jeśli właściwe organy zażądały zgodnie z ust. 1 finansowego planu naprawczego dla zakładu ubezpieczeniowego, powinny wstrzymać się od wydania zaświadczenia zgodnie z art. 10 ust. 3 akapit drugi niniejszej dyrektywy, art. 16 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 88/357/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń nie na życie) [9] oraz art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 92/49/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń nie na życie) [10], tak długo jak uznają, że prawa osób ubezpieczonych są zagrożone w rozumieniu ust. 1."
Artykuł 2
Okres przejściowy
1.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla zakładów ubezpieczeniowych na życie, które w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy prowadzą na ich terytorium działalność ubezpieczeniową w jednej lub kilku klasach wymienionych w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG, okres pięciu lat rozpoczynający się w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy na spełnienie wymogów zawartych w art. 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla zakładów ubezpieczeniowych określonych w ust. 1, które po upływie okresu pięciu lat nie ustanowiły pełnego wymaganego marginesu wypłacalności, dodatkowy okres nieprzekraczający dwóch lat na spełnienie tego wymogu, pod warunkiem że spółki zwrócą się zgodnie z art. 20 dyrektywy 73/239/EWG do właściwego organu o zatwierdzenie środków, jakie zamierzają zastosować w tym celu.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmą najpóźniej do dnia 20 września 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy, o czym niezwłocznie powiadomią Komisję.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie powyższych środków będą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub zawierać takie odniesienie przy ich urzędowej publikacji.
Sposoby wprowadzenia takiego odniesienia ustalają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie środków określonych w ust. 1, począwszy od kontroli rozliczeń lat budżetowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2004 r. lub podczas tego roku kalendarzowego.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji główne przepisy prawa krajowego przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
4.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2007 r. Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy oraz, jeśli to niezbędne, w sprawie potrzeby dalszej harmonizacji.
Raport wskazuje, jak Państwa Członkowskie wykorzystały możliwości określone w niniejszej dyrektywie oraz, w szczególności, czy uprawnienia uznaniowe udzielone krajowym organom nadzorczym skutkowały znaczącymi różnicami nadzorczymi na jednolitym rynku.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Adresaci dyrektywy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 marca 2002 r.
ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 [4], Traktatu w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 23 stycznia 2002 r.
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 136 Traktatu, szczególnym celem Wspólnoty i Państw Członkowskich jest wspieranie dialogu społecznego pomiędzy przedstawicielami pracodawców i pracowników.
(2) Punkt 17 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników stanowi między innymi, że informowanie, przeprowadzanie konsultacji oraz uczestnictwo pracowników muszą być rozwijane, stosownie do odpowiednich wytycznych, biorąc pod uwagę praktykę istniejąca w różnych Państwach Członkowskich.
(3) Komisja konsultowała się z przedstawicielami pracodawców i pracowników na szczeblu wspólnotowym w sprawie możliwych kierunków działania wspólnotowego w zakresie informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami w przedsiębiorstwach we Wspólnocie.
(4) Po tych konsultacjach, Komisja uznała, że wskazane byłoby działanie wspólnotowe i ponownie skonsultowała się z przedstawicielami pracodawców i pracowników w sprawie treści planowanej propozycji; przedstawiciele pracodawców i pracowników przedstawili swoje opinie Komisji.
(5) Po zakończeniu drugiego etapu konsultacji, przedstawiciele pracodawców i pracowników nie poinformowali Komisji o zamiarze rozpoczęcia procesu prowadzącego do ewentualnego zawarcia porozumienia.
(6) Istnienie, na szczeblu krajowym i wspólnotowym, ram prawnych zmierzających do zapewnienia zaangażowania pracowników w sprawy zatrudniającego ich przedsiębiorstwa oraz w decyzje, które ich dotyczą, nie zawsze zapobiegało podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących pracowników i ich rozpowszechnianiu bez wdrożenia, z odpowiednim wyprzedzeniem, procedur informowania pracowników oraz przeprowadzania z nimi konsultacji.
(7) Istnieje potrzeba wzmocnienia dialogu i wspierania wzajemnego zaufania w przedsiębiorstwach w celu poprawy przewidywalności wystąpienia ryzyka, uelastycznienia organizacji pracy i ułatwienia pracownikom dostępu do szkoleń w przedsiębiorstwie, przy utrzymaniu bezpieczeństwa, uświadamiania pracownikom potrzeby dostosowywania się do nowych wymagań, podniesienia zdolności pracowników do podejmowania środków i działań w celu zwiększenia ich zdolności zatrudniania, wspierania zaangażowania pracowników w działalność i przyszłość przedsiębiorstwa oraz podniesienia jego konkurencyjności.
(8) Istnieje potrzeba, w szczególności, wspierania i podnoszenia poziomu informowania i przeprowadzania konsultacji w zakresie sytuacji i prawdopodobnego rozwoju zatrudnienia w przedsiębiorstwie i w przypadku gdy w ocenie pracodawcy zatrudnienie w przedsiębiorstwie może być zagrożone, w sprawie możliwych przewidywanych środków wyprzedzających, w szczególności w zakresie szkolenia pracowników i rozwijania ich umiejętności, w celu zrównoważenia negatywnych zmian lub ich konsekwencji oraz wzrostu zdolności zatrudniania i przystosowywalności pracowników, których prawdopodobnie będzie to dotyczyć.
(9) Informowanie i przeprowadzanie konsultacji w odpowiednim czasie jest warunkiem wstępnym powodzenia restrukturyzacji i przystosowania przedsiębiorstw do nowych warunków stworzonych przez globalizację gospodarki, szczególnie w związku z rozwojem nowych form organizacji pracy.
(10) Wspólnota ustaliła i wdrożyła strategię zatrudnienia opartą na koncepcjach "przewidywania", "zapobiegania" i "zdolności zatrudniania", które mają być włączone, jako elementy kluczowe, do wszystkich programów publicznych, które mogą być korzystne dla zatrudnienia, w tym do programów poszczególnych przedsiębiorstw, poprzez wzmocnienie dialogu społecznego w celu promowania zmian zgodnych z priorytetowym celem, jakim jest zatrudnienie.
(11) Dalszy rozwój rynku wewnętrznego musi być właściwie zrównoważony, przy zachowaniu istotnych wartości, na których zbudowane są nasze społeczeństwa i przy zapewnieniu, że wszyscy obywatele będą odnosili korzyści z rozwoju gospodarczego.
(12) Wejście do trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej rozszerzyło i przyspieszyło presję konkurencyjną na szczeblu europejskim. Oznacza to, że na szczeblu krajowym niezbędnych jest więcej środków o charakterze wspierającym.
(13) Istniejące ramy prawne w zakresie informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami na szczeblu wspólnotowym oraz na szczeblu krajowym skłaniają do zbyt późnego reagowania na zmiany, przy zaniedbywaniu aspektów ekonomicznych podejmowanych decyzji i nie przyczyniają się ani do przewidywania rzeczywistego rozwoju zatrudnienia w przedsiębiorstwach, ani do zapobiegania ryzyka.
(14) Rozwój sytuacji politycznej, ekonomicznej, społecznej i prawnej wymusza zmiany w zakresie istniejących ram prawnych, przewidujących instrumenty prawne i praktyczne, umożliwiające wykonywanie prawa do informacji i konsultacji.
(15) Niniejsza dyrektywa nie narusza systemów krajowych dotyczących wykonywania tego prawa w praktyce, w przypadku gdy uprawnieni do jego wykonywania są zobowiązani do wyrażania swoich żądań zbiorowo.
(16) Niniejsza dyrektywa nie narusza tych systemów, które zapewniają bezpośrednie zaangażowanie pracowników, o ile mogą oni zawsze wykonywać prawo do informacji i konsultacji poprzez swoich przedstawicieli.
(17) W związku z tym, że cele proponowanego, przedstawionego powyżej, działania nie mogą być właściwie osiągnięte przez Państwa Członkowskie, gdyż jego przedmiotem jest ustanowienie ram pracowniczego informowania i przeprowadzania konsultacji właściwych dla nowego, opisanego powyżej kontekstu europejskiego, a zatem mogą, zważywszy na skalę i wpływ proponowanego działania, być lepiej osiągnięte na szczeblu wspólnotowym. Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tymże artykule, niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(18) Celem tych ogólnych ram jest ustanowienie minimalnych wymagań, które mają zastosowanie w całej Wspólnocie, nie uniemożliwiając Państwom Członkowskim przyjęcia przepisów bardziej korzystnych dla pracowników.
(19) Celem tych ogólnych ram jest także unikanie administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które utrudniałyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
W tym celu, zakres zastosowania niniejszej dyrektywy powinien być ograniczony, zgodnie z wyborem dokonanym przez Państwa Członkowskie, do przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 50 pracowników lub zakładów zatrudniających co najmniej 20 pracowników.
(20) W ten sposób bierze się pod uwagę i nie narusza innych środków i praktyk krajowych, zmierzających do wzmocnienia dialogu społecznego w ramach przedsiębiorstw nie objętych niniejszą dyrektywą oraz w ramach administracji publicznej.
(21) Jednakże w okresie przejściowym, Państwa Członkowskie, które nie mają ustawowo ustanowionego systemu informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami lub przedstawicielstwami pracowników, powinny mieć możliwość dalszego ograniczenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, jeśli chodzi o liczbę pracowników.
(22) Wspólnotowe ramy informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami powinny ograniczać do minimum obciążenia dotyczące przedsiębiorstw i zakładów, zapewniając jednocześnie efektywne korzystanie z przyznanych praw.
(23) Cel niniejszej dyrektywy ma być osiągnięty poprzez ustanowienie ogólnych ram, na które składają się zasady, definicje i ustalenia dotyczące informowania i przeprowadzania konsultacji, do których mają stosować się Państwa Członkowskie, przystosowując je do ich sytuacji krajowej oraz zapewniając, gdy sytuacja tego wymaga, aby przedstawiciele pracodawców i pracowników sprawowali w tym zakresie przewodnią rolę, umożliwiając im swobodne określanie, na podstawie porozumień, ustaleń dotyczących informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami, które uznają za najlepiej odpowiadające ich potrzebom i zamierzeniom.
(24) Należy starać się unikać wpływania na niektóre szczególne zasady w zakresie informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami, istniejące w niektórych krajowych systemach prawnych, skierowane do przedsiębiorstw lub zakładów, które realizują cele polityczne, zawodowe, organizacyjne, religijne, charytatywne, edukacyjne, naukowe lub artystyczne, jak również cele dotyczące informowania oraz wyrażania opinii.
(25) Przedsiębiorstwa i zakłady powinny być chronione przed ujawnianiem niektórych szczególnie sensytywnych informacji.
(26) Pracodawcy wolno nie informować pracowników i nie przeprowadzać z nimi konsultacji, w przypadku gdy przyniosłoby to poważną szkodę przedsiębiorstwu lub zakładowi lub w przypadku gdy pracodawca musi niezwłocznie zastosować się do nakazu wydanego przez organ kontrolny lub nadzorczy.
(27) Informowanie i przeprowadzanie konsultacji wpływa na prawa i obowiązki przedstawicieli pracodawców i pracowników na szczeblu przedsiębiorstwa lub zakładu.
(28) Procedury administracyjne i sądowe, jak również sankcje, które są skuteczne, zapobiegawcze i proporcjonalne w stosunku do wagi przestępstwa, powinny mieć zastosowanie w przypadkach naruszenia obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
(29) Niniejsza dyrektywa nie narusza bardziej szczegółowych przepisów dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zwolnień grupowych [5] oraz dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zagwarantowania praw pracowników w razie transferów przedsiębiorstw, firm lub ich części [6].
(30) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na inne prawa do informacji i konsultacji, w tym na te, wynikające z dyrektywy Rady 94/45/EWG z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia europejskich rad zakładowych oraz procedury informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami w przedsiębiorstwach i grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym [7].
(31) Wykonanie niniejszej dyrektywy nie powinno być wystarczającą podstawą do ograniczania na poziomie ogólnym ochrony pracowników w obszarach, do których ma ona zastosowanie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zasady
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest uchwalenie ogólnych ram ustanawiających minimalne wymagania w zakresie prawa do informacji i konsultacji z pracownikami w przedsiębiorstwach i zakładach we Wspólnocie.
2.
Praktyczne ustalenia dotyczące informowania i przeprowadzania konsultacji zostaną zdefiniowane i wdrożone zgodnie z prawem krajowym oraz praktyką w zakresie stosunków przemysłowych w poszczególnych Państwach Członkowskich w taki sposób, aby zapewnić ich skuteczność.
3.
Definiując lub wdrażając praktyczne ustalenia dotyczące informowania i przeprowadzania konsultacji, pracodawca oraz przedstawiciele pracowników działać będą w duchu współpracy oraz w poszanowaniu wzajemnych praw i obowiązków biorąc pod uwagę interes zarówno przedsiębiorstwa lub zakładu, jak i pracowników.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, prowadzące działalność gospodarczą, bez względu na to, czy jego celem jest osiąganie zysku czy nie, i którego siedziba znajduje się na terytorium Państw Członkowskich;
b) "zakład" oznacza jednostkę organizacyjną przedsiębiorstwa, zdefiniowaną zgodnie z krajowym prawem i praktyką, której siedziba znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, prowadzącą działalność gospodarczą w sposób nieprzerwany, mając do dyspozycji zasoby ludzkie i materialne;
c) "pracodawca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, będącą stroną umowy o pracę lub stosunku pracy z pracownikami, zgodnie z krajowym prawem i praktyką;
d) "pracownik" oznacza jakąkolwiek osobę, która w danym Państwie Członkowskim jest chroniona jak pracownik na podstawie krajowego prawa pracy i zgodnie z krajową praktyką;
e) "przedstawiciele pracowników" oznacza przedstawicieli pracowników w rozumieniu prawa krajowego i/lub praktyki;
f) "informowanie" oznacza przekazywanie przedstawicielom pracowników przez pracodawcę danych w celu umożliwienia im zaznajomienia się z przedmiotem sprawy i zbadania jej;
g) "przeprowadzanie konsultacji" oznacza wymianę poglądów oraz nawiązanie dialogu między przedstawicielami pracowników a pracodawcą.
Artykuł 3
Zakres obowiązywania
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się, zgodnie z wyborem Państw Członkowskich, do:
a) przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 50 pracowników w którymkolwiek Państwie Członkowskim; lub
b) zakładów zatrudniających co najmniej 20 pracowników w którymkolwiek Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie ustalą metodę ustalania progu liczbowego zatrudnianych pracowników.
2.
Zgodnie z zasadami i celami niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą ustanowić szczególne przepisy, mające zastosowanie do przedsiębiorstw lub zakładów, które bezpośrednio i w istotnym stopniu realizują cele polityczne, zawodowe, organizacyjne, religijne, charytatywne, edukacyjne, naukowe lub artystyczne, jak również cele dotyczące informacji oraz wyrażania opinii, pod warunkiem że w dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, przepisy o tym charakterze obowiązywały już w ustawodawstwie krajowym.
3.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie szczegółowych przepisów mających zastosowanie do załóg statków pływających po pełnych morzach.
Artykuł 4
Praktyczne ustalenia dotyczące informowania i przeprowadzania konsultacji
1.
Zgodnie z zasadami określonymi w art. 1 i nie naruszając obowiązujących przepisów i/lub praktyki bardziej korzystnych dla pracowników, Państwa Członkowskie przyjmą praktyczne rozwiązania do celów wykonywania prawa do informacji i konsultacji na właściwym szczeblu, zgodnie z niniejszym artykułem.
2.
Informowanie i przeprowadzanie konsultacji obejmuje:
a) informowanie na temat ostatniego i prawdopodobnego rozwoju działalności przedsiębiorstwa lub zakładu oraz ich sytuacji ekonomicznej;
b) informowanie i przeprowadzanie konsultacji na temat sytuacji, struktury i prawdopodobnego rozwoju zatrudnienia w przedsiębiorstwie lub zakładzie oraz przewidywanych środków, w szczególności, w przypadku gdy istnieje zagrożenie zatrudnienia;
c) informowanie i przeprowadzanie konsultacji w sprawie decyzji, które prawdopodobnie będą prowadziły do istotnych zmian w organizacji pracy lub w stosunkach umownych, w tym tych, które są objęte przepisami prawa wspólnotowego określonymi w art. 9 ust. 1.
3.
Informacja powinna być przedstawiana w takim czasie, w taki sposób i w takiej treści, jakie są właściwe, aby umożliwić, w szczególności przedstawicielom pracowników, przeprowadzenie odpowiednich badań i w miarę potrzeb przygotowanie się do konsultacji.
4.
Konsultacja ma miejsce:
a) o ile zapewnione zostanie, że czas, metoda i jej przedmiot są właściwe;
b) na odpowiednim poziomie kierowniczym i przedstawicielskim, w zależności od przedmiotu dyskusji;
c) na podstawie informacji dostarczonej przez pracodawcę, zgodnie z art. 2 lit. f) oraz opinii, do której sformułowania uprawnieni są przedstawiciele pracowników;
d) w taki sposób, by umożliwić przedstawicielom pracowników spotkanie z pracodawcą i uzyskanie odpowiedzi oraz uzasadnienia tej odpowiedzi odnośnie do jakiejkolwiek opinii, którą mogą przedstawić przedstawiciele pracowników;
e) w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie decyzji pozostających w zakresie kompetencji pracodawcy, określonych w ust. 2 lit. c).
Artykuł 5
Informowanie i przeprowadzanie konsultacji wynikające z porozumienia
Państwa Członkowskie mogą powierzyć przedstawicielom pracodawców i pracowników właściwego szczebla, w tym szczebla przedsiębiorstwa lub zakładu, swobodne określenie w jakimkolwiek czasie, poprzez wynegocjowane porozumienie, praktycznych ustaleń dotyczących informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami.
Te porozumienia oraz porozumienia obowiązujące w terminie ustanowionym w art. 11, jak również późniejsze wznowienia takich porozumień, mogą ustanowić przepisy inne niż te określone w art. 4, z zastrzeżeniem ustalonych przez Państwa Członkowskie warunków i ograniczeń przewidzianych w art. 1.
Artykuł 6
Informacje poufne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że, w ramach warunków i ograniczeń przewidzianych w ustawodawstwie krajowym, przedstawiciele pracowników oraz eksperci, którzy ich wspierają, nie są upoważnieni do ujawnienia pracownikom lub osobom trzecim jakiejkolwiek informacji, która w uzasadnionym interesie przedsiębiorstwa lub zakładu, została wyraźnie przedstawiona im jako poufna.
Ten obowiązek będzie miał zastosowanie, niezależnie od tego, jakie funkcje będą spełniali dani przedstawiciele lub eksperci nawet po upływie ich kadencji.
Jednakże Państwo Członkowskie może upoważnić przedstawicieli pracowników i każdego, kto im udziela wsparcia, do przekazania poufnej informacji pracownikom oraz osobom trzecim zobowiązanym do zachowania poufności.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, w szczególnych przypadkach i w ramach warunków oraz ograniczeń przewidzianych w ustawodawstwie krajowym, że pracodawca nie jest zobowiązany do przekazywania informacji lub przeprowadzania konsultacji, jeśli charakter takiej informacji lub konsultacji jest taki, że zgodnie z obiektywnymi kryteriami, wyrządziłby poważną szkodę w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa lub zakładu lub pogorszyłby ich sytuację.
3.
Z zastrzeżeniem obowiązujących procedur krajowych, Państwa Członkowskie zapewnią kontrolę administracyjną lub sądową, w przypadku gdy pracodawca wymaga zachowania poufności lub nie przedstawi informacji zgodnie z ust. 1 i 2.
Mogą one też ustanowić procedury mające zapewnić ochronę poufności danej informacji.
Artykuł 7
Ochrona przedstawicieli pracowników
Państwa Członkowskie zapewnią, że przedstawiciele pracowników, w toku wykonywania przez nich swoich funkcji, będą mieli zapewnioną właściwą ochronę i gwarancje, które umożliwią im właściwe wykonywanie obowiązków, jakie zostały im powierzone.
Artykuł 8
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie zapewnią właściwe środki w wypadku niewypełnienia przepisów niniejszej dyrektywy przez pracodawcę lub przedstawicieli pracowników.
W szczególności, zapewnią, że dostępne będą odpowiednie procedury administracyjne lub sądowe w celu umożliwienia realizacji obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie odpowiednich sankcji w wypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy przez pracodawcę lub przedstawicieli pracowników.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 9
Związek pomiędzy niniejszą dyrektywą a innymi przepisami i przepisami prawa krajowego
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza szczególnych procedur informowania i przeprowadzania konsultacji, określonych art. 2 dyrektywy 98/59/WE oraz w art. 7 dyrektywy 2001/23/WE.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów przyjętych zgodnie z dyrektywą 94/45/WE oraz z dyrektywą 97/74/WE.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza innych praw do informacji, konsultacji i uczestnictwa przewidzianych na mocy prawa krajowego.
4.
Wykonanie niniejszej dyrektywy nie będzie wystarczającą podstawą do jakiegokolwiek regresu w stosunku do sytuacji, istniejącej w każdym z Państw Członkowskich oraz w stosunku do ogólnego poziomu ochrony pracowników w zakresie, w jakim stosuje się dyrektywę.
Artykuł 10
Przepisy przejściowe
Bez uszczerbku dla art. 3, Państwo Członkowskie, które w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy nie ma ogólnego, stałego i ustawowego systemu informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami, ani ogólnego, stałego i ustawowego systemu przedstawicielstwa pracowników, w miejscu pracy, który umożliwia, że pracownicy mogą być reprezentowani dla tego celu, mogą ograniczyć zastosowanie przepisów prawa krajowego wdrażających niniejszą dyrektywę do:
a) przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 150 pracowników lub zakładów zatrudniających co najmniej 100 pracowników, do dnia 23 marca 2007 r.; oraz
b) przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 100 pracowników lub zakładów zatrudniających co najmniej 50 pracowników w ciągu następnego roku od daty określonej w lit. a).
Artykuł 11
Transpozycja
l.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 23 marca 2005 r. lub zapewnią, że najpóźniej do tej daty przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia, podczas gdy Państwa Członkowskie będą zobowiązane do podjęcia wszystkich koniecznych środków umożliwiających im w każdym czasie zagwarantowanie osiągnięcia skutków określonych niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Przegląd Komisji
Nie później niż 23 marca 2007 r., Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz przedstawicielami pracodawców i pracowników na szczeblu wspólnotowym, dokona przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy w celu przedłożenia koniecznych propozycji zmian.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 marca 2002 r.
w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 i art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3] oraz w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 16 stycznia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [4] ustanowiło wspólne reguły w sprawie czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku dla kierowców; rozporządzenie to nie obejmuje innych aspektów czasu pracy w transporcie drogowym.
(2) Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy [5] umożliwia przyjęcie bardziej szczegółowych wymagań w zakresie organizacji czasu pracy.
Mając na uwagę branżowy charakter niniejszej dyrektywy, przepisy tej dyrektywy mają pierwszeństwo przed dyrektywą 93/104/WE na mocy jej art. 14.
(3) Pomimo intensywnych negocjacji między partnerami społecznymi nie było możliwe osiągnięcie porozumienia na temat pracowników wykonujących pracę w trasie w zakresie transportu drogowego.
(4) Jest zatem konieczne ustanowienie szeregu bardziej szczegółowych przepisów dotyczących godzin pracy w transporcie drogowym, zmierzających do zapewnienia bezpieczeństwa transportu oraz zdrowia i bezpieczeństwa osób w nim uczestniczących.
(5) Z uwagi na fakt, że cele proponowanego działania nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(6) Zakres zastosowania niniejszej dyrektywy obejmuje tylko pracowników wykonujących pracę w trasie zatrudnionych przez przedsiębiorstwa transportowe mające siedzibę w Państwie Członkowskim, uczestniczących w czynnościach związanych z transportem drogowym objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3820/85 lub, nie spełniając tego, Umową Europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR).
(7) Należy wyraźnie stwierdzić, że pracownicy wykonujący pracę w trasie wyłączeni z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy i niebędący kierowcami pracującymi na własny rachunek korzystają z podstawowej ochrony, określonej w dyrektywie 93/104/WE.
Ochrona podstawowa obejmuje obowiązujące reguły w sprawie odpowiedniego odpoczynku, maksymalnego średniego tygodniowego czasu pracy, corocznego urlopu i niektóre przepisy podstawowe dotyczące pracowników pracujących w porze nocnej, w tym badania lekarskie.
(8) Ponieważ kierowcy pracujący na własny rachunek objęci są zakresem rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, ale wyłączeni z zakresu dyrektywy 93/104/WE, powinni być oni czasowo wyłączeni z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1.
(9) Definicje zastosowane w niniejszej dyrektywie nie mają na celu stworzenia precedensu dla innych rozporządzeń Wspólnoty w sprawie czasu pracy.
(10) W celu poprawy bezpieczeństwa drogowego, zapobieżenia zakłócaniu konkurencji i zagwarantowania bezpieczeństwa i zdrowia pracowników wykonujących pracę w trasie objętych niniejszą dyrektywą, ci ostatni powinni dokładnie wiedzieć, które okresy przeznaczone na czynności związane z transportem drogowym zaliczają się do czasu pracy, a które nie, i w związku z tym uznawane są za przerwy, czas odpoczynku lub okresy dyspozycyjności.
Pracownikom tym należy przyznać minimalne dzienne i tygodniowe okresy odpoczynku oraz odpowiednie przerwy.
Jest również konieczne ustanowienie maksymalnego limitu liczby godzin pracy w tygodniu.
(11) Badania wykazały, że organizm ludzki jest w nocy bardziej wrażliwy na zakłócenia środowiska i na pewne uciążliwe formy organizacji pracy oraz że długie okresy pracy w porze nocnej mogą być szkodliwe dla zdrowia pracowników i mogą zagrażać ich bezpieczeństwu oraz, ogólnie, bezpieczeństwu drogowemu.
(12) W konsekwencji zachodzi potrzeba ograniczenia długości okresów pracy w porze nocnej i określenia, że zawodowi kierowcy pracujący w porze nocnej powinni otrzymać właściwą rekompensatę za swoje czynności i nie powinni być poszkodowani, jeśli chodzi o możliwości szkolenia.
(13) Pracodawcy powinni prowadzić rejestr przypadków przekroczenia maksymalnego średniego tygodniowego limitu czasu pracy mającego zastosowanie do pracowników wykonujących pracę w trasie.
(14) Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie czasu prowadzenia pojazdu w międzynarodowym i krajowym transporcie pasażerskim, z wyjątkiem usług regularnych, pozostają w mocy.
(15) Komisja powinna monitorować wdrażanie niniejszej dyrektywy i rozwój w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich oraz dostarczyć Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie stosowania reguł i wpływu przepisów na pracę w porze nocnej.
(16) Konieczne jest zapewnienie, że niektóre przepisy mogą być przedmiotem odstępstw przyjętych, zależnie od okoliczności, przez Państwa Członkowskie lub obie strony z branży.
Jako zasadę ogólną, w przypadku odstępstwa, zainteresowanym pracownikom muszą być przyznane wyrównawcze okresy odpoczynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnych wymagań w odniesieniu do organizacji czasu pracy w celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego oraz poprawa bezpieczeństwa drogowego i dostosowanie warunków konkurencji.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do pracowników uczestniczących w czynnościach w trasie w zakresie transportu drogowego zatrudnionych przez przedsiębiorstwa transportowe mające siedzibę w Państwie Członkowskim objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3820/85 lub, nie spełniając tego, Umową Europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR).
Bez uszczerbku dla przepisów następnego akapitu niniejszą dyrektywę stosuje się do kierowców pracujących na własny rachunek od dnia 23 marca 2009 r.
Najpóźniej dwa lata przed tą datą Komisja przedstawi sprawo zdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie to dokona analizy konsekwencji wyłączenia kierowców pracujących na własny rachunek z zakresu dyrektywy w odniesieniu do bezpieczeństwa drogowego, warunków konkurencji, struktury zawodu oraz aspektów socjalnych.
Pod uwagę zostaną wzięte okoliczności odnoszące się do struktury branży transportowej i do środowiska pracy w zawodzie transportu drogowego w każdym z Państw Członkowskich.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedstawi propozycję, której celem może być, gdzie właściwe,
- określenie procedur w celu objęcia kierowców pracujących na własny rachunek zakresem dyrektywy w odniesieniu do kierowców pracujących na własny rachunek, nieuczestniczących w czynnościach w zakresie transportu drogowego w innych Państwach Członkowskich i którzy z przyczyn obiektywnych podlegają lokalnym ograniczeniom, jak np. peryferyjne położenie, duże odległości wewnętrzne i szczególne środowisko konkurencji, lub
- nieobjęcie zakresem dyrektywy kierowców pracujących na własny rachunek.
2.
Przepisy dyrektywy 93/104/WE stosuje się do pracowników wykonujących czynności związane z przewozem, wyłączonych z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
W zakresie, w jakim niniejsza dyrektywa zawiera bardziej szczegółowe przepisy odnoszące się do pracowników wykonujących czynności związane z przewozem w transporcie drogowym, na podstawie art. 14 dyrektywy 93/104/WE posiada ona pierwszeństwo przed odnośnymi przepisami tej dyrektywy.
4.
Niniejsza dyrektywa uzupełnia przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 oraz, w miarę potrzeb, Umowy AETR, które mają pierwszeństwo przed przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "czas pracy" oznacza:
1) w przypadku pracowników wykonujących czynności związane z przewozem: czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, w którym pracownik wykonujący czynności związane z przewozem znajduje na swoim stanowisku pracy, jest w dyspozycji pracodawcy i wykonuje swoje funkcje lub czynności, to znaczy:
- czas poświęcony wszelkim czynnościom związanym z przewozem w transporcie drogowym.
Czynności te, w szczególności, obejmują:
i) kierowanie;
ii) załadunek i rozładunek;
iii) pomaganie pasażerom we wsiadaniu i wysiadaniu z pojazdu;
iv) sprzątanie i konserwację techniczną;
v) każdą inną pracę zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdu, jego ładunku i pasażerów lub do wypełnienia ustawowych lub wykonawczych zobowiązań bezpośrednio związanych z trwającą operacją transportową, włącznie z nadzorowaniem załadunku i rozładunku, formalnościami administracyjnymi z policją, cłem, urzędnikami imigracyjnymi itd.,
- okresy, w których nie może on swobodnie dysponować swoim czasem i zobowiązany jest pozostawać na swoim stanowisku pracy, w gotowości do podjęcia normalnej pracy, wraz z niektórymi zadaniami związanymi z dyżurowaniem, w szczególności podczas okresów oczekiwania na załadunek lub rozładunek, w przypadku gdy przypuszczalny czas ich trwania nie jest z góry znany, to znaczy albo przed odjazdem, albo tuż przed rozpoczęciem odnośnego okresu lub na mocy ogólnych warunków wynegocjowanych przez partnerów społecznych i/lub na warunkach wynikających z ustawodawstwa Państw Członkowskich;
2) w przypadku kierowców pracujących na własny rachunek tę samą definicję stosuje się do czasu między rozpoczęciem i zakończeniem pracy, w którym kierowca pracujący na własny rachunek pozostaje na swoim stanowisku pracy, będąc do dyspozycji klienta i wykonując swoje zadania lub funkcje inne niż ogólna praca administracyjna, która nie jest związana bezpośrednio z trwającą operacją transportową.
Przerwy wymienione w art. 5, okresy odpoczynku określone w art. 6 i, bez uszczerbku dla ustawodawstw Państw Członkowskich lub porozumień między partnerami społecznymi, stanowiących, że takie okresy powinny być wyrównane lub ograniczone, okresy gotowości określone w lit. b) niniejszego artykułu są wyłączone z czasu pracy;
b) "okresy gotowości" oznaczają:
- okresy inne niż te odnoszące się do przerw i okresów odpoczynku, podczas których pracownik wykonujący czynności związane z przewozem nie jest zobowiązany pozostawać na swoim stanowisku pracy, ale musi być dostępny, aby odpowiedzieć na każde wezwanie do rozpoczęcia lub kontynuowania jazdy lub wykonania innej pracy.
W szczególności do takich okresów gotowości należą okresy, w których pracownik wykonujący czynności związane z przewozem towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub koleją, jak również okresy oczekiwania na granicy lub wynikające z zakazu ruchu.
Okresy te i ich przewidywalna długość będą z góry znane pracownikowi wykonującemu czynności związane z przewozem, to znaczy albo przed odjazdem, albo tuż przed właściwym rozpoczęciem odnośnego okresu lub na mocy ogólnych warunków wynegocjowanych przez partnerów społecznych, lub na warunkach wynikających z ustawodawstwa Państw Członkowskich,
- dla pracowników wykonujących czynności związane z przewozem jadących w zespole czas spędzony na siedzeniu obok kierowcy lub na kuszetce, gdy pojazd jest w ruchu;
c) "stanowisko pracy" oznacza:
- lokalizację głównego miejsca prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo, dla którego wypełnia obowiązki osoba wykonująca czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, wraz z różnymi zależnymi miejscami prowadzenia działalności, niezależnie od tego, czy ulokowane są one w tym samym miejscu, co siedziba główna lub główne miejsce prowadzenia działalności,
- pojazd używany przez osobę wykonującą czynności w trasie w zakresie transportu drogowego podczas wykonywania obowiązków, oraz
- każde inne miejsce, w którym prowadzone są czynności związane z transportem;
d) "pracownik wykonujący czynności związane z przewozem" oznacza każdego pracownika wchodzącego w skład personelu podróżującego, w tym również stażysty i praktykanta, który pracuje dla przedsiębiorstwa wykonującego drogowe usługi transportowe pasażerskie lub towarowe na zasadzie wynajmu, za wynagrodzeniem lub na rachunek własny;
e) "kierowca pracujący na rachunek własny" oznacza każdą osobę, której głównym zajęciem jest transport drogowy osób lub rzeczy, na zasadzie wynajmu lub za wynagrodzeniem, w rozumieniu legislacji wspólnotowej, na mocy licencji wspólnotowej lub dowolnego innego upoważnienia zawodowego do wykonywania wymienionego transportu, która jest uprawniona do pracy na własny rachunek i nie jest związana z pracodawcą w drodze umowy o pracę lub jakimkolwiek innym hierarchicznym stosunkiem pracy, która może samodzielnie organizować odnośne czynności pracownicze, której dochód zależy bezpośrednio od wypracowanego zysku i która ma swobodę, indywidualnie lub w drodze współpracy między kierowcami pracującymi na własny rachunek, utrzymywania stosunków handlowych z wieloma klientami.
Do celów niniejszej dyrektywy kierowcy, którzy nie spełniają tych kryteriów, podlegają tym samym obowiązkom i korzystają z tych samych przywilejów, które niniejsza dyrektywa przewiduje dla pracowników wykonujących czynności związane z przewozem;
f) "osoba wykonująca czynności w trasie w zakresie transportu drogowego" oznacza każdego pracownika wykonującego czynności związane z przewozem lub kierowcę pracującego na własny rachunek wykonującego takie czynności;
g) "tydzień" oznacza okres między godziną 00.00 w poniedziałek i godziną 24.00 w niedzielę;
h) "pora nocna" oznacza okres co najmniej czterech godzin, w rozumieniu prawa krajowego, między godziną 00.00 i godziną 07.00;
i) "praca w porze nocnej" oznacza każdą pracę wykonywaną w porze nocnej.
Artykuł 4
Maksymalny tygodniowy czas pracy
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
a) średni tygodniowy czas pracy nie może przekraczać 48 godzin. Maksymalny tygodniowy czas pracy może być przedłużony do 60 godzin jedynie wówczas, gdy w ciągu czterech miesięcy nie została przekroczona średnia 48 godzin na tydzień. Artykuł 6 ust. 1 akapit czwarty i piąty rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub, w miarę potrzeb, art. 6 ust. 1 akapit czwarty Umowy AETR mają pierwszeństwo przed niniejszą dyrektywą w zakresie, w jakim odnośni kierowcy nie przekraczają 48 godzin średniego tygodniowego czasu pracy w ciągu czterech miesięcy;
b) czas pracy dla różnych pracodawców jest sumą godzin pracy.
Pracodawca w drodze pisemnej prosi odnośnego pracownika wykonującego czynności związane z przewozem o wykaz czasu przepracowanego dla innego pracodawcy.
Pracownik wykonujący czynności związane z przewozem powinien dostarczyć taką informację na piśmie.
Artykuł 5
Przerwy
1.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zapewnienia, że bez uszczerbku dla poziomu ochrony ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 3820/85 lub, nie spełniając tego, Umowy AETR, osoby wykonujące czynności związane z przewozem w transporcie drogowym, bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1, w żadnych okolicznościach nie będą pracować dłużej niż sześć kolejnych godzin bez przerwy.
Czas pracy będzie rozdzielony przerwą co najmniej trzydziestominutową, jeśli liczba godzin pracy wynosi od sześciu do dziewięciu, i co najmniej czterdziestopięciominutową, jeśli liczba godzin pracy wynosi co najmniej dziewięć godzin.
2.
Przerwy mogą być dzielone dalej na okresy co najmniej piętnastominutowe.
Artykuł 6
Okresy odpoczynku
Do celów niniejszej dyrektywy praktykanci i stażyści zostają objęci tymi samymi przepisami w sprawie okresu odpoczynku pracy, jak inni pracownicy wykonujący czynności związane z przewozem rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub, nie spełniając tego, Umową AETR.
Artykuł 7
Praca w porze nocnej
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
- jeśli wykonywana jest praca w porze nocnej, dobowy czas pracy nie przekracza dziesięciu godzin w każdym dwudziestoczterogodzinnym okresie,
- wyrównanie za pracę w porze nocnej przyznawane jest zgodnie z krajowymi środkami ustawodawczymi, układami zbiorowymi, porozumieniami między obiema stronami branży i/lub krajową praktyką, pod warunkiem że takie wyrównanie nie zagraża bezpieczeństwu drogowemu.
2.
Przed dniem 23 marca 2007 r. Komisja oceni, w ramach sprawozdania, które sporządza zgodnie z art. 13 ust. 2, konsekwencje przepisów ustanowionych w ust. 1 powyżej.
Komisja przedłoży, jeśli to okaże się konieczne, właściwe propozycje wraz z tym sprawozdaniem.
3.
Komisja przedstawi propozycję dyrektywy zawierającej przepisy odnośnie do szkolenia zawodowych kierowców, w tym kierowców wykonujących pracę w porze nocnej, i ustanawiania ogólnych zasad takiego szkolenia.
Artykuł 8
Odstępstwa
1.
Odstępstwa od art. 4 i 7 mogą, z przyczyn obiektywnych lub technicznych albo z przyczyn związanych z organizacją pracy, być przyjęte w drodze układów zbiorowych, porozumień między przedstawicielami pracodawców i pracowników lub, jeśli to niemożliwe, przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, pod warunkiem odbycia konsultacji przez przedstawicieli odnośnych pracodawców i pracowników oraz dokonania starań w celu zachęcenia do wszelkich stosownych form dialogu społecznego.
2.
Możliwość odstąpienia od art. 4 nie może skutkować ustanowieniem dłuższego okresu referencyjnego niż sześć miesięcy dla obliczania średniego tygodniowego czasu pracy wynoszącego czterdzieści osiem godzin.
Artykuł 9
Informacja i rejestry
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) pracownicy wykonujący czynności związane z przewozem są poinformowani o odnośnych wymogach krajowych, wewnętrznych przepisach przedsiębiorstwa i o porozumieniach między obiema stronami branży, w szczególności o układach zbiorowych i o wszelkich porozumieniach między spółkami zawartymi na podstawie niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy [6];
b) bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 czas pracy osób wykonujących działalność przewozową w transporcie drogowym jest rejestrowany.
Rejestry są przechowywane przez co najmniej dwa lata po zakończeniu objętego nimi okresu.
Pracodawcy są odpowiedzialni za rejestrowanie czasu pracy pracowników wykonujących czynności związane z przewozem.
Na życzenie pracownika wykonującego czynności związane z przewozem pracodawca dostarczy mu kopie rejestrów przepracowanych godzin.
Artykuł 10
Korzystniejsze przepisy
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państwa Członkowskiego do wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych korzystniejszych dla ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób wykonujących czynności związane z przewozem w transporcie drogowym oraz na prawa tych osób do ułatwiania lub zezwalania na zawieranie układów zbiorowych lub innych porozumień między dwiema stronami branży, które są korzystniejsze dla ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników wykonujących czynności związane z przewozem.
Wykonanie niniejszej dyrektywy nie stanowi uzasadnionej podstawy dla obniżania ogólnego poziomu ochrony, z której korzystają pracownicy określeni w art. 2 ust. 1.
Artykuł 11
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszanie krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia, że kary takie są stosowane.
Określone w ten sposób kary będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
Negocjacje z państwami trzecimi
Z chwilą wejścia niniejszej dyrektywy w życie Wspólnota rozpocznie negocjacje z odnośnymi państwami trzecimi w celu stosowania w państwie trzecim zasad odpowiadających tym ustanowionym w niniejszej dyrektywie w stosunku do pracowników wykonujących czynności związane z przewozem zatrudnionych przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwie trzecim.
Artykuł 13
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji co dwa lata sprawozdania w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy, wskazując poglądy obu stron branży.
Sprawozdanie musi dotrzeć do Komisji nie później niż dnia 30 września po dniu, w którym upływa dwuletni okres objęty tym sprawozdaniem.
Dwuletni okres jest identyczny z wymienionym w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
2.
Komisja co dwa lata sporządza sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie i rozwoju w omawianej dziedzinie.
Komisja przesyła to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Artykuł 14
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 23 marca 2005 r. lub przed upływem tej daty zapewnią, że obie strony branży ustanowiły niezbędne środki w drodze porozumienia, przy czym Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków umożliwiających im w dowolnym czasie zagwarantowanie wyników wymaganych niniejszą dyrektywą.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmą środki określone w akapicie pierwszym, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostały już przyjęte lub zostaną przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie zadbają, aby nadawcy, spedytorzy, dostawcy, poddostawcy oraz przedsiębiorstwa zatrudniające pracowników wykonujących czynności związane z przewozem stosowali się do odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/16/WE
z dnia 20 lutego 2002 r.
w sprawie wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykorzystanie lub obecność 2,2-bis(4-hydroksyfenylo)propano bis(2,3-epoksypropylo) eteru ("BADGE"), bis(hydroksyfenylo)metano bis(2,3-epoksypropylo)eterów ("BFDGE") i eterów nowolakoglicydowych ("NOGE") w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi nasunęło pytania o ich bezpieczeństwo, w szczególności gdy substancje te są wykorzystywane jako dodatek.
(2) Wyniki testów wykazały znaczące poziomy tych substancji oraz niektórych ich pochodnych w niektórych środkach spożywczych.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię, że poziom migracji specyficznej dla BADGE i niektórych jego pochodnych może zostać rozszerzony przez następne trzy lata w trakcie oczekiwania na przedstawienie do oceny dalszych danych toksykologicznych.
(4) W związku z tym dopuszczenie wykorzystania i/lub obecności BADGE może zostać tymczasowo rozszerzone.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywności sprawdził dane dostępne na temat BFDGE, które są podobne do odpowiadających im danych uzyskanych dla BADGE.
(6) W związku z tym akceptacja stosowania i/lub obecności BFDGE oraz niektórych jego pochodnych może zostać rozszerzona przy zastrzeżeniu przedstawienia i oceny dalszych danych toksykologicznych, pod pewnymi warunkami.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że z powodu braku informacji o potencjalnej ekspozycji oraz profilu toksykologicznym składników NOGE o więcej niż dwóch pierścieniach aromatycznych oraz o ich pochodnych, nie jest w stanie ocenić bezpieczeństwa wykorzystania i/lub obecności odpowiednich produktów.
Komitet uważa, że obecnie nie jest właściwe wykorzystywanie NOGE jako dodatku do materiałów i wyrobów, które są przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi z uwagi na jego tendencję do migracji w tym zastosowaniu.
(8) Wykorzystanie i/lub obecność składników NOGE o więcej niż dwóch pierścieniach aromatycznych oraz o ich pochodnych w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych, powłokach powierzchniowych oraz spoiwach wchodzących w kontakt ze środkami spożywczymi powinno być regulowane poprzez ustanowienie ścisłych poziomów, które w praktyce powinny regulować ich wykorzystanie jako dodatków.
Te tymczasowe limity powinny być stosowane do momentu przedstawienia odpowiednich danych dla bardziej kompletnej naukowej oceny ryzyka zgodnie z art. 5 ust. 7 Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych oraz do momentu rozwoju metod odpowiednich do oznaczania ich poziomów w środkach spożywczych.
(9) Wykorzystanie i/lub obecność NOGE i BFDGE jako starterów do przygotowania specjalnych powłok wykorzystywanych do przykrywania powierzchni bardzo dużych pojemników powinno zostać tymczasowo dopuszczone do momentu przedstawienia dalszych danych technicznych.
Duży współczynnik objętości do powierzchni dla tych pojemników, ich powtarzalne wykorzystywanie w trakcie długiego czasu żywotności, który redukuje migrację, oraz kontakt ze środkami spożywczymi w temperaturze otoczenia w większości zastosowań sugerują, że nie jest niezbędnym ustalanie poziomów migracji dla NOGE i BFDGE w tych pojemnikach.
(10) Państwa Członkowskie, które dotychczas nie dopuściły wykorzystania i/lub obecności BADGE i/lub BFDGE i/lub NOGE w materiałach oraz wyrobach, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi, powinny mieć możliwość utrzymania tego zakazu.
(11) Wykorzystanie i/lub obecność BADGE, BFDGE oraz NOGE w materiałach oraz wyrobach z tworzyw sztucznych, powłokach powierzchniowych takich jak pokosty, lakiery oraz farby, jak również spoiwa, powinno być regulowane na poziomie wspólnotowym w celu uniknięcia zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz barier w swobodnym przepływie towarów.
(12) W trakcie analizy mogą pojawić się błędy wynikające z obecności innych substancji chemicznych.
W związku z tym potwierdzone metody analizy muszą zostać prawidłowo sprawdzone pod względem zgodności z ograniczeniami wymienionymi w niniejszej dyrektywie.
(13) Powinien zostać przewidziany okres przejściowy w odniesieniu do materiałów i wyrobów, które weszły w kontakt ze środkami spożywczymi przed nieprzekraczalnym terminem wykonania niniejszej dyrektywy.
(14) Wspomniany okres przejściowy powinien uwzględnić wymogi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [2], zmienionej dyrektywą Komisji 2001/101/WE [3].
(15) W związku z nowymi wymogami technicznymi do celów jasności powinna zostać uchylona dyrektywa Komisji 2001/61/WE z dnia 8 sierpnia 2001 r. w sprawie wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [4].
(16) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do materiałów i wyrobów, które, w postaci gotowych produktów, przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub wejdą w kontakt ze środkami spożywczymi oraz są przeznaczone do tego celu i które zawierają jedną lub więcej z poniższych substancji lub są z nich produkowane:
a) 2,2-bis (4-hydroksyfenylo)propano bis (2,3-epoksypropylo) eter (zwany dalej "BADGE") oraz niektóre z jego pochodnych;
b) bis(hydroksyfenylo)metano bis (2,3-epoksypropylo)eter (zwany dalej "BFDGE") oraz niektóre z jego pochodnych;
c) pozostałe etery nowolakoglicydowe (zwane dalej "NOGE") oraz niektóre z ich pochodnych.
Do celów niniejszej dyrektywy za "materiały i wyroby" uważa się:
a) materiały i wyroby wykonane z każdego rodzaju tworzyw sztucznych;
b) materiały i wyroby pokryte powłokami powierzchniowymi;
c) spoiwa.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do kontenerów lub zbiorników o pojemności większej niż 10000 litrów oraz do rurociągów należących do nich lub z nimi łączących przykrytych specjalnymi powłokami zwanymi "powłokami odpornymi na trudne warunki".
Artykuł 2
Materiały i wyroby określone w art. 1 ust. 1 nie mogą uwalniać substancji wymienionych w załączniku I w ilościach przekraczających poziomy ustanowione w tym załączniku.
Wykorzystanie i/lub obecność BADGE w produkcji tych materiałów i wyrobów może mieć miejsce wyłącznie do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Materiały i wyroby określone w art. 1 ust. 1 nie mogą uwalniać substancji wymienionych w załączniku II w ilościach, które po zsumowaniu sumą z BADGE i jego pochodnymi wymienionymi w załączniku I przekraczają poziomy ustanowione w załączniku II.
Wykorzystanie i/lub obecność BFDGE w produkcji tych materiałów i wyrobów może mieć miejsce wyłącznie do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 4
Od dnia 1 marca 2003 r. ilość składników NODGE posiadających więcej niż dwa pierścienie aromatyczne oraz przynajmniej jedną grupę epoksydową, jak również pochodnych zawierających chlorohydrynowe grupy funkcyjne, których masa atomowa jest mniejsza niż 1000 daltonów, nie mogą być wykrywane w materiałach i wyrobach, określonych w art. 1 ust. 1, przy zastosowaniu poziomu wykrywalności 0,2 mg/6 dm² z uwzględnieniem tolerancji analitycznej.
Do celów niniejszej dyrektywy poziomy wykrywalności wymienione w ust. 1 zostaną sprawdzone z wykorzystaniem uznanej metody analizy.
Jeśli taka metoda obecnie nie istnieje, na czas rozwoju właściwej metody może zostać wykorzystana metoda analityczna o odpowiedniej charakterystyce skuteczności.
Wykorzystanie i/lub obecność NODGE w produkcji tych materiałów i wyrobów może mieć miejsce wyłącznie do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 5
Wymogi niniejszej dyrektywy nie stosują się do materiałów i wyrobów pokrytych powłokami powierzchniowymi oraz spoiwami, określonymi w art. 1 ust. 1 lit. b) i c) akapit drugi, które weszły w kontakt ze środkami spożywczymi przed dniem 1 marca 2003 r.
Wspomniane materiały i wyroby mogą być wprowadzane do obrotu, pod warunkiem że data napełnienia zostanie podana na materiałach i wyrobach zgodnie z wymogami dyrektywy 2000/13/WE.
Artykuł 6
Dyrektywa 2001/61/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lutego 2003 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 9
Dyrektywa Komisji 2002/18/WE
z dnia 22 lutego 2002 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia izoproturonu jako substancji czynnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/103/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], przewiduje przyjęcie wykazu substancji czynnych środków ochrony roślin, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten został umieszczony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], oraz obejmuje izoproturon.
(2) Wpływ izoproturonu na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających.
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94 Niemcy zostały wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
W dniu 30 lipca 1999 r.
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) To sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przegląd został zakończony w dniu 7 grudnia 2001 r. w formie sprawozdania kontrolnego, opracowanego przez Komisję, dotyczącego izoproturonu.
(4) Przegląd nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Dlatego właściwe jest włączenie danej substancji czynnej do załącznika I do wymienionej dyrektywy w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających daną substancję czynną, we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Po włączeniu izoproturonu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG należy określić okres, w jakim Państwa Członkowskie muszą odpowiednio przyznać, zmienić lub cofnąć zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną.
W szczególności nie mogą zostać dopuszczone środki ochrony roślin bez uwzględnienia warunków związanych z włączeniem substancji czynnej do załącznika I i jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie na podstawie dokumentacji spełniającej ustanowione wymogi dotyczące danych.
(7) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych, lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
O ile sprawozdanie kontrolne musi zostać zaktualizowane w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia danej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinny również zostać zmienione zgodnie z wymienioną dyrektywą.
(8) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
Ponadto, po włączeniu, należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin przeznaczony na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w sprawie środków ochrony roślin zawierających izoproturon.
Państwa Członkowskie są w szczególności zobowiązane w wyznaczonym terminie dokonać przeglądu istniejących zezwoleń i jeśli sytuacja tego wymaga, przyznać nowe zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających kilka substancji czynnych może zostać przeprowadzona pełna ocena na podstawie jednolitych zasad tylko wtedy, gdy wszystkie substancje czynne zostaną włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdanie kontrolne dotyczące izoproturonu, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępniają to sprawozdanie na specjalne żądanie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W szczególności, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, w miarę potrzeby, w tym terminie odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających izoproturon jako substancję czynną.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji stosownie do jednolitych zasad, określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, termin do zmiany lub cofnięcia zezwoleń dla środków ochrony roślin zawierających izoproturon jako jedyną substancję czynną został ustalony na dzień 1 stycznia 2007 r.
3.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających izoproturon razem z inną substancją czynną, która wymieniona jest w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, termin przeznaczony na zmianę lub cofnięcie zezwoleń wygasa po czterech latach od wejścia w życie dyrektywy, która zmienia załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG w celu dodania do niego ostatniej z wymienionych substancji.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 marca 2002 r.
w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramow [4] określa cele ram regulacyjnych w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej we Wspólnocie, w tym stacjonarnych i ruchomych sieci telekomunikacyjnych, sieci telewizji kablowej, sieci używanych do naziemnego nadawania, sieci satelitarnych oraz sieci internetowych, używanych do przekazywania zarówno głosu, faksów, danych, jak i obrazów.
Takie sieci mogą wchodzić w zakres zezwoleń wydanych przez Państwa Członkowskie na mocy dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniac [5] albo mogą być poddane zezwoleniom wydanym na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do takich sieci, które są używane do udostępniania publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
Niniejsza dyrektywa obejmuje porozumienia zawierane pomiędzy usługodawcami w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń.
Obowiązkom na mocy niniejszej dyrektywy nie poddano sieci niepublicznych, chyba że sieci te, korzystając z dostępu do sieci publicznych, mogą być poddane wymogom ustanowionym przez Państwa Członkowskie.
(2) Usługi przekazywania treści, takie jak wprowadzanie do obrotu oferty sprzedaży pakietów dźwiękowych lub programów telewizyjnych, nie są objęte zakresem wspólnych ramowych uregulowań prawnych dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej.
(3) Termin "dostęp" ma szerokie znaczenie i dlatego też należy dokładnie zdefiniować zakres jego użycia w niniejszej dyrektywie, niezależnie od tego, w jakim znaczeniu może on być używany w innych aktach wspólnotowych.
Operator może być właścicielem sieci i urządzeń, bądź też może dzierżawić niektóre z nich albo nawet wszystkie.
(4) Przepisy dyrektywy 95/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie korzystania z norm transmisji sygnałów telewizyjnych [6] nie wprowadzały żadnego specyficznego systemu transmisji telewizji cyfrowej ani wymogów dotyczących usług, co umożliwiło podmiotom działającym na rynku podjęcie inicjatywy i rozwinięcie odpowiednich systemów.
Za pośrednictwem Digital Video Broadcasting Group podmioty działające na rynku europejskim rozwinęły kilka systemów transmisji telewizyjnej stosowanych przez nadawców na całym świecie.
Systemy te następnie zostały poddane normalizacji w Europejskim Instytucie Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) i stały się zaleceniami Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej.
W odniesieniu do szerokoekranowej telewizji cyfrowej współczynnik 16:9 jest formatem odniesienia dla usług i programów telewizji szerokoformatowej i jest obecnie stosowany na rynkach Państw Członkowskich w wyniku decyzji Rady z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie planu działania we wprowadzaniu zaawansowanych usług telewizyjnych w Europie (93/424/EWG) [7].
(5) W ramach otwartego i konkurencyjnego rynku nie powinny istnieć ograniczenia, które uniemożliwiałyby przedsiębiorstwom negocjowanie pomiędzy sobą porozumień, w tym porozumień transgranicznych, dotyczących dostępu i wzajemnych połączeń, stosownie do reguł konkurencji, przewidziane w Traktacie.
W kontekście kreowania bardziej efektywnego, prawdziwie ogólnoeuropejskiego rynku, z efektywną konkurencją, większym wyborem i bardziej konkurencyjnymi cenami dla konsumentów, przedsiębiorstwa, które otrzymują wnioski o dostęp lub wzajemne połączenia, powinny na ogół zawierać takie porozumienia według reguł handlowych oraz prowadzić negocjacje w dobrej wierze.
(6) W odniesieniu do rynków, na których nadal występują duże różnice w pozycji negocjacyjnej pomiędzy poszczególnymi przedsiębiorstwami, a niektóre przedsiębiorstwa bazują przy świadczeniu swoich usług na infrastrukturze zapewnionej przez inne, wskazane jest ustanowienie uregulowań prawnych, które gwarantowałyby skuteczne funkcjonowanie rynku.
Krajowe organy regulacyjne powinny mieć uprawnienia do zabezpieczenia odpowiedniego dostępu, wzajemnych połączeń oraz interoperacyjności usług ze względu na interes użytkowników końcowych w sytuacji, gdy negocjacje handlowe okażą się bezowocne.
W szczególności mogą one zapewnić możliwość podłączenia typu koniec-koniec poprzez nałożenie proporcjonalnych obowiązków na przedsiębiorstwa kontrolujące dostęp do użytkowników końcowych.
Kontrolowanie środków dostępu może pociągać za sobą własność lub kontrolę fizycznego połączenia z użytkownikiem końcowym (stacjonarnym albo ruchomym) albo możność zmieniania lub wycofywania numeru bądź numerów niezbędnych do zapewnienia dostępu do punktu zakończenia sieci użytkownika końcowego.
Z takim przypadkiem będziemy mieć do czynienia w sytuacji, gdy np. operatorzy sieciowi bezzasadnie ograniczają wybór dostępu użytkowników końcowych do portali i usług internetowych.
(7) Krajowe środki prawne i administracyjne, które uzależniają zasady i warunki dostępu lub wzajemnych połączeń od rodzaju działalności podmiotu ubiegającego się o wzajemne połączenia, a w szczególności od rozmiaru jego inwestycji w infrastrukturę, a nie od świadczonych wzajemnych połączeń albo usług dostępu, mogą powodować zniekształcenie rynku, a tym samym mogą być niezgodne z regułami konkurencji.
(8) Operatorzy sieciowi, którzy kontrolują dostęp do swoich klientów, dysponują wyłącznym numerem lub adresem identyfikacyjnym w opublikowanej serii numerów i adresów.
Inni operatorzy sieciowi powinni mieć możliwość kierowania ruchu telefonicznego do takich klientów, a tym samym powinni mieć możliwość bezpośredniego lub pośredniego dostępu do wzajemnych połączeń z nimi.
Tym samym obowiązujące prawa i obowiązki w zakresie negocjowania wzajemnych połączeń powinny zostać zachowane.
Wskazane jest także zachowanie wymogów uprzednio określonych w dyrektywie 95/47/WE, z których wynikał obowiązek zapewnienia, by sieci cyfrowej łączności elektronicznej, używane w rozpowszechnianiu usług telewizyjnych i publicznie dostępne, mogły prowadzić dystrybucję usług i programów telewizji szerokoekranowej, tak by użytkownicy mieli możliwość odbierania takich programów w formacie, w jakim są one transmitowane.
(9) Interoperacyjność stanowi korzyść dla użytkowników końcowych i jest ważnym celem, do którego realizacji zmierzają niniejsze uregulowania prawne.
Wspieranie interoperacyjności to jedno z zadań krajowych organów regulacyjnych określonych w niniejszych uregulowaniach ramowych, które także zobowiązują Komisję do opublikowania listy norm i specyfikacji dotyczących świadczenia usług, technicznych interfejsów lub funkcji sieciowych, jako podstawa wspierania procesu harmonizacji w dziedzinie łączności elektronicznej.
Państwa Członkowskie powinny zachęcać do stosowania opublikowanych norm lub specyfikacji w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zwiększenia interoperacyjności usług i swobody wyboru dla użytkowników.
(10) Reguły konkurencji mogą okazać się niewystarczające dla zapewnienia różnorodności kulturowej i pluralizmu mediów w dziedzinie telewizji cyfrowej.
Dyrektywa 95/47/WE nakreśliła ramy regulacyjne dla dopiero co rodzącego się przemysłu telewizji cyfrowej; ramy te, w tym w szczególności obowiązek zapewniania warunkowego dostępu na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych warunkach, powinny zostać utrzymane w mocy dla zapewnienia dostępności szerokiej gamy programów i usług.
Rozwój technologii i rynku pociąga za sobą konieczność przeprowadzania regularnego przeglądu tychże obowiązków, zarówno dla Państw Członkowskich — w odniesieniu do ich rynków krajowych, jak i dla Komisji — w odniesieniu do rynku wspólnotowego, w szczególności celem określenia, czy uzasadnione byłoby nałożenie tychże wymogów w odniesieniu do nowych bram, takich jak elektroniczne przewodniki po programach (EPG) czy interfejsy programu aplikacyjnego (API) w takim zakresie, w jakim byłoby to niezbędne dla zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do określonych usług cyfrowej transmisji.
Państwa Członkowskie mogą wskazać te usługi cyfrowej transmisji, do których dostęp musi być zapewniony użytkownikom końcowym na mocy wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych czy administracyjnych, jakie uznają za niezbędne.
(11) Państwa Członkowskie mogą także upoważnić krajowe organy regulacyjne do dokonywania przeglądu wymogów dotyczących warunkowego dostępu do usług przekazu cyfrowej transmisji; ma to umożliwić poprawną analizę rynku, ocenę tego, czy znieść albo zmienić wymogi nałożone na operatorów, którzy nie mają znaczącej pozycji na danym rynku.
Takie zniesienie wymogów albo ich zmiana nie powinny negatywnie oddziaływać na dostęp użytkowników końcowych do takich usług ani na perspektywę wdrożenia efektywnej konkurencji.
(12) Dla zapewnienia ciągłości istniejących umów i uniknięcia luk prawnych konieczne jest zagwarantowanie, by wymogi dotyczące dostępu i wzajemnych połączeń, wynikające z art. 4, 6, 7, 8, 11, 12 oraz 14 dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) [8], wymogi dotyczące specjalnego dostępu wynikające z art. 16 dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usług powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [9], wymogi dotyczące zastosowania pojemności transmisyjnej dzierżawionych łączy, wynikające z dyrektywy Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [10], zostały wstępnie uwzględnione w nowych ramach regulacyjnych, ale by jednocześnie poddawane były przeglądowi w zależności od zmiany istotnych czynników rynkowych.
Taki przegląd powinien być również przeprowadzony w odniesieniu do organizacji objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej [11].
(13) Przegląd powinien zostać przeprowadzony przy zastosowaniu ekonomicznej analizy rynku, w oparciu o metodologię prawa konkurencji.
Celem jest stopniowe zmniejszenie zakresu regulacji sektorowych uprzednio obowiązujących w miarę intensyfikacji konkurencji na rynku.
Jednakże taka procedura będzie jednocześnie uwzględniała przejściowe problemy na rynku, takie jak te związane z międzynarodowym roamingiem i możliwością wystąpienia zatorów w wyniku rozwoju technologicznego, co może wymagać uprzedniego przyjęcia stosownych regulacji, np. w odniesieniu do sieci szerokopasmowych.
Jest też możliwe, iż konkurencja będzie się rozwijać w zróżnicowanym tempie w zależności od danego segmentu rynku i że, zdaniem Państw Członkowskich, konieczne będzie zapewnienie krajowym organom regulacyjnym możliwości obniżenia regulacyjnych wymogów na rynkach, na których konkurencja przynosi oczekiwane efekty.
Ażeby zapewnić, iż w podobnych okolicznościach uczestnicy rynkowi będą traktowani w ten sam sposób we wszystkich Państwach Członkowskich, Komisja powinna mieć możliwość czuwania nad harmonijnym stosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy.
Krajowe organy regulacyjne oraz krajowe organy właściwe w zakresie stosowania przepisów z dziedziny konkurencji powinny, w razie potrzeby, koordynować swoje działania, tak aby został zastosowany najbardziej odpowiedni środek naprawczy.
W ramach układu o podstawowych usługach telekomunikacyjnych, w ramach Światowej Organizacji Handlu, Wspólnota oraz Państwa Członkowskie przyjęły zobowiązania dotyczące wzajemnych połączeń między sieciami telekomunikacyjnymi i zobowiązania te powinny być respektowane.
(14) Dyrektywa 97/33/WE ustanawia szeroki zakres wymogów, jakie są nakładane na przedsiębiorstwa dysponujące znaczącą pozycją rynkową, w tym wymóg jawności, niedyskryminacji, rozdzielności księgowej, dostępności oraz kontroli cen, włączając w to oszacowanie kosztów.
Taki zakres wymogów powinien zostać utrzymany, ale ponadto, dla uniknięcia nadmiaru regulacji, wymogi te powinny zostać określone jako zestaw maksymalnych wymogów mogących mieć zastosowanie w odniesieniu do przedsiębiorstw.
Jedynie wyjątkowo, w związku z koniecznością wypełnienia zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych lub prawa wspólnotowego, stosowne może być nałożenie wymogów dotyczących dostępu lub wzajemnych połączeń na wszystkie podmioty uczestniczące w rynku, tak jak jest to obecnie w przypadku systemów warunkowego dostępu w usługach telewizji cyfrowej.
(15) Nałożenie szczególnego wymogu na przedsiębiorstwo ze znaczącą pozycją rynkową nie powinno wiązać się z przeprowadzeniem dodatkowej analizy rynku, ale będzie wymagało uzasadnienia, że dany wymóg jest stosowny i proporcjonalny do charakteru zidentyfikowanego problemu.
(16) Jawność zasad i warunków dostępu oraz wzajemnych połączeń, w tym cen, służy przyspieszaniu negocjacji, unikaniu sporów i daje uczestnikom rynku pewność, że usługa nie jest świadczona na dyskryminujących warunkach.
Otwartość i jawność technicznych interfejsów może mieć szczególne znaczenie dla zapewnienia interoperacyjności.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny ustanowi wymóg ujawnienia danej informacji, może on także określić sposób, w jaki informacja ta powinna zostać udostępniona, np. sposób ujawnienia (na papierze lub elektronicznie) oraz czy będzie ona udostępniona bezpłatnie czy też nie, mając na uwadze rodzaj i cel danej informacji.
(17) Zasada niedyskryminacji gwarantuje, że przedsiębiorstwa posiadające znaczną pozycję rynkową nie będą zniekształcać konkurencji, a w szczególności w sytuacji, gdy są oni wertykalnie zintegrowanymi przedsiębiorstwami świadczącymi usługi przedsiębiorstwom, z którymi konkurują na detalicznych rynkach.
(18) Rozdzielność księgowa umożliwia ujawnienie wewnętrznych transferów cenowych oraz umożliwia krajowym organom regulacyjnym weryfikację zgodności z zasadą niedyskryminacji, jeżeli powinna być ona zastosowana.
W tym celu Komisja ogłosiła zalecenie 98/322/WE z dnia 8 kwietnia 1998 r. o wzajemnych połączeniach w zliberalizowanym rynku telekomunikacyjnym (część 2 — rozdzielność księgowa i księgowanie kosztów) [12].
(19) Uczynienie obowiązkowym przyznawania dostępu do infrastruktury sieciowej może być uzasadnione zwiększaniem konkurencji, jednakże krajowe organy regulacyjne powinny zrównoważyć prawa właściciela infrastruktury do jej eksploatowania dla własnych korzyści z prawami innych usługodawców do dostępu do zasobów niezbędnych dla zapewnienia konkurencyjnych usług.
Jeżeli na operatorów został nałożony obowiązek rozpatrywania uzasadnionych wniosków o dostęp i o użytkowanie elementów sieci i urządzeń towarzyszących, wnioski takie mogą być odrzucane jedynie w oparciu o obiektywne kryteria, takie jak techniczna wykonalność albo potrzeba zapewnienia integralności sieci.
W razie odrzucenia wniosku strona poszkodowana może przekazać sprawę do rozstrzygnięcia zgodnie z procedurami rozstrzygania sporów określonymi w art. 20 i 21 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Od operatora, na którego został nałożony obowiązek zapewnienia dostępu, nie można wymagać, by zapewniał taki rodzaj dostępu, jakiego nie jest w stanie zapewnić.
Sam fakt, że krajowe organy regulacyjne nałożyły obowiązek zapewnienia dostępu do infrastruktury, co pociąga za sobą zwiększenie konkurencji w krótkiej perspektywie czasowej, nie powinien zniechęcać konkurentów do inwestowania w alternatywne rozwiązania, co pociągnie za sobą zwiększoną konkurencyjność w dłuższej perspektywie czasowej.
Komisja opublikowała Komunikat o stosowaniu reguł konkurencji do porozumień o dostępie w sektorze telekomunikacyjnym [13], w którym poruszone zostały te kwestie.
Krajowe organy regulacyjne mogą, zgodnie z prawem wspólnotowym, nakładać techniczne i operacyjne wymogi na podmioty świadczące dostęp lub korzystające z dostępu, którego przyznanie było obowiązkowe; w szczególności nakładanie norm technicznych winno być zgodne z przepisami dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, oraz z zasadami dotyczącymi usług społeczeństwa informacyjnego [14].
(20) Kontrola cen może okazać się niezbędna, jeżeli analiza rynkowa przeprowadzona w odniesieniu do poszczególnego rynku wykaże nieefektywną konkurencję.
Interwencja ustawodawcy może być tu stosunkowo niewielka, może np. polegać na wprowadzeniu obowiązku, by ceny selekcji operatora były rozsądne w rozumieniu przepisów dyrektywy 97/33/WE, albo znacznie większa, np. w razie wprowadzenia wymogu, zgodnie z którym ceny powinny odzwierciedlać ponoszone koszty, tak aby uzasadniało to poniesienie tychże kosztów, w sytuacji gdy konkurencja nie jest wystarczająco silna, by zapobiec narzucaniu wygórowanych cen.
W szczególności operatorzy ze znaczącą pozycją rynkową powinni unikać wymuszania cen, gdy różnica pomiędzy ich ceną detaliczną a ceną wzajemnych połączeń narzuconą konkurentom, którzy świadczą podobne usługi detaliczne, nie pozwala na utrzymanie zrównoważonej konkurencji.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny obliczy koszty poniesione przy wdrażaniu usługi, której świadczenie jest obowiązkowe na mocy niniejszej dyrektywy, należy umożliwić dokonanie uzasadnionego zwrotu wniesionego kapitału, w tym kosztów siły roboczej i kosztów montażowych, wraz z wartością kapitału, jeżeli jest to niezbędne dla odzwierciedlenia bieżącej wartości aktywów i wydajności operacji.
Metoda zwrotu kosztów powinna być stosowna w zależności od okoliczności, zważywszy na potrzebę zapewnienia efektywnej i zrównoważonej konkurencji oraz zwiększenia korzyści dla konsumenta.
(21) Jeżeli krajowy organ regulacyjny nałoży obowiązek wprowadzenia księgowego systemu obliczania kosztów celem zwiększenia kontroli cen, będzie on mógł samodzielnie przeprowadzić coroczne badanie, ażeby upewnić się co do realizacji tego systemu obliczania kosztów, pod warunkiem że będzie on dysponował wykwalifikowanym personelem albo że przeprowadzi badanie za pośrednictwem innego wykwalifikowanego organu, niezależnego od operatora, którego badanie dotyczy.
(22) Publikacja przez Państwa Członkowskie informacji zagwarantuje, że uczestnicy rynkowi oraz potencjalni nowi uczestnicy rynkowi będą znać zakres swoich praw i obowiązków oraz wiedzieć, gdzie szukać odpowiedniej szczegółowej informacji.
Publikacja w krajowym biuletynie ułatwi zainteresowanym stronom w innych Państwach Członkowskich znalezienie stosownej informacji.
(23) Dla zapewnienia wydajności ogólnoeuropejskiego rynku łączności elektronicznej Komisja powinna kontrolować elementy kosztów, które przyczyniają się do określenia cen dla użytkowników końcowych, oraz publikować zgromadzone informacje.
(24) Rozwój rynku łączności elektronicznej oraz związanej z nią infrastruktury mógł negatywnie oddziaływać na środowisko i krajobrazy.
Państwa Członkowskie powinny więc monitorować ten proces oraz, jeżeli będzie zachodziła taka potrzeba, podejmować działania zmierzające do zmniejszenia takich negatywnych skutków poprzez zawieranie odpowiednich porozumień oraz dokonywanie innych uzgodnień z właściwymi władzami.
(25) Celem stwierdzenia, że prawo wspólnotowe jest właściwie stosowane, Komisja musi wiedzieć, które przedsiębiorstwa zostały wskazane jako mające znaczną pozycję rynkową, i wiedzieć, jakie wymogi zostały ustanowione w odniesieniu do uczestników rynku przez krajowe organy regulacyjne.
Niezależnie od publikacji takiej informacji na szczeblu krajowym konieczne jest, by Państwa Członkowskie przesyłały takie informacje do Komisji.
Jeżeli Państwa Członkowskie są zobowiązane przesyłać informacje Komisji, obowiązek ten może być realizowany w formie elektronicznej, po uzgodnieniu procedur odpowiedniej autentyfikacji.
(26) Zważywszy na tempo rozwoju technologicznego i rynkowego, wdrożenie niniejszej dyrektywy powinno zostać poddane ocenie w terminie trzech lat od daty jej zastosowania w celu określenia, czy zostały zrealizowane cele w niej wskazane.
(27) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być podejmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [15].
(28) Jako że cele proponowanego przedsięwzięcia, tj. ustanowienie zharmonizowanych ram prawnych dotyczących dostępu i wzajemnych połączeń do sieci łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, a tym samym, z racji rozmiarów i skutków takiego przedsięwzięcia, mogą być one lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Stosownie do zasady proporcjonalności, określonej w tym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia powyższych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres i cel
1.
Zgodnie z ramami prawnymi określonymi w dyrektywie 2002/21/WE (dyrektywie ramowej) niniejsza dyrektywa harmonizuje sposób, w jaki Państwa Członkowskie regulują dostęp do sieci łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i wzajemne połączenia.
Celem dyrektywy jest ustanowienie ram prawnych, zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego, dla regulowania stosunków pomiędzy dostawcami sieci i usług prowadzących do powstania zrównoważonej konkurencji, interoperacyjności usług łączności elektronicznej oraz korzyści dla konsumenta.
2.
Niniejsza dyrektywa określa prawa i obowiązki operatorów oraz przedsiębiorstw ubiegających się o wzajemne połączenia i/lub dostęp do ich sieci albo urządzeń towarzyszących.
Określa ona zadania dla krajowych organów regulacyjnych w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń oraz ustanawia procedury, które zapewnią, że wymogi nałożone przez krajowe organy regulacyjne będą podlegać stosownej ocenie, a w miarę potrzeby zostaną zniesione po tym, jak tylko pożądane cele zostaną osiągnięte.
Dostęp w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie oznacza dostępu zapewnianego użytkownikom końcowym.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Ponadto wprowadza się następujące definicje:
a) "dostęp" oznacza udostępnianie urządzeń i/lub usług innemu przedsiębiorstwu, na ściśle określonych warunkach, na zasadzie wyłączności albo braku wyłączności, celem świadczenia usług łączności elektronicznej.
Obejmuje to m.in.: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem wyposażenia za pomocą stacjonarnych albo niestacjonarnych środków (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej), dostęp do fizycznej infrastruktury, w tym budynków, przewodów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów operacyjnego wspierania, dostęp do translacji numerów albo systemów zapewniających ekwiwalentną funkcjonalność, dostęp do stacjonarnych i ruchomych sieci, a w szczególności do roamingu, dostęp do systemów warunkowego dostępu do usług telewizji cyfrowej, dostęp do sieciowych usług wirtualnych;
b) "wzajemne połączenia" oznacza fizyczne i logiczne połączenia pomiędzy publicznymi sieciami łączności użytkowanymi przez jedno i to samo albo inne przedsiębiorstwo, celem umożliwienia użytkownikom jednego przedsiębiorstwa porozumiewania się z użytkownikami tego samego lub innego przedsiębiorstwa albo zapewnienia dostępu do usług innego przedsiębiorstwa.
Usługi mogą być świadczone przez powyższe podmioty albo inne podmioty, które mają dostęp do sieci.
Wzajemne połączenia stanowią specyficzny rodzaj dostępu realizowanego pomiędzy operatorami sieci publicznych;
c) "operator" oznacza przedsiębiorstwo udostępniające lub upoważnione do udostępniania publicznych sieci łączności albo urządzeń towarzyszących;
d) "telewizja szerokoekranowa" oznacza usługę telewizyjną, na którą składają się całkowicie lub częściowo programy wyprodukowane oraz przygotowane do nadania w całości w formacie szerokiego ekranu.
W odniesieniu do usług telewizji szerokoekranowej współczynnik kształtu 16:9 jest formatem odniesienia;
e) "pętla lokalna" oznacza fizyczny obwód łączący punkt zakończenia sieci w siedzibie abonenta z główną ramą dystrybucyjną albo równorzędnym urządzeniem w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3
Ogólne ramy dotyczące dostępu i wzajemnych połączeń
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by nie istniały ograniczenia, które utrudniałyby przedsiębiorstwom w tym samym Państwie Członkowskim albo w różnych Państwach Członkowskich prowadzenie pomiędzy sobą negocjacji w sprawie umów o technicznych i handlowych warunkach dotyczących dostępu lub wzajemnych połączeń, zgodnie z prawem wspólnotowym.
Przedsiębiorstwo ubiegające się o dostęp albo wzajemne połączenia nie musi mieć zezwolenia na działanie w Państwie Członkowskim, w którym ubiega się o dostęp albo wzajemne połączenia, jeżeli nie świadczy usług i nie obsługuje sieci w tym Państwie Członkowskim.
2.
Nie naruszając art. 31 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [16], Państwa Członkowskie nie będą utrzymywać w mocy prawnych czy administracyjnych środków, które zobowiązywałyby operatorów zapewniających dostęp albo wzajemne połączenia do oferowania różnych zasad i warunków różnym przedsiębiorstwom za świadczone równoważne usługi i/lub nakładających obowiązki, które nie są związane z rzeczywistymi usługami związanymi z dostępem i wzajemnymi połączeniami świadczonymi, nie uchybiając wymogom określonym w Załączniku do dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach).
Artykuł 4
Prawa i obowiązki przedsiębiorstw
1.
Operatorzy publicznych sieci łączności mają prawo, a na wniosek innego uprawnionego przedsiębiorstwa obowiązek negocjowania wzajemnych połączeń celem świadczenia usług łączności elektronicznej publicznie dostępnych, w sposób zapewniający świadczenie tych usług oraz ich interoperacyjności w obrębie Wspólnoty.
Operatorzy zapewnią dostęp i wzajemne połączenia innym przedsiębiorstwom na zasadach i warunkach zgodnych z wymogami nałożonymi przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z art. 5, 6, 7 oraz 8.
2.
Publiczne sieci łączności elektronicznej ustanowione dla dystrybucji usług telewizji cyfrowej muszą być w stanie dystrybuować programy i usługi telewizji szerokoekranowej.
Operatorzy sieci, którzy odbierają i redystrybuują programy i usługi w formacie szerokiego ekranu, zachowają ten format.
3.
Nie naruszając art. 11 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), Państwa Członkowskie będą wymagały, by przedsiębiorstwa, które otrzymują od innych przedsiębiorstw informacje przed, podczas albo po przeprowadzeniu negocjacji w sprawie zawarcia porozumień o dostępie albo wzajemnych połączeniach, używały tych informacji wyłącznie w celach, w jakich je otrzymały, oraz by zachowały poufność przekazywanych lub zachowywanych informacji.
Uzyskane informacje nie mogą być przekazywane innym stronom, a w szczególności innym oddziałom, filiom lub partnerom, dla których mogłyby one stanowić konkurencyjną korzyść.
Artykuł 5
Prawa i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń
1.
Dla realizacji celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) krajowe organy regulacyjne wspierają i, w razie potrzeby, zapewniają, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, odpowiedni dostęp oraz wzajemne połączenia, jak również interoperacyjność usług, oraz wykonują swoje zadania w taki sposób, by promować wydajność, zrównoważoną konkurencję oraz zapewnić maksymalne korzyści dla użytkowników końcowych.
W szczególności i niezależnie od środków, które mogłyby zostać podjęte w stosunku do przedsiębiorstw dysponujących znaczącą pozycją rynkową zgodnie z art. 8, krajowe organy regulacyjne mogą nakładać:
a) w granicach tego, co niezbędne dla zapewnienia możliwości połączenia typu koniec-koniec, obowiązki na przedsiębiorstwa, które kontrolują dostęp do użytkowników końcowych, w tym, w uzasadnionym przypadku, obowiązek wzajemnych połączeń ich sieci w sytuacji, kiedy nie zostało to jeszcze zrealizowane;
b) na operatorów, w granicach tego, co jest niezbędne dla zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do cyfrowych usług radiowych i telewizyjnych, określonych przez Państwa Członkowskie — obowiązek zapewnienia dostępu do innych urządzeń, o których mowa w załączniku I, część II, na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach.
2.
Nakładając na operatora obowiązek dostępu zgodnie z art. 12, krajowe organy regulacyjne mogą określić techniczne i operacyjne wymogi, jakie podmiot zapewniający ten dostęp lub osoby korzystające z tego dostępu będą musieli spełnić, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci.
Wymogi związane z wdrażaniem szczegółowych norm i specyfikacji technicznych będą zgodne z art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
3.
Obowiązki i wymogi nałożone na podstawie ust. 1 oraz 2 będą obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminujące oraz będą realizowane zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 6 oraz 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
4.
W zakresie dostępu i wzajemnych połączeń Państwa Członkowskie zapewnią, aby krajowy organ regulacyjny mógł z własnej inicjatywy interweniować w uzasadnionych przypadkach, albo na wniosek jednej ze stron, w razie braku porozumienia pomiędzy przedsiębiorstwami, celem zapewnienia przestrzegania celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy oraz procedurami, o których mowa w art. 6, 7, 20 oraz 21 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
ROZDZIAŁ III
OBOWIĄZKI NAKŁADANE NA OPERATORÓW ORAZ PROCEDURY PRZEGLĄDU RYNKU
Artykuł 6
Systemy dostępu warunkowego oraz inne urządzenia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by wymogi, o których mowa w załączniku I, część I, były spełnione w odniesieniu do dostępu warunkowego telewidzów i radiosłuchaczy w obrębie Wspólnoty do cyfrowych usług telewizyjnych i radiowych, niezależnie od sposobu transmisji.
2.
W związku z rozwojem rynku oraz technologii załącznik I może zostać zmieniony, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 3.
3.
Niezależnie od przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą upoważnić krajowe organy regulacyjne, możliwie najszybciej po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie regularnie w określonych odstępach czasu, do dokonania przeglądu wymogów stosowanych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, poprzez przeprowadzenie analizy rynku zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), celem określenia, czy należy utrzymać w mocy, zmienić albo znieść stosowane wymogi.
Jeżeli w wyniku dokonanej analizy rynku krajowy organ regulacyjny ustali, że jeden lub więcej operatorów nie posiada znacznej pozycji rynkowej, będzie on mógł zmienić albo znieść wymogi dotyczące tychże operatorów, zgodnie z procedurami określonymi w art. 6 oraz 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), jednakże wyłącznie w zakresie:
a) w jakim taka zmiana albo zniesienie nie naruszyłyby dostępu użytkowników końcowych do programów, kanałów oraz usług radiowych i telewizyjnych określonych zgodnie z art. 31 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy ramowej); i
b) w jakim taka zmiana lub zniesienie nie naruszyłyby perspektyw efektywnej konkurencji na rynkach dla:
i) detalicznych cyfrowych usług radiowych i telewizyjnych; oraz
ii) systemów dostępu warunkowego i innych urządzeń towarzyszących.
Strony, których dotyczy zmiana lub uchylenie danych wymogów, zostaną o tym powiadomione w odpowiednim terminie.
4.
Wymogi określone w niniejszym artykule są stosowane niezależnie od pozostawionych Państwom Członkowskim uprawnień w zakresie nakładania obowiązków w związku z aspektami prezentacyjnymi elektronicznych przewodników po programach oraz podobnych środków prezentacji nawigacji.
Artykuł 7
Przegląd uprzednio nałożonych obowiązków w związku z dostępem i wzajemnymi połączeniami
1.
Państwa Członkowskie utrzymają w mocy wszelkie obowiązki związane z dostępem i wzajemnymi połączeniami, nałożone na przedsiębiorstwa udostępniające sieci i/lub usługi łączności publicznych i stosowane jeszcze przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy na mocy art. 4, 6, 7, 8, 11, 12 oraz 14 dyrektywy 97/33/WE, art. 16 dyrektywy 98/10/WE oraz art. 7 i 8 dyrektywy 92/44/EWG, do czasu, aż powyższe obowiązki zostaną poddane przeglądowi i zostanie podjęta w ich przedmiocie decyzja zgodnie z ust. 3.
2.
Komisja wskaże właściwe rynki, z którymi związane są obowiązki, o których mowa w ust. 1, w pierwszym zaleceniu dotyczącym rynków relewantnych towarów i usług, oraz w decyzji określającej rynki ponadpaństwowe; zalecenie oraz decyzja zostaną uchwalone zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, by, możliwie najszybciej po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie regularnie w określonych odstępach czasu, krajowe organy regulacyjne dokonały analizy rynku, zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), celem określenia, czy należy utrzymać w mocy, zmienić albo uchylić powyższe obowiązki.
Strony, których zmiana lub uchylenie takich obowiązków będzie dotyczyć, należy powiadomić w stosownym terminie.
Artykuł 8
Nakładanie, zmiana albo uchylenie obowiązków
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne były upoważnione do nakładania obowiązków, o których mowa w art. 9-13.
2.
Jeżeli, w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), dany operator został wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku, stosownie do okoliczności, krajowe organy regulacyjne nałożą na niego obowiązki wymienione w art. 9-13 niniejszej dyrektywy.
3.
Nie naruszając:
- przepisów art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 i art. 6,
- przepisów art. 12 oraz 13 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), wymogu nr 7 z części B Załącznika do dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), stosowanego na mocy art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, oraz art. 27, 28 i 30 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej), a także stosownych przepisów dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [17], które nakładają obowiązki na przedsiębiorstwa inne aniżeli te, które zostały wskazane jako posiadające znaczącą pozycję rynkową, albo
- zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego,
krajowe organy regulacyjne nie będą nakładały obowiązków określonych w art. 9-13 na operatorów, którzy nie zostali wskazani zgodnie z ust. 2.
W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli dany krajowy organ regulacyjny zamierza nałożyć na operatorów posiadających znaczącą pozycję rynkową obowiązki w zakresie dostępu czy wzajemnych połączeń inne niż te, które zostały wymienione w art. 9-13, przedstawi on w tej sprawie odpowiedni wniosek Komisji.
Komisja, działając zgodnie z art. 14 ust. 2, podejmie decyzję, na mocy której zezwoli albo zabroni krajowemu organowi regulacyjnemu podjęcie takich środków.
4.
Obowiązki nałożone zgodnie z niniejszym artykułem muszą opierać się na charakterze stwierdzonego problemu oraz muszą być proporcjonalne i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Obowiązki te mogą być nałożone tylko po przeprowadzeniu konsultacji zgodnie z art. 6 oraz 7 wspomnianej dyrektywy.
5.
W związku z ust. 3 akapit pierwszy tiret trzecie krajowe organy regulacyjne będą zawiadamiać Komisję o podjętych przez nie decyzjach w kwestii nakładania, zmiany lub uchylenia obowiązków dotyczących niektórych uczestników rynku, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Artykuł 9
Obowiązek przejrzystości
1.
Krajowe organy regulacyjne mogą, zgodnie z art. 8, nałożyć w odniesieniu do wzajemnych połączeń lub dostępu obowiązek przejrzystości, zgodnie z którym operatorzy muszą udostępniać publicznie określone informacje księgowe, specyfikacje techniczne, dane dotyczące sieci, zasady i warunki dostępu i ich użytkowania oraz ceny.
2.
W szczególności, jeżeli dany operator jest poddany obowiązkom niedyskryminacji, krajowe organy regulacyjne mogą zobowiązać go do opublikowania oferty ramowej, która będzie wystarczająco szczegółowa, aby zapewnić, że przedsiębiorstwa nie będą zmuszane do płacenia za środki, które nie są niezbędne dla świadczenia danej usługi; oferta ta zawiera opis istotnych ofert podzielonych na różne elementy w zależności od potrzeb rynku oraz zasady i warunki, w tym te dotyczące cen.
Krajowy organ regulacyjny jest uprawniony między innymi do wprowadzenia zmian do oferty ramowej celem realizacji obowiązków nałożonych na mocy niniejszej dyrektywy.
3.
Krajowe organy regulacyjne mogą szczegółowo określić, jakie informacje powinny być dostarczone, w jakim stopniu szczegółowości, oraz określić sposób ich publikacji.
4.
Niezależnie od ust. 3, jeżeli dany operator poddany jest obowiązkom na mocy art. 12 w zakresie uwolnionego dostępu do skrętki par metalowych przewodów pętli lokalnej, krajowe organy regulacyjne zapewnią, by nastąpiła publikacja oferty ramowej zawierającej co najmniej elementy wymienione w załączniku II.
5.
Załącznik II może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 3 w związku z rozwojem rynku oraz technologii.
Artykuł 10
Obowiązek niedyskryminacji
1.
W odniesieniu do wzajemnych połączeń lub dostępu krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć, zgodnie z art. 8, obowiązek niedyskryminacji.
2.
Obowiązek niedyskryminacji polega w szczególności na tym, by operatorzy stosowali podobne wymogi w podobnych okolicznościach w stosunku do innych przedsiębiorstw świadczących podobne usługi oraz żeby świadczyli tym innym przedsiębiorstwom usługi i udostępniali informacje na takich samych warunkach i o tej samej jakości jak te, które zapewniają ich własnym oddziałom, ich filiom lub partnerom.
Artykuł 11
Obowiązki związane z rozdzielnością księgową
1.
Krajowe organy regulacyjne mogą, zgodnie z art. 8, nałożyć w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności związanej z wzajemnymi połączeniami lub dostępem obowiązek rozdzielności księgowej.
Mogą one w szczególności zobowiązać przedsiębiorstwo zintegrowane wertykalnie do ujawnienia hurtowych cen swoich usług oraz cen stosowanych w ramach transferu wewnętrznego między innymi po to, aby zapewnić wykonanie obowiązku niedyskryminacji przewidzianego w art. 10 albo, w razie potrzeby, aby zapobiec nieuczciwemu wzajemnemu subsydiowaniu się.
Krajowe organy regulacyjne mogą określić format oraz metodologię księgową, jakie mają być zastosowane.
2.
Nie naruszając art. 5 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), krajowe organy regulacyjne mogą, celem ułatwienia weryfikacji wykonywania obowiązku przejrzystości i niedyskryminacji, zobowiązać przedsiębiorstwa do dostarczenia im na ich żądanie dokumentów księgowych, w tym danych dotyczących przychodów pochodzących od osób trzecich.
Krajowe organy regulacyjne mogą opublikować te informacje w takim zakresie, w jakim przyczynia się to do ustanowienia otwartego i konkurencyjnego rynku, mając na uwadze przestrzeganie przepisów prawa krajowego i wspólnotowego w zakresie tajemnicy handlowej.
Artykuł 12
Obowiązki związane z dostępem i użytkowaniem specyficznych urządzeń sieciowych
1.
Krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8, obowiązek uwzględnienia uzasadnionych wniosków o dostęp i użytkowanie specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących, w szczególności jeżeli krajowe organy regulacyjne uznają, że odmowa przyznania dostępu lub ustanowienie nierozsądnych zasad i warunków mających podobny skutek uniemożliwiłyby pojawienie się trwale konkurencyjnego rynku detalicznego albo nie byłyby w interesie użytkowników końcowych.
W szczególności na operatorów mogą zostać nałożone obowiązki:
a) przyznania osobom trzecim dostępu do specyficznych elementów lub urządzeń sieciowych, w tym uwolnionego dostępu do pętli lokalnej;
b) negocjowania w dobrej wierze z przedsiębiorstwami ubiegającymi się o dostęp;
c) niewycofywania dostępu do urządzeń, jeżeli taki dostęp został już przyznany;
d) oferowania szczególnych usług hurtowo celem odsprzedaży ich osobom trzecim;
e) przyznania otwartego dostępu do technicznych interfejsów, protokołów albo innych kluczowych technologii niezbędnych do zapewnienia interoperacyjności usług albo do wirtualnych usług sieciowych;
f) zapewnienia możliwości kolokacji lub innych form wspólnego korzystania z urządzeń, w tym wspólnego korzystania z przewodów, budynków lub masztów;
g) świadczenia specyficznych usług niezbędnych dla zapewnienia użytkownikom końcowym interoperacyjności usług typu koniec-koniec, w szczególności w odniesieniu do usług w inteligentnych sieciach albo usług roaminingu w sieciach ruchomych;
h) zapewnienia dostępu do systemów pomocy operacyjnej albo podobnych systemów oprogramowania niezbędnych dla powstania uczciwej konkurencji w zakresie świadczenia usług;
i) zapewnienia wzajemnych połączeń pomiędzy sieciami albo urządzeniami sieciowymi.
Krajowe organy regulacyjne mogą uzupełnić powyższe obowiązki o wymogi dotyczące uczciwości, zasadności i terminowości.
2.
Badając, czy zachodzą przesłanki nałożenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, a zwłaszcza oceniając, czy te obowiązki są proporcjonalne w odniesieniu do celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), krajowe organy regulacyjne wezmą pod uwagę w szczególności następujące elementy:
a) techniczną i ekonomiczną wiarygodność użytkowania lub wprowadzania konkurencyjnych urządzeń, mając na uwadze tempo ewolucji rynku oraz rodzaj danych wzajemnych połączeń i dostępu;
b) stopień wykonalności zapewnienia proponowanego dostępu, mając na uwadze dostępną pojemność;
c) pierwotne inwestycje właściciela urządzeń, mając na uwadze ryzyko związane z inwestycjami;
d) konieczność zapewnienia długoterminowej konkurencji;
e) w zależności od okoliczności ewentualne odpowiednie prawa własności intelektualnej;
f) świadczenie usług ogólnoeuropejskich.
Artykuł 13
Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów
1.
Krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8, obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania szczególnych rodzajów wzajemnych połączeń lub dostępu, jeżeli przeprowadzona analiza rynku wskazuje, że dany operator mógłby, w przypadku braku efektywnej konkurencji, utrzymywać ceny na stosunkowo wysokim poziomie albo wymuszać ze szkodą dla użytkowników końcowych.
Krajowe organy regulacyjne będą miały na uwadze dokonane przez operatora inwestycje oraz umożliwią mu uzyskanie zwrotu stosowanej części użytego kapitału, uwzględniając poniesione ryzyko.
2.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią, by wszelkie mechanizmy uzyskiwania zwrotu kosztów oraz metodologie taryfikacji, jakie mają obowiązywać, zmierzały do promowania wydajności oraz zrównoważonej konkurencji i maksymalizacji korzyści konsumenta.
W tym względzie krajowe organy regulacyjne mogą także wziąć pod uwagę ceny obowiązujące na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.
3.
Jeżeli dany operator ma obowiązek określania cen w zależności od kosztów, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że należności są określone w zależności od kosztów, uwzględniając stopę zwrotu inwestycji.
W celu obliczenia kosztów skutecznego świadczenia danej usługi krajowe organy regulacyjne mogą zastosować metody księgowania kosztów inne od tych, które stosuje przedsiębiorstwo.
Krajowe organy regulacyjne mogą zażądać od danego operatora całościowego uzasadnienia stosowanych cen, a w razie potrzeby — odpowiedniego dostosowania tych cen.
4.
Jeżeli wdrożenie danego systemu księgowania kosztów stało się obowiązkowe w ramach kontroli cen, krajowe organy regulacyjne zapewnią, by został udostępniony publicznie opis danego systemu księgowania kosztów, zawierający co najmniej wskazanie kategorii, do jakich zostały zaliczone odpowiednie koszty, oraz reguł stosowanych w zakresie rozdziału kosztów.
Kontrola wdrażania danego systemu księgowania kosztów powierzona będzie niezależnemu organowi kompetentnemu w tym zakresie.
Co roku publikowane będzie oświadczenie o zgodności z obowiązującymi wymogami.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja będzie wspomagana przez Komitet ds. Łączności powołany na mocy art. 22 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
2.
W razie odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 oraz 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
3.
W razie odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 oraz 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Termin wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Publikacja i dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by szczegółowe obowiązki nałożone na przedsiębiorstwa na mocy przepisów niniejszej dyrektywy były przedmiotem publikacji, określającej odnośne rynki towarów i usług oraz rynki geograficzne.
Państwa Członkowskie zapewniają, by uaktualniona informacja, niebędąca informacją poufną, a w szczególności niedotyczącą tajemnicy przedsiębiorstwa, była publicznie dostępna w sposób zapewniający wszystkim zainteresowanym stronom łatwy dostęp do tej informacji.
2.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji kopie takiej opublikowanej informacji.
Komisja udostępni tę informację w przystępny sposób oraz przekaże ją Komitetowi ds. Łączności w razie potrzeby.
Artykuł 16
Notyfikacja
1.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji wykaz krajowych organów regulacyjnych odpowiedzialnych za realizację zadań określonych w niniejszej dyrektywie najpóźniej do daty rozpoczęcia jej stosowania, o którym mowa w art. 18 ust. 1 akapit drugi.
2.
Krajowe organy regulacyjne przekażą Komisji nazwy operatorów, których dla celów niniejszej dyrektywy uznaje się za posiadających znaczącą pozycję rynkową, oraz obowiązki, jakie zostały na nich nałożone na mocy niniejszej dyrektywy.
Jakakolwiek zmiana obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa objęte przepisami niniejszej dyrektywy musi być niezwłocznie notyfikowana Komisji.
Artykuł 17
Procedura przeglądu
Komisja będzie dokonywać okresowego przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy oraz będzie składać Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdania, po raz pierwszy nie później niż po upływie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy, określonej w art. 18 ust. 1 akapit drugi.
W tym celu Komisja może zażądać od Państw Członkowskich informacji, które powinny zostać niezwłocznie dostarczone.
Artykuł 18
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie najpóźniej do 24 lipca 2003 r.
O przyjętych przepisach Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję.
Państwa Członkowskie stosują powyższe przepisy, począwszy od dnia 25 lipca 2003 r.
Przyjmując odnośne przepisy, Państwa Członkowskie zapewnią, by zawierały one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub by odniesienie to towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą oraz wszelkich późniejszych zmian w tych przepisach.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 marca 2002 r.
w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyniki publicznej konsultacji, przeprowadzonej na temat przeglądu ramowych regulacji z 1999 r., dotyczących łączności elektronicznej, zawarte w komunikacie Komisji z dnia 26 kwietnia 2000 r., oraz stwierdzenia Komisji zawarte w jej komunikatach na temat piątego i szóstego raportu dotyczącego wdrażania pakietu regulacji telekomunikacyjnych, potwierdzają potrzebę ustanowienia bardziej zharmonizowanych i mniej rygorystycznych regulacji dotyczących dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej wewnątrz Wspólnoty.
(2) Konwergencja wielu różnych sieci i usług łączności elektronicznej oraz technologii z nimi związanych wymaga ustanowienia systemu zezwoleń obejmującego wszystkie porównywalne usługi w podobny sposób, niezależnie od stosowanych technologii.
(3) Celem niniejszej dyrektywy jest stworzenie ram prawnych dla zapewnienia swobody w zakresie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej, podlegających wyłącznie warunkom określonym w niniejszej dyrektywie oraz ograniczeniom zgodnie z art. 46 ust. 1 Traktatu, a w szczególności środkami podejmowanymi w związku z polityką państwową, bezpieczeństwem publicznym oraz zdrowiem publicznym.
(4) Niniejsza dyrektywa obejmuje swoim zakresem zezwolenia na udostępnianie wszelkich sieci i usług łączności elektronicznej, niezależnie od tego, czy są one udostępniane publicznie, czy też nie.
Istotną kwestią jest zapewnienie, by obydwie kategorie usługodawców mogły korzystać z obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminujących i proporcjonalnych praw, warunków oraz procedur.
(5) Niniejsza dyrektywa znajduje zastosowanie w odniesieniu do przyznawania prawa do użytkowania częstotliwości radiowych wyłącznie wtedy, gdy takie użytkowanie pociąga za sobą w sposób naturalny udostępnianie sieci lub usług łączności elektronicznej za wynagrodzeniem.
Używanie końcowego wyposażenia radiowego na własne potrzeby, bez zastrzeżenia wyłączności użytkowania poszczególnych częstotliwości radiowych, przez użytkownika i nie związane z działalnością gospodarczą, takie jak używanie pasma prywatnego przez radio-amatorów, nie stanowi w rozumieniu postanowień niniejszej dyrektywy udostępniania sieci lub usług łączności elektronicznej i nie wchodzi w zakres niniejszej dyrektywy.
Takie używanie jest przedmiotem regulacji zawartych w dyrektywie 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [4].
(6) Postanowienia dotyczące swobody przepływu systemów warunkowego dostępu oraz swobodnego świadczenia usług chronionych opartych na takich systemach zawarte są w dyrektywie 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych na lub polegających na warunkowym dostępie [5].
Tym samym zezwolenia na działanie takich systemów i świadczenie takich usług nie muszą być objęte zakresem niniejszej dyrektywy.
(7) Nawet możliwie najmniej restrykcyjny system zezwoleń powinien być stosowany w taki sposób, aby umożliwić udostępnianie sieci łączności elektronicznej oraz świadczenie usług łączności elektronicznej celem stymulowania rozwoju nowych usług łączności elektronicznej oraz udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej i umożliwienia konsumentom korzystania z ekonomii skali w ramach rynku wewnętrznego.
(8) Powyższe cele mogą być najlepiej realizowane poprzez ustanowienie ogólnych zezwoleń na udostępnianie sieci oraz usług łączności elektronicznej, nie wymagając jednakże żadnych decyzji ani aktów administracyjnych ze strony krajowych organów regulacyjnych oraz ograniczając wszelkie wymogi proceduralne jedynie do wymogu notyfikacji.
Jeżeli Państwa Członkowskie wymagają notyfikacji ze strony podmiotów udostępniających sieci i usługi łączności elektronicznej z chwilą rozpoczęcia działalności przez te ostatnie, mogą one także żądać dowodu, że taka notyfikacja została dokonana, a więc jakiegokolwiek prawnie uznawanego środka przekazu pocztowego czy elektronicznego potwierdzenia doręczenia notyfikacji.
W każdym razie takie potwierdzenie nie powinno stanowić czy wymagać aktu administracyjnego ze strony krajowego organu regulacyjnego, przed którym notyfikacja powinna być dokonana.
(9) Konieczne jest ujęcie praw i obowiązków przedsiębiorstw wynikających z ogólnych zezwoleń wyraźnie w tychże zezwoleniach celem zapewnienia takich samych wymogów wewnątrz Wspólnoty oraz ułatwienia negocjacji o wzajemnych połączeniach między sieciami łączności publicznej ponad granicami.
(10) Ogólne zezwolenie upoważnia przedsiębiorstwa udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej dla ogółu ludności do negocjowania warunków wzajemnych połączeń na podstawie postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie [6].
Przedsiębiorstwa udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej inne, niż dla ogółu ludności, mogą negocjować wzajemne połączenia na warunkach komercyjnych.
(11) Przyznawanie specjalnych praw może być nadal konieczne dla użytkowania częstotliwości radiowych i numerów, w tym krótkich kodów, z krajowego planu numeracji.
Prawa do numerów mogą być także przydzielane z planu europejskiego, np. wirtualny kod kraju "3883", który został przyznany państwom należącym do Europejskiej Organizacji Poczty i Telekomunikacji (CEPT).
Powyższe prawa użytkowania nie powinny być ograniczane, chyba że jest to nieuniknione ze względu na ograniczoną ilość częstotliwości radiowych oraz potrzebę zapewnienia ich skutecznego wykorzystania.
(12) Niniejsza dyrektywa nie stoi na przeszkodzie temu, aby częstotliwości radiowe były przyznawane bezpośrednio podmiotom udostępniającym sieci i usługi łączności elektronicznej lub podmiotom użytkującym te sieci lub usługi.
Takimi podmiotami mogą być nadawcy radiowi lub telewizyjni.
Niezależnie od szczegółowych kryteriów i procedur przyjętych przez Państwa Członkowskie dla przyznawania praw użytkowania częstotliwości radiowych nadawcom radiowym i telewizyjnym, celem realizowania ogólnego interesu zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego, procedura przyznawania częstotliwości radiowych powinna w każdym wypadku być obiektywna, przejrzysta, niedyskryminująca i proporcjonalna.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, jakiekolwiek ograniczenie praw przyznanych na mocy art. 49 Traktatu winno być obiektywnie uzasadnione, proporcjonalne i nie powinno wychodzić poza to, co jest niezbędne dla realizacji ogólnego interesu określonego przez Państwa Członkowskie zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego.
Odpowiedzialność za zgodność z wymogami, jakie muszą być spełnione w związku z przyznaniem prawa użytkowania częstotliwości radiowej, oraz z odpowiednimi wymogami określonymi w ogólnym zezwoleniu powinna w każdym wypadku spoczywać na przedsiębiorstwie, któremu prawo użytkowania częstotliwości radiowych zostało przyznane.
(13) W ramach procedury przyznawania prawa użytkowania częstotliwości radiowych, Państwa Członkowskie mogą sprawdzić, czy podmiot ubiegający się o nie będzie w stanie sprostać wymogom, jakie związane są z przyznaniem takiego prawa.
W tym celu można żądać od wnioskodawcy przedstawienia odpowiedniej informacji celem wykazania jego zdolności do spełnienia powyższych wymagań.
Jeżeli taka informacja nie zostanie przedłożona, wniosek o przyznanie prawa użytkowania częstotliwości radiowych może zostać odrzucony.
(14) Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do przyznawania albo nieprzyznawania prawa do użytkowania numerów z krajowego planu numeracji lub prawa instalowania urządzeń w przedsiębiorstwach innych, niż podmioty udostępniające sieci lub usługi łączności elektronicznej.
(15) Wymogi, jakie mogą być związane z wydaniem ogólnego zezwolenia i szczegółowych praw dotyczących użytkowania, winny być ograniczone do tego, co jest ściśle niezbędne do zapewnienia zgodności z wymogami i zobowiązaniami wynikającymi z prawa wspólnotowego i zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego i prawa krajowego.
(16) W przypadku sieci i usług łączności elektronicznej nie udostępnianych ogółowi ludności, wskazane jest ustanawianie mniejszej ilości bardziej liberalnych wymogów niż te, które są ustanawiane w przypadku sieci i usług łączności elektronicznej udostępnianych ogółowi ludności.
(17) Szczegółowe obowiązki, jakie mogą zostać nałożone na podmioty udostępniające sieci lub usługi łączności elektronicznej zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego, z racji ich znaczącej pozycji na rynku, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) 7 powinny być ustanawiane oddzielnie od ogólnych praw i obowiązków przyznanych na mocy ogólnego zezwolenia. [7]
(18) Ogólne zezwolenie powinno zawierać jedynie te wymogi, które są właściwe dla sektora łączności elektronicznej.
Nie powinno ono być poddane wymogom, które są już stosowane na mocy innych istniejących przepisów prawa krajowego, które nie są właściwe dla sektora łączności elektronicznej.
Tym niemniej krajowe organy regulacyjne mogą informować operatorów sieci i usługodawców o innych przepisach prawnych dotyczących ich działalności, na przykład poprzez informacje na stronach internetowych.
(19) Wymóg publicznego ogłaszania decyzji o przyznaniu prawa użytkowania radiowych częstotliwości lub numerów może być zrealizowany poprzez ogłaszanie ich na stronach internetowych.
(20) Jedno i to samo przedsiębiorstwo, na przykład operator telewizji kablowej, może oferować zarówno usługi łączności elektronicznej, takie jak przekazywanie sygnałów telewizyjnych, jak i usługi nie objęte zakresem niniejszej dyrektywy, takie jak rozpowszechnianie ofert dotyczących usług w zakresie nadawania audycji dźwiękowych i telewizyjnych, i tym samym dodatkowe obowiązki mogą być nakładane na takie przedsiębiorstwo w związku z jego działalnością w charakterze nadawcy albo dystrybutora, zgodnie z postanowienia innymi niż te, zawarte w niniejszej dyrektywie, w niczym nie uchybiając wymogom z listy zawartej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
(21) Przyznając prawo do użytkowania częstotliwości radiowych, numerów z krajowego planu numeracji lub prawa instalowania urządzeń, odpowiednie władze państwowe mogą informować przedsiębiorstwa, którym przyznają takie prawa, o odpowiednich wymogach ogólnego zezwolenia.
(22) Kiedy wniosek o przyznanie częstotliwości radiowych, dotyczący określonego zakresu, przekracza dostępność, odpowiednie i przejrzyste procedury powinny zostać zastosowane przy przydzielaniu takich częstotliwości tak, aby uniknąć jakiejkolwiek dyskryminacji i zoptymalizować wykorzystanie tychże ograniczonych zasobów.
(23) Ustanawiając kryteria stosowane w procedurze selekcji konkurencyjnej lub porównawczej, krajowe organy regulacyjne winny zapewnić realizację celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Jednakże nie będzie sprzeczne z postanowieniami niniejszej dyrektywy stosowanie obiektywnych, niedyskryminujących i proporcjonalnych kryteriów selekcji w celu wspierania rozwoju konkurencji, którego skutkiem będzie wykluczenie niektórych przedsiębiorstw z procedury selekcji konkurencyjnej lub porównawczej o przyznanie poszczególnych częstotliwości radiowych.
(24) Jeżeli przyznanie częstotliwości radiowych poszczególnym przedsiębiorstwom w sposób zharmonizowany zostało uzgodnione na szczeblu wspólnotowym, Państwa Członkowskie winny ściśle wdrażać takie uzgodnienia dotyczące przyznawania częstotliwości radiowych w krajowej tabeli przeznaczeń częstotliwości.
(25) Podmioty udostępniające sieci lub usługi łączności elektronicznej mogą potrzebować potwierdzenia ich praw wynikających z ogólnego zezwolenia, w odniesieniu do wzajemnych połączeń i prawa do określonych metod nadawania, szczególnie w celu ułatwienia negocjacji z innymi, regionalnymi lub lokalnymi, organami władzy państwowej lub z usługodawcami z innych Państw Członkowskich.
W tym celu krajowe organy regulacyjne powinny zapewnić przedsiębiorstwom odpowiednie deklaracje albo na wniosek, albo jako natychmiastową odpowiedź na notyfikację dokonaną zgodnie z ogólnym zezwoleniem.
Takie deklaracje same w sobie nie powinny stanowić tytułu prawnego ani też żadne prawa wynikające z ogólnego zezwolenia ani prawa użytkowania czy wykonywania takich praw nie powinny być uzależnione od istnienia takiej deklaracji.
(26) Jeżeli przedsiębiorstwa uznają, że ich wnioski o przyznanie prawa do instalowania urządzeń nie zostały rozpatrzone zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 2002/21/WE (dyrektywie ramowej) lub jeżeli wydanie decyzji w tym zakresie zostało bezpodstawnie opóźnione, będą one miały prawo do zaskarżenia takiej decyzji lub zaistnienia zwłoki w jej wydaniu, zgodnie z postanowieniami powyższej dyrektywy.
(27) Kary za nieprzestrzeganie wymogów określonych w ogólnym zezwoleniu powinny być proporcjonalne do naruszenia.
Z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie będzie proporcjonalne zawieszenie lub cofnięcie uprawnienia do świadczenia usług łączności elektronicznej lub uprawnienia do użytkowania częstotliwości radiowych lub numerów, jeżeli przedsiębiorstwo nie stosuje się do jednego lub więcej wymogów określonych w ogólnym zezwoleniu.
Powyższe nie stoi na przeszkodzie podjęciu środków nadzwyczajnych przez Państwa Członkowskie w razie poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego, obronności lub zdrowia albo interesów ekonomicznych i operacyjnych innych przedsiębiorstw.
Niniejsza dyrektywa nie powinna uchybiać jakimkolwiek roszczeniom przedsiębiorstw przeciwko innym o odszkodowanie, wynikającym z przepisów prawa krajowego.
(28) Poddanie usługodawców obowiązkowi składania sprawozdań i udzielania informacji może być uciążliwe zarówno dla przedsiębiorstwa, jak i dla danego krajowego organu regulacyjnego.
Takie obowiązki powinny być tym samym proporcjonalne, obiektywnie uzasadnione i ograniczone do tego, co jest ściśle niezbędne.
Nie jest koniecznym nakładanie wymogu systematycznego i właściwego dostarczania dowodu zgodności ze wszystkimi wymogami określonymi w ogólnym zezwoleniu lub związanymi z nim prawami użytkowania.
Przedsiębiorstwa mają prawo wiedzieć, do jakich celów będzie użyta informacja, jaką powinny dostarczyć.
Obowiązek dostarczania informacji nie powinien stanowić warunku dostępu do rynku.
Dla celów statystyki można żądać notyfikacji od podmiotów udostępniających sieci lub usługi łączności elektronicznej z chwilą zaprzestania przez nich działalności.
(29) Postanowienia niniejszej dyrektywy nie uchybiają obowiązkom Państw Członkowskich w zakresie dostarczania wszelkich informacji niezbędnych dla realizacji interesów Wspólnoty w dziedzinie obronności w kontekście jej zobowiązań międzynarodowych, wynikających z umów międzynarodowych.
Niniejsza dyrektywa nie uchybia także jakimkolwiek obowiązkom składania sprawozdań, wynikającym z uregulowań prawnych nie będących uregulowaniami szczegółowymi dla sektora łączności elektronicznej, takimi jak uregulowania w zakresie prawa konkurencji.
(30) Opłaty administracyjne mogą być nakładane na podmioty świadczące usługi łączności elektronicznej celem sfinansowania działalności krajowych organów regulacyjnych w zakresie zarządzania systemem zezwoleń i w celu przyznawania prawa użytkowania.
Wysokość takich opłat powinna być ograniczona do sumy potrzebnej do pokrycia rzeczywistych kosztów administracyjnych, związanych z taką działalnością.
W tym celu należy zapewnić przejrzystość dochodów i wydatków krajowego organu regulacyjnego poprzez wprowadzenie obowiązku składania rocznych sprawozdań o łącznej sumie zebranych opłat i poniesionych kosztów administracyjnych.
Pozwoli to przedsiębiorstwom sprawdzić bilans administracyjnych kosztów i opłat.
(31) System administracyjnych opłat nie powinien zniekształcać konkurencji lub stwarzać barier w dostępie do rynku.
Wraz z wprowadzeniem systemu ogólnych zezwoleń nie będzie już możliwe ustalanie administracyjnych kosztów, a tym samym i opłat, dla pojedynczych przedsiębiorstw, z wyjątkiem przyznania prawa do użytkowania numerów, częstotliwości radiowych oraz prawa do instalowania urządzeń.
Jakakolwiek stosowana opłata administracyjna winna odpowiadać zasadom systemu ogólnych zezwoleń.
Przykładem sprawiedliwej, prostej i przejrzystej alternatywy dla takich kryteriów ustalania opłat będzie kryterium związane z obrotem.
Podczas gdy opłaty administracyjne są bardzo niskie, opłaty obliczane według płaskiej skali lub opłaty obliczane częściowo na podstawie płaskiej skali, a częściowo przy zastosowaniu kryterium związanego z obrotem, powinny stanowić właściwe rozwiązanie.
(32) Oprócz opłat administracyjnych, opłaty za użytkowanie częstotliwości oraz numerów radiowych mogą być nakładane jako instrument zapewniający optymalne wykorzystanie tychże zasobów.
Takie opłaty nie powinny utrudniać rozwoju usług innowacyjnych ani konkurencji na rynku.
Postanowienia niniejszej dyrektywy nie stoją na przeszkodzie realizacji celu, dla którego stosuje się opłaty za użytkowania praw.
Takie opłaty mogą na przykład zostać wykorzystane do sfinansowania działalności krajowych organów regulacyjnych, która nie może zostać sfinansowana z opłat administracyjnych.
Podczas gdy w przypadku procedur selekcji konkurencyjnej lub porównawczej na opłatę za użytkowanie praw do częstotliwości radiowych składa się wyłącznie jednorazowo płatna kwota, umowy dotyczące zapłaty powinny zapewniać, by stosowanie takich opłat nie pociągało za sobą w praktyce selekcji prowadzonej na podstawie kryteriów nie związanych z realizacją celu polegającego na zagwarantowaniu optymalnego wykorzystania częstotliwości radiowych.
Komisja może regularnie publikować wyniki prowadzonych standardowych badań uwzględniających najlepsze metody w zakresie przyznawania częstotliwości radiowych, numerów lub przyznawania praw drogi.
(33) Państwa Członkowskie mogą wprowadzać zmiany w zakresie praw, wymogów, procedur i opłat związanych z ogólnymi zezwoleniami czy prawami użytkowania, jeżeli jest to obiektywnie uzasadnione.
Takie zmiany winny być prawidłowo notyfikowane wszystkim stronom w odpowiednim terminie, umożliwiając im stosowne wypowiedzenie się w przedmiocie każdej z tych zmian.
(34) Zapewnienie przejrzystości wymaga, by usługodawcy, konsumenci oraz inne zainteresowane osoby mieli łatwy dostęp do jakiejkolwiek informacji dotyczącej ich praw, związanych z nimi wymogów, procedur, opłat oraz decyzji dotyczących świadczenia usług łączności elektronicznej, prawa użytkowania częstotliwości radiowych i numerów radiowych, prawa instalowania urządzeń, krajowych tabel wykorzystania częstotliwości oraz krajowych planów numeracji.
Krajowe organy regulacyjne mają do spełnienia ważne zadanie, polegające na dostarczaniu takich informacji i uaktualnianiu ich.
Jeżeli takimi prawami zarządzają organy władzy państwowej innego szczebla, krajowe organy regulacyjne powinny dążyć do stworzenia przyjaznego dla użytkowników instrumentu dostępu do informacji, dotyczących takich praw.
(35) Właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego w ramach zezwoleń wydawanych przez władze krajowe na podstawie niniejszej dyrektywy winno być monitorowane przez Komisję.
(36) Aby wszystkie elementy nowych ramowych unormowań w sektorze łączności elektronicznej mogły znaleźć zastosowanie w tej samej dacie, ważne jest, by proces wdrażania niniejszej dyrektywy do ustawodawstw krajowych oraz proces dostosowania istniejących systemów zezwoleń do nowych zasad odbywały się równolegle.
Jednakże, w szczególnych przypadkach, kiedy zastąpienie zezwoleń obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy przez ogólne zezwolenia i indywidualne prawa użytkowania zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy prowadziłoby do zwiększenia zakresu obowiązków dla usługodawców działających na podstawie dotychczas obowiązujących zezwoleń lub do zmniejszenia zakresu ich uprawnień, Państwa Członkowskie mogą przedłużyć powyższy termin o dalsze dziewięć miesięcy od daty wdrożenia niniejszej dyrektywy aż do ujednolicenia powyższych zezwoleń, chyba że miałoby to ujemny wpływ na prawa i obowiązki innych przedsiębiorstw.
(37) Mogą wystąpić okoliczności, w których uchylenie wymogu zawartego w zezwoleniu i dotyczącego dostępu do sieci łączności elektronicznej stanowiłoby poważną uciążliwość dla jednego lub więcej przedsiębiorstw, które czerpały korzyści z tego wymogu.
W takich przypadkach Komisja może, na wniosek danego Państwa Członkowskiego, przyznać dodatkowe tymczasowe uprawnienia.
(38) Jako że cele proponowanego działania, mianowicie harmonizacja i uproszczenie zasad dotyczących łączności elektronicznej i warunków wydawania zezwoleń na dostęp do sieci i świadczenie usług, nie mogą zostać dostatecznie dobrze zrealizowane przez Państwa Członkowskie, a tym samym, z racji rozmiarów i skutków takiego działania, mogą być one lepiej zrealizowane na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Stosownie do zasady proporcjonalności, określonej w tym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do realizacji powyższych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest wdrożenie wewnętrznego rynku w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej poprzez harmonizację i uproszczenie zasad i warunków udzielania zezwoleń celem ułatwienia świadczenia takich usług wewnątrz Wspólnoty.
2.
Niniejsza dyrektywa znajduje zastosowanie w odniesieniu do zezwoleń na dostęp do sieci i świadczenie usług w zakresie łączności elektronicznej.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w artykule 2 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).
2.
Ponadto wprowadza się następujące definicje:
a) "ogólne zezwolenie" oznacza ramy prawne, określone przez Państwa Członkowskie, zapewniające prawo świadczenia dostępu do sieci oraz usług w dziedzinie łączności elektronicznej oraz określające szczegółowe obowiązki, jakie mogą zostać nałożone w odniesieniu do wszystkich lub poszczególnych rodzajów sieci i usług łączności elektronicznej, zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy;
b) "szkodliwe zakłócenia" oznaczają zakłócenia, które zagrażają działaniu usług nawigacji radiowej lub innych usług bezpieczeństwa lub które poważnie pogarszają, przeszkadzają lub w sposób ciągły zakłócają usługi w zakresie radiokomunikacji, świadczone zgodnie z obowiązującymi unormowaniami wspólnotowymi lub krajowymi.
Artykuł 3
Ogólne zezwolenie na sieci i usługi łączności elektronicznej
1.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić swobodę w zakresie dostępu do sieci i świadczenia usług łączności elektronicznej, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.
W tym celu Państwa Członkowskie nie będą utrudniać przedsiębiorstwu dostępu do sieci ani świadczenia usług w zakresie łączności elektronicznej, chyba że jest niezbędne z przyczyn określonych w artykule 46 ust. 1 Traktatu.
2.
Świadczenie dostępu do sieci oraz usług w zakresie łączności elektronicznej może być poddane jedynie wymogom związanym z ogólnym zezwoleniem, nie naruszając szczegółowych obowiązków, o których mowa w artykule 6 ust. 2, lub praw, o których mowa w artykule 5.
Od danego przedsiębiorstwa można żądać dokonania notyfikacji, ale nie uzyskania jednoznacznej decyzji lub innego aktu administracyjnego od krajowego organu regulacyjnego przed rozpoczęciem wykonywania uprawnień, wynikających z zezwolenia.
Po dokonaniu notyfikacji, jeżeli była ona wymagana, przedsiębiorca może rozpocząć działalność; w razie potrzeby może on być poddany obowiązkom określonym w artykułach 5, 6 oraz 7, dotyczącym praw użytkowania.
3.
Na notyfikację, o której mowa w ustępie 2, składa się co najwyżej deklaracja osoby fizycznej lub prawnej o zamiarze rozpoczęcia świadczenia dostępu do sieci oraz usług w zakresie łączności elektronicznej, wraz z możliwie najkrótszą informacją wymaganą w celu umożliwienia krajowym organom regulacyjnym prowadzenia rejestru lub listy podmiotów świadczących dostęp do sieci i usługi w zakresie łączności elektronicznej.
Taka informacja powinna ograniczać się do tego, co jest niezbędne dla identyfikacji podmiotu, tak więc numeru rejestracji spółki, danych osób kontaktowych, adresu, krótkiego opisu sieci i usług oraz planowanej daty rozpoczęcia działalności.
Artykuł 4
Minimalna lista praw wynikających z ogólnego zezwolenia
1.
Przedsiębiorstwa posiadające zezwolenia zgodnie z postanowieniami artykułu 3 mają prawo do:
a) świadczenia dostępu do sieci i usług w zakresie łączności elektronicznej;
b) występowania z wnioskiem o przyznanie praw niezbędnych do instalowania urządzeń zgodnie z artykułem 11 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).
2.
Jeżeli takie przedsiębiorstwa świadczą dostęp do sieci i usługi w zakresie łączności elektronicznej na rzecz ogółu ludności, ogólne zezwolenie także uprawnia do:
a) negocjowania wzajemnych połączeń, a w razie potrzeby uzyskiwania wzajemnych połączeń z lub od innych podmiotów udostępniających sieci i usługi w zakresie łączności elektronicznej w sposób publicznie dostępny na mocy ogólnego zezwolenia, gdziekolwiek w obrębie Wspólnoty, na warunkach i zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie);
b) występowania jako podmiot, który może zostać wyznaczony do świadczenia różnych elementów usługi powszechnej lub prowadzenia działalności w różnych częściach terytorium państwowego zgodnie z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej [8]).
Artykuł 5
Prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numeracji
1.
O ile to jest możliwe, a w szczególności gdy ryzyko szkodliwych interferencji jest znikome, Państwa Członkowskie nie będą uzależniać użytkowania częstotliwości radiowych od przyznania indywidualnego prawa użytkowania, ale będą określać warunki użytkowania takich częstotliwości radiowych w ogólnym zezwoleniu.
2.
Jeżeli zachodzi potrzeba przyznania indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych i numeracji, Państwa Członkowskie winny przyznać takie prawa każdemu przedsiębiorstwu udostępniającemu lub użytkującemu sieci lub usługi na podstawie ogólnego zezwolenia na jego wniosek, zgodnie z postanowieniami artykułów 6, 7 oraz 11 ust. 1 lit. c niniejszej dyrektywy, jak również zgodnie z wszelkimi innymi normami zapewniającymi skuteczne wykorzystanie powyższych zasobów zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Nie naruszając szczegółowych kryteriów i procedur przyjętych przez Państwa Członkowskie w celu przyznawania praw użytkowania częstotliwości radiowych podmiotom świadczących usługi w zakresie nadawania audycji radiowych i telewizyjnych stosownie do ogólnych interesów zgodnie z prawem wspólnotowym, takie prawa użytkowania będą przyznawane w oparciu o otwarte, przejrzyste i niedyskryminujące procedury.
Przyznając takie prawa, Państwa Członkowskie winny określić, czy prawa te mogą być przekazane z inicjatywy uprawnionego, i na jakich warunkach, w przypadku częstotliwości radiowych zgodnie z postanowieniami artykułu 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Jeżeli Państwo Członkowskie przyznało prawa użytkowania na czas oznaczony, długość tego okresu winna odpowiadać charakterowi danej usługi.
3.
Decyzje w kwestii prawa użytkowania powinny być podejmowane, ogłaszane i udostępniane publicznie możliwie niezwłocznie po otrzymaniu całkowitej dokumentacji wniosku przez krajowy organ regulacyjny, w terminie trzech tygodni w przypadku numerów przeznaczonych do realizacji szczególnych zadań w ramach krajowego planu numeracji oraz w terminie sześciu tygodni w przypadku częstotliwości radiowych, które przeznaczono do realizacji szczególnych zadań w ramach krajowej tabeli przeznaczeń częstotliwości.
Powyższy termin nie powinien w żaden sposób uchybiać postanowieniom obowiązujących umów międzynarodowych dotyczących użytkowania częstotliwości radiowych i pozycji orbitalnych.
4.
Jeżeli, po konsultacji przeprowadzonej z zainteresowanymi stronami zgodnie z artykułem 6 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), postanowiono, że prawo użytkowania numerów o szczególnym znaczeniu gospodarczym zostanie przyznane po przeprowadzeniu procedury selekcyjnej konkurencyjnej lub porównawczej, Państwa Członkowskie będą mogły przedłużyć maksymalny termin trzech tygodni o kolejne trzy tygodnie.
Mając na uwadze reguły dotyczące procedury selekcyjnej, konkurencyjnej lub porównawczej, artykuł 7 będzie miał zastosowanie w odniesieniu do częstotliwości radiowych.
5.
Państwa Członkowskie nie będą określać liczby praw użytkowania, jakie mają zostać przyznane, z wyjątkiem sytuacji, gdy będzie to niezbędne dla zapewnienia skutecznego wykorzystania częstotliwości radiowych zgodnie z artykułem 7.
Artykuł 6
Wymogi związane z ogólnym zezwoleniem i prawami użytkowania radiowych częstotliwości i numerów oraz szczegółowe obowiązki
1.
Ogólne zezwolenie na udostępnianie sieci i świadczenie usług w zakresie łączności elektronicznej oraz prawa użytkowania częstotliwości radiowych i prawa użytkowania numeracji mogą być poddane jedynie wymogom określonym odpowiednio w częściach A, B oraz C Załącznika.
Takie wymogi winny być obiektywnie uzasadnione stosownie do danej sieci lub danej usługi, niedyskryminujące, proporcjonalne i przejrzyste.
2. Szczególne obowiązki, które mogą być nałożone na podmioty udostępniające sieci i usługi w zakresie łączności elektronicznej na podstawie artykułu 5 ust. 1 i 2, 6 oraz 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) i artykułu 16, 17, 18 oraz 19 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej) lub na podmioty wyznaczone do świadczenia usług powszechnych na podstawie powyższej dyrektywy, winny być prawnie oddzielone od praw i obowiązków wynikających z ogólnego zezwolenia. Celem zapewnienia przejrzystości dla przedsiębiorstw, kryteria i procedury nakładania takich obowiązków na poszczególne przedsiębiorstwa powinny być wskazane w ogólnym zezwoleniu.
3.
Ogólne zezwolenie zawiera jedynie te wymogi, które są właściwe dla danego sektora i które zostały określone w części A Załącznika, oraz nie pokrywają się z wymogami stosowanymi wobec przedsiębiorstw na mocy przepisów prawa krajowego.
4.
Przyznając prawa użytkowania częstotliwości radiowych lub numeracji, Państwa Członkowskie nie będą powielać wymogów zawartych w ogólnym zezwoleniu.
Artykuł 7
Procedura ograniczania liczby praw użytkowania, które mają zostać przyznane dla częstotliwości radiowych
1.
Państwo Członkowskie zamierzające ograniczyć liczbę praw użytkowania, które mają zostać przyznane dla częstotliwości radiowych, winno między innymi:
a) rozważyć odpowiednio potrzebę zwiększenia korzyści dla użytkowników oraz umożliwić rozwój konkurencji;
b) zapewnić wszystkim zainteresowanym stronom, w tym użytkownikom i konsumentom, możliwość wypowiedzenia się w kwestii jakichkolwiek ograniczeń zgodnie z artykułem 6 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
c) ogłosić każdą decyzję dotyczącą ograniczeń w przyznawaniu praw użytkowania, wraz z jej uzasadnieniem;
d) po określeniu procedury, wezwać do składania wniosków o przyznanie prawa użytkowania; oraz
e) rozważyć ustanowienie czasowych ograniczeń w odpowiednim czasie lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa, którego to ograniczenie dotyczy.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że dalsze prawa użytkowania częstotliwości radiowych mogą być przyznane, winno to ogłosić i wezwać do składania wniosków o przyznanie takich praw.
3.
Jeżeli przyznawanie praw użytkowania częstotliwości radiowych winno być ograniczone, Państwa Członkowskie będą przyznawać takie prawa według kryteriów selekcyjnych, które muszą być obiektywne, przejrzyste, niedyskryminujące oraz proporcjonalne.
Każde kryterium selekcyjne winno uwzględniać cele określone w artykule 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
4.
W razie przeprowadzenia procedury selekcji konkurencyjnej lub porównawczej, Państwa Członkowskie będą mogły przedłużyć maksymalny termin sześciu tygodni, o którym mowa w artykule 5 ust. 3 o tyle, o ile jest to niezbędne dla zapewnienia, by procedury były sprawiedliwe, otwarte i przejrzyste dla wszystkich zainteresowanych stron, jednakże nie dłużej niż o okres ośmiu miesięcy.
Powyższe terminy nie powinny w żaden sposób uchybiać postanowieniom obowiązujących umów międzynarodowych dotyczących użytkowania częstotliwości radiowych i koordynacji satelitarnej.
5.
Postanowienia niniejszego artykułu nie stoją na przeszkodzie przekazywaniu praw użytkowania częstotliwości radiowych zgodnie z postanowieniami artykułu 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Artykuł 8
Zharmonizowane przydzielanie częstotliwości radiowych
Jeżeli zasady dotyczące użytkowania częstotliwości radiowych zostały zharmonizowane i osiągnięto porozumienie co do warunków i procedur dostępu do nich, a przedsiębiorstwa, którym ma zostać przyznane prawo użytkowania częstotliwości radiowych, zostały wybrane zgodnie z zasadami wynikającymi z umów międzynarodowych i przepisów prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie przyznają zgodnie z tymi zasadami prawo użytkowania takich częstotliwości radiowych.
Jeżeli wszystkie krajowe wymogi związane z prawem użytkowania danych częstotliwości radiowych zostały spełnione w przypadku powszechnej procedury selekcyjnej, Państwa Członkowskie nie będą nakładały żadnych dalszych wymogów, ani nie ustalą dodatkowych kryteriów czy procedur, które ograniczałyby, modyfikowały lub opóźniały właściwą realizację wspólnego przyznawania takich częstotliwości radiowych.
Artykuł 9
Deklaracje o umożliwianiu wykonywania prawa instalowania urządzeń i prawa do wzajemnych połączeń
Na wniosek przedsiębiorstwa krajowy organ regulacyjny wyda w terminie jednego tygodnia standardową deklarację stwierdzającą w danym przypadku, że przedsiębiorstwo dokonało notyfikacji zgodnie z postanowieniami artykułu 3 ust. 2 oraz szczegółowo określającą, w jakich okolicznościach przedsiębiorstwo udostępniające sieci lub usługi łączności elektronicznej na podstawie ogólnego zezwolenia jest uprawnione do składania wniosku o przyznanie prawa instalowania urządzeń, negocjowania wzajemnych połączeń lub uzyskania dostępu do wzajemnych połączeń, w celu umożliwienia wykonywania tychże praw na przykład na innych szczeblach władzy państwowej lub w stosunku do innych przedsiębiorstw. W razie konieczności taka deklaracja będzie mogła być także wydana jako bezpośrednia odpowiedź na notyfikację, o której mowa w artykule 3 ust. 2.
Artykuł 10
Zgodność z wymogami ogólnego zezwolenia lub praw użytkowania oraz ze szczegółowymi obowiązkami
1.
Krajowy organ regulacyjny może zażądać, aby przedsiębiorstwa udostępniające sieci lub świadczące usługi łączności elektronicznej na podstawie ogólnego zezwolenia lub korzystające z prawa użytkowania radiowych częstotliwości lub numeracji dostarczyły informacje niezbędne do sprawdzenia, czy są spełnione wymogi określone w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub w szczegółowych obowiązkach, o których mowa w artykule 6 ust. 2, zgodnie z postanowieniami artykułu 11.
2.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że dane przedsiębiorstwo nie spełnia jednego lub więcej wymogów określonych w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub w szczegółowych obowiązkach, o których mowa w artykule 6 ust. 2, powiadomi on o tym przedsiębiorstwo i zapewni mu odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii lub usunięcia naruszenia w terminie:
- jednego miesiąca od momentu dokonania notyfikacji, albo
- krótszym, uzgodnionym z przedsiębiorstwem albo określonym przez krajowy organ regulacyjny w przypadku wielokrotnych naruszeń, albo
- dłuższym, określonym przez krajowy organ regulacyjny.
3.
Jeżeli dane przedsiębiorstwo nie usunie naruszeń w terminie określonym w ustępie 2, właściwe organy władzy państwowej podejmą odpowiednie i proporcjonalne środki zmierzające do zapewnienia zgodności ze stanem prawnym.
W tym celu Państwa Członkowskie będą mogły upoważnić właściwe organy władzy państwowej do nakładania kar finansowych, jeżeli będzie zachodziła taka potrzeba.
O środkach oraz motywach ich zastosowania należy powiadomić dane przedsiębiorstwo w terminie jednego tygodnia od daty podjęcia decyzji o ich zastosowaniu oraz należy wyznaczyć rozsądny termin, w którym przedsiębiorstwo będzie musiało się do nich dostosować.
4. Niezależnie od postanowień ustępów 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą upoważnić, jeżeli zajdzie taka potrzeba, właściwe organy władzy państwowej do nakładania kar finansowych na przedsiębiorstwa, które nie dopełnią obowiązku dostarczania informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 11 ust. 1 a) lub b) niniejszej dyrektywy lub artykułu 9 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) w rozsądnym terminie określonym przez krajowy organ regulacyjny.
5.
W przypadku poważnego i ciągłego uchybiania wymogom określonym w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w artykule 6 ust. 2, jeżeli środki zmierzające do zapewnienia zgodności ze stanem prawnym, o których mowa w ustępie 3 niniejszego artykułu, okażą się nieskuteczne, krajowe organy regulacyjne będą mogły zakazać przedsiębiorstwu dalszego świadczenia dostępu do sieci lub usług albo będą mogły zawiesić lub cofnąć prawo użytkowania.
6.
Niezależnie od postanowień ustępów 2, 3 oraz 5, jeżeli właściwy organ władzy państwowej dysponuje dowodem, z którego wynika uchybienie wymogom określonym w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w artykule 6 ust. 2, stanowiące bezpośrednie i poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, obronności lub zdrowia publicznego, albo stwarzające poważne ekonomiczne lub operacyjne problemy dla innych usługodawców lub użytkowników korzystających z sieci lub usług łączności elektronicznej, będzie mógł podjąć niezwłocznie środki tymczasowe, mające na celu naprawienie sytuacji, zanim zostanie wydana ostateczna decyzja w tej sprawie.
Następnie należy zapewnić danemu przedsiębiorstwu odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w danej kwestii i zaproponowania środków naprawczych.
W razie potrzeby właściwy organ władzy państwowej będzie mógł zatwierdzić podjęte środki tymczasowe.
7.
Przedsiębiorstwa mają prawo odwołania się od środków podjętych na mocy postanowień niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 4 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Artykuł 11
Informacje wymagane na podstawie ogólnego zezwolenia, prawa użytkowania oraz szczegółowych obowiązków
1.
Niezależnie od obowiązku dostarczania informacji i sporządzania sprawozdań wynikającego z przepisów prawa krajowego, ale nie wynikającego z ogólnego zezwolenia, krajowy organ regulacyjny może jedynie zażądać od przedsiębiorstw dostarczenia informacji zgodnie z ogólnym zezwoleniem, prawami użytkowania lub szczegółowymi obowiązkami, o których mowa w artykule 6 ust. 2, w sposób proporcjonalny i obiektywnie uzasadniony ze względu na:
a) systematyczną lub dotyczącą konkretnych przypadków weryfikację zgodności z wymogami 1 oraz 2 z części A, wymogiem 6 z części B oraz wymogiem 7 z części C Załącznika oraz zgodności z obowiązkami, o których mowa w artykule 6 ust. 2;
b) dotyczącą konkretnych przypadków weryfikację zgodności z wymogami określonymi w Załączniku, jeżeli złożono skargę lub krajowy organ regulacyjny miał inne powody, ażeby twierdzić, że dany wymóg nie został spełniony, albo w przypadku dochodzenia prowadzonego przez krajowy organ regulacyjny z urzędu;
c) procedury i ocenę wniosków o przyznanie prawa użytkowania;
d) publikację komparatywnych przeglądów jakości oraz cen usług, z uwagi na interes konsumenta;
e) jasno określone cele statystyczne;
f) analizę rynku dla celów dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej).
Informacji, o której mowa w lit. a), b), d), e) oraz f) powyżej, nie można żądać zanim zostało przyznane prawo dostępu do rynku, ani też jako warunek uzyskania takiego dostępu.
2.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny zażąda od przedsiębiorstw dostarczenia informacji, o których mowa w ustępie 1, winien on poinformować o szczególnym celu, w jakim dana informacja zostanie wykorzystana.
Artykuł 12
Opłaty administracyjne
1.
Każda opłata administracyjna nałożona na przedsiębiorstwa świadczące usługi lub udostępniające sieć zgodnie z ogólnym zezwoleniem lub na rzecz którego zostało ustanowione prawo użytkowania winna:
a) w całości odnosić się jedynie do kosztów administracyjnych, które byłyby poniesione przy zarządzaniu, sprawowaniu nadzoru lub wdrażaniu planu ogólnych zezwoleń, praw użytkowania i szczegółowych obowiązków, o których mowa w artykule 6 ust. 2, w tym kosztów współpracy międzynarodowej, związanych z harmonizacją i standaryzacją, analizą rynku, monitorowaniem zgodności ze stanem prawnym lub sprawowaniem kontroli rynku w inny sposób, jak również prac normatywnych związanych z przygotowaniem i wdrażaniem wtórnego prawodawstwa oraz decyzji administracyjnych, takich jak decyzje o dostępie do sieci i wzajemnych połączeniach; oraz
b) być nakładana na poszczególne przedsiębiorstwa w sposób obiektywny, przejrzysty i proporcjonalny, zmniejszając w ten sposób dodatkowe koszty administracyjne oraz bieżące opłaty.
2.
Nakładając opłaty administracyjne, krajowy organ regulacyjny opublikuje corocznie bilans swoich administracyjnych wydatków oraz całkowitej sumy zebranych opłat.
W razie wystąpienia różnicy pomiędzy całkowitą sumą zebranych opłat, a wydatkami administracyjnymi, należy zapewnić stosowne wyrównanie.
Artykuł 13
Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń
Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym organom władzy państwowej na nakładanie opłat za prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numeracji oraz prawo instalowania urządzeń na potrzeby podmiotów państwowych lub prywatnych, co odzwierciedla potrzebę optymalnego wykorzystania powyższych zasobów.
Państwa Członkowskie zapewnią, by takie opłaty były obiektywnie uzasadnione, jawne, niedyskryminujące i proporcjonalne stosownie do celu, jaki ma być osiągnięty, oraz by uwzględniały cele określone w artykule 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Artykuł 14
Zmiana praw i obowiązków
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by prawa, wymogi oraz procedury dotyczące ogólnych zezwoleń, praw użytkowania albo prawa instalowania urządzeń mogły być zmienione jedynie w obiektywnie uzasadnionych przypadkach oraz w sposób proporcjonalny.
Zamiar wprowadzenia takich zmian należy ogłosić w odpowiedni sposób, zaś strony zainteresowane, w tym użytkownicy i konsumenci, powinni mieć wystarczająco dużo czasu na wypowiedzenie się w kwestii proponowanych zmian, czyli co najmniej cztery tygodnie, z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności.
2.
Państwa Członkowskie nie będą ograniczać ani cofać prawa instalowania urządzeń przed upływem okresu, na jaki zostało ono przyznane, chyba że jest to uzasadnione i możliwe do zastosowania zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego dotyczącymi odszkodowania w razie cofnięcia uprawnień.
Artykuł 15
Publikacja informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by wszystkie odpowiednie informacje na temat praw, wymogów, procedur, kosztów, opłat i decyzji związanych z ogólnymi zezwoleniami oraz praw użytkowania były publikowane oraz uaktualniane w odpowiedni sposób tak, aby zapewnić łatwy dostęp do tych informacji dla wszystkich zainteresowanych stron.
2.
Jeżeli informacja, o której mowa w ustępie 1, pochodzi z różnych szczebli władzy państwowej, a w szczególności jeżeli jest to informacja o procedurach i warunkach przyznawania prawa instalowania urządzeń, krajowy organ regulacyjny, mając na uwadze związane z tym koszty, podejmie stosowne wysiłki, ażeby zagwarantować łatwo zrozumiały dla użytkowników przegląd takich informacji, zawierający informację na temat poszczególnych szczebli władzy państwowej oraz kompetentnych władz, celem ułatwienia składania wniosków o przyznanie prawa instalowania urządzeń.
Artykuł 16
Procedura przeglądowa
Komisja będzie dokonywała okresowego przeglądu działających krajowych systemów ogólnych zezwoleń i rozwoju transgranicznego świadczenia usług wewnątrz Wspólnoty oraz będzie składać Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdania przy pierwszej możliwej sposobności, nie później jednak niż po upływie okresu trzech lat od daty wdrożenia niniejszej dyrektywy określonej w artykule 18 ust. 1 pkt 2.
W tym celu Komisja może zażądać od Państw Członkowskich informacji, które winny zostać dostarczone bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 17
Obowiązujące zezwolenia
1.
Państwa Członkowskie dostosują zezwolenia obowiązujące w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy do wymogów określonych w niniejszej dyrektywie nie później niż w dacie jej stosowania określonej w artykule 18 ust. 1 pkt 2.
2.
Jeżeli zastosowanie ustępu 1 pociąga za sobą ograniczenie praw lub zwiększenie obowiązków wynikających z obowiązujących już zezwoleń, Państwa Członkowskie będą mogły przedłużyć ważność powyższych praw i obowiązków na okres dziewięciu miesięcy od daty stosowania niniejszej dyrektywy określonej w artykule 18 ust. 1 pkt 2, pod warunkiem, że nie będzie to uchybiało prawom innych przedsiębiorstw wynikającym z przepisów prawa wspólnotowego.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o takim przedłużeniu terminu oraz przedstawią jego uzasadnienie.
3. Jeżeli dane Państwo Członkowskie może wykazać, iż uchylenie określonego w zezwoleniu wymogu dotyczącego dostępu do sieci łączności elektronicznej, obowiązującego przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy, pociąga za sobą nadmierne utrudnienia dla przedsiębiorstw, które korzystały z przyznanego im dostępu do innej sieci, i jeżeli te przedsiębiorstwa nie mają możliwości wynegocjowania nowych porozumień na odpowiednich warunkach przed terminem stosowania niniejszej dyrektywy określonym w artykule 18 ust. 1 pkt 2, Państwa Członkowskie będą mogły zażądać tymczasowego przedłużenia danych wymogów. Takie żądanie winno być przedstawione najpóźniej przed upływem terminu złożenia wniosku określonego w artykule 18 ust. 1 pkt 2, i powinno określać warunki oraz okres, na jaki występuje się o czasowe przedłużenie.
Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o motywach, które skłoniły je do wystąpienia z wnioskiem o takie przedłużenie.
Komisja rozpatrzy powyższe żądanie, biorąc pod uwagę szczególną sytuację w tymże Państwie Członkowskim oraz sytuację danego przedsiębiorstwa, jak również potrzebę ustanowienia spójnych ram prawnych na szczeblu wspólnotowym.
Komisja podejmie decyzję w przedmiocie przyjęcia lub odrzucenia wniosku, a w razie przyjęcia wniosku — o zakresie i terminie udzielonego przedłużenia.
Komisja powiadomi dane Państwo Członkowskie o podjętej decyzji w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania wniosku o przedłużenie.
Decyzje takie będą publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie najpóźniej do 24 lipca 2003 r.
O przyjętych przepisach Państwa Członkowskie powiadomią Komisję.
Państwa Członkowskie stosują powyższe środki począwszy od 25 lipca 2003 r.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zapewnią, by zawierały one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub by odniesienie to towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą oraz powiadomią o wszelkich zmianach w tych przepisach.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 20 Adresaci
Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 marca 2002 r.
w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecne unormowania ramowe w dziedzinie telekomunikacji odniosły sukces w tworzeniu warunków dla wdrażania efektywnej konkurencji w sektorze telekomunikacji w okresie przechodzenia od monopoli do pełnej konkurencji.
Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów komunikat pt. "Ku nowym unormowaniom ramowym w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych — przegląd komunikatów z 1999 r.".
W powyższym komunikacie Komisja dokonała przeglądu istniejących ram prawnych z zakresu telekomunikacji, wypełniając swój obowiązek wynikający z art. 8 dyrektywy Rady 90/387/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ustanowienia rynku wewnętrznego dla usług telekomunikacyjnych poprzez wdrożenie zasady otwartej sieci [4].
Ponadto przedstawiła szereg propozycji dotyczących polityki wprowadzenia nowych ram prawnych w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych, przekazując je do publicznej konsultacji.
(3) Dnia 26 kwietnia 2000 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno Społecznemu oraz Komitetowi Regionów komunikat w sprawie wyników publicznej konsultacji na temat przeglądu komunikatów z 1999 r. oraz kierunków planowanych unormowań prawnych.
Komunikat ten zawierał streszczenie wyników publicznej konsultacji oraz określił kierunki planowanych unormowań prawnych w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych.
(4) Rada Europejska zebrana w Lizbonie a w dniach 23–24 maja 2000 r. zwróciła uwagę na rozwój, konkurencyjność oraz zdolność do generowania miejsc pracy związane z procesem przechodzenia do gospodarki cyfrowej opartej na specjalistycznej wiedzy.
W szczególności wskazano na znaczenie dla europejskiej przedsiębiorczości i obywateli Europy dostępu do niedrogiej infrastruktury o światowych normach oraz do szerokiej gamy usług w dziedzinie łączności.
(5) Konwergencja sektorów telekomunikacji, mediów i technologii informacyjnych oznacza, iż wszelkie sieci i usługi związane z przekazywaniem informacji powinny zostać objęte jednolitymi unormowaniami prawnymi.
Na takie ramy prawne składają się postanowienia niniejszej dyrektywy oraz czterech dyrektyw szczegółowych: dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniac [5], dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępi [6], dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [7], dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [8] (zwane dalej "dyrektywami szczegółowymi").
Konieczne jest oddzielenie unormowań dotyczących sposobów przekazywania informacji od unormowań dotyczących ich treści.
Powyższe ramy prawne nie obejmują więc zagadnień związanych z treścią usług świadczonych za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej przy wykorzystaniu usług łączności elektronicznej, takich jak zagadnienia treści nadawanych programów, usług finansowych lub niektórych usług społeczeństwa informacyjnego i dlatego nie stoją one w sprzeczności ze środkami podejmowanymi przez Wspólnotę lub na szczeblu krajowym w odniesieniu do takich usług, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i w celu promowania kulturowej i językowej różnorodności oraz ochrony pluralizmu w mediach.
Treść programów telewizyjnych stanowi przedmiot unormowań zawartych w dyrektywie Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej 9.
Oddzielenie unormowań dotyczących sposobów przekazywania informacji od unormowań dotyczących ich treści nie stoi jednak na przeszkodzie uwzględnianiu występujących pomiędzy nimi powiązań, w szczególności w celu zapewnienia pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej i ochrony konsumenta. [9]
(6) Polityka audiowizualna oraz uregulowania prawne dotyczące treści programów będą wprowadzane przy uwzględnieniu ogólnych interesów, takich jak wolność słowa, pluralizm mediów, bezstronność, różnorodność kulturowa i lingwistyczna, społeczna asymilacja, ochrona konsumenta oraz małoletnich.
Komunikat Komisji "Zasady i kierunki polityki audiowizualnej Wspólnoty w dobie łączności cyfrowej" oraz konkluzje Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. nawiązujące do powyższego komunikatu określają podstawowe zadania, które winny być realizowane przez Wspólnotę w ramach jej polityki audiowizualnej.
(7) Postanowienia niniejszej dyrektywy oraz szczegółowych dyrektyw w niczym nie uchybiają uprawnieniom każdego z Państw Członkowskich do podejmowania środków mających na celu zapewnienie ochrony jego podstawowych interesów w zakresie bezpieczeństwa, zapewnienia porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz umożliwienie prowadzenia dochodzeń, wykrywania czy ścigania przestępstw, w tym ustanowienie przez krajowe organy regulacyjne szczegółowych i proporcjonalnych obowiązków dla podmiotów świadczących usługi w dziedzinie łączności elektronicznej.
(8) Niniejsza dyrektywa nie obejmuje swoim zakresem kwestii związanych z urządzeniami, które są przedmiotem dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [10]; jednakże obejmuje swoim zakresem wyposażenie konsumenta używane w związku z telewizją cyfrową.
Istotną kwestią jest, by organy regulacyjne zachęcały operatorów sieciowych oraz producentów urządzeń końcowych do współpracy, celem ułatwiania niepełnosprawnym użytkownikom dostępu do usług łączności elektronicznej.
(9) Usługi społeczeństwa informacyjnego są przedmiotem unormowań dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [11].
(10) Definicja "społeczeństwa informacyjnego" zawarta w art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady usług społeczeństwa informacyjnego [12], odnosi się do szeroko pojętej działalności gospodarczej, która może być prowadzona on-line.
Większa część takiej działalności nie jest objęta zakresem niniejszej dyrektywy, albowiem działalność ta nie polega w całości czy w przeważającej części na przekazywaniu sygnałów poprzez sieci łączności elektronicznej.
Usługi w zakresie telefonii głosowej oraz przekazywania poczty elektronicznej są przedmiotem niniejszej dyrektywy.
Jedno i to samo przedsiębiorstwo, np. podmiot świadczący usługi internetowe, może świadczyć usługi łączności elektronicznej w dwóch kategoriach, takich jak świadczenie dostępu do internetu oraz usług nieobjętych zakresem niniejszej dyrektywy, w tym usług polegających na określaniu treści stron internetowych.
(11) Zgodnie z zasadą rozdziału funkcji regulacyjnych od operacyjnych, Państwa Członkowskie winny zapewnić niezależność krajowych organów regulacyjnych, aby umożliwić im wydawanie decyzji w sposób bezstronny.
Powyższy wymóg niezależności nie uchybia autonomii innych instytucji ani konstytucyjnym obowiązkom Państw Członkowskich, czy też zasadzie bezstronności, przy uwzględnieniu obowiązujących w Państwach Członkowskich zasad ustroju własności zgodnie z art. 295 Traktatu.
Krajowe organy regulacyjne winny być w posiadaniu wszelkich zasobów, takich jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna czy środki finansowe, niezbędnych do realizacji swoich zadań.
(12) Strona, której dotyczy dana decyzja krajowego organu regulacyjnego, winna mieć prawo do odwołania się do organu, który będzie niezależny od stron zaangażowanych w dany spór.
Takim organem może być sąd.
Ponadto, każde przedsiębiorstwo, które uzna, iż jego wniosek o przyznanie prawa instalowania urządzeń nie został rozpatrzony zgodnie z zasadami zawartymi w niniejszej dyrektywie, winien mieć prawo zaskarżenia takich decyzji.
Ustanowienie takiej procedury odwoławczej nie jest sprzeczne z zasadą podziału kompetencji w ramach krajowego systemu sądownictwa ani wynikającymi z przepisów prawa krajowego prawami osób prawnych i fizycznych.
(13) Krajowe organy regulacyjne winny gromadzić informacje od uczestników rynkowych, ażeby skutecznie realizować swoje zadania.
Takie informacje mogą być także gromadzone z ramienia Komisji dla umożliwienia jej realizacji zadań wynikających z przepisów prawa wspólnotowego.
Wnioski o udzielenie informacji winny być proporcjonalne i nie powinny pociągać za sobą niepotrzebnych uciążliwości dla przedsiębiorstw.
Informacje zgromadzone przez krajowe organy regulacyjne winny być publicznie dostępne, chyba, że są one poufne na mocy przepisów prawa krajowego o publicznym dostępie do informacji lub są objęte tajemnicą przedsiębiorcy zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego.
(14) Informacja uznana za niejawną przez krajowy organ regulacyjny, zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorcy, może być jedynie ujawniona Komisji i innym krajowym organom regulacyjnym, jeżeli takie ujawnienie jest niezbędne dla stosowania przepisów niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych.
Ujawniona informacja powinna ograniczać się do tego, co jest właściwe i proporcjonalne do celów takiego ujawnienia.
(15) Ważne jest, by krajowe organy regulacyjne konsultowały się z zainteresowanymi stronami w przedmiocie proponowanych decyzji oraz uwzględniały uwagi zgłoszone przez te strony przy podejmowaniu ostatecznych decyzji.
Ażeby zapewnić, że decyzje podejmowane na szczeblu krajowym nie będą oddziaływały negatywnie na funkcjonowanie jednolitego rynku ani na realizację innych celów określonych w Traktacie, krajowe organy regulacyjne powiadomią Komisję oraz inne krajowe organy regulacyjne o treści projektowanych decyzji, umożliwiając im zajęcie stanowiska w tym przedmiocie.
Wskazane jest, by krajowe organy regulacyjne konsultowały się z wszystkimi zainteresowanymi stronami co do wszystkich proponowanych środków, które mają wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Przypadki w których procedury, o których mowa w art. 6 i art. 7, znajdują zastosowanie, zostały określone w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywach szczegółowych.
Po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem ds. Łączności, Komisja winna domagać się od krajowego organu regulacyjnego wycofania projektowanego środka, jeżeli dotyczy on definicji odnośnego rynku lub wskazuje lub nie przedsiębiorstwa o znaczącej pozycji na rynku, i jeżeli takie decyzje spowodowałyby powstanie przeszkód w funkcjonowaniu jednolitego rynku lub byłyby niezgodne z zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z celami polityki, którą krajowe organy regulacyjne winny realizować.
Powyższa procedura nie narusza procedury notyfikacji określonej w dyrektywie 98/34/WE oraz uprawnień Komisji przyznanych jej na mocy Traktatu w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego.
(16) Krajowe organy regulacyjne powinny mieć określone w harmonijny sposób cele i zasady, na których się będą opierać oraz powinny, w razie potrzeby, koordynować swoje działania z działaniami organów regulacyjnych innych Państw Członkowskich przy realizacji zadań wynikających z niniejszych unormowań ramowych.
(17) Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne na mocy niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych przyczyniają się do realizacji w szerszym zakresie polityki w dziedzinie kultury, zatrudnienia, ochrony środowiska, spójności społecznej oraz planowania przestrzennego miast i wsi.
(18) Nałożony na Państwa Członkowskie wymóg zagwarantowania, by krajowe organy regulacyjne brały pod uwagę dążenie do uczynienia unormowań prawnych możliwie neutralnymi pod względem technologii, tzn. by nie narzucać lub nie dyskryminować danego rodzaju technologii, nie wyklucza podejmowania środków proporcjonalnych dla promowania niektórych specyficznych usług, jeżeli jest to uzasadnione, np. telewizji cyfrowej jako środka na zwiększenie wydajności spektrum częstotliwości.
(19) Częstotliwości radiowe stanowią istotny substrat radiowych usług łączności elektronicznej i w tym zakresie, jeżeli chodzi o takie usługi, częstotliwości te winny być rozdzielane i przyznawane przez krajowe organy regulacyjne, zgodnie z określonymi zharmonizowanymi celami oraz zasadami dotyczącymi ich działania, jak również według obiektywnych, jawnych i niedyskryminujących kryteriów, przy uwzględnieniu demokratycznych, społecznych, językowych i kulturowych interesów związanych z użytkowaniem częstotliwości.
Ważne jest, by rozdzielaniem i przyznawaniem częstotliwości radiowych zarządzano w sposób jak najbardziej wydajny.
Przekazywanie częstotliwości radiowych może stanowić skuteczny środek na zwiększenie wydajności spektrum tak długo, jak istnieją dostateczne sposoby ochrony interesu publicznego, a w szczególności potrzeby zapewnienia jawności, oraz ustanowiony jest nadzór organu regulacyjnego nad takim przekazywaniem.
Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [13] ustanawia ramy harmonizacji częstotliwości radiowych, zaś działania podejmowane na mocy niniejszej dyrektywy winny zmierzać do ułatwienia prac podejmowanych na mocy tej decyzji.
(20) Aby umożliwić konkurencję przedsiębiorstw w sektorze łączności elektronicznej, niezbędny jest dostęp do zasobów numeracyjnych przy zastosowaniu jawnych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów.
Wszystkie elementy krajowego planu numeracyjnego, w tym kody punktowe używane przy wybieraniu sieci, powinny być zarządzane przez krajowe organy regulacyjne.
Jeżeli zachodzi potrzeba harmonizacji zasobów numeracyjnych we Wspólnocie celem wspierania rozwoju usług ogólnoeuropejskich, Komisja będzie mogła podjąć techniczne środki implementacyjne przy wykorzystaniu swoich uprawnień w dziedzinie władzy wykonawczej.
Jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia pełnej globalnej interoperacyjności usług, Państwa Członkowskie winny, zgodnie z postanowieniami Traktatu, skoordynować swoje stanowiska w ramach organizacji międzynarodowych i na forum międzynarodowym, gdzie podejmowane są decyzje dotyczące systemów numeracji.
Postanowienia niniejszej Dyrektywy nie określają żadnego nowego zakresu odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w dziedzinie nazewnictwa i wybierania adresów internetowych.
(21) Podczas przydzielania częstotliwości radiowych, jak również numerów o szczególnym znaczeniu gospodarczym, Państwa Członkowskie, między innymi, mogą stosować procedury selekcji zgodnie z zasadami konkurencji.
Zarządzając takimi systemami, krajowe organy regulacyjne uwzględnią postanowienie art. 8.
(22) Należy zapewnić, by procedury przyznawania prawa instalowania urządzeń były przeprowadzane na czas, w sposób niedyskryminujący i jawny, przy zapewnieniu warunków sprawiedliwej i efektywnej konkurencji.
Postanowienia niniejszej dyrektywy nie uchybiają przepisom prawa krajowego o wywłaszczeniu lub korzystaniu z własności, zwykłym wykonywania prawa własności, zwykłym wykonywaniu uprawnień władzy publicznej czy zasadom bezstronności, przy uwzględnieniu zasad obowiązujących w Państwach Członkowskich i dotyczących systemu własności.
(23) Wspólne korzystanie z urządzeń może być korzystne z punktu widzenia miejskiego planowania przestrzennego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska i powinno być promowane przez krajowe organy regulacyjne na podstawie dobrowolnie zawieranych porozumień.
W razie, gdy przedsiębiorstwa są pozbawione dostępu do wiarygodnych rozwiązań alternatywnych, można nakazać wspólne korzystanie z urządzeń lub nieruchomości.
Dotyczy to między innymi fizycznej kolokacji i przewodów, budynków, masztów, anten lub systemu wspólnego korzystania z anten.
Obowiązek wspólnego korzystania z urządzeń lub nieruchomości winien być nałożony na przedsiębiorstwa dopiero po przeprowadzeniu pełnej konsultacji publicznej.
(24) Jeżeli w związku z ochroną środowiska operatorzy sieci ruchomych muszą wspólnie korzystać z wież lub masztów, takie wspólne korzystanie może prowadzić do obniżenia maksymalnego poziomu przekazywanej mocy przyznanej każdemu operatorowi z uwagi na kryterium zdrowia publicznego, to z kolei może zmuszać operatorów do instalowania większej ilości nadajników celem osiągnięcia zasięgu na całym terytorium państwa.
(25) W pewnych okolicznościach zachodzi potrzeba uprzedniego ustanowienia obowiązków dla zapewnienia rozwoju konkurencyjnego rynku.
Definicja znacznego udziału w rynku zawarta w dyrektywie 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) [14] okazała się skuteczna we wstępnych fazach otwarcia rynku jako próg uprzedniego ustanawiania obowiązków , jednakże obecnie powinna być dostosowana do wymogów rynku bardziej złożonego i dynamicznego.
Dlatego też definicja używana w niniejszej dyrektywie odpowiada koncepcji pozycji dominującej, tak jak została ona zdefiniowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.
(26) Jedno lub więcej przedsiębiorstw może korzystać ze wspólnej pozycji dominującej nie tylko wtedy, gdy występują pomiędzy nimi powiązania strukturalne lub inne powiązania, ale także wtedy, gdy struktura rynku relewantnego sprzyja podejmowaniu skoordynowanych działań, tj. jeżeli sprzyja równoległym lub zbliżonym zachowaniom rynkowym godzącym w konkurencję.
(27) Ważne jest, by ustanowione uprzednio obowiązki prawne były nakładane w razie braku efektywnej konkurencji, tj. na rynkach, gdzie działa jedno lub więcej przedsiębiorstw o znaczącej pozycji rynkowej oraz w razie, gdy środki podejmowane na mocy przepisów wspólnotowego lub krajowego prawa konkurencji okazały się niewystarczające dla rozwiązania problemu.
W takiej sytuacji Komisja przygotuje, zgodnie z zasadami prawa konkurencji, projekt wytycznych wyznaczających kierunki działania Wspólnoty, według których to wytycznych krajowe organy regulacyjne będą postępować przy ocenie, czy konkurencja jest efektywna oraz czy mamy do czynienia ze znaczną pozycją rynkową.
Krajowe organy regulacyjne powinny dokonać analizy tego, czy dany towar lub dana usługa są efektywnie konkurencyjne w danym obszarze geograficznym, którym może być całość bądź część terytorium danego Państwa Członkowskiego albo sąsiadujące ze sobą części terytoriów innych Państw Członkowskich.
Analiza efektywnej konkurencji winna zawierać analizę perspektyw rozwoju konkurencyjności na danym rynku, a tym samym wskazywać, czy brak efektywnej konkurencji jest trwały.
Takie wytyczne winny także odnosić się do kwestii nowo rozwijających się rynków, na których faktycznie lider rynku prawdopodobnie będzie mieć znaczny udział w rynku, ale nie powinien być poddany nieodpowiednim obowiązkom.
Komisja dokona przeglądu wytycznych regularnie, aby odpowiadały one szybko rozwijającym się rynkom.
Krajowe organy regulacyjne będą ze sobą współpracować, jeżeli okaże się, że odnośny rynek ma charakter ponadpaństwowy.
(28) Ustalając, czy dane przedsiębiorstwo ma znaczącą pozycję rynkową, krajowe organy regulacyjne winny postępować zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i szczególnie mieć na uwadze kierunki działania wyznaczone przez Komisję.
(29) Komisja oraz Państwa Członkowskie przyjęły zobowiązania w zakresie norm i uregulowań dotyczących sieci i usług w dziedzinie telekomunikacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(30) Proces standaryzacji winien pozostać procesem uzależnionym od sytuacji na rynku.
Jednakże mogą wystąpić sytuacje, w których wymagać się będzie zgodności ze specyficznymi standardami wspólnotowymi celem zapewnienia interoperacyjności wewnątrz rynku jednolitego.
Na szczeblu krajowym Państwa Członkowskie poddane są uregulowaniom zawartymi w dyrektywie 98/34/WE.
Dyrektywa 95/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie korzystania z norm transmisji sygnałów telewizyjnych [15] nie określała żadnego specyficznego systemu transmisji telewizji cyfrowej ani wymogów dotyczących usług.
Za pośrednictwem Digital Video Broadcasting Group, podmioty działające na rynku europejskim rozwinęły kilka systemów transmisji telewizyjnego, które następnie zostały poddane standaryzacji w Europejskim Instytucie Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) i stały się zaleceniami Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej.
Jakakolwiek decyzja mająca na celu uczynienie powyższych norm obligatoryjnymi powinna zostać poprzedzona przeprowadzeniem publicznej konsultacji.
Procedury standaryzacyjne objęte zakresem niniejszej dyrektywy nie uchybiają postanowieniom dyrektywy 1999/5/WE, dyrektywy Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [16] oraz dyrektywy Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej [17].
(31) Na szczeblu konsumenta interoperacyjność usług cyfrowej telewizji interaktywnej oraz zaawansowanych urządzeń telewizji cyfrowej winna być promowana celem zapewnienia swobodnego przepływu informacji, pluralizmu mediów oraz różnorodności kulturowej.
Wskazane jest, by konsumenci mieli możliwość otrzymywania, niezależnie od sposobów nadawania, wszelkich usług cyfrowej telewizji interaktywnej, przy uwzględnieniu neutralności technologicznej, przyszłego postępu technologicznego, potrzeby promowania telewizji cyfrowej oraz stanu konkurencji na rynkach usług telewizji cyfrowej.
Operatorzy platform cyfrowej telewizji interaktywnej powinni dążyć do wdrażania otwartego interfejsu programu aplikacyjnego (API) zgodnego ze standardami i specyfikacjami przyjętymi przez europejskie organizacje standaryzacyjne.
Należy wspierać i organizować przechodzenie z istniejących API do nowych otwartych API, np. poprzez memoranda o porozumieniu pomiędzy odpowiednimi uczestnikami rynku.
Otwarte API ułatwiają interoperacyjność, tj. nośność interaktywnych treści pomiędzy mechanizmami przekazywania oraz pełną funkcjonalność tych treści w urządzeniach rozszerzonej telewizji cyfrowej.
Jednakże należy wziąć pod uwagę potrzebę zapobiegania utrudnianiu działania wyposażenia odbiorczego oraz chronienia go przed szkodliwymi wpływami, np. wirusami.
(32) W razie sporu pomiędzy przedsiębiorstwami w tym samym Państwie Członkowskim, dotyczącego dziedziny objętej zakresem niniejszej dyrektywy lub szczegółowych dyrektyw, np. w związku z obowiązkami zapewnienia dostępu i wzajemnych połączeń lub metodami przekazywania spisu abonentów, strona poszkodowana, która prowadziła negocjacje w dobrej wierze, ale której nie udało się osiągnąć porozumienia, powinna mieć możliwość wystąpienia do krajowych organów regulacyjnych z wnioskiem o rozstrzygnięciu sporu.
Krajowe organy regulacyjne winny mieć możliwość narzucenia stronom stosownego rozwiązania.
Udział krajowego organu regulacyjnego w rozstrzygnięciu sporu pomiędzy przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci i usługi łączności elektronicznej i w danym Państwie Członkowskim powinien zmierzać do zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie i dyrektywach szczegółowych.
(33) Niezależnie od prawa do odwołania się, przyznanego na mocy przepisów prawa krajowego lub wspólnotowego, należy ustanowić prostą procedurę, która mogłaby zostać wszczęta na wniosek każdej ze stron danego sporu; procedura ta dotyczyłaby rozwiązywania sporów transgranicznych, których rozwiązanie wykracza poza zakres kompetencji pojedynczego krajowego organu regulacyjnego.
(34) Jeden Komitet powinien zastąpić Komitet ONPustanowiony na mocy art. 9 dyrektywy 90/387/EWG oraz Komitet ds. Licencji ustanowiony na mocy art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych [18].
(35) Krajowe organy regulacyjne oraz krajowe organy ds. ochrony konkurencji powinny dostarczać sobie wzajemnie informacje niezbędne do wdrażania postanowień niniejszej dyrektywy i szczegółowych dyrektyw, ażeby umożliwić w ten sposób wzajemną i pełną współpracę.
W odniesieniu do udostępnianych informacji organ otrzymujący informację winien zapewnić taki sam stopień poufności, jaki został zapewniony przez organ udostępniający informacje.
(36) Komisja wyraziła zamiar powołania grupy regulacyjnej w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej, celem wspierania rozwoju jednolitego rynku w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej oraz dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich postanowień niniejszej dyrektywy i szczegółowych dyrektyw, w szczególności w dziedzinach, w których przepisy prawa krajowego przyjęte w związku z wdrażaniem prawa wspólnotowego dają krajowym organom regulacyjnym dużą swobodę w stosowaniu określonych unormowań. Grupa taka stanowiłaby odpowiedni mechanizm wspierania współpracy i koordynacji działań krajowych organów regulacyjnych.
(37) Krajowe organy regulacyjne powinny współpracować ze sobą oraz z Komisją w sposób jawny tak, aby zapewnić jednolite stosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich postanowień niniejszej dyrektywy i szczegółowych dyrektyw.
Współpraca ta będzie miała miejsce m.in. w ramach Komitetu ds. łączności lub grupy składającej się z przedstawicieli krajowych organów regulacyjnych.
Państwa Członkowskie winny zadecydować, które organy władzy państwowej będą krajowymi organami regulacyjnymi w rozumieniu niniejszej dyrektywy i szczegółowych dyrektyw.
(38) Środki, które mogą oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, to środki, które mogą mieć wpływ pośredni albo bezpośredni, rzeczywisty lub potencjalny, na strukturę wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi w taki sposób, że będzie to za sobą pociągało bariery w funkcjonowaniu jednolitego rynku.
Są to środki, które mają znaczący wpływ na operatorów i użytkowników w innych Państwach Członkowskich, w tym m.in. środki wpływające na cenę dla użytkowników w innych Państwach Członkowskich, środki, które oddziałują na zdolność świadczenia usług w zakresie łączności elektronicznej przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim oraz w szczególności środki, które oddziałują na zdolność świadczenia usług transgranicznych oraz środki, które oddziałują na strukturę i dostęp do rynku ze skutkiem dla przedsiębiorstw w innych Państwach Członkowskich.
(39) Postanowienia niniejszej dyrektywy winny być poddane okresowemu przeglądowi, w szczególności celem określenia potrzeby ich modyfikacji w związku z postępem technologicznym i zmianą warunków rynkowych.
(40) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy winny być podejmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [19].
(41) Jako że cele proponowanego przedsięwzięcia, tj. ustanowienie zharmonizowanych ram prawnych dotyczących usług, sieci łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług, nie mogą zostać dostatecznie dobrze zrealizowane przez Państwa Członkowskie, a tym samym, z racji rozmiarów i skutków takiego przedsięwzięcia, mogą być one lepiej zrealizowane na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Stosownie do zasady proporcjonalności, określonej w tym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do realizacji powyższych celów.
(42) Niektóre dyrektywy oraz decyzje dotyczące niniejszej dziedziny winny zostać uchylone.
(43) Komisja winna monitorować proces przechodzenia od istniejących ram prawnych do nowych ram prawnych i będzie mogła w szczególności, w odpowiednim czasie przedstawić propozycję uchylenia rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej [20],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zharmonizowane ramy prawne dla świadczenia usług łączności elektronicznej, sieci łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług.
Określa zadania krajowych organów regulacyjnych oraz procedury zmierzające do zapewnienia zharmonizowanego stosowania uregulowań prawnych w obrębie Wspólnoty.
2.
Postanowienia niniejszej dyrektywy, jak również dyrektyw szczegółowych, nie uchybiają wymogom określonym w przepisach prawa krajowego zgodnie z prawem wspólnotowym ani w przepisach prawa wspólnotowego dotyczących usług świadczonych przy użyciu sieci i usług łączności elektronicznej.
3.
Postanowienia niniejszej dyrektywy, jak również dyrektyw szczegółowych, nie stoją na przeszkodzie podejmowaniu przez Wspólnotę lub Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, środków niezbędnych do realizacji ogólnych interesów, w szczególności związanych z unormowaniami dotyczącymi treści programów i polityką audiowizualną.
4.
Postanowienia niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych nie uchybiają w niczym postanowieniom dyrektywy 1999/5/WE.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "sieć łączności elektronicznej" oznacza systemy transmisyjne, oraz stosownie do okoliczności, urządzenia przełączające i routingowe oraz inne zasoby, które umożliwiają przekazywanie sygnałów przewodowo, za pomocą radia, środków optycznych lub innych elektromagnetycznych środków, w tym sieci satelitarnych, stacjonarnych (komutowanych i pakietowych, w tym Internetu) i naziemnych sieci przenośnych, elektrycznych systemów kablowych, w takim zakresie, w jakim są one wykorzystywane do przekazywania sygnałów, w sieciach nadawania radiowego i telewizyjnego oraz sieciach telewizji kablowej, niezależnie od rodzaju przekazywanej informacji;
b) "rynki ponadnarodowe" oznaczają rynki wyznaczone zgodnie z art. 15 ust. 4, obejmujące swoim zakresem Wspólnotę lub znaczną jej część;
c) "usługa łączności elektronicznej" oznacza usługę zazwyczaj świadczoną za wynagrodzeniem, polegającą całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej, w tym usługi telekomunikacyjne i usługi transmisyjne świadczone poprzez sieci nadawcze; nie obejmuje jednak usług związanych z zapewnianiem albo wykonywaniem kontroli treści przekazywanych przy wykorzystaniu sieci lub usług łączności elektronicznej. Spod zakresu niniejszej definicji wyłączone są usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli nie polegają one całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej;
d) "publiczna sieć łączności" oznacza sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną całkowicie lub częściowo do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;
e) "urządzenia towarzyszące" oznaczają takie urządzenia, które są związane z siecią łączności elektronicznej lub usługami łączności elektronicznej i umożliwiają lub wspierają świadczenie usług za pośrednictwem powyższych sieci lub usług.
Są to m.in. systemy dostępu warunkowego oraz przewodniki po programach elektronicznych;
f) "system dostępu warunkowego" oznacza jakiekolwiek środki lub rozwiązania techniczne, które powodują, że dostęp do chronionych usług nadawania radiowego lub telewizyjnego w formie zrozumiałej jest uwarunkowany posiadaniem abonamentu lub innego, uprzednio uzyskanego indywidualnego zezwolenia.
g) "krajowy organ regulacyjny" oznacza organ lub organy, którym dane Państwo Członkowskie powierzyło funkcje regulacyjne w ramach niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych;
h) "użytkownik" oznacza osobę prawną lub fizyczną korzystającą z publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej lub wnioskującą o udostępnienie takich usług;
i) "konsument" oznacza jakąkolwiek osobę fizyczną korzystającą z publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej lub żądającą udostępnienia takich usług dla celów niezwiązanych z jej działalnością handlową, gospodarczą lub wykonywaniem zawodu;
j) "usługa powszechna" oznacza minimalny zestaw usług, określonych w dyrektywie 2002/22/WE (dyrektywie o usłudze powszechnej), o oznaczonej jakości, dostępnych dla wszystkich użytkowników, niezależnie od ich usytuowania geograficznego, oraz o przystępnych, jak na warunki panujące w danym państwie, cenach;
k) "abonent" oznacza jakąkolwiek osobę prawną lub fizyczną, która jest stroną umowy z podmiotem udostępniającym publicznie usługi łączności elektronicznej o świadczeniu takich usług;
l) "dyrektywy szczegółowe" oznaczają dyrektywę 2002/20/WE (dyrektywę o zezwoleniach), dyrektywę 2002/19/WE (dyrektywę o dostępie), dyrektywę 2002/22/WE (dyrektywę o usłudze powszechnej) oraz dyrektywę 97/66/WE;
m) "udostępnianie sieci łączności elektronicznej" oznacza ustanowienie, obsługę, kontrolowanie i udostępnianie takiej sieci;
n) "użytkownik końcowy" oznacza użytkownika, który nie udostępnia publicznych sieci łączności ani publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;
o) "zaawansowane urządzenia telewizji cyfrowej" oznaczają dekodery przeznaczone do podłączania telewizorów albo zintegrowanych zestawów telewizji cyfrowej, zdolne do odbierania usług cyfrowej telewizji interaktywnej;
p) "interfejs programu aplikacyjnego (API)" oznacza oprogramowanie interfejsów między aplikacjami, udostępnione przez nadawców lub usługodawców oraz zasoby zaawansowanych urządzeń telewizji cyfrowej dla usług telewizji cyfrowej i radiowych.
ROZDZIAŁ II
KRAJOWE ORGANY REGULACYJNE
Artykuł 3
Krajowe organy regulacyjne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by zadania przydzielone krajowym organom regulacyjnym na mocy postanowień niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych były realizowane przez uprawnione organy.
2.
Państwa Członkowskie zagwarantują niezależność krajowych organów regulacyjnych, zapewniając, by były one prawnie oddzielone i funkcjonalnie niezależne od wszelkich organizacji udostępniających sieci, urządzenia lub usługi łączności elektronicznej.
Państwa Członkowskie, które zachowają prawo własności przedsiębiorstw udostępniających sieci łączności elektronicznej lub usług, lub, które będą sprawowały nad nimi kontrolę, zobowiązane będą zapewnić skuteczny strukturalny rozdział funkcji regulacyjnych od działalności związanej z wykonywaniem prawa własności lub kontroli.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne wykonywały swoje uprawnienia w sposób bezstronny i jawny.
4.
Państwa Członkowskie ogłoszą w formie łatwo przystępnej zakres zadań, jakie mają być realizowane przez krajowe organy regulacyjne, a w szczególności, czy takie zadania zostały przydzielone więcej niż jednemu organowi.
W razie potrzeby, Państwa Członkowskie zapewnią wzajemną konsultację i współpracę pomiędzy powyższymi organami, pomiędzy tymi organami a krajowymi organami, którym powierzono wdrażanie przepisów z zakresu prawa konkurencji, oraz krajowymi organami, którym powierzono wdrażanie przepisów z zakresu ochrony konsumenta, w zakresie obejmującym ich wspólne interesy.
Jeżeli więcej niż jeden organ jest uprawniony do rozpatrywania takich spraw, Państwa Członkowskie zapewnią, by odpowiednie zadania każdego organu zostały ogłoszone w formie łatwo przystępnej.
5.
Krajowe organy regulacyjne oraz krajowe organy ds. ochrony konkurencji zobowiązane są do dostarczania sobie wzajemnie informacji niezbędnych do wdrażania postanowień niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych.
Uwzględniając charakter dostarczonej informacji, organ, którą ją otrzymał, zapewni taki sam stopień poufności, jak organ, którą ją dostarczył.
6.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszystkich krajowych organach regulacyjnych, którym zostały przydzielone zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych oraz odpowiednio o zakresie ich odpowiedzialności.
Artykuł 4
Prawo odwołania się
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by na szczeblu krajowym istniały skuteczne mechanizmy, które umożliwią użytkownikom oraz przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny dotyczy, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron zaangażowanych w spór.
Taki organ, który może być sądem, winien posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną umożliwiającą mu właściwe wypełnianie jego funkcji.
Państwa Członkowskie zapewnią, by meritum każdej sprawy zostało właściwie rozpoznane oraz były zagwarantowane skuteczne środki odwoławcze.
Do czasu rozpoznania takiego środka odwoławczego, decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostanie w mocy, chyba, że organ odwoławczy postanowi inaczej.
2.
Jeżeli organ odwoławczy, o którym mowa w ust. 1 powyżej, nie jest organem sądowym, powinien on zawsze sporządzić na piśmie uzasadnienie swojej decyzji.
Ponadto, w takim przypadku, decyzja takiego organu winna być zaskarżalna przed organem sądowym w rozumieniu art. 234 Traktatu.
Artykuł 5
Dostarczanie informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by przedsiębiorstwa udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej dostarczały wszystkie informacje, w tym informacje o charakterze finansowym, niezbędne krajowym organom regulacyjnym dla zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych lub decyzji wydanych na ich podstawie.
Przedsiębiorstwa dostarczą niezwłocznie takie informacje na żądanie krajowego organu regulacyjnego w terminie i w zakresie przez niego wskazanym.
Informacja, której żąda krajowy organ regulacyjny, powinna być proporcjonalna do celu, jakiemu ma służyć.
Krajowy organ regulacyjny przedstawi uzasadnienie żądania danej informacji.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne dostarczały Komisji, na jej uzasadniony wniosek, informacje, które są niezbędne dla realizacji przez Komisję jej zadań wynikających z Traktatu.
Informacja, której żąda Komisja, winna być proporcjonalna do tychże zadań.
Jeżeli dostarczona informacja odnosi się do informacji dostarczonej uprzednio przez przedsiębiorstwo na wniosek krajowego organu regulacyjnego, przedsiębiorstwa takie winne zostać o tym uprzedzone.
Stosownie do potrzeb, jeżeli organ dostarczający informacje nie wystosował w sposób wyraźny i uzasadniony przeciwnego żądania, Komisja udostępni otrzymaną informację takiemu innemu organowi w innym Państwie Członkowskim.
Zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3, Państwa Członkowskie zapewnią, by informacja dostarczona jednemu krajowemu organowi regulacyjnemu została udostępniona innemu krajowemu organowi regulacyjnemu w tym samym lub innym Państwie Członkowskim, w odpowiedzi na jego uzasadniony wniosek, jeżeli jest to niezbędne dla umożliwienia tymże organom wypełniania obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego.
3.
Jeżeli dana informacja została uznana przez dany krajowy organ regulacyjny za informację poufną zgodnie ze przepisami prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorcy, Komisja oraz dany krajowy organ regulacyjny zapewnią taką poufność.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, działając zgodnie z krajowymi zasadami dotyczącymi publicznego dostępu do informacji oraz przepisami prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorcy, opublikowały taką informację, mając na uwadze rozwój otwartego i konkurencyjnego rynku.
5.
Krajowe organy regulacyjne opublikują warunki publicznego dostępu do informacji, w tym procedury zapewniające uzyskanie takiego dostępu, zgodnie z ust. 4.
Artykuł 6
Mechanizm konsultacji oraz zapewniania jawności
Wyjąwszy sytuacje objęte zakresem art. 7 ust. 6, 20 lub 21, Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, zmierzając do podjęcia środków mogących mieć znaczący wpływ na relewantny rynek, zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, umożliwiły zainteresowanym stronom wypowiedzenie się w rozsądnym terminie w kwestii proponowanych środków.
Krajowe organy regulacyjne ogłoszą przeprowadzenie procedur konsultacyjnych.
Państwa Członkowskie zapewnią, by został ustanowiony jeden punkt informacyjny, do którego wszystkie bieżące konsultacje będą docierały.
Wyniki procedur konsultacyjnych zostaną udostępnione przez krajowy organ regulacyjny, chyba, że będą one dotyczyć informacji poufnych, o których mowa w przepisach prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorcy.
Artykuł 7
Konsolidacja wewnętrznego rynku w zakresie łączności elektronicznej
1.
Realizując swoje zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, krajowe organy regulacyjne wezmą przede wszystkim pod uwagę cele określone w art. 8, zwłaszcza w odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego.
2.
Krajowe organy regulacyjne będą przyczyniać się do rozwoju rynku wewnętrznego poprzez przejrzystą wzajemną współpracę oraz współpracę z Komisją celem zapewnienia jednolitego wdrażania we wszystkich Państwach Członkowskich postanowień niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych.
W tym celu będą one w szczególności zmierzać do osiągnięcia porozumienia co do rodzajów instrumentów i środków naprawczych najlepiej nadających się do zastosowania w określonych sytuacjach rynkowych.
3.
Oprócz konsultacji, o której mowa w art. 6, jeżeli krajowy organ regulacyjny zamierza podjąć środek, który:
a) objęty jest zakresem art. 15 lub 16 niniejszej dyrektywy, art. 5 lub 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) lub art. 16 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej), oraz
b) oddziaływałby na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi,
powinien on jednocześnie udostępnić projekt danego środka Komisji oraz krajowym organom regulacyjnym, wraz z uzasadnieniem zastosowania danego środka, zgodnie z art. 5 ust. 3, oraz zawiadomić o tym Komisję i inne krajowe organy regulacyjne.
Krajowe organy regulacyjne oraz Komisja będą mogły przedstawić danemu krajowemu organowi regulacyjnemu swoje uwagi wyłącznie w terminie jednego miesiąca lub w terminie określonym w art. 6, jeżeli jest to termin dłuższy.
Termin jednomiesięczny nie może zostać przedłużony.
4.
Jeżeli proponowany środek, o którym mowa w ust. 3 zmierza do:
a) oznaczenia rynku relewantnego w sposób odbiegający od sposobu określonego w zaleceniu przyjętym zgodnie z art. 15 ust. 1, lub
b) podjęcia decyzji o wskazaniu lub niewskazaniu przedsiebiorstwa jako dysponującego, samodzielnie bądź łącznie z innymi, znaczącą pozycją rynkową, zgodnie z art. 16 ust. 3, 4 lub 5,
oraz oddziaływałby na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, zaś Komisja poinformowała krajowy organ regulacyjny o swojej opinii, zgodnie z którą proponowany środek stanowiłby przeszkodę w funkcjonowaniu rynku jednolitego, lub o swoich poważnych wątpliwościach co do zgodności tego środka z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z celami wskazanymi w art. 8, wówczas proponowany środek nie powinien być stosowany dłużej niż przez okres najbliższych dwóch miesięcy.
Okres ten nie może być przedłużony.
Przed upływem tego terminu Komisja będzie mogła, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, podjąć decyzję, na mocy której zobowiąże krajowy organ regulacyjny do wycofania proponowanego środka.
Do decyzji tej winny być załączone szczegółowa i obiektywna analiza motywów, dla których Komisja uznała, że proponowany środek nie powinien zostać podjęty oraz szczegółowa propozycja zmian odnoszących się do danego środka.
5.
Dany krajowy organ regulacyjny weźmie przede wszystkim pod uwagę opinie innych krajowych organów regulacyjnych oraz Komisji i będzie mógł, z wyjątkiem sytuacji określonych w ust. 4, podjąć proponowany odpowiedni środek, zaś w przypadku podjęcia tego środka — powiadomić o tym Komisję.
6.
W szczególnych okolicznościach, jeżeli krajowy organ regulacyjny uzna, iż zachodzi pilna potrzeba podjęcia działania w celu ochrony konkurencji i interesów użytkowników, niezależnie od procedur określonych w ust. 3 i 4, będzie on mógł niezwłocznie podjąć proporcjonalne i tymczasowe środki.
O podjęciu tychże środków zawiadomi niezwłocznie Komisję oraz inne krajowe organy regulacyjne, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie.
Decyzja krajowego organu regulacyjnego w przedmiocie nadania tym środkom charakteru trwałego lub przedłużeniu terminu ich stosowania powinna zostać podjęta zgodnie z postanowieniami ust. 3 i 4.
ROZDZIAŁ III
ZADANIA KRAJOWYCH ORGANÓW REGULACYJNCYH
Artykuł 8
Cele prowadzonej polityki oraz zasady prawne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, wypełniając swoje zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, podejmowały stosowne środki zmierzające do realizacji celów określonych w ust. 2, 3 oraz 4.
Takie środki winny być proporcjonalne do celów, jakie mają zostać osiągnięte.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, wypełniając swoje zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, w szczególności te związane z zapewnieniem efektywnej konkurencji, brały przede wszystkim pod uwagę dążenie do zagwarantowania neutralności technologicznej przyjmowanych norm prawnych.
Krajowe organy regulacyjne mogą przyczyniać się, w ramach swoich kompetencji, do realizacji polityki w zakresie promowania różnorodności kulturowej i językowej, jak również pluralizmu mediów.
2.
Krajowe organy regulacyjne będą wspierać konkurencję w dziedzinie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i usług, m.in.:
a) zapewniając, by użytkownicy, w tym użytkownicy niepełnosprawni, czerpali maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość usług;
b) zapewniając, że nie występuje zniekształcenie czy ograniczenie konkurencji w sektorze łączności elektronicznej;
c) wspierając efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promując technologie innowacyjne;
d) wspierając skuteczne wykorzystywanie oraz zarządzanie radiowymi częstotliwościami i zasobami numeracyjnymi.
3.
Krajowe organy regulacyjne będą wspierać rozwój rynku wewnętrznego m.in.:
a) usuwając istniejące bariery rynkowe w zakresie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług oraz usług łączności elektronicznej na szczeblu wspólnotowym;
b) wspierając ustanawianie i rozwój transeuropejskich sieci oraz interoperacyjność usług ogólnoeuropejskich i możliwość podłączenia typu koniec-koniec;
c) zapewniając, że, w podobnych okolicznościach nie występuje dyskryminacja w traktowaniu przedsiębiorstw udostępniających sieci i usługi łączności elektronicznej;
d) współpracując ze sobą, jak również z Komisją, w sposób przejrzysty, ażeby zapewnić spójne stosowanie prawa i wdrażanie postanowień niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych.
4.
Krajowe organy regulacyjne będą promować interesy obywateli Unii Europejskiej m.in.:
a) zapewniając wszystkim obywatelom dostęp do usługi powszechnej określonej w dyrektywie 2002/22/WE (dyrektywie o usłudze powszechnej);
b) zapewniając wysoki poziom ochrony konsumenta w ich relacjach z dostawcami, w szczególności ustanawiając proste i niedrogie procedury rozwiązywania sporów przed organem niezależnym od stron występujących w danym sporze;
c) przyczyniając się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych i prywatności;
d) promując udostępnianie jasnych informacji, w szczególności poprzez ustanowienie wymogu jawności cen i warunków użytkowania publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;
e) identyfikując potrzeby określonych grup społecznych, w szczególności niepełnosprawnych użytkowników;
f) zapewniając integralność i bezpieczeństwo publicznej sieci łączności.
Artykuł 9
Zarządzanie radiowymi częstotliwościami dla celów świadczenia usług łączności elektronicznej
1.
Państwa Członkowskie zapewnią skuteczne zarządzanie radiowymi częstotliwościami dla celów świadczenia usług łączności elektronicznej na ich terytorium, zgodnie z postanowieniami art. 8.
Zapewnią także, by rozdzielanie i przyznawanie takich częstotliwości radiowych przez krajowe organy regulacyjne odbywało się według obiektywnych, jawnych, niedyskryminujących i proporcjonalnych kryteriów.
2.
Państwa Członkowskie będą wspierać proces harmonizacji użytkowania częstotliwości radiowych w obrębie Wspólnoty, mając na uwadze potrzebę zapewnienia skutecznego i wydajnego ich wykorzystania oraz zgodnie z postanowieniami decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym).
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy umożliwiające przedsiębiorstwom przekazanie praw do użytkowania częstotliwości innym przedsiębiorstwom.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, by zamiar przedsiębiorstw przekazania praw do użytkowania częstotliwości radiowych był notyfikowany krajowym organom regulacyjnym odpowiedzialnym za rozdział spektrum oraz by takie przekazanie odbywało się zgodnie z procedurami określonymi przez krajowy organ regulacyjny a także by było ono jawne.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią, by w wyniku takiej transakcji nie nastąpiło zniekształcenie konkurencji.
Jeżeli użytkowanie częstotliwości radiowych zostało zharmonizowane w wyniku wdrożenia decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym) lub innych środków podjętych na szczeblu Wspólnoty, takie przekazanie praw nie powinno pociągać za sobą zmiany użytkowania danej częstotliwości radiowej.
Artykuł 10
Numeracja, nazewnictwo i adresowanie
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne nadzorowały rozdział wszystkich krajowych zasobów numeracyjnych oraz zarządzanie krajowym planem numeracyjnym.
Państwa Członkowskie zapewnią, by odpowiednie numery i zakresy numeracyjne były udostępniane dla wszystkich publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
Krajowe organy regulacyjne ustanowią obiektywne, jawne i niedyskryminujące procedury przydzielania krajowych zasobów numeracyjnych.
2.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią, by plany numeracyjne oraz procedury były stosowane w sposób zapewniający równe traktowanie wszystkich podmiotów świadczących publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej.
W szczególności Państwa Członkowskie zapewnią, by przedsiębiorstwa, którym przydzielono dany zakres numerów, nie dyskryminowały innych podmiotów świadczących usługi łączności elektronicznej w odniesieniu do ciągów numerów używanych przy zapewnianiu dostępu do ich usług.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe plany numeracyjne oraz wszelkie kolejne uzupełnienia czy zmiany tych planów były publikowane przy zastosowaniu jedynie tych ograniczeń, które zostały nałożone ze względu na bezpieczeństwo narodowe.
4.
Państwa Członkowskie będą wspierać proces harmonizacji zasobów numeracyjnych w obrębie Wspólnoty, jeżeli będzie to niezbędne dla wspierania rozwoju usług ogólnoeuropejskich.
Komisja będzie mogła, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3, podjąć odpowiednie środki implementacji technicznej w tym zakresie.
5.
Jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia pełnej globalnej interoperacyjności usług, Państwa Członkowskie będą koordynować swoje stanowiska w obrębie organizacji międzynarodowych oraz na forum międzynarodowym przy podejmowaniu decyzji w sprawach związanych z numeracją, nazewnictwem oraz adresowaniem sieci i usług łączności elektronicznej.
Artykuł 11
Prawa drogi
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że jeżeli właściwy organ rozpatruje:
- wniosek o przyznanie prawa instalowania urządzeń w odniesieniu do własności publicznej lub prywatnej, złożony przez przedsiębiorstwo uprawnione do udostępniania publicznych sieci łączności, lub
- wniosek o przyznanie prawa do instalowania urządzeń w odniesieniu do własności publicznej lub prywatnej, złożony przez przedsiębiorstwo uprawnione do udostępniania sieci łączności elektronicznej, ale nie na rzecz ogółu ludności,
organ ten:
- działa na podstawie przejrzystych i ogólnie dostępnych procedur, bez dyskryminacji i bez zwłoki,
- stosuje się do zasad przejrzystości i niedyskryminacji określając warunki związane z tymi prawami.
Powyższe procedury mogą różnić się między sobą w zależności od tego, czy wnioskodawca udostępnia publiczne sieci łączności czy też nie.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by w sytuacji, gdy władze państwowe lub lokalne zachowują prawo własności przedsiębiorstw udostępniających sieci łączności elektronicznej lub usługi, lub które będą sprawowały nad nimi kontrolę, istniał skuteczny i strukturalny rozdział funkcji polegającej na przyznawaniu praw, o których mowa w ust. 1, od działalności związanej z wykonywaniem prawa własności lub kontroli.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, by istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające przedsiębiorstwom odwoływanie się od decyzji w przedmiocie przyznania prawa instalowania urządzeń przed organem niezależnym od stron zaangażowanych w spór.
Artykuł 12
Kolokacja oraz współkorzystanie z urządzeń
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo udostępniające sieci łączności elektronicznej ma, na mocy przepisów prawa krajowego, prawo instalowania urządzeń w odniesieniu do własności prywatnej lub państwowej, lub jeżeli może on korzystać z procedury wywłaszczenia lub użytkowania nieruchomości, krajowe organy regulacyjne będą nakłaniały do wspólnego korzystania z tych urządzeń lub nieruchomości.
2.
W szczególności, jeżeli przedsiębiorstwa zostały pozbawione dostępu do wiarygodnych rozwiązań alternatywnych ze względu na ochronę środowiska, zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne oraz planowanie przestrzenne w miastach i na wsi, Państwa Członkowskie mogą nakazać przedsiębiorstwu działającemu w danej sieci łączności elektronicznej wspólne korzystanie z urządzeń lub nieruchomości (w tym fizyczną kolokację) lub podjąć środki zmierzające do ułatwienia koordynacji działań państwowych, wyłącznie po upływie terminu wyznaczonego dla przeprowadzenia publicznej konsultacji, w której wszystkie zainteresowane strony będą mogły zająć stanowisko.
Takie wspólne korzystanie lub prace koordynacyjne mogą wiązać się z ustanowieniem reguł dotyczących podziału kosztów wspólnego korzystania z urządzeń lub nieruchomości.
Artykuł 13
Rozdzielność księgowa i sprawozdania finansowe
1.
Państwa Członkowskie nałożą na przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub świadczące publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej, mających specjalne lub wyłączne prawo świadczenia usług w innych sektorach w tym samym lub w innym Państwie Członkowskim, obowiązek:
a) prowadzenia rozdzielnej księgowości dla działalności związanej z udostępnianiem sieci lub usług łączności elektronicznej, w takim zakresie, w jakim byłoby to niezbędne, gdyby ta działalność prowadzona była przez różne podmioty prawa, dla potrzeb identyfikacji wszystkich elementów kosztów i przychodów, wraz z podstawą ich kalkulacji oraz wskazaniem zastosowanych metod ich uzyskania, związanych z działalnością polegającą na udostępnianiu sieci lub usług łączności elektronicznej, w tym wyszczególnienie podziału aktywów i kosztów strukturalnych, lub
b) wprowadzenia strukturalnego rozdziału działalności związanej z udostępnianiem sieci lub usług łączności elektronicznej.
Państwa Członkowskie mogą zrezygnować z zastosowania wymogów, o których mowa w pierwszym akapicie, wobec przedsiębiorstw, których roczny obrót z działalności związanej z sieciami i usługami łączności elektronicznej w Państwie Członkowskim nie przekracza 50 milionów euro.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub świadczący publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej nie podlegają wymogom określonych w przepisach prawa spółek i nie spełniają wymogów określonych w przepisach prawa wspólnotowego o prowadzeniu księgowości przez małe i średnie przedsiębiorstwa, ich sprawozdania finansowe winny być sporządzone i przekazane do zbadania niezależnemu biegłemu rewidentowi, a następnie ogłoszone.
Badanie winno być przeprowadzone zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego i krajowego.
Powyższy wymóg powinien mieć także zastosowanie w odniesieniu do rozdzielnej księgowości prowadzonej zgodnie z postanowieniami ust. 1 lit. a).
ROZDZIAŁ IV
OGÓLNE POSTANOWIENIA
Artykuł 14
Przedsiębiorcy posiadający znaczącą pozycję rynkową
1.
Jeżeli postanowienia dyrektyw szczegółowych nakładają na krajowe organy regulacyjne obowiązek ustalenia, czy operatorzy posiadają znaczącą pozycję rynkową, zgodnie z procedurą określoną w art. 16, stosuje się postanowienia ust. 2 oraz 3 niniejszego artykułu.
2.
Uznaje się, że przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję rynkową, jeżeli samodzielnie lub wspólnie z innymi ma pozycję równoważną pozycji dominującej, tj. tak silną pozycję ekonomiczną, że uprawnia go ona do postępowania według swojego uznania, nie bacząc na innych konkurentów, klientów i ostatecznych konsumentów.
Oceniając, czy dwa lub więcej przedsiębiorstw ma dominującą pozycję na rynku, krajowe organy regulacyjne winny w szczególności postępować zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i przede wszystkim mieć na uwadze wytyczne dotyczące analizy rynku i oceny znaczącej pozycji rynkowej, publikowane przez Komisję zgodnie z art. 15.
Kryteria, które winny być zastosowane przy dokonywaniu takiej oceny, zostały określone w załączniku II.
3.
Jeżeli przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję na określonym rynku, można także przyjąć, iż posiada on znaczącą pozycję na rynku blisko z nim związanym, w sytuacji, gdy powiązania między obydwoma rynkami pozwalają na przeniesienie pozycji rynkowej z jednego rynku na drugi rynek, tym samym zwiększając pozycję rynkową danego przedsiębiorstwa.
Artykuł 15
Procedura definiowania rynku
1.
Po przeprowadzeniu publicznej konsultacji oraz konsultacji z krajowymi organami regulacyjnymi, Komisja przyjmie zalecenie dotyczące odnośnego rynku i odnośnych produktów i usług (zwane dalej "zaleceniem").
Zalecenie będzie określało, zgodnie z postanowieniami załącznika I, takie rynki produktów i usług sektora łączności elektronicznej, których cechy mogą usprawiedliwiać nałożenie wymogów prawnych określonych w dyrektywach szczegółowych, bez wpływu na rynki, które mogą być zdefiniowane w szczególnych przypadkach na mocy przepisów prawa konkurencji.
Komisja zdefiniuje rynki zgodnie z przepisami prawa konkurencji.
Komisja regularnie dokonywać będzie przeglądu zalecenia.
2.
Komisja opublikuje, najpóźniej w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, wytyczne dotyczące analizy rynku i oceny znacznej pozycji rynkowej (zwane dalej "wytycznymi"), które winny być zgodne z przepisami prawa konkurencji.
3.
Mając przede wszystkim na uwadze treść wytycznych oraz zalecenia, krajowe organy regulacyjne definiują odnośne rynki stosownie do okoliczności występujących w danym państwie, a w szczególności odnośne rynki geograficzne w obrębie danego terytorium, zgodnie z przepisami prawa konkurencji.
Krajowe organy regulacyjne będą postępować zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 6 oraz 7, zanim zdefiniują rynki różne od tych, które zostały zdefiniowane w zaleceniu.
4.
Po przeprowadzeniu konsultacji z krajowymi organami regulacyjnymi, działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 3, Komisja będzie mogła uchwalić decyzję określającą rynki ponadpaństwowe.
Artykuł 16
Procedura analizy rynku
1.
Możliwie niezwłocznie po uchwaleniu zalecenia lub jego zmian, krajowe organy regulacyjne przeprowadzą analizę odnośnych rynków, mając przede wszystkim na uwadze treść wytycznych.
Państwa Członkowskie zapewnią, by taka analiza została przeprowadzona w miarę potrzeb we współpracy z krajowymi organami odpowiedzialnymi za ochronę konkurencji.
2.
Jeżeli na mocy postanowień art. 16, 17, 18 lub 19 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej) albo art. 7 lub 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie), krajowy organ regulacyjny zobowiązany jest podjąć decyzję w sprawie nałożenia, utrzymania, zmiany lub cofnięcia wymogów w odniesieniu do przedsiębiorstw, winien on na podstawie analizy rynku, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, stwierdzić, czy na danym odnośnym rynku występuje efektywna konkurencja.
3.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny ustali, że na danym rynku występuje efektywna konkurencja, nie będzie nakładać ani utrzymywać żadnych specyficznych wymogów, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
W przypadku, gdy dla danego specyficznego sektora istnieją już wymogi prawne, organ regulacyjny uchyli wymogi nałożone na przedsiębiorstwa na tym odnośnym rynku.
Osobom, których uchylenie takich wymogów będzie dotyczyło, zostanie przyznane prawo złożenia wypowiedzenia w odpowiednim terminie.
4.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny ustali, że na danym odnośnym rynku nie występuje efektywna konkurencja, wskaże on przedsiębiorstwa posiadające znaczną pozycję na tym rynku, zgodnie z art. 14. Krajowy organ regulacyjny nałoży na takie przedsiębiorstwa stosowne specyficzne wymogi, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, albo utrzyma w mocy lub zmieni dotychczas obowiązujące wymogi.
5.
W przypadku rynków ponadpaństwowych wskazanych w decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 4, właściwe krajowe organy regulacyjne wspólnie przeprowadzą analizę rynku, mając przede wszystkim na uwadze treść wytycznych, a następnie, działając wspólnie podejmą decyzję w przedmiocie nałożenia, utrzymania, zmiany lub cofnięcia wymogów regulacyjnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
6.
Środki, o których mowa w ust. 3, 4 oraz 5 niniejszego artykułu, podejmowane będą zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 6 oraz 7.
Artykuł 17
Normalizacja
1. Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, sporządzi i opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich listę norm i specyfikacji, które mogą posłużyć za podstawę do wszczęcia procedury harmonizacji w dziedzinie udostępniania sieci łączności elektronicznej, usług łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług. W razie potrzeby Komisja będzie mogła, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2 i po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE, zażądać od europejskich organizacji normalizacyjnych (Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego — CEN, Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki — CENELEC i Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych — ETSI) ustanowienia norm.
2.
Państwa Członkowskie będą zachęcały do stosowania norm lub specyfikacji, o których mowa w ust. 1, przy świadczeniu usług, udostępnianiu technicznych interfejsów lub funkcji sieciowych, w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapewnienia interoperacyjności usług i zwiększenia swobody wyboru użytkowników.
Tak długo, jak normy i/lub specyfikacje nie zostały opublikowane zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie będą zachęcały do wdrożenia norm lub specyfikacji przyjętych przez europejskie organizacje normalizacyjne.
W przypadku braku takich norm i/lub specyfikacji, Państwa Członkowskie będą zachęcały do wdrożenia norm lub zaleceń przyjętych przez Międzynarodową Unię Telekomunikacyjną (ITU), Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) lub Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC).
W przypadku istniejących już norm międzynarodowych, Państwa Członkowskie będą zachęcały europejskie organizacje normalizacyjne to stosowania ich lub ich odpowiednich części jako podstawę norm, które mają być rozwinięte, chyba, że takie normy międzynarodowe lub ich odpowiednie części okazałyby się nieskuteczne.
3.
Jeżeli normy i/lub specyfikacje, o których mowa w ust. 1, nie zostały odpowiednio wdrożone, tak więc że interoperacyjność usług w jednym lub więcej Państwach Członkowskich nie może zostać zapewniona, wdrożenie takich norm i/lub specyfikacji może stać się obowiązkowe, zgodnie z procedurą określoną w ust. 4, w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapewnienia interoperacyjności usług i zwiększenia swobody wyboru użytkowników.
4.
Jeżeli Komisja zamierza wprowadzić obowiązek wdrożenia niektórych norm i/lub specyfikacji, winna zamieścić w tym przedmiocie odpowiednią informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz wezwać wszelkie zainteresowane strony do publicznego wypowiedzenia się w tej sprawie.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3, wprowadzi obowiązek wdrożenia odpowiednich norm, zamieszczając wzmiankę o tym, że są one obowiązkowe, na liście norm i/lub specyfikacji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskic h.
5.
Jeżeli Komisja uzna, że normy i/lub specyfikacje, o których mowa w ust. 1, nie przyczyniają się już dłużej do harmonizacji świadczonych usług łączności elektronicznej, albo, że nie wychodzą naprzeciw potrzebom konsumenta lub utrudniają rozwój technologiczny, usunie je z listy norm i/lub specyfikacji, o których mowa w ust. 1, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
6.
Jeżeli Komisja uzna, że normy i/lub specyfikacje, o których mowa w ust. 4, nie przyczyniają się już dłużej do harmonizacji świadczonych usług łączności elektronicznej, albo, że nie wychodzą naprzeciw potrzebom konsumenta lub utrudniają rozwój technologiczny, usunie je z listy norm i/lub specyfikacji, o których mowa w ust. 1, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3.
7.
Postanowienia niniejszego artykułu nie mają zastosowania w odniesieniu do podstawowych wymogów, specyfikacji interfejsów oraz zharmonizowanych norm, do których znajdują zastosowanie postanowienia dyrektywy 1999/5/WE.
Artykuł 18
Interoperacyjność usług interaktywnej telewizji cyfrowej
1.
Dla promowania swobodnego przepływu informacji, pluralizmu mediów oraz różnorodności kulturowej, Państwa Członkowskie będą zachęcać, zgodnie z postanowieniami art. 17 ust. 2:
a) podmioty świadczące usługi cyfrowej telewizji interaktywnej celem publicznego rozpowszechniania ich we Wspólnocie za pośrednictwem platform cyfrowej telewizji interaktywnej, niezależnie od systemu transmisyjnego — do używania otwartego API;
b) podmioty udostępniające wszelkie zaawansowane urządzenia telewizji cyfrowej, przygotowanych na odbiór usług cyfrowej telewizji interaktywnej za pośrednictwem platform cyfrowej telewizji interaktywnej — do dostosowania się do otwartego API, zgodnie z minimum wymogów wynikających z odpowiednich standardów i specyfikacji.
2.
Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie), Państwa Członkowskie będą zachęcać posiadaczy API do udostępniania na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach oraz za odpowiednim wynagrodzeniem wszelkich informacji niezbędnych dla umożliwienia podmiotom świadczącym usługi cyfrowej telewizji interaktywnej świadczenia wszelkich usług, które opierają się na API w pełnej formie funkcjonalnej.
3. Po upływie roku od daty wdrożenia, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt. 2, Komisja zbada skutki zastosowania niniejszego artykułu. Jeżeli nie osiągnięto w sposób odpowiedni interoperacyjności lub nie zapewniono swobody wyboru dla użytkowników w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, Komisja będzie mogła podjąć działania zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 3 oraz 4.
Artykuł 19
Procedury harmonizacyjne
1.
Jeżeli Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, wyda skierowane do Państw Członkowskich zalecenia w przedmiocie zharmonizowanego stosowania postanowień niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych dla lepszej realizacji celów określonych w art. 8, Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne miały na uwadze przede wszystkim te zalecenia przy wypełnianiu swoich zadań.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny postanowi nie stosować się do danego zalecenia, powinien o tym poinformować Komisję, podając przyczyny.
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że na szczeblu krajowym rozbieżności w uregulowaniach mających na celu wdrożenie art. 10 ust. 4 stwarzają przeszkody dla ustanowienia rynku wewnętrznego, Komisja będzie mogła podjąć odpowiednie środki implementacji technicznej, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3.
Artykuł 20
Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami
1.
W przypadku sporu powstałego w związku z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych między przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci lub usługi łączności elektronicznej w danym Państwie Członkowskim, dany krajowy organ regulacyjny, na wniosek którejkolwiek ze stron i niezależnie od postanowień ust. 2, wyda wiążącą decyzję celem rozstrzygnięcia sporu w możliwie najkrótszym terminie, a w każdym razie w terminie nieprzekraczającym czterech miesięcy, chyba, że zachodzą wyjątkowe okoliczności.
Dane Państwo Członkowskie zażąda, by wszystkie strony sporu w pełni współpracowały z krajowym organem regulacyjnym.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy umożliwiające krajowym organom regulacyjnym odstąpienia od rozstrzygnięcia sporu za pomocą wydania wiążącej decyzji, jeżeli istnieją inne mechanizmy, w tym mediacja, mogące lepiej i w krótszym czasie przyczynić się do rozstrzygnięcia sporu, zgodnie z postanowieniami art. 8.
Krajowy organ regulacyjny niezwłocznie poinformuje strony.
Jeżeli po upływie czterech miesięcy spór nie został rozstrzygnięty, zaś strona domagająca się naprawienia szkody nie wszczęła postępowania przed sądem, krajowy organ regulacyjny wyda, na wniosek którejkolwiek ze stron, wiążącą decyzję celem rozstrzygnięcia sporu w możliwie najkrótszym terminie, a w każdym razie w terminie nieprzekraczającym czterech miesięcy.
3.
Rozstrzygając dany spór, krajowy organ regulacyjny wyda decyzje przy uwzględnieniu celów określonych w art. 8.
Jakiekolwiek obowiązki nałożone na przedsiębiorstwo przez krajowy organ regulacyjny w związku z rozstrzyganiem sporu powinny być zgodne z postanowieniami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych.
4.
Decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny zostanie publicznie udostępniona, przy zachowaniu wymogów związanych z tajemnicą przedsiębiorcy.
Stronom, których ona dotyczy, należy przedstawić w sposób wyczerpujący uzasadnienie tej decyzji.
5.
Procedury określone w ust. 1, 3 oraz 4 nie powinny uniemożliwiać żadnej ze stron skierowania sporu na drogę sądową.
Artykuł 21
Rozstrzyganie sporów transgranicznych
1.
W razie transgranicznego sporu powstałego w związku z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych pomiędzy stronami z różnych Państw Członkowskich, jeżeli rozstrzygnięcie sporu należy do zakresu kompetencji krajowych organów regulacyjnych więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, stosuje się procedury określone w ust. 2, 3 oraz 4.
2.
Każda ze stron może przekazać spór danemu krajowemu organowi regulacyjnemu.
Krajowe organy regulacyjne skoordynują swoje wysiłki celem rozstrzygnięcia sporu, przy uwzględnieniu celów określonych w art. 8.
Jakiekolwiek obowiązki nałożone na przedsiębiorstwo przez krajowy organ regulacyjny w związku z rozstrzyganiem sporu powinny być zgodne z postanowieniami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy umożliwiające krajowym organom regulacyjnym odstąpienia od rozstrzygnięcia sporu za pomocą wydania wiążącej decyzji, jeżeli istnieją inne mechanizmy, w tym mediacja, mogące lepiej i w krótszym czasie przyczynić się do rozstrzygnięcia sporu, zgodnie z postanowieniami art. 8.
Krajowe organy regulacyjne niezwłocznie poinformują strony.
Jeżeli po upływie czterech miesięcy spór nie został rozstrzygnięty, zaś strona domagająca się naprawienia szkody nie wszczęła postępowania przed sądem, krajowe organy regulacyjne skoordynują swoje wysiłki celem rozstrzygnięcia sporu, przy uwzględnieniu celów określonych w art. 8.
4.
Procedura określona w ust. nie powinna uniemożliwiać żadnej ze stron skierowania sporu na drogę sądową.
Artykuł 22
Komitet
1.
Przy Komisji może działać Komitet ("Komitet ds. Łączności").
2.
W razie odwołania do niniejszego ustępu, postanowienia art. 3 oraz 7 decyzji 1999/468/WE stosują się, przy uwzględnieniu postanowień art. 8.
3.
W razie odwołania do niniejszego ustępu, postanowienia art. 5 oraz 7 decyzji 1999/468/WE stosują się, przy uwzględnieniu postanowień art. 8.
Termin wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE będzie wynosił trzy miesiące.
4.
Komitet uchwali swój regulamin.
Artykuł 23
Wymiana informacji
1.
Komisja udostępni Komitetowi ds. Łączności wszelkie odpowiednie informacje uzyskane w wyniku regularnie prowadzonych konsultacji z przedstawicielami operatorów sieciowych, usługodawców, użytkowników, konsumentów, producentów oraz związków zawodowych, jak również krajów trzecich i międzynarodowych organizacji.
2.
Mając na uwadze politykę Wspólnoty w dziedzinie łączności elektronicznej, Komitet ds. Łączności będzie wspierać wymianę pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją informacji dotyczących sytuacji i rozwoju działalności regulacyjnej w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej.
Artykuł 24
Publikacja informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by bieżącą informacja dotyczącą istotnych kwestii związanych z wdrażaniem niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych była publicznie dostępna w sposób zapewniający wszystkim zainteresowanym stronom łatwy dostęp do niej.
Państwa Członkowskie zamieszczą w krajowym biuletynie urzędowym odpowiednią wzmiankę na temat miejsca i sposobu opublikowania tej informacji.
Pierwsza taka wzmianka winna zostać opublikowana przed datą wdrożenia określoną w art. 28 ust. 1 pkt 2, po czym w razie zmian informacji w niej zawartej kolejne wzmianki będą musiały zostać opublikowane.
2.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji kopie takich wzmianek z chwilą ich publikacji.
Komisja przekaże informację Komitetowi ds. Łączności w razie potrzeby.
Artykuł 25
Procedura przeglądowa
1.
Komisja będzie dokonywać okresowego przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy oraz będzie składać Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdania, przy pierwszej możliwej sposobności, nie później jednak niż po upływie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy określonej w art. 28 ust. 1 akapit drugi.
W tym celu Komisja może zażądać od Państw Członkowskich informacji, które winny zostać dostarczone bez nieuzasadnionej zwłoki.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 26
Utrata mocy obowiązującej
Z datą rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy określoną w art. 28 ust. 1 pkt 2, tracą moc następujące dyrektywy i decyzje:
- Dyrektywa 90/387/EWG,
- Decyzja Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie wprowadzenia jednego europejskiego numeru alarmowego (91/396/EWG) [21],
- Dyrektywa Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [22],
- Decyzja Rady 92/264/EWG z dnia 11 maja 1992 r. w sprawie wprowadzenia jednolitego kodu telefonicznego dostępu międzynarodowego we Wspólnocie [23],
- Dyrektywa 95/47/WE,
- Dyrektywa 97/13/WE,
- Dyrektywa 97/33/WE,
- Dyrektywa 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usług powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [24].
Artykuł 27
Środki tymczasowe
Państwa Członkowskie utrzymają w mocy wszelkie wymogi wynikające z przepisów praw krajowego i o których mowa w art. 7 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz art. 16 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej) do czasu, aż krajowe organy regulacyjne ustosunkują się do tychże wymogów, zgodnie z postanowieniami art. 16 niniejszej dyrektywy.
Operatorzy stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych wskazani przez krajowe organy regulacyjne jako posiadający znaczną pozycję rynkową w udostępnianiu stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i usług zgodnie z postanowieniami załącznika I, część 1 dyrektywy 97/33/WE oraz dyrektywy 98/10/WE nadal będą uznawani za "operatorów notyfikowanych" w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 do czasu, aż zostanie zakończona procedura przeprowadzania analizy rynku zgodnie z art. 16.
Po tym terminie nie będą oni dłużej uznawani za "operatorów notyfikowanych" w rozumieniu tego rozporządzenia.
Artykuł 28
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do 24 lipca 2003 r. najpóźniej.
O przyjętych przepisach Państwa Członkowskie powiadomią Komisję.
Państwa Członkowskie stosują powyższe środki począwszy od 25 lipca 2003 r.
2.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zapewnią, by zawierały one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub by odniesienie to towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą oraz o wszelkich zmian w tych przepisach.
Artykuł 29
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 marca 2002 r.
w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Liberalizacja sektora telekomunikacji oraz podniesienie konkurencyjności i zwiększenie wyboru usług łączności idą w parze z równoległym działaniem na rzecz stworzenia zharmonizowanych ram regulacyjnych, które zabezpieczają dostarczanie usługi powszechnej.
Koncepcja usługi powszechnej winna ewoluować tak, aby odzwierciedlała postępy w technologii, rozwój rynku oraz zmiany w zapotrzebowaniu użytkowników.
Ramy regulacyjne ustanowione dla pełnej liberalizacji rynku telekomunikacyjnego we Wspólnocie w 1998 r. określiły minimalny zakres obowiązku świadczenia usługi powszechnej i ustanowiły przepisy dotyczące jej wyceny i finansowania.
(2) Na mocy art. 153 Traktatu Wspólnota powinna mieć wkład w ochronę konsumentów.
(3) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podjęły zobowiązania dotyczące ram regulacyjnych dla sieci i usług telekomunikacyjnych w kontekście porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) o podstawowej telekomunikacji.
Każdy członek WTO ma prawo określić rodzaj obowiązku świadczenia usługi powszechnej, jaki chce zapewnić.
Takie zobowiązania nie będą uważane za antykonkurencyjne jako takie, pod warunkiem że są wprowadzane w sposób przejrzysty, niedyskryminacyjny i są konkurencyjnie neutralne oraz że nie są bardziej uciążliwe, niż to jest konieczne dla rodzaju usługi powszechnej określonej przez członka.
(4) Zapewnienie usługi powszechnej (to znaczy zapewnienie wszystkim użytkownikom końcowym określonego minimalnego zestawu usług po przystępnej cenie) może pociągać za sobą dostarczenie pewnych usług niektórym odbiorcom po cenach odbiegających od tych, które wynikają z normalnych warunków rynkowych.
Jednakże kompensowanie przedsiębiorstw wyznaczonych do dostarczenia takich usług w takich okolicznościach nie powinno skutkować jakimkolwiek zakłóceniem konkurencji, tak wyznaczone przedsiębiorstwa są kompensowane w zakresie związanych z dostarczaniem usług kosztów netto oraz pod warunkiem, że obciążenie kosztami netto odzyskuje się w sposób konkurencyjnie neutralny.
(5) Na rynku konkurencyjnym pewne zobowiązania powinny odnosić się do wszystkich przedsiębiorstw zapewniających publicznie dostępne stacjonarne usługi telefoniczne, a inne powinny odnosić się tylko do przedsiębiorstw cieszących się znaczącą siłą rynkową lub do tych, które wskazano jako operatorów usługi powszechnej.
(6) Urządzenie końcowe sieci stanowi granicę, do celów ustawowych, między ramami regulacyjnymi sieci i usług łączności elektronicznej i prawodawstwem dotyczącym telekomunikacyjnych urządzeń końcowych.
Określenie umiejscowienia urządzenia końcowego sieci jest obowiązkiem krajowych władz ustawodawczych, gdzie konieczne — na podstawie propozycji złożonej przez odpowiednie przedsiębiorstwa.
(7) Państwa Członkowskie powinny nadal zapewnić, aby usługi określone w rozdziale II były określonej jakości dla wszystkich użytkowników końcowych na ich terytorium, niezależnie od ich umiejscowienia geograficznego oraz, w świetle określonych warunków krajowych, po przystępnej cenie.
Państwa Członkowskie mogą, w kontekście obowiązku świadczenia usługi powszechnej oraz w świetle warunków krajowych, przedsięwziąć określone środki na rzecz zapewnienia konsumentom zamieszkującym obszary wiejskie lub geograficznie odizolowanego dostępu do usług określonych w rozdziale II oraz zapewnienia przystępności tych usług, a także zapewnienia takiego dostępu na tych samych warunkach, w szczególności ludziom starszym, niepełnosprawnym oraz ludziom ze szczególnymi potrzebami społecznymi.
Takie środki mogą obejmować środki skierowane do konsumentów o szczególnych potrzebach społecznych, zapewniające wsparcie zidentyfikowanym konsumentom, na przykład w drodze środków szczególnych, przedsiębranych po zbadaniu indywidualnych próśb, takich jak spłata długów.
(8) Fundamentalnym wymogiem usługi powszechnej jest zapewnienie użytkownikom, na życzenie, podłączenia do publicznej sieci telefonicznej w oznaczonym miejscu, po przystępnej cenie.
Ten wymóg ogranicza się do pojedynczego podłączenia do sieci wąskopasmowej, którego zapewnienie Państwa Członkowskie mogą ograniczyć do głównego stałego miejsca zamieszkania użytkownika końcowego, i nie obejmuje Cyfrowej Sieci Usług Zintegrowanych (ISDN), która zapewnia dwa lub więcej połączenia z możliwością równoczesnego wykorzystania.
Nie powinno być ograniczeń odnośnie do środków technicznych, za pomocą których zapewnia się takie połączenie, uwzględniając technologie przewodowe i bezprzewodowe, ani żadnych ograniczeń odnośnie do tego, którzy operatorzy zapewniają wykonanie części lub wszystkich zobowiązań dotyczących usługi powszechnej.
Stacjonarne połączenia z publiczną siecią telefoniczną powinny być w stanie wspierać przesyłanie głosu i danych z szybkościami wystarczającymi dla dostępu do usług online, takich jak te dostarczane poprzez publiczny Internet.
Szybkość dostępu do Internetu, z jaką ma do czynienia dany użytkownik, może zależeć od szeregu czynników, włączając połączenia z dostawcą (dostawcami) Internetu, jak również dane zastosowanie, do jakiego używa się połączenia.
Szybkość przesyłania danych, którą może wspierać pojedyncze podłączenie wąskopasmowe do publicznej sieci telefonicznej, zależy od możliwości urządzenia końcowego abonenta.
Z tego powodu nie jest właściwe zarządzenie wprowadzenia określonych szybkości przesyłu danych lub bitów na poziomie Wspólnoty.
Obecnie dostępne modemy pasma głosowego zwykle oferują szybkość przesyłania danych 56 Kb/s i wykorzystują automatyczne dostosowywanie szybkości przesyłania danych, w rezultacie osiągana szybkość przesyłania danych może być niższa niż 56 Kb/s.
Konieczna jest elastyczność, z jednej strony po to, aby Państwa Członkowskie mogły podejmować środki, tam gdzie to jest konieczne, w celu zapewnienia, aby podłączenia były w stanie wspierać taką szybkość przesyłania danych, z drugiej strony po to, aby Państwa Członkowskie, których to dotyczy, mogły zezwolić na szybkości przesyłania danych mieszczące się poniżej wymienionej górnej granicy 56 Kb/s w celu, na przykład, wykorzystania możliwości technologii bezprzewodowych (włączając bezprzewodowe sieci komórkowe) do dostarczenia usługi powszechnej większemu odsetkowi populacji.
To może być szczególnie ważne w niektórych krajach kandydujących, gdzie dostępność tradycyjnych podłączeń telefonicznych pozostaje na stosunkowo niskim poziomie.
W szczególnych przypadkach, w których stacjonarne podłączenie do sieci telefonii publicznej jest wyraźnie niewystarczające do wsparcia zadowalającego dostępu do Internetu, Państwa Członkowskie powinny być w stanie wymóc, aby takie podłączenie podniesiono do poziomu, z jakiego korzysta większość abonentów, tak aby wspierało szybkości przesyłania danych wystarczające dla dostępu do Internetu.
W przypadku gdy takie szczególne środki stwarzają obciążenie kosztem netto zainteresowanych konsumentów, skutek netto może być włączony do każdej kalkulacji kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
(9) Przepisy niniejszej dyrektywy nie uniemożliwiają Państwom Członkowskim wyznaczania różnych przedsiębiorstw do zapewnienia sieci i składników usługowych usługi powszechnej.
Od wyznaczonych przedsiębiorstw dostarczających składniki sieci można wymagać, aby zapewniły budowę i utrzymanie konieczne i stosowne do spełnienia wszystkich rozsądnych próśb o stacjonarne podłączenie do publicznej sieci telefonicznej oraz o stacjonarny dostęp do publicznie dostępnych usług telefonicznych.
(10) Przystępna cena oznacza cenę określoną przez Państwa Członkowskie na poziomie krajowym w świetle konkretnych warunków krajowych i może pociągać za sobą ustanawianie taryf powszechnych niezależnie od lokalizacji lub specjalnych opcji taryfowych w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników o niskich dochodach.
Przystępność dla poszczególnych konsumentów jest związana z ich zdolnością do monitorowania i kontrolowania wydatków.
(11) Informacja o numerach telefonicznych i biuro numerów stanowią istotne narzędzie dostępu do publicznie dostępnych usług telefonicznych i są częścią obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Użytkownicy i konsumenci chcą pełnych spisów numerów telefonicznych oraz biur numerów obejmujących wszystkich spisanych abonentów telefonicznych i ich numerów (włączając numery stacjonarne i komórkowe) i chcą, aby te informacje były przedstawiane w sposób nieuprzywilejowany.
Dyrektywa 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [5] zapewnia abonentom prawo do prywatności w odniesieniu do umieszczania ich danych osobowych w publicznie dostępnych spisach abonentów.
(12) Dla obywatela jest ważne, aby istniała wystarczająca liczba publicznie dostępnych płatnych aparatów telefonicznych, a dla użytkowników ważna jest możliwość bezpłatnego zadzwonienia na numery alarmowe, a w szczególności na jeden europejski numer alarmowy ("112") z dowolnego telefonu, włączając publicznie dostępne płatne aparaty telefoniczne, bez korzystania z jakiejkolwiek formy płatności.
Niewystarczająca informacja o istnieniu numeru "112" pozbawia obywateli dodatkowego bezpieczeństwa zapewnionego przez istnienie tego numeru na poziomie europejskim, szczególnie w czasie, gdy podróżują przez inne Państwa Członkowskie.
(13) Państwa Członkowskie powinny przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zagwarantowania dostępu do oraz przystępności wszystkich stacjonarnych publicznie dostępnych usług telefonicznych użytkownikom niepełnosprawnym oraz użytkownikom ze specjalnymi potrzebami społecznymi.
Szczególne środki dla niepełnosprawnych użytkowników mogłyby zawierać, stosownie, udostępnienie telefonów publicznych, publicznych telefonów tekstowych lub ich odpowiedników dla osób głuchych lub z upośledzeniem mowy, zapewnienie usług, takich jak biuro numerów lub równoważnych środków wolnych od opłat, osobom niewidomym lub z upośledzeniami wzroku oraz dostarczanie na życzenie rachunków szczegółowych w alternatywnym formacie osobom niewidomym lub z upośledzeniem wzroku.
Może również okazać się konieczne podjęcie szczególnych środków umożliwiających użytkownikom niepełnosprawnym i użytkownikom ze specjalnymi potrzebami społecznymi dostęp do służb ratunkowych "112" oraz danie im podobnej możliwości wyboru pomiędzy różnymi operatorami i dostawcami usług, jaką mają inni konsumenci.
Dla szeregu parametrów opracowano normy jakości obsługi po to, aby można było ocenić jakość usług otrzymywanych przez abonentów oraz jak dobrze przedsiębiorstwa wyznaczone do spełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej dają sobie radę z osiągnięciem tych norm.
Nie ma jeszcze norm jakości usług w odniesieniu do użytkowników niepełnosprawnych.
Należy opracować normy działalności i odnośne parametry dotyczące użytkowników niepełnosprawnych przewidziane w artykule 11 niniejszej dyrektywy.
Co więcej, należy umożliwić krajowym organom regulacyjnym wymaganie publikowania danych o jakości działania usług, jeśli i kiedy takie normy i parametry zostaną opracowane.
Dostawca usługi powszechnej nie powinien podejmować środków powstrzymujących użytkowników od korzystania w pełni z usług oferowanych przez różnych operatorów lub dostawców usług w połączeniu z jego własnymi usługami oferowanymi jako część usługi powszechnej.
(14) Znaczenie dostępu do oraz korzystania ze stacjonarnej publicznie dostępnej sieci telefonicznej jest tak duże, że powinno się je zapewnić każdemu, kto złoży stosowny wniosek.
Zgodnie z zasadą pomocniczości to Państwa Członkowskie decydują, na podstawie obiektywnych kryteriów, które przedsiębiorstwa do celów niniejszej dyrektywy mają obowiązek świadczenia usługi powszechnej, w miarę potrzeb uwzględniając ich zdolność oraz wolę przyjęcia całości lub części obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Jest ważne, aby obowiązek świadczenia usługi powszechnej był spełniany w jak najbardziej sprawny sposób, tak aby użytkownicy ogólnie płacili ceny odpowiadające kosztom efektywnym.
Podobnie jest ważne, aby operatorzy utrzymywali integralność sieci, jak również ciągłość usługi i jej jakość.
Rozwój większej konkurencyjności i większy wybór stwarzają więcej możliwości, aby całość lub część obowiązku świadczenia usługi powszechnej była wypełniana przez przedsiębiorstwa inne niż te o znacznej sile rynkowej.
Dlatego w niektórych przypadkach obowiązek świadczenia usługi powszechnej mógłby być powierzany operatorom wykazującym najbardziej efektywne cenowo sposoby zapewnienia dostępu i usług, włącznie z wprowadzeniem procedury wyboru konkurencyjnego i porównawczego.
Odpowiednie obowiązki mogłyby być zawarte jako warunki w autoryzacjach do świadczenia usług publicznych.
(15) Państwa Członkowskie powinny monitorować sytuację konsumentów pod względem korzystania z publicznie dostępnych usług telefonicznych, a w szczególności pod względem ich przystępności.
Przystępność usługi telefonicznej wiąże się z informacją dla użytkowników odnośnie do wydatków na korzystanie z telefonu, jak również z relatywnym kosztem korzystania z telefonu w porównaniu z innymi usługami, wiąże się także z ich zdolnością do kontrolowania wydatków.
Dlatego przystępność oznacza nadanie uprawnień konsumentom w drodze nałożenia obowiązków na przedsiębiorstwa wyznaczone do spełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Te obowiązki obejmują określony poziom szczegółowości rachunków, umożliwienie konsumentom zablokowania określonych połączeń (takich jak drogie połączenia z numerami usług typu audiotele), umożliwienie konsumentom kontrolowania wydatków za pomocą przedpłat oraz uzyskania wyrównania za ponoszone z góry opłaty za podłączenie.
Ocena i zmiana takich środków w świetle zmian rynkowych mogą okazać się konieczne.
Obecne warunki nie dają podstaw do wymagania od operatorów mających obowiązek świadczenia usługi powszechnej, aby ostrzegali abonentów o przekroczeniu z góry ustalonego limitu wydatków lub o pojawianiu się schematu połączeń odbiegającego od normy.
Przyszła ocena odnośnych przepisów prawnych powinna rozważyć, czy występuje potrzeba ostrzegania abonentów z takich powodów.
(16) Z wyjątkiem przypadków uporczywego spóźniania się z płaceniem lub niepłacenia rachunków, należy chronić konsumentów przed natychmiastowym odłączeniem od sieci z powodu niezapłaconego rachunku, szczególnie w przypadku sporów o wysokie rachunki za najdroższe usługi, do czasu rozwiązania sporu konsumenci powinni mieć ciągły dostęp do podstawowych usług telefonicznych.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, aby ciągłość takiego dostępu była zapewniona tylko pod warunkiem, że abonent wnosi opłaty abonamentowe.
(17) Jakość i cena to kluczowe czynniki rynku konkurencyjnego i krajowe organy regulacyjne powinny być w stanie monitorować osiąganą jakość usług w przedsiębiorstwach wyznaczonych do spełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Wtedy, kiedy uznają za konieczne, organy regulacyjne powinny być w stanie podjąć odpowiednie środki w stosunku do jakości usług osiąganej przez przedsiębiorstwa wyznaczone do spełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Krajowe organy regulacyjne również powinny być w stanie monitorować osiąganą jakość usług innych dostawców publicznych sieci telefonicznych i/lub publicznie dostępnych usług telefonicznych dla użytkowników stacjonarnych.
(18) Tam gdzie to jest konieczne, Państwa Członkowskie powinny ustanowić mechanizmy finansowania kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej w przypadku, kiedy dowiedzie się, że ten obowiązek może być spełniony jedynie ze stratą lub po kosztach netto, które nie mieszczą się normalnych standardach handlowych Ważne jest zapewnienie, aby koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej był właściwie obliczony oraz aby finansowanie podejmowano z jak najmniejszym uszczerbkiem dla rynku i przedsiębiorstw, bądź aby było zgodne postanowieniami art. 87– 88 Traktatu.
(19) Jakakolwiek kalkulacja kosztu netto usługi powszechnej powinna uwzględniać koszty i przychody, jak również niematerialne korzyści wynikające ze świadczenia usługi powszechnej, ale nie powinna powstrzymywać przed osiągnięciem ogólnego celu, jakim jest zapewnienie, aby struktury cenowe odzwierciedlały koszty.
Jakiekolwiek koszty obowiązku świadczenia usługi powszechnej powinny być obliczane na podstawie przejrzystych procedur.
(20) Uwzględnianie korzyści niematerialnych oznacza, że w celu określenia całościowego obciążenia kosztami należy pomniejszyć bezpośredni koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej o wycenę w formie pieniężnej tych korzyści pośrednich, jakie przedsiębiorstwo osiąga z tytułu jego pozycji jako dostawcy usługi powszechnej.
(21) Gdy obowiązek świadczenia usługi powszechnej stanowi nieuzasadnione obciążenie dla przedsiębiorstwa, właściwe jest zezwolenie Państwom Członkowskim na ustanawianie mechanizmów dla sprawnego zwrotu kosztów netto.
Zwrot poprzez fundusze publiczne stanowi jedną z metod zwracania kosztów netto wynikających z obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Powinno się rozważyć, aby w sposób przejrzysty odzyskiwać koszty netto od wszystkich użytkowników w drodze opodatkowania przedsiębiorstw.
Państwa Członkowskie powinny być w stanie finansować koszty netto różnych składników usługi powszechnej za pomocą różnych mechanizmów lub finansować koszty netto niektórych lub wszystkich składników, używając jednego z dwóch lub kombinacji obu mechanizmów.
W przypadku zwrotu kosztów za pomocą opodatkowania przedsiębiorstw, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby metoda alokacji wśród nich była oparta na obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach oraz aby była zgodna z zasadą proporcjonalności.
Ta zasada nie powstrzymuje Państw Członkowskich przed zwolnieniami dla firm nowo wchodzących, które jeszcze nie osiągnęły znaczącej pozycji na rynku.
Każdy z mechanizmów finansowania powinien zapewniać, że uczestnicy rynku mają wkład w finansowanie jedynie obowiązku świadczenia usługi powszechnej, a nie innych działań, które nie łączą się bezpośrednio z wypełnianiem obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Mechanizmy zwrotu powinny we wszystkich przypadkach szanować zasady prawne Wspólnoty, a w szczególności, w przypadku mechanizmów rozdzielczych, zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.
Każdy mechanizm finansowania powinien zapewniać, żeby użytkownicy w jednym Państwie Członkowskim nie uczestniczyli w kosztach usługi powszechnej w innym Państwie Członkowskim, na przykład dzwoniąc z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego.
(22) W przypadku gdy Państwa Członkowskie zdecydują się finansować koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej z funduszy publicznych, należy rozumieć, że obejmuje ono finansowanie z budżetu administracji centralnej, włącznie z innymi źródłami finansowania publicznego, takimi jak loterie państwowe.
(23) Koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej może być ponoszony wspólnie przez wszystkie lub niektóre szczególne kategorie przedsiębiorstw.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby mechanizmy wspólnego ponoszenia kosztów szanowały zasady przejrzystości, najmniejszego uszczerbku dla rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności.
Zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku oznacza, że wkłady należy odzyskiwać w taki sposób, aby, tak jak dalece jest to możliwe, minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych, na przykład w drodze rozłożenia wkładów tak szeroko, jak to jest możliwe.
(24) Narodowe organy regulacyjne powinny być przekonane, że przedsiębiorstwa korzystające z finansowania usługi powszechnej zapewniają, w celu uzasadnienia swojego wniosku o finansowanie, dostateczny poziom szczegółowości w odniesieniu do konkretnych elementów wymagających takiego finansowania.
Plany Państw Członkowskich dotyczące wyceny finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej powinny być przekazane do Komisji w celu sprawdzenia zgodności z Traktatem.
Istnieją bodźce skłaniające wyznaczonych operatorów do podnoszenia naliczonych kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Dlatego Państwa Członkowskie powinny zapewnić skuteczną przejrzystość i kontrolę sum żądanych na finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
(25) Rynki komunikacji wciąż ewoluują pod względem używanych usług i środków technicznych stosowanych do dostarczenia ich użytkownikom.
Obowiązek świadczenia usługi powszechnej, zdefiniowany na poziomie Wspólnoty, powinien być przedmiotem okresowych ocen w celu zaproponowania jego zmiany lub określenia na nowo jego zakresu.
Taka ocena powinna brać pod uwagę ewoluujące warunki społeczne, handlowe i technologiczne oraz fakt, że jakakolwiek zmiana zakresu powinna stać się przedmiotem podwójnego testu usług, które stają się dostępne dla istotnej większości populacji, pociągając za sobą ryzyko społecznego wyobcowania tych, których na te usługi nie stać.
W przypadku jakiejkolwiek zmiany zakresu obowiązku świadczenia usługi powszechnej należy zadbać, aby jedne wybory technologiczne nie były promowane kosztem innych, aby nie nakładano nieproporcjonalnych obciążeń finansowych na przedsiębiorstwa sektorowe (w ten sposób stwarzając zagrożenie dla rozwoju rynku i innowacji) oraz aby nie obarczać konsumentów o niższych dochodach niesprawiedliwymi obciążeniami finansowymi.
Wszelkie zmiany zakresu automatycznie oznaczają, że wszelkie koszty netto mogą być finansowane z zastosowaniem metod dozwolonych w niniejszej dyrektywie.
Państwom Członkowskim nie wolno nakładać na uczestników rynku kontrybucji finansowych dotyczących środków, które nie są częścią obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Państwom Członkowskim wolno podejmować szczególne kroki (poza zakresem obowiązku świadczenia usługi powszechnej) i finansować je zgodnie z prawem Wspólnoty, ale nie w drodze udziałów wnoszonych przez uczestników rynku.
(26) Skuteczniejsza konkurencja na wszystkich rynkach dostępu i usług da większy wybór użytkownikom.
Stopień skutecznej konkurencji i wyboru jest różny w całej Wspólnocie, w Państwach Członkowskich, na poszczególnych obszarach geograficznych oraz na różnych rynkach dostępu i usług.
Niektórzy użytkownicy mogą być całkowicie uzależnieni od dostępu i usług świadczonych przez przedsiębiorstwa o znaczącej sile rynkowej.
Generalnie, ze względu na skuteczność i ze względów społecznych, ważne jest, aby usługi dostarczane przez przedsiębiorstwa o znaczącej sile rynkowej odzwierciedlały koszty.
Ze względu na skuteczność oraz ze względów społecznych taryfy dla użytkownika końcowego powinny odzwierciedlać uwarunkowania popytowe i kosztowe, pod warunkiem że to nie skutkuje naruszeniem konkurencji.
Istnieje ryzyko, że przedsiębiorstwo o znaczącej sile rynkowej może używać różnych środków mających na celu powstrzymanie wejścia (na rynek) konkurencji lub naruszenie zasad konkurencji, na przykład w drodze ustanawiania zbyt wysokich cen, ustanawiania drapieżnych cen, przymusowe łączenie usług detalicznych czy okazywanie nienależnych preferencji pewnym konsumentom.
Dlatego też krajowe organy regulacyjne powinny być uprawnione do nałożenia, jako środek ostateczny i po należytym rozpatrzeniu, regulacji detalicznych na przedsiębiorstwo o znaczącej sile rynkowej.
Można stosować ograniczanie cen, uśrednianie geograficzne lub podobne instrumenty, jak również środki, nieregulacyjne, takie jak publicznie dostępne porównania taryf detalicznych, w celu osiągnięcia podwójnego celu, jakim jest promowanie skutecznej konkurencji przy jednoczesnym realizowaniu potrzeb interesu publicznego, takich jak zachowanie przystępności publicznie dostępnych usług telefonicznych dla niektórych konsumentów.
Aby krajowe organy regulacyjne mogły wypełniać swoje obowiązki regulacyjne w tym obszarze, włącznie z narzuceniem jakichkolwiek regulacji cenowych, konieczny jest dostęp do informacji o właściwym rachunku kosztów.
Jednakże ograniczenia regulacyjne w usługach detalicznych należy nakładać tylko w przypadku, gdy krajowe organy regulacyjne uważają, iż odnośne środki stosowane w cenach hurtowych lub środki dotyczące wyboru lub wyboru wstępnego dostawcy nie osiągnęłyby celu, jakim jest zapewnienie skutecznej konkurencji i ochrony interesu publicznego.
(27) W przypadku gdy krajowy organ regulacyjny nałoży obowiązek wprowadzenia systemu ewidencji kosztów w celu wsparcia regulacji cenowych, on sam może podjąć się przeprowadzenia audytu rocznego, aby zapewnić zgodność z tym systemem ewidencji kosztów, pod warunkiem że posiada konieczny wykwalifikowany personel, lub może wymagać, aby audyt przeprowadził inny wykwalifikowany organ, niezależny od zainteresowanego operatora.
(28) Uważa się za konieczne dalsze stosowanie obowiązujących przepisów odnoszących się do minimalnego zestawu usług dzierżawy linii telekomunikacyjnych obecnych w ustawodawstwie Wspólnoty dotyczącym telekomunikacji, a w szczególności w dyrektywie Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [6], do chwili gdy krajowe organy regulacyjne nie stwierdzą, zgodnie z procedurami analizy rynkowej ustanowionymi w dyrektywie 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [7], że takie przepisy nie są już konieczne, ponieważ na ich terytorium rozwinął się wystarczająco konkurencyjny rynek.
Jest prawdopodobne, że stopień konkurencji może różnić się na różnych rynkach linii dzierżawionych w odniesieniu do zestawu minimalnego i na różnych częściach terytorium.
Podejmując analizę rynku, krajowe organy regulacyjne powinny dokonać oddzielnych ocen dla każdego rynku linii dzierżawionych w zestawie minimalnym, biorąc pod uwagę ich rozmiar geograficzny.
Usługi linii dzierżawionych stanowią usługi obowiązkowe, które mają być dostarczane bez uciekania się do jakichkolwiek mechanizmów wyrównawczych.
Zapewnienie linii dzierżawionych poza zestawem minimalnym powinno podlegać raczej ogólnym przepisom regulacyjnym dotyczącym sprzedaży detalicznej, a nie szczególnym wymaganiom dotyczącym dostarczania zestawu minimalnego.
(29) Krajowe organy regulacyjne mogą również, w świetle analizy odnośnego rynku, wymagać od operatorów komórkowych o znaczącej sile rynkowej, aby dali swoim abonentom możliwość dostępu do usług każdego wzajemnie połączonego dostawcy publicznie dostępnych usług telefonicznych na zasadzie indywidualnych wywołań lub w drodze z góry dokonanego wyboru.
(30) Umowy to dla użytkowników i konsumentów ważne narzędzie zapewnienia minimalnego poziomu przejrzystości informacji i zabezpieczenia prawnego.
Większość usługodawców działających w środowisku konkurencyjnym zawiera umowy ze swoimi klientami, ponieważ są one handlowo pożądane.
W uzupełnieniu przepisów niniejszej dyrektywy do transakcji konsumenckich dotyczących sieci i usług elektronicznych stosują się wymagania istniejącego ustawodawstwa Wspólnoty dotyczącego ochrony konsumentów w odniesieniu do umów, a w szczególności dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich [8] oraz dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [9].
W szczególności konsumenci powinni mieć minimum pewności prawnej odnośnie do ich stosunków umownych z bezpośrednim dostawcą usług telefonicznych, takiej, aby warunki umowy, warunki, jakość usług, warunki rozwiązania umowy i zaprzestania świadczenia usługi, środki kompensacyjne i rozwiązywanie sporów były określone w ich umowach.
W przypadku gdy usługodawcy inni niż bezpośredni dostawcy usług telefonicznych zawierają umowy z konsumentami, również w tych umowach powinna być zawarta ta sama informacja.
Środki zmierzające do zapewnienia przejrzystości cen, taryf i warunków zwiększą zdolność konsumentów do zoptymalizowania wyboru i w ten sposób do korzystania w pełni z konkurencji na rynku.
(31) Użytkownicy końcowi powinni mieć dostęp do publicznie dostępnych informacji o usługach łączności.
Państwa Członkowskie powinny być w stanie monitorować jakość usług oferowanych na ich terytorium.
Krajowe organy regulacyjne powinny być w stanie systematycznie zbierać informacje o jakości usług oferowanych na ich terytorium na podstawie kryteriów pozwalających na porównywanie dostawców usług i Państw Członkowskich.
Jest prawdopodobne, że przedsiębiorstwa dostarczające usługi łączności, działające w konkurencyjnym środowisku, zechcą dla korzyści handlowych publicznie udostępniać wystarczające i aktualne informacje o swoich usługach.
(32) Użytkownicy końcowi powinni mieć możliwość korzystania z gwarancji współdziałania wszelkiego sprzętu do odbioru telewizji cyfrowej sprzedawanego we Wspólnocie.
Państwa Członkowskie powinny być w stanie wymagać minimalnych zharmonizowanych norm w odniesieniu do takiego sprzętu.
Takie normy powinny być od czasu do czasu przyjmowane, w miarę rozwoju rynku i technologii.
(33) Jest pożądane, aby umożliwić konsumentom najpełniejszą z możliwych możność podłączenia się do odbiorników telewizji cyfrowej.
Współdziałanie to koncept ewoluujący na dynamicznych rynkach.
Organy ustanawiające normy powinny uczynić wszystko, co jest w ich mocy, aby zapewnić ewolucję odpowiednich norm wraz z technologiami, których dotyczą.
Podobnie jest ważne, aby zapewnić wyposażenie telewizorów w złącza zdolne do przesyłania wszystkich koniecznych składników sygnału cyfrowego, włączając strumienie audio i wideo, informacje o dostępie warunkowym, informacje o serwisie, informacje o interfejsie programu aplikacyjnego (API) oraz informacje o zabezpieczeniu przed kopiowaniem.
Dlatego niniejsza dyrektywa zapewnia, że funkcjonalność otwartego interfejsu dla cyfrowych odbiorników telewizyjnych nie będzie ograniczana przez operatorów sieciowych, dostawców usług czy producentów sprzętu i będzie dalej ewoluowała równolegle z rozwojem technologii.
Realizację, poprzez mechanizm, jaki narzuca rynek, powszechnego standardu dla wyświetlania i prezentacji usług cyfrowej telewizji interaktywnej, uważa się za korzystną dla konsumentów.
Państwa Członkowskie i Komisja mogą podejmować inicjatywy polityczne, zgodne z Traktatem, w celu pobudzenia takich prac rozwojowych.
(34) Wszyscy użytkownicy końcowi powinni nadal korzystać z dostępu do usług telefonisty/telefonistki niezależnie od organizacji, która zapewnia dostęp do publicznej sieci telefonicznej.
(35) Zapewnienie usług biura numerów oraz spisów abonentów już jest otwarte dla konkurencji.
Przepisy niniejszej dyrektywy uzupełniają przepisy dyrektywy 97/66/WE, dając abonentom prawo do umieszczania ich danych osobowych w drukowanym lub elektronicznym spisie abonentów.
Wszyscy usługodawcy, którzy przypisują numery telefoniczne swoim abonentom, są zobowiązani udostępnić odnośne informacje w sposób uczciwy, uwzględniający koszty i niedyskryminacyjny.
(36) Jest ważne, aby użytkownicy byli w stanie wywołać jeden europejski numer alarmowy "112" oraz wszelkie inne krajowe alarmowe numery telefoniczne bezpłatnie, z dowolnego telefonu, włączając publiczne automaty telefoniczne, bez korzystania z jakiejkolwiek formy płatności.
Państwa Członkowskie powinny były już podjąć konieczne przygotowanie organizacyjne, najlepiej odpowiadające krajowej organizacji systemów alarmowych w celu zapewnienia, że wywołania tego numeru spotkają się z właściwą odpowiedzią i że ktoś się nimi odpowiednio zajmie.
Informacja o miejscu, w którym znajduje się osoba dzwoniąca, udostępniana służbom ratunkowym, poprawi poziom ochrony i bezpieczeństwa użytkowników służb "112" i pomoże służbom ratunkowym, w stopniu możliwym technicznie, w wykonywaniu ich obowiązków, pod warunkiem że zagwarantuje się przeniesienie wywołań i towarzyszących im danych do służb ratunkowych.
Odbiór i wykorzystanie takich informacji powinny być zgodne z odnośnym prawem Wspólnoty o przetwarzaniu danych personalnych.
Stałe udoskonalenia technologii komputerowych będą stopniowo umożliwiać jednoczesne obsługiwanie kilku języków w tych sieciach, po rozsądnych kosztach.
To z kolei zapewni dodatkowe bezpieczeństwo obywatelom europejskim korzystającym z numeru alarmowego "112".
(37) Łatwy dostęp do międzynarodowych usług telefonicznych jest istotny dla europejskich obywateli i firm.
"00" ustanowiono jako standardowy kod międzynarodowego dostępu telefonicznego we Wspólnocie.
Dopuszcza się wprowadzanie lub kontynuację specjalnych ustaleń dotyczących przeprowadzania rozmów telefonicznych między przyległymi miejscowościami, po obu stronach granic między Państwami Członkowskimi.
Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna (ITU) przypisała przestrzeni numerowej telefonii europejskiej kod "3883", zgodnie z Zaleceniem ITU E.164.
W celu zapewnienia łączenia rozmów z przestrzenią numerową telefonii europejskiej przedsiębiorstwa obsługujące publiczne sieci telefoniczne powinny zapewnić bezpośrednie lub pośrednie wzajemne łączenie wywołań korzystających z kodu "3883" z przestrzenią numerową telefonii europejskiej obsługującą sieci wymienione w odnośnych normach Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych (ETSI).
Takie ustalenia o wzajemnym łączeniu powinny podlegać przepisom dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) [10].
(38) Dostęp użytkowników końcowych do wszystkich zasobów numerowych we Wspólnocie jest zasadniczym warunkiem wstępnym dla poszczególnych rynków.
Powinien on obejmować bezpłatne numery telefoniczne, stawki specjalne oraz inne numery niegeograficzne, z wyjątkiem przypadków, w których wywoływany abonent postanowił, z powodów handlowych, ograniczyć dostęp z pewnych obszarów geograficznych.
Taryfy pobierane od stron dzwoniących spoza zainteresowanych Państw Członkowskich nie mogą być takie same jak w przypadku stron dzwoniących z terytorium Państwa Członkowskiego.
(39) Wybieranie tonowe oraz identyfikacja rozmów przychodzących są już zwykle dostępne w nowoczesnych centralach telefonicznych i dlatego mogą być coraz szerzej udostępniane niewielkim kosztem lub bez ponoszenia kosztów.
Wybieranie tonowe jest stosowane coraz częściej po to, aby użytkownik mógł interaktywnie korzystać ze szczególnych usług i usług dodatkowych, włącznie z usługami oferującymi wartość dodaną, podczas gdy brak tej usługi dodatkowej może nie pozwolić użytkownikowi na korzystanie z takich usług.
Państwa Członkowskie, w których takie usługi dodatkowe są już dostępne, nie muszą wprowadzać obowiązku ich udostępnienia.
Dyrektywa 97/66/WE chroni prywatność użytkowników w odniesieniu do szczegółowych rachunków telefonicznych, dając im środki ochrony ich prawa do prywatności po wprowadzeniu identyfikacji rozmów przychodzących.
Rozwój tych usług na podstawie paneuropejskiej byłoby z korzyścią dla konsumentów i jest popierany w niniejszej dyrektywie.
(40) Przenoszenie numeru jest kluczowym czynnikiem ułatwiającym podejmowanie wyborów przez konsumentów oraz skuteczną konkurencję w konkurencyjnym środowisku telekomunikacyjnym w ten sposób, że użytkownicy końcowi, którzy sobie tego zażyczą, powinni mieć możliwość zachowania numeru/numerów w publicznej sieci telefonicznej niezależnie od tego, która organizacja świadczy usługę.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje zapewnienia tej usługi dodatkowej w przypadku połączeń z publiczną siecią telefoniczną między numerami stacjonarnymi i niestacjonarnymi.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zastosować przepisy dotyczące przenoszenia numerów między sieciami stacjonarnymi i komórkowymi
(41) Wpływ przenoszenia numerów znacznie wzrasta w przypadku, gdy istnieje przejrzysta informacja o taryfach, zarówno dla użytkowników końcowych, którzy przenoszą swój numer, jak i dla tych użytkowników końcowych, którzy dzwonią do tych, którzy przenieśli swoje numery.
Krajowe organy regulacyjne powinny, tam gdzie to jest możliwe, umożliwić odpowiednią przejrzystość taryf jako część wprowadzania przenoszenia numerów.
(42) Zapewniając kierowanie się kosztami przy ustalaniu cen za połączenia wzajemne w odniesieniu do wprowadzenia przenoszenia numerów, krajowe organy regulacyjne mogą uwzględnić ceny dostępne na porównywalnych rynkach.
(43) Obecnie Państwa Członkowskie nakładają na sieci określone obowiązki upowszechniania "must carry" odnośnie do publicznego rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych.
Państwa Członkowskie powinny być w stanie nakładać proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa podlegające ich jurysdykcji, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej, ale takie obowiązki powinny być nakładane tam, gdzie są one konieczne do osiągnięcia celów wynikających z interesu ogółu, wyraźnie określonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty, oraz powinny być proporcjonalne, przejrzyste i powinny podlegać okresowym ocenom.
Obowiązki upowszechniania "must carry" nakładane przez Państwa Członkowskie powinny mieścić się w granicach rozsądku, to znaczy powinny być proporcjonalne i przejrzyste w świetle jasno określonych celów interesu ogólnego oraz mogą, tam gdzie to jest właściwe, pociągać za sobą klauzulę o proporcjonalnym wynagrodzeniu.
W zakres takich obowiązków upowszechniania "must carry" może wchodzić transmitowanie usług specjalnie pomyślanych jako umożliwienie odpowiedniego dostępu użytkownikom niepełnosprawnym.
(44) Do sieci używanych do rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych zalicza się sieci nadawcze kablowe, satelitarne i naziemne.
Można również do nich zaliczyć inne sieci o tyle, o ile znacząca liczba użytkowników końcowych używa takich sieci jako swojego głównego sposobu odbioru programów radiowych czy telewizyjnych.
(45) Serwisy dostarczające treści takich, jak oferta sprzedaży łączonej dźwiękowej lub telewizyjnej treści programowej, nie podlegają wspólnym ramom regulacyjnym dla sieci i usług łączności elektronicznej.
Niniejsza dyrektywa nie narusza środków podejmowanych na poziomie krajowym, zgodnie z prawem Wspólnoty, w odniesieniu do takich usług.
(46) W przypadku gdy Państwo Członkowskie zechce zapewnić dostarczanie innych określonych usług na terenie swojego kraju, takie obowiązki winny być wprowadzane na podstawie rachunku kosztów efektywnych oraz poza zakresem obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Odpowiednio, Państwa Członkowskie mogą podejmować dodatkowe środki (takie jak umożliwienie rozwoju infrastruktury lub usług w warunkach, gdy rynek nie zaspokaja w stopniu zadowalającym potrzeb użytkowników końcowych lub konsumentów) w zgodzie z prawem Wspólnoty.
W reakcji na inicjatywę Komisji e-Europa uczestnicy lizbońskiego spotkania Rady Europejskiej w dniach 23 i 24 marca 2000 r. wezwali Państwa Członkowskie do zapewnienia wszystkim szkołom dostępu do Internetu i zasobów multimedialnych.
(47) W kontekście, jaki stwarza środowisko konkurencyjne, krajowe organy regulacyjne zajmujące się kwestiami odnoszącymi się do praw użytkowników końcowych powinny brać pod uwagę poglądy zainteresowanych stron, włączając użytkowników i konsumentów.
Należy mieć skuteczne procedury zajmowania się sporami między, z jednej strony, konsumentami, a przedsiębiorstwami świadczącymi publicznie dostępne usługi łączności z drugiej strony.
Państwa Członkowskie powinny w pełni wziąć pod uwagę zalecenie Komisji 98/257/WE z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad, jakie stosują się do organów odpowiedzialnych za pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich [11].
(48) Współregulacje mogłyby być właściwym sposobem stymulowania wyższych norm jakościowych i lepszego działania usług.
Przy ustanawianiu współregulacji powinno się kierować tymi samymi zasadami, co przy formalnych regulacjach, tzn. obiektywnością, zasadnością, proporcjonalnością, niedyskryminacją i przejrzystością.
(49) Niniejsza dyrektywa powinna zapewniać elementy ochrony konsumenta, włączając jasne warunki umowne i rozwiązywanie sporów oraz przejrzystość taryf dla konsumentów.
Powinna również zachęcać do rozszerzenia takich korzyści na inne kategorie użytkowników, w szczególności na małe i średnie przedsiębiorstwa.
(50) Przepisy niniejszej dyrektywy nie powstrzymują Państw Członkowskich przed podejmowaniem środków uzasadnionych względami określonymi w art. 30 i 46 Traktatu, w szczególności względami bezpieczeństwa publicznego, polityki publicznej i moralności publicznej.
(51) Ponieważ cele proponowanych działań — to znaczy ustanowienie wspólnego poziomu usługi powszechnej w dziedzinie telekomunikacji wszystkim użytkownikom europejskim oraz poziomu zharmonizowania warunków dostępu do i korzystania ze stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych oraz ze związanych z nimi publicznie dostępnych usług telefonicznych, a także uzyskanie zharmonizowanych ram dla regulacji usług łączności elektronicznej, sieci łączności elektronicznej i związanych z nią usług dodatkowych — nie mogą być osiągnięte przez Państwa Członkowskie w stopniu wystarczającym, a tym samym, z powodu skali czy skutku działań, mogą być łatwiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(52) Środki konieczne dla wprowadzenia niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES, CELE I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres i cele
1.
W ramach dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) niniejsza dyrektywa zawiera postanowienia dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej dla użytkowników końcowych.
Celem jest zapewnienie dostępu w całej Wspólnocie do publicznie dostępnych usług dobrej jakości poprzez skuteczną konkurencję i wybór, a także zajęcie się okolicznościami, w jakich rynek nie zaspokaja w sposób zadowalający potrzeb użytkowników końcowych.
2.
Niniejsza dyrektywa określa prawa użytkowników końcowych i odpowiadające im obowiązki przedsiębiorstw udostępniających publicznie dostępne sieci i usługi łączności elektronicznej.
W odniesieniu do zapewnienia świadczenia usługi powszechnej w środowisku rynków otwartych i konkurencyjnych, niniejsza dyrektywa definiuje minimalny zestaw usług określonej jakości, do których mają dostęp wszyscy użytkownicy końcowi, po cenie przystępnej w świetle konkretnych warunków krajowych, bez naruszania konkurencji.
Niniejsza dyrektywa również ustanawia obowiązki dotyczące zapewnienia pewnych usług obowiązkowych, takich jak detaliczne zapewnienie linii dzierżawionych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Stosuje się również następujące definicje:
a) "publiczny automat telefoniczny" oznacza aparat telefoniczny dostępny dla ogółu społeczeństwa, za korzystanie z którego można płacić monetami lub kartami kredytowymi/debetowymi lub kartami przedpłatowymi, włączając karty z kodami wybierania numerów;
b) "publiczna sieć telefoniczna" oznacza sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych; wspiera ona przesyłanie między urządzeniami końcowymi sieci komunikatów głosowych, a także innych form komunikacji takich jak faks i dane;
c) "publicznie dostępna usługa telefoniczna" oznacza usługę dostępną publicznie dla inicjowania i odbierania wywołań krajowych i międzynarodowych oraz dostęp do służb ratunkowych poprzez numer lub numery istniejące w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej i dodatkowo może, w przypadku gdy jest to właściwe, zawierać jedną lub więcej z następujących usług: zapewnienie pomocy telefonisty/telefonistki, biuro numerów, spisy abonentów, zapewnienie płatnych publicznych automatów telefonicznych, zapewnienie usług na szczególnych warunkach, zapewnienie specjalnych udogodnień klientom niepełnosprawnym lub mającym szczególne potrzeby społeczne lub zapewnienie usług niegeograficznych;
d) "numer geograficzny" oznacza numer istniejący w krajowym planie numeracji telefonicznej, w którym część jego struktury cyfrowej zawiera informację o znaczeniu geograficznym wykorzystywaną do przekierowywania wywołań tam, gdzie fizycznie mieści się urządzenie końcowe sieci (UKS);
e) "urządzenie końcowe sieci" (UKS) oznacza fizyczne miejsce, w którym abonent otrzymuje dostęp do sieci łączności publicznej; w przypadku sieci stosujących przełączanie lub przekierowywanie, UKS identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego, który może być łączony z numerem lub nazwiskiem abonenta;
f) "numery niegeograficzne" to numery istniejące w krajowym planie numeracji, które nie są geograficzne.
Zalicza się do nich m.in. (numery) komórkowe, bezpłatne i płatne po najwyższych stawkach.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZEK ŚWIADCZENIA USŁUGI POWSZECHNEJ OBEJMUJĄCY OBOWIĄZKI SPOŁECZNE
Artykuł 3
Dostępność usługi powszechnej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że usługi ustanowione w niniejszym rozdziale będą dostępne w określonej jakości dla wszystkich użytkowników końcowych, niezależnie od geograficznego umiejscowienia oraz z uwzględnieniem konkretnych warunków krajowych, po przystępnej cenie.
2.
Państwa Członkowskie określą najskuteczniejsze i najodpowiedniejsze podejście do zapewnienia wprowadzenia usługi powszechnej, z zachowaniem zasad obiektywności, przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności.
Podejmą starania w celu minimalizacji naruszeń rynku, w szczególności zapewniania usług po cenach lub na warunkach odbiegających od normalnych warunków handlowych, z zachowaniem poszanowania interesu publicznego.
Artykuł 4
Zapewnienie dostępu stacjonarnego
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby co najmniej jedno przedsiębiorstwo spełniło wszelkie wnioski mieszczące się w granicach rozsądku o stacjonarne podłączenie do publicznej sieci telefonicznej oraz o dostęp do publicznie dostępnych usług telefonicznych.
2.
Tak zapewnione podłączenie powinno zezwalać użytkownikom końcowym na inicjowanie i otrzymywanie wywołań lokalnych, krajowych i międzynarodowych, komunikację faksową, przesyłanie danych z szybkościami pozwalającymi na funkcjonalny dostęp do Internetu, biorąc pod uwagę przeważające technologie wykorzystywane przez większość abonentów oraz technologiczne możliwości zastosowań.
Artykuł 5
Biura numerów i spisy abonentów telefonicznych
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
a) udostępniono użytkownikom końcowym co najmniej jeden pełny spis abonentów telefonicznych w formie zatwierdzonej przez odnośne władze, spis może być w postaci drukowanej lub elektronicznej, lub w obu postaciach, oraz aby aktualizowano go regularnie, co najmniej raz w roku;
b) zapewniono wszystkim użytkownikom końcowym, włączając użytkowników płatnych publicznych automatów telefonicznych, co najmniej jedno pełno zakresowe biuro numerów.
2.
Spisy wymienione w ust. 1 obejmują, z zastrzeżeniem przepisów art. 11 dyrektywy 97/66/WE, wszystkich abonentów publicznie dostępnych usług telefonicznych.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby przedsiębiorstwa świadczące usługi określone w ust. 1 stosowały zasadę niedyskryminacji wobec informacji dostarczonej im przez inne przedsiębiorstwa.
Artykuł 6
Publiczne płatne automaty telefoniczne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby krajowe organy regulacyjne mogły nakładać obowiązki na przedsiębiorstwa mające na celu udostępnienie publicznych, płatnych automatów telefonicznych dla zaspokojenia potrzeb użytkowników końcowych, mieszczących się w granicach rozsądku, pod względem pokrycia geograficznego, liczby telefonów, dostępności takich telefonów dla użytkowników niepełnosprawnych oraz jakości usług.
2.
Państwo Członkowskie zapewni, aby jego organ regulacyjny mógł zadecydować o nienakładaniu obowiązków wymienionych w ust. 1 na całym swoim terytorium lub jego części, jeśli przekona się, na podstawie konsultacji zainteresowanych stron określonych w art. 33, że te usługi dodatkowe lub porównywalne usługi są szeroko dostępne.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią możliwość dokonywania wywołań alarmowych z publicznych płatnych automatów telefonicznych przy użyciu jednego europejskiego numeru alarmowego "112" oraz innych krajowych numerów alarmowych, w obu przypadkach bezpłatnie i bez konieczności stosowania jakiejkolwiek formy płatności.
Artykuł 7
Szczególne środki dla użytkowników niepełnosprawnych
1.
Tam gdzie sytuacja tego wymaga, Państwa Członkowskie podejmą specjalne środki na rzecz niepełnosprawnych użytkowników końcowych w celu zapewnienia dostępu i przystępności publicznie dostępnych usług telefonicznych, włączając dostęp do służb ratunkowych, usług biura numerów i spisów abonentów telefonicznych, równych z tymi, z jakich korzystają inni użytkownicy końcowi.
2.
Państwa Członkowskie mogą podejmować, z uwzględnieniem warunków krajowych, konkretne środki zapewnienia niepełnosprawnym użytkownikom końcowym możliwości skorzystania z wyboru przedsiębiorstw i usługodawców dostępnych większości użytkowników końcowych.
Artykuł 8
Wyznaczanie przedsiębiorstw
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć jedno lub więcej przedsiębiorstw do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej określonej w art. 4-7 oraz, w przypadkach, do których się odnosi, art. 9 ust. 2, tak aby pokryć całość terytorium kraju.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczać różne przedsiębiorstwa lub zespoły przedsiębiorstw do świadczenia różnych składników usługi powszechnej lub pokrycia różnych części terytorium kraju.
2.
Wyznaczając przedsiębiorstwa w części lub na całym terytorium kraju do obowiązku świadczenia usługi powszechnej, Państwa Członkowskie czynią to z zastosowaniem sprawnego, obiektywnego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego mechanizmu wyznaczania, w którym żadne przedsiębiorstwo nie jest z góry wykluczone z procesu wyznaczania.
Takie metody wyznaczania mają zapewniać wydajne świadczenie usługi powszechnej oraz mogą być stosowane jako sposób określania kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej zgodnie z art. 12.
Artykuł 9
Przystępność taryf
1.
Krajowe organy regulacyjne monitorują rozwój oraz poziom taryf detalicznych usług wymienionych w art. 4-7 jako podlegających obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej i świadczonych przez wyznaczone przedsiębiorstwa, szczególnie w odniesieniu do krajowych cen konsumpcyjnych i dochodów konsumentów.
2.
Państwa Członkowskie mogą, z uwzględnieniem warunków krajowych, zażądać, aby wyznaczone przedsiębiorstwa zapewniły konsumentom opcjonalne taryfy lub pakiety, które odbiegają od tych, które zapewniają na normalnych warunkach, w szczególności w celu zapewnienia, żeby osoby z niskimi przychodami lub mające szczególne potrzeby społeczne nie powstrzymywały się przed ocenianiem lub korzystaniem z publicznie dostępnej usługi telefonicznej.
3.
Państwa Członkowskie mogą — oprócz jakiegokolwiek postanowienia, że wyznaczone przedsiębiorstwa mają zapewniać specjalne opcje taryfowe czy stosować się do limitów cenowych lub uśredniania geograficznego — zapewnić wsparcie konsumentom zidentyfikowanym jako mający niskie przychody lub szczególne potrzeby społeczne.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od przedsiębiorstw obarczonych obowiązkiem określonym w art. 4-7 stosowania jednolitych taryf, włączając uśrednianie geograficzne, na całym terytorium, z uwzględnieniem warunków krajowych lub dostosowania się do limitów cenowych.
5.
W przypadku gdy wyznaczone przedsiębiorstwo ma obowiązek zapewnić specjalne opcje taryfowe, włączając uśrednianie geograficzne, lub zastosować się do limitów cenowych, krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby warunki były w pełni przejrzyste oraz zostały opublikowane i zastosowane zgodnie z zasadą niedyskryminacji.
Krajowe władze regulacyjne mogą zażądać modyfikacji lub wycofania określonych planów.
Artykuł 10
Kontrola wydatków
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wyznaczone przedsiębiorstwa, dostarczając usług dodatkowych i usług ponad te, o których mowa w art. 4-7 oraz 9 ust. 2, ustanawiały warunki w taki sposób, aby abonent nie był zobligowany do płacenia za usługi dodatkowe lub usługi, które nie są konieczne lub wymagane dla zamówionej usługi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wyznaczone przedsiębiorstwa obarczone obowiązkiem na mocy art. 4-7 i 9 ust. 2 świadczyły określone usługi dodatkowe i usługi wymienione w załączniku I część A w celu umożliwienia abonentom monitorowania i kontrolowania wydatków oraz unikania nieuzasadnionego odłączenia od usługi.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby odnośne władze były w stanie odstąpić od wymagań ust. 2 na części lub na całym terytorium kraju, jeśli uznają, że ta usługa dodatkowa jest szeroko dostępna.
Artykuł 11
Jakość usług świadczonych przez wyznaczone przedsiębiorstwa
1. Krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby wyznaczone przedsiębiorstwa obarczone obowiązkami na mocy art. 4-7 i 9 ust. 2 publikowały zadowalające i aktualne informacje dotyczące ich wywiązywania się ze świadczenia usługi powszechnie dostępnej, na podstawie parametrów jakości obsługi, definicji i metod pomiaru, wymienionych w załączniku III.
2.
Krajowe organy regulacyjne mogą określać, między innymi, dodatkowe normy jakości usług, w przypadku gdy opracowano odnośne parametry, aby oceniać wywiązywanie się wyznaczonych przedsiębiorstw ze świadczenia usług na rzecz niepełnosprawnych użytkowników końcowych i niepełnosprawnych konsumentów.
Krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby informacje dotyczące wywiązywania się przedsiębiorstw w stosunku do tych parametrów również były publikowane i udostępniane krajowym organom regulacyjnym.
3.
Krajowe ograny regulacyjne mogą, dodatkowo, określić zawartość, formę i sposób podania informacji, która ma być opublikowana, w celu zapewnienia użytkownikom końcowym i konsumentom dostępu do wyczerpującej, porównywalnej i przyjaznej dla użytkownika informacji.
4.
Krajowe organy regulacyjne powinny być w stanie wyznaczać cele odnośnie do wywiązywania się z obowiązku tym przedsiębiorstwom obarczonym obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, co najmniej na mocy art. 4.
Czyniąc to, krajowe organy regulacyjne biorą pod uwagę poglądy zainteresowanych stron, w szczególności te, o których mowa w art. 33.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają krajowym organom regulacyjnym możliwość monitorowania, jak wyznaczone przedsiębiorstwa podporządkowują się tym celom.
6.
Uporczywe niewywiązywanie się z obowiązku może skutkować podjęciem szczególnych środków zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [13].
Krajowe organy regulacyjne są w stanie zarządzać niezależne audyty lub podobne oceny danych odnoszących się do wywiązywania się z obowiązku, opłacane przez zainteresowane przedsiębiorstwo, w celu zapewnienia dokładności i porównywalności danych udostępnionych przez przedsiębiorstwa obarczone obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej.
Artykuł 12
Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej
1.
W przypadku gdy krajowe organy regulacyjne uznają, że świadczenie usługi powszechnej określonej w art. 3-10 może stanowić niesprawiedliwe obciążenie przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia usługi powszechnej, obliczają one koszty netto świadczenia tej usługi.
W tym celu krajowe organy regulacyjne:
a) obliczają koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej, biorąc pod uwagę każdą korzyść rynkową przypadającą na przedsiębiorstwo wyznaczone do świadczenia usługi powszechnej, zgodnie z załącznikiem IV część A; lub
b) wykorzystują koszty netto świadczenia usługi powszechnej określone przez mechanizm wyznaczania zgodnie z art. 8 ust. 2.
2.
Rachunki lub inne informacje służące za podstawę obliczania kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej na mocy ust. 1 lit. a) są przedmiotem audytów lub weryfikacji przeprowadzanych przez krajowy organ regulacyjny lub organ niezależny od zainteresowanych stron i są zatwierdzane przez ten krajowy organ regulacyjny.
Wyniki kalkulacji kosztu oraz wnioski z audytu są publicznie dostępne.
Artykuł 13
Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej
1.
W przypadku gdy, na podstawie kalkulacji kosztu netto określonego w art. 12, krajowe organy regulacyjne stwierdzą, iż na danym przedsiębiorstwie spoczywają niesprawiedliwe obciążenia, Państwa Członkowskie, w odpowiedzi na wniosek wyznaczonego przedsiębiorstwa, decydują:
a) wprowadzić mechanizm kompensowania temu przedsiębiorstwu określonego kosztu netto, na przejrzystych warunkach, z funduszy publicznych; lub
b) podzielić koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej.
2.
W przypadku gdy koszt netto jest ponoszony wspólnie na mocy ust. 1 lit. b), Państwa Członkowskie ustanawiają mechanizm dzielenia kosztów, zarządzany przez krajowy organ regulacyjny lub organ niezależny od beneficjantów pod nadzorem krajowego organu regulacyjnego.
Dopuszcza się finansowanie jedynie kosztu netto, ustalonego zgodnie z art. 12, obowiązku ustanowionego w art. 3-10.
3.
Mechanizm dzielenia kosztów respektuje zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, zgodnie z zasadami w załączniku IV część B. Państwa Członkowskie mogą zdecydować nie wymagać wkładów od przedsiębiorstw, których krajowy obrót jest niższy od wyznaczonego limitu.
4.
Żadne opłaty związane z dzieleniem kosztu obowiązku świadczenia usługi powszechnej nie będą łączone i będą określanie oddzielnie dla każdego przedsiębiorstwa.
Takich opłat nie nakłada się na i nie pobiera się od przedsiębiorstw, które nie świadczą usług na terytorium Państwa Członkowskiego, które ustanowiło mechanizm dzielenia kosztów.
Artykuł 14
Przejrzystość
1.
W przypadku ustanowienia mechanizmu dzielenia kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej określonego w art. 13 krajowe organy regulacyjne zapewniają publiczny dostęp do zasad dzielenia kosztów i szczegółów zastosowanego mechanizmu.
2.
Zgodnie ze wspólnotowymi i krajowymi zasadami dotyczącymi poufności w interesach, krajowe organy regulacyjne zapewniają publikację rocznego sprawozdania podającego wyliczony koszt obowiązku świadczenia usługi powszechnej, określającego wkład wszystkich zaangażowanych przedsiębiorstw oraz określający wszelkie korzyści rynkowe, jakie mogły przypaść przedsiębiorstwu/przedsiębiorstwom wyznaczonym do świadczenia usługi powszechnej, w przypadku istnienia i działania funduszu.
Artykuł 15
Ponowny przegląd i zakres usługi powszechnej
1.
Komisja okresowo ocenia zakres usługi powszechnej, w szczególności w celu zaproponowania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zmian i określenia na nowo tego zakresu.
Oceny przeprowadza się za pierwszym razem dwa lata po złożeniu wniosku opisanego w art. 38 ust. 1 akapit drugi, a następnie co trzy lata.
2.
Taką ocenę podejmuje się z uwzględnieniem zmian społecznych, ekonomicznych i technologicznych, biorąc pod uwagę, między innymi, mobilność i szybkości przesyłania danych w świetle przeważających technologii wykorzystywanych przez większość abonentów.
Proces oceny podejmuje się zgodnie z Załącznikiem V. Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odnośnie do wyników tej oceny.
ROZDZIAŁ III
OGRANICZENIA REGULACYJNE NAKŁADANE NA PRZEDSIĘBIORSTWA O ZNACZĄCEJ SILE RYNKOWEJ NA OKREŚLONYCH RYNKACH
Artykuł 16
Przegląd zobowiązań
1.
Państwa Członkowskie podtrzymują wszelkie zobowiązania odnoszące się do:
a) taryf detalicznych na zapewnienie dostępu do i korzystanie z publicznej sieci telefonicznej, nałożonych na mocy art. 17 dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usługi powszechnej w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [14];
b) wyboru lub wyboru wstępnego dostawcy, nałożonego mocą dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienia usługi powszechnej oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwar tej sieci (ONP) [15];
c) łączy dzierżawionych, nałożonych na mocy art. 3-4, 6- 8 i 10 dyrektywy 92/44/EWG;
do czasu przeprowadzenia oceny i dokonania ustaleń zgodnie z procedurą wymienioną w ust. 3 tego artykułu.
2.
Komisja wskaże odnośne rynki dla zobowiązań odnoszących się do rynków detalicznych we wstępnym zaleceniu dotyczącym odnośnych rynków produktów i usług oraz w decyzji określającej rynki ponadnarodowe, które winny być podjęte zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne podejmowały, tak szybko jak to jest możliwe po wejściu w życie niniejszej dyrektywy oraz okresowo po tym terminie, analizę rynku zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) w celu ustalenia, czy zachować, zmienić, czy znieść zobowiązania odnoszące się do rynków detalicznych.
Podjęte środki podlegają procedurze określonej w art. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Artykuł 17
Ograniczenia regulacyjne w usługach detalicznych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, w przypadku gdy:
a) w wyniku analizy rynkowej przeprowadzonej zgodnie z art. 16 ust. 3 krajowe organy regulacyjne ustalą, że dany rynek detaliczny określony zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) nie jest skutecznie konkurencyjny; oraz
b) krajowe organy regulacyjne dojdą do wniosku, że obowiązki nałożone na mocy dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) lub art. 19 tej dyrektywy nie skutkowałyby osiągnięciem celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
krajowe organy regulacyjne nałożą właściwe obowiązki regulacyjne na przedsiębiorstwa określone jako mające znaczącą siłę rynkową na danym rynku detalicznym zgodnie art. 14 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
2.
Obowiązki nałożone na mocy ust. 1 opierają się na naturze zidentyfikowanego problemu i są proporcjonalne do i uzasadnione w świetle celów ustanowionych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Nałożone obowiązki mogą dotyczyć wymagania, aby określone przedsiębiorstwa nie ustanawiały nadmiernych cen, hamowały wejście na rynek lub ograniczały konkurencję w drodze ustalania drapieżnych cen, nie okazywały niezasłużonych preferencji określonym użytkownikom końcowym czy nierozsądnie łączyły usługi.
Wobec takich przedsiębiorstw krajowe organy regulacyjne mogą zastosować odpowiednie środki limitowania cen detalicznych, środki kontroli poszczególnych taryf lub środki zorientowania taryf na koszty lub ceny na porównywalnych rynkach, w celu ochrony interesów użytkownika końcowego przy wspieraniu skutecznej konkurencji.
3.
Krajowe organy regulacyjne przedkładają Komisji, na życzenie, informacje dotyczące zastosowanych ograniczeń detalicznych oraz, gdzie stosowne, systemy ewidencji kosztów stosowane przez zainteresowane przedsiębiorstwa.
4.
Krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby w przypadku gdy przedsiębiorstwo podlega regulacjom taryf detalicznych lub innym istotnym ograniczeniom detalicznym, wprowadzono w życie konieczne i właściwe systemy ewidencji kosztów.
Krajowe organy regulacyjne mogą określić format i metodologię ewidencjonowania, jakie mają być zastosowane.
Zgodność z takim systemem ewidencji kosztów jest weryfikowana przez wykwalifikowany, niezależny organ.
Krajowe organy regulacyjne zapewniają coroczną publikację oświadczenia o takiej zgodności.
5.
Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 2 i art. 10, krajowe organy regulacyjne nie stosują mechanizmów kontroli wymienionych w ust. 1 tego artykułu do rynków geograficznych lub rynków użytkowników, co do których stwierdzają, że istnieje na nich skuteczna konkurencja.
Artykuł 18
Ograniczenia regulacyjne dotyczące minimalnego zestawu łączy dzierżawionych
1.
W przypadku gdy, w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 ust. 3, krajowy organ regulacyjny stwierdza, że rynek dla zapewnienia części lub całości minimalnego zestawu linii dzierżawionych nie jest skutecznie konkurencyjny, wskazuje on przedsiębiorstwa o znaczącej sile rynkowej w dziedzinie zapewnienia tych określonych komponentów minimalnego zestawu usług linii dzierżawionej, zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
Krajowy organ regulacyjny nakłada obowiązek dotyczący zapewnienia minimalnego zestawu linii dzierżawionych, określonych w liście norm opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) i warunkami określonymi w załączniku VII niniejszej dyrektywy, na takie przedsiębiorstwa w odniesieniu do tych konkretnych rynków linii wydzierżawionych.
2.
W przypadku gdy w wyniku analizy rynkowej przeprowadzonej zgodnie z art. 16 ust. 3 krajowy organ regulacyjny ustali, że odnośny rynek dla zapewniania linii dzierżawionych w zakresie zestawu minimalnego jest skutecznie konkurencyjny, znosi on obowiązki określone w ust. 1 w odniesieniu do tego konkretnego rynku linii dzierżawionych.
3.
Minimalny zestaw linii dzierżawionych o zharmonizowanej charakterystyce oraz związane z nimi normy publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jako część listy norm, o której mowa w art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).
Komisja może przyjąć zmiany konieczne do zaadaptowania minimalnego zestawu linii dzierżawionych do nowych rozwiązań technicznych i zmian popytu rynkowego, włączając możliwe usunięcie pewnych typów linii dzierżawionych z zestawu minimalnego, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Wybór i wybór wstępny dostawcy
1.
Krajowe organy regulacyjne wymagają od przedsiębiorstw określonych jako mające znaczącą siłę rynkową w zakresie zapewnienia stacjonarnego podłączenia i korzystania z publicznej sieci telefonicznej zgodnie z art. 16 ust. 3, aby umożliwiły swoim abonentom dostęp do usług wszelkich wzajemnie podłączonych dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych:
a) na zasadzie pojedynczych wywołań przez wybranie numeru wyboru dostawcy; i
b) przez zastosowanie wybierania wstępnego, z możliwością uchylania każdego wyboru wstępnego na zasadzie pojedynczych wywołań za pomocą wybrania kodu dostawcy.
2.
Wymagania użytkowników, aby te usługi dodatkowe były wprowadzone w innych sieciach lub w inny sposób, ocenia się zgodnie z procedurą analizy rynkowej ustanowionej w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) i wprowadza zgodnie z art. 12 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie).
3.
Krajowe organy regulacyjne zapewniają, że ceny za dostęp i połączenia wzajemne związane z zapewnieniem usług wymienionych w ust. 1 uwzględniają koszty oraz że bezpośrednie opłaty od abonentów, jeśli są wymagane, nie odwodzą od korzystania z tych usług.
ROZDZIAŁ IV
INTERESY I PRAWA UŻYTKOWNIKÓW KOŃCOWYCH
Artykuł 20
Umowy
1.
Ustępy 2-4 stosują się, bez naruszania zasad wspólnotowych dotyczących ochrony konsumentów, a w szczególności dyrektyw 97/7/WE i 93/13/WE, przepisów krajowych pozostających w zgodzie z prawem Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, w przypadku wykupienia abonamentu na usługi zapewniające podłączenie lub dostęp do publicznej sieci telefonicznej, prawo konsumentów do zawarcia umowy z przedsiębiorstwem świadczącym takie usługi.
Umowa powinna określać co najmniej:
a) nazwę i adres usługodawcy;
b) świadczone usługi, oferowane poziomy jakości usług, a także określenie czasu wstępnego podłączenia;
c) rodzaje oferowanej obsługi technicznej;
d) dane szczegółowe dotyczące cen i taryf oraz sposobów uzyskiwania aktualnych informacji o stosownych taryfach i opłatach eksploatacyjnych;
e) okres trwania kontraktu, warunki wznowienia i zakończenia usług i wygaśnięcia kontraktu;
f) klauzule o kompensacji i zwrocie kosztów, które stosuje się w przypadku gdy zakontraktowana usługa nie osiąga zakontraktowanego poziomu jakości; oraz
g) metodę inicjowania procedur rozwiązywania sporów zgodnie z art. 34.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć ten obowiązek tak, aby dotyczył innych użytkowników końcowych.
3.
W przypadku gdy zawierane są umowy między konsumentami a dostawcami usług łączności elektronicznej innymi niż ci, którzy zapewniają podłączenie lub dostęp do publicznej sieci telefonicznej, informację zawartą w ust. 2 włącza się do takich umów.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć ten obowiązek tak, aby obejmowała innych użytkowników końcowych.
4.
Abonenci mają prawo wycofać się z ich umów, bez ponoszenia kar, po zawiadomieniu o proponowanych modyfikacjach warunków umowy.
Abonentów powiadamia się w odpowiednim terminie, nie krótszym niż jeden miesiąc wcześniej, o wszelkich takich modyfikacjach; jednocześnie informuje się ich o ich prawie do wycofania się, bez ponoszenia kar, z takich umów, jeśli nie akceptują nowych warunków.
Artykuł 21
Przejrzystość i publikowanie informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność przejrzystych i aktualnych informacji o stosowanych cenach i taryfach oraz o standardowych warunkach odnoszących się do dostępu i korzystania z publicznie dostępnej sieci telefonicznej użytkownikom końcowym i konsumentom, zgodnie z przepisami załącznika II.
2.
Krajowe organy regulacyjne zachęcają do zapewniania informacji mającej na celu umożliwienie użytkownikom końcowym, tak dalece jak to jest możliwe, i konsumentom dokonywania niezależnej oceny alternatywnych schematów korzystania z usług za pomocą, na przykład, przewodników interaktywnych.
Artykuł 22
Jakość usług
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne były w stanie, po uwzględnieniu stanowisk zainteresowanych stron, wymagać od przedsiębiorstw świadczących publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej publikowania porównywalnych, zadowalających i aktualnych informacji o jakości ich usług dla użytkowników końcowych.
2.
Krajowe organy regulacyjne mogą, w celu zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do wyczerpujących, porównywalnych i przyjaznych dla użytkownika informacji, określać, między innymi, parametry jakości usług, które należy mierzyć oraz zawartość, formę i sposób podania informacji przeznaczonej do opublikowania.
Można stosować parametry, definicje i metody pomiaru, podane w załączniku III, w odpowiednich przypadkach.
Artykuł 23
Integralność sieci
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia integralności stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej oraz, w przypadku załamania sieci w wyniku katastrofy lub w przypadku działania siły wyższej, dostępności usług stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i publicznie dostępnych usług telefonicznych.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedsiębiorstwa świadczące stacjonarne publicznie dostępne usługi telefoniczne podejmują wszelkie kroki mieszczące się w granicach rozsądku w celu zapewnienia nieprzerwanego dostępu do służb ratunkowych.
Artykuł 24
Współdziałanie konsumenckiego sprzętu cyfrowego
Zgodnie z przepisami załącznika VI Państwa Członkowskie zapewniają współdziałanie konsumenckiego sprzętu telewizji cyfrowej określonego tamże.
Artykuł 25
Pomoc telefonisty/telefonistki i biura numerów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają abonentom publicznie dostępnych sieci telefonicznych prawo do posiadania swojego zapisu w publicznie dostępnym spisie abonentów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. a).
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie przedsiębiorstwa, które przypisują numery telefoniczne abonentom, spełniały wszystkie, w granicach rozsądku, wymagania udostępnienia dla celów świadczenia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisów abonentów ważnych informacji w uzgodnionym formacie i na uczciwych, obiektywnych, zorientowanych na koszty i niedyskryminacyjnych warunkach.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają wszystkim użytkownikom końcowym korzystającym z podłączenia do publicznej sieci telefonicznej możliwość dostępu do usług telefonisty/telefonistki i biura numerów zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b).
4.
Państwa Członkowskie nie zachowują żadnych ograniczeń regulacyjnych, które powstrzymują użytkowników końcowych w jednym Państwie Członkowskim przed bezpośrednim dostępem do biura numerów w innym Państwie Członkowskim.
5.
Ustępy 1-4 stosuje się z zastrzeżeniem wymagań ustawodawstwa Wspólnoty dotyczącego ochrony danych osobowych i prywatności oraz, w szczególności, art. 11 dyrektywy 97/66/WE.
Artykuł 26
Jeden europejski numer alarmowy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, w uzupełnieniu wszelkich innych krajowych numerów alarmowych określonych przez krajowe organy regulacyjne, wszystkim użytkownikom końcowym publicznie dostępnych usług telefonicznych możliwość bezpłatnego kontaktu ze służbami ratunkowymi przy wykorzystaniu jednego europejskiego numeru alarmowego "112".
2.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe odbieranie i zajmowanie się wywołaniami jednego europejskiego numeru alarmowego "112" w sposób najlepiej odpowiadający krajowej organizacji systemów alarmowych i mieszczący się w granicach technologicznych możliwości sieci.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa, które prowadzą publiczne sieci telefoniczne, udostępniały władzom zajmującym się ratownictwem informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej, w stopniu technicznie możliwym, w odniesieniu do wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego "112".
4.
Państwa Członkowskie zapewniają obywatelom odpowiednią informację o istnieniu jednego europejskiego numeru alarmowego "112" i korzystaniu z niego.
Artykuł 27
Europejskie kody dostępu telefonicznego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie kodu "00" jako standardowego kodu dostępu międzynarodowego.
Dopuszcza się istnienie lub kontynuowanie specjalnych ustaleń dla wywołań między miejscowościami sąsiadującymi przez granice Państw Członkowskich.
Użytkownicy końcowi publicznie dostępnych usług telefonicznych, których to dotyczy, otrzymują pełną informacje o takich ustaleniach.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie przedsiębiorstwa, które prowadzą publiczne sieci telefoniczne, realizowały wszystkie wywołania przychodzące do przestrzeni numerowej telefonii europejskiej bez szkody dla możliwości przedsiębiorstwa prowadzącego publiczną sieć telefoniczną odzyskiwania kosztu przekazywania wywołań w jego sieci.
Artykuł 28
Numery niegeograficzne
Państwa Członkowskie zapewniają użytkownikom końcowym z innych Państw Członkowskich możliwość dostępu do numerów niegeograficznych na ich terytorium w przypadku, gdy jest to technicznie i ekonomicznie możliwe, z wyjątkiem przypadków, gdy wywołany abonent zdecydował, z powodów handlowych, ograniczyć wywołania przychodzące z określonych obszarów geograficznych.
Artykuł 29
Zapewnienie dodatkowych usług
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne były w stanie wymagać od wszystkich przedsiębiorstw prowadzących publicznie sieci telefoniczne udostępnienia użytkownikom końcowym dodatkowych usług wymienionych w załączniku I część B, w zależności od możliwości technicznych i ekonomicznej możliwości utrzymania się na rynku.
2.
Państwo Członkowskie może zdecydować o zaniechaniu realizacji ust. 1 na całym lub na części swojego terytorium, jeśli uważa, po wzięciu pod uwagę stanowisk zainteresowanych stron, że istnieje wystarczający dostęp do tych dodatkowych usług.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą nałożyć obowiązki wymienione w załączniku I część A pkt e), dotyczące odłączenia jako wymaganie ogólne wobec wszystkich przedsiębiorstw.
Artykuł 30
Przenoszenie numerów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszyscy, którzy sobie tego życzą, abonenci publicznie dostępnych usług telefonicznych, włączając usługi komórkowe, mogli zachować swój numer(y) niezależnie od przedsiębiorstwa zapewniającego usługę:
a) w przypadku numerów geograficznych, w określonym miejscu; i
b) w przypadku numerów niegeograficznych, w dowolnym miejscu.
Niniejszy ustęp nie stosuje się do przenoszenia numerów między sieciami zapewniającymi usługi stacjonarne i sieciami komórkowymi.
2.
Krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby ceny połączeń wzajemnych związanych z zapewnieniem przenoszenia numerów były zorientowane na koszty oraz aby bezpośrednie obciążenia abonentów, jeśli są, nie zniechęcały do korzystania z tych usług dodatkowych.
3.
Krajowe ograny regulacyjne nie nakładają taryf detalicznych na przenoszenie numerów w sposób, który naruszałby konkurencję, tak jak przypadku ustanawiania szczególnych lub powszechnych taryf detalicznych.
Artykuł 31
Obowiązki upowszechniania "must carry".
1.
Państwa Członkowskie mogą nakładać mieszczące się w granicach rozsądku obowiązki upowszechniania "must carry" dla transmitowania określonych telewizyjnych i radiowych kanałów i usług nadawczych na przedsiębiorstwa podlegające ich jurysdykcji, zapewniające sieci łączności elektronicznej wykorzystywane do rozpowszechniania audycji radiowych i telewizyjnych wśród ogółu obywateli, w przypadku gdy znacząca liczba użytkowników końcowych takich sieci wykorzystuje je jako swój główny sposób odbierania audycji radiowych i telewizyjnych.
Taki obowiązek nakłada się jedynie w przypadkach koniecznych do zrealizowania jasno określonych celów związanych z interesem ogółu i ma on być proporcjonalny i przejrzysty.
2. Ani ust. 1 niniejszego artykułu, ani art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) nie naruszają zdolności Państw Członkowskich do ustalania właściwego wynagrodzenia, jeśli takie się określa, odnośnie do środków podejmowanych, zgodnie z niniejszym artykułem, jednocześnie zapewniając, że w podobnych okolicznościach przedsiębiorstwa zapewniające sieci łączności elektronicznej są traktowane niedyskryminacyjnie.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 32
Dodatkowe usługi obowiązkowe
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o publicznym udostępnieniu dodatkowych usług, oprócz usług mieszczących się w zakresie obowiązku świadczenia usługi powszechnej określonych w rozdziale II, na swoim własnym terytorium, ale, w takich okolicznościach, nie wolno nakładać żadnych mechanizmów kompensacyjnych dotyczących konkretnych przedsiębiorstw.
Artykuł 33
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
1.
Państwa Członkowskie zapewniają w stopniu właściwym, aby krajowe organy regulacyjne brały pod uwagę stanowiska użytkowników końcowych i użytkowników (włączając, w szczególności, użytkowników niepełnosprawnych), wytwórców oraz przedsiębiorstw, które zapewniają sieci lub usługi łączności elektronicznej w sprawach związanych ze wszystkimi prawami użytkowników końcowych i konsumentów, odnoszącymi się do publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, w szczególności w przypadkach, gdy mają one znaczący wpływ na rynek.
2.
Gdzie stosowne, zainteresowane strony mogą opracować, pod przewodnictwem krajowych organów regulacyjnych, mechanizmy dotyczące konsumentów, grup użytkowników i usługodawców, mające na celu poprawę ogólnej jakości świadczenia usług w drodze, między innymi, opracowania i monitorowania kodeksów postępowania i norm działania.
Artykuł 34
Pozasądowe rozwiązywanie sporów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają udostępnienie przejrzystych, prostych i niedrogich pozasądowych procedur rozpatrywania nierozwiązanych sporów dotyczących konsumentów, związanych z zagadnieniami wymienionymi w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby takie procedury umożliwiały sprawiedliwe i natychmiastowe rozwiązanie sporów oraz mogą, w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy, przyjąć system zwrotu kosztów lub kompensacji.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć te obowiązki tak, aby objęły spory dotyczące innych użytkowników końcowych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich prawodawstwo nie utrudniało powstania biur skarg i zażaleń i zapewnienia usług on-line na odpowiednim poziomie terytorialnym, umożliwiających konsumentom i użytkownikom końcowym dostęp do rozwiązywania sporów.
3.
W przypadku gdy taki spór dotyczy Stron z innych Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie koordynują wysiłki w celu spowodowania rozwiązania sporu.
4.
Niniejszy artykuł nie narusza krajowych procedur sądowych.
Artykuł 35
Dostosowanie techniczne
Zmiany konieczne do dostosowania załączników I, II, III oraz VI i VII do rozwoju technologii lub zmian rynkowych przyjmuje Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2.
Artykuł 36
Procedury powiadamiania, monitorowania i oceniania
1. Krajowe organy regulacyjne powiadamiają Komisję najpóźniej do dnia wniosku określonego w art. 38 ust. 1 akapit drugi, oraz niezwłocznie w przypadku zmian w okresie późniejszym, o nazwach przedsiębiorstw mających obowiązek świadczenia usług powszechnie dostępnych na mocy art. 8 ust. 1.
Komisja udostępnia tę informację w łatwo przystępnej formie i przesyła ją do Komitetu ds. Łączności określonego w art. 37.
2.
Krajowe organy regulacyjne powiadamiają Komisję o nazwach operatorów uważanych za posiadających znaczącą siłę rynkową dla celów niniejszej dyrektywy oraz o obowiązkach na nich nałożonych mocą niniejszej dyrektywy.
Jakiekolwiek zmiany mające wpływ na obowiązki nałożone na przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, których dotyczą na mocy niniejszej dyrektywy, są bezzwłocznie przekazywane do Komisji.
3.
Komisja dokonuje okresowych ocen funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, za pierwszym razem nie później niż trzy lata po dacie wniosku określonego w art. 38 ust. 1 akapit drugi.
W tym celu Państwa Członkowskie i krajowe organy regulacyjne dostarczają Komisji koniecznych informacji.
Artykuł 37
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Łączności, ustanowiony na mocy art. 22 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).
2.
W przypadku odwoływania się do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów art. 8 tamże.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 38
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 24 lipca 2003 r.
O przyjętych przepisach Państwa Członkowskie powiadomią Komisję.
Państwa Członkowskie stosują powyższe środki, począwszy od dnia 25 lipca 2003 r.
2.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zapewnią, by zawierały one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub by odniesienie to towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą oraz wszelkich zmian w tych przepisach.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 40
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/23/WE
z dnia 26 lutego 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/57/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/57/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/5/WE [5], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/103/WE [7], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe substancje czynne: flupyrsulfuron metylowy, pymetrozine, azoksystrobina i kresoksym metylowy (substancje czynne brane pod uwagę) zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG na mocy dyrektyw Komisji 2001/49/WE [8], 2001/87/WE [9], 98/47/WE [10] i 1999/1/WE [11] w celu stosowania odpowiednio jako herbicydy w odniesieniu do zbóż, środki owadobójcze w odniesieniu do zbóż, owoców, warzyw, nasion roślin strączkowych, nasion oleistych i chmielu, środki grzybobójcze o nieokreślonych zastosowaniach oraz środki grzybobójcze w odniesieniu do zbóż, owoców ziarnkowych i winorośli.
(2) Włączenie tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oparte było na ocenie przedłożonych informacji na temat proponowanych zastosowań.
Informacje dotyczące tych zastosowań zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i pozwalają na ustalenie niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (NDPP).
(3) W przypadku braku wspólnotowego lub tymczasowego NDPP Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy tymczasowy NDPP zgodnie z 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne mogą zostać dopuszczone do obrotu.
(4) W związku z włączeniem tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zostały przeprowadzone powiązane oceny techniczne i naukowe w formie sprawozdań kontrolnych Komisji. Sprawozdania zostały zakończone dnia 16 października 1998 r., 27 kwietnia 2001 r., 22 kwietnia 1998 r., 27 lipca 2001 r. w odniesieniu do kresoksymu metylowego, flupyrsulfuronu metylowego, azoksystrobiny i pymetrozine.
Ustaliły one dopuszczalne spożycie dzienne (DSD) dla kresoksymu metylowego na 0,4 mg/kg p.c./dzień, dla flupyrsulfuronu metylowego na 0,035 mg/kg p.c./dzień, dla azoksystrobiny na 0,1 mg/kg p.c./dzień i dla pymetrozine na 0,03 mg/kg p.c./dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych poddanych działaniu tych substancji czynnych zostało ocenione i obliczone zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, uwzględniono także wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [12] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [13] na temat zastosowanej metodologii. Oblicza się, że proponowany najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości (NDPP) nie doprowadzi do przekroczenia określonego dopuszczalnego spożycia dziennego (DSD).
(5) W trakcie przeprowadzania obliczeń oraz podczas dyskusji poprzedzających włączenie flupyrsulfuronu metylowego, azoksystrobiny i kresoksymu metylowego do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, nie stwierdzono żadnych ostrych efektów toksycznych, które wymagałyby ustalenia silnej dawki odniesienia.
Silną dawkę odniesienia dla pymetrozine ustalono na 0,1 mg/kg p.c./dzień.
Zgodnie z oceną narażenia, proponowany NDPP nie doprowadzi do niedopuszczalnego ostrego narażenia konsumentów.
(6) W celu zapewnienia konsumentowi odpowiedniej ochrony przed narażeniem na pozostałości w produktach bądź na powierzchni produktów, które nie zostały dopuszczone do obrotu, rozsądne jest określenie tymczasowego NDPP w oparciu o niższy próg oznaczenia analitycznego w odniesieniu do wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Ustanowienie na poziomie Wspólnoty takiego tymczasowego NDPP nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w ustanowieniu tymczasowych NDPP dla flupyrsulfuronu metylowego, pymetrozine, azoksystrobiny i kresoksymu metylowego, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i z załącznikiem VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający do umożliwienia dalszych zastosowań tych substancji czynnych.
Po upływie tego okresu tymczasowy NDPP stanie się ostateczny.
(7) Wspólnota notyfikowała projekt dyrektywy Komisji Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały rozważone w pracy nad ostateczną wersją dyrektywy.
NDPP dla stosowanych w krajach trzecich szczególnych połączeń pestycydów z płodami rolnymi mogłyby być zbadane przez Komisję na podstawie przedłożonych dopuszczalnych danych.
(8) Uwzględniono opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego radę i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych poddanych działaniu pestycydów.
(9) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujące najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
_BAR_ _BAR_
Flupyrsulfuron metylowy _BAR_ 0,02 _BAR_ zboża _BAR_
Pymetrozine _BAR_ 0,02 _BAR_ zboża _BAR_
Od dnia 1 grudnia 2005 r. tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla flupyrsulfuronu metylowego i pymetrozine stają się ostateczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 86/362/EWG.
Artykuł 2
Do części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
W mięsie, łącznie z tłuszczem, przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602, _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, w ptasich jajach i żółtku jaj, wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN 040700 i 0408 _BAR_
Pymetrozine _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Od dnia 1 grudnia 2005 r. tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla pymetrozine stają się ostateczne w rozumieniu art. art. 4 ust. 1 dyrektywy 86/363/EWG.
Artykuł 3
Do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w odniesieniu do flupyrsulfuronu metylowego i pymetrozine, określone w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG w odniesieniu do azoksystrobiny zastępuje się tymi określonymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w odniesieniu do kresoksymu metylowego, określone w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG, zmienia się na 0,2 mg/kg (p) dla truskawek. (p) wskazuje tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości.
Tymczasowy NDPP dla kresoksymu metylowego staje się ostateczny z mocą od dnia 19 października 2004 r.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 września 2002 r.
3.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/24/WE parlamentu europejskiego i rady
z dnia 18 marca 2002 r.
w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylająca dyrektywę Rady 92/61/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych [4] ustanowiła dla Wspólnoty procedurę homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych, części i oddzielnych zespołów produkowanych zgodnie z wymaganiami technicznymi określonymi w oddzielnych dyrektywach.
(2) Przyjęto wszystkie poszczególne dyrektywy, określone w wyczerpującej liście układów, części i oddzielnych zespołów regulowanych na szczeblu Wspólnoty.
(3) Rozpoczęcie stosowania dyrektywy 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i danych technicznych dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [5] umożliwia pełne zastosowanie procedury homologacji typu.
(4) Aby system homologacji typu mógł właściwie funkcjonować, koniecznym jest wyjaśnienie niektórych instrukcji administracyjnych i uzupełnienie norm określonych w załącznikach do dyrektywy 92/61/EWG.
Z tego względu należy wprowadzić zharmonizowane normy dotyczące w szczególności nadawania numerów świadectwom homologacji typu, a także zwolnień dla ponadlimitowych ilości pojazdów oraz dla pojazdów, części i oddzielnych zespołów zawierających rozwiązania technologiczne, które nie są jeszcze objęte uzgodnieniami wspólnotowymi, w sposób taki jak w podobnych normach dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep [6].
(5) Uwzględniając obecnie przyjęte technologie, analiza części i danych technicznych pojazdów prowadzi do zachowania tych części i danych technicznych wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, ponieważ wszystkie inne nie są odpowiednie do celów regulacyjnych.
Jednakże ze względu na postęp i rozwój technologii, stosownym będzie przeanalizowanie innych części i danych technicznych, w szczególności tych, które zwiększają bezpieczeństwo, w celu dołączenia ich do części i danych technicznych już wymienionych we wspomnianym załączniku I.
(6) Procedura zatwierdzania we Wspólnocie ma na celu umożliwienie każdemu Państwu Członkowskiemu potwierdzenia, że każdy typ pojazdu został poddany kontroli przewidzianej w odrębnych dyrektywach i na tej podstawie wydano mu świadectwo homologacji.
Procedura ma również na celu umożliwienie producentom przygotowanie świadectwa zgodności dla wszystkich pojazdów odpowiadającym zatwierdzonemu typowi.
Z chwilą przyznania świadectwa pojazd można wprowadzić na rynek, sprzedać i zarejestrować w celu używania w całej Wspólnocie.
(7) Ze względu na fakt, że Państwa Członkowskie indywidualnie nie są w stanie poprawić w wystarczającym stopniu działania wspólnotowego systemu homologacji typu pojazdów, oraz że ze względu na skalę i wpływ proponowanych środków można tego dokonać na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności jak to określono w artykule 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tych celów.
(8) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(9) Ze względu na przejrzystość, wskazane jest uchylenie dyrektywy Rady 92/61/EWG i zastąpienie jej niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do wszystkich dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych, z kołami podwójnymi lub innymi, przeznaczonych do poruszania się po drogach oraz do części lub oddzielnych zespołów takich pojazdów.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do następujących pojazdów:
a) pojazdów o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 6 km/h;
b) pojazdów przeznaczonych do obsługiwania przez pieszego;
c) pojazdów przeznaczonych do użytku przez osoby fizycznie niepełnosprawne;
d) pojazdów przeznaczonych do używania w zawodach sportowych, na drogach i poza nimi;
e) pojazdów będących w użyciu przed dniem wejścia w życie dyrektywy 92/61/EWG;
f) traktorów i maszyn stosowanych w rolnictwie lub do podobnych celów;
g) pojazdów przeznaczonych głównie do użytku rekreacyjnego poza drogami, mających koła umieszczone symetrycznie, z jednym kołem z przodu i dwoma kołami z tyłu pojazdu;
h) rowerów ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny o maksymalnej ciągłej mocy znamionowej równej 0,25 kW, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i w końcu spada do zera, gdy pojazd osiągnie prędkość 25 km/h lub wcześniej, jeśli rowerzysta przestanie pedałować,
ani do ich części lub zespołów, chyba że są one przeznaczone do stosowania w pojazdach objętych niniejszą dyrektywą.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do zatwierdzania pojedynczych pojazdów, chyba że Państwa Członkowskie dokonujące takiego zatwierdzenia akceptują homologację typu części i oddzielnych zespołów zgodnie z niniejszą dyrektywą, a nie na mocy odpowiednich krajowych regulacji.
2.
Pojazdy, o których mowa w ust. 1, dzieli się dalej na:
a) motorowery, to jest pojazdy dwukołowe (kategoria L1e) lub pojazdy trzykołowe (kategoria L2e) o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nie większej niż 45 km/h i mające:
i) w przypadku pojazdu dwukołowego, którego silnik:
- pojemność skokowa nie przekracza 50 cm3 w przypadku silnika ze spalaniem wewnętrznym, lub
- w przypadku silnika elektrycznego, maksymalna ciągła moc znamionowa jest nie większa niż 4 kW;
ii) w przypadku pojazdu trzykołowego, którego silnik:
- pojemność skokowa nie przekracza 50 cm3, w przypadku silnika z zapłonem iskrowym (dodatni), lub
- w przypadku innych silników ze spalaniem wewnętrznym, maksymalna użyteczna moc wyjściowa nie przekracza 4 kW, lub
- w przypadku silnika elektrycznego, maksymalna ciągła moc znamionowa jest nie większa niż 4 kW;
b) motocykle, to jest pojazdy dwukołowe bez bocznej przyczepy (kategoria L3e) lub z boczną przyczepą (kategoria L4e), wyposażone w silnik o pojemności skokowej większej niż 50 cm3, w przypadku silnika ze spalaniem wewnętrznym lub o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nie większej niż 45 km/h,
c) motocykle trzykołowe, to jest pojazdy posiadające trzy koła umieszczone symetrycznie (kategoria L5e), wyposażone w silnik o pojemności skokowej większej niż 50 cm3, w przypadku silnika ze spalaniem wewnętrznym lub o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nie większej niż 45 km/h.
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się również do pojazdów czterokołowych, to jest do pojazdów mechanicznych o następujących właściwościach:
a) lekkie pojazdy czterokołowe, których masa bez ładunku nie przekracza 350 kg (kategoria L6e), nie wliczając w to masy akumulatorów w przypadku pojazdów elektrycznych, których maksymalna prędkość konstrukcyjna nie przekracza 45 km/h, oraz
- których pojemność skokowa nie przekracza 50 cm3, w przypadku silnika z zapłonem iskrowym (dodatni), lub
- których maksymalna użyteczna moc wyjściowa nie przekracza 4 kW, w przypadku innych silników ze spalaniem wewnętrznym, lub
- których maksymalna ciągła moc znamionowa jest niewiększa niż 4 kW, w przypadku silnika elektrycznego.
Pojazdy te powinny spełniać wymagania techniczne stosowane do motorowerów trzykołowych kategorii L2e, chyba że odrębne dyrektywy stanowią inaczej;
b) pojazdy czterokołowe, inne niż te, o których mowa w lit. a), których masa bez ładunku nie przekracza 400 kg (kategoria L7e) (550 kg dla pojazdów przeznaczonych do przewożenia towarów), nie wliczając w to masy akumulatorów w przypadku pojazdów elektrycznych i których maksymalna moc użyteczna nie przekracza 15 kW.
Te pojazdy należy uważać za motocykle trzykołowe i powinny one spełniać wymagania techniczne stosujące się do motocykli trzykołowych kategorii L5e, chyba że odrębne dyrektywy stanowią inaczej.
Artykuł 2
Ilekroć w dyrektywie jest mowa o:
1. "typie pojazdu", oznacza to pojazd lub grupę pojazdów (warianty), które:
a) należą do jednej kategorii (motorowery dwukołowe L1e, motorowery trzykołowe L2e itp., jak określono w art. 1);
b) są wykonane przez tego samego producenta;
c) mają to samo podwozie, ramę, ramę pomocniczą, płytę podłogową lub strukturę, do której przymocowane są główne części;
d) mają zespół napędowy działający na tej samej zasadzie (spalanie wewnętrzne, elektryczny, mieszany itp.);
e) mają oznaczenie tego samego typu nadane przez producenta.
Typ pojazdu może obejmować warianty i wersje;
2. "odmianie", oznacza to pojazd lub grupę pojazdów (wersje) należące do tego samego typu, w przypadku gdy:
a) mają one ten sam kształt nadwozia (podstawowe dane techniczne);
b) w grupie pojazdów (wersje) różnica masy w stanie gotowym do drogi między najmniejszą i największą wartością nie przekracza 20 % wartości najmniejszej;
c) w grupie pojazdów (wersje) różnica w maksymalnej dopuszczalnej masie między największą i najmniejszą wartością nie przekracza 20 % wartości najmniejszej;
d) mają one taki sam cykl pracy (dwusuw lub czterosuw, zapłon iskrowy lub wysokoprężny zapłon samoczynny);
e) w grupie pojazdów (wersje) różnica w pojemności skokowej silnika (w przypadku silnika ze spalaniem wewnętrznym) między najniższą i najwyższą wartością nie przekracza 30 % wartości najniższej;
f) mają taką samą ilość i takie samo usytuowanie cylindrów;
g) w grupie pojazdów (wersje) różnica w mocy wyjściowej silnika między najniższą i najwyższą wartością nie przekracza 30 % wartości najniższej;
h) mają taki sam rodzaj pracy (silników elektrycznych);
i) mają taki sam rodzaj skrzyni biegów (ręczna, automatyczna itp.);
3. "wersji", oznacza to pojazd tego samego typu i odmiany, który może jednak zawierać dowolne wyposażenie, części lub układy wymienione w karcie informacyjnej w załączniku II, pod warunkiem że jest tylko:
a) jedna wartość podawana dla:
i) masy w stanie gotowym do drogi;
ii) maksymalnej dopuszczalnej masy;
iii) mocy wyjściowej silnika;
iv) pojemności skokowej silnika; oraz
b) jeden zestaw wyników badań podanych zgodnie z załącznikiem VII;
4. "układzie", oznacza to każdy układ pojazdu jak hamulce, urządzenie kontroli emisji spalin itp. podlegający wymaganiom ustanowionym w odrębnych dyrektywach;
5. "oddzielnym zespole", oznacza to urządzenie, takie jak wymienny tłumik układu wydechowego, podlegające wymaganiom odrębnej dyrektywy, stanowiące część pojazdu, które może uzyskiwać oddzielnie zatwierdzenie typu, ale tylko w odniesieniu do jednego lub więcej określonych typów pojazdów, w przypadku gdy odrębna dyrektywa wyraźnie przewiduje takie postępowanie;
6. "części", oznacza to urządzenie, takie jak reflektor, podlegające wymaganiom oddzielnej dyrektywy, stanowiące część pojazdu, które może uzyskiwać zatwierdzenie typu niezależnie od pojazdu, w przypadku gdy odrębna dyrektywa wyraźnie przewiduje takie postępowanie;
7. "homologacji typu", oznacza to procedurę, zgodnie z którą Państwo Członkowskie zaświadcza, że dany typ pojazdu, układ, oddzielny zespół lub część spełnia wymagania techniczne określone w niniejszej dyrektywie lub odrębnych dyrektywach oraz badania poprawności danych producenta, przewidziane w liście podanej w załączniku I;
8. "podwójnych kołach", oznacza to dwa koła umieszczone na tej samej osi, przy czym odległość między środkami ich powierzchni styku z nawierzchnią jest mniejsza niż 460 mm.
Koła podwójne należy uważać za jedno koło;
9. "pojazdach o mieszanym napędzie", oznacza to pojazdy o dwóch różnych systemach napędu, na przykład systemie elektrycznym i systemie cieplnym;
10. "producencie", oznacza to osobę lub podmiot odpowiedzialny wobec organu zatwierdzającego za wszystkie aspekty procedury homologacji typu i za zagwarantowanie zgodności produkcji.
Nie jest istotne, aby osoba lub podmiot bezpośrednio uczestniczyły we wszystkich etapach wykonywania pojazdu, części lub oddzielnego zespołu objętych procedurą homologacji;
11. "służbie technicznej", oznacza to organizację lub podmiot wyznaczony jako laboratorium badawcze do wykonywania badań i kontroli z ramienia organu zatwierdzającego Państwa Członkowskiego.
Funkcje tę może wykonywać także sam organ zatwierdzający.
ROZDZIAŁ II
Procedury przyznawania homologacji typu
Artykuł 3
Wnioski o homologację typu producent składa do organu zatwierdzającego Państwa Członkowskiego.
Do wniosku należy dołączyć kartę informacyjną, której wzór, w przypadku homologacji typu pojazdów, jest określony w załączniku II, a w przypadku homologacji typu układów, oddzielnych zespołów lub części znajduje się w załączniku lub dodatku do dyrektywy dotyczącej odpowiedniego układu, oddzielnego zespołu lub części, a także inne dokumenty wymienione w karcie informacyjnej.
Wnioski dla danego typu pojazdu, układu, oddzielnego zespołu lub części można składać tylko w jednym Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie dokonuje homologacji pojazdów wszystkich typów, układów, oddzielnych zespołów lub części, jeśli spełnione zostaną następujące warunki:
a) typ pojazdu spełnia wymogi techniczne określone w odrębnych dyrektywach i jest według opisu producenta zgodny z danymi przewidzianymi w liście przedstawionej w załączniku I;
b) układ, oddzielny zespół lub część spełnia wymogi techniczne odpowiedniej odrębnej dyrektywy i jest według opisu producenta zgodna z danymi w przewidzianymi w liście przedstawionej w załączniku I.
2.
Przed przeprowadzeniem homologacji typu, właściwe organy w Państwie Członkowskim, które dokonują tych czynności, podejmują wszelkie niezbędne kroki celem upewnienia się, jeśli trzeba we współpracy z właściwymi organami w Państwie Członkowskim, w którym produkt jest wytwarzany lub sprowadzony do Wspólnoty, że istnieje zgodność z przepisami załącznika VI, aby nowe pojazdy, układy, oddzielne zespoły lub części produkowane, wprowadzane na rynek, oferowane do sprzedaży lub dopuszczane do ruchu były zgodne z zatwierdzonym typem.
3.
Właściwe organy, o których mowa w ust. 2, upewniają się, jeśli trzeba we współpracy z właściwymi organami w Państwie Członkowskim, w którym produkt jest wytwarzany lub sprowadzony do Wspólnoty, czy przestrzega się przepisów załącznika VI.
4.
W przypadku gdy do wniosku o homologację typu pojazdu jest dołączone jedno lub więcej świadectw homologacji układu, oddzielnego zespołu lub części wydanych przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, Państwo Członkowskie dokonujące homologacji typu pojazdu jest zobowiązane przyjąć świadectwa i nie wykonywać badań, o których mowa w ust. 1 lit. b), dotyczących układów, oddzielnych zespołów lub części, które mają homologację.
5.
Państwo Członkowskie odpowiada za udzielone przez siebie homologacje typu układu, oddzielnego zespołu lub części.
Właściwe organy w Państwie Członkowskim, przyznające homologację typu sprawdzają zgodność produkcji, w przypadku gdy jest to konieczne we współpracy z tymi właściwymi organami innych Państw Członkowskich, które wydały świadectwo homologacji typu układu, oddzielnego zespołu lub części.
6.
Jednakże jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazd, układ, oddzielny zespół lub część, pomimo iż zgodne z przepisami ust. 1 stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, może ono odmówić udzielenia homologacji typu.
W takim przypadku Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając uzasadnienie decyzji.
Artykuł 5
1.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypełnia formularz homologacji typu znajdujący się w załączniku III dla wszystkich typów pojazdów, dla których dokonuje homologacji typu i ponadto wpisuje wyniki badań w odpowiednich rubrykach formularza załączonego do formularza homologacji pojazdu, którego wzór stanowi załącznik VII.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypełnia formularz homologacji typu znajdujący się w załączniku lub dodatku do każdej odpowiedniej odrębnej dyrektywy, dla każdego typu układu, oddzielnego zespołu lub części, dla których dokonuje homologacji typu.
3.
Świadectwu homologacji typu pojazdu, układu, oddzielnego zespołu lub części nadaje się numer zgodnie z metodą określoną w załączniku V, część A.
Artykuł 6
1.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego przesyła właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich, w ciągu miesiąca, kopię świadectwa homologacji typu, łącznie z załącznikami dla każdego typu pojazdu, dla których dokonuje lub odmawia dokonania homologacji typu.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego przesyła co miesiąc właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich listę homologacji typu układu, oddzielnego zespołu lub części, których udzielił lub odmówił udzielenia w okresie tego miesiąca.
Ponadto, na wniosek właściwego organu drugiego Państwa Członkowskiego, przesyła bezzwłocznie kopię świadectwa homologacji typu łącznie z załącznikami dla każdego układu, oddzielnego zespołu lub części.
Artykuł 7
1.
Świadectwo zgodności, którego wzór stanowi załącznik IV-A, wypełnia producent dla każdego pojazdu wyprodukowanego zgodnie z typem, który otrzymał homologację.
Świadectwo załącza się do każdego pojazdu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wnioskować, z co najmniej trzymiesięcznym powiadomieniem Komisji i innych Państw Członkowskich, ze względów podatkowych lub celem wystawienia dowodu rejestracyjnego pojazdu, aby świadectwo zgodności zawierało szczegóły inne niż te wymienione w załączniku IV-A, pod warunkiem że szczegóły te są wyraźnie podane w karcie informacyjnej.
Świadectwo zgodności wydaje się w sposób zapobiegający jakiemukolwiek fałszerstwu.
W tym celu drukuje się je na papierze z zabezpieczeniem w postaci kolorowej grafiki lub znaków wodnych odpowiadających znakom identyfikującym producenta pojazdu.
2.
Świadectwo zgodności, którego wzór stanowi załącznik IV-B, wypełnia producent dla każdego nieoryginalnego oddzielnego zespołu lub części wyprodukowanych zgodnie z homologacją typu.
Świadectwa tego nie wymaga się dla oryginalnych oddzielnych zespołów lub części.
3.
W przypadku gdy oddzielny zespół lub część, dla której dokonuje się homologacji typu, wykonuje swoją funkcję lub wykazuje określone cechy jedynie w połączeniu z innymi częściami pojazdu i z tego powodu zgodność z jednym lub wieloma wymogami można sprawdzić jedynie wówczas, gdy ten zatwierdzany oddzielny zespół lub część działa w połączeniu z innymi częściami pojazdu, rzeczywistymi lub symulowanymi, należy odpowiednio ograniczyć zakres homologacji typu tego oddzielnego zespołu lub części.
Świadectwo homologacji typu dla oddzielnego zespołu lub części określa wówczas ograniczenia w ich stosowaniu i zawiera instrukcje montowania.
Zgodność z tymi ograniczeniami i wymogami sprawdza się przy zatwierdzaniu typu pojazdu.
4.
Z zachowaniem ust. 2, posiadacz homologacji typu na oddzielny zespół lub część, udzielonego zgodnie z art. 4, jest zobowiązany do umieszczenia na każdym takim oddzielnym zespole lub części wyprodukowanej zgodnie z homologacją, znaku swojej fabryki lub znaku towarowego, stwierdzenia typu i, jeśli odrębna dyrektywa tak stanowi, znaku homologacji typu określonego w art. 8.
W tym ostatnim przypadku nie musi wypełniać świadectwa, o którym mowa w ust. 2.
5.
Posiadacz świadectwa homologacji typu na oddzielny zespół lub część, które, zgodnie z ust. 3, zawiera ograniczenia w zakresie stosowania, musi dostarczyć szczegółowej informacji na temat tych ograniczeń i podać, w stosownych przypadkach, instrukcje montowania, dla każdego wyprodukowanego oddzielnego zespołu lub części.
6.
Posiadacz świadectwa homologacji typu na oddzielny zespół nieoryginalnego wyposażenia, wydanego w związku z jednym lub wieloma typami pojazdów, dostarcza szczegółowej informacji umożliwiającej identyfikację tych pojazdów.
Artykuł 8
1.
Pojazd wyprodukowany zgodnie z typem mającym homologację typu powinien mieć znak homologacji typu utworzony zgodnie sekcją 1, 3 i 4 numeru homologacji typu, określonego w załączniku V, część A.
2.
Każdy oddzielny zespół i każda część wyprodukowane zgodnie z typem mającym homologację, powinny posiadać, jeśli odpowiednia odrębna dyrektywa tak stanowi, znak homologacji typu spełniający wymogi określone w załączniku V, część B. Numer homologacji typu wymieniony w załączniku V, część B, ust. 1 pkt 2 tworzy się zgodnie z sekcją 4 numeru homologacji typu określonego w załączniku V, część A.
Informację zawartą w znaku homologacji typu można uzupełnić dodatkową informacją umożliwiającą ustalenie niektórych parametrów szczególnych dla danego oddzielnego zespołu lub części.
Ta dodatkowa informacja powinna być, w stosownych przypadkach, określona w odrębnej dyrektywie w sprawie tych oddzielnych zespołów lub części.
Artykuł 9
1.
Producent jest odpowiedzialny za wykonanie każdego pojazdu lub produkcję każdego układu, oddzielnego zespołu lub części zgodnie z homologacją typu.
Posiadacz homologacji typu powiadamia właściwe organy w Państwie Członkowskim, które wydały homologację o ostatecznym przerwaniu produkcji lub jakichkolwiek zmianach w informacji zawartej w karcie informacyjnej.
2.
Jeśli właściwe organy Państwa Członkowskiego, o których mowa w ust. 1, uważają, że tego typu zmiana nie pociąga za sobą żadnej zmiany w istniejącym świadectwie homologacji typu lub konieczności sporządzenia nowego świadectwa, to stosownie informują one o tym producenta.
3.
Jeśli właściwe organy Państwa Członkowskiego, o których mowa w ust. 1, potwierdzą, że zmiana informacji określonej w karcie informacyjnej uzasadnia nową kontrolę lub nowe badania, to odpowiednio informują one o tym producenta i przeprowadzają kontrolę lub badania.
Jeśli kontrola lub badania pociągają za sobą zmiany w istniejącym świadectwie homologacji typu lub konieczność sporządzenia nowego świadectwa, organy te powiadamiają, zgodnie z art. 6, właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich.
4.
W przypadku gdy dane szczegółowe zawarte w karcie informacyjnej do homologacji typu pojazdu uległy zmianie, producent przedstawia organowi zatwierdzającemu zrewidowane strony, wyraźnie pokazujące charakter zmiany i datę sporządzenia zrewidowanych stron.
Jedynie w przypadku gdy zmiany dokonane w karcie informacyjnej wymagają zmiany jednej lub wielu pozycji w świadectwie zgodności, określonych w załączniku IV (z wyjątkiem pozycji 19.1 i 45 - 51), zmienia się numer referencyjny w karcie informacyjnej.
5.
W przypadku gdy świadectwo homologacji typu traci ważność w wyniku ostatecznego przerwania produkcji typu pojazdu mającego homologację lub układu czy oddzielnego zespołu lub części, mających homologację typu, właściwe organy w Państwie Członkowskim, które dokonały tego zatwierdzenia, powiadamiają w ciągu miesiąca właściwe organy w pozostałych Państwach Członkowskich.
Artykuł 10
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które wydało homologację typu stwierdzi, że pojazdy, układy, oddzielne zespoły lub części nie są zgodne z homologacją, to podejmuje ono niezbędne środki celem zagwarantowania ponownej zgodności produkcji pozycji posiadających homologację typu.
Właściwe organy tego Państwa Członkowskiego powiadamiają organy pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które, jeśli potrzeba, mogą obejmować cofnięcie homologacji typu.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazdy, układy, oddzielne zespoły lub części nie są zgodne z homologacją typu, może wystąpić z wnioskiem do Państwa Członkowskiego, które wydało homologację, o sprawdzenie stwierdzonych nieprawidłowości.
Państwo Członkowskie, które wydało homologację przeprowadza konieczną kontrolę w ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
W przypadku ustalenia braku zgodności, właściwe organy Państwa Członkowskiego, które wydały homologację, podejmują środki, o których mowa w ust. 1.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich informują się wzajemnie, w ciągu miesiąca, o każdym cofnięciu homologacji typu i o powodach przyjęcia tego rodzaju środka.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie, które wydało homologację typu kwestionuje niezgodność, o której zostało powiadomione, to Państwa Członkowskie podejmują próby rozstrzygnięcia sprawy.
Komisja powinna być informowana o postępach w sprawie i, jeśli potrzeba, przeprowadzić odpowiednie konsultacje celem osiągnięcia porozumienia.
Artykuł 11
Stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada może uznać równoważność warunków lub przepisów w zakresie homologacji typu pojazdów, układów, oddzielnych zespołów i części ustanowionych niniejszą dyrektywą łącznie z odrębnymi dyrektywami, procedurami ustalonymi przepisami międzynarodowymi lub przepisami państw trzecich w ramach porozumień wielostronnych lub dwustronnych między Wspólnotą a państwami trzecimi.
Artykuł 12
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazdy, układy, oddzielne zespoły lub części stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, nawet jeśli uzyskały homologację typu, to może ono, maksymalnie na okres sześciu miesięcy, zabronić na swoim terytorium ich sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub używania.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając powody swojej decyzji.
Artykuł 13
Każda decyzja dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji typu, zakazu sprzedaży lub używania pojazdu, oddzielnego zespołu lub części, podjęta zgodnie z przepisami wdrażającymi niniejszą dyrektywę, powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie jej podjęcia.
Zostaje ona przedstawiona zainteresowanym stronom, które powinny być jednocześnie poinformowane o środkach zaradczych dostępnych zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w Państwach Członkowskich i o ograniczeniach czasowych w stosowaniu takich środków.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o nazwach i adresach:
a) organów wydających homologację typu i w stosownych przypadkach, dziedziny, za które są odpowiedzialne;
b) uprawnionych przez nie służb technicznych, określając w zakresie jakich badań dana służba ma uprawnienia.
Podane służby muszą spełniać wymagania zharmonizowanych norm w sprawie działania laboratoriów badawczych (EN 45001), podlegających następującym zastrzeżeniom:
i) producent nie może mieć uprawnień jako służba techniczna z wyjątkiem przypadku gdy przepisy odrębnej dyrektywy wyraźnie stanowią inaczej;
ii) do celów niniejszej dyrektywy, korzystanie przez służby techniczne ze sprzętu pochodzącego ze źródeł zewnętrznych nie uważa się za działanie wyjątkowe, z zastrzeżeniem wydania zgody przez organ zatwierdzający.
2.
Przyjmuje się, że zgłoszona służba techniczna spełnia wymagania zharmonizowanych norm, jednakże w razie potrzeby Komisja może zwrócić się do Państwa Członkowskiego z prośbą o dostarczenie dowodu na poparcie tego faktu.
Służby państw trzecich zgłasza się jako uprawnione służby techniczne jedynie w ramach dwustronnych lub wielostronnych porozumień między Wspólnotą a państwami trzecimi.
ROZDZIAŁ III
Warunki związane ze swobodnym przepływem, tymczasowymi porozumieniami, zwolnieniami i procedurami alternatywnymi.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie nie zabraniają wprowadzania na rynek, sprzedaży, dopuszczania do ruchu lub używania nowych pojazdów zgodnych z niniejszą dyrektywą.
Jedynie pojazdy zgodne z niniejszą dyrektywą można zgłaszać do pierwszej rejestracji.
2.
Państwa Członkowskie nie zabraniają wprowadzania na rynek, sprzedaży lub używania nowych oddzielnych zespołów lub nowych części zgodnych z niniejszą dyrektywą.
Jedynie oddzielne zespoły lub części zgodne z niniejszą dyrektywą mogą być wprowadzane na rynek i sprzedawane po raz pierwszy do użytku w Państwach Członkowskich.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2:
a) Państwa Członkowskie mogą zwolnić pojazdy, układy, oddzielne zespoły i części przeznaczone:
i) do produkcji w małych seriach maksymalnie do 200 sztuk rocznie na typ pojazdu, układ, część lub oddzielny zespół;
ii) lub dla sił zbrojnych, organów wymiaru sprawiedliwości, służb obrony cywilnej i instytucji prac publicznych,
z obowiązku zgodności z wymaganiami odrębnych dyrektyw.
Pozostałe Państwa Członkowskie są powiadamiane o tych zwolnieniach w ciągu miesiąca od ich przyznania.
W ciągu trzech miesięcy powiadomione Państwa Członkowskie podejmują decyzję czy przyjmują homologację typu pojazdów, które mają być zarejestrowane na ich terytorium.
Świadectwo takiego zatwierdzenia typu nie może nosić nagłówka "Świadectwo homologacji typu WE";
b) świadectwa homologacji typu wydane na szczeblu krajowym przed dniem 17 czerwca 1999 r. pozostają ważne w Państwach Członkowskich wydających je, przez okres czterech lat począwszy od dnia, od którego wymagana jest zgodność krajowych przepisów prawnych z odpowiednimi dyrektywami.
Ten sam okres obejmuje także typy pojazdów, układy, części lub zespoły zgodne z krajowymi wymaganiami Państw Członkowskich, stosujących przepisy prawne inne niż przepisy w zakresie homologacji typu obowiązujące przed wdrożeniem odpowiednich dyrektyw.
Pojazdy objęte tym ostatnim zwolnieniem można w tym okresie wprowadzać na rynek, sprzedawać i dopuszczać do ruchu bez żadnego czasowego ograniczenia ich używania.
Wprowadzanie na rynek, sprzedaż i używanie układów, oddzielnych zespołów i części do tych pojazdów nie mają ograniczenia w czasie.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do ustanawiania – zgodnie z Traktatem – wymogów, które uznają one za konieczne do zapewnienia ochrony użytkowników w okresie używania odpowiednich pojazdów, pod warunkiem że nie pociąga to za sobą wprowadzania zmian w pojazdach.
Artykuł 16
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 15 ust. 1 i 2 oraz w granicach określonych w załączniku VIII, Państwa Członkowskie mogą, w określonym czasie, rejestrować i zezwolić na sprzedaż lub dopuszczanie do ruchu nowych pojazdów zgodnych z typem pojazdu, którego homologacja nie jest już ważna.
Ta możliwość ogranicza się do okresu 12 miesięcy począwszy od dnia, w którym homologacja typu utraciła swoją ważność.
Pierwszy akapit stosuje się wyłącznie do pojazdów, które znajdowały się terytorium Wspólnoty i miały ważne świadectwo zgodności, które zostało wydane, gdy homologacja typu danego pojazdu była jeszcze ważna, ale który nie został zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu przed utratą ważności wymienionej homologacji.
2.
Zanim przepisy ust. 1 zacznie się stosować w stosunku do jednego lub większej liczby typów danej kategorii, producent powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu Państwa Członkowskiego, którego dotyczy wprowadzenie do ruchu pojazdu tego typu.
Wniosek powinien zawierać uzasadnienie techniczne lub ekonomiczne.
Wskazane Państwa Członkowskie w ciągu trzech miesięcy podejmują decyzję czy i w jakiej ilości przyjmują dany typ pojazdu do rejestracji na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie, którego dotyczy wprowadzenie do ruchu takiego typu pojazdu ponosi odpowiedzialność za zapewnienie, żeby producent postępował zgodnie z przepisami załącznika VIII.
Państwa Członkowskie każdego roku przesyłają Komisji listę udzielonych zwolnień.
3.
W zakresie dotyczącym pojazdów, części lub oddzielnych zespołów zawierających rozwiązania technologiczne lub koncepcyjne, które nie mogą spełniać, ze względu na ich szczególny charakter, jednego lub więcej wymogów jednej lub więcej odrębnych dyrektyw, stosuje się art. 8 ust. 2 lit c) dyrektywy 70/156/EWG.
ROZDZIAŁ IV
Procedura dostosowania do postępu technicznego
Artykuł 17
Wszelkie zmiany konieczne do celów dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy lub przepisów dyrektyw odrębnych, określonych w załączniku I, do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowiony art. 13 dyrektywy 70/156/EWG (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 19
Dyrektywa Rady 92/61/EWG traci moc począwszy od dnia 9 listopada 2003 r.
Odesłania do dyrektywy 92/61/EWG należy rozumieć jako odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytywać zgodnie z tabelą korelacji z załącznika IX.
Artykuł 20
1.
Przed dniem 9 maja 2003 r. Państwa Członkowskie zapewnią wejście w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjmując te przepisy, Państwa Członkowskie zapewnią, że będzie w nich zawarte odesłanie do niniejszej dyrektywy lub takie odesłanie będzie towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalą sposób zamieszczenia takiego odesłania.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy począwszy od dnia 9 listopada 2003 r.
Jednakże na wniosek producenta, dotychczasowy wzór świadectwa zgodności może być stosowany przez dalszych 12 miesięcy.
3.
Od dnia 9 maja 2003 r. Państwa Członkowskie nie będą zabraniały pierwszego wprowadzenia do ruchu pojazdów zgodnych z niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnych homologacji typu przyznanych przed dniem 9 listopada 2003 r., ani nie powstrzymuje przed przedłużeniem takich homologacji zgodnie z warunkami dyrektywy, na mocy której były one pierwotnie przyznane.
Jednakże od dnia 9 listopada 2004 r. świadectwa zgodności wydane przez producenta powinny być zgodne ze wzorem stanowiącym załącznik IV.
Artykuł 22
W oczekiwaniu na harmonizację rejestracji i systemów podatkowych w Państwach Członkowskich w odniesieniu do pojazdów objętych niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe systemy kodowania celem ułatwienia rejestracji i opodatkowania na ich terytorium.
Państwa Członkowskie mogą także wnioskować, aby świadectwo zgodności zostało uzupełnione numerem kodu krajowego.
Artykuł 23
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI 2002/25/WE
z dnia 5 marca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 98/18/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich1, w szczególności jej art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów dyrektywy 98/18/WE międzynarodowe konwencje, w szczególności Międzynarodowa Konwencja z 1974 r. o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Konwencja SOLAS) i inne międzynarodowe kodeksy i uchwały zawierające zasady i normy bezpieczeństwa statków pasażerskich, są aktami obowiązującymi w dniu przyjęcia tej dyrektywy.
(2) Zmiany do Konwencji SOLAS i innych międzynarodowych kodeksów i uchwał weszły w życie od dnia przyjęcia dyrektywy 98/18/WE lub wkrótce wejdą w życie.
(3) W załączniku I do dyrektywy 98/18/WE należy uwzględnić nowe dokumenty międzynarodowe.
(4) W związku z tym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 98/18/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG2, ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE3,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 98/18/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 15 października 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 2002/26/WE
z dnia 13 marca 2002 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 472/2002 [4], ustala najwyższe dopuszczalne limity dla ochratoksyny A w niektórych środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [5] wprowadza system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzyły urzędową kontrolę środków spożywczych.
(3) Pobieranie próbek stanowi istotną część precyzyjnego określania poziomów ochratoksyny A, które są bardzo niejednorodnie rozmieszczone w partii towaru.
(4) Wydaje się konieczne ustalenie ogólnych kryteriów, które powinna spełniać metoda analizy, w celu zapewnienia, że odpowiedzialne za kontrolę laboratoria wykorzystują metody analiz o porównywalnym poziomie skuteczności.
(5) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analiz opracowano na podstawie aktualnej wiedzy i mogą one zostać dostosowane w taki sposób, aby uwzględniały postępy w wiedzy naukowej i technicznej.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek stosowane przy urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych było przeprowadzane według metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby przygotowywanie próbek i metody analiz używane przy urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych spełniały kryteria, opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 28 lutego 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2002/27/WE
z dnia 13 marca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 98/53/WE ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 472/2002 [3], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn w przyprawach.
(2) Pobieranie próbek odgrywa zasadniczą rolę w precyzyjnym określeniu poziomów aflatoksyn, które występują bardzo różnorodnie w poszczególnych partiach.
Dyrektywę Komisji 98/53/WE z dnia 16 lipca 1998 r. ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [4] należy zmienić w celu uwzględnienia przypraw korzennych.
(3) Właściwe jest poprawienie drugorzędnych błędów występujących w dyrektywie 98/53/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 98/53/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lutego 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/28/WE
z dnia 19 marca 2002 r.
zmieniająca niektóre załączniki do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/33/WE [2], w szczególności jej art. 14 lit. c),
uwzględniając porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo, opartych na zaktualizowanych ekspertyzach, wynika, że należy zmodyfikować chronioną strefę uznaną w odniesieniu do Dendroctonus micans Kugelan w Zjednoczonym Królestwie.
(2) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo dotyczących występowania wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka wynika, że nie ma już potrzeby utrzymywania chronionej strefy w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka dla całego Zjednoczonego Królestwa, lecz należy ją ograniczyć wyłącznie do Irlandii Północnej.
(3) Z informacji dostarczonych przez Włochy wynika, że należy zmienić opis chronionych stref w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., w celu uwzględnienia obecnego rozmieszczenia organizmu.
(4) W związku z koniecznością spełnienia szczególnych wymogów, należy zmienić opis chronionych stref w odniesieniu do roślin żywicielskich Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al., w celu uwzględnienia obecnego rozmieszczenia organizmu.
(5) Z informacji dostarczonych przez Francję dotyczących występowania Matsucoccus feytaudi Duc. wynika, że nie ma już potrzeby utrzymywania chronionej strefy dla tego organizmu.
(6) W związku z powyższym, należy zmienić dyrektywę 2000/29/WE.
(7) Środki, o których mowa w niniejszej dyrektywie, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują, najpóźniej do 31 marca 2002 roku, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2002 roku.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/29/WE
z dnia 19 marca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE w odniesieniu do niektórych chronionych stref narażonych na szczególne ryzyka fitosanitarne we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/33/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając dyrektywę Komisji 2001/32/WE z dnia 8 maja 2001 r. uznającą chronione strefy narażone na szczególne ryzyka fitosanitarne we Wspólnocie oraz uchylającą dyrektywę 92/76/EWG [3], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2001/32/WE Irlandia, Włochy (Emilia-Romagna: prowincje Forlí-Cesena, Parma, Piacenza i Rimini; Lombardia; Trentino-Alto Adige: autonomiczna prowincja Bolzano; Veneto), oraz Austria (Burgenland, Kärnten, Niederösterreich, Osttirol, Steiermark, Wiedeń), zostały tymczasowo uznane za "chronione strefy" w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., na okres upływający dnia 31 marca 2002 r.
(2) Na mocy dyrektywy 2001/32/WE Zjednoczone Królestwo zostało tymczasowo uznane za chronioną strefę w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka, na okres upływający 31 marca 2002 roku.
(3) Z informacji dostarczonych przez Austrię, Irlandię i Włochy wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w tych krajach, w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., należy wyjątkowo przedłużyć na dalszy okres, aby umożliwić odpowiedzialnym organom urzędowym tych krajów zebranie informacji na temat rozmieszczenia Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. oraz zakończenie działań mających na celu zwalczanie tego szkodliwego organizmu na danych obszarach.
(4) Z informacji dostarczonych przez Włochy wynika, że chronionej strefy Apulia nie należy już uznawać za stałą chronioną strefę w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., lecz należy ją uznać tymczasowo za chronioną strefę w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., na określony okres upływający dnia 31 marca 2003 r., aby umożliwić odpowiedzialnym organom urzędowym zebranie informacji na temat rozmieszczenia Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. oraz zakończenie działań mających na celu zwalczanie tego szkodliwego organizmu w obrębie tej chronionej strefy.
(5) Z informacji dostarczonych przez Włochy wynika, że niektórych części prowincji Veneto nie należy już uznawać za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al., ponieważ jest ona rozpowszechniona w tych strefach, natomiast należy wyjątkowo przedłużyć na dalszy określony okres tymczasowe uznanie innych stref chronionych w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al.
(6) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo w sprawie występowania wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka wynika, że nie należy utrzymywać chronionej strefy w całym Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka, lecz należy ją ograniczyć wyłącznie do Irlandii Północnej.
(7) Na mocy dyrektywy 2001/32/WE Szwecja została uznana za trwale chronioną strefę w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
Z informacji dostarczonych przez Szwecję w sprawie występowania wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka wynika, że Szwecję należy tymczasowo uznać za chronioną strefę w związku z wirusem nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka na określony okres upływający dnia 31 marca 2003 r., aby umożliwić odpowiedzialnym organom urzędowym zebranie informacji na temat rozmieszczenia wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka oraz zakończenie działań mających na celu zwalczanie tego szkodliwego organizmu.
(8) Należy zmienić określenie roślin, dla których uznano chronione strefy w odniesieniu do wirusa Citrus tristeza.
(9) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo, opartych na zaktualizowanych badaniach wynika, że należy zmienić chronioną strefę, uznaną w odniesieniu do Dendroctonus micans Kugelan na terytorium Zjednoczonego Królestwa.
(10) Z informacji dostarczonych przez Francję, opartych na zaktualizowanych badaniach wynika, że nie należy już utrzymywać we Francji chronionej strefy, uznanej w odniesieniu do Matsucoccus feytaudi Duc.
(11) W związku z powyższym należy zmienić dyrektywę 2001/32/WE.
(12) Środki, o których mowa w niniejszej dyrektywie, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 2001/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku lit. b) pkt 2 uznanie stref chronionych dla Irlandii, Włoch (Puglia, Emilia-Romagna: prowincje Forlí-Cesena, Parma, Piacenza i Rimini; Lombardia; Trentino-Alto Adige: autonomiczna prowincja Bolzano; Veneto: z wyjątkiem gmin w prowincji Rovigo: Rovigo, Polesella, Villamarzana, Fratta Polesine, San Bellino, Badia Polesine, Trecenta, Ceneselli, Pontecchio Polesine, Arquà Polesine, Costa di Rovigo, Occhiobello, Lendinara, Canda, Ficarolo, Guarda Veneta, Frassinelle Polesine, Villanova del Ghebbo, Fiesso Umbertiano, Castelguglielmo, Bagnolo di Po, Giacciano con Baruchella, Bosaro, Canaro, Lusia, Pincara, Stienta, Gaiba, Salara, oraz gmin w prowincji Padova: Castelbaldo, Barbona, Piacenza d’Adige, Vescovana, S. Urbano, Boara Pisani, Masi, oraz gmin w prowincji Verona: Palù, Roverchiara, Legnago (część gminnego terytorium leżąca na północny wschód od drogi krajowej Transpolesana), Castagnaro, Ronco all’Adige, Villa Bartolomea, Oppeano, Terrazzo, Isola Rizza, Angiari), oraz dla Austrii (Burgenland, Kärnten, Niederösterreich, Tyrol (okręg administracyjny Lienz), Steiermark, Wiedeń), status wspomnianych chronionych stref wygasa dnia 31 marca 2003 r.";
b) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W przypadku lit. d) pkt 1 status wspomnianej chronionej strefy w Szwecji przyznaje się do dnia 31 marca 2003 r.".
2) W Załączniku wprowadza się zmiany, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2002 r.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 marca 2002 r.
w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Głównym celem wspólnej polityki transportowej jest stały rozwój. Wymaga to zintegrowanego podejścia ukierunkowanego na zapewnienie zarówno efektywnego funkcjonowania systemu transportowego Wspólnoty, jak i ochrony środowiska naturalnego.
(2) Stały rozwój transportu lotniczego wymaga wprowadzenia środków ukierunkowanych na zmniejszenie dokuczliwości hałasu samolotów w portach lotniczych, gdzie szczególnie występuje problem hałasu.
(3) Nowe, zaostrzone normy certyfikacji hałasu, określone w tomie 1 część II rozdział 4 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, zostały ustanowione w ramach Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego i w dłuższym okresie przyczynią się do zmniejszenia poziomów hałasu wokół portów lotniczych.
(4) Norma określona w rozdziale 4 została przyjęta jako standard dla certyfikacji samolotów, a nie jako podstawa do wprowadzania ograniczeń działalności.
(5) Stopniowe wycofywanie z eksploatacji samolotów wymienionych w rozdziale 2 na mocy dyrektywy Rady 92/14/EWG z dnia 2 marca 1992 r. w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 (1988) [5], będzie zakończone do dnia 1 kwietnia 2002 r., nowe środki będą wymagane dla zapobieżenia nasilania się emisji hałasu po 2002 r. przy założeniu stałego wzrostu transportu lotniczego w Europie.
(6) Wprowadzenie samolotów o korzystniejszych z punktu widzenia środowiska naturalnego parametrach może przyczynić się do bardziej efektywnego wykorzystania przepustowości istniejących portów lotniczych oraz ułatwić rozwój infrastruktury portów lotniczych zgodnie z wymogami rynku.
(7) Wspólne zasady i procedury dla wprowadzenia ograniczeń działalności w portach lotniczych Wspólnoty, jako część zrównoważonego podejścia do zarządzania hałasem, przyczyni się do ochrony wymogów rynku wewnętrznego przez wprowadzenie podobnych ograniczeń działalności w portach lotniczych o zasadniczo porównywalnych problemach z hałasem.
Zawiera się w tym ocena wpływu hałasu w porcie lotniczym i ocena środków pozostających do dyspozycji do zmniejszenia tego wpływu, a także dokonanie wyboru odpowiednich środków łagodzących w celu osiągnięcia najmniejszym kosztem maksymalnych korzyści dla środowiska naturalnego.
(8) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [6] przewiduje w art. 8 i 9 między innymi opublikowanie i następnie badanie nowych ograniczeń działalności: należy określić związek tych przepisów z niniejszą dyrektywą.
(9) Należy uznać uzasadnione interesy sektora transportu lotniczego w zastosowaniu oszczędzających koszty rozwiązań dla osiągnięcia celów zarządzania hałasem.
(10) 33. Zgromadzenie MOLC przyjęło uchwałę nr A33/7 wprowadzającą pojęcie "zrównoważonego podejścia" do zarządzania hałasem, ustanawiając w niej zasady polityki wobec sposobu rozwiązywania problemu hałasu samolotów, w tym międzynarodowe doradztwo dla portów lotniczych przy wprowadzaniu ograniczeń działalności w poszczególnych portach lotniczych.
Koncepcja "zrównoważonego podejścia" do zarządzania emisją hałasu składa się z czterech głównych elementów i wymaga starannej oceny różnych możliwych rozwiązań kwestii zmniejszania hałasu, w tym zmniejszenia hałasu lotniczego u źródła, planowania przestrzennego oraz środków zarządzania, operacyjnych procedur minimalizowania hałasu oraz ograniczenia działalności, bez naruszania odnośnych zobowiązań prawnych, istniejących umów, obowiązującego ustawodawstwa oraz obowiązujących zasad polityki.
(11) Zrównoważone podejście jest ważnym krokiem w celu osiągnięcia obniżenia poziomu hałasu.
Jednakże dla uzyskania skutecznego i trwałego obniżenia poziomu hałasu konieczne jest zastosowanie bardziej surowych norm technicznych, takich jak bardziej surowe normy hałasu dla samolotów w połączeniu z wycofaniem z eksploatacji hałaśliwych samolotów.
(12) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oceny i zarządzania hałasem w środowisku [7], która jest środkiem horyzontalnym obejmującym wszystkie rodzaje transportu, wprowadziła wspólne podejście do oceny i zarządzania hałasem w środowisku.
Jest ona nakierowana na monitorowanie problemów środowiska spowodowanych przez hałas w dużych aglomeracjach i w okolicach głównych elementów infrastruktury transportowej, w tym portów lotniczych, przez publikowanie informacji o hałasie w środowisku i jego skutkach, oraz przez domaganie się od właściwych władz sporządzania planów działalności zapobiegania i obniżania poziomu hałasu w środowisku, gdzie jest to konieczne, i zachowania poziomu hałasu w środowisku, gdy jest on niski.
(13) Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne [8] już teraz przewiduje pogłębioną analizę projektów dotyczących portów lotniczych, przewidujących środki zmierzające do obniżenia poziomu hałasu.
Można to rozpatrywać jako spełnienie części wymogów oceny zawartych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do projektów rozbudowy infrastruktury portów lotniczych.
(14) Taka ocena może wykazać, że cele można osiągnąć jedynie przez ograniczenie nowych usług oraz stopniowe wycofywanie samolotów, które w niewielkim stopniu spełniają normy certyfikacji hałasu zawarte w rozdziale 3.
(15) Należy zwrócić uwagę na szczególne problemy związane z hałasem w portach lotniczych, ulokowanych w centrum wielkich aglomeracji ("miejskie porty lotnicze"), upoważniając do przyjęcia bardziej surowych przepisów.
(16) Należy zakończyć sporządzanie listy portów lotniczych na podstawie informacji, które dostarczą Państwa Członkowskie.
(17) Należy ułatwiać rozbudowę infrastruktury portów lotniczych w celu zabezpieczenia zabezpieczeniem stałego rozwoju usług transportu lotniczego.
(18) Jest konieczne dalsze utrzymywanie środków zarządzania hałasem w portach lotniczych oraz umożliwienie wprowadzenia pewnych zmian technicznych do środków częściowego ograniczenia działalności.
(19) Należy unikać nadmiernych ciężarów ekonomicznych dla podmiotów gospodarczych z krajów rozwijających się, upoważniając do przyznania zwolnień tam, gdzie jest taka potrzeba, przewidując jednak środki zabezpieczające przed ich nadużyciem.
(20) Jest konieczne zapewnienie przejrzystości oraz konsultacji pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami w odniesieniu do propozycji środków związanych z hałasem, w tym wprowadzenia nowych ograniczeń działalności.
(21) Podmioty gospodarcze powinny być informowane z odpowiednim wyprzedzeniem przed wprowadzeniem nowych ograniczeń działalności.
(22) Należy przyjąć przepisy zapewniające możliwość odwołania się od przyjęcia ograniczeń działalności do organu odwoławczego, którym może być sąd.
(23) Dyrektywa pozostaje w zgodzie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu.
Wprowadzenie ograniczeń działalności w portach lotniczych Wspólnoty może pomóc w zapobieganiu zwiększania się emisji hałasu w sąsiedztwie portów lotniczych, ale może też doprowadzić do zniekształceń konkurencji.
Dlatego cel ten może skuteczniej zostać osiągnięty na poziomie Wspólnoty poprzez przyjęcie zharmonizowanych zasad wprowadzania ograniczeń działalności jako części procesu zarządzania hałasem.
Dyrektywa ogranicza się do tego, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu, i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia.
(24) Środki konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(25) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zastępują przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 925/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie rejestracji i eksploatacji na obszarze Wspólnoty niektórych typów poddźwiękowych samolotów odrzutowych, które zostały zmodyfikowane i otrzymały nowe certyfikaty jako spełniające normy zawarte w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, trzecie wydanie (lipiec 1993 r.) [10] Rozporządzenie to powinno zostać z tego powodu uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celami niniejszej dyrektywy są:
a) ustanowienie zasad obowiązujących we Wspólnocie w celu ułatwienia wprowadzania ograniczeń działalności w jednolity sposób na poziomie portów lotniczych dla ograniczenia lub zmniejszenia liczby osób znacząco dotkniętych szkodliwymi skutkami hałasu;
b) stworzenie ram zgodnych z wymogami rynku wewnętrznego;
c) popieranie rozwoju przepustowości portów lotniczych w harmonii ze środowiskiem naturalnym;
d) ułatwianie osiągania celów zmierzających do osłabiania hałasu w każdym z portów lotniczych;
e) umożliwienie wyboru dostępnych środków w celu osiągnięcia maksymalnych korzyści najmniejszym kosztem dla środowiska naturalnego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "port lotniczy" oznacza cywilny port lotniczy na obszarze Wspólnoty, w którym dokonuje się ponad 50000 operacji (przez operację rozumie się przylot lub odlot) cywilnych poddźwiękowych statków powietrznych w roku kalendarzowym, przy czym uwzględnia się średnią z ostatnich trzech lat kalendarzowych przed zastosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy do danego portu lotniczego;
b) "miejski port lotniczy" oznacza port lotniczy pośrodku wielkiej aglomeracji, w którym żaden pas startowy nie umożliwia rozbiegu na starcie dłuższego niż 2000 metrów i który zapewnia tylko usługi pomiędzy poszczególnymi punktami pomiędzy lub na obszarze państw europejskich, gdzie znaczna liczba mieszkańców jest dotknięta przez hałas powodowany przez samoloty i gdzie jakiekolwiek dodatkowe zwiększenie ruchu lotniczego stanowi szczególnie dużą uciążliwość ze względu na bardzo wysoką emisję hałasu.
Takie porty lotnicze są wymienione w załączniku I. Załącznik ten może zostać zmieniony zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 ust. 3;
c) "cywilne poddźwiękowe odrzutowe statki powietrzne" oznaczają statki powietrzne o całkowitej masie startowej 34000 kg i więcej według certyfikatu lub z maksymalną według certyfikatu dla danego typu statku powietrznego pojemnością pomieszczeń wewnętrznych zawierających ponad 19 miejsc pasażerskich, z wyłączeniem wszelkich miejsc przeznaczonych tylko dla załogi;
d) "samolot marginalnie zgodny" oznacza cywilny poddźwiękowy samolot odrzutowy, który wypełnia limity certyfikacyjne ustanowione w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym przez skumulowany margines nie więcej niż 5 EPNdB (efektywnie odczuwany hałas w decybelach), gdzie skumulowany margines jest liczbą wyrażoną w jednostkach EPNdB otrzymanych przez dodanie indywidualnych marginesów (tzn. różnic pomiędzy certyfikowanym poziomem hałasu i maksymalnym dopuszczalnym poziomem hałasu) na każdym z trzech referencyjnych punktów pomiaru określonych w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym;
e) "ograniczenia działalności" oznaczają działania związane z hałasem, które ograniczają lub zmniejszają dostęp cywilnych poddźwiękowych odrzutowych statków powietrznych do portu lotniczego.
Obejmuje to również ograniczenia działalności nakierowane na wycofanie z eksploatacji w poszczególnych portach lotniczych samolotów marginalnie zgodnych, jak również ograniczenia działalności o charakterze częściowym, wpływające na działalność cywilnych poddźwiękowych statków powietrznych według pory dnia;
f) "zainteresowane strony" oznaczają osoby fizyczne lub prawne, które są dotknięte lub które zostaną prawdopodobnie dotknięte przez lub mające uzasadniony interes we wprowadzeniu środków redukcji hałasu, w tym ograniczeń działalności;
g) "zrównoważone podejście" oznacza podejście, zgodnie z którym Państwa Członkowskie rozważają dostępne środki rozwiązania problemu hałasu w porcie lotniczym na swoim terytorium, a mianowicie przewidywalne skutki zmniejszenia hałasu samolotów u źródła, planowanie przestrzenne i zarządzanie, operacyjne procedury zmniejszenia hałasu oraz ograniczenia działalności.
Artykuł 3
Właściwe organy
Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie właściwych organów odpowiedzialnych za sprawy wchodzące w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Ogólne zasady zarządzania hałasem powodowanym przez samoloty
1.
Państwa Członkowskie stosują zrównoważone podejście do rozwiązywania problemu hałasu w portach lotniczych na ich terytorium.
Mogą rozważyć również zachęty ekonomiczne jako środek zarządzania hałasem.
2.
Przy rozważaniu ograniczeń działalności właściwe organy biorą pod uwagę prawdopodobne koszty i korzyści różnych dostępnych środków, jak również charakterystyki poszczególnych portów lotniczych.
3.
Środki lub kombinacja środków podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy nie mogą być bardziej restrykcyjne, niż jest to konieczne dla osiągnięcia celu, jakim jest ochrona środowiska dla danego portu lotniczego.
Środki te nie mogą wprowadzać żadnej dyskryminacji na podstawie przynależności państwowej lub tożsamości przewoźnika powietrznego lub producenta samolotów.
4.
Ograniczenia działalności ustalane na podstawie danych eksploatacyjnych są oparte na emisji hałasu przez samoloty ustalone w procedurze certyfikacyjnej przeprowadzonej zgodnie z tomem 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, trzecie wydanie (lipiec 1993 r.).
Artykuł 5
Reguły dokonywania ocen
1.
Przy rozważaniu decyzji o ograniczeniach działalności uwzględnia się w odpowiednim zakresie i na ile jest to możliwe, informacje wymienione w załączniku II, w odniesieniu do rozważanych ograniczeń działalności i charakterystyk portu lotniczego.
2.
W przypadku gdy projekty portów lotniczych są przedmiotem oceny wpływu na środowisko na mocy dyrektywy 85/337/EWG, ocena przeprowadzona zgodnie z tą dyrektywą jest rozpatrywana jako spełniająca wymogi ust. 1, o ile ocena uwzględnia w możliwie szerokim zakresie informacje wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Zasady wprowadzania ograniczeń działalności nakierowanych na wycofanie samolotów marginalnie zgodnych
1.
Gdy ocena wszystkich dostępnych środków, w tym ograniczenia działalności o charakterze częściowym, przeprowadzona zgodnie z wymogami art. 5 wykazuje, że osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy wymaga wprowadzenia ograniczeń działalności nakierowanych na wycofanie marginalnie zgodnego samolotu, w odniesieniu do rozważanego portu lotniczego stosuje się następujące zasady w miejsce procedury ustalonej w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92:
a) sześć miesięcy po zakończeniu oceny i po wydaniu decyzji o wprowadzeniu ograniczeń działalności nie dopuszcza się w tym porcie lotniczym żadnej usługi z samolotami marginalnie zgodnymi innej niż usługi świadczone w odpowiednim okresie poprzedniego roku;
b) nie mniej niż po sześciu następnych miesiącach każdy operator może zostać zobowiązany do zmniejszenia liczby operacji jego samolotów marginalnie zgodnych obsługujących dany port lotniczy o nie więcej niż 20 % rocznie w stosunku do początkowej łącznej liczby tych operacji.
2.
Miejskie porty lotnicze wymienione w załączniku I mogą wprowadzać, z zastrzeżeniem zasad dotyczących oceny w art. 5, środki, które mogą być bardziej surowe w odniesieniu do określenia samolotu marginalnie zgodnego, jeśli te środki nie mają wpływu na cywilne poddźwiękowe odrzutowe statki powietrzne, które są zgodne albo na podstawie oryginalnego certyfikatu, albo ponownej procedury certyfikacyjnej z normami hałasu w tomie 1 część II rozdz. 4 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.
Artykuł 7
Istniejące ograniczenia działalności
Artykuł 5 nie ma zastosowania do:
a) ograniczeń działalności, o których zadecydowano już w chwili wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy;
b) drobnych zmian technicznych do częściowych ograniczeń działalności, które nie pociągają za sobą znacznych zmian kosztów dla linii lotniczych w jakimkolwiek porcie lotniczym Wspólnoty i które zostały wprowadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Wyłączenia dotyczące samolotów zarejestrowanych w krajach rozwijających się
Samoloty marginalnie zgodne zarejestrowane w krajach rozwijających się są przez okres 10 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy wyłączone z przepisów art. 6, przy spełnieniu następujących warunków:
a) samoloty te, z certyfikatami hałasu wystawionymi zgodnie z normami wymienionymi w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, były używane w danym porcie lotniczym we Wspólnocie pomiędzy dniem 1 stycznia 1996 r. i dniem 31 grudnia 2001 r. ("okres referencyjny"); oraz
b) samoloty te były w okresie referencyjnym zarejestrowane w danym kraju rozwijającym się i nadal są używane przez osobę fizyczną lub prawną zamieszkałą lub mającą siedzibę w tym kraju.
Artykuł 9
Wyłączenie działalności lotniczej o wyjątkowym charakterze
W indywidualnych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić w portach lotniczych usytuowanych na ich terytorium na pojedyncze operacje samolotów marginalnie zgodnych, które nie mogłyby być prowadzone na podstawie innych przepisów niniejszej dyrektywy.
Wyłączenie to jest ograniczone do:
a) samolotów, których indywidualne operacje mają charakter tak wyjątkowy, że odmowa czasowego wyłączenia nie byłaby uzasadniona;
b) samolotów w lotach niedochodowych — w celu modyfikacji, napraw lub przeglądów.
Artykuł 10
Konsultacje i przejrzystość
Państwa Członkowskie zapewniają, w celu wykonania art. 5 i 6, ustanowienie procedur konsultacji zainteresowanych stron, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego.
Artykuł 11
Uprzednie powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przy wprowadzaniu wszelkich nowych ograniczeń działalności zainteresowane strony otrzymają oficjalne powiadomienie o tych ograniczeniach, zawierające wyjaśnienie przyczyn ich wprowadzenia, uwzględniające odpowiednie elementy zrównoważonego podejścia:
a) sześć miesięcy przed wejściem w życie środków wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. a);
b) rok przed wejściem w życie środków wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. b) i ust. 2;
c) w przypadku środków stosowanych na podstawie art. 6 — dwa miesiące przed konferencją w sprawie rozkładu lotów na odpowiedni sezon lotów.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o wszelkich nowych ograniczeniach działalności w rozumieniu niniejszej dyrektywy, które postanowiły wprowadzić w porcie lotniczym na swoim terytorium.
Artykuł 12
Prawo do odwołania
Państwa Członkowskie zapewniają prawo do odwołania się od środków podjętych na mocy art. 6 i art. 7 lit. b) przed organem apelacyjnym innym niż organ, który przyjął kwestionowany środek, zgodnie z krajowym ustawodawstwem i procedurami.
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony przez art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
2.
Komisja może zasięgać opinii Komitetu w każdej sprawie dotyczącej stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Przy dokonywaniu odniesień do przepisów niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet odnotowuje oceny przeprowadzone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 oraz środki podjęte lub których podjęcie planuje się na podstawie tych ocen.
Artykuł 14
Informacja i zmiany
Państwa Członkowskie na żądanie przedkładają Komisji informację o stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Nie później niż w pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie zawiera, gdy jest to konieczne, propozycje zmiany dyrektywy.
Sprawozdanie zawiera ocenę skuteczności niniejszej dyrektywy, w szczególności potrzebę zmiany definicji marginalnie zgodnego samolotu ustanowionej w art. 2 lit. d) na rzecz wymogów bardziej surowych.
Artykuł 15
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 925/1999 traci moc z datą wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Przepisy wykonawcze
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 września 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/31/WE
z dnia 22 marca 2002 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej urządzeń klimatyzacyjnych typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/75/EWG wymaga od Komisji przyjęcia dyrektyw wdrażających w odniesieniu do różnych urządzeń gospodarstwa domowego, z urządzeniami klimatyzacyjnymi włącznie.
(2) Energia elektryczna wykorzystywana przez urządzenia klimatyzacyjne stanowi znaczącą część całkowitego zapotrzebowania energetycznego gospodarstw domowych Wspólnoty.
Istotny jest zakres obniżonego zużycia energii przez te urządzenia.
(3) Zharmonizowane normy stanowią warunki techniczne przyjęte przez europejskie organy standaryzacji, jak określono w załączniku I dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [2], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [3], oraz zgodnie z ogólnymi wytycznymi odnośnie do współpracy między Komisją a tymi organami, przyjętymi dnia 13 listopada 1984 r. wraz ze zmianami.
(4) Informacje odnośnie do emisji hałasu powinny zostać podane przez Państwa Członkowskie, tam gdzie to stosowne, na mocy dyrektywy Rady 86/594/EWG z dnia 1 grudnia 1986 r. w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do urządzeń klimatyzacyjnych użytku domowego, zasilanych siecią elektryczną, jak zostały one zdefiniowane w Europejskich Normach EN 255-1, EN 814-1 i zharmonizowanych normach, zgodnie z art. 2.
Nie stosuje się jej w odniesieniu do następujących urządzeń:
- urządzeń, które mogą wykorzystywać także inne źródła energii,
- urządzeń typu powietrze–woda ("air–to–water") oraz woda–woda ("water–to–water"),
- zespołów urządzeń o mocy wyjściowej (zdolności chłodzenia) wyższej niż 12 kW.
Artykuł 2
1.
Informacje wymagane na mocy niniejszej dyrektywy będą uzyskiwane za pomocą pomiarów wykonywanych zgodnie ze zharmonizowanymi normami przyjętymi przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) w ramach mandatu udzielonego przez Komisję, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, a dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne norm państwowych transponujących te zharmonizowane normy.
Przepisy zawarte w załącznikach I, II i III do niniejszej dyrektywy, wymagające podania informacji odnoszącej się do hałasu, stosuje się tylko w przypadku gdy informacja ta jest wymagana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 86/594/EWG.
Informacja ta zostaje poddana pomiarowi zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Wyrażenia użyte w niniejszej dyrektywie zostają użyte w tym samym znaczeniu, co wyrażenia użyte w dyrektywie 92/75/EWG.
Artykuł 3
1.
Dokumentacja techniczna wymieniona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG obejmuje:
a) nazwę (nazwisko) i adres dostawcy;
b) ogólny opis modelu, wystarczający dla jego łatwej jednoznacznej identyfikacji;
c) informacje, jeśli to stosowne — włącznie z ilustracjami, na temat głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych elementów, które w sposób znaczny wpływają na zużycie energii przez ten model;
d) raporty na temat stosownych testów pomiarowych przeprowadzanych w ramach procedur kontrolnych dotyczących zharmonizowanych norm wymienionych w art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy;
e) instrukcję obsługi, jeśli istnieje.
W przypadku gdy informacje odnoszące się do danej kombinacji modeli zostały uzyskane na podstawie obliczeń wykonanych w oparciu o projekt i/lub ekstrapolację z innych kombinacji, dokumentacja powinna zawierać szczegóły na temat takich obliczeń i/lub ekstrapolacji oraz testów przeprowadzanych w celu weryfikacji dokładności dokonanych obliczeń (szczegóły na temat modelu matematycznego do obliczania efektywności systemów dwujednostkowych ("split units") oraz pomiarów dokonanych w celu zweryfikowania tego modelu).
2.
Etykieta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest taka, jak określono w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykietę umieszcza się na zewnątrz przedniej lub górnej części urządzenia w taki sposób, aby była wyraźnie widoczna i niczym nie zasłonięta.
3.
Treść i format arkusza wymienionego w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG są takie, jak określono w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W przypadku gdy urządzenia są oferowane do sprzedaży, wynajmu lub sprzedaży ratalnej za pomocą komunikatów w formie pisemnej lub innej, takiej jak oferta pisemna, katalog zamówień przesyłanych pocztą, ogłoszenia w Internecie i innych mediach elektronicznych, co oznacza, że potencjalny klient nie może oczekiwać pokazania urządzenia, komunikaty takie zawierają wszelkie informacje wyszczególnione w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Klasa efektywności energetycznej urządzenia ustalana jest zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 4
Jako środki przejściowe Państwa Członkowskie zezwalają, do dnia 30 czerwca 2003 r., na wprowadzanie na rynek, komercjalizację i/lub wystawy produktów oraz rozpowszechnianie komunikatów określonych w art. 3 ust. 4, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 2003 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa te stosują niniejsze przepisy począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 maja 2002 r.
w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 26 marca 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy wprowadzić wiele zmian do dyrektywy Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt [4].
W interesie przejrzystości i skuteczności wspomniana dyrektywa powinna zostać zmieniona.
(2) Produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty i zadowalający wynik w odniesieniu do zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt, środowiska oraz środków finansowych hodowców zwierząt zależy w dużym stopniu od stosowania pasz dobrej jakości.
(3) Przepisy dotyczące pasz są potrzebne do zwiększenia wydajności i trwałości produkcji rolnej oraz zabezpieczenia zdrowia publicznego, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska.
Ponadto, istnieje potrzeba wszechstronnego ustalenia zasad higieny celem zagwarantowania odpowiedniej jakości pasz w gospodarstwach indywidualnych nawet, jeśli nie są one wytwarzane komercyjnie.
(4) Te same przepisy dotyczące jakości i bezpieczeństwa produktów stosowanych w paszach zwierzęcych powinny dotyczyć jakości i bezpieczeństwa wody spożywanej przez zwierzęta.
Chociaż definicja pasz nie wyklucza uznania wody jako pokarmu, woda nie znajduje się na otwartym wykazie produktów odżywczych określonych dyrektywą Rady 96/25/WE z dnia 29kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi [5].
Kwestia wody jako paszy powinna zostać rozpatrzona w ramach tej dyrektywy.
(5) Ustalono, że dodatki paszowe mogą zawierać niepożądane substancje.
Zakres dyrektywy powinien być zatem rozszerzony tak, aby obejmował dodatki paszowe.
(6) Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt mogą zawierać niepożądane substancje, które są niebezpieczne dla zdrowia zwierząt lub, z powodu obecności w produktach pochodzenia hodowlanego, niebezpieczne dla ludzkiego zdrowia lub środowiska.
(7) Niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie obecności niepożądanych substancji, ale ważne jest, aby ich zawartość w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt była zredukowana, w zależności od ostrej toksyczności substancji, akumulacji biologicznej i zdolności do degradacji, w celu zapobiegania działaniom niepożądanym i szkodliwym.
W chwili obecnej niewłaściwe jest ustalanie tej zawartości poniżej poziomów wykrywanych sposobami analizy zdefiniowanymi przez Wspólnotę.
(8) Metody określania pozostałości niepożądanych substancji stają się coraz bardziej zaawansowane, a zatem wykryte mogą zostać nawet ilości pozostałości nieistotnych dla zdrowia zwierząt i ludzi.
(9) Niepożądane substancje mogą być obecne w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt tylko zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie oraz nie mogą być stosowane w żaden inny sposób w celu żywienia zwierząt.
Niniejsza dyrektywa powinna być zatem stosowana bez naruszania innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pasz, a w szczególności zasad mających zastosowanie do mieszanek paszowych.
(10) Niniejsza dyrektywa musi obowiązywać odnośnie do produktów stosowanych w paszach zwierzęcych od momentu ich znalezienia się we Wspólnocie.
Należy tym samym zastrzec, że ustalone maksymalne zawartości substancji niepożądanych obowiązują ogólnie od dnia, w którym produkty przeznaczone do żywienia zwierząt zostają, na wszystkich poziomach, wprowadzone do obrotu lub zastosowania, w szczególności od chwili przywozu.
(11) Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt muszą być w dobrym stanie, prawdziwe oraz muszą charakteryzować się jakością handlową, a tym samym, prawidłowo stosowane, nie mogą stanowić niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt.
Stosowanie lub wprowadzanie do obrotu produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, zawierających substancje niepożądane na poziomie przekraczającym maksymalne zawartości określone w załączniku I musi zostać tym samym zabronione.
(12) Obecność niektórych substancji niepożądanych w mieszankach paszowych uzupełniających musi zostać ograniczona poprzez ustalenie odpowiednich zawartości maksymalnych.
(13) Podczas, gdy w pewnych sytuacjach zawartość maksymalna jest ustalona, wziąwszy pod uwagę poziom odniesienia, wymagany jest ciągły wysiłek zmierzający do ograniczenia obecności pewnych specyficznych substancji niepożądanych do najniższych możliwych zawartości w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt tak, aby zredukować ich obecność w paszy i łańcuchu pokarmowym.
Powinno być, zatem możliwe, dzięki niniejszej dyrektywie, określenie progów działania znacznie poniżej ustalonych zawartości maksymalnych.
W przypadku, gdy takie progi działania zostały przekroczone, muszą zostać przeprowadzone badania celem zidentyfikowania źródeł substancji niepożądanych oraz podjęte kroki celem zredukowania lub wyeliminowania takich substancji.
(14) Jeśli zdrowie zwierząt lub ludzi bądź środowisko jest zagrożone, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość czasowego zredukowania maksymalnych dopuszczalnych zawartości, możliwość ustanowienia maksymalnych poziomów dla innych substancji lub uniemożliwienia obecności takich substancji w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt.
Celem zapewnienia jednolitego stosowania, jakiekolwiek zmiany do załącznika I niniejszej dyrektywy powinny być podejmowane zgodnie z natychmiastową procedurą Wspólnoty, w oparciu o odpowiednie dokumenty i zasadę ostrożności.
(15) Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy nie podlegają ograniczeniom przy wejściu do obrotu, w odniesieniu do zawartości substancji niepożądanych innych niż te zawarte w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalająca zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie środków żywienia zwierząt [6].
(16) Państwa Członkowskie muszą podjąć właściwe ustalenia dotyczące monitorowania stosownie do dyrektywy 95/53/WE, w celu zapewnienia, że wymagania dotyczące substancji niepożądanych podczas stosowania lub obrotu produktami przeznaczonymi do żywienia zwierząt są spełniane.
(17) Konieczna jest odpowiednia procedura wspólnotowa dla adaptacji technicznych przepisów zawartych w załącznikach do niniejszej dyrektywy w świetle osiągnięć postępu naukowo-technicznego.
(18) W celu ułatwienia wykonania niniejszej dyrektywy należy stosować procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz powołanego decyzją 70/372/EWG [7].
(19) Działania potrzebne dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być uchwalone zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą procedury wykonywania uprawnień wdrożeniowych przyznanych przez Komisję [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy niepożądanych substancji w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów zawartych w:
a) dyrektywie Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [9];
b) dyrektywie Rady 96/25/WE i dyrektywie Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [10];
c) dyrektywie Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. dotyczącej ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach i na ich powierzchni [11], dyrektywie 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [12], dyrektywie 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [13] oraz dyrektywie Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego i na ich powierzchni, łącznie z owocami i warzywami [14], jeśli pozostałości te nie znajdują się w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
d) prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym kwestii weterynaryjnych odnoszących się do zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
e) dyrektywie Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [15];
f) dyrektywie Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [16].
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "pasze" oznacza produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz wyroby otrzymywane w wyniku poddania tych produktów procesom przetwórstwa przemysłowego, jak również substancje organiczne i nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
b) "materiały paszowe" oznacza różnorodne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane oraz wyroby otrzymywane w wyniku poddania tych produktów procesom przetwórstwa przemysłowego, jak również substancje organiczne lub nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych przeznaczonych do bezpośredniego żywienia zwierząt albo bezpośrednio lub po przetworzeniu, do przygotowania mieszanki paszowej lub jako substraty do premiksów;
c) "dodatki paszowe" oznacza dodatki zdefiniowane w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 70/524/EWG;
d) "premiksy" oznacza mieszanki dodatków lub mieszanki jednego lub więcej dodatków z substancjami stosowanymi jako nośniki przeznaczone do wytwarzania pasz;
e) "mieszanka paszowa" oznacza mieszaninę materiałów paszowych, zawierających lub niezawierających dodatki paszowe, która przeznaczona jest do bezpośredniego żywienia zwierząt jako mieszanki paszowe pełnoporcjowe lub uzupełniające;
f) "mieszanki paszowe uzupełniające" oznacza mieszanki paszowe zawierające wysoki poziom zawartości niektórych substancji, które poprzez swój skład są wystarczające do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych jedynie w połączeniu z innymi paszami;
g) "mieszanki paszowe pełnoporcjowe" oznacza mieszanki paszowe, które dzięki swojemu składowi są niezbędne do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych;
h) "produkty przeznaczone do żywienia zwierząt" oznacza materiały paszowe, premiksy, dodatki, pasze i wszystkie inne produkty przeznaczone do użytku lub używane w żywieniu zwierząt;
i) "dzienne zapotrzebowanie" oznacza średnią całkowitą ilość pasz, przeliczoną na zawartość wilgoci 12 %, niezbędna do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierzęcia danego gatunku, w określonym wieku i użytkowanego w określony sposób;
j) "zwierzęta" oznacza zwierzęta należące do gatunków normalnie żywionych, utrzymanych lub spożywanych przez człowieka jak również zwierzęta żyjące dziko, w przypadkach gdy są one żywione paszą;
k) "wprowadzanie do obrotu" lub "obrót" oznacza gromadzenie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt w celu sprzedaży, w tym wystawiania na sprzedaż lub jakąkolwiek inną formę transferu, płatnego lub nie, stronom trzecim oraz sprzedaż i inne formy transferu.
l) "substancja niepożądana" oznacza jakąkolwiek substancję lub produkt, z wyjątkiem czynników patogennych, która jest obecna na zewnątrz lub wewnątrz produktu przeznaczonego do żywienia zwierząt oraz która stanowi potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia zwierząt lub ludzi bądź dla środowiska lub może niekorzystnie wpływać na produkcję zwierzęcą.
Artykuł 3
1.
Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt z państw trzecich mogą wejść do użytku we Wspólnocie, znajdować się w obrocie i/lub być stosowane w obrębie Wspólnoty, jeśli są trwałe, odmienne oraz charakteryzują się jakością handlową i tym samym prawidłowo stosowane nie mogą stanowić niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt.
2.
W szczególności, produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt nie uznaje się za zgodne z ust. 1, jeśli poziom substancji niepożądanych, który zawierają nie pozostaje w zgodzie z zawartościami maksymalnymi określonymi w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że substancje niepożądane, wskazane w załączniku I mogą być tolerowane w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt tylko w warunkach określonych w tym załączniku.
2.
W celu zredukowania lub wyeliminowania źródeł substancji niepożądanych z produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, Państwa Członkowskie, w porozumieniu z podmiotami gospodarczymi, prowadzą badania celem zidentyfikowania źródeł substancji niepożądanych w przypadku przekroczenia poziomów maksymalnych oraz w przypadku wykrycia zwiększonych poziomów tych substancji, po uwzględnieniu poziomu tła.
Celem ujednolicenia procedury w przypadku zwiększonego poziomu, konieczne może się stać ustalenie progów uruchamiających tego rodzaju badania.
Może to być określone w załączniku II.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji i innym Państwom Członkowskim wszystkie istotne informacje oraz ustalenia dotyczące źródeł oraz podjętych środków w celu zredukowania poziomu lub wyeliminowania substancji niepożądanych.
Informacja ta zostanie przekazana w ramach rocznego raportu przekazywanego Komisji zgodnie z przepisami art. 22 dyrektywy 95/53/WE z wyjątkiem sytuacji, gdy informacja ma natychmiastowe znaczenie dla innych Państw Członkowskich.
W takim przypadku informacja zostanie przekazana niezwłocznie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie stanowią, że produkty przeznaczone do żywienia zwierząt zawierające ilość substancji niepożądanych przekraczającą maksymalny limit ustalony w załączniku I nie mogą być mieszane celem rozcieńczenia z tym samym lub innym produktem przeznaczonym do żywienia zwierząt.
Artykuł 6
O ile nie ma specjalnych przepisów dotyczących mieszanek paszowych uzupełniających, Państwa Członkowskie nakazują, aby mieszanki paszowe uzupełniające nie zawierały, biorąc pod uwagę proporcje przewidywane do użycia przy dziennym zapotrzebowaniu, substancji niepożądanych, wymienionych w załączniku I, w ilości przekraczającej poziom ustalony dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
Artykuł 7
1.
Gdy Państwo Członkowskie ma podstawy, w oparciu o nowe informacje lub zmianę oceny istniejących informacji dokonaną po przyjęciu danych przepisów, a wykazującą, że maksymalny limit ustalony w załączniku I lub nieumieszczona w nim substancja niepożądana stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt, ludzi lub dla środowiska, Państwo Członkowskie może tymczasowo obniżyć dopuszczalny limit, ustalić zawartość maksymalną lub zakazać obecności substancji niepożądanej w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt.
Niezwłocznie informuje ono pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody swej decyzji.
2.
Natychmiastowa decyzja zostaje podjęta, w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 12, czy załącznik I i II powinny być zmienione.
Do czasu, gdy Komisja lub Rada podejmą decyzję, Państwo Członkowskie może utrzymać wprowadzone środki.
Państwo Członkowskie musi zapewnić, aby podjęta decyzja została ogłoszona.
Artykuł 8
1.
W zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 11 Komisja, w świetle osiągnięć postępu naukowo-technicznego, aktualizuje załączniki I i II.
2.
Ponadto, w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 11 Komisja:
- okresowo przyjmuje ujednolicone wersje załączników I i II, włączając wszystkie dostosowania zgodnie z ust. 1,
- Może określić kryteria dopuszczalności procesu detoksyfikacji jako uzupełnienie kryteriów dotyczących produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, które poddano takim procesom.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie środków gwarantujących prawidłowe zastosowanie dopuszczalnych procesów zgodnych z ust. 2 oraz zgodność detoksykowanych produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt z przepisami załącznika I.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewnią, aby produkty przeznaczone do żywienia zwierząt objęte niniejszą dyrektywą nie były poddane żadnym ograniczeniom w obrocie w odniesieniu do obecności substancji niepożądanych, innym niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie i dyrektywie 95/53/WE.
Artykuł 10
Przepisy, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne bądź zdrowie zwierząt lub na środowisko, są przyjmowane po konsultacji z odpowiednimi Komitetami Naukowymi.
Artykuł 11
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Pasz ustanowiony art. 1 decyzji 70/372/EWG.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu jej art. 8.
3.
Okres, wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 12
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Pasz ustanowiony art. 1 decyzji 70/372/EWG.
2.
4. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu jej art. 8.
3.
Okres, wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na piętnaście dni.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie stosują w odniesieniu do produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, produkowanych we Wspólnocie i wywożonych do państw trzecich, co najmniej przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do zezwolenia na powrotny wywóz na warunkach określonych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 [17].
Przepisy art. 20 tego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
1.
Dyrektywa 1999/29/WE zostaje niniejszym uchylona z dniem 1 sierpnia 2003 r., bez uszczerbku dla obowiązku Państw Członkowskich do przestrzegania terminów końcowych ustanowionych w załączniku III część B dla wykonania dyrektyw wymienionych w części A tego Załącznika.
2.
Odniesienia do dyrektywy 1999/29/WE interpretowane są jako odniesienia to niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 sierpnia 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 października 2002 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 90/425/EWG i 92/118/EWG w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Liczne akty Wspólnoty ustanawiają wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi w zakresie przetwarzania i likwidacji odpadów zwierzęcych oraz w zakresie produkcji, wprowadzania na rynek, handlu i przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r., ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], zastąpiło zasady zawarte w tych aktach.
(3) W celu uwzględnienia tych nowych przepisów należy dokonać nowelizacji dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [5], oraz dyrektywy Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [6],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/425/EWG, załącznik A rozdział I sekcja 1 tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273 z 10.10.2002, str. 1)"
.
Artykuł 2
W dyrektywie 92/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 skreśla się lit. e) i g);
2) art. 3 otrzymuje brzmienie:
a) w tiret pierwszym skreśla się następujące wyrazy:
"łącznie z żelatynami nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi"; oraz
b) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— każdy nowy produkt pochodzenia zwierzęcego, przeznaczony do spożycia przez ludzi, którego wprowadzanie na rynek Państwa Członkowskiego zostało dopuszczone po dacie przewidzianej w art. 20 nie może być przedmiotem handlu lub przywozu do czasu podjęcia decyzji zgodnie z ust. 1 art. 15 po dokonaniu, jeśli to stosowne w świetle opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego decyzją 81/651/EWG, oceny realnego ryzyka rozprzestrzenienia poważnych chorób przenaszalnych, które mogą powstać wskutek przemieszczania produktu, nie tylko w odniesieniu do gatunków z których dany produkt pochodzi, lecz także w odniesieniu do innych gatunków mogących przenosić chorobę, stać się siedliskiem choroby lub stanowić ryzyko dla zdrowia ludzkiego,";
3) w art. 10 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) o ile nie sprecyzowano inaczej w załączniku II, produkty muszą pochodzić z przedsiębiorstw, znajdujących się na liście Wspólnoty, sporządzonej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18;";
4) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się rozdział 1, 3 i 4;
b) w rozdziale 5 wprowadza się następujące zmiany:
i) w tytule dodaje się następujące wyrazy:
"przeznaczone do spożycia przez ludzi";
ii) w części A skreśla się co następuje:
"A. W przypadku gdy przeznaczone są do spożycia przez ludzi lub zwierzęta:";
iii) skreśla się część B;
c) w rozdziale 6 wprowadza się następujące zmiany:
i) w tytule dodaje się następujące wyrazy:
"przeznaczone do spożycia przez ludzi";
ii) w części I wprowadza się następujące zmiany:
- ust. A otrzymuje brzmienie:
"A. W odniesieniu do handlu, do stworzenia dokumentu lub świadectwa, przewidzianego w dyrektywie 77/99/EWG, stwierdzającego, że zostały spełnione wymagania dyrektywy;",
- w ust.
B pkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
- "a) produkt spełnia wymagania dyrektywy 80/215/EWG;";
d) w rozdziale 7 skreśla się część II; oraz
e) skreśla się rozdziały 8, 10 oraz 12–15.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 kwietnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dwudziesta szósta dyrektywa Komisji 2002/34/WE
z dnia 15 kwietnia 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/41/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. produktów kosmetycznych oraz produktów nieżywnościowych przeznaczonych dla konsumentów (SCCNFP),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wpis 293 załącznika II zalicza substancje radioaktywne do substancji zakazanych do stosowania w produktach kosmetycznych.
Jednakże przypis 1 wpisu 293 zezwala, zgodnie z warunkami w nim określonymi, na obecność naturalnych substancji radioaktywnych oraz substancji radioaktywnych powstałych na skutek sztucznego skażenia promieniotwórczego środowiska naturalnego poprzez odniesienie do dyrektyw z dnia 2 lutego 1959 r. ustanawiających podstawowe standardy ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed niebezpieczeństwami powstałymi w wyniku promieniowania jonizującego [3].
Dyrektywy te zostały uchylone dyrektywą Rady 96/29/Euratom [4], której art. 6 ust. 5 przewiduje, że Państwa Członkowskie nie zezwalają na rozmyślne dodawanie substancji radioaktywnych podczas produkcji produktów kosmetycznych, ani na przywóz lub wywóz takich produktów.
Dyrektywa 96/29/Euratom przewiduje także definicję substancji radioaktywnych do celów, do jakich ma ona zastosowanie.
Dlatego wpis 293 załącznika II powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(2) Na podstawie Kodeksu Postępowania Międzynarodowego Stowarzyszenia Perfumeryjnego (IFRA), SCCNFP wyszczególnił 36 substancji, które nie mogą stanowić części związków zapachowych wykorzystywanych w produktach kosmetycznych.
Siedem spośród tych 36 składników zapachowych jest już uwzględnionych w załączniku II, a jedna z nich (6-metylokumaryna) jest ujęta pod odniesieniem nr 46 część 1 załącznika III, który ogranicza już jej wykorzystywanie do produktów stosowanych do higieny jamy ustnej.
Stąd też 28 pozostałych składników zapachowych powinno zostać uwzględnionych w wykazie załącznika II.
Bezpieczeństwo tych substancji zostało niedawno poddane ocenie SCCNFP na okoliczność ich użycia jako składników zapachowych.
W związku z tym, konieczne jest uregulowanie ich użycia w tym celu.
Dalsza ocena bezpieczeństwa stosowania tych substancji do innych celów jest obecnie przeprowadzana przez SCCNFP.
(3) SCCNFP zaleca aby metyloeugenol nie był celowo stosowany jako składnik kosmetyczny.
Stąd też metyloeugenol powinien zostać uwzględniony w załączniku II.
Jednakże jako że metyloeugenol jest naturalnie obecny w olejkach eterycznych, które wykorzystywane są jako składniki produktów kosmetycznych, SCCNFP ustalił określone maksymalne stężenia w produktach kosmetycznych.
(4) Na podstawie informacji na temat stosowania w produktach kosmetycznych wodorotlenku litu i wodorotlenku wapnia oraz oceny bezpieczeństwa ich stosowania, SCCNFP zaleca ograniczone użycie tych związków.
Stąd też wpisy 15b i 15c części 1 załącznika III powinny zostać odpowiednio zmienione.
(5) Na podstawie oceny toksykologicznej, SCCNFP zaleca, aby ograniczyć maksymalną zawartość resztkową akryloamidu w produkcie gotowym.
Stąd też poliakryloamid powinien zostać włączony do części 1 załącznika III.
(6) SCCNFP przeprowadził oceny toksykologiczne 61 farb do włosów, uwzględniając zalecenia dotyczące zakresu ich stosowania, maksymalne poziomy stężeń oraz ostrzeżenia specjalne.
Jedna z nich jest już uwzględniona w odniesieniu nr 16 części 1 załącznika III, który powinien zostać w związku z tym zmieniony.
Na żądanie SCCNFP istnieje wciąż potrzeba uzyskania większej liczby informacji na temat niektórych farb do włosów, w szczególności w celu zbadania potencjalnego związku między długoterminowym stosowaniem trwałych farb do włosów a wzrostem ryzyka wystąpienia raka pęcherza.
Dlatego w części 2 załącznika III należy uwzględnić pozostałych 60 farb do włosów.
Wpis 8 części 1 załącznika III obejmuje grupę pochodnych fenylenodiaminy wykorzystywanych jako barwniki do włosów.
W celu uniknięcia podwójnych wpisów tekst kolumny "b" powinien zostać zmieniony z wyłączeniem tych pochodnych, które zostały uwzględnione w innym miejscu załącznika III.
(7) SCCNFP zaleca, żeby piżmo ksylenowe było bezpiecznie wykorzystywane w produktach kosmetycznych, za wyłączeniem produktów do higieny jamy ustnej, do maksymalnej dawki teoretycznej wchłanianej dzienne, a wynoszącej 10 μg/kg/dzień.
Dlatego do czasu sfinalizowania oceny ryzyka tej substancji w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 [5] w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje, piżmo ksylenowe powinno zostać włączone do części 2 załącznika III.
(8) SCCNFP zaleca, żeby piżmo ketonowe było bezpiecznie wykorzystywane w produktach kosmetycznych, z wyłączeniem produktów do higieny jamy ustnej, do maksymalnej dawki teoretycznej wchłanianej dzienne, a wynoszącej 14 μg/kg/dzień.
Dlatego do czasu sfinalizowania oceny ryzyka tej substancji w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93, piżmo ksylenowe powinno zostać włączone do części 2 załącznika III.
(9) SCCNFP wyraził opinię, że filtr promieni UV dimetikodietylobenzylidenomalonian może być bezpiecznie stosowany z pewnymi ograniczeniami w produktach kosmetycznych.
Dlatego dimetikodietylobenzylidenomalonian powinien zostać włączony do części 1 załącznika VII.
(10) SCCNFP wyraził opinię, że dwutlenek tytanu może być bezpiecznie stosowany z pewnymi ograniczeniami jako filtr promieni UV w produktach kosmetycznych.
Dlatego dwutlenek tytanu powinien zostać włączony do części 1 załącznika VII.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/WE wprowadza się następujące zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki w celu zapewnienia, iż produkty kosmetyczne zawierające substancje wymienione w załącznikach II, III i VII do dyrektywy 76/768/EWG, jak wymieniono w Załączniku do niniejszej dyrektywy, które zostaną dostarczone konsumentowi końcowemu po dniu 15 kwietnia 2004 r., są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 15 kwietnia 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
DYREKTYWA KOMISJI 2002/35/WE
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 97/70/WE ustanawiającą zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającą zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej1, zmienioną dyrektywą Komisji 1999/19/WE2, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół Torremolinos dotyczący Międzynarodowej Konwencji Torremolinos z 1977 r. o bezpieczeństwie statków rybackich, zwany dalej "Protokołem Torremolinos" został przyjęty 2 kwietnia 1993 r.
(2) Dyrektywa 97/70/WE ustanawia zharmonizowany system bezpieczeństwa dla niektórych statków rybackich, stosując dla nich Protokół Torremolinos.
(3) Aby zagwarantować zgodność stosowania przepisów Załącznika z Protokołem Torremolinos w celu stosowania art. 3 ust. 1 dyrektywy 97/70/WE, niezbędne jest zharmonizowanie interpretacji pozostawionej w gestii administracji Państw Członkowskich niektórych z tych przepisów.
Te zharmonizowane interpretacje powinny mieć zastosowanie tylko do statków rybackich zbudowanych w/lub po dniu 1 stycznia 2003 r., jako że zawierają one w sobie istotne zmiany dotyczące konstrukcji statków rybackich.
(4) Dlatego dyrektywa 97/70/WE powinna zostać zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG3, ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE4,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 97/70/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 1 stycznia 2003 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od 1 stycznia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przepisy prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/36/WE
z dnia 29 kwietnia 2002 r.
zmieniająca niektóre załączniki do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/28/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 2, lit. c) i d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy podjąć środki w celu ochrony Wspólnoty przed Anisogramma anomala (Peck) E. Müller, Anoplophora glabripennis (Motschulsky) i Naupactus leucoloma Boheman, szkodliwymi organizmami, których obecności we Wspólnocie jak dotąd nie stwierdzono.
(2) Należy zmienić obowiązujące przepisy przeciw Liriomyza bryoniae (Kaltenbach) przez ograniczenie ich do stref chronionych w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie (Irlandia Północna) gdzie, jak stwierdzono, organizmy te nie występują.
(3) Należy zmienić wykaz roślin żywicielskich dla Liriomyza huidobrensis (Blanchard) i Liriomyza trifolii (Burgess) w celu uwzględnienia uaktualnionych informacji o związkach między tymi szkodliwymi organizmami i ich roślinami żywicielskimi.
(4) W związku z powtarzającymi się przypadkami wychwytywania na towarach Bemisia tabaci Genn., Liriomyza sativae (Blanchard), Amauromyza maculosa (Malloch), Liriomyza huidobrensis (Blanchard), Liriomyza trifolii (Burgess) i Thrips palmi Karny, należy udoskonalić obecne przepisy w sprawie środków ochronnych przed ich wprowadzaniem do i rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie, w celu zapewnienia bardziej skutecznej ochrony.
(5) Do tych ulepszonych środków ochronnych należy stosowanie "paszportu" roślin dla roślin lub produktów roślinnych pochodzących ze Wspólnoty i świadectwa fitosanitarnego dla roślin lub produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich.
(6) Należy zmienić obecne przepisy dotyczące wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka tak, aby odzwierciedlały wnioski grupy roboczej Komisji, która oceniła ryzyko fitosanitarne związane z tym szkodliwym organizmem w danych strefach chronionych Wspólnoty.
(7) Należy zmienić obecne przepisy dotyczące Tilletia indica Mitra tak, aby uwzględniały uaktualnione informacje o występowaniu tego szkodliwego organizmu w Republice Południowej Afryki.
(8) Należy poprawić błędne zaliczenie Malty i Cypru do krajów pozaeuropejskich w załączniku IV, część A, sekcja I, pkt 34 oraz w załączniku V, część B, sekcja I, pkt 7 lit. b) do dyrektywy 2000/29/WE.
(9) Zmiany te są zgodne z wnioskami zainteresowanych Państw Członkowskich.
(10) Tak więc niektóre załączniki do dyrektywy 2000/29/WE należy odpowiednio zmienić.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy 1 kwietnia 2003 roku i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie przyjmują procedury dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dzień po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 2002/37/WE
z dnia 3 maja 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], przewiduje przyjęcie wykazu substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten został umieszczony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6]. Wykaz ten obejmuje etofumesat.
(2) Wpływ etofumesatu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszających. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [7], Szwecja została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. 2 października 1998 r. Szwecja przedłożyła Komisji stosowne sprawozdania oceniające oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie oceniające zostało zbadane przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Kontrola została zakończona 26 lutego 2002 r. sporządzeniem sprawozdania kontrolnego Komisji na temat etofumesatu.
(4) Kontrola nie ujawniła żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające etofumesat zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i sprecyzowane w jej sprawozdaniu kontrolnym.
W związku z tym należy włączyć etofumesat do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające etofumesat były przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Sprawozdanie kontrolne Komisji jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wdrożenia kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
W związku z tym należy zapewnić, aby zakończone sprawozdanie kontrolne, z wyjątkiem informacji poufnych, było dostępne lub było udostępniane przez Państwa Członkowskie wszystkim zainteresowanym stronom do konsultacji.
Jeżeli sprawozdanie kontrolne musi zostać uaktualnione w celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego, należy także zmienić warunki dotyczące włączenia danej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zgodnie z tą dyrektywą.
(7) Przed włączeniem substancji czynnej do załącznika I, Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom należy zapewnić odpowiedni okres w celu podjęcia wymaganych działań przygotowawczych.
(8) Po włączeniu Państwom Członkowskim należy przyznać odpowiedni okres na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających etofumesat, a w szczególności na skontrolowanie istniejących zezwoleń zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG, w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do etofumesatu, ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przewidzieć dłuższy okres na przedłożenie kompletnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin spełniającego wymogi załącznika II i III do dyrektywy 91/414/EWG oraz na dokonanie ponownej oceny takiego środka, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) W związku z tym należy wprowadzić zmiany do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie zachowują sprawozdanie kontrolne na temat etofumesatu do konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron i udostępniają je im na specjalne życzenie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 31 sierpnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od 1 września 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrolę zezwoleń dla każdego środka ochrony roślin zawierającego etofumesat, w celu spełnienia ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG warunków odnoszących się do etofumesatu.
W razie konieczności, Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, do 1 września 2003 r.
2. Do 1 marca 2003 r.
Państwa Członkowskie przeprowadzają ponowną ocenę każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin, w którym etofumesat stanowi jedyną substancję czynną albo jedną z kilku takich substancji, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG. Ocenę taką należy przeprowadzić zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niej.
W oparciu o tę ocenę Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności, najpóźniej do 28 lutego 2007 r., Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie dla każdego takiego środka ochrony roślin.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 1 marca 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2002/38/WE
z dnia 7 maja 2002 r.
zmieniająca oraz tymczasowo zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do systemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy stosowane obecnie względem podatku VAT pobieranego od usług radiowych i telewizyjnych oraz od usług świadczonych drogą elektroniczną na mocy art. 9 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru podatku [4], są niedostosowane do opodatkowania takich usług świadczonych we Wspólnocie, jak również do zapobiegania zniekształceniom konkurencji w tej dziedzinie.
(2) W interesie poprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, takie zakłócenia powinny być usunięte i powinny być wprowadzone nowe ujednolicone zasady dla tego typu działalności.
Należy podjąć działanie w celu zapewnienia w szczególności, że takie usługi wykonane odpłatnie i skonsumowane przez klientów posiadających siedzibę na terytorium Wspólnoty, podlegają opodatkowaniu we Wspólnocie, a nie podlegają opodatkowaniu, jeżeli są skonsumowane poza granicami Wspólnoty.
(3) W tym celu usługi radiowe i telewizyjne oraz usługi świadczone drogą elektroniczną z państw trzecich dla osób posiadających siedzibę we Wspólnocie lub ze Wspólnoty dla odbiorców posiadających siedzibę w państwach trzecich powinny podlegać opodatkowaniu zgodnie z miejscem siedziby odbiorcy usług.
(4) W celu zdefiniowania usług świadczonych drogą elektroniczną przykłady takich usług powinny zostać włączone do Załącznika do niniejszej dyrektywy.
(5) Aby ułatwić wypełnianie zobowiązań fiskalnych podmiotom gospodarczym świadczącym usługi drogą elektroniczną, które nie posiadają siedziby ani nie stosuje się do nich wymogu identyfikacji do celów podatkowych we Wspólnocie, należy ustanowić specjalny system.
W zastosowaniu tego systemu każdy podmiot gospodarczy świadczący takie usługi środkami elektronicznymi osobom niepodlegającym opodatkowaniu na terytorium Wspólnoty może, jeżeli nie jest inaczej zidentyfikowany do celów podatkowych we Wspólnocie, ubiegać się o identyfikację podatkową w jednym z Państw Członkowskich.
(6) Podmiot gospodarczy nieposiadający siedziby, który chciałby skorzystać ze specjalnego systemu, powinien spełniać wymagania ustanowione tam oraz w jakichkolwiek innych odpowiednich przepisach istniejących w Państwie Członkowskim, w którym usługi są konsumowane.
(7) Państwo Członkowskie nadające identyfikację podatkową, musi być zdolne w pewnych warunkach do wyłączenia ze specjalnego systemu podmiotu gospodarczego nieposiadającego siedziby.
(8) W przypadku gdy podmiot gospodarczy nieposiadający siedziby ubiega się o specjalny system, każdy zapłacony przez niego podatek od wartości dodanej odnoszący się do towarów i usług wykorzystanych przez niego do celów jego działalności podlegającej opodatkowaniu i objętej specjalnym systemem, powinien zostać zwrócony przez Państwo Członkowskie, w którym zapłacono podatek od wartości dodanej, zgodnie z uzgodnieniami trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty [5]. Nie powinny być stosowane opcjonalne ograniczenia dotyczące zwrotu określone w art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 4 ust. 2 tej dyrektywy.
(9) Z zastrzeżeniem warunków przez nie ustanowionych Państwa Członkowskie powinny zezwolić, aby niektóre deklaracje podatkowe były sporządzane za pomocą środków elektronicznych, jak również mogą żądać wykorzystywania tych środków.
(10) Należy trwale przyjąć przepisy dotyczące wprowadzenia elektronicznych deklaracji podatkowych i oświadczeń.
Należy przyjąć obowiązywanie wszystkich innych przepisów przez tymczasowy okres trzech lat, który to okres może zostać ze względów praktycznych przedłużony, ale powinien być w każdym razie, na bazie doświadczeń, poddany przeglądowi w ciągu trzech lat począwszy od dnia 1 lipca 2003 r.
(11) W związku z powyższym dyrektywa 77/388/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się tymczasowo następujące zmiany:
1) w art. 9:
a) w ust. 2 lit. e) kropkę na końcu zdania zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się następujące tiret:
"— usługi radiowe i telewizyjne,
— usługi świadczone drogą elektroniczną, między innymi te określone w załączniku L";
b) w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"f) miejscem świadczenia usług wymienionych w lit. e) tiret ostatnie, świadczonych osobom niepodlegającym opodatkowaniu, które posiadają siedzibę, mają stały adres lub zazwyczaj przebywają w Państwie Członkowskim przez podatnika, który poza Wspólnotą założył przedsiębiorstwo lub ma stałą siedzibę, z której świadczona jest usługa lub, w przypadku braku takiej siedziby przedsiębiorstwa lub stałej siedziby, ma miejsce stałego zamieszkania lub miejsce, gdzie zazwyczaj przebywa poza Wspólnotą, jest miejsce, gdzie osoba niepodlegająca opodatkowaniu posiada siedzibę, miejsce stałego zamieszkania lub zazwyczaj przebywa";
c) w ust. 3 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"3.
W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania lub zniekształcenia konkurencji Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do świadczenia usług określonych w ust. 2 lit. e), z wyjątkiem usług określonych w tiret ostatnim, świadczonych osobom niepodlegającym opodatkowaniu, a także w odniesieniu do najmu środków transportu, uznać:";
d) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku usług telekomunikacyjnych oraz usług radiowych i telewizyjnych, określonych w ust. 2 lit. e), świadczonych osobom niepodlegającym opodatkowaniu, które posiadają siedzibę, stały adres lub zazwyczaj przebywają w Państwie Członkowskim, przez podatnika, który poza Wspólnotą założył przedsiębiorstwo lub ma stałą siedzibę, z której świadczona jest usługa lub w przypadku braku takiej siedziby przedsiębiorstwa lub stałej siedziby ma miejsce stałego zamieszkania lub miejsce gdzie zazwyczaj przebywa poza Wspólnotą, Państwa Członkowskie stosują przepisy ust. 3 lit. b)";
2) w art. 12 ust. 3 lit. a) dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
"Akapit trzeci nie ma zastosowania w stosunku do usług określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) tiret ostatnie";
3) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 26c
Specjalny system dla podatników nieposiadających siedziby świadczących usługi elektroniczne osobom niepodlegającym opodatkowaniu.
A. Definicje
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
a) "podatnik nieposiadający siedziby". oznacza podatnika, który nie założył przedsiębiorstwa ani nie ma stałej siedziby na terytorium Wspólnoty i w stosunku do którego nie jest wymagana identyfikacja do celów podatkowych na mocy art. 22;
b) "usługi elektroniczne". oraz "usługi świadczone drogą elektroniczną". oznaczają usługi określone w art. 9 ust. 2 lit. e) tiret ostatnie;
c) "Państwo Członkowskie identyfikacji". oznacza Państwo Członkowskie, które podatnik nieposiadający siedziby na terytorium Wspólnoty wybiera do złożenia oświadczenia w przypadku gdy rozpoczyna, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, działalność jako podatnik na terytorium Wspólnoty;
d) "Państwo Członkowskie konsumpcji". oznacza Państwo Członkowskie, w którym ma mieć miejsce świadczenie usług elektronicznych zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. f);
e) "deklaracja dotycząca podatku od wartości dodanej". oznacza oświadczenie zawierające informacje konieczne do określenia zobowiązania podatkowego, które należy uiścić w każdym Państwie Członkowskim.
B. Specjalny system dla usług świadczonych drogą elektroniczną
1.
Państwa Członkowskie zezwalają podatnikowi nieposiadającemu siedziby, świadczącemu usługi elektroniczne osobie niepodlegającej opodatkowaniu, która ma siedzibę lub stały adres lub zazwyczaj przebywa w Państwie Członkowskim, na wykorzystywanie specjalnego systemu zgodnie z następującymi przepisami.
Specjalny system stosuje się wobec wszystkich świadczeń takich usług we Wspólnocie.
2.
Podatnik nieposiadający siedziby składa deklarację w Państwie Członkowskim identyfikacji, w przypadku gdy jego działalność jako podatnika rozpoczyna się, kończy lub zmienia w takim stopniu, że nie kwalifikuje się już on do korzystania ze specjalnego systemu.
Taka deklaracja jest sporządzana drogą elektroniczną.
Informacje kierowane przez podatnika nieposiadającego siedziby do Państwa Członkowskiego identyfikacji w przypadku rozpoczęcia przez podatnika działalności podlegającej opodatkowaniu zawierają następujące szczegółowe dane identyfikacyjne: nazwa, adres pocztowy, adresy elektroniczne włącznie ze stronami internetowymi, krajowy numer identyfikacji podatkowej, jeżeli istnieje, oraz oświadczenie, że osoba nie posiada we Wspólnocie identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej.
Podatnik nieposiadający siedziby powiadamia Państwo Członkowskie identyfikacji o każdej zmianie w przedłożonych informacjach.
3.
Państwo Członkowskie identyfikacji nadaje podatnikowi nieposiadającemu siedziby indywidualny numer.
W oparciu o informacje wykorzystane w celach tej identyfikacji Państwa Członkowskie konsumpcji mogą zachować własne systemy identyfikacyjne.
Państwo Członkowskie identyfikacji powiadamia drogą elektroniczną podatnika nieposiadającego siedziby o przyznanym mu numerze identyfikacji podatkowej.
4.
Państwo Członkowskie identyfikacji skreśla podatnika nieposiadającego siedziby z rejestru identyfikacyjnego, jeżeli:
a) powiadamia on, że już nie świadczy usług elektronicznych lub
b) można inaczej stwierdzić, że jego działalność podlegająca opodatkowaniu zakończyła się; lub
c) nie spełnia już on wymagań koniecznych do udzielenia mu pozwolenia na wykorzystywanie specjalnego systemu; lub
d) uporczywie uchyla się od stosowania zasad dotyczących specjalnego systemu.
5.
Podatnik nieposiadający siedziby przedkłada drogą elektroniczną Państwu Członkowskiemu identyfikacji deklaracje podatkowe dotyczące podatku od wartości dodanej za każdy kwartał roku kalendarzowego bez względu na to czy usługi drogą elektroniczną były świadczone, czy nie.
Deklarację składa się w terminie 20 dni po upływie okresu sprawozdawczego, którego dotyczy deklaracja.
Deklaracja podatkowa dotycząca podatku od wartości dodanej zawiera numer identyfikacyjny oraz, dla każdego Państwa Członkowskiego konsumpcji, w którym podatek stał się należny, całkowitą wartość minus podatek od wartości dodanej świadczenia usług elektronicznych w okresie sprawozdawczym i całkowitą kwotę odpowiadającego mu podatku.
Stosowane stawki podatkowe oraz całkowita kwota należnego podatku są również wskazywane.
6.
Deklaracje podatkowe dotyczące podatku od wartości dodanej są sporządzane w euro.
Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro, mogą żądać, aby deklaracja podatkowa była sporządzana w ich walutach krajowych.
Jeżeli świadczenia zostały rozliczone w innych walutach, przy wypełnianiu deklaracji wykorzystuje się kurs walutowy z ostatniego dnia okresu sprawozdawczego, którego ona dotyczy.
Przeliczeń należy dokonywać zgodnie z kursami wymiany walut na ten dzień publikowanymi przez Europejski Bank Centralny lub, jeżeli w tym dniu nie ukazała się publikacja, następnego dnia publikacji.
7.
Podatnik nieposiadający siedziby uiszcza podatek od wartości dodanej razem ze złożeniem deklaracji.
Płatności dokonuje się na konto bankowe denominowane w euro, wskazane przez Państwo Członkowskie identyfikacji.
Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro, mogą żądać, aby płatności były dokonywane na konto bankowe denominowane w ich własnej walucie.
8. Niezależnie od art. 1 ust. 1 dyrektywy 86/560/EWG, podatnikowi nieposiadającemu siedziby, korzystającemu ze specjalnego systemu, przyznaje się zwrot zgodnie z dyrektywą 86/560/EWG zamiast uprawnienia do odliczania podatku na mocy art. 17 ust. 2 niniejszej dyrektywy. Art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy 86/560/EWG nie mają zastosowania do zwrotu odnoszącego się do elektronicznych świadczeń objętych tym specjalnym systemem.
9.
Podatnik nieposiadający siedziby prowadzi szczegółową ewidencję transakcji objętych specjalnym systemem w stopniu umożliwiającym administracji podatkowej Państwa Członkowskiego konsumpcji ustalenie, że deklaracja podatkowa dotycząca podatku od wartości dodanej określona w ust. 5 jest poprawna.
Na żądanie Państwa Członkowskiego identyfikacji oraz Państwa Członkowskiego konsumpcji do ewidencji tych powinien być umożliwiony dostęp drogą elektroniczną.
Ewidencje te są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku, w którym przeprowadzono transakcję.
10.
Artykuł 21 ust. 2 lit. b) nie ma zastosowania w stosunku do podatnika nie posiadającego siedziby, który ubiegał się o specjalny system".
Artykuł 2
W art. 22 zawartym w art. 28h dyrektywy 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Każdy podatnik oświadcza, kiedy jego działalność jako podatnika rozpoczyna się, zmienia lub kończy.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ustanowionymi przez nie warunkami, zezwalają podatnikowi na sporządzanie takich oświadczeń za pomocą środków elektronicznych jak również mogą żądać wykorzystywania tych środków";
2) w ust. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Każdy podatnik składa deklarację podatkową w terminie ustalonym przez Państwa Członkowskie.
Termin ten nie może przekraczać dwóch miesięcy od zakończenia każdego z okresów podatkowych.
Okres podatkowy może być ustalony przez każde z Państw Członkowskich na jeden, dwa lub trzy miesiące.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inne okresy podatkowe, pod warunkiem że nie będą one przekraczać roku.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ustanowionymi przez nie warunkami, zezwalają podatnikowi na sporządzanie takich deklaracji za pomocą środków elektronicznych, jak również mogą żądać wykorzystywania tych środków";
3) w ust. 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Państwa Członkowskie mogą żądać od podatnika złożenia oświadczenia zawierającego wszystkie szczegółowe dane wymienione w ust. 4, dotyczące wszystkich transakcji przeprowadzonych w roku poprzedzającym.
Oświadczenie takie dostarcza wszystkich informacji niezbędnych dla jakichkolwiek korekt.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ustanowionymi przez nie warunkami, zezwalają podatnikowi na sporządzanie takich oświadczeń za pomocą środków elektronicznych, jak również mogą żądać wykorzystywania tych środków";
4) w ust. 6 akapit drugi lit. b) otrzymuje brzmienie:
"Takie zestawienie sporządza się za każdy kwartał roku kalendarzowego w ciągu okresu oraz zgodnie z procedurami, które mają ustalić Państwa Członkowskie, które podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przepisy dotyczące współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich były przestrzegane w każdym przypadku.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ustanowionymi przez nie warunkami, zezwalają podatnikowi na sporządzanie takich oświadczeń za pomocą środków elektronicznych, jak również mogą żądać wykorzystywania tych środków".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Artykuł 1 obowiązuje w okresie trzech lat począwszy od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 5
Rada, w oparciu o sprawozdanie Komisji, dokona przeglądu przepisów art. 1 niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 2006 r. i postępując zgodnie z art. 93 Traktatu, przyjmie środki dotyczące odpowiedniego, opartego na niedyskryminacyjnych zasadach, mechanizmu elektronicznego, odnoszącego się do pobierania opłat, deklaracji, zbierania i przydzielania dochodów podatkowych z tytułu usług świadczonych drogą elektroniczną z opodatkowaniem w miejscu konsumpcji lub, jeżeli uzna za to konieczne z przyczyn praktycznych, stanowiąc jednomyślnie w oparciu o wniosek Komisji, przedłuży okres określony w art. 4.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 czerwca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rezolucji z dnia 7 lutego 1994 r. w sprawie rozwoju usług pocztowych [5] Wspólnoty, Rada określiła, jako jeden z głównych celów pocztowej polityki Wspólnoty, pogodzenie dążenia do stopniowej, kontrolowanej liberalizacji rynku pocztowego z trwałą gwarancją świadczenia usługi powszechnej.
(2) Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług [6] ustanowiła regulacyjne ramy dla sektora pocztowego na poziomie Wspólnoty, w tym środki gwarantujące powszechną usługę pocztową, jak i wyznaczenie maksymalnych granic dla usług pocztowych, które Państwa Członkowskie mogą zastrzec dla swojego(-ich) operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługi powszechne z zamiarem utrzymania powszechnej usługi pocztowej, oraz plan działań prowadzących do podjęcia decyzji o dalszym otwarciu rynku na konkurencję w celu stworzenia jednolitego rynku usług pocztowych.
(3) Art. 16 Traktatu podkreśla miejsce zajmowane przez usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym we wspólnych wartościach Unii, oraz w ich roli we wspieraniu spójności społecznej i terytorialnej.
Zadaniem państwa jest zadbać o to, by takie usługi działały w oparciu o zasady i warunki, które pozwolą im spełniać ich funkcje.
(4) Rezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 14 stycznia 1999 r. [7] i dnia 18 lutego 2000 r. [8] w sprawie europejskich usług pocztowych podkreślają społeczną i gospodarczą wagę usług pocztowych i potrzebę utrzymania wysokiej jakości usługi powszechnej.
(5) Środki stosowane w tej dziedzinie powinny być tak skierowane, by społeczne zadania Wspólnoty zgodnie z art. 2 Traktatu, czyli utrzymanie wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, też zostały osiągnięte jako cele.
(6) Wiejska sieć pocztowa między innymi w górach i regionach wyspiarskich gra podstawową rolę w procesie włączania działalności gospodarczej do narodowej/globalnej gospodarki i w zachowywaniu spójności pod względem społecznym i pod względem zatrudnienia w wiejskich, górskich i wyspiarskich regionach.
Ponadto, wiejskie urzędy pocztowe w górskich i wyspiarskich regionach mogą zapewnić podstawową sieć infrastruktury umożliwiającej powszechny dostęp do nowych technologii telekomunikacyjnych.
(7) Rada Europejska, podczas sesji w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., określiła, jako wnioski Prezydencji dwie decyzje dotyczące usług pocztowych, według których zwrócono się do Komisji, Rady i Państw Członkowskich o podjęcie działań zgodnych z ich odpowiednimi kompetencjami.
Działaniami, o podjęcie, których zwrócono się, są: po pierwsze, określenie do końca roku 2000 strategii usunięcia barier w usługach pocztowych, a po drugie, przyspieszenie liberalizacji w dziedzinie usług pocztowych, utrzymując ustanowiony cel, jakim jest osiągnięcie w pełni sprawnego rynku takich usług.
(8) W Lizbonie Rada Europejska uznała również za podstawowe, by w ramach rynku wewnętrznego i gospodarki prowadzonej w oparciu o wiedzę, w pełni uwzględnić przepisy Traktatu odnoszące się do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i do przedsiębiorstw, którym powierza się świadczenie takich usług.
(9) Komisja dokonała szczegółowego przeglądu sektora pocztowego Wspólnoty, w tym zamawianych badań na temat gospodarczego, społecznego i technologicznego rozwoju w tym sektorze, oraz szeroko konsultowała się z zainteresowanymi stronami.
(10) Pocztowy sektor Wspólnoty wymaga nowoczesnych ram regulacyjnych, co w szczególności ma na celu wzmocnienie rynku wewnętrznego na usługi pocztowe.
Zwiększona konkurencyjność powinna umożliwić sektorowi pocztowemu integrację z alternatywnymi metodami komunikacji i pozwolić, by jakość usług oferowanych dla coraz bardziej wymagających odbiorców rosła.
(11) Podstawowy cel w postaci ochrony trwałego świadczenia usługi powszechnej spełniającej normy jakości określone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 97/67/WE na zasadach zgodnych w całej Wspólnocie, może być osiągnięty, jeśli w tej dziedzinie utrzyma się możliwość zastrzegania usług, i równocześnie warunki wysokiej wydajności zapewnionej przez odpowiedni stopień swobody świadczenia usług.
(12) Wzrost popytu w obrębie całego sektora pocztowego, przewidywany średnioterminowo, mógłby pomóc w wyrównaniu ewentualnej utraty udziału w rynku, jaką operatorzy świadczący usługi powszechne poniosą w wyniku dalszego otwarcia rynku, a także w dodatkowy sposób chroniłby usługę powszechną.
(13) Najważniejszymi czynnikami wywołującymi zmiany w zatrudnieniu w sektorze pocztowym są rozwój technologiczny i rynkowe wymogi rosnącej wydajności; z pozostałych czynników otwarcie rynku odgrywa mniej istotną rolę.
Otwarcie rynku pomoże rozszerzyć ogólny rozmiar usług pocztowych i wszelkie redukcje poziomu zatrudnienia wśród operatorów świadczących usługi powszechne, wynikające z podjęcia środków w kierunku takiego otwarcia (lub w oczekiwaniu na ich podjęcie) będą wyrównane przez możliwy wzrost zatrudnienia, który pojawi się wśród prywatnych podmiotów gospodarczych i nowych uczestników rynku.
(14) Należy sformułować na poziomie Wspólnoty harmonogram stopniowego i kontrolowanego otwarcia rynku listów na konkurencję, co pozostawi wszystkim operatorom świadczącym usługi powszechne wystarczająco dużo czasu na zastosowanie dalszych sposobów modernizacji i przeprowadzenie procesu restrukturyzacji wymaganego do zapewnienia ich długookresowej żywotności w nowych warunkach rynkowych.
Odpowiedni okres jest potrzebny by umożliwić Państwom Członkowskim przystosowanie ich systemów regulacyjnych do bardziej otwartych warunków funkcjonowania.
Jest zatem właściwe, by dalsze otwarcie rynku odbywało się małymi krokami, i składało się z etapów przejściowych realizujących znaczne, ale kontrolowane otwarcie rynku, po których nastąpi ich kontrola i na podstawie jej wyników wysunięta zostanie, jeśli będzie to właściwym rozwiązaniem, propozycja potwierdzająca rok 2009 jako datę zakończenia transformacji rynku wewnętrznego na usługi pocztowe, lub określająca właściwe, alternatywne posunięcie w tym kierunku w świetle uzyskanych wyników.
(15) Należy zagwarantować, żeby dalsze fazy otwarcia rynku były zarówno istotne jak i możliwe do osiągnięcia w praktyce dla Państw Członkowskich, a także żeby podtrzymywały ciągłość usługi powszechnej.
(16) Ogólne obniżki do 100 gramów w roku 2003 i 50 gramów w roku 2006 limitu wagi usług, które mogą być zastrzeżone dla operatorów świadczących usługi powszechne, połączone z pełnym otwarciem na konkurencję poczty wychodzącej za granicę, z dopuszczalnymi wyjątkami w niezbędnym rozmiarze, aby zapewnić świadczenie usługi powszechnej, są przykładem stosunkowo prostych, kontrolowanych, niemniej jednak istotnych faz.
(17) We Wspólnocie przesyłki zwykłej korespondencji ważące między 50 a 350 gramów przynoszą średnio 16 % ogólnych dochodów operatorów świadczących usługi powszechne, z czego 9 % dotyczy przesyłek zwykłej korespondencji ważących między 100 a 350 gramów, o ile przesyłki z korespondencją wychodzące za granicę i ważące poniżej 50-gramowego limitu wagi przynoszą średnio około dalszych 3 % ogólnych dochodów operatorów świadczących usługi powszechne.
(18) Ograniczenia cen za usługi mogące być przedmiotem zastrzeżenia, odpowiednio trzykrotności w 2003 r. i dwuipółkrotności w 2006 r. taryfy publicznej za przesyłkę z korespondencją w pierwszym przedziale wagowym w kategorii najszybszego standardu, są właściwe w połączeniu z limitami wagowymi 100 i 50 gramów, gdy mają one zastosowanie.
(19) "Direct mail" w większości Państw Członkowskich jest obecnie dynamicznym i rosnącym rynkiem, z perspektywami znacznego wzrostu, a w pozostałych Państwach Członkowskich występuje wyraźny potencjał wzrostu.
"Direct mail" jest już w dużej mierze otwarte na konkurencję w sześciu Państwach Członkowskich.
Poprawa elastyczności usługi i ich ceny, będące rezultatem konkurencji poprawią pozycję "direct mail" wobec środków alternatywnej komunikacji, co z kolei prawdopodobnie doprowadzi do pojawienia się nowych przesyłek pocztowych, jako dodatkowego efektu tego zjawiska oraz wzmocni pozycję przemysłu pocztowego jako całości.
Jednakże w wymiarze koniecznym do zapewnienia świadczenia powszechnej usługi pocztowej, należy ustanowić, że "direct mail" może wciąż pozostać zastrzeżone do wymienionych wyżej limitów wagowych i cenowych.
(20) Poczta wychodząca za granicę stanowi średnio 3 % ogólnych dochodów pocztowych.
Otwarcie tej części rynku we wszystkich Państwach Członkowskich, z wyjątkami, których wymaga zapewnienie dostarczenia usługi powszechnej, pozwoliłoby różnym operatorom pocztowym zbierać, sortować i przewozić całą pocztę wychodzącą za granicę.
(21) Otwarcie poczty przychodzącej z zagranicy na konkurencję pozwoliłoby na obejście 100-gramowych w 2003 r. i 50-gramowych w 2006 r. limitów wagowych poprzez przemieszczenie wysyłania części poczty krajowej w przesyłkach masowych, czego wyniki byłyby nie do przewidzenia.
Określanie pochodzenia przesyłek z korespondencją mogłoby w praktyce stworzyć dodatkowe trudności.
100-gramowe i 50-gramowe limity wagowe na przesyłki zwykłej korespondencji przychodzącej z zagranicy i "direct mail", tak jak na zwykłą korespondencję krajową są praktyczne, dopóki nie stwarzają one ryzyka obejścia ich albo w ten sposób, albo poprzez sztuczne podniesienie wagi pojedynczych przesyłek z korespondencją.
(22) Wyznaczenie harmonogramu, skierowanego na podjęcie dalszych kroków do pełnego urzeczywistnienia wewnętrznego rynku usług pocztowych, jest ważne zarówno dla długoterminowej żywotności usługi powszechnej jak i dalszego rozwoju nowoczesnej i wydajnej poczty.
(23) Należy w dalszym ciągu umożliwiać Państwom Członkowskim zastrzeganie niektórych usług pocztowych dla ich operatorów świadczących usługi powszechne.
Takie rozwiązania umożliwią operatorom usług powszechnych zakończenie procesu przystosowywania ich działalności oraz personelu do warunków większej konkurencji bez naruszania ich równowagi finansowej i tym samym bez zagrożenia dla bezpieczeństwa usługi powszechnej.
(24) Należy zarówno określić nowe limity wagowe i cenowe oraz typy usług, do których mogą mieć zastosowanie, jak i zapewnić możliwość przeprowadzeniakontroli oraz wydania w świetle rezultatów kontroli decyzji podtrzymującej 2009 r. jako datę pełnego urzeczywistnienia wewnętrznego rynku usług pocztowych, lub wskazującej właściwy krok alternatywny w tym kierunku w świetle uzyskanych wyników.
(25) Środki przyjęte przez Państwo Członkowskie, w tym ustanowienie funduszu kompensacyjnego, lub każda zmiana w jego funkcjonowaniu, stosowaniu, lub dokonywaniu wypłat z niego, mogą obejmować pomoc przyznaną przez Państwo Członkowskie, lub z użyciem zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, który wymaga uprzedniego powiadomienia Komisji, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(26) Idea wydawania koncesji konkurentom w dziedzinie usługi powszechnej może być połączona z wprowadzeniem wymogów zobowiązujących właścicieli takich koncesji do wkładu w dostarczanie usługi powszechnej.
(27) Dyrektywa 97/67/WE ustanowiła, że Państwa Członkowskie mają wyznaczyć jeden lub więcej krajowych organów regulacyjnych dla sektora pocztowego, które są prawnie oddzielne i funkcjonalnie niezależne od operatorów pocztowych.
Z punktu widzenia dynamiki europejskich rynków pocztowych, ważna rola krajowych organów regulacyjnych powinna być potwierdzona i wzmocniona, w szczególności przy wzięciu pod uwagę zadania ochrony przestrzegania zastrzeżenia usług, za wyjątkiem Państw Członkowskich, w których nie dokonano zastrzeżenia usług.
Art. 9 dyrektywy 97/67/WE pozwala Państwom Członkowskim wyjść poza jej cele.
(28) Krajowe organy regulacyjne mogą połączyć wprowadzenie koncesji z wymogami, by odbiorcy usług mieli do dyspozycji przejrzyste, proste i niekosztowne procedury w celu składania reklamacji, niezależnie od tego czy dotyczą one usług świadczonych przez operatorów świadczących usługi powszechne, czy usług świadczonych przez operatorów posiadających zezwolenia, w tym posiadaczy indywidualnych koncesji.
Może okazać się właściwe, by takie procedury były do dyspozycji użytkowników wszystkich usług pocztowych, powszechnych i innych.
Takie procedury powinny zawierać procedury służące do określenia odpowiedzialności w przypadku zaginięcia lub uszkodzenia przesyłanych przesyłek.
(29) Operatorzy świadczący usługi powszechne zwykle oferują usługi, na przykład dla przedsiębiorstw, firm zbierających pocztę dla różnych klientów oraz dla podmiotów wysyłających przesyłki masowe, pozwalając na wysyłkę poczty z różnych miejsc i na różnych warunkach w porównaniu ze standardowymi usługami listowymi.
W ten sposób operatorzy świadczący usługi powszechne powinni stosować się do zasad przejrzystości i równości w traktowaniu podmiotów, zarówno między różnymi osobami trzecimi, jak i między osobami trzecimi a operatorami świadczącymi usługi powszechne dostarczającymi równoważneusługi.
Takie usługi koniecznie powinny być również dostępne dla klientów prywatnych korzystających z poczty w podobnych warunkach, przy wzięciu pod uwagę potrzebę równości w traktowaniu podmiotów w dostarczaniu usług.
(30) W celu powiadamiania Parlamentu Europejskiego i Rady o rozwoju wewnętrznego rynku usług pocztowych, Komisja powinna regularnie przedkładać tym instytucjom sprawozdania w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy.
(31) Należy przesunąć na dzień 31 grudnia 2008 r. datę wygaśnięcia dyrektywy 97/67/WE.
Data ta nie ma wpływu na procedury zezwoleń, ustanowione w Państwach Członkowskich na podstawie dyrektywy 97/67/WE.
(32) W związku z powyższym dyrektywa 97/67/WE powinna zostać zmieniona.
(33) Niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania zawartych w Traktacie zasad konkurencji i swobody świadczenia usług, jak wyjaśnia się szczegółowo w Obwieszczeniu wydanym przez Komisję w sprawie stosowania zasad konkurencji w sektorze pocztowym i oszacowania pewnych środków państwowych odnoszących się do usług pocztowych [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 97/67/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Art. 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
W zakresie koniecznym do utrzymywania usług powszechnych, Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu zastrzegać usługi dla operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługi powszechne.
Usługi te są ograniczone do przyjmowania, sortowania, przemieszczania i doręczania krajowej korespondencji, jak i korespondencji przychodzącej z zagranicy, zarówno za pomocą usługi przyspieszonego doręczenia, jak i zwykłej, w ramach obu następujących limitów wagowych i cenowych.
Limit wagowy wynosi 100 gramów od dnia 1 stycznia 2003 r. i 50 gramów od dnia 1 stycznia 2006 r.
Te limity wagowe nie mają zastosowania od dnia 1 stycznia 2003 r. jeśli cena jest wyższa lub równa trzykrotności publicznej opłaty za przesyłkę z korespondencją w pierwszym przedziale wagowym najszybszej kategorii, i od dnia 1 stycznia 2006 r., jeśli cena jest wyższa lub równa dwuipółkrotności tej opłaty.
W przypadku usług pocztowych podlegających zwolnieniu z opłaty dla osób niewidomych i niedowidzących, można dopuścić wyjątki w ograniczeniach wagowych i cenowych.
W zakresie koniecznym do zapewnienia świadczenia usług powszechnych, "direct mail". może nadal być zastrzeżone w ramach tych samych limitów wagowych i cenowych.
W zakresie koniecznym do zapewnienia świadczenia usług powszechnych, na przykład, gdy niektóre sektory działalności pocztowej są już zliberalizowane lub z uwagi na specyficzne cechy typowe dla usług pocztowych w Państwie Członkowskim, poczta wychodząca za granicę może być w dalszym ciągu zastrzeżona w obrębie tych samych wagowych i cenowych limitów.
2.
Wymiana dokumentów nie może być zastrzeżona.
3.
Komisja zakończy przyszłe badania, które oszacują, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego wpływ, jaki wywrze na usługi powszechne pełne zakończenie transformacji pocztowego rynku wewnętrznego w 2009 r.
W oparciu o wnioski wynikające z badań, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 2006 r. sprawozdanie wraz z propozycją potwierdzającą, stosownie do potrzeb, datę 2009 r. jako termin pełnego zakończenia transformacji pocztowego rynku wewnętrznego lub określającą inne kroki wynikające z wniosków z przeprowadzonych badań".
2.
W art. 12 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w każdym przypadku, gdy operatorzy świadczący usługi powszechne stosują taryfy specjalne, na przykład na usługi dla podmiotów gospodarczych, podmiotów wysyłających przesyłki masowe, lub firm zbierających pocztę od innych klientów, będą stosować zasady przejrzystości i równości w traktowaniu podmiotów w odniesieniu zarówno do taryf jak i do związanych z nimi warunków.
W taryfach uwzględnia się nieponiesione koszty, w porównaniu do ceny zwykłej usługi pokrywającej pełen zakres oferowanych świadczeń, jak przyjmowanie, przemieszczanie, sortowanie i doręczanie pojedynczych przesyłek pocztowych, a także, wraz z towarzyszącymi im warunkami, stosuje się jednakowo zarówno między różnymi osobami trzecimi, jak i między nimi, a operatorami świadczącymi usługi powszechne dostarczającymi równoważne usługi.
Wszelkie takie taryfy zostaną także udostępnione klientom prywatnym, którzy korzystają z usług na podobnych warunkach,
— subsydiowanie krzyżowe powszechnych usług pocztowych poza sektorem zastrzeżonym, z dochodów z usług w zastrzeżonym sektorze jest zakazane, z wyjątkiem przypadków, gdy ma to miejsce w rozmiarze, co, do którego wykazano, że jest to ściśle konieczne do wypełnienia zobowiązań charakterystycznych dla pocztowych usług powszechnychnałożonych w obszarze konkurencji. Z wyjątkiem Państw Członkowskich, gdzie nie ma zastrzeżonych usług, krajowe organy regulacyjne przyjmą w tym celu środki, o których powiadomią Komisję".
3.
W art. 19 akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewnią przejrzyste, proste i niekosztowne procedury, które zostaną sporządzone w celu postępowania z reklamacjami użytkowników, w szczególności w przypadkach dotyczących zaginięcia, kradzieży, uszkodzenia lub braku zgodności z normami jakości usługi (w tym procedury określające odpowiedzialność w sprawach, w których występuje więcej niż jeden operator).
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że zasada ta jest również stosowana do osób korzystających z usługi, która jest:
- poza zakresem usług powszechnych określonych w art. 3, oraz
- w zakresie usług powszechnych określonych w art. 3, ale które nie są świadczone przez operatora świadczącego usługi powszechne.
Państwa Członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, że procedury określone w akapicie pierwszym umożliwią rozstrzyganie sporów w sposób sprawiedliwy i szybki, wraz z ustanowieniem tam, gdzie uznano to za właściwe, systemu zwrotu kosztów i/lub rekompensaty".
4.
W art. 22 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Szczególne zadanie krajowych organów regulacyjnych polega na zapewnieniu zgodności z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy i, gdzie sytuacja tego wymaga, na uchwalaniu szczególnych procedur i instrumentów kontroli zapewniających przestrzeganie zastrzeżonych usług.
Można im także powierzyć odpowiedzialność za zapewnienie zgodności z regułami konkurencji w sektorze pocztowym".
5.
Art. 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3, co dwa lata, nie później niż do dnia 31 grudnia 2004 r., Komisja przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, łącznie z odpowiednimi informacjami o rozwoju sektora, szczególnie aspektów gospodarczych, społecznych, związanych z zatrudnieniem i technologią, a także jakością usług.
Do sprawozdania będą dołączone, gdzie sytuacja tego wymaga, wnioski dla Parlamentu Europejskiego i Rady".
6.
Art. 27 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27
Przepisy niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem art. 26, tracą moc z dniem 31 grudnia 2008 r. chyba że zostanie inaczej postanowione zgodnie z art. 7 ust. 3.
Data ta nie pozostaje w sprzeczności z procedurami zezwoleń, opisanymi w art. 9".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/40/WE
z dnia 8 maja 2002 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej piekarników elektrycznych typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) dyrektywa 92/75/EWG wymaga od Komisji przyjęcia dyrektyw wykonujących w odniesieniu do różnych urządzeń gospodarstwa domowego, z piekarnikami elektrycznymi włącznie;
(2) energia elektryczna wykorzystywana przez piekarniki elektryczne stanowi znaczącą część całkowitego zapotrzebowania energetycznego gospodarstw domowych Wspólnoty.
Istotny jest zakres obniżonego zużycia energii przez te urządzenia;
(3) normy zharmonizowane stanowią warunki techniczne przyjęte przez europejskie organy normalizacyjne, jak wymieniono w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [2], zmienionych dyrektywą 98/48/WE [3];
(4) informacje dotyczące emisji hałasu powinny zostać podane przez Państwa Członkowskie, tam, gdzie stosowne, na mocy dyrektywy Rady 86/594/EWG z dnia 1 grudnia 1986 r. w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego [4];
(5) dyrektywę Rady 79/531/EWG z dnia 14 maja 1979 r. o stosowaniu w odniesieniu do piekarników elektrycznych dyrektywę 79/530/EWG w sprawie wskazania poprzez etykietowanie zużycia energii przez urządzenia gospodarstwa domowego [5], zmienioną ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, należy uchylić począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy;
(6) środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do piekarników elektrycznych użytku domowego zasilanych siecią elektryczną, włącznie z piekarnikami stanowiącymi część większych urządzeń.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących piekarników:
a) piekarników, które mogą wykorzystywać także inne źródła energii;
b) piekarników, które nie wchodzą w zakres norm zharmonizowanych określonych w art. 2;
c) piekarników przenośnych, będących innymi urządzeniami niż urządzenia zamocowane na stałe, ważących mniej niż 18 kg, pod warunkiem, że nie są one przeznaczone do zabudowy.
3.
Zużycie energii podczas wykorzystywania funkcji pary wodnej, innych niż funkcja gorącej pary wodnej, nie jest objęte niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
1.
Informacje wymagane na mocy niniejszej dyrektywy są uzyskiwane za pomocą pomiarów wykonywanych zgodnie ze zharmonizowanymi normami przyjętymi przez Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) w ramach mandatu udzielonego przez Komisję, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, a dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne norm państwowych transponujących te zharmonizowane normy.
Przepisy zawarte w załącznikach I, II i III do niniejszej dyrektywy wymagające podania informacji odnoszącej się do hałasu stosuje się tylko w przypadku, gdy informacja ta jest wymagana przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 3 dyrektywy 86/594/EWG.
Informacja ta zostaje poddana pomiarowi zgodnie z tą dyrektywą.
2.
Wyrażenia użyte w niniejszej dyrektywie zostają użyte w tym samym znaczeniu, co wyrażenia użyte w dyrektywie 92/75/EWG.
Artykuł 3
1.
Dokumentacja techniczna określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG obejmuje:
a) nazwę (nazwisko) i adres dostawcy;
b) ogólny opis modelu, wystarczający dla jego łatwej i jednoznacznej identyfikacji;
c) informacje, łącznie z odpowiednimi ilustracjami, na temat głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych pozycji, które w sposób znaczny wpływają na zużycie energii przez ten model;
d) sprawozdania na temat stosownych badań pomiarowych przeprowadzanych w ramach procedur badawczych dotyczących zharmonizowanych norm określonych w art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy;
e) instrukcję obsługi, jeśli istnieje.
2.
Etykieta określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest taka, jak określono w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykietę umieszcza się na drzwiczkach urządzenia w taki sposób, aby była wyraźnie widoczna i niezasłonięta.
W przypadku piekarników wielownękowych, każda z wnęk posiada własną etykietę, z wyjątkiem wnęki, która nie wchodzi w zakres zharmonizowanych norm określonych w art. 2.
3.
Treść i format karty wymienionej w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG są takie, jak określono w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W przypadku, gdy urządzenia są oferowane do sprzedaży, wynajmu lub sprzedaży ratalnej za pomocą komunikatów w formie pisemnej lub innej, takiej jak oferta pisemna, katalog zamówień przesyłany pocztą, ogłoszenia w Internecie i innych mediach elektronicznych, co oznacza, że potencjalny klient nie może oczekiwać zaprezentowaniaurządzenia, komunikaty takie zawierają wszelkie informacje wymienione w załączniku III.
Wymóg ten ma również zastosowanie do ofert piekarników przeznaczonych do zabudowy w zintegrowanych systemach kuchennych.
5.
Klasa efektywności energetycznej urządzenia ustalana jest zgodnie z załącznikiem IV.
6.
Odpowiednie określenia do wykorzystania na etykiecie i karcie, określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG są wybierane z tabeli wymienionej w załączniku V niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zezwalają, do dnia 30 czerwca 2003 r., na wprowadzanie do obrotu, marketing i/lub wystawę produktów oraz wysyłkę komunikatów, określonych w art. 3 ust. 4, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, przed dniem 31 grudnia 2002 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamią o tym Komisję.
Niniejsze przepisy stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r.
2. Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Dyrektywa 79/531/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2002/41/WE
z dnia 17 maja 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 lutego 1995 r. w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [3], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/1/WE jest jedną z dwu oddzielnych dyrektyw zgodnych ze wspólnotową procedurą homologacji typu wprowadzoną dyrektywą 92/61/EWG.
Postanowienia dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do systemów, części składowych oraz oddzielnych podzespołów technicznych silnikowych pojazdów osobowych stosują się zatem do dyrektywy 95/1/WE.
(2) W celu umożliwienia prawidłowego funkcjonowania systemu pełnej homologacji typu konieczne jest wyjaśnienie lub uzupełnienie niektórych wymagań dyrektywy 95/1/WE.
(3) Aby to osiągnąć, konieczne jest określenie wartości wpisywanych do raportu z badań w celu zapewnienia spójnego stosowania dyrektywy 95/1/WE w przypadku motorowerów, motocykli i trycykli z silnikiem spalinowym o zapłonie iskrowym oraz pojazdów dwu- lub trzykołowych z silnikiem o zapłonie samoczynnym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 95/1/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowywania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2001/116/WE [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 95/1/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od 1 lipca 2003 r. Państwa Członkowskie nie mogą z powodów odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika:
- odmówić przyznania homologacji typu WE typowi pojazdu dwu- lub trzykołowego lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wejścia do użytku pojazdu dwu- lub trzykołowego,
jeśli maksymalna prędkość konstrukcyjna, maksymalny moment obrotowy i maksymalna moc netto silnika mechanicznych pojazdów osobowych są zgodne z wymaganiami dyrektywy 95/1/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od 1 stycznia 2004 r. Państwa Członkowskie odmawiają przyznania homologacji typu WE każdego nowego typu pojazdu dwu- lub trzykołowego z powodów odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika, jeśli nie spełnia on wymagań dyrektywy 95/1/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji główne przepisy prawa krajowego, które przyjęły w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2002/42/WE
z dnia 17 maja 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania maksymalnych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów (bentazonu i pirydatu) w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/23/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/23/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/23/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/37/WE [6], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące substancje czynne bentazon i pirydat zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG przez dyrektywy Komisji 2000/68/WE [7] i 2001/21/WE [8] w celu ich stosowania jako herbicydów do zbóż, warzyw i pasz.
(2) Włączenie tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oparte było na ocenie przedłożonych informacji na temat proponowanych zastosowań.
Informacje dotyczące tych zastosowań zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i pozwalają na ustalenie niektórych maksymalnych limitów pozostałości (MLP).
(3) W przypadku braku wspólnotowego lub tymczasowego MLP Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy tymczasowy MLP zgodnie z 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim produkty ochrony roślin zawierające te substancje czynne mogą zostać dopuszczone do obrotu.
(4) W związku z włączeniem tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zostały przeprowadzone powiązane oceny techniczne i naukowe w formie sprawozdań kontrolnych Komisji.
Sprawozdania zostały zakończone 13 lipca 2000 roku w odniesieniu do bentazonu i 12 grudnia 2000 roku w odniesieniu do pirydatu.
Ustaliły one dopuszczalne spożycie dzienne (DSD) dla bentazonu na 0,1 mg/kg pc/dzień oraz dla pirydatu na 0,036 mg/kg pc/dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych poddanych działaniu tych substancji czynnych zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami wspólnotowymi.
Uwzględniono także wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [1] Wytyczne dotyczące przewidywań w odniesieniu do spożycia pozostałości pestycydów (poprawione), opracowane przez GEMS/Program Żywnościowy, we współpracy z Komitetem ds. Pozostałości Pestycydów Komisji Kodeksu Żywnościowego i opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia w 1997 r. (ŚOZ/FSF/FOS/97.7). oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [2] Opinia Komitetu Naukowego ds. Roślin odnosząca się do kwestii związanych ze zmianą załączników dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG (opinia wyrażona przez Komitet Naukowy ds. Roślin dnia 14 lipca 1998 r.) (http://europa.eu.int/comm/food/fs/sc/out21_en.html). na temat zastosowanej metodologii.
Oblicza się, że proponowany maksymalny limit pozostałości (MLP) nie doprowadzi do przekroczenia określonego dopuszczalnego spożycia dziennego (DSD).
(5) W trakcie przeprowadzania obliczeń oraz podczas dyskusji poprzedzających włączenie pirydatu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG nie stwierdzono żadnych ostrych efektów toksycznych, które wymagałyby ustalenia silnej dawki odniesienia.
Silną dawkę odniesienia dla bentazonu ustalono na 0,25 mg/kg pc/dzień.
Zgodnie z oceną narażenia, proponowany MLP nie doprowadzi do niedopuszczalnego ostrego narażenia konsumentów.
(6) W celu zapewnienia konsumentowi odpowiedniej ochrony przed narażeniem na pozostałości w produktach bądź na powierzchni produktów, które nie zostały dopuszczone do obrotu, rozsądne jest określenie tymczasowego MLP w oparciu o niższy próg oznaczenia analitycznego w odniesieniu do wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(7) Ustanowienie na poziomie Wspólnoty takiego tymczasowego MLP nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w ustanowieniu tymczasowych MLP dla bentazonu i pirydatu, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i z załącznikiem VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający dla umożliwienia dalszych zastosowań tych substancji czynnych.
Po upływie tego okresu tymczasowy MLP stanie się ostateczny.
(8) W związku z tym należy wprowadzić zmiany do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(9) Komisja notyfikowała projekt niniejszej dyrektywy Światowej Organizacji Handlu i nie otrzymała żadnych uwag.
Komisja zbada, na podstawie przedłożonych dopuszczalnych danych, możliwość ustalenia tolerancji przywozowych, w odniesieniu do MLP, dla szczególnych połączeń pestycydów i płodów rolnych.
(10) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujące maksymalne limity pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit w mg/kg _BAR_
_BAR_ _BAR_
Bentazon (suma bentazonu i sprzężeń 6-OH- i 8-OH-ben-tazonu wyrażona jako bentazon) _BAR_ 0,1 _BAR_ Zboża _BAR_
Pirydat (suma pirydatu, jego produktu hydrolizy CL 9673 (3-fenylo-4-hydroksy-6-chloropirydazyna) i sprzężeń hydrolitycznych CL 9673 wyrażona jako pirydat) _BAR_ 0,05 _BAR_ Zboża _BAR_
Artykuł 2
Do części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się następujące maksymalne dopuszczalne pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit (mg/kg) _BAR_
Dla mięsa, łącznie z tłuszczem, przetworów mięsnych, podrobów i tłuszczów zwierzęcych, wymienionych w zał. I, objętych kodami CN 0201, 0202,0203, 0204, 02050000, 0206,0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602, _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych, wymienionych w zał. I, objętych kodami CN 0401, 0402,040500 i 0406 _BAR_ W świeżych jajach bez skorupy, w ptasich jajach i żółtku jaj, wymienionych w zał. I, objętych kodami CN040700 i 0408 _BAR_
Bentazon _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_
Pirydat (suma pirydatu, jego produktu hydrolizy CL 9673 (3-fenylo-4-hydroksy-6-chloropirydazyna) wyrażona jako pirydat) _BAR_ Cynaderki, z wyjątkiem drobiowych 0,4 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Pozostałe produkty _BAR_
Artykuł 3
Do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się maksymalne limity pozostałości pestycydów w odniesieniu do bentazonu i pirydatu, wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od 1 stycznia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 2002/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 kwietnia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie Traktatu Rada może w trybie dyrektywy przyjąć minimalne wymagania wspierania poprawy warunków, w szczególności w środowisku pracy, w celu zagwarantowania lepszego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Takie dyrektywy nie mogą nakładać ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które utrudniłyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(2) Komunikat Komisji dotyczący jej programu działania odnoszącego się do wprowadzania w życie Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników przewiduje wprowadzenie minimalnych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi.
We wrześniu 1990 r. Parlament Europejski przyjął uchwałę w sprawie tego programu działania [4], w którym zwraca się do Komisji w szczególności o przygotowanie szczegółowej dyrektywy w sprawie ryzyk, spowodowanych hałasem i wibracjami, a także innymi czynnikami fizycznymi w miejscu pracy.
(3) Jako pierwszy krok, uznaje się za niezbędne wprowadzenie środków ochrony pracowników przed ryzykami wynikającymi z wibracji, w związku z ich wpływem na zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, w szczególności na układ mięśniowy i kostny, zaburzenia nerwowe i naczyniowe.
Środki te mają nie tylko zapewnić ochronę zdrowia i bezpieczeństwo indywidualne każdego pracownika, lecz także stworzyć minimalne podstawy ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie w celu uniknięcia możliwych zakłóceń konkurencji.
(4) Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymagania, pozostawiając w ten sposób Państwom Członkowskim wybór między utrzymaniem w mocy istniejących a przyjęciem bardziej korzystnych przepisów w zakresie ochrony pracowników, w szczególności ustalających niższe wartości dziennych wartości działania lub dziennej wartości dopuszczalnej narażenia na wibracje.
Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie powinno służyć uzasadnieniu regresu w stosunku do sytuacji już istniejącej w każdym Państwie Członkowskim.
(5) System ochrony przed wibracjami musi ograniczać się do zdefiniowania, w sposób nieobciążony nadmiernymi szczegółami, celów, do jakich się dąży, obowiązujących zasad i podstawowych wartości do stosowania tak, aby umożliwić Państwom Członkowskim jednakowe stosowanie wymagań minimalnych.
(6) Skuteczniejszemu obniżaniu poziomu narażenia na wibracje sprzyja włączenie środków zapobiegawczych do takiego projektowania stanowisk pracy i miejsc pracy oraz poprzez taki dobór sprzętu, procedur i metod pracy, który przyznaje pierwszeństwo ograniczeniu ryzyka u źródła.
W ten sposób przepisy, dotyczące sprzętu i metod, przyczyniają się do ochrony danych pracowników.
(7) W celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, pracodawcy powinni dokonać niezbędnych zmian w świetle postępu technicznego i wiedzy naukowej dotyczącej zagrożeń związanych z narażeniem na wibracje.
(8) W przypadku transportu morskiego i lotniczego, przy istniejącym stanie techniki nie jest możliwe przestrzeganie w każdych warunkach dopuszczalnych wartości narażenia na wibracje przekazywane na całe ciało; należy zatem przewidzieć możliwość uzasadnionych odstępstw w niektórych przypadkach.
(9) Ponieważ niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5], dyrektywę tę, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy, stosuje się w zakresie narażenia pracowników na wibracje.
(10) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(11) Środki, niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa, będąca szesnastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników przed zagrożeniem zdrowia i bezpieczeństwa wynikającym lub mogącym wyniknąć z narażenia na wibracje mechaniczne.
2.
Wymagania niniejszej dyrektywy stosuje się do działań, w których pracownicy są lub mogą być narażeni na ryzyko związane z wibracjami mechanicznymi podczas swojej pracy.
3.
Dyrektywę 89/391/EWG stosuje się w całości do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, następujące określenia otrzymują następujące znaczenie:
a) "wibracje przekazywane na kończyny górne": drgania mechaniczne, które przeniesione na układ dłoń-ramię człowieka, powodują zagrożenie zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, w szczególności zagrożenie zaburzeniami układu naczyniowego, kostnego lub stawowego, nerwowego lub mięśniowego;
b) "wibracje przekazywane na całe ciało": drgania mechaniczne, które przeniesione na całe ciało, powodują zagrożenie zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, w szczególności schorzenia dolnego odcinka kręgosłupa i urazy kręgosłupa.
Artykuł 3
Dopuszczalne wartości narażenia i wartości działania
1.
Dla wibracji przekazywanych na kończyny górne:
a) dzienną wartość dopuszczalną narażenia, ujednoliconą dla ośmiogodzinnego okresu odniesienia, ustala się na 5 m/s2;
b) dzienną wartość działania narażenia, ujednoliconą dla ośmiogodzinnego okresu odniesienia, ustala się na 2,5 m/s2.
Oceny lub pomiaru narażenia pracowników na wibracje przekazywane na kończyny górne dokonuje się na podstawie przepisów pkt 1 część A załącznika.
2.
Dla wibracji przekazywanych na całe ciało:
a) dzienną wartość dopuszczalną narażenia, ujednoliconą dla ośmiogodzinnego okresu odniesienia, ustala się na 1,15 m/s2 lub według uznania danego Państwa Członkowskiego, jako wartość dawki wibracji 21 m/s1,75;
b) dzienną wartość działania narażenia, ujednoliconą dla ośmiogodzinnego okresu odniesienia, ustala się na 0,5 m/s2 lub, według uznania odnośnego Państwa Członkowskiego, jako wartość dawki wibracji 9,1 m/s1,75.
Oceny lub pomiaru narażenia pracowników na wibracje przekazywane na całe ciało dokonuje się na podstawie przepisów pkt 1 część B załącznika.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 4
Ustalenie i ocena stopnia zagrożenia
1. Wypełniając obowiązki ustanowione w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca ocenia i, w razie potrzeby, dokonuje pomiaru poziomu wibracji mechanicznych, na jakie narażeni są pracownicy. Pomiaru dokonuje się zgodnie z pkt 2 część A, albo odpowiednio pkt 2 część B załącznika do niniejszej dyrektywy.
2.
Dopuszcza się ocenę poziomu narażenia na wibracje mechaniczne poprzez obserwację konkretnych sposobów wykonywania pracy i odniesienie do istotnych informacji dotyczących przypuszczalnej wartości wibracji, odpowiadającej sprzętowi lub rodzajom sprzętu stosowanego w danych warunkach użycia, łącznie z informacją pochodzącą od producenta sprzętu.
Takie działanie należy odróżniać od pomiaru, który wymaga zastosowania konkretnej aparatury i odpowiedniej metodologii.
3.
Ocenę i pomiary, określone w ust. 1, planują i realizują w odpowiednich przedziałach czasowych właściwe służby, uwzględniając w szczególności przepisy art. 7 dyrektywy 89/391/EWG dotyczące niezbędnych właściwych służb lub osób.
Dane, uzyskane z oceny i/lub pomiaru poziomu narażenia na wibracje mechaniczne, przechowuje się w odpowiedniej postaci, umożliwiającej odwołanie się do nich na późniejszym etapie.
4.
Na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG, dokonując oceny ryzyka pracodawca jest obowiązany zwrócić szczególną uwagę na:
a) poziom, rodzaj i czas trwania narażenia, łącznie z każdym przypadkiem narażenia na sporadyczne wibracje lub powtarzające się wstrząsy;
b) wartości dopuszczalne narażenia i wartości działania narażenia ustanowione w art. 3 niniejszej dyrektywy;
c) skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników narażonych w szczególnym stopniu;
d) wszelkie pośrednie skutki dla bezpieczeństwa pracownika, wynikające z interakcji wibracji mechanicznych i miejsca pracy lub innych sprzętu roboczego;
e) informacje przedstawione przez producentów sprzętu roboczego zgodnie z odpowiednimi dyrektywami wspólnotowymi;
f) istnienie sprzętu zastępczego, zaprojektowanego tak, aby ograniczać poziomy narażenia na wibracje mechaniczne;
g) przedłużenie okresu narażenia na wibracje przekazywane na całe ciało poza normalne godziny pracy na odpowiedzialność pracodawcy;
h) szczególne warunki pracy, takie jak niskie temperatury;
i) odpowiednie informacje uzyskane z kontroli medycznej, w tym, w miarę możliwości informacje opublikowane.
5.
Pracodawca podlega ocenie zagrożenia zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG i określa środki, których podjęcie jest niezbędne zgodnie z art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy.
Ocena zagrożenia musi być zapisana na odpowiednim nośniku, zgodnie z prawem krajowym i praktyką; może zawierać sporządzone przez pracodawcę uzasadnienie, stwierdzające, że z uwagi na charakter i zakres zagrożeń związanych z wibracjami mechanicznymi dalsza szczegółowa ocena zagrożenia jest zbędna.
Ocenę zagrożenia należy systematycznie aktualizować, w szczególności jeśli nastąpiły istotne zmiany, które mogły spowodować, że ocena stała się nieaktualna lub jeśli wyniki kontroli medycznej wykażą konieczność aktualizacji.
Artykuł 5
Przepisy mające na celu unikanie lub zmniejszanie zagrożenia
1.
Uwzględniając postęp techniczny i dostępność środków kontroli zagrożeń w miejscu jego powstawania, należy eliminować u źródła zagrożenia wynikające z narażenia na wibracje mechaniczne lub ograniczać je do minimum.
Ograniczanie takich zagrożeń opiera się na ogólnych zasadach zapobiegania, określonych w art. 6 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG.
2. Na podstawie oceny zagrożenia, określonej w art. 4, po przekroczeniu wartości działania narażenia, ustanowionych w art. 3 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b), pracodawca przyjmuje i wprowadza w życie program środków technicznych i/lub organizacyjnych, zmierzających do ograniczenia do minimum narażenia na wibracje mechaniczne i towarzyszących mu zagrożeń, uwzględniając w szczególności:
a) inne metody pracy, związane z mniejszym narażeniem na wibracje mechaniczne;
b) dobór właściwego sprzętu roboczego, właściwie zaprojektowanego pod względem ergonomicznym, które, uwzględniając rodzaj przewidzianej do wykonania pracy, powodują możliwie najmniej wibracji;
c) zapewnienie dodatkowego sprzętu ograniczającego ryzyko urazów spowodowanych przez wibracje, takich jak siedzenia skutecznie ograniczające wibracje przekazywane na całe ciało i uchwyty, ograniczające wibracje przekazywane na układ kończyn górnych;
d) właściwe programy konserwacji sprzętu roboczego, miejsca pracy i systemów miejsc pracy;
e) projekt i układ miejsc pracy i stanowisk pracy;
f) dostateczna informacja i szkolenie pracowników w zakresie poprawnego i bezpiecznego używania sprzętu roboczego, w celu ograniczenia do minimum stopnia ich narażenia na wibracje mechaniczne;
g) ograniczanie czasu trwania i intensywności narażenia;
h) odpowiednie harmonogramy pracy z odpowiednimi przerwami na odpoczynek;
i) zapewnienie odzieży chroniącej narażonych pracowników przed zimnem i wilgocią.
3.
Stopień narażenia pracowników nie może w żadnym przypadku przekraczać dopuszczalnej wartości narażenia.
Jeśli pomimo środków, jakie pracodawca przyjął w celu spełnienia niniejszej dyrektywy, dochodzi do przekroczenia wartości dopuszczalnej narażenia, pracodawca niezwłocznie podejmuje działania w celu zmniejszenia narażenia poniżej wartości dopuszczalnej narażenia.
Pracodawca ustala przyczyny przekroczenia wartości dopuszczalnej narażenia i odpowiednio zmienia środki ochronne i zapobiegawcze w celu zapobieżenia ponownemu przekroczeniu.
4.
Na podstawie art. 15 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca dostosowuje środki, określone w niniejszym artykule, do potrzeb szczególnie narażonych pracowników.
Artykuł 6
Informowanie i szkolenie pracowników
Bez uszczerbku dla art. 10 i 12 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca zapewnia pracownikom, narażonym przy wykonywaniu pracy na zagrożenia wynikające z wibracji mechanicznych i/lub ich przedstawicielom, informacje i szkolenie w zakresie odnoszącym się do wyniku oceny zagrożenia, przewidzianego w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, w szczególności:
a) środków, jakie podjęto w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy w celu usunięcia lub ograniczenia do minimum zagrożeń, wynikających z wibracji mechanicznych;
b) wartości dopuszczalnych narażenia i wartości działania narażenia;
c) wyników ocen i pomiarów wibracji mechanicznych, przeprowadzonych zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy oraz obrażeń, jakie mogą powstać wskutek używania danego sprzętu roboczego;
d) dlaczego i jak wykrywać i zgłaszać oznaki obrażeń;
e) okoliczności, uprawniające pracowników do kontroli medycznej;
f) bezpieczne sposoby wykonywania pracy ograniczające do minimum narażenie na wibracje mechaniczne.
Artykuł 7
Konsultacje i uczestnictwo pracowników
Konsultacje i uczestnictwo pracowników i/lub ich przedstawicieli odbywają się, zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG, w zakresie objętym niniejsza dyrektywą.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 8
Kontrola warunków zdrowotnych
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy zapewniające odpowiednią kontrolę warunków zdrowotnych pracowników w związku z wynikami oceny zagrożenia, przewidzianymi w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy ocena taka wskazuje na istnienia zagrożenia zdrowia pracowników.
Przepisy te, w tym wyszczególnione wymagania w zakresie dokumentacji dotyczącej zdrowia i jej dostępności, wprowadza się zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
Kontrola warunków zdrowotnych, której wyniki uwzględnia się przy stosowaniu środków zapobiegawczych w konkretnym miejscu pracy, ma na celu zapobieganie i szybkie diagnozowanie zaburzeń, związanych z narażeniem na wibracje mechaniczne.
Kontrolę przeprowadza się w przypadku gdy:
- pracownicy są narażeni na wibracje w taki sposób, że można ustalić związek między narażeniem a możliwym do zidentyfikowania schorzeniem lub szkodliwym skutkiem dla zdrowia,
- istnieje prawdopodobieństwo, że takie schorzenie lub skutki występują w konkretnych warunkach pracy pracownika, oraz
- istnieją wypróbowane techniki wykrywania schorzenia lub szkodliwych skutków dla zdrowia.
W każdym przypadku, pracownikom narażonym na działanie mechanicznej wibracji przekraczającej wartości określone w art. 3 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) przysługuje odpowiednia kontrola warunków zdrowotnych.
2.
Państwa Członkowskie stwarzają warunki w celu zapewnienia sporządzania i aktualizacji indywidualnej dokumentacji dotyczącej zdrowia każdemu pracownikowi, który poddał się kontroli warunków zdrowotnych zgodnie z ust. 1.
Dokumentacja dotycząca zdrowia zawiera podsumowanie wyników przeprowadzonej kontroli warunków zdrowotnych.
Prowadzi się je w odpowiedniej formie, umożliwiającej późniejszą konsultacje się do nich, z uwzględnieniem obowiązku poufności.
Kopie odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zdrowia przekazuje się właściwym władzom na żądanie.
Poszczególnym pracownikom udostępnia się na żądanie dokumentację dotyczącą zdrowia dotyczącą ich osobiście.
3.
W przypadku gdy w wyniku kontroli warunków zdrowotnych pracownika wykryto możliwe do zidentyfikowania schorzenie lub szkodliwy skutek dla zdrowia, które lekarz lub specjalista w dziedzinie ochrony zdrowia pracowników uzna za skutek narażenia na wibracje mechaniczne przy pracy:
a) lekarz lub inna osoba o odpowiednich kwalifikacjach zawiadamia pracownika o wynikach, które dotyczą go osobiście.
Pracownikowi udziela się w szczególności informacji i porad dotyczących kontroli warunków zdrowotnych, jakiej powinien się poddać po ustaniu narażenia na wibracje;
b) zawiadamia się pracodawcę o istotnych wynikach kontroli warunków zdrowotnych, z uwzględnieniem obowiązku dochowania tajemnicy lekarskiej;
c) pracodawca:
- dokonuje analizy oceny zagrożenia, przeprowadzonej na podstawie art. 4,
- dokonuje analizy środków podjętych w celu eliminacji lub zmniejszenia zagrożenia zgodnie z art. 5,
- wprowadzając w życie środki niezbędne w celu wyeliminowania lub zmniejszenia zagrożenia, zgodnie z art. 5, uwzględnia poradę specjalisty w zakresie ochrony zdrowia pracowników, albo innej osoby o odpowiednich kwalifikacjach, albo właściwych władz, w tym możliwość przeniesienia pracownika do innej pracy, gdzie nie występuje zagrożenie dalszym narażeniem, oraz
- zapewnia kontynuowanie kontroli warunków zdrowotnych i przegląd stanu zdrowia innych pracowników, którzy byli i są narażeni w podobnym stopniu.
W takich przypadkach właściwy lekarz lub specjalista w dziedzinie ochrony zdrowia pracowników, albo właściwe władze, mogą wnioskować o poddanie narażonych pracowników badaniom lekarskim.
Artykuł 9
Okresy przejściowe
W odniesieniu do wypełnienia zobowiązań określonych w art. 5 ust. 3, Państwa Członkowskie, po przeprowadzeniu dwustronnych konsultacji w przemyśle zgodnie z prawem krajowym lub praktyką, mają prawo skorzystać z maksymalnego okresu przejściowego wynoszącego pięć lat poczynając od dnia 6 lipca 2005 r. w przypadku gdy stosuje się sprzęt roboczy, który został przekazany pracownikom przed dniem 6 lipca 2007 r. i które nie pozwalają na przestrzeganie dopuszczalnych wartości narażenia, z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć postępu technicznego i/lub przyjętych środków organizacyjnych.
W odniesieniu do sprzętu stosowanego w sektorach rolnictwa i leśnictwa, Państwom Członkowskim przysługuje prawo do przedłużenia maksymalnego okresu przejściowego o nie więcej niż cztery lata.
Artykuł 10
Odstępstwa
1.
Zgodnie z ogólnymi zasadami ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, Państwa Członkowskie mogą, w przypadku transportu morskiego i lotniczego, odstąpić od stosowania art. 5 ust. 3 w należycie uzasadnionych przypadkach w odniesieniu do wibracji przekazywanych na całe ciało, w przypadku gdy, wobec istniejącego stanu techniki i szczególnych cech miejsc pracy, przestrzeganie wartości dopuszczalnej narażenia nie jest możliwe pomimo przyjętych środków technicznych i/lub organizacyjnych.
2. W przypadku gdy narażenie pracownika na mechaniczne wibracje utrzymuje się zazwyczaj poniżej wartości działania narażenia, określonych w art. 3 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b), lecz podlega okresowo znacznym wahaniom i może sporadycznie przekraczać dopuszczalną wartość narażenia, Państwa Członkowskie mogą także udzielić odstępstwa od art. 5 ust. 3. Jednakże wartość narażenia wyrażona średnią dla okresu 40 godzin nie może być wyższa niż wartość dopuszczalna narażenia i należy wykazać, że zagrożenia wynikające z modelu narażenia przy wykonywaniu pracy są niższe niż narażenia przy wartości dopuszczalnej narażenia.
3.
Państwo Członkowskie udziela odstępstw, określonych w ust. 1 i 2, po przeprowadzeniu dwustronnych konsultacji z przedstawicielami pracodawców i pracowników zgodnie z krajowym prawem i praktyką.
Takie odstępstwa muszą zawierać warunki gwarantujące, przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności, ograniczenie do minimum wynikających z nich zagrożeń i poddanie danych pracowników rozszerzonej kontroli warunków zdrowotnych.
Takie odstępstwa zostaną przejrzane, co cztery lata i unieważnione niezwłocznie po ustaniu uzasadniających je okoliczności.
4.
Państwo Członkowskie przesyła do Komisji, co cztery lata, wykaz odstępstw, określonych w ust. 1 i 2, ze szczegółowym wskazaniem przyczyn i okoliczności, ze względu na które udzielono odstępstwa.
Artykuł 11
Zmiany techniczne
Zmiany załącznika o ściśle technicznym charakterze, zgodne z:
a) przyjęciem dyrektyw w dziedzinie technicznej harmonizacji i standaryzacji w odniesieniu do projektowania, budowy, wytwarzania lub konstrukcji sprzętu roboczego i/lub miejsc pracy;
b) postępem technicznym, zmianami w najbardziej odpowiednich zharmonizowanych europejskich normach lub wymaganiach i nowych odkryciach dotyczących wibracji mechanicznych;
zostaną ustanowione zgodnie z procedurą regulacyjną przewidzianą w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet, określony w art. 17 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
SEKCJA IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Sprawozdania
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji, co pięć lat sprawozdania z praktycznego wykonania niniejszej dyrektywy, wskazując stanowiska przedstawicieli pracodawców i pracowników.
Sprawozdanie zawiera opis najlepszej praktyki w zakresie zapobiegania wibracjom, powodującym szkodliwe skutki dla zdrowia i innych form organizacji pracy oraz działań podjętych przez Państwa Członkowskie w celu dzielenia się wiedzą na temat najlepszej praktyki.
Na podstawie sprawozdań, Komisja dokonuje całościowej oceny wykonania niniejszej dyrektywy, w tym jej wykonania w świetle badań i informacji technicznej i informuje Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy oraz, w miarę potrzeby, proponuje zmiany.
Artykuł 14
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 6 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję i dołączą także wykaz szczegółowych powodów, dla których przyjęły rozwiązania przejściowe, zgodnie z art. 9.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych lub przewidzianych do przyjęcia przepisach prawa krajowego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16 Adresaci
Dyrektywa 2002/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
zmieniająca po raz dwudziesty dyrektywę Rady 76/769/EWG w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (krótkołańcuchowych chlorowanych parafin)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 22 kwietnia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ograniczenia do tej pory przyjęte lub planowane przez niektóre Państwa Członkowskie w stosowaniu krótkołańcuchowych chlorowanych parafin (SCCPs) zgodnie z decyzją PARCOM 95/1 (Konwencja o Zapobieganiu Zanieczyszczenia Mórz ze Źródeł Lądowych) mają bezpośredni wpływ na realizację i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; dlatego konieczne jest zbliżenie przepisów Państw Członkowskich w tej dziedzinie oraz zmiana załącznika I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4], uwzględniając oceny ryzyka dokonane przez Wspólnotę i odpowiednie dowody naukowe na poparcie decyzji PARCOM 95/1.
(2) Krótkołańcuchowe chlorowane parafiny (SCCPs) uznane są za niebezpieczne dla środowiska naturalnego z powodu swojej toksyczności dla organizmów wodnych i mogą powodować długotrwałe niekorzystne skutki dla środowiska wodnego.
(3) W ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [5] Komisja przyjęła zalecenie dotyczące szczególnych metod ograniczenia stosowania krótkołańcuchowych chlorowanych parafin (SCCPs), w szczególności w cieczach stosowanych w obróbce metali i w produktach do wykańczania skór w celu ochrony środowiska wodnego.
(4) Pozostałe zastosowania chlorowanych parafin należy zbadać w świetle odpowiedniej wiedzy naukowej, w szczególności w odniesieniu do emisji substancji zawierających chlorowane parafiny.
Komisja powinna zaproponować odpowiednie sposoby ograniczenia ich stosowania.
(5) Dnia 27 listopada 1998 r. Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (CSTEE) przedstawił swoją opinię na temat ryzyka związanego ze stosowaniem krótkołańcuchowych chlorowanych parafin (SCCPs), zgodnie z zaleceniem Komisji.
(6) Niniejsza dyrektywa obowiązuje bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego w sprawie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, w szczególności dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6] oraz dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się pkt 42 w brzmieniu:
"42.Alkany, C10—C13, chloro (krótko-łańcuchowe chlorowane parafiny) _BAR_ 1.Nie mogą być wprowadzane do obrotu do stosowania jako substancje lub składniki innych substancji lub preparatów w stężeniu wyższym niż 1 %:w obróbce metali;do natłuszczania skór.2.Do dnia 1 stycznia 2003 r. wszystkie pozostałe zastosowania (SCCPs) zostaną zbadane przez Komisję Europejską we współpracy z Państwami Członkowskimi oraz Komisją OSPAR w oparciu o nowe dane naukowe na temat ryzyka stwarzanego przez (SCCPs) dla zdrowia i środowiska naturalnego.Parlament Europejski zostanie poinformowany o wynikach tego badania." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie później niż do dnia 6 lipca 2003 r. przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te Państwa Członkowskie stosują najpóźniej od dnia 6 stycznia 2004 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 czerwca 2002 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na rynku Wspólnoty pojawia się coraz więcej produktów w formie żywności stanowiącej skoncentrowane źródło substancji odżywczych, oferowanych w celu uzupełnienia spożycia substancji odżywczych pochodzących z normalnej diety.
(2) Produkty te podlegają w Państwach Członkowskich różnym przepisom krajowym, które mogą utrudniać ich swobodny przepływ, stwarzać nierówne warunki konkurencji i wywierać w ten sposób bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Należy zatem przyjąć przepisy wspólnotowe dotyczące takich produktów sprzedawanych jako środki spożywcze.
(3) Odpowiednia i zróżnicowana dieta mogłaby w normalnych warunkach dostarczać wszystkich substancji odżywczych niezbędnych dla prawidłowego rozwoju i zachowania zdrowego stylu życia w ilościach spełniających normy ustalone i zalecane przez ogólnie przyjęte dane naukowe.
Sondaże pokazują jednak, że takie idealne warunki nie są spełniane w odniesieniu do wszystkich substancji odżywczych i w stosunku do wszystkich grup ludności na całym obszarze Wspólnoty.
(4) Konsumenci mogą, z uwagi na prowadzony przez siebie styl życia lub z innych względów, zdecydować się na uzupełnienie spożycia substancji odżywczych suplementami żywnościowymi.
(5) Aby zapewnić konsumentom wysoki poziom ochrony i ułatwić im dokonanie wyboru produkty wprowadzane na rynek muszą być bezpieczne i należycie zaopatrzone w odpowiednie etykiety.
(6) Istnieje cały szereg substancji odżywczych i innych składników, które mogą występować w suplementach żywnościowych, w tym, ale nie wyłącznie, witaminy, minerały, aminokwasy, niezbędne kwasy tłuszczowe, błonnik oraz różne ekstrakty roślinne i ziołowe.
(7) Na pierwszym etapie niniejsza dyrektywa powinna ustanawiać określone przepisy dotyczące witamin i minerałów, stosowanych jako składniki suplementów żywnościowych.
Suplementy żywnościowe zawierające witaminy lub minerały, jak również inne składniki, powinny także spełniać wymogi określonych przepisów dotyczących witamin i minerałów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(8) Określone przepisy dotyczące substancji odżywczych, innych niż witaminy i minerały, lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny, stosowanych jako składniki suplementów żywnościowych, należy ustanowić na późniejszym etapie, pod warunkiem że dostępne będą odpowiednie i właściwe dane naukowe na ich temat.
Do czasu przyjęcia takich określonych przepisów wspólnotowych i nie naruszając postanowień Traktatu, można stosować krajowe przepisy dotyczące substancji odżywczych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny, stosowanych jako składniki suplementów żywnościowych, odnośnie do których nie przyjęto określonych przepisów wspólnotowych.
(9) Tylko witaminy i minerały normalnie obecne w wyżywieniu i spożywane jako jego część powinny być dopuszczone jako składniki suplementów żywnościowych, choć nie oznacza to, że ich obecność w tych dodatkach jest konieczna.
Aby unikać kontrowersji, jakie mogą potencjalnie wystąpić odnośnie do identyfikacji tych substancji odżywczych, należy ustalić konkretny wykaz owych witamin i minerałów.
(10) Istnieje cały szereg preparatów witaminowych i substancji mineralnych stosowanych w produkcji suplementów żywnościowych, sprzedawanych obecnie w niektórych Państwach Członkowskich, które nie zostały poddane ocenie Komitetu Naukowego ds. Żywności, skutkiem czego nie ma ich na tych konkretnych wykazach.
Takie preparaty i substancje należy niezwłocznie poddać ocenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego, gdy tylko zainteresowane strony dostarczą odpowiednie dokumenty.
(11) Substancje chemiczne stosowane jako źródło witamin i minerałów w produkcji suplementów żywnościowych powinny być bezpieczne i przyswajalne przez organizm.
Z tego względu należy również ustalić konkretny wykaz takich substancji.
Substancje te, zatwierdzone przez Komitet Naukowy ds. Żywności na podstawie wspomnianych kryteriów do stosowania w produkcji środków spożywczych przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci oraz w produkcji innych środków spożywczych wykazujących szczególny efekt odżywczy, mogą być stosowane również w produkcji suplementów żywnościowych.
(12) Aby nadążać za rozwojem naukowym i technologicznym ważne jest, żeby korygować pilnie owe wykazy natychmiast, gdy zajdzie taka potrzeba.
Takie korekty stanowiłyby środki wykonawcze o charakterze technologicznym i ich przyjęcie należy powierzyć Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury.
(13) Nadmierne spożycie witamin i minerałów może wywołać skutki uboczne i z tego względu może wymagać ustalenia maksymalnych bezpiecznych poziomów ich zawartości uznanych za odpowiednie w suplementach żywnościowych.
Poziomy te muszą zagwarantować, że normalne stosowanie tych produktów zgodnie ze wskazaniami producenta będzie bezpieczne dla konsumenta.
(14) Przy ustalaniu poziomów maksymalnych należy zatem uwzględnić górne granice bezpieczeństwa w przyjmowaniu witamin i minerałów ustanowione na drodze naukowej oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe oraz spożycie tych substancji odżywczych w normalnej diecie.
Należy także uwzględnić wielkości spożycia będące punktami odniesienia przy ustalaniu poziomów maksymalnych.
(15) Konsumenci kupują suplementy żywnościowe w celu uzupełnienia nimi pożywienia.
Jeśli ten cel ma zostać osiągnięty, to w przypadku gdy na etykiecie suplementu żywnościowego wymienione są witaminy i minerały, powinny one występować w danym produkcie w znacznej ilości.
(16) Przyjęcie określonych wartości dla minimalnych i maksymalnych poziomów zawartości witamin i minerałów obecnych w suplementach żywnościowych w oparciu o kryteria wymienione w niniejszej dyrektywie i odpowiednie porady naukowe byłoby środkiem wykonawczym i powinno zostać powierzone Komisji.
(17) Ogólne przepisy w sprawie etykietowania oraz definicje zawarte są w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [4] i nie ma konieczności powtarzania ich.
Niniejsza dyrektywa powinna zatem ograniczać się do niezbędnych przepisów dodatkowych.
(18) Dyrektywa Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [5] nie obowiązuje w stosunku do suplementów żywnościowych.
Informacja dotycząca zawartości substancji odżywczych w suplementach żywnościowych jest istotna dla umożliwienia konsumentowi, który je kupuje, dokonania wyboru opartego na wiedzy i użycia ich w sposób prawidłowy i bezpieczny.
Informacja ta powinna, z uwagi na charakter tych produktów, ograniczać się do rzeczywistej zawartości substancji odżywczych i być obowiązkowa.
(19) Biorąc pod uwagę szczególny charakter suplementów żywnościowych, należy udostępnić organom monitorującym dodatkowe środki umożliwiające skuteczną kontrolę takich produktów.
(20) Przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy suplementów żywnościowych sprzedawanych jako środki spożywcze i jako takie oferowane.
Produkty te dostarczane są do konsumenta ostatecznego wyłącznie w postaci opakowanej przed sprzedażą.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów leczniczych, jak to określa dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [7].
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "suplementy żywnościowe" oznaczają środki spożywcze, których celem jest uzupełnienie normalnej diety i które są skoncentrowanym źródłem substancji odżywczych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, sprzedawanych w postaci dawek, a mianowicie w postaci kapsułek, pastylek, tabletek, pigułek i w innych podobnych formach, jak również w postaci saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w tym podobnych postaciach płynów lub proszków przeznaczonych do przyjmowania w niewielkich odmierzanych ilościach jednostkowych;
b) "substancje odżywcze" oznaczają następujące substancje:
i) witaminy,
ii) minerały.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zagwarantują, aby suplementy żywnościowe mogły być sprzedawane na obszarze Wspólnoty tylko wówczas, jeśli spełniają wymogi przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
1.
Tylko witaminy i minerały wymienione w załączniku 1, w postaci wymienionej w załączniku 2, mogą być stosowane w produkcji suplementów żywnościowych, z zastrzeżeniem ust. 6.
2.
Kryteria czystości dla substancji wymienionych w załączniku 2 przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2, z wyjątkiem przypadków, kiedy obowiązują one zgodnie z ust. 3.
3.
Zastosowanie mają kryteria czystości dla substancji wymienionych w załączniku 2, określone w ustawodawstwie wspólnotowym dla ich stosowania w produkcji środków żywnościowych do celów innych niż te objęte niniejszą dyrektywą.
4.
Dla substancji wymienionych w załączniku 2, dla których kryteria czystości nie zostały określone w ustawodawstwie wspólnotowym, i do czasu, gdy takie określenia zostaną przyjęte, obowiązują powszechnie przyjęte kryteria czystości zalecane przez organizacje międzynarodowe, a przepisy krajowe ustalające surowsze kryteria czystości mogą pozostać w mocy.
5.
Zmiany dokonywane na listach wymienionych w ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
6.
Tytułem odstępstwa od ust. 1 i do dnia 31 grudnia 2009 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie na swoim terytorium witamin i minerałów niewymienionych w załączniku 1 lub w postaci niewymienionej w załączniku 2, pod warunkiem że:
a) dana substancja jest stosowana w jednym lub większej ilości suplementów żywnościowych sprzedawanych we Wspólnocie w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy,
b) Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego nie wydała niekorzystnej opinii w odniesieniu do stosowania tej substancji lub jej stosowania w takiej postaci w produkcji suplementów żywnościowych na podstawie akt sprawy popierających stosowanie danej substancji, przedłożonych Komisji przez dane Państwo Członkowskie najpóźniej do dnia 12 lipca 2005 r.
7.
Bez względu na ust. 6 Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z postanowieniami Traktatu, kontynuować stosowanie istniejących krajowych ograniczeń lub zakazów obowiązujących w handlu suplementami żywnościowymi zawierającymi witaminy i minerały niewymienione w wykazie zawartym w załączniku 1 lub w postaci niewymienionej w załączniku 2.
8.
Najpóźniej do dnia 12 lipca 2007 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z celowości ustanowienia określonych przepisów łącznie, gdzie to właściwe, z konkretnymi wykazami dotyczącymi kategorii substancji odżywczych lub substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny, innych niż te określone w ust. 1, wraz z wszelkimi propozycjami poprawek do niniejszej dyrektywy, jakie Komisja uzna za stosowne wprowadzić.
Artykuł 5
1.
Maksymalne ilości witamin i minerałów obecnych w suplementach żywnościowych przypadające na dzienną porcję zalecaną przez producenta ustala się biorąc pod uwagę co następuje:
a) górne granice bezpieczeństwa w przyjmowaniu witamin i minerałów ustanowione na drodze naukowej oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe uwzględniając, odpowiednio, różne stopnie wrażliwości różnych grup konsumenckich;
b) spożycie witamin i minerałów z innych źródeł żywieniowych.
2.
Przy ustalaniu maksymalnych poziomów określonych w ust. 1 należy uwzględnić punkty odniesienia w spożyciu witamin i minerałów dla danej grupy ludności.
3.
Aby zagwarantować obecność znacznej ilości witamin i minerałów w suplementach żywnościowych, ustala się odpowiednio minimalne ilości przypadające na dzienną porcję zalecaną przez producenta.
4.
Maksymalne i minimalne ilości witamin i minerałów określone w ust. 1, 2 i 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Do celów art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/13/WE nazwa, pod jaką sprzedaje się produkty objęte niniejszą dyrektywą, brzmi "suplementy żywnościowe".
2.
Etykietowanie, prezentacja i reklama nie mogą przypisywać suplementom żywnościowym właściwości zapobiegawczych, leczniczych lub uzdrawiających choroby ludzkie lub odnosić się do takich właściwości.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2000/13/WE etykietowanie zawiera następujące dane szczegółowe:
a) nazwy kategorii substancji odżywczych lub substancji charakteryzujących dany produkt, lub wskazówkę odnośnie do charakteru tych substancji odżywczych lub odnośnych substancji;
b) porcję produktu zalecaną do dziennego spożycia;
c) ostrzeżenie o nieprzekraczaniu podanej zalecanej dawki dziennej;
d) informację, że suplementy żywnościowe nie powinny być stosowane jako substytut zróżnicowanej diety;
e) informację, że produkty te muszą być przechowywane w miejscu niedostępnym dla małych dzieci.
Artykuł 7
Etykietowanie, prezentacja i reklama suplementów żywnościowych nie będą zawierały żadnej wzmianki stwierdzającej lub sugerującej, że zrównoważona i zróżnicowana dieta nie jest w stanie zazwyczaj dostarczyć odpowiednich ilości substancji odżywczych.
Przepisy wprowadzające niniejszy artykuł mogą zostać określone zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Ilość substancji odżywczych lub substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny obecnych w danym produkcie podaje się na etykiecie w postaci numerycznej.
Jednostki, które należy stosować w odniesieniu do witamin i minerałów, ustala załącznik 1.
Przepisy wprowadzające niniejszy ustęp mogą zostać określone zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
2.
Podane ilości substancji odżywczych lub innych substancji odpowiadają porcji danego produktu zalecanej przez producenta do dziennego spożycia w informacji umieszczonej na etykiecie.
3.
Informację o witaminach i minerałach podaje się również jako procent wspomnianych wartości odniesienia, zgodnie z konkretnym przypadkiem wymienionym w Załączniku do dyrektywy 90/496/EWG.
Artykuł 9
1.
Podane wartości o której mowa w art. 8 ust. 1 i 8 ust. 2 stanowią średnie wartości w oparciu o analizę produktu przeprowadzoną przez producenta.
Kolejne przepisy dotyczące wprowadzania niniejszego ustępu, szczególnie w odniesieniu do różnic pomiędzy wartościami podanymi a wartościami określonymi w trakcie oficjalnych sprawdzeń, ustala się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
2.
Procent wartości referencyjnych dla witamin i minerałów o których mowa w art. 8 ust. 3 można również podać w formie graficznej.
Przepisy wprowadzające niniejszy ustęp mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 10
Aby ułatwić skuteczne monitorowanie suplementów żywnościowych, Państwa Członkowskie mogą zażądać, by producent lub osoba wprowadzająca dany produkt na rynek na ich terytorium informowała o tym właściwy organ poprzez przesłanie do tego organu wzoru modelu etykiety używanej dla tego produktu.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 7 Państwa Członkowskie nie zabraniają ani nie ograniczają handlu produktami wymienionymi w art. 1, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy oraz, gdzie to właściwe, wymogi aktów prawnych Wspólnoty wykonujących niniejszą dyrektywę, ze względu na ich skład, specyfikacje produkcyjne, prezentację lub etykietowanie.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 28 i 30, ust. 1 nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego, obowiązujące z uwagi na brak aktów prawa wspólnotowego, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
1.
Jeżeli na skutek pojawienia się nowej informacji lub ponownej oceny istniejącej informacji, dokonanej od czasu, gdy niniejsza dyrektywa lub inny wykonawczy akt prawny Wspólnoty został przyjęty, Państwo Członkowskie posiada szczegółowe podstawy pozwalające stwierdzić, że produkt wymieniony w art. 1 zagraża ludzkiemu zdrowiu, mimo że spełnia warunki zawarte w niniejszej dyrektywie lub we wspomnianych aktach prawnych, takie Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie kwestionowanych przepisów na swoim terytorium.
Poinformuje ono o tym niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję i poda przyczyny swojej decyzji.
2.
Komisja jak najszybciej zbada przyczyny wskazane przez zainteresowane Państwo Członkowskie i skonsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie wyda niezwłocznie swoją opinię i podejmie właściwe kroki.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że poprawki do niniejszej dyrektywy lub do aktów wykonawczych Wspólnoty są konieczne, aby zaradzić trudnościom wspomnianym w ust. 1 i aby zagwarantować ochronę zdrowia ludzi, rozpocznie ona procedurę wymienioną w art. 13 ust. 2 mając na względzie przyjęcie takich poprawek.
Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w takim wypadku zachować te środki do czasu przyjęcia poprawek.
Artykuł 13
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 [8] (dalej zwany "Komitetem").
2.
Przy odnoszeniu się do niniejszego ustępu stosuje art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 14
Przepisy mogące mieć wpływ na zdrowie publiczne przyjmuje się po konsultacjach z Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 lipca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stosuje się tak, aby:
a) zezwolić na handel produktami spełniającymi warunki określone w niniejszej dyrektywie najpóźniej od dnia 1 sierpnia 2003 r.;
b) zabronić handlu produktami, które nie spełniają warunków określonych w niniejszej dyrektywie, najpóźniej od dnia 1 sierpnia 2005 r.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 17
Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 czerwca 2002 r.
w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych [5] stanowiła kamień milowy w ustanawianiu solidnych ram prawnych systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych.
Wykonywanie powyższej dyrektywy ujawniło znaczenie systematycznego zmniejszania ryzyka właściwego dla takich systemów mających swoje źródło w różnych wpływach kilku wymiarów sprawiedliwości oraz korzyści wynikających ze wspólnych zasad w odniesieniu do dodatkowych zabezpieczeń ustanowionych w takich systemach.
(2) W swoim komunikacie z dnia 11 maja 1999 r. wystosowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług finansowych: realizacja ram rynków finansowych: plan działania, Komisja podjęła, po konsultacjach z ekspertami w zakresie rynku i władzami krajowymi, prace nad kolejnymi propozycjami działań prawnych w sprawie zabezpieczeń, wymuszając dalszy postęp w dziedzinie zabezpieczeń, wykraczający poza dyrektywę nr 98/26/WE.
(3) Należy stworzyć wspólnotowy system w zakresie papierów wartościowych i gotówki jako zabezpieczeń na podstawie zarówno odsetek od papierów wartościowych, jak i przeniesienia tytułu, w tym umowy odkupu (repo).
Przyczyni się to do integracji i efektywności pod względem kosztów rynku finansowego, jak również do stabilizacji systemu finansowego we Wspólnocie, tym samym wspierając swobodę świadczenia usług i swobodny przepływ kapitału na jednolitym rynku usług finansowych.
Niniejsza dyrektywa skupia się na dwustronnych uzgodnieniach dotyczących zabezpieczeń finansowych.
(4) Niniejszą dyrektywę przyjmuje się w kontekście europejskiego systemu prawnego, który składa się w szczególności z wyżej wymienionej dyrektywy 98/26/WE, jak również dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych [6], dyrektywy 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń [7] i rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego [8].
Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z ogólnym modelem wymienionych powyżej aktów prawnych i nie są z nimi sprzeczne.
Faktycznie, niniejsza dyrektywa uzupełnia istniejące akty prawne poprzez regulację dalszych zagadnień, a także wykracza poza nie w odniesieniu do niektórych kwestii regulowanych przez te akty prawne.
(5) W celu poprawy pewności prawnej uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, że niektóre przepisy prawa upadłościowego nie mają zastosowania do takich uzgodnień, w szczególności te, które wstrzymywałyby skuteczną realizację zabezpieczeń finansowych lub stwarzałyby wątpliwości co do ważności obecnych technik, takich jak dwustronne kompensowanie sald na zamknięcie, ustanawianie zabezpieczeń dodatkowych w formie zabezpieczenia uzupełniającego i zastąpienia zabezpieczenia.
(6) Niniejsza dyrektywa nie odnosi się do praw, jakie każda osoba może posiadać w odniesieniu do aktywów przewidzianych jako zabezpieczenie finansowe, a także tych, które powstają inaczej niż na podstawie warunków uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, oraz w inny sposób niż na podstawie przepisów lub zasad prawnych mających zastosowanie ze względu na rozpoczęcie lub kontynuowanie postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych, takich jak odszkodowania wynikającego z pomyłki, błędu lub braku zdolności.
(7) Zasada zawarta w dyrektywie 98/26/WE, według której prawem mającym zastosowanie do rejestrowanych papierów wartościowych przewidzianych jako zabezpieczenie jest prawo miejsca właściwego ze względu na znajdujący się odpowiedni rejestr, rachunek lub scentralizowany system depozytowy, powinna zostać rozszerzona w celu stworzenia pewności prawnej dotyczącej korzystania z posiadanych papierów wartościowych w kontekście transgranicznym i wykorzystanych jako zabezpieczenie finansowe na podstawie zakresu niniejszej dyrektywy.
(8) Zasada lex rei sita, zgodnie z którą prawem stosowanym do określenia, czy uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych jest we właściwy sposób usprawnione oraz w związku z tym skuteczne wobec osób trzecich, właściwe jest prawo państwa, w którym znajduje się zabezpieczenie finansowe, jest obecnie uznawana przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Nie naruszając stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do bezpośrednio posiadanych papierów wartościowych, lokalizacja rejestrowanych papierów wartościowych przewidzianych jako zabezpieczenie i posiadanych przez jednego albo więcej pośredników powinna zostać ustalona.
Jeżeli przyjmujący zabezpieczenie posiada ważne i skuteczne uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia zgodnie z prawem właściwym w państwie, w którym prowadzony jest odpowiedni rachunek, to ważność w stosunku do każdego konkurującego tytułu lub prawa i wykonalność zabezpieczenia powinna być regulowana wyłącznie przez prawo tego państwa, w ten sposób przeciwdziałając brakowi pewności prawnej wynikającemu z innego nieprzewidzianego ustawodawstwa.
(9) W celu ograniczenia ciężarów administracyjnych nałożonych na strony korzystające z zabezpieczenia finansowego na podstawie przepisów objętych zakresem niniejszej dyrektywy jedynym wymogiem usprawniającym, które prawo państwa może nałożyć w odniesieniu do zabezpieczenia finansowego, jest wymóg, aby zabezpieczenie finansowe było dostarczane, przenoszone, posiadane, rejestrowane lub przypisane w taki sposób, aby zabezpieczenie finansowe było w posiadaniu lub pod kontrolą przyjmującego zabezpieczenie lub osoby działającej w jego imieniu, nie wyłączając jednak techniki zabezpieczeń, w przypadku gdy dający zabezpieczenie jest upoważniony do zastąpienia zabezpieczenia lub cofnięcia zabezpieczenia przekraczającego wymagane zabezpieczenie.
(10) Z tych samych powodów ustanowienie, ważność, usprawnianie, wykonalność lub dopuszczalność jako dowód uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych lub ustanowienie zabezpieczenia finansowego na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych nie powinny być uzależnione od wykonania jakiejkolwiek czynności prawnej, takiej jak sporządzenie dokumentu we właściwej formie lub w szczególny sposób, dokonanie jakiekolwiek wpisu w dokumentach oficjalnych lub publicznych organów lub rejestracji w rejestrze publicznym, zamieszczanie ogłoszeń w gazecie lub dzienniku, w urzędowym rejestrze bądź publikacji lub w inny sposób, powiadomienie urzędnika publicznego lub dostarczanie dowodów w szczególnej formie, jeśli chodzi o datę wykonania dokumentu lub środka, ilość odpowiednich zobowiązań finansowych lub wszelkie inne sprawy.
Niniejsza dyrektywa musi jednakże zapewniać równowagę między wydajnością rynku a bezpieczeństwem osób będących stronami uzgodnienia i stron trzecich, a tym samym unikać między innymi ryzyka nadużyć.
Równowaga ta powinna zostać osiągnięta przez zakres niniejszej dyrektywy obejmujący jedynie te uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych, które zapewniają pewną formę pozbawienia posiadania, tj. ustanowienie zabezpieczenia finansowego, a gdzie ustanowienie zabezpieczenia finansowego może zostać poświadczone na piśmie lub na trwałym nośniku informacji, zapewniając tym samym możliwość odszukania tego zabezpieczenia.
Do celów niniejszej dyrektywy czynności wymagane na podstawie prawa Państwa Członkowskiego jako warunki przeniesienia lub powstania odsetek od papierów wartościowych na instrumentach finansowych, innych niż rejestrowane papiery wartościowe, takie jak indosowanie w przypadku instrumentów finansowych na zlecenie lub zapis w rejestrze emitenta w przypadku imiennych instrumentów finansowych, nie powinny być uważane za czynności formalne.
(11) Ponadto niniejsza dyrektywa powinna chronić jedynie uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych, które mogą być udowodnione.
Taki dowód może zostać przedstawiony na piśmie lub w inny sposób prawnie wiążący, określony przez prawo mające zastosowanie do uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych.
(12) Uproszczenie w stosowaniu zabezpieczeń finansowych przez ograniczenie obciążeń administracyjnych podwyższa efektywność transgranicznych operacji Europejskiego Banku Centralnego i krajowych banków centralnych Państw Członkowskich uczestniczących w unii gospodarczej i walutowej, co jest konieczne do wykonywania wspólnej polityki pieniężnej.
Ponadto zapewnienie ograniczonej ochrony uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych przed pewnymi zasadami prawa upadłościowego dodatkowo wspiera szerszy aspekt wspólnej polityki pieniężnej, w przypadku gdy uczestnicy rynku pieniężnego równoważą między sobą ogólną płynność na rynku za pomocą transakcji transgranicznych wspieranych przez zabezpieczenia.
(13) Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona ważności uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, które opierają się na przeniesieniu pełnej własności zabezpieczeń finansowych, na przykład przez wyeliminowanie tak zwanej zmiany charakterystyki takich uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (włączając umowy odkupu) jako odsetek od papierów wartościowych.
(14) Wykonalność dwustronnego kompensowania sald na zamknięcie powinna podlegać ochronie, nie tylko jako mechanizm wykonywania w odniesieniu do przeniesienia tytułu w zakresie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, włączając umowy odkupu, ale szerzej, w przypadku gdy kompensowanie sald na zamknięcie tworzy część uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych.
Solidne praktyki zarządzania ryzykiem, powszechnie stosowane na rynkach finansowych, powinny być chronione za pomocą umożliwiania jego uczestnikom zarządzania i zmniejszania zaangażowania kredytowego wynikającego z różnych rodzajów transakcji finansowych na bazie sald, w przypadku gdy zaangażowanie kredytowe jest wyliczane przez zestawienie szacunkowego ryzyka bieżącego na podstawie wszystkich wymagalnych transakcji z kontrahentem, potrąceń wzajemnych pozycji w celu określenia pojedynczej zagregowanej kwoty, która jest porównywana z obecną wartością zabezpieczenia.
(15) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ograniczeń lub wymagań prawa krajowego w sprawie wnoszenia roszczeń, obowiązków kompensat lub kompensowania sald, na przykład odnoszących się do ich wzajemności lub faktu, że zostały zawarte przed tym, gdy przyjmujący zabezpieczenie wiedział lub powinien wiedzieć o rozpoczęciu (lub o jakimkolwiek akcie prawnym prowadzącym do rozpoczęcia) postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych w odniesieniu do dającego zabezpieczenie.
(16) Solidne praktyki rynkowe preferowane przez organy regulacyjne, dzięki którym uczestnicy rynku finansowego stosują uzgodnienia dotyczące uzupełniających zabezpieczeń finansowych w celu zarządzania i ograniczania w stosunku do siebie wzajemnie ryzyka kredytowego przez wyliczenia rynkowe obecnej wartości rynkowej zaangażowania kredytowego, a także wartości zabezpieczenia finansowego i wystosowanie żądania o uzupełniające zabezpieczenie finansowe lub zwracanie nadwyżki zabezpieczenia finansowego, powinny być chronione przed praktykami automatycznego unikania.
To samo dotyczy możliwości zastąpienia aktywów ustanowionych jako zabezpieczenie finansowe innymi aktywami tej samej wartości.
Zamiarem jest jedynie to, aby ustanowienie uzupełniającego lub zastępczego zabezpieczenia finansowego nie było kwestionowane na podstawie faktu istnienia odpowiedniego zobowiązania finansowego przed ustanowieniem zabezpieczenia finansowego lub aby zabezpieczenie finansowe zostało ustanowione podczas wyznaczonego okresu.
Jednakże powyższe nie narusza możliwości podważenia na podstawie przepisów prawa krajowego uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych i ustanowienia zabezpieczenia finansowego jako części ustanowienia wstępnego, zabezpieczenia uzupełniającego lub zastępczego zabezpieczenia finansowego, na przykład gdy zostało to uczynione z zamiarem wyrządzenia szkody innym wierzycielom (powyższe zawiera między innymi działania oparte na nadużyciach finansowych lub podobnych praktykach unikania, które mogą mieć zastosowanie w wyznaczonym okresie.
(17) Niniejsza dyrektywa zapewnia szybkie oraz niesformalizowane stosowanie procedur w celu zabezpieczenia stabilności finansowej i ograniczenia skutków podobnych reakcji w przypadku wstrzymania przez stronę uzgodnień płatności dotyczących zabezpieczeń finansowych.
Jednakże niniejsza dyrektywa równoważy późniejsze cele z ochroną dającego zabezpieczenie i osób trzecich poprzez wyraźne potwierdzenie możliwości Państw Członkowskich utrzymania lub wprowadzenia do swojego ustawodawstwa krajowego kontroli a posteriori, która może być stosowana przez sądy w odniesieniu do realizacji lub wyceny odpowiedniego zabezpieczenia finansowego i wyliczenia odpowiednich zobowiązań finansowych.
Kontrola taka pozwoliłaby organom sądowym na sprawdzenie, czy realizacja i wycena zostały dokonane w uzasadniony w obrocie handlowym sposób.
(18) Powinna istnieć możliwość stosowania gotówki jako zabezpieczenia na podstawie zarówno przeniesienia tytułu, jak i odsetek od papierów wartościowych, odpowiednio chronionego za pomocą uznania kompensowania sald lub zastawu zabezpieczenia gotówkowego.
Gotówka odnosi się jedynie do pieniędzy, które stanowią kredyt na rachunku lub podobne roszczenie o zapłatę pieniędzy (takie jak rynkowa lokata pieniężna), tym samym wyraźnie wyłączając banknoty.
(19) Niniejsza dyrektywa zapewnia prawo korzystania w przypadku zabezpieczenia uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, które zwiększają płynność na rynku finansowym, ograniczając ponowne korzystanie z "zastawionych" papierów wartościowych.
Takie ponowne korzystanie powinno pozostawać bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego dotyczącego rozdziału aktywów i niesprawiedliwego traktowania wierzycieli.
(20) Niniejsza dyrektywa nie narusza działań, a także skutków umownych terminów dla instrumentów finansowych, ustanowionych jako zabezpieczenie finansowe, takich jak prawa i obowiązki oraz inne warunki zawarte w zasadach emisji, a także inne prawa i obowiązki oraz inne warunki, które mają zastosowanie między emitentami i posiadaczami takich instrumentów.
(21) Niniejszy akt jest zgodny z podstawowymi prawami i stosuje się do zasad ustanowionych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(22) Ze względu na to, iż cel zaproponowanego działania, mianowicie stworzenie zminimalizowanego systemu odnoszącego się do stosowania zabezpieczeń finansowych, nie może być w dostateczny sposób spełniony przez Państwa Członkowskie i może, w związku z tym, ze względu na skalę i skutek działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w powyżej wymienionym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do spełnienia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólnotowy system mający zastosowanie do uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, które spełniają wymagania określone w ust. 2 i 5 i do zabezpieczeń finansowych, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4 i 5.
2.
Zarówno przyjmujący zabezpieczenie, jak i dający zabezpieczenie muszą należeć do jednej z następujących kategorii:
a) organ władzy publicznej (wyłączając przedsiębiorstwa objęte gwarancjami państwowymi, chyba że są objęte lit. b)-e)) z wyłączeniem:
i) organów sektora publicznego Państw Członkowskich, którym powierzono zarządzanie lub które uczestniczą w takim zarządzaniu, oraz
ii) organów sektora publicznego Państw Członkowskich upoważnionych do prowadzenia rachunków klientów;
b) bank centralny, Europejski Bank Centralny, Bank Rozrachunków Międzynarodowych, bank rozwoju wielostronnego, jak określono w art. 1 ust. 19 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [9], Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Europejski Bank Inwestycyjny;
c) instytucja finansowa będąca przedmiotem nadzoru ostrożnościowego, włączając:
i) instytucję kredytową, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE, włączając instytucje wymienione w art. 2 ust. 3 tej dyrektywy;
ii) przedsiębiorstwo inwestycyjne, jak określono w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [10];
iii) instytucję finansową, jak określono w art. 1 ust. 5 dyrektywy 2000/12/WE;
iv) zakład ubezpieczeń, jak określono w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [11], i zakład ubezpieczeń na życie, jak określono w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie [12];
v) przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), jak określono w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [13];
vi) spółka zarządzająca, jak określono w art. 1a ust. 2 dyrektywy 85/611/EWG;
d) partner centralny, agent rozrachunkowy lub izba rozliczeniowa, jak określono odpowiednio w art. 2 lit. c), d) i e) dyrektywy 98/26/WE, włączając podobne instytucje, których funkcjonowanie regulują przepisy prawa krajowego działające na rynku kontraktów typu futures, na rynku opcji i rynku instrumentów pochodnych w zakresie nieobjętym tą dyrektywą, a także osoba, inna niż osoba fizyczna, która działa w ramach uprawnień powierniczych lub do reprezentacji w imieniu jednej lub więcej osób, włączając posiadaczy obligacji lub posiadaczy innych form dłużnych papierów wartościowych bądź którakolwiek instytucja, jak określono w lit. a)-d);
e) osoba inna niż osoba fizyczna, włączając niezarejestrowane przedsiębiorstwa i spółki osobowe, pod warunkiem że druga strona jest instytucją, jak określono w lit. a)-d).
3.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych, w przypadku gdy jedna ze stron jest osobą wymienioną w ust. 2 lit. e).
W przypadku skorzystania ze wskazanej powyżej możliwości Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, która informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
4. a) Ustanowienie zabezpieczenia finansowego wymaga, aby składało się ono z gotówki lub instrumentów finansowych.
b) Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy zabezpieczenie finansowe składające się z udziałów własnych dającego zabezpieczenie, udziałów w przedsiębiorstwie powiązanym w rozumieniu siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [14], a także udziałów w przedsiębiorstwie, którego wyłącznym celem jest posiadanie środków produkcji, niezbędnych dla interesów dającego zabezpieczenie bądź posiadanie nieruchomości.
5.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zabezpieczeń finansowych od chwili ich ustanowienia i jeżeli to ustanowienie może być udowodnione na piśmie.
Potwierdzenie ustanowienia zabezpieczeń finansowych musi umożliwiać identyfikację zabezpieczenia finansowego, do którego ma zastosowanie.
W tym celu wystarczy udowodnić, że zabezpieczenie w formie rejestrowanych papierów wartościowych zostało zapisane na dobro lub w formie uznania odpowiedniego rachunku oraz że zabezpieczenie gotówkowe zostało zapisane na dobro lub w formie uznania wyznaczonego rachunku.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, jeżeli uzgodnienia te mogą zostać udowodnione na piśmie lub w równoważny, prawnie wiążący sposób.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych" oznacza uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych polegające na przeniesieniu tytułu lub uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji bez względu na to, czy są one zawarte w umowie głównej, czy w ogólnych zasadach i warunkach;
b) "uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych polegające na przeniesieniu tytułu" oznacza uzgodnienie, włączając umowę odkupu, na podstawie którego dający zabezpieczenie przenosi pełne prawo własności zabezpieczeń finansowych na przyjmującego zabezpieczenie w celu gwarancji lub uzgodnienie zapewniające wykonywanie odpowiednich zobowiązań finansowych;
c) "uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji" oznacza uzgodnienie, na podstawie którego dający zabezpieczenie ustanawia finansowe zabezpieczenie w drodze gwarancji na rzecz przyjmującego zabezpieczenie lub dla przyjmującego zabezpieczenie oraz w przypadku gdy pełne prawo własności zabezpieczenia finansowego pozostaje przy dającym zabezpieczenie, w chwili ustanowienia prawa do gwarancji;
d) "gotówka" oznacza pieniądze przekazane na rachunek w każdej walucie lub podobne roszczenia o zwrot pieniędzy, takie jak rynkowe lokaty pieniężne;
e) "instrumenty finansowe" oznaczają akcje spółek oraz inne papiery wartościowe równoważne akcjom spółek i obligacjom, a także inne formy instrumentów dłużnych, jeżeli są one zbywalne w gotówce na rynku kapitałowym, a także inne papiery wartościowe, które zazwyczaj mają zastosowanie, i które przyznają prawo nabywania takich akcji, obligacji i innych papierów wartościowych według subskrypcji, nabycia lub wymiany, albo które umożliwiają rozliczenia gotówkowe (wyłączając instrumenty systemów płatności), włączając jednostki w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, instrumenty rynku pieniężnego i roszczenia odnoszące się do powyższych lub prawa w powyższych pozycjach bądź prawa w odniesieniu do takich;
f) "odpowiednie zobowiązania finansowe" oznaczają zobowiązania, które są zabezpieczone przez uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych i które przyznają prawo do rozliczeń gotówkowych i/lub zapewniania instrumentów finansowych.
Odpowiednie zobowiązania finansowe mogą składać się z lub zawierać:
i) obecne lub przyszłe, istniejące lub zależne albo przyszłe zobowiązania (włączając takie zobowiązania, jak te wynikające z umowy głównej lub podobnych umów);
ii) zobowiązania przyjmującego zabezpieczenie w stosunku do osoby innej niż dający zabezpieczenie; lub
iii) zobowiązania szczególnego rodzaju pojawiające się okresowo;
g) "zabezpieczenie w formie rejestrowanych papierów wartościowych" oznacza zabezpieczenie finansowe ustanowione na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, które składa się z instrumentów finansowych, tytułu, w odniesieniu do którego istnieją dowody w postaci wpisów do rejestru lub rachunku prowadzonego przez pośrednika lub w imieniu tego pośrednika;
h) "odpowiedni rachunek" oznacza, w odniesieniu do zabezpieczenia w formie rejestrowanych papierów wartościowych, które jest przedmiotem uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, rejestr lub rachunek — który może być prowadzony przez przyjmującego zabezpieczenie — w którym dokonuje się wpisów, na podstawie których zabezpieczenie w formie rejestrowanych papierów wartościowych jest przekazywane przyjmującemu zabezpieczenie;
i) "ekwiwalentne zabezpieczenie":
i) w odniesieniu do gotówki oznacza płatność tej samej kwoty w tej samej walucie;
ii) w odniesieniu do instrumentów finansowych oznacza instrumenty finansowe tego samego emitenta lub dłużnika tworzące część tej samej emisji lub klasy i w tej samej wysokości nominalnej, walucie i rodzaju lub, w przypadku gdy uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych zapewniają przeniesienie pozostałych aktywów po nastąpieniu każdego zdarzenia odnoszącego się do instrumentów finansowych ustanowionych jako zabezpieczenie finansowe lub mającego wpływ na takie instrumenty, te pozostałe aktywa;
j) "postępowanie likwidacyjne" oznacza zbiorowe postępowania dotyczące upłynniania aktywów i rozdzielenia uzyskanej sumy odpowiednio między wierzycieli, akcjonariuszy lub członków, w skład którego wchodzą działania podejmowane przez organy administracyjne lub sądowe, w przypadku gdy zbiorowe postępowanie kończy się ugodą lub innym analogicznym środkiem, bez względu na to czy są umotywowane niewypłacalnością lub czy są dobrowolne lub obowiązkowe;
k) "środki reorganizacyjne" oznaczają środki, które obejmują działania podejmowane przez organy administracyjne lub sądowe, które mają na celu zachowanie lub odnowienie sytuacji finansowej oraz, które mają wpływ na istniejące wcześniej prawa osób trzecich, włączając, ale nie ograniczające się do środków dotyczących zawieszenia płatności, zawieszenia środków egzekucyjnych lub zmniejszenia roszczeń;
l) "zdarzenie uprawniające do egzekwowania" oznacza zdarzenie wstrzymania płatności lub podobne zdarzenie uzgodnione przez strony, gdy w przypadku jego zaistnienia, na podstawie warunków uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych lub z mocy prawa, przyjmujący zabezpieczenie jest uprawniony do wykonania lub też przepisy dotyczące odpowiedniego zabezpieczenia finansowego lub dotyczące kompensowania sald na zamknięcie stają się skuteczne;
m) "prawo korzystania" oznacza prawo przyjmującego zabezpieczenie do korzystania i zbywania zabezpieczenia finansowego przewidzianego na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, jako ich właściciel, zgodnie z warunkami zabezpieczenia uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych;
n) "przepisy dotyczące kompensowania sald na zamknięcie" oznaczają przepisy uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, lub uzgodnienie, którego część stanowi uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych, lub w przypadku braku takich postanowień, każdą zasadę ustawową zgodnie z którą, w przypadku zaistnienia zdarzenia uprawniającego do egzekwowania, bez względu na to czy poprzez kompensowanie sald, kompensaty lub w inny sposób:
i) termin wykonania zobowiązań stron zostaje przyspieszony, tak że stają się one niezwłocznie wymagalne i wyrażone jako obowiązek zapłaty kwoty wyrażającej ich szacunkową obecną wartość, lub zostają rozwiązane i zastąpione zobowiązaniem do wypłacenia takiej właśnie sumy; i/lub
ii) uwzględnia się, co jest wymagane od każdej ze stron w stosunku do drugiej, w odniesieniu do takiego zobowiązania i określa się sumę netto równą zestawieniu rachunku do zapłaty przez stronę, od której wymagana jest wyższa kwota, stronie drugiej.
2.
Odniesienia w niniejszej dyrektywie do "ustanowienia" zabezpieczenia finansowego stosuje się do dostarczania, przenoszenia, posiadania, rejestrowania lub przypisywania w inny sposób, aby zabezpieczenie finansowe było w posiadaniu lub pod kontrolą przyjmującego zabezpieczenie lub osoby działającej w jego imieniu.
Każde prawo zastąpienia lub cofnięcia zabezpieczenia przekraczającego wymagane zabezpieczenie finansowe na rzecz dającego zabezpieczenie, nie powinno naruszać sytuacji przyjmującego zabezpieczenie w stosunku do ustanowienia zabezpieczenia finansowego, określonego w niniejszej dyrektywie.
3.
Odniesienia w niniejszej dyrektywie do wyrażenia "na piśmie", obejmują zapisy przy użyciu środków elektronicznych i innych trwałych środków informacji.
Artykuł 3
Wymagania formalne
1.
Państwa Członkowskie nie wymagają, aby ustanowienie, ważność, usprawnianie, wykonalność lub dopuszczalność jako dowód uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, lub ustanowienie zabezpieczenia finansowego na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, było uzależnione od wykonania jakiejkolwiek czynności formalnej.
2.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do zabezpieczeń finansowych jedynie wtedy, gdy zostały ustanowione i jeżeli to ustanowienie może zostać udowodnione na piśmie lub w równoważny prawnie wiążący sposób.
Artykuł 4
Wykonywanie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku wystąpienia zdarzenia uprawniającego do egzekwowania, przyjmujący zabezpieczenie jest uprawniony do realizacji każdego zabezpieczenia finansowego ustanowionego na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji i będącego przedmiotem warunków zawartych w takim uzgodnieniu, poprzez jeden ze środków wymienionych poniżej:
a) instrumenty finansowe poprzez sprzedaż lub przejęcie własności i poprzez dokonanie potrąceń ich wartości w odniesieniu do odpowiedniego zobowiązania finansowego lub stosując ich wartość jako podstawę spełnienia takiego właściwego zobowiązania finansowego;
b) gotówkę poprzez potrącenie sumy w odniesieniu do odpowiedniego zobowiązania finansowego, lub stosując ich wartość jako podstawę spełnienia takiego odpowiedniego zobowiązania finansowego.
2.
Przeniesienie własności jest możliwe jedynie, jeżeli:
a) zostało ustalone przez strony w uzgodnieniu dotyczącym zabezpieczeń finansowych; oraz
b) strony zgodziły się, w uzgodnieniu dotyczącym zabezpieczeń finansowych, w sprawie wyceny instrumentów finansowych.
3.
Państwa Członkowskie, które w dniu 27 czerwca 2002 r. nie zezwalają na przeniesienie własności, nie są zobowiązane do jego uznawania.
W przypadku skorzystania z powyższego uprawnienia Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, która następnie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Środki realizacji zabezpieczenia finansowego określone w ust. 1, z zastrzeżeniem warunków zawartych w uzgodnieniu dotyczącym zabezpieczeń finansowych, nie zawierają żadnych wymagań zakładających:
a) uprzednie powiadomienie o zamiarze realizacji;
b) zatwierdzenie warunków wykonania przez sąd, urzędnika publicznego lub inną osobę;
c) realizację w drodze publicznej licytacji lub w inny wymagany sposób; lub
d) upływ dodatkowego czasu.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych mogą stać się skuteczne zgodnie z warunkami w nich zawartymi, niezależnie od rozpoczęcia albo kontynuowania postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych w odniesieniu do dającego zabezpieczenie lub przyjmującego zabezpieczenie.
6.
Niniejszy artykuł oraz art. 5, 6 i 7 pozostają bez uszczerbku dla wszelkich wymagań istniejących na podstawie przepisów prawa krajowego tej treści, że realizacja lub wycena zabezpieczenia finansowego i obliczenie odpowiedniego zobowiązania finansowego musi zostać przeprowadzone w uzasadniony w obrocie handlowym sposób.
Artykuł 5
Prawo korzystania z zabezpieczeń finansowych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji
1.
Jeżeli warunki uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji to przewidują oraz w granicach tych warunków Państwa Członkowskie zapewniają, że przyjmujący zabezpieczenie jest uprawniony do wykonywania swojego prawa korzystania w odniesieniu do zabezpieczeń finansowych ustanowionych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji.
2.
W przypadku gdy przyjmujący zabezpieczenie wykonuje swoje prawo korzystania, zaciąga tym samym zobowiązanie do przeniesienia ekwiwalentnego zabezpieczenia w celu zastąpienia pierwotnego zabezpieczenia finansowego najpóźniej w dniu jego wymagalności w celu wykonania odpowiednich zobowiązań finansowych objętych przez uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji.
Alternatywnie, przyjmujący zabezpieczenie, w dniu jego wymagalności, w celu wykonania odpowiednich zobowiązań finansowych, przenosi ekwiwalentne zabezpieczenie lub, jeżeli warunki uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji to przewidują oraz w granicach tych warunków, potrąca sumę lub stosuje ją jako spełnienie odpowiedniego zobowiązania finansowego.
3.
Przeniesienie ekwiwalentnego zabezpieczenia jako spłacenia zobowiązania, opisane w ust. 2 akapit pierwszy, staje się przedmiotem tego samego uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji, które było przedmiotem pierwotnego zabezpieczenia i traktuje się je jako ustanowione na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji w tym samym czasie, w którym zostało ustanowione pierwotne zabezpieczenie finansowe.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że stosowanie zabezpieczeń finansowych przez przyjmującego zabezpieczenie zgodnie z niniejszym artykułem nie powoduje nieważności lub niewykonalności praw przyjmującego zabezpieczenie posiadanych na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji w odniesieniu do zabezpieczenia finansowego przeniesionego przez przyjmującego zabezpieczenie jako spłacenie zobowiązania na podstawie ust. 2 akapit pierwszy.
5.
Jeżeli następuje zdarzenie uprawniające do egzekwowania podczas gdy zobowiązanie określone w ust. 2 akapit pierwszy pozostaje wymagalne, zobowiązanie to może stać się przedmiotem przepisu w sprawie kompensowania sald na zamknięcie.
Artykuł 6
Uznanie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych polegające na przeniesieniu tytułu
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych polegające na przeniesieniu tytułu może stać się skuteczne zgodnie z warunkami tego uzgodnienia.
2.
Jeżeli następuje zdarzenie uprawniające do egzekwowania podczas gdy zobowiązanie przyjmującego zabezpieczenie do przeniesienia ekwiwalentnego zabezpieczenia, na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych polegającego na przeniesieniu tytułu pozostaje wykonalne, zobowiązanie może stać się przedmiotem przepisu o kompensowaniu sald.
Artykuł 7
Uznanie przepisu o kompensowaniu sald na zamknięcie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepis o kompensowaniu sald na zamknięcie może stać się skuteczne zgodnie z warunkami przepisu:
a) niezależnie od rozpoczęcia lub kontynuowania postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych w odniesieniu do dającego zabezpieczenie i/lub przyjmującego zabezpieczenia; i/lub
b) niezależnie od podejmowanych czynności w zakresie przeniesienia, sądowych lub innych czynności dotyczących zajęcia praw lub innych rozporządzeń takimi prawami lub w odniesieniu do takich praw.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że działanie przepisu o kompensowaniu sald nie podlega żadnym wymaganiom wymienionym w art. 4 ust. 4, chyba że strony postanowiły inaczej.
Artykuł 8
Niektóre przepisy prawa upadłościowego niemające zastosowania
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych, jak również ustanowienie zabezpieczeń finansowych na podstawie takich uzgodnień, nie mogą zostać uznane za nieważne lub nieobowiązujące lub zastrzeżone jedynie na podstawie powstania uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych lub ustanowienia zabezpieczeń finansowych:
a) w dniu rozpoczęcia postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych, ale przed zarządzeniem lub decyzją o rozpoczęciu; lub
b) w wyznaczonym okresie przed rozpoczęciem takiego postępowania lub środków lub zdefiniowanie przez odniesienie do takiego rozpoczęcia postępowania lub środków bądź przez odniesienie do wydania zarządzenia lub decyzji albo podejmowanie jakiejkolwiek innych działań lub w następstwie jakiegoś innego zdarzenia w trakcie tego postępowania lub środków.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że gdy ustalone zostanie uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych lub odpowiednie zobowiązanie finansowe lub gdy zostanie ustanowione zabezpieczenie finansowe w dniu, ale po chwili rozpoczęcia postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych, powinno być to prawnie możliwe do wykonanie i wiążące strony trzecie, jeżeli przyjmujący zabezpieczenie może potwierdzić, że nie wiedział i nie mógł wiedzieć o rozpoczęciu tego postępowania lub takich środków.
3.
W przypadku gdy uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń finansowych zawierają:
a) zobowiązanie do ustanowienia zabezpieczenia finansowego lub dodatkowego zabezpieczenia finansowego w celu uwzględnienia zmian w wartości zabezpieczenia finansowego lub sumy odpowiedniego zobowiązania finansowego, lub
b) uprawnienie do cofnięcia zabezpieczenia finansowego przez ustanowienie, za pomocą zastąpienia lub zamiany, zabezpieczenia finansowego o zasadniczo tej samej wartości,
Państwa Członkowskie zapewniają, że ustanowienie zabezpieczenia finansowego, dodatkowego zabezpieczenia finansowego lub zastępczego lub zamiennego zabezpieczenia finansowego na podstawie takiego zobowiązania lub uprawnienia, nie traktuje się jako nieważnych, zastrzeżonych lub nieobowiązujących jedynie na podstawie:
i) przyjęcia takiego ustanowienia w dniu rozpoczęcia postępowania likwidacyjnego lub środków reorganizacyjnych, ale przed wydaniem zarządzenia lub decyzji lub zdefiniowanie przez odniesienie do takiego rozpoczęcia postępowania lub środków bądź przez odniesienie do wydania zarządzenia lub decyzji albo podejmowanie jakiejkolwiek innych działań lub w następstwie jakiegoś innego zdarzenia w trakcie tego postępowania lub środków; i/lub
ii) zaciągnięcia odpowiedniego finansowego zobowiązania przed dniem ustanowienia zabezpieczenia finansowego, dodatkowego zabezpieczenia finansowego lub zastępczego lub zamiennego zabezpieczenia finansowego.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, niniejsza dyrektywa nie wpływa na ogólne zasady krajowego prawa upadłościowego w odniesieniu do bezskuteczności transakcji zawartych w wyznaczonym okresie określonym w ust. 1 lit. b) i ust. 3 lit. i).
Artykuł 9
Kolizja ustaw
1.
Wszelkie wątpliwości dotyczące kwestii określonych w ust. 2 powstające w odniesieniu do zabezpieczenia w formie rejestrowanych papierów wartościowych są regulowane przez prawo państwa, w którym znajduje się odpowiedni rachunek.
Odniesienie do prawa państwa jest odniesieniem do prawa krajowego, bez względu na jakąkolwiek zasadę, na podstawie której przy rozpatrywaniu danej wątpliwości należy odwołać się do prawa innego państwa.
2.
Kwestie określone w ust. 1 to:
a) natura prawna i skutki w zakresie własności zabezpieczenia w formie rejestrowanych papierów wartościowych;
b) wymagania wykonania uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych odnoszących się do zabezpieczeń w formie rejestrowanych papierów wartościowych i ustanowienia zabezpieczeń w formie rejestrowanych papierów wartościowych na podstawie tych uzgodnień, a także bardziej ogólnie spełnienie warunków niezbędnych do zawarcia takiego uzgodnienia i ustanowienia skutecznym w stosunku do stron trzecich;
c) zagadnienie czy tytuł własności zabezpieczenia w formie rejestrowanych papierów wartościowych lub odsetki z takiego zabezpieczenia, zostają unieważniony przez lub podporządkowane konkurencyjnemu tytułowi własności lub prawu do odsetek, albo ma zastosowanie nabycie w dobrej wierze;
d) kroki wymagane do wykonania zabezpieczeń w formie rejestrowanych papierów po nastąpieniu zdarzenie uprawniającego do wykonania.
Artykuł 10
Sprawozdanie Komisji
Nie później niż dnia 27 grudnia 2006 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zastosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności w sprawie stosowania art. 1 ust. 3, art. 4 ust. 3 i art. 5, uzupełnione w miarę potrzeb wnioskami o jej rewizję.
Artykuł 11
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 27 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/48/WE
z dnia 30 maja 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia iprowalikarbu, prosulfuronu i sulfosulfuronu jako substancji czynnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/37/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 30 marca 1998 r.
Irlandia otrzymała od Bayer AG wniosek o włączenie substancji czynnej iprowalikarb do załącznika I do dyrektywy. Decyzją Komisji 98/512/WE [3] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w tym znaczeniu, że należy uważać ją za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Francja otrzymała podobny wniosek dotyczący prosulfuronu w dniu 14 maja 1995 r. od Novartis, obecnie Syngenta.
Decyzją Komisji 97/137/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Irlandia otrzymała podobny wniosek dotyczący sulfosulfuronu w dniu 24 kwietnia 1997 r. od Monsanto.
Decyzją Komisji 97/865/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Oceniono wpływ tych trzech substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dotyczącej substancji odpowiednio w dniu 4 listopada 1999 r. (iprowalikarb), w dniu 18 stycznia 1999 r. (prosulfuron) i w dniu 2 kwietnia 1998 r. (sulfosulfuron).
(5) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przeglądy zostały zakończone w dniu 26 lutego 2002 r. w formie sprawozdań kontrolnych dotyczących iprowalikarbu, prosulfuronu i sulfosulfuronu.
(6) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z każdego przeglądu zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
W odniesieniu do iprowalikarbu Komitet został poproszony o wypowiedzenie się na temat dopuszczalności zagrożenia dżdżownic metabolitem PMPA oraz możliwości wystąpienia u ludzi nowotworów zaobserwowanych u szczurów po długotrwałym narażeniu na duże dawki.
W dwóch opiniach [6] [7] Komitet wskazał na potrzebę uzyskania dalszych danych na temat dżdżownic, które zostały następnie przedstawione i ocenione, oraz stwierdził, że w odniesieniu do skutków zaobserwowanych u szczurów istnieje wystarczający margines bezpieczeństwa, zapewniający ochronę konsumentów oraz użytkowników.
Opinie Komitetu Naukowego zostały wzięte pod uwagę podczas tworzenia niniejszej dyrektywy i stosownego sprawozdania kontrolnego.
(7) W odniesieniu do prosulfuronu poproszono Komitet o wypowiedzenie się na temat dopuszczalności zagrożenia związanego z dwoma produktami rozpadu substancji czynnej dla organizmów żyjących w osadach oraz na temat możliwych zaburzeń hormonalnych zaobserwowanych u badanych zwierząt.
W swej opinii [8] Komitet stwierdził, iż niektóre zmiany maciczne i sutkowe zaobserwowane u szczurów po długotrwałym narażeniu nie są uważane za istotne dla oceny zagrożenia ludzi w związku z zamierzonymi zastosowaniami prosulfuronu.
Komitet stwierdził dalej, że zagrożenie gatunków żyjących w osadach poddanych działaniu dwóch wymienionych produktów rozpadu nie zostało jeszcze dostatecznie ustalone oraz zauważył, iż inne trwałe metabolity tworzą się w dużych ilościach podczas badań w układzie osad – woda, które nie zostały także poddane ocenie.
Oczekiwane informacje oraz oceny zostały następnie przedstawione, a obserwacje Komitetu Naukowego wzięte pod uwagę przy tworzeniu niniejszej dyrektywy i stosownego sprawozdania kontrolnego.
(8) W odniesieniu do sulfosulfuronu Komitet został poproszony o wydanie opinii na temat występowania nowotworów pęcherza po 18 miesięcznych badaniach na myszach oraz o rozważenie kwestii ustalenia ostrej dawki referencyjnej dla sulfosulfuronu, oraz o potwierdzenie, iż badanie subletalne dla dżdżownic nie musi być przeprowadzane, bez względu na trwałość metabolitów glebowych.
W swej opinii [9] Komitet uznał, że zmiany chorobowe obserwowane u myszy nie zapowiadają zagrożenia rakotwórczego u ludzi i nie uznał za stosowne ustalenie ostrej dawki referencyjnej.
Ponadto uznano dalej, że nie ma prawdopodobieństwa powstania znacznego długoterminowego zagrożenia dla dżdżownic.
Komitet podkreślił dalej konieczność oceny potencjalnego wpływu na środowisko trzech niezidentyfikowanych metabolitów.
Te informacje zostały następnie dostarczone i dokonano wymaganych ocen.
(9) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(10) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych, lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(11) Po włączeniu przyznany zostanie rozsądny okres, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających iprowalikarb, prosulfuron lub sulfosulfuron oraz w szczególności w celu dokonać przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca wymienionego okresu przekształcić te zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(12) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdania kontrolne dotyczące iprowalikarbu, prosulfuronu i sulfosulfuronu, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, do konsultacji wszelkim zainteresowanym stronom lub też udostępnią je na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający iprowalikarb, prosulfuron lub sulfosulfuron w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności zmieniają lub cofają zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG do dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
W odniesieniu do każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego iprowalikarb, prosulfuron lub sulfosulfuron jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z kilku substancji czynnych, z których każda wymieniona jest w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie dokonują do dnia 1 lipca 2002 r. ponownej oceny środka zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niej.
Na podstawie tej oceny określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.W razie konieczności i najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie na każdy taki środek ochrony roślin.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu 1 lipca 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust.1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4] oraz w świetle ujednoliconego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 8 kwietnia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Osiągnięcie wysokiego poziomu zdrowia i ochrony środowiska jest częścią polityki wspólnotowej, a ochrona przed hałasem znajduje się wśród przyjętych celów.
W zielonej księdze w sprawie przyszłej polityki dotyczącej hałasu Komisja zajęła się hałasem w środowisku jako jednym z głównych problemów środowiskowych w Europie.
(2) Uchwałą z dnia 10 czerwca 1997 r. [5] w sprawie zielonej księgi Komisji Parlament Europejski wyraził poparcie dla zielonej księgi, wezwał do pilnego ustanowienia szczególnych środków i inicjatyw w dyrektywie w sprawie zmniejszenia hałasu w środowisku i zwrócił uwagę na brak wiarygodnych, porównywalnych danych na temat sytuacji w dziedzinie źródeł hałasu.
(3) W komunikacie z dnia 1 grudnia 1999 r. w sprawie transportu lotniczego i środowiska Komisja określiła wspólny wskaźnik hałasu i wspólną metodologię obliczania i pomiaru hałasu w pobliżu lotnisk.
Przepisy niniejszej dyrektywy uwzględniają wyżej wymieniony komunikat.
(4) Niektóre kategorie emisji hałasu z wyrobów są już objęte ustawodawstwem wspólnotowym, np. dyrektywą Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [6], dyrektywą Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi [7], dyrektywą Rady 80/51/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie ograniczenia emisji hałasu z samolotów poddźwiękowych [8] oraz dyrektywami uzupełniającymi do niej, dyrektywą Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [9] i dyrektywą 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu w środowisku z urządzeń pracujących na otwartej przestrzeni [10].
(5) Niniejsza dyrektywa ma między innymi stanowić podstawę rozwijania i uzupełniania istniejącego zespołu środków wspólnotowych dotyczących emisji hałasu z głównych źródeł, w szczególności z pojazdów kołowych i szynowych oraz ich infrastruktury, samolotów, urządzeń pracujących na otwartej przestrzeni i urządzeń przemysłowych oraz maszyn samojezdnych, a także opracowywania dodatkowych długo-, średnio- i krótkookresowych środków.
(6) Niniejszej dyrektywy nie należy stosować do niektórych kategorii hałasu, takich jak hałas powstający wewnątrz środka transportu i hałas, którego źródłem są czynności domowe.
(7) Zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu cele Traktatu w zakresie osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia można będzie skuteczniej realizować wówczas, gdy działania Państw Członkowskich zostaną uzupełnione działaniem Wspólnoty, prowadzącym do powszechnego zrozumienia problemu hałasu.
Dlatego gromadzenie informacji odnośnie do poziomu hałasu w środowisku, zestawianie tych danych, a także sprawozdawczość w tym zakresie należy prowadzić według porównywalnych kryteriów.
Zakłada to stosowanie zharmonizowanych wskaźników i metod oceny oraz kryteriów konfiguracji dla sporządzania map hałasu.
Wspólnota najlepiej potrafi ustanowić takie kryteria i metody.
(8) Niezbędne jest też ustanowienie wspólnych metod oceny "hałasu w środowisku" i definicji "wartości granicznych" w kategoriach zharmonizowanych wskaźników, służących ustalaniu poziomu hałasu.
Konkretne wielkości poszczególnych wartości granicznych ustalą Państwa Członkowskie, uwzględniając między innymi potrzebę stosowania zasady prewencji dla zachowania obszarów ciszy w aglomeracjach.
(9) Jako wspólne wskaźniki hałasu wybiera się Lden dla oceny dokuczliwości i Lnight dla oceny zakłócenia snu.
Celowe jest także upoważnienie Państw Członkowskich do stosowania uzupełniających wskaźników w procesie monitorowania lub kontrolowania szczególnych sytuacji występowania hałasu.
(10) W odniesieniu do niektórych obszarów, będących przedmiotem zainteresowania, należy wprowadzić obowiązek sporządzania strategicznych map hałasu, ponieważ pozwoli to na pozyskiwanie danych potrzebnych do tworzenia obrazu postrzegania poziomów hałasu na danym obszarze.
(11) Plany działań powinny zajmować się kwestiami priorytetowymi dla obszarów, będących przedmiotem zainteresowania i powinny być sporządzane przez właściwe władze po konsultacji ze społeczeństwem.
(12) W celu zapewnienia szerokiego upowszechniania informacji w społeczeństwie należy wybierać najbardziej odpowiednie kanały informacji.
(13) W celu tworzenia podstawy przyszłej polityki Wspólnoty i dalszego informowania społeczeństwa konieczne jest gromadzenie danych i konsolidowanie odpowiednich sprawozdań obejmujących zakresem całą Wspólnotę,
(14) Komisja powinna dokonywać regularnych ocen wykonania niniejszej dyrektywy.
(15) Przepisy techniczne regulujące metody oceny należy uzupełniać i dostosowywać, w miarę potrzeby, do postępu naukowo-technicznego i postępu europejskiej normalizacji.
(16) Należy przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu zdefiniowanie wspólnego podejścia do unikania, zapobiegania lub zmniejszania szkodliwych skutków narażenia na działanie hałasu, w tym jego dokuczliwości, na podstawie ustalonych priorytetów.
W tym celu zarządza się stopniowe wdrażanie następujących działań:
a) ustalenie stopnia narażenia na hałas w środowisku poprzez sporządzanie map hałasu przy zastosowaniu wspólnych dla Państw Członkowskich metod oceny;
b) zapewnienie społeczeństwu dostępu do informacji dotyczącej hałasu w środowisku i jego skutków;
c) przyjęcie przez Państwa Członkowskie, na podstawie danych uzyskanych z map hałasu, planów działań zmierzających do zapobiegania powstawaniu hałasu w środowisku i obniżania jego poziomu tam, gdzie jest to konieczne, zwłaszcza tam, gdzie oddziaływanie hałasu może powodować szkodliwe skutki dla ludzkiego zdrowia, oraz zachowanie jakości klimatu akustycznego środowiska tam, gdzie jest ona jeszcze właściwa.
2.
Celem niniejszej dyrektywy jest ponadto stworzenie podstawy dla rozwijania środków wspólnotowych w zakresie obniżania hałasu z głównych źródeł, w szczególności z taboru drogowego i szynowego oraz ich infrastruktury, samolotów, urządzeń pracujących na otwartej przestrzeni i urządzeń przemysłowych oraz maszyn i urządzeń samobieżnych.
W tym celu Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w terminie do dnia 18 lipca 2006 r., odpowiednie projekty aktów prawnych.
Projekty te powinny uwzględniać wyniki sprawozdania, określonego w art. 10 ust. 1.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do hałasu w środowisku, na jaki ludzie są narażeni w szczególności na obszarach zabudowanych, w publicznych parkach lub na innych obszarach względnie cichych w aglomeracji, na obszarach ciszy na otwartym terenie poza miastem, w pobliżu szkół, szpitali i innych wrażliwych na hałas budynków i obszarów.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do hałasu powodowanego przez osobę narażoną, hałasu powodowanego czynnościami domowymi, hałasu powodowanego przez sąsiadów, hałasu w miejscu pracy, hałasu wewnątrz środka transportu ani hałasu powodowanego działaniami wojskowymi na terenach wojskowych.
Artykuł 3
Definicje
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
a) "hałas w środowisku" oznacza niepożądane lub szkodliwe dźwięki powodowane przez działalność człowieka na wolnym powietrzu, w tym hałas emitowany przez środki transportu, ruch drogowy, ruch kolejowy, ruch samolotowy, oraz hałas pochodzący z obszarów działalności przemysłowej, jak określono w załączniku 1 do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [12];
b) "szkodliwe skutki" oznaczają niekorzystne oddziaływanie na zdrowie ludzkie;
c) "dokuczliwość" oznacza stopień uciążliwości hałasu dla społeczności, ustalony na podstawie badań w terenie;
d) "wskaźnik hałasu" oznacza fizyczną skalę, stosowaną do określenia hałasu w środowisku, mającą związek ze szkodliwym skutkiem;
e) "ocena" oznacza dowolną metodę stosowaną do obliczania, przewidywania, szacowania albo pomiaru wartości wskaźnika hałasu lub związanych z nim szkodliwych skutków;
f) "Lden" (wskaźnik hałasu dla pory dziennej, wieczornej i nocnej) oznacza wskaźnik hałasu służący do określenia ogólnej dokuczliwości, zgodnie z definicją podaną w załączniku I;
g) "Lday" (wskaźnik hałasu w porze dziennej) oznacza wskaźnik hałasu służący do określenia dokuczliwości w porze dziennej, zgodnie z definicją podaną w załączniku I;
h) "Levening" (wskaźnik hałasu w porze wieczornej) oznacza wskaźnik hałasu służący do określenia dokuczliwości w porze wieczornej, zgodnie z definicją podaną w załączniku I;
i) "Lnight" (wskaźnik hałasu w porze nocnej) oznacza wskaźnik hałasu służący do określenia zakłócenia snu, zgodnie z definicją podaną w załączniku I;
j) "relacja dawka–skutek" oznacza stosunek między wartością wskaźnika hałasu a szkodliwym skutkiem;
k) "aglomeracja" oznacza część terytorium, którego granice wyznacza Państwo Członkowskie, o liczbie mieszkańców powyżej 100 tys. i gęstości zaludnienia powodującej, że Państwo Członkowskie uznaje je za obszar zurbanizowany;
l) "obszar ciszy w obrębie aglomeracji" oznacza obszar, którego granice wyznacza właściwy organ, na przykład obszar, w którym narażenie na hałas z jakiegokolwiek źródła nie przewyższa określonej wartości Lden lub innego odpowiedniego wskaźnika hałasu, wyznaczonego przez Państwo Członkowskie;
m) "obszar ciszy na otwartym terenie poza miastem" oznacza obszar, którego granice wyznacza właściwy organ, na przykład obszar, w którym nie występują zakłócenia hałasem komunikacyjnym, przemysłowym lub z działalności rekreacyjnej;
n) "główna droga" oznacza regionalną, krajową albo międzynarodową drogę oznaczoną przez Państwo Członkowskie, którą przejeżdża rocznie ponad trzy miliony pojazdów;
o) "główna linia kolejowa" oznacza linię kolejową oznaczoną przez Państwo Członkowskie, po której przejeżdża rocznie ponad 30 tys. składów pociągów;
p) "główne lotnisko" oznacza cywilny port lotniczy, wyznaczony przez Państwo Członkowskie, na którym odbywa się ponad 50 tysięcy przemieszczeń rocznie (przez przemieszczenie rozumie się start lub lądowanie), z wyłączeniem przemieszczeń dokonywanych wyłącznie w celach szkoleniowych na lekkich samolotach;
q) "sporządzanie mapy hałasu" oznacza przedstawianie, w kategoriach wskaźnika hałasu, danych dotyczących aktualnej lub przewidywanej sytuacji w zakresie hałasu, ze wskazaniem przypadków naruszenia odnośnej obowiązującej wartości granicznej, liczby dotkniętych osób na określonym obszarze lub liczby lokali mieszkalnych poddanych działaniu pewnej wartości wskaźnika hałasu na pewnym obszarze;
r) "strategiczna mapa hałasu" — oznacza mapę, opracowaną do celów całościowej oceny narażenia na hałas z różnych źródeł na danym obszarze, albo do celów sporządzania ogólnych prognoz dla danego obszaru;
s) "wartość graniczna" oznacza wartość Lden lub Lnight i, tam gdzie właściwe, Lday i Levening, ustaloną przez Państwo Członkowskie, po której przekroczeniu właściwe władze są obowiązane rozważyć lub wprowadzić środki łagodzące; dopuszcza się różnicowanie wartości granicznych według różnych rodzajów hałasu (z ruchu kołowego, szynowego, lotniczego, z działalności przemysłowej itd.), różnego otoczenia i różnej wrażliwości mieszkańców na hałas; dopuszcza się także ich różnicowanie w zależności od istniejącej sytuacji i dla nowych sytuacji (w przypadku gdy nastąpiła zmiana sytuacji w zakresie źródła hałasu lub korzystania z otoczenia);
t) "plany działań" oznaczają plany sporządzane dla potrzeb zarządzania emisją i skutkami hałasu, w tym, w razie potrzeby, dla potrzeb zmniejszania hałasu;
u) "planowanie akustyczne" oznacza kontrolowanie hałasu w przyszłości poprzez wykorzystanie planowanych środków, takich jak planowanie przestrzenne, inżynieria systemów dla komunikacji, planowanie komunikacji, zmniejszenie hałasu przez stosowanie środków z zakresu izolacji dźwiękowej i przez kontrolę źródeł pod kątem hałasu;
v) "społeczeństwo" oznacza osobę lub osoby fizyczne lub prawne i, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką, ich związki, organizacje i ugrupowania.
Artykuł 4
Wdrożenie i odpowiedzialność
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają, na odpowiednich poziomach, właściwe władze i organy odpowiedzialne za wdrożenie niniejszej dyrektywy, w szczególności władze odpowiedzialne za:
a) sporządzanie i, gdzie stosowne, odpowiednio, zatwierdzanie map hałasu i planów działań dla aglomeracji, głównych dróg, głównych linii kolejowych i głównych lotnisk;
b) gromadzenie map hałasu i planów działań.
2.
Państwa Członkowskie udostępnią Komisji i społeczeństwu dane określone w ust. 1 w terminie do dnia 18 lipca 2005 r.
Artykuł 5
Wskaźniki hałasu i ich stosowanie
1.
Przy sporządzaniu i analizowaniu strategicznych map hałasu zgodnie z art. 7 Państwa Członkowskie stosują wskaźniki hałasu Lden i Lnight określone w załączniku I.
Do czasu wprowadzenia obowiązku stosowania wspólnych metod oceny w procesie ustalania Lden i Lnight dopuszcza się stosowanie w tym celu przez Państwa Członkowskie istniejących krajowych wskaźników hałasu i związanych danych, które należy przeliczyć na wskaźniki, o których mowa powyżej.
Nie dopuszcza się korzystania z danych starszych niż trzyletnie.
2.
Dopuszcza się stosowanie przez Państwa Członkowskie dodatkowych wskaźników hałasu w odniesieniu do szczególnych przypadków, takich jak określone w załączniku I pkt 3.
3.
Dopuszcza się stosowanie przez Państwa Członkowskie, do celów planowania akustycznego i podziału na strefy hałasu wskaźników innych niż Lden i Lnight.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, w terminie do dnia 18 lipca 2005 r., informacje dotyczące odnośnych wartości granicznych obowiązujących na ich terytorium lub przygotowywanych, wyrażonych w Lden i Lnight oraz, gdzie stosowne, Lday i Levening, dla hałasu powstającego z ruchu kołowego, ruchu szynowego, z samolotów wokół lotnisk i hałasu w miejscach prowadzenia działalności przemysłowej, wraz z wyjaśnieniami dotyczącymi stosowania wartości granicznych.
Artykuł 6
Metody oceny
1.
Do ustalania wartości Lden i Lnight stosuje się metody oceny, określone w załączniku II.
2.
Komisja ustanowi, w trybie zmiany załącznika II, wspólne metody oceny dla potrzeb ustalania Lden i Lnight zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 ust. 2.
Do czasu przyjęcia tych metod dopuszcza się stosowanie przez Państwa Członkowskie metod oceny, dostosowanych zgodnie z załącznikiem II i opartych na metodach ustanowionych w ich krajowym ustawodawstwie.
W takich przypadkach należy wykazać, że wyniki uzyskane metodami, o których mowa, są równorzędne z wynikami uzyskiwanymi przy zastosowaniu metod określonych w pkt 2.2 załącznika II.
3.
Dopuszcza się posługiwanie się współczynnikami dawka–skutek, określonymi w załączniku III, przy dokonywaniu oceny szkodliwych skutków.
Artykuł 7
Sporządzanie strategicznych map hałasu
1.
Państwa Członkowskie zapewnią sporządzenie, w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r., strategicznych map hałasu przedstawiających sytuację w poprzednim roku kalendarzowym oraz ich zatwierdzenie, o ile jest wymagane, przez właściwe władze, dla wszystkich aglomeracji o liczbie mieszkańców ponad 250 tysięcy i dla wszystkich głównych dróg o obciążeniu ruchem ponad sześć milionów przejazdów rocznie, głównych linii kolejowych o obciążeniu ruchem ponad 60 tysięcy przejazdów składów pociągów rocznie i głównych lotnisk na swym terytorium.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w terminie do dnia 30 czerwca 2005 r., a następnie co pięć lat, o głównych drogach o obciążeniu ruchem ponad 6 milionów przejazdów rocznie, głównych liniach kolejowych o obciążeniu ruchem ponad 60 tysięcy przejazdów składów pociągów rocznie, głównych lotniskach i aglomeracjach o liczbie mieszkańców ponad 250 tysięcy na swym terytorium.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne dla zapewnienia sporządzenia, w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r., a następnie co pięć lat, strategicznych map hałasu przedstawiających sytuację w poprzednim roku kalendarzowym i zatwierdzenia takich map przez właściwe władze, jeśli zatwierdzenie jest wymagane, dla wszystkich aglomeracji i wszystkich głównych dróg i głównych linii kolejowych na swym terytorium.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., o wszystkich aglomeracjach i wszystkich głównych drogach i głównych liniach kolejowych na swym terytorium.
3.
Strategiczne mapy hałasu muszą spełniać minimalne wymagania, ustanowione w załączniku IV.
4.
Sąsiadujące Państwa Członkowskie są obowiązane współpracować w zakresie sporządzania strategicznych map hałasu dla obszarów przygranicznych.
5.
Strategiczne mapy hałasu analizuje się i zmienia, w miarę potrzeby, nie rzadziej niż co pięć lat od daty sporządzenia.
Artykuł 8
Plany działań
1.
Państwa Członkowskie zapewnią sporządzenie przez właściwe władze, w terminie do dnia 18 lipca 2008 r., planów działań dla potrzeb zarządzania problemami hałasu i skutkami hałasu oraz w miarę potrzeby, zmniejszania hałasu na obszarach podległych ich właściwości:
a) obszarów położonych w pobliżu głównych dróg o obciążeniu ruchem powyżej 6 milionów przejazdów rocznie, głównych linii kolejowych o obciążeniu ruchem powyżej 60 tysięcy przejazdów pociągów rocznie i głównych lotnisk;
b) aglomeracji o liczbie mieszkańców powyżej 250 tysięcy.
Plany, o których mowa, mają także służyć ochronie obszarów ciszy przed zwiększeniem hałasu.
Właściwe władze dobierają środki przewidziane w planach według własnego uznania, z tym że takie środki powinny w szczególności odnosić się do priorytetów, wynikających z przekroczenia odnośnej wartości granicznej lub z innych kryteriów przyjętych przez Państwa Członkowskie i mieć zastosowanie w szczególności do najważniejszych obszarów, ustalonych w wyniku sporządzania map hałasu.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią sporządzenie przez właściwe władze, w terminie do dnia 18 lipca 2013 r., planów działań odnoszących się szczególnie do priorytetów wynikających z przekroczenia odnośnej wartości granicznej lub z innych kryteriów, przyjętych przez Państwa Członkowskie dla aglomeracji, głównych dróg i głównych linii kolejowych na swym terytorium.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o innych istotnych kryteriach określonych w ust. 1 i 2.
4.
Plany działań muszą spełniać minimalne wymagania określone w załączniku V.
5.
Plany działań analizuje się i, w miarę potrzeby, zmienia w przypadku wystąpienia istotnego zdarzenia, rzutującego na istniejącą sytuację w dziedzinie hałasu, a w każdym razie co pięć lat od daty zatwierdzenia.
6.
Sąsiadujące Państwa Członkowskie współpracują w zakresie planów działań dla regionów granicznych.
7.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie społecznych konsultacji w sprawie projektów planów działań, możliwości wczesnego, skutecznego społecznego uczestnictwa w przygotowaniu i analizie planów działań, uwzględnienie wyników uczestnictwa i informowanie społeczeństwa o podjętych decyzjach.
Należy zapewnić racjonalny harmonogram uwzględniający odpowiedni czas na poszczególne fazy społecznego uczestnictwa.
W razie gdy obowiązek przeprowadzenia procedury społecznego uczestnictwa wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy i innych aktów prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wspólne procedury, aby uniknąć powielania działań.
Artykuł 9
Informowanie społeczeństwa
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że sporządzone i odpowiednio przyjęte przez nie mapy hałasu oraz opracowane plany działań zostaną udostępnione społeczeństwu i rozpowszechnione zgodnie z odpowiednim prawem wspólnotowym, w szczególności z dyrektywą Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [13] oraz zgodnie z załącznikami IV i V do niniejszej dyrektywy, między innymi przy użyciu dostępnych technik informacji.
2.
Niniejsza informacja powinna być przejrzysta, zrozumiała i przystępna.
Powinna zawierać podsumowanie z wyszczególnieniem najważniejszych zagadnień.
Artykuł 10
Gromadzenie i publikowanie danych przez Państwa Członkowskie i Komisję
1.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w terminie do dnia 18 stycznia 2004 r., sprawozdanie zawierające analizę dotychczasowych środków wspólnotowych w zakresie źródeł hałasu w środowisku.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią przekazanie Komisji danych ze strategicznych map hałasu i streszczeń planów działań określonych w załączniku VI w ciągu sześciu miesięcy od terminów ustanowionych odpowiednio w art. 7 i 8.
3.
Komisja tworzy bazę danych ze strategicznych map hałasu w celu ułatwienia sporządzenia sprawozdania określonego w art. 11 i innych prac techniczno-informacyjnych.
4.
Komisja ogłasza co pięć lat uproszczone sprawozdanie na temat danych ze strategicznych map hałasu i planów działań.
Termin złożenia pierwszego sprawozdania przypada na dzień 18 lipca 2009 r.
Artykuł 11
Analiza i sprawozdawczość
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie do dnia 18 lipca 2009 r. sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa, ma zawierać w szczególności ocenę potrzeby dalszych działań wspólnotowych w sprawie hałasu w środowisku i, gdzie konieczne, propozycje strategii wykonawczych dotyczących takich aspektów, jak:
a) długo- i średnioterminowe zadania dotyczące zmniejszania liczby osób, odczuwających negatywne skutki hałasu w środowisku, ze szczególnym uwzględnieniem różnic klimatycznych i kulturowych;
b) dodatkowe środki zmniejszania hałasu w środowisku z konkretnych źródeł, w szczególności z urządzeń pracujących na otwartej przestrzeni, środków transportu i infrastruktury transportu, oraz niektórych kategorii działalności przemysłowej oparte na środkach już wdrożonych lub środkach, których przyjęcie jest dyskutowane;
c) ochrona obszarów ciszy na otwartych terenach poza miastem.
3.
Sprawozdanie ma obejmować analizę jakości środowiska akustycznego na terytorium Wspólnoty, sporządzoną na podstawie danych określonych w art. 10 i uwzględniać postęp naukowo-techniczny i inne istotne informacje.
Głównymi kryteriami wyboru proponowanych strategii i środków są obniżenie szkodliwych skutków i stopa efektywności kosztowej.
4.
Po otrzymaniu pierwszego zestawu strategicznych map hałasu Komisja ponownie rozważy:
- możliwość przyjęcia pkt 1 w załączniku I wysokości pomiaru równej 1,5 metra, w odniesieniu do obszarów, na których występują budynki jednopiętrowe,
- niższy dolny limit szacowanej liczby osób narażonych na różne pasma Lden i Lnight w załączniku VI.
5.
Analizy sprawozdania dokonuje się co pięć lat lub, w razie potrzeby, częściej.
Sprawozdanie musi zawierać ocenę wykonania niniejszej dyrektywy.
6.
Wraz ze sprawozdaniem przedkłada się, w razie potrzeby, wnioski w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Dostosowanie
Komisja dostosowuje pkt 3 załącznika I, załącznik II i załącznik III niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 13
Komitet
1.
Komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy 2000/14/WE jest organem pomocniczym Komisji.
2.
Ilekroć przywołuje się niniejszy ustęp, mają zastosowanie przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 14
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 18 lipca 2004 r. i powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/50/WE
z dnia 6 czerwca 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 1999/36/WE w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/36/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych [1], w szczególności jej art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2001/2/WE [2] wprowadziła poprawki do procedur certyfikacyjnych określonych w dyrektywie 1999/36/WE odnośnie do kombinacji wymienionych niżej modułów w celu oceny zgodności nowych zbiorników i nowych cystern.
(2) Moduły te powinny zostać zmienione w celu zapewnienia większej spójności między nimi.
(3) W związku z tym załącznik IV do dyrektywy 1999/36/WE powinien zostać stosownie zmieniony.
(4) Środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku IV część I w module D pkt 1 zdanie pierwsze pkt 3.1 akapit drugi tiret trzecie i pkt 3.2 akapit pierwszy wyrażenie "certyfikat badania typu WE" otrzymują brzmienie "certyfikat badania typu WE lub certyfikat badania wzoru WE".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2002/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 lipca 2002 r.
w sprawie zmniejszenia poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych oraz zmieniająca dyrektywę 97/24/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 1 maja 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Piąty program działania Wspólnoty Europejskiej na rzecz ochrony środowiska naturalnego, którego założenie ogólne zostało zatwierdzone przez Radę w uchwale Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, z dnia 1 lutego 1993 r. [4], przewiduje poczynienie dodatkowych wysiłków dla znaczącego ograniczenia obecnego poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z pojazdów silnikowych.
(2) Dyrektywa 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych podzespołów i charakterystyk silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych [5] jest jedną z oddzielnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu przewidzianej w dyrektywie Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczącej homologacji typu silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych [6].
(3) Na mocy art. 5 dyrektywy 97/24/WE Komisja jest zobowiązana przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w ciągu 24 miesięcy od dnia przyjęcia dyrektywy, propozycję przygotowaną na podstawie badań oraz szacunek kosztów i korzyści wynikający z zastosowania bardziej obostrzonych wartości dopuszczalnych i ustanawiający kolejny etap, podczas którego podjęte zostaną środki mające na celu dalsze obostrzenie wartości dopuszczalnych dla substancji zanieczyszczających środowisko z odnośnych pojazdów.
Działanie to ograniczone jest do motorowerów, gdyż kolejny etap pociągający za sobą obostrzenie wartości dopuszczalnych dla motorowerów, które ma być stosowane od dnia 17 czerwca 2002 r., jest już przewidziany w dyrektywie 97/24/WE.
(4) Na podstawie wstępnej oceny wykonalności i efektywności pod względem kosztów, zidentyfikowany został pojedynczy zestaw nowych limitów dla testu typu I, stosujący się od 2003 roku dla wszystkich motocykli, odpowiadający redukcji o 60 % dla węglowodorów i tlenku węgla dla motocykli czterosuwowych oraz o 70 % dla węglowodorów i 30 % dla tlenku węgla dla motocykli dwusuwowych.
Dla motocykli czterosuwowych dalsze redukcje tlenków azotu nie zostały uznane za wykonalne dla przewidywanych technologii.
Dla motocykli dwusuwowych zastosowanie zaawansowanej technologii bezpośredniego wtrysku, która ma największy potencjał ograniczający w kategoriach tlenku węgla i węglowodorów, jest nieuchronnie związane z umiarkowanym podniesieniem limitu tlenków azotu w stosunku do współczesnej wartości dopuszczalnej, zrównującym ten limit z motocyklami czterosuwowymi.
Na podstawie wykazu emisji, który potwierdza marginesowy udział motocykli w całkowitej emisji tlenków azotu w transporcie drogowym, uznaje się to za możliwe do przyjęcia.
(5) W świetle szczególnych cech i użytkowania niektórych kategorii pojazdów, znanych jako enduro lub motocykle terenowe, i uwzględniając ich nikły udział w całkowitej emisji, wynikający z małej liczby takich pojazdów sprzedawanych corocznie w Europie, powinno zostać przyznane tymczasowe odstępstwo, pod względem wejścia w życie nowych limitów w 2003 r., aby umożliwić producentom wprowadzenie właściwej technologii.
(6) Kontrola i konserwacja są uznawane za niezbędne do zapewnienia, że poziomy emisji nowych pojazdów nie przekraczają poziomów dopuszczalnych w użytkowaniu.
Z tego względu, i zgodnie z przepisami dla samochodów osobowych, wymogi dla testowania typu II, w szczególności limit dla zawartości tlenku węgla, wynoszący 4,5 % objętości, powinny zostać zastąpione wymogami wykonywania pomiarów i rejestracji niezbędnych danych do celów testowania pod kątem przydatności do ruchu drogowego.
(7) Motocykle trójkołowe i czterokołowe wyposażone są albo w silnik o zapłonie iskrowym, albo w silnik wysokoprężny (diesel); zgodnie z limitami emisji dla samochodów osobowych, każda kategoria wymaga odrębnego zestawu wartości dopuszczalnych.
Z tego względu zagadnieniem emisji cząstek stałych należy zająć się w przyszłości.
(8) Cechy wzorcowych paliw używanych do testowania emisji należy zrównać z tymi stosowanymi dla samochodów osobowych, odzwierciedlając w ten sposób zmiany w specyfikacjach paliw dostępnych na rynku zgodne z ustawodawstwem Wspólnoty w sprawie jakości benzyn i olejów napędowych.
(9) Państwom Członkowskim należy umożliwić, poprzez zachęty podatkowe, przyspieszanie wprowadzania na rynek pojazdów spełniających wymogi przyjęte na szczeblu Wspólnoty i wspieranie bardziej zaawansowanych środowiskowo technologii na podstawie obowiązujących wartości emisji; takie zachęty powinny spełniać określone warunki mające na celu uniknięcie zakłóceń rynku wewnętrznego; niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do zawarcia emisji substancji zanieczyszczających środowisko i innych substancji w podstawie do obliczania podatków drogowych od pojazdów dwu- i trzykołowych.
(10) Zgodnie z Traktatem, Państwa Członkowskie mogą między innymi oferować podatkowe lub finansowe zachęty za modyfikowanie starszych silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych, jeśli w jego wyniku spełnią one normy graniczne zawarte w niniejszej dyrektywie lub wcześniejszej wersji dyrektywy 97/24/WE.
(11) Należy wprowadzić nowy cykl testowy homologacji typu, który umożliwi bardziej reprezentatywną ocenę osiągów emisyjnych, w warunkach testowych bardziej podobnych do tych, z którymi spotykają się pojazdy w użytkowaniu, i biorących pod uwagę różnice w sposobach kierowania małymi i dużymi motocyklami.
Prowadzone są dodatkowe prace badawcze w celu wspierania wprowadzania nowych cykli testowych w sposób zgodny z zaleceniami nauki.
(12) Konieczne jest uchwalenie dodatkowego etapu obowiązujących limitów emisji z mocą od 2006 r., zawierającego dalsze znaczące ograniczenia w odniesieniu do wartości dopuszczalnych na 2003 r.
(13) W celu zapewnienia zgodności z wartościami dopuszczalnymi emisji, testy zgodności znajdujących się w użytkowaniu silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych (testy w użytkowaniu) powinny zostać wprowadzone od dnia 1 stycznia 2006 r.
Szczególne wymagania co do właściwego działania urządzeń kontroli emisji silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych powinny zostać wprowadzone z dniem 1 stycznia 2006 r. na przebieg do 30000 km.
(14) Należy również zapewnić, że warunki eksploatacyjne silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych w użytkowaniu odpowiadają warunkom cyklu testowego i że nie są używane żadne urządzenia zakłócające lub inne układy omijające.
(15) Ponieważ silnikowe pojazdy dwu- i trzykołowe stanowią coraz większy udział w całkowitej emisji CO2 ze źródeł transportowych, emisję CO2 i/lub zużycie paliwa przez silnikowe pojazdy dwu- i trzykołowe należy jak najszybciej ustalić i włączyć do wspólnotowej strategii dla ograniczenia emisji CO2 ze źródeł transportowych.
(16) Ze względu na światowy rynek motocykli i podobne na całym świecie problemy z jakością powietrza, warto dołożyć starań o zharmonizowany cykl testowy.
Odnotowano, że Komisja nie ustanie w swych wysiłkach w celu sfinalizowania takiego cyklu testowego zharmonizowanego z innymi stronami zaangażowanymi na innych rynkach i doprowadzi do jego sfinalizowania jak najwcześniej.
Ogólnoświatowy cykl motocyklowych testów emisyjnych opracowany w szczegółach w Genewie przez grupę roboczą 29 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych stanowi dobry punkt wyjścia.
Jest właściwe wprowadzenie takiego nowego ogólnoświatowego cyklu testowego jako alternatywnej procedury homologacji typu dla drugiego etapu w 2006 r.
Gdy zyska on szerokie uznanie oraz dla wszystkich dalszych etapów ograniczania, nowy cykl testowy może stać się normalną podstawą dla homologacji typu.
(17) Cel zaproponowanego działania, mianowicie ograniczenie poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych, nie może zostać osiągnięty w stopniu dostatecznym przez Państwa Członkowskie i w związku z tym, z powodu skali lub efektów działania, może zostać lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty; Wspólnota może podejmować działania zgodnie z zasadą subsydiarności, określonej w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, tak jak określono ją w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(18) Dyrektywa 97/24/WE powinna zostać stosownie do tego zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zmniejszenie poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych poprzez obostrzenie wartości dopuszczalnych dla takich emisji.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 2003 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względu na środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza:
a) odmówić przyznania wspólnotowej homologacji typu na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/61/EWG; lub
b) zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku pojazdów,
jeśli środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza spełniają warunki dyrektywy 97/24/WE.
2.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Państwa Członkowskie będą odmawiały przyznania wspólnotowej homologacji typu na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/61/EWG dla wszelkiego rodzaju pojazdów, ze względu na środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, jeśli nie spełnią one warunków dyrektywy 97/24/WE.
Dla testu typu I używane są wartości dopuszczalne określone w pozycji A tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE.
3.
Z mocą od dnia 1 lipca 2004 r. Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom na mocy dyrektywy 92/61/EWG za już nieważne; oraz
b) odmówią rejestracji, sprzedaży i wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 92/61/EWG,
ze względu na środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, jeśli pojazdy te nie spełnią warunków dyrektywy 97/24/WE.
Dla testu typu I dla motorowerów używane są wartości dopuszczalne określone w drugiej pozycji tabeli w rozdziale 5 załącznika I, sekcja 2.2.1.1.3 do dyrektywy 97/24/WE.
Dla testu typu I dla motocykli i motocykli trzykołowych używane są wartości dopuszczalne określone w pozycji A tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE.
4.
Dla dwukołowych motocykli terenowych i enduro, zgodnie z dyrektywą 92/61/EWG, datą ustaloną w ust. 2 jest dzień 1 stycznia 2004 r., a datą ustaloną w ust. 3 jest dzień 1 lipca 2005 r.
Motocykle terenowe definiuje się jako pojazdy o następujących cechach:
a) maksymalna wysokość siedzenia: 700 mm;
b) minimalny prześwit: 280 mm;
c) maksymalna pojemność zbiornika na paliwo: 41 l;
d) minimalne całkowite przełożenie na najwyższym biegu (przełożenie wstępne × przełożenie biegu × końcowe przełożenie jezdne): 7,5.
Motocykle enduro definiuje się jako pojazdy o następujących cechach:
a) maksymalna wysokość siedzenia: 900 mm;
b) minimalny prześwit: 310 mm;
c) minimalne całkowite przełożenie na najwyższym biegu (przełożenie wstępne × przełożenie biegu × końcowe przełożenie jezdne): 6,0.
Artykuł 3
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r., Państwa Członkowskie będą odmawiały przyznania wspólnotowej homologacji typu na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/61/EWG dla nowych pojazdów, ze względu na środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, jeśli nie spełnią one warunków dyrektywy 97/24/WE.
Dla testu typu I używane są wartości dopuszczalne określone w pozycji B tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r. Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom na mocy dyrektywy 92/61/EWG za już nieważne; oraz
b) odmówią rejestracji, sprzedaży i wprowadzenia do użytkowania nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 92/61/EWG,
ze względu na środki podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, jeśli pojazdy te nie spełnią warunków dyrektywy 97/24/WE.
Dla testu typu I używane są wartości dopuszczalne określone w pozycji B tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE.
Dla typów pojazdów, których coroczna sprzedaż w Unii Europejskiej nie przekracza 5000 egzemplarzy, datą jest dzień 1 stycznia 2008 r.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie może przewidzieć zachęty podatkowe jedynie w odniesieniu do pojazdów, które spełniają warunki dyrektywy 97/24/WE.
Takie zachęty spełniać muszą którykolwiek z poniższych warunków:
a) stosują się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych do sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego, które od początku odpowiadają obowiązującym wartościom dopuszczalnym określonym w pozycji A tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE; wygasną one z mocą od chwili obowiązkowego zastosowania wartości dopuszczalnych emisji, ustanowionych w art. 2 ust. 3 dla nowych pojazdów; lub
b) stosują się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych do sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego, które od początku odpowiadają obowiązującym wartościom dopuszczalnym określonym w pozycji B tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE; wygasną one z mocą od chwili obowiązkowego zastosowania wartości dopuszczalnych emisji dla nowych pojazdów, ustanowionych w art. 2 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
2.
Dla każdego typu pojazdu określonego w ust. 1 zachęta podatkowa jest na kwotę niższą niż dodatkowy koszt nabycia i zamontowania w pojeździe rozwiązań technicznych wprowadzonych w celu zapewnienia zgodności z wartościami albo w pozycji A, albo w pozycji B tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE.
3.
Komisja jest informowana z wystarczającym wyprzedzeniem o planach stworzenia lub zmiany zachęt podatkowych określonych w ust. 1, tak by mogła przedłożyć swoje uwagi.
Artykuł 5
Homologacje typu będą również potwierdzać prawidłowe działanie urządzeń kontroli emisji w czasie normalnego okresu eksploatacji silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. dla nowych typów pojazdów oraz począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r. dla pojazdów wszystkich typów dla przebiegu do 30000 km.
W tym celu Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 2002 r. propozycję definiującą "normalny okres eksploatacji" i ustanawiającą postanowienia uzupełniające.
W swej analizie kosztów i korzyści Komisja w szczególności zwróci uwagę na skutki, które mają jej propozycje dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 6
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r. dla nowych silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych oraz od dnia 1 stycznia 2007 r. dla wszystkich typów pojazdów, homologacje typu przyznane pojazdom będą również wymagały potwierdzenia prawidłowego działania urządzeń kontroli emisji w czasie normalnego okresu eksploatacji pojazdu w normalnych warunkach użytkowania (zgodność pojazdów w eksploatacji właściwie utrzymywanych i użytkowanych).
2.
W tym celu Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję definiującą "normalny okres eksploatacji" i ustanawiającą postanowienia uzupełniające.
Zawierać one będą, między innymi, jeśli właściwe:
- kryteria przeprowadzania kontroli,
- kryteria selekcjonowania pojazdów do testowania,
- kryteria przeprowadzania testów,
- zasady pozwalające eliminować możliwe błędy,
- kryterium zwolnienia użytkownika/właściciela pojazdu z opłat.
W swej analizie kosztów i korzyści Komisja w szczególności zwróci uwagę na skutki, które mają jej propozycje dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 7
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r. Państwa Członkowskie nie mogą dłużej przyznawać wspólnotowej homologacji typu i będą odmawiać homologacji narodowej dla pojazdu dwu- i trzykołowego, jeśli jego emisja CO2 i zużycie paliwa nie są ustalone zgodnie ze stosownymi przepisami.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r. Państwa Członkowskie będą:
- uważały świadectwa zgodności towarzyszące nowym dwukołowym pojazdom silnikowym o pojemności silnika powyżej 150 cm3 na mocy dyrektywy 92/61/EWG za już nieważne, oraz
- odmawiały rejestracji, sprzedaży i wprowadzenia do użytkowania nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 92/61/EWG,
jeśli ich emisja CO2 i zużycie paliwa nie są ustalone zgodnie ze stosownymi przepisami.
Artykuł 8
1.
Komisja rozważy dalsze obostrzenie norm emisji stosowanych do pojazdów objętych zastosowaniem niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę:
a) osiągnięcia techniczne w dziedzinie technologii kontroli emisji oraz ich techniczną i ekonomiczną wstępną ocenę wykonalności w odniesieniu do ich zastosowania do motocykli, jak również ich zastosowanie na różnorodnych rynkach obsługiwanych przez te pojazdy;
b) postęp w rozwijaniu bardziej reprezentatywnych cykli testowych dla motocykli, naprawiających ograniczenia obecnych cykli testowych, jak zimny start i wysoka dynamika jazdy;
c) możliwość zharmonizowania cykli testowych w skali ogólnoświatowej;
d) korelację wartości dopuszczalnych pomiędzy cyklami testowymi obecnym i nowym;
e) dalsze prace nad emisją cząsteczkową i zagadnieniem emisji cząstek stałych z silników wyskoprężnych i silników o zapłonie iskrowym;
f) prowadzone prace nad trwałością i zgodnością w użytkowaniu;
g) dalsze prace nad zimnym startem, systemami diagnostyki pokładowej (OBD) i emisją oparów;
h) prowadzone prace nad zastąpieniem katalizatorów;
i) gospodarcze oddziaływanie na produkcję w krótkich seriach i na drobnych producentów;
Komisja opracuje ponadto metodologię pomiaru charakterystycznej emisji CO2 z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych.
2.
Komisja przedłoży, nie później niż dnia 31 grudnia 2002 r., Komitetowi ds. dostosowania do postępu technicznego propozycję przedstawiającą metodę testową dla pomiaru emisji cząstek stałych zgodnie z wynikami badań zapisanymi w ust. 1 lit. e), mającą znaleźć zastosowanie w nowych homologacjach typu od dnia 1 stycznia 2004 r.
3.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2002 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję zawierającą:
a) obowiązujące wartości dopuszczalne emisji mające wejść do użytku dla testu typu I dla motocykli trzykołowych i czterokołowych od 2006 r. oraz obowiązujące wartości dopuszczalne emisji dla emisji cząstek stałych zgodnie z wynikami badań, jak zapisane w ust. 1 lit. e);
b) zobowiązanie do pomiaru charakterystycznej emisji CO2 w homologacji typu zgodnie z art. 7.
Komisja przedłoży również właściwe propozycje dla włączenia silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych do wspólnotowej strategii dla ograniczenia emisji CO2 ze źródeł transportowych (porozumienie o zmniejszeniu przeciętnej emisji CO2, etykietowanie, zachęty podatkowe);
c) przepisy dotyczące trwałości, mające znaleźć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5;
d) wymogi co do wprowadzenia testowania zgodności pojazdów w użytkowaniu (testy w użytkowaniu) w procedurze homologacji typu dla silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r., na podstawie art. 6;
e) nowy zestaw wartości dopuszczalnych (etap III) dla motorowerów, łacznie z emisją cząstek stałych zgodnie z wynikami badań, zapisanymi w ust. 1 lit. e), mający znaleźć zastosowanie od 2006 r.
Przepisy w sprawie wymogów co do trwałości oraz obowiązek pomiaru charakterystycznej emisji CO2 w homologacji typu stosować się będą również do motorowerów.
4.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje dotyczące kontroli i konserwacji, OBD oraz kontroli emisji oparów.
Komisja zapewni również, że tylko takie części zamienne i części zmodyfikowane, które spełniają wymogi dyrektywy 97/24/WE i niniejszej dyrektywy zostaną ulokowane na rynku.
Wydawanie homologacji typu musi być poddane wystarczającej kontroli, a dane dotyczące wydanych homologacji typu muszą być szybko, sprawnie i w jasny sposób możliwe do sprawdzenia i wyszukania w europejskim systemie danych.
5.
Jak najszybciej i nie później niż po technicznym opracowaniu ogólnoświatowego cyklu testowego Komisja przedstawi propozycję jego włączenia oraz nowy zestaw wartości dopuszczalnych, łącznie z emisją cząstek stałych dla silników wysokoprężnych i dwusuwowych silników spalinowych o zapłonie iskrowym.
Te wartości dopuszczalne powinny zostać ustalone we współzależności z drugim obowiązującym etapem niniejszej dyrektywy w 2006 r. (pozycja B, w tabeli w rozdziale 5 załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE) w celu zagwarantowania tego samego poziomu emisji.
Cykl testowy powinien zostać wprowadzony łącznie z tymi nowymi wartościami dopuszczalnymi (dodanie pozycji C w tabeli w rozdziale 5, załącznika II, sekcja 2.2.1.1.5 do dyrektywy 97/24/WE) jako alternatywna procedura homologacji typu do wyboru przez producenta dla drugiego obowiązkowego etapu w 2006 r.
Wraz z przyjęciem nowego ogólnoświatowego cyklu testowego w innych regionach stanie się on jedyną prawidłową procedurą homologacji typu.
Dla dalszych etapów ograniczania emisji spalin po 2006 r. nowy cykl testowy z wartościami dopuszczalnymi opartymi na tym cyklu będzie jedyną ważną procedurą homologacji typu.
Artykuł 9
Do rozdziału 5 dyrektywy 97/24/WE wprowadza się zmiany zgodnie z tekstem w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Do dnia 1 kwietnia 2003 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszyć będzie ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 2002/53/WE
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [2] została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób [3].
Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji.
(2) Wytwarzanie materiału siewnego roślin rolniczych i młodych roślin zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Z tego względu Rada przyjęła dyrektywy dotyczące odpowiednio sprzedaży materiału siewnego buraka (2002/54/WE) [4], materiału siewnego roślin pastewnych (66/401/EWG) [5], materiału siewnego zbóż [6], sadzeniaków ziemniaka (2002/56/WE) [7] oraz materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych (2002/57/WE) [8].
(4) Należy stworzyć wspólny katalog różnych odmian.
Katalog taki można stworzyć jedynie na podstawie katalogów krajowych.
(5) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny zatem stworzyć jeden lub kilka katalogów krajowych różnych odmian zatwierdzonych do kwalifikacji i sprzedaży na ich terytorium.
(6) Katalogi te muszą być sporządzone według jednolitych zasad, tak aby odmiany zatwierdzone odróżniały się, były stałe i wystarczająco jednolite oraz miały taką wartość, by warto je było uprawiać i robić z nich użytek.
(7) Właściwe jest wzięcie pod uwagę przyjętych międzynarodowych zasad dla niektórych przepisów odnoszących się do zatwierdzania odmian na poziomie krajowym.
(8) Aby przeprowadzić badania przed zatwierdzeniem odmiany, należy ustalić dużą ilość jednolitych kryteriów i minimalne wymagania.
(9) Należy ujednolicić przepisy odnoszące się do tego, przez jaki okres pozostaje ważne zatwierdzenie jakiejś odmiany, na jakiej podstawie można unieważnić zatwierdzenie i w jaki sposób utrzymuje się odmiany, a także Państwa Członkowskie winny nawzajem się informować o zatwierdzaniu i wycofywaniu odmian.
(10) Pożądane jest ustalenie zasad odnośnie do oznaczania odmian i wymiany informacji między Państwami Członkowskimi.
(11) Materiał siewny objęty niniejszą dyrektywą winien być przedmiotem wolnej wymiany handlowej wewnątrz Wspólnoty po publikacji we wspólnym katalogu.
(12) Państwa Członkowskie powinny mieć prawo wyrażenia za pomocą specjalnej procedury wszelkich zastrzeżeń, jakie mogą mieć w stosunku do jakiejś odmiany.
(13) Komisja powinna podać do wiadomości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Seria C, jakie odmiany dodano do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.
(14) Należy ustanowić przepisy odnośnie do metod uznawania równoważności badań i kontroli odmian w państwach trzecich.
(15) Zasady wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do odmian materiału siewnego lub do materiału rozmnożeniowego, który ma być przeznaczony na wywóz do państw trzecich.
(16) W świetle odkryć naukowych i technicznych możliwe jest obecnie otrzymywanie odmian przez modyfikację genetyczną.
Tak więc przy podejmowaniu decyzji co do kwalifikacji odmian zmodyfikowanych genetycznie w znaczeniu dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie [9] Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę wszelkie ryzyko związane z ich zamierzonym uwalnianiem do środowiska.
Ponadto należy ustalić, w jakich warunkach zatwierdza się takie zmodyfikowane genetycznie odmiany.
(17) Sprzedaż nowej żywności i jej składników na szczeblu Wspólnoty reguluje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady [10] (WE) nr 258/97.
Jest więc właściwe, aby Państwa Członkowskie przy podejmowaniu decyzji, czy zatwierdzić odmiany, brały także pod uwagę wszelkie zagrożenia zdrowotne.
Należy także ustalić warunki zatwierdzania odmian.
(18) W świetle odkryć naukowych i technicznych należy wprowadzić zasady obowiązujące przy sprzedaży poddanych obróbce chemicznej materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego.
(19) Istotne jest zapewnienie zachowania genetycznych zasobów roślin.
Należy sprecyzować związane z tym warunki, aby w ramach prawodawstwa dotyczącego handlu materiałem siewnym umożliwić zachowanie zasobów przez stosowanie odmian zagrożonych erozją genetyczną in situ.
(20) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(21) Niniejsza dyrektywa nie może wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy kwalifikacji, w celu włączenia do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, tych odmian buraka, roślin pastewnych, zbóż, ziemniaka oraz roślin oleistych i włóknistych, których materiał siewny można sprzedawać zgodnie z przepisami dyrektyw dotyczących odpowiednio: materiału siewnego buraka (2002/54/WE), materiału siewnego roślin pastewnych (66/401/EWG), materiału siewnego zbóż, sadzeniaków ziemniaka (2002/56/WE) oraz materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych (2002/57/WE).
2.
Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych zostanie utworzony na podstawie katalogów krajowych Państw Członkowskich.
3.
Niniejsza dyrektywa nie odnosi się do odmian, co do których zostanie wykazane, że ich materiał siewny lub materiał rozmnożeniowy są przeznaczone na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy "urzędowe środki" są to środki podjęte:
a) przez władze państwowe; lub
b) przez dowolną osobę prawną prawa publicznego lub prywatnego, działającą w ramach odpowiedzialności państwa; lub
c) w przypadku działań dodatkowych, dowolną osobę fizyczną odpowiednio do tego celu zaprzysiężoną;
pod warunkiem że osoby wymienione w lit. b) i c) nie wyciągają z tych środków żadnych prywatnych korzyści.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie założy jeden lub kilka katalogów różnych odmian zatwierdzonych do kwalifikacji i sprzedaży na jego terytorium.
Z katalogów mogą korzystać wszyscy.
2.
W przypadku odmian (linie wsobne, mieszańce) przeznaczonych wyłącznie na składniki odmian końcowych zastosowanie przepisów ust. 1 ogranicza się tylko do tego, że materiał siewny, który należy do tych odmian, będzie sprzedawany pod ich nazwą.
Warunki, w których przepisy ust. 1 mają także zastosowanie do innych odmian składników, można ustalić zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2.
Do tego czasu, w przypadku zbóż innych niż kukurydza, Państwa Członkowskie mogą stosować te przepisy do innych odmian składników, jeśli idzie o ziarno przeznaczone do kwalifikacji na ich terytorium.
Odmiany składników winny być wskazane jako takie.
3. Państwa Członkowskie mogą ustalić, że zatwierdzenie odmiany do włączenia do wspólnego katalogu lub do katalogu innego Państwa Członkowskiego jest równoważne zatwierdzeniu do włączenia do ich własnych katalogów. Jeżeli ustanowi się taki przepis, takie Państwo Członkowskie zostanie zwolnione z obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 9 ust. 4 i art. 10 ust. 2–5.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by odmiana została zatwierdzona, tylko jeżeli jest odrębna, trwała i wyrównana.
Odmiana ta musi mieć odpowiednią wartość, by warto ją było uprawiać i robić z niej użytek.
2.
Nie będzie wymagane sprawdzanie wartości użytkowej i wartości ze względu na uprawę:
a) przy zatwierdzaniu odmian trawy, jeżeli hodowca zadeklaruje, że materiał siewny jego odmiany nie jest przeznaczy do uprawy roślin pastewnych;
b) przy zatwierdzaniu odmian, których materiał siewny ma być sprzedawany w innym Państwie Członkowskim, które już zatwierdziło dane odmiany, uwzględniając ich wartość dla uprawy i wartość użytkową;
c) przy zatwierdzaniu odmian (linie wsobne, mieszańce) przeznaczonych wyłącznie na składniki do odmian mieszańcowych spełniających wymagania ust. 1.
3.
W przypadku odmian, do których ma zastosowanie ust. 2 lit. a), można podjąć, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 i do wielkości, która będzie uzasadniona w interesie swobodnego obrotu materiału siewnego wewnątrz Wspólnoty, decyzję, że konieczne jest wykazanie po odpowiednim sprawdzeniu danych odmian ich przydatności do celów, do których zgodnie z oświadczeniem mają być przeznaczone.
W takich przypadkach należy określić warunki sprawdzania.
4.
W przypadku odmian zmodyfikowanych genetycznie, w znaczeniu dyrektywy 90/220/EWG art. 2 ust. 1 i 2, zatwierdza się celowe uwolnienie do środowiska danej odmiany tylko po podjęciu wszystkich właściwych środków pozwalających uniknąć ujemnych skutków dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska.
5.
Jeżeli jednak materiał otrzymany z jakiejś odmiany rośliny ma być użyty jako artykuł spożywczy lub jako składnik artykułu spożywczego wchodzący w zakres rozporządzenia (WE) nr 258/97, to te artykuły spożywcze lub składniki artykułów spożywczych nie mogą:
- stwarzać niebezpieczeństwa dla konsumenta,
- wprowadzać konsumenta w błąd,
- różnić się od artykułów spożywczych lub składników artykułów spożywczych, które mają zastępować, w takim stopniu, że ich normalne spożycie byłoby ze względów żywieniowych niekorzystne dla konsumenta.
6. W interesie zachowania genetycznych zasobów roślinnych, tak jak to określono w art. 20 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od kryteriów zatwierdzania, określonych w pierwszym zdaniu ust. 1, tak dalece jak są ustalone szczegółowe warunki, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, odnośnie do wymagań art. 20 ust. 3 lit. a) i b).
Artykuł 5
1.
Daną odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli niezależnie od tego, jakie jest jej pochodzenie, sztuczne lub naturalne, od początkowej odmiany, z której powstała, odmiana ta wyraźnie różni się jedną lub kilkoma ważnymi cechami od każdej innej odmiany znanej we Wspólnocie.
Musi istnieć możliwość dokładnego rozpoznawania i dokładnego definiowania cech odmiany.
Odmianą znaną we Wspólnocie jest każda taka odmiana, która w okresie, w którym zgodnie z przepisami złożono wniosek o zatwierdzenie danej odmiany, jest:
- wymieniona we Wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub w katalogu odmian gatunków warzyw, lub
- nie jest podana w żadnym z tych katalogów, ale została zatwierdzona lub wnioskowana do kwalifikacji w Państwie Członkowskim, o którym mowa, lub w innym Państwie Członkowskim w celu zakwalifikowania i sprzedaży lub ze względu na zakwalifikowanie dla innych państw,
jeżeli te warunki są spełnione we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich zostaje podjęta decyzja odnośnie do wniosku o zatwierdzenie danej odmiany.
2.
Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli po kolejnym rozmnożeniu lub krzyżowaniu lub na koniec każdego cyklu (jeżeli hodowca zdefiniował jakiś konkretny cykl rozmnożenia lub krzyżowania) jej charakterystyczne właściwości nie zmieniają się.
3.
Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli niezależnie od bardzo nielicznych odchyleń rośliny, z których się składa, są podobne lub genetycznie identyczne pod względem charakterystycznych właściwości rozpatrywanych w tym celu jako całość, przy czym bierze się pod uwagę charakterystyczne cechy systemów rozmnażania roślin.
4.
Uważa się, że odmiana ma zadowalającą wartość dla uprawy i wartość użytkową, jeżeli w porównaniu z innymi odmianami zatwierdzonymi do katalogu Państwa Członkowskiego, o którym mowa, jej cechy traktowane jako całość oferują, przynajmniej pod względem produkcji w jakimś regionie, wyraźną poprawę albo pod względem uprawy, albo pod względem możliwości wykorzystania zbiorów lub otrzymanych z nich produktów.
Jeżeli istnieją inne pierwszorzędne cechy charakterystyczne, można zlekceważyć pojedyncze mniej korzystne cechy.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewnią, by odmiany przychodzące z innego Państwa Członkowskiego podlegały tym samym wymaganiom, zwłaszcza pod względem procedury zatwierdzania, co miejscowe odmiany.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by zatwierdzanie odmian było oparte na wynikach badań urzędowych, zwłaszcza jeśli idzie o próby wegetacyjne, dostatecznej liczby cech charakterystycznych umożliwiających opis danej odmiany.
Metody zastosowane do określania cech charakterystycznych winny być dokładne i niezawodne.
W celu ustalenia odrębności próby wegetacyjne winny obejmować co najmniej dostępne porównywalne odmiany, którymi są odmiany znane we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1.
Dla celów stosowania art. 9 należy uwzględnić inne dostępne porównywalne odmiany.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, biorąc pod uwagę bieżący stan wiedzy i techniki, należy ustalić, co następuje:
a) minimum cech charakterystycznych objętych sprawdzaniem dla różnych gatunków;
b) minimalne wymagania przy wykonywaniu sprawdzania;
c) uzgodnienia niezbędne przy próbach wegetacyjnych prowadzonych w związku z oceną wartości dla uprawy i wartości użytkowej; od uzgodnień tych mogą zależeć:
- procedury i warunki dla wszystkich lub kilku Państw Członkowskich podjęcia decyzji o włączeniu do prób wegetacyjnych, w drodze pomocy administracyjnej, odmian, dla których w innym Państwie Członkowskim złożono wniosek o zatwierdzenie,
- warunki współpracy między władzami uczestniczących Państw Członkowskich,
- wpływ wyników prób wegetacyjnych,
- normy odnoszące się do informacji o próbach wegetacyjnych w celu oceny wartości dla uprawy i wartości użytkowej.
3.
W przypadku gdy konieczne jest sprawdzenie składników genealogicznych w celu zbadania mieszańców i odmian syntetycznych, Państwa Członkowskie zapewnią, żeby wyniki sprawdzania i opis składowych genealogicznych były, jeżeli tego życzy sobie hodowca, traktowane jako poufne.
4. a) W przypadku odmiany zmodyfikowanej genetycznie należy przeprowadzić wymienioną w art. 4 ust. 4 ocenę ryzyka ekologicznego równoważną ocenie ustanowionej dyrektywą 90/220/EWG.
b) Na wniosek Komisji, na podstawie odpowiedniej podstawy prawnej w Traktacie, zostanie wprowadzona do rozporządzenia Rady procedura zapewniająca, by ocena ryzyka ekologicznego i inne istotne elementy były równoważne tym, które ustanawia dyrektywa 90/220/EWG.
Do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia odmiany zmodyfikowane genetycznie będą zatwierdzane do włączenia do krajowego katalogu tylko po zatwierdzeniu do sprzedaży zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
c) Po wejściu w życie rozporządzenia wymienionego w lit. b) powyżej art. 11–18 dyrektywy 90/220/EWG przestają obowiązywać w odniesieniu do odmian zmodyfikowanych genetycznie.
d) Należy przyjąć techniczne i naukowe szczegóły oceny ryzyka ekologicznego, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2.
5. a) Państwa Członkowskie zapewnią, by odmiana, która ma być stosowana do celów ustanowionych w niniejszym ustępie, była zatwierdzana tylko, jeżeli:
- żywność lub składniki żywności zostały już zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97, lub
- decyzje o zatwierdzeniu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 258/97 podejmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2.
b) W przypadku przedstawionym w lit. a) tiret drugie należy uwzględnić kryteria określone w art. 4 ust. 5 i zasady oceniania ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 258/97.
c) Należy przyjąć techniczne i naukowe szczegóły wprowadzania środków ustanowionych w lit. b) zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wymagają, aby przy składaniu wniosku o zatwierdzenie odmiany wnioskodawca wskazał, czy ubiegano się już o zatwierdzenie w innym Państwie Członkowskim, jakiego Państwa Członkowskiego to dotyczyło i czy przyznano zatwierdzenie.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie zadba o oficjalną publikację katalogu odmian zatwierdzonych na terytorium tego państwa i nazwisko osoby lub nazwiska osób odpowiedzialnych za zachowanie danej odmiany w państwie.
Jeżeli za zachowanie odmiany odpowiada kilka osób, nie ma potrzeby publikowania ich nazwisk.
Jeżeli nie publikuje się nazwisk, w katalogu należy podać władzę dysponującą listą nazwisk osób odpowiedzialnych za zachowanie uprawy.
2.
Państwa Członkowskie podczas zatwierdzania zapewnią, w możliwie największym stopniu, by odmiana była znana we wszystkich Państwach Członkowskich pod tą samą nazwą.
Jeżeli wiadomo, że materiał siewny lub materiał rozmnożeniowy danej odmiany są sprzedawane w innym kraju pod inną nazwą, należy tę nazwę także wskazać w katalogu.
3.
Uwzględniając dostępne informacje, Państwa Członkowskie zapewnią także, by odmiana, którą trudno odróżnić:
- od odmiany wcześniej zatwierdzonej w zainteresowanym Państwie Członkowskim lub w innym Państwie Członkowskim, lub
- od innej odmiany, która została oceniona pod względem odrębności, trwałości i wyrównania, zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, która jednak nie jest odmianą znaną we Wspólnocie w znaczeniu art. 5 ust. 1,
nosiła nazwę tej odmiany.
Ten przepis nie ma zastosowania, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że nazwa mogłaby wprowadzać w błąd lub powodować nieporozumienia, odnośnie do odmiany, o której mowa, lub jeżeli zgodnie ze wszystkimi przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, rządzącymi nazwami odmian, inne fakty zapobiegają jej wykorzystaniu lub jeżeli prawa stron trzecich utrudniają swobodne wykorzystanie tej nazwy w związku z odmianą, o której mowa.
4.
Państwa Członkowskie zbiorą akta dotyczące każdej zatwierdzonej odmiany, zawierające opis danej odmiany i jasne podsumowanie wszystkich faktów, na których oparto zatwierdzenie.
Opis odmian dotyczy roślin hodowanych bezpośrednio z materiału siewnego i młodych roślin z kategorii "kwalifikowany materiał siewny i rozmnożeniowy".
5.
Państwa Członkowskie dopilnują, by genetycznie zmodyfikowane odmiany, które zostały zatwierdzone, były wyraźnie opisane jako takie w katalogu odmian.
Dopilnują także, aby każda osoba sprzedająca taką odmianę wyraźnie informowała w swoim katalogu, że dana odmiana jest genetycznie zmodyfikowana.
6.
Jeżeli idzie o nadawanie odmianom właściwych nazw, ma zastosowanie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [12].
Szczegółowe przepisy wykonawcze odnośnie do nadawania odmianom właściwych nazw można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 10
1.
O każdym wniosku lub wycofaniu wniosku o zatwierdzenie, o każdym wpisie do katalogu odmian, a także o zmianach w tym katalogu należy bezzwłocznie powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
2.
Odnośnie do każdej nowej zatwierdzonej odmiany Państwa Członkowskie wysyłają do użytku innych Państw Członkowskich i Komisji krótki opis jej najważniejszych cech charakterystycznych.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania w przypadku odmian (linie wsobne, mieszańce) przeznaczonych wyłącznie na składowe odmian końcowych.
Na życzenie poinformują one także o specjalnych cechach, które umożliwiają odróżnienie danej odmiany od innych podobnych odmian.
3.
Każde Państwo Członkowskie udostępni innym Państwom Członkowskim i Komisji akta wymienione w art. 9 ust. 4, odnoszące się do odmian zatwierdzonych lub takich, których kwalifikacji odmówiono.
Wymianę informacji związanych z tymi aktami potraktuje się jako poufną.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, by akta dotyczące zatwierdzeń były dostępne do osobistego i wyłącznego użytku każdego, kto może wykazać, że jego zainteresowanie jest uzasadnione.
Niniejsze przepisy nie mają zastosowania w przypadkach, w których informacje na podstawie art. 7 ust. 3, należy traktować jako poufne.
5.
W przypadkach odmowy kwalifikacji odmiany lub cofnięcia kwalifikacji wyniki kontroli zostaną udostępnione osobom których decyzja dotyczy.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by zatwierdzone odmiany były utrzymywane zgodnie z przyjętymi praktykami zachowania danych odmian.
2.
Zawsze musi istnieć możliwość sprawdzenia zachowania odmiany na podstawie zapisów prowadzonych przez osobę lub osoby odpowiedzialne za daną odmianę.
Zapisy te dotyczą także produkcji wszystkich generacji poprzedzających materiał macierzysty lub materiał rozmnożeniowy.
3.
Od osoby odpowiedzialnej za odmianę można zażądać próbek.
Takie próbki, w razie konieczności, można pobierać urzędowo.
4.
Jeżeli zachowanie ma miejsce w jakimś Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym zatwierdzono odmianę, to zainteresowane Państwa Członkowskie będą służyły sobie nawzajem pomocą administracyjną w sprawie weryfikacji.
Artykuł 12
1.
Zatwierdzenie jest ważne do końca dziesiątego roku kalendarzowego następującego po zatwierdzeniu.
Zatwierdzenie odmian wydane przez władze dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej przed zjednoczeniem Niemiec są ważne najpóźniej do końca dziesiątego roku kalendarzowego po wprowadzeniu ich do katalogu odmian stworzonego przez Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Zatwierdzenie odmiany może być w określonych odstępach czasu wznawiane, jeżeli nadal uprawia się tę odmianę na skalę, która to uzasadnia, lub należy odmianę zachować w interesie zachowania genetycznych zasobów roślin, pod warunkiem że nadal są spełnione wymagania odnośnie do odrębności, trwałości i wyrównania lub kryteria określone na podstawie art. 20 ust. 2 i 3.
Z wyjątkiem przypadku genetycznych zasobów roślin w rozumieniu art. 20 wnioski o wznowienie należy przedkładać najpóźniej dwa lata przed upływem okresu ważności kwalifikacji.
3.
Okres ważności kwalifikacji przedłuży się tymczasowo do czasu wydania decyzji w sprawie wniosku o wznowienie.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewnią wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, jakie powstaną po zatwierdzeniu odmiany, odnośnie do oszacowania jej odrębności lub jej nazwy w czasie zatwierdzania.
2.
Jeżeli po zatwierdzeniu odmiany zostanie ustalone, że warunek odnośnie do odrębności w znaczeniu art. 5 nie był w czasie zatwierdzania spełniony, zatwierdzenie zastąpi się inną decyzją lub tam, gdzie to właściwe, odwołaniem, które jest zgodne z niniejszą dyrektywą.
Zgodnie z tą inną decyzją dana odmiana, począwszy od daty jej początkowej kwalifikacji, nie będzie uznawana za odmianę znaną we Wspólnocie w znaczeniu art. 5 ust. 1.
3.
Jeżeli po zatwierdzeniu odmiany zostanie ustalone, że nazwa tej odmiany w rozumieniu art. 9 nie nadawała się do kwalifikacji w momencie zatwierdzania, nazwa zostanie przyjęta w sposób, który będzie zgodny z niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na tymczasowe stosowanie poprzedniej nazwy jako nazwy dodatkowej.
Szczegółowe uzgodnienia zgodnie, z którymi można stosować poprzednią nazwę w charakterze nazwy dodatkowej, mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2.
4.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2 można ustalić zasady stosowania ust. 1 i 2.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewnią unieważnienie kwalifikacji:
a) jeżeli po sprawdzeniu zostanie dowiedzione, że dana odmiana nie jest już odrębna, trwała lub wyrównana;
b) jeżeli zażąda tego osoba lub osoby odpowiedzialne za odmianę, chyba że dana odmiana jest zachowana.
2.
Państwa Członkowskie mogą odwołać zatwierdzenie odmiany:
a) jeżeli nie są stosowane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) jeżeli w czasie składania wniosku o zatwierdzenie lub podczas sprawdzania dostarczono fałszywe lub błędne dane szczegółowe dotyczące czynników, na podstawie których przyznano zatwierdzenie.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie dopilnują usunięcia odmiany ze swoich katalogów, jeżeli zostanie unieważnione zatwierdzenie lub jeżeli upłynie okres ważności kwalifikacji.
2.
Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do swojego terytorium dopuścić pewien okres na zakwalifikowanie i sprzedaż materiału rozmnożeniowego, najdłużej do dnia 30 czerwca trzeciego roku po wygaśnięciu kwalifikacji.
W przypadku odmian wpisanych, zgodnie z art. 16 ust. 1, do wspólnego katalogu odmian wspomnianego w art. 17 okres kwalifikacji, który upłynie jako ostatni spośród okresów przyznanych w różnych Państwach Członkowskich, zgodnie z pierwszym akapitem, ma zastosowanie do sprzedaży we wszystkich Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem, że materiał siewny lub materiał rozmnożeniowy danej odmiany nie były przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych w odniesieniu do tej odmiany.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewnią by, począwszy od publikacji, o której mowa w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy nie był przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych w odniesieniu do odmiany.
2. Państwo Członkowskie może po zgłoszeniu, które zostanie rozpatrzone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2 i 3, w przypadku genetycznie zmodyfikowanych odmian mieć prawo zabronić stosowania danej odmiany na całym terytorium swojego kraju lub na jego części lub ustanowić właściwe warunki pielęgnacji danej odmiany dla przypadków uwzględnionych pod lit. c), zgodnie z warunkami stosowania produktów będących wynikiem takiej uprawy:
a) jeżeli ustalono, że pielęgnacja danej odmiany może być szkodliwa z punktu widzenia wpływu zdrowotnego na pielęgnację innych odmian lub gatunków; lub
b) jeżeli oficjalne próby upraw przeprowadzone w ubiegającym się Państwie Członkowskim, przy zastosowaniu odpowiednio art. 5 ust. 4, wykazują, że dana odmiana w żadnej części terytorium tego państwa nie daje wyników odpowiadających tym, jakie otrzymano z porównywalnej odmiany zatwierdzonej na terytorium tego Państwa Członkowskiego lub jeżeli ogólnie wiadomo, że dana odmiana nie nadaje się do uprawy w żadnej części jego terytorium ze względu na okres jej dojrzewania.
Wniosek należy złożyć przed końcem trzeciego roku po roku, w którym wydano zatwierdzenie;
c) jeżeli są istotne przyczyny, inne niż wcześniej wymienione lub które mogłyby być wymienione w związku z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2, uznając, że dana odmiana stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska.
Artykuł 17
Komisja na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie i po ich otrzymaniu opublikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich pod tytułem "Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych" wykaz wszystkich odmian, których materiał siewny i materiał rozmnożeniowy, na podstawie art. 16, nie podlegają żadnym ograniczeniom handlowym ze względu na odmianę, a także dane wymagane na podstawie art. 9 ust. 1 dotyczące osoby lub osób odpowiedzialnych za zachowanie danej odmiany. W opublikowanej wiadomości będą wymienione Państwa Członkowskie, które uzyskały zatwierdzenie na podstawie art. 16 ust. 2 lub art. 18.
W opublikowanej informacji wymienia się te odmiany, dla których zastosowano okres zgodnie z art. 15 ust. 2 akapit drugi.
Zostanie tu podana długość tego okresu i, tam gdzie stosowne, Państwa Członkowskie, do których ten okres się nie odnosi.
W opublikowanej informacji zostaną wyraźnie wskazane odmiany, które są genetycznie zmodyfikowane.
Artykuł 18
Jeżeli stwierdzono, że pielęgnacja jakiejś odmiany włączonej do wspólnego katalogu odmian może w którymś Państwie Członkowskim być szkodliwa z punktu widzenia zdrowotności roślin dla innych odmian lub gatunków lub stwarzać zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzkiego, to Państwo Członkowskie może po zgłoszeniu wniosku zostać upoważnione, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2 i 3, w przypadku genetycznie zmodyfikowanej odmiany, do zakazu sprzedaży materiału siewnego lub materiału rozmnożeniowego tej odmiany na całym swoim terytorium lub na jego części. Jeżeli istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów lub bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska, dane Państwo Członkowskie może od razu po złożeniu wniosku nałożyć taki zakaz, który będzie obowiązywał do czasu podjęcia ostatecznej decyzji. Decyzja w przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej będzie podjęta w ciągu trzech miesięcy, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 23 ust. 2 i 3.
Artykuł 19
Jeżeli Państwo Członkowskie, które początkowo zatwierdziło odmianę, odwołuje zatwierdzenie, jedno lub kilka innych Państw Członkowskich może nadal zezwalać na tę odmianę, z zastrzeżeniem, że w dalszym ciągu są spełnione warunki zatwierdzania na ich terytorium i że jest zapewnione zachowanie odmiany.
Artykuł 20
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 można ustanowić szczególne warunki, które uwzględnią nowe osiągnięcia w stosunku do warunków sprzedaży materiału siewnego po obróbce chemicznej.
2. Nie naruszając rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/94 z dnia 20 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony, oznaczania i utylizacji zasobów genetycznych w rolnictwie [13], należy ustanowić szczególne warunki zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, aby uwzględnić osiągnięcia związane z ochroną in situ i podtrzymywanie wykorzystania zasobów roślin genetycznie zmodyfikowanych przez uprawę i sprzedaż materiału siewnego gatunków oraz odmian w naturalny sposób przystosowanych do miejscowych i regionalnych warunków i zagrożonych genetyczną erozją.
3.
Szczególne warunki, określone w ust. 2 powyżej, winny zawierać zwłaszcza następujące punkty:
a) zatwierdzenie odmian tradycyjnych i nowych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W procedurze oficjalnego zatwierdzania należy uwzględnić szczególne cechy jakości i wymagania.
Należy wziąć pod uwagę zwłaszcza wyniki nieoficjalnych prób i wiedzę z praktycznych doświadczeń uzyskaną przy uprawianiu, rozmnażaniu i wykorzystaniu oraz szczegółowe opisy odmian i ich istotne określenia, takie, jakie podano zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu i, jeżeli będzie to wystarczające, zwolnić z wymogu urzędowego badania.
Po zatwierdzeniu takie odmiany, tradycyjne lub nowe, będą określone we wspólnym katalogu jako "odmiana chroniona";
b) odpowiednie ograniczenia ilościowe.
Artykuł 21
Można ustanowić szczególne warunki zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2, aby uwzględnić osiągnięcia w dziedzinie zachowania zasobów genetycznych.
Artykuł 22
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, określi, czy:
a) przeprowadzone w państwie trzecim urzędowe badanie jest tak samo pewne, jak badanie określone w art. 7 i przeprowadzone w Państwach Członkowskich;
b) przeprowadzone w państwie trzecim kontrole praktyk stosowanych przy zachowaniu odmian są tak samo pewne, jak kontrole przeprowadzone w Państwach Członkowskich.
2.
Ustęp 1 ma także zastosowanie wobec każdego Państwa Członkowskiego od dnia jego przystąpienia do dnia, kiedy państwo to ma wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, ustanowiony zgodnie z decyzją Rady 66/399/EWG [14] art. 1.
2.
Przy odwołaniach do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Przy powołaniach do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 24
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w art. 16 i 18, niniejsza dyrektywa obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego, uzasadnionych względami ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin lub ochroną własności przemysłowej lub handlowej.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 26
1.
Dyrektywę 70/457/EWG, zmienioną dyrektywą wymienioną w załączniku I część A, niniejszym uchyla się bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji wymienionych dyrektyw określonych w załączniku I część B.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2002/54/WE
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [2] została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób [3].
Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji.
(2) Wytwarzanie buraka cukrowego i buraka pastewnego (zwanych w niniejszym dokumencie "burakiem") zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Zadowalające wyniki w uprawie buraka w dużej mierze zależą od stosowania odpowiedniego materiału siewnego.
(4) Większa wydajność uprawy buraka we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu, Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady.
Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych został ustanowiony w dyrektywie Rady 2002/53/WE [4].
(5) Istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitego systemu kwalifikacji we Wspólnocie w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas stosowania takich systemów w Państwach Członkowskich oraz wypracowanych w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.
W kontekście konsolidacji rynku wewnętrznego, wspólnotowy system nie powinien stwarzać Państwom Członkowskim możliwości stosowania jednostronnych odstępstw od zasad przyjętych w ramach systemu, w sposób, który mógłby utrudnić swobodny przepływ materiału siewnego w obrębie Wspólnoty.
(6) Zgodnie z ogólną zasadą, materiał siewny buraka powinien zostać dopuszczony do obrotu wówczas, gdy został poddany urzędowemu badaniu i zakwalifikowany, zgodnie z zasadami kwalifikacji, jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny.
Określenia specjalistyczne "elitarny materiał siewny" i "kwalifikowany materiał siewny" zostały przyjęte w oparciu o już istniejącą terminologię międzynarodową.
Powinno się umożliwić, z zastosowaniem szczególnych warunków, wprowadzenie na rynek wyhodowanego materiału siewnego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz materiał siewny o parametrach wymaganych.
(7) Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do materiału siewnego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
(8) W celu poprawy jakości materiału siewnego buraka we Wspólnocie, należy ustanowić pewne wymagania, odnoszące się między innymi do poliploidalności, jednokiełkowości, segmentacji, czystości analitycznej, zdolności kiełkowania i zawartość wilgoci.
(9) W celu zapewnienia tożsamości materiału siewnego należy wprowadzić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży.
W tym celu etykiety powinny zawierać szczegółowe dane niezbędne zarówno do urzędowej weryfikacji, jak i dla informowania użytkownika oraz powinny jasno pokazywać istotę wspólnotowej kwalifikacji.
(10) Należy określić zasady obrotu materiałem siewnym poddawanym obróbce chemicznej, nadającym się do upraw ekologicznych, jak również ochrony przez stosowanie na danym terenie odmian zagrożonych erozją genetyczną.
(11) Na pewnych warunkach i bez uszczerbku dla postanowień art. 14 Traktatu, należy przewidzieć dopuszczalne odstępstwa.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw powinny udzielać sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w związku z przeprowadzeniem kontroli.
(12) Celem zapewnienia, że podczas obrotu są przestrzegane zarówno wymagania jakościowe w odniesieniu do materiału siewnego jak i postanowienia w zakresie jego tożsamości, Państwa Członkowskie powinny przyjąć odpowiednie mechanizmy kontrolne.
(13) Obrót materiałem siewnym, który spełnia te wymagania, nie naruszając postanowień art. 30 Traktatu, nie powinien podlegać żadnym ograniczeniom poza przewidzianymi w przepisach wspólnotowych.
(14) Z zachowaniem określonych warunków, materiał siewny rozmnażany w innym państwie ze elitarnego materiału siewnego zakwalifikowanego w Państwie Członkowskim powinien zostać zakwalifikowany jako materiał siewny rozmnażany w tym Państwie Członkowskim.
(15) Należy przyjąć przepisy w celu dopuszczenia do obrotu w obrębie Wspólnoty materiału siewnego buraka zebranego w państwach trzecich, jednak wyłącznie wówczas, gdy taki materiał siewny odpowiada takim samym warunkom jak materiał siewny urzędowo kwalifikowany w obszarze Wspólnoty i spełniający wymagania określone w przepisach wspólnotowych.
(16) W okresach, w których występują trudności w uzyskiwaniu dostaw kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii, materiał siewny należący do kategorii, która spełnia mniej rygorystyczne wymagania, jak również materiał siewny odmian nieuwzględnionych we wspólnym katalogu odmian lub krajowym katalogu odmian, powinny być czasowo dopuszczone do obrotu.
(17) Celem harmonizacji technicznych metod kwalifikacji, stosowanych w różnych Państwach Członkowskich oraz stworzenia warunków dla dokonywania w przyszłości porównań między kwalifikowanym materiałem siewnym w obrębie Wspólnoty i pochodzącym z państw trzecich, należy wprowadzić w Państwach Członkowskich testy porównawcze, by istniała możliwość przeprowadzania corocznej, ostatecznej kontroli materiału siewnego należącego do kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
(18) Uzasadnione jest zorganizowanie okresowych badań mających na celu poszukiwanie możliwości wprowadzania lepszych rozwiązań do systemów kwalifikacji ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy.
(19) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(20) Niniejsza dyrektywa nie może wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do materiału siewnego buraka wytwarzanego z zamiarem wprowadzenia do obrotu oraz do obrotu materiałem siewnym buraka.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do materiału siewnego buraka przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "obrót" oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie na sprzedaż oraz różnego rodzaju rozdysponowanie, dostawę lub przekazanie mające na celu handlowe wykorzystanie przez osoby trzecie, z wynagrodzeniem lub bez.
Obrót materiałem siewnym nie mający na celu handlowego wykorzystania danej odmiany, jak na przykład następujących czynności, nie uważa się za obrót:
- dostarczenie materiału siewnego do urzędowych badania i organom kontrolnym,
- dostarczenie materiału siewnego usługodawcom w celu przetwarzania lub pakowania, z zastrzeżeniem, że dany usługodawca nie nabywa tytuł do dostarczonego w ten sposób materiału siewnego.
Dostarczenie materiału siewnego usługodawcom, pod pewnymi warunkami, w celu produkcji niektórych surowców rolniczych przeznaczonych do celów przemysłowych lub do rozmnożenia materiału siewnego do tegoż celu, nie jest uważane za obrót, jeżeli usługodawca nie nabywa tytułu ani do materiału siewnego dostarczonego w ten sposób, ani do plonów.
Dostawca materiału siewnego dostarcza organom kwalifikującym egzemplarz odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, która zawiera odpowiednie normy i warunki, które spełnia obecnie dostarczony materiał siewny.
Warunki stosowania niniejszego przepisu zostaną ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 2.
b) "burak": oznacza buraka cukrowego i pastewnego, należącego do gatunku Beta vulgaris L.;
c) "elitarny materiał siewny" oznacza materiał siewny:
i) wyprodukowany pod nadzorem hodowcy, zgodnie z przyjętą praktyką zachowania danej odmiany;
ii) przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
iii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 5, spełnia warunki ustanowione w załączniku I dla elitarnego materiału siewnego; i
iv) który, po urzędowym badaniu został uznany za odpowiadający wyżej wymienionym warunkom;
d) "kwalifikowany materiał siewny": oznacza materiał siewny:
i) pochodzi bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego;
ii) jest przeznaczony do produkcji buraków;
iii) stosownie do przepisów art. 5 lit. b), spełnia warunki określone w załączniku I dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
iv) - został uznany, w wyniku badań urzędowych, za spełniający powyższe warunki, lub
- w przypadku warunków ustanowionych w części A załącznika I, został uznany, albo w wyniku badania urzędowego, albo badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, za spełniający te warunki;
e) "nasiona jednokiełkowe": oznacza nasiona genetycznie jednokiełkowe;
f) "nasiona do siewu punktowego": oznacza nasiona przystosowane do siewu punktowego, które, zgodnie z wymaganiami określonymi w części B załącznika I, ust. 3) lit. b) pkt bb) i cc), dają pojedyncze siewki;
g) "urzędowe środki": oznacza środki podejmowane przez:
i) władze państwowe; lub
ii) każdą osobę prawną upoważnioną na mocy prawa publicznego lub cywilnego, działającą na odpowiedzialność państwa, lub
iii) w przypadku działań pomocniczych, które także są pod kontrolą państwa, każdą osobę fizyczną właściwie zaprzysiężoną dla tego celu;
pod warunkiem, że osoby wymienione w pkt ii) oraz iii) nie osiągają żadnych prywatnych korzyści z tytułu takich środków.
h) "małe opakowania WE": oznacza opakowania kwalifikowanego materiału siewnego, które zawierają:
i) nasiona jednokiełkowe lub do siewu punktowego w ilości nie przekraczającej 100000 kłębków lub ziaren o wadze netto nie większej niż 2,5 kg wagi netto, za wyjątkiem, stosownie do przypadku, pestycydów granulowanych, zapraw nasiennych i innych dodatków stałych;
ii) nasiona inne niż nasiona jednokiełkowe lub do siewu punktowego, o wadze netto nie większej niż 10 kg za wyjątkiem, stosownie do przypadku, pestycydów granulowanych, zapraw nasiennych i innych dodatków stałych.
2.
Różne rodzaje odmian, w tym składowe genetyczne, spełniające warunki kwalifikacji przyjęte w niniejszej dyrektywie mogą być wyszczególniane i określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
3.
Jeżeli przeprowadzane jest badanie pod urzędowym nadzorem, o którym mowa powyżej w drugim tiret ust. 1 lit. d) pkt iv), przestrzega się następujących warunków:
a) inspektorzy:
i) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne;
ii) nie mogą czerpać żadnych osobistych korzyści w związku z prowadzeniem inspekcji;
iii) posiadają urzędową licencję wydaną przez organ zajmujący się kwalifikacją materiału siewnego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, a taka licencja zawiera albo zaprzysiężenie, albo pisemne oświadczenie złożone przez inspektora, w którym zobowiązuje się on do przestrzegania zasad przeprowadzania urzędowych badań;
iv) przeprowadzają inspekcje pod urzędowym nadzorem, zgodnie z zasadami stosującymi się do urzędowych inspekcji;
b) uprawy nasienne, które mają być objęte inspekcją są prowadzone z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, zakończonej wynikiem zadowalającym;
c) proporcja upraw nasiennych jest sprawdzana przez urzędowych inspektorów.
Proporcja ta wynosi 10 % dla kultur samopylnych i 20 % dla kultur o zapylaniu krzyżowym, lub w przypadku gatunków, dla których Państwa Członkowskie przewidują przeprowadzenie prób w laboratoryjnych przy zastosowaniu procedur morfologicznych, fizjologicznych, a w razie potrzeby również biochemicznych, celem określenia tożsamości i czystości odmian, wynosi odpowiednio 5 % i 15 %;
d) część próbek z partii materiału siewnego, zebranego z upraw nasiennych, pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori, a w razie potrzeby w celu przeprowadzenia urzędowej kontroli tożsamości i czystości odmiany w laboratorium.
Państwa Członkowskie określą sankcje stosowane wobec naruszeń zasad przeprowadzania badań pod urzędowym nadzorem, określonych w pierwszym akapicie.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Sankcje mogą polegać między innymi na cofnięciu licencji, o których mowa w pierwszym akapicie lit. a) pkt iii), jeżeli zostanie stwierdzone, że urzędowo licencjonowani inspektorzy celowo lub przez zaniedbanie naruszają zasady przeprowadzania urzędowych badań.
Gdy zaistnieją takie okoliczności, anuluje się każdą kwalifikację badanego materiału siewnego, chyba że zostanie dowiedzione, że jednak materiał siewny spełnia wszelkie stawiane mu wymagania.
4.
Inne środki stosowane w odniesieniu do badań prowadzonych pod urzędowym nadzorem mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Do czasu przyjęcia takich środków obowiązują warunki określone w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG [6].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy, na mocy których nie będzie dopuszczony do obrotu materiał siewny buraka, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Państwa Członkowskie stworzą warunki gwarantujące, że urzędowe badania materiału siewnego są przeprowadzane zgodnie z obowiązującymi metodami międzynarodowymi, o ile takie metody istnieją.
Artykuł. 4
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie przyjmą regulacje, na mocy których:
- materiał siewny wyhodowany z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, oraz
- materiał siewny przeznaczony na uprawy dla przetwórstwa, pod warunkiem, że zagwarantowana jest tożsamość materiału siewnego, może zostać wprowadzany na rynek.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od przepisów art. 3:
a) dopuścić urzędową kwalifikację i obrót materiałem siewnym, który nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku I w odniesieniu do zdolności kiełkowania; w tym celu należy przyjąć wszelkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że dostawca gwarantuje odpowiednią zdolność kiełkowania, a stosowną informację potrzebną do obrotu zamieści na specjalnej etykiecie opatrzonej swoją nazwą i adresem oraz numerem referencyjnym danej partii materiału siewnego;
b) w celu szybkiego udostępniania materiału siewnego, wyrazić zgodę na urzędową kwalifikację i sprzedaż, do pierwszego kupującego, materiału siewnego uznanego jako należący do kategorii "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny", pomimo faktu że nie zostało zakończone urzędowe badanie mające na celu sprawdzenie zgodności z warunkami podanymi w załączniku I w odniesieniu do zdolności kiełkowania. Kwalifikacji dokonuje się jedynie po przedstawieniu wstępnego raportu analitycznego materiału siewnego i pod warunkiem wskazania nazwiska i adresu pierwszego odbiorcy; podejmuje się wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że dostawca gwarantuje zdolność kiełkowania stwierdzoną podczas wstępnej analizy; potrzebną do obrotu informację o zdolności kiełkowania podaje się na specjalnej etykiecie, na której jest umieszczone nazwisko dostawcy wraz z adresem i numerem referencyjnym partii materiału siewnego.
Powyższe przepisy nie stosują się do materiału siewnego przywożonego z państw trzecich, chyba że przepisy art. 22 w odniesieniu do rozmnażania poza Wspólnotą stanowią inaczej.
Państwa Członkowskie, korzystające z możliwości odstępstwa przewidzianego w akapicie a) lub b), udzielą sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie kontroli.
Artykuł 6
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom na własnym terytorium wprowadzania na rynek:
a) niewielkich ilości materiału siewnego dla celów badań naukowych lub selekcji;
b) odpowiedniej ilości materiału siewnego dla potrzeb innych badań i prób, pod warunkiem, że należy do odmiany, dla której został złożony wniosek o wpis do katalogu w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
W przypadku materiału modyfikowanego genetycznie, takie zezwolenie może być wydane jedynie wówczas, gdy zostały przyjęte właściwe środki mające na celu zapobieganie niekorzystnym skutkom dla zdrowia ludzi i zagrożeniom środowiska naturalnego.
Dla potrzeb oceny ryzyka ekologicznego, która zostanie dokonana w tym zakresie, stosują się przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/53/WE.
2. Cele, w odniesieniu do których może być udzielone zezwolenie określone w ust. 1 lit. b), przepisy regulujące zasady oznaczania opakowań, jak również przewidziane ilości, i warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą udzielać takiego zezwolenia, zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
3.
Zezwolenia udzielone przez Państwa Członkowskie przed dniem 14 grudnia 1998 r., producentom działającym na ich terytoriach, do celów określonych w ust. 1 zachowują ważność w czasie ustanawiania przepisów, o których mowa w ust. 2.
Po tym czasie, wszelkie takie zezwolenia podlegają przepisom ustanowionym zgodnie z ust. 2.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą, w związku z warunkami ustanowionymi w załączniku I, wprowadzić dodatkowe lub bardziej rygorystyczne wymagania dla potrzeb kwalifikacji materiału siewnego wytwarzanego na ich terytoriach.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą przepis, zgodnie z którym, opis składowych rodzicielskich, który może być wymagany, na żądanie hodowcy będzie traktowany jako poufny.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, by próbki do celów sprawdzenia odmian oraz dla potrzeb badania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, były pobierane urzędowo przy zastosowaniu odpowiednich metod.
2.
Dla potrzeb badania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, próbki należy pobierać z partii jednorodnych; maksymalna waga partii i minimalna waga próbki są podane w załączniku II.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, by elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny były sprzedawane tylko w formie dostatecznie jednolitych partii i w zamkniętych opakowaniach zabezpieczonych i oznakowanych w sposób zgodny z przepisami art. 11, 12 lub 13.
2.
W przypadku sprzedaży niewielkich ilości ostatecznemu użytkownikowi, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od przepisów ust. 1 w odniesieniu do rodzaju opakowań oraz sposobu ich zamykania i oznaczania.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, by opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, za wyjątkiem materiału siewnego drugiej z wymienionych kategorii, mających formę małych opakowań, były zamykane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem, w sposób uniemożliwiający otwarcie bez uszkodzenia lub bez pozostawienia znamion manipulowania ani przy urzędowej etykiecie, o której mowa w art. 12, ani na opakowaniu.
Celem zabezpieczenia zamknięcia, system zamykania zawiera co najmniej albo urzędową etykietę albo urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w drugim akapicie nie dotyczą przypadków, w których stosowany jest system zamykania nie nadający się do ponownego użycia.
Postępując zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, można stwierdzić, czy dany system zamykania spełnia warunki określone w niniejszym ustępie.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepis, zgodnie z którym opakowania, poza małymi opakowaniami WE, nie mogą być otwierane i ponownie zamykane, chyba że dokonano tego urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.
W takim przypadku, na etykiecie, o której mowa w art. 12 umieszcza się wzmiankę o ostatnim zamknięciu, podaje się jego datę i nazwę odpowiedzialnego organu.
3.
Państwa Członkowskie zarządzą, by małe opakowania WE były zamykane w sposób uniemożliwiający ich otwarcie bez uszkodzenia systemu zamknięcia, czy pozostawienia śladów manipulacji na etykiecie lub opakowaniu.
Postępując zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, można stwierdzić, czy dany system zamykania spełnia warunki określone w niniejszym ustępie.
Ponownego zamknięcia opakowania można dokonać wyłącznie pod urzędowym nadzorem.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zarządzą, by opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, poza przypadkami, w których materiał siewny ostatniej z wymienionych kategorii ma formę małych opakowań WE:
a) miały umieszczoną na wierzchu, urzędową i wcześniej nieużywaną etykietę, która spełnia wymagania określone w załączniku III część A i zawiera informacje sporządzone w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty.
Etykieta dla elitarnego materiału siewnego ma kolor biały, a dla kwalifikowanego materiału siewnego – niebieski.
Jeśli stosowana jest etykieta z otworem na szacunek, zawsze musi być zabezpieczona urzędową pieczęcią.
Jeśli w przypadku, o którym mowa w art. 5 lit. a), elitarny materiał siewny nie spełnia warunków określonych w załączniku I w zakresie zdolności kiełkowania, etykieta winna zawierać stosowną informację.
Dopuszcza się stosowanie urzędowych etykiet mających formę nalepek.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, możliwe jest dopuszczenie oznaczania opakowań trwałym nadrukiem, wykonanym pod urzędowym nadzorem, według wzoru etykiety;
b) zawierały urzędowy dokument w kolorze etykiety z podaniem co najmniej informacji określonych w załączniku III część A lit. I pkt 3, 5, 6, 11 i 12.
Dokument winien być wykonany w taki sposób, by nie można go było pomylić z etykietą, o której mowa w lit. a).
Dokument nie jest niezbędny, jeśli informacje umieszczone są w sposób trwały na opakowaniu, lub jeśli stosuje się, zgodnie z lit. a), naklejkę lub etykietę z materiału nie dającego się rozerwać.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, by małe opakowania WE:
a) zgodnie z częścią B załącznika III, miały umieszczoną na wierzchu etykietę dostawcy, nadruk lub pieczątkę sporządzoną w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty; w przypadku opakowań przezroczystych, etykieta może być umieszczona wewnątrz, pod warunkiem, że będzie czytelna przez opakowanie; etykieta dla elitarnego materiału siewnego ma kolor biały, dla kwalifikowanego materiału siewnego – niebieski;
b) miały umieszczony na wierzchu, lub na etykiecie dostawcy, o której mowa w lit. a), urzędowo przyznany numer seryjny; jeśli stosuje się urzędowe nalepki, mają one kolor biały dla elitarnego materiału siewnego, a niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego. Sposób umieszczania numeru seryjnego może być określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą zarządzić, że urzędowa nalepka, zawierająca wszystkie lub część informacji wymienionych części B w załączniku III, może być stosowana do znakowania małych opakowań WE, konfekcjonowanych na ich terytorium; jeśli informacje są podane na takiej nalepce, nie jest wymagane oznakowanie przewidziane w ust. 1 lit. a).
Artykuł 14
Państwa Członkowskie, na wniosek, mogą ustanowić, że małe opakowania WE kwalifikowanego materiału siewnego są zamykane i oznaczane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem, w sposób określony w art. 11 ust. 1 i art. 12.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, celem zapewnienia, że w przypadku małych opakowań może być przeprowadzona kontrola tożsamości materiału siewnego, zwłaszcza podczas podziału partii materiału siewnego.
W tym celu mogą ustanowić, że małe opakowania konfekcjonowane na ich terytorium, będą zamykane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.
Artykuł 16
1. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, może zostać wprowadzony przepis, stosownie do którego w przypadkach innych niż uregulowane w niniejsze dyrektywie, opakowania zawierające elitarny materiał siewny każdego rodzaju będzie opatrzony etykietą dostawcy (która może być albo odrębną etykietą niż etykieta urzędowa, albo mieć formę informacji dostawcy, wydrukowanej bezpośrednio na opakowaniu). Zakres szczegółowych informacji, które należy podać na takiej etykiecie zostanie określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
2.
Etykieta, o której mowa w ust. 1, jest sformułowana w sposób uniemożliwiający jej pomylenie z etykietą urzędową, o której mowa w art. 12.
Artykuł 17
W przypadku materiału siewnego odmiany modyfikowanej genetycznie, każda etykieta lub dokument, urzędowy lub inny, który został dołączony lub towarzyszy partii materiału siewnego, na mocy przepisów niniejszej dyrektywy, musi zawierać wyraźną informację o genetycznej modyfikacji materiału siewnego.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie zarządzą, że informację o każdej chemicznej obróbce, której został poddany elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny podaje się na etykiecie urzędowej lub etykiecie dostawcy oraz na zewnątrz lub wewnątrz opakowania.
Artykuł 19
Dla potrzeb poszukiwania lepszych rozwiązań, które można będzie zastosować w miejsce niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać podjęta decyzja o zorganizowaniu, na określonych warunkach, czasowych doświadczeń na szczeblu wspólnotowym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
W ramach takich doświadczeń, Państwa Członkowskie mogą być zwolnione z wypełniania pewnych obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Zakres takiego zwolnienia określa się dla przepisów, do których odnosi się takie zwolnienie.
Czas przeznaczony na doświadczenia nie może być dłuższy niż siedem lat.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zapewnią, aby materiał siewny, który jest wprowadzany na rynek na mocy przepisów niniejszej dyrektywy nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie, niezależnie od tego czy obowiązkowym, czy fakultatywnym, ze względu na swoje właściwości, wymagania dotyczące badań, sposób oznaczania i zamykania, poza ustanowionymi w niniejszej dyrektywie i innych dyrektywach.
Artykuł 21
Warunki, na jakich materiał siewny wyhodowany z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny mogą być wprowadzone na rynek na mocy przepisów pierwszego tiret art. 4 są następujące:
a) materiał siewny musi być poddany urzędowej kontroli przez właściwe władze kwalifikujące, zgodnie z przepisami stosującymi się do kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) muszą być opakowane w sposób określony w niniejszej dyrektywie; oraz
c) opakowania muszą być opatrzone urzędową etykietą zawierającą co najmniej następujące informacje:
- nazwę urzędu kwalifikacyjnego oraz Państwa Członkowskiego, lub skróty nazw pozwalające na ich rozróżnienie,
- numer referencyjny partii,
- miesiąc i rok zamknięcia, lub
- miesiąc i rok ostatniego urzędowego pobrania próbek dla potrzeb kwalifikacji,
- nazwę gatunku, podaną przynajmniej alfabetem łacińskim, zgodnie z nazewnictwem botanicznym, która może mieć postać skróconą i nie zawierać nazwisk autorów, lub nazwę potoczną bądź obie te nazwy równocześnie; informację, czy chodzi o buraki cukrowe czy pastewne,
- nazwę odmiany, podaną przynajmniej alfabetem łacińskim,
- wzmiankę "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę generacji poprzedzających materiał siewny należący do kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
Etykieta winna mieć kolor biały i być ukośnie przekreślona linią w kolorze fioletowym.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie ustanowią, że materiał siewny buraka, który został:
- wytworzony bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w jednym lub kilku Państwach Członkowskich lub w państwie trzecim, któremu przyznano równorzędność na mocy art. 23 ust. 1 lit. b), oraz
- zebrany w innym Państwie Członkowskim,
winien być na wniosek i bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy nr 2002/53/WE, urzędowo zakwalifikowany jako kwalifikowany materiał siewny w każdym Państwie Członkowskim, jeśli został poddany ocenie polowej odpowiadającej warunkom określonym w części A załącznika I dla danej kategorii i jeśli w wyniku urzędowego badania stwierdzono, że spełnione zostały warunki zawarte w części B załącznika I dla tej samej kategorii.
Jeśli, w takich przypadkach, materiał siewny został wytworzony bezpośrednio z materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, Państwa Członkowskie mogą także zezwolić na urzędową kwalifikację jego jako elitarnego materiału siewnego, jeśli spełnione zostały warunki przyjęte dla tej kategorii.
2.
Materiał siewny buraka, który został zebrany w innym Państwie Członkowskim i jest przeznaczony do kwalifikacji zgodnie z ust. 1, winien być:
- opakowany i oznakowany urzędową etykietą spełniającą warunki określone w części A i B załącznika IV, zgodnie z art.11 ust. 1, oraz
- zaopatrzony w urzędowy dokument spełniający warunki określone w części C załącznika IV.
Przepisy ustanowione w pierwszym akapicie, dotyczące pakowania i etykietowania, mogą być uchylone, jeżeli organy powołane do przeprowadzania oceny polowej, odpowiedzialne za sporządzanie świadectwa kwalifikacji materiału siewnego, który nie został ostatecznie zakwalifikowany i organy odpowiedzialne za kwalifikację, są tymi samymi organami lub wyrażą zgodę na wprowadzenie odstępstw.
3.
Państwa Członkowskie zarządzą też, że materiał siewny buraka:
- wytworzony bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, bądź w państwie trzecim, któremu przyznano równorzędność na mocy art. 23 ust. 1 lit. b), oraz
- zebrany w państwie trzecim,
winien być na wniosek urzędowo zakwalifikowany jako kwalifikowany materiał siewny w każdym Państwie Członkowskim, w którym elitarny materiał siewny został albo wytworzony, albo urzędowo zakwalifikowany, jeśli ten materiał siewny został poddany ocenie polowej spełniającej warunki zawarte w decyzji o równorzędności, podjętej zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. b) dla danej kategorii i jeśli w wyniku urzędowego badania stwierdzono, że zostały spełnione warunki dla tej samej kategorii, zawarte w części B załącznika I. Inne Państwa Członkowskie mogą także zezwalać na urzędową kwalifikację takiego materiału siewnego.
Artykuł 23
1.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, określi czy:
a) w przypadku przewidzianym w art. 22, oceny polowe w państwie trzecim spełniają warunki określone w części A załącznika I;
b) materiał siewny buraka zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego właściwości i badań, dla zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, są równoważne względem elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego zebranego na obszarze Wspólnoty i spełniają wymagania ustanowione przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy ust. 1 stosują się również w odniesieniu do każdego nowego Państwa Członkowskiego, począwszy od dnia przystąpienia do dnia, w którym zostaną wprowadzone w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
1.
W celu usunięcia wszelkich przejściowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego na obszarze Wspólnoty, które nie mogą być przezwyciężone w inny sposób, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, że Państwa Członkowskie dopuszczą, w wyznaczonym okresie, obrót materiałem siewnym spełniającym mniej rygorystyczne wymagania lub nie ujętym we "Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych", lub w krajowych katalogach odmian gatunków roślin rolniczych, w ilościach pozwalających na przezwyciężenie trudności.
2.
Partia materiału siewnego każdej odmiany jest zaopatrzona w urzędową etykietę przewidzianą dla danej kategorii; w przypadku materiału siewnego niewłączonego do katalogów, o których mowa, etykieta ma kolor brązowy.
Etykieta zawiera informację, że materiał siewny spełnia mniej rygorystyczne wymagania, niż określone dla jego kategorii.
3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby urzędowe inspekcje w odniesieniu do obrotu materiałem siewnym buraka były prowadzone przynajmniej w formie wyrywkowych kontroli mających na celu sprawdzenie, czy spełnione są wymagania i warunki niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego na obszarze Wspólnoty, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, celem zapewnienia, aby w odniesieniu do materiału siewnego przywożonego z państw trzecich w ilościach większych niż dwa kilogramy podano:
a) nazwę gatunku;
b) nazwę odmiany;
c) kategorię;
d) kraj produkcji i urzędowy organ inspekcji;
e) kraj wysyłki;
f) nazwę przywożącego;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób podawania powyższych informacji może być określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Artykuł 26
1.
Wspólnotowe testy porównawcze są stosowane na jej obszarze w odniesieniu do próbek kwalifikowanego materiału siewnego buraka poddanych kontroli a posteriori w trakcie ich pobierania.
Stwierdzenie, czy warunki, jakim musi odpowiadać materiał siewny są spełnione, może być dokonywane w czasie testów a posteriori.
Ustalenia dotyczące przeprowadzania takich testów i ich wyników zostaną przedłożone komitetowi powołanemu na mocy art. 28 ust. 1.
2.
Te porównawcze testy są stosowane w celu zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji, by uzyskane wyniki były równoważne.
Z chwilą, gdy ten cel zostanie osiągnięty, będą opracowywane coroczne raporty z przebiegu testów porównawczych i przekazywane, z zachowaniem poufności, Państwom Członkowskim i Komisji.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, ustali datę sporządzenia pierwszego raportu.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 1, przyjmie niezbędne przepisy w sprawie przeprowadzania testów porównawczych.
Testom porównawczym może także podlegać materiał siewny buraka wyprodukowany w państwach trzecich.
Artykuł 27
Zmiany, które będą wprowadzane do treści załączników w związku z postępem naukowym lub technicznym przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Artykuł 28
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, powołany na mocy art. 1 decyzji Rady 66/399/EWG [7].
2.
W miejscach odniesień do treści niniejszego ustępu, stosują się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 29
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów ustawodawstw krajowych, uzasadnionych względami ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin oraz ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 30
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2 mogą zostać określone szczególne warunki w celu uwzględnienia postępu w zakresie:
a) warunków, na jakich można dopuścić do obrotu materiał siewny poddany obróbce chemicznej;
b) warunków, na jakich można dopuścić do obrotu materiał siewny w związku z ochroną stosowaną na danym terenie i trwałym użyciem zasobów genetycznych roślin, w tym mieszanek materiału siewnego gatunków, wśród których są gatunki wymienione w wykazie podanym w art. 1 dyrektywy Rady 2002/53/WE, oraz związanych ze szczególnymi naturalnymi i częściowo naturalnymi siedliskami i zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków, na jakich można dopuścić do obrotu materiał siewny przeznaczony do produkcji ekologicznej;
2.
Szczególne warunki, o których mowa w ust. 1 lit. b), stanowią zwłaszcza że:
a) pochodzenie materiału siewnego tych gatunków jest znane, i odpowiednie władze w każdym Państwie Członkowskim dopuściły go do obrotu na określonych obszarach;
b) obowiązują odpowiednie ograniczenia ilościowe.
Artykuł 31
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 32
Nie później niż do dnia 1 lutego 2004 r. Komisja przedstawi szczegółową ocenę uproszczeń procedury kwalifikacji ustanowionej w art. 1 dyrektywy 98/96/WE.
W tej ocenie szczególna uwaga będzie zwrócona na ewentualny wpływ tej procedury na ilość materiału siewnego.
Artykuł 33
1.
Dyrektywa 66/400/EWG zmieniona dyrektywami wyszczególnionymi w części A załącznika V, zostaje niniejszym uchylona bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do przestrzegania terminów transpozycji przepisów określonych w dyrektywach wymienionych w części B załącznika V.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy, które należy czytać zgodnie z tabelą korelacji podaną w załączniku VI.
Artykuł 34
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 35
Dyrektywa Rady 2002/55/WE
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2] została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób [3].
Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji.
(2) Wytwarzanie materiału siewnego warzyw zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Zadowalające wyniki w uprawie warzyw w dużej mierze zależą od stosowania odpowiedniego materiału siewnego.
(4) Większa wydajność uprawy warzyw we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady.
(5) Należy sporządzić Wspólny katalog odmian gatunków warzyw.
Katalog taki można sporządzić jedynie na podstawie krajowych katalogów.
(6) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny zatem sporządzić po jednym lub po kilka krajowych katalogów odmian zatwierdzonych do kwalifikacji, sprawdzania i obrotu na ich terytorium.
(7) Te katalogi należy sporządzić według jednolitych zasad, tak by zakwalifikowane odmiany były odrębne, trwałe i wystarczająco wyrównane.
(8) Przy niektórych przepisach odnoszących się do kwalifikacji odmian na szczeblu krajowym należy brać pod uwagę prawa ustanowione na szczeblu międzynarodowym.
(9) Dla prowadzenia badań w celu kwalifikacji odmiany należy ustalić dużą liczbę jednolitych kryteriów i minimalne wymagania.
(10) Należy znormalizować przepisy odnoszące się do tego, jak długo obowiązuje kwalifikacja odmiany, na jakiej podstawie można odwołać kwalifikację i praktyki w celu zachowania odmiany. Państwa Członkowskie powinny się wzajemnie informować o kwalifikacji i o wycofaniu odmiany.
(11) Pożądane jest przyjęcie zasad odnośnie do właściwego nazewnictwa odmian i wymiany informacji między Państwami Członkowskimi.
(12) Materiał siewny odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian nie powinien być przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych dotyczących odmian wewnątrz Wspólnoty.
(13) Ponadto Państwa Członkowskie powinny uzyskać prawo do wnoszenia zastrzeżeń dotyczących odmian.
(14) Komisja powinna opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Seria C, odmiany zakwalifikowane do wspólnego katalogu.
(15) Należy ustalić przepisy odnośnie do metod, uznając równoważność badań i kontroli odmian prowadzonych w państwach trzecich.
(16) W świetle odkryć naukowych i technicznych można obecnie otrzymywać odmiany w drodze genetycznej modyfikacji.
Tak więc przy decydowaniu o kwalifikacji odmian genetycznie zmodyfikowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie celowego uwalniania do środowiska naturalnego organizmów zmodyfikowanych genetycznie [4] Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę wszystkie zagrożenia związane z celowym uwalnianiem tych odmian do środowiska naturalnego.
Ponadto należy ustalić warunki, jakie muszą być spełnione w celu zakwalifikowania genetycznie zmodyfikowanych odmian.
(17) Obrót nowymi artykułami żywnościowymi i nowymi składnikami artykułów żywnościowych na szczeblu Wspólnoty reguluje rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
Jest zatem właściwe, by Państwa Członkowskie przy podejmowaniu decyzji o kwalifikacji odmian zwróciły także uwagę na wszelkie zagrożenia zdrowia ze strony artykułów żywnościowych.
Ponadto należy ustalić warunki, jakie muszą być spełnione do kwalifikacji tych odmian.
(18) W świetle odkryć naukowych i technicznych należy wprowadzić przepisy dotyczące dopuszczenia poddanych obróbce chemicznej materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego.
(19) Należy przyjąć ogólną zasadę, że materiał siewny warzyw dopuszcza się do obrotu jedynie wówczas, kiedy został urzędowo zbadany i zakwalifikowany, zgodnie z zasadami kwalifikacji, jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny.
Przy zachowaniu określonych warunków powinna istnieć możliwość wprowadzenia na rynek materiału siewnego wyhodowanego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz materiał siewny o parametrach wymaganych.
(20) Dla niektórych gatunków warzyw nie ma możliwości ograniczenia obrotu do kwalifikowanego materiału siewnego.
Należy zatem zezwolić na obrót sprawdzonym standardowym materiałem siewnym, który musi także mieć tożsamość odmianową i czystość, jednakże te cechy byłyby przedmiotem tylko urzędowej dodatkowej oceny przeprowadzanej w polu poprzez pobieranie próbek.
(21) W celu poprawy jakości materiału siewnego warzyw Wspólnoty należy ustanowić pewne wymagania odnośnie do minimalnej analitycznej czystości i zdolności kiełkowania.
(22) W celu zapewnienia tożsamości materiału siewnego należy ustanowić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży.
Pożądane jest także ustanowienie przepisów zobowiązujących do wstępnej urzędowej kontroli kwalifikowanego materiału siewnego i określenie, do czego są zobowiązane osoby sprzedające standardowy materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny w małych opakowaniach.
(23) Należy określić zasady obrotu materiałem siewnym poddawanym obróbce chemicznej, nadającym się do upraw ekologicznych, jak również ochrony przez stosowanie na danym terenie odmian zagrożonych erozją genetyczną.
(24) Na pewnych warunkach i bez uszczerbku dla postanowień art. 14 Traktatu należy przewidzieć dopuszczalne odstępstwa.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw powinny udzielać sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w związku z przeprowadzeniem kontroli.
(25) Aby zapewnić spełnienie w obrocie obu wymagań co do jakości materiału siewnego i co do przepisów dotyczących zapewnienia tożsamości materiału siewnego, Państwa Członkowskie muszą przygotować odpowiednie mechanizmy kontrolne.
(26) Obrót materiałem siewnym, który spełnia te wymagania, bez naruszania postanowień art. 30 Traktatu, nie powinien podlegać żadnym ograniczeniom poza przewidzianymi w przepisach wspólnotowych.
(27) Z zachowaniem określonych warunków, materiał siewny rozmnażany w innym państwie z elitarnego materiału siewnego zakwalifikowanego w Państwie Członkowskim powinien zostać zakwalifikowany jako materiał siewny rozmnażany w tym Państwie Członkowskim.
(28) Należy ustanowić przepisy zezwalające na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym warzyw zebranych w państwach trzecich tylko wówczas, jeżeli taki materiał siewny oferuje taką samą pewność, jak materiał siewny urzędowo kwalifikowany lub sprzedawany jako standardowy materiał siewny we Wspólnocie i jeżeli jest zgodny z przepisami wspólnotowymi.
(29) W okresach, w których są trudności z otrzymaniem dostaw kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii albo standardowego materiału siewnego, należy przejściowo zezwolić na obrót materiałem siewnym kategorii podlegającej mniej ostrym wymaganiom, jak również materiałem siewnym odmian niewymienionych we wspólnym katalogu odmian lub w krajowym katalogu odmian.
(30) Aby umożliwić zharmonizowanie technicznych metod kwalifikacji i kontroli stosowanych w Państwach Członkowskich i umożliwić porównywanie materiału siewnego zakwalifikowanego we Wspólnocie i materiału siewnego pochodzącego z państw trzecich, należy ustanowić w Państwach Członkowskich wspólnotowe próby porównawcze umożliwiające coroczną, późniejszą kontrolę materiału siewnego niektórych odmian z kategorii "elitarny materiał siewny" i materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny" oraz "standardowy materiał siewny".
(31) Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do materiału siewnego, który, jak to zostanie wykazane, jest przeznaczony na wywóz do państw trzecich.
(32) Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować niektórych gatunków, którymi mogą być rośliny pastewne lub rośliny oleiste oraz warzywa.
Jeżeli jednak niektórych gatunków materiału siewnego zazwyczaj nie reprodukuje się ani nie dokonuje się obrotu nimi na terytorium jakiegoś Państwa Członkowskiego, należy ustanowić przepis zwalniający dane Państwo Członkowskie z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy w stosunku do wspomnianych gatunków.
(33) Jest pożądane organizowanie okresowych eksperymentów w celu znalezienia lepszych rozwiązań, jeśli idzie o niektóre przepisy wymienione w niniejszej dyrektywie.
(34) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(35) Niniejsza dyrektywa nie może wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do produkcji związanej z obrotem i do obrotu materiałem siewnym warzyw we Wspólnocie.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiału siewnego warzyw, co do którego zostanie wykazane, że jest przeznaczony na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "obrót" oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie na sprzedaż oraz różnego rodzaju rozdysponowanie, dostawę lub przekazanie mające na celu handlowe wykorzystanie przez osoby trzecie, z wynagrodzeniem lub bez.
Obrotu materiałem siewnym niemającego na celu handlowego wykorzystania danej odmiany, jak na przykład następujących czynności, nie uważa się za obrót:
- dostarczenie materiału siewnego do urzędowych badania i organom kontrolnym,
- dostarczenie materiału siewnego usługodawcom w celu przetwarzania lub pakowania, z zastrzeżeniem, że dany usługodawca nie nabywa tytułu do dostarczonego w ten sposób materiału siewnego.
Dostarczenie materiału siewnego usługodawcom, pod pewnymi warunkami, w celu produkcji niektórych surowców rolniczych przeznaczonych do celów przemysłowych lub do rozmnożenia materiału siewnego do tegoż celu nie jest uważane za obrót, jeżeli usługodawca nie nabywa tytułu ani do materiału siewnego dostarczonego w ten sposób, ani do plonów.
Dostawca materiału siewnego dostarcza organom kwalifikującym egzemplarz odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, która zawiera odpowiednie normy i warunki, które spełnia obecnie dostarczony materiał siewny.
Warunki stosowania niniejszego przepisu zostaną ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2;
b) "warzywa"
: oznacza rośliny następujących gatunków przeznaczone do produkcji rolniczej lub ogrodniczej, ale nieprzeznaczone do celów ozdobnych:
Allium cepa L. _BAR_ Cebula _BAR_
Allium porrum L. _BAR_ Pory _BAR_
Anthriscus cerefolium (L.)
Hoffm. _BAR_ Trybulka _BAR_
Apium graveolens L. _BAR_ Selery _BAR_
Asparagus officinalis L. _BAR_ Szparagi _BAR_
Beta vulgaris L. var. vulgaris _BAR_ Buraki ćwikłowe _BAR_
Beta vulgaris L. var. conditiva Alef. _BAR_ Czerwone buraki _BAR_
Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. sabellica L. _BAR_ Kapusta kędzierzawa _BAR_
Brossica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. botrytis L. _BAR_ Kalafior _BAR_
Brossica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. cymosa Duch. _BAR_ Brokuły _BAR_
Brossica oleracea L. convar. olerácea var. gemmifera DC. _BAR_ Brukselka _BAR_
Brossica olerácea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. sabauda L. _BAR_ Kapusta włoska _BAR_
Brossica oleracea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. alba DC. _BAR_ Kapusta _BAR_
Brossica oleracea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. rubra DC. _BAR_ Czerwona kapusta _BAR_
Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. gongylodes L. _BAR_ Kalarepa _BAR_
Brassica pekinensis (Lour.)
Rupr. _BAR_ Kapusta pekińska _BAR_
Brassica rapa L. var. rapa _BAR_ Rzepa _BAR_
Capsicum annuum L. _BAR_ Papryka chili _BAR_
Cichorium endivia L. _BAR_ Endywia _BAR_
Cichorium intybus L. (partim) _BAR_ Cykoria wielkolistna (cukinia włoska), cykoria przemysłowa _BAR_
Citrullus lanatus(Thunb.)
Matsum. et Nakai _BAR_ Arbuzy _BAR_
Cucumis melo L. _BAR_ Melony _BAR_
Cucumis sativus L. _BAR_ Ogórki _BAR_
Cucurbita maxima Duchesne _BAR_ Tykwa _BAR_
Cucurbita pepo L. _BAR_ Dynia _BAR_
Cynara cardunculus L. _BAR_ Karczoch _BAR_
Douais carota L. _BAR_ Marchew _BAR_
Foeniculum vulgäre Miller _BAR_ Koper _BAR_
Lactuca sativa L. _BAR_ Sałata _BAR_
Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. _BAR_ Pomidory _BAR_
Petroselinum crispum(Miller) Nyman ex A. W. Hill _BAR_ Pietruszka _BAR_
Phaseolus coccineus L. _BAR_ Fasolka wielokwiatowa _BAR_
Phaseolus vulgaris L. _BAR_ Fasolka szparagowa _BAR_
Pisum sativum L. (partim) _BAR_ Groszek, wyłączając groszek polny _BAR_
Raphanus sativus L. _BAR_ Rzodkiewki _BAR_
Scorzonera hispanica L. _BAR_ Skorzonera lub czarna salsefia _BAR_
Solanum melongena L. _BAR_ Oberżyny _BAR_
Spinacia oleracea L. _BAR_ Szpinak _BAR_
Valerianella locusta (L.)
Laterr. _BAR_ Roszpunka jadalna _BAR_
Vicia faba L. (partim) _BAR_ Bób _BAR_
c) "elitarny materiał siewny": oznacza materiał siewny
i) wyprodukowany pod nadzorem hodowcy, zgodnie z przyjętą praktyką zachowania danej odmiany;
ii) przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
iii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 22, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; i
iv) który po urzędowym badaniu został uznany za odpowiadający wyżej wymienionym warunkom;
d) "kwalifikowany materiał siewny": oznacza materiał siewny
i) wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, który spełnia, co zostało stwierdzone w wyniku urzędowego badania, warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
ii) przeznaczony głównie do produkcji warzyw;
iii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 22 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego;
iv) który spełnia, co zostało stwierdzone w wyniku urzędowego badania, wyżej wymienione warunki;
v) który, z zastrzeżeniem późniejszego urzędowego badania, ma tożsamość odmianową i czystość odmianową;
e) "standardowy materiał siewny": oznacza materiał siewny
i) który ma wystarczającą tożsamość odmianową i czystość odmianową;
ii) który jest przeznaczony głównie do produkcji warzyw;
iii) który spełnia warunki ustanowione w załączniku II; i
iv) który, z zastrzeżeniem późniejszego urzędowego badania, potwierdzi swoją tożsamość odmianową i czystość odmianową;
f) "urzędowe środki": oznacza środki przyjęte
i) przez władze państwa; lub
ii) przez dowolną osobę prawną podlegającą prawu publicznemu lub prawu prywatnemu, działającą w imieniu państwa; lub
iii) w przypadku działań pomocniczych, również będących pod kontrolą państwa, przez dowolną osobę fizyczną w tym celu należycie zaprzysiężoną;
pod warunkiem że osoby wymienione w pkt ii) oraz iii) nie czerpią z tych środków żadnych prywatnych korzyści;
g) "małe opakowania WE": oznacza opakowania zawierające materiał siewny do maksymalnej masy netto
i) 5 kg dla roślin strączkowych;
ii) 500 g dla cebuli, trybulki, buraków lub buraków ćwikłowych, czerwonych buraków, rzepy, arbuzów, bani, dyni, marchwi, rzodkiewek, skorzonery lub czarnej salsefii, szpinaku, roszpunki jadalnej;
iii) 100 g dla wszystkich pozostałych gatunków warzyw.
2. Wprowadzenie zmian do wykazu gatunków określonych w ust. 1 lit. b) nastąpi zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 46 ust. 2.
3.
Określanie i definiowanie różnych rodzajów odmian, włącznie ze składnikami, może być dokonane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 46 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że nie będzie możliwości kwalifikacji, weryfikacji materiału siewnego warzyw jako standardowego materiału siewnego i obrotu nim, jeżeli dana odmiana nie jest urzędowo zakwalifikowana w jednym lub w kilku Państwach Członkowskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie tworzy jeden lub więcej katalogów odmian urzędowo zatwierdzonych do kwalifikacji, weryfikacji jako standardowy materiał siewny i do obrotu na terytorium tych państw.
Katalogi dzielą się dalej, według odmian:
a) których materiał siewny można zakwalifikować albo jako "elitarny materiał siewny" albo "kwalifikowany materiał siewny" lub zweryfikować jako "standardowy materiał siewny"; i
b) których materiał siewny można zweryfikować jedynie jako "standardowy materiał siewny".
Każda osoba może korzystać z katalogów.
3.
Wspólny katalog odmian gatunków warzyw zostanie utworzony na podstawie krajowych katalogów Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami art. 16 i 17.
4. Państwa Członkowskie mogą uznać, że kwalifikacja odmiany do włączenia do wspólnego katalogu lub do katalogu innego Państwa Członkowskiego jest równoznaczna z kwalifikacją do włączenia do ich własnych katalogów. Ustanawiając taki przepis, Państwa Członkowskie zostają zwolnione z obowiązków określonych w art. 7, art. 9 ust. 4 i art. 10 ust. 2–5.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że odmiana jest kwalifikowana, jeżeli jest odrębna, trwała i wystarczająco wyrównana.
W przypadku cykorii przemysłowej odmiana musi mieć wartość wystarczającą do tego, by ją uprawiać i robić z niej użytek.
2.
W przypadku genetycznie zmodyfikowanej odmiany, w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/220/EWG, daną odmianę kwalifikuje się jedynie, jeżeli podjęto wszelkie właściwe działania, aby uniknąć niekorzystnych skutków dla zdrowia ludzi i dla środowiska naturalnego.
3.
Jednakże w przypadku gdy materiał pochodzący z jakiejś odmiany roślin jest używany jako artykuł żywnościowy lub jako składnik artykułów żywnościowych, zakresem rozporządzenia (WE) nr 258/97, te artykuły żywnościowe lub składniki artykułów żywnościowych nie mogą:
- stwarzać niebezpieczeństwa dla konsumenta,
- wprowadzać konsumenta w błąd,
- różnić się od artykułów żywnościowych lub składników artykułów żywnościowych, które mają zastąpić, w takim stopniu, że ich normalna konsumpcja byłaby niekorzystna dla konsumenta z żywieniowego punktu widzenia.
4. W celu zachowania zasobów genetycznych roślin, jak określono w art. 44 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od kryteriów kwalifikacji, określonych w ust. 1 akapit pierwszy, o tyle, o ile szczególne warunki ustanowiono zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46, odnośnie do wymagań art. 44 ust. 3.
Artykuł 5
1.
Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli, niezależnie od tego, czy początkowa odmiana, od której ta odmiana pochodzi, ma pochodzenie sztuczne czy naturalne, jest ona wyraźnie odrębna pod względem jednej lub kilku ważnych cech charakterystycznych od każdej innej odmiany znanej we Wspólnocie.
Musi istnieć możliwość dokładnego rozpoznania i dokładnego zdefiniowania tych cech charakterystycznych.
Odmianą we Wspólnocie będzie dowolna odmiana, która w czasie, kiedy należy złożyć wniosek o kwalifikację tej odmiany, jest:
- wymieniona albo we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Warzyw, albo we Wspólnym Katalogu Gatunków Roślin Rolniczych,
- albo nie jest wymieniona w żadnym z tych katalogów, ale została zakwalifikowana lub złożono wniosek o jej kwalifikację w Państwie Członkowskim, o którym mowa, lub w innym Państwie Członkowskim, albo do kwalifikacji i obrotu, albo do kwalifikacji w innym państwie lub do weryfikacji jako standardowy materiał siewny,
jeżeli wyżej wymienione warunki nie są w dalszym ciągu spełniane we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich, przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku o kwalifikację odmiany.
2.
Odmianę uznaje się za stabilną, jeżeli po udanym jednorazowym lub kilkukrotnym rozmnożeniu przy końcu każdego cyklu (w przypadku gdy hodowca określił jakiś szczególny cykl rozmnażania) opis podstawowych cech charakterystycznych tej odmiany pozostaje prawdziwy.
3.
Odmianę uznaje się za wystarczająco jednolitą, jeżeli, poza bardzo nielicznymi odchyleniami, rośliny, z których się składa, przy uwzględnieniu znamiennych cech systemów reprodukcyjnych roślin, są podobne lub genetycznie tożsame, jeśli idzie o cechy charakterystyczne rozpatrywane jako całość w tym celu.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewnią, by wymagania w stosunku do odmian pochodzących z innych Państw Członkowskich były takie same, zwłaszcza jeśli idzie o procedurę kwalifikacji, jak wymagania dotyczące lokalnych odmian.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby kwalifikacja odmian była oparta na urzędowych kontrolach, zwłaszcza próbach wegetacyjnych, obejmujących wystarczającą liczbę cech charakterystycznych odmiany, która ma być określona.
Metody zastosowane do określania cech charakterystycznych powinny być dokładne i niezawodne.
Aby ustalić odrębność, próby wegetacyjne obejmują co najmniej odmiany porównywalne, którymi są odmiany znane we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1.
Do celów stosowania art. 9 należy wziąć pod uwagę także inne porównywalne odmiany.
W przypadku odmian, których materiału siewnego nie trzeba weryfikować, z wyjątkiem standardowego materiału siewnego, można wziąć pod uwagę wyniki nieurzędowych badań i zdobytą podczas uprawy praktyczną wiedzę w odniesieniu do wyników urzędowego badania.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można zalecić, aby, począwszy od jakichś określonych terminów, odmiany pewnych gatunków warzyw były zatwierdzane wyłącznie na podstawie wyników urzędowych badań.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, ustala się następujące kwestie, biorąc pod uwagę bieżący stan wiedzy i techniki:
a) minimum cech charakterystycznych uwzględnianych przy badaniu różnych gatunków;
b) minimalne wymagania do przeprowadzenia badań.
3.
W przypadku gdy konieczne jest zbadanie genealogicznych składników, aby zbadać mieszańce i odmiany syntetyczne, Państwa Członkowskie zapewnią, aby wyniki badania i opis genealogicznych składników były, na wniosek hodowcy, traktowane jako poufne.
4. a) W przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej należy przeprowadzić wymienioną w art. 4 ust. 4 ocenę ryzyka ekologicznego równoważną ocenie ustanowionej dyrektywą 90/220/EWG.
b) Procedury zapewniające, że ocena ryzyka ekologicznego i inne właściwe elementy są równoważne tym ustalonym dyrektywą 90/220/EWG, wprowadza się na wniosek Komisji do rozporządzenia Rady, na podstawie odpowiednich podstaw prawnych Traktatu.
Do czasu wejścia w życie tego rozporządzenia zatwierdza się włączenie genetycznie zmodyfikowanych odmian do krajowego katalogu jedynie po zatwierdzeniu ich do obrotu zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
c) Artykuły 11–18 dyrektywy 90/220/EWG przestają obowiązywać w stosunku do genetycznie zmodyfikowanych odmian po wejściu w życie rozporządzenia wymienionego powyżej w lit. b).
d) Techniczne i naukowe szczegóły wprowadzenia oceny ryzyka ekologicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
5. a) Państwa Członkowskie zapewniają, że odmiana, przeznaczona do celów ustanowionych w niniejszym ustępie, jest kwalifikowana jedynie, jeżeli:
- artykuły żywnościowe lub składniki artykułów żywnościowych zostały zakwalifikowane na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97, lub
- decyzje o zezwoleniu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 258/97, podjęto zgodnie z procedurą w art. 46 ust. 2.
b) W przypadku przedstawionym w lit. a) drugie tiret bierze się pod uwagę kryteria określone w art. 4 ust. 5 i zasady oceny ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 258/97.
c) Naukowe i techniczne szczegóły wprowadzenia środków ustanowionych w lit. b) przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wymagają, by przy składaniu wniosku o kwalifikację odmiany ubiegający się wskazał, czy ubiegano się już o zatwierdzenie w innym Państwie Członkowskim, jakie to było Państwo Członkowskie i czy udzielono zatwierdzenia.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają urzędową publikację katalogu odmian zatwierdzonych na ich terytorium i w przypadku gdy jest wymagane utrzymanie hodowli danej odmiany także opublikowanie nazwiska osoby lub nazwisk osób odpowiedzialnych za jej uprawę w ich kraju.
Nie ma potrzeby publikowania nazwisk, jeżeli za uprawę odmiany odpowiada kilka osób.
Jeżeli nie publikuje się nazwisk, w katalogu należy podać odpowiednie władze, które dysponują listą nazwisk osób odpowiedzialnych za utrzymanie odmiany.
2.
Państwa Członkowskie podczas kwalifikacji zapewniają, w możliwie największym stopniu, aby odmiana była znana we wszystkich Państwach Członkowskich pod tą samą nazwą.
Jeżeli wiadomo, że materiał siewny lub materiał rozmnożeniowy danej odmiany są sprzedawane w innym kraju pod inną nazwą, należy tę nazwę także wskazać w katalogu.
W przypadku odmian, które są pochodnymi innych odmian, urzędowo zakwalifikowanych zgodnie z art. 12 ust. 3 drugi i trzeci akapit, i które są zatwierdzone w jednym Państwie Członkowskim lub w kilku w wyniku zastosowania urzędowych metod, o których mowa w tym przepisie, jest możliwość podjęcia decyzji, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, że wszystkie Państwa Członkowskie, w których odmiany są zatwierdzone, zapewniają, by dane odmiany miały nazwy ustalone zgodnie z tą samą procedurą i były zgodne w powyższymi zasadami.
3.
Biorąc pod uwagę dostępne informacje, Państwa Członkowskie zapewnią także, że odmiana, której odróżnienie nie jest łatwe:
- od odmiany wcześniej zatwierdzonej w tym Państwie Członkowskim, o którym mowa, lub w innym Państwie Członkowskim, lub
- od innej odmiany, którą oceniono pod względem odrębności, stabilności i wyrównania zgodnie z przepisami odpowiadającymi przepisom niniejszej dyrektywy, która jednak nie jest odmianą znaną we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1,
nosi nazwę tej odmiany.
Ten przepis nie ma zastosowania, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że nazwa mogłaby wprowadzać w błąd lub powodować nieporozumienia, jeśli idzie o odmianę, o której mowa, lub jeżeli zgodnie ze wszystkimi przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego rządzącymi nazwami odmian inne fakty uniemożliwiają jej wykorzystanie lub jeżeli prawa stron trzecich utrudniają swobodne wykorzystanie tej nazwy w związku z odmianą, o której mowa.
4.
Państwa Członkowskie gromadzą szczególne akta dotyczące każdej zakwalifikowanej odmiany, zawierające opis danej odmiany i jasne podsumowanie wszystkich faktów, na których oparto kwalifikacje.
Opis odmian dotyczy roślin produkowanych bezpośrednio z materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny" lub "standardowy materiał siewny".
5.
Państwa Członkowskie zapewnią, by genetycznie zmodyfikowane odmiany, które zostały zatwierdzone, były wyraźnie opisane jako takie w katalogu odmian.
Zapewnią także, by każda osoba zajmująca się obrotem taką odmianą wyraźnie informowała w swoim katalogu, że dana odmiana jest genetycznie zmodyfikowana.
6.
Jeżeli idzie o nadawanie odmianom właściwych nazw, ma zastosowanie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [7].
Szczegółowe przepisy wykonawcze w odniesieniu do nadawania odmianom właściwych nazw mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 10
1.
O każdym wniosku lub wycofaniu wniosku o zatwierdzenie, o każdym wpisie do katalogu odmian, a także o zmianach w tym katalogu należy bezzwłocznie powiadomić inne Państwa Członkowskie i Komisję.
2.
Odnośnie do każdej nowej zatwierdzonej odmiany Państwa Członkowskie wysyłają do użytku innych Państw Członkowskich i Komisji krótki opis jej najważniejszych cech charakterystycznych, które odnotowano w następstwie procedury kwalifikacji.
Na życzenie informują także o specjalnych cechach, które umożliwiają odróżnienie danej odmiany od innych podobnych odmian.
3.
Każde Państwo Członkowskie udostępnia innym Państwom Członkowskim i Komisji akta wymienione w art. 9 ust. 4 odnoszące się do odmian zatwierdzonych lub takich, których zatwierdzenia odmówiono.
Wymianę informacji związanych z tymi aktami traktuje się jako poufną.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, by akta dotyczące zatwierdzeń były dostępne do osobistego i wyłącznego użytku każdego, kto może wykazać, że jego zainteresowanie jest uzasadnione.
Niniejsze przepisy nie mają zastosowania w przypadkach, w których informacje na podstawie art. 7 ust. 3 należy traktować jako poufne.
5.
W przypadkach odmowy zatwierdzenia odmiany lub cofnięcia zatwierdzenia wyniki kontroli zostaną udostępnione osobom, których ta decyzja dotyczy.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by zakwalifikowane odmiany były uprawiane zgodnie z przyjętymi praktykami uprawiania danych odmian.
2.
Zawsze musi istnieć możliwość sprawdzenia uprawiania odmiany na podstawie zapisów prowadzonych przez osobę lub osoby odpowiedzialne za daną odmianę.
Zapisy te dotyczą także hodowli wszystkich pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny.
3.
Od osoby odpowiedzialnej za odmianę można zażądać próbek.
Takie próbki, w razie konieczności, można pobierać urzędowo.
4.
Jeżeli uprawianie ma miejsce w jakimś Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym zatwierdzono odmianę, to zainteresowane Państwa Członkowskie służą sobie nawzajem pomocą administracyjną w związku z kontrolami.
Artykuł 12
1.
Zatwierdzenie jest ważne do końca dziesiątego roku kalendarzowego następującego po zatwierdzeniu.
Zatwierdzenia odmian wydane przez władze dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej przed zjednoczeniem Niemiec są ważne najpóźniej do końca dziesiątego roku kalendarzowego po wprowadzeniu ich do katalogu odmian stworzonego przez Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Zatwierdzenie odmiany może być w określonych odstępach czasu wznawiane, jeżeli nadal uprawia się tę odmianę na skalę, która to uzasadnia, lub należy odmianę zachować w interesie zachowania genetycznych zasobów roślin, pod warunkiem że nadal są spełniane wymagania odnośnie do odrębności, stabilności i wyrównania lub kryteria określone na podstawie art. 44 ust. 2 i.
3.
Z wyjątkiem przypadku genetycznych zasobów roślin, w rozumieniu art. 44, wnioski o wznowienie należy przedkładać nie później niż dwa lata przed upływem okresu ważności zatwierdzenia.
3.
Okres ważności zatwierdzenia przedłuża się tymczasowo, do czasu wydania decyzji w sprawie wniosku o wznowienie.
W przypadku odmian, dla których wydano zatwierdzenie przed dniem 1 lipca 1972 r. lub, w odniesieniu do Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii, przed dniem 1 stycznia 1973 r., okres wymieniony w ust. 1 akapit pierwszy może być przedłużony, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, najdalej do dnia 30 czerwca 1990 r. dla poszczególnych odmian, w przypadku gdy urzędowe środki, utworzone na podstawie wspólnotowych, przyjęto przed dniem 1 lipca 1982 r., aby zapewnić spełnienie warunków wznowienia ich zatwierdzenia lub zatwierdzenia odmian będących ich pochodnymi.
W odniesieniu do Grecji, Hiszpanii i Portugalii okres ważności zatwierdzenia niektórych odmian, które zatwierdzono w tych Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1986 r., może na prośbę tych Państw Członkowskich także zostać przedłużony do dnia 30 czerwca 1990 r. zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, i odmiany, których to dotyczy, mogą zostać objęte urzędowymi środkami, o których mowa w akapicie drugim.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewniają wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, jakie powstają po zatwierdzeniu odmiany, odnośnie do oszacowania jej odrębności lub jej nazwy w czasie kwalifikacji.
2.
Jeżeli po zatwierdzeniu odmiany zostanie ustalone, że warunek odnośnie do odrębności, w znaczeniu art. 5, nie był w czasie kwalifikacji spełniony, wyrażenie „zatwierdzenie: zastępuje się wyrażeniem ”inna decyzja: lub, tam, gdzie to właściwe, "odwołanie", co jest zgodne z niniejszą dyrektywą.
Zgodnie z tą inną decyzją dana odmiana, począwszy od daty jej początkowego zatwierdzenia, nie jest uznawana za odmianę znaną we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1.
3.
Jeżeli po zatwierdzeniu odmiany zostanie ustalone, że nazwa tej odmiany, w rozumieniu art. 9, nie nadawała się do zatwierdzenia podczas kwalifikacji, zostaje przyjęta nazwa w sposób, który będzie zgodny z niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na tymczasowe stosowanie poprzedniej nazwy jako nazwy dodatkowej.
Szczegółowe uzgodnienia, zgodnie z którymi można stosować poprzednią nazwę w charakterze nazwy dodatkowej, mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
4.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można ustalić zasady stosowania ust. 1–3.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewnią unieważnienie zatwierdzenia odmiany:
a) jeżeli po badaniu zostanie dowiedzione, że dana odmiana nie jest już odrębna, stabilna i wystarczająco wyrównana;
b) jeżeli zażąda tego osoba lub osoby odpowiedzialne za odmianę, chyba że jest zapewnione uprawianie danej odmiany.
2.
Państwa Członkowskie mogą odwołać zatwierdzenie odmiany:
a) jeżeli nie są stosowane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) jeżeli w czasie składania wniosku o zatwierdzenie lub podczas sprawdzania dostarczono fałszywe lub błędne dane szczegółowe dotyczące czynników, na podstawie których przyznano zatwierdzenie.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zapewniają usunięcie odmiany ze swoich katalogów, jeżeli zostaje unieważnione zatwierdzenie lub jeżeli upływa okres ważności zatwierdzenia.
2.
Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do swojego terytorium dopuścić pewien okres na kwalifikację i weryfikację materiału siewnego jako standardowego materiału siewnego i na obrót materiałem siewnym, najdłużej do dnia 30 czerwca trzeciego roku po wygaśnięciu zatwierdzenia.
W przypadku odmian wpisanych, zgodnie z art. 17 ust. 1, do wspólnego katalogu odmian, wspomnianego w art. 18, okres zatwierdzenia, który upłynie jako ostatni wśród różnych Państw Członkowskich zgodnie z pierwszym akapitem, ma zastosowanie do obrotu we wszystkich Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem, że materiał siewny odmiany, o której mowa, nie był przedmiotem żadnych ograniczeń w obrocie w odniesieniu do tej odmiany.
3.
W przypadku odmian, których zatwierdzenie wznowiono, zgodnie z art. 12 ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na używanie nazw używanych przed wznowieniem do dnia 30 czerwca 1994 r.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby począwszy od publikacji, o której mowa w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy nie był przedmiotem żadnych ograniczeń w obrocie w odniesieniu do odmiany.
2. Państwa Członkowskie mogą, po zgłoszeniu, które zostanie rozpatrzone zgodnie z procedurą, przewidziane w art. 46 ust. 2 lub 46 ust. 3, w przypadku genetycznie zmodyfikowanych odmian mieć prawo zabronić stosowania danej odmiany na całym terytorium swojego kraju lub na jego części lub ustanowić odpowiednie warunki uprawy danej odmiany dla przypadków uwzględnionych w lit. b), zgodnie z warunkami stosowania produktów będących wynikiem takiej uprawy:
a) jeżeli ustalono, że uprawa danej odmiany może być szkodliwa z punktu widzenia zdrowotności roślin ze względu na uprawę innych odmian lub gatunków; lub
b) w przypadku gdy ma ono ważne powody, inne niż wymienione wcześniej lub które mogły zostać wspomniane podczas procedury, o której mowa w art. 10 ust. 2, ze względu na to, że dana odmiana stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego.
Artykuł 17
Komisja na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie i po ich otrzymaniu opublikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich pod tytułem "Wspólny Katalog Odmian Gatunków Roślin Rolniczych" wykaz wszystkich odmian, których materiał siewny, na podstawie art. 16, nie podlega żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na odmianę, a także dane wymagane na podstawie art. 9 ust. 1 dotyczące osoby lub osób odpowiedzialnych za utrzymanie danej odmiany. W opublikowanej informacji wymienia się Państwa Członkowskie, które uzyskały uprawnienia na podstawie art. 16 ust. 2 lub art. 18.
Opublikowana informacja zawiera wykaz odmian, dla których zastosowano okres zgodnie z art. 15 ust. 2 akapit drugi.
Podaje się w tym wykazie długość tego okresu i, tam, gdzie stosowne, Państwa Członkowskie, do których ten okres się nie odnosi.
W opublikowanej informacji wyraźnie wskazuje się, które odmiany są genetycznie zmodyfikowane.
Artykuł 18
Jeżeli stwierdza się, że uprawa jakiejś odmiany, włączonej do wspólnego katalogu odmian, może w którymś Państwie Członkowskim być szkodliwa z punktu widzenia zdrowotności roślin dla uprawy innych odmian lub gatunków lub stwarzać zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi, to Państwo Członkowskie może po zgłoszeniu wniosku zostać upoważnione, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 lub 3, w przypadku genetycznie zmodyfikowanej odmiany, do zakazu obrotu materiałem siewnym lub materiałem rozmnożeniowym tej odmiany na całym swoim terytorium lub na jego części. Jeżeli istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów lub bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska, dane Państwo Członkowskie może od razu po złożeniu wniosku nałożyć taki zakaz, który będzie obowiązywał do czasu podjęcia ostatecznej decyzji. Decyzję w przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej podejmuje się w ciągu trzech miesięcy, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 46 ust. 3
Artykuł 19
Jeżeli odmiana przestaje być zatwierdzona w jakimś Państwie Członkowskim, które początkowo zatwierdziło tę odmianę, to jedno lub kilka innych Państw Członkowskich może nadal utrzymywać zatwierdzenie tej odmiany, z zastrzeżeniem, że w dalszym ciągu są spełnione warunki kwalifikacji na ich terytorium i że jest zapewnione utrzymanie odmiany.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by materiał siewny cykorii przemysłowej nie był wprowadzany na rynek, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by materiał siewny innych gatunków warzyw nie był wprowadzany na rynek, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny", lub jako "standardowy materiał siewny".
3.
Można jednakże, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, zapewnić, by po określonych terminach materiał siewny wyszczególnionych gatunków warzyw można było kierować na rynek jedynie, jeżeli został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, by urzędowe badanie materiału siewnego było wykonywane zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi metodami, o ile takie metody istnieją.
Artykuł 21
Nie naruszając przepisów art. 20 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
- wyhodowany materiał siewny z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, i
- materiał siewny, który dojrzewa, sprzedawany na przetwarzanie, z zastrzeżeniem, że jest zapewniona tożsamość materiału siewnego, można było kierować na rynek.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie mogą jednakże w drodze odstępstwa od przepisów art. 20:
a) zatwierdzać urzędową kwalifikację i obrót elitarnym materiałem siewnym, który nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II odnośnie do kiełkowania.
W takim przypadku podejmuje się wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić zagwarantowanie przez dostawcę określonego kiełkowania, co stwierdzi do celów obrotu na specjalnej etykiecie, na której znajduje się jego nazwa i adres oraz numer danej partii materiału siewnego;
b) aby szybko udostępnić materiał siewny niezależnie od tego, że nie zostało jeszcze ukończone urzędowe badanie sprawdzające zgodność z warunkami ustanowionymi w załączniku II odnośnie do kiełkowania, zatwierdza się urzędową kwalifikację i obrót w odniesieniu do pierwszego kupującego w drodze handlowej, materiał siewny kategorii "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
Kwalifikację zatwierdza się jedynie po przedstawieniu tymczasowego sprawozdania analitycznego dotyczącego materiału siewnego i pod warunkiem podania nazwy i adresu pierwszego odbiorcy; podejmuje się wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że dostawca gwarantuje kiełkowanie ustalone podczas tymczasowego analizowania; oświadczenie o kiełkowaniu powinno dla celów obrotu być podane na specjalnej etykiecie z podaną nazwą i adresem dostawcy i numerem partii.
Wymienione przepisy nie mają zastosowania do materiału siewnego przywożonego z państwa trzeciego, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w art. 36 odnośnie do rozmnażania poza granicami Wspólnoty.
Państwa Członkowskie, korzystając z odstępstw, o których mowa w lit. a) lub b), pomagają sobie wzajemnie pod względem administracyjnym w sprawie kontroli.
Artykuł 23
1.
Nie naruszając przepisów art. 20 ust. 1 i.
2, Państwa Członkowskie mogą:
a) upoważnić producentów na swoim terytorium do wprowadzenia na rynek małych ilości materiału siewnego do celów naukowych lub do selekcji;
b) upoważnić hodowców i ich przedstawicieli działających urzędowo na terytorium danego państwa do obrotu, w ograniczonym okresie, materiałem siewnym należącym do odmiany, dla której co najmniej w jednym Państwie Członkowskim złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu i dla której przedstawiono konkretne informacje techniczne.
2. Warunki, w jakich Państwa Członkowskie mogą udzielić upoważnienia, określonego w lit. b) powyżej, zostaną ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, zwłaszcza w odniesieniu do uzyskiwania danych, rodzaju danych, składowania i nazwy odmiany oraz etykietowania opakowań.
3.
Upoważnienia udzielone przed dniem 14 grudnia 1998 r. producentom przez Państwa Członkowskie na terytorium ich kraju do celów, o których mowa w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia w okresie późniejszym przepisów, o których mowa w ust. 2.
Wszystkie tego typu upoważnienia wydawane są z poszanowaniem przepisów ustalonych zgodnie z ust. 2.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do warunków ustanowionych w załącznikach I i II, nałożyć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne wymagania, jeśli idzie o kwalifikację materiału siewnego produkowanego na ich terytorium.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie będą wymagały, aby w celu badania materiału siewnego do kwalifikacji i do prób pokontrolnych próbki były pobierane urzędowo, z zastosowaniem odpowiednich metod.
Niniejsze przepisy mają także zastosowanie w przypadku urzędowego pobierania próbek standardowego materiały siewnego do prób pokontrolnych.
2.
Do sprawdzania materiału siewnego do kwalifikacji i do prób pokontrolnych próbki pobiera się z jednolitych partii; maksymalną masę partii i minimalną masę próbki podano w załączniku III.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie będą wymagały, aby elitarny materiał siewny, kwalifikowany materiał siewny oraz standardowy materiał siewny wprowadzano do obrotu tylko w dostatecznie jednolitych partiach i w zapieczętowanych opakowaniach, jak zalecono w art. 27 i 28, z urządzeniem pieczętującym i oznakowaniem.
2.
Państwa Członkowskie mogą przy obrocie małymi ilościami końcowemu odbiorcy zezwolić na wyłączenie z przepisów ust. 1, jeśli idzie o opakowanie, opieczętowanie i oznakowanie.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą upoważnić swoich producentów do wprowadzenia na rynek małych opakowań mieszanek standardowego materiału siewnego różnych odmian tych samych gatunków.
W przypadku gdy ma zastosowanie niniejszy przepis, należy ustalić zasady dotyczące maksymalnej wielkości małych opakowań i wymagania co do etykietowania, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, które nie są małymi opakowaniami WE, były pieczętowane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem w taki sposób, żeby nie można ich było otworzyć bez uszkodzenia systemu pieczętującego lub bez zostawienia śladów manipulowania na urzędowej etykiecie, określonej w art. 28 ust. 1, lub na opakowaniu.
Aby zapewnić zapieczętowanie, system pieczętowania obejmuje co najmniej urzędową etykietę lub założenie urzędowego opieczętowania.
Środki, o których mowa w akapicie drugim, nie są konieczne w przypadku użycia systemu zamykającego nienadającego się do ponownego zastosowania.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można ustalić, czy jakiś szczególny system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
2.
Urzędowo zapieczętowanych opakowań nie pieczętuje się ponownie, ani jednorazowo, ani kilkakrotnie, z wyjątkiem przypadków, w których robi się to urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.
W razie ponownego zapieczętowania opakowania należy podać ten fakt, ostatnią datę ponownego pieczętowania i odpowiedzialny za to organ władzy na etykiecie wymaganej na podstawie art. 28 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, żeby opakowania standardowego materiału siewnego i małe opakowania materiału siewnego kategorii kwalifikowany materiał siewny były pieczętowane w taki sposób, żeby nie można ich było otworzyć bez uszkodzenia systemu pieczętującego lub bez zostawienia śladów manipulowania na urzędowej etykiecie, określonej w art. 28 ust. 3, lub na opakowaniu.
Z wyjątkiem małych opakowań powinny one mieć założoną pieczęć lub równoważne urządzenie zamykające, przymocowane przez osobę odpowiedzialną za przytwierdzanie etykiet.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można ustalić, czy jakiś szczególny system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
W przypadku małych opakowań kategorii kwalifikowany materiał siewny, opakowań nie pieczętuje się ani razu inaczej niż pod urzędowym nadzorem.
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstąpienie od ust. 1 i 2 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego zamykanych na ich terytorium.
Warunki odnośnie do tych wyjątków mogą być ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, za wyjątkiem przypadku, gdy materiał siewny tej ostatniej kategorii jest w małych opakowaniach:
a) były oznakowane na zewnątrz urzędową etykietą, która nie była wcześniej używana, która spełnia warunki ustalone w załączniku IV część A i na której są podane informacje w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Tę etykietę można umieścić wewnątrz przezroczystego opakowania, pod warunkiem że można ją odczytać.
Etykieta powinna być biała dla elitarnego materiału siewnego i niebieska dla kwalifikowanego materiału siewnego.
Przy zastosowaniu etykiet z otworem na sznurek zawsze w miejscu mocowania powinna być urzędowa pieczęć.
Jeżeli w przypadkach odpowiadających art. 22 elitarny materiał siewny nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II, jeśli idzie o kiełkowanie, fakt ten winien być podany na etykiecie.
Upoważnia się do stosowania urzędowych przyklejanych etykiet.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można zezwolić na trwały nadruk pod urzędową kontrolą określonych informacji na opakowaniu, zależnie od rodzaju etykiety;
b) zawierały urzędowy dokument w tym samym kolorze co etykieta, w którym będą co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV część A lit. a) pkt 4–7.
Ten dokument jest tak zaprojektowany, żeby nie można go było pomylić z etykietą, o której mowa w lit. a).
Dokument ten jest najbardziej potrzebny wówczas, kiedy informacje są wydrukowane w trwały sposób na opakowaniu lub jeżeli zgodnie z przepisami lit. a) etykieta znajduje się w przezroczystym opakowaniu lub zastosowano przyklejaną etykietę, lub etykietę z materiału, którego nie można oderwać.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstąpienie od ust. 1 w przypadku małych opakowań zamykanych na ich terytorium.
Warunki odnośnie do tych wyjątków mogą być ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
3.
Opakowania standardowego materiału siewnego i małe opakowania materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny" są zgodnie z warunkami ustalonymi w załączniku IV część B, oznakowane etykietą dostawcy lub nadrukowaną albo stemplowaną informacją w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Wymagany kolor etykiety jest niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego i ciemnożółty dla standardowego materiału siewnego.
Za wyjątkiem małych opakowań standardowego materiału siewnego informacje podane lub zatwierdzone zgodnie z niniejszym przepisem są wyraźnie oddzielone od wszelkich innych informacji podanych na etykiecie lub opakowaniu, również od tych, które określa art. 30.
Po dniu 30 czerwca 1992 r. może zostać podjęta decyzja, że zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, małe opakowania standardowego materiału siewnego wszystkich gatunków lub niektórych gatunków podlegają temu wymaganiu lub że informacje podlegające niniejszemu wymaganiu lub informacje zalecane lub dozwolone różnią się w jakiś sposób od wszelkich innych informacji, jeżeli cecha odróżniająca jest wyraźnie podana jako taka na etykiecie lub opakowaniu.
4.
W przypadku odmian ogólnie znanych w dniu 1 lipca 1970 r. można także na etykiecie powołać się na dowolne zachowanie danej odmiany, jakie było lub będzie zadeklarowane zgodnie z art. 41 ust. 2.
Nie jest dozwolone odwoływanie się do jakichś specjalnych własności, które mogłyby być związane z takim zachowaniem.
Daty są następujące:
- 1 stycznia 1973 r. w odniesieniu do Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii,
- 1 marca 1986 r. w odniesieniu do Hiszpanii.
Powołanie znajduje się za nazwą odmiany, od tej nazwy wyraźnie oddzielone, najlepiej kreską.
Nie wyróżnia się nazwy odmiany.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by – jeśli idzie o małe opakowania kwalifikowanego materiału siewnego – można było sprawdzić tożsamość materiału siewnego, zwłaszcza podczas dzielenia partii materiału siewnego.
W tym celu mogą zażądać, żeby małe opakowania przygotowywane na ich terytorium zamykano urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.
Artykuł 30
1.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, można zapewnić, aby w przypadkach innych niż już przewidziane w niniejszej dyrektywie opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego wszelkiego typu lub standardowego materiału siewnego były oznakowane etykietą dostawcy (może być w postaci etykiety innej niż urzędowa etykieta lub w postaci informacji dostawcy wydrukowanych na samym opakowaniu).
Dane szczegółowe, które ma dostarczyć taka etykieta, również ustali się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
2.
W przypadku elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego etykieta lub nadruk, o których mowa w ust. 1, są tak wykonane, by nie myliły się z urzędową etykietą, o której mowa w art. 28 ust. 1.
Artykuł 31
W przypadku materiału siewnego genetycznie zmodyfikowanej odmiany każda etykieta lub dokument, urzędowy lub inny, przytwierdzony lub zamocowany do partii materiału siewnego w myśl przepisów niniejszej dyrektywy wyraźnie wskazują, że odmiana została genetycznie zmodyfikowana.
Artykuł 32
Państwa Członkowskie wymagają, by o każdej obróbce chemicznej elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub standardowego materiału siewnego była informacja albo na urzędowej etykiecie, albo na etykiecie dostawcy i na opakowaniu lub wewnątrz niego.
W odniesieniu do małych pakietów ta informacja może być bezpośrednio nadrukowana na opakowaniu lub wewnątrz niego.
Artykuł 33
Aby znaleźć ulepszone możliwości rozwiązania niektórych przepisów wymienionych w niniejszej dyrektywie, może zostać podjęta decyzja o organizowaniu okresowych eksperymentów, zgodnych z przepisami, o których mowa w art. 46 ust. 2.
W ramach takich eksperymentów Państwa Członkowskie mogą być zwolnione z niektórych zobowiązań ustanowionych niniejszą dyrektywą.
Jak dalece sięga takie zwolnienie, zostanie zdefiniowane w odniesieniu do przepisów, których ono dotyczy.
Okres trwania eksperymentu nie przekroczy siedmiu lat.
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by materiał siewny skierowany do obrotu, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, zarówno obowiązkowo, jak i w sposób swobodny, nie podlegał żadnym ograniczeniom obrotu, jeśli idzie o jego cechy charakterystyczne, wymagania dotyczące badania, oznaczania i zamykania, poza tymi, które są ustanowione niniejszą dyrektywą lub dowolną inną dyrektywą Wspólnoty.
2. Do czasu, kiedy zostanie podjęta decyzja na podstawie art. 20 ust. 3, każde Państwo Członkowskie może stosownie do wniosku, który będzie rozpatrzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, mieć prawo postanowienia, że po określonych datach materiał siewny pewnych gatunków warzyw nie może zostać wprowadzony na rynek, jeżeli nie został urzędowo kwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
Artykuł 35
Warunki konieczne, aby materiał siewny wyhodowany z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny mógł zostać wprowadzony na rynek zgodnie z art. 21 pierwsze tiret, ustala się następująco:
a) musi być urzędowo zbadany przez właściwy organ kwalifikujący zgodnie z przepisami, które mają zastosowanie przy kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) musi być opakowany zgodnie z niniejszą dyrektywą; i
c) opakowania muszą być opatrzone urzędową etykietą, z podanymi co najmniej następującymi danymi szczegółowymi:
- jednostka kwalifikująca i Państwo Członkowskie lub wyróżniające je skróty,
- numer partii,
- miesiąc i rok zapieczętowania opakowania, lub
- miesiąc i rok ostatniego urzędowego pobrania próbek do celów kwalifikacji,
- gatunki, przynajmniej ich nazwy botaniczne, które można podać w formie skróconej i bez nazwisk autorów, napisane po łacinie,
- odmiana, przynajmniej napisana po łacinie,
- opis "wstępnego elitarnego materiału siewnego",
- liczba generacji poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
Etykieta ma być biała z pionową fioletową kreską.
Artykuł 36
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by materiał siewny warzyw:
- wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub urzędowo kwalifikowanego materiału siewnego w jednym Państwie Członkowskim lub w kilku, lub w jakimś państwie trzecim, który uznano za równoważny na podstawie art. 37 ust. 1 lit. d) lub który wyprodukowano bezpośrednio ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w jakimś Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo kwalifikowanym w tym państwie trzecim, oraz
- który zebrano w innym Państwie Członkowskim,
był, na żądanie i nie naruszając innych przepisów niniejszej dyrektywy, urzędowo uznany za kwalifikowany materiał siewny w dowolnym z tych Państw Członkowskich, jeżeli ten materiał siewny poddano ocenie polowej i odpowiada warunkom ustanowionym w załączniku I dla odpowiedniej kategorii i jeżeli urzędowa kontrola wykazała, że są spełnione warunki ustanowione w załączniku II dla tej samej kategorii.
W przypadku gdy materiał siewny wyhodowano bezpośrednio z urzędowo kwalifikowanego materiału siewnego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, Państwa Członkowskie mogą także upoważnić do urzędowej kwalifikacji tego materiału siewnego jako elitarnego materiału siewnego, jeżeli warunki ustanowione dla tej kategorii są spełnione.
2.
Materiał siewny warzyw zebranych we Wspólnocie, który jest przeznaczony do kwalifikacji zgodnie z ust. 1, jest:
- w opakowaniu opatrzonym urzędową etykietą spełniającą warunki ustanowione w załączniku V część A i B, zgodnie z art. 27 ust. 1, oraz
- zaopatrzony w urzędowy dokument spełniający warunki ustanowione w załączniku V część C.
Przepisy w pierwszym tiret dotyczące pakowania i etykietowania mogą być uchylone, jeżeli władze odpowiedzialne za ocenę polową oraz te, które sporządziły dokumenty dotyczące kwalifikacji materiału siewnego, który nie dostał wiążącej kwalifikacji, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikacje są te same lub jeżeli postanowią o wyłączeniu.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią także, żeby materiał siewny warzyw
- wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub urzędowo kwalifikowanego materiału siewnego w jednym Państwie Członkowskim lub w kilku, lub w jakimś państwie trzecim, który uznano za równowartościowy na podstawie art. 37 ust. 1 lit. d) lub który wyprodukowano bezpośrednio ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego w jakimś Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo kwalifikowanym w tym państwie trzecim, oraz
- który zebrano w którymś państwie trzecim,
był na żądanie urzędowo kwalifikowany jako kwalifikowany materiał siewny w dowolnym z tych Państw Członkowskich, w przypadku gdy ten elitarny materiał siewny był wyhodowany lub urzędowo kwalifikowany, jeżeli ten materiał siewny poddano ocenie polowej i odpowiada warunkom ustanowionym w decyzji o równoważności podjętej na podstawie art. 37 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii i jeżeli urzędowa kontrola wykazała, że są spełnione warunki ustanowione w załączniku II dla tej samej kategorii.
Inne Państwa Członkowskie mogą także zatwierdzić urzędową kwalifikację takiego materiału siewnego.
Artykuł 37
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustali, czy
a) urzędowe badania odmian przeprowadzone w państwie trzecim dają taką samą pewność, jak badania przewidziane w art. 7 i prowadzone w Państwach Członkowskich;
b) kontrole praktyk uprawiania odmian przeprowadzone w państwie trzecim dają taką samą pewność, jak kontrole prowadzone w Państwach Członkowskich;
c) w przypadkach, o których mowa w art. 36, kontrole w polu w państwie trzecim odpowiadają warunkom ustalonym w załączniku I;
d) materiał siewny warzyw zbierany w państwie trzecim i dający taką samą pewność odnośnie do cech charakterystycznych oraz uzgodnienia dotyczące jego badania w celu zapewnienia tożsamości oraz dotyczące oznaczeń i kontroli są równoważne w tych aspektach z elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym lub standardowym materiałem siewnym zbieranym we Wspólnocie i odpowiadającym przepisom niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 odnosi się w tym względzie także do każdego nowego Państwa Członkowskiego od daty jego przystąpienia do daty, w której państwo to wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 38
1.
W celu usunięcia wszelkich przejściowych trudności w ogólnej dostawie elitarnego materiału siewnego kwalifikowanego lub standardowego, jakie mogą pojawić się we Wspólnocie i których nie można inaczej pokonać, możliwe jest podjęcie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, decyzji, że Państwa Członkowskie zezwolą, na czas określony, na obrót w całej Wspólnocie, w ilościach niezbędnych do rozwiązania trudności w dostawach materiału siewnego w kategorii będącej przedmiotem mniej restrykcyjnych wymagań lub materiału siewnego odmiany niewłączonej do Wspólnego katalogu odmian gatunków warzyw lub do krajowego katalogu odmian danego Państwa Członkowskiego.
2.
O kategorii materiału siewnego dowolnej odmiany świadczy urzędowa etykieta lub etykieta dostawców. W odniesieniu do materiału siewnego dowolnej odmiany niewłączonej do wyżej wymienionych katalogów etykieta jest w kolorze brązowym.
Na etykiecie zawsze stwierdza się, że dany materiał siewny należy do kategorii podlegającej mniej restrykcyjnym wymaganiom.
3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie urzędowych kontroli w związku z obrotem materiałem siewnym warzyw, przynajmniej wyrywkowo, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami i warunkami niniejszej dyrektywy.
2.
Nie naruszając swobody przepływu materiału siewnego wewnątrz Wspólnoty, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że materiał siewny dostarcza się z następującymi danymi szczegółowymi podczas obrotu ilościami przekraczającymi dwa kilogramy materiału siewnego przywożonego z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj produkcji i urzędowe władze kontrolujące;
e) kraj, z którego wysłano;
f) przywożący;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia tych danych szczegółowych można ustalić zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 40
Państwa Członkowskie zapewniają, by materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny" i "standardowy materiał siewny" były przedmiotem późniejszej urzędowej oceny polowej, polegającej na sprawdzeniu jego tożsamości odmianowej i czystości odmianowej w celu porównania z wynikami standardowych kontroli.
Artykuł 41
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby odpowiedzialne za przytwierdzanie etykiet dla standardowego materiału siewnego przeznaczonego do celów obrotu:
a) informują je o datach rozpoczęcia i zakończenia swojej działalności;
b) robią zapisy wszystkich partii standardowego materiału siewnego i przez nie mniej niż trzy lata udostępniają je Państwom Członkowskim;
c) udostępniają Państwom Członkowskim, przez nie mniej niż dwa lata, próbki kontrolne materiału siewnego, których utrzymywanie nie jest już wymagane;
d) pobierają próbki z każdej partii przeznaczonej do celów obrotu i udostępniają je Państwom Członkowskim przez nie mniej niż dwa lata.
Działania wymienione w lit. b) i d) będą podlegać urzędowym wyrywkowym kontrolom.
Obowiązek ustanowiony w lit. c) dotyczy tylko producentów.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by każda osoba mająca zamiar, zgodnie z art. 28 ust. 4, nawiązać do utrzymywania stanu jakiejś odmiany, zgłosiła ten zamiar wcześniej.
Artykuł 42
1.
Jeżeli podczas prób pokontrolnych w polu zostanie wielokrotnie stwierdzone, że materiał siewny jakiejś dowolnej odmiany nie spełnia w wystarczającym stopniu ustanowionych warunków pod względem tożsamości odmianowej lub czystości odmianowej, Państwa Członkowskie zapewnią, by osobie odpowiedzialnej za obrót całkowicie lub częściowo zabronić obrotu takim materiałem siewnym (gdzie stosowne, na czas określony).
2.
Wszelkie środki podjęte na podstawie ust. 1 należy odwołać bezzwłocznie po ustaleniu z wystarczającą pewnością, że materiał siewny przeznaczony do obrotu będzie w przyszłości spełniać warunki odnoszące się do tożsamości odmianowej i czystości odmianowej.
Artykuł 43
1.
Wspólnotowe próby porównawcze należy przeprowadzić we Wspólnocie w celu pokontrolnego sprawdzenia próbek elitarnego materiału siewnego, z wyjątkiem odmian mieszańcowych i syntetycznych oraz kwalifikowanego lub standardowego materiału siewnego warzyw pozyskanego podczas pobierania próbek.
Podczas prób pokontrolnych można sprawdzić spełnienie warunków, którym musi odpowiadać materiał siewny.
Sposób przeprowadzenia prób i ich wyniki należy przedstawić Komitetowi, o którym mowa w art. 46 ust. 1.
2.
Te próby porównawcze wykorzysta się do zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji i badań pokontrolnych, tak by otrzymać wyniki, które będą równoważne.
Bezzwłocznie po osiągnięciu tego celu sporządza się sprawozdania z postępu prac przy próbach porównawczych i wysyła je do Państw Członkowskich i Komisji.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, ustala datę pierwszego sprawozdania.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, dokonuje niezbędnych uzgodnień dla prowadzenia prób porównawczych.
Materiał siewny warzyw zbierany w państwach trzecich można włączyć do prób porównawczych.
Artykuł 44
1.
Można ustalić szczególne warunki, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, aby uwzględnić nowe okoliczności w odniesieniu do warunków, które muszą być spełnione, aby można było dokonywać obrotu materiałem siewnym po obróbce chemicznej.
2.
Można ustalić szczególne warunki, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, aby uwzględnić nowe okoliczności w odniesieniu do zachowania in situ i możliwego do podtrzymania wykorzystania zasobów genetycznych roślin przez hodowanie i obrót materiałem siewnym:
a) starszych i nowszych odmian tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach, które są zagrożone erozją genetyczną, nie naruszając przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/94 z dnia 20 czerwca 1994 r. w sprawie zachowania, charakteryzowania, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie [8];
b) odmiany niemające wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, ale wyprodukowane w celu uprawy w jakichś szczególnych warunkach.
3.
Szczególne warunki, o których mowa w ust. 2, obejmują zwłaszcza następujące punkty:
a) w przypadku ust. 2 lit. a) starsze i nowsze odmiany zostaną zatwierdzone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Zwłaszcza wyniki nieurzędowych prób i wiedza zdobyta z doświadczeń praktycznych podczas uprawiania, reprodukowania i wykorzystania oraz szczegółowe opisy odmian i ich odpowiednich nazw, takich, jakie podano do wiadomości zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, są brane pod uwagę i, jeżeli wystarczą, dają w wyniku uchylenie wymagania urzędowego badania.
Po zatwierdzeniu takiej starszej lub nowszej odmiany jest ona oznaczona we wspólnym katalogu jako "odmiana chroniona";
b) w przypadku ust. 2 lit. a) i b) odpowiednie ograniczenia ilościowe.
Artykuł 45
Zmiany treści załączników w świetle naukowych i technicznych osiągnięć zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 46
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Materiału Siewnego i Materiału Rozmnożeniowego w Rolnictwie, Ogrodnictwie i Leśnictwie ustanowiony zgodnie z art. 1 decyzji Rady 66/399/EWG [9].
2.
W przypadku powołania na niniejszy ustęp mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
W przypadku powołania na niniejszy ustęp mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet uchwali swój regulamin.
Artykuł 47
Jeżeli inaczej nie przewidziano w art. 18 i w załącznikach I i II, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy ustawodawstw krajowych uzasadnione względami ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin lub ochroną własności przemysłowej lub handlowej.
Artykuł 48
1.
Można ustalić szczególne warunki, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, aby uwzględnić nowe okoliczności w następujących dziedzinach:
a) warunki obowiązujące przy obrocie materiałem siewnym po obróbce chemicznej;
b) warunki obowiązujące przy obrocie materiałem siewnym w odniesieniu do zachowania in situ i możliwe do podtrzymania wykorzystanie zasobów genetycznych roślin, włącznie z mieszankami materiału siewnego różnych gatunków, które obejmują gatunki wymienione w art. 1 dyrektywy Rady 2002/53/WE [10], są związane z naturalnymi i pół naturalnymi środowiskami szczególnie korzystnymi dla tych gatunków i są zagrożone erozją genetyczną;
c) warunki obowiązujące przy obrocie materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Szczególne warunki określone w ust. 1 lit. b) zawierają zwłaszcza następujące punkty:
a) materiał siewny tych gatunków jest znanego pochodzenia, zatwierdzony przez właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich do obrotu na określonych obszarach;
b) odpowiednie ograniczenia ilościowe.
Artykuł 49
Po złożeniu wniosku przez Państwo Członkowskie, który zostanie rozpatrzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, państwo to zostanie całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych gatunków, które normalnie nie są reprodukowane lub sprzedawane na ich terytorium, z wyjątkiem przypadków, w których byłoby to sprzeczne z art. 16 ust. 1 i art. 34 ust. 1.
Artykuł 50
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 51
1.
Dyrektywa 70/458/EWG, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku VI część A, zostaje niniejszym uchylona, nie naruszając zobowiązania Państw Członkowskich odnośnie do transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI część B.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy będą interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i będą odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VII.
Artykuł 52
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 53
Dyrektywa Rady 2002/56/WE
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [2] została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób [3].
Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji.
(2) Produkcja ziemniaków zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Zadowalające wyniki w uprawie ziemniaków w dużej mierze zależą od stosowania odpowiednich sadzeniaków.
(4) Większa wydajność uprawy ziemniaków we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu, Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady w szczególności w odniesieniu do stanu fitosanitarnego.
Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych został ustanowiony w dyrektywie Rady 2002/53/WE [4].
(5) Istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitego systemu kwalifikacji we Wspólnocie w oparciu o doświadczenia zdobyte podczas stosowania takich systemów w Państwach Członkowskich oraz wypracowanych w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej.
W kontekście konsolidacji rynku wewnętrznego, wspólnotowy system obejmujący wytwarzanie materiału siewnego z uwzględnieniem obrotu oraz obrotu wewnętrznego we Wspólnocie, nie powinien stwarzać Państwom Członkowskim możliwości stosowania jednostronnych odstępstw od zasad przyjętych w ramach systemu, w sposób, który mógłby utrudnić swobodny przepływ roślin w obrębie Wspólnoty.
(6) Zgodnie z ogólną zasadą, sadzeniaki ziemniaka powinny zostać dopuszczone do sprzedaży jedynie, jeśli zostały urzędowo przebadane i zakwalifikowane jako sadzeniaki elitarne lub sadzeniaki kwalifikowane zgodnie z zasadami kwalifikacji.
Wybór terminów "sadzeniaki elitarne" oraz "sadzeniaki kwalifikowane" jest oparty na już istniejącej terminologii międzynarodowej.
Powinno się umożliwić, z zastosowaniem szczególnych warunków, wprowadzenie na rynek wyhodowanych sadzeniaków z pokoleń wcześniejszych niż sadzeniaków elitarnych oraz sadzeniaków o parametrach wymaganych.
(7) Państwa Członkowskie mogą podzielić kategorie sadzeniaków na stopnie spełniające różne wymogi.
Zapewnienie, by stopnie wspólnotowe i ich wymogi były ustanawiane w drodze przyśpieszonej procedury, wydaje się odpowiednie.
Państwom Członkowskim powinno się pozostawić decyzję w kwestii zakresu stosowania przyspieszonej procedury w odniesieniu do ich produkcji.
(8) W świetle współczesnego postępu w technikach rozmnażania, właściwym jest ustanowienie wspólnotowej procedury ustalania szczegółowych zasad stosowanych do sprzedaży sadzeniaków produkowanych technikami zakładającymi mikrorozmnażanie.
(9) Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do sadzeniaków przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
(10) W celu poprawy nie tylko wartości genetycznej i stanu zdrowotnego wspólnotowych sadzeniaków, ale także ich zewnętrznych cech, powinny zostać wprowadzone przepisy w zakresie tolerancji w odniesieniu do zanieczyszczeń, wad oraz chorób sadzeniaków.
(11) Państwa Członkowskie w zakresie sprzedaży sadzeniaków na swoim terytorium lub jego części mogą uzyskać zgodę na podjęcie bardziej rygorystycznych środków niż przewidziane w załączniku I w odniesieniu do chorób wirusowych, które nie występują w tych regionach lub które wydają się szczególnie szkodliwe dla upraw w tych regionach.
Okazało się, że zakres tego przepisu powinien zostać rozszerzony na szkodniki inne niż choroby wirusowe.
(12) W celu zapewnienia tożsamości sadzeniaków ziemniaka należy wprowadzić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży.
W tym celu, etykiety powinny zawierać szczegółowe dane niezbędne zarówno do urzędowej weryfikacji, jak i dla informowania użytkownika oraz powinny jasno pokazywać istotę wspólnotowej kwalifikacji.
(13) Należy określić zasady obrotu sadzeniakami poddanymi obróbce chemicznej, nadającymi się do upraw ekologicznych oraz ochrony genetycznych zasobów roślin w celu zachowania odmiany przez stosowanie na danym terenie odmian zagrożonych erozją genetyczną.
(14) Na pewnych warunkach i bez uszczerbku dla postanowień art. 14 Traktatu, należy przewidzieć dopuszczalne odstępstwa.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw powinny udzielać sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w związku z przeprowadzeniem kontroli.
(15) W celu zapewnienia, że zarówno wymogi odnoszące się do jakości sadzeniaków, jak i przepisy mające na celu zapewnienie możliwości identyfikacji (odmiany) są spełniane w trakcie sprzedaży, Państwa Członkowskie muszą wprowadzić przepisy w zakresie stosowania odpowiednich mechanizmów kontrolnych.
(16) Obrót sadzeniakami, które spełniają te wymagania, bez uszczerbku dla postanowień art. 30 Traktatu, nie powinien podlegać żadnym ograniczeniom poza przewidzianymi w przepisach wspólnotowych, z wyjątkiem przypadków, gdy przepisy wspólnotowe przewidują tolerancję w odniesieniu do chorób, szkodników i ich nosicieli.
(17) Powinny zostać wprowadzone przepisy zezwalające na sprzedaż na terytorium Wspólnoty sadzeniaków zebranych w państwach trzecich, pod warunkiem, że dają te same gwarancje, co sadzeniaki urzędowo kwalifikowane we Wspólnocie i spełniające wspólnotowe zasady.
(18) W okresach, w których występują trudności w uzyskaniu zapasów kwalifikowanych sadzeniaków różnych kategorii, sadzeniaki spełniające mniej rygorystyczne wymogi powinny być czasowo dopuszczone do obrotu, a także sadzeniaki należące do odmian niewłączonych do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub krajowego katalogu odmian.
(19) W celu zapewnienia, że sadzeniaki kwalifikowane w Państwach Członkowskich spełniają ustanowione wymogi oraz dla umożliwienia przyszłych porównań takich sadzeniaków z sadzeniakami pochodzącymi z państw trzecich, wspólnotowe testy porównawcze powinny zostać ustanowione w Państwach Członkowskich w celu zezwolenia na roczne kontrole post factum w odniesieniu do różnych kategorii sadzeniaków kwalifikowanych.
Powinno się zezwolić Państwom Członkowskim na wprowadzenie zakazu sprzedaży wszystkich lub niektórych odmian sadzeniaków pochodzących z innych Państw Członkowskich, jeśli testy porównawcze wykażą niedostateczne wyniki w ciągu kilku lat.
(20) Pożądane jest zorganizowanie czasowych doświadczeń w celu poszukiwania ulepszonych alternatyw dla niektórych przepisów ustalonych w niniejszej dyrektywie.
(21) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(22) Niniejsza dyrektywa nie może wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do produkcji w celu sprzedaży oraz do sprzedaży sadzeniaków na terytorium Wspólnoty.
Dyrektywa nie ma zastosowania do sadzeniaków przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "obrót" oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie na sprzedaż oraz różnego rodzaju rozdysponowanie, dostawę lub przekazanie mające na celu handlowe wykorzystanie przez osoby trzecie, z wynagrodzeniem lub bez.
Nie jest uważany za sprzedaż handel sadzeniakami nieprzeznaczonymi do handlowego wykorzystania odmiany, jak w przypadku następujących działań:
- dostarczenie sadzeniaków do urzędowego badania i organom kontrolnym,
- dostawy sadzeniaków usługodawcom w celu przetworzenia lub pakowania,
pod warunkiem, że usługodawca nie nabywa tytułu do sadzeniaków dostarczonych w ten sposób.
Pod pewnymi warunkami dostawa sadzeniaków do usługodawcy w celu produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do celów przemysłowych lub rozmnażanie sadzeniaków w tym celu nie jest uznawane za sprzedaż, chyba że usługodawca nie nabywa tytułu do sadzeniaków w ten sposób dostarczonych lub do produktu zbiorów.
Dostawca sadzeniaków przekazuje organowi kwalifikującemu kopię odpowiednich części umowy z usługodawcą. Umowa ta zawiera normy i warunki obecnie spełniane przez usługodawcę.
Warunki stosowania niniejszego przepisu są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2;
b) termin "sadzeniaki elitarne": oznacza bulwy ziemniaków,
i) które zostały wyprodukowane zgodnie z przyjętymi praktykami w zakresie zachowania odmiany i zdrowotności;
ii) które są przeznaczone głównie do produkcji sadzeniaków kwalifikowanych;
iii) które spełniają minimalne warunki ustanowione w załącznikach I i II dla sadzeniaków elitarnych; oraz
iv) które uznano w trakcie urzędowej kontroli za spełniające powyższe minimalne warunki;
c) termin "kwalifikowane sadzeniaki": oznacza bulwy ziemniaków,
i) które zostały wyprodukowane bezpośrednio z sadzeniaków elitarnych lub z sadzeniaków rozmnożenia wcześniejszego niż sadzeniaki elitarne, które uznano w trakcie kontroli urzędowej za spełniające warunki ustanowione dla sadzeniaków elitarnych;
ii) które są przeznaczone głównie do produkcji innej niż produkcja sadzeniaków;
iii) które spełniają minimalne warunki ustanowione w załącznikach I i II dla sadzeniaków kwalifikowanych; oraz
iv) które uznano w trakcie urzędowej kontroli za spełniające powyższe minimalne warunki;
d) termin "urzędowe działania": oznacza działania podjęte
i) przez władze krajowe; lub
ii) przez wszelkie osoby prawne podlegające bądź prawu publicznemu, bądź prawu prywatnemu, działające pod nadzorem państwa; lub
iii) w przypadku działań pomocniczych, które są przedmiotem kontroli Państwa, przez osoby fizyczne odpowiednio w tym celu zaprzysiężone,
pod warunkiem, że osoby wymienione w pkt i) i ii) nie czerpią żadnych osobistych korzyści z tych działań.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że sadzeniaki nie zostaną wprowadzone na rynek, chyba że zostały urzędowo kwalifikowane jak "sadzeniaki elitarne" lub "sadzeniaki kwalifikowane" lub spełniają minimalne warunki ustanowione w załącznikach I i II.
Państwa Członkowskie zapewnią, że sadzeniaki, które w trakcie obrotu nie spełnią minimalnych warunków określonych w załączniku II zostaną odsortowane.
Bulwy, które nie zostaną odrzucone zostaną wtedy poddane badaniu urzędowemu.
2.
Państwa Członkowskie mogą podzielić kategorie sadzeniaków, określone w art. 2 na klasy spełniające różne wymogi.
3.
Dla sadzeniaków, które zostały zakwalifikowane poniższe kwestie mogą zostać określone zgodnie z postępowaniem, o którym mowa w art. 25 ust. 2:
- wspólnotowe klasy,
- warunki, które mają zastosowanie do tych klas,
- oznaczenia, które mają zastosowanie do tych klas.
Państwa Członkowskie mogą określić zakres, w jakim będą stosowały wspólnotowe klasy w klasyfikacji ich własnej produkcji.
4.
Dla sadzeniaków produkowanych technikami mikrorozmnożenia, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy odnośnie do rozmiaru, poniższe kwestie mogą zostać określone zgodnie z postępowaniem, o którym mowa w art. 25 ust. 2:
- odstępstwo od szczególnych przepisów niniejszej dyrektywy,
- warunki, które mają zastosowanie do tych sadzeniaków,
- oznaczenia, które mają zastosowanie do tych sadzeniaków.
Artykuł 4
Nie naruszając art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie określają czy wyhodowane sadzeniaki pokoleń wcześniejszych niż sadzeniaki elitarne mogą zostać wprowadzone na rynek.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, odnośnie do minimalnych warunków określonych w załącznikach I i II nałożyć ostrzejsze wymogi odnośnie do kwalifikacji sadzeniaków produkowanych na swoim terytorium.
Artykuł 6
1.
Nie naruszając art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom ze swojego terytorium na wprowadzanie na rynek:
a) małych ilości sadzeniaków do celów naukowych lub prac selekcyjnych;
b) odpowiednich ilości sadzeniaków dla innych badań lub celów próbnych zakładając, że należą do odmian, dla których w danym Państwie Członkowskim złożono wniosek o wprowadzenie do katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego, takie upoważnienie może być przyznane tylko pod warunkiem, że zostały podjęte wszelkie właściwe działania mające na celu zapobieżenie niekorzystnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Dla oszacowania ryzyka środowiskowego przeprowadzanego w takim przypadku, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/53/WE.
2. Dla celów udzielania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 lit. b), zgodnie z postępowaniem określonym w art. 25 ust. 2 zostaną określone przepisy dotyczące obrotu opakowań oraz ilości i warunki udzielania przez Państwa Członkowskie takiego zezwolenia.
3.
Zezwolenie przyznane przed 14 grudnia 1998 r. przez Państwa Członkowskie producentom na swoim terytorium do celów określonych w ust. 1 pozostaje ważne na czas przyjęcia przepisów, o których mowa w ust. 2.
W związku z tym, wszystkie takie zezwolenia spełniają warunki określone zgodnie z ust. 2.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wymagają, by w celu kontroli bulw sadzeniaków wyprodukowanych na ich terytorium pobierano urzędowe próby zgodnie z właściwymi metodami.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, by sadzeniaki wyprodukowane na ich terytorium były, z powodów fitosanitarnych, oddzielane podczas produkcji od innych ziemniaków.
2.
Wymogi, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować działania mające na celu:
- oddzielenie produkcji sadzeniaków od innych ziemniaków,
- oddzielenie klasyfikowania, przechowywania, transportu i przeładunku sadzeniaków oraz innych ziemniaków.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają, że sadzeniaki nie są wprowadzane na rynek, jeśli zostały poddane działaniu inhibitorów kiełkowania.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że sadzeniaki nie mogą być wprowadzane na rynek, chyba że ich minimalna wielkość pozwala im na przejście przez sita o kwadratowych oczkach o wymiarach 25 × 25 mm.
W przypadku bulw, które są zbyt duże, by przejść przez sita o kwadratowych oczkach o wymiarach 35 × 35 mm, górne i dolne limity wielkości są wyrażane jako wielokrotność pięciu.
Maksymalna różnica wielkości pomiędzy bulwami w partii jest taka, by różnica pomiędzy rozmiarami kwadratowych oczek dwóch zastosowanych sit nie przekroczyła 25 mm.
Niniejsze normy klasyfikacji według wielkości lub wagi mogą ulegać zmianom zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
2.
Partia nie może zawierać wagowo więcej niż 3 % bulw mniejszych od wskazanego rozmiaru lub więcej niż 3 % bulw większych niż maksymalny wskazany rozmiar.
3.
Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do sadzeniaków wyprodukowanych na ich terytorium zmniejszyć jeszcze dozwoloną różnicę rozmiarów bulw w partii.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by sadzeniaki elitarne i sadzeniaki kwalifikowane były sprzedawane tylko w dostatecznie homogenicznych partiach oraz w zamkniętych opakowaniach lub kontenerach, które muszą być zaplombowane i muszą być zaopatrzone, zgodnie z art. 12 i 13, w pieczęć oraz oznaczenia.
Opakowania muszą być nowe, a kontener musi być czysty.
2.
Państwa Członkowskie mogą, w celu sprzedaży małych ilości konsumentowi finalnemu, wprowadzić wyłączenie ze stosowania przepisów ust. 1 w odniesieniu do pakowania, plombowania i oznaczania.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania i kontenery dla sadzeniaków elitarnych i sadzeniaków kwalifikowanych były plombowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez uszkodzenia systemu plombującego lub pozostawienia śladu próby uszkodzenia etykiety urzędowej, o której mowa w art. 13 ust. 1, bądź opakowania.
W celu zapewnienia zamknięcia system plombujący obejmuje przynajmniej urzędową etykietę lub przytwierdzoną urzędową plombę.
Środki, o których mowa powyżej w akapicie drugim nie są konieczne w przypadku gdy zastosowano system plombujący jednorazowego użytku.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 25 ust. 2 może zostać ustalone czy dany system plombujący spełnia przepisy niniejszego ustępu.
2.
Opakowania i kontenery, które zostały urzędowo zaplombowane, nie mogą być ponownie plombowane, bez względu na to czy ma to miejsce raz czy więcej razy, chyba że odbywa się to urzędowo lub pod nadzorem urzędowym.
Jeśli opakowania są ponownie plombowanie, na etykiecie, wymaganej na podstawie art. 13 ust. 1, podaje się informację o ponownym zaplombowaniu, ostatniej dacie zaplombowania oraz organie odpowiedzialnym za plombowanie.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki od stosowania ust. 1 w odniesieniu do małych opakowań zaplombowanych na ich terytorium.
Warunki odnoszące się do tych wyjątków mogą być określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania i kontenery sadzeniaków elitarnych oraz sadzeniaków kwalifikowanych:
a) były opatrzone na zewnątrz etykietą urzędową, która nie była wcześniej używana i która spełnia warunki ustanowione w załącznik III a ich dane szczegółowe były podane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Kolor etykiety jest biały dla sadzeniaków elitarnych i niebieski dla sadzeniaków kwalifikowanych.
Jeśli stosuje się etykietę z otworem na sznurek, jej zamocowanie we wszystkich przypadkach jest zabezpieczone urzędową pieczęcią.
Dopuszcza się zastosowanie urzędowych samoprzylepnych etykiet.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, nieścieralny nadruk na opakowaniu, danych wymaganych zgodnie ze wzorem etykiety może zostać dopuszczony pod nadzorem urzędowym;
b) zawierają dokument urzędowy w tym samym kolorze co etykieta, który podaje przynajmniej dane zamieszczone na etykiecie wymagane zgodnie z załącznikiem III część A ust. 3, 4 i 6.
Dokument ten jest sporządzany w taki sposób, by nie można go było pomylić z etykietą urzędową, o której mowa w lit. a).
Dokument ten nie jest wymagany, jeśli dane szczegółowe są nadrukowane w sposób nieścieralny na opakowaniu, lub jeśli stosuje się, zgodnie z przepisami lit. a), etykietę samoprzylepną lub etykietę z materiału odpornego na zniszczenie.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić odstępstwa od stosowania ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki związane ze stosowaniem tych odstępstw mogą być określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 14
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, w przypadkach innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, może zostać ustalone, by opakowania lub kontenery sadzeniaków elitarnych lub sadzeniaków kwalifikowanych były opatrzone etykietą dostawcy (może to być zarówno inna etykieta niż etykieta urzędowa, jak i może przybrać formę informacji dostawcy nadrukowanej na opakowaniu lub kontenerze). Dane szczegółowe, które mają być umieszczane na takich etykietach są również ustalane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 15
W przypadku sadzeniaków odmiany, która została genetycznie zmodyfikowana, wszelka etykieta lub dokument, urzędowy lub inny, który jest dołączony lub towarzyszy partii sadzeniaków, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, zawiera informację, że odmiana została zmodyfikowana genetycznie.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie wymagają, by wszelkie zabiegi chemiczne przeprowadzane na sadzeniakach elitarnych lub sadzeniakach kwalifikowanych były odnotowywane bądź na etykiecie urzędowej, bądź na etykiecie dostawcy oraz na opakowaniu lub wewnątrz niego lub na kontenerze.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by sadzeniaki, które są wprowadzane na rynek zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, bez względu na to czy chodzi o przepisy obowiązkowe czy fakultatywne, nie były przedmiotem jakichkolwiek ograniczeń w odniesieniu do ich cech, wymogów badawczych, sprzedaży i plombowania innych niż ustanowione w niniejszej lub innej dyrektywie.
2.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, może w zakresie sprzedaży sadzeniaków, na całym lub części terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich, zezwolić na zastosowanie bardziej rygorystycznych środków niż przewidziane w załącznikach I i II w odniesieniu do szkodników, które nie występują w tych regionach.
W przypadku zbliżającego się zagrożenia wprowadzeniem lub rozprzestrzenieniem się szkodników oraz do czasu wydania przez Komisję ostatecznego orzeczenia w tej sprawie, działania takie mogą być podjęte przez dane Państwo Członkowskie natychmiast po złożeniu przez nie wniosku.
Artykuł 18
Warunki, na jakich wyhodowane sadzeniaki pokoleń wcześniejszych niż sadzeniaki elitarne mogą być wprowadzane na rynek zgodnie z art. 4 ustala się następująco:
a) muszą być wyprodukowane zgodnie z przyjętymi praktykami zachowywania odmiany i zdrowotności;
b) muszą być przeznaczone głównie do produkcji sadzeniaków elitarnych;
c) muszą spełniać warunki minimalne ustalane dla sadzeniaków elitarnych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2;
d) wykazano w trakcie kontroli urzędowej, że spełniają minimalne warunki, o których mowa w lit. c);
e) muszą zostać umieszczone w opakowaniach lub kontenerach zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
f) opakowania lub kontenery muszą być opatrzone etykietą urzędową zawierającą przynajmniej następujące dane szczegółowe:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub ich odpowiednie skróty,
- numer identyfikacyjny producenta lub numer referencyjny partii,
- miesiąc i rok plombowania,
- nazwy botaniczne gatunków, podane przynajmniej po łacinie, które mogą być zamieszczone w formie skróconej oraz bez nazwisk autorów, lub nazwa pospolita lub obie,
- odmianę podaną przynajmniej po łacinie,
- opis "wstępnych sadzeniaków elitarnych".
Etykieta jest biała z poprzecznym fioletowym paskiem.
Artykuł 19
Do celów poszukiwania ulepszonych alternatyw dla niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, innych niż przepisy odnoszące się do zdrowotności roślin można zadecydować, pod pewnymi warunkami, o przeprowadzeniu czasowych doświadczeń na poziomie wspólnotowym zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 25 ust. 2.
W ramach tych doświadczeń Państwa Członkowskie mogą być zwolnione z niektórych obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Zakres zwolnienia jest określany w odniesieniu do przepisów, których dotyczy.
Okres trwania doświadczenia nie może przekroczyć siedmiu lat.
Artykuł 20
1.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2 Komisja może zabronić, częściowo lub w całości, sprzedaży sadzeniaków zebranych w danym obszarze Wspólnoty, jeśli potomstwo z urzędowo pobranych próbek sadzeniaków elitarnych lub kwalifikowanych zebranych na tym obszarze oraz uprawiane na jednym lub więcej wspólnotowych pól testowych w ciągu trzech kolejnych lat znajdowało się na znacząco niższym poziomie niż warunki minimalne ustanowione w załącznik I ust. 1 lit. c), ust. 3 i 4.
Spełnienie minimalnych warunków ustanowionych w załączniku I może również być sprawdzone poprzez testy porównawcze.
2.
Wszelkie działania podjęte na podstawie ust. 1 są odwoływane przez Komisję natychmiast po ustaleniu z odpowiednią pewnością, że sadzeniaki elitarne i kwalifikowane zebrane na danym obszarze Wspólnoty spełnią w przyszłości minimalne warunki, o których mowa w ust. 1.
3.
Podejmuje się niezbędne uzgodnienia, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 25 ust. 2, w odniesieniu do stosowania testów porównawczych.
Sadzeniaki zebrane w państwach trzecich mogą być objęte testami porównawczymi.
Artykuł 21
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala czy sadzeniaki zebrane w państwie trzecim i dostarczające te same gwarancje w odniesieniu do cech i przyjętych rozwiązań odnośnie do kontroli, mającej na celu zapewnienie tożsamości, rozwiązań w zakresie sprzedaży i kontroli, odpowiadają pod tymi względami sadzeniakom elitarnym lub kwalifikowanym, zebranym na terenie Wspólnoty i spełniającym przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Do czasu podjęcia przez Radę decyzji zgodnie z ust. 1 Państwa Członkowskie mogą same podejmować takie decyzje.
Prawo to wygasa z dniem 1 lipca 1975 r.
3.
Państwa Członkowskie mogą niniejszym przedłużyć do 31 marca 2002 r. okres ważności decyzji podejmowanych zgodnie z ust. 2. Rozumie się, że te decyzje mogą być wyłącznie podejmowane zgodnie z obowiązkiem Państwa Członkowskiego w ramach wspólnych zasad w sprawie zdrowotności roślin ustanowionych dyrektywą Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzeniu na teren Wspólnoty szkodników roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenieniu na terenie Wspólnoty [6].
Okres określony w pierwszym akapicie może być przedłużony w odniesieniu do państw trzecich zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2, w przypadku gdy dostępne informacje nie pozwalają na wprowadzenie ustaleń zgodnie z ust. 1 oraz na taki okres czasu, w jakim informacje te nie pozwalają na podjęcie takich ustaleń.
4.
Ustęp 1 i 2 mają również zastosowanie w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich od daty ich przystąpienia do daty, kiedy to mają one wprowadzić w życie ustawy, rozporządzenia lub przepisy administracyjne niezbędne do wypełnienia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
1.
W celu zniesienia wszelkich czasowych utrudnień w ogólnej dostawie sadzeniaków elitarnych lub kwalifikowanych, które wystąpiłyby we Wspólnocie i nie mogłyby być w żaden inny sposób rozwiązane, można zadecydować zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, że Państwa Członkowskie zezwalają na określony okres czasu na sprzedaż na terenie Wspólnoty ilości niezbędnych do rozwiązania trudności z dostawą sadzeniaków kategorii objętej mniej rygorystycznymi wymogami lub sadzeniaków odmian niewłączonych do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub do krajowego katalogu odmian Państw Członkowskich.
2.
W odniesieniu do kategorii sadzeniaków danej odmiany, urzędową etykietą jest etykieta przewidziana dla odpowiadającej jej kategorii; w odniesieniu do sadzeniaków odmian niewłączonych do powyższych katalogów etykieta urzędowa jest koloru brązowego.
Etykieta we wszystkich takich przypadkach zawiera informację, że sadzeniaki, o których mowa, należą do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie kontroli urzędowych w odniesieniu do sprzedaży sadzeniaków, przynajmniej w sposób losowy, w celu sprawdzenia zgodności z wymogami i warunkami niniejszej dyrektywy.
2.
Bez naruszenia swobody przepływu sadzeniaków na terenie Wspólnoty, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, że w trakcie sprzedaży ilości przekraczających dwa kilogramy sadzeniaków przywożonych z państw trzecich, są im przekazywane następujące dane szczegółowe:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj produkcji i organ kontrolujący;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość sadzeniaków ziemniaków.
Sposób, w jaki te dane szczegółowe muszą być przedstawione może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 24
Zmiany wnoszone do treści załączników w świetle rozwoju naukowego lub technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. nasion i materiału rozmnożeniowego w rolnictwie, ogrodnictwie i leśnictwie, ustanowiony w art. 1 decyzji Rady 66/399/EWG [7].
2.
W przypadku, gdy czynione jest odwołanie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE jest ustalany na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 26
Jeśli nie ustalono inaczej w załącznikach I i II w odniesieniu do tolerancji dla chorób, szkodników i ich wektorów, niniejsza dyrektywa, bez wpływu na przepisy prawa krajowego, jest uzasadniona z przyczyn ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin lub ochrony własności przemysłowej lub handlowej.
Artykuł 27
1.
Szczególne warunki mogą być ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, w celu uwzględnienia rozwoju w obszarach:
a) warunków, na jakich sadzeniaki poddawane zabiegom chemicznym mogą być wprowadzane do sprzedaży;
b) warunków, na jakich sadzeniaki mogą być sprzedawane w odniesieniu do przechowywania na miejscu oraz właściwego wykorzystania genetycznych zasobów roślin, które są powiązane ze szczególnym naturalnym lub półnaturalnym środowiskiem i są zagrożone erozją genetyczną;
c) warunków, na jakich sadzeniaki właściwe do produkcji organicznej mogą być sprzedawane.
2.
Szczególne warunki określone w ust. 1 lit. b) zawierają następujące kwestie:
a) pochodzenie sadzeniaków tych gatunków jest znane i zakwalifikowane przez właściwy organ w każdym Państwie Członkowskim dla sprzedaży na określonych obszarach;
b) odpowiednie ograniczenia ilościowe.
Artykuł 28
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 29
Dyrektywa 66/403/EWG, zmieniona aktami określonymi w załączniku IV część A, traci moc, bez wpływu na zobowiązania Państw Członkowskich w odniesieniu do terminu transpozycji powyższych aktów określonych w załączniku IV część B.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są rozumiane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku V.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 31
Dyrektywa Rady 2002/57/WE
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [2] została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób [3].
Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga ujednolicenia.
(2) Wytwarzanie roślin oleistych i roślin włóknistych zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Zadowalające wyniki w uprawie roślin oleistych i roślin włóknistych w dużej mierze zależą od stosowania odpowiedniego materiału siewnego.
(4) Większa wydajność uprawy roślin oleistych i roślin włóknistych we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady.
Wspólny Katalog Odmian Gatunków Roślin Rolniczych został ustanowiony w dyrektywie Rady 2002/53/WE [4].
(5) Istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitego systemu kwalifikacji we Wspólnocie w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas stosowania takich systemów w Państwach Członkowskich oraz wypracowanych w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.
W kontekście konsolidacji rynku wewnętrznego wspólnotowy system obejmujący wytwarzanie materiału siewnego z uwzględnieniem obrotu oraz obrotu wewnętrznego we Wspólnocie nie powinien stwarzać Państwom Członkowskim możliwości stosowania jednostronnych odstępstw od zasad przyjętych w ramach systemu w sposób, który mógłby utrudnić swobodny przepływ materiału siewnego w obrębie Wspólnoty.
(6) Z reguły materiał siewny roślin oleistych i włóknistych powinien zostać dopuszczony do sprzedaży jedynie, jeśli został urzędowo przebadany i zakwalifikowany jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny zgodnie z zasadami kwalifikacji.
Wybór terminów "elitarny materiał siewny" oraz "kwalifikowany materiał siewny" jest oparty na już istniejącej terminologii międzynarodowej.
Powinno się umożliwić, z zastosowaniem szczególnych warunków, wprowadzenie na rynek wyhodowanego materiału siewnego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz materiał siewny o parametrach wymaganych.
(7) Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do materiału siewnego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
(8) W celu poprawy nie tylko genetycznej jakości wspólnotowych roślin oleistych i włóknistych, ale również ich zewnętrznych cech, należy ustanowić pewne wymagania, odnoszące się do czystości analitycznej oraz zdolności kiełkowania.
(9) W celu zapewnienia tożsamości materiału siewnego należy wprowadzić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży.
W tym celu etykiety powinny zawierać szczegółowe dane niezbędne zarówno do urzędowej weryfikacji, jak i dla informowania użytkownika oraz powinny jasno pokazywać istotę wspólnotowej kwalifikacji kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii.
(10) Należy określić zasady obrotu materiałem siewnym poddawanym obróbce chemicznej, nadającym się do upraw ekologicznych, jak również ochrony przez stosowanie na danym terenie odmian zagrożonych erozją genetyczną.
(11) Na pewnych warunkach i bez uszczerbku dla postanowień art. 14 Traktatu należy przewidzieć dopuszczalne odstępstwa.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw powinny sobie wzajemnie pomagać w związku z przeprowadzeniem kontroli.
(12) W celu zapewnienia, że zarówno wymogi odnośnie do jakości materiału siewnego, jak i przepisy mające na celu zapewnienie tożsamości są spełniane w sprzedaży, Państwa Członkowskie powinny przewidzieć właściwe mechanizmy kontrolne.
(13) Obrót materiałem siewnym, który spełnia te wymagania, bez uszczerbku dla postanowień art. 30 Traktatu, nie powinien podlegać żadnym ograniczeniom poza przewidzianymi w przepisach wspólnotowych.
(14) Z zachowaniem określonych warunków materiał siewny rozmnażany w innym państwie z elitarnego materiału siewnego zakwalifikowanego w Państwie Członkowskim powinien zostać zakwalifikowany jako materiał siewny rozmnażany w tym Państwie Członkowskim.
(15) Należy wprowadzić przepisy pozwalające na sprzedaż we Wspólnocie materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych, które zostały zebrane w państwach trzecich jedynie, jeśli taki materiał siewny daje te same gwarancje co oficjalnie zakwalifikowany materiał siewny lub został oficjalnie zakwalifikowany jako materiał siewny handlowy na terenie Wspólnoty oraz jest zgodny z przepisami wspólnotowymi.
(16) W okresach gdy występują trudności z zapewnieniem dostaw kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii, materiał siewny o gorszej jakości powinien być czasowo dopuszczony do sprzedaży, podobnie jak materiał siewny odmian niewłączonych do wspólnego katalogu lub do krajowego katalogu odmian.
(17) W celu zharmonizowania metod technicznych kwalifikacji stosowanej w Państwach Członkowskich oraz w celu zapewnienia dokonywania porównań pomiędzy materiałem siewnym kwalifikowanym we Wspólnocie oraz materiałem siewnym pochodzącym z państw trzecich należy ustanowić wspólnotowe testy porównawcze w Państwach Członkowskich pozwalające na coroczne przeprowadzanie kontroli post factum w odniesieniu do różnych kategorii "kwalifikowanego materiału siewnego".
(18) Pożądanym jest zorganizowanie tymczasowych doświadczeń w celu poszukiwania udoskonalonych alternatywnych rozwiązań dla niektórych przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(19) Jeśli niektóre gatunki materiału siewnego nie są zazwyczaj rozmnażane lub sprzedawane na terytorium danego Państwa Członkowskiego, powinny zostać wprowadzone przepisy zwalniające to Państwo Członkowskie z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do tych gatunków, zgodnie z procedurą Stałego Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
(20) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(21) Niniejsza dyrektywa nie może wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku VI, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produkcji w celu wprowadzania do obrotu oraz w celu obrotu we Wspólnocie materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, przeznaczonym do produkcji rolnej, a nie do celów ozdobnych.
Dyrektywa nie ma zastosowania do materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obrót" oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie na sprzedaż oraz różnego rodzaju rozdysponowanie, dostawę lub przekazanie mające na celu handlowe wykorzystanie przez osoby trzecie, z wynagrodzeniem lub bez.
Obrót materiałem siewnym nie mający na celu handlowego wykorzystania danej odmiany, jak na przykład następujących czynności, nie uważa się za obrót:
- dostarczenie materiału siewnego do urzędowych badań i organom kontrolnym,
- dostarczenie materiału siewnego usługodawcom w celu przetwarzania lub pakowania, z zastrzeżeniem, że dany usługodawca nie nabywa tytułu do dostarczonego w ten sposób materiału siewnego.
Dostarczenie materiału siewnego usługodawcom, pod pewnymi warunkami, w celu produkcji niektórych surowców rolniczych przeznaczonych do celów przemysłowych lub do rozmnożenia materiału siewnego do tegoż celu, nie jest uważane za obrót, jeżeli usługodawca nie nabywa tytułu ani do materiału siewnego dostarczonego w ten sposób, ani do plonów.
Dostawca materiału siewnego dostarcza organom kwalifikującym egzemplarz odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, która zawiera odpowiednie normy i warunki, które spełnia obecnie dostarczony materiał siewny.
Warunki stosowania niniejszego przepisu zostaną ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2;
b) "rośliny oleiste i włókniste"
oznaczają rośliny następujących rodzajów i gatunków:
Arachis hypogaea L. _BAR_ Orzech ziemny _BAR_
Brassica juncea (L.) oraz Czern. et Cosson _BAR_ Gorczyca sarepska _BAR_
Brassica napus L. (partim) _BAR_ Rzepak ozimy i jary _BAR_
Brassica nigra (L.)
Koch _BAR_ Gorczyca czarna _BAR_
Brassica rapa L. var. silvestris (Lam.)
Briggs _BAR_ Rzepa _BAR_
Cannabis sativa L. _BAR_ Konopie _BAR_
Carthamus tinctorius L. _BAR_ Saflor _BAR_
Carum carvi L. _BAR_ Kminek zwyczajny _BAR_
Glycine max (L.)
Merr. _BAR_ Soja zwyczajna _BAR_
Gossypium spp. _BAR_ Bawełna _BAR_
Helianthus annuus L. _BAR_ Słonecznik _BAR_
Linum usitatissimum L. _BAR_ Len zwyczajny _BAR_
Papaver somniferum L. _BAR_ Mak _BAR_
Sinapis alba L. _BAR_ Gorczyca biała; _BAR_
c) "elitarny materiał siewny" (odmiany inne niż mieszańce słonecznika) oznacza materiał siewny
i) wyprodukowany pod nadzorem hodowcy, zgodnie z przyjętą praktyką zachowania danej odmiany;
ii) przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
iii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 22, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; i
iv) który po urzędowym badaniu został uznany za odpowiadający wyżej wymienionym warunkom;
d) "elitarny materiał siewny" (mieszańce słonecznika):
1. "elitarny materiał siewny rodów wszczepionych" oznacza materiał siewny
i) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 5, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
ii) który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania;
2. "elitarny materiał siewny pojedynczych odmian mieszańca" oznacza materiał siewny
i) który jest przeznaczony do produkcji trójliniowych odmian mieszańca lub podwójnych odmian mieszańca;
ii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 5, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego oraz
iii) który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania;
e) "kwalifikowany materiał siewny" (rzepa, gorczyca sarepska, rzepak, konopie dwupienne, szafran, gorczyca czarna, kminek zwyczajny, słonecznik zwyczajny, mak, gorczyca biała) oznacza materiał siewny
i) wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, który spełnia, co zostało stwierdzone w wyniku urzędowego badania, warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
ii) przeznaczony głównie do produkcji roślin oleistych i włóknistych;
iii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 5 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego;
iv) - który spełnia, co zostało stwierdzone w wyniku urzędowego badania, wyżej wymienione warunki, lub
- który, w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, uznano za spełniający te warunki w wyniku urzędowych badań bądź w ramach urzędowego nadzoru;
f) "kwalifikowany materiał siewny pierwszego rozmnożenia" (orzech ziemny, konopie dwupienne, len, materiał siewny lnu, materiał siewny soi, bawełna) oznacza materiał siewny
i) który został wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz który może spełnić wymogi i w trakcie urzędowego badania wykazano, że spełnia wymogi ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
ii) który jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego z kategorii "kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia" bądź "kwalifikowanego materiału siewnego drugiego rozmnożenia", bądź, gdzie stosowne, "kwalifikowanego materiału siewnego trzeciego rozmnożenia" lub dla celów innych niż produkcja roślin oleistych i włóknistych;
iii) który spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
iv) - który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania, lub
- który, w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, uznano za spełniający te warunki w wyniku urzędowych badań bądź w ramach urzędowego nadzoru;
g) "kwalifikowany materiał siewny, drugiego rozmnożenia" (orzech ziemny, len, materiał siewny lnu, materiał siewny soi, bawełna) oznacza materiał siewny,
i) który został wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz który może spełnić wymogi oraz w odniesieniu do którego w trakcie urzędowego badania wykazano, że spełnia wymogi ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
ii) który jest przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych bądź, gdzie stosowne, który jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny trzeciego rozmnożenia";
iii) który spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
iv) - który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania, lub
- który, w przypadku warunków ustanowionych w załącznikach I, uznano za spełniający te warunki w wyniku urzędowych badań bądź w ramach urzędowego nadzoru;
h) "kwalifikowany materiał siewny drugiego rozmnożenia" (konopie dwupienne) oznacza materiał siewny
i) który został wyprodukowany bezpośrednio z kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia, który został ustanowiony i urzędowo skontrolowany w szczególnym celu produkcji kwalifikowanego materiału siewnego drugiego rozmnożenia;
ii) który jest przeznaczony do produkcji konopi zbieranych w okresie kwitnienia;
iii) który spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
iv) - który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania, lub
- który, w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, uznano za spełniający te warunki w wyniku urzędowych badań bądź w ramach urzędowego nadzoru;
i) "kwalifikowany materiał siewny trzeciego rozmnożenia" (len, siemię lniane) oznacza materiał siewny
i) który został wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz który może spełnić wymogi oraz w odniesieniu do którego w trakcie urzędowego badania wykazano, że spełnia wymogi ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
ii) który jest przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych;
iii) który spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
iv) - który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania, lub
- który, w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, uznano za spełniający te warunki w wyniku urzędowych badań bądź w ramach urzędowego nadzoru;
j) "handlowy materiał siewny" oznacza materiał siewny
i) który zidentyfikowano jako należący do danego gatunku;
ii) który, z zastrzeżeniem przepisów art. 5 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załączniku II dla handlowego materiału siewnego; oraz
iii) który uznano za spełniający powyższe warunki w trakcie urzędowego badania;
k) "działania urzędowe" oznacza działania podjęte
i) przez władze państwowe; bądź
ii) przez wszystkie osoby prawne podlegające prawu publicznemu lub prawu prywatnemu, działające z upoważnienia państwa, bądź
iii) w przypadku działań pomocniczych, które również podlegają kontroli państwowej, przez wszelkie osoby fizyczne należycie w tym celu zaprzysiężone,
pod warunkiem że osoby wymienione w pkt ii) i iii) nie czerpią żadnych osobistych korzyści z tych działań.
2. Zmiany dokonywane na liście gatunków określonej w ust. 1 lit. b) są wprowadzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
3.
Różne rodzaje odmian, w tym komponenty, zaakceptowane do kwalifikacji zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy mogą być określone i zdefiniowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie mogą:
a) w przypadku lnu lub materiału siewnego lnu zawrzeć kilka generacji w kategorii elitarnego materiału siewnego oraz podzielić tę kategorię na generacje;
b) zapewnić, by urzędowe badania sprawdzające zgodność z warunkami ustanowionymi w załączniku II część I ust. 4 dla odmiany Brassica napus nie były przeprowadzane na wszystkich partiach w trakcie kwalifikacji, chyba że istnieje wątpliwość czy spełniono warunki.
5.
Jeśli przeprowadzane są badania pod nadzorem urzędowym określone w ust. 1 lit. e) ppkt iv) tiret drugie, ust. 1 lit. h) ppkt iv) tiret drugie oraz ust. 1 lit. j) ppkt iv) tiret drugie powinny zostać spełnione następujące wymogi:
a) inspektorzy:
i) posiadają odpowiednie kwalifikacje techniczne;
ii) nie czerpią żadnych osobistych korzyści z przeprowadzenia kontroli;
iii) posiadają urzędowe licencje wydane przez organ kwalifikujący materiał siewny w danym Państwie Członkowskim, a licencjonowanie obejmuje bądź zaprzysiężenie inspektorów, bądź podpisanie przez inspektorów zobowiązania do przestrzegania zasad urzędowego przeprowadzania badań;
iv) przeprowadzają kontrole pod nadzorem urzędowym zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do urzędowego badania;
b) materiał siewny będący przedmiotem kontroli jest wyhodowany z materiału siewnego, który został poddany urzędowej kontroli post factum, której wyniki okazały się zadowalające:
c) proporcja materiału siewnego zbóż jest sprawdzana przez inspektorów urzędowych.
Proporcja ta wynosi 10 % dla zbóż samopylnych i 20 % dla zbóż zapylanych krzyżowo lub dla tych gatunków, dla których Państwa Członkowskie zapewniają laboratorium urzędowe do testowania materiału siewnego z zastosowaniem procedur morfologicznych, fizjologicznych oraz, gdzie stosowne, biochemicznych w celu zidentyfikowania odmiany i ustalenia czystości wynoszącej odpowiednio 5 % i 15 %;
d) proporcja próbek pobieranych z partii materiału siewnego zebranych z roślin nasiennych jest ustalana dla urzędowego badania post factum, a gdzie to stosowne, dla laboratorium urzędowego testującego materiał siewny w odniesieniu do tożsamości i czystości odmian.
Państwa Członkowskie ustalają kary, które mają zastosowanie w przypadku naruszenia zasad wymienionych w pierwszym akapicie, regulujących przeprowadzanie badań pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne do naruszenia i odstraszające.
Kary mogą obejmować wycofanie uznania, określonym w lit. a) ppkt iii) akapit pierwszy, licencjonowanym inspektorom, którzy uznani zostaną za winnych umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniami naruszenia zasad rządzących badaniami urzędowymi.
Wszelka kwalifikacja badanego materiału siewnego zostanie unieważniona w przypadku takiego naruszenia, chyba że możliwe jest wykazanie, że materiał siewny wciąż spełnia odpowiednie wymogi.
6.
Dalsze działania, które mają zastosowanie przy przeprowadzaniu badań pod nadzorem urzędowym, mogą być podjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 25 ust. 2.
Dopóki nie zostaną zatwierdzone takie środki, warunki określone w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG [6] mają zastosowanie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny:
Brassica napus L. (partim)
Brassica rapa L. var. silvestris (Lam.)
Briggs
Cannabis sativa L.
Carthamus tinctorius L.
Carum carvi L.
Gossypium spp.
Helianthus annuus L.
Linum usitatissimum L. (partim) - len, siemię lniane
nie może być wprowadzony na rynek, jeśli nie został zakwalifikowany urzędowo jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny roślin oleistych i włóknistych innych niż wymienione w ust. 1 nie może być wprowadzony na rynek, jeśli nie został zakwalifikowany urzędowo jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny", lub jeśli nie jest handlowym materiałem siewnym.
3.
Możliwe jest zapewnienie, że zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2 po określonych datach materiał siewny roślin oleistych i włóknistych innych niż wymienione w ust. 1 nie może być wprowadzony na rynek, jeśli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że badania urzędowe są przeprowadzane zgodnie z obecnie obowiązującymi międzynarodowymi metodami, o ile takie metody istnieją.
Artykuł 4
Niezależnie od przepisów art. 3 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- wyhodowany materiał siewny generacji wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, oraz
- materiał siewny o parametrach wymaganych, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem, że zapewniona jest tożsamość materiału siewnego, może być wprowadzany na rynek.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, w drodze derogacji przepisów art. 3:
a) zezwolić na urzędową kwalifikację i sprzedaż elitarnego materiału siewnego, który nie spełnia warunków dotyczących kiełkowania ustanowionych w załączniku II; w tym celu podejmowane są wszystkie niezbędne środki zapewniające, że dostawca gwarantuje podanie informacji odnośnie do zdolności kiełkowania na specjalnej etykiecie zawierającej jego nazwę i adres oraz numer referencyjny partii materiału siewnego;
b) w celu szybkiego zaopatrzenia w materiał siewny, bez względu na fakt, że urzędowa kontrola sprawdzająca zgodność z warunkami ustanowionymi w załączniku II dotycząca zdolności kiełkowania nie została przeprowadzona, mogą zezwolić na urzędową kwalifikację lub zatwierdzenie i sprzedaż pierwszemu nabywcy kupującego materiał siewny należący do kategorii "elitarny materiał siewny", "kwalifikowany materiał siewny" wszystkich kategorii lub "handlowy materiał siewny".
Kwalifikacja lub zatwierdzenie są przyznawane jedynie po przedstawieniu wstępnego raportu analitycznego dotyczącego materiału siewnego oraz pod warunkiem, że nazwa i adres pierwszego odbiorcy są podane; podejmowane są wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że dostawca gwarantuje zdolność kiełkowania stwierdzoną we wstępnej analizie; informacja odnośnie do zdolności kiełkowania jest podawana do celów sprzedaży na specjalnych etykietach zawierających nazwę i adres dostawcy oraz numer referencyjny partii.
Niniejsze przepisy nie mają zastosowania do materiału siewnego przywożonego z państw trzecich, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów art. 18 w odniesieniu do rozmnażania poza terytorium Wspólnoty.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstwa, o którym mowa bądź w lit. a) bądź b) udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej.
Artykuł 6
1.
Niezależnie od przepisów art. 3 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na swoim terytorium na zastosowanie procedur mających na celu wprowadzenie na rynek:
a) niewielkich ilości materiału siewnego do szczególnych celów lub prac selekcyjnych;
b) odpowiednich ilości materiału siewnego do innych testów lub badań, pod warunkiem że należą do odmian, w odniesieniu do których złożony został w danym Państwie Członkowskim wniosek o wpisanie do katalogu.
W przypadku materiału modyfikowanego genetycznie takie upoważnienie może być przyznane jedynie jeśli zostały podjęte odpowiednie środki w celu uniknięcia niepożądanego wpływu na zdrowie ludzkie i środowisko.
W celu przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego z tym związanego stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/53/WE.
2. Cele w jakich upoważnienie określone w ust. 1 lit. b) może być udzielone, przepisy dotyczące oznaczania opakowań oraz ilości i warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą udzielić takiego upoważnienia, są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
3.
Upoważnienia przyznane przed dniem 14 grudnia 1998 r. przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium w celach określonych w ust. 1 pozostają w mocy do czasu określenia przepisów, o których mowa w ust. 2.
Po tym okresie wszystkie takie upoważnienia będą uwzględniały przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do warunków ustanowionych w załącznikach I i II nałożyć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne wymagania odnośnie do kwalifikacji materiału siewnego oraz nakazać badania handlowego materiału siewnego produkowanego na ich terytorium.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają, że opis genealogicznych składników, który może być wymagany jest, jeśli zażyczy sobie tego hodowca, traktowany jako poufny.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają by w celu sprawdzania odmian, badania materiału siewnego do kwalifikacji oraz badania handlowego materiału siewnego próbki były pobierane pod urzędowym nadzorem zgodnie z właściwymi metodami.
2.
W celu badania materiału siewnego do kwalifikacji i badania handlowego materiału siewnego próbki powinny być pobierane z homogenicznych partii; maksymalna waga partii i minimalna waga próbki są podane w załączniku III.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by elitarny materiał siewny, kwalifikowany materiał siewny wszystkich kategorii oraz handlowy materiał siewny były sprzedawane jedynie w dostatecznie homogenicznych partiach oraz w zaplombowanych opakowaniach opatrzonych, zgodnie z art. 11 i 12 systemem plombującym i oznaczeniami.
2.
W przypadku sprzedaży małych ilości ostatecznemu konsumentowi Państwa Członkowskie mogą zapewnić możliwość wyłączenia ze stosowania ust. 1 w odniesieniu do pakowania, plombowania i znakowania.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich kategorii oraz handlowego materiału siewnego były urzędowo zaplombowane w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu plombującego lub pozostawienia dowodu próby naruszenia bądź urzędowej etykiety przewidzianych w art. 12 ust. 1, bądź opakowania.
W celu zapewnienia zaplombowania system plombujący powinien obejmować przynajmniej etykietę urzędową bądź przybicie pieczęci urzędowej.
Środki przewidziane w akapicie drugim powyżej nie są konieczne, gdy stosuje się jednorazowy system plombujący.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 można ustalić, czy dany system plombujący jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
2.
Opakowania, które zostały urzędowo zaplombowane, nie mogą być otwierane, bez względu na to czy ma to miejsce raz, czy więcej razy, chyba że otwarcie jest dokonywane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem.
Jeśli opakowania są otwarte, na etykiecie wymaganej w art. 12 ust. 1 zaznacza się fakt otwarcia, ostatnią datę otwarcia oraz nazwę instytucji odpowiedzialnej za działanie.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki od ust. 1 w przypadku małych opakowań zaplombowanych na ich terytorium.
Warunki odnoszące się do tych wyjątków mogą być określone zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich kategorii oraz handlowego materiału siewnego:
a) były opatrzone na zewnątrz urzędowymi etykietami, które wcześniej nie zostały użyte, które spełniają warunki ustanowione w załączniku IV oraz na których podane są informacje w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Kolor etykiety powinien być biały dla elitarnego materiału siewnego, niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia i brązowy dla handlowego materiału siewnego.
Jeśli stosuje się etykietę z otworem na sznurek, jej umocowanie powinno być opatrzone pieczęcią.
Jeśli w przypadkach objętych art. 5 lit. a) elitarny materiał siewny nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania, należy ten fakt odnotować na etykiecie.
Dopuszcza się zastosowanie urzędowych samoprzylepnych etykiet.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust., dopuszcza się w zależności od modelu etykiety zastosowanie pod nadzorem urzędowym na opakowaniach nieścieralnego druku;
b) zawierały urzędowy dokument, tego samego koloru co etykieta, podający przynajmniej informacje wymagane w załączniku IV część A lit. a) ust. 4, 5 i 6, a w przypadku handlowego materiału siewnego – w lit. b) ust. 2, 5 i 6.
Dokument ten sporządza się w taki sposób, by nie można było go pomylić z etykietą urzędową, o której mowa w lit. a).
Dokument ten nie jest wymagany, jeśli informacja jest wydrukowana w sposób nieścieralny na opakowaniu lub jeśli, zgodnie z przepisami lit. a), stosuje się etykietę samoprzylepną lub nierozrywalny materiał.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od stosowania ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki odnoszące się do tych odstępstw mogą zostać określone zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do wymagania, by materiał siewny roślin oleistych i włóknistych, który wykazywany jest jako przeznaczony do celów innych niż produkcja rolna, nie był wprowadzany na rynek, chyba że jest to zaznaczone na etykiecie.
Artykuł 13
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2 można ustanowić, że Państwo Członkowskie może wymagać w przypadkach innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, by opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich kategorii i handlowego materiału siewnego były opatrzone etykietą dostawcy (która może być zarówno odrębną etykietą w odniesieniu do etykiety urzędowej, jak i przybrać formę informacji dostawcy wydrukowanej na opakowaniu). Dane szczegółowe umieszczane na takiej etykiecie są również ustalane zgodnie z procedurą, określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 14
W przypadku materiału siewnego odmiany, która została zmodyfikowana genetycznie, wszelkie etykiety lub dokumenty urzędowe lub inne, które są przyczepiane bądź towarzyszą partii materiału siewnego powinny, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, jasno wskazywać, że dana odmiana została zmodyfikowana genetycznie.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wymagają, by zabiegi chemiczne przeprowadzane na elitarnym materiale siewnym, kwalifikowanym materiale siewnym wszystkich kategorii lub handlowym materiale siewnym były odnotowywane na etykiecie urzędowej lub etykiecie dostawcy na opakowaniu lub wewnątrz niego.
Artykuł 16
Do celów poszukiwania lepszych alternatywnych rozwiązań do niektórych przepisów wymienionych w niniejszej dyrektywie można zadecydować pod pewnymi warunkami o przeprowadzeniu tymczasowych doświadczeń na poziomie wspólnotowym zgodnie z przepisami określonymi w art. 25 ust. 2.
W ramach takich doświadczeń Państwa Członkowskie mogą być zwolnione z obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Zasięg zwolnienia jest definiowany w odniesieniu do przepisów, których dotyczy.
Czas trwania doświadczenia nie może przekroczyć siedmiu lat.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny, który jest wprowadzany na rynek zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub opcjonalnie, nie jest przedmiotem żadnych ograniczeń obrotu w odniesieniu do ich cech, wymogów badawczych, sprzedaży i pieczętowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub jakiejkolwiek innej dyrektywie.
Artykuł 18
Warunki, na jakich materiał siewny wyhodowany z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny może być wprowadzony na rynek zgodnie z tiret pierwszym art. 4, są następujące:
a) muszą one być poddane urzędowej kontroli przeprowadzanej przez organ kwalifikujący zgodnie z przepisami, które mają zastosowanie do kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) muszą być opakowane zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
c) opakowania muszą zawierać etykietę urzędową podającą przynajmniej następujące dane szczegółowe:
- organ kwalifikujący oraz Państwo Członkowskie lub ich odpowiednie skróty,
- numer referencyjny partii,
- miesiąc i rok zaplombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki do celów kwalifikacji,
- gatunki, wskazane przynajmniej poprzez podanie nazwy botanicznej,
- odmiany podanej przynajmniej po łacinie,
- opis wstępnego elitarnego materiału siewnego,
- liczbę rozmnożeń poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny pierwszego rozmnożenia".
Etykieta powinna być biała z poprzecznym fioletowym paskiem.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny roślin oleistych i włóknistych
- który został wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia, urzędowo zakwalifikowanego w jednym lub więcej Państw Członkowskich bądź w państwie trzecim, któremu przyznano ekwiwalent na mocy z art. 20 lit. b) lub który wyprodukowano bezpośrednio ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo zakwalifikowanego w danym Państwie Członkowskim z elitarnym materiałem siewnym urzędowo zakwalifikowanym w tym państwie trzecim, oraz
- które zostały zebrane w Państwie Członkowskim,
na wniosek i bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2002/53/WE są zakwalifikowane urzędowo jako kwalifikowany materiał siewny w każdym Państwie Członkowskim, jeśli materiał siewny ten był przedmiotem oceny polowej spełniającej wymogi ustalone w załączniku I dla odnośnej kategorii oraz jeśli badanie urzędowe wykazało, że warunki ustanowione w załączniku II dla tej samej kategorii są spełnione.
W przypadku gdy materiał siewny został wyprodukowany bezpośrednio z zakwalifikowanego urzędowo materiału siewnego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny, Państwa Członkowskie mogą również dopuścić do jego urzędowej kwalifikacji jako elitarnego materiału siewnego, jeśli warunki ustanowione dla tej kategorii są spełnione.
2.
Materiał siewny roślin oleistych i włóknistych, który został zebrany we Wspólnocie i który jest przeznaczony do kwalifikacji zgodnie z ust. 1 jest:
- pakowany i opatrzony etykietą urzędową spełniającą warunki ustalone w załączniku V część A i B, zgodnie z art. 11 ust. 1, oraz
- zaopatrzony w dokumenty towarzyszące spełniające warunki ustalone w załączniku V część C.
Przepisy pierwszego akapitu dotyczące pakowania i etykietowania mogą zostać zniesione, jeśli jednostki odpowiedzialne za ocenę polową oraz sporządzające dokumenty dotyczące kwalifikacji materiału siewnego, który nie został ostatecznie zakwalifikowany oraz jednostki odpowiedzialne za kwalifikacje są takie same lub jeśli zgodzą się na odstępstwo.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że materiał siewny roślin oleistych i włóknistych
- który został wyprodukowany bezpośrednio ze elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia zakwalifikowanego urzędowo w jednym lub więcej Państw Członkowskich lub w państwie trzecim, któremu przyznano ekwiwalent zgodnie z art. 20 lit. b), lub który został wyprodukowany bezpośrednio ze skrzyżowania elitarnego materiału siewnego urzędowo zakwalifikowanego w danym Państwie Członkowskim ze elitarnym materiałem siewnym zakwalifikowanym urzędowo w takim państwie trzecim, oraz
- który został zebrany w państwie trzecim,
są, jeśli zostanie złożony taki wniosek, zatwierdzane urzędowo jako kwalifikowany materiał siewny w każdym z tych Państw Członkowskich, w którym elitarny materiał siewny został bądź wyprodukowany, bądź zatwierdzony urzędowo, jeśli materiał siewny był przedmiotem oceny polowej spełniającej warunki określone w decyzji o przyznaniu ekwiwalentu podjętej zgodnie z art. 20 lit. a) dla danej kategorii oraz jeśli urzędowe badania wykazały, że warunki określone w załączniku II dla tej samej kategorii zostały spełnione.
Inne Państwa Członkowskie mogą również zezwolić na urzędową kwalifikację takiego materiału siewnego.
Artykuł 20
1.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji ustala czy:
a) w przypadku przewidzianym w art. 18 kontrole polowe w państwie trzecim spełniają wymogi ustanowione w załączniku I;
b) materiał siewny roślin oleistych i włóknistych, który został zebrany w państwie trzecim oraz dostarcza tych samych gwarancji co do cech i działań podjętych w celu ich badania, zapewniania jego tożsamości, sprzedaży i kontroli, odpowiada pod tymi względami standardowemu materiałowi siewnemu, kwalifikowanemu materiałowi siewnemu, kwalifikowanemu materiałowi siewnemu pierwszego, drugiego i trzeciego rozmnożenia lub handlowemu materiałowi siewnemu zebranemu na terytorium Wspólnoty i zgodnemu z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 ma również zastosowanie w przypadku wszystkich Państw Członkowskich od daty ich przystąpienia, kiedy to muszą one wdrożyć ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do spełnienia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
1.
W celu usunięcia wszelkich czasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, które pojawiają się we Wspólnocie i nie mogą być w żaden inny sposób przezwyciężone, można zadecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2, że Państwa Członkowskie zezwolą w określonym czasie na sprzedaż na terenie Wspólnoty materiału siewnego kategorii objętej mniej rygorystycznymi wymogami lub materiału siewnego odmiany niewłączonej do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub do krajowego katalogu odmian Państwa Członkowskiego w ilościach niezbędnych do rozwiązania trudności.
2.
Dla kategorii materiału siewnego jakiejkolwiek danej odmiany etykietą urzędową jest etykieta przewidziana dla odpowiedniej kategorii; dla materiału siewnego odmian niewłączonych do powyższych katalogów etykietą urzędową jest etykieta przewidziana dla handlowego materiału siewnego.
W takim przypadku etykieta powinna zawsze zawierać informację, że dane materiał siewny należy do kategorii spełniającej mniej restrykcyjne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że inspekcje urzędowe w odniesieniu do sprzedaży materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych są przeprowadzane przynajmniej losowo w celu sprawdzenia zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla swobody przepływu materiału siewnego we Wspólnocie Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia pozyskiwania następujących danych szczegółowych ze sprzedaży ilości przekraczających dwa kilogramy materiału siewnego wywożonego z państw trzecich, obejmujących:
a) gatunek;
b) odmianę;
c) kategorię;
d) kraj produkcji i urzędowy organ kontrolujący;
e) kraj wysyłki;
f) importera;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób prezentacji tych danych szczegółowych może być określony zgodnie z procedurą, określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 23
1.
Wspólnotowe testy porównawcze są wykonywane w obrębie Wspólnoty dla kontroli post factum przeprowadzanej na próbkach elitarnego materiału siewnego, z wyjątkiem testów w odniesieniu do mieszańców lub odmian syntetycznych i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich kategorii, które są przeprowadzane w trakcie pobierania próbek.
Spełnienie wymogów przez materiał siewny może być sprawdzone w trakcie kontroli post factum.
Uzgodnienia odnośnie do przechowywania testów i ich wyników są zgłaszane do Komitetu, określonym w art. 25 ust. 1.
2.
Testy porównawcze są stosowne w celu zharmonizowania metod technicznych kwalifikacji w celu uzyskania ekwiwalentnych wyników.
Jeśli tylko zostanie osiągnięty ten cel, roczne raporty z postępów dotyczące tych testów są sporządzane i przesyłane z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 Komisja ustala datę pierwszego raportu.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2, podejmuje niezbędne kroki w celu przeprowadzenia testów porównawczych.
Materiał siewny roślin oleistych i włóknistych zebrany w państwach trzecich może zostać włączony do testów porównawczych.
Artykuł 24
Zmiany wnoszone do Załączników wynikające z rozwoju wiedzy naukowej i technicznej są wprowadzane zgodnie z procedurą, określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Komisja wspomagana jest przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, ustanowiony w art. 1 decyzji Rady 66/399/EWG [7].
2.
W przypadku gdy poczynione są odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/EC jest określony na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 26
Jeżeli nie określono inaczej, w załączniku II w odniesieniu do obecności chorób, szkodników i ich przenośników, niniejsza dyrektywa, bez uszczerbku dla przepisów krajowych ustaw, jest uzasadniona na gruncie ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin lub ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 27
1.
Szczególne warunki mogą być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 w celu uwzględnienia zmian zachodzących w zakresie:
a) warunków, na jakich materiał siewny poddawany zabiegom chemicznym może być sprzedawany;
b) warunków, na jakich materiał siewny może być sprzedawany w odniesieniu do przechowywania na miejscu i zrównoważonego zastosowania roślinnych zasobów genetycznych obejmujących mieszanki materiału siewnego gatunków, które również obejmują gatunki wymienione w art. 1 dyrektywy 2002/53/WE i które są powiązane z szczególnym naturalnym i półnaturalnym środowiskiem i są zagrożone erozją genetyczną;
c) warunki, na jakich materiał siewny nadający się do produkcji ekologicznej może być sprzedawany.
2.
Szczególne warunki, określone w ust. 1 lit. b) zawierają w szczególności następujące punkty:
a) materiał siewny tych gatunków powinien mieć znane pochodzenie, zatwierdzone przez odpowiednie władze w każdym Państwie Członkowskim do obrotu na określonych obszarach;
b) właściwe ograniczenia ilościowe.
Artykuł 28
Na wniosek Państwa Członkowskiego, który będzie rozpatrywany jak określono w art. 25 ust. 2, państwo to może być całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, z wyłączeniem art. 17:
a) w odniesieniu do następujących gatunków:
- krokosz barwierski;
b) w odniesieniu do innych gatunków, które nie są normalnie produkowane lub sprzedawane na jego terytorium.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 30
Nie później niż do dnia 1 lutego 2004 r. Komisja dokona szczegółowej oceny uproszczeń procedur kwalifikacji określonych w art. 5 dyrektywy 98/96/WE.
Ocena ta w szczególności skoncentruje się na możliwym wpływie na jakość materiału siewnego.
Artykuł 31
1.
Dyrektywa 69/208/EWG zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku VI część A niniejszym traci moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji powyższych dyrektyw wymienionych w załączniku VI część B.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być czytane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku VII.
Artykuł 32
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 33
Dyrektywa 2002/58/WE parlamentu europejskiego i rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4] wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia osobom fizycznym praw i wolności w zakresie przetwarzania danych osobowych, w szczególności prawa do prywatności, w celu zapewnienia swobodnego przepływu danych osobowych we Wspólnocie.
(2) Niniejsza dyrektywa dąży do poszanowania fundamentalnych praw i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W szczególności niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia pełnego poszanowania praw określonych w art. 7 i 8 tej Karty.
(3) Poufność komunikacji jest zagwarantowana zgodnie z międzynarodowymi instrumentami dotyczącymi praw człowieka, w szczególności zgodnie z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz z konstytucjami Państw Członkowskich.
(4) Dyrektywa 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [5] przełożyła zasady ustanowione w dyrektywie 95/46/WE na zasady szczególne dla sektora telekomunikacji.
Dyrektywa 97/66/WE musi zostać dostosowana do rozwoju rynków i technologii w usługach łączności elektronicznej, aby zapewnić równy poziom ochrony danych osobowych i prywatności użytkownikom dostępnych publicznie usług łączności elektronicznej, bez względu na zastosowane technologie.
Ta dyrektywa powinna zatem zostać uchylona i zastąpiona niniejszą dyrektywą.
(5) W publicznych sieciach łączności we Wspólnocie wprowadza się obecnie nowe zaawansowane technologie cyfrowe, które uzasadniają wprowadzenie szczególnych wymagań dotyczących ochrony danych osobowych i prywatności użytkownika.
Rozwój społeczeństwa informacyjnego charakteryzuje się wprowadzeniem nowych usług łączności elektronicznej.
Cyfrowa sieć telefonii ruchomej stała się osiągalna i ogólnodostępna.
Sieci cyfrowe charakteryzują się dużą pojemnością i możliwością przetwarzania danych osobowych.
Pomyślny transgraniczny rozwój takich usług jest częściowo uzależniony od pewności użytkowników, że ich prywatność nie będzie zagrożona.
(6) Internet przekształca tradycyjne struktury rynkowe przez udostępnienie ogólnej, globalnej infrastruktury dostarczającej szerokiego spektrum usług łączności elektronicznej.
Usługi łączności elektronicznej ogólnodostępne za pośrednictwem internetu stwarzają nowe możliwości użytkownikom, ale również powodują powstanie nowych zagrożeń dotyczących ich danych osobowych i prywatności.
(7) W przypadku publicznych sieci łączności należy wprowadzić szczególne przepisy prawne, wykonawcze i techniczne w celu ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych oraz uzasadnionego interesu osób prawnych, w szczególności w odniesieniu do zwiększonej pojemności automatycznego przechowywania i przetwarzania danych odnoszących się do abonentów i użytkowników.
(8) Przepisy prawne, wykonawcze i techniczne przyjęte przez Państwa Członkowskie dotyczące ochrony danych osobowych, prywatności i uzasadnionego interesu osób prawnych w sektorze łączności elektronicznej powinny zostać zharmonizowane w celu uniknięcia przeszkód uniemożliwiających rozwój wewnętrznego rynku łączności elektronicznej, zgodnie z art. 14 Traktatu.
Harmonizacja powinna zostać ograniczona do wymogów niezbędnych do zagwarantowania, że promocja i rozwój nowych usług łączności elektronicznej oraz sieci między Państwami Członkowskimi nie napotkają przeszkód.
(9) Państwa Członkowskie, dostawcy usług i zainteresowani użytkownicy, wraz z właściwymi organami wspólnotowymi, powinni współpracować przy wprowadzaniu i rozwijaniu odpowiednich technologii w przypadku gdy jest to niezbędne w celu zastosowania gwarancji przewidzianych w niniejszej dyrektywie i ze szczególnym uwzględnieniem celów zminimalizowania przetwarzania danych osobowych oraz wykorzystywania, gdzie możliwe, danych anonimowych lub pseudoanonimowych.
(10) W sektorze łączności elektronicznej dyrektywę 95/46/WE stosuje się w szczególności do wszystkich spraw dotyczących ochrony podstawowych praw i wolności, które nie są szczegółowo objęte przepisami niniejszej dyrektywy, włączając zobowiązania nałożone na kontrolera oraz prawa jednostek.
Dyrektywa 95/46/WE ma zastosowanie do niepublicznych usług łączności.
(11) Niniejsza dyrektywa, podobnie jak dyrektywa 95/46/WE, nie odnosi się do kwestii ochrony podstawowych praw i wolności związanych z działalnością, która nie jest regulowana prawem wspólnotowym.
Dyrektywa nie zmienia zatem istniejącej równowagi między prawem do prywatności osoby fizycznej a możliwością Państw Członkowskich do podejmowania środków, określonych w art. 15 ust. 1 niniejszej dyrektywy, niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa państwa (włączając gospodarczy dobrobyt państwa, gdy działania dotyczą zagadnień bezpieczeństwa państwa) i wykonywania prawa karnego.
Wskutek tego, niniejsza dyrektywa nie wpływa na możliwości Państw Członkowskich do zgodnego z prawem przejmowania danych w łączności elektronicznej lub podejmowania innych środków, jeżeli jest to konieczne dla któregokolwiek z tych celów i zgodne z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dla której wykładnię stanowi orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Środki tego rodzaju muszą być właściwe, współmierne do zamierzonego celu i niezbędne w ramach społeczeństwa demokratycznego oraz powinny podlegać stosownym zabezpieczeniom zgodnie z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
(12) Abonentami publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej mogą być osoby fizyczne lub prawne.
Jako uzupełnienie dyrektywy 95/46/WE niniejsza dyrektywa zmierza do ochrony podstawowych praw osób fizycznych, w szczególności ich prawa do prywatności, jak również uzasadnionych interesów osób prawnych.
Niniejsza dyrektywa nie nakłada na Państwa Członkowskie obowiązku rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy 95/46/WE na ochronę uzasadnionych interesów osób prawnych, która jest zapewniona w ramach stosowanego prawodawstwa wspólnotowego i krajowego.
(13) Stosunek umowny między abonentem a usługodawcą może pociągać za sobą ponoszenie opłat okresowych lub opłaty jednorazowej za usługę dostarczoną lub taką, która ma być dostarczona.
Stosunek umowny powstaje również na podstawie kart opłacanych z góry.
(14) Dane o lokalizacji mogą się odnosić do szerokości, długości i wysokości terminala użytkownika, kierunku przekazu, poziomu dokładności informacji dla danej lokalizacji, identyfikacji komórki sieciowej, w której znajduje się terminal w danym momencie i do czasu, w którym informacja dla danej lokalizacji została zapisana.
(15) Komunikat może obejmować wszelkiego rodzaju nazwy, liczby lub adresy dostarczone przez nadawcę komunikatu lub użytkownika połączenia w celu przeprowadzenia łączności.
Dane o ruchu mogą obejmować wszelkiego rodzaju przekształcanie tej informacji w sieci, przez którą nadawany jest komunikat, do celów przeprowadzenia operacji przesłania danych.
Dane o ruchu mogą, między innymi, obejmować dane odnoszące się do wyznaczania trasy, długości, czasu lub pojemności komunikatu, zastosowanego protokołu, lokalizacji terminala nadawcy lub odbiorcy, sieci, w której komunikat powstaje lub zostaje przerwany, początku, końca lub długości połączenia.
Mogą również zawierać format, w którym komunikat jest przenoszony przez sieć.
(16) Informacja, która stanowi część usług nadawczych dostarczanych za pomocą publicznej sieci łączności elektronicznej, jest przeznaczona dla potencjalnie nieograniczonej ilości odbiorców i nie stanowi komunikatu w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Jednakże w przypadku gdy indywidualny abonent lub użytkownik otrzymujący taką informację może zostać zidentyfikowany, na przykład przez usługi typu "audycja na żądanie", przenoszona informacja stanowi komunikat do celów niniejszej dyrektywy.
(17) Do celów niniejszej dyrektywy, zgoda użytkownika lub abonenta, niezależnie od tego czy abonentem jest osoba fizyczna czy prawna, powinna mieć to samo znaczenie co zgoda podmiotu danych opisana i szerzej określona w dyrektywie 95/46/WE.
Zgoda może być udzielona w jakikolwiek sposób umożliwiający swobodne i świadome wyrażenie woli użytkownika, włączając zaznaczenie okna wyboru podczas przeglądania witryny internetowej.
(18) Usługi tworzące wartość dodaną mogą, na przykład, obejmować porady dotyczące najtańszych pakietów taryfowych, zalecanych tras, informacje o ruchu, prognozy pogody i informację turystyczną.
(19) Stosowanie niektórych wymogów dotyczących wyświetlania i ograniczeń identyfikacji rozmów przychodzących i wychodzących oraz automatycznego przekazywania połączeń do łączy abonenckich podłączonych do central analogowych nie powinno być obowiązkowe w szczególnych przypadkach, w których zastosowanie tego typu rozwiązań jest technicznie niemożliwe lub wymaga nieproporcjonalnie wysokich kosztów.
Istotne jest informowane zainteresowanych stron o takich przypadkach, a Państwa Członkowskie powinny powiadamiać o nich Komisję.
(20) W razie potrzeby dostawcy usług powinni podjąć, wraz z dostawcą sieci, właściwe środki w celu zagwarantowania bezpieczeństwa świadczonych usług oraz poinformować abonentów o szczególnym ryzyku naruszenia bezpieczeństwa sieci.
Tego rodzaju zagrożenia mogą w szczególności pojawiać się w przypadku usług łączności elektronicznej świadczonych za pomocą otwartej sieci takiej jak internet lub analogowa telefonia komórkowa.
Szczególnie ważne jest, aby abonenci i użytkownicy takich usług byli w pełni informowani przez usługodawcę o istniejących zagrożeniach bezpieczeństwa, którym zaradzenie leży poza zakresem możliwości usługodawcy.
Dostawcy usług, którzy oferują publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej przez internet powinni poinformować użytkowników i abonentów o środkach, które mogą podejmować w celu ochrony bezpieczeństwa łączności, na przykład przez zastosowanie szczególnych rodzajów oprogramowania lub technologii kodowania.
Wymóg informowania abonentów o szczególnych zagrożeniach bezpieczeństwa nie zwalnia usługodawcy z obowiązku podjęcia, na własny koszt, właściwych i natychmiastowych środków zaradczych wobec nowych nieprzewidzianych rodzajów zagrożeń bezpieczeństwa oraz przywrócenia normalnego poziomu bezpieczeństwa usług.
Powiadomienie abonenta o zagrożeniu bezpieczeństwa powinno być wolne od opłat z wyjątkiem kosztów nominalnych ponoszonych przez abonenta w zamian za otrzymywanie i zbieranie informacji, na przykład przez pobieranie wiadomości z poczty elektronicznej.
Poziom bezpieczeństwa ocenia się w świetle przepisów art. 17 dyrektywy 95/46/WE.
(21) W celu ochrony przed niedozwolonym dostępem do komunikatów należy podjąć odpowiednie środki, aby zapewnić ochronę poufności łączności, włączając zarówno treść, jak i dane związane z tego rodzaj komunikatem, przy pomocy publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
Ustawodawstwo krajowe w niektórych Państwach Członkowskich zabrania jedynie zamierzonego niedozwolonego dostępu do komunikatów.
(22) Zakaz przechowywania komunikatów oraz związanych z nimi danych dotyczących ruchu w sieci przez osoby inne niż użytkownicy lub bez ich zgody nie ma na celu zakazu automatycznego, pośredniego i przejściowego przechowywania takiej informacji wówczas gdy odbywa się to wyłącznie do celu przeprowadzenia transmisji w sieci łączności elektronicznej oraz pod warunkiem że informacja nie jest przechowywana przez okres dłuższy niż jest to konieczne w celu wykonania transmisji i zarządzania ruchem, oraz, że w okresie przechowywania zagwarantowana zostaje poufność.
W przypadku gdy jest to niezbędne dla zwiększenia wydajności transmisji jakiejkolwiek dostępnej publicznie informacji do innych odbiorców usług na ich żądanie, niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać dalszego przechowywania takiej informacji, pod warunkiem że informacja jest w każdym przypadku dostępna publicznie bez ograniczeń oraz, że dane o poszczególnych abonentach lub użytkownikach zamawiających taką informację zostaną usunięte.
(23) Poufność komunikacji powinna być również zapewniona w toku legalnej praktyki handlowej.
Komunikaty mogą być utrwalane do celów potwierdzenia transakcji handlowych, gdy jest to konieczne i zgodne z prawem.
Do tego rodzaju przetwarzania stosuje się dyrektywę 95/46/WE.
Strony, do których odnosi się komunikat, powinny być poinformowane o zapisie, jego celu oraz okresie przechowywania przed rozpoczęciem zapisu.
Zapisany komunikat powinien zostać usunięty jak najszybciej i w każdym przypadku najpóźniej z końcem okresu, w trakcie którego transakcja może zostać zakwestionowana zgodnie z prawem.
(24) Wyposażenie terminali użytkowników sieci łączności elektronicznej oraz informacje przechowywane na tych urządzeniach stanowią część prywatnej sfery użytkowników podlegającej ochronie na mocy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Programy określane mianem spyware, błędy sieciowe, ukryte identyfikatory i inne podobne narzędzia mogą się znaleźć w terminalu użytkownika bez jego wiedzy w celu uzyskania dostępu do informacji, przechowania ukrytych informacji lub śledzenia czynności użytkownika i mogą w poważny sposób naruszyć jego prywatność.
Stosowanie takich narzędzi powinno być dozwolone wyłącznie dla uzasadnionych celów, po powiadomieniu zainteresowanych użytkowników.
(25) Jednakże takie narzędzia, jak na przykład tak zwane "cookies" stanowią prawnie dopuszczalne i użyteczne narzędzie, na przykład, w analizowaniu skuteczności projektu strony internetowej i reklamy oraz w sprawdzaniu tożsamości użytkowników prowadzących transakcje w systemie on-line.
W przypadku gdy takie narzędzia, na przykład "cookies", są przeznaczone do prawnie dopuszczalnych celów, takich jak ułatwienie dostarczania usług społeczeństwa informacyjnego, ich wykorzystywanie powinno być dozwolone pod warunkiem że użytkownicy otrzymają wyraźną i dokładną informację zgodnie z dyrektywą 95/46/WE o celu "cookies" lub podobnego narzędzia w celu zapewnienia, że użytkownicy zostali zapoznani z informacją umieszczaną na użytkowanym przez nich terminalu.
Użytkownicy powinni mieć możliwość odmówienia przechowywania "cookies" lub podobnego narzędzia w ich terminalu.
Jest to szczególnie ważne w przypadku gdy użytkownicy inni niż użytkownik początkowy mają dostęp do terminali, a przez to do danych zawierających informacje szczególnie chronione ze względu na prywatność przechowywane na tym urządzeniu.
Informacja i prawo do odmowy mogą być oferowane jednorazowo dla różnego rodzaju narzędzi instalowanych w terminalu użytkownika w czasie tego samego połączenia oraz mogą obejmować wszelkie dalsze korzystanie z tych narzędzi w trakcie kolejnych połączeń.
Metody udostępniania informacji, oferujące prawo do odmowy lub wymagające zgody powinny być jak najbardziej przyjazne dla użytkownika.
Dostęp do niektórych treści zamieszczonych na stronach internetowych może być nadal uzależniony od świadomej akceptacji zastosowania "cookie" lub podobnego urządzenia, jeżeli służy ono prawnie dopuszczalnemu celowi.
(26) Dane dotyczące abonentów przetwarzane w ramach sieci łączności elektronicznej w celu ustanowienia połączenia i przenoszenia informacji zawierają informacje dotyczące prywatnego życia osób fizycznych i dotyczą prawa do poszanowania tajemnicy korespondencji lub dotyczą uzasadnionych interesów osób prawnych.
Takie dane mogą być przechowywane tylko przez określony czas i wyłącznie w zakresie umożliwiającym świadczenie usług związanych z naliczaniem opłat i rozliczeń międzyoperatorskich.
Wszelkie dalsze przetwarzanie tego rodzaju danych przez dostawcę publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej do celów marketingu usług łączności elektronicznej lub w celu dostarczenia usług tworzących wartość dodaną, może być dozwolone tylko w przypadkach, gdy abonent wyraził na to zgodę na podstawie udzielonej mu przez dostawcę usług dokładnej i pełnej informacji o rodzajach zamierzonego dalszego przetwarzania oraz prawie abonenta do nieudzielenia zgody na przetwarzanie lub jej odwołania.
Dane dotyczące ruchu wykorzystywane w marketingu usług komunikacyjnych lub dostarczenia usług tworzących wartość dodaną powinny również zostać usunięte lub uczynione anonimowymi po dostarczeniu usług.
Dostawcy usług powinni na bieżąco informować abonentów o rodzajach danych przez nich przetwarzanych oraz celach i czasie trwania przetwarzania danych.
(27) Dokładny moment zakończenia transmisji komunikatu, po którym dane o ruchu powinny zostać usunięte, z wyjątkiem danych wykorzystywanych w celu naliczania opłat, może zależeć od rodzaju dostarczonej usługi komunikacji elektronicznej.
Na przykład w przypadku połączenia z zastosowaniem telefonii głosowej, transmisja zostaje zakończona w chwili rozłączenia któregokolwiek z użytkowników.
W przypadku poczty elektronicznej transmisja zostaje zakończona w chwili pobrania wiadomości przez odbiorcę, zazwyczaj z serwera usługodawcy.
(28) Obowiązek usuwania danych o ruchu lub uczynienia ich anonimowymi, gdy nie są one już potrzebne do celów transmisji komunikatu, nie koliduje z procedurami w internecie takimi jak przechwytywanie numerów IP w systemie nazw domen internetowych lub przechwytywanie numerów IP w celu łączenia ich z adresem fizycznym czy wykorzystywanie informacji dotyczących log-in w celu kontrolowania prawa dostępu do sieci lub usług.
(29) Usługodawca może przetwarzać dane o ruchu odnoszące się do abonentów i użytkowników, gdy w indywidualnych przypadkach jest to konieczne w celu wykrycia usterki technicznej lub błędów w transmisji komunikatów.
Dane o ruchu niezbędne do celów naliczenia opłat mogą być również przetwarzane przez dostawcę w celu wykrywania i powstrzymywania nadużyć finansowych polegających na nieodpłatnym korzystaniu z usług łączności elektronicznej.
(30) Systemy dostarczania sieci i usług łączności elektronicznej powinny być zaprojektowane w taki sposób, aby ograniczać ilość niezbędnych danych osobowych do ścisłego minimum.
Czynności związane z dostarczaniem usług łączności elektronicznej, które wykraczają poza transmisje komunikatów i naliczenia opłat za te transmisje, powinny opierać się o łączne dane o ruchu, które nie mogą być związane z abonentami i użytkownikami.
W przypadku gdy takie czynności nie mogą bazować na danych łącznych, powinny zostać uznane za usługi tworzące wartość dodaną, wymagające zgody abonenta.
(31) Uzyskanie zgody na przetwarzanie danych osobowych w celu dostarczenia usług tworzących wartość dodaną od użytkownika czy od abonenta zależy od rodzaju przetwarzanych danych i rodzaju dostarczanej usługi oraz od tego, czy jest technicznie, proceduralnie i umownie możliwe, rozróżnienie czy korzystająca z usługi łączności elektronicznej osoba będąca abonentem tych usług jest osobą fizyczną czy prawną.
(32) W przypadku gdy dostawca usług łączności elektronicznej lub usług tworzących wartość dodaną zleca przetwarzanie danych osobowych niezbędnych do dostarczenia tych usług innemu podmiotowi, to podwykonawstwo i kolejne przetwarzanie danych powinno być w pełni zgodne z wymogami dotyczącymi kontrolerów i osób przetwarzających dane osobowe określonych w dyrektywie 95/46/WE.
W przypadku gdy dostarczenie usług tworzących wartość dodaną wymaga, aby dane o ruchu lub dane lokalizacji były przekazywane przez dostawcę usług łączności elektronicznej dostawcy usług tworzących wartość dodaną, abonenci lub użytkownicy, których dane dotyczą, powinni być również w pełni informowani o takim przesyłaniu danych przed wyrażeniem przez nich zgody na przetwarzanie danych.
(33) Wprowadzenie szczegółowych wykazów połączeń zwiększa możliwość weryfikowania przez abonenta prawidłowości naliczania opłat przez usługodawcę, ale jednocześnie może narazić na niebezpieczeństwo prywatność użytkownika dostępnych publicznie usług łączności elektronicznej.
Dlatego też, w celu ochrony prywatności użytkowników, Państwa Członkowskie powinny zachęcać do rozwoju możliwości stosowania opcji usług łączności elektronicznej takich jak alternatywne udogodnienia w dokonywaniu płatności, które umożliwiają anonimowy lub ściśle prywatny dostęp do publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, na przykład karty telefoniczne i możliwość opłacania rozmów z użyciem kart kredytowych.
Państwa Członkowskie mogą, w tym samym celu, wymagać od operatorów oferowania ich abonentom różnego rodzaju szczegółowych wykazów połączeń, w których zostaną usunięte niektóre cyfry wybieranych numerów telefonicznych.
(34) Konieczna jest, w odniesieniu do identyfikacji rozmów przychodzących, ochrona prawa strony wybierającej do niedopuszczenia do wyświetlania identyfikacji numeru linii wywołującej, z której wychodzi połączenie oraz prawa strony, do której połączenie przychodzi do odrzucenia rozmowy z niezidentyfikowanych linii.
W niektórych przypadkach uzasadnione jest nieuwzględnienie wyeliminowania identyfikacji rozmów przychodzących.
Niektórzy abonenci, w szczególności linie telefonów zaufania lub podobnych organizacji, są zainteresowani zagwarantowaniem anonimowości swoim klientom.
W odniesieniu do identyfikacji rozmów wychodzących, konieczna jest ochrona prawa i uzasadnionego interesu strony wybieranej do wstrzymania wyświetlania identyfikacji numeru, z którym strona wybierająca jest aktualnie połączona, w szczególności w przypadkach połączeń przekazywanych.
Dostawcy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej powinni informować swoich abonentów o istnieniu w sieci identyfikacji rozmów wychodzących i przychodzących, jak również o wszystkich oferowanych usługach związanych z identyfikacją rozmów wychodzących i przychodzących oraz o możliwych opcjach ochrony prywatności.
Pozwoli to abonentom na podejmowanie świadomego wyboru w sprawie rodzajów możliwości ochrony prywatności, z których chcą skorzystać.
Opcje ochrony prywatności oferowane dla konkretnej linii jako osobna usługa nie muszą być dostępne jako automatyczna usługa sieci, lecz na podstawie zwykłego wniosku skierowanego do dostawcy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
(35) W przypadku cyfrowej sieci telefonii ruchomej dane dotyczące lokalizacji podające położenie geograficzne terminala użytkownika są przetwarzane w celu umożliwienia transmisji komunikatu.
Są to dane o ruchu objęte art. 6 niniejszej dyrektywy.
Jednakże cyfrowa sieć telefonii ruchomej może posiadać zdolność przetwarzania danych dotyczących lokalizacji, które są bardziej dokładne niż dane potrzebne do transmisji komunikatu i które są stosowane do świadczenia usług tworzących wartość dodaną takich jak: usługi dostarczające indywidualne informacje o ruchu i wskazówki dla kierowców.
Przetwarzanie takich danych dla usług tworzących wartość dodaną może być dozwolone wyłącznie w przypadku wyrażenia na nie zgody przez abonentów.
Pomimo wyrażenia zgody na przetwarzanie abonenci powinni posiadać możliwość odmowy udzielenia zgody na przetwarzanie danych dotyczących lokalizacji przez określony czas, w prosty i bezpłatny sposób.
(36) Państwa Członkowskie mogą ograniczyć prawa użytkowników i abonentów do ochrony prywatności w odniesieniu do identyfikacji rozmów przychodzących, w przypadku gdy jest to niezbędne do śledzenia dokuczliwych telefonów oraz w odniesieniu do identyfikacji rozmów przychodzących i danych o lokalizacji, w przypadku gdy jest to konieczne do umożliwienia służbom ratunkowym wykonywania ich zadań w możliwie najbardziej efektywny sposób.
Do tych celów, Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy szczególne uprawniające dostawców usług łączności elektronicznej do zapewnienia dostępu do identyfikacji rozmów przychodzących oraz danych dotyczących lokalizacji bez uprzedniej zgody zainteresowanych użytkowników i abonentów.
(37) Należy zapewnić środki zabezpieczające abonentów przed uciążliwościami, które mogą być spowodowane automatycznym przekazywaniem połączeń przez inne podmioty.
Ponadto, w takich przypadkach, abonenci muszą mieć możliwość zablokowania przekazywanych na ich terminale połączeń na podstawie prostego wniosku do dostawcy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
(38) Spisy abonentów usług łączności elektronicznej są szeroko dystrybuowane i dostępne publicznie.
Prawo do prywatności osób fizycznych i uzasadniony interes osób prawnych wymaga, aby abonenci mieli możliwość ustalenia, czy ich dane osobowe są publikowane w spisach abonentów, a jeśli tak, to które z nich.
Dostawcy publicznych spisów abonentów powinni informować abonentów o umieszczeniu ich w tych spisach, o celach spisu i każdym możliwym wykorzystaniu wersji elektronicznej publicznych spisów abonentów, szczególnie przy pomocy dostępnej w oprogramowaniu funkcji wyszukiwania takiej jak wyszukiwanie zwrotne pozwalające użytkownikom spisu ustalenie nazwiska(nazwy) i adresu abonenta wyłącznie na podstawie numeru telefonu.
(39) Obowiązek informowania abonentów o celu(-ach) spisu abonentów w których mają być umieszczone ich dane osobowe powinien być nałożony na stronę zbierającą dane w celu takiego umieszczenia w spisie.
W przypadku gdy dane będą mogły być przekazywane jednej lub więcej osób trzecich, abonent powinien zostać poinformowany o takiej możliwości oraz o odbiorcy lub kategoriach możliwych odbiorców.
Każde przekazanie danych powinno mieć miejsce tylko pod warunkiem że dane nie zostaną wykorzystane do celów innych niż cele, dla których zostały zebrane.
Jeżeli strona zbierająca dane od abonenta lub strona trzecia, której dane zostały przekazane, zamierza wykorzystać dane w innym celu, ponowna zgoda abonenta musi być uzyskana przez stronę zbierającą dane lub przez stronę trzecią, której dane zostały przekazane
(40) Należy zapewnić środki zabezpieczające abonentów przed ingerencją w ich prywatność przez niezamówione komunikaty do celów marketingu bezpośredniego w szczególności przez urządzenia do wywołań automatycznych, telefaksy i wiadomości z poczty elektronicznej (e-maile), w tym wiadomości SMS.
Te formy niezamówionych komunikatów handlowych mogą z jednej strony być stosunkowo proste i tanie w przesyłaniu, z drugiej strony zaś mogą powodować obciążenie i/lub koszty dla odbiorcy.
Ponadto, w niektórych przypadkach ich pojemność może powodować również problemy w sieci łączności elektronicznej i terminalu.
W przypadku takich form niezamówionych komunikatów dotyczących marketingu bezpośredniego, uzasadnione staje się wymaganie uprzedniej wyraźnej zgody odbiorcy przed wysłaniem do niego komunikatu.
Jednolity rynek wymaga zharmonizowanego podejścia w celu zapewnienia prostych reguł dla przedsiębiorców i użytkowników na terenie całej Wspólnoty.
(41) W kontekście istniejącej relacji z klientem, uzasadnione staje się zezwolenie wykorzystywania szczegółowych elektronicznych danych kontaktowych w celu oferowania podobnych produktów lub usług, ale jedynie za pośrednictwem tego samego przedsiębiorcy, który uzyskał elektroniczne dane kontaktowe zgodnie z dyrektywą 95/46/WE.
Jeżeli szczegółowe elektroniczne dane kontaktowe zostały uzyskane klient powinien zostać poinformowany o przyszłym ich wykorzystywaniu do celów marketingu bezpośredniego w sposób jasny i wyraźny, oraz powinien mieć możliwość wyrażenia sprzeciwu wobec tego rodzaju wykorzystania jego danych.
Taka opcja powinna być zawsze oferowana w każdej kolejnej wiadomości nadesłanej w celu marketingu bezpośredniego i powinna być wolna od opłat, z wyjątkiem kosztów transmisji odmowy.
(42) Inne formy marketingu bezpośredniego, które są bardziej kosztowne dla nadawcy i nie obciążają żadnymi kosztami abonenta czy użytkownika, takie jak połączenia telefonii głosowej między jej użytkownikami, mogą uzasadniać zachowanie systemu dającego abonentom i użytkownikom możliwość wskazania, iż nie życzą sobie otrzymywać takich połączeń.
Niemniej jednak, aby nie zmniejszać istniejącego poziomu ochrony prywatności, Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do utrzymania w mocy systemów krajowych, dopuszczających takie połączenia wyłącznie w odniesieniu do abonentów i użytkowników, którzy wyrazili na nie uprzednią zgodę.
(43) W celu ułatwienia skutecznego wykonywania reguł wspólnotowych dotyczących niezamówionych komunikatów marketingu bezpośredniego, niezbędne jest zakazanie wykorzystywania fałszywych danych określających tożsamość lub fałszywych adresów zwrotnych lub numerów w trakcie wysyłania niezamówionych komunikatów do celów marketingu bezpośredniego.
(44) Niektóre systemy poczty elektronicznej umożliwiają abonentom odczytanie informacji o nadawcy i temacie poczty elektronicznej, a także usunięcie wiadomości, bez potrzeby otwierania treści poczty elektronicznej lub jej załączników, redukując przez to koszty, które mogłyby wyniknąć z pobrania niezamówionej poczty elektronicznej lub jej załączników.
Takie ustawienia mogą być nadal użyteczne w niektórych przypadkach stanowiąc dodatkowe narzędzie w odniesieniu do ogólnych obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(45) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla uzgodnień, które Państwa Członkowskie wprowadzają w celu ochrony uzasadnionych interesów osób prawnych w odniesieniu do niezamawianych komunikatów do celów marketingu bezpośredniego.
W przypadku ustanowienia przez Państwa Członkowskie rejestru opt-out w odniesieniu do tego rodzaju komunikatów kierowanych do osób prawnych, głównie użytkowników będących przedsiębiorcami, zastosowanie znajdują w całości przepisy art. 7 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [6].
(46) Funkcjonalne rozwiązania technologiczne wykorzystywane w celu dostarczania usług łączności elektronicznej mogą być zintegrowane w sieci lub w części terminala użytkownika, włączając w to oprogramowanie.
Ochrona danych osobowych i prywatności użytkownika publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej powinna być niezależna od konfiguracji różnego rodzaju komponentów niezbędnych do dostarczenia usługi oraz dystrybucji niezbędnych funkcji między tymi komponentami.
Dyrektywa 95/46/WE obejmuje wszelkie formy przetwarzania danych osobowych bez względu na zastosowane technologie.
Istnienie szczególnych przepisów dotyczących usług łączności elektronicznej obok ogólnych zasad dotyczących innych składników niezbędnych do dostarczenia tych usług może nie ułatwiać ochrony danych osobowych i prywatności w sposób technologicznie neutralny.
Konieczne zatem może stać się przyjęcie środków zobowiązujących producentów niektórych typów urządzeń stosowanych w usługach łączności elektronicznej do konstruowania ich produktów w sposób uwzględniający zabezpieczenia zapewniające ochronę danych osobowych i prywatności użytkownika i abonenta.
Przyjęcie tych środków zgodnie z dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [7] zapewni, że wprowadzenie cech technicznych urządzeń łączności elektronicznej, w tym oprogramowania, do celów ochrony danych, jest zharmonizowane z urzeczywistnianiem rynku wewnętrznego.
(47) W przypadku gdy prawa użytkowników i abonentów nie są przestrzegane, ustawodawstwo krajowe powinno zapewnić odpowiednie środki prawne.
Kary powinny być nałożone na każdą osobę, niezależnie od tego czy podlega przepisom prawa prywatnego lub publicznego, która nie stosuje się do środków krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
(48) W zakresie stosowania niniejszej dyrektywy pomocne jest uwzględnienie doświadczeń Grupy Roboczej ds. Ochrony Osób Fizycznych w Zakresie Przetwarzania Danych Osobowych złożonej z przedstawicieli organów nadzorczych Państw Członkowskich, określonych w art. 29 dyrektywy 95/46/WE.
(49) W celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy konieczne są niektóre uzgodnienia szczególne dotyczące przetwarzania danych rozpoczętego w dniu wejścia w życie krajowych przepisów wykonawczych wynikających z niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres i cel
1.
Niniejsza dyrektywa harmonizuje przepisy Państw Członkowskich wymagane dla zapewnienia równoważnego poziomu ochrony podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej oraz w celu zapewnienia swobodnego przepływu we Wspólnocie tego typu danych oraz urządzeń i usług łączności elektronicznej.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy dookreślają i uzupełniają dyrektywę 95/46/WE zgodnie z celami przedstawionymi w ust. 1.
Ponadto zapewniają ochronę uzasadnionych interesów abonentów będących osobami prawnymi.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działalności, która wykracza poza zakres Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, takiej jak działalność określona w tytułach V i VI Traktatu o Unii Europejskiej, ani, w żadnym wypadku do działalności dotyczącej bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa państwa (włączając dobrobyt gospodarczy państwa, gdy działalność odnosi się do spraw bezpieczeństwa państwa) i działalności państwa w dziedzinie prawa karnego.
Artykuł 2
Definicje
Z zastrzeżeniem innych przepisów, stosuje się definicje z dyrektywy 95/46/WE i dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [8].
Stosuje się również następujące definicje:
a) "użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną korzystającą z publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, do celów prywatnych lub handlowych, niekoniecznie na podstawie abonamentu za te usługi;
b) "dane o ruchu" oznaczają wszelkie dane przetwarzane do celów przekazywania komunikatu w sieci łączności elektronicznej lub naliczania opłat za te usługi;
c) "dane dotyczące lokalizacji" oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci łączności elektronicznej wskazujące położenie geograficzne wyposażenia terminala użytkownika publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;
d) "komunikat" oznacza każdą informację wymienianą lub przekazaną między określoną liczbą stron za pośrednictwem usług publicznie dostępnej łączności elektronicznej. Nie obejmuje on informacji przekazanej jako część publicznych usług nadawczych przez sieć łączności elektronicznej, z wyjątkiem zakresu, w jakim informacja może się odnosić do możliwego do zidentyfikowania abonenta lub użytkownika otrzymującego informację;
e) "połączenie" oznacza połączenie, które dochodzi do skutku za pośrednictwem publicznie dostępnej usługi telefonicznej umożliwiającej dwustronną komunikację w czasie rzeczywistym;
f) "zgoda" użytkownika lub abonenta odpowiada zgodzie podmiotu danych określonej w dyrektywie 95/46/WE;
g) usługi tworzące wartość dodaną oznaczają wszelkie usługi, które wymagają przetwarzania danych o ruchu lub danych dotyczących lokalizacji innych niż dane o ruchu wykraczające poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub naliczenia za nią opłaty;
h) "poczta elektroniczna" oznacza wiadomość tekstową, głosową, dźwiękową lub obrazkową wysłaną za pośrednictwem publicznej sieci łączności, która może być przechowywana w sieci lub terminalu odbiorcy do chwili jej odebrania przez odbiorcę.
Artykuł 3
Usługi
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przetwarzania danych osobowych w związku z dostarczaniem publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej w publicznych sieciach łączności we Wspólnocie.
2.
Przepisy art. 8, 10 i 11 stosuje się do łączy abonentów podłączonych do cyfrowych central oraz, w przypadku gdy jest to technicznie możliwe i nie wymaga nieproporcjonalnie wysokich kosztów, do abonentów podłączonych do central analogowych.
3.
Przypadki, w których spełnienie wymagań zawartych w art. 8, 10 i 11 byłoby technicznie niemożliwe lub wymagałoby nieproporcjonalnie wysokich kosztów, zgłaszane są Komisji przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Bezpieczeństwo
1.
Dostawca publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej musi podjąć właściwe środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa oferowanych przez siebie usług, jeśli to konieczne, wraz z dostawcą publicznej sieci komunikacyjnej w odniesieniu do bezpieczeństwa sieci.
Uwzględniając najnowocześniejsze osiągnięcia techniczne oraz koszty ich wprowadzenia, środki te zapewniają poziom bezpieczeństwa odpowiedni do stopnia ryzyka.
2.
W przypadku szczególnego ryzyka naruszenia bezpieczeństwa sieci, dostawca publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej musi poinformować abonentów o zaistniałym ryzyku i, w przypadku gdy ryzyko wykracza poza zakres środków zaradczych, które może podjąć dostawca usług, włącznie z wynikającymi z nich ewentualnymi kosztami.
Artykuł 5
Poufność komunikacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, poprzez ustawodawstwo krajowe, poufność komunikacji i związanych z nią danych o ruchu za pośrednictwem publicznie dostępnej sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
W szczególności zakazują słuchania, nagrywania, przechowywania lub innych rodzajów przejęcia lub nadzoru komunikatu i związanych z nim danych o ruchu przez osoby inne niż użytkownicy, bez zgody zainteresowanych użytkowników, z wyjątkiem upoważnienia zgodnego z art. 15 ust. 1.
Niniejszy ustęp nie zabrania technicznego przechowywania, które jest niezbędne do przekazania komunikatu bez uszczerbku dla zasady poufności.
2.
Ustęp 1 nie dotyczy jakichkolwiek przypadków prawnie dozwolonego rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych o ruchu stosowanego w zgodnej z prawem praktyce handlowej do celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub do celów łączności w działalności handlowej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że korzystanie z sieci łączności elektronicznej w celu przechowywania informacji lub uzyskania dostępu do informacji przechowanej na terminalu abonenta lub użytkownika jest dozwolone wyłącznie pod warunkiem że abonent lub użytkownik otrzyma jasną i wyczerpującą informację zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, między innymi o celach przetwarzania, oraz zostanie zaoferowane mu prawo do odmówienia zgody na takie przetwarzanie przez kontrolera danych.
Nie stanowi to przeszkody dla technicznego przechowywania danych lub dostępu do danych jedynie w celu wykonania lub ułatwiania transmisji komunikatu za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej lub gdy jest to szczególnie niezbędne w celu dostarczania usługi społeczeństwa informacyjnego, wyraźnie zażądanej przez abonenta lub użytkownika.
Artykuł 6
Dane o ruchu
1.
Dane o ruchu dotyczące abonentów i użytkowników przetwarzane i przechowywane przez dostawcę publicznej sieci łączności lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej muszą zostać usunięte lub uczynione anonimowymi, gdy nie są już potrzebne do celów transmisji komunikatu, bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, 3 i 5 niniejszego artykułu oraz art. 15 ust. 1.
2.
Można przetwarzać dane o ruchu niezbędne do celów naliczania opłat abonenta i opłat rozliczeń międzyoperatorskich.
Przetwarzanie takie jest dozwolone tylko do końca okresu, w którym rachunek może być zgodnie z prawem zakwestionowany lub w którym należy uiścić opłatę.
3.
Do celów wprowadzania na rynek usług łączności elektronicznej lub świadczenia usług tworzących wartość dodaną, dostawca publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej może przetwarzać dane, określone w ust. 1, w zakresie i przez czas niezbędny do tego rodzaju usług lub wprowadzenia ich na rynek, jeżeli abonent lub użytkownik, których dane dotyczą, wyraził na to zgodę.
Użytkownicy lub abonenci mają możliwość odwołania swojej zgody na przetwarzanie danych o ruchu w każdej chwili.
4.
Dostawca usług musi poinformować abonenta lub użytkownika o rodzajach danych o ruchu, które są przetwarzane oraz o okresie tego przetwarzania do celów wymienionych w ust. 2 oraz, przed uzyskaniem zgody, do celów wymienionych w ust. 3.
5.
Przetwarzanie danych o ruchu, zgodnie z ust. 1–3 i 4, musi być ograniczone do osób działających z upoważnienia dostawców publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, zajmujących się naliczaniem opłat lub ruchem, obsługą klienta, systemem wykrywania nadużyć finansowych, marketingiem usług łączności elektronicznej lub świadczeniem usług tworzących wartość dodaną, oraz musi być ograniczone do celów niezbędnych przy takich działaniach.
6.
Przepisy ust. 1–3 i 5 stosuje się bez uszczerbku dla możliwości otrzymywania przez właściwe organy informacji na temat danych o ruchu, zgodnie ze obowiązującym ustawodawstwem, w celu rozstrzygania sporów, w szczególności sporów dotyczących rozliczeń międzyoperatorskich lub naliczania opłat.
Artykuł 7
Szczegółowe wykazy połączeń
1.
Abonenci mają prawo do otrzymywania rachunków, które nie są szczegółowe.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy prawa krajowego w celu pogodzenia praw abonentów otrzymujących szczegółowe wykazy połączeń z prawem do prywatności użytkowników dzwoniących i abonentów wybieranych, na przykład przez uzyskanie pewności, że zapewniono tym użytkownikom i abonentom wystarczające, alternatywne, gwarantujące prywatność metody łączności i uiszczania opłat.
Artykuł 8
Wyświetlanie i ograniczenie identyfikacji rozmów przychodzących i wychodzących
1.
W przypadku gdy oferowane jest wyświetlanie identyfikacji rozmów przychodzących dostawca usług musi zaoferować użytkownikowi wybierającemu, w sposób prosty i wolny od opłat, zablokowanie wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących przy poszczególnych połączeniach telefonicznych.
Abonent wybierający musi mieć taką możliwość w odniesieniu do każdej linii.
2.
W przypadku gdy oferowane jest wyświetlanie identyfikacji rozmów przychodzących, dostawca usług musi zaoferować abonentowi wybieranemu, w sposób prosty i wolny od opłat w przypadku uzasadnionego korzystania z tej funkcji, zablokowanie wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących.
3.
W przypadku gdy oferowane jest wyświetlanie identyfikacji rozmów przychodzących oraz w przypadku gdy wyświetlenie identyfikacji rozmowy przychodzącej następuje przed rozpoczęciem połączenia, dostawca usługi musi zaoferować abonentowi wybieranemu możliwość odrzucenia, w prosty sposób, rozmów przychodzących, gdy wyświetlanie identyfikacji rozmowy przychodzącej zostało zablokowane przez użytkownika lub abonenta wybierającego.
4.
W przypadku gdy oferowane jest wyświetlanie identyfikacji rozmów wychodzących, dostawca usług musi zaoferować abonentowi wybieranemu, w sposób prosty i wolny od opłat, zablokowanie wyświetlania identyfikacji rozmów wychodzących u użytkownika wybierającego.
5.
Przepisy ust. 1 stosuje się również w odniesieniu do połączeń do państw trzecich wychodzących ze Wspólnoty.
Przepisy ust. 2, 3 i 4 stosuje się również do rozmów przychodzących z państw trzecich.
6.
W przypadku gdy oferowane jest wyświetlanie identyfikacji rozmów przychodzących i/lub wychodzących Państwa Członkowskie zapewniają, że dostawcy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej podają do wiadomości publicznej informację na ten temat oraz na temat możliwości określonych w ust. 1–3 i 4.
Artykuł 9
Dane dotyczące lokalizacji inne niż dane o ruchu
1.
W przypadku gdy dane dotyczące lokalizacji inne niż dane o ruchu, odnoszące się do użytkowników lub abonentów publicznych sieci łączności lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, mogą być przetwarzane, przetwarzanie może mieć miejsce tylko wówczas gdy dane te są anonimowe, lub za zgodą użytkowników lub abonentów, w zakresie i przez okres niezbędny do świadczenia usługi tworzącej wartość dodaną.
Przed uzyskaniem zgody użytkowników lub abonentów dostawca usług musi ich poinformować o rodzaju danych dotyczących lokalizacji innych niż dane o ruchu, które będą przetwarzane, o celach i okresie ich przetwarzania oraz o tym, czy dane zostaną przekazane stronie trzeciej do celów świadczenia usługi tworzącej wartość dodaną.
Użytkownicy lub abonenci mają możliwość odwołania w każdej chwili swojej zgody na przetwarzanie danych dotyczących lokalizacji innych niż dane o ruchu.
2.
W przypadku gdy uzyskana została zgoda użytkowników lub abonentów na przetwarzanie danych dotyczących lokalizacji innych niż dane o ruchu, użytkownik lub abonent musi nadal posiadać możliwość, w sposób prosty i wolny od opłat, czasowego odwołania zgody na przetwarzanie tych danych w przypadku każdego połączenia z siecią lub każdej transmisji komunikatu.
3.
Przetwarzanie danych dotyczących lokalizacji innych niż dane o ruchu, zgodnie z ust. 1 i 2, musi być ograniczone do osób działających z upoważnienia dostawcy publicznej sieci łączności lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej lub strony trzeciej świadczącej usługę tworząc a wartość dodaną oraz musi być ograniczone do celów niezbędnych do świadczenia usługi tworzącej wartość dodaną.
Artykuł 10
Wyjątki
Państwa Członkowskie zapewniają, że posiadają przejrzyste procedury regulujące sposób, w jaki dostawca publicznej sieci łączności i/lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej może pominąć:
a) zablokowanie wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących, tymczasowo, na wniosek abonenta o ustalenie numerów linii w przypadku otrzymywania dokuczliwych lub złośliwych telefonów.
W takich przypadkach, zgodnie z prawem krajowym, dane zawierające identyfikację abonenta dzwoniącego są przechowywane i mogą być udostępnione przez dostawcę publicznej sieci łączności i/lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;
b) zablokowanie wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących i czasową odmowę lub brak zgody abonenta lub użytkownika na przetwarzanie danych o lokalizacji, w przypadku poszczególnych linii dla organizacji zajmujących się połączeniami alarmowymi i uznanymi przez Państwo Członkowskie za organizacje pełniące takie funkcje, włączając organy przestrzegania prawa, pogotowie ratunkowe i straż pożarną, do celów odpowiadania na takie połączenia.
Artykuł 11
Automatyczne przekazywanie połączeń
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy abonent, w sposób prosty i wolny od opłat, posiada możliwość zablokowania automatycznego przekazywania połączeń przez stronę trzecią do terminala tego abonenta.
Artykuł 12
Spisy abonentów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że abonenci są informowani w sposób wolny od opłat oraz przed umieszczeniem ich danych w spisach abonentów, o celu(-ach) spisów abonentów wydawanych w formie druku lub elektronicznej, publicznie dostępnych lub uzyskiwanych w telefonicznej informacji o numerach, w których ich dane osobowe mogą się znajdować oraz o wszelkich dalszych możliwościach wykorzystania na podstawie funkcji wyszukiwania znajdującej się w wersji elektronicznej spisu.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że abonenci posiadają możliwość ustalenia czy ich dane osobowe znajdują się w publicznym spisie abonentów, a jeżeli tak, to które, w zakresie, w jakim te dane są niezbędne do celu spisu abonentów określonego przez dostawcę spisu abonentów i sprawdzania, poprawiania lub wycofywania tych danych.
Zastrzeżenie numeru, sprawdzanie, poprawianie lub wycofywanie danych osobowych ze spisu abonentów jest wolne od opłat.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby dla jakiegokolwiek celu publicznego spisu abonentów innego niż przeszukiwanie danych do kontaktu osób, na podstawie podania ich nazwiska oraz, w miarę potrzeb, minimalnej ilości innych danych identyfikacyjnych, wymagana była dodatkowa zgoda abonentów.
4.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do abonentów będących osobami fizycznymi.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że, w ramach prawa wspólnotowego i obowiązującego ustawodawstwa krajowego, uzasadnione interesy abonentów innych niż osoby fizyczne, w odniesieniu do ich umieszczenia w publicznych spisach abonentów, posiadają wystarczającą ochronę.
Artykuł 13
Komunikaty niezamówione
1.
Używanie automatycznych systemów wywołujących bez ludzkiej ingerencji (aparaty wywołujące automatycznie), faksów lub poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego może być dozwolone jedynie wobec abonentów, którzy uprzednio wyrazili na to zgodę.
2.
Nie naruszając przepisów ust. 1, w przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna otrzymuje od swoich klientów szczegółowe elektroniczne dane kontaktowe dla potrzeb poczty elektronicznej, w kontekście sprzedaży produktu lub usługi, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, ta sama osoba fizyczna lub prawna może używać tych szczegółowych elektronicznych danych kontaktowych na potrzeby wprowadzania na rynek swoich własnych produktów podobnych lub usług, pod warunkiem że klienci zostali jasno i wyraźnie poinformowani o możliwości sprzeciwienia się, w sposób wolny od opłat i prosty, takiemu wykorzystywaniu elektronicznych danych kontaktowych w chwili ich zbierania oraz przy każdej okazji otrzymywania wiadomości, w przypadku klientów, którzy początkowo nie sprzeciwili się takiemu wykorzystywaniu.
3.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, że wolne od opłat, niezamówione komunikaty do celów marketingu bezpośredniego, w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2, nie są dozwolone bez zgody abonentów ani w odniesieniu do abonentów, którzy nie życzą sobie otrzymywania tego typu komunikatów, wybór między tymi opcjami zostaje ustalony przez ustawodawstwo krajowe.
4.
W każdym przypadku zakazana jest praktyka wysyłania poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego przerabiająca lub zatajająca tożsamość nadawcy, w imieniu którego wysyłany jest komunikat lub bez aktualnego adresu, na który odbiorca może wysłać wniosek o zaprzestanie takich komunikatów.
5.
Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do abonentów będących osobami fizycznymi.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że w ramach prawa wspólnotowego oraz obowiązującego ustawodawstwa krajowego, uzasadnione interesy abonentów innych niż osoby fizyczne, w odniesieniu do uciążliwych komunikatów, posiadają wystarczającą ochronę.
Artykuł 14
Charakterystyka techniczna i normalizacja
1.
Przy wykonywaniu przepisów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zapewniają, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, że nie zostaną nałożone żadne wymagania obowiązkowe dotyczące szczególnej charakterystyki technicznej terminali lub innych urządzeń łączności elektronicznej, które mogłyby utrudniać wprowadzanie urządzeń na rynek oraz do swobodnego obrotu w i między Państwami Członkowskimi.
2.
W przypadkach gdy przepisy niniejszej dyrektywy mogą być wykonywane wyłącznie przez wprowadzenie wymogu szczególnych cech technicznych w sieci łączności elektronicznej, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [9].
3.
W miarę potrzeb, możliwe jest przyjęcie środków w celu zapewnienia, że terminal jest skonstruowany w sposób zgodny z prawem użytkowników do ochrony i kontroli używania ich danych osobowych, zgodnie z dyrektywą 1999/5/WE i decyzją Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji [10].
Artykuł 15
Stosowanie niektórych przepisów dyrektywy 95/46/WE
1. Państwa Członkowskie mogą uchwalić środki ustawodawcze w celu ograniczenia zakresu praw i obowiązków przewidzianych w art. 5, 6, art. 8 ust. 1–4, i art. 9 tej dyrektywy, gdy takie ograniczenia stanowią środki niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego do zapewnienia bezpieczeństwa narodowego (i.e. bezpieczeństwa państwa), obronności, bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw kryminalnych lub niedozwolonego używania systemów łączności elektronicznej, jak określono w art. 13 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE. W tym celu, Państwa Członkowskie mogą, między innymi, uchwalić środki ustawodawcze przewidujące przechowywanie danych przez określony czas uzasadnione na podstawie zasad ustanowionych w niniejszym ustępie. Wszystkie środki określone w niniejszym ustępie są zgodne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, w tym zasadami określonymi w art. 6 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej.
2.
Przepisy rozdziału III dotyczącego środków zaskarżenia, odpowiedzialności i sankcji dyrektywy 95/46/WE stosuje się w odniesieniu do przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i w odniesieniu do indywidualnych uprawnień wynikających z niniejszej dyrektywy.
3.
Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Fizycznych w Zakresie Przetwarzania Danych Osobowych powołana zgodnie z art. 29 dyrektywy 95/46/WE podejmuje również zadania ustanowione w art. 30 wspomnianej dyrektywy w odniesieniu do spraw objętych niniejszą dyrektywą, mianowicie ochrony podstawowych praw i wolności oraz uzasadnionego interesu w sektorze łączności elektronicznej.
Artykuł 16
Przepisy przejściowe
1.
Przepisów art. 12 nie stosuje się do publikacji spisów abonentów już wydanych lub wprowadzonych do obrotu w wersji drukowanej lub w elektronicznej formie off-line przed wejściem w życie przepisów krajowych przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy.
2.
W przypadku gdy dane osobowe abonentów usług stacjonarnej lub przenośnej publicznej telefonii głosowej są zawarte w publicznym spisie abonentów, zgodnie z przepisami dyrektywy 95/46/WE i art. 11 dyrektywy 97/66/WE, przed wejściem w życie przepisów prawa krajowego przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy, dane osobowe tych abonentów mogą pozostać w tym spisie abonentów w wersji drukowanej lub elektronicznej, włączając wersje ze zwrotnymi funkcjami wyszukiwania, chyba że abonenci, po otrzymaniu pełnej informacji o celach i opcjach zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy, oświadczą inaczej.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Przed dniem 31 października 2003 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienia takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą oraz każdej kolejnej zmiany tych przepisów.
Artykuł 18
Przegląd
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, najpóźniej trzy lata od dnia, określonego w art. 17 ust. 1, sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i jej wpływu na podmioty gospodarcze i konsumentów, w szczególności w odniesieniu do przepisów o niezamówionych komunikatach, uwzględniając otoczenie międzynarodowe.
W tym celu, Komisja może żądać informacji od Państw Członkowskich, które powinny być dostarczone bez zbędnej zwłoki.
Komisja przedkłada, gdzie stosowne, wnioski w sprawie zmian niniejszej dyrektywy, uwzględniając wyniki tego sprawozdania, wszelkie zmiany w sektorze oraz wszelkie inne wnioski, które uzna za niezbędne w celu poprawy skuteczności stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Uchylenie
Dyrektywa 97/66/WE traci moc z dniem określonym w art. 17 ust. 1.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2002 r.
ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę Rady 93/75/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoim komunikacie z dnia 24 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu Komisja wskazała, jako jeden z celów na poziomie wspólnotowym, wprowadzenie obowiązkowego systemu informacji, dającego Państwom Członkowskim szybki dostęp do wszelkich istotnych informacji odnoszących się do ruchu statków przewożących materiały niebezpieczne lub zanieczyszczające i szczegółowych danych na temat rodzaju ich ładunków.
(2) Dyrektywa Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotycząca minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [5] wprowadziła system, dzięki któremu właściwe władze otrzymują informacje na temat statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające oraz na temat wypadków na morzu.
Dyrektywa ta nakłada na Komisję obowiązek przedstawienia nowych propozycji dotyczących stworzenia pełniejszego systemu informowania Wspólnoty, w miarę możliwości informującego o statkach pływających wzdłuż wybrzeży Państw Członkowskich.
(3) Rezolucja Rady z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki w zakresie bezpieczeństwa na morzu [6] ustaliła główne cele działania Wspólnoty, w tym przyjęcie pełniejszego systemu informowania.
(4) Ustanowienie wspólnotowego systemu monitorowania i informacji o ruchu statków mającego na celu zapobieganie wypadkom i zanieczyszczaniu mórz, jak również zminimalizowanie ich wpływu na środowisko naturalne mórz i wybrzeża oraz gospodarkę i zdrowie społeczności lokalnych.
Sprawność ruchu morskiego, w szczególności manewrowanie statkami w czasie zawijania do portów, zależą również od zapowiadania przez statki ich przybycia do portu z odpowiednim wyprzedzeniem.
(5) Wzdłuż wybrzeży europejskich zorganizowano kilka obowiązkowych systemów informujących o ruchu statków, zgodnie ze stosownymi przepisami przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO).
Należy zapewnić, aby kapitanowie statków stosowali się do obowiązujących wymogów tych systemów informacyjnych.
(6) Wprowadzono również służby ruchu statków i systemy wyznaczania dróg morskich, odgrywające istotną rolę w zapobieganiu wypadkom i zanieczyszczeniu środowiska w niektórych rejonach żeglugi, które są zatłoczone lub cechują się szczególnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa żeglugi.
Konieczne jest, aby statki korzystały z systemów ruchu statków i systemów wyznaczania dróg morskich zatwierdzonych przez IMO.
(7) Kluczowy postęp technologiczny dokonuje się w dziedzinie urządzeń pokładowych umożliwiających automatyczne rozpoznawanie statków (system AIS) i służących do poprawy monitorowania ruchu statków jak również urządzeń do rejestrowania przebiegu podróży (systemy VDR lub "czarne skrzynki"), które mają za zadanie ułatwić prowadzenie dochodzeń w następstwie wypadków.
Doceniając znaczenie tego rodzaju urządzeń przy formułowaniu zasad polityki zapobiegania wypadkom morskim, należy stwierdzić, że urządzenia takie powinny zostać wprowadzone jako obowiązkowy element wyposażenia na pokładach statków odbywających podróże krajowe i międzynarodowe, zawijających do portów Wspólnoty.
Dane dostarczane przez systemy VDR mogą być wykorzystywane zarówno po wypadkach, w celu ustalenia ich przyczyn, jak również prewencyjnie, w celu wyciągania niezbędnych wniosków z takich sytuacji.
Państwa Członkowskie powinny zachęcać do wykorzystywania tych informacji w obu celach.
(8) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby stacje nadbrzeżne właściwych władz dysponowały zarówno właściwymi urządzeniami technicznymi na odpowiednim poziomie i w wystarczającej liczbie, jak i wykwalifikowanym personelem.
(9) Dokładna wiedza o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających, przewożonych na pokładach statków, jak również inne informacje ważne dla bezpieczeństwa, takie jak informacje o wypadkach nawigacyjnych, ma podstawowe znaczenie dla przygotowania i skuteczności działań likwidujących zanieczyszczenia lub ograniczających ryzyko zanieczyszczania na morzu.
Statki opuszczające lub udające się do portów Państw Członkowskich muszą zgłaszać te informacje właściwym władzom lub władzom portowym Państw Członkowskich.
(10) Aby zoptymalizować skuteczność i przyspieszyć przekazywanie i wykorzystanie niejednokrotnie znacznych ilości informacji o ładunkach, informacje te powinny być wysyłane, gdy tylko jest to możliwe, drogą elektroniczną do zainteresowanych właściwych władz lub władz portów.
Z tych samych powodów wymiana informacji między właściwymi władzami Państw Członkowskich powinna odbywać się drogą elektroniczną.
(11) W wypadkach, w których zainteresowane przedsiębiorstwa, spełniając wymogi Państw Członkowskich, wprowadziły wewnętrzne procedury zapewniające niezwłoczne wysyłanie informacji wymaganych niniejszą dyrektywą do właściwych władz, musi istnieć możliwość wyłączenia rejsów regularnych między dwoma lub więcej państwami, z których co najmniej jedno jest Państwem Członkowskim, spod obowiązku informowania o każdym rejsie.
(12) Niektóre statki stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi i środowiska ze względu na swoje zachowanie lub stan.
Państwa Członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na monitorowanie takich statków, podjąć właściwe środki, aby zapobiec zwiększeniu zagrożenia stwarzanego przez te statki oraz przesłać wszelkie istotne informacje, jakie posiadają na temat tych statków, innym zainteresowanym Państwom Członkowskim.
Takimi właściwymi środkami mogą być środki przewidziane w ramach działań kontroli państwowa portu.
(13) Państwa Członkowskie muszą bronić przed zagrożeniami bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi oraz środowiska naturalnego, zarówno na morzu, jak i na wybrzeżach morskich, stwarzanymi przez wypadki, kolizje lub inne określone sytuacje na morzu oraz przez zanieczyszczające plamy, wycieki lub przedmioty dryfujące po morzu.
W tym celu kapitanowie statków pływających w rejonach poszukiwań i ratownictwa lub po obszarach wyłącznych stref ekonomicznych Państw Członkowskich lub po innych obszarach o równorzędnym statusie, powinni powiadamiać o takich wydarzeniach władze przybrzeżne, przekazując jej wszelkie odpowiednie informacje.
Państwa Członkowskie, zależnie od swoich potrzeb i rozeznania sytuacji, powinny wyznaczyć, które z wyżej wymienionych obszarów geograficznych objąć obowiązkiem przekazywania tych informacji.
(14) W przypadku zderzenia lub wypadku na morzu, pełna i wszechstronna współpraca między stronami uczestniczącymi w zdarzeniu znacznie podnosi skuteczność działań podejmowanych przez właściwe władze.
(15) W przypadku gdy właściwe władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie uznają, po zapoznaniu się z prognozą pogody i stanu morza, opracowaną przez wyspecjalizowane służby meteorologiczne, że wyjątkowo zła pogoda i stan morza powodują poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i możliwość zanieczyszczenia środowiska, powinny powiadomić kapitana statku zamierzającego wejść do lub wyjść z portu o takiej sytuacji, a ponadto mają prawo podjąć wszelkie inne właściwe środki.
Takie działania mogą obejmować wydanie zakazu wejścia do lub wyjścia z portu do czasu, kiedy sytuacja meteorologiczna wróci do normy, jednakże nie zwalniają one tych władz z obowiązku pomocy statkom, które znalazły się w niebezpieczeństwie.
W wypadku istnienia zagrożenia bezpieczeństwa lub możliwości zanieczyszczenia środowiska, z uwzględnieniem specyfiki zagrożonego portu, właściwe władze mogą zalecić statkom, aby nie wychodziły z portu.
Jeżeli kapitan statku mimo tego decyduje o wyjściu z portu, czyni to na swoją wyłączną odpowiedzialność, a ponadto ma obowiązek podać uzasadnienie swojej decyzji.
(16) Brak możliwości bezpiecznego schronienia może mieć poważne konsekwencje w przypadku wypadku na morzu.
W związku z tym Państwa Członkowskie powinny opracować plany, dzięki którym statki w niebezpieczeństwie mogłyby, w razie konieczności, znaleźć schronienie w portach lub jakimkolwiek innym osłoniętym obszarze, w możliwie najlepszych warunkach.
W sytuacjach, w których okazuje się to konieczne i możliwe, plany takie powinny zawierać przepisy o odpowiednich środkach i udogodnieniach niezbędnych do udzielania pomocy, prowadzenia działań ratowniczych i reagowania na występowanie zanieczyszczeń.
Porty przyjmujące statki w niebezpiecznych sytuacjach powinny mieć możliwość uzyskiwania szybkiego zwrotu wszelkich kosztów lub rekompensaty strat, ponoszonych w czasie takiej operacji.
W związku z tym Komisja powinna zbadać możliwości wprowadzenia odpowiedniego systemu zwracania kosztów portom we Wspólnocie, przyjmującym statki będące w niebezpieczeństwie oraz możliwość wymagania od statku wpływającego do portu Wspólnoty, aby posiadał odpowiednie ubezpieczenie.
(17) Należy opracować ramy współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w celu usprawnienia wprowadzania systemu monitorowania i informowania o ruchu morskim, wraz z ustanowieniem odpowiedniej łączności między właściwymi władzami i portami Państw Członkowskich.
Ponadto system rozpoznawania i monitorowania statków powinien zostać rozciągnięty na te obszary żeglugi Wspólnoty, na których obecnie działa w sposób niewystarczający.
Ponadto należy utworzyć ośrodki zarządzania informacjami we wspólnotowych regionach morskich, aby ułatwiać wymianę i przepływ istotnych danych, dotyczących monitorowania ruchu morskiego i wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie i Komisja powinny również dążyć do rozwoju współpracy z państwami trzecimi w dążeniu do osiągnięcia tych celów.
(18) Skuteczność niniejszej dyrektywy zależy w dużym stopniu od działań mających na celu dokładne jej wykonanie przez Państwa Członkowskie.
W tym celu Państwa Członkowskie muszą regularnie dokonywać określonych inspekcji lub w inny sposób zapewnić, aby środki łączności, mające na celu spełnianie wymogów niniejszej dyrektywy, funkcjonowały prawidłowo.
Należy również wprowadzić sankcje w celu zapewnienia, aby zainteresowane strony spełniały ustanowione niniejszą dyrektywą wymogi, dotyczące przekazywania informacji i posiadania oraz korzystania z odpowiednich urządzeń.
(19) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(20) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy mogą być zmieniane przez wyżej wymienione procedury, w celu uwzględniania rozwoju dokumentów wspólnotowych i międzynarodowych oraz doświadczeń zdobytych w wykonywaniu niniejszej dyrektywy, w takim stopniu, w jakim nie wykraczają one poza zakres niniejszej dyrektywy.
Użytecznym narzędziem dla Komisji, pozwalającym ocenić doświadczenia nabyte w wykonywaniu niniejszej dyrektywy, jest właściwe powiadamianie przez Państwa Członkowskie o jej wykonaniu.
(21) Przepisy dyrektywy 93/75/EWG zostają znacznie wzmocnione, poszerzone i zmienione niniejszą dyrektywą.
W związku z tym dyrektywa 93/75/EWG powinna zostać uchylona.
(22) Ponieważ cele proponowanego działania, mianowicie poprawa bezpieczeństwa i skuteczności ruchu morskiego, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie, w związku z tym, ze względu na skalę lub skutki proponowanego działania, cele te mogą zostać łatwiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym. Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie we Wspólnocie systemu monitorowania i informowania o ruchu statków, w celu poprawy bezpieczeństwa i skuteczności ruchu morskiego, poprawy wydajności działań władz w razie wypadków, kolizji lub w sytuacjach potencjalnie niebezpiecznych na morzu, w tym działań poszukiwawczych i ratowniczych oraz wniesienia wkładu w poprawę skuteczności działań w zakresie zapobiegania i wykrywania zanieczyszczeń powodowanych przez statki.
Państwa Członkowskie monitorują oraz podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia, że kapitanowie statków, operatorzy lub agenci, jak również załadowcy i właściciele ładunków niebezpiecznych lub mogących spowodować zanieczyszczenie środowiska, przewożonych na pokładach statków, postępują zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do statków o pojemności 300 ton brutto i większych, jeżeli nie postanowiono inaczej.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do:
a) okrętów wojennych, morskich urządzeń pomocniczych i innych statków będących własnością lub użytkowanych przez Państwo Członkowskie i używanych niehandlowych celów publicznych;
b) statków rybackich, statków zabytkowych i łodzi rekreacyjnych o długości mniejszej niż 45 metrów;
c) statków zaopatrujących w paliwo o wyporności poniżej 5000 ton, zasobów statku i wyposażenia do użytku na pokładzie statków.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "Odpowiednie dokumenty międzynarodowe" oznacza następujące dokumenty:
- MARPOL oznacza Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r. oraz Protokół z 1978 r. do tej Konwencji,
- SOLAS oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, wraz z protokołami i poprawkami do tej Konwencji,
- Międzynarodowa konwencja o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r.,
- Międzynarodowa konwencja dotycząca interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia olejami z 1969 r. i Protokół z 1973 r. dotyczący interwencji na pełnym morzu w razie zanieczyszczenia morza substancjami innymi niż olej,
- Konwencja SAR oznacza Międzynarodową konwencję o poszukiwaniu i ratownictwie morskim z 1979 r.,
- Kodeks ISM oznacza Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków,
- Kodeks IMDG oznacza Międzynarodowy morski kodeks towarów niebezpiecznych,
- Kodeks IBC oznacza Międzynarodowy kodeks budowy i wyposażenia statków przewożących niebezpieczne chemikalia luzem,
- Kodeks IGC oznacza Międzynarodowy kodeks budowy i wyposażenia statków przewożących skroplone gazy luzem,
- Kodeks BC oznacza Kodeks IMO bezpiecznego postępowania dla stałych ładunków masowych,
- Kodeks INF oznacza Kodeks IMO bezpiecznego przewozu statkami napromieniowanego paliwa jądrowego, plutonu i wysokopromieniotwórczych odpadów w pojemnikach,
- Rezolucja IMO A.851(20) oznacza rezolucję Międzynarodowej Organizacji Morskiej 851(20) zatytułowaną "Zasady ogólne systemu powiadamiania i wymagań dotyczących powiadamiania przez statki, włączając wytyczne w sprawie powiadamiania o wypadkach statków przewożących towary niebezpieczne, substancje szkodliwe i/lub zanieczyszczające";
b) "operator" oznacza właściciela lub zarządzającego statkiem;
c) "agent" oznacza jakąkolwiek osobę zobowiązaną lub upoważnioną do przekazywania informacji w imieniu operatora statku;
d) "załadowca" oznacza jakąkolwiek osobę, przez którą lub w której imieniu, lub z której upoważnienia zawarto z przewoźnikiem umowę o przewóz towarów;
e) "przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo w rozumieniu prawidła 1 ust. 2 rozdziału IX Konwencji SOLAS;
f) "statek" oznacza jakikolwiek statek morski lub jednostkę pływającą po morzu;
g) "towary niebezpieczne" oznaczają:
- towary sklasyfikowane w Kodeksie IMDG,
- niebezpieczne substancje płynne wymienione w rozdziale 17 Kodeksu IBC,
- upłynnione gazy wymienione w rozdziale 19 Kodeksu IGC,
- stałe towary masowe wymienione w dodatku B do Kodeksu BC.
Do towarów niebezpiecznych należą również towary, do których przewozu zostały ustanowione odpowiednie warunki wstępne, zgodnie z ust. 1.1.3 Kodeksu IBC lub ust. 1.1.6 Kodeksu IGC;
h) "towary zanieczyszczające" oznaczają:
- oleje zdefiniowane w załączniku I do Konwencji MARPOL,
- trujące substancje płynne zdefiniowane w załączniku II do Konwencji MARPOL,
- szkodliwe substancje zdefiniowane w załączniku III do Konwencji MARPOL;
i) "jednostka transportująca ładunek" oznacza pojazd transportu drogowego, wagon transportu kolejowego, kontener towarowy, cysternę samochodową, wagon kolejowy lub przenośny zbiornik;
j) "adres" oznacza nazwę i określenie środków łączności jakich należy użyć w razie konieczności skontaktowania się z operatorem, agentem, władzą portową, właściwą władzą lub jakąkolwiek inną osobą upoważnioną lub organem władzy posiadającym szczegółowe informacje o ładunku na statku;
k) "właściwe władze" oznaczają władze i organizacje wyznaczone przez Państwa Członkowskie do otrzymywania i przekazywania informacji napływających na mocy niniejszej dyrektywy;
l) "władze portowe" oznaczają właściwe władze lub organizację wyznaczoną przez Państwa Członkowskie w każdym porcie, do otrzymywania i przekazywania informacji napływających na mocy niniejszej dyrektywy;
m) "miejsce schronienia" oznacza port, część portu lub inne osłonięte miejsce cumowania lub kotwiczenia lub jakiekolwiek inne, określone przez Państwo Członkowskie, miejsce schronienia, do którego kieruje się statki znajdujące się w niebezpieczeństwie;
n) "stacja nadbrzeżna" oznacza wszelkie następujące elementy, wyznaczone przez Państwa Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy: służby transportu morskiego; usytuowane na lądzie instalacje odpowiedzialne za obowiązkowy system informowania zatwierdzony przez IMO; lub organ odpowiedzialny za koordynację poszukiwania i akcje ratunkowe lub działania zmierzające do likwidacji zanieczyszczenia morza;
o) "system ruchu statków SRS" oznacza systemy, których zadaniem jest podnoszenie poziomu bezpieczeństwa i skuteczności transportu morskiego oraz ochrony środowiska, zdolne do oddziaływania na ruch na morzach i reagowania na sytuacje ruchu morskiego powstające w obszarze jego działania;
p) "system wyznaczania dróg morskich statków" oznacza każdy system jednej lub kilku dróg morskich lub środków wyznaczania dróg zmierzających do zredukowania ryzyka strat i ofiar; obejmuje on plan oddzielenia dróg, drogi dwukierunkowe, zalecane odległości, obszary zakazane dla żeglugi, strefy ruchu przybrzeżnego, drogi o ruchu okrężnym, strefy bezpieczeństwa i drogi pełnomorskie;
q) "statki zabytkowe" oznaczają wszelkiego rodzaju statki historyczne i ich repliki, w tym również statki przeznaczone do wspierania i promocji rzemiosł tradycyjnych i umiejętności żeglarskich, które służą zarówno jako żywe pomniki, użytkowane zgodnie z zasadami tradycyjnego żeglarstwa i tradycyjnych technik;
r) "ofiary" oznaczają ofiary zgodnie ze znaczeniem określonym w Kodeksie IMO dotyczącym dochodzeń w sprawach wypadków morskich i ofiar.
TYTUŁ I
MONITOROWANIE I ZGŁASZANIE STATKÓW
Artykuł 4
Zgłoszenie przed wejściem do portu Państwa Członkowskiego
1.
Operator, agent lub kapitan statku będącego w drodze do portu Państwa Członkowskiego zgłasza władzom portowym informacje określone w załączniku I pkt 1:
a) z co najmniej dwudziestoczterogodzinnym wyprzedzeniem; lub
b) najpóźniej w chwili opuszczania przez statek poprzedniego portu, jeżeli czas podróży między tymi portami jest krótszy niż dwadzieścia cztery godziny; lub
c) jeżeli port zawinięcia jest nieznany lub został zmieniony w czasie podróży, gdy tylko ta informacja jest znana.
2.
Kapitan statku powracającego z portu poza obszarem Wspólnoty i zbliżający się do portu Państwa Członkowskiego, wiozący niebezpieczne lub zanieczyszczające towary, wypełnia obowiązki zgłaszania zgodnie z art. 13.
Artykuł 5
Monitorowanie statków wpływających na obszar objęty systemem obowiązkowego zgłaszania statków
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie monitorują oraz podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia, że wszystkie statki wpływające na obszar objęty systemem obowiązkowego zgłaszania statków, przyjętym przez IMO zgodnie z prawidłem 11 rozdziału V Konwencji SOLAS i stosowanym przez jedno lub więcej państw, z których co najmniej jedno jest Państwem Członkowskim, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi i kryteriami opracowanymi przez IMO, postępują zgodnie z nakazami systemu w zakresie zgłaszania wymaganych informacji, udzielając również dodatkowych informacji wymaganych przez Państwa Członkowskie zgodnie z rezolucją IMO A.851(20).
2.
Przedkładając nowy, obowiązkowy system zgłaszania statków do przyjęcia przez IMO lub propozycje zmian obowiązującego systemu zgłaszania, Państwo Członkowskie ujmuje w swoich propozycjach, jako minimum, informacje określone w załączniku I pkt 4.
Artykuł 6
Stosowanie systemów automatycznego rozpoznawania
1.
Każdy statek wpływający do portu Państwa Członkowskiego musi, zgodnie z harmonogramem określonym w załączniku II pkt I, być wyposażony w system AIS, który odpowiada wymaganiom norm ustalonych przez IMO.
2.
Statki wyposażone w system AIS mają ten system włączony przez cały czas, z wyjątkiem sytuacji dopuszczonych przez umowy międzynarodowe, przepisy i normy mające na celu ochronę informacji nawigacyjnych.
Artykuł 7
Stosowanie systemu wyznaczania dróg morskich
1.
Państwa Członkowskie monitorują oraz podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia, że wszystkie statki wpływające na obszar objęty obowiązkowym systemem wyznaczania dróg morskich, przyjętym przez IMO zgodnie z prawidłem 10 rozdziału V Konwencji SOLAS i stosowanym przez jedno lub więcej państw, z których co najmniej jedno jest Państwem Członkowskim, stosują system zgodnie z odpowiednimi wytycznymi i kryteriami opracowanymi przez IMO.
2.
Wprowadzając systemu wyznaczania dróg morskich, który nie został zaakceptowany przez IMO, Państwa Członkowskie na swoją odpowiedzialność, w sytuacjach, w których jest to możliwe, uwzględniają wytyczne i kryteria opracowane przez IMO i podają do publicznej wiadomości wszelkie informacje niezbędne do bezpiecznego i skutecznego stosowania tego systemu wyznaczania dróg morskich.
Artykuł 8
Monitorowanie zgodności statków z systemem ruchu statków
Państwa Członkowskie monitorują oraz podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia, że:
a) statki wpływające na obszar stosowania SRS, użytkowanego zgodnie z wytycznymi opracowanymi przez IMO przez jedno lub więcej państw, z których przynajmniej jedno jest Państwem Członkowskim, leżącej na ich wodach terytorialnych, uczestniczą w żegludze stosując zasady SRS;
b) statki płynące pod banderą Państwa Członkowskiego lub statki zbliżające się do portu Państwa Członkowskiego i wpływające na obszar stosowania wymagań SRS poza wodami terytorialnymi Państwa Członkowskiego oraz bazując na wytycznych opracowanych przez IMO uczestniczą w żegludze, stosując zasady SRS;
c) statki płynące pod banderą państwa trzeciego i niezamierzające zawijać do portu Państwa Członkowskiego, ale wpływające na obszar stosowania SRS poza wodami terytorialnymi Państwa Członkowskiego, stosują się do zasad SRS, w sytuacjach, w których jest to możliwe.
Państwa Członkowskie powinny powiadamiać odpowiednie państwo bandery o wszelkich zauważonych, poważnych naruszeniach przepisów obowiązujących w obszarze SRS.
Artykuł 9
Infrastruktura dla systemów zgłaszania statków, dla systemów wyznaczania dróg morskich i systemów ruchu statków
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia sobie, zgodnie z harmonogramem określonym w załączniku II pkt I, odpowiednich urządzeń i instalacji usytuowanych na nabrzeżu, służących do odbierania i wykorzystywania informacji przekazywanych przez AIS, uwzględniając zasięg niezbędny do przesyłania zgłoszeń.
2.
Proces kompletowania niezbędnych urządzeń i budowania instalacji usytuowanych na nabrzeżu, koniecznych do wykonania niniejszej dyrektywy, zostanie zakończony do końca roku 2007.
Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby odpowiednie urządzenia służące do przekazywania informacji do krajowych systemów Państw Członkowskich i ich wymiany między tymi systemami były gotowe do użytkowania najpóźniej w terminie jednego roku po tej dacie.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby stacje nadbrzeżne, zobowiązane do monitorowania zgodności z systemami ruchu statków i systemami wyznaczania dróg morskich, dysponowały właściwą liczbą personelu o odpowiednich kwalifikacjach oraz odpowiednimi środkami do porozumiewania się ze statkami i ich monitorowania, oraz aby działały zgodnie z odpowiednimi wytycznymi IMO.
Artykuł 10
Systemy rejestrowania przebiegu podróży
1.
Państwa Członkowskie monitorują oraz podejmują wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia, że statki wpływające do portu Państwa Członkowskiego są wyposażone w system rejestrowania przebiegu podróży (VDR) zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku II pkt II.
Wszelkie wyłączenia, przyznane promom typu ro-ro lub szybkim statkom pasażerskim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich [8] wygasają z dniem 5 sierpnia 2002 r.
2.
Informacje zebrane przez system VDR są udostępniane zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu w związku z dochodzeniem prowadzonym w następstwie powstania ofiar na wodach podlegających jurysdykcji Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby takie informacje były wykorzystywane w celu prowadzenia dochodzenia i właściwie analizowane.
Państwa Członkowskie mają ponadto obowiązek zapewnić, aby wyniki dochodzenia zostały udostępnione niezwłocznie po ich ustaleniu.
Artykuł 11
Dochodzenia powypadkowe
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 dyrektywy 1999/35/WE, Państwa Członkowskie mają obowiązek postępować zgodnie z przepisami Kodeksu IMO, dotyczącego dochodzeń w sprawach ofiar i wypadków morskich prowadzonych w przypadkach ofiar i wypadków z udziałem statków określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie współpracują w prowadzeniu dochodzeń w sprawach ofiar i wypadków morskich z udziałem statków pływających pod ich banderą.
TYTUŁ II
ZGŁASZANIE TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH I ZANIECZYSZCZAJĄCYCH PRZEWOŻONYCH NA STATKACH (HAZMAT)
Artykuł 12
Obowiązki załadowcy
Zabrania się przedstawiania do przewozu lub zabierania na pokład jakiegokolwiek statku towarów niebezpiecznych i zanieczyszczających, w portach Państw Członkowskich, bez względu na ich ilość, bez dostarczenia kapitanowi statku lub operatorowi deklaracji zawierającej informacje wymienione w załączniku I pkt 2.
Obowiązkiem załadowcy jest dostarczenie kapitanowi statku lub operatorowi takiej deklaracji i zapewnienie, że ładunek przedstawionydo przewozu jest dokładnie taki, jak opisany w deklaracji określonej w pierwszym akapicie.
Artykuł 13
Zgłoszenie towarów niebezpiecznych i zanieczyszczających przewożonych na statku
1.
Operator, agent lub kapitan statku, bez względu na jego wielkość, przewożącego niebezpieczne lub zanieczyszczające towary i opuszczającego port Państwa Członkowskiego, ma obowiązek, najpóźniej w momencie wyjścia z portu, zgłosić informacje zawarte w załączniku I pkt 3, właściwej władzy wyznaczonej przez Państwo Członkowskie.
2.
Operator, agent lub kapitan statku, bez względu na jego wielkość, przewożącego niebezpieczne lub zanieczyszczające towary, płynący z portu znajdującego się poza Wspólnotą i kierującego się do portu w jednym z Państw Członkowskich lub na kotwicowisko znajdujące się na wodach terytorialnych jednego z Państw Członkowskich, najpóźniej w chwili opuszczania portu załadunku lub — jeżeli ta informacja nie jest znana w momencie wyjścia z portu załadunku — w chwili gdy tylko będzie mu znany port docelowy lub kotwicowisko, do którego się kieruje, zobowiązany jest zgłosić informacje zawarte w załączniku I pkt 3, właściwej władzy wyznaczonej przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się pierwszy port docelowy lub kotwicowisko.
3.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić procedury upoważniające operatora, agenta lub kapitana statku, określonych w ust. 1 i 2, do zgłaszania informacji wymienionych w załączniku I pkt 3 władzom portowym portu, z którego wypływa statek lub, odpowiednio, portu docelowego we Wspólnocie.
Wprowadzona procedura musi zapewniać, aby właściwy organ miał dostęp do informacji wymienionych w załączniku I pkt 3 w każdej chwili, kiedy zajdzie taka potrzeba.
Ze swojej strony, administracja zainteresowanego portu przechowuje informacje wymienione w załączniku I pkt 3 przez okres tak długi, jak długo mogą się one okazać przydatne, w razie wydarzenia się wypadku morskiego lub kolizji.
Władze portowe zapewniają niezbędne środki w celu dostarczenia tych informacji niezwłocznie, w formie elektronicznej, właściwej władzy, przez całą dobę, na każde żądanie.
4.
Operator, agent lub kapitan statku mają obowiązek przekazania informacji o ładunku wymienionych w załączniku I pkt 3 do władz portowych lub właściwej władzy.
We wszelkich wypadkach, gdy jest to możliwe, informacje przekazuje się w formie elektronicznej.
Prowadząc wymianę wiadomości w formie elektronicznej, stosuje się składnię i procedury określone w załączniku III.
Artykuł 14
Skomputeryzowana wymiana danych między Państwami Członkowskimi
Państwa Członkowskie współpracują w celu zapewnienia połączeń i współdziałania używanych krajowych systemów do zarządzania informacjami wymienionymi w załączniku I.
Systemy łączności utworzone zgodnie z wykonaniem akapitu pierwszego muszą posiadać następujące cechy:
a) wymiana danych musi odbywać się w formie elektronicznej oraz musi umożliwiać otrzymywanie i przetwarzanie wiadomości zgłaszanych zgodnie z art. 13;
b) system musi umożliwiać przekazywanie informacji przez dwadzieścia cztery godziny na dobę;
c) każde Państwo Członkowskie musi mieć możliwość wysyłania, niezwłocznie i na każde żądanie, informacji o statku i niebezpiecznych lub zanieczyszczających towarach na pokładzie statku do właściwej władzy innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 15
Wyłączenia
1.
Państwa Członkowskie mogą wyłączać przewozy wykonywane regularnie, między portami znajdującymi się na swoim terytorium, spod obowiązków ustanowionych w art. 13, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) przedsiębiorstwo wykonujące regularne przewozy określone powyżej prowadzi i stale uaktualnia wykaz statków obsługujących te przewozy oraz wysyła ten wykaz właściwej władzy;
b) dla każdej odbywanej podróży informacje wymienione w załączniku I pkt 3 udostępnia się właściwemu organowi na każde żądanie. Przedsiębiorstwo musi stworzyć wewnętrzny system zapewniający, że na każde żądanie, niezwłocznie, przez dwadzieścia cztery godziny na dobę jest możliwość przekazania tych informacji w formie elektronicznej właściwej władzy, zgodnie z art. 13 ust. 4.
2.
W sytuacjach gdy regularne przewozy wykonywane są między dwoma lub więcej państwami, z których co najmniej jedno jest Państwem Członkowskim, każde zainteresowane Państwo Członkowskie może zażądać od innego Państwa Członkowskiego, aby przyznało wyłączenie dla takich przewozów.
Wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie, w tym również państwa nadbrzeżne, współpracują w przyznawaniu wyłączeń takim przewozom, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie okresowo sprawdzają, czy warunki ustanowione w ust. 1 i 2 są spełniane.
W przypadku stwierdzenia, że choćby jeden z warunków przestał być spełniany, Państwa Członkowskie niezwłocznie wycofują przywileje wyłączenia, przyznane zainteresowanym przedsiębiorstwom.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz przedsiębiorstw i statków, którym przyznano wyłączenia zgodnie z niniejszym artykułem, oraz są zobowiązane do jego każdorazowego uaktualnienia po wprowadzeniu zmian.
TYTUŁ III
MONITOROWANIE NIEBEZPIECZNYCH STATKÓW I INTERWENCJE W PRZYPADKACH WYPADKÓW I KOLIZJI MORSKICH
Artykuł 16
Przekazywanie informacji dotyczących niektórych statków
1.
Statki spełniające określone poniżej kryteria uważa się za statki stanowiące potencjalne niebezpieczeństwo dla żeglugi lub zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środowiska:
a) statki, które w czasie swojej podróży:
- uległy wypadkowi lub kolizji na morzu określonym w art. 17,
- nie wywiązały się z obowiązków zgłaszania lub powiadamiania, nałożonych przez niniejszą dyrektywę,
- nie wywiązały się z obowiązku dostosowania się do systemów wyznaczania dróg morskich i SRS administrowanych przez Państwo Członkowskie;
b) statki, w odniesieniu do których istnieją dowody lub uzasadnione podejrzenia o dokonywaniu umyślnych zrzutów oleju lub łamaniu innych przepisów Konwencji MARPOL na wodach podlegających właściwości Państwa Członkowskiego;
c) statki, którym odmówiono dostępu do portów Państwa Członkowskiego lub które były podmiotem zgłoszeń lub powiadomień sporządzonych przez Państwo Członkowskie zgodnie z załącznikiem I pkt 1 do dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [9].
2.
Stacje nadbrzeżne posiadające istotne informacje na temat statków określonych w ust. 1, przekazują te informacje zainteresowanym stacjom nadbrzeżnym w innych Państwach Członkowskich, ulokowanym wzdłuż planowanej trasy takiego statku.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje przekazane im zgodnie z ust. 2 były przekazywane właściwym władzom portowym i/lub każdej innej władzy wyznaczonej przez Państwo Członkowskie.
W granicach możliwości posiadanego personelu, Państwa Członkowskie dokonują wszelkich uznanych za właściwe inspekcji lub badań w swoich portach, zarówno ze swojej własnej inicjatywy, jak również na żądanie innego Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dla jakichkolwiek obowiązków kontroli państwa portu.
Powiadamiają one wszystkie pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie o wynikach podjętych działań.
Artykuł 17
Zgłaszanie wypadków i kolizji na morzu
1.
Bez uszczerbku dla prawa międzynarodowego oraz w celu zapobiegania oraz złagodzenia znacznego zagrożenia dla bezpieczeństwo na morzu, bezpieczeństwa ludzi i środowiska, Państwa Członkowskie monitorują oraz zapewniają właściwe środki w celu zapewnienia, że kapitan statku płynącego w rejonach poszukiwań i ratownictwa lub po obszarach wyłącznych stref ekonomicznych lub posiadających równorzędny status, niezwłocznie informuje stację nadbrzeżną odpowiedzialną za daną strefę geograficzną, o:
a) każdej kolizji lub wypadku mającym wpływ na bezpieczeństwo statku, takim jak zderzenie, wpłynięcie na mieliznę, uszkodzenie, defekt, niesprawność, przeciek oraz przemieszczenie się ładunku, jak również o każdym uszkodzeniu kadłuba lub konstrukcji;
b) każdej kolizji lub wypadku zmniejszającym bezpieczeństwo żeglugi, takim jak uszkodzenia mogące ograniczać zdolność manewrową statku lub jego zdolność do żeglugi, jak również o każdym uszkodzeniu wpływającym na system napędowy lub stery, generatory prądotwórcze, wyposażenie nawigacyjne oraz systemy łączności;
c) każdej sytuacji mogącej doprowadzić do zanieczyszczenia wód lub wybrzeża Państwa Członkowskiego, takiej jak zrzut lub zagrożenie zrzutem do morza produktów zanieczyszczających;
d) wszelkich zauważonych plamach zanieczyszczających materiałów oraz pojemnikach lub opakowaniach dryfujących po morzu.
2.
Zgłoszenie zawierające informacje przesłane zgodnie z ust. 1 zawiera co najmniej określenie statku, jego pozycję, port, z którego wypłynął, port docelowy, adres, pod jakim można uzyskać informacje na temat niebezpiecznych i zanieczyszczających ładunków przewożonych na pokładzie, liczbę ludzi na pokładzie, szczegółowy opis wypadku oraz wszelkie inne istotne informacje określone w rezolucji A.851(20) IMO.
Artykuł 18
Działania w przypadku wyjątkowo złej pogody
1.
W sytuacjach, w których właściwe władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie uznają, w wypadku wyjątkowo złej pogody i stanu morza, że istnieje poważne zagrożenie zanieczyszczenia obszarów żeglugi morskiej lub strefy przybrzeżnej innych państw lub że istnieje zagrożenie bezpieczeństwa życia ludzkiego:
a) powinny, w miarę możliwości, przekazać kapitanowi statku znajdującego się w rejonie danego portu i zamierzającego wejść do portu lub opuścić ten port wyczerpującą informację o stanie morza i warunkach pogodowych oraz, w sytuacjach gdy ma to istotne znaczenie i gdy jest to możliwe, o niebezpieczeństwie, jakie może zagrażać jego statkowi, ładunkowi, załodze i pasażerom;
b) mają prawo podjąć, bez uszczerbku dla obowiązku pomocy statkom w niebezpieczeństwie i zgodnie z art. 20, wszelkie inne właściwe środki, które mogą obejmować zalecenia lub zakazy, albo dla określonego statku, albo ogólne dla statków, do wchodzenia lub opuszczania portu na zagrożonych obszarach, aż do czasu kiedy zostanie ustalone, że nie ma już zagrożenia dla życia ludzkiego i/lub środowiska naturalnego;
c) podejmują właściwe środki w celu ograniczenia, w możliwie największym stopniu, lub jeżeli jest to konieczne, nawet zakazania pobierania przez statki paliwa na swoich wodach terytorialnych.
2.
Kapitan powiadamia przedsiębiorstwo o właściwych środkach lub zaleceniach wymienionych w ust. 1.
Nie zwalnia to jednak kapitana z obowiązku podjęcia decyzji opartej na swojej własnej profesjonalnej ocenie, zgodnie z Konwencją SOLAS.
W sytuacji, gdy kapitan statku podejmuje decyzję niezgodną z działaniami opisanymi w ust. 1, powiadamia właściwe władze o powodach swojej decyzji.
3.
Właściwe środki lub zalecenie określone w ust. 1 opierają się na prognozie stanu morza i pogody, dostarczonej przez wykwalifikowane służby meteorologiczne, uznane przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 19
Środki odnoszące się do wypadków lub kolizji na morzu
1.
W przypadku wypadku lub kolizji na morzu określonych w art. 17, Państwa Członkowskie podejmują w sytuacjach, w których jest to konieczne, wszelkie właściwe środki zgodnie z prawem międzynarodowym, w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, bezpieczeństwa osób oraz ochrony środowiska morskiego i wybrzeża.
Załącznik IV ustala otwarty wykaz środków pozostających w dyspozycji Państwa Członkowskiego na mocy niniejszego artykułu.
2.
Operator, kapitan statku i właściciel towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających przewożonych na statku, zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym ma obowiązek w pełni współpracować z właściwymi władzami krajowymi, na ich żądanie, w celu zminimalizowania skutków wypadku lub kolizji na morzu.
3.
Kapitan statku, do którego stosują się przepisy Kodeksu ISM, zgodnie z tym Kodeksem, powiadamia przedsiębiorstwo o każdym wypadku lub kolizji, wymienionych w art. 17 ust. 1, które wydarzyły się na morzu.
Natychmiast po uzyskaniu informacji o takim zdarzeniu przedsiębiorstwo ma obowiązek skontaktować się z właściwą stacją nadbrzeżną i, jeżeli jest to konieczne, pozostać do jej dyspozycji.
Artykuł 20
Miejsca schronienia
Państwa Członkowskie, po skonsultowaniu się z zainteresowanymi stronami, opracowują, uwzględniając stosowne wytyczne IMO, plany przyjęcia zagrożonych statków, na wodach pozostających pod ich jurysdykcją.
Takie plany zawierają niezbędne uzgodnienia i procedury uwzględniające ograniczenia operacyjne i środowiskowe, w celu zapewnienia, aby statki w niebezpieczeństwie mogły niezwłocznie wpłynąć do miejsca schronienia, po uzyskaniu odpowiedniego zezwolenia właściwej władzy.
W sytuacji gdy Państwo Członkowskie uznaje to za niezbędne i możliwe, plany te zawierają ustalenia przewidujące odpowiednie środki i urządzenia służące do niesienia pomocy, ratowania i zapobieganiu zanieczyszczeniom.
Plany przyjęcia zagrożonych statków udostępnia się na żądanie.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję do dnia 5 lutego 2004 r. o podjętych środkach w związku ze stosowaniem ust. 1.
Artykuł 21
Powiadomienia zainteresowanych stron
1.
W sytuacji gdy jest to konieczne, właściwa stacja nadbrzeżna zainteresowanego Państwa Członkowskiego rozpowszechnia na określonym obszarze informacje o każdej kolizji lub wypadku zgłoszonym na mocy art. 17 ust. 1 oraz informacje w odniesieniu do każdego statku, który powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, zarówno dla bezpieczeństwa ludzi, jak i środowiska.
2.
Właściwe władze, posiadające informacje zgłoszone zgodnie z art. 13 i 17, dokonują odpowiednich uzgodnień, w celu zapewnienie przekazania tych informacji w każdej chwili, na żądanie, w celu zapewnienia bezpieczeństwa przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego.
3.
Każde Państwo Członkowskie, którego właściwe władze zostały powiadomione na mocy niniejszej dyrektywy, lub w jakikolwiek inny sposób, o faktach, które dla innego Państwa Członkowskiego powodują lub zwiększają ryzyko zagrożenia wobec określonych obszarów żeglugi i stref przybrzeżnych, podejmuje właściwe środki, aby powiadomić o tym fakcie każde zainteresowane Państwo Członkowskie, natychmiast gdy tylko będzie to możliwe, oraz udziela konsultacji w sprawie podjętych działań.
W miarę potrzeb Państwa Członkowskie współpracują w celu gromadzenia informacji i prowadzenia uzgodnień dotyczących wspólnego działania.
Każde Państwo Członkowskie dokonuje niezbędnych przygotowań, aby w pełni wykorzystywać zgłoszenia, do których przekazywania statku są zobowiązane na podstawie art. 17.
TYTUŁ IV
ŚRODKI TOWARZYSZĄCE
Artykuł 22
Wyznaczenie i opublikowanie wykazu właściwych władz
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe władze, władze portowe i stacje nadbrzeżne, do których muszą być wysyłane zgłoszenia wymagane niniejszą dyrektywą.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby flota handlowa była właściwie powiadamiana i aby informacje były regularnie uaktualniane, szczególnie przez publikacje morskie, dotyczące władz i stacji wyznaczonych w zastosowaniu ust. 1, w tym, w miarę potrzeby, w odniesieniu do obszarów geograficznych, za które są one odpowiedzialne oraz o procedurach ustanowionych w celu przekazywania informacji wymaganych przez niniejszą dyrektywę.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz władz i stacji wyznaczonych w zastosowaniu ust. 1, jak również wszelkie jej uaktualnienia.
Artykuł 23
Współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują w celu osiągnięcia następujących celów:
a) zapewnienie optymalnego wykorzystania informacji uzyskiwanych na mocy niniejszej dyrektywy, w szczególności przez rozwijanie odpowiednich połączeń telematycznych między stacjami nadmorskimi i władzami portowymi w celu wymiany danych odnoszących się do ruchu statków, ich szacunkowym czasie przybycia do portu i o przewożonym ładunku;
b) rozwijanie i poprawa efektywności połączeń telematycznych między stacjami nadmorskimi Państw Członkowskich, w celu otrzymywania dokładnych informacji o ruchu statków, poprawy monitorowania przepływu statków i uzgadniania oraz, w sytuacjach, w których jest to możliwe, optymalizowania zgłoszeń wymaganych od statków w drodze;
c) rozszerzanie zasięgu i/lub unowocześnianie wspólnotowego systemu monitorowania oraz informacji o ruchu statków w celu ulepszenia rozpoznawania i monitorowania statków.
Państwa Członkowskie i Komisja ze swojej strony, pracują razem nad opracowaniem, w sytuacjach, w których jest to konieczne, obowiązkowego systemu informowania, obowiązkowego systemu ruchu statków oraz odpowiedniego systemu wyznaczania dróg morskich, w celu przekazania ich IMO do zatwierdzenia;
d) opracowanie, jeżeli jest to właściwe, wspólnych planów zapewnienia schronienia statkom w niebezpieczeństwie.
Artykuł 24
Poufność informacji
Państwa Członkowskie zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia poufności informacji przekazywanych im na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
Monitorowanie wykonania niniejszej dyrektywy i sankcje
1.
Państwa Członkowskie regularnie dokonują inspekcji i wszelkich innych czynności wymaganych w celu sprawdzenia funkcjonowania usytuowanych na nabrzeżu systemów telematycznych utworzonych w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, w szczególności, czy spełniają one wymagania w odniesieniu do zdolności do niezwłocznego wysyłania, przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, informacji zgłaszanych zgodnie z art. 13 i 15.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają sankcje za łamanie przepisów krajowych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że sankcje te są stosowane.
Ustanowione w ten sposób sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają państwo bandery i każde inne zainteresowane państwo o działaniach podjętych wobec statków niepływających pod ich banderą na podstawie art. 16 i 19 oraz ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, przy okazji kolizji lub wypadku na morzu wymienionych w art. 19, że przedsiębiorstwo nie było w stanie nawiązać i utrzymać łączności ze statkiem lub z właściwą stacją nadmorską, przekazuje odpowiednią informację do państwa, które wydało dokument zgodności ISM oraz odpowiedni certyfikat zarządzania bezpieczeństwem lub w imieniu którego dokumenty te zostały wydane.
Jeżeli zaniedbania okazują się poważne i wskazują na znaczne nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem przedsiębiorstwa mającego siedzibę w Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie, które wydało dokument zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem danemu statkowi, niezwłocznie podejmuje niezbędne środki wobec danego przedsiębiorstwa, mające na celu wycofanie wydanego dokumentu zgodności i odpowiedniego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem.
Artykuł 26
Ocena
1.
Państwa Członkowskie muszą przedstawić Komisji, do dnia 5 lutego 2007 r., sprawozdanie dotyczące postępów w wykonywaniu niniejszej dyrektywy oraz, w szczególności, przepisów art. 9, 10, 18, 20, 22, 23 i 25.
Państwa Członkowskie muszą przedstawić Komisji, do dnia 31 grudnia 2009 r., sprawozdanie dotyczące pełnego wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
W sześć miesięcy później, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy.
W swoich sprawozdaniach Komisja stwierdza, czy i w jakim zakresie przepisy niniejszej dyrektywy wykonane przez Państwa Członkowskie, wpływają na wzrost bezpieczeństwa i skuteczności transportu morskiego i zapobiegają zanieczyszczaniu środowiska przez statki.
3.
Komisja zbada potrzebę i możliwości zapewnienia środków na poziomie wspólnotowym przeznaczonych na umożliwienie zwrotu lub rekompensaty kosztów i strat, jakie pociągnęło za sobą stworzenie schronienia dla statków w niebezpieczeństwie, w tym spełnienie wymagań w odniesieniu do ubezpieczenia i innych zabezpieczeń finansowych.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i do Radzie sprawozdanie dotyczące wyników tego badania do dnia 5 lutego 2007 r.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 27
Procedura wprowadzania zmian
1.
Definicje zawarte w art. 3, odniesienia do dokumentów Wspólnoty i IMO oraz załączniki mogą być zmieniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 2 w celu doprowadzenia do ich zgodności z prawem wspólnotowym lub prawem międzynarodowym, które zostało dostosowane, zmienione lub wprowadzone w życie, o ile takie zmiany nie rozszerzają zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Ponadto załączniki I, III i IV mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 2, w świetle doświadczeń nabytych w związku z wykonywaniem niniejszej dyrektywy, jeżeli takie zmiany nie rozszerzają zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 28
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
Gdy następuje odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 5 lutego 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 30
Dyrektywa Rady 93/75/EWG traci moc z dniem 5 lutego 2004 r.
Artykuł 31
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 32
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 2002/60/WE
z dnia 27 czerwca 2002 r.
ustanawiająca przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającą ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń1, w szczególności jej art. 15 i art. 24 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogólne środki ustanowione w dyrektywie 92/119/EWG mają na celu zapobieganie dalszemu szerzeniu się niektórych chorób zwierząt o głównym znaczeniu gospodarczym, w szczególności kontrolowanie przemieszczania się zwierząt i produktów mogących rozprzestrzeniać infekcję.
(2) Międzynarodowe Biuro Epizootii (OIE) jest technicznym organem referencyjnym do spraw zdrowia zwierząt, uznanym przez Światową Organizację Handlu.
Sporządziło ono wykaz chorób epidemicznych zwierząt o głównym znaczeniu gospodarczym (wykaz A).
(3) Odpowiednie i konieczne jest, aby dyrektywa 92/119/EWG dotyczyła wszystkich chorób epidemicznych zwierząt zawartych w wykazie A, z wyjątkiem tych, dla których ustanowiono już przepisy szczególne na poziomie wspólnotowym.
(4) Choroba cieszyńska nie jest już uwzględniona w wykazie A. Dlatego właściwym jest usunięcie tej choroby z wykazu określonego w załączniku I do dyrektywy 92/119/EWG.
(5) Afrykański pomór świń jest chorobą o głównym znaczeniu gospodarczym, uwzględnioną w wykazie A, występującą na niektórych ograniczonych obszarach Wspólnoty.
Dlatego też właściwym jest uchwalenie środków wspólnotowych zwalczania tej choroby.
(6) Afrykański pomór świń powinien być uwzględniony w wykazie określonym w załączniku I do dyrektywy 92/119/EWG oraz należy ustanowić przepisy szczególne w celu jego zwalczania, zgodnie z art. 15 wyżej wymienionej dyrektywy.
(7) Należy przyjąć środki w celu kontrolowania przemieszczania się świń oraz produktów z nich pochodzących z obszarów objętych ograniczeniami z powodu wybuchu afrykańskiego pomoru świń.
Środki te powinny mieć charakter podobny do tych ustanowionych na poziomie wspólnotowym w celu zwalczania innych chorób świń, takich jak choroba pęcherzykowa świń i klasyczny pomór świń.
(8) Dyrektywa Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń2, powinna być stosowana w szczególności jako wzorzec dla ustanawiania szczególnych środków zwalczania afrykańskiego pomoru świń.
Jednakże, należy wprowadzić dostosowania, szczególnie z powodu różnic pomiędzy tymi dwiema chorobami, obecnego braku szczepionek, oraz w szczególności z powodu okresu inkubacji afrykańskiego pomoru świń i możliwości przenoszenia tej choroby przez nosicieli.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji3,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne środki wspólnotowe zwalczania afrykańskiego pomoru świń.
Niniejsza dyrektywa usuwa chorobę cieszyńską z grupy chorób, do których stosuje się ogólne środki kontroli ustanowione w dyrektywie 92/119/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "świnia" oznacza wszystkie zwierzęta z rodziny Suidae, włącznie z dzikami;
b) "dzik" oznacza świnię, która nie jest trzymana lub hodowana w gospodarstwie;
c) "gospodarstwo" oznacza obszar rolny lub inny na terenie Państwa Członkowskiego, na którym świnie są hodowane lub trzymane na stałe lub tymczasowo.
Definicja ta nie obejmuje ubojni, środków transportu ani ogrodzonych obszarów, gdzie trzyma się dziki oraz gdzie można na nie polować; takie ogrodzone obszary muszą mieć strukturę i rozmiary, które powodują, iż środki ustanowione w art. 5 ust. 1 nie mają zastosowania;
d) "instrukcja diagnostyczna" oznacza instrukcję diagnostyczną określoną w art. 18 ust. 3;
e) "świnia podejrzana o zarażenie wirusem afrykańskiego pomoru świń" oznacza wszystkie świnie i tusze wieprzowe wykazujące objawy kliniczne lub pośmiertne zmiany patologiczne lub reakcję na badania laboratoryjne przeprowadzone zgodnie z instrukcją diagnostyczną, które wykazują możliwość obecności afrykańskiego pomoru świń;
f) "przypadek chorobowy afrykańskiego pomoru świń" lub "świnia zarażona afrykańskim pomorem świń" oznacza każdą świnię lub tuszę wieprzową:
- w przypadku której urzędowo stwierdzono objawy kliniczne lub pośmiertne zmiany patologiczne związane z afrykańskim pomorem świń, oraz
- u której urzędowo stwierdzono obecność choroby w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
g) "ognisko afrykańskiego pomoru świń" oznacza gospodarstwo, w którym wykryto jeden lub kilka przypadków afrykańskiego pomoru świń;
h) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie4;
i) "obszar zakażony" oznacza obszar Państwa Członkowskiego, na którym, po stwierdzeniu jednego lub więcej przypadków afrykańskiego pomoru świń u dzików, stosuje się środki zwalczania choroby zgodnie z art. 15 lub 16;
j) "przypadek pierwotny afrykańskiego pomoru świń u dzików" oznacza każdy przypadek afrykańskiego pomoru świń wykryty u dzików na obszarach, na których nie stosuje się żadnych środków zgodnie z art. 15 lub 16;
k) "gospodarstwo kontaktowe" oznacza gospodarstwo do którego afrykański pomór świń mógł się przedostać, na skutek umiejscowienia, przemieszczania się osób, świń lub pojazdów lub w jakikolwiek inny sposób;
l) "właściciel" oznacza każdą osobę lub osoby fizyczne lub prawne, które posiadają prawo własności świń, lub którym zarzuca się trzymanie wyżej wymienionych zwierząt, dla zysku lub też nie;
m) "właściwy organ" oznacza właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG5;
n) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego;
o) "przetwarzanie" oznacza jeden z rodzajów obróbki materiału wysokiego ryzyka ustanowionych w art. 3 dyrektywy 90/667/EWG6, stosowanych w taki sposób, aby uniknąć ryzyka szerzenia wirusa afrykańskiego pomoru świń;
p) "zabijanie" oznacza zabijanie świń w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 93/119/EWG7;
q) "ubój" oznacza ubój świń w rozumieniu art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/119/EWG;
r) "nosiciel" oznacza kleszcza z gatunku Ornithodorus erraticus.
Artykuł 3
Powiadamianie o afrykańskim pomorze świń
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwy organ był obowiązkowo i natychmiast powiadamiany o obecności lub podejrzeniu obecności afrykańskiego pomoru świń.
2.
Bez uszczerbku dla istniejących przepisów prawa wspólnotowego w sprawie powiadamiania o ogniskach chorób zwierząt, Państwo Członkowskie, na terytorium którego stwierdzono występowanie afrykańskiego pomoru świń:
a) powiadamia o chorobie i dostarcza informacji Komisji i innym Państwom Członkowskim zgodnie z załącznikiem I w sprawie:
- ognisk afrykańskiego pomoru świń stwierdzonych w gospodarstwach,
- przypadków afrykańskiego pomoru świń stwierdzonych w ubojniach lub środkach transportu,
- przypadków pierwotnych afrykańskiego pomoru świń stwierdzonych u dzików,
- wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8;
b) dostarcza informacje Komisji i innym Państwom Członkowskim w sprawie kolejnych przypadków afrykańskiego pomoru świń stwierdzonych u dzików na obszarach zakażonych, zgodnie z art. 16 ust. 3 lit. a) i ust. 4.
Artykuł 4
Środki w przypadkach podejrzenia obecności afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie
1.
W przypadku, gdy w gospodarstwie znajduje się jedna lub więcej świń podejrzanych o zarażenie wirusem afrykańskiego pomoru świń, Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ niezwłocznie rozpoczął urzędowe dochodzenie mające na celu stwierdzenie lub wykluczenie obecności wyżej wymienionej choroby, zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej.
Podczas wizyty urzędowego lekarza weterynarii w gospodarstwie, przeprowadza się również kontrolę rejestru i oznakowania identyfikacyjnego świń określonego w art. 4 i 5 dyrektywy Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt8.
2.
W przypadku, gdy właściwy organ stwierdza, że nie można wykluczyć obecności afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie, musi niezwłocznie umieścić gospodarstwo pod urzędowym nadzorem i w szczególności zarządzić, co następuje:
a) wszystkie świnie różnych kategorii w gospodarstwie muszą być policzone i należy sporządzić wykaz obejmujący liczbę świń z każdej kategorii, które zachorowały, padły lub są podejrzane o zarażenie; wykaz musi być uaktualniany z uwzględnieniem świń urodzonych i padłych w okresie podejrzenia o chorobę; informacje na temat wykazu są dostępne na życzenie i mogą być sprawdzane podczas każdej wizyty;
b) wszystkie świnie w gospodarstwie pozostają w swoich pomieszczeniach lub są przetrzymywane w innym miejscu tak, aby były odizolowane;
c) żadna świnia nie może zostać wpuszczona lub wypuszczona z terenu gospodarstwa.
Właściwy organ może, w miarę potrzeby, rozszerzyć zakaz opuszczania gospodarstwa na inne gatunki zwierząt i zażądać zastosowania właściwych środków w celu zniszczenia gryzoni lub insektów;
d) żadna tusza wieprzowa nie może opuścić terenu gospodarstwa bez zezwolenia udzielonego przez właściwy organ;
e) mięso, produkty wieprzowe, nasienie, komórki jajowe lub zarodki świń, pasza dla zwierząt, narzędzia, materiały lub odpady, które mogłyby przenieść afrykański pomór świń nie mogą opuścić terenu gospodarstwa bez zezwolenia wydanego przez właściwy organ; mięso, produkty wieprzowe, nasienie, komórki jajowe lub zarodki świń nie mogą opuścić terenu gospodarstwa w celach handlu wewnątrzwspólnotowego;
f) przemieszczanie się osób z gospodarstwa lub do gospodarstwa odbywa się za zezwoleniem wydanym przez właściwy organ;
g) przemieszczanie pojazdów do gospodarstwa lub z gospodarstwa odbywa się za zezwoleniem wydanym przez właściwy organ;
h) używa się właściwych środków dezynfekujących przy wejściach i wyjściach do pomieszczeń, gdzie trzymane są świnie, oraz budynków gospodarstwa; wszystkie osoby wchodzące lub opuszczające gospodarstwa trzodowe, muszą postępować zgodnie z odpowiednimi zasadami higieny niezbędnymi do zmniejszenia ryzyka szerzenia się wirusa afrykańskiego pomoru świń.
Dodatkowo, wszystkie środki transportu są starannie dezynfekowane przed opuszczeniem gospodarstwa;
i) dochodzenie epidemiologiczne przeprowadza się zgodnie z art. 8.
3.
W przypadku, gdy wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, właściwy organ:
a) może zastosować środki przewidziane w art. 5 ust. 1 w gospodarstwie określonym w ust. 2 niniejszego artykułu; jednakże właściwy organ może, jeśli stwierdzi że pozwalają na to warunki, ograniczyć stosowanie tych środków wyłącznie do świń podejrzanych o zarażenie lub zarażonych wirusem afrykańskiego pomoru świń i do tej części gospodarstwa, gdzie świnie były trzymane, pod warunkiem że świnie te były trzymane i karmione w pełnej separacji od innych świń w tym gospodarstwie.
W każdym przypadku należy pobrać odpowiednią ilość próbek z zabitych świń, w celu stwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń, zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
b) może ustanowić tymczasową strefę kontroli wokół gospodarstwa określonego w ust. 2; w gospodarstwach trzodowych znajdujących się w tej strefie stosuje się niektóre lub wszystkie środki określone w ust. 1 lub 2.
4.
Po ich przyjęciu, środki, przewidziane w ust. 2, stosuje się dopóki obecność afrykańskiego pomoru świń nie zostanie urzędowo wykluczona.
Artykuł 5
Środki w przypadku stwierdzenia obecności afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie
1.
W przypadkach, gdy obecność afrykańskiego pomoru świń została urzędowo stwierdzona w gospodarstwie, Państwa Członkowskie zapewniają, aby oprócz środków określonych w art. 4 ust. 2, właściwy organ nakazał, co następuje:
a) wszystkie świnie w gospodarstwie należy niezwłocznie zabić pod urzędowym nadzorem i w taki sposób, aby uniknąć ryzyka szerzenia się wirusa afrykańskiego pomoru świń podczas transportu lub zabijania;
b) należy pobrać odpowiednią liczbę próbek, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, z zabitych świń, w celu ustalenia sposobu, w jaki wirus afrykańskiego pomoru świń przedostał się do gospodarstwa oraz czasu, przez jaki mógł być obecny w gospodarstwie, zanim powiadomiono o chorobie;
c) tusze świń, które padły lub zostały zabite mają zostać przetworzone pod urzędowym nadzorem;
d) mięso ze świń ubitych w czasie pomiędzy prawdopodobnym przedostaniem się choroby do gospodarstwa a podjęciem urzędowych środków, gdy to jest możliwe, jest znaczone i przetwarzane pod urzędowym nadzorem;
e) nasienie, komórki jajowe lub zarodki świń pobrane z gospodarstwa w czasie pomiędzy prawdopodobnym przedostaniem się choroby do gospodarstwa a podjęciem urzędowych środków są znaczone i przetwarzane pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby uniknąć ryzyka szerzenia się wirusa afrykańskiego pomoru świń;
f) wszystkie substancje i odpady które mogą zostać zakażone, takie jak pasze, mają zostać przetworzone; wszystkie materiały jednorazowego użytku, które mogą być zakażone, w szczególności stosowane do zabijania muszą zostać zniszczone; powyższe działania muszą być przeprowadzone zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
g) po zabiciu świń, budynki gdzie przebywały świnie, pojazdy używane do transportu świń lub ich tusz oraz wyposażenie, ściółkę, obornik i gnojowicę, które mogły być skażone, należy wyczyścić, oraz jeżeli jest to niezbędne, poddać dezynfekcji i dezynsekcji oraz potraktować zgodnie z art. 12;
h) w przypadku ogniska pierwotnego choroby, izolat wirusa afrykańskiego pomoru świń musi być poddany procedurze laboratoryjnej przewidzianej w instrukcji diagnostycznej w celu określenia typu genetycznego;
i) dochodzenie epidemiologiczne przeprowadza się zgodnie z art. 8.
2.
W przypadkach, gdy ognisko zostało stwierdzone w laboratorium, zoo, parku natury lub na ogrodzonym obszarze, gdzie trzyma się świnie do celów naukowych lub celów związanych z ochroną gatunków lub ochroną rzadkich ras hodowlanych, dane Państwo Członkowskie może zadecydować o odstąpieniu od ust. 1 lit. a) i e) pod warunkiem, że nie ma to negatywnego wpływu na podstawowe interesy Wspólnoty.
O takiej decyzji niezwłocznie powiadamia się Komisję.
We wszystkich przypadkach Komisja niezwłocznie zbada sytuację wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i Stałym Komitetem Weterynaryjnym przy najbliższej okazji.
W razie konieczności, należy przyjąć środki w celu powstrzymania szerzenia się choroby zgodnie z procedurą wymienioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 6
Środki w przypadku stwierdzenia afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwach składających się z różnych jednostek produkcyjnych
1.
W przypadku, gdy obecność afrykańskiego pomoru świń zostaje stwierdzona w gospodarstwach składających się z dwóch lub więcej odrębnych jednostek produkcyjnych i w celu umożliwienia zakończenia tuczu świń, właściwy organ może zadecydować o odstąpieniu od przepisów art. 5 ust. 1 lit. a) w odniesieniu do jednostek produkcyjnych posiadających zdrowie świnie w zakażonym gospodarstwie, pod warunkiem że urzędowy lekarz weterynarii potwierdzi, iż struktura, rozmiar i odległość pomiędzy tymi jednostkami produkcyjnymi oraz prowadzona w nich działalność są takie, że jednostki produkcyjne zapewniają w pełni odseparowane udogodnienia dla trzymania, hodowli i karmienia, tak aby wirus nie mógł rozprzestrzeniać się z jednej jednostki produkcyjnej na drugą.
2.
Jeżeli stosuje się odstępstwo określone w ust. 1, Państwa Członkowskie opracowują szczegółowe zasady jego stosowania w świetle zapewnienia gwarancji zdrowotnych zwierząt.
3.
Państwa Członkowskie stosujące to odstępstwo niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Komisja we wszystkich przypadkach niezwłocznie bada sytuację razem z zainteresowanym Państwem Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, przy najbliższej okazji.
W razie konieczności, należy przyjąć środki w celu powstrzymania szerzenia się choroby, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 7
Środki w gospodarstwach kontaktowych
1.
Gospodarstwa zostają uznane za gospodarstwa kontaktowe, gdy urzędowy lekarz weterynarii uzna lub stwierdzi na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, przeprowadzonego zgodnie z art. 8, że afrykański pomór świń mógł być przeniesiony z innych gospodarstw do gospodarstwa określonego w art. 4 lub 5, lub też z tego gospodarstwa do innych gospodarstw.
Dopóki urzędowo nie wykluczy się obecności afrykańskiego pomoru świń w takim gospodarstwie, stosuje się art. 4.
2.
Właściwy organ stosuje środki określone w art. 5 ust. 1 w gospodarstwach kontaktowych określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna.
Zgodnie z instrukcją diagnostyczną należy pobrać odpowiednią ilość próbek ze świń, które były zabite w celu stwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń w tych gospodarstwach.
Artykuł 8
Dochodzenie epidemiologiczne
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dochodzenie epidemiologiczne w związku z podejrzeniem przypadków lub ognisk afrykańskiego pomoru świń było prowadzone na podstawie ankiet przygotowanych w ramach planów awaryjnych określonych w art. 21.
Powyższe dochodzenie musi uwzględnić przynajmniej:
a) okres, podczas którego wirus afrykańskiego pomoru świń mógł występować w gospodarstwie, zanim wystąpiło podejrzenie lub powiadomienie o chorobie;
b) prawdopodobne źródło afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie i identyfikację innych gospodarstw, gdzie świnie mogły być zarażone lub skażone z tego samego źródła;
c) przemieszczanie się osób, pojazdów, świń, tusz, nasienia, mięsa lub wszelkich materiałów, które mogły przenieść wirus do danego gospodarstwa lub z danego gospodarstwa;
d) możliwość szerzenia się choroby poprzez nosicieli lub dziki.
Jeżeli wyniki powyższego dochodzenia wskazują, że afrykański pomór świń mógł przenieść się z gospodarstw lub do gospodarstw znajdujących się na terenie innego Państwa Członkowskiego, Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie są niezwłocznie informowane.
Artykuł 9
Ustanowienie okręgów zapowietrzonych i zagrożonych
1.
Niezwłocznie po urzędowym stwierdzeniu rozpoznania afrykańskiego pomór świń u świń w gospodarstwie, właściwy organ ustanawia okręg zapowietrzony o promieniu, co najmniej trzech kilometrów wokół ogniska choroby, który jest włączony do okręgu zagrożenia o promieniu, co najmniej 10 kilometrów.
Środki przewidziane w art. 10 i 11 stosuje się w odpowiednich okręgach.
2.
Przy ustanawianiu okręgów, właściwy organ musi uwzględnić:
a) wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8;
b) położenie geograficznie, w szczególności naturalne i sztuczne granice;
c) umiejscowienie i sąsiedztwo gospodarstw;
d) przemieszczanie i obrót świniami oraz dostęp do ubojni i zakładów przetwórczych tusz;
e) urządzenia i personel w celu kontrolowania przemieszczania świń w okręgach, w szczególności jeżeli świnie przeznaczone do zabicia muszą zostać przewiezione z gospodarstwa pochodzenia.
3.
Jeżeli okręg obejmuje części terytoriów kilku Państw Członkowskich, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują w sprawie ustanowienia okręgu.
4.
Właściwy organ podejmuje wszelkie niezbędne środki obejmujące użycie widocznych znaków i ostrzeżeń oraz wykorzystanie mediów, na przykład prasy i telewizji, w celu zapewnienia, iż wszystkie osoby przebywające w okręgach zapowietrzonych i zagrożonych są w pełni świadome ograniczeń obowiązujących zgodnie z art. 10 i 11, oraz podejmuje takie środki, jakie uzna za właściwe w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania wyżej wymienionych środków.
Artykuł 10
Środki w ustanowionym okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w okręgu zapowietrzonym stosowano następujące środki:
a) przeprowadza się jak najszybciej spis wszystkich gospodarstw; po ustanowieniu okręgu zapowietrzonego, gospodarstwa te odwiedza urzędowy lekarz weterynarii w ciągu nie więcej niż siedmiu dni, w celu przeprowadzenia badania klinicznego świń i sprawdzenia rejestru oraz oznakowań identyfikacyjnych świń określonych w art. 4 i 5 dyrektywy 92/102/EWG;
b) zabrania się przemieszczania i transportu świń po drogach publicznych lub prywatnych, z wyjątkiem dróg dojazdowych do gospodarstw, o ile nie jest to dozwolone przez właściwy organ przy zezwoleniu na przemieszczanie określone w lit. f).
Nie stosuje się tego zakazu w przypadku drogowego lub kolejowego tranzytu świń bez rozładunku lub postojów.
Ponadto, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, można zastosować odstępstwo w stosunku do świń pochodzących spoza okręgu zapowietrzonego przewożonych w celu bezpośredniego uboju do ubojni znajdującej się w wyżej wymienionym okręgu;
c) samochody ciężarowe i inne pojazdy oraz wyposażenie używane do transportu świń lub innego inwentarza żywego lub materiałów, które mogą być skażone (np. tusze, pasza, obornik, gnojowica itp.), muszą być wyczyszczone, poddane dezynfekcji, oraz jeżeli jest to konieczne dezynsekcji, natychmiast po skażeniu zgodnie z art. 12.
Żaden samochód ciężarowy lub pojazd, który był używany do transportu świń, nie może opuścić okręgu bez uprzedniego wyczyszczenia i dezynfekcji oraz zbadania i powtórnego dopuszczenia do transportu przez właściwy organ;
d) żadne inne zwierzęta domowe nie mogą być przywiezione lub wywiezione z gospodarstwa bez zezwolenia właściwego organu;
e) właściwy organ jest niezwłocznie powiadamiany o wszystkich przypadkach padłych lub chorych świń w gospodarstwie, oraz przeprowadza stosowne dochodzenie zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej;
f) świnie nie mogą opuszczać gospodarstwa, w którym były trzymane przez co najmniej 40 dni po zakończeniu wstępnego oczyszczania i dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw.
Po upływie 40 dni, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3, właściwy organ może zezwolić na wywóz świń z powyższego gospodarstwa w celu bezpośredniego transportu do:
- ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najlepiej w granicach okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego w celu bezpośredniego uboju,
- zakładu przetwórczego lub innego odpowiedniego miejsca, gdzie świnie są bezpośrednio zabijane, a ich tusze przetwarzane pod urzędowym nadzorem,
- w wyjątkowych przypadkach, do innych miejsc znajdujących się w granicach obszaru zapowietrzonego.
Państwa Członkowskie przy stosowaniu niniejszego przepisu niezwłocznie powiadamiają Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
g) nasienie, komórki jajowe i zarodki świń nie mogą opuścić terenu gospodarstw znajdujących się w okręgu zapowietrzonym;
h) wszelkie osoby przybywające lub opuszczające gospodarstwa trzodowe muszą stosować odpowiednie środki higieny, niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka szerzenia wirusa afrykańskiego pomoru świń.
2.
W przypadku, gdy zakazy przewidziane w ust. 1 utrzymywane są po upływie 40 dni z powodu kolejnych ognisk choroby oraz w związku z dobrostanem zwierząt lub innymi problemami wynikających z trzymania świń, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3, właściwy organ może na uzasadniony wniosek właściciela, zezwolić na wywóz świń z gospodarstwa znajdującego się w okręgu zapowietrzonym w celu bezpośredniego transportu do:
a) ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najlepiej w granicach okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego w celu bezpośredniego uboju;
b) zakładu przetwórczego lub innego odpowiedniego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane a ich tusze przetwarzane pod urzędowym nadzorem;
c) w wyjątkowych przypadkach, do innych miejsc znajdujących się w granicach okręgu zapowietrzonego.
Państwa Członkowskie przy stosowaniu niniejszego przepisu niezwłocznie powiadamiają Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, właściwy organ może zezwolić na wywóz świń z danego gospodarstwa, pod warunkiem, że:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził badanie kliniczne świń w gospodarstwie, w szczególności tych które mają być wywiezione, łącznie z pomiarem temperatury ciała zgodnie z procedurami określonymi w instrukcji diagnostycznej, oraz sprawdził rejestr i oznakowania identyfikacyjne świń określone w art. 4 i 5 dyrektywy 92/102/EWG;
b) kontrole i badania określone w lit. a) nie wykazały obecności afrykańskiego pomoru świń, a wykazały zgodność z dyrektywą 92/102/EWG;
c) świnie przewożone są w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ;
d) pojazdy i wyposażenie użyte do transportu świń są niezwłocznie czyszczone i dezynfekowane po zakończeniu transportu zgodnie z przepisami określonymi w art. 12;
e) jeżeli świnie są przeznaczone do uboju lub zabicia, należy pobrać odpowiednią ilość próbek z tych świń zgodnie z instrukcją diagnostyczną, w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń w tych gospodarstwach;
f) jeżeli świnie mają być przewiezione do ubojni:
- właściwy organ odpowiedzialny za ubojnię został poinformowany o zamiarze przywozu świń i powiadamia właściwy organ wysyłający o ich przybyciu,
- po przybyciu do ubojni, wyżej wymienione świnie są trzymane i poddawane ubojowi oddzielnie od innych świń,
- podczas badania przed- i poubojowego przeprowadzonego przez wyznaczoną ubojnię, właściwy organ bierze pod uwagę wszelkie oznaki obecności afrykańskiego pomoru świń,
- świeże mięso z powyższych świń jest przetwarzane lub znaczone specjalnym znakiem określonym w art. 5a dyrektywy Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem9, oraz jest przetwarzane oddzielnie zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 4 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy Rady 80/215/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi10.
Czynności te dokonuje się w zakładzie wyznaczonym przez właściwy organ.
Mięso jest wysłane do tego zakładu, pod warunkiem że przesyłka zostanie opieczętowana przed wysłaniem i pozostaje zapieczętowana przez cały czas trwania przewozu.
4.
Środki stosowane w okręgu zapowietrzonym stosuje się, co najmniej do:
a) czasu wyczyszczenia, dezynfekcji, oraz w razie potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw;
b) czasu poddania świń w gospodarstwie badaniom klinicznym i laboratoryjnym, przeprowadzonym zgodnie z instrukcją diagnostyczną w celu wykrycia ewentualnej obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń.
Badania określone w lit. b) nie są przeprowadzane przed upływem 45 dni od ukończenia wstępnego czyszczenia, dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji w zakażonych gospodarstwach.
5.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. f) i ust. 2 i 4, 40- i 45-dniowe okresy wymienione wyżej mogą zostać skrócone do 30 dni, jeżeli zgodnie z instrukcją diagnostyczną Państwa Członkowskie zastosowały intensywne programy pobierania próbek i testowania, umożliwiające wykluczenie obecności afrykańskiego pomoru świń w danym gospodarstwie.
Artykuł 11
Środki w ustanowionym okręgu zagrożenia
1.
Państwa Członkowskie zapewnia, aby następujące środki były stosowane w okręgu zagrożonym:
a) sporządza się spis wszystkich gospodarstw trzodowych;
b) zabrania się przemieszczania i transportu świń po drogach publicznych lub prywatnych, z wyjątkiem dróg dojazdowych do gospodarstw, o ile nie jest to dozwolone przez właściwy organ.
Nie stosuje się tego zakazu w przypadku drogowego lub kolejowego tranzytu świń bez rozładunku lub postojów, oraz do świń pochodzących spoza okręgu zagrożonego, przewożonych w celu bezpośredniego uboju do ubojni znajdującej się w wyżej wymienionym okręgu;
c) samochody ciężarowe i inne pojazdy oraz wyposażenie używane do transportu świń lub innego inwentarza żywego lub materiałów, które mogą być skażone (np. tusze, pasza, obornik, gnojowica itp.), muszą być wyczyszczone, poddane dezynfekcji, oraz jeżeli jest to konieczne dezynsekcji, natychmiast po skażeniu zgodnie z art. 12.
Żaden samochód ciężarowy lub pojazd, który był używany do transportu świń, nie może opuścić okręgu bez uprzedniego wyczyszczenia i dezynfekcji oraz zbadania i powtórnego dopuszczenia do transportu przez właściwy organ;
d) żadne inne zwierzęta domowe nie mogą być przywiezione lub wywiezione z gospodarstwa w ciągu pierwszych siedmiu dni po ustanowieniu okręgu bez zezwolenia właściwego organu;
e) właściwy organ jest niezwłocznie powiadamiany o wszystkich przypadkach padłych lub chorych świń w gospodarstwie, oraz przeprowadza stosowne dochodzenie zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej;
f) świnie nie mogą opuszczać gospodarstwa, w którym były trzymane, przez co najmniej 30 dni po zakończeniu wstępnego oczyszczania i dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw.
Po upływie 30 dni, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10 ust. 3, właściwy organ może zezwolić na wywóz świń z wymienionego gospodarstwa w celu bezpośredniego transportu do:
- ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najlepiej w granicach okręgu zagrożonego lub zapowietrzonego w celu bezpośredniego uboju,
- zakładu przetwórczego lub innego odpowiedniego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane, a ich tusze przetwarzane pod urzędowym nadzorem,
- w wyjątkowych przypadkach, do innych miejsc znajdujących się w granicach okręgu zagrożonego.
Państwa Członkowskie przy stosowaniu niniejszego przepisu bezpośrednio powiadamiają Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Jednakże, jeżeli świnie mają być przewiezione do ubojni, na żądanie Państwa Członkowskiego, z dołączonym odpowiednim uzasadnieniem oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, może zostać przyznane odstępstwo z art. 10 ust. 3 lit. e) i f) tiret czwarte, szczególnie w odniesieniu do znakowania mięsa z wyżej wymienionych świń i jego dalszego użycia oraz przeznaczenia przetworzonych produktów;
g) nasienie, komórki jajowe lub zarodki świń nie mogą opuścić terenu gospodarstw znajdujących się w okręgu zagrożonym;
h) wszelkie osoby przybywające lub opuszczające teren gospodarstwa trzodowego muszą stosować odpowiednie środki higieny, niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka szerzenia wirusa afrykańskiego pomoru świń.
2.
W przypadku, gdy zakazy przewidziane w ust. 1, utrzymywane są po upływie 40 dni z powodu kolejnych ognisk choroby oraz w związku z dobrostanem zwierząt lub innymi problemami wynikającymi z trzymania świń, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10 ust. 3, właściwy organ może na uzasadniony wniosek właściciela, zezwolić na wywóz świń z gospodarstwa znajdującego się w okręgu zagrożonym w celu bezpośredniego transportu do:
a) ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najlepiej w granicach okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego w celu niezwłocznego uboju;
b) zakładu przetwórczego lub innego odpowiedniego miejsca, gdzie świnie są bezpośrednio zabijane, a ich tusze przetwarzane pod urzędowym nadzorem; lub
c) w wyjątkowych przypadkach, do innych miejsc znajdujących się w granicach okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego.
Państwa Członkowskie przy stosowaniu niniejszego przepisu niezwłocznie powiadamiają Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
3.
Środki stosowane w okręgu zagrożonym stosuje się, co najmniej do:
a) czasu wyczyszczenia, dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw;
b) czasu poddania świń w gospodarstwie badaniom klinicznym i laboratoryjnym przeprowadzonym zgodnie z instrukcją diagnostyczną, w celu wykrycia ewentualnej obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń.
Badania wymienione w lit. b) nie są przeprowadzane przed upływem 40 od ukończenia wstępnego czyszczenia, dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji w zakażonych gospodarstwach.
4.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. f) i od ust. 2 i 3, 30-dniowe okresy wymienione w ust. 1 lit. f) oraz 40-dniowe okresy wymienione w ust. 2 i 3 mogą zostać skrócone odpowiednio do 21, 30 i 20 dni, jeżeli zgodnie z instrukcją diagnostyczną Państwa Członkowskie zastosowały intensywne programy pobierania próbek i testowania, umożliwiające wykluczenie obecności afrykańskiego pomoru świń w danym gospodarstwie.
Artykuł 12
Czyszczenie, dezynfekcja i stosowanie środków owadobójczych
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) środki odkażające i środki owadobójcze, które mają być użyte oraz ich koncentraty, były urzędowo zatwierdzone przez właściwy organ;
b) czyszczenie, dezynfekcja, oraz w miarę potrzeby dezynsekcja były przeprowadzane pod urzędowym nadzorem zgodnie z:
- instrukcjami udzielonymi przez urzędowego lekarza weterynarii; i
- zasadami i procedurami ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 13
Ponowne zasiedlenie gospodarstw trzodowych po wystąpieniu ognisk choroby
1.
Ponowne zasiedlenie świń w gospodarstwach określonych w art. 5 może nastąpić dopiero po 40 dniach od zakończenia czyszczenia, dezynfekcji oraz w miarę potrzeby, dezynsekcji w danym gospodarstwie, zgodnie z ust. 2-5 niniejszego artykułu.
2.
Ponowne zasiedlenie uwzględnia rodzaj gospodarowania praktykowany w danym gospodarstwie, oraz jest zgodne z procedurami określonymi w ust. 3 i 4.
3.
W przypadku gospodarstw, w których wystąpienie choroby nie było powiązane z nosicielami, stosowana jest następująca procedura:
a) w odniesieniu do gospodarstw na otwartym powietrzu ponowne zasiedlenie świń rozpoczyna się od wprowadzenia świń objętych nadzorem, które zostały zbadane i nie wykryto u nich obecności przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru świń, lub pochodzących z gospodarstw nieobjętych żadnymi ograniczeniami związanymi z afrykańskim pomorem świń.
Świnie objęte nadzorem umieszcza się zgodnie z wymogami właściwego organu w zakażonym gospodarstwie, oraz pobiera się od nich próbki po 45 dniach i przeprowadza testy na obecność przeciwciał, zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Żadna świnia nie może opuścić gospodarstwa przed otrzymaniem negatywnych wyników testów serologicznych; jeżeli żadna ze świń nie wytworzyła przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru świń, można rozpocząć proces pełnego ponownego zasiedlenia;
b) w odniesieniu do innych form hodowli, ponowne zasiedlenie świń jest przeprowadzane zgodnie ze środkami przewidzianymi w lit. a) lub jest oparte na całkowitym ponownym zasiedleniu, pod warunkiem że:
- wszystkie świnie zostaną przywiezione w ciągu 20 dni i pochodzą z gospodarstw nieobjętych żadnymi ograniczeniami związanymi z afrykańskim pomorem świń,
- świnie w odtwarzanym stadzie poddawane są testom serologicznym zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Pobieranie próbek przeprowadza się, co najmniej 45 dni po przybyciu ostatnich świń,
- żadna świnia nie może opuścić gospodarstwa przed otrzymaniem negatywnych wyników testów serologicznych.
4.
W przypadku gospodarstw, w których wystąpienie choroby było związane z nosicielami, nie można rozpocząć ponownego zasiedlania, przez co najmniej sześć lat chyba że:
a) pomyślnie przeprowadzono określone działania pod urzędowym nadzorem w celu eliminacji nosicieli z okolic i miejsc, gdzie świnie mają być trzymane lub mogą wejść w kontakt z nosicielem; lub
b) można było wykazać, iż przetrwanie nosiciela nie stanowi już znacznego zagrożenia przenoszenia afrykańskiego pomoru świń.
W późniejszym okresie, stosuje się środki ustanowione w ust. 3 lit. a).
Jednakże, oprócz wyżej wymienionych środków, żadna świnia nie może opuścić danego gospodarstwa po ukończeniu pełnego ponownego zasiedlenia, dopóki nie zostaną przeprowadzone dalsze badania serologiczne na obecność afrykańskiego pomoru świń z wynikiem negatywnym próbek pobranych od świń w gospodarstwie, co najmniej 60 dni po pełnym ponownym zasiedleniu, zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
5.
W przypadku, gdy wystąpienie choroby nie było związane z nosicielami oraz jeżeli upłynęło ponad sześć miesięcy od ukończenia czyszczenia i dezynfekcji gospodarstwa, właściwy organ może zezwolić na odstępstwo od przepisów ust. 3, uwzględniając sytuację epidemiologiczną.
6.
Ponowne zasiedlenie zwierząt domowych z gatunków innych niż świnie w gospodarstwach określonych w art. 5, wymaga zezwolenia wydawanego przez właściwy organ, który uwzględnia zagrożenie szerzenia się choroby lub przetrwania nosicieli, spowodowane takim ponownym zasiedleniem.
Artykuł 14
Środki w przypadku gdy istnieje podejrzenie lub potwierdzono wystąpienie afrykańskiego pomoru świń w ubojni lub środkach transportu
1.
W przypadku, gdy istnieje podejrzenie wystąpienia afrykańskiego pomoru świń w ubojni lub w środkach transportu, Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ niezwłocznie rozpocznie urzędowe dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby, zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej.
2.
W przypadku wykrycia afrykańskiego wirusa pomoru świń w ubojni lub środkach transportu, właściwy organ zapewni, aby:
a) wszystkie podatne zwierzęta w ubojni lub środkach transportu zostały niezwłocznie zabite;
b) tusze, podroby i odpady zwierzęce zwierząt podejrzanych o zarażenie i skażenie były przetwarzane pod urzędowym nadzorem;
c) oczyszczanie, dezynfekcja, oraz w miarę potrzeby dezynsekcja budynków i wyposażenia, łącznie z pojazdami, odbywała się pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z art. 12;
d) dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzano zgodnie z art. 8 mutatis mutandis;
e) izolat wirusa afrykańskiego pomoru świń był poddany procedurom laboratoryjnym ustanowionym w instrukcji diagnostycznej, w celu określenia genetycznego typu wirusa;
f) środki określone w art. 7 stosowano w gospodarstwie, z którego pochodzą zarażone świnie lub tusze i w innych kontaktowych gospodarstwach.
O ile nie określono inaczej w dochodzeniu epidemiologicznym, środki ustanowione w art. 5 ust. 1 stosuje się do gospodarstw pochodzenia zarażonych świń i tusz;
g) nie wprowadzano ponownie żadnych zwierząt przeznaczonych do uboju czy transportu, przed upływem co najmniej 24 godzin po zakończeniu czyszczenia, dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zgodnie z art. 12.
Artykuł 15
Środki w przypadku gdy istnieje podejrzenie lub stwierdzono wystąpienie afrykańskiego pomoru świń u dzików
1.
Niezwłocznie po otrzymaniu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego informacji, że dziki są podejrzane o zarażenie, podejmuje on wszelkie właściwe środki w celu stwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby poprzez udzielenie informacji właścicielom świń i myśliwym, oraz przez badanie wszystkich dzików zastrzelonych lub martwych, włącznie z badaniami laboratoryjnymi.
2.
Natychmiast po otrzymaniu informacji stwierdzającej przypadek pierwotny afrykańskiego pomoru świń u dzików, w celu zredukowania szerzenia się choroby, właściwy organ Państwa Członkowskiego niezwłocznie:
a) ustanawia grupę ekspertów obejmującą lekarzy weterynarii, myśliwych, biologów życia naturalnego i epidemiologów.
Grupa ekspertów pomaga właściwemu organowi w:
- zbadaniu sytuacji epidemiologicznej i określeniu obszaru zakażonego zgodnie z art. 16 ust. 3 lit. b),
- ustanowieniu właściwych środków stosowanych na zakażonych obszarach, w uzupełnieniu tych określonych w lit. b) i c); środki te mogą obejmować zawieszenie polowań i zakaz karmienia dzików,
- sporządzeniu planu zwalczania, w celu przedłożenia go Komisji zgodnie z art. 16,
- przeprowadzaniu kontroli w celu weryfikacji skuteczności środków przyjętych, celem zwalczania afrykańskiego pomoru świń na zakażonym obszarze;
b) obejmują urzędowym dozorem gospodarstwa trzodowe na określonym zakażonym obszarze i w szczególności nakazują, co następuje:
- należy sporządzić urzędowy spis wszystkich kategorii świń we wszystkich gospodarstwach; spis jest uaktualniany przez właściciela.
Informacje zawarte w spisie są dostępne na życzenie i mogą być sprawdzane przy każdej kontroli.
Jednakże, w odniesieniu do gospodarstwa na wolnym powietrzu, pierwszy spis można przeprowadzić w oparciu o dane szacunkowe,
- wszystkie świnie w gospodarstwie muszą być trzymane w swoich kwartałach lub innym miejscu odizolowanym od dzików.
Dziki nie mogą mieć dostępu do jakichkolwiek materiałów, które mogłyby następnie wejść w kontakt ze świniami w gospodarstwie,
- żadna świnia nie może być przywieziona lub wywieziona z gospodarstwa, z wyjątkiem przypadków, gdy zezwoli na to właściwy organ, uwzględniając sytuację epidemiologiczną,
- należy zastosować odpowiednie środki dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji przy wejściach i wyjściach z budynków, gdzie trzyma się świnie i w samym gospodarstwie,
- wszystkie osoby mające kontakt z dzikami muszą stosować odpowiednie środki higieny, w celu zmniejszenia ryzyka szerzenia się wirusa afrykańskiego pomoru świń,
- wszystkie świnie w gospodarstwie padłe lub chore na afrykański pomór świń muszą być zbadane na obecność afrykańskiego pomoru świń,
- nie można przynieść do gospodarstwa żadnej części dzika, zastrzelonej lub martwej, ani żadnych materiałów czy wyposażenia, które mogły zostać zakażone wirusem afrykańskiego pomoru świń,
- świnie, ich nasienie, zarodki czy komórki jajowe nie mogą opuścić zakażonego obszaru w celach handlu wewnątrzwspólnotowego;
c) ustalają, że wszystkie dziki zastrzelone lub martwe na określonych zakażonych obszarach są kontrolowane przez urzędowego lekarza weterynarii i zbadane na obecność afrykańskiego pomoru świń zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Tusze wszystkich zwierząt, u których wyniki były pozytywne, są przetwarzane pod nadzorem urzędowym.
W przypadku negatywnych wyników testu, Państwa Członkowskie zastosują środki ustanowione w art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny11.
Części nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi są przetwarzane pod nadzorem urzędowym;
d) zapewniają, że izolat wirusa afrykańskiego pomoru świń jest poddany procedurze laboratoryjnej ustanowionej w instrukcji diagnostycznej, w celu określenia typu genetycznego wirusa.
3.
W przypadku, gdy stwierdzono przypadek afrykańskiego pomoru świń u dzików na obszarze Państwa Członkowskiego znajdującym się niedaleko terytorium innego Państwa Członkowskiego, zainteresowane Państwo Członkowskie współpracuje w ustanowieniu środków kontrolowania choroby.
Artykuł 16
Plany zwalczania afrykańskiego pomoru świń u pogłowia dzików
1.
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych w art. 15, w ciągu 90 dni od daty stwierdzenia przypadku pierwotnego afrykańskiego pomoru świń u dzików, Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji pisemny plan środków podjętych w celu zwalczania choroby na obszarze określonym jako zakażony, oraz o środkach zastosowanych w gospodarstwach znajdujących się na tym obszarze.
Komisja zbada plan w celu ustalenia, czy pozwala on na osiągnięcie pożądanego celu.
Plan, w razie konieczności ze zmianami, jest zatwierdzany zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Plan może być następnie zmieniony i uzupełniony w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji.
Jeżeli zmiany te dotyczą ponownego zdefiniowania zakażonego obszaru, Państwa Członkowskie zapewniają, że Komisja i inne Państwa Członkowskie zostaną niezwłocznie poinformowane o tych zmianach.
Jeżeli zmiany dotyczą innych przepisów planu, Państwa Członkowskie przedstawią zmieniony plan Komisji w celu zbadania i ewentualnego zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
2.
Po zatwierdzeniu środków przewidzianych w planie wymienionym w ust. 1, zastępują one środki wstępne ustanowione w art. 15, w dniu podjęcia decyzji o zatwierdzeniu.
3.
Plan wymieniony w ust. 1 zawiera informacje dotyczące:
a) wyników dochodzenia epidemiologicznego i kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 15 oraz geograficznego występowania choroby;
b) definicji zakażonego obszaru na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Przy definiowaniu zakażonego obszaru, właściwy organ musi uwzględnić:
- wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego oraz geograficzne występowanie choroby,
- pogłowie dzików na tym obszarze,
- istnienie głównych przeszkód naturalnych lub sztucznych ograniczających przemieszczanie dzików;
c) organizacji ścisłej współpracy pomiędzy biologami, myśliwymi, organizacjami łowieckimi, nadleśnictwem oraz władzami weterynaryjnymi (zdrowie zwierząt i zdrowie publiczne);
d) kampanii informacyjnych prowadzonych w celu zwrócenia uwagi myśliwych na środki, które muszą przyjąć w ramach planu zwalczania choroby;
e) określonych wysiłków zmierzających do ustalenia zakresu zarażenia wśród pogłowia dzików, poprzez badanie dzików zastrzelonych przez myśliwych lub znalezionych martwych, oraz poprzez analizę laboratoryjną obejmującą dochodzenie epidemiologiczne z podziałem na wiek;
f) wymogów, do których muszą stosować się myśliwi w celu uniknięcia szerzenia się choroby;
g) metod usuwania zastrzelonych lub znalezionych martwych dzików, w oparciu o:
- przetwarzanie pod nadzorem urzędowym, lub
- badanie przez urzędowego lekarza weterynarii oraz badania laboratoryjne przewidziane w instrukcji diagnostycznej.
Tusze wszystkich zwierząt z pozytywnym wynikiem badań przetwarza się pod nadzorem urzędowym.
W przypadku, gdy testy takie wykażą negatywne wyniki w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, Państwa Członkowskie stosują środki ustanowione w art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/45/EWG.
Części nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi są przetwarzane pod nadzorem urzędowym;
h) dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzanego w przypadku każdego zastrzelonego lub znalezionego martwego dzika.
Dochodzenie musi obejmować wypełnienie ankiety, która dostarcza informacji na temat:
- obszaru geograficznego, gdzie znaleziono martwe lub zastrzelone zwierzę,
- daty znalezienia martwego lub zastrzelonego zwierzęcia,
- osoby, która znalazła lub zastrzeliła zwierzę,
- wieku i płci świni,
- w przypadku zastrzelenia, symptomów przez zabiciem,
- w przypadku znalezienia martwego zwierzęcia, stanu tuszy,
- wyników testów laboratoryjnych;
i) programów nadzoru i środków zapobiegawczych stosowanych w gospodarstwach znajdujących się na obszarze określonym jako zakażony oraz w miarę potrzeby w jego sąsiedztwie, łącznie z transportem oraz przemieszczaniem zwierząt w obrębie, z i do danego obszaru; środki te obejmują przynajmniej zakaz przemieszczania świń, ich nasienia, zarodków lub komórek jajowych z zakażonego obszaru w celach handlu wewnątrzwspólnotowego, oraz mogą obejmować tymczasowy zakaz hodowli trzody chlewnej i tworzenia nowych gospodarstw;
j) inne kryteriów stosowanych w celu uchylenia podjętych środków;
k) władz odpowiedzialnych za nadzór i koordynację wydziałów odpowiedzialnych za wykonanie planu;
l) systemu informacyjnego ustanowionego w celu umożliwienia grupie ekspertów wyznaczonych zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) regularne badanie wyników planu zwalczania choroby;
m) środków monitorowania choroby obowiązujących najwcześniej 12 miesięcy po rozpoznaniu ostatniego przypadku afrykańskiego pomoru świń u dzików na określonych zakażonych obszarach; te środki monitorowania obowiązują przynajmniej przez 12 dodatkowych miesięcy i obejmują przepisy już obowiązujące zgodnie z lit. e), g) i h).
4.
Raz na pół roku Komisja oraz inne Państwa Członkowskie w Komitecie określonym w art. 23, otrzymują sprawozdanie dotyczące sytuacji epidemiologicznej na określonych obszarach oraz wyniki planu zwalczania choroby.
Bardziej szczegółowe zasady odnoszące się do informacji dotyczących tego zagadnienia, które powinny dostarczyć Państwa Członkowskie, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 17
Środki w celu zapobiegania szerzenia wirusa afrykańskiego pomoru świń przez nosicieli
1.
W przypadku, gdy podejrzewa się obecność nosicieli w gospodarstwie, w którym stwierdzono obecność afrykańskiego pomoru świń, właściwy organ zapewnia, że:
a) zakażone budynki i ich sąsiedztwo są sprawdzane na obecność nosicieli poprzez fizyczną kontrolę, oraz jeżeli jest to niezbędne poprzez schwytanie okazów zgodnie z załącznikiem III;
b) w przypadku gdy stwierdza się obecności nosicieli:
- przeprowadza się odpowiednie badania laboratoryjne w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa afrykańskiego pomoru świń u nosicieli,
- ustanawia się dalsze odpowiednie środki monitorowania, sprawdzania i kontroli w gospodarstwie i na obszarze wokół niego;
c) w przypadku gdy potwierdza się obecność nosicieli, ale ich kontrola jest niemożliwa, świnie, oraz w miarę potrzeby inne zwierzęta domowe nie są trzymane w gospodarstwie przez co najmniej sześć lat.
2.
Dane Państwo Członkowskie dostarcza Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego informacje dotyczące wykonania ust. 1.
3.
Dalsze środki monitorowania i kontroli nosicieli oraz zapobiegania afrykańskiemu pomorowi świń, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną art. 24 ust. 2.
Artykuł 18
Procedury diagnostyczne i wymogi bezpieczeństwa biologicznego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) procedury diagnostyczne, pobieranie próbek i analiza laboratoryjne w celu wykrycia obecności afrykańskiego pomoru świń były przeprowadzane zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
b) laboratorium krajowe było odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozy w każdym Państwie Członkowskim zgodnie z załącznikiem IV.
2.
Laboratoria krajowe określone w załączniku IV współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty, jak podano w załączniku V. Bez uszczerbku dla przepisów decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii12, w szczególności jej art. 28, kompetencje i obowiązki laboratorium są określone w tym załączniku.
3.
W celu zapewnienia jednolitych procedur diagnozowania afrykańskiego pomoru świń oraz odpowiednich diagnoz różnicowych klasycznego pomoru świń, w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy i zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2, przyjmuje się instrukcję diagnostyczną afrykańskiego pomoru świń tak, aby ustalić co najmniej:
a) minimalne normy jakości, które muszą być przestrzegane przez laboratoria diagnostyczne afrykańskiego pomoru świń oraz dla transportu próbek;
b) kryteria i procedury, które należy stosować podczas badań klinicznych lub poubojowych, mające na celu stwierdzenie lub wykluczenie obecności afrykańskiego pomoru świń;
c) kryteria i procedury, które należy stosować podczas pobierania próbek od trzody chlewnej lub tusz, w celu stwierdzenia lub wykluczenia afrykańskiego pomoru świń poprzez badania laboratoryjne, obejmujące metody pobierania próbek dla serologicznych lub wirusologicznych badań przesiewowych przeprowadzanych w ramach stosowania środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
d) badania laboratoryjne stosowane do diagnozy afrykańskiego pomoru świń, obejmujące kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych;
e) techniki laboratoryjne dla określenia typu genetycznego izolatów wirusa afrykańskiego pomoru świń.
4.
W celu zagwarantowania odpowiednich warunków bezpieczeństwa biologicznego dla ochrony zdrowia zwierząt, wirus afrykańskiego pomoru świń, jego genom oraz antygeny i szczepionki przeznaczone do badań, diagnozy lub produkcji, są używane lub stosowane wyłącznie w miejscach, przedsiębiorstwach lub laboratoriach zatwierdzonych przez właściwy organ.
Wykaz zatwierdzonych miejsc, przedsiębiorstw lub laboratoriów przedstawia się Komisji nie później niż dnia 1 stycznia 2004 r. i jest on uaktualniany w okresie późniejszym.
5.
Załączniki IV i V oraz instrukcja diagnostyczna mogą być uzupełniane lub zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 19
Stosowanie, produkcja i sprzedaż szczepionek przeciwko afrykańskiemu pomorowi świń
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) stosowanie szczepionek przeciwko afrykańskiemu pomorowi świń było zabronione;
b) przetwarzanie, produkowanie, składowanie, dostarczanie, dystrybucja lub sprzedaż szczepionek przeciwko afrykańskiemu pomorowi świń na terytorium Wspólnoty było prowadzone pod urzędową kontrolą.
Jednakże, w celu uwzględnienia osiągnięć w badaniach naukowych i technicznych w zakresie produkcji takich szczepionek, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z dołączonymi w miarę potrzeby odpowiednimi propozycjami w celu uaktualnienia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Kontrole wspólnotowe
Eksperci z Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu przy współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, w zakresie jaki jest niezbędny w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzane są kontrole, zapewnia ekspertom pomoc niezbędną do wypełniania ich obowiązków.
Komisja informuje właściwy organ o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności regulujące procedurę dotyczącą współpracy z władzami krajowymi, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 21
Plany awaryjne
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan awaryjny określający krajowe środki, które należy zastosować w przypadku wybuchu afrykańskiego pomoru świń, uwzględniając czynniki lokalne, w szczególności takie jak gęstość występowania świń, które mogą przyczynić się do szerzenia afrykańskiego pomoru świń.
Taki plan zapewni dostępność do pomieszczeń, wyposażenia, personelu oraz innych odpowiednich materiałów niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczania wybuchu choroby.
2.
Kryteria i wymogi, które należy stosować przy sporządzaniu planu awaryjnego, są określone w załączniku VI.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, powyższe kryteria i wymogi mogą być zmienione i uzupełnione w celu uwzględnienia specyficznej natury afrykańskiego pomoru świń oraz postępu poczynionego w rozwoju środków kontroli choroby.
3.
Komisja zbada plany w celu ustalenia, czy pozwalają one na osiągnięcie pożądanego celu i przedstawi zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszelkie wymagane zmiany, w szczególności w celu zapewnienia, że są one zgodne z planami innych Państw Członkowskich.
Plany, w razie potrzeby zmienione, są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Plany mogą być następnie zmieniane lub uzupełniane zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji. W każdym przypadku, co pięć lat każde Państwo Członkowskie uaktualnia plan i przedstawia go Komisji do zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 22
Ośrodki kontroli choroby oraz grupy ekspertów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku ogniska afrykańskiego pomoru świń można było niezwłocznie utworzyć w pełni funkcjonalne krajowe ośrodki kontroli choroby.
2.
Krajowe ośrodki kontroli choroby kierują i monitorują działania lokalnych ośrodków kontroli choroby określonych w ust. 3.
Są one odpowiedzialne, między innymi, za:
a) określenie niezbędnych środków kontroli;
b) zapewnienie szybkiego i skutecznego wykonania wyżej wymienionych środków przez lokalne ośrodki kontroli choroby;
c) przydzielenie personelu oraz innych środków lokalnym ośrodkom kontroli choroby;
d) dostarczanie informacji Komisji, pozostałym Państwom Członkowskim, krajowym organizacjom weterynaryjnym, władzom krajowym oraz organom rolniczym i handlowym;
e) współpracę z laboratoriami diagnostycznymi;
f) współpracę z prasą i innymi mediami;
g) współpracę z władzami policji w celu zapewnienia podjęcia określonych środków prawnych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku ogniska afrykańskiego pomoru świń można niezwłocznie utworzyć w pełni funkcjonalne lokalne ośrodki kontroli choroby.
4.
Niektóre funkcje krajowych ośrodków kontroli choroby mogą być jednakże przekazane lokalnym ośrodkom kontroli choroby, działającym na poziomie administracyjnym przewidzianym w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy 64/432/EWG13, oraz na innym poziomie, pod warunkiem, że nie są zagrożone cele krajowego ośrodka kontroli choroby.
5.
Państwa Członkowskie stworzą stałą grupę operacyjną ekspertów w celu zapewnienia ekspertyzy niezbędnej do udzielania pomocy właściwemu organowi w przygotowaniach na wypadek choroby.
W przypadku ogniska choroby, grupa ekspertów pomaga właściwemu organowi przynajmniej w:
a) dochodzeniu epidemiologicznym;
b) pobieraniu próbek, badaniach i interpretacji wyników badań laboratoryjnych;
c) ustaleniu środków kontroli choroby.
6.
Państwa Członkowskie zapewnią, że krajowe i lokalne ośrodki kontroli choroby oraz grupy ekspertów posiadają odpowiedni personel, urządzenia i wyposażenie obejmujące systemy łączności, oraz jasną i skuteczną hierarchię służbową i zarządzanie w celu zapewnienia szybkiego wykonania środków kontroli choroby ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Szczegóły dotyczące personelu, urządzeń, wyposażenia, hierarchii służbowej oraz zarządzania krajowymi i lokalnymi ośrodkami kontroli choroby oraz grupami ekspertów, ustanawia się w planach awaryjnych określonych w art. 21.
7.
Dalsze kryteria i wymogi dotyczące funkcji i obowiązków krajowych ośrodków kontroli choroby, lokalnych ośrodków kontroli choroby oraz grup ekspertów, mogą być ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Artykuł 23
Zwyczajna procedura regulacyjna
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 24
Przyspieszona procedura regulacyjna
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 15 dni.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Zmiana załącznika I do dyrektywy 92/119/EWG
W załączniku I do dyrektywy 92/119/WE wyrazy "choroba cieszyńska" zastępuje się wyrazami "afrykański pomór świń".
Artykuł 26
Środki wykonawcze
1.
W załącznikach I-VI do niniejszej dyrektywy wprowadza się zmiany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
2. Wszelkie szczegółowe zasady niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy mogą być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2, lub gdzie wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 27
Przepisy przejściowe
Do czasu zastosowania niniejszej dyrektywy, przepisy przejściowe w sprawie kontroli afrykańskiego pomoru świń mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 28
Transpozycja do prawa krajowego
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 29
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 30
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia19 lipca 2002 r.
zmieniająca po raz dziewiętnasty dyrektywę Rady 76/769/EWG odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (barwniki azowe)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Praca na rynku wewnętrznym powinna stopniowo poprawiać jakość życia, ochronę zdrowia i bezpieczeństwo konsumenta.
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zapewniają wysoki poziom zdrowia i ochrony konsumentów.
(2) Artykuły tekstylne i skórzane zawierające niektóre barwniki azowe mają zdolność do uwalniania niektórych aryloamin, które mogą stanowić ryzyko choroby nowotworowej.
(3) Ograniczenia już przyjęte lub planowane przez niektóre Państwa Członkowskie w zakresie stosowania barwników azowych do artykułów tekstylnych i skórzanych dotyczą realizacji i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego też należy zbliżyć ustawodawstwo Państw Członkowskich w tym zakresie i w związku z tym uzupełnić załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4].
(4) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska Naturalnego (CSTEE) po konsultacji z Komisją potwierdził, że ryzyko nowotworowe wywoływane przez towary tekstylne i skórzane barwione niektórymi barwnikami azowymi jest podstawą do niepokoju.
(5) W celu ochrony zdrowia ludzkiego stosowanie niebezpiecznych barwników i wprowadzanie na rynek niektórych artykułów barwionych takimi barwnikami powinno być zabronione.
(6) Do artykułów tekstylnych wykonywanych z odzyskiwanych włókien powinna być stosowana maksymalna koncentracja 70 części na milion dla amin wymienionych w punkcie 43 dodatku do dyrektywy 76/769/EWG.
Powinno to mieć miejsce w okresie przejściowym do dnia 1 stycznia 2005 r., jeżeli aminy są uwalniane przez pozostałości z poprzednich farbowań tych samych włókien.
Umożliwi to powtórne przetwarzanie materiałów włókienniczych, co przynosi ogólną korzyść dla środowiska naturalnego.
(7) Do stosowania niniejszej dyrektywy niezbędne jest wprowadzenie zharmonizowanych metod badań kontrolnych.
Komisja, zgodnie z art. 2a dyrektywy 76/769/EWG, powinna uchwalać takie metody.
Metody badań kontrolnych powinny być opracowywane na poziomie europejskim przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), jeśli jest to właściwe.
(8) W świetle nowej wiedzy naukowej metody badań powinny być rewidowane, włączając metody badań kontrolnych przeznaczonych do analizy 4-amino azobenzenu.
(9) W świetle nowej wiedzy naukowej przepisy dotyczące niektórych barwników azowych powinny być rewidowane, w szczególności w odniesieniu do potrzeby włączenia innych materiałów nieobjętych niniejszą dyrektywą, jak również innych aromatycznych amin.
Specjalną uwagę należy zwrócić na potencjalne ryzyko w stosunku do dzieci.
(10) Niniejsza dyrektywa stosuje się bez uszczerbku dla przepisów Wspólnoty ustanawiających minimalne wymagania dla ochrony pracowników, zawartych w dyrektywie Rady 89/391/EWG [5] i w poszczególnych dyrektywach opartych na niej, w szczególności dyrektywie Rady 90/394/EWG [6] i dyrektywie 98/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7],
PRZYJĘŁY NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje niniejszym zmieniony, jak wymieniono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Metody badań kontrolnych dotyczących stosowania punktu 43 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2a tej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują, najpóźniej 11 września 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze postanowienia od dnia 11 września 2003 r.
2.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/62/WE
z dnia 9 lipca 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz dziewiąty załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń przy wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (składniki cynoorganiczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń przy wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/91/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 1999/51/WE [4] dostosowująca do postępu technicznego po raz piąty załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zakazuje wykorzystywania składników cynoorganicznych w zastosowaniach przeciwporostowych na kadłubach łodzi krótszych niż dwadzieścia pięć metrów oraz statków o każdej długości używanych przeważnie na wodach wewnętrznych.
Niniejsza dyrektywa wzywa do przeglądu postanowień dotyczących składników cynoorganicznych wykorzystywanych w produktach przeciwporostowych, uwzględniając w pełni rozwój w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w szczególności wezwanie jej Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego do ogólnoświatowego zakazu stosowania, począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. składników cynoorganicznych, które działają jak biocydy w systemach przeciwporostowych na statkach.
(2) Badania naukowe wykazały, że niektóre systemy przeciwporostowe wykorzystywane na statkach stanowią znaczące ryzyko dla środowiska wodnego.
Międzynarodowa Konwencja IMO w sprawie kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych uzgodniła na Konferencji Dyplomatycznej IMO w październiku 2001 r., począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., zakaz stosowania lub ponownego stosowania składników organotinu, który działa jak biocydy w systemach przeciwporostowych.
(3) Zakaz stosowania lub ponownego stosowania składników cynoorganicznych wpływa bezpośrednio na funkcjonowanie wewnętrznego rynku składników cynoorganicznych i w związku z tym niezbędne jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w tym obszarze i w konsekwencji zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG oraz w szczególności dyrektywy 1999/51/WE.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady określi środki dotyczące statków poddawanych działaniu składników cynoorganicznych.
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/25/WE [5] reguluje zagadnienia związane ze statkami rekreacyjnymi, które są poddane takim samym restrykcjom jak inne łodzie.
(6) Dyrektywa ta nie wpływa na legislację Wspólnoty ustanawiającą minimalne wymagania dla ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [6] oraz w poszczególnych dyrektywach na niej opartych, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/38/WE [8], oraz w dyrektywie Rady 98/24/WE [9] w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy.
(7) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na legislację Wspólnoty w zakresie wykorzystania składników cynoorganicznych w wyrobach z tworzyw sztucznych, które przeznaczone są do kontaktu z artykułami spożywczymi, określonych w dyrektywie Komisji 90/128/EWG z dnia 23 lutego 1990 r. odnoszącej się do plastykowych artykułów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/17/WE [11].
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje niniejszym dostosowany do postępu technicznego, jak określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie i ogłoszą przepisy niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 października 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2002/64/WE
z dnia 15 lipca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia cynidonu etylowego, cyhalofopu butylowego, famoksadonu, florasulamu, metalaksylu-M oraz pikolinafenu jako substancji czynnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/48/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, 28 kwietnia 1997 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało od firmy BASF wniosek o włączenie substancji czynnej o nazwie cynidon etylowy do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 98/398/WE [3] potwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w tym znaczeniu, że należy ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Włochy otrzymały 30 kwietnia 1997 r., na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, wniosek od firmy Dow AgroSciences dotyczący cyhalofopu butylowego.
Dokumentacja została uznana za "kompletną" decyzją Komisji 98/242/WE [4].
(3) Francja otrzymała 20 października 1996 r., na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, wniosek od firmy DuPont de Nemours dotyczący famoksadonu.
Dokumentacja została uznana za "kompletną" decyzją Komisji 97/591/WE [5].
(4) Belgia otrzymała 2 lutego 1998 r., na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, wniosek od firmy Dow Agro Sciences, dotyczący florasulamu.
Dokumentacja została uznana za "kompletną" decyzją Komisji 98/676/WE [6].
(5) Belgia otrzymała 9 lutego 1996 r., na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, wniosek od firmy Novartis Crop Protection AG (obecnie Syngenta), dotyczący metalaksylu-M.
Dokumentacja została uznana za "kompletną" decyzją 97/591/WE.
(6) Niemcy otrzymały 10 maja 1999 r., na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, wniosek od firmy BASF-AG dotyczący pikolinafenu.
Dokumentacja została uznana za "kompletną" decyzją Komisji 1999/555/WE [7].
(7) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań oceniających dotyczących substancji 2 listopada 1998 r. (cynidon etylowy), 30 listopada 1998 r. (cyhalofop butylowy), 5 sierpnia 1998 r. (famoksadon), 19 listopada 1999 r. (florasulam), 27 lipca 1999 r. (metalaksyl-M) i 21 grudnia 2000 r. (pikolinafen).
(8) Projekty sprawozdań oceniających zostały zbadane przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Kontrole zostały zakończone 19 kwietnia 2002 r. sporządzeniem sprawozdań kontrolnych Komisji na temat cynidonu etylowego, cyhalofopu butylowego, famoksadonu, florasulamu, metalaksylu-M oraz pikolinafenu.
(9) Kontrole cynidonu etylowego, metalaksylu-M i pikolinafenu nie ujawniły żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(10) W odniesieniu do cyhalofopu butylowego, Komitet Naukowy ds. roślin został poproszony o wyrażenie opinii w sprawie jego możliwego wpływu na organizmy wodne i stawonogi niebędące obiektem działania substancji oraz narażenia podmiotu gospodarczego.
W swej opinii [8] Komitet stwierdził, że stosowanie substancji czynnej w powietrzu może wywołać niedopuszczalne zagrożenie dla organizmów wodnych żyjących na zalanych polach ryżowych i przyległych kanałach odwadniających, jeśli nie są one głębokie.
Naziemne stosowanie na zalanych polach ryżowych może wywołać niedopuszczalne zagrożenie dla organizmów wodnych żyjących na polach ryżowych.
Komitet uznał, że stosowanie tego środka nie powinno okazać się szkodliwe dla pszczół, jednak podkreślił, iż istnieją wątpliwości co do innych stawonogów niebędących obiektem działania substancji, które powinny zostać poddane dogłębnym badaniom.
Informacje te zostały następnie dostarczone i ocenione.
Ponadto Komitet wyraził opinię, iż problem narażenia podmiotu gospodarczego na cyhalofop butylowy został zadawalająco rozwiązany.
(11) Opinia Komitetu Naukowego ds. roślin w sprawie pewnych pytań Komisji dotyczących oceny famoksadonu w kontekście dyrektywy 91/414/EWG w sprawie wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (SCP/FAMOX/002 wersja ostateczna, przyjęta w dniu 5 września 2001 r.). W odniesieniu do famoksadonu, Komitet został poproszony o wyrażenie opinii w sprawie jego wpływu na Daphnia i dżdżownice, w szczególności w związku z produktami degradacji substancji czynnej oraz miarodajności w przypadku ludzi w odniesieniu do wpływu na oczy zaobserwowanego w trakcie 12-miesięcznego badania psów, a także możliwych skutków dla oceny zagrożenia podmiotów gospodarczych.
W swej opinii [9] Komitet stwierdził, że zagrożenie Daphnia famoksadonem i jego metabolitami zostało wystarczająco zbadane. Komitet zauważył ponadto, że metabolity IN-KZ007 oraz IN-JS940 nie powinny przedstawiać poważnego zagrożenia dla dżdżownic, dodając jednak, że nie jest w stanie ocenić możliwych przewlekłych zagrożeń dżdżownic substancją macierzystą lub metabolitami, przy założeniu więcej niż sześciu zastosowań w sezonie.
Komitet wyraził także opinię, że wpływ famoksadonu na oczy u psów powinien zostać uznany za miarodajny dla ludzi i wymaga pełniejszego zrozumienia mechanizmu działania.
Uwagi Komitetu Naukowego zostały wzięte pod uwagę przy formułowaniu niniejszej dyrektywy i odpowiedniego sprawozdania kontrolnego.
(12) W odniesieniu do florasulamu, Komitet został poproszony o wyrażenie opinii w sprawie jego wpływu na dwa produkty degradacji substancji czynnej (ASTCA i DFP-ASTCA) oraz w sprawie propozycji ustanowienia silnej dawki odniesienia.
W swej opinii [10] Komitet stwierdził, że wyniki modelowania nie wskazują na możliwość zanieczyszczenia wód gruntowych powyżej progu zagrożenia toksykologicznego dla substancji macierzystej lub produktów jej rozkładu.
Ani substancja czynna, ani główny metabolit nie wydają się stanowić niedopuszczalnego zagrożenia dla organizmów wodnych niebędących obiektem działania substancji.
Dane, które miały wskazywać brak toksyczności produktów degradacji ASTCA i DFP-ASTCA wobec organizmów glebowych i wodnych, nie były dostępne Komitetowi i muszą zostać poddane ocenie.
Informacje te zostały następnie przedstawione przez zgłaszającego i ocenione przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
Komitet był ponadto zdania, iż wprowadzenie silnej dawki odniesienia nie jest uzasadnione.
(13) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające substancje czynne, o których mowa, zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) i art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i sprecyzowane w jej sprawozdaniach kontrolnych. W związku z tym należy włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne były przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(14) Sprawozdanie kontrolne Komisji jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wdrożenia kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
W związku z tym należy zapewnić, aby zakończone sprawozdanie kontrolne, z wyjątkiem informacji poufnych, było dostępne lub było udostępniane przez Państwa Członkowskie wszystkim zainteresowanym stronom do konsultacji.
(15) Po włączeniu Państwom Członkowskim należy przyznać odpowiedni okres na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających cynidon etylowy, cyhalofop butylowy, famoksadon, florasulam, metalaksyl-M lub pikolinafen, w szczególności w celu dokonania kontroli istniejących tymczasowych zezwoleń i, najpóźniej do końca tego okresu, zamienić te zezwolenia na pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(16) W związku z powyższym należy zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(17) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie zachowują sprawozdanie kontrolne na temat cynidonu etylowego, cyhalofopu butylowego, famoksadonu, florasulamu, metalaksylu-M oraz pikolinafenu do konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron i udostępniają je im na specjalne życzenie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 31 marca 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od 1 kwietnia 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrolę zezwoleń dla każdego środka ochrony roślin zawierającego cynidon etylowy, cyhalofop butylowy, famoksadon, florasulam, metalaksyl-M lub pikolinafen, w celu spełnienia ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG warunków odnoszących się do tych substancji czynnych.
W razie konieczności, Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, do 31 marca 2003 r.
2. Do 1 października 2002 r.
Państwa Członkowskie przeprowadzają ponowną ocenę każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin, w którym cynidon etylowy, cyhalofop butylowy, famoksadon, florasulam, metalaksyl-M lub pikolinafen stanowi jedyną substancję czynną albo jedną z kilku takich substancji, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG. Ocenę taką należy przeprowadzić zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niej.
W oparciu o tę ocenę Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności, najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r., Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie dla każdego takiego środka ochrony roślin.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 1 października 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 września 2002 r.
dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście osiągania celów jednolitego rynku ważne jest przyjęcie środków zmierzających do stopniowej konsolidacji tego rynku, środki te muszą przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów zgodnie z art. 95 i 153 Traktatu.
(2) Zarówno dla konsumentów, jak i dostawców usług finansowych sprzedaż na odległość usług finansowych, będzie jednym z głównych faktycznych skutków wprowadzania rynku wewnętrznego.
(3) W ramach rynku wewnętrznego w interesie konsumentów leży posiadanie dostępu bez dyskryminacji do możliwie najszerszego zakresu usług finansowych dostępnych na terenie Wspólnoty, tak by mogli oni wybierać te, które najbardziej odpowiadają ich potrzebom.
W celu zagwarantowania wolności wyboru, która jest podstawowym prawem konsumentów, niezbędny jest wysoki poziom ochrony konsumentów w celu wzmocnienia zaufania konsumenta do sprzedaży na odległość.
(4) Aby rynek wewnętrzny funkcjonował sprawnie, istotne jest, żeby konsumenci mogli negocjować i zawierać umowy z dostawcą, który ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim, bez względu na to, czy dostawca ma siedzibę również w Państwie Członkowskim, w którym zamieszkuje konsument.
(5) Z uwagi na swój niematerialny charakter usługi finansowe szczególnie nadają się do sprzedaży na odległość i ustanowienie ram prawnych regulujących sprzedaż usług finansowych na odległość powinno zwiększyć zaufanie konsumentów do wykorzystywania nowych technik sprzedaży na odległość usług finansowych, takich jak handel elektroniczny.
(6) Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana zgodnie z Traktatem i prawem wtórnym, w tym z dyrektywą 2000/31/WE [4] o handlu elektronicznym, stosowaną wyłącznie do transakcji, których dotyczy.
(7) Niniejsza dyrektywa ma na celu osiągnięcie celów ustalonych powyżej, bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego lub krajowego regulującego swobodę świadczenia usług lub, tam, gdzie ma to zastosowanie, kontrolę Państwa Członkowskiego przyjmującego i/lub systemów zezwoleń lub nadzoru w Państwach Członkowskich, w których jest to zgodne z prawodawstwem wspólnotowym.
(8) Ponadto niniejsza dyrektywa, w szczególności jej przepisy odnoszące się do informowania o wszelkich klauzulach umownych w odniesieniu do prawa właściwego dla umowy i/lub właściwego sądu, nie wpływa na stosowanie do sprzedaży konsumentowi usług finansowych na odległość rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [5] lub Konwencji Rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z 1980 r.
(9) Osiągnięcie celów planu działania w zakresie usług finansowych wymaga w niektórych obszarach wyższego poziomu ochrony konsumentów.
Pociąga to za sobą większą zbieżność, w szczególności w odniesieniu do niezharmonizowanych zbiorowych funduszy inwestycyjnych, zasad postępowania stosowanych do usług inwestycyjnych i kredytów konsumenckich.
Do czasu osiągnięcia powyższej zbieżności należy utrzymać wysoki poziom ochrony konsumentów.
(10) Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [6] ustanawia główne zasady stosowane do umów zawieranych na odległość, których przedmiotem są towary lub usługi między dostawcą a konsumentem.
Jednakże ta dyrektywa nie obejmuje usług finansowych.
(11) W kontekście analiz przeprowadzonych przez Komisję w celu ustalenia zapotrzebowania na szczególne środki w obszarze usług finansowych Komisja zaprosiła wszystkie zainteresowane strony do przekazania swoich uwag, w szczególności związanych z przygotowaniem Zielonej Księgi zatytułowanej "Usługi finansowe — spełnianie oczekiwań konsumentów".
Konsultacje prowadzone w tej kwestii wykazały, że istnieje konieczność wzmocnienia ochrony konsumentów w tym obszarze.
Dlatego Komisja zdecydowała się przedstawić szczególny wniosek dotyczący sprzedaży usług finansowych na odległość.
(12) Przyjęcie przez Państwa Członkowskie sprzecznych lub różnych zasad ochrony konsumentów regulujących sprzedaż na odległość usług finansowych mogłoby utrudniać funkcjonowanie rynku wewnętrznego i konkurencję pomiędzy przedsiębiorstwami na tym rynku.
Niezbędne zatem jest wprowadzenie w życie wspólnych zasad w tym obszarze na poziomie Wspólnoty. Zasady te opierałyby się na nieograniczaniu ogólnej ochrony konsumentów w Państwach Członkowskich.
(13) Niniejsza dyrektywa powinna gwarantować wysoki poziom ochrony konsumentów w celu zapewnienia swobodnego przepływu usług finansowych.
Państwa Członkowskie nie powinny mieć możliwości przyjmowania innych przepisów niż przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie w obszarach, które ona harmonizuje, chyba że inaczej postanowiono w niniejszej dyrektywie.
(14) Niniejsza dyrektywa obejmuje wszystkie usługi finansowe, jakie mogą być świadczone na odległość.
Jednakże pewne usługi finansowe regulowane są szczególnymi przepisami prawodawstwa wspólnotowego, które nadal mają zastosowanie do tych usług finansowych.
Jednakże zasady regulujące sprzedaż takich usług na odległość powinny zostać ustanowione.
(15) Umowy negocjowane na odległość wymagają wykorzystania środków porozumiewania się na odległość, które są stosowane jako część systemu sprzedaży na odległość lub świadczenia usług niewymagającego jednoczesnej obecności dostawcy usług i konsumenta.
Stały rozwój tych środków porozumiewania się wymaga określenia zasad, które byłyby wiążące nawet dla tych środków, które jeszcze nie są w powszechnym użyciu.
Zatem umowy zawierane na odległość są umowami, w odniesieniu do których oferta, proces negocjacji i zawarcie umowy dokonuje się na odległość.
(16) Pojedyncza umowa obejmująca kolejne czynności lub pojedyncze czynności tego samego charakteru wykonane w czasie mogą być przedmiotem różnego traktowania prawnego w różnych Państwach Członkowskich, ale ważne jest, by niniejsza dyrektywa była stosowana w ten sam sposób we wszystkich Państwach Członkowskich.
W tym celu właściwe jest uznanie, że niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do pierwszej z serii kolejnych czynności lub odrębnych czynności tego samego rodzaju wykonywanych w czasie, które mogą być uznane za będące całością, bez względu na to, czy czynność ta lub seria czynności odbywają się na podstawie jednej umowy lub kilku kolejnych umów.
(17) Za "wstępną umowę o świadczenie usług" można uznać na przykład otwarcie rachunku bankowego, otrzymanie karty kredytowej, zawarcie umowy na zarządzanie portfelem inwestycyjnym, a za "czynności" można uznać na przykład ulokowanie na rachunku lub wycofanie z rachunku bankowego środków finansowych, dokonanie płatności za pomocą karty kredytowej, transakcje dokonane w ramach umowy zarządzania portfelem inwestycyjnym.
Dodawanie nowych elementów do wstępnej umowy o świadczenie usług, takich jak możliwość zastosowania instrumentu płatności elektronicznej w ramach istniejącego rachunku bankowego, nie jest traktowane jako "czynność", ale jako dodatkowa umowa, do której ma zastosowanie niniejsza dyrektywa.
Subskrypcja na nowe jednostki tego samego zbiorowego funduszu inwestycyjnego jest traktowana jako "kolejna czynność tego samego rodzaju".
(18) Niniejsza dyrektywa, poprzez objęcie systemu świadczenia usług zorganizowanego przez dostawcę usług finansowych, ma na celu wykluczenie ze swojego zakresu usług świadczonych okazjonalnie i poza strukturą handlową przeznaczoną do zawierania umów na odległość.
(19) Dostawca jest osobą świadczącą usługi na odległość.
Niniejsza dyrektywa powinna jednakże również być stosowana w przypadku, gdy jeden z etapów wymaga udziału pośrednika.
Uwzględniając charakter i stopień udziału takiego pośrednika, bez względu na jego status prawny, powinny mieć zastosowanie odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy.
(20) Trwałe nośniki informacji obejmują w szczególności dyskietki, płyty CD-ROM, płyty DVD oraz twardy dysk komputera konsumenta, na którym przechowywana jest poczta elektroniczna, ale nie obejmują stron internetowych, chyba że spełniają one w pełni kryteria zawarte w definicji trwałego nośnika informacji.
(21) Wykorzystanie środków porozumiewania się na odległość nie powinno prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia informacji dostarczanej klientowi.
Dla zapewnienia przejrzystości niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi konieczne do zapewnienia, że konsumentowi dostarczany jest właściwy poziom informacji, zarówno przed, jak i po zawarciu umowy.
Przed zawarciem umowy konsument powinien otrzymać wcześniejsze informacje niezbędne do właściwej oceny oferowanej mu usługi finansowej i do dokonania świadomego wyboru.
Dostawca powinien określić, jak długo jego oferta ma zastosowanie w obecnym kształcie.
(22) Pozycje informacyjne wymienione w niniejszej dyrektywie obejmują informacje o charakterze ogólnym, stosowane do wszystkich rodzajów usług finansowych.
Inne wymogi odnośnie do informacji, takie jak pokrycie polisy ubezpieczeniowej, nie są określone wyłącznie w niniejszej dyrektywie.
Ten rodzaj informacji powinien być dostarczony, tam gdzie konieczne, zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem krajowym zgodnym z prawem wspólnotowym.
(23) W celu zapewnienia optymalnej ochrony konsumentów ważne jest, aby konsument był właściwie poinformowany o przepisach niniejszej dyrektywy i o wszelkich kodeksach postępowania istniejących w tym obszarze oraz żeby miał prawo odstąpienia.
(24) Gdy nie ma zastosowania prawo odstąpienia, ponieważ konsument wyraźnie zażądał wykonania umowy, dostawca powinien poinformować go o tym fakcie.
(25) Konsumentom powinna zostać zapewniona ochrona przed niezamówionymi usługami.
Konsumenci powinni być zwolnieni ze wszelkich zobowiązań w przypadkach niezamówionych usług, a brak odpowiedzi nie powinien być rozumiany jako wyraźna zgoda z ich strony.
Jednakże zasada ta pozostaje bez uszczerbku dla milczącego przedłużenia okresu ważności umowy zawartej między stronami, jeśli tylko prawo Państw Członkowskich zezwala na takie przedłużenie.
(26) Państwa Członkowskie powinny podjąć właściwe środki w celu skutecznej ochrony konsumentów, którzy nie życzą sobie kontaktów poprzez niektóre środki porozumiewania się lub w pewnym określonym czasie.
Niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla szczególnych środków ochrony dostępnych dla konsumentów zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony danych osobowych i prywatności.
(27) W celu ochrony konsumentów niezbędne jest w Państwach Członkowskich istnienie odpowiednich i skutecznych procedur reklamacyjnych i odwoławczych do rozwiązywania potencjalnych sporów między dostawcami a konsumentami przy stosowaniu istniejących procedur, gdzie jest to właściwe.
(28) Państwa Członkowskie powinny wspierać instytucje publiczne lub prywatne ustanowione w celu rozwiązywania sporów poza systemem sądowniczym, w celu współpracy w rozwiązywaniu sporów transgranicznych.
Taka współpraca mogłaby w szczególności pociągać za sobą zezwalanie konsumentom na składanie do instytucji pozasądowych w Państwie Członkowskim zamieszkania konsumenta skarg dotyczących dostawców posiadających siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
Ustanowienie ofert FIN-NET zwiększyło pomoc dla konsumentów korzystających z usług transgranicznych.
(29) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla rozszerzenia przez Państwa Członkowskie, zgodnie z prawem Wspólnoty, ochrony przewidzianej w niniejszej dyrektywie na organizacje o celu niezarobkowym i osoby korzystające z usług finansowych w celu stania się przedsiębiorcami.
(30) Niniejsza dyrektywa powinna również obejmować przypadki, gdy ustawodawstwo krajowe zawiera pojęcie konsumenta składającego wiążącą deklarację umowną.
(31) Przepisy niniejszej dyrektywy w sprawie wyboru języka przez dostawcę pozostają bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego, przyjętego zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym wybór języka.
(32) Wspólnota i Państwa Członkowskie zobowiązały się w kontekście Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS) w odniesieniu do możliwości nabywania przez konsumentów usług bankowych i inwestycyjnych za granicą.
GATS daje Państwom Członkowskim prawo do podejmowania środków ze względów ostrożności, w tym środków mających na celu ochronę inwestorów, deponentów, posiadaczy polis ubezpieczeniowych i osób, którym dostawca jest dłużny usługi finansowe.
Takie środki nie powinny nakładać ograniczeń wykraczających poza to, co jest wymagane w celu zapewnienia ochrony konsumentów.
(33) W celu przyjęcia niniejszej dyrektywy należy dostosować zakres dyrektywy 97/7/WE i dyrektywy 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów [7] oraz zakres okresu unieważnienia w dyrektywie Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, ustanawiająca przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług [8].
(34) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie wspólnych zasad sprzedaży na odległość usług finansowych konsumentom nie mogą być w sposób zadowalający osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym mogą zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Przedmiotem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących sprzedaży usług finansowych na odległość.
2.
W przypadku umów o usługi finansowe, które obejmują wstępną umowę o świadczenie usług, po którym następują kolejne odrębne czynności tego samego rodzaju wykonywane w czasie, przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie jedynie do wstępnej umowy.
W przypadku gdy nie istnieje wstępna umowa o świadczenie usług, ale kolejne czynności lub wykonywane w czasie odrębne czynności tego samego rodzaju są wykonywane pomiędzy tymi samymi stronami umowy, stosuje się art. 3 i 4 jedynie w momencie wykonania pierwszej czynności.
Jednakże jeśli nie wykonano żadnej czynności tego samego rodzaju przez dłużej niż rok, kolejna czynność jest uważana za pierwszą w nowej serii czynności i odpowiednio art. 3 i 4 mają zastosowanie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "umowa zawierana na odległość" oznacza każdą umowę dotyczącą usług finansowych zawartą pomiędzy dostawcą a konsumentem w ramach zorganizowanej sprzedaży na odległość lub systemu świadczenia usług prowadzonego przez dostawcę, który do celów umowy korzysta wyłącznie z jednego lub kilku środków porozumiewania się na odległość włącznie z chwilą zawarcia umowy;
b) "usługa finansowa" oznacza wszelkie usługi o charakterze bankowym, kredytowym, ubezpieczeniowym, emerytalnym, inwestycyjnym lub płatniczym;
c) "dostawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, prywatną lub publiczną, która ze względów handlowych lub zawodowych jest umownym dostawcą usług objętych umowami zawieranymi na odległość;
d) "konsument" oznacza każdą osobę fizyczną, która w ramach umów zawieranych na odległość objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą, przedsiębiorstwem lub zawodem;
e) "środki porozumiewania się na odległość" odnoszą się do wszelkich środków, które bez jednoczesnej fizycznej obecności dostawcy i konsumenta mogą być wykorzystywane do sprzedaży na odległość usługi pomiędzy tymi stronami;
f) "trwały nośnik informacji" oznacza każdy instrument pozwalający konsumentowi na przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego w sposób dostępny do przyszłego korzystania przez okres czasu odpowiedni do celów informacji i który pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanej informacji;
g) "operator lub dostawca środka porozumiewania się na odległość" oznacza każdą publiczną lub prywatną, fizyczną lub prawną osobę, której działalność gospodarcza, przedsiębiorstwo lub zawód polega na udostępnianiu jednego lub kilku środków porozumiewania się na odległość dostawcom.
Artykuł 3
Informacja dla konsumenta przed zawarciem umowy na odległość
1.
W odpowiednim czasie przed związaniem konsumenta jakąkolwiek umową zawieraną na odległość lub ofertą otrzymuje on następujące informacje dotyczące:
1) dostawcy
a) tożsamość i główna działalność dostawcy, adres geograficzny, pod którym dostawca ma siedzibę, i każdy geograficzny adres istotny dla stosunków między klientem a dostawcą;
b) tożsamość przedstawiciela dostawcy mającego siedzibę w Państwie Członkowskim konsumenta i adres geograficzny istotny dla stosunków klienta z przedstawicielem, jeśli istnieje taki przedstawiciel;
c) jeśli transakcje konsumenta dokonywane są z podmiotem prowadzącym działalność innym niż dostawca, tożsamość tego podmiotu, charakter, w jakim występuje w odniesieniu do konsumenta, i geograficzny adres istotny dla stosunków konsumenta z tym podmiotem;
d) w przypadku gdy dostawca jest wpisany do rejestru handlowego lub podobnego rejestru publicznego, rejestr, w którym jest on wpisany, i numer rejestracyjny dostawcy lub równoważny sposób identyfikacji w tym rejestrze;
e) w przypadku gdy działalność dostawcy podlega systemowi zezwoleń, dane szczegółowe odpowiedniego organu nadzorczego;
2) usługi finansowej
a) opis głównych cech charakterystycznych usługi finansowej;
b) łączna cena, którą konsument ma zapłacić dostawcy za usługę finansową, włączając w to wszystkie związane z tym opłaty, koszty i wydatki oraz wszelkie podatki płacone za pośrednictwem dostawcy lub, jeśli nie można określić dokładnej ceny, podstawa do obliczenia tej ceny pozwalająca konsumentowi na jej sprawdzenie;
c) gdzie istotne, informacja wskazująca, że usługa finansowa jest powiązana z instrumentami obejmującymi specjalne ryzyko związane z ich szczególnymi cechami lub czynnościami, które mają być wykonane lub których cena zależy od wahań na rynkach finansowych pozostających poza kontrolą dostawcy, i że poprzednie wykonania nie stanowią wskaźników dla przyszłego wykonania;
d) informacja o możliwości istnienia innych podatków i/lub kosztów, które nie są płacone za pośrednictwem dostawcy lub nałożone przez niego;
e) wszelkie ograniczenia okresu ważności dostarczanej informacji;
f) ustalenia odnośnie do płatności i wykonania;
g) wszelkie specyficzne koszty dodatkowe ponoszone przez konsumenta za korzystanie ze środka porozumiewania się na odległość, jeśli takie koszty są naliczane;
3) umowy zawieranej na odległość
a) istnienie lub brak prawa odstąpienia zgodnie z art. 6 i jeśli prawo do odstąpienia istnieje, okres jego obowiązywania i warunki wykonania tego prawa, w tym informacja na temat wysokości kwoty, jaka może być wymagana do zapłaty przez konsumenta na podstawie art. 7 ust. 1, a także konsekwencje niewykonania tego prawa;
b) minimalny okres obowiązywania umowy zawieranej na odległość w przypadku stałego lub okresowego wykonywania usługi finansowej;
c) informacja na temat praw, jakie przysługują stronom w zakresie wcześniejszego lub jednostronnego wypowiedzenia umowy na mocy warunków umowy zawieranej na odległość, w tym kar nakładanych umownie w takich przypadkach;
d) praktyczne instrukcje wykonywania prawa odstąpienia, wskazujące, między innymi, adres, na jaki należy wysłać informację o odstąpieniu;
e) Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, których prawo jest przyjmowane przez dostawcę jako podstawa ustanowienia stosunków z konsumentem przed zawarciem umowy na odległość;
f) wszelkie klauzule umowne w zakresie prawa właściwego w odniesieniu do umowy zawieranej na odległość i/lub właściwego sądu;
g) język lub języki, w jakich warunki umowne i wcześniejsza informacja określona w niniejszym artykule są dostarczane, oraz ponadto język lub języki, w jakich dostawca w porozumieniu z konsumentem zobowiązuje się do informowania go w okresie obowiązywania tej umowy zawieranej na odległość;
4) odwołania
a) czy istnieje pozasądowy mechanizm reklamacyjny i odwoławczy dla konsumenta będącego stroną umowy zawieranej na odległość i, jeśli istnieje, informacja o metodach dostępu do niego;
b) istnienie funduszu gwarancyjnego lub innych przepisów odszkodowawczych, nieobjętych dyrektywą 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [9] i dyrektywą 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów [10].
2.
Informacje określone w ust. 1, których handlowe przeznaczenie musi być jasno wyrażone, powinny być przekazane w jasny i zrozumiały sposób w formie odpowiedniej dla zastosowanego środka porozumiewania się na odległość, w poszanowaniu w szczególności zasad dobrej wiary w transakcjach handlowych oraz zasad regulujących ochronę osób, które zgodnie z ustawodawstwem Państw Członkowskich nie są zdolne do wyrażenia zgody, np. nieletnich.
3.
W przypadku głosowych komunikatów telefonicznych:
a) tożsamość dostawcy i handlowy cel rozmowy zainicjowanej przez dostawcę powinny być jasno określone na początku każdej rozmowy prowadzonej z konsumentem;
b) pod warunkiem uzyskania wyraźnej zgody konsumenta, muszą być podane jedynie następujące informacje:
- tożsamość osoby, która kontaktuje się z konsumentem, i jej powiązanie z dostawcą,
- opis głównych cech usługi finansowej,
- łączna cena, która ma być zapłacona dostawcy przez konsumenta za usługę finansową wraz ze wszystkimi podatkami płaconymi za pośrednictwem dostawcy lub, jeśli dokładna cena nie może być wskazana, podstawa obliczania ceny pozwalająca konsumentowi na jej sprawdzenie,
- informacja o możliwości istnienia innych podatków i/lub kosztów nie za pośrednictwem dostawcy lub nienałożonych przez niego,
- istnienie lub brak prawa odstąpienia zgodnie z art. 6 i, jeśli prawo odstąpienia istnieje, okres jego obowiązywania i warunki jego wykonywania, w tym informacja na temat wysokości kwoty, jaka może być wymagana do zapłaty przez konsumenta na podstawie art. 7 ust. 1.
Dostawca informuje konsumenta, że inne informacje są dostępne na żądanie i informuje o charakterze tej informacji.
W każdym przypadku dostawca przekazuje komplet informacji, jeśli wypełnia swoje zobowiązania na mocy art. 5.
4.
Informacja dotycząca zobowiązań umownych, która jest przekazywana konsumentowi przed zawarciem umowy, będzie zgodna ze zobowiązaniami umownymi, jakie wynikałyby z prawa, które miałoby być właściwe dla umowy zawieranej na odległość, jeśli zostałaby ona zawarta.
Artykuł 4
Dodatkowe wymogi informacyjne
1.
W przypadku gdy w prawodawstwie wspólnotowym istnieją przepisy regulujące usługi finansowe, które zawierają dodatkowe wymogi wcześniejszego informowania w stosunku do wymienionych w art. 3 ust. 1, wymogi te nadal mają zastosowanie.
2.
Do czasu dalszej harmonizacji Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić bardziej restrykcyjne przepisy w odniesieniu do wymogów wcześniejszego informowania, jeśli przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym.
3. Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego w zakresie wymogów wcześniejszego informowania zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, jeśli te wymogi są wymogami dodatkowymi w stosunku do wymienionych w art. 3 ust. 1. Przy sporządzaniu sprawozdania, określonego w art. 20 ust. 2, Komisja weźmie pod uwagę przekazane krajowe przepisy.
4.
W celu stworzenia wysokiego poziomu przejrzystości poprzez wszystkie właściwe środki Komisja zapewni, że informacja w sprawie przekazanych jej przepisów krajowych będzie dostępna dla konsumentów i dostawców.
Artykuł 5
Informowanie o warunkach umownych i przekazywanie wcześniejszej informacji
1.
Dostawca poinformuje konsumenta o wszystkich warunkach umownych i przekaże informacje określone w art. 3 ust. 1 i art. 4, na papierze lub za pomocą innego trwałego nośnika informacji dostępnego dla konsumenta, odpowiednio wcześniej, zanim konsument zostanie związany jakąkolwiek zawieraną umową lub ofertą na odległość.
2.
Dostawca wypełnia swoje zobowiązania wynikające z ust. 1 natychmiast po zawarciu umowy, jeśli umowa została zawarta na życzenie konsumenta z zastosowaniem środka porozumiewania się na odległość, który nie pozwala na dostarczenie warunków umownych i poinformowanie zgodnie z ust. 1.
3.
W każdym momencie trwania stosunku umownego Konsumentowi, na życzenie, przysługuje prawo do otrzymania warunków umownych na piśmie.
Dodatkowo konsument jest uprawniony do zmiany stosowanego środka porozumiewania się na odległość, chyba że jest to niezgodne z zawartą umową lub charakterem świadczonej usługi finansowej.
Artykuł 6
Prawo odstąpienia
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby konsument miał zagwarantowane 14 dni kalendarzowych na odstąpienie od umowy bez stosowania kar i bez podawania przyczyny.
Jednakże okres ten jest przedłużany do 30 dni kalendarzowych w odniesieniu do umów zawieranych na odległość dotyczących ubezpieczenia na życie objętego dyrektywą 90/619/EWG i prywatnych emerytur.
Okres odstąpienia liczony jest od:
- dnia zawarcia umowy zawieranej na odległość, z wyjątkiem powyżej wspomnianych ubezpieczeń na życie, gdzie okres ten rozpoczyna się w momencie poinformowania konsumenta o zawarciu umowy na odległość, lub
- od dnia, w którym konsument otrzymuje regulamin umowy i informacje zgodnie z art. 5 ust. 1 lub 2, jeśli data ta jest późniejsza niż data określona w tiret pierwszym.
Państwa Członkowskie, oprócz prawa odstąpienia, mogą przewidzieć możliwość wstrzymania wykonania umów dotyczących usług inwestycyjnych na taki sam okres, jaki przewidziano w niniejszym ustępie.
2.
Prawa odstąpienia nie stosuje się do:
a) usług finansowych, których cena zależy od wahań na rynku finansowym leżących poza kontrolą dostawcy, które mogą wystąpić w okresie odstąpienia, takie usługi, jak związane z:
- wymianą walut,
- instrumentami rynku pieniężnego,
- zbywalnymi papierami wartościowymi,
- jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania,
- umowami finansowymi typu futures, w tym równoważnymi instrumentami rozliczanymi w gotówce,
- terminowymi umowami na przyszłe stopy procentowe (FRA),
- swapami stopy procentowej, walutowymi i akcyjnymi,
- opcjami nabywania lub zbywania wszelkich instrumentów, określonych w niniejszej literze, w tym równoważnymi instrumentami rozliczanymi w gotówce; ta kategoria obejmuje w szczególności opcje walutowe i opcje na stopy procentowe;
b) polis ubezpieczeniowych na podróż i bagaż lub podobnych krótkoterminowych polis o okresie ważności krótszym niż jeden miesiąc;
c) umów, których wykonanie zostało już w pełni zakończone przez obie strony na wyraźne życzenie konsumenta, zanim konsument wykona prawo odstąpienia.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, aby prawo odstąpienia nie miało zastosowania do:
a) jakichkolwiek kredytów pierwotnie mających służyć nabyciu lub zachowaniu prawa własności gruntów lub istniejącego lub zaprojektowanego budynku lub dla celów renowacji lub modernizacji budynku; lub
b) jakichkolwiek kredytów zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości lub prawem związanym z nieruchomością; lub
c) deklaracji złożonych przez konsumentów korzystających z usług urzędnika, pod warunkiem że ten urzędnik potwierdzi, że konsument ma zagwarantowane prawa zgodnie z art. 5 ust. 1.
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla prawa do czasu do namysłu na korzyść konsumentów, którzy zamieszkują w tych Państwach Członkowskich, w których ono istnieje w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie, korzystając z możliwości określonej w ust. 3, powiadamiają o tym Komisję.
5.
Komisja udostępnia informacje przekazane przez Państwa Członkowskie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie i zapewnia, aby były one dostępne dla konsumentów i dostawców, którzy o nie wnioskują.
6.
Jeśli konsument wykonuje swoje prawo odstąpienia, powinien on przed upływem odpowiedniego nieprzekraczalnego terminu poinformować o tym z zastosowaniem praktycznych instrukcji przekazanych mu zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. d) przy użyciu środka, który może zostać uznany za zgodny z prawem krajowym.
Nieprzekraczalny termin uznaje się za dochowany, jeśli powiadomienie, gdy jest ono pisemne lub z zastosowaniem innego trwałego nośnika informacji dostępnego odbiorcy, zostało wysłane przed wygaśnięciem nieprzekraczalnego terminu odstąpienia.
7.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do umów kredytowych unieważnionych zgodnie z warunkami art. 6 ust. 4 dyrektywy 97/7/WE lub art. 7 dyrektywy 94/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu [11].
Jeśli do umowy zawieranej na odległość dotyczącej danej usługi finansowej dołączana jest kolejna umowa zawierana na odległość dotycząca usług świadczonych przez dostawcę lub trzecią stronę na podstawie porozumienia pomiędzy trzecią stroną i dostawcą, ta dodatkowa umowa jest unieważniana bez jakichkolwiek kar, jeśli konsument wykonuje swoje prawo do odstąpienia zgodnie z art. 6 ust. 1.
8.
Przepisy niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich regulujących unieważnianie lub wypowiadanie lub niewykonalność umowy zawieranej na odległość lub prawa konsumenta do wypełnienia jego zobowiązań umownych przed terminem ustalonym w umowie zawieranej na odległość.
Przepisy te stosuje się bez względu na warunki i skutki prawne rozwiązania umowy.
Artykuł 7
Zapłata za usługę dostarczoną przed odstąpieniem
1.
Jeśli konsument wykonuje prawo odstąpienia zgodnie z art. 6 ust. 1, można wymagać od niego jedynie zapłaty bez zbędnej zwłoki za usługę rzeczywiście dostarczoną przez dostawcę zgodnie z umową.
Wykonanie umowy może nastąpić jedynie po uzyskaniu zgody konsumenta.
Kwota do zapłaty nie może:
- przekroczyć kwoty, która jest proporcjonalna do zakresu już dostarczonej usługi w porównaniu do całego zakresu umowy,
- w żadnym razie być w takiej wysokości, która mogłaby być postrzegana jako kara.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, aby konsument nie był zobowiązany do zapłaty żadnej kwoty, gdy odstępuje od umowy ubezpieczeniowej.
3. Dostawca nie może wymagać od konsumenta zapłaty żadnej kwoty na podstawie ust. 1, chyba że udowodni, że konsument został należycie poinformowany o kwocie do zapłaty zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a). Jednakże w żadnym wypadku nie może on wymagać zapłaty, jeśli rozpoczął wykonanie umowy przed wygaśnięciem okresu odstąpienia określonym w art. 6 ust. 1 bez wcześniejszego wniosku konsumenta.
4.
Dostawca zwróci konsumentowi, bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 30 dni kalendarzowych, wszelkie kwoty, które otrzymał od niego zgodnie z umową zawieraną na odległość, z wyjątkiem kwoty określonej w ust. 1.
Termin ten zaczyna biec w dniu, w którym dostawca otrzymuje powiadomienie o odstąpieniu.
5.
Konsument zwraca dostawcy wszelkie kwoty i/lub mienie otrzymane od dostawcy bez zbędnej zwłoki i najpóźniej w terminie 30 dni kalendarzowych.
Termin ten zaczyna się w dniu, w którym konsument wysyła dostawcy powiadomienie o odstąpieniu.
Artykuł 8
Płatność kartą
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie właściwych środków pozwalających konsumentowi:
- na wnioskowanie o unieważnienie płatności w przypadku nieuprawnionego użycia karty płatniczej w związku z umową zawieraną na odległość,
- w przypadku takiego nieuprawnionego użycia karty na ponowne zaksięgowanie kwoty zapłaconej lub jej zwrot.
Artykuł 9
Niezamówione usługi
Bez uszczerbku dla przepisów Państw Członkowskich w sprawie milczącej zgody na przedłużenie umów zawieranych na odległość, jeśli takie zasady pozwalają na milczące przedłużenie, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu:
- zakazu świadczenia usług finansowych konsumentowi bez wcześniejszego wniosku z jego strony, gdy takie świadczenie obejmuje wniosek o natychmiastową lub odroczoną zapłatę,
- zwolnienia konsumenta z wszelkich zobowiązań w przypadku niezamówionych dostaw, brak odpowiedzi nie oznacza zgody.
Artykuł 10
Niezamówione wiadomości
1.
Zastosowanie przez dostawcę następujących technik porozumiewania się na odległość wymaga wcześniejszej zgody konsumenta:
a) automatycznych urządzeń wywołujących bez ludzkiej ingerencji (automatyczne urządzenia wywołujące);
b) faksów.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby środki porozumiewania się na odległość inne niż określone w ust. 1, jeśli pozwalają na indywidualne porozumiewanie się:
a) nie były dozwolone, chyba że otrzymano zgodę danych konsumentów; lub
b) mogły być stosowane wyłącznie, gdy konsument nie wyraził wyraźnego sprzeciwu.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 nie będą powodować kosztów dla konsumentów.
Artykuł 11
Sankcje
Państwa Członkowskie przewidują właściwe sankcje na wypadek, gdyby dostawca nie spełnił krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W tym celu mogą one w szczególności zapewnić, by konsument miał prawo do unieważnienia umowy w każdym momencie bez opłat i kar.
Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
Bezwzględny charakter przepisów niniejszej dyrektywy
1.
Konsumenci nie mogą zrzec się praw nadanych im przez niniejszą dyrektywę.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że konsument nie traci ochrony przyznanej mu na mocy niniejszej dyrektywy poprzez wybór prawa państwa trzeciego, jako prawa właściwego dla danej umowy, jeśli ta umowa pozostaje w ścisłym związku z terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich.
Artykuł 13
Odwołanie do sądu lub organu administracyjnego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie odpowiednich i skutecznych środków w celu zagwarantowania przestrzegania niniejszej dyrektywy w interesie konsumentów.
2.
Środki określone w ust. 1 obejmują przepisy w ramach, których jeden lub więcej następujących organów, tak jak to określono w prawie krajowym, może zgodnie z prawem krajowym wszcząć działania przez sądami lub właściwymi organami administracyjnymi w celu zapewnienia, że przepisy krajowe wprowadzające w życie niniejszą dyrektywę są stosowane:
a) organy publiczne lub ich przedstawiciele;
b) organizacje konsumenckie posiadające uzasadniony interes w ochronie konsumentów;
c) organizacje zawodowe posiadające uzasadniony interes w podejmowaniu działań.
3.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zapewnienia, że operatorzy i dostawcy środków porozumiewania się na odległość zakończą praktyki, które zostały uznane za sprzeczne z niniejszą dyrektywą na podstawie decyzji sądowej, administracyjnej lub decyzji wydanej przez organ nadzorczy i zakomunikowanej im w przypadku, gdy ci operatorzy lub dostawcy usług są w stanie to uczynić.
Artykuł 14
Odwołania do organów pozasądowych
1.
Państwa Członkowskie będą wspierały ustanawianie lub rozwój odpowiednich i skutecznych pozasądowych procedur reklamacyjnych i odwoławczych w celu rozstrzygania sporów dotyczących usług finansowych świadczonych na odległość.
2.
Państwa Członkowskie będą w szczególności zachęcały instytucje odpowiedzialne za pozasądowe rozstrzyganie sporów do współpracy w rozstrzyganiu sporów transgranicznych dotyczących usług świadczonych na odległość.
Artykuł 15
Ciężar dowodu
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 3 Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że ciężar dowodu w odniesieniu do zobowiązania dostawcy do informowania konsumenta i zgody konsumenta na zawarcie umowy i tam, gdzie stosowne, jej wykonanie może spoczywać na dostawcy.
Jakiekolwiek postanowienia umowne przewidujące, że ciężar dowodu w kwestii poszanowania przez dostawcę całości lub części zobowiązań nałożony na niego zgodnie z niniejszą dyrektywą powinien spoczywać na konsumencie, stanowi nieuczciwy warunek w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich [12].
Artykuł 16
Środki przejściowe
Państwa Członkowskie mogą objąć przepisami krajowymi będącymi w zgodności z niniejszą dyrektywą dostawców mających siedzibę w Państwie Członkowskim, które jeszcze nie transponowało niniejszej dyrektywy i w którego ustawodawstwie nie ma zobowiązań odpowiadających zobowiązaniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 17
Dyrektywa 90/619/WE
W art. 15 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 90/619/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że posiadaczowi polisy ubezpieczeniowej, który zawiera indywidualną umowę ubezpieczenia na życie, przysługuje termin 30 dni kalendarzowych od momentu powiadomienia go o zawarciu umowy, w którym to okresie może on unieważnić umowę." .
Artykuł 18
Dyrektywa 97/7/WE
W dyrektywie 97/7/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w odniesieniu do wszelkich usług finansowych, do których stosuje się dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG i dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE [13],";
2) skreśla się załącznik II.
Artykuł 19
Dyrektywa 98/27/WE
Do załącznika II dyrektywy 98/27/WE dodaje się pkt 11 w brzmieniu:
"11.
Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE [14]." .
Artykuł 20
Przegląd
1.
Po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy Komisja zbada funkcjonowanie rynku wewnętrznego usług finansowych w odniesieniu do sprzedaży tych usług.
Powinna ona starać się przeanalizować i wyszczególnić istniejące trudności lub takie, przed którymi mogliby stanąć zarówno konsumenci, jak i dostawcy, w szczególności wynikające z różnic między przepisami krajowymi dotyczącymi informacji a prawem odstąpienia.
2.
Najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2006 r. Komisja przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat problemów, z jakimi spotykają się zarówno konsumenci, jak i dostawcy starający się kupić i sprzedać usługi finansowe, oraz przedłoży, w razie konieczności, wnioski o zmianę i/lub dalszą harmonizację przepisów o informacji i prawie odstąpienia w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym usług finansowych i/lub usług objętych art. 3.
Artykuł 21
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 9 października 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą wraz z tabelą pokazującą, jak przyjęte przepisy krajowe odpowiadają przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 23
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/66/WE
z dnia 16 lipca 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach, zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/82/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/42/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/42/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/42/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości powinny odzwierciedlać użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do uzyskania efektywnej ochrony roślin, zastosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest jak najmniejsza, zarówno z praktycznego, jak i z toksykologicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę ochronę środowiska naturalnego i ochronę zdrowia konsumentów ze względu na przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości powinny uwzględniać spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego poddanych działaniu pestycydów i, w odpowiednim przypadku, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości (NDPP) stanowi górną granicę ilości takich pozostałości, które mogłyby się znaleźć w artykułach przy przestrzeganiu przez producentów dobrych praktyk w rolnictwie.
(2) Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości (NDPP) pestycydów należy poddać kontroli i może on zostać zmieniony celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości (NDPP) ustala się na niższym progu oznaczenia analitycznego w przypadku braku zezwolenia na stosowanie.
(3) Decyzje Komisji zostały podjęte w celu niewłączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 czerwca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2002/48/WE [8], dla: lindanu (decyzja Komisji 2000/801/WE) [9], kwintocenu (decyzja Komisji 2000/816/WE) [10], permetryny (decyzja Komisji 2000/817/WE) [11], zinebu (decyzja Komisji 2001/245/WE) [12] i parationu (decyzja Komisji 2001/520/WE) [13].
Decyzje te przewidują, że środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne nie będą już dopuszczone do stosowania we Wspólnocie.
Wobec tego, aby umożliwić właściwy nadzór i kontrolę zakazu ich stosowania oraz ochronę konsumenta, należy do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG dodać wszystkie pozostałości pestycydów pochodzące ze stosowania tych środków ochrony roślin.
Ponieważ w rutynowej kontroli nie można wykryć różnic między zinebem i innymi ditiokarbaminianami, nie jest możliwe ustalenie NDPP dla zinebu.
W celu spełnienia prawnie uzasadnionych oczekiwań w zakresie stosowania istniejących zapasów pestycydów, decyzje Komisji o niewłączeniu umożliwiły wprowadzenie okresu stopniowego ich wycofywania i właściwe jest, aby NDPP oparty na poglądzie, że stosowanie danej substancji we Wspólnocie nie jest dozwolone, nie był stosowany aż do końca okresu stopniowego wycofywania stosowanego wobec tej substancji.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości zostały poprzednio ustalone dla lindanu i parationu w odniesieniu do niektórych artykułów w załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG (zmienionej dyrektywą Komisji 82/528/EWG) [14], ale dyrektywy te pozwalają Państwom Członkowskim ustanowić wyższy NDPP.
W celu ustanowienia na poziomie Wspólnoty zharmonizowanych NDPP pestycydów dla lindanu i parationu w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni, konieczne jest włączenie tych NDPP do dyrektywy 90/642/EWG.
Następnie te NDPP powinny zostać zmienione w celu odzwierciedlenia faktu wycofania zezwolenia na poziomie Wspólnoty.
(5) Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości i poziomy zalecane przez Codex Alimentarius są ustalane i obliczane zgodnie z podobnymi procedurami.
Istnieje ograniczona liczba maksymalnych limitów pozostałości przewidzianych przez Codex dla lindanu, kwintocenu, permetryny i parationu.
Były one brane pod uwagę przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w niniejszej dyrektywie.
Przewidziane przez Codex najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości, których wycofanie zaleci się w niedalekiej przyszłości, nie zostały wzięte pod uwagę.
Przewidziane przez Codex NDPP dla lindanu 0,1 mg/kg (jaja) i 0,7 mg/kg (mięso drobiowe) są limitami pozostałości zewnętrznych (LPZ). Te najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości nie są ustalane na poziomie, który wynikałby z obecnego stosowania środków ochrony roślin, lecz uwzględniają fakt, że stosowanie tych substancji w przeszłości zostawiło pozostałości, któremożna uważać za zanieczyszczenia.
NDPP oparty na NDPP przewidzianym przez Codex został obliczony w świetle ryzyka dla konsumenta, nie stwierdzono żadnego ryzyka stosując toksykologiczne dane oparte na badaniach dostępnych Komisji.
Dopuszczalne spożycie dzienne (DSD) dla lindanu wynosi 0,001 mg/kg p.c./dzień (JMPR 1997), silna dawka odniesienia nie została uznana za konieczną, dopuszczalne spożycie dzienne dla parationu wynosi 0,004 mg/kg p.c./dzień (JMPR 1995), silna dawka odniesienia wynosi 0,01 mg/kg p.c./dzień (JMPR 1995), dopuszczalne spożycie dzienne dla permetryny wynosi 0,05 mg/kg p.c./dzień (JMPR 1999), silna dawka odniesienia nie została uznana za konieczną, dopuszczalne spożycie dzienne dla kwintocenu wynosi 0,01 mg/kg p.c./dzień (JMPR 1995), silna dawka odniesienia nie została uznana za konieczną.
(6) Wspólnota notyfikowała projekt dyrektywy Komisji Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały rozważone w pracy nad ostateczną wersją dyrektywy.
NDPP dla stosowanych w krajach trzecich szczególnych połączeń pestycydów z płodami rolnymi mogłyby być zbadane przez Komisję na podstawie przedłożonych dopuszczalnych danych [15].
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycje odnoszące się do lindanu i parationu.
Artykuł 2
W tabeli w części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się pozycje odnoszące się do następujących pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
Lindan _BAR_ 0,01 zboża _BAR_
Kwintocen (suma kwintocenu i pentachloroaniliny wyrażona jako kwintocen) _BAR_ 0,02 zboża _BAR_
Permetryna (suma izomerów) _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Paration _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Artykuł 3
W tabeli w części A załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się pozycje odnoszące się do następujących pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
W tłuszczu zawartym w mięsie, przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN 0201, 0202, 0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 i 1602 (i) (iv) _BAR_ W surowym krowim mleku i pełnotłustym krowim mleku wymienionych w załączniku I objętych kodem CN 0401; dla innych środków spożywczych objętych kodami CN 0401, 0402, 0405 00 i 0406, zgodnie z (ii) (iv) _BAR_ W świeżych jajach bez skorupy, w ptasich jajach i żółtku jaj, wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN 0407 00 i 0408 (iii) (iv) _BAR_
Lindan _BAR_ mięso drobiowe 0,7 pozostałe 0,02 _BAR_ 0,001 _BAR_ 0,1 _BAR_
Kwintocen _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Paration _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 4
W tabeli w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się lub zmienia pozycje odnoszące się do pozostałości pestycydów zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
1) Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 listopada 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2) Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 grudnia 2002 r. dla lindanu, kwintocenu i permetryny i od dnia 1 maja 2003 r. dla parationu.
3) Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/67/WE
z dnia 18 lipca 2002 r.
w sprawie etykietowania środków spożywczych zawierających chininę oraz środków spożywczych zawierających kofeinę
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 2001/101/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Chinina i kofeina są stosowane w produkcji lub w przygotowaniu niektórych środków spożywczych albo jako środek aromatyzujący, albo, w przypadku kofeiny, jako jeden ze składników.
Jest mało prawdopodobne, aby dla większości konsumentów spożycie tych substancji w umiarkowanych ilościach stwarzało jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia.
(2) Zgodnie z konkluzjami Komitetu Naukowego ds. Żywności z punktu widzenia toksykologii nie ma jakichkolwiek przeciwwskazań odnośnie do dalszego stosowania chininy, przy założeniu pewnego maksymalnego poziomu jej zawartości do produkcji napojów gorzkich.
Jednakże spożywanie chininy może być przeciwwskazane dla niektórych osób ze względów medycznych lub z uwagi na nadmierną wrażliwość na tę substancję.
(3) W przypadku kofeiny Komitet Naukowy ds. Żywności w swojej opinii z dnia 21 stycznia 1999 r. dotyczącej kofeiny oraz innych substancji używanych jako składniki tzw. "napojów energetyzujących" stwierdził, iż w odniesieniu do osób dorosłych, z wyjątkiem kobiet ciężarnych, udział "napojów energetyzujących" w całkowitym spożyciu kofeiny nie wydaje się stanowić powodu do obaw, zakładając zastąpienie "napojami energetyzującymi" innych źródeł kofeiny.
Jednakże w odniesieniu do dzieci zwiększenie dziennej dawki kofeiny do pewnego poziomu spożycia dziennie może prowadzić do czasowych zmian w zachowaniu, takich jak zwiększona pobudliwość, skłonność do irytacji, nerwowość lub niepokój.
Ponadto w odniesieniu do kobiet ciężarnych Komitet wyraził pogląd, iż umiarkowane dawki kofeiny są wskazane.
(4) Powyższe ustalenia uzasadniają konieczność zapewnienia etykietowania, które daje konsumentowi jasną informację odnośnie do obecności chininy lub kofeiny, lub ich braku w środkach spożywczych, a w przypadku kofeiny odpowiednie ostrzeżenie i wskazanie ilości kofeiny w napojach, które zazwyczaj nie zawierają kofeiny, jeśli przekracza ona pewien określony poziom.
(5) Dyrektywa 2000/13/WE nie przewiduje obowiązkowego i szczegółowego wymieniania środków aromatyzujących w wykazach składników.
Chinina lub kofeina, wykorzystywane jako środki aromatyzujące, nie muszą w rezultacie być umieszczone z nazwy w wykazie składników.
Co więcej, nawet w przypadku gdy kofeina jako taka jest wymieniona w wykazie składników, nie istnieje wymóg informowania, czy poziom jej zawartości jest wysoki.
(6) Niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek zaznaczania obecności chininy i/lub kofeiny na etykietach środków spożywczych zawierających te substancje, a w niektórych przypadkach również obowiązek podawania ilości zawartej kofeiny wraz z ostrzeżeniem.
Istnienie i stosowanie innego ustawodawstwa krajowego stwarza określone problemy techniczne dla handlu wewnątrzwspólnotowego danymi środkami spożywczymi.
(7) Dlatego w celu dostarczenia właściwych informacji wszystkim konsumentom w całej Wspólnocie oraz ułatwienia swobodnego przepływu produktów, o których mowa, istnieje konieczność wprowadzenia zharmonizowanych przepisów odnoszących się do środków spożywczych zawierających chininę oraz środków spożywczych zawierających kofeinę.
Przepisy te muszą przewidywać konieczność obowiązkowego umieszczania na etykiecie danych szczegółowych, oprócz tych wymienionych w dyrektywie 2000/13/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 6 akapit drugi tiret trzecie dyrektywy 2000/13/WE chinina i/lub kofeina wykorzystywane jako środki aromatyzujące w produkcji lub przygotowaniu środków spożywczych muszą być wymienione z nazwy w wykazie składników określonym w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/13/WE, w pierwszym rzędzie po określeniu "środek aromatyzujący".
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy napój przeznaczony do spożycia w stanie niezmodyfikowanym lub po przetworzeniu skoncentrowanego lub suchego produktu zawiera kofeinę, niezależnie od jej źródła, w proporcji przewyższającej 150 mg/l, na etykiecie musi widnieć informacja "o wysokiej zawartości kofeiny", przy czym musi ona znajdować się w tym samym polu widzenia co nazwa, pod którą sprzedawany jest dany produkt.
Po wymienionej informacji w nawiasach i zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE umieszcza się informację dotyczącą zawartości kofeiny wyrażonej w mg na 100 ml (mg/100 ml).
2.
Ustęp 1 nie stosuje się w odniesieniu do napojów bazujących na kawie, herbacie lub ekstrakcie kawy lub herbaty, w przypadku gdy nazwa, pod którą sprzedawany jest dany produkt, zawiera określenie "kawa" lub "herbata".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają do handlu produkty, które są zgodne z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, z dniem 1 lipca 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie zabraniają handlu produktami, które nie są zgodne z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, z dniem 1 lipca 2004 r.
Jednakże produkty, które nie są zgodne z dyrektywą i które zostały etykietowane przed dniem 1 lipca 2004 r., zatwierdza się do momentu wyczerpania zapasów.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 2002/68/WE
z dnia 19 lipca 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mieszańce gatunków roślin oleistych i włóknistych należy włączyć do zakresu dyrektywy 2002/57/WE [3].
Należy także określić warunki, jakie mają spełniać mieszańce, włączając kolor urzędowej etykiety, którą umieszcza się na opakowaniach kwalifikowanego materiału siewnego mieszańców.
(2) Ze względu na rosnące znaczenie we Wspólnocie, materiał siewny odmian mieszańcowych gatunków roślin oleistych i włóknistych, poza słonecznikiem, należy także objąć zakresem niektórych definicji dyrektywy 2002/57/WE.
(3) W związku z tym, dyrektywa 2002/57/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Ze względu na rosnące znaczenie takiego materiału siewnego we Wspólnocie, Komisja przyjęła decyzję 95/232/WE [4] w celu ustanowienia warunków, jakie ma spełniać materiał siewny mieszańców i skojarzeń odmianowych rzepaku i rzepiku.
Decyzja ta straciła moc w dniu 30 czerwca 2002 r.
Właściwe jest zatem, w oczekiwaniu na zastosowanie nowych przepisów, utrzymanie w mocy wspólnotowych warunków dotyczących obrotu tym materiałem siewnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2002/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się ustęp 3a w brzmieniu:
"3. Zmiany przepisów ust. 1 lit. c) i d) w celu włączenia mieszańców roślin oleistych i włóknistych, innych niż słonecznik, do zakresu niniejszej dyrektywy, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2;"
2) w art. 12 ust. 1 lit. a) po zdaniu drugim dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku kwalifikowanego materiału siewnego mieszańca, etykieta ma kolor niebieski z poprzecznym zielonym pasem;"
3) dodaje się art. 19a w brzmieniu:
"Artykuł 19a
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego gatunków roślin oleistych i włóknistych w formie mieszańca.
2.
Dla celów ust. 1:
a) "mieszaniec" oznacza kombinację kwalifikowanego materiału siewnego określonego mieszańca obcopylnego, urzędowo zatwierdzonego na mocy dyrektywy 2002/53/WE, z kwalifikowanym materiałem siewnym jednego lub większej liczby określonych komponentów przywracających płodność, podobnie zatwierdzonych oraz mechanicznie połączonych w proporcjach wspólnie określonych przez osoby odpowiedzialne za utrzymanie tych komponentów, przy zgłoszeniu takiej kombinacji organowi dokonującemu certyfikacji;
b) "mieszaniec obcopylny" oznacza komponent męskosterylny w "mieszańcu" (komponent mateczny);
c) "komponent(-y) przywracający(-e) płodność" oznacza komponent rozsiewający pyłek w "mieszańcu" (komponent ojcowski).
3.
Nasiona komponentów męskiego i żeńskiego opryskiwane są opryskiem do nasion w różnym kolorze."
Artykuł 2
W art. 5 ust. 5 decyzji 95/232/WE datę "30 czerwca 2002 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2003 r.".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2003 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 2002/69/WE
z dnia 26 lipca 2002 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i oznaczania dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r., dotycząca wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 563/2002 [3] oraz zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2375/2001 [4] ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy dioksyn i furanów w niektórych środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [5] ustanawia ogólne zasady przeprowadzania kontroli środków spożywczych.
Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [6] wprowadza system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzyły przeprowadzanie urzędowej kontroli środków spożywczych.
(3) Dyrektywa 85/591/EWG ustaliła ogólne kryteria metod pobierania próbek i analiz.
Jednakże w niektórych przypadkach niezbędne jest ustalenie bardziej szczegółowych kryteriów i/lub wymagań w stosunku do metody analizy, w celu zapewnienia stosowania przez laboratoria metod analiz, których skuteczność byłaby porównywała.
(4) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analiz zostały sporządzone w oparciu o aktualną wiedzę i mogą być dostosowywane w miarę rozwoju wiedzy naukowej i technologicznej.
(5) Przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie odnoszą się wyłącznie do pobierania próbek i analizy dioksyn i dioksynopodobnych PCB w ramach wykonywania rozporządzenia (WE) nr 466/2001 i nie mają wpływu na strategię pobierania próbek, zakres i częstotliwość pobierania próbek określonych w załączniku III i IV do dyrektywy Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [7].
Nie mają wpływu na kryteria celowe pobierania próbek ustanowione w decyzji Komisji 98/179/WE z dnia 23 lutego 1998 r. ustanawiającej szczegółowe zasady pobierania próbek do celów monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego [8].
(6) Należy podjąć energiczne kroki w celu otrzymania jasnych i wiarygodnych danych dotyczących obecności dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych.
Należy więc ustanowić wymagania w zakresie stosowania metod analiz do oznaczania dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych.
(7) Do wydzielenia próbek o znaczącym poziomie dioksyn można zastosować metodę analityczną wykrywania posiadającą sprawdzone, szeroko akceptowalne zatwierdzenie i wysoką wydajność.
Poziom dioksyn w tych próbkach trzeba następnie ustalić stosując potwierdzającą metodę analizy.
Należy więc ustanowić ścisłe wymagania w stosunku do potwierdzających metod analitycznych i minimum wymagań w stosunku do metod wykrywania.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. łańcucha pokarmowego i zdrowia zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie gwarantują, że pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli poziomu dioksyn i furanów i oznaczanie poziomu dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych dokonywane są zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie gwarantują, że przygotowanie próbek i metody analiz stosowane podczas kontroli urzędowej poziomu dioksyn i furanów oraz oznaczanie poziomu dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych spełniają kryteria opisane w załączniku II.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lutego 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2002/70/WE
z dnia 26 lipca 2002 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące określania poziomów dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzania wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie niepożądanych substancji i produktów w żywieniu zwierząt [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/102/WE [3], ustanawiającą maksymalne limity dioksyn i furanów w niektórych materiałach paszowych i paszach.
(2) Koniecznym jest uchwalenie wymagań, z którymi powinna być zgodna metoda analizy, w celu zagwarantowania, że laboratoria wykorzystują metody analizy o porównywalnym poziomie wydajności.
(3) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analizy zostały sporządzone w oparciu o aktualną wiedzę i mogą być dostosowywane tak, aby uwzględniały postęp w wiedzy naukowej i technologicznej.
(4) Przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie odnoszą się jedynie do analizy dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) do celów wykonania dyrektywy 2001/102/WE zmieniającej dyrektywę 1999/29/WE w sprawie niepożądanych substancji i produktów w żywieniu zwierząt.
(5) Należy kontynuować aktywne podejście w celu uzyskania wyczerpujących, wiarygodnych danych na temat obecności dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w materiałach paszowych i paszach.
Wobec tego, należy ustanowić wymagania w odniesieniu do metod analizy wykorzystywanych przy określaniu dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w materiałach paszowych i paszach.
(6) Metoda przesiewowa analizy, z popartym dowodami, ogólnie możliwym do przyjęcia uzasadnieniem i wysoką wydajnością, mogłaby być wykorzystywana do selekcjonowania próbek o znaczących poziomach dioksyn.
Poziomy dioksyn w tych próbkach należy ustalić za pomocą zatwierdzającej metody analizy.
Wobec tego, należy uchwalić wymagania dotyczące zatwierdzającej metody analizy oraz metody przesiewania.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie gwarantują, że pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli poziomów dioksyn i furanów oraz do określenia poziomów dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach, przeprowadzane jest zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, że przygotowanie próbek i metod analizy wykorzystywanych do celów urzędowej kontroli poziomów dioksyn i furanów oraz określenie poziomów dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach, spełnia kryteria opisane w załączniku II.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 28 lutego 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2002/71/WE
z dnia 19 sierpnia 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w zakresie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów (formotionu, dimetoatu i oksydemetonu metylowego) w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/66/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/66/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/66/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/66/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w środkach spożywczych przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDPP dla pestycydów powinny być poddawane kontroli i mogą zostać zmienione z uwzględnieniem nowych informacji i danych.
NDPP są ustalane na niższym poziomie oznaczenia analitycznego, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) W przypadku dimetoatu i oksydemetonu metylowego niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję o chęci dokonania przeglądu krajowych NDPP zgodnie z art. 8 dyrektywy 90/642/EWG, z uwagi na niepokój o spożycie przez konsumentów.
Propozycje dokonania przeglądu wspólnotowych NDPP zostały przedłożone Komisji.
Komisja stanęła na stanowisku, że właściwa jest zmiana niektórych NDPP z uwagi na potencjalne ryzyko dla konsumentów.
Istotne jest, że dodatkowe środki zarządzania ryzykiem powinny być podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu odpowiedniej ochrony konsumentów.
W przypadku dimetoatu i oksydemetonu metylowego Państwa Członkowskie dokonają przeglądu istniejących zezwoleń zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2002/64/WE [7], aby dozwolone stosowanie nie prowadziło do przekroczenia NDPP.
(4) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [8].
Obliczono, że NDPP ustalone w niniejszej dyrektywie nie prowadzą do przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
Dopuszczalne spożycie dzienne (ADI) dla oksydemetonu metylowego wynosi 0,0003 mg/kg wagi ciała (JMPR 1989), ARfD wynosi 0,005 mg/kg wagi ciała, ADI dla dimetoatu wynosi 0,002 mg/kg wagi ciała (JMPR 1996), ARfD wynosi 0,03 mg/kg wagi ciała.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać pozostałości tych pestycydów, zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości zaproponowanych w niniejszej dyrektywie nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) W przypadku formotionu nie odnotowano na całym świecie żadnych przypadków jego stosowania.
Przy braku dostatecznych danych na temat pozostałości i toksyczności właściwe jest ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla formotionu w odniesieniu do wszystkich produktów na niższym poziomie oznaczenia analitycznego.
(7) Partnerzy handlowi Wspólnoty byli konsultowani za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu w zakresie poziomów w odniesieniu do formotionu, dimetoatu i oksydemetonu metylowego zaproponowanych w niniejszej dyrektywie i ich uwagi dotyczące tych poziomów zostały uwzględnione.
(8) Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące metodologii, jaka ma być stosowana dla ochrony konsumentów produktów rolnych, wobec których stosowane są pestycydy.
(9) Załączniki do dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG zostają dlatego zmienione.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycje odnoszące się do "dimetoatu", "ometoatu", "formotionu", "oksydemetonu metylowego", "demetonu-S-metylowego", i "demetonu-S-metylosulfonowego".
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG, dodaje się następujące rzędy:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Oksydemeton metylowy (suma oksydemetonu metylowego i demetonu-S-metylosulfonowego wyrażona jako oksydemeton metylowy) _BAR_ 0,1 Jęczmień i owies zwyczajny 0,02 Inne zboża _BAR_
Dimetoat (suma dimetoatu i ometoatu wyrażona jako dimetoat) _BAR_ 0,3 Pszenica, żyto i pszenżyto, 0,02 Inne zboża _BAR_
Formotion _BAR_ 0,02 Zboża _BAR_
Artykuł 3
W części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się następujące rzędy:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
W mięsie, włącznie z tłuszczem, w przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w niniejszym załączniku I w ramach kodów CN: 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ W odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku 1 w ramach kodów CN: 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupach, jajach ptasich i żółtkach jaj, wymienionych w załączniku 1 w ramach kodów CN 040700 i 0408 _BAR_
Oksydemeton metylowy (suma oksydemetonu metylowego i demetonu-S-metylosulfonowego wyrażona jako oksydemeton metylowy) _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
Artykuł 4
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy zostają dodane i zastępują te wymienione w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG w odniesieniu do pestycydów, o których mowa.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 2002/72/WE
z dnia 6 sierpnia 2002 r.
w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 90/128/EWG z dnia 23 lutego 1990 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/17/WE [3], podlegała częstym i znacznym zmianom; dla jasności i ze względów praktycznych powinna zostać ujednolicona.
(2) Artykuł 2 dyrektywy 89/109/EWG stanowi, że materiały i wyroby w stanie gotowym nie mogą przenosić do środków spożywczych żadnych składników w ilościach stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi lub powodujących niedopuszczalne zmiany w składzie środków spożywczych.
(3) Aby osiągnąć ten cel w przypadku materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, odpowiedni instrument stanowi dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG oraz przepisy ogólne, które stosuje się do przypadków, o których mowa.
(4) Zakres stosowania niniejszej dyrektywy musi pokrywać się z zakresem stosowania dyrektywa Rady 82/711/EWG [4].
(5) Ponieważ przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do żywic jonowymiennych, te materiały i wyroby zostaną objęte kolejną szczegółową dyrektywą.
(6) Sylikon traktuje się jako materiał elastomerowy, a nie z tworzywa sztucznego, dlatego zostaje on wyłączony z zakresu definicji tworzywa sztucznego.
(7) Ustanowienie wykazu dopuszczonych substancji wraz z ogólnym limitem migracji, a tam gdzie konieczne z innymi szczegółowymi ograniczeniami, będzie dostateczne aby osiągnąć cel ustanowiony w art. 2 dyrektywy 89/109/EWG.
(8) Poza monomerami oraz innymi substancjami wyjściowymi ocenionymi i dopuszczonymi na poziomie wspólnotowym istnieją również monomery oraz inne substancje wyjściowe ocenione i dopuszczone w co najmniej jednym Państwie Członkowskim, które mogą być używane do czasu dokonania ich oceny przez Komitet Naukowy ds. Żywności i podjęcia decyzji w sprawie ich włączenia do wykazu wspólnotowego; niniejsza decyzja będzie stosowana odpowiednio do substancji i sektorów tymczasowo wyłączonych.
(9) Obecnie istniejący wykaz dodatków jest niekompletny, gdyż nie zawiera wszystkich substancji, które zostały przyjęte w jednym albo więcej Państw Członkowskich; odpowiednio, stosowanie tych substancji powinno być regulowane przez ustawodawstwo krajowe do czasu podjęcia decyzji w sprawie ich włączenia do wykazu wspólnotowego.
(10) Niniejsza dyrektywa ustala specyfikacje tylko w odniesieniu do kilku substancji.
Pozostałe substancje, które mogą wymagać specyfikacji regulowane są przez ustawodawstwo krajowe do czasu podjęcia decyzji na poziomie wspólnotowym.
(11) Dla niektórych dodatków ograniczenia ustalone w niniejszej dyrektywie nie mogą być jeszcze stosowane we wszystkich sytuacjach do czasu zebrania i dokonania oceny wszystkich danych niezbędnych do lepszego oszacowania narażenia konsumenta w niektórych szczególnych sytuacjach; dlatego powyższe dodatki występują w wykazie innym niż wykaz dodatków regulowanych w całości na poziomie wspólnotowym.
(12) Dyrektywa 82/711/EWG ustanawia podstawowe reguły niezbędne do badania migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, a dyrektywa Rady 85/572/EWG [5] ustala wykaz płynów modelowych używanych w badaniu migracji.
(13) Ustalenie ilości substancji w materiałach lub wyrobach gotowych jest łatwiejsze niż ustalenie ich określonego poziomu migracji.
W związku z powyższym w niektórych warunkach powinna być dozwolona weryfikacja zgodności poprzez ustalenie ilości raczej niż poziomu migracji.
(14) Dla niektórych rodzajów tworzyw sztucznych dostępność ogólnie uznanych modeli dyfuzji ustalonych na podstawie danych doświadczalnych pozwala na oszacowanie poziomu migracji substancji w niektórych warunkach, przez co unika się złożonych, kosztownych i czasochłonnych badań.
(15) Ogólny limit migracji jest wynikiem pomiaru bezwładności materiału i chroni przed niedopuszczalną zmianą w składzie środków spożywczych, i co więcej ogranicza potrzebę wysokiej liczby określonego limitu migracji lub innych ograniczeń, umożliwiając w ten sposób skuteczną kontrolę.
(16) Dyrektywa Rady 78/142/EWG [6] ustanawia limity ilości chlorku winylu obecnego w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych wytworzonych przy użyciu tej substancji oraz ilości chlorku winylu uwalnianych przez te materiały i wyroby, a dyrektywy Komisji 80/766/EWG [7] i 81/432/EWG [8] ustalają wspólnotowe metody analizy kontrolowania tych limitów.
(17) W związku z możliwą odpowiedzialnością niezbędne jest pisemne zgłoszenie przewidziane w art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG kiedy tylko materiały i wyroby z tworzyw sztucznych używane są do celów przemysłowych, które ze względu na ich charakter nie są wyraźnie przeznaczone do użycia do celów żywnościowych.
(18) Dyrektywa Komisji 80/590/EWG [9] określa symbol, który może towarzyszyć materiałom i wyrobom przeznaczonym do kontaktu ze środkami spożywczymi.
(19) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla osiągnięcia podstawowych zasad zapewnienia swobodnego przepływu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi konieczne i właściwe jest ustanowienie zasady w sprawie definicji tworzyw sztucznych i dozwolonych substancji.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do działań niezbędnych do osiągnięcia celów realizowanych zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(20) Zgodnie z art. 3 dyrektywy 89/109/EWG, odbyły się konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności w sprawie przepisów mających wpływ na zdrowie publiczne.
(21) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(22) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać terminów wymienionych w części B załącznika VII, w których Państwa Członkowskie mają spełniać wymogi dyrektywy 90/128/EWG, oraz aktów które ją zmieniają,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych i ich części:
a) zawierających wyłącznie tworzywo sztuczne; lub
b) złożonych z dwóch lub więcej warstw materiału, z których każdy zawiera tworzywo sztuczne, połączonych ze sobą za pomocą spoiwa lub innych środków,
które w stanie produktu gotowego są przeznaczone do kontaktu lub stykają się ze środkami spożywczymi, i do tego celu zostały przeznaczone.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy, "tworzywa sztuczne" oznaczają wielkocząsteczkowe związki otrzymane w drodze polimeryzacji, polikondensacji, poliaddycji lub w innym podobnym procesie z cząsteczek o mniejszej masie cząsteczkowej lub w drodze innego chemicznego przetworzenia naturalnych makrocząsteczek.
Pozostałe substancje mogą być dodawane do takich związków wielkocząsteczkowych.
Jednakże nie uważa się za "tworzywa sztuczne":
a) lakierowanej lub nielakierowanej błony celulozowej, nieobjętych dyrektywą Komisji 93/10/EWG [10];
b) elastomerów i kauczuku naturalnego i syntetycznego;
c) papieru i kartonu, niezależnie od tego, czy jest modyfikowany przez dodanie tworzyw sztucznych, czy nie;
d) powłok powierzchniowych otrzymanych z:
- parafiny włączając w to parafiny syntetyczne lub woski mikrokrystaliczne,
- mieszaniny wosków wymienionych w tiret pierwszym lub z tworzyw sztucznych,
e) żywicy jonowymiennej;
f) sylikonu.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania, aż do podjęcia działań przez Komisję, do materiałów i wyrobów złożonych z dwóch lub więcej warstw, z których jedna lub więcej nie składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych, nawet jeśli jedna z tych warstw przeznaczona jest do bezpośredniego kontaktu ze środkami spożywczymi oraz składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych.
Artykuł 2
Materiały i wyroby z tworzywa sztucznego nie przenoszą swoich składników na środki spożywcze w ilościach przekraczających 10 miligramów na decymetr kwadratowy obszaru powierzchniowego materiału lub wyrobu (mg/dm2) (ogólny limit migracji).
Limit ten stanowi jednakże 60 miligramów składników uwolnionych na kilogram środków spożywczych (mg/kg) w następujących przypadkach:
a) wyrobów będących pojemnikami lub spełniających funkcję pojemników lub które mogą być napełniane, o objętości nie mniejszej niż 500 mililitrów (ml) i nie większej niż 10 litrów (l);
b) wyrobów, które mogą być napełniane, w stosunku do których określenie rozmiarów w kontakcie ze środkami spożywczymi jest niemożliwe;
c) pokrywek, uszczelek, korków lub podobnych przyrządów do uszczelniania.
Artykuł 3
1.
Tylko monomery oraz inne substancje wyjściowe wymienione w sekcji A i B załącznika II mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzywa sztucznego podlegających szczególnym ograniczeniom.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego, monomery i inne substancje wyjściowe wymienione w sekcji B załącznika II, mogą być używane najpóźniej do 31 grudnia 2004 r., do czasu dokonania ich oceny przez Komitet Naukowy ds. Żywności.
3.
Wykaz w sekcji A załącznika II może być zmieniony:
- przez dodanie substancji wymienionych w sekcji B załącznika II, zgodnie z kryteriami załącznika II do dyrektywy 89/109/EWG, lub
- przez włączenie "nowych substancji", tj.: substancji, które nie są wymienione ani w sekcji A, ani sekcji B załącznika II, zgodnie z art. 3 dyrektywy 89/109/EWG.
4.
Żadne z Państw Członkowskich nie zezwala na używanie na swoim terytorium żadnych nowych substancji poza wyjątkiem zastosowania procedury określonej w art. 4 dyrektywy 89/109/EWG.
5.
Wykazy znajdujące się w sekcjach A i B załącznika II nie zawierają monomerów i substancji wyjściowych używanych jedynie przy wytwarzaniu:
- powłok powierzchniowych otrzymanych z żywicy lub polimeryzowanych wyrobów płynnych, proszku lub dyspersji, takich jak pokosty, farby, lakiery itd.,
- żywic epoksydowych,
- spoiw i spoiw klejących,
- farb drukarskich.
Artykuł 4
Niekompletny wykaz dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, wraz z ograniczeniami i specyfikacjami ich użycia, jest wymieniony w sekcjach A i B załącznika III.
Dla substancji w sekcji B załącznika III od 1 stycznia 2004 r. stosuje się określone limity migracji, o ile przeprowadzono weryfikację zgodności płynu modelowego D lub badanie zastępcze ustanowione w dyrektywach 82/711/EWG i 85/572/EWG.
Artykuł 5
Kontakt ze środkami spożywczymi mogą mieć tylko produkty otrzymane w drodze fermentacji bakteryjnej, wymienione w załączniku IV.
Artykuł 6
1.
Ogólne specyfikacje odnoszące się do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych ustanowione są w części A załącznika V. Pozostałe specyfikacje odnoszące się do niektórych substancji wymienionych w załącznikach II, III i IV ustanowione są w części B załącznika V.
2.
Znaczenie liczb w nawiasach w kolumnie "ograniczenia i/lub specyfikacje" wyjaśnione jest w załączniku VI.
Artykuł 7
Określone limity migracji w wykazie określonym w załączniku II wyrażone są w mg/kg.
Jednakże wyrażone są w mg/dm2 w następujących przypadkach:
a) wyroby, które są pojemnikami lub są porównywalne, lub które mogą być wypełniane, o objętości mniejszej niż 500 ml lub większej niż 10 l;
b) arkusze, folie lub inne materiały, które nie mogą być wypełniane, w przypadku których niewykonalne jest oszacowanie relacji między obszarem powierzchni takich materiałów a ilością środków spożywczych, z którymi pozostają w kontakcie.
W tych przypadkach limity określone w załączniku II, wyrażone w mg/kg, zostają podzielone przez współczynnik zamiany 6 w celu wyrażenia ich w mg/dm2.
Artykuł 8
1.
Weryfikacja zgodności z limitem migracji zostaje przeprowadzona zgodnie z zasadami ustanowionymi w dyrektywie 82/711/EWG i 85/572/EWG i dalszych przepisach określonych w załączniku I.
2.
Weryfikacja zgodności z określonymi limitami migracji przewidzianymi w ust. 1 nie jest obowiązkowa, jeśli możliwe jest ustalenie, że zgodność z ogólnymi limitami migracji ustanowionymi w art. 2 wskazuje, że określony limit migracji nie jest przekroczony.
3.
Weryfikacja zgodności z określonymi limitami migracji przewidzianymi w ust. 1 nie jest obowiązkowa, jeśli możliwe jest ustalenie poprzez założenie ogólnej migracji pozostałości substancji w materiałach lub wyrobach, nie może jednak przekraczać określonego limitu migracji.
4.
Weryfikacja zgodności ze szczegółowymi limitami migracji przewidzianymi w ust. 1 może być zapewniona przez określenie ilości substancji w materiałach lub wyrobach gotowych, pod warunkiem że stosunek między ilością a wartością określonej migracji substancji został ustalony w drodze odpowiedniego doświadczenia lub przez zastosowanie ogólnie uznawanych modeli dyfuzji opartych na dowodach naukowych.
W celu wykazania niezgodności materiału lub wyrobu, obowiązkowe jest potwierdzenie szacunkowej wartości migracji w drodze badań doświadczalnych.
Artykuł 9
1.
Na etapie wprowadzania do obrotu, innym niż etap detaliczny, materiałom i wyrobom z tworzyw sztucznych, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi towarzyszy pisemne zgłoszenie zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, które ze względu na swój charakter są wyraźnie przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi.
Artykuł 10
1.
Dyrektywa 90/128/EWG, zmieniona dyrektywami wymienionymi w części A załącznika VII, traci moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do terminów transpozycji i stosowania ustanowionych w części B załącznika VII.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw uznaje się za odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku VIII.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 września 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 141 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 19 kwietnia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia Europejska opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla Państw Członkowskich, a także szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(2) Prawo każdej osoby do równości wobec prawa i ochrony przed dyskryminacją stanowi powszechne prawo uznane przez Powszechną Deklarację Praw Człowieka, Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodową Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, Pakty Narodów Zjednoczonych Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych oraz przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, których sygnatariuszami są wszystkie Państwa Członkowskie.
(3) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z prawami podstawowymi i zasadami określonymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(4) Na mocy art. 2 i art. 3 ust. 2 Traktatu WE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, równość mężczyzn i kobiet jest zasadą podstawową.
Te postanowienia Traktatu określają równość mężczyzn i kobiet jako "zadanie" i "cel" Wspólnoty oraz nakładają pozytywny obowiązek "wspierania" jej we wszystkich działaniach.
(5) Artykuł 141 Traktatu, w szczególności ust. 3, odnosi się szczególnie do równych szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia i zawodu.
(6) Dyrektywa Rady 76/207/EWG [4] nie definiuje pojęcia bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji.
Na podstawie art. 13 Traktatu, Rada przyjęła dyrektywę 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na rasę lub pochodzenie etniczne [5] i dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy [6], które definiują bezpośrednią i pośrednią dyskryminację.
Dlatego właściwe jest dodanie definicji w odniesieniu do płci, zgodnie z tymi dyrektywami.
(7) Niniejsza dyrektywa nie ogranicza wolności zrzeszania się, włączając prawo do zakładania związków z innymi i do wstępowania do związków w celu ochrony własnych interesów.
Środki w rozumieniu art. 141 ust. 4 Traktatu mogą obejmować członkostwo lub kontynuację działalności organizacji lub związków, których głównym celem jest wspieranie w praktyce zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn.
(8) Molestowanie związane z płcią osoby oraz molestowanie seksualne są sprzeczne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn; dlatego właściwe jest zdefiniowanie takich pojęć i zakazanie takich form dyskryminacji.
W tym celu należy podkreślić, że te formy dyskryminacji występują nie tylko w miejscu pracy, ale również w kontekście dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, podczas zatrudnienia i wykonywania zawodu.
(9) W tym kontekście pracodawcy oraz osoby odpowiedzialne za kształcenie zawodowe powinny być zachęcane do podejmowania środków zwalczania wszelkich form dyskryminacji ze względu na płeć oraz, w szczególności, do podejmowania środków zapobiegających molestowaniu oraz molestowaniu seksualnemu w miejscu pracy, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i praktyką.
(10) Ocena stanu faktycznego, z której można wnioskować, że doszło do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, należy do kompetencji krajowych organów sądowych lub innych właściwych organów, zgodnie z zasadami prawa krajowego lub praktyki.
Zasady takie mogą przewidywać w szczególności ustalanie dyskryminacji pośredniej wszelkimi środkami, w tym na podstawie danych statystycznych.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [7], dyskryminacja pociąga za sobą stosowanie różnych zasad do porównywalnych sytuacji lub stosowanie tej samej zasady do różnych sytuacji.
(11) Działalność zawodowa, którą Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu dyrektywy 76/207/EWG powinna być ograniczona do tej, która wymusza zatrudnienie osoby danej płci ze względu na charakter określonej działalności zawodowej pod warunkiem, że realizowany cel jest uzasadniony i z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności przewidzianej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości [8].
(12) Trybunał Sprawiedliwości, w zakresie zasady równego traktowania, zawsze spójnie uznawał uprawnienie do ochrony kondycji biologicznej kobiety w okresie ciąży i po niej.
Co więcej, Trybunał zawsze spójnie orzekał, że niekorzystne traktowanie kobiet związane z ciążą lub macierzyństwem stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na płeć.
Dlatego niniejsza dyrektywa, bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią [9] (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), ma na celu zapewnienie ochrony fizycznego i psychicznego stanu kobiet w ciąży, kobiet, które w ostatnim czasie rodziły i kobiet karmiących dziecko piersią.
Preambuła dyrektywy 92/85/EWG stanowi, że ochrona pracownic w ciąży, pracownic, które w ostatnim czasie rodziły lub pracownic karmiących dziecko piersią nie powinna obejmować niekorzystnego traktowania kobiet na rynku pracy ani działania na szkodę dyrektyw dotyczących równego traktowania mężczyzn i kobiet.
Trybunał Sprawiedliwości uznał ochronę praw pracowniczych kobiet, w szczególności ich prawo do powrotu na to samo lub równoważne stanowisko, na nie mniej korzystnych warunkach, a także do korzystania z jakichkolwiek ulepszeń warunków pracy, do których byłyby one uprawnione podczas swojej nieobecności.
(13) W rezolucji Rady i ministrów właściwych ds. zatrudnienia i polityki społecznej zebranych w Radzie dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w życiu rodzinnym i zawodowym [10] Państwa Członkowskie zostały zachęcone do rozważenia zbadania zakresu, w jakim ich odpowiednie systemy prawne przyznają pracującym mężczyznom indywidualne i niezbywalne prawo do urlopu ojcowskiego, utrzymując jednocześnie ich prawa związane z zatrudnieniem.
W tym kontekście, należy podkreślić, że do Państw Członkowskich należy ustalanie czy przyznać czy nie takie prawo, a także ustalanie warunków, innych niż zwolnienie i powrót do pracy, które są poza zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.
(14) Państwa Członkowskie mogą, na mocy art. 141 ust. 4 Traktatu, utrzymać lub przyjmować środki przewidujące specyficzne korzyści w celu ułatwienia osobom płci niedostatecznie reprezentowanej wykonywanie działalności zawodowej lub w celu zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej i ich kompensowania. Uwzględniając obecną sytuację oraz mając na uwadze deklarację nr 28 do Traktatu Amsterdamskiego, Państwa Członkowskie powinny dążyć, przede wszystkim, do poprawy sytuacji kobiet w życiu zawodowym.
(15) Zakaz dyskryminacji powinien być przestrzegany bez uszczerbku dla utrzymywania lub przyjmowania środków mających zapobiegać lub kompensować niekorzystną sytuację grupy osób danej płci.
Środki takie dopuszczają istnienie organizacji osób danej płci, jeżeli ich głównym celem jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób i wspieranie równości kobiet i mężczyzn.
(16) Zasada równości wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet została już ustanowiona na mocy art. 141 Traktatu i dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet [11], i jest konsekwentnie wspierana przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Zasada ta stanowi zasadniczą i niezbędną część dorobku wspólnotowegodotyczącego dyskryminacji ze względu na płeć.
(17) Trybunał Sprawiedliwości, uwzględniając zasadniczy charakter prawa do skutecznej ochrony sądowej, orzekał, że pracownicy korzystają z takiej ochrony nawet po zakończeniu stosunku pracy [12].
Pracownik występujący w obronie lub przedstawiający dowód w imieniu osoby chronionej na podstawie niniejszej dyrektywy jest uprawniony do takiej samej ochrony.
(18) Trybunał Sprawiedliwości orzekał, że w celu skuteczności zasady równego traktowania, oznacza ona, że w każdym przypadku jej naruszenia, rekompensata przyznawana dyskryminowanemu pracownikowi musi być odpowiednia w stosunku do poniesionej szkody.
Trybunał stwierdził także, że uprzednie ustalenie górnej granicy może wykluczać skuteczną rekompensatę, oraz że wyłączenie przyznania odsetek w celu zrekompensowania straty jest niedopuszczalne [13].
(19) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, przepisy krajowe odnoszące się do terminów składania odwołań są dopuszczalne, pod warunkiem że nie są one mniej korzystne niż terminy dla podobnych działań o charakterze krajowym i że nie służą one wykonywaniu praw uznanych przez prawo wspólnotowe za niemożliwe w praktyce.
(20) Osoby, które były dyskryminowane ze względu na płeć, powinny dysponować odpowiednimi środkami ochrony prawnej.
W celu zapewnienia bardziej skutecznego poziomu bezpieczeństwa, stowarzyszenia, organizacje i inne osoby prawne powinny być również upoważnione do brania udziału w procedurze sądowej, zgodnie z ustaleniami Państw Członkowskich, w imieniu każdej ofiary albo jako jej wsparcie, bez uszczerbku dla reguł procedury krajowej dotyczącej przedstawicielstwa i ochrony przez sądem.
(21) Państwa Członkowskie powinny wspierać dialog między partnerami społecznymi, jak również, w ramach praktyki krajowej, z organizacjami pozarządowymi odnoszącymi się do różnych form dyskryminacji zewzględu na płeć w miejscu pracy i jej zwalczania.
(22) Państwa Członkowskie wprowadzają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje stosowane w przypadkach nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z dyrektywy 76/207/EWG.
(23) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu, cele proponowanych działań nie mogą być w pełni osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą zostać osiągnięte w pełniejszym zakresie przez Wspólnotę.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, ograniczona jest do tego co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(24) W związku z powyższym dyrektywa 76/207/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/207/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Przy formułowaniu i wprowadzaniu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, polityk i działań w dziedzinach określonych w ust. 1, Państwa Członkowskie aktywnie uwzględniają dążenie do równości kobiet i mężczyzn.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Do celów następujących postanowień, zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, przez odniesienie w szczególności do stanu cywilnego lub rodzinnego.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
- dyskryminacja bezpośrednia: sytuacja, w której dana osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na płeć niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji,
- dyskryminacja pośrednia; sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałaby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione usankcjonowanym prawnie celem, a środki osiągania tego celu są właściwe i niezbędne,
- molestowanie: sytuacja, w której ma miejsce niepożądane zachowanie związane z płcią osoby, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery,
- molestowanie seksualne: sytuacja, w której ma miejsce niepożądane zachowanie werbalne, niewerbalne lub fizyczne o charakterze seksualnym, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, w szczególności przy stwarzaniu atmosfery zastraszenia, wrogości, poniżenia, upokorzenia lub obrazy.
3) Molestowanie oraz molestowanie seksualne w rozumieniu niniejszej dyrektywy uważa się za dyskryminację ze względu na płeć i dlatego jest ono zabronione.
Fakt odrzucenia lub podporządkowania się takiemu zachowaniu przez osobę nie może służyć jako podstawa decyzji odnoszącej się do tej osoby.
4) Polecenienakazujące dyskryminowanie osób ze względu na płeć uważane jest za dyskryminację w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
5) Państwa Członkowskie wspierają, zgodnie z prawem krajowym, układami zbiorowymi lub praktyką, pracodawców oraz osoby odpowiedzialne za dostęp do kształcenia zawodowego w podejmowaniu środków służących zapobieganiu wszelkim formom dyskryminacji ze względu na płeć, w szczególności molestowaniu oraz molestowaniu seksualnemu w miejscu pracy.
6.
W odniesieniu do dostępu do zatrudnienia, w tym do prowadzącego do niego szkolenia, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że odmienne traktowanie ze względu na cechy związane z płcią nie stanowi dyskryminacji, jeżeli, ze względu na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania, cecha taka jest istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest zgodny z prawem, a wymóg jest proporcjonalny.
7.
Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów dotyczących ochrony kobiet, w szczególności dotyczących ciąży i macierzyństwa.
Kobieta przebywająca na urlopie macierzyńskim jest uprawniona, po jego zakończeniu, do powrotu do swojej lub równorzędnej pracy na warunkach nie mniej dla niej korzystnych i do korzystania z poprawy warunków pracy, do których byłaby uprawniona w trakcie swojej nieobecności.
Mniej preferencyjne traktowanie kobiety związane z ciążą lub urlopem macierzyńskim w rozumieniu dyrektywy 92/85/EWG stanowi dyskryminację w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Niniejsza dyrektywa jest również bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie zbiorowego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC [14] oraz dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [15].
Jest ona także bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do uznawania szczególnych praw do urlopu ojcowskiego i/lub adopcyjnego.
Państwa Członkowskie, które uznają takie prawa, podejmują niezbędne środki w celu ochrony pracujących mężczyzn i kobiet przed zwolnieniem z powodu wykonywania tych praw i zapewniają, że po zakończeniu takiego urlopu są oni uprawnieni do swojej pracy lub równoważnej na warunkach nie mniej korzystnych, oraz do korzystania z poprawy warunków pracy, do których byliby oni uprawnieni w trakcie swojej nieobecności.
8.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub przyjmować środki w rozumieniu art. 141 ust. 4 Traktatu w celu zapewnienia pełnej równości między mężczyznami i kobietami w praktyce.";
3) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Stosowanie zasady równego traktowania oznacza, że nie może istnieć żadna bezpośrednia ani pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć w sektorze prywatnym ani publicznym, włączając instytucje publiczne, w odniesieniu do:
a) warunków dostępu do zatrudnienia, do pracy na własny rachunek oraz uprawiania zawodu, włączając również kryteria selekcji i warunków rekrutacji, niezależnie od rodzaju działalności i na wszystkich szczeblach hierarchii zawodowej, włącznie z awansem zawodowym;
b) dostępu do wszystkich rodzajów i szczebli poradnictwa zawodowego, kształcenia zawodowego, doskonalenia i przekwalifikowywania pracowników, łącznie ze zdobywaniem praktycznych doświadczeń;
c) warunków zatrudnienia i pracy, włączając zwolnienia, a także wynagrodzenie, jak przewidziano w dyrektywie 75/117/EWG;
d) członkostwa i uczestniczenia w organizacji pracowników lub pracodawców bądź jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód, łącznie z przywilejami, jakie dają tego typu organizacje.
2.
W tym celu, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki aby zapewnić, że:
a) wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania zostaną uchylone;
b) wszelkie przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania, włączone do kontraktów lub układów zbiorowych, regulaminów przedsiębiorstw lub zasad regulujących kwestie wolnych zawodów oraz organizacji pracowników i pracodawców zostaną lub mogą zostać uznane za nieważne lub zostaną zmienione.";
4) skreśla się art. 4 i 5;
5) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby procedury sądowe i/lub administracyjne, jak również, o ile uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest doprowadzenie do przestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne dla wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone nieprzestrzeganiem wobec nich zasady równego traktowania, nawet po zakończeniu kontaktów, w których przypuszczalnie miała miejsce dyskryminacja.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych takie środki, które są niezbędne do zapewnienia rzeczywistej i skutecznej rekompensaty lub odszkodowania, zgodnie z ustaleniami Państw Członkowskich dotyczącymi strat i szkód poniesionych przez osobę pokrzywdzoną w wyniku dyskryminacji sprzecznej z art. 3, w sposób, który ma charakter zniechęcający a jednocześnie jest proporcjonalny do wyrządzonej szkody; taka rekompensata lub odszkodowanie nie mogą być ograniczone poprzez wcześniejsze ustalenie górnego limitu, z wyjątkiem przypadków, kiedy pracodawca może udowodnić, że jedyną szkodą, jaką ubiegający się poniósł w wyniku dyskryminacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy jest odmowa rozpatrzenia podania o pracę tej osoby.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby stowarzyszenia, organizacje lub osoby prawne, które mają, zgodnie z wyznaczonymi ustawodawstwem krajowym kryteriami, interes prawny w zapewnieniu, aby przestrzegane były przepisy niniejszej dyrektywy, mogą wszczynać, na rzecz skarżącego lub wspierając go, za jego lub jej zgodą, postępowanie sądowe i/lub administracyjne przewidziane w celu przestrzegania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
4.
Ustępy 1 i 3 nie naruszają krajowych reguł dotyczących terminów składania odwołań w zakresie zasady równego traktowania.";
6) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych takie środki, jakie są konieczne do ochrony pracowników, włączając przedstawicieli pracowników przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe i/lub praktyce, przed zwolnieniem lub innym niekorzystnym traktowaniem przez pracodawcę w odpowiedzi na skargę wniesioną w przedsiębiorstwie lub jakąkolwiek procedurę sądową mającą na celu przestrzegania zgodności z zasadą równego traktowania.";
7) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Państwa Członkowskie wskazują i podejmują niezbędne ustalenia dotyczące utworzenia organu lub organów do spraw promowania, analizowania, nadzorowania i wspierania równego traktowania wszystkich osób bez dyskryminacji ze względu na płeć.
Organy te mogą stanowić część agencji odpowiedzialnych na szczeblu krajowym za ochronę praw człowieka lub ochrony praw jednostki.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zadaniem tych organów było:
a) nie naruszając praw ofiar i stowarzyszeń, organizacji i innych osób prawnych, określonych w art. 6 ust. 3, w zakresie niezależnej pomocy ofiarom dyskryminacji we wnoszeniu skarg odnośnie dyskryminacji;
b) prowadzenie niezależnych badań dotyczących dyskryminacji;
c) publikowanie niezależnych raportów i wydawanie zaleceń na temat wszystkich problemów związanych z tego rodzaju dyskryminacją.
Artykuł 8b
1.
Zgodnie ze swoją tradycją i krajową praktyką, Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki wspierające dialog między przedstawicielami pracodawców i pracowników w celu wspierania równego traktowania, włącznie z nadzorowaniem praktyk w miejscu pracy, poprzez układy zbiorowe, kodeksy postępowania oraz badanie lub wymianę doświadczeń i dobrych zwyczajów.
2.
Zgodnie ze swoją tradycją i krajową praktyką, Państwa Członkowskie zachęcają przedstawicieli pracodawców i pracowników, bez uszczerbku dla ich autonomii, do wspierania równości kobiet i mężczyzn oraz do zawierania na właściwym szczeblu porozumień ustanawiających zasady niedyskryminacji w dziedzinach określonych w art. 1, które wchodzą w zakres rokowań zbiorowych.
Umowy takie są zgodne z minimalnymi wymagania przewidzianymi w niniejszej dyrektywie oraz odpowiednie krajowe środki wykonawcze.
3.
Państwa Członkowskie, zgodnie prawem krajowym, układami zbiorowymi lub praktyką, zachęcają pracodawców do wspierania równego traktowania mężczyzn i kobiet w miejscu pracy w planowany i systematyczny sposób.
4.
W tym celu, pracodawcy są wspierani w zapewnianiu pracownikom i/lub ich przedstawicielom, w odpowiednio regularnych odstępach czasu, właściwych informacji w sprawie równego traktowania mężczyzn i kobiet w przedsiębiorstwie.
Informacje takie mogą obejmować dane statystyczne o proporcjach pomiędzy mężczyznami i kobietami na różnych szczeblach organizacji oraz możliwe środki poprawy sytuacji we współpracy z przedstawicielami pracowników.
Artykuł 8c
Państwa Członkowskie wspierają dialog z właściwymi organizacjami pozarządowymi, które mają, zgodnie z praktyką i ustawodawstwem krajowym interes prawny w uczestniczeniu w walce z dyskryminacją ze względu na płeć, w celu wspierania zasady równego traktowania.
Artykuł 8d
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych z zastosowaniem niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje, które mogą obejmować wypłacenie odszkodowania ofierze, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią o tych przepisach Komisję nie później niż do dnia 5 października 2005 r. i powiadamiają ją bezzwłocznie o kolejnych dotyczących ich zmianach.
Artykuł 8e
1.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne dla zasady równego traktowania od przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
2.
Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie może być w żadnym wypadku powodem obniżenia poziomu ochrony przed dyskryminacją, który już zapewnia Państwo Członkowskie w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 5 października 2005 r. lub zapewniają, że nie później niż do tej daty przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzą odpowiednie przepisy w drodze porozumienia.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki umożliwiające im w każdej chwili zagwarantowanie realizacji celów niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o nich Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposób odniesienia określą Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy wszystkie istotne informacje, aby umożliwić Komisji składanie sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2, Państwa Członkowskie przekazują Komisji co cztery lata teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wszystkich środków przyjętych zgodnie z art. 141 ust. 4 Traktatu, a także sprawozdania w sprawie środków i ich wprowadzania w życie.
Na podstawie tych informacji, Komisja co cztery lata przyjmuje i publikuje co cztery lata sprawozdanie ustanawiające ocenę porównawczą wszystkich środków w świetle deklaracji nr 28 załączonej do Aktu Końcowego Traktatu Amsterdamskiego.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 września 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników przyjęta dnia 9 grudnia 1989 r. stanowi w pkt 7, że wprowadzenie rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej oraz że ta poprawa musi obejmować, w miarę potrzeb, rozwój niektórych aspektów przepisów dotyczących zatrudnienia, takich jak procedury zwolnień grupowych, i dotyczące upadłości.
(2) Dyrektywa 80/987/EWG [4] ma na celu zapewnienie minimalnego stopnia ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy.
W tym celu zobowiązuje Państwa Członkowskie do ustanowienia organu, który gwarantuje płatność kwoty pozostającej do spłaty zainteresowanym pracownikom.
(3) Zmiany w prawie upadłościowym w Państwach Członkowskich i rozwój rynku wewnętrznego oznaczają, iż niektóre przepisy tej dyrektywy muszą zostać dostosowane.
(4) Pewność i przejrzystość prawa wymagają także wyjaśnienia w odniesieniu do zakresu i niektórych definicji dyrektywy 80/987/EWG.
W szczególności możliwe wyłączenia przyznane Państwom Członkowskim należy wskazać w przepisach wprowadzających dyrektywy i, odpowiednio, skreśla się Załącznik do niej.
(5) W celu zapewnienia równej ochrony zainteresowanym pracownikom definicja niewypłacalności powinna zostać dostosowana do nowych tendencji ustawodawczych w Państwach Członkowskich i powinna także obejmować w ramach tego pojęcia procedurę upadłościową inną niż likwidacja.
W tym kontekście Państwa Członkowskie, w celu ustalenia odpowiedzialności instytucji udzielającej gwarancji, powinny być w stanie stanowić, że w przypadku skutków niewypłacalności w postaci kilku procedur upadłościowych sytuacja taka traktowana jest jako pojedyncza procedura upadłościowa.
(6) Należy zapewnić, aby pracownicy określeni w dyrektywie 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej zbiorowego porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC [5], dyrektywie Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej zbiorowego porozumienia ramowego dotyczącego pracy na czas określony zawartego przez ETUC, UNICE i CEEP [6] i dyrektywie Rady 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. uzupełniającej środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy [7], nie są wyłączeni z zakresu niniejszej dyrektywy.
(7) W celu zapewnienia pewności prawnej dla pracowników na wypadek niewypłacalności przedsiębiorstw prowadzących swoją działalność w wielu Państwach Członkowskich i wzmocnienia praw pracowników zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, należy wprowadzić przepisy, które wyraźnie stanowią, która instytucja jest odpowiedzialna za spełnienie roszczeń kwot pozostających do spłaty w tych przypadkach i ustala w celu współpracy między właściwymi władzami administracyjnymi Państw Członkowskich wcześniejsze rozliczenie kwot pozostających do spłaty pracownikom.
Ponadto niezbędne jest zapewnienie, że we właściwy sposób wykonano odpowiednie ustalenia przez ustalenie przepisów o współpracy między właściwymi władzami administracyjnymi w Państwach Członkowskich.
(8) Państwa Członkowskie mogą ustalać ograniczenia odnoszące się do odpowiedzialności instytucji udzielających gwarancji, które powinny być zgodne ze społecznym celem dyrektywy i które mogą uwzględniać różne poziomy roszczeń.
(9) W celu ułatwienia określenia procedury upadłościowej, w szczególności w sytuacjach w wymiarze transgranicznym, należy ustanowić przepis w stosunku do Państw Członkowskich dotyczący powiadamiania Komisji i innych Państw Członkowskich o rodzajach procedur upadłościowych, które dają przesłanki do interwencji ze strony instytucji udzielających gwarancji.
(10) W związku z powyższym dyrektywa 80/987/EWG powinna zostać zmieniona.
(11) Ze względu na fakt, iż cele proponowanego działania, to znaczy zmiana niektórych przepisów dyrektywy 80/987/EWG w celu uwzględnienia zmian w działalności przedsiębiorstw we Wspólnocie, nie mogą być osiągnięte w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, a tym samym mogą one zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjmować środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(12) Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania i stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie nowych form zatrudnienia pojawiających się w Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/987/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy"
;
2) sekcja I otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA I
Zakres i definicje
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do roszczeń pracowników, wynikających z umów o pracę lub stosunku pracy i istniejących wobec pracodawców, którzy są niewypłacalni w rozumieniu art. 2 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą, wyjątkowo, wyłączyć roszczenia niektórych kategorii pracowników z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na mocy istnienia innych form gwarancji, jeżeli ustanowiono, że oferuje zainteresowanym osobom stopień ochrony równoważny temu, jaki wynika z niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadkach gdy takie przepisy już się stosuje w ich ustawodawstwie krajowym, Państwa Członkowskie mogą nadal wyłączać z zakresu niniejszej dyrektywy:
a) pomoc domową zatrudnioną przez osobę fizyczną;
b) rybaków pracujących na zasadzie udziału w zyskach z połowów.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy pracodawcę uważa się za niewypłacalnego, jeżeli zgłoszony został wniosek o otwarcie postępowania zbiorowego w oparciu o niewypłacalność pracodawcy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państwa Członkowskiego, obejmującego częściowe lub całkowite zbycie aktywów pracodawcy oraz wyznaczenie syndyka lub osoby wykonującej podobne zadanie, a właściwa władza w zastosowaniu wymienionych przepisów:
a) zadecydowała o wszczęciu postępowania przed sądem; lub
b) stwierdziła definitywne zamknięcie przedsiębiorstwa lub zakładu pracodawcy, jak również niewystarczalność aktywów do pokrycia kosztów wszczęcia postępowania przed sądem.
2.
Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla prawa krajowego dotyczącego definicji pojęć "pracownik", "pracodawca", "wynagrodzenie", "prawo nabyte" i "prawo w trakcie nabywania".
Jednakże Państwom Członkowskim nie wolno wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy:
a) pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin w rozumieniu dyrektywy 97/81/WE;
b) pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę na czas określony w rozumieniu dyrektywy 1999/70/WE;
c) pracowników o czasowym stosunku pracy w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/383/EWG.
3.
Państwa Członkowskie nie mogą ustanowić minimalnego czasu trwania umowy o pracę lub stosunku pracy w celu kwalifikacji pracowników do zgłaszania roszczeń na podstawie niniejszej dyrektywy.
4.
Dyrektywa nie wyklucza rozszerzenia przez Państwa Członkowskie ochrony pracowników na inne sytuacje związane z niewypłacalnością, na przykład w przypadku gdy de facto płatności zostały wstrzymane na stałe, ustanowione inną procedurą sądową niż wymieniona w ust. 1, na mocy prawa krajowego.
Jednakże takie procedury nie tworzą obowiązku gwarancyjnego dla instytucji innych Państw Członkowskich w przypadkach określonych w sekcji IIIa." ;
3) artykuły 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne, aby instytucje udzielające gwarancji zapewniły, zgodnie z art. 4, spłatę kwot pozostających do spłaty pracownikom, wynikających z umowy o pracę lub stosunku pracy i dotyczących zapłaty należności za okres poprzedzający wskazaną datę.
Roszczenia przejmowane przez instytucję udzielającą gwarancji stanowią kwotę pozostającą do spłaty odnoszącą się do okresu przed określoną datą ustaloną przez Państwa Członkowskie i/lub ewentualnie po niej.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mają prawo do ograniczania odpowiedzialności instytucji udzielających gwarancji, określonych w art. 3.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z prawa określonego w ust. 1, określają długość okresu, w stosunku do którego roszczenia kwot pozostających do spłaty mają być spełnione przez instytucję udzielającą gwarancji.
Jednakże nie może to być okres krótszy niż okres obejmujący wynagrodzenie za trzy ostatnie miesiące stosunku pracy przed i/lub po dacie określonej w art. 3.
Państwa Członkowskie mogą włączyć ten minimalny trzymiesięczny okres do okresu referencyjnego trwającego nie mniej niż sześć miesięcy.
Państwa Członkowskie mające okres referencyjny trwający nie mniej niż 18 miesięcy mogą ograniczyć okres, za który roszczenia kwot pozostających do spłaty będą spełniane przez instytucję udzielającą gwarancji do ośmiu tygodni.
W takim przypadku do wyliczenia minimalnego okresu używa się tych okresów, które są najbardziej korzystne dla pracownika.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą ustalić pułapy wypłat dokonanych przez instytucje udzielające gwarancji.
Pułapy te nie mogą być ustalane poniżej poziomu zgodnego społecznie z celem społecznym niniejszej dyrektywy.
Jeśli Państwa Członkowskie korzystają z tej możliwości, powiadamiają Komisję o metodach, według których pułap został ustalony.";
4) dodaje się sekcję IIIa w brzmieniu:
"SEKCJA IIIa
Przepisy dotyczące sytuacji ponadnarodowych
Artykuł 8a
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzące działalność na terytorium co najmniej dwóch Państw Członkowskich jest niewypłacalne w rozumieniu art. 2 ust. l, instytucją odpowiedzialną za spełnianie roszczeń pracowników kwot pozostających do spłaty jest instytucja w tym Państwie Członkowskim, na terytorium którego oni pracują lub stale pracują.
2.
Zakres praw pracowniczych określany jest przez prawo regulujące działalność właściwej instytucji udzielającej gwarancji.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że w przypadkach określonych w ust. 1 decyzje podejmowane w zakresie postępowania upadłościowego określone w art. 2 ust. 1, w stosunku do których wystąpiono z wnioskiem w innym Państwie Członkowskim, są brane pod uwagę w przypadku określania niewypłacalności w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8b
1.
Do celów wykonania art. 8a Państwa Członkowskie ustanawiają przepis dotyczący wymiany istotnych informacji między swoimi właściwymi władzami administracyjnymi i/lub instytucjami udzielającymi gwarancji określonymi w art. 3, umożliwiając w szczególności powiadamianie instytucji udzielającej gwarancji odpowiedzialnej za spełnienie roszczeń pracowników kwot pozostających do spłaty.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o danych kontaktowych swoich właściwych władz administracyjnych i/lub instytucji udzielających gwarancji.
Komisja udostępnia publicznie niniejsze komunikaty."
;
5) w art. 9 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Wykonanie niniejszej dyrektywy w żadnych okolicznościach nie stanowi wystarczających podstaw do regresji w stosunku do obecnej sytuacji w Państwach Członkowskich ani w stosunku do ogólnego poziomu ochrony pracowników w objętym nią obszarze.";
6) w art. 10 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) wyłączyć lub zmniejszyć odpowiedzialność określoną w art. 3 albo zobowiązanie gwarancyjne określone w art. 7 w przypadkach, gdy pracownik, sam lub wraz ze swoimi bliskimi krewnymi, był właścicielem podstawowej część przedsiębiorstwa lub zakładu pracodawcy i miał znaczący wpływ na jej działalność.";
7) dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o rodzajach krajowych postępowań upadłościowych objętych zakresem niniejszej dyrektywy oraz o wszystkich odnoszących się do nich zmianach.
Komisja publikuje te komunikaty w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.";
8) skreśla się Załącznik.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 8 października 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w akapicie pierwszym do każdego przypadku niewypłacalności pracodawcy, występującego po dacie wejścia w życie tych przepisów.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Najpóźniej do dnia 8 października 2010 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania i stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/75/WE
z dnia 2 września 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/98/WE w sprawie wyposażenia statków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/53/WE [2], w szczególności jej art. 17 tiret pierwsze i drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów dyrektywy 96/98/WE międzynarodowe konwencje, włącznie z Konwencją SOLAS z 1974 r., oraz normy badań, wraz ze zmianami do nich, weszły w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
(2) Zmiany do Konwencji SOLAS i do innych międzynarodowych konwencji oraz nowe normy badań weszły w życie po dniu 1 stycznia 2001 r. albo wkrótce wejdą w życie.
(3) W powyższych dokumentach zostały ustanowione nowe zasady dotyczące wyposażenia, które musi być umieszczane na statkach.
(4) Dyrektywa 96/98/WE powinna być odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/98/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
W lit. c), d) i n) datę "1 stycznia 2001 r." zastępuje się datą "1 lipca 2002 r.".
2. Załącznik A zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Wyposażenie wymienione jako "nowa pozycja" w kolumnie "nazwa pozycji" załącznika A.1, które zostało wyprodukowane przed datą określoną w art. 3 ust. 1, zgodnie z procedurami przewidzianymi dla homologacji typu obowiązującymi przed datą przyjęcia niniejszej dyrektywy na terytorium poniższego Państwa Członkowskiego, a także wyposażenie wymienione w sekcjach 4 i 5 załącznika A.1, noszące znak i wyprodukowane przed datą określoną w art. 3 ust. 1, może być wprowadzone na rynek i na statek wspólnotowy, dla którego świadectwa zostały wystawione przez Państwo Członkowskie lub w jego imieniu zgodnie z konwencjami międzynarodowymi w ciągu dwóch lat następujących po dacie określonej w art. 3 ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej w ciągu 6 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jeżeli Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają sposób dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2002/76/WE
z dnia 6 września 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w zakresie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów (metsulfuronu metylowego) w zbożach oraz niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/71/WE [2], w szczególności jej art.10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/71/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/64/WE [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejąca substancja czynna, metsulfuron metylowy, została włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG na mocy dyrektywy Komisji 2000/49/WE [6], do stosowania jako herbicyd, jednak bez określenia szczególnych warunków mających wpływ na zboża, wobec których mogą być stosowane środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną.
(2) Włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG było oparte na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące tego zastosowania zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i są wystarczające, aby ustalić niektóre najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP).
(3) W przypadku gdy nie istnieje wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości ani tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości, Państwa Członkowskie ustanowią krajowy tymczasowy NDPP zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim zostaną dopuszczone do obrotu środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną.
(4) W związku z włączeniem do Załącznika do dyrektywy 91/414/EWG tej substancji czynnej, powiązane oceny techniczne i naukowe zostały zakończone w postaci kontrolnego sprawozdania Komisji.
Sprawozdanie zakończono w dniu 16 czerwca 2000 r.
Ustalono w nim dopuszczalne spożycie dzienne (ADI) metsulfuronu metylowego na poziomie 0,22 mg/kg masy ciała/dzień.
Przeprowadzono ocenę długotrwałego narażenia konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano tę substancję czynną, zgodnie z procedurami wspólnotowymi.
Uwzględniono także wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [7] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [8] na temat zastosowanej metodologii.
Wywnioskowano, że zaproponowane NDPP nie doprowadzą do przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
Nie stwierdzono żadnych ostrych skutków toksycznych wymagających ustalenia ostrej dawki odniesienia podczas oceny i dyskusji poprzedzającej włączenie metsulfuronu metylowego do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) W celu zapewnienia, aby konsument był odpowiednio chroniony przed narażeniem na pozostałości w produktach lub na ich powierzchni, którym nie przyznano zezwolenia, właściwe jest ustalenie tymczasowych NDPP na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG i 90/642/EWG.
(6) Ustalenie poziomu wspólnotowego takich tymczasowych NDPP nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustanowienia tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości metsulfuronu metylowego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG oraz jej załącznikiem VI.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, by umożliwić dalsze stosowanie tej substancji czynnej.
Po tym czasie tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości stanie się ostateczny.
(7) Załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 90/642/EWG powinny więc zostać odpowiednio zmienione.
(8) Komisja notyfikowała niniejszą dyrektywę, w formie projektu, Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały uwzględnione w ostatniej fazie opracowywania dyrektywy.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do NDPP dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Komisje w oparciu o dostarczone dane.
(9) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujący najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Metsulfuron metylowy _BAR_ 0,05 Zboża _BAR_
Artykuł 2
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla metsulfuronu metylowego, przedstawione w Załączniku do niniejszej dyrektywy, dodaje się do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/77/WE
z dnia 16 września 2002 r.
w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 1999/64/WE [2], była wielokrotnie w istotny sposób zmieniana.
Z uwagi na to, że mają zostać wprowadzone dalsze zmiany, tekst dyrektywy należy sformułować ponownie dla jej większej przejrzystości.
(2) Artykuł 86 Traktatu powierza Komisji zadanie zapewnienia, aby w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw korzystających z praw specjalnych lub wyłącznych Państwa Członkowskie wykonywały swoje obowiązki wynikające z prawa wspólnotowego.
Na podstawie art. 86 ust. 3 Komisja może określić i objaśnić zobowiązania wynikające z tego artykułu i w ramach tego uprawnienia ustalić warunki niezbędne do umożliwienia Komisji skutecznego wykonywania obowiązku nadzoru nałożonego na nią na mocy tego ustępu.
(3) Dyrektywa 90/388/EWG zobowiązywała Państwa Członkowskie do uchylenia praw specjalnych i wyłącznych do świadczenia usług telekomunikacyjnych, początkowo w zakresie usług innych niż telefonia głosowa, usługi satelitarne i radiowa łączność ruchoma, a następnie stopniowo ustanowiła pełną konkurencję na rynku telekomunikacji.
(4) Na mocy art. 95 Traktatu Parlament Europejski i Rada przyjęły wiele innych dyrektyw w tej dziedzinie, których zasadniczym celem było ustanowienie rynku wewnętrznego usług telekomunikacyjnych poprzez wykonywanie zasady otwartej sieci oraz świadczenie usługi powszechnej w środowisku otwartych i konkurencyjnych rynków.
Niniejsze dyrektywy powinny zostać uchylone z mocą od dnia 25 lipca 2003 r., gdy będą stosowane nowe ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej.
(5) Nowe ramy regulacyjne łączności elektronicznej obejmują jedną dyrektywę ogólną, dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [3] oraz cztery dyrektywy szczególne: dyrektywę 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [4], dyrektywę 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) [5], dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [6] i dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) [7].
(6) W świetle rozwoju, jaki charakteryzuje proces liberalizacji i stopniowego otwierania rynków telekomunikacji w Europie od 1990 r., niektóre definicje stosowane w dyrektywie 90/388/EWG i w aktach ją zmieniających powinny być dostosowane w celu odzwierciedlenia najnowszych osiągnięć technologicznych w dziedzinie telekomunikacji lub zastąpione nowymi w celu uwzględnienia zjawiska zbieżności, które kształtowało w ostatnich latach branże technologii informatycznych, mediów i telekomunikacji.
Brzmienie niektórych przepisów, jeżeli to możliwe, powinno być bardziej objaśnione w celu ułatwienia ich stosowania, uwzględniając w stosownych przypadkach, właściwe dyrektywy przyjęte na mocy art. 95 Traktatu oraz doświadczenie zdobyte przy wykonywaniu dyrektywy 90/388/EWG ze zmianami.
(7) W niniejszej dyrektywie występują odniesienia do "usług łączności elektronicznej" i "sieci łączności elektronicznej" zamiast wcześniej stosowanych pojęć "usługi telekomunikacyjne" i "sieci telekomunikacyjne".
Te nowe definicje są niezbędne w celu uwzględnienia zjawiska zbieżności poprzez objęcie jedną jednolitą definicją wszystkich usług i/lub sieci łączności elektronicznej związanych z przekazywaniem sygnałów drogą telegraficzną, radiową, optyczną lub za pomocą innych środków elektromagnetycznych (tzn. sieci stałych, bezprzewodowych, telewizji kablowej i sieci satelitarnych).
Zatem transmisję i nadawanie programów radiowych i telewizyjnych należy uznać za usługę łączności elektronicznej, podobnie sieci wykorzystywane do takiej transmisji i nadawania należy uznać za sieci łączności elektronicznej.
Ponadto należy wyjaśnić, że nowa definicja sieci łączności elektronicznej obejmuje również sieci światłowodowe, które umożliwiają stronom trzecim, posługującym się własnymi urządzeniami przełączającymi i routingowymi, przekazywanie sygnałów.
(8) W tym kontekście należy wyraźnie zaznaczyć, że Państwa Członkowskie muszą uchylić (jeśli jeszcze tego nie zrobiły) prawa wyłączne i specjalne do udostępniania wszystkich sieci łączności elektronicznej, nie tylko tych w odniesieniu do świadczenia usług łączności elektronicznej, oraz powinny zapewnić, aby przedsiębiorstwa były uprawnione do świadczenia takich usług bez uszczerbku dla przepisów dyrektyw 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE.
Definicja sieci łączności elektronicznej oznacza także, że Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać prawa operatora do tworzenia, rozbudowy i/lub udostępniania sieci kablowej z uwagi na to, że taka sieć może być również wykorzystywana do transmisji programów radiowych i telewizyjnych.
W szczególności prawa specjalne lub wyłączne, które oznaczają ograniczenie zastosowania sieci łączności elektronicznej do transmisji i rozpowszechniania sygnałów telewizyjnych, są sprzeczne z art. 86 ust. 1 łącznie z art. 43 (prawo przedsiębiorczości) i/lub art. 82 lit. b) Traktatu WE w zakresie, w jakim umożliwiają przedsiębiorstwu dominującemu ograniczanie "produkcji, rynków lub rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów".
Pozostaje to jednakże bez uszczerbku dla szczególnych reguł przyjętych przez Państwa Członkowskie zgodnie z prawem wspólnotowym, w szczególności zgodnie z dyrektywą Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r.
[8] w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienioną dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9] regulującą rozpowszechnianie programów audiowizualnych przeznaczonych dla ogółu społeczeństwa.
(9) Zgodnie z zasadą proporcjonalności świadczenie usług łączności elektronicznej oraz tworzenie i udostępnianie sieci łączności elektronicznej w Państwach Członkowskich nie powinno dłużej podlegać systemowi licencjonowania, lecz systemowi ogólnego zezwolenia.
Jest to również wymagane przez dyrektywę 2002/20/WE, zgodnie z którą usługi lub sieci łączności elektronicznej powinny być udostępniane na podstawie ogólnego zezwolenia, a nie na podstawie licencji.
Strona poszkodowana powinna mieć prawo zakwestionowania decyzji uniemożliwiającej jej świadczenie usług lub udostępnianie sieci łączności elektronicznej przed niezależnym organem, a w ostateczności przed sądem lub trybunałem.
Podstawową zasadą prawa wspólnotowego jest prawo jednostki do skutecznej ochrony sądowej w każdym przypadku, gdy środek podjęty przez państwo narusza prawa przyznane jej na mocy przepisów dyrektywy.
(10) Władze publiczne mogą wywierać dominujący wpływ na zachowanie przedsiębiorstw publicznych, co wynika albo z reguł dotyczących przedsiębiorstwa, albo ze sposobu rozdzielenia pakietów akcji.
Zatem w przypadku gdy Państwa Członkowskie kontrolują zintegrowanych wertykalnie operatorów sieciowych, którzy obsługują sieci utworzone na podstawie praw specjalnych lub wyłącznych, te Państwa Członkowskie w celu zapobieżenia możliwym naruszeniom traktatowych reguł konkurencji powinny zapewnić, aby tacy operatorzy, gdy zajmują dominującą pozycję na rynku właściwym, nie prowadzili dyskryminacji na korzyść swojej własnej działalności.
Z powyższego wynika, że Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie środki niezbędne do zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji między takimi zintegrowanymi wertykalnie operatorami a ich konkurentami.
(11) Niniejsza dyrektywa powinna objaśnić również zasadę wynikającą z dyrektywy Komisji 96/2/WE z dnia 16 stycznia 1996 r. zmieniającą dyrektywę 90/388/WE w odniesieniu do łączności ruchomej i osobistej [10], stanowiąc, że Państwa Członkowskie nie powinny przyznawać praw wyłącznych lub specjalnych do wykorzystywania częstotliwości radiowych oraz że prawa do wykorzystywania tych częstotliwości powinny być przydzielane według obiektywnych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych procedur.
Pozostaje to bez uszczerbku dla szczególnych kryteriów i procedur przyjętych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do przyznawania takich praw dostawcom usług nadawania programów radiowych lub telewizyjnych, mając na celu realizowanie celów o interesie ogólnym zgodnie z prawem wspólnotowym.
(12) Każdy program narodowy na podstawie dyrektywy 2002/22/WE, którego celem jest podział kosztów netto poniesionych w związku z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, opiera się na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach oraz jest zgodny z zasadami proporcjonalności i najmniejszego zakłócenia rynku.
Najmniejsze zakłócenie rynku oznacza, że składki powinny być uzyskiwane w sposób, który w miarę możliwości minimalizuje wpływ obciążenia finansowego przypadającego na użytkowników końcowych, na przykład poprzez możliwie najszersze rozłożenie składek.
(13) W przypadku gdy prawa i obowiązki wynikające z konwencji międzynarodowych ustanawiających międzynarodowe organizacje satelitarne nie są zgodne z regułami konkurencji Traktatu, Państwa Członkowskie zgodnie z art. 307 Traktatu WE powinny podjąć wszelkie właściwe kroki zmierzające do wyeliminowania takich niezgodności.
Niniejsza dyrektywa powinna objaśniać ten obowiązek, ponieważ art. 3 dyrektywy 94/46/WE [11] zobowiązywał jedynie Państwa Członkowskie do "przekazywania Komisji" posiadanych przez nie informacji o takich niezgodnościach.
Artykuł 11 niniejszej dyrektywy powinien objaśnić obowiązek Państw Członkowskich w zakresie usunięcia wszelkich ograniczeń, jakie mogą nadal obowiązywać ze względu na te konwencje międzynarodowe.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna utrzymać obowiązek nałożony na Państwa Członkowskie dyrektywą 1999/64/WE celem zapewnienia, aby dominujący dostawcy sieci łączności elektronicznej oraz publicznych usług telefonicznych obsługiwali swoją publiczną sieć łączności elektronicznej i sieć telewizji kablowej jako odrębne osoby prawne.
(15) Niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów określonych w części B załącznika I, w których Państwa Członkowskie mają wykonać poprzednie dyrektywy.
(16) Państwa Członkowskie powinny przekazać Komisji wszelkie informacje niezbędne do wykazania, że istniejące krajowe przepisy wykonawcze odzwierciedlają objaśnienia przewidziane w niniejszej dyrektywie w porównaniu z dyrektywami 90/388/WE, 94/46/WE, 95/51/WE [12], 96/2/WE, 96/19/WE [13] i 1999/64/WE.
(17) W świetle powyższego dyrektywa 90/388/WE powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "sieć łączności elektronicznej" oznacza systemy przekazu i, w stosownych przypadkach, urządzenia przełączające lub routingowe oraz inne urządzenia pozwalające na przekazywanie sygnałów za pomocą kabla, drogą radiową, optyczną lub innymi środkami elektromagnetycznymi, w tym sieci satelitarne, stałe (komutacja łączy i pakietów, w tym Internet) oraz ruchome sieci naziemne, a także okablowanie elektryczne w zakresie, w jakim są wykorzystywane do celów przesyłania sygnałów, sieci wykorzystywane do nadawania programów radiowych i telewizyjnych oraz sieci telewizji kablowej, bez względu na rodzaj przesyłanych informacji;
2) "publiczna sieć łączności" oznacza sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną w całości lub głównie do świadczenia publicznych usług łączności elektronicznej;
3) "usługi łączności elektronicznej" oznaczają usługi normalnie świadczone za wynagrodzeniem, które obejmują w całości lub głównie przesyłanie sygnałów za pomocą sieci łączności elektronicznej, w tym usługi telekomunikacyjne i usługi transmisji w sieciach używanych do nadawania, ale z wyłączeniem usług polegających na zapewnianiu lub wykonywaniu kontroli redaktorskiej nad treścią przekazywaną za pomocą sieci i usług łączności elektronicznej; nie obejmuje to usług społeczeństwa informacyjnego, określonych w art. 1 dyrektywy 98/34/WE, które nie polegają w całości lub głównie na przesyłaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej;
4) "publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej" oznaczają usługi łączności elektronicznej dostępne ogółowi społeczeństwa;
5) "prawa wyłączne" oznaczają prawa przyznane przez Państwo Członkowskie jednemu przedsiębiorstwu poprzez jakikolwiek instrument prawny, regulacyjny lub administracyjny, zastrzegając dla niego prawo do świadczenia usług łączności elektronicznej lub podjęcia działalności w zakresie łączności elektronicznej w obrębie określonego obszaru geograficznego;
6) "prawa specjalne" oznaczają prawa przyznane przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw poprzez jakikolwiek instrument prawny, regulacyjny lub administracyjny, który w obrębie określonego obszaru geograficznego:
a) wyznacza lub ogranicza do dwu lub więcej liczbę przedsiębiorstw, które uzyskały zezwolenie na świadczenie usług łączności elektronicznej lub podejmowanie działalności w zakresie łączności elektronicznej, inaczej niż zgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami, lub
b) przyznaje przedsiębiorstwom, inaczej niż zgodnie z takimi kryteriami, korzyści prawne lub regulacyjne, które istotnie wpływają na zdolność jakiegokolwiek innego przedsiębiorstwa do świadczenia tych samych usług łączności elektronicznej lub podjęcia tej samej działalności z zakresu łączności elektronicznej w obrębie tego samego obszaru geograficznego na zasadniczo równoważnych warunkach;
7) "sieć naziemno-satelitarna" oznacza konfigurację dwu lub więcej stacji naziemnych współpracujących ze sobą za pomocą satelity;
8) "sieć telewizji kablowej" oznacza każdą opartą głównie na okablowaniu infrastrukturę, utworzoną zasadniczo do celów dostarczania lub rozpowszechniania audycji radiowych lub telewizyjnych dla publiczności.
Artykuł 2
Prawa wyłączne i specjalne w odniesieniu do sieci łączności elektronicznej i usług łączności elektronicznej
1.
Państwa Członkowskie nie przyznają oraz nie utrzymują w mocy praw wyłącznych lub specjalnych w odniesieniu do tworzenia i/lub zapewnienia sieci łączności elektronicznej, lub w odniesieniu do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, aby każde przedsiębiorstwo było uprawnione do świadczenia usług łączności elektronicznej lub do utworzenia, rozszerzenia lub zapewnienia sieci łączności elektronicznej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby nie były nałożone lub utrzymane żadne ograniczenia w zakresie świadczenia usług łączności elektronicznej za pomocą sieci łączności elektronicznej, utworzonych przez dostawców usług łączności elektronicznej, za pomocą infrastruktur zapewnianych przez strony trzecie, lub przy współużytkowaniu sieci, innych urządzeń lub terenu bez uszczerbku dla przepisów dyrektyw 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ogólne zezwolenie udzielone przedsiębiorstwu na świadczenie usług łączności elektronicznej lub utworzenie i/lub zapewnienie sieci łączności elektronicznej, jak również aby warunki związane z tym zezwoleniem opierały się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych, proporcjonalnych i przejrzystych kryteriach.
5.
W odniesieniu do każdej decyzji podjętej na podstawach określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE uniemożliwiającej przedsiębiorstwu świadczenie usług lub zapewnienie sieci łączności elektronicznej podaje się przyczyny.
Każda z poszkodowanych stron powinna mieć możliwość zakwestionowania takiej decyzji przed organem niezależnym od stron oraz w ostateczności przed sądem lub trybunałem.
Artykuł 3
Przedsiębiorstwa publiczne zintegrowane wertykalnie
W uzupełnieniu do wymagań określonych w art. 2 ust. 2 i bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy 2002/21/WE Państwa Członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa publiczne zintegrowane wertykalnie zapewniające sieci łączności elektronicznej oraz posiadające pozycję dominującą nie dyskryminowały na korzyść własnej działalności.
Artykuł 4
Prawo do wykorzystywania częstotliwości
Bez uszczerbku dla szczególnych kryteriów i procedur przyjętych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do przyznawania praw do wykorzystywania częstotliwości radiowych dostawcom usług w dziedzinie nadawania programów radiowych lub telewizyjnych, mając na celu realizowanie celów o interesie ogólnym zgodnie z prawem wspólnotowym:
1) Państwa Członkowskie nie przyznają praw wyłącznych lub specjalnych do wykorzystywania częstotliwości w odniesieniu do świadczenia usług łączności elektronicznej;
2) przydzielanie częstotliwości w odniesieniu do usług łączności elektronicznej opiera się na obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych oraz proporcjonalnych kryteriach.
Artykuł 5
Usługi informacyjne
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie prawa wyłączne i/lub specjalne w odniesieniu do tworzenia i świadczenia usług informacyjnych na ich terytorium, włącznie z publikacją książek telefonicznych, jak i usługami informacji telefonicznej, zostały uchylone.
Artykuł 6
Obowiązki świadczenia usługi powszechnej
1.
Każdy program narodowy na podstawie dyrektywy 2002/22/WE, mający na celu podzielenie kosztu netto wynikającego z obowiązków świadczenia usługi powszechnej opiera się na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach oraz jest zgodny z zasadą proporcjonalności i najmniejszego zakłócenia rynku.
W szczególności, gdy obowiązki świadczenia usługi powszechnej są nałożone w całości lub częściowo na przedsiębiorstwo państwowe świadczące usługi łączności elektronicznej, uwzględnia się to przy obliczaniu każdego udziału w kosztach netto wynikających z obowiązków świadczenia usługi powszechnej.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym programie określonym w ust. 1.
Artykuł 7
Satelity
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie regulacyjne zakazy lub ograniczenia w ofercie pojemności segmentu kosmicznego w odniesieniu do mającego zezwolenie operatora sieci naziemno-satelitarnej zostały usunięte oraz upoważniają na swoim terytorium każdego dostawcę segmentu do sprawdzenia, czy sieć naziemno-satelitarna używana w połączeniu z segmentem danego dostawcy jest zgodna z opublikowanymi warunkami dostępu do pojemności segmentu takiej osoby.
2.
Państwa Członkowskie będące stroną konwencji międzynarodowych ustanawiających międzynarodowe organizacje satelitarne, w przypadku gdy takie konwencje nie są zgodne z regułami konkurencji Traktatu WE, podejmują wszelkie właściwe kroki zmierzające do wyeliminowania tych niezgodności.
Artykuł 8
Sieci telewizji kablowej
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby żadne przedsiębiorstwo zapewniające publiczne sieci łączności elektronicznej nie obsługiwało swojej sieci telewizji kablowej przy wykorzystaniu tej samej osoby prawnej, jaką wykorzystuje przy obsługiwaniu innej publicznej sieci łączności elektronicznej, w przypadku gdy takie przedsiębiorstwo:
a) jest kontrolowane przez to Państwo Członkowskie lub korzysta z praw specjalnych; oraz
b) dominuje na znacznej części wspólnego rynku w zakresie zapewniania publicznej sieci łączności elektronicznej oraz świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych; oraz
c) obsługuje sieć telewizji kablowej utworzoną na mocy prawa specjalnego lub wyłącznego na tym samym obszarze geograficznym.
2.
Pojęcie "publicznie dostępne usługi telefoniczne" uznane jest za równoznaczne z pojęciem "publiczne usługi telefonii głosowej" określonym w art. 1 dyrektywy 1999/64/WE.
3.
Państwa Członkowskie, które uznają, iż istnieje dostateczna konkurencja w zapewnianiu infrastruktury i usług pętli lokalnej na ich terenie, powiadamiają Komisję odpowiednio.
Informacje takie obejmują szczegółowy opis struktury rynku.
Przekazane informacje są udostępniane każdej zainteresowanej stronie na wniosek, uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
4.
Komisja decyduje w odpowiednim czasie, po wysłuchaniu uwag tych stron, czy obowiązek prawnej odrębności może zostać zniesiony w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
5.
Komisja dokona oceny stosowania niniejszego artykułu nie później niż dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie później niż do dnia 24 lipca 2003 r. przekazują Komisji takie informacje, które pozwolą Komisji na potwierdzenie, że przepisy niniejszej dyrektywy zostały wykonane.
Artykuł 10
Utrata mocy
Dyrektywa 90/388/WE, zmieniona dyrektywą wymienioną w części A załącznika I, traci moc z dniem 25 lipca 2003 r., bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich w odniesieniu do terminów transpozycji ustanowionych w części B załącznika I.
Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Komisji 2002/78/WE
z dnia 1 października 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/116/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/12/WE [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 71/320/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw WE w sprawie procedury homologacji, która została ustanowiona dyrektywą 70/156/EWG.
Wskutek tego przepisy, ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG, odnoszące się do systemów samochodowych, części i odrębnych urządzeń technicznych stosuje się do dyrektywy 71/320/EWG.
(2) Uznano za zbędne stosowanie wymagań dotyczących zatwierdzenia pozarynkowych wymiennych zestawów okładzin hamulcowych, do zestawów użytych do zatwierdzenia systemu hamulcowego, o ile takie zestawy mogą zostać zidentyfikowane, zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
(3) Niezbędne jest wyjaśnienie zastosowania dyrektywy 71/320/EWG do pozarynkowych wymiennych zestawów okładzin hamulcowych ze względu na ich oznakowanie i opakowanie. Należy dokonać rozróżnienia między tymi wymiennymi zestawami okładzin hamulcowych, które są identyczne z wyposażeniem oryginalnym, dostarczonym do określonych pojazdów, i tymi, które nie są.
(4) Należy zmienić odpowiednio dyrektywę 71/320/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, IX i XV do dyrektywy 71/320/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. Państwa Członkowskie z przyczyn odnoszących się do systemów hamulcowych pojazdów nie zakazują sprzedaży lub wprowadzenia do serwisu wymiennych okładzin hamulcowych, jeżeli wymienne okładziny hamulcowe są zgodne z wymaganiami dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Z mocą od dnia 1 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie mogą z przyczyn odnoszących się do systemów hamulcowych pojazdów zakazać sprzedaży lub wprowadzania do serwisu wymiennych okładzin hamulcowych, jeżeli wymienne okładziny hamulcowe nie spełniają wymagań dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Pomimo przepisu ust. 1 w celu wymiany części Państwa Członkowskie zezwalają na sprzedaż lub wprowadzenie do serwisu wymiennych okładzin hamulcowych, przeznaczonych do zamontowania w typach pojazdów, dla których udzielono homologacji przed wejściem w życie dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej dyrektywą 98/12/WE, oraz pod warunkiem że takie wymienne okładziny hamulcowe odpowiadają przepisom poprzedniej wersji dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej dyrektywą 98/12/WE, która miała zastosowanie w czasie wprowadzenia tych pojazdów do serwisu.
W żadnym przypadku okładziny nie mogą zawierać azbestu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2002/79/WE
z dnia 2 października 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/71/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/76/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/71/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/76/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki do dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG składają się z wykazów pozostałości pestycydów i ich najwyższych dopuszczalnych poziomów.
(2) Po ponownym zbadaniu dostępnych danych uznano, że istnieją dostateczne dane pozwalające na ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (NDPP) niektórych pestycydów, to jest abamektyny, azocyklotyny, bioresmetryny, bifentryny, bitertanolu, bromopropylatu, klofentezyny, cyromazyny, cyheksatyny, fenpropimorfu, flucytrynatu, heksakonazolu, metakryfosu, mychlobutanilu, penkonazolu, prochlorazu, profenofosu, resmetryny, tridemorfu, triadimefonu i triadimenolu.
(3) Obecność pozostałości pestycydów w żywności pochodzenia zwierzęcego może być skutkiem praktyk stosowanych w rolnictwie.
Konieczne jest uwzględnienie odpowiednich danych, których źródłem jest zarówno dozwolone stosowanie pestycydów, jak i prowadzone pod nadzorem próby oraz badania dotyczące karmienia zwierząt.
(4) Przeanalizowano dostępne informacje.
W odniesieniu do wielu połączeń pestycydów z produktami rolnymi posiadane dane pozwalają na obliczenie najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDPP) danego pestycydu, który można uznać za bezpieczny dla ludzkiego zdrowia.
W przypadku gdy obliczony poziom przewyższa niższy próg oznaczenia analitycznego, najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości należy ustalić na obliczonym poziomie.
W odniesieniu do niektórych zestawień dostępne informacje są niewystarczające i w takich przypadkach należy ustalić najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości na poziomie niższego progu oznaczenia analitycznego.
W odniesieniu do innych pozycji posiadane informacje są wystarczające, lecz wskazują, że ustalenie najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości powyżej niższego progu oznaczenia analitycznego może powodować niedopuszczalne, ostre lub przewlekłe narażenie konsumentów na działanie pozostałości.
W takich przypadkach najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości należy ustalić na niższym progu oznaczenia analitycznego.
(5) Długotrwałe narażenie, jak również ostre narażenie konsumentów na te pestycydy zostało ocenione i obliczone zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [7].
Dla abamektyny maksymalny limit pozostałości ustanowiono zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1752/2002 [9], w związku ze stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających tę samą substancję w leczeniu gatunków zwierząt wykorzystywanych do produkcji żywności (rozporządzenie Komisji (WE) nr 3425/93) [10].
Zastosowania te oraz obliczenie dopuszczalnego spożycia dziennego, przedstawione przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, na których oparto te maksymalne limity pozostałości, zostały wzięte pod uwagę.
Wnioskuje się, że najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości proponowany w niniejszej dyrektywie nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego ani do ostrych efektów toksycznych.
(6) W celu zapewnienia konsumentowi odpowiedniej ochrony przed narażeniem na pozostałości w produktach bądź na powierzchni produktów, które nie zostały dopuszczone do obrotu, rozsądne jest określenie tymczasowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości w oparciu o niższy próg oznaczenia analitycznego w odniesieniu do wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(7) W związku z tym należy wprowadzić zmiany do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(8) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu przeprowadzone zostały konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty w sprawie poziomów proponowanych w niniejszej dyrektywie, ich uwagi zostały rozważone.
(9) Uwzględniono opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów roślinnych środków spożywczych, wobec których stosowano środki ochrony roślin [11].
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycję odnoszącą się do "bromopropylatu".
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla abamektyny, azocyklotyny i cyheksatyny, bifentryny, bitertanolu, bromopropylatu, klofentezyny, cyromazyny, fenpropimorfu, flucytrynatu, heksakonazolu, metakryfosu, mychlobutanilu, penkonazolu, prochlorazu, profenofosu, resmetryny i bioresmetryny, tridemorfu, triadimefonu i triadimenolu wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla abamektyny, bifentryny, bitertanolu, bromopropylatu, cyromazyny, flucytrynatu, metakryfosu penkonazolu, prochlorazu, profenofosu, resmetryny i bioresmetryny, tridemorfu, triadimefonu i triadimenolu, wymienionych w załączniku II do niniejszej dyrektywy;
b) w części B dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla azocyklotyny i cyheksatyny, fenpropimorfu, klofentezyny i mychlobutanilu, wymienione w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla abamektyny, azocyklotyny i cyheksatyny, bifentryny, bitertanolu, bromopropylatu, klofentezyny, cyromazyny, fenpropimorfu, flucytrynatu, heksakonazolu, metakryfosu, mychlobutanilu, penkonazolu, prochlorazu, profenofosu, resmetryny i bioresmetryny, tridemorfu, triadimefonu i triadimenolu, wymienionych w załączniku IV do niniejszej dyrektywy;
b) najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów dla etionu w herbacie zmienia się na 3 mg/kg.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 4 lit. b) niniejszej dyrektywy do 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy ze skutkiem od 1 stycznia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1, 2 i 3 oraz art. 4 lit. a) do 31 maja 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy ze skutkiem od 1 sierpnia 2003 r.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/80/WE
z dnia 3 października 2002 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/220/EWG odnoszącą się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/116/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/100/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/220/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Dyrektywa 70/220/EWG wprowadziła metodę sprawdzania zgodności pojazdów dopuszczonych do ruchu.
Należy określić typ danych, które producent powinien zebrać i przedłożyć jako podstawę do badania przez organ udzielający homologacji typu czy pojazd jest zgodny z wymaganiami dyrektywy 70/220/EWG, w wymaganym okresie ważności.
Należy uzupełnić definicję pojazdu, który można uznać za źródło nadmiernych emisji zanieczyszczeń, w przypadku gdy reprezentatywna próbka pojazdów danego typu zostaje poddana testom i analizie statystycznej w celu potwierdzenia poziomu emisji zanieczyszczeń wymienionego typu.
(3) Należy wprowadzić środki techniczne dla homologacji typu wymiennych konwerterów katalitycznych jako odrębnych jednostek technicznych, w celu zagwarantowania zarówno ich poziomu emisji zanieczyszczeń jak i, w odpowiednim przypadku, ich zgodności z systemem OBD pojazdu, dla którego są zaprojektowane.
Należy wprowadzić środki wspomagające wdrożenie tego w Państwach Członkowskich, poprzez oznakowanie zarówno wymiennych konwerterów katalitycznych jak i oryginalnych konwerterów katalitycznych oraz ich opakowania.
Ponadto, należy również wprowadzić żądanie dodatkowych informacji, które mają być załączone do wymiennych konwerterów katalitycznych, które zostały wyprodukowane i wprowadzone do sprzedaży we Wspólnocie przed wprowadzeniem niniejszej dyrektywy.
(4) Dyrektywa 70/220/EWG wprowadziła przepisy dla systemów OBD.
W celu zagwarantowania, że rozwój części wymiennych, które są niezbędne dla właściwego funkcjonowania systemu OBD, nie jest ograniczony przez niedostępność istotnych informacji dotyczących systemu OBD, należy wprowadzić przepisy wymagające, aby producent pojazdu udostępniał odpowiednie informacje organom udzielającym homologacji typu.
(5) Wymagania techniczne związane ze strategiami wskazywania wadliwego funkcjonowania są objaśnione w taki sposób, że za wadliwe funkcjonowanie uznaje się przekroczenie progów systemu OBD lub brak możliwości spełnienia podstawowych wymagań niniejszej dyrektywy dotyczących monitorowania systemu OBD przez dany system OBD.
(6) Należy również wprowadzić szczególne zmiany do obsługi informacji o systemie OBD w celu osobnego traktowania pojazdu z zasilaniem benzyną lub gazem.
(7) Z powodu krótkiego czasu pozostałego do dnia 1 stycznia 2003 r., z którym nowe typy pojazdów zasilanych gazem powinny zostać wyposażone w system OBD należy zezwolić na homologację typu pojazdów zasilanych gazem, które zawierają ograniczoną liczbę małych nieprawidłowości mogących wystąpić w lub przed terminem homologacji typu.
Organ udzielający homologacji typu może także rozszerzyć świadectwo homologacji typu na pojazdy, które uzyskały już homologację typu, w przypadkach gdy nieprawidłowości w systemie OBD są wykrywane w pojazdach dopuszczonych do ruchu.
Takie rozszerzenia nie powinny być wydawane, gdy występuje całkowity brak zdolności monitorowania.
Należy określić termin, w którym nieprawidłowości dopuszczone przez organ udzielający homologacji typu muszą zostać naprawione w pojazdach, które zostaną wyprodukowane w przyszłości.
(8) Należy uaktualnić dyrektywę 70/220/EWG w celu uwzględnienia postępu technicznego, w szczególności nowych definicji bardziej znormalizowanych kodów błędów diagnostycznych, bardziej specyficznych dla producenta kodów błędów diagnostycznych oraz nowych kodów szesnastkowych jak również normy ISO 15031-6 oraz normy SAE J2012, które zostały uaktualnione.
(9) Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG [5], zmieniona dyrektywą Komisji 2000/71/WE [6], wymaga, aby benzyna i oleje napędowe sprzedawane na terenie Wspólnoty posiadały od dnia 1 stycznia 2005 r. maksymalną zawartość siarki wynoszącą 50 mg/kg (cząsteczek na milion).
Paliwa wzorcowe wykorzystywane do badania homologacyjnego pojazdów pod kątem ograniczeń emisji zanieczyszczeń obowiązujących od roku 2005 powinny zostać zdefiniowane ponownie w celu lepszego oznaczenia, gdzie stosowne, zawartości siarki, węglowodorów aromatycznych i tlenu w benzynie i olejach napędowych, które powinny być dostępne na rynku od roku 2005 i wykorzystywane przez pojazdy posiadające zaawansowane systemy kontroli emisji zanieczyszczeń lub technologię silnika z "bezpośrednim wtryskiem benzyny".
(10) Dlatego też dyrektywa 70/220/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Artykuł 1 dyrektywy 70/220/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pojazd" oznacza każdy pojazd jak określono w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG;
b) "pojazd zasilany gazem płynnym lub ziemnym" oznacza pojazd wyposażony w specjalną aparaturę do wykorzystywania gazu płynnego lub gazu ziemnego w jego systemie napędowym.
Taki pojazd zasilany gazem płynnym lub ziemnym może być zaprojektowany i zbudowany jako pojazd jednopaliwowy lub pojazd dwupaliwowy;
c) "pojazd jednopaliwowy" oznacza pojazd, który jest zaprojektowany przede wszystkim do stałego zasilania gazem płynnym lub ziemnym, ale może również posiadać układ benzynowy do celów awaryjnych lub do uruchamiania w przypadku gdy zbiornik na benzynę nie mieści więcej niż 15 litrów benzyny;
d) pojazd dwupaliwowy "oznacza pojazd, który może funkcjonować czasowo przy zasilaniu benzyną i również czasowo przy zasilaniu gazem płynnym lub ziemnym""
.
2.
W załączniku I, II, III, IX, IXa), X, XI i XIII wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., jeżeli pojazdy spełniają wymagania dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; lub
b) nie odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu; lub
c) nie zakazują rejestrowania, sprzedaży ani dopuszczenia do ruchu pojazdów, zgodnie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG.
2.
Jeżeli nowy typ pojazdu nie odpowiada przepisom dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., Państwa Członkowskie nie udzielają już:
a) homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; lub
b) krajowej homologacji typu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nadal udzielać homologacji typu określonej w akapicie pierwszym, gdy stosuje się art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
3.
Jeżeli pojazdy nie odpowiadają przepisom dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, za nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; oraz
b) odmawiają rejestracji, sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy ważne świadectwo zgodności na podstawie dyrektywy 70/156/EWG, z wyjątkiem przypadków powoływania przepisów art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4. ust. 3 stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r. do:
a) pojazdów kategorii M z wyjątkiem pojazdów, których masa maksymalna przekracza 2500 kg; oraz
b) pojazdów kategorii N1 klasy I.
Ustęp 3 stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r. wobec:
a) pojazdów kategorii N1 klas II i III, jak określono w tabeli w ppkt 5.3.1.4. załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG; oraz
b) pojazdów kategorii M, których masa maksymalna przekracza 2500 kg.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do nowych wymiennych konwerterów katalitycznych, przeznaczone do zainstalowania w pojazdach homologowanych zgodnie z dyrektywą 70/220/EWG, zmienioną niniejsza dyrektywą, z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., Państwa Członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; lub
b) nie zakazują ich sprzedaży lub instalowania w pojeździe.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., Państwa Członkowskie nie udzielają już homologacji typu WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG dla nowego wymiennego konwertera katalitycznego, jeżeli nie posiada on homologacji typu zgodnie z dyrektywą 70/220/EWG zmienioną niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie nadal zezwalają na sprzedaż i instalowanie nowych wymiennych konwerterów katalitycznych, którym udzielono homologacji typu, jako oddzielnemu zespołowi technicznemu, przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, dla pojazdów dopuszczonych do ruchu.
Artykuł 4
Przed dniem 1 lipca 2005 r. producenci podejmą kroki w celu dostarczenia bezpośrednio punktowi sprzedaży lub dowolnemu dystrybutorowi dodatkowych informacji obejmujących wszystkie nowe wymienne konwertery katalityczne wprowadzone do sprzedaży w UE przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jeżeli nie spełniają one wymagań określonych w dyrektywie Komisji 98/77/WE [7].
Dodatkowe informacje określone w akapicie pierwszym spełniają warunki ustanowione w pkt 7 załącznika XIII do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy przepisy określone w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, ze szczególnym uwzględnieniem zgodności pojazdów dopuszczonych do ruchu, stosuje się do wszystkich pojazdów posiadających homologację typu zgodnie z wymaganiami dyrektywy 70/220/EWG zmienionej dyrektywą 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) lub kolejnymi zmieniającymi dyrektywami.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 31 maja 2003 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia 1 czerwca 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2002/81/WE
z dnia 10 października 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flumioksazyny jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/64/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 2 maja 1994 r.
Francja otrzymała od Sumitomo SA wniosek o włączenie substancji czynnej flumioksazyny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 97/631/WE [3] z dnia 12 września 1997 r. stwierdzono, iż dokumentacja jest "kompletna" w rozumieniu, że należy uważać ją za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Wpływ przedmiotowej substancji czynnej na zdrowie ludzi oraz środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawcę.
W dniu 20 stycznia 1998 r.
Państwo Członkowskie wyznaczone do roli sprawozdawcy przedłożyło Komisji projekt sprawozdania z oceny dotyczącego substancji.
(3) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 28 czerwca 2002 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję, dotyczącego flumioksazyny.
(4) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu zostały przedłożone także Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet został poproszony o przedstawienie uwag do Protokołów z testów, zastosowanych w badaniach wyższego rzędu celem oceny skutków wywieranych przez daną substancję czynną na rośliny wodne i dżdżownice oraz na skutki rozwojowe zaobserwowane w badaniach zwierząt.
Komitet w swojej opinii [4] stwierdził, że dostępne badanie wyższego rzędu w zakresie roślin wodnych jest niewystarczające do pełnej oceny wzajemnych zależności między wystawieniem na działanie danej substancji czynnej a skutkiem.
Badania odnośnie do dżdżownic i badania odnośnie do rozwojowej toksyczności zostały uznane za wystarczające i odpowiednie do uzasadnienia ocen ryzyka.
Stwierdzenia Komitetu Naukowego zostały wzięte pod uwagę podczas tworzenia niniejszej dyrektywy i stosownego sprawozdania kontrolnego.
Skorygowana ocena ryzyka w odniesieniu do roślin wodnych została dokonana na podstawie dostępnego badania standardowego.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(6) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych, lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(7) Po włączeniu przyznany zostanie rozsądny okres czasu, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających flumioksazynę, w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń, oraz, najpóźniej do końca wymienionego okresu, przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub wycofać, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(8) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie udostępnią sprawozdanie kontrolne dotyczące flumioksazyny, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępnią to sprawozdanie na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 2003 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający flumioksazynę, w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności zmienią lub wycofają zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG do dnia 30 czerwca 2003 r.
2.
W odniesieniu do każdego posiadającego zezwolenie środka ochrony roślin zawierającego flumioksazynę, zarówno jako jedyną substancję czynną, jak też jako jedną z wielu substancji czynnych, które wymienione są w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, do dnia 1 stycznia 2003 r., Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny produktu, zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III.
Na podstawie przedmiotowej oceny, Państwa Członkowskie ustalą, czy produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r. zmienią lub wycofają zezwolenie na każdy taki środek ochrony roślin.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/82/WE
z dnia 15 października 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą 94/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/5/WE [4], wymienia substancje, które można stosować jako dodatki do środków spożywczych, inne niż barwniki i substancje słodzące.
(2) Dyrektywa Komisji 96/77/WE [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/30/WE [6] określa kryteria czystości dla dodatków innych niż barwniki i substancje słodzące wymienione w dyrektywie 95/2/WE.
(3) Koniecznym jest dostosowanie do postępu technicznego istniejących kryteriów czystości wymienionych w dyrektywie 96/77/WE i uchwalenie nowych kryteriów czystości dla dodatków do środków spożywczych, w odniesieniu do których były one niestosowne.
(4) Koniecznym jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych w zakresie dodatków wymienionych w Kodeksie Żywnościowym, opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).
(5) W związku z powyższym, należy odpowiednio zmienić dyrektywę 96/77/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/77/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 sierpnia 2003 r. oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
dotycząca ubezpieczeń na życie
PARLAMENT EUROPEJSKI i RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwsza dyrektywa Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [4], druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń na życie, ustanawiająca przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług i zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG [5] oraz dyrektywę Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) [6], były zmieniane kilkakrotnie w znacznym stopniu.
Z uwagi na to, że mają zostać wprowadzone dalsze zmiany, dyrektywy powinny zostać przepracowane w celu zachowania jasności.
(2) W celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie ubezpieczeń na życie istotne jest wyeliminowanie niektórych rozbieżności, występujących w krajowych prawodawstwach dotyczących nadzoru.
Aby osiągnąć ten cel i tym samym zapewnić właściwą ochronę ubezpieczającym i uprawnionym we wszystkich Państwach Członkowskich, przepisy dotyczące wymaganych gwarancji finansowych zakładów ubezpieczeń na życie powinny zostać skoordynowane.
(3) Konieczne jest dopełnienie rynku wewnętrznego w dziedzinie ubezpieczeń na życie, w zakresie zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług w Państwach Członkowskich, tak aby ułatwić pokrywanie zobowiązań ze zdarzeń ubezpieczeniowych powstałych we Wspólnocie zakładom ubezpieczeń na życie posiadającym siedzibę zarządu na obszarze Wspólnoty oraz umożliwić ubezpieczającym korzystanie z usług nie tylko ubezpieczycieli prowadzących działalność w ich własnym kraju, ale również ubezpieczycieli, których siedziba zarządu znajduje się na obszarze Wspólnoty i którzy prowadzą działalność w innych Państwach Członkowskich.
(4) Na mocy Traktatu zakazana jest jakakolwiek dyskryminacja w odniesieniu do swobody świadczenia usług, wynikająca z faktu, że dany zakład nie posiada siedziby w Państwie Członkowskim, w którym świadczona jest usługa.
Zakaz ten stosuje się do usług świadczonych we Wspólnocie przez zakłady, niezależnie od tego, czy jest tam ich siedziba, przedstawicielstwo czy oddział.
(5) Niniejsza dyrektywa stanowi zatem ważny etap w łączeniu rynków krajowych w rynek zintegrowany i etap ten musi być uzupełniony innymi instrumentami wspólnotowymi w celu umożliwienia ubezpieczającym korzystania z usług każdego ubezpieczyciela posiadającego siedzibę we Wspólnocie i prowadzącego tam działalność na podstawie prawa przedsiębiorczości lub na podstawie swobody świadczenia usług, zapewniając im właściwą ochronę.
(6) Niniejsza dyrektywa kształtuje część prawodawstwa wspólnotowego w zakresie ubezpieczeń na życie, które obejmuje również dyrektywę Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [7].
(7) Przyjęte podejście polega na doprowadzeniu do harmonizacji w zakresie podstawowym, koniecznym i wystarczającym do wzajemnego uznawania zezwoleń oraz systemów kontroli ostrożnościowej, umożliwiającej udzielenie jednolitego zezwolenia ważnego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady sprawowania nadzoru przez Państwo Członkowskie pochodzenia.
(8) W wyniku tego do podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej wymagane jest udzielenie jednolitego urzędowego zezwolenia przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń ma swoją siedzibę zarządu.
Umożliwia ono zakładowi prowadzenie działalności we Wspólnocie na podstawie prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się oddział lub w którym świadczone są usługi, może nie wymagać uzyskania nowego zezwolenia przez zakłady ubezpieczeń, które chcą prowadzić w nim działalność ubezpieczeniową i które otrzymały już zezwolenia w swoim Państwie Członkowskim pochodzenia.
(9) Właściwe władze nie powinny udzielić zezwolenia lub przedłużyć zezwolenia zakładowi ubezpieczeń wówczas, gdy skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych może zostać uniemożliwione przez bliskie powiązania, które istnieją między tym zakładem a innymi osobami fizycznymi lub prawnymi.
Zakłady ubezpieczeń posiadające już zezwolenia muszą również spełniać wymogi właściwych władz w tym zakresie.
(10) Definicja "bliskich powiązań" w niniejszej dyrektywie ustanawia minimalne kryteria i nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu jej w sytuacjach innych niż określonych przez definicję.
(11) Sam fakt nabycia znacznego udziału w kapitale spółki nie stanowi o powstaniu udziału kapitałowego w rozumieniu "bliskich powiązań", jeżeli ten pakiet akcji został nabyty wyłącznie jako lokata tymczasowa, która nie pozwala wywierać wpływu na strukturę lub politykę finansową zakładu ubezpieczeń.
(12) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru ze strony Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby właściwe władze Państw Członkowskich odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku, gdy takie czynniki, jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne faktycznie prowadzonej działalności wyraźnie wskazują, że zakład ubezpieczeń wybrał system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej restrykcyjnych norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym zakład ten prowadzi już lub zamierza prowadzić swoją działalność w większym stopniu.
Zakład ubezpieczeń musi uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym posiada swoją siedzibę zarządu.
Ponadto Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby siedziba zarządu zakładu ubezpieczeń zawsze znajdowała się w jej Państwie Członkowskim pochodzenia oraz że zakład faktycznie prowadzi tam swoją działalność.
(13) Z powodów praktycznych pożądane jest zdefiniowanie świadczenia usług, biorąc pod uwagę zarówno przedsiębiorstwo ubezpieczyciela, jak i miejsce, gdzie zobowiązanie ma być pokryte.
Dlatego należy zdefiniować również zobowiązanie.
Ponadto pożądane jest rozróżnienie między działalnością prowadzoną w znaczeniu przedsiębiorczości i działalnością prowadzoną w znaczeniu swobody świadczenia usług.
(14) Niezbędna jest klasyfikacja według grup ubezpieczeń, aby ustalić, w szczególności, przedmiot działalności będący przedmiotem obowiązkowego zezwolenia.
(15) Niektóre wzajemne powiązania, które z tytułu ich sytuacji prawnej spełniają wymogi odnośnie do bezpieczeństwa oraz innych określonych gwarancji finansowych, powinny zostać wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Niektóre organizacje, których działalność obejmuje tylko bardzo wąski sektor i jest ograniczona umową spółki, powinny również zostać wyłączone.
(16) Ubezpieczenie na życie jest przedmiotem urzędowego zezwolenia i sprawowania nadzoru w każdym Państwie Członkowskim. Warunki udzielenia lub cofnięcia zezwolenia powinny zostać określone.
Należy ustanowić przepis pozwalający na odwoływanie się do sądów w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcia.
(17) Pożądane jest wyjaśnienie kompetencji i środków nadzoru powierzonych właściwym organom.
Pożądane jest również ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących podejmowania, prowadzenia i nadzoru działalności w zakresie swobody świadczenia usług.
(18) Właściwe władze Państw Członkowskich pochodzenia powinny być odpowiedzialne za monitorowanie kondycji finansowej zakładów ubezpieczeń, uwzględniając stopień ich wypłacalności, tworzenie odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz pokrycie tych rezerw poprzez aktywa dopasowane.
(19) Właściwe jest, aby zapewnić możliwość wymiany informacji między właściwymi władzami i innymi władzami lub organami, które z tytułu swojej funkcji przyczyniają się do wzmacniania stabilności systemu finansowego. w celu zachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji lista adresatów musi pozostawać ściśle ograniczona.
(20) Niektóre zachowania, takie jak nadużycia finansowe oraz przestępstwa popełnione w związku z wykorzystaniem poufnych informacji, mogą wpłynąć na stabilność systemu finansowego, w tym również na jego integralność, nawet wówczas, gdy zachowania te dotyczą przedsiębiorstw innych niż zakłady ubezpieczeń.
(21) Konieczne jest określenie warunków, na jakich wyżej wspomniana wymiana informacji będzie dozwolona.
(22) Gdy zostało ustalone, że informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, mogą one, tam gdzie jest to stosowne, uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.
(23) Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy dotyczące wymiany informacji z państwami trzecimi, pod warunkiem że ujawnione informacje korzystają z właściwych gwarancji tajemnicy zawodowej.
(24) Do celów wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń oraz ochrony klientów zakładów ubezpieczeń należy zastrzec, że biegły rewident musi być zobowiązany do niezwłocznego powiadomienia właściwych władz w każdym przypadku przewidzianym niniejszą dyrektywą, gdy w trakcie wykonywania swoich zadań wejdzie w posiadanie informacji dotyczących pewnych faktów, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń lub dla funkcjonowania służb administracyjnych i księgowych zakładu ubezpieczeń.
(25) Uwzględniając określony cel, pożądane jest, aby Państwa Członkowskie postanowiły, że taki obowiązek powinien dotyczyć wszystkich okoliczności, kiedy biegły rewident odkrywa takie fakty w trakcie wykonywania swoich zadań w przedsiębiorstwie posiadającym bliskie powiązania z zakładem ubezpieczeń.
(26) Obowiązek biegłych rewidentów, aby w stosownych przypadkach powiadomić właściwe władze o niektórych faktach i decyzjach dotyczących zakładów ubezpieczeń, stwierdzonych podczas wykonywania zadań w przedsiębiorstwie innym niż zakład ubezpieczeń, nie zmienia charakteru ich zadań w takim przedsiębiorstwie, ani też wymaganego sposobu wykonywania tych zadań.
(27) Wykonywanie operacji zarządzania grupowymi funduszami emerytalnymi nie może w żadnym przypadku wywierać wpływu na kompetencje przyznane właściwym władzom w odniesieniu do podmiotów posiadających aktywa, dzięki którym możliwe jest zarządzanie.
(28) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy określają minimalne normy.
Państwo Członkowskie pochodzenia, poprzez właściwe władze, może ustanowić bardziej rygorystyczne zasady w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenia.
(29) Właściwe władze Państw Członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji takie środki nadzoru, jakie są niezbędne do zapewnienia prawidłowego prowadzenia działalności przez zakłady ubezpieczeń w całej Wspólnocie, niezależnie, czy prowadzona jest na podstawie prawa przedsiębiorczości czy swobody świadczenia usług. w szczególności muszą być w stanie wprowadzić właściwe środki zabezpieczające lub nałożyć sankcje mające na celu zapobieganie nieprawidłowościom i naruszeniom przepisów w sprawie nadzoru nad ubezpieczeniami.
(30) Przepisy dotyczące przeniesienia portfela powinny zawierać przepisy szczególne dotyczące przesunięcia do innego zakładu portfela umów zawartych w ramach swobody świadczenia usług.
(31) Przepisy dotyczące przeniesienia portfela muszą być zgodne z obowiązkiem uzyskania jednolitego zezwolenia przewidzianego w niniejszej dyrektywie.
(32) Zakładom utworzonym po dacie określonej w art. 18 ust. 3 nie powinno się udzielać zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń na życie i równocześnie i w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość udzielania zezwoleń na dalszą działalność zakładom ubezpieczeń, które w określonym terminie określonym w art. 18 ust. 3 prowadziły działalność w zakresie ubezpieczeń na życie i w zakresie innym niż ubezpieczenia na życie, pod warunkiem że przyjęte jest oddzielne zarządzanie takimi działalnościami, tak aby interesy odpowiednio ubezpieczających na życie i ubezpieczających innych niż ubezpieczających na życie były zabezpieczone, a minimalne zobowiązania finansowe w odniesieniu do jednego rodzaju działalności nie były pokrywane ze środków działalności drugiego rodzaju.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość nałożenia na działające już na ich terytorium zakłady ubezpieczeń, które prowadzą działalność równocześnie w zakresie ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, wymogu zaprzestania tych praktyk.
Ponadto wyspecjalizowane zakłady ubezpieczeń powinny stanowić przedmiot specjalnego nadzoru w przypadku, gdy zakłady ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia należy do tej samej grupy finansowej co zakład ubezpieczeń na życie.
(33) Żadne przepisy niniejszej dyrektywy nie wykluczają możliwości podziału mieszanego zakładu na dwa zakłady, jednego działającego w dziedzinie ubezpieczeń na życie, drugiego działającego w dziedzinie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie.
Aby umożliwić taki podział na najlepszych możliwych warunkach, pożądane jest zezwolenie Państwom Członkowskim, zgodnie z regułami wspólnotowego prawa konkurencji, stworzenia odpowiednich regulacji podatkowych, w szczególności dotyczących zysków kapitałowych, jakie mogą wyniknąć z takiego podziału.
(34) Te Państwa Członkowskie, które chcą takiego rozwiązania, powinny być w stanie udzielać takie same zezwolenia zakładom ubezpieczeń według grup określonych w załączniku i i rodzajów działalności ubezpieczeniowej określonej w grupach 1 i 2 w Załączniku do pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [8].
Możliwość taka jednakże może zostać uzależniona od spełnienia pewnych warunków w odniesieniu do zgodności z regułami rachunkowości i zasadami dotyczącymi likwidacji.
(35) Z punktu widzenia ochrony ubezpieczonych na życie niezbędne jest utworzenie odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w każdym zakładzie ubezpieczeń.
Obliczenie takich rezerw opiera się w zasadniczej części na zasadach aktuarialnych.
Zasady te powinny zostać skoordynowane w celu uproszczenia wzajemnego uznawania zasad nadzoru ostrożnościowego mających zastosowanie w różnych Państwach Członkowskich.
(36) Pożądane jest, w interesie ostrożności, ustanowienie poziomu minimalnej koordynacji zasad ograniczających oprocentowanie wykorzystywane podczas obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Do celów takiego ograniczenia, jako że istniejące metody są prawidłowe, ostrożnościowe i równoważne, właściwe wydaje się pozostawienie Państwom Członkowskim swobodnego wyboru metody, jaka zostanie wykorzystana.
(37) Aby umożliwić wzajemne uznawanie zasad Państw Członkowskich, muszą zostać skoordynowane zasady regulujące obliczanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz zasady regulujące rozmieszczenie, umiejscowienie i dopasowanie aktywów wykorzystywanych do pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Taka koordynacja musi uwzględniać liberalizację przepływu kapitału przewidzianego w art. 56 Traktatu oraz postęp Wspólnoty w kierunku urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej.
(38) Państwo Członkowskie pochodzenia nie może jednak wymagać od zakładów ubezpieczeń lokowania aktywów przeznaczonych na pokrycie ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w szczególne kategorie aktywów, ponieważ wymóg taki byłyby niezgodny z liberalizacją przepływów kapitału, przewidzianą w art. 56 Traktatu.
(39) Niezbędne jest, poza rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi, włącznie z rezerwami matematycznymi, w odpowiedniej kwocie gwarantującej zaciągnięte zobowiązania, aby zakłady ubezpieczeń posiadały rezerwę dodatkową, określoną mianem marginesu wypłacalności, reprezentowaną przez aktywa dowolne oraz, za zgodą właściwych władz, przez inne aktywa implicytywne, które powinny spełniać rolę bufora dla niekorzystnych wahań w sektorze.
Wymóg ten jest ważnym elementem nadzoru ostrożnościowego mającego na celu ochronę osób ubezpieczonych i ubezpieczających.
Aby zapewnić, że wymogi nałożone w tym celu zostały ustalone według obiektywnych kryteriów, według których zakłady ubezpieczeń tej samej wielkości będą traktowane na zasadzie równości w odniesieniu do konkurencji, pożądane jest zastrzeżenie, że margines wypłacalności uwzględnia wszystkie zobowiązania zakładu ubezpieczeń oraz charakter i wagę ryzyka, wynikającego z różnego rodzaju działalności objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
Margines ten powinien być zatem różny w zależności od tego, czy ryzyka dotyczą lokat, śmierci czy jedynie zarządzania.
Powinien on być ustalany pod kątem wielkości rezerw matematycznych, funduszu ryzyka przyjętego przez zakład, zbioru składek lub wkładów, samych rezerw lub aktywów tontyn.
(40) Dyrektywa 92/96/EWG przewiduje tymczasową definicję rynku regulowanego do czasu przyjęcia dyrektywy w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych, która zharmonizuje to pojęcie na poziomie wspólnotowym.
Dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [9] podaje definicję rynku regulowanego, mimo że wyłącza ona z jego zakresu działalność w zakresie ubezpieczeń na życie.
Właściwe jest zastosowanie pojęcia rynku regulowanego także w stosunku do działalności w zakresie ubezpieczeń na życie.
(41) Wykaz pozycji, które mogą składać się na margines wypłacalności wymagany przez niniejszą dyrektywę, uwzględnia nowe instrumenty finansowe oraz udogodnienia przyznane innym instytucjom finansowym do celów utworzenia ich funduszów własnych; w świetle rozwoju sytuacji rynkowej zawierania umów reasekuracyjnych przez pierwotnych ubezpieczycieli istnieje potrzeba upoważnienia właściwych władz do zmniejszania w pewnych okolicznościach ograniczenia wymogów marginesu wypłacalności. w celu poprawienia jakości marginesu wypłacalności możliwość zawarcia przyszłych zysków w dostępnym marginesie wypłacalności powinna zostać ograniczona i uzależniona od spełnienia warunków oraz powinna w każdym przypadku przestać być stosowana po 2009 r.
(42) Niezbędny jest wymóg utworzenia funduszu gwarancyjnego, którego wielkość i struktura stanowiłyby gwarancję, że w chwili powstania zakłady posiadają odpowiednie środki oraz że w trakcie prowadzenia działalności margines wypłacalności w żadnym wypadku nie spadnie poniżej minimum bezpieczeństwa.
Całość lub określona część funduszu gwarancyjnego musi się składać z określonych pozycji aktywów.
(43) Aby uniknąć w przyszłości znacznych i gwałtownych podwyżek w wielkości minimalnej funduszu gwarancyjnego, należy ustanowić mechanizm uwzględniający jego podwyższanie zgodnie z europejskim wskaźnikiem cen konsumpcyjnych.
Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić minimalne normy dla wymogów marginesu wypłacalności, a Państwa Członkowskie pochodzenia powinny móc ustanowić bardziej restrykcyjne przepisy dla zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenia od ich własnych właściwych organów.
(44) Przepisy obowiązujące w Państwach Członkowskich dotyczące prawa o zobowiązaniach umownych stosowane do działalności określonych w niniejszej dyrektywie różnią się.
Harmonizacja prawodawstw dotyczących zobowiązań umownych w zakresie ubezpieczeń nie jest podstawowym warunkiem urzeczywistnienia rynku wewnętrznego w dziedzinie ubezpieczeń.
Możliwość Państw Członkowskich do narzucania stosowania ich prawa do umów ubezpieczenia obejmujących zobowiązania na ich terytorium może zapewnić właściwe środki bezpieczeństwa dla ubezpieczających.
Wolność wyboru, jako prawo właściwe dla umowy, prawo inne niż prawo Państwa zobowiązania może być zastosowane w niektórych przypadkach, zgodnie z zasadami uwzględniającymi szczególne okoliczności.
(45) W przypadku umów ubezpieczenia na życie ubezpieczający powinien mieć możliwość unieważnienia umowy w terminie 14-30 dni.
(46) W ramach rynku wewnętrznego, w interesie ubezpieczającego jest posiadanie dostępu do możliwie najszerszej grupy produktów ubezpieczeniowych dostępnych we Wspólnocie, tak aby mógł on wybrać produkt najlepiej odpowiadający jego potrzebom.
Do Państwa Członkowskiego zobowiązania należy zapewnienie, że na jego terytorium nie ma żadnych przeszkód dla obrotu produktów ubezpieczenia, których sprzedaż jest oferowana w całej Wspólnocie, tak długo jak nie stoją one w sprzeczności z przepisami prawa chroniącymi ogólne dobro, obowiązującymi w Państwie Członkowskim zobowiązania oraz o tyle, o ile ogólne dobro nie jest zabezpieczone zasadami Państwa Członkowskiego pochodzenia, pod warunkiem że takie przepisy muszą być stosowane bez jakiejkolwiek dyskryminacji, do wszystkich zakładów działających w tym Państwie Członkowskim, oraz że są obiektywnie niezbędne w stosunku do wykonywanej działalności.
(47) Państwa Członkowskie zgodnie z prawem przedsiębiorczości lub swobodą świadczenia usług powinny zapewnić na swoim terytorium, że wykorzystane produkty ubezpieczenia i dokumentacja wymagana do pokrycia zobowiązania zgodne są ze stosowanymi szczególnymi przepisami prawa chroniącymi ogólne dobro.
Systemy nadzoru, jakie będą zastosowane, muszą spełniać wymogi rynku wewnętrznego, lecz ich zastosowanie nie może stanowić pierwotnego warunku prowadzenia działalności ubezpieczeniowej.
Stąd wymogi systemu uprzedniego zatwierdzania warunków ubezpieczeń nie wydają się uzasadnione.
Dlatego istotne jest stworzenie systemów lepiej odpowiadających wymogom rynku wewnętrznego, które pozwolą każdemu Państwu Członkowskiemu zagwarantować ubezpieczającym właściwą ochronę.
(48) Niezbędne jest ustanowienie przepisów zapewniających koordynację między właściwymi władzami Państw Członkowskich oraz tymi władzami i Komisją.
(49) Należy ustanowić przepisy zapewniające wprowadzenie systemu kar, jakie będą nakładane w przypadku, gdy w Państwie Członkowskim, w którym zaciągnięto zobowiązanie, zakład ubezpieczeń nie przestrzega przepisów chroniących ogólne dobro, które mają do niego zastosowanie.
(50) Niezbędne jest zapewnienie odpowiednich środków w przypadkach, kiedy sytuacja finansowa zakładu prowadzi do trudności w pokrywaniu zobowiązań ubezpieczeniowych. w szczególnych sytuacjach zagrożenia praw ubezpieczających istnieje potrzeba upoważnienia właściwych władz do interweniowania na wystarczająco wczesnym etapie, jednakże wykonując swoje uprawnienia, właściwe władze powinny informować zakłady ubezpieczeń o powodach uzasadniających takie działania nadzoru, zgodnie z zasadami prawidłowego zarządzania, z zachowaniem należytych procedur Tak długo, jak taka sytuacja istnieje, właściwe władze nie powinny poświadczać posiadania przez zakład ubezpieczeń wystarczającego marginesu wypłacalności.
(51) Do celów zastosowania zasad aktuarialnych zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwo Członkowskie pochodzenia może wymagać systematycznego powiadamiania o podstawach technicznych stosowanych do obliczenia stawek składek i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, przy czym takie powiadomienie nie obejmuje zgłaszania ogólnych i szczególnych warunków ubezpieczeń oraz stawek stosowanych przez zakład.
(52) Na rynku wewnętrznym ubezpieczeń konsument będzie miał szerszy i bardziej zróżnicowany wybór umów.
Jeżeli chce on w pełni skorzystać z takiej różnorodności oraz większej konkurencyjności, musi mieć dostęp do takich niezbędnych informacji, które umożliwią mu dokonanie wyboru produktu najlepiej odpowiadającego jego potrzebom.
Ten wymóg informacji jest tym bardziej istotny, jako że czas trwania zobowiązań może być bardzo długi.
Przepisy podstawowe muszą dlatego zostać skoordynowane, aby konsument otrzymał jasną i rzetelną informację w sprawie głównych cech charakterystycznych produktów jemu zaproponowanych, jak również dane szczegółowe dotyczące organów, do których mogą kierować wszelkie skargi ubezpieczający, osoby ubezpieczone lub uprawnione.
(53) Zasadniczym środkiem prowadzenia skutecznej działalności w sektorze ubezpieczeń we Wspólnocie jest reklama produktu ubezpieczenia.
Niezbędne jest pozostawienie zakładom ubezpieczeń możliwości stosowania wszystkich normalnych środków reklamy w Państwie Członkowskim oddziału lub świadczenia usług.
Państwa Członkowskie niemniej jednak mogą wymagać zgodności co do formy i treści reklamy z ich przepisami krajowymi, ustanowionymi na podstawie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie reklamy lub przyjętymi przez Państwa Członkowskie z powodu ogólnego dobra.
(54) W ramach rynku wewnętrznego żadne Państwo Członkowskie nie może zakazywać równoczesnego prowadzenia na swoim terytorium działalności ubezpieczeniowej zarówno na podstawie prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług.
(55) Niektóre Państwa Członkowskie nie obciążają transakcji ubezpieczeniowych żadną formą podatków pośrednich, podczas gdy większość z nich stosuje podatki specjalne i inne formy danin.
Struktura i stawki takich podatków i danin różnią się wyraźnie między poszczególnymi Państwami Członkowskimi, w których są stosowane.
Pożądane jest, aby unikać sytuacji, w których istniejące różnice prowadzą do zakłócenia konkurencji w zakresie usług ubezpieczeniowych między Państwami Członkowskimi.
Do czasu przyszłej harmonizacji stosowanie systemów podatkowych oraz innych form danin przyjętych w Państwie Członkowskim, w którym zaciągnięto zobowiązania, może umożliwić wyeliminowanie tego problemu oraz że do Państw Członkowskich należy przyjęcie rozwiązań zapewniających pobieranie tych podatków i danin.
(56) Istotne jest, aby wprowadzić koordynację Wspólnoty w sprawie likwidacji zakładów ubezpieczeń.
Od tej chwili zasadnicze jest zapewnienie, że w przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń, którego system ochronny istniejący w każdym Państwie Członkowskim musi gwarantować równe traktowanie wszystkich wierzycieli ubezpieczyciela, niezależnie od ich przynależności państwowej i sposobu zaciągnięcia zobowiązania.
(57) Skoordynowane zasady dotyczące prowadzenia działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich we Wspólnocie powinny, co do zasady, mieć zastosowanie do wszystkich zakładów działających na rynku oraz, w konsekwencji, również do przedstawicielstw i oddziałów, w przypadku gdy siedziba zarządu zakładu znajduje się poza Wspólnotą. w odniesieniu do metod nadzoru niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy szczególne dotyczące takich przedstawicielstw i oddziałów w następstwie faktu, iż aktywa zakładów, do których należą, znajdują się poza Wspólnotą.
(58) Pożądane jest umożliwienie zawierania porozumień na zasadzie wzajemności z jednym lub wieloma państwami trzecimi, aby dopuścić łagodzenie takich specjalnych warunków, przestrzegając jednak zasady, że takie przedstawicielstwa i oddziały nie powinny uzyskać traktowania korzystniejszego niż zakłady ubezpieczeń Wspólnoty.
(59) Należy ustanowić przepisy wprowadzające elastyczną procedurę, która pozwoli na ocenę, na poziomie Wspólnoty, wzajemności z państwami trzecimi.
Celem takiej procedury nie jest zamykanie dostępu do rynków finansowych Wspólnoty, lecz przeciwnie, zwiększenie liberalizacji globalnych rynków finansowych w innych państwach trzecich, gdyż Wspólnota zamierza pozostawić swoje rynki finansowe otwarte dla reszty świata. w tym celu niniejsza dyrektywa przewiduje procedury negocjacyjne z państwami trzecimi. w ostateczności możliwość podjęcia środków polegających na zawieszeniu nowych wniosków o udzielenie zezwolenia lub ograniczeniu nowych zezwoleń powinna zostać zapewniona zgodnie z procedurą regulacyjną przewidzianą na podstawie art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE [10].
(60) Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić przepisy dotyczące dowodu nieposzlakowanej opinii i dowodu o braku uprzednio ogłoszonej upadłości.
(61) W celu wyjaśnienia systemu prawnego stosowanego do działalności w zakresie ubezpieczeń na życie, objętych niniejszą dyrektywą, niektóre przepisy dyrektyw 79/267/EWG, 90/619/EWG oraz 92/96/EWG powinny zostać dostosowane.
Do tego celu niektóre przepisy dotyczące ustalania marginesu wypłacalności i praw nabytych przez oddziały zakładów ubezpieczeń utworzonych przed dniem 1 lipca 1994 r. powinny zostać zmienione.
Treść programów działalności oddziałów zakładów państw trzecich, jakie będą prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, również powinna zostać zdefiniowana.
(62) Dostosowanie techniczne szczegółowych zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie może być konieczne od czasu do czasu w celu uwzględnienia przyszłego rozwoju sektora ubezpieczeniowego.
Komisja dokona takich dostosowań, jeżeli okażą się one niezbędne, po konsultacji z Komitetem ds. Ubezpieczeń utworzonym dyrektywą Rady 91/675/EWG [11], poprzez wykonanie uprawnień wykonawczych przyznanych jej Traktatem.
Środki te, będące środkami o ogólnym zakresie w rozumieniu art. 2 decyzji 1999/468/WE, powinny zostać wprowadzone za pomocą procedury regulacyjnej przewidzianej w art. 5 tej decyzji.
(63) Na podstawie art. 15 Traktatu należy uwzględnić zakres wysiłku, jakiego muszą dokonać niektóre gospodarki znajdujące się na odmiennym poziomie rozwoju; z tego powodu powinny zostać przyjęte regulacje przejściowe, służące stopniowemu stosowaniu niniejszej dyrektywy w niektórych Państwach Członkowskich.
(64) Dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG przyznały specjalne odstępstwa w odniesieniu do niektórych zakładów istniejących w momencie przyjęcia tych dyrektyw.
Zakłady te następnie zmieniły swoją strukturę.
Dlatego nie potrzebują one dalszego stosowania takiego specjalnego odstępstwa.
(65) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązków Państw Członkowskich dotyczących nieprzekraczalnych terminów transpozycji i zastosowania dyrektyw wymienionych w sekcji B załącznika V,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I DEFINICJE I ZAKRES …
Artykuł 1 Definicje …
Artykuł 2 Zakres …
Artykuł 3 Działania i organy wyłączone …
TYTUŁ II PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI UBEZPIECZENIOWEJ W ZAKRESIE UBEZPIECZEŃ NA ŻYCIE …
Artykuł 4 Zasady udzielania zezwolenia …
Artykuł 5 Zakres udzielonego zezwolenia …
Artykuł 6 Warunki otrzymania zezwolenia …
Artykuł 7 Program działalności …
Artykuł 8 Akcjonariusze i wspólnicy posiadający znaczne pakiety akcji …
Artykuł 9 Odmowa udzielenia zezwolenia …
TYTUŁ III ZASADY REGULUJĄCE DZIAŁALNOŚĆ UBEZPIECZENIOWĄ …
Rozdział 1 Zasady i metody nadzoru finansowego …
Artykuł 10 Właściwe władze i przedmiot nadzoru …
Artykuł 11 Nadzór nad oddziałami utworzonymi w innym Państwie Członkowskim …
Artykuł 12 Zakaz obowiązkowej cesji części zobowiązań objętych ubezpieczeniem …
Artykuł 13 Rachunkowość, informacje ostrożnościowe i statystyczne: kompetencje nadzorcze …
Artykuł 14 Przeniesienie portfela …
Artykuł 15 Znaczne pakiety akcji …
Artykuł 16 Tajemnica zawodowa …
Artykuł 17 Obowiązki biegłych rewidentów …
Artykuł 18 Prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie …
Artykuł 19 Rozdzielenie zarządzania ubezpieczeniami na życie od zarządzania ubezpieczeniami innymi niż ubezpieczenia na życie …
Rozdział 2 Zasady odnoszące się do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i ich przedstawiania …
Artykuł 20 Tworzenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych …
Artykuł 21 Składki dla nowych przedsiębiorstw …
Artykuł 22 Aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe …
Artykuł 23 Kategorie dopuszczalnych aktywów …
Artykuł 24 Zasady różnicowania lokat …
Artykuł 25 Umowy powiązane z przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub indeksem akcji …
Artykuł 26 Zasady dopasowania …
Rozdział 3 Zasady odnoszące się do marginesu wypłacalności oraz do funduszu gwarancyjnego …
Artykuł 27 Dostępny margines wypłacalności …
Artykuł 28 Wymagany margines wypłacalności …
Artykuł 29 Fundusz gwarancyjny …
Artykuł 30 Zmiana wielkości funduszu gwarancyjnego …
Artykuł 31 Aktywa niewykorzystywane do pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych …
Rozdział 4 Prawo o zobowiązaniach umownych i warunki ubezpieczenia …
Artykuł 32 Prawo właściwe …
Artykuł 33 Ogólne dobro …
Artykuł 34 Zasady odnoszące się do warunków ubezpieczenia i stawek składek …
Artykuł 35 Okres unieważnienia …
Artykuł 36 Informacje dla ubezpieczających …
Rozdział 5 Zakłady ubezpieczeń w trudnej sytuacji lub w sytuacji niezgodnej z wymaganiami …
Artykuł 37 Zakłady ubezpieczeniowe w trudnej sytuacji …
Artykuł 38 Finansowy plan naprawczy …
Artykuł 39 Cofnięcie zezwolenia …
TYTUŁ IV PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG …
Artykuł 40 Warunki tworzenia oddziału …
Artykuł 41 Swoboda świadczenia usług: uprzednie powiadomienie Państwa Członkowskiego pochodzenia …
Artykuł 42 Swoboda świadczenia usług: powiadomienie przez Państwo Członkowskie pochodzenia …
Artykuł 43 Swoboda świadczenia usług: zmiany charakteru zobowiązań …
Artykuł 44 Język …
Artykuł 45 Zasady odnoszące się do warunków ubezpieczenia i stawek składek …
Artykuł 46 Zakłady ubezpieczeń nieprzestrzegające przepisów prawa …
Artykuł 47 Reklama …
Artykuł 48 Likwidacja …
Artykuł 49 Informacje statystyczne dotyczące działalności transgranicznej …
Artykuł 50 Podatki od składek …
TYTUŁ V ZASADY DOTYCZĄCE PRZEDSTAWICIELSTW I ODDZIAŁÓW PROWADZĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ WE WSPÓLNOCIE I NALEŻĄCYCH DO ZAKŁADÓW, KTÓRYCH SIEDZIBA ZARZĄDU ZNAJDUJE SIĘ POZA WSPÓLNOTĄ …
Artykuł 51 Zasady i warunki udzielania zezwolenia …
Artykuł 52 Zasady mające zastosowanie do oddziałów zakładów ubezpieczeń państw trzecich …
Artykuł 53 Przeniesienie portfela …
Artykuł 54 Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe …
Artykuł 55 Margines wypłacalności i fundusz gwarancyjny …
Artykuł 56 Udogodnienia dla zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie w więcej niż jednym Państwie Członkowskim …
Artykuł 57 Umowy z państwami trzecimi …
TYTUŁ VI ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZEDSIĘBIORSTW ZALEŻNYCH OD PRZEDSIĘBIORSTW DOMINUJĄCYCH PODLEGAJĄCYCH USTAWODAWSTWU PAŃSTWA TRZECIEGO ORAZ DO NABYWANIA PAKIETÓW AKCJI PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWA DOMINUJĄCE …
Artykuł 58 Informowanie Komisji przez Państwa Członkowskie …
Artykuł 59 Traktowanie wspólnotowych zakładów ubezpieczeń przez państwa trzecie …
TYTUŁ VII PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I INNE PRZEPISY …
Artykuł 60 Odstępstwa i zniesienie środków ograniczających …
Artykuł 61 Dowód nieposzlakowanej opinii …
TYTUŁ VIII PRZEPISY KOŃCOWE …
Artykuł 62 Współpraca między Państwami Członkowskimi i Komisją …
Artykuł 63 Sprawozdania w sprawie rozwoju sytuacji rynkowej w zakresie swobody świadczenia usług …
Artykuł 64 Dostosowanie techniczne …
Artykuł 65 Procedura komitetu …
Artykuł 66 Prawa nabyte przez istniejące oddziały i zakłady ubezpieczeń …
Artykuł 67 Prawo odwołania do sądu …
Artykuł 68 Zmiana kwot wyrażonych w euro …
Artykuł 69 Wprowadzanie w życie nowych przepisów …
Artykuł 70 Informowanie Komisji …
Artykuł 71 Okres przejściowy dla art. 3 ust. 6, art. 27, 28, 29, 30 i 38 …
Artykuł 72 Uchylone dyrektywy i ich korelacja z niniejszą dyrektywą …
Artykuł 73 Wejście w życie …
Artykuł 74 Adresaci …
Załącznik I Grupy ubezpieczeń …
Załącznik II Zasady dopasowania …
Załącznik III Informacje dla ubezpieczających …
Załącznik IV … Załącznik V … Część A Uchylone dyrektywy wraz z ich kolejnymi zmianami (określone w art. 72) …
Część B Termin wprowadzenia w życie (określony w art. 72) …
Załącznik VI Tabela korelacji …
TYTUŁ I
DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zakład ubezpieczeń" oznacza zakład, który otrzymał urzędowe zezwolenie, zgodne z art. 4;
b) "oddział" oznacza przedstawicielstwo lub oddział zakładu ubezpieczeń;
Jakakolwiek trwała obecność zakładu ubezpieczeń na terytorium Państwa Członkowskiego traktowana będzie w taki sam sposób jak przedstawicielstwo lub oddział, nawet jeżeli obecność taka nie przybiera formy oddziału lub przedstawicielstwa, ale składa się zaledwie z biura zarządzanego przez pracowników własnych zakładu lub niezależną osobę ze stałym upoważnieniem do działania na rzecz zakładu, tak jak miałoby to miejsce w przypadku przedstawicielstwa;
c) "przedsiębiorstwo" oznacza siedzibę zarządu, przedstawicielstwo lub oddział zakładu ubezpieczeń;
d) "zobowiązanie" oznacza zobowiązanie wynikające z jednego z rodzajów ubezpieczeń lub operacji określonych w art. 2;
e) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba zarządu zakładu ubezpieczeń pokrywającego zobowiązanie;
f) "Państwo Członkowskie oddziału" oznacza Państwo Członkowskie, w którym mieści się oddział pokrywający zobowiązanie;
g) "Państwo Członkowskie zobowiązania" oznacza Państwo Członkowskie, w którym ubezpieczający ma miejsce stałego pobytu, lub, w przypadku gdy ubezpieczający jest osobą prawną, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jej przedsiębiorstwo, do którego odnosi się umowa;
h) "Państwo Członkowskie świadczenia usług" oznacza Państwo Członkowskie zobowiązania, w przypadku gdy zobowiązanie jest pokrywane przez zakład ubezpieczeń lub oddział znajdujący się w innym Państwie Członkowskim;
i) "kontrola" oznacza związek między przedsiębiorstwem dominującym a przedsiębiorstwem zależnym zgodnie z definicją zawartą w art. 1 dyrektywy Rady 83/349/EWG [12] lub podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną a zakładem;
j) "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie stanowiący 10 % lub więcej kapitału lub dający prawo do 10 % lub więcej głosu lub taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem;
Do celów tej definicji, w kontekście art. 8 i 15 oraz innych poziomów pakietów akcji określonych w art. 15, uwzględnia się prawo głosu, określone w art. 92 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [13];
k) "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza przedsiębiorstwo dominujące w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG;
l) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza przedsiębiorstwo zależne w rozumieniu definicji zawartej art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; każde przedsiębiorstwo zależne zakładu zależnego jest również uważane za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa, będącego ostatecznym przedsiębiorstwem dominującym tych przedsiębiorstw;
m) "rynek regulowany" oznacza:
- w przypadku rynku znajdującego się w Państwie Członkowskim rynek regulowany w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 ust. 13 dyrektywy 93/22/EWG, a
- w przypadku rynku znajdującego się w państwie trzecim rynek finansowy uznawany przez Państwo Członkowskie pochodzenia zakładu ubezpieczeń, spełniający porównywalne wymogi.
Wszelkie instrumenty finansowe stosowane na tym rynku muszą być jakości porównywalnej do jakości instrumentów stosowanych na rynku lub rynkach regulowanych w danym Państwie Członkowskim;
n) "właściwe władze" oznaczają władze krajowe upoważnione na mocy ustawy lub rozporządzenia do nadzorowania zakładów ubezpieczeń;
o) "aktywa dopasowane" oznaczają odzwierciedlenie zobowiązań ubezpieczeniowych, których pokrycie w określonej walucie może być wymagane w postaci aktywów wyrażonych lub zbywalnych w tej samej walucie;
p) "umiejscowienie aktywów" oznacza istnienie aktywów, w postaci ruchomości bądź nieruchomości, w danym Państwie Członkowskim, czego nie należy jednak rozumieć jako wymogu zdeponowania ruchomości lub poddania nieruchomości ograniczeniom, takim jak hipoteki; aktywa stanowiące wierzytelności uważa się za umiejscowione w Państwie Członkowskim, w którym mają zostać zaspokojone;
q) "fundusz ryzyka" oznacza kwotę płatną w przypadku śmierci, pomniejszoną o rezerwę matematyczną odnoszącą się do ryzyka podstawowego;
r) "bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych są powiązane ze sobą przez:
i) udział kapitałowy, który oznacza własność bezpośrednio lub za pomocą kontroli co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa; lub
ii) kontrolę, która oznacza związek między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG lub podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i zakładem; wszelkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa zależnego są również uważane za przedsiębiorstwa zależne przedsiębiorstwa dominującego stojącego na czele tych przedsiębiorstw.
Sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych z jedną i tą samą osobą za pomocą kontroli, również uważa się za bliskie powiązanie tych osób.
2.
W przypadku gdy niniejsza dyrektywa odnosi się do euro, równowartość w walucie krajowej według kursu obowiązującego od dnia 31 grudnia danego roku przyjmuje się wartość ustaloną na ostatni dzień miesiąca października tegoż roku, w którym równowartości euro podane były we wszystkich odpowiednich walutach Wspólnoty.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa dotyczy podejmowania i prowadzenia na własny rachunek działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich przez zakłady ubezpieczeń posiadające lub zamierzające utworzyć siedzibę w Państwie Członkowskim, w jednej z form określonych poniżej:
1) następujące rodzaje ubezpieczeń wynikające z umowy:
a) ubezpieczeń na życie, czyli grupy ubezpieczeń obejmującej w szczególności ubezpieczenie na dożycie określonego wieku, ubezpieczenie na wypadek śmierci, ubezpieczenie na dożycie określonego wieku lub na wypadek śmierci przed osiągnięciem tego wieku, ubezpieczenie na życie, ze zwrotem składki, ubezpieczenia posagowe, ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci;
b) ubezpieczeń rentowych;
c) ubezpieczeń dodatkowych prowadzonych przez zakłady ubezpieczeń na życie, czyli ubezpieczenia w szczególności od następstw nieszczęśliwych wypadków obejmujące niezdolność do podejmowania zatrudnienia, ubezpieczenia od ryzyka śmierci w następstwie wypadku, ubezpieczenia od ryzyka inwalidztwa spowodowanego wypadkiem lub chorobą w przypadku, gdy ubezpieczenia tego rodzaju są udzielane dodatkowo w stosunku do ubezpieczeń na życie;
d) ubezpieczeń istniejących w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie znanych jako "stałych ubezpieczeń zdrowotnych bez prawa anulowania polisy";
2) następujące rodzaje działalności, wynikające z umowy, w takim stopniu, w jakim są one przedmiotem nadzoru władz administracyjnych, odpowiedzialnych za kontrolę ubezpieczeń prywatnych:
a) tontyny, polegających na tworzeniu się stowarzyszeń subskrybentów w celu dokonywania wspólnej kapitalizacji udziałów, a następnie podziału zgromadzonych środków między osoby pozostałe przy życiu lub między osoby uprawnione przez zmarłych;
b) operacje polegające na tworzeniu funduszy amortyzacyjnych, opartych na obliczeniach aktuarialnych, w przypadku których w zamian za uzgodnione uprzednio jednorazowe lub okresowe płatności podejmowane są zobowiązania na określony termin i kwotę;
c) zarządzanie grupowymi funduszami emerytalnymi, czyli operacji polegających, w przypadku zainteresowanych zakładów ubezpieczeń, na zarządzaniu lokatami, w szczególności aktywami stanowiącymi rezerwy instytucji dokonujących wypłat w przypadku śmierci lub dożycia określonego wieku lub w przypadku zaprzestania lub ograniczenia działalności;
d) operacje określone w lit. c), w przypadku gdy towarzyszy im ubezpieczenie zapewniające utrzymanie wartości kapitału, albo wypłatę minimalnych odsetek;
e) operacji przeprowadzanych przez zakłady ubezpieczeń, jak te, określone w rozdziale 1 tytuł 4 księgi IV francuskiego "Code des assurances";
3) operacji mających związek z długością życia człowieka, które są nakazane lub przewidziane w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, kiedy są przeprowadzane lub zarządzane na własne ryzyko przez zakłady ubezpieczeń zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Działania i organy wyłączone
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy:
1) z zastrzeżeniem stosowania art. 2 ust. 1 lit. c) grup określonych w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG;
2) operacji kas oszczędności i instytucji świadczeń wzajemnych, których świadczenia są zróżnicowane w zależności od wielkości posiadanych środków i które wymagają od każdego ze swoich członków wnoszenia wkładów według właściwej, zryczałtowanej stawki;
3) operacji przeprowadzanych przez organizacje niebędące zakładami, określonymi w art. 2, których przedmiotem działalności jest świadczenie na rzecz pracowników najemnych lub osób pracujących na własny rachunek, należących do zakładu lub grupy zakładów, lub do określonej grupy lub grup zawodowych, w przypadku śmierci lub dożycia, bądź też przerwania lub ograniczenia działalności, niezależnie od tego, czy zobowiązania wynikające z takich operacji mają w pełni i przez cały czas pokrycie w rezerwach matematycznych;
4) z zastrzeżeniem stosowania art. 2 ust. 3 ubezpieczeń będących częścią ustawowego systemu ubezpieczeń społecznych;
5) organizacji, które zapewniają świadczenia jedynie na wypadek śmierci, jeżeli wysokość takich świadczeń nie przekracza średnich kosztów pogrzebu jednej osoby lub jeżeli świadczenia zapewniane są w naturze;
6) towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, w przypadku gdy:
- statut towarzystwa zawiera przepisy dotyczące wniesienia dodatkowych wkładów lub zmniejszenia świadczeń bądź żądania pomocy od innych osób, które podjęły się jej udzielenia, oraz
- roczny dochód z wkładów wnoszonych przez członków z tytułu działalności towarzystwa, objętej niniejszą dyrektywą, nie przekracza 5 milionów euro przez trzy kolejne lata.
Jeżeli kwota ta jest przez trzy kolejne lata przekraczana, niniejszą dyrektywę stosuje się z mocą począwszy od roku czwartego:
Niemniej jednak przepisy niniejszego ustępu nie stanowią dla towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych przeszkody w ubieganiu się lub kontynuowaniu posiadania zezwolenia na mocy niniejszej dyrektywy;
7) "Versorgungsverband deutscher Wirtschaftsorganisationen" w Niemczech, chyba że ich statuty są zmienione w odniesieniu do zakresu ich działalności;
8) niniejsza dyrektywa nie dotyczy związanej z emeryturami działalności emerytalnych zakładów ubezpieczeń określonych w ustawie o emeryturach pracowniczych (TEL) oraz innym wiążącym się z tym ustawodawstwem fińskim, pod warunkiem że:
a) emerytalne zakłady ubezpieczeń, które na mocy fińskiego prawa są zobowiązane do prowadzenia oddzielnych systemów rachunkowości i zarządzania w zakresie działalności związanej z emeryturami, będą musiały, od dnia przystąpienia, ustanowić odrębne osoby prawne w celu prowadzenia takiej działalności;
b) władze fińskie zezwolą, w sposób niedyskryminujący, wszystkim obywatelom i spółkom Państw Członkowskich na wykonywanie zgodnie z fińskim prawodawstwem działalności określonych w art. 2 związanych z tym wyłączeniem, poprzez:
- własność lub udział kapitałowy w istniejącym zakładzie ubezpieczeń lub grupie zakładów;
- tworzenie lub uczestnictwo w nowych zakładach ubezpieczeń lub grupach zakładów, w tym w emerytalnych zakładach ubezpieczeń;
c) władze fińskie w terminie trzech miesięcy od dnia przystąpienia przedstawią Komisji do zatwierdzenia sprawozdanie, stwierdzające, które środki zostały przesunięte do odrębnych działalności ustawy o emeryturach pracowniczych z normalnego zakresu działalności ubezpieczeniowej prowadzonej przez fińskie zakłady ubezpieczeń, w celu dostosowania się do wszystkich wymogów niniejszej dyrektywy.
TYTUŁ II
PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI UBEZPIECZENIOWEJ w ZAKRESIE UBEZPIECZEŃ NA ŻYCIE
Artykuł 4
Zasady udzielania zezwolenia
Podejmowanie działalności objętej niniejszą dyrektywą wymaga uprzedniego uzyskania urzędowego zezwolenia.
O udzielenie takiego zezwolenia występuje do władz Państwa Członkowskiego pochodzenia:
a) każdy zakład, który ustanawia swoją siedzibę zarządu na terytorium tego państwa;
b) każdy zakład, który rozszerza swoją działalność na całą grupę lub na inne grupy ubezpieczeń, a który otrzymał już zezwolenie wymagane zgodnie z akapitem pierwszym.
Artykuł 5
Zakres udzielonego zezwolenia
1.
Zezwolenie na prowadzenie działalności jest ważne w całej Wspólnocie.
Umożliwia ono zakładowi ubezpieczeń prowadzenie tam działalności w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług.
2.
Zezwolenie jest udzielane dla określonej grupy ubezpieczeń wymienionej w załączniku I. Obejmuje ono całą grupę, chyba że wnioskodawca występuje o zezwolenie obejmujące jedynie niektóre rodzaje ryzyka należące do tej grupy.
Właściwe władze mogą ograniczyć zakres wnioskowanego zezwolenia dotyczącego jednej z grup do czynności wymienionych w programie działalności określonym w art. 7.
Każde Państwo Członkowskie może udzielić zezwolenia dotyczącego dwóch lub więcej grup ubezpieczeń, jeżeli jego prawo krajowe pozwala na równoczesne prowadzenie działalności w tych grupach.
Artykuł 6
Warunki otrzymania zezwolenia
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń, który ubiega się o zezwolenie:
a) przyjęcia jednej z następujących form prawnych:
- w przypadku Królestwa Belgii: "société anonyme/naamloze vennootschap", "société en commandite par actions/commanditaire vennootschap op aandelen", "association d'assurance mutuelle/onderlinge verzekeringsvereniging", "société coopérative/coöperatieve vennootschap",
- w przypadku Królestwa Danii: "aktieselskaber", "gensidige selskaber", "pensionskasser omfattet af lov om forsikringsvirksomhed (tværgående pensionskasser)",
- w przypadku Republiki Federalnej Niemiec: "Aktiengesellschaft", "Versicherungsverem auf Gegenseitigkeit", "Öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunternehmen",
- w przypadku Republiki Francuskiej: "société anonyme", "société d'assurance mutuelle", "institution de prévoyance régie par le code de la sécurité sociale", "institution de prévoyance régie par le code rural" and "mutuelles régies par le code de la mutualité",
- w przypadku Irlandii: "incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited", "societies registered under the Industrial and Provident Societies Acts", "societies registered under the Friendly Societies Act",
- w przypadku Republiki Włoskiej: "societá per azioni", "societá cooperativa", "mutua di assicurazione",
- w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga: "sociétć anonyme", "sociéte en commandite par actions", "association d'assurances muttuelles", "société cooperative",
- w przypadku Królestwa Niderlandów: "naamloze vennotschap", "onderlinge waarborgmaatschappij",
- w przypadku Zjednoczonego Królestwa: "incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited", "societies registered under the Industrial and Provident Societies Acts", "societies registered under the Friendly Societies Act", "the association of underwriters known as Lloyd's",
- w przypadku Republiki Greckiej: "ανώνυμη εταιρία",
- w przypadku Królestwa Hiszpanii: "sociedad anónima", "sociedad mutua", "sociedad cooperativa",
- w przypadku Republiki Portugalskiej: "sociedade anónima", "mútua de seguros",
- w przypadku Republiki Austrii: "Aktiengesellschaft", "Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit",
- w przypadku Republiki Finlandii: "keskinäinen vakuutusyhtiö/ömsesidigt försäkringsbolag", "vakuutusosakeyhtiö/försäkringsaktiebolag", "vakuutusyhdistys/försäkringsförening",
- w przypadku Królestwa Szwecji: "försäkringsaktiebolag", "ömsesidiga försäkringsbolag", "understödsföreningar".
Zakład ubezpieczeń może także przyjąć formę spółki europejskiej, z chwilą gdy zostanie ona ustanowiona.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą tworzyć, we właściwych przypadkach, zakłady ubezpieczeń w dowolnej formie dopuszczonej przez przepisy prawa publicznego, pod warunkiem że przedmiotem działalności tych instytucji są czynności ubezpieczeniowe prowadzone w warunkach równoważnych warunkom działalności zakładów ubezpieczeń ustanowionych na mocy prawa prywatnego;
b) ograniczenia przedmiotu działalności do działalności przewidzianej w niniejszej dyrektywie oraz czynności bezpośrednio z niej wynikających, wyłączając jakąkolwiek inną działalność gospodarczą;
c) przedłożenia programu działalności zgodnie z art. 7;
d) posiadania minimalnego funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 29 ust. 2;
e) sprawnego zarządzania przez osoby cieszące się nieposzlakowaną opinią i mające właściwe kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe.
2.
W przypadku bliskich powiązań między zakładem ubezpieczeń i inną osobą fizyczną lub prawną właściwe władze udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy te powiązania nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu ich funkcji nadzoru.
Właściwe władze odmawiają również udzielenia zezwolenia, jeżeli skuteczne wykonywanie funkcji nadzoru nie jest możliwe z powodu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego mających zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi zakład ubezpieczeń posiada bliskie powiązania, bądź też z powodu trudności w stosowaniu takich przepisów.
Właściwe władze wymagają od zakładów ubezpieczeń dostarczania im informacji potrzebnych do stałego monitorowania zgodności z warunkami określonymi w niniejszym ustępie.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby siedziby zarządu zakładów ubezpieczeń znajdowały się w tym samym Państwie Członkowskim co ich siedziby statutowe.
4.
Zakład ubezpieczeń ubiegający się o zezwolenie na rozszerzenie prowadzonej przez siebie działalności na inne grupy ubezpieczeń lub rozszerzenie zezwolenia tylko w odniesieniu do niektórych ryzyk należących do jednej grupy, przedstawia program działalności zgodnie z art. 7.
Ponadto przedstawia dowód posiadania minimalnego marginesu wypłacalności określonego w art. 28 oraz funduszu gwarancyjnego określonego w art. 29 ust. 1 i 2.
5.
Państwa Członkowskie nie przyjmują przepisów wymagających uprzedniej zgody lub systematycznego powiadamiania o ogólnych i szczegółowych warunkach ubezpieczeń, stawek składek, podstaw technicznych, stosowanych w szczególności do obliczenia stawek składek oraz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, lub formularzy i innych drukach, które zakład ubezpieczeń zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi.
Nie naruszając akapitu pierwszego, jedynie do celu sprawdzenia ich zgodności z przepisami krajowymi dotyczącymi zasad aktuarialnych, Państwo Członkowskie pochodzenia może żądać systematycznego powiadamiania o podstawach technicznych, stosowanych do obliczenia stawek składek oraz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, przy czym nie może to jednak stanowić uprzedniego warunku podjęcia przez działalności zakład ubezpieczeń.
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w utrzymaniu w mocy lub przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, wymagających zatwierdzenia aktu założycielskiego i umowy spółki oraz podania do wiadomości wszystkich innych dokumentów koniecznych do normalnego sprawowania nadzoru.
Nie później niż dnia 1 lipca 1999 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie wprowadzania w życie tego ustępu.
6.
Przepisy określone w ust. 1-5 nie mogą wymagać, aby jakikolwiek wniosek o zezwolenie był rozpatrywany w świetle gospodarczych wymagań rynku.
Artykuł 7
Program działalności
Program działalności określony w art. 6 ust. 1 lit. c) i ust. 4 zawiera dane szczegółowe lub dowody dotyczące:
a) rodzaju zobowiązań, które zakład zamierza pokrywać;
b) podstawowych wytycznych dotyczących reasekuracji;
c) pozycji składających się na minimalny fundusz gwarancyjny;
d) szacunków odnoszących się do kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność, oraz środków finansowych na pokrycie tych kosztów;
oraz dodatkowo na okres pierwszych trzech lat obrachunkowych:
e) program szczegółowo określający przewidywane przychody i wydatki, związane z ubezpieczeniami bezpośrednimi, ryzykiem przyjętym do reasekuracji i cesjami reasekuracyjnymi;
f) prognozę bilansu;
g) szacunki dotyczące środków finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych i marginesu wypłacalności.
Artykuł 8
Akcjonariusze i wspólnicy posiadający znaczne pakiety akcji
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia nie udzielają zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na podjęcie działalności ubezpieczeniowej, dopóki nie zostaną powiadomione o tożsamości akcjonariuszy lub wspólników, bezpośrednich lub pośrednich, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, posiadającymi znaczne pakiety akcji w tym zakładzie, oraz o wielkości tych pakietów.
Te same władze odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli, uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania zakładem ubezpieczeń, nie uznają kwalifikacji akcjonariuszy lub wspólników za wystarczające.
Artykuł 9
Odmowa udzielenia zezwolenia
Każdej decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności towarzyszy dokładne uzasadnienie i informuje się o niej przedmiotowy zakład.
Każde Państwo Członkowskie ustanowi przepis umożliwiający odwołanie się do sądu w przypadku decyzji odmownej.
Taki przepis dotyczy również przypadków, kiedy właściwe władze nie rozpatrzą wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie sześciu miesięcy od daty jego otrzymania.
TYTUŁ III
ZASADY REGULUJĄCE DZIAŁALNOŚĆ UBEZPIECZENIOWĄ
ROZDZIAŁ 1
ZASADY I METODY NADZORU FINANSOWEGO
Artykuł 10
Właściwe władze i przedmiot nadzoru
1.
Nadzór finansowy nad zakładem ubezpieczeń, obejmujący działalność, którą zakład ubezpieczeń prowadzi przez swoje oddziały lub w ramach swobody świadczenia usług, stanowi wyłączną odpowiedzialność Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego zobowiązania mają podstawy uważać, że działalność zakładu ubezpieczeń może naruszyć jego prawidłową kondycję finansową, powiadamiają o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia zakładu.
Te ostatnie ustalają, czy zakład postępuje zgodnie z zasadami nadzoru ostrożnościowego ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Wspomniany nadzór finansowy obejmuje badanie, w odniesieniu do całej działalności zakładu ubezpieczeń, jego stopnia wypłacalności, tworzenia rezerw techniczno- ubezpieczeniowych, w tym rezerw matematycznych, oraz aktywów przeznaczonych na ich pokrycie, zgodnie z ustanowionymi regułami lub praktyką stosowaną w Państwie Członkowskim pochodzenia na podstawie przepisów przyjętych na poziomie wspólnotowym.
3.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby każdy zakład ubezpieczeń dysponował prawidłowymi procedurami administracyjnymi i księgowymi oraz odpowiednimi mechanizmami kontroli wewnętrznej.
Artykuł 11
Nadzór nad oddziałami utworzonymi w innym Państwie Członkowskim
Państwo Członkowskie oddziału zapewnia, że w przypadku gdy zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności udzielone w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność ubezpieczeniową za pośrednictwem oddziału, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mogą, po uprzednim powiadomieniu właściwych organów Państwa Członkowskiego oddziału, dokonać we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób, które wyznaczają do tego celu, kontroli na miejscu informacji niezbędnych do zapewnienia nadzoru finansowego nad zakładem.
Władze Państwa Członkowskiego oddziału mogą uczestniczyć w tej kontroli.
Artykuł 12
Zakaz obowiązkowej cesji części zobowiązań objętych ubezpieczeniem.
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać od zakładów ubezpieczeń cedowania części ich działalności ubezpieczeniowej wymienionych w art. 2 na organizację lub organizacje przewidziane przepisami krajowymi.
Artykuł 13
Rachunkowość, informacje ostrożnościowe i statystyczne: kompetencje nadzorcze
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od wszystkich zakładów, których siedziba zarządu znajduje się na jego terytorium, przedstawiania rocznego sprawozdania finansowego, obejmującego wszystkie rodzaje działalności oraz ich sytuacji finansowej oraz wypłacalności.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby zakłady ubezpieczeń na życie, których siedziby zarządu znajdują się na ich terytorium, okresowo przedstawiały sprawozdania wraz z dokumentami statystycznymi, niezbędnymi co celów nadzoru.
Właściwe władze wymieniają między sobą dokumenty i informacje przydatne do celów nadzoru.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia właściwym władzom uprawnień i środków niezbędnych do sprawowania nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń mających siedziby zarządu na ich terytorium, w tym działalności prowadzonej poza tym terytorium, zgodnie z dyrektywami Rady regulującymi tę działalność, oraz w celu ustalenia, czy są one wykonywane.
W szczególności te uprawnienia i środki muszą umożliwić właściwym władzom:
a) przeprowadzenie szczegółowych dochodzeń w odniesieniu do sytuacji zakładu ubezpieczeń oraz całej jego działalności, między innymi przez:
- zbieranie informacji lub wymaganie złożenia dokumentów dotyczących jego działalności ubezpieczeniowej,
- prowadzenie kontroli na miejscu, w lokalu zakładu;
b) podjęcie wszelkich właściwych i koniecznych środków wobec zakładu, członków jego zarządu lub kierownictwa, bądź wobec osób sprawujących kontrolę nad zakładem, aby zapewnić utrzymanie zgodności działalności zakładu z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które muszą być przestrzegane przez zakład w każdym Państwie Członkowskim, oraz w szczególności z programem działalności, o ile program taki jest obowiązkowy, oraz aby zapobiegać lub zaradzać wszelkim nieprawidłowościom mającym niekorzystny wpływ na interesy osób ubezpieczonych;
c) zapewnienie stosowania tych środków, w razie konieczności w drodze przymusu oraz, gdy właściwe, na drodze sądowej.
Państwa Członkowskie mogą także wprowadzić możliwość uzyskiwania przez właściwe władze wszelkich informacji dotyczących umów, które są zawierane przez pośredników.
Artykuł 14
Przeniesienie portfela
1.
Na mocy warunków ustanowionych przez prawo krajowe każde Państwo Członkowskie udziela zakładom ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się na jego terytorium, zezwolenia na przeniesienie części lub całości portfela umów, zawartych w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, na rzecz zakładu przejmującego, mającego siedzibę we Wspólnocie, w przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia zakładu przejmującego zaświadczą, że ten ostatni, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada niezbędny margines wypłacalności.
2.
W przypadku gdy oddział zamierza przenieść część lub całość portfela umów zawartych w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, konsultowane jest Państwo Członkowskie oddziału.
3.
W okolicznościach określonych w ust. 1 i 2, władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przenoszącego zakładu, zezwalają na dokonanie przeniesienia po otrzymaniu zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego zobowiązania.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich, z którymi się konsultowano, przedstawiają swoją opinię lub zgodę właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia przenoszącego zakładu ubezpieczeń, w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku; brak odpowiedzi tych władz w tym terminie uważa się za równoważny z otrzymaniem korzystnej opinii bądź milczącej zgody.
5.
Przeniesienie, na które udzielono zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem, ogłasza się zgodnie z prawem krajowym w Państwie Członkowskim zobowiązania.
Przeniesienia takie stają się automatycznie wiążące dla ubezpieczających, ubezpieczonych i wszystkich innych osób posiadających prawa i obowiązki wynikające z przeniesionych umów.
Niniejszy przepis nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do zapewnienia ubezpieczającym możliwości unieważnienia umów w określonym terminie po dokonaniu przeniesienia.
Artykuł 15
Znaczne pakiety akcji
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej zamierzającej posiadać, pośrednio lub bezpośrednio, znaczny pakiet akcji w zakładzie ubezpieczeń powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, ze wskazaniem wielkości planowanego pakietu.
Ponadto osoba taka musi powiadomić właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia w przypadku zamiaru zwiększenia swojego znacznego pakietu akcji, w stopniu powodującym, że posiadany przez nią pakiet proporcjonalnie do posiadanej liczby głosów lub wysokości kapitału wyniesie lub przekroczy 20, 33 lub 50 % lub spowoduje, że zakład ubezpieczeń stanie się jego przedsiębiorstwem zależnym.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mają nie więcej niż trzy miesiące, licząc od daty powiadomienia określonego w akapicie pierwszym, aby sprzeciwić się takiemu zamiarowi, jeżeli, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzani zakładem ubezpieczeń, nie uznają za odpowiednie kwalifikacji osoby określonej w akapicie pierwszym. w przypadku gdy władze te nie są przeciwne przedmiotowemu planowi, mogą ustalić maksymalny termin jego wykonania.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej zamierzającej zbyć, pośrednio lub bezpośrednio, znaczny pakiet akcji zakładu ubezpieczeń powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, ze wskazaniem wielkości planowanego pakietu.
Osoba taka musi również powiadomić właściwe władze, jeżeli zamierza zmniejszyć posiadany znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału spadłby wówczas poniżej 20 %, 33 % bądź 50 %, lub też sprawiłby, że zakład ubezpieczeń przestanie być przedsiębiorstwem od niej zależnym.
3.
Po przyjęciu do wiadomości informacji o każdym nabyciu lub zbyciu pakietów akcji, na skutek których wielkość posiadanych pakietów przekracza lub spada poniżej progów określonych w ust. 1 i 2, zakłady ubezpieczeń powiadamiają o tym właściwe władze swojego Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Ponadto, przynajmniej raz do roku, instytucje kredytowe przekazują nazwiska akcjonariuszy i wspólników posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów na przykład zgodnie z informacjami otrzymanymi na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku realizacji przepisów dotyczących spółek giełdowych.
4.
W przypadku gdy wpływ wywierany przez osoby określone w ust. 1 może być szkodliwy dla prawidłowego i rozważnego zarządzania zakładem ubezpieczeń, Państwa Członkowskie wymagają od właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcia odpowiednich środków w celu zakończenia tego stanu.
Do środków takich mogą należeć np. nakazy sądowe, sankcje wobec członków władz i kierownictwa lub zawieszenie praw głosu z akcji objętych przez danych akcjonariuszy lub wspólników.
Podobne środki stosuje się do osób fizycznych i prawnych, które nie spełnią obowiązku uprzedniego informowania właściwych władz, jak ustanowiono w ust. 1.
Jeżeli pomimo sprzeciwu właściwych władz dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, dopuszczają zawieszenie odpowiadających praw głosu lub unieważnienie głosów oddanych, bądź też dopuszczą możliwość ich unieważnienia.
Artykuł 16
Tajemnica zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby, które pracują lub wcześniej pracowały dla właściwych władz, w tym także biegłych rewidentów i ekspertów działających na rzecz tych władz, są związane obowiązkiem dochowania tajemnicy zawodowej.
Oznacza to, że, bez uszczerbku dla przypadków podlegających prawu karnemu, nie można ujawnić żadnej osobie lub władzy żadnych poufnych informacji, które mogą oni uzyskać podczas wykonywania swoich obowiązków, z wyjątkiem formy skróconej lub zbiorczej, uniemożliwiających rozpoznanie pojedynczego zakładu ubezpieczeń.
Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, lub przymusowego postawienia go w stan likwidacji, poufne informacje, które nie dotyczą osób trzecich zaangażowanych w próby ratowania zakładu ubezpieczeń, mogą zostać ujawnione podczas prowadzenia postępowania cywilnego lub handlowego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi dla właściwych władz różnych Państw Członkowskich przeszkody w wymianie informacji, zgodnie z dyrektywami dotyczącymi zakładów ubezpieczeń.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej, określonej w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracę umożliwiające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich lub z innymi władzami bądź organami państw trzecich w rozumieniu ust. 5 i 6, jedynie wówczas, gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi określonym w niniejszym artykule.
Taka wymiana informacji musi służyć wykonywaniu zadań nadzoru przez wspomniane władze lub organy.
Informacja, która pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, może to nastąpić jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
4.
Właściwe władze otrzymujące poufne informacje na mocy ust. 1 i 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- w celu ustalenia, czy zostały spełnione warunki dotyczące podejmowania działalności ubezpieczeniowej oraz stwarzania udogodnień w zakresie monitorowania i prowadzenia takiej działalności, szczególnie w przypadku gdy dotyczy to monitorowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, marginesu wypłacalności, procedur administracyjnych i rachunkowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, lub
- do nałożenia sankcji, lub
- w odwoławczym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym decyzji wydanych przez właściwe władze, lub
- w postępowaniu sądowym wszczętym na podstawie art. 67 lub na podstawie szczególnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie i innych w dyrektywach przyjętych w zakresie zakładów ubezpieczeń.
5.
Ustępy 1 i 4 nie wykluczają wymiany informacji w ramach jednego Państwa Członkowskiego w przypadku, gdy w ramach tego samego Państwa Członkowskiego działają dwie lub więcej właściwe władze lub między Państwami Członkowskimi, lub między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za urzędowy nadzór nad instytucjami kredytowymi lub innymi organizacjami finansowymi oraz władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkami finansowymi,
- organami uczestniczącymi w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym zakładów ubezpieczeń oraz w innych podobnych postępowaniach, oraz
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie ustawowych kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń i innych instytucji finansowych,
w ramach wykonywania funkcji nadzorczych oraz ujawniania organom prowadzącym (przymusowe) postępowanie likwidacyjne lub zarządzającym funduszami gwarancyjnymi, informacji niezbędnych do wykonywania ich obowiązków.
Informacje otrzymane przez te w władze, organy i osoby podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionemu w ust. 1.
6.
Nie naruszając ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów zaangażowanych w likwidację i upadłość zakładów ubezpieczeń oraz w inne podobne postępowania, lub
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych, lub
- niezależnymi aktuariuszami zakładów ubezpieczeń prowadzącymi prawny nadzór nad tymi zakładami oraz organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie tych aktuariuszy.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu nadzorowanie lub wykonywanie prawnego nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie do celów, na które te władze wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwiska lub nazwy władz, osób i organów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszy ustępem.
7.
Nie naruszając ust. 1-4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w celu wzmacniania stabilności, w tym integralności, systemu finansowego, na wymianę informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami odpowiedzialnymi z mocy prawa za wykrywanie i dochodzenie naruszeń prawa spółek.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu wykonywanie zadań wskazanych w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie do celów, na które te władze wyraziły zgodę.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim władze lub organy określone w akapicie pierwszym wykonują swoje zadania dotyczące wykrywania lub dochodzenia z pomocą, uwzględniając ich szczególne kompetencje, osób do tego celu wyznaczonych, niezatrudnionych w sektorze publicznym, możliwość wymiany informacji przewidziana w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona na takie osoby na warunkach określonych w akapicie drugim.
W celu wykonania przepisów akapitu drugiego tiret trzecie władze lub organy określone w akapicie pierwszym przedstawiają właściwym władzom, które ujawniły dane informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym informacje te mają być przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz lub organów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszym ustępem.
Do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja przygotuje sprawozdanie w sprawie stosowania przepisów niniejszego ustępu.
8.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na przekazywanie:
- bankom centralnym i innym organom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako władz monetarnych,
- gdzie sytuacja tego wymaga, innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatności,
informacji przeznaczonych do wykonywania ich zadań oraz mogą zezwolić takim władzom lub organom na przekazywania właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w niniejszym artykule.
9.
Ponadto, nie naruszając ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z przepisami prawa zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym departamentom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo w sprawie nadzoru nad instytucjami kredytowymi, instytucjami finansowymi, przedsiębiorstwami świadczącymi usługi inwestycyjne i nad zakładami ubezpieczeń oraz inspektorom działającym w imieniu tych departamentów.
Jednakże takie ujawnienia informacji mogą mieć miejsce jedynie, gdy jest to niezbędne z powodu nadzoru ostrożnościowego.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje otrzymane zgodnie z ust. 2 i 5 oraz informacje uzyskane w drodze kontroli na miejscu określonej w art. 11 nie mogą nigdy zostać ujawnione w przypadkach określonych w niniejszym ustępie, o ile nie wyrażą na to wyraźnej zgody właściwe władze, które te informacje ujawniły, lub właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona kontrola na miejscu.
Artykuł 17
Obowiązki biegłych rewidentów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że:
a) każda osoba zatwierdzona w rozumieniu dyrektywy Rady 84/253/EWG [14], a wykonująca w zakładzie ubezpieczeń zadanie opisane w art. 51 dyrektywy Rady 78/660/EWG [15], art. 37 dyrektywy 83/349/EWG lub art. 31 dyrektywy Rady 85/611/EWG [16], lub jakiekolwiek inne zadanie przewidziane ustawą, ma obowiązek bezzwłocznego zgłaszania właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tego zakładu, o których zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań, a które mogą:
- stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają warunki udzielania zezwolenia zakładom ubezpieczeń lub regulują prowadzenie działalności zakładów ubezpieczeń, lub
- mieć negatywny wpływ na ciągłość działania zakładu ubezpieczeń, lub
- spowodować odmowę zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydanie opinii z zastrzeżeniem;
b) osoba ta jest również zobowiązana do powiadomienia o jakichkolwiek faktach i decyzjach, o których dowiaduje się w trakcie wykonywania swoich zadań zgodnie z lit. a) w zakładzie posiadającym bliskie powiązania wynikające ze stosunku kontroli z zakładem ubezpieczeń, w którym osoba ta wykonuje wyżej wspomniane zadania.
2.
Ujawnienie właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 przez osoby zatwierdzone w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG, a działające w dobrej wierze, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym, ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.
Artykuł 18
Prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i 7 żaden zakład ubezpieczeń nie może równocześnie posiadać zezwolenia udzielonego na podstawie niniejszej dyrektywy i na podstawie dyrektywy 73/239/EWG.
2.
W ramach odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą dopuścić, że:
- zakłady, które posiadają zezwolenie udzielone na mocy niniejszej dyrektywy, mogą także otrzymać zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG dla rodzajów ryzykawymienionych w grupach 1 i 2 Załącznika do tej dyrektywy,
- zakłady, które posiadają zezwolenie udzielone na mocy art. 6 dyrektywy 73/239/EWG wyłącznie dla rodzajów ryzyka wymienionych w grupach 1 i 2 Załącznika do tej dyrektywy, mogą otrzymać zezwolenie na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 6 zakłady ubezpieczeń określone w ust. 2 oraz takie, które:
- dnia 1 stycznia 1981 r. w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w Grecji,
- dnia 1 stycznia 1986 r. w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w Hiszpanii i Portugalii,
- dnia 1 stycznia 1995 r. w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w Finlandii i Szwecji, oraz
- dnia 15 marca 1979 r. w odniesieniu do pozostałych zakładów ubezpieczeń,
równocześnie prowadziły działalności objęte niniejszą dyrektywą oraz wynikające z dyrektywy 73/239/EWG, mogą kontynuować jednoczesne ich prowadzenie, pod warunkiem że każda z tych działalności zarządzana jest oddzielnie, zgodnie z art. 19 niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że zakłady określone w ust. 2 przestrzegają, w całej swojej działalności, reguł rachunkowości obowiązujących zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie otrzymane na mocy niniejszej dyrektywy.
Do czasu dokonania koordynacji w tym zakresie Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że w odniesieniu do zasad dotyczących likwidacji działalność związana z rodzajami ryzyka wymienionymi w grupach 1 i 2 Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, prowadzona przez zakłady określone w ust. 2, regulowana jest z przepisami stosowanymi wobec działalności w zakresie ubezpieczeń na życie.
5.
W przypadku gdy zakład ubezpieczeń prowadzący działalność określoną w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG ma powiązania finansowe, handlowe lub administracyjne z zakładem ubezpieczeń prowadzącym działalność objętą niniejszą dyrektywą, właściwe władze Państw Członkowskich, na których terytorium znajdują się siedziby zarządów tych zakładów, zapewniają, aby rachunkowość prowadzona przez owe zakłady nie została zniekształcona na skutek zawartych między tymi zakładami umów, lub też innych umów, które mogą wpłynąć na podział wydatków i dochodów.
6.
Każde Państwo Członkowskie może wymagać od zakładów ubezpieczeń, których siedziby zarządu znajdują się na jego terytorium, zaprzestania, w terminie ustalonym przez zainteresowane Państwo Członkowskie, równoczesnego prowadzenia działalności ubezpieczeniowych, którą zakłady prowadziły w czasie określonym w ust. 3.
7.
Przepisy niniejszego artykułu zostaną poddane przeglądowi na podstawie sprawozdania przedstawionego Radzie przez Komisję, w świetle przyszłej harmonizacji reguł dotyczących likwidacji, lub w każdym przypadku przed dniem 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 19
Rozdzielenie zarządzania ubezpieczeniami na życie od zarządzania ubezpieczeniami innymi niż ubezpieczenia na życie
1.
Podział zarządzania określony w art. 18 ust. 3 musi być zorganizowany w sposób odróżniający działalności określone w niniejszej dyrektywie od działalności określonych w dyrektywie 73/239/EWG, aby:
- nie nastąpiło pogorszenie odpowiednich interesów ubezpieczających na życie i polis ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, w szczególności aby zyski z ubezpieczenia na życie stanowiły korzyść dla ubezpieczających, tak jakby zakłady ubezpieczeń prowadziły wyłącznie działalność w zakresie ubezpieczeń na życie,
- minimalne zobowiązania finansowe, w szczególności margines wypłacalności, w odniesieniu do jednej lub drugiej działalności, mianowicie, działalności na podstawie niniejszej dyrektywy oraz działalności na podstawie dyrektywy 73/239/EWG nie obciążały drugiej działalności.
Jednakże, o ile tylko wypełniane będą minimalne zobowiązania finansowe na warunkach określonych w akapicie pierwszym tiret drugie oraz jeżeli poinformowany zostanie o tym właściwy organ, zakład ubezpieczeń może wykorzystywać dostępne jeszcze pozycje marginesu wypłacalności w swojej działalności w jednym lub drugim dziale ubezpieczeń.
Właściwe władze badają wyniki działalności w zakresie obydwu działalności, tak aby zapewnić ich zgodność z przepisami niniejszego ustępu.
2. a) Rachunki prowadzone są w taki sposób, aby wykazywać źródła finansowania dla każdego z dwóch rodzajów działalności, ubezpieczeń na życie oraz ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie. w tym celu wszystkie przychody (w szczególności składki, płatności wnoszone przez reasekuratorów i dochód z lokat) oraz wydatki (w szczególności rozliczenia ubezpieczeniowe, uzupełnienia rezerw techniczno — ubezpieczeniowych, składki reasekuracyjne, koszty operacyjne ponoszone w związku z prowadzeniem działalności ubezpieczeniowej) należy wykazywać w rozbiciu na pochodzenie.
Pozycje wspólne dla obu rodzajów działalności należy księgować zgodnie z metodami podziału zaakceptowanymi przez właściwy organy;
b) zakład ubezpieczeń zobowiązany jest, na podstawie rachunków, przygotować sprawozdanie jasno określające pozycje tworzące każdy z marginesów wypłacalności zgodnie z art. 27 niniejszej dyrektywy i art. 16 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG.
3.
Jeżeli jeden z marginesów wypłacalności jest niewystarczający, właściwe władze stosują w odniesieniu do wadliwej działalności środki uwzględnione w odpowiedniej dyrektywie, niezależnie od wyników osiągniętych w innej działalności. w drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie środki te mogą zawierać upoważnienie na przeniesienie z jednej działalności na inną.
ROZDZIAŁ 2
ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO REZERW TECHNICZNO-UBEZPIECZENIOWYCH I ICH PRZEDSTAWIANIA
Artykuł 20
Tworzenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń utworzenia wystarczających rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, w tym rezerw matematycznych, w odniesieniu do całej jego działalności.
Wysokość takich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustalana jest zgodnie z następującymi zasadami:
A. i) kwotę rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ubezpieczeń na życie oblicza się za pomocą odpowiednio ostrożnej perspektywicznej wyceny aktuarialnej, biorąc pod uwagę wszystkie przyszłe zobowiązania, określone w warunkach ubezpieczenia dla każdej istniejącej umowy, w tym:
- wszystkie gwarantowane świadczenia, włączając gwarantowaną wartość wykupu,
- premie, do których ubezpieczający są uprawnieni grupowo lub indywidualnie, niezależnie od sposobu ich określenia — nabytych, zadeklarowanych lub przydzielonych,
- wszystkie opcje, z których ubezpieczający może skorzystać zgodnie z warunkami umowy,
- wydatki, w tym prowizje;
z uwzględnieniem przyszłego zbioru składek;
ii) stosowanie metody retrospektywnej jest dozwolone, jeżeli można wykazać, że uzyskane w ten sposób rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe nie są niższe niż te, które byłyby wymagane zgodnie z odpowiednio ostrożną perspektywiczną wyceną aktuarialną, lub jeżeli do danego rodzaju umowy nie może być zastosowana metoda perspektywiczna;
iii) wycena ostrożna nie jest "najkorzystniejszym szacunkiem", lecz obejmuje odpowiedni margines dla uwzględnienia niekorzystnego odchylenia istotnych czynników;
iv) metoda wyceny rezerw techniczno-ubezpieczeniowych musi być nie tylko ostrożna sama w sobie, lecz musi być taka również ze względu na metodę wyceny aktywów pokrywających te rezerwy;
v) rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe oblicza się oddzielnie dla każdej umowy.
Dopuszcza się stosowanie odpowiednich przybliżeń lub uogólnień, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że dadzą one wynik bardzo zbliżony do wyniku obliczeń indywidualnych.
Zasada oddzielnego obliczania w żaden sposób nie wyklucza tworzenia dodatkowych rezerw dla ryzyk ogólnych, które nie są zindywidualizowane;
vi) w przypadku gwarantowanej wartości wykupu dla danej umowy wysokość rezerw matematycznych odnoszących się do tej umowy jest zawsze co najmniej równie wysoka jak wartość gwarantowana w tym czasie.
B. Stosowane stopy procentowe dobiera się z zachowaniem ostrożności.
Ustala się je zgodnie z regułami przyjętymi przez właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia, stosując następujące zasady:
a) dla wszystkich umów właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia zakładu ubezpieczeń ustala jedną lub więcej maksymalnych stóp procentowych, z zachowaniem, w szczególności następujących zasad:
i) jeżeli umowy zawierają gwarancję wysokości stopy procentowej, właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia ustala jednolitą maksymalną stopę procentową.
Może ona być zróżnicowana w zależności od waluty, w której wyrażona jest umowa, pod warunkiem że nie stanowi więcej niż 60 % wysokości oprocentowania obligacji emitowanych przez państwo, w którego walucie wyrażona jest umowa
Jeżeli Państwo Członkowskie postanawia, zgodnie ze zdaniem drugim akapitu poprzedniego , ustalić maksymalną stopę procentową dla umów wyrażonych w walucie innego Państwa Członkowskiego, konsultuje się uprzednio z właściwym organem Państwa Członkowskiego, w którego walucie umowa została wyrażona;
ii) jednakże jeżeli aktywa zakładu ubezpieczeń nie są wycenione według ceny ich nabycia, Państwo Członkowskie może wprowadzić możliwość obliczenia jednej lub kilku maksymalnych stóp procentowych, biorąc pod uwagę zysk na, aktualnie posiadanych odpowiadających im aktywach, pomniejszony o margines ostrożnościowy oraz, w szczególności w odniesieniu do umów ze składkami okresowymi, biorąc ponadto pod uwagę spodziewany przychód z przyszłych aktywów.
Margines ostrożnościowy oraz maksymalna stopa lub stopy procentowe stosowane do spodziewanego przychodu z przyszłych aktywów ustalane są przez właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia;
b) ustalenie maksymalnej stopy procentowej nie oznacza narzucenia zakładowi ubezpieczeń obowiązku stosowania tak wysokiej stawki;
c) Państwo Członkowskie pochodzenia może podjąć decyzję, aby nie stosować lit. a) do następujących kategorii umów:
- umów wyrażonych w jednostkach przeliczeniowych,
- umów z jednorazową składką na okres do ośmiu lat,
- ubezpieczeń nieprzewidujących udziału w zysku oraz umów rentowych bez wartości wykupu.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym tiret drugie i trzecie, wybierając ostrożnie ustaloną stopę procentową można brać pod uwagę walutę, w której wyrażona jest umowa oraz aktualnie posiadane odpowiadające jej aktywa oraz, jeżeli aktywa zakładu ubezpieczeń wycenione są według ich aktualnej wartości, także spodziewany przychód z przyszłych aktywów.
W żadnych okolicznościach stopa procentowa nie może być wyższa niż przychód z aktywów, wyliczony zgodnie z zasadami rachunkowości stosowanymi w Państwie Członkowskim pochodzenia, pomniejszony o odpowiednie odliczenie;
d) Państwo Członkowskie wymaga od zakładu ubezpieczeń wydzielenia w jego rachunkach rezerwy na zrealizowanie zobowiązań z tytułu odsetek wobec ubezpieczających, jeżeli obecny lub przewidywalny przychód z aktywów zakładu ubezpieczeń nie jest wystarczający do pokrycia tych zobowiązań;
e) Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich, które tego wymagają, powiadamiane są o maksymalnych stopach procentowych, ustalonych zgodnie z lit. a).
C. Elementy statystyczne wyceny oraz rezerwę na koszty ustala się ostrożnie, uwzględniając Państwo zobowiązania, rodzaj polisy oraz spodziewane koszty administracyjne i prowizje.
D. W przypadku umów dających prawo do udziału w zyskach sposób obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych może uwzględniać, bezpośrednio lub pośrednio, przyszłe premie różnego rodzaju, w sposób zgodny z pozostałymi założeniami w odniesieniu do przyszłego przebiegu ubezpieczeń oraz z aktualną metodą podziału premii.
E. Rezerwa na przyszłe koszty może być utworzona pośrednio, na przykład poprzez wykorzystanie przyszłych składek, pomniejszonych o koszty zarządzania.
Jednakże rezerwa ogółem, bezpośrednia lub pośrednia, nie może być mniejsza od wyniku ostrożnej wyceny odpowiednich przyszłych kosztów.
F. Metoda obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie może być zmieniana z roku na rok na skutek arbitralnych zmian metody lub podstaw obliczania oraz uwzględnia odpowiedni sposób podziału zysków w okresie ważności poszczególnych polis.
2.
Zakłady ubezpieczeń podają do publicznej wiadomości informacje na temat podstaw i metod wykorzystywanych do obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, w tym rezerw na premie.
3.
Państwo Członkowskie pochodzenia wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, w odniesieniu do całej działalności, aktywami dopasowanymi, zgodnie z art. 26. w zakresie działalności, prowadzonej we Wspólnocie, aktywa te muszą być umiejscowione we Wspólnocie.
Państwa Członkowskie nie wymagają od zakładów ubezpieczeń umiejscowienia ich aktywów w konkretnym Państwie Członkowskim.
Jednakże Państwo Członkowskie pochodzenia może zezwolić na złagodzenie zasad dotyczących umiejscowienia aktywów.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia dopuszcza pokrywanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wierzytelnościami reasekuracyjnymi, określa procentowo dopuszczalny limit. w takim przypadku nie może wymagać umiejscowienia aktywów odpowiadających tym wierzytelnościom.
Artykuł 21
Składki dla nowych przedsiębiorstw
Składki dla nowych przedsiębiorstw są wystarczające, aby przy rozsądnych założeniach aktuarialnych umożliwiały zakładom wywiązanie się ze wszystkich zobowiązań oraz, w szczególności, utworzenie odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Do tego celu mogą być uwzględniane wszystkie aspekty sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, bez wpływów z innych środków niż składki i uzyskany z nich dochód mających charakter systematyczny i stały w takim stopniu, że w dłuższej perspektywie mogą zagrażać wypłacalności zakładu.
Artykuł 22
Aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
Aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe uwzględniają rodzaj prowadzonej przez zakład działalności w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo, rentowność i zbywalność jego lokat, przy czym zakład zapewnia ich zróżnicowanie i odpowiednie rozmieszczenie.
Artykuł 23
Kategorie dopuszczalnych aktywów
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia nie może wyrazić zgody na pokrywanie przez zakłady ubezpieczeń ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych aktywami innego rodzaju niż wymienione poniżej:
A. lokaty
a) dłużne papiery wartościowe, obligacje oraz inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego;
b) pożyczki;
c) akcje i inne udziały przynoszące dochód zmienny;
d) jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz w innych funduszach inwestycyjnych;
e) grunty, budynki i tytuły własności mienia nieruchomego;
B. należności i roszczenia
f) należności od reasekuratorów, łącznie z udziałem reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych;
g) depozyty u cedentów i należności od nich;
h) należności od ubezpieczających i pośredników z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji;
i) zaliczki w ramach polis;
j) zwrot podatków;
k) roszczenia wobec funduszy gwarancyjnych;
C. inne
l) materialne aktywa trwałe, inne niż grunty i budynki wycenione na podstawie ostrożnej amortyzacji;
m) gotówka w banku i w kasie, depozyty w instytucjach kredytowych i innych instytucjach uprawnionych do przyjmowania depozytów;
n) odroczone koszty uzyskania;
o) narosłe odsetki i czynsze, inne przychody przyszłych okresów i przedpłaty;
p) odsetki zwrotne
2.
W przypadku towarzystwa ubezpieczycieli znanego pod nazwą "Lloyd's" rodzaje aktywów obejmują także gwarancje i akredytywy wystawione przez instytucje kredytowe w rozumieniu dyrektywy 2002/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [17] lub przez zakłady ubezpieczeń, łącznie z możliwymi do sprawdzenia wpływami z tytułu ubezpieczeń na życie, o ile stanowią one fundusze należące do wspólników.
3.
Włączenie jakichkolwiek aktywów bądź rodzajów aktywów wymienionych w ust. 1 nie oznacza, że wszystkie rodzaje aktywów muszą być automatycznie przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Państwo Członkowskie pochodzenia ustanawia bardziej szczegółowe zasady ustalające warunki stosowania akceptowanych aktywów; w związku z tym Państwo może wymagać, szczególnie w przypadku należności od reasekuratorów, zabezpieczenia majątkowego lub gwarancji.
Przy ustalaniu oraz stosowaniu ustanawianych przez siebie reguł Państwo Członkowskie pochodzenia zapewnia w szczególności przestrzeganie następujących zasad:
i) aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wycenia się bez należności wynikających z ich uzyskania;
ii) wszystkie aktywa muszą być wyceniane ostrożnie, uwzględniając ryzyko braku możliwości uzyskania niektórych kwot. w szczególności materialne aktywa trwałe inne niż grunty i budynki mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku, gdy zostały wycenione w oparciu o ostrożną amortyzację;
iii) pożyczki udzielone przedsiębiorstwom, państwom lub organizacjom międzynarodowym, władzom lokalnym lub regionalnym albo osobom fizycznym mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku, gdy istnieją wystarczające gwarancje ich bezpieczeństwa, bez względu na to, czy wynikają one ze statusu pożyczkobiorcy, zapisów hipotecznych, gwarancji bankowych, lub też z gwarancji udzielonych przez zakłady ubezpieczeń, bądź z innych form zabezpieczenia;
iv) instrumenty pochodne, jak np. opcje, transakcje terminowe typu futures i transakcje typu swap związane z aktywami pokrywającymi rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, mogą być stosowane, o ile przyczyniają się one do zmniejszenia ryzyka inwestycyjnego lub ułatwiają skuteczne zarządzanie portfelem.
Muszą one być wyceniane według zasady ostrożnej wyceny oraz mogą być brane pod uwagę przy wycenie aktywów podstawowych;
v) zbywalne papiery wartościowe, które nie podlegają obrotowi na regulowanym rynku, mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku, gdy mogą być zrealizowane w krótkim terminie, lub jeśli są udziałami w instytucjach kredytowych, zakładach ubezpieczeń, w granicach dozwolonych w art. 6 lub w przedsiębiorstwach inwestycyjnych mających siedzibę w Państwie Członkowskim;
vi) należności i roszczenia wobec strony trzeciej mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko po ich pomniejszeniu o wszelkie kwoty należne tej stronie;
vii) wartość należności i roszczeń przyjętych jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych musi być obliczona według zasady ostrożnej wyceny, z uwzględnieniem ryzyka braku możliwości uzyskania niektórych kwot.
Szczególnie należności od ubezpieczających i pośredników z tytułu działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej mogą być zaakceptowane tylko w przypadku, gdy okres zalegania z płatnością nie przekracza trzech miesięcy;
viii) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują środki lokowane w przedsiębiorstwie zależnym od zakładu ubezpieczeń, który zarządza w jego imieniu całością lub częścią lokat zakładu ubezpieczeń, Państwo Członkowskie pochodzenia, stosując normy i zasady ustanowione w niniejszym artykule, musi wziąć pod uwagę aktywa podstawowe posiadane przez przedsiębiorstwo zależne od zakładu ubezpieczeń; Państwo Członkowskie pochodzenia może w ten sam sposób traktować aktywa innych przedsiębiorstw zależnych;
ix) odroczone koszty uzyskania mogą zostać zatwierdzone na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w takim zakresie, w jakim jest to zgodne z wyliczeniem rezerw matematycznych.
4.
Nie naruszając ust. 1, Państwo Członkowskie pochodzenia może, w wyjątkowych okolicznościach oraz na żądanie zakładu ubezpieczeń, w drodze właściwie uzasadnionej decyzji, czasowo przyjąć inne kategorie aktywów jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, z zastrzeżeniem art. 22.
Artykuł 24
Zasady różnicowania lokat
1.
W odniesieniu do aktywów pokrywających rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe Państwo Członkowskie pochodzenia wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń lokowania nie więcej niż:
a) 10 % łącznej sumy swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w jedną działkę gruntu lub budynek, lub w kilka działek lub budynków pozostających w sąsiedztwie na tyle bliskim, że należy je uważać za stanowiące jedną lokatę;
b) 5 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcje i inne zbywalne papiery wartościowe traktowane jak akcje, obligacje, dłużne papiery wartościowe i inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego tego samego przedsiębiorstwa, lub w pożyczki udzielone temu samemu pożyczkobiorcy w ujęciu łącznym, pożyczki inne niż udzielone Państwu, władzom regionalnym lub lokalnym lub organizacji międzynarodowej, do której należy jedno lub więcej Państw Członkowskich.
Limit ten może być zwiększony do 10 %, jeżeli zakład ubezpieczeń nie lokuje więcej niż 40 % rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w pożyczki lub papiery wartościowe emitentów i pożyczkobiorców, lokując w każdym z nich więcej niż 5 % swoich aktywów;
c) 5 % łącznej sumy swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w pożyczki bez zabezpieczenia, w tym 1 % dla pojedynczej pożyczki bez zabezpieczenia, inne niż pożyczki udzielone instytucjom kredytowym, zakładom ubezpieczeń — w takich granicach, w jakich pozwala na to art. 6 — oraz przedsiębiorstwom inwestycyjnym mającym siedzibę w Państwie Członkowskim.
Limity te mogą być zwiększone odpowiednio do 8 i 2 % na mocy decyzji podejmowanej w każdym przypadku przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
d) 3 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w postaci gotówki w kasie;
e) 10 % łącznej sumy swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcje, inne papiery wartościowe traktowane jako akcje i dłużne papiery wartościowe, które nie są przedmiotem obrotu na rynku regulowanym.
2.
Brak w ust. 1 ograniczenia dla określonego rodzaju lokat nie oznacza, że aktywa tej kategorii powinny być przyjmowane jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych bez jakichkolwiek ograniczeń.
Państwo Członkowskie pochodzenia ustanawia bardziej szczegółowe reguły, określające warunki wykorzystania akceptowanych aktywów. w szczególności zapewnia ono, określając i stosując te zasady, spełnienie następujących wymagań:
i) aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe muszą być zróżnicowane i rozmieszczone w taki sposób, aby nie dopuścić do nadmiernego uzależnienia tylko od jednego rodzaju aktywów, rynków inwestycyjnych lub lokat;
ii) lokowanie w poszczególnych rodzajach aktywów, które wykazują wysoki stopień ryzyka, niezależnie od tego, czy wynika to z rodzaju aktywów, czy jakości emitenta, musi być ograniczone do rozsądnego poziomu;
iii) ograniczenia dotyczące poszczególnych rodzajów aktywów przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych muszą uwzględniać sposób traktowania reasekuracji;
iv) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują lokatę w przedsiębiorstwie zależnym, który w imieniu zakładu ubezpieczeń zarządza całością lub częścią lokat zakładu ubezpieczeń, Państwo Członkowskie pochodzenia musi, stosując normy i zasady określone w niniejszym artykule, brać pod uwagę aktywa podstawowe posiadane przez przedsiębiorstwo zależne; Państwo Członkowskie pochodzenia może w ten sam sposób traktować aktywa innych przedsiębiorstw zależnych;
v) udział procentowy aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, które są przedmiotem lokat niebędących lokatami płynnymi, musi być utrzymywany na rozsądnym poziomie;
vi) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują pożyczki lub dłużne papiery wartościowe wystawione przez niektóre instytucje kredytowe, Państwo Członkowskie pochodzenia może, stosując reguły i zasady określone w niniejszym artykule, uwzględniać aktywa podstawowe posiadane przez taką instytucję kredytową.
Takie rozwiązanie może być stosowane jedynie w sytuacji, kiedy instytucja kredytowa posiada swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, jest całkowitą własnością tego Państwa Członkowskiego i/lub władz lokalnych tego państwa, a jej statutowa działalność polega na udzielaniu, za jej pośrednictwem, pożyczek lub gwarancji państwom lub władzom lokalnym, bądź udzielaniu pożyczek instytucjom ściśle powiązanym z państwem lub władzami lokalnymi.
3.
W kontekście szczegółowych zasad określających warunki wykorzystania akceptowanych aktywów Państwo Członkowskie zastosuje bardziej ograniczające podejście w stosunku do:
- każdej pożyczki, której nie towarzyszy gwarancja bankowa, gwarancja udzielona przez zakład ubezpieczeń, hipoteka lub inne formy zabezpieczenia, w odróżnieniu od pożyczek, którym takie zabezpieczenia towarzyszą,
- przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) nieobjętych koordynacją w rozumieniu dyrektywy 85/611/EWG i innych funduszy inwestycyjnych, w odróżnieniu od UCITS objętych koordynacją w rozumieniu tej dyrektywy,
- papierów wartościowych niebędących przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, w odróżnieniu od tych, które są przedmiotem takiego obrotu,
- obligacji, dłużnych papierów wartościowych i innych instrumentów rynku kapitałowego i pieniężnego, nieemitowanych przez państwa, władze lokalne lub regionalne albo przedsiębiorstwa należące do strefy A w rozumieniu dyrektywy 2000/12/WE, lub przez organizacje międzynarodowe, do których nie należy przynajmniej jedno Państwo Członkowskie Wspólnoty, w odróżnieniu od takich samych instrumentów finansowych, emitowanych przez takie instytucje.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwiększyć limit ustanowiony w ust. 1 lit. b) do 40 % w przypadku niektórych dłużnych papierów wartościowych, kiedy są one emitowane przez instytucję kredytową mającą siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim i podlegającą z mocy prawa specjalnemu, urzędowemu nadzorowi, wyznaczonemu w celu ochrony posiadaczy tych papierów dłużnych. w szczególności sumy pochodzące z emisji tych papierów dłużnych muszą być lokowane zgodnie z prawem w aktywa, które podczas całego okresu ważności tych papierów dłużnych mogą pokrywać roszczenia z owych papierów dłużnych i które, w przypadku niepowodzenia emitenta, mogą być w pierwszej kolejności wykorzystane do zwrotu kapitału i zapłaty narosłych odsetek.
5.
Państwa Członkowskie nie wymagają od zakładów ubezpieczeń lokowania w określone rodzaje aktywów.
6.
Bez względu na ust. 1 w wyjątkowych przypadkach, na wniosek zakładu ubezpieczeń, Państwo Członkowskie pochodzenia może tymczasowo oraz w drodze właściwie uzasadnionej decyzji zezwolić na odstępstwo od reguł ustanowionych w ust. 1 lit. a)-e), z zastrzeżeniem art. 22.
Artykuł 25
Umowy powiązane z przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub indeksem akcji
1.
W przypadku gdy świadczenia przewidziane w umowie są bezpośrednio powiązane z wartością jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub z wartością aktywów zawartych w funduszu wewnętrznym zakładu ubezpieczeń, zwykle podzielonym na jednostki uczestnictwa, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe odnoszące się do tych świadczeń muszą znajdować jak najwierniejsze odzwierciedlenie w tych jednostkach lub, w przypadku gdy nie zostały utworzone takie jednostki, w tych aktywach.
2.
W przypadku gdy świadczenia przewidziane w umowie są bezpośrednio związane z indeksem akcji lub inną wartością bazową niż określone w ust. 1, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe odnoszące się do tych świadczeń muszą znajdować jak najwierniejsze odzwierciedlenie albo w jednostkach uczestnictwa reprezentujących wartość odniesienia, albo, w przypadku gdy nie zostały stworzone takie jednostki, w aktywach o odpowiednim stopniu bezpieczeństwa i zbywalności, stanowiących jak najwierniejsze odzwierciedlenie aktywów, na których dana wartość odniesienia się opiera.
3.
Artykuł 22 i 24 nie mają zastosowania do aktywów dopasowanych, stanowiących pokrycie zobowiązań bezpośrednio powiązanych ze świadczeniami określonymi w ust. 1 i 2.
Odniesienia do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w art. 24 dotyczą rezerw techniczno-ubezpieczeniowych z wyłączeniem tych, które odnoszą się do takich zobowiązań.
4.
W przypadku gdy świadczenia określone w ust. 1 i 2 obejmują gwarancje efektywności lokat lub inne gwarantowane świadczenie, odpowiadające im dodatkowe rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe podlegają przepisom art. 22, 23 i 24.
Artykuł 26
Zasady dopasowania
1.
Do celów art. 20 ust. 3 i art. 54 Państwa Członkowskie przestrzegają przepisów załącznika II w odniesieniu do zasad dopasowania aktywów.
2.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do zobowiązań, określonych w art. 25.
ROZDZIAŁ 3
ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO MARGINESU WYPŁACALNOŚCI ORAZ DO FUNDUSZU GWARANCYJNEGO
Artykuł 27
Dostępny margines wypłacalności
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń, którego siedziba znajduje się na jego terytorium, ustanowienia odpowiedniego dostępnego marginesu wypłacalności w odniesieniu do całej jego działalności w każdym czasie, który jest równy co najmniej wymogom niniejszej dyrektywy.
2.
Dostępny margines wypłacalności składa się z aktywów zakładu ubezpieczeń, wolnych od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonych o wartości niematerialne, obejmujące:
a) wpłacony kapitał zakładowy lub, w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, pokryty kapitał zakładowy wraz z rachunkami członków spełniających wszystkie poniższe kryteria:
i) umowa i statut spółki muszą określać, że płatności z tych rachunków mogą być dokonywane jedynie na rzecz członków, o ile nie spowoduje to obniżenia dostępnego marginesu wypłacalności poniżej wymaganego poziomu, lub, po rozwiązaniu zakładu ubezpieczeń, jeżeli wszystkie inne długi zakładu zostały uregulowane;
ii) umowa i statut spółki powinny określać, w odniesieniu do wszelkich płatności, określonych w i) z powodów innych niż indywidualne zakończenie członkostwa, że właściwe władze muszą zostać powiadomione nie później niż miesiąc wcześniej i mogą zakazać płatności w tym okresie;
iii) odpowiednie przepisy umowy i statutu spółki mogą być zmieniane tylko po zadeklarowaniu przez właściwe władze, że nie wnoszą one sprzeciwu wobec zmian, bez uszczerbku dla kryteriów określonych w i) oraz ii);
b) rezerwy (określone przez prawo i dowolne), które nie odnoszą się do zobowiązań ubezpieczeniowych;
c) zysk lub stratę wynikające po potrąceniu należnych dywidend;
d) o ile zezwalają na to przepisy krajowe, wykazywane w bilansie rezerwy utworzone z zysku, w przypadku gdy mogą one być wykorzystane do pokrycia ewentualnych strat, jakie mogą powstać, o ile nie zostały one udostępnione do podziału ubezpieczających.
Dostępny margines wypłacalności zmniejsza się o sumę udziałów własnych posiadanych przez zakład ubezpieczeń.
3.
Dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) kumulatywnego uprzywilejowanego kapitału zakładowego i podporządkowanego kapitału pożyczkowego do 50 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności, z którego nie mniej niż 25 % składa się z podporządkowanych pożyczek z ustalonym terminem wymagalności, lub kumulatywnego uprzywilejowanego kapitału zakładowego pod warunkiem że w przypadku upadłości lub likwidacji zakładu ubezpieczeń, istnieją wiążące umowy, na mocy których podporządkowany kapitał pożyczkowy lub preferencyjny kapitał zakładowy ma niższą pozycję niż roszczenia wszystkich innych wierzycieli oraz nie będzie zwracany do czasu, aż wszystkie inne zaległe istniejące w tym czasie długi nie zostaną uregulowane.
Podporządkowany kapitał pożyczkowy musi również spełniać następujące warunki:
i) brane pod uwagę mogą być tylko fundusze opłacone w pełnej wysokości;
ii) w przypadku pożyczek z ustalonym terminem wymagalności termin pierwotnej wymagalności musi wynosić co najmniej pięć lat.
Nie później jednak niż rok przed terminem spłaty zakład ubezpieczeń musi przedstawić właściwym władzom, w celu uzyskania zgody, plan przedstawiający sposób utrzymania lub podniesienia dostępnego marginesu wypłacalności do wymaganego poziomu w terminie wymagalności, chyba że stopień, w jakim pożyczka może być zaliczona jako składnik marginesu wypłacalności, jest stopniowo ograniczany przez okres co najmniej pięciu lat przed terminem spłaty.
Właściwe władze mogą zezwolić na przedterminową spłatę takich pożyczek pod warunkiem, że zakład ubezpieczeń udzielający pożyczki wystąpi z takim wnioskiem oraz jego dostępny margines wypłacalności nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
iii) pożyczki, których termin wymagalności nie jest ustalony, muszą być spłacane tylko z zastrzeżeniem pięcioletniego powiadomienia, o ile pożyczki te nie są już uważane za część składnik dostępnego marginesu wypłacalności, lub o ile wcześniejsza spłata nie wymaga specjalnej uprzedniej zgody właściwych władz. w tym ostatnim przypadku zakład ubezpieczeń musi powiadomić właściwe władze nie później niż sześć miesięcy przed datą proponowanej spłaty, wyszczególniając dostępny margines wypłacalności i wymagany margines wypłacalności zarówno przed, jak i po dokonaniu spłaty.
Właściwe władze zezwalają na spłatę pożyczki tylko w przypadku gdy wysokość dostępnego marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
iv) umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul przewidujących, że w szczególnych okolicznościach, innych niż likwidacja zakładu ubezpieczeń zadłużenie będzie wymagalne przed uzgodnionym terminem spłaty;
v) umowa pożyczki może zostać zmieniona jedynie po otrzymaniu od właściwych władz oświadczenia, że nie wnoszą one sprzeciwu do planowanych zmian;
b) papierów wartościowych bez wyszczególnionego terminu wymagalności oraz innych instrumentów, włączając w to kumulatywne akcje uprzywilejowane, inne niż wymienione w lit. a), do 50 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności dla ogólnej sumy tych papierów wartościowych oraz podporządkowanego kapitału pożyczkowego określonego w lit. a), pod warunkiem że spełniają one następujące warunki:
i) nie są spłacane z inicjatywy okaziciela lub bez wcześniejszej zgody właściwego organu;
ii) umowa emisji powinna umożliwiać zakładowi ubezpieczeń odroczenie wypłaty odsetek od pożyczki;
iii) roszczenie pożyczkodawcy wobec zakładu ubezpieczeń powinno znajdować się całkowicie za roszczeniami wszystkich niepodporządkowanych wierzycieli;
iv) dokumenty regulujące emisję papierów wartościowych muszą uwzględniać zdolność absorpcji strat związaną z zadłużeniem i niespłaconymi odsetkami, jak również umożliwiać zakładowi ubezpieczeń kontynuację jego działalności;
v) pod uwagę brane są tylko w pełni wpłacone sumy.
4.
Po złożeniu przez zakład ubezpieczeń wniosku, wraz z potwierdzającymi dowodami, do właściwego organu Państwa Członkowskiego, oraz za zgodą tego właściwego organu, dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) do dnia 31 grudnia 2009 r. kwoty równej 50 % przyszłych zysków zakładów ubezpieczeń, ale nieprzekraczającej 25 % pomniejszonego dostępnego marginesu wypłacalności i wymaganego marginesu wypłacalności.
Kwotę przyszłych zysków wyznacza się, mnożąc oszacowany roczny zysk przez czynnik określający przeciętny okres pozostały do końca ubezpieczenia.
Wykorzystany czynnik nie może być większy niż sześć.
Oszacowany roczny zysk nie może przekroczyć średniej arytmetycznej zysków osiągniętych w ciągu ostatnich pięciu lat obrachunkowych w zakresie działalności wymienionych w art. 2 ust. 1.
Właściwe władze mogą zgodzić się na włączenie kwoty dostępnego marginesu wypłacalności jedynie:
i) gdy właściwym władzom przedłożone zostanie sprawozdanie aktuarialne wskazujące prawdopodobieństwo zagrożenia zysków w przyszłości; i
ii) o ile nie uwzględniono części przyszłych zysków wynikających z ukrytych rezerw netto określonych w lit. c);
b) w przypadku gdy nie stosuje się metody Zillmera lub gdy jest ona stosowana, lecz uzyskana kwota jest niższa od obciążenia z tytułu kosztów uzyskania wliczonych do składki — różnica między rezerwą matematyczną nieobliczaną lub tylko częściowo obliczaną metodą Zillmera a rezerwą matematyczną obliczaną metodą Zillmera, w stosunku odpowiadającym obciążeniu z tytułu kosztów uzyskania wliczonych do składki; wielkość ta nie może jednak przekroczyć 3,5 % sumy różnic między odpowiednimi sumami kapitału ubezpieczeń na życie i rezerw matematycznych dla wszystkich polis, dla których możliwe jest stosowanie metody Zillmera; różnica ta powinna być zmniejszona o kwotę niezamortyzowanych kosztów uzyskania, zaksięgowaną jako aktywa;
c) wszelkich ukrytych rezerw netto wynikających z oceny aktywów, o ile powyższe ukryte rezerwy netto nie mają wyjątkowego charakteru;
d) połowy nieopłaconego kapitału zakładowego lub kapitału założycielskiego, jeżeli opłacona część wynosi 25 % tego kapitału, do 50 % pomniejszonego dostępnego i wymaganego marginesu wypłacalności;
5.
Zmiany do ust. 2-4 w celu uwzględnienia wydarzeń uzasadniających techniczne dostosowanie elementów kwalifikujących się do dostępnego marginesu wypłacalności, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 65 ust. 2.
Artykuł 28
Wymagany margines wypłacalności
1.
Z zastrzeżeniem art. 29 wymagany margines wypłacalności ustalony jest w sposób ustanowiony w ust. 2-7 zgodnie z grupami ubezpieczeń.
2. Dla rodzajów ubezpieczeń określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) innych niż ubezpieczenia powiązane z funduszami inwestycyjnymi i dla operacji określonych art. 2 ust. 3 wymagany margines wypłacalności równy jest sumie następujących dwóch wyników:
a) wynik pierwszy:
część stanowiąca 4 % rezerw matematycznych, odnosząca się do ubezpieczeń bezpośrednich wraz z cesjami reasekuracyjnymi i ryzykiem przyjętym do reasekuracji należy pomnożyć przez odnoszący się do ostatniego roku obrachunkowego współczynnik ustalany jako iloraz łącznej sumy rezerw matematycznych, pomniejszonych o wspomniane powyżej cesje reasekuracyjne; współczynnik ten w żadnym przypadku nie może być niższy niż 85 %;
b) wynik drugi:
dla polis, w których fundusz ryzyka nie jest liczbą ujemną — część stanowiąca 0,3 % funduszu ryzyka przyjętego do ubezpieczenia przez zakład należy pomnożyć przez odnoszący się do ostatniego roku obrachunkowego współczynnik ustalany jako iloraz łącznej wielkości ryzyka zatrzymanego jako zobowiązanie zakładu po uwzględnieniu cesji reasekuracyjnych i retrocesji, do łącznej wielkości ryzyka z uwzględnieniem reasekuracji; współczynnik ten w żadnym przypadku nie może być niższy niż 50 %.
W przypadku tymczasowego ubezpieczenia na wypadek śmierci, obejmującego okres maksymalnie trzech lat, powyższa część będzie wynosić 0,1 %; dla takiego samego ubezpieczenia na okres dłuższy niż trzy lata, lecz nieprzekraczający lat pięciu, powyższa część będzie wynosić 0,15 %.
3.
Dla ubezpieczenia dodatkowego określonego w art. 2 ust. 1 lit. c) wymagany margines wypłacalności równy jest wymaganemu marginesowi wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń, jak ustanowiono w art. 16a dyrektywy 73/239/EWG, z wyłączeniem przepisów art. 17 niniejszej dyrektywy.
4.
Dla stałego ubezpieczenia zdrowotnego niepodlegającego unieważnieniu określonemu w art. 2 ust. 1. lit. d) wymagany margines wypłacalności powinien być równy:
a) część stanowiąca 4 % rezerw matematycznych, obliczonych zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu; oraz
b) wymaganemu marginesowi wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń, jak ustanowiono w art. 16a dyrektywy 73/239/EWG, z wyłączeniem przepisów art. 17 tej dyrektywy.
Jednakże warunek zawarty w art. 16a ust. 6 lit. b) tej dyrektywy, dotyczący ustanowienia warunku starzenia się, może zostać zastąpiony wymogiem prowadzenia działalności gospodarczej w grupie.
5. Dla czynności polegających na tworzeniu funduszy amortyzacyjnych określonych w art. 2 ust. 2 lit. b) wymagany margines wypłacalności równy jest części 4 % rezerw matematycznych, obliczonych zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.
6.
Dla tontyn określonych w art. 2 ust. 2 lit. a) wymagany margines wypłacalności równy jest części 1 % ich aktywów.
7. Dla ubezpieczeń objętych art. 2 ust. 1 lit. a) i b) powiązanych z funduszami inwestycyjnymi i dla działalności określonych w art. 2 ust. 2 lit. c)-e) wymagany margines wypłacalności równy jest sumie następujących wyników:
a) w takim stopniu, w jakim zakład ubezpieczeń ponosi ryzyko inwestycyjne, części 4 % rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, obliczonych zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu;
b) w takim stopniu, w jakim zakład ubezpieczeń nie ponosi ryzyka inwestycyjnego, ale przydział mający pokryć wydatki na zarządzanie ustalony jest na okres przekraczający pięć lat, część 1 % rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, obliczonych zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu;
c) w takim stopniu, w jakim zakład ubezpieczeń nie ponosi ryzyka inwestycyjnego, ale przydział mający pokryć wydatki na zarządzanie ustalony jest na okres nieprzekraczający pięciu lat, wielkość równa 25 % kosztów administracyjnych netto za ubiegły rok obrachunkowy w zakresie takiej działalności;
d) w takim stopniu, w jakim zakład ubezpieczeń pokrywa ryzyko z tytułu śmierci, część 0,3 % funduszu ryzyka obliczonego zgodnie z ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu.
Artykuł 29
Fundusz gwarancyjny
1. Jedna trzecia wymaganego marginesu wypłacalności określonego w art. 28 tworzy fundusz gwarancyjny. Fundusz ten składa się z pozycji wymienionych w art. 27 ust. 2 i 3 oraz, za zgodą właściwego organu Państwa Członkowskiego pochodzenia, w ust. 4 lit. c).
2.
Fundusz gwarancyjny nie może być mniejszy niż 3 miliony EUR.
Każde Państwo Członkowskie może umożliwić obniżenie o jedną czwartą wysokości minimalnego funduszu gwarancyjnego w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych lub innego towarzystwa opartego na zasadzie wzajemności i tontyn.
Artykuł 30
Zmiana wielkości funduszu gwarancyjnego
1.
Kwota w EUR, ustanowiona w art. 29 ust. 2, jest raz do roku zmieniana, począwszy od dnia 20 września 2003 r., w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych, dotyczącym wszystkich Państw Członkowskich, publikowanym przez Eurostat.
Kwota jest dostosowywana w sposób automatyczny, poprzez zwiększenie kwoty bazowej w EUR o odsetek zmian w tym wskaźniku, w okresie między 20 marca 2002 r. a datą zmiany i zaokrąglana jest do wielokrotności 100000 EUR.
Jeżeli zmiana procentowa od czasu ostatniego dostosowania jest niższa niż 5 %, nie wykonuje się kolejnego dostosowania.
2.
Komisja corocznie informuje Parlament Europejski i Radę o zmianie i wielkości dostosowania określonych w ust. 1.
Artykuł 31
Aktywa niewykorzystywane do pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
1.
Państwa Członkowskie nie określają żadnych zasad wyboru aktywów, które nie muszą być wykorzystywane jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych określonych w art. 20.
2. Z zastrzeżeniem art. 20 ust. 3, art. 37 ust. 1, 2, 3 i 5 oraz art. 39 ust. 1 akapit drugi Państwa Członkowskie nie ograniczają swobodnego rozporządzania tymi aktywami, zarówno ruchomościami, jak i nieruchomościami, które stanowią część aktywów zakładów ubezpieczeń posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności.
3.
Ustępy 1 i 2 nie wykluczają żadnych środków, które Państwa Członkowskie mają prawo podjąć jako właściciele, wspólnicy lub partnerzy wspomnianych zakładów, zapewniając ochronę interesów osób ubezpieczonych na życie.
ROZDZIAŁ 4
PRAWO O ZOBOWIĄZANIACH UMOWNYCH i WARUNKI UBEZPIECZENIA
Artykuł 32
Prawo właściwe
1.
Prawem właściwym dla umów odnoszących się do działalności określonych w niniejszej dyrektywie jest prawo Państwa Członkowskiego zobowiązania.
Jednakże jeżeli prawo kraju na to pozwala, strony mogą wybrać jako prawo właściwe, prawo innego państwa.
2.
Jeżeli ubezpieczający jest osobą fizyczną i jego miejsce stałego pobytu w Państwie Członkowskim jest inne niż to, którego jest obywatelem, strony mogą wybrać prawo Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem.
3.
Jeżeli Państwo zawiera kilka jednostek terytorialnych, z których każda ma własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, każda jednostka zgodnie z niniejszą dyrektywą traktowana będzie jako państwo do celów określenia prawa właściwego na podstawie niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, w którym różne jednostki terytorialne mają własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, nie jest zobowiązane do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy do sporów wynikających z norm prawnych tych jednostek.
4.
Przepisy niniejszego artykułu nie ograniczają stosowania zasad prawa forum w sytuacji, gdy jest to obowiązkowe, bez względu na prawo właściwe dla umowy w innych sytuacjach.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego tak przewiduje, obowiązujące reguły prawa Państwa Członkowskiego zobowiązania mogą być stosowane, jeżeli i w takim stopniu, w jakim, na mocy prawa Państwa Członkowskiego, reguły te muszą być stosowane bez względu na prawo właściwe dla umowy.
5.
Z zastrzeżeniem ust. 1-4 Państwa Członkowskie stosują do umów ubezpieczenia, określonych w niniejszej dyrektywie, swoje ogólne zasady prawa międzynarodowego prywatnego dotyczącego zobowiązań umownych.
Artykuł 33
Ogólne dobro
Państwo Członkowskie zobowiązania nie zabrania ubezpieczającemu zawarcia umowy z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie zgodnie z warunkami art. 4, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami prawa chroniącymi ogólne dobro w Państwie Członkowskim zobowiązania.
Artykuł 34
Zasady odnoszące się do warunków ubezpieczenia i stawek składek
Państwa Członkowskie nie przyjmują przepisów wymagających uprzedniego zatwierdzania lub systematycznego powiadamiania o ogólnych i szczegółowych warunkach ubezpieczeń, stawek składek, podstaw technicznych stosowanych w szczególności do obliczenia stawek składek i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych lub i innych drukach, które zakład ubezpieczeń zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi.
Nie naruszając akapitu pierwszego, jedynie w celu sprawdzenia ich zgodności z przepisami krajowymi dotyczącymi zasad aktuarialnych, Państwo Członkowskie pochodzenia może wymagać systematycznego przekazywania podstaw technicznych, stosowanych w szczególności do obliczenia stawek składek oraz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, równocześnie nie może to stanowić warunku wstępnego do podjęcia przez zakład ubezpieczeń działalności.
Najpóźniej do dnia 1 lipca 1999 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania tych przepisów.
Artykuł 35
Okres unieważnienia
1.
Każde Państwo Członkowskie powinno zagwarantować indywidualnie ubezpieczającemu na życie możliwość unieważnienia umowy w terminie między 14. a 30. Dniem, licząc od dnia zawarcia umowy.
Powiadomienie o unieważnieniu umowy przez ubezpieczającego skutkuje zwolnieniem go z jakichkolwiek przyszłych zobowiązań wynikających z umowy.
Inne skutki prawne i warunki unieważnienia ustalane są przez prawo właściwe dla umowy, określone w art. 32, głównie w odniesieniu do uzgodnień dotyczących informowania ubezpieczających o zawarciu umowy.
2.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować ust. 1 do umów zawieranych na okres do sześciu miesięcy oraz w przypadkach, gdy z racji statusu ubezpieczającego lub okoliczności, w jakich zawarta została umowa, ubezpieczający nie potrzebuje specjalnej ochrony.
Państwa Członkowskie określają w swoich przepisach, w jakich przypadkach nie ma zastosowania ust. 1.
Artykuł 36
Informacje dla ubezpieczających
1.
Przed zawarciem umowy ubezpieczenia, ubezpieczający przekazuje się co najmniej informacje wymienione w pkt A załącznika III.
2.
Przez cały okres obowiązywania umowy ubezpieczający jest powiadamiany o wszelkich zmianach dotyczących informacji wymienionych w pkt B załącznika III.
3.
Państwo Członkowskie zobowiązania może wymagać od zakładu ubezpieczeń dostarczenia informacji dodatkowych do tych wymienionych w załączniku III jedynie wtedy, gdy jest to konieczne do właściwego zrozumienia przez ubezpieczającego istotnych elementów zobowiązania.
4.
Państwo Członkowskie zobowiązania ustanawia szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu i załącznika III.
ROZDZIAŁ 5
ZAKŁADY UBEZPIECZEŃ W TRUDNEJ SYTUACJI LUB W SYTUACJI NIEZGODNEJ Z WYMAGANIAMI
Artykuł 37
Zakłady ubezpieczeń w trudnej sytuacji
1.
Jeżeli zakład nie przestrzega art. 20, właściwy organ jego Państwa Członkowskiego pochodzenia może zabronić swobodnego rozporządzania jego aktywami, po zawiadomieniu o swoim zamiarze właściwych władz Państw Członkowskich zobowiązania.
2.
Do celów przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, którego margines wypłacalności spadł poniżej minimum wymaganego na mocy art. 28, właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia wymaga, aby przedstawiono jej do zatwierdzenia plan przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej.
W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli właściwy organ jest zdania, że sytuacja finansowa zakładu ubezpieczeń ulegnie dalszemu pogorszeniu, może również ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu ubezpieczeń.
Organ ten powiadamia władze innych Państw Członkowskich, na których terytorium zakład ubezpieczeń prowadzi działalność, o wszelkich podjętych środkach, te ostatnie natomiast, na wniosek tych pierwszych, podejmują takie same środki.
3.
Jeżeli margines wypłacalności spada poniżej poziomu funduszu gwarancyjnego określonego w art. 29, właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia wymaga przedstawienia przez zakład ubezpieczeń do zatwierdzenia krótkookresowego planu finansowego.
Organ ten mogą również ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu ubezpieczeń.
Powiadomi on o tym władze innych Państw Członkowskich, na których terytorium zakład prowadzi działalność, te ostatnie natomiast, na wniosek tego pierwszego, podejmują takie same środki.
4.
Właściwe władze mogą ponadto podjąć, w przypadkach przewidzianych w ust. 1, 2 i 3, wszelkie środki niezbędne do celów ochrony interesów ubezpieczonych.
5.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do umożliwienia, zgodnie z jego prawem krajowym, zakazania, w przypadkach przewidzianych w ust. 1, 2 i 3, swobodnego rozporządzania aktywami znajdującymi się na jego terytorium, na wniosek Państwa Członkowskiego pochodzenia zakładu ubezpieczeń, które wskaże aktywa objęte tymi środkami.
Artykuł 38
Finansowy plan naprawczy
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby właściwe władze posiadały uprawnienia do wymagania finansowych planów naprawczych dla zakładów ubezpieczeń w przypadku, gdy właściwe władze uznają, że zagrożone są prawa ubezpieczających.
Finansowy plan naprawczy musi zawierać jako minimum dane szczegółowe lub dowód, w przypadku trzech kolejnych lat obrachunkowych dotyczące:
a) szacunków kosztów zarządzania, w szczególności bieżących wydatków ogólnych i prowizji;
b) planu określającego szczegółowy szacunek dochodów i wydatków w odniesieniu do działalności bezpośredniej, ryzyka przyjętego do reasekuracji i cesjami reasekuracji;
c) prognozy bilansu;
d) szacunków zasobów finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych i wymaganego marginesu wypłacalności;
e) ogólnej polityki reasekuracyjnej.
2.
W przypadku gdy prawa ubezpieczającego są zagrożone z powodu pogorszenia się pozycji finansowej zakładu ubezpieczeń, Państwa Członkowskie zapewniają właściwym władzom uprawnienia do zobowiązania zakładów ubezpieczeń do posiadania wyższego wymaganego marginesu wypłacalności, w celu zapewnienia zdolności zakładu ubezpieczeń do spełnienia w krótkim czasie wymogów wypłacalności.
Poziom wyższego wymaganego marginesu wypłacalności opiera się na finansowym planie naprawczym, określonym w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwym władzom uprawnienia do obniżenia wartości wszystkich składników kwalifikujących się do wykorzystania w dostępnym marginesie wypłacalności, w szczególności w przypadku gdy nastąpiła znacząca zmiana w wartości rynkowej tych składników od zakończenia ostatniego roku obrachunkowego.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwym władzom uprawnienia do zmniejszenia stopnia redukcji, w oparciu o reasekurację, do marginesu wypłacalności określonego zgodnie z art. 28, w przypadku gdy:
a) charakter lub jakość umów reasekuracji uległy znacznym zmianom od ostatniego roku obrachunkowego;
b) nie istnieje lub istnieje nieznaczne przeniesienie ryzyka na podstawie umów reasekuracji.
5. Jeżeli właściwe władze wymagają, zgodnie z ust. 1, finansowego planu naprawczego dla zakładu ubezpieczeń, wstrzymują się z udzieleniem zaświadczenia, zgodnie z art. 14 ust. 1, art. 40 ust. 3 akapit drugi i art. 42 ust. 1 lit. a), tak długo jak uznają, że prawa ubezpieczających są zagrożone w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 39
Cofnięcie zezwolenia
1.
Zezwolenie udzielone zakładowi ubezpieczeń przez właściwy organ jego Państwa Członkowskiego pochodzenia może zostać cofnięte przez ten organ w przypadku, gdy zakład:
a) w czasie 12 miesięcy nie korzysta ze zezwolenia, wyraźnie z niego rezygnuje lub zaprzestaje prowadzenia działalności na okres dłuższy niż sześć miesięcy, chyba że zainteresowane Państwo Członkowskie przewidziało wygaśnięcie ważności zezwolenia w takich przypadkach;
b) przestał spełniać warunki dopuszczenia do działalności;
c) nie jest w stanie podjąć w wymaganym terminie środków określonych w planie przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu lub planie finansowym określonych w art. 37.
d) w poważnym stopniu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z przepisów, którym podlega.
W przypadku cofnięcia lub wygaśnięcia zezwolenia właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia powiadamia o tym właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich, które podejmują odpowiednie środki, aby nie zapobiec podejmowaniu przez zakład ubezpieczeń nowej działalności na ich terytorium zarówno w ramach prawa przedsiębiorczości, jak w ramach swobody świadczenia usług. Właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia, wspólnie z tymi władzami, podejmuje wszelkie środki niezbędne do zabezpieczenia ochrony interesów osób ubezpieczonych, w szczególności ogranicza swobodne rozporządzanie aktywami zakładu ubezpieczeń, zgodnie z art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit drugi lub ust. 3 akapit drugi.
2.
Każda decyzja dotycząca cofnięcia zezwolenia poparta jest szczegółowym uzasadnieniem i przekazywana do wiadomości zainteresowanego zakładu ubezpieczeń.
TYTUŁ IV
PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Artykuł 40
Warunki tworzenia oddziału
1.
Zakład ubezpieczeń, który zamierza utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od każdego zakładu ubezpieczeń, który zamierza utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, przedstawienia następujących informacji przy dokonywaniu powiadomienia przewidzianego w ust. 1:
a) Państwo Członkowskie, na którego terytorium zakład zamierza utworzyć oddział;
b) program działalności, określający między innymi przewidywane rodzaje działalności i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adres w Państwie Członkowskim oddziału, pod którym można będzie otrzymywać i przekazywać dokumenty, zakładając, że jest to jednocześnie adres służący do przekazywania wszelkiej korespondencji przeznaczonej dla upoważnionego przedstawiciela;
d) nazwisko upoważnionego przedstawiciela oddziału, który musi dysponować odpowiednimi kompetencjami do zaciągania zobowiązań w imieniu zakładu wobec osób trzecich oraz do reprezentowania go w stosunkach z władzami i sądami Państwa Członkowskiego oddziału. w odniesieniu do towarzystwa Lloyd's, w razie postępowania sądowego w Państwie Członkowskim oddziału, wynikającego ze zobowiązań ubezpieczeniowych, osoby ubezpieczone nie mogą być traktowane mniej korzystnie, niżby to miało miejsce w przypadku postępowania sądowego wszczętego przeciwko zwykłym zakładom.
Z tego powodu upoważniony przedstawiciel musi posiadać odpowiednie uprawnienia umożliwiające mu występowanie w charakterze pozwanego oraz musi on, jako pełnomocnik, mieć zdolność do zaciągania zobowiązań w imieniu zainteresowanych ubezpieczycieli zrzeszonych w towarzystwie Lloyd's.
3.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia nie mają powodów wątpić w prawidłowość struktury administracyjnej lub sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, jak również w nieposzlakowaną opinię i kwalifikacje zawodowe lub doświadczenie członków zarządu, kierownictwa lub upoważnionego przedstawiciela, biorąc pod uwagę planowaną działalność, przekazują one w terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 2 te informacje właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału oraz przekazują odpowiednie informacje zainteresowanemu zakładowi.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia zaświadczają ponadto, że zakład ubezpieczeń posiada minimalny margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 28 i 29.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia odmawiają właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału przekazania informacji określonych w ust. 2, zawiadamiają one w terminie trzech miesięcy od otrzymania wspomnianych informacji zainteresowany zakład o powodach swojej odmowy.
Odmowa lub brak odpowiedzi podlega odwołaniu do sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia.
4.
Zanim oddział zakładu ubezpieczeń rozpocznie działalność, właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 3 powiadamiają, jeśli to konieczne, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia o warunkach, na których, ze względu na ogólne dobro, działalność ta musi być prowadzona w Państwie Członkowskim oddziału.
5.
Po otrzymaniu informacji od właściwych władz Państwa Członkowskiego oddziału lub, w przypadku braku informacji od tych władz, po upływie terminu określonego w ust. 4 oddział może zostać utworzony i rozpocząć działalność.
6.
W przypadku zmiany danych szczegółowych przekazanych zgodnie z ust. 2 lit. b), c) lub d) zakład ubezpieczeń, co najmniej na miesiąc przed wprowadzeniem takiej zmiany, pisemnie powiadamia o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i Państwa Członkowskiego oddziału, tak aby właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału mogły podjąć działania określone w ust. 3 i 4.
Artykuł 41
Swoboda świadczenia usług: uprzednie powiadomienie Państwa Członkowskiego pochodzenia
Każdy zakład ubezpieczeń, który zamierza po raz pierwszy prowadzić działalność w jednym lub w kilku Państwach Członkowskich w ramach swobody świadczenia usług, uprzednio powiadamia o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, wskazując rodzaj zobowiązań, jakie zamierza pokrywać.
Artykuł 42
Swoboda świadczenia usług: powiadomienie przez Państwo Członkowskie pochodzenia
1.
W terminie jednego miesiąca od powiadomienia określonego w art. 41 właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazują Państwu Członkowskiemu lub Państwom Członkowskim, na terytorium których zakład zamierza prowadzić działalność w ramach swobody świadczenia usług:
a) zaświadczenie posiadania przez zakład ubezpieczeń minimalnego marginesu wypłacalności obliczonego zgodnie z art. 28 i 29;
b) informację o grupach ubezpieczeń, na których oferowanie zakład otrzymał zezwolenie;
c) informację o rodzaju zobowiązań, jakie zakład ubezpieczeń zamierza pokrywać w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
Jednocześnie powiadamiają one o tym zainteresowany zakład.
2.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia nie przedstawią w ustanowionym terminie informacji określonych w ust. 1, w tym samym terminie powiadamiają zakład ubezpieczeń o przyczynach odmowy.
Od odmowy przysługuje prawo odwołania się do sądu w Państwie Członkowskim pochodzenia.
3.
Zakład może rozpocząć działalność z dniem potwierdzenia otrzymania zawiadomienia określonego w ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 43
Swoboda świadczenia usług: zmiany charakteru zobowiązań
Każda zmiana, jakiej zakład ubezpieczeń zamierza dokonać w zakresie informacji określonych w art. 41, podlega procedurze przewidzianej w art. 41 i 42.
Artykuł 44
Język
Właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału lub Państwa Członkowskiego świadczenia usług mogą wymagać, aby informacje na temat działalności zakładów ubezpieczeń działających na terytorium danego państwa, których mają prawo domagać się zgodnie z niniejszą dyrektywą, były im przekazywane w języku lub językach urzędowych tego Państwa.
Artykuł 45
Zasady odnoszące się do warunków ubezpieczenia i stawek składek
Państwo Członkowskie oddziału lub świadczenia usług nie ustanawia przepisów wymagających uprzedniego zatwierdzania lub systematycznego powiadamiania o ogólnych i szczegółowych warunkach ubezpieczeń, stawek składek, podstaw technicznych stosowanych w szczególności do obliczania stawek składek i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, i innych drukach, jakie zakład ubezpieczeń zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi. w celu zbadania ich zgodności z przepisami krajowymi dotyczącymi umów ubezpieczenia Państwo Członkowskie może wymagać od zakładu ubezpieczeń, który zamierza prowadzić na jego terytorium działalność w ramach prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług, jedynie doraźnego powiadamiania o tych warunkach ubezpieczeń i innych druków, przy czym wymóg ten nie może stanowić warunku wstępnego prowadzenia działalności przez zakład ubezpieczeń.
Artykuł 46
Zakłady ubezpieczeń nieprzestrzegające przepisów prawa
1.
Każdy zakład ubezpieczeń prowadzący działalność w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług przedkłada właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału i/lub Państwa Członkowskiego świadczenia usług wszystkie wymagane od niego dokumenty do celów niniejszego artykułu, o ile zakłady ubezpieczeń, których siedziba zarządu znajduje się w tych Państwach Członkowskich, są również do tego zobowiązane.
2.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego ustalą, że zakład, który na jego terytorium posiada oddział lub prowadzi działalność w ramach swobody świadczenia usług, nie przestrzega obowiązujących w tym Państwie przepisów, wymagają od zainteresowanego zakładu usunięcia takiej nieprawidłowości.
3.
Jeżeli przedmiotowy zakład nie podejmuje niezbędnych działań, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego powiadamiają o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Te ostatnie, możliwie najszybciej, podejmują właściwe środki, aby zapewnić usunięcie nieprawidłowości przez zakład.
Charakter tych środków przekazywany jest do wiadomości właściwym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli, mimo środków podjętych przez Państwo Członkowskie pochodzenia, lub ponieważ środki te okazują się niedostateczne lub niedostępne w tym Państwie, zakład ubezpieczeń w dalszym ciągu narusza przepisy prawa obowiązujące w zainteresowanym Państwie Członkowskim, to ostatnie może, po powiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, podjąć właściwe środki, aby zapobiec dalszym nieprawidłowościom, lub nałożyć kary za przyszłe nieprawidłowości, włączając, w takim stopniu, w jakim jest to bezwzględnie konieczne, zapobieżenie dalszemu zawieraniu przez zakład ubezpieczeń nowych umów ubezpieczenia na terytorium tego państwa.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość doręczania zakładom ubezpieczeń na terytorium tych państw dokumentów prawnych koniecznych w przypadku podjęcia takich środków.
5.
Ustępy 2, 3 i 4 nie mają wpływu na nadzwyczajne uprawnienia zainteresowanych Państw Członkowskich do podejmowania odpowiednich środków w celu zapobiegania nieprawidłowościom lub nakładania kar za nieprawidłowości mające miejsce na ich terytorium.
Dotyczy to możliwości zapobiegania dalszemu zawieraniu przez zakład ubezpieczeń nowych umów ubezpieczenia na ich terytoriach.
6.
Ustępy 2, 3 i 4 nie mają wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do nakładania karania za naruszenia mające miejsca na ich terytoriach.
7.
Jeżeli zakład ubezpieczeń, który dopuścił się naruszenia, prowadzi swoje przedsiębiorstwo lub majątek w zainteresowanym Państwie Członkowskim, właściwe władze tego ostatniego mogą, zgodnie z prawem krajowym, nałożyć kary administracyjne przewidziane za tego rodzaju naruszenia, w drodze postępowania egzekucyjnego wobec tego przedsiębiorstwa lub majątku zakładu.
8.
Każdy środek przyjęty zgodnie z ust. 3-7, obejmujący kary lub ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności ubezpieczeniowej, musi zostać właściwie uzasadniony i podany do wiadomości zainteresowanego zakładu.
9.
Co dwa lata Komisja przedkłada Komitetowi ds. Ubezpieczeń sprawozdanie podsumowujące liczbę i rodzaj spraw, w których, w każdym Państwie Członkowskim, odmówiono udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń na podstawie art. 40 lub 42 lub podjęto środki zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.
Państwa Członkowskie współpracują z Komisją, dostarczając jej informacji wymaganych do sporządzenia tego sprawozdania.
Artykuł 47
Reklama
Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie stanowi dla zakładów ubezpieczeń, których siedziby zarządu znajdują się w innych Państwach Członkowskich, przeszkody w reklamowaniu swoich usług w Państwie Członkowskim oddziału lub w Państwie Członkowskim świadczenia usług, za pomocą wszelkich dostępnych środków przekazu, z zastrzeżeniem obowiązku zachowania zasad dotyczących formy i treści takiej reklamy ustalonych ze względu na ogólne dobro.
Artykuł 48
Likwidacja
W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń zobowiązania wynikające z umów zawartych przez oddział lub w ramach swobody świadczenia usług wypełniane są w ten sam sposób jak zobowiązania wynikające z innych umów ubezpieczenia zawartych przez zakład, bez względu na przynależność państwową ubezpieczonych i uprawnionych.
Artykuł 49
Informacje statystyczne dotyczące działalności transgranicznej
Każdy zakład ubezpieczeń powiadamia właściwy organ swojego Państwa Członkowskiego pochodzenia, oddzielnie w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych w ramach prawa przedsiębiorczości oraz dla transakcji przeprowadzanych w ramach swobody świadczenia usług, o kwocie składek, nie odliczając reasekuracji, w podziale na Państwa Członkowskie oraz na grupy ubezpieczeń I–IX określone w załączniku I.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazuje te informacje, w rozsądnym terminie i w zagregowanej formie, właściwym władzom każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, które tego żądają.
Artykuł 50
Podatki od składek
1.
Bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji każda umowa ubezpieczenia podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom o fiskalnym charakterze od składek ubezpieczeniowych w Państwie Członkowskim zobowiązania, a także, w odniesieniu do Hiszpanii, prawnie ustanowionym opłatom na rzecz hiszpańskiego "Consorcio de compensación de seguros", na wykonanie zadań tej organizacji związanych z pokrywaniem strat wynikających z nieprzewidzianych okoliczności występujących w tym Państwie Członkowskim.
2.
Prawo właściwe dla umów na podstawie art. 32 nie ma wpływu na obowiązujące regulacje podatkowe.
3.
Do czasu dalszej harmonizacji każde Państwo Członkowskie stosuje wobec tych zakładów, które pokrywają zobowiązania na jego terytorium, przepisy prawa krajowego, w celu zapewnienia pobierania podatków pośrednich i opłat o fiskalnym charakterze wymagalnych na mocy akapitu pierwszego.
TYTUŁ V
ZASADY DOTYCZĄCE PRZEDSTAWICIELSTW i ODDZIAŁÓW PROWADZĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ WE WSPÓLNOCIE i NALEŻĄCYCH DO ZAKŁADÓW, KTÓRYCH SIEDZIBA ZARZĄDU ZNAJDUJE SIĘ POZA WSPÓLNOTĄ
Artykuł 51
Zasady i warunki udzielania zezwolenia
1.
Każde Państwo Członkowskie uzależni możliwość prowadzenia działalności określonej w art. 2 przez zakład ubezpieczeń, którego siedziba zarządu mieści się poza Wspólnotą, od uzyskania urzędowego zezwolenia.
2.
Państwo Członkowskie może udzielić zezwolenia, jeżeli zakład spełni co najmniej następujące warunki:
a) jest uprawniony według prawa krajowego do podjęcia działalności w zakresie ubezpieczeń, określonej w art. 2;
b) utworzy przedstawicielstwo lub oddział na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
c) zobowiąże się do założenia w miejscu zarządzania przedstawicielstwem lub oddziałem, rachunków szczególnych ze względu na prowadzoną przez niego działalność oraz prowadzenia w nich ewidencji wszystkich prowadzonych operacji;
d) ustanowi ogólnego przedstawiciela do zatwierdzenia przez właściwe organy;
e) posiada w Państwie Członkowskim, w którym prowadzi działalność, aktywa w wysokości równej co najmniej połowie minimalnej kwoty przewidzianej w art. 29 ust. 2 akapit pierwszy, w odniesieniu do funduszu gwarancyjnego, oraz zdeponuje jako zabezpieczenie minimum jedną czwartą tej kwoty;
f) zobowiąże się do utrzymania marginesu wypłacalności, zgodnie z art. 55;
g) przedłożył program działalności zgodnie z przepisami ust. 3;
3.
Program działalności przedstawicielstwa lub oddziału określonego w art. 2 lit. g) zawiera dane szczegółowe lub dowody dotyczące:
a) rodzaju zobowiązań, które zakład zamierza pokrywać;
b) podstawowych wytycznych dotyczących reasekuracji;
c) stanu marginesu wypłacalności i funduszu gwarancyjnego zakładu ubezpieczeń, określonych w art. 55;
d) szacunków odnoszących się do kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność, oraz środków finansowych na pokrycie tych kosztów;
oraz, dodatkowo, na okres pierwszych trzech lat obrachunkowych:
e) planu określającego szczegółowy szacunek dochodów i wydatków w związku z działalnością bezpośrednią, ryzykiem przyjętym do reasekuracji i cesjami reasekuracji;
f) prognozy bilansu;
g) szacunki odnoszące się do środków finansowych, które mają stanowić pokrycie zaciągniętych zobowiązań i marginesu wypłacalności.
4.
Państwo Członkowskie może wymagać systematycznego powiadamiania odnośnie do podstawy technicznej, wykorzystywanej do obliczenia stawek składek i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, bez wymogu uprzedniego prowadzenia działalności przez zakłady ubezpieczeniowe.
Artykuł 52
Zasady mające zastosowanie do oddziałów zakładów ubezpieczeniowych państw trzecich
1. a) Z zastrzeżeniem lit. b) przedstawicielstwa i oddziały, określone w niniejszym tytule, nie mogą równocześnie prowadzić w Państwie Członkowskim działalności określonych w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG oraz tych objętych niniejszą dyrektywą.
b) Z zastrzeżeniem lit. c) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na prowadzenie dalszej działalności, przedstawicielstwom i oddziałom, określonym w niniejszym tytule, które w odpowiednim czasie określonym w art. 18 ust. 3 prowadziły w Państwie Członkowskim równocześnie obydwa rodzaje działalności, pod warunkiem że każda działalność zarządzana jest oddzielnie, zgodnie z art. 19.
c) Każde Państwo Członkowskie, które na podstawie art. 18 ust. 6 wymaga od zakładów ubezpieczeń, utworzonych na jego terytorium zaprzestania równoczesnego prowadzenia działalności, jakie wykonywał w odpowiednim czasie określonym w art. 18 ust. 3, zobowiązane jest także do nałożenia tego wymogu na przedstawicielstwa i oddziały, określone w niniejszym tytule, utworzone na jego terytorium i prowadzące równocześnie obydwa rodzaje działalności.
d) Państwa Członkowskie mogą zezwolić przedstawicielstwom i oddziałom określonym niniejszym tytułem, których siedziba zarządu równocześnie prowadzi obydwa rodzaje działalności i które w odpowiednim czasie określonym w art. 18 ust. 3 prowadziła w Państwie Członkowskim wyłącznie działalność, objętą niniejszą dyrektywą, na kontynuowanie prowadzenia tam działalności.
Jeżeli zakład ubezpieczeń chce na tym terytorium prowadzić działalność, określoną w dyrektywie 73/239/EWG, może prowadzić jedynie działalność objętą niniejszą dyrektywą, poprzez przedsiębiorstwo zależne.
2.
Artykuł 13 i 37 stosuje się mutatis mutandis do przedstawicielstw i oddziałów określonych w niniejszym tytule.
Do celów stosowania art. 37 właściwy organ nadzorujący całkowitą wypłacalność przedstawicielstw i oddziałów traktowany jest w taki sam sposób jak właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba zarządu zakładu.
3. W przypadku cofnięcia zezwolenia przez organ określony w art. 56 ust. 2 organ ten powiadamia właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich, w których zakład prowadzi działalność, te ostatnie zaś stosują właściwe środki. Jeżeli powodem cofnięcia zezwolenia jest nieodpowiedni margines wypłacalności, obliczony zgodnie z art. 56, ust. 1. lit a), właściwe władze pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich również cofają swoje zezwolenia.
Artykuł 53
Przeniesienie portfela
1.
Na warunkach określonych przez prawo krajowe każde Państwo Członkowskie udziela przedstawicielstwom i oddziałom tworzonym na ich terytorium i objętym niniejszym tytułem zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów na rzecz jednostki przejmującej, prowadzącej działalność w tym samym Państwie Członkowskim, jeżeli właściwe władze tego Państwa Członkowskiego lub, w zależności od sytuacji, władze Państwa Członkowskiego określonego w art. 56, zaświadczają, że jednostka przejmująca, po uwzględnieniu przeniesienia, posiada konieczny margines wypłacalności.
2.
Na warunkach określonych przez prawo krajowe każde Państwo Członkowskie udziela przedstawicielstwom i oddziałom utworzonym na ich terytorium i objętym niniejszym tytułem zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę zarządu w innym Państwie Członkowskim, jeżeli właściwe władze tego Państwa Członkowskiego zaświadczają, że jednostka przyjmująca, po uwzględnieniu przeniesienia, posiada konieczny margines wypłacalności.
3.
Jeżeli na warunkach określonych przez prawo krajowe Państwo Członkowskie udziela zezwolenia przedstawicielstwom i oddziałom utworzonym na jego terytorium i objętym niniejszym tytułem, na przenoszenie całości lub części ich portfela umów na rzecz przedstawicielstwa lub oddziału objętego niniejszym tytułem i utworzonego na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zapewnia ono, że właściwe władze Państwa Członkowskiego jednostki przejmującej lub, odpowiednio, Państwa Członkowskiego określonego w art. 56, zaświadczają, że jednostka przejmująca, po przyjęciu portfela, posiada konieczny margines wypłacalności oraz że prawo Państwa Członkowskiego jednostki przejmującej zezwala na takie przeniesienie, oraz że państwo to wyraziło zgodę na dokonanie przeniesienia.
4.
W okolicznościach określonych w ust. 1, 2 i 3 Państwo Członkowskie, w którym mieści się przedstawicielstwo lub oddział dokonujące przeniesienia zezwala na dokonanie przeniesienia po uzyskaniu zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego zobowiązania, w przypadku gdy jest to Państwo Członkowskie inne niż to, w którym mieści się agencja lub oddział dokonujące przeniesienia.
5.
Właściwe władze Państw Członkowskich, do których zwrócono się o wydanie opinii lub zgody, przekazują swoją opinię lub zgodę właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia, w którym mieści się siedziba zakładu ubezpieczeń dokonującego przeniesienia w terminie trzech miesięcy od otrzymania takiego żądania; brak odpowiedzi ze strony tych władz w powyższym terminie uważa się za równoznaczny z wydaniem korzystnej opinii lub milczącej zgody.
6.
Przeniesienie, na które udzielono zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem, ogłasza się zgodnie z prawem krajowym w Państwie Członkowskim zobowiązania.
Przeniesienie takie jest automatycznie wiążące dla ubezpieczających, osób ubezpieczonych i wszystkich innych osób mających prawa lub obowiązki wynikające z przeniesionych umów.
Niniejszy przepis nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do zapewnienia ubezpieczającym możliwości unieważnienia umów w określonym czasie po dokonaniu przeniesienia.
Artykuł 54
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
Państwa Członkowskie wymagają tworzenia przez zakłady ubezpieczeń odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, określonych art. 20, odpowiednich do pokrycia zobowiązań ubezpieczeniowych przyjętych na ich terytorium.
Państwa Członkowskie dopilnują, czy przedstawicielstwo lub oddział pokrywają takie rezerwy za pomocą aktywów równoważnych takim rezerwom oraz aktywami dopasowanymi, zgodnie z załącznikiem II.
Prawo Państwa Członkowskiego jest właściwe dla obliczania takich rezerw, określania kategorii lokat i wyceny aktywów oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, określania zakresu użycia tych aktywów do celów pokrycia takich rezerw.
Zainteresowane Państwo Członkowskie wymaga, żeby aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych znajdowały się na jego terytorium.
Jednakże przepisy art. 20 ust. 4 się stosuje.
Artykuł 55
Margines wypłacalności i fundusz gwarancyjny
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od przedstawicielstwa i oddziałów utworzonych na ich terytorium marginesu wypłacalności złożonego ze składników wymienionych w art. 27.
Minimalny margines wypłacalności oblicza się zgodnie z art. 28.
Jednakże do celów obliczenia marginesu wypłacalności uwzględnia się jedynie operacje przeprowadzone przez przedmiotowe przedstawicielstwa lub oddziały.
2.
Jedna trzecia minimalnego marginesu wypłacalności stanowi fundusz gwarancyjny.
Jednakże fundusz gwarancyjny nie może być mniejszy niż połowa minimum wymaganego w art. 29 ust. 2 akapit pierwszy. Początkowy depozyt utworzony zgodnie z art. 51 ust. 2 lit. e) zaliczony zostanie na poczet funduszu gwarancyjnego.
Fundusz gwarancyjny i minimum takiego funduszu tworzone są zgodnie z art. 29.
3.
Aktywa stanowiące minimalny margines wypłacalności muszą znajdować się na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność, do wysokości funduszu gwarancyjnego, natomiast nadwyżka musi znajdować się we Wspólnocie.
Artykuł 56
Udogodnienia dla zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie w więcej niż jednym Państwie Członkowskim
1.
Każdy zakład ubezpieczeń, który wystąpił o zezwolenie lub otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności w więcej niż jednym z Państw Członkowskich, może ubiegać się o następujące udogodnienia, które mogą być przyznane tylko łącznie:
a) margines wypłacalności, określony w art. 55, obliczany w stosunku do wyników całej działalności, jaką zakład prowadzi we Wspólnocie; w takim przypadku należy brać pod uwagę do celów tego obliczenia jedynie działalność prowadzoną przez wszystkie przedstawicielstwa i oddziały prowadzące działalność we Wspólnocie;
b) depozyt wymagany zgodnie z art. 51 ust. 2 lit. e) składany jest tylko w jednym z tych Państw Członkowskich;
c) umiejscowienie aktywów stanowiących pokrycie funduszu gwarancyjnego na terytorium dowolnego Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność.
2. Wniosek o skorzystanie z udogodnień przewidzianych w ust. 1 należy złożyć do właściwych władz zainteresowanych Państw Członkowskich.
Wniosek musi określać organ Państwa Członkowskiego, które w przyszłości ma nadzorować wypłacalność w odniesieniu do całej działalności przedstawicielstw lub oddziałów prowadzących działalność we Wspólnocie.
Dokonany przez zakład wybór organu nadzoru należy uzasadnić.
Depozyt jest składany w tym Państwie Członkowskim.
3.
Udogodnienia przewidziane w ust. 1 mogą być przyznane jedynie wówczas, gdy wyrażą na nie zgodę właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich, w których został złożony wniosek.
Stają się skuteczne od chwili, kiedy wybrany właściwy organ poinformuje pozostałe właściwe organy, że będzie nadzorować wypłacalność w odniesieniu do całej działalności przedstawicielstw lub oddziałów prowadzących działalność we Wspólnocie.
Właściwy wybrany organ otrzyma od pozostałych Państw Członkowskich informacje niezbędne do nadzorowania ogólnej wypłacalności przedstawicielstw i oddziałów prowadzących działalność na ich terytorium.
4.
Na wniosek jednego lub kilku zainteresowanych Państw Członkowskich udogodnienia przyznane na podstawie niniejszego artykułu zostaną cofnięte równocześnie przez wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie.
Artykuł 57
Umowy z państwami trzecimi
Wspólnota może, poprzez umowy zawierane na podstawie Traktatu z jednym lub kilkoma państwami trzecimi, zgodzić się na zastosowanie przepisów innych niż przewidziane w niniejszym tytule, w celu zapewnienia na warunkach wzajemności odpowiedniej ochrony ubezpieczającym w Państwach Członkowskich.
TYTUŁ VI
ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZEDSIĘBIORSTW ZALEŻNYCH OD PRZEDSIĘBIORSTW DOMINUJĄCYCH PODLEGAJĄCYCH PRAWU PAŃSTWA TRZECIEGO ORAZ DO NABYWANIA PAKIETÓW AKCJI PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWA DOMINUJĄCE
Artykuł 58
Informowanie Komisji przez Państwa Członkowskie
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję:
a) o wszelkich przypadkach udzielenia zezwolenia bezpośrednim lub pośrednim przedsiębiorstwom zależnym jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu państwa trzeciego.
Komisja informuje odpowiednio Komitet ds. Ubezpieczeń określony w art. 65 ust. 1;
b) o każdym nabyciu przez takie przedsiębiorstwo dominujące pakietu akcji we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, które uczyniłoby z tego ostatniego przedsiębiorstwo zależne.
Komisja informuje o tym Komitet ds. Ubezpieczeń określony w art. 65 ust. 1.
Jeżeli zezwolenie zostało przyznane przedsiębiorstwu zależnemu bezpośrednio lub pośrednio od jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu państwa trzeciego, struktura grupy określona zostaje w powiadomieniu, jakie właściwe władze kierują do Komisji.
Artykuł 59
Traktowanie wspólnotowych zakładów ubezpieczeń przez państwa trzecie
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o trudnościach natury ogólnej, jakie napotykają ich zakłady ubezpieczeń w tworzeniu przedsiębiorstw lub prowadzeniu działalności w państwie trzecim.
2.
Komisja opracowuje okresowo sprawozdanie, na warunkach określonych w ust. 3 i 4, badające sposób traktowania wspólnotowych zakładów ubezpieczeń w państwach trzecich w zakresie tworzenia przedsiębiorstw i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej oraz nabywania pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń tych państw.
Komisja przedstawia te sprawozdania Radzie wraz z odpowiednimi wnioskami.
3.
W każdym przypadku, gdy Komisja stwierdzi na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie zapewnia zakładom ubezpieczeń Wspólnoty skutecznego dostępu do rynku, porównywalnego z tym, jaki Wspólnota zapewnia zakładom ubezpieczeń tego państwa trzeciego, Komisja może przedstawić Radzie wnioski dotyczące właściwego umocowania, które pozwoli jej prowadzić rokowania w celu uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania dla zakładów ubezpieczeń Wspólnoty.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
4.
Jeżeli Komisja stwierdzi na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2, lub na podstawie innych informacji, że zakłady ubezpieczeń Wspólnoty nie korzystają w państwie trzecim z traktowania narodowego, które dawałoby im takie same możliwości konkurencji, jakie mają tam krajowe zakłady ubezpieczeń, i że warunki skutecznego dostępu do rynku nie zostały spełnione, Komisja może rozpocząć rokowania w celu zaradzenia tej sytuacji.
W przypadku opisanym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu w każdym czasie, oprócz podjęcia rokowań, można zdecydować, zgodnie z procedurą przewidzianą art. 65 ust. 2, że właściwe władze Państw Członkowskich muszą ograniczyć lub zawiesić stosowanie swych decyzji:
- dotyczących wniosków oczekujących na rozpatrzenie w chwili podejmowania decyzji lub późniejszych wniosków o zezwolenie, i
- dotyczących nabycia pakietów akcji przez przedsiębiorstwa bezpośrednio lub pośrednio dominujące, podlegające ustawodawstwu danego państwa trzeciego.
Czas trwania środków określonych powyżej nie może przekraczać trzech miesięcy.
Przed upływem takiego trzymiesięcznego okresu, w świetle wyników rokowań, Rada może, na wniosek Komisji, zdecydować o kontynuowaniu tych środków, stanowiąc większością kwalifikowaną.
Takie ograniczenie lub zawieszenie nie może być stosowane do tworzenia przedsiębiorstw zależnych przez zakłady ubezpieczeń lub ich przedsiębiorstwa zależne posiadające zezwolenie we Wspólnocie ani do nabywania pakietów akcji takich wspólnotowych zakładów ubezpieczeniowych przez takie zakłady ubezpieczeń lub ich przedsiębiorstwa zależne.
5.
W każdym przypadku, gdy Komisja stwierdzi zaistnienie jednej z sytuacji, określonych w ust. 3 i 4, Państwa Członkowskie informują ją na jej żądanie:
a) o wszelkich wnioskach o udzielenie zezwolenia złożonych przez bezpośredni lub pośrednie przedsiębiorstwo zależne jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających ustawodawstwu danego państwa trzeciego;
b) o wszelkich planach takiego zakładu odnoszących się do nabycia pakietu akcji we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, który to udział spowoduje, że zakład ten stanie się przedsiębiorstwem od niego zależnym.
Ten obowiązek dostarczania informacji wygasa, gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim, określonym w ust. 3 lub 4, lub gdy zastosowanie środki, określone w ust. 4 akapit drugi i trzeci, przestaną być stosowane.
6.
Środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu pozostają w zgodzie z zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi ze wszystkich umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, regulujących podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej przez zakłady ubezpieczeń.
TYTUŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I INNE PRZEPISY
Artykuł 60
Odstępstwa i zniesienie środków ograniczających
1.
Zakłady ubezpieczeń utworzone w Zjednoczonym Królestwie na podstawie Royal Charter lub private Act lub special public Act mogą kontynuować prowadzenie działalności przez czas nieograniczony w formie prawne, w jakiej zostały utworzone dnia 15 marca 1979 r.
Zjednoczone Królestwo sporządza wykaz takich zakładów i przekazuje go pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
2.
Towarzystwa zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie na mocy Friendly Societies Acts mogą kontynuować prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń na życie i działalności oszczędnościowej, którą zgodnie z ich celami prowadziły od dnia 15 marca 1979 r.
Artykuł 61
Dowód nieposzlakowanej opinii
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli dowodu nieposzlakowanej opinii i dowodu o braku uprzednio ogłoszonej upadłości lub któregokolwiek z tych dowodów, Państwo to przyjmuje od obywateli innych Państw Członkowskich za wystarczający dowód wyciąg z rejestru sądowego lub, jeżeli to nie wystarczy, równoważny dokument dowodzący spełnienia tych wymagań, wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa dany cudzoziemiec.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa dany cudzoziemiec, nie wydaje dokumentu określonego w ust. l, może zostać on zastąpiony przez oświadczenie złożone pod przysięgą lub — w Państwach, w przypadku gdy nie przewiduje się oświadczenia pod przysięgą — uroczyste oświadczenie, złożone przez zainteresowanego przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym lub, odpowiednio, przed notariuszem w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego ta osoba przybywa; organ lub notariusz wydaje zaświadczenie potwierdzające prawdziwość oświadczenia złożonego pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
Oświadczenie o braku uprzednio ogłoszonej upadłości może również zostać złożone przed właściwą organizacją zawodową lub gospodarczą kraju w wymienionym kraju.
3.
Dokumenty wydane zgodnie z ust. l i 2 nie mogą być przedstawione później niż na trzy miesiące po dacie ich wydania.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze i organy właściwe do wydawania dokumentów, określonych w ust. 1 i 2, i powiadamiają o tym niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Każde Państwo Członkowskie informuje również inne Państwa Członkowskie i Komisję o właściwych władzach i organach, którym przedkłada się dokumenty określone w niniejszym artykule na poparcie wniosku o prowadzenie na terytorium Państwa Członkowskiego działalności określonych w art. 2.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 62
Współpraca między Państwami Członkowskimi i Komisją
Komisja i właściwe władze Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w celu ułatwienia we Wspólnocie nadzoru nad rodzajami ubezpieczeń i działalnościami, określonymi w niniejszej dyrektywie.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o każdej znacznej trudności wynikającej ze stosowania niniejszej dyrektywy, między innymi każdej powstającej, w przypadku gdy Państwo Członkowskie wchodzi w posiadanie informacji odnośnie do nieprawidłowego przeniesienia działalności określonych w niniejszej dyrektywie, na szkodę zakładów ubezpieczeń, prowadzących działalność na jego terytorium, a na korzyść przedstawicielstw i oddziałów, występujących tuż za jego granicą.
Komisja i właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich badają występujące trudności, tak szybko jak to możliwe, w celu znalezienia ich właściwego rozwiązania.
W razie potrzeby Komisja przedkłada Radzie właściwe wnioski.
Artykuł 63
Sprawozdania w sprawie rozwoju sytuacji rynkowej w zakresie swobody świadczenia usług
Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i Rady regularne sprawozdania, począwszy od dnia 20 listopada 1995 r., w sprawie rozwoju sytuacji rynkowej w zakresie ubezpieczeń oraz przeprowadzonych transakcji w zakresie warunków swobody świadczenia usług.
Artykuł 64
Dostosowanie techniczne
Następujące dostosowania techniczne niniejszej dyrektywy przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 65 ust. 2:
- rozszerzenie form prawnych przewidzianych w art. 6 ust. 1 lit. a),
- zmiany wykazu wymienionego w załączniku i lub dostosowanie terminologii użytej w tym wykazie w celu uwzględnienia rozwoju rynków ubezpieczeniowych,
- wyjaśnienie pozycji wchodzących w skład marginesu wypłacalności, wymienionych w art. 27, w celu uwzględnienia powstania nowych instrumentów finansowych,
- zmiana minimalnego funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 29 ust. 2, w celu uwzględnienia rozwoju gospodarczego i finansowego,
- zmiany wykazu aktywów dopuszczalnych na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wymienionych w art. 23 oraz zasad dywersyfikacji lokat ustanowionych w art. 24, w celu uwzględnienia powstania nowych instrumentów finansowych,
- zmiany dotyczące złagodzenia zasad dopasowania aktywów, ustanowionych w załączniku II w celu uwzględnienia rozwoju nowych instrumentów zabezpieczenia przed ryzykiem walutowym lub postępu w ramach unii gospodarczej i walutowej,
- wyjaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie,
- konieczne dostosowania techniczne zasad ustalania maksymalnych stóp procentowych na podstawie art. 20, w szczególności w celu uwzględnienia postępu w ramach unii gospodarczej i walutowej.
Artykuł 65
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Ubezpieczeń utworzony dyrektywą 91/675/EWG.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 66
Prawa nabyte przez istniejące oddziały i zakłady ubezpieczeń
1.
Oddziały, które rozpoczęły działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim oddziału przed dniem 1 lipca 1994 r., będą przedmiotem procedury przewidzianej w art. 40 ust. 1-5.
Od tej daty podlegają regulacji art. 13, 20, 37, 39 i 46.
2.
Artykuł 41 i 42 nie mają wpływu na prawa nabyte przez zakłady ubezpieczeń prowadzące działalność na podstawie swobody świadczenia usług przed dniem 1 lipca 1994 r.
Artykuł 67
Prawo odwołania do sądu
Państwa Członkowskie zapewniają, że od decyzji dotyczących zakładów ubezpieczeń, podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą przysługuje odwołanie na drodze sądowej.
Artykuł 68
Zmiana kwot wyrażonych w EUR
1.
Komisja przedkłada Radzie przed dniem 15 marca 1985 r. sprawozdanie w sprawie osiągniętych wyników stosowania wymogów finansowych nałożonych niniejszą dyrektywą na rynkach ubezpieczeń Państw Członkowskich.
2.
Rada, działając na wniosek Komisji, co dwa lata bada i, gdzie stosowne, zmienia kwoty wyrażone w EUR w niniejszej dyrektywie, uwzględniając rozwój sytuacji ekonomicznej i pieniężnej Wspólnoty.
Artykuł 69
Wprowadzanie w życie nowych przepisów
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do 19 czerwca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 ust. 1 lit. m), art. 18 ust. 3, art. 51 ust. 2 lit. g), ust. 3 i 4, art. 60 ust. 2 i art. 66 ust. 1 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 17 listopada 2002 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 16 ust. 3 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przed tą datą Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w pkt 1 załącznika IV.
3. Państwa Członkowskie przed 20 września 2003 r. przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 3 ust. 6, art. 27, 28, 29, 30 i 38 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie środków określonych w akapicie pierwszym, począwszy od nadzoru nad rachunkami za lata obrachunkowe rozpoczynające się od dnia 1 stycznia 2004 r. lub podczas tego roku kalendarzowego.
Przed tą datą Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w pkt 2 i 3 załącznika IV.
4.
Przepisy, określone w ust. 1-3, przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
5.
Nie później niż dnia 1 stycznia 2007 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania art. 3 ust. 6, art. 27, 28, 29, 30 i 38 oraz, w razie konieczności, w sprawie potrzeby dalszej harmonizacji.
Sprawozdanie wskazuje, jak Państwa Członkowskie wykorzystały możliwości przewidziane w niniejszej dyrektywie oraz, w szczególności, czy uprawnienia uznaniowe udzielone krajowym organom nadzoru skutkowały znaczącymi różnicami w nadzorze na jednolitym rynku.
Artykuł 70
Informowanie Komisji
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 71
Okres przejściowy dla art. 3 ust. 6, art. 27, 28, 29, 30 i 38
1.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, które dnia 20 marca 2002 r. prowadzą na ich terytorium działalność ubezpieczeniową w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń, określonych w załączniku I, pięcioletni okres, zaczynający się od tej daty, na zapewnienie zgodności z wymogami określonymi w art. 3 ust. 6, art. 27, 28, 29, 30 i 38.
2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń określonych w ust. 1, które po upływie okresu pięciu lat nie utworzyły pełnego wymaganego marginesu wypłacalności, dodatkowy okres nieprzekraczający dwóch lat na dokonanie tego, pod warunkiem że takie zakłady zwrócą się zgodnie z art. 37, do właściwego organu o zatwierdzenie środków, jakie zamierzają zastosować w tym celu.
Artykuł 72
Uchylone dyrektywy i ich korelacja z niniejszą dyrektywą
1.
Dyrektywy wymienione w części A załącznika V tracą moc, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich, dotyczących terminów transpozycji i stosowania wspomnianych dyrektyw, wymienionych w części B załącznika V.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw traktowane są jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 73
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 74
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obowiązujące dyrektywy w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu odnoszą się do komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r., dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [5] oraz, w niektórych przypadkach, do komitetu ad hoc ustanowionego na mocy stosownej dyrektywy.
Komitety te zostały utworzone zgodnie z przepisami wymienionymi w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(2) Decyzja 87/373/EWG została zastąpiona decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
Środki niezbędne dla wykonania obowiązujących dyrektyw w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r., ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczaniu Morza przez Statki (COSS) i zmieniające rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki [8] centralizuje zadania komitetów utworzonych na mocy stosownego ustawodawstwa wspólnotowego w sprawach bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki oraz ochrony pokładowych warunków życia i pracy.
(4) Dyrektywy Rady 93/75/EWG, 94/57/WE [9], 95/21/WE [10], 96/98/WE [11], 97/70/WE [12], 98/18/WE [13], 98/41/WE [14], 1999/35/WE [15], oraz dyrektywy 2000/59/WE [16], 2001/25/WE [17] i 2001/96/WE [18] Parlamentu Europejskiego i Rady w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu powinny, dlatego zostać zmienione w celu zastąpienia istniejących komitetów przez COSS.
(5) Wyżej wymienione dyrektywy powinny zostać zmienione w celu dostosowania ich do procedur zmian przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2099/2002 oraz odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia, opracowanych w celu ułatwienia ich przyjęcia, uwzględniając zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w ustawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa wdrażania ustawodawstwa wspólnotowego w sprawach bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki oraz pokładowych warunków życia i pracy:
a) przez dokonywanie odniesienia do COSS;
b) poprzez przyspieszenie aktualizacji przepisów prawa oraz umożliwienie nowelizacji takich przepisów z uwagi na obserwowane zmiany w międzynarodowych instrumentach stosowanych w zakresie bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki i pokładowych warunków życia i pracy, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002.
Artykuł 2
Zmiana w dyrektywie 93/75/EWG
W dyrektywie 93/75/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 2 lit. e), f), g), h) oraz i) otrzymują brzmienie:
"e) "Marpol 73/78"; oznacza Międzynarodową Konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r., zmienioną Protokołem z 1978 r. odnoszącym się także do jej zaktualizowanych wersji;
f) "Kodeks IMDG"; oznacza międzynarodowy kodeks o niebezpiecznych towarach morskich, w jego zaktualizowanej wersji;
g) "Kodeks IBC"; oznacza międzynarodowy kodeks Międzynarodowej Organizacji Morskiej o budowie i wyposażeniu statków przewożących luzem niebezpieczne chemikalia, w jego zaktualizowanej wersji;
h) "Kodeks IGC"; oznacza międzynarodowy kodeks Międzynarodowej Organizacji Morskiej o budowie i wyposażeniu statków przewożących luzem gazy płynne, w jego zaktualizowanej wersji;
i) "Kodeks INF"; oznacza kodeks Międzynarodowej Organizacji Morskiej o bezpiecznym przewozie na pokładach statków napromieniowanego paliwa jądrowego, plutonu oraz odpadów w butlach o wysokim stopniu skażenia radioaktywnego, w jego zaktualizowanej wersji";
2. w art. 11 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [19].";
3. artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [20], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.".
Artykuł 3
Zmiana w dyrektywie 94/57/WE
W dyrektywie 94/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. d) wyrazy "obowiązujące w dniu 19 grudnia 2001 r." zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
2. artykuł 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [21].";
3. w art. 8 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach, określonych w art. 2 lit. d) i art. 6, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.".
Artykuł 4
Zmiana w dyrektywie 95/21/WE
W dyrektywie 95/21/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 wyrazy "obowiązujące w dniu 19 grudnia 2001 r." zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
b) w pkt 2 wyrazy "obowiązujące w dniu 19 grudnia 2001 r." zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
2. w art. 18 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [22].";
3. w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) zaktualizowania w art. 2 ust. 1 wykazu międzynarodowych konwencji, które są istotne dla celów niniejszej dyrektywy."
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach, określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002."
Artykuł 5
Zmiana w dyrektywie 96/98/WE
W dyrektywie 96/98/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. c), d) i n) wyrazy "obowiązujące w dniu 19 grudnia 2001 r." zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
2. artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 2, w celu:
- zastosowania późniejszych zmian w międzynarodowych instrumentach do celów niniejszej dyrektywy,
- zaktualizowania załącznika A, zarówno przez wprowadzenie nowego wyposażenia oraz poprzez przeniesienie wyposażenia z załącznika A.2 do załącznika A.1 i odwrotnie,
- dodania możliwości użycia modułów B i C i modułu H dla wyposażenia wymienionego w załączniku A.1 oraz przez zmianę kolumn modułów oceny zgodności,
- dodania w art. 2 innych organizacji standaryzacyjnych do definicji "norm badań";.
Normy zwarte w konwencjach i normy badań określone w art. 2 lit. c), d) i n) należy rozumieć bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków podejmowanych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r., ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [23].";
3. artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiające warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [24], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.".
Artykuł 6
Zmiana w dyrektywie 97/70/WE
W dyrektywie 97/70/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 8 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2 ust. 4, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [25].";
2. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [26], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.".
Artykuł 7
Zmiana w dyrektywie 98/18/WE
W dyrektywie 98/18/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. a), b), c), d) i f) otrzymują brzmienie:
"a) "Międzynarodowe Konwencje" oznaczają Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (Konwencja Solas 1974) oraz Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych, także łącznie z odpowiednimi protokołami i zmianami, w ich zaktualizowanych wersjach;
b) "Kodeks stateczności w stanie nieuszkodzonym" oznacza "kodeks stateczności w stanie nieuszkodzonym dla wszystkich typów statków objętych dokumentami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO)", które zostały zawarte w rezolucji A.749(18) z dnia 4 listopada 1993 r. Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w jej zaktualizowanej wersji;
c) "Kodeks jednostek szybkich" oznacza "międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich", który został zawarty w rezolucji MSC 36 (63) z dnia 20 maja 1994 r. Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w jego zaktualizowanej wersji;
d) "GMDSS" oznacza Światowy Morski System Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa ustanowiony w rozdziale IV Konwencji Solas 1974, w jej zaktualizowanej wersji;
(…)
f) "szybka jednostka pasażerska" oznacza szybką jednostkę pasażerską, która została zdefiniowana w rozporządzeniu X/1 Konwencji Solas 1974, w jej zaktualizowanej wersji, która przewozi więcej niż 12 pasażerów; statki pasażerskie, które wykonują rejsy krajowe na akwenach morskich w klasie B, C lub D, nie są uważane za szybkie jednostki pasażerskie, gdy:
- ich wyporność na konstrukcyjnej linii wodnej jest mniejsza niż 500 m3, oraz
- ich prędkość maksymalna określona w ust. 1.4.30 kodeksu jednostek szybkich, jest mniejsza niż 20 węzłów;"
2. w art. 6 ust. 1 lit. b) i c), art. 6 ust. 2 lit. a) i), oraz w art. 6 ust. 3 lit. a) wyrazy w brzmieniu z dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy zastępuje się wyrazami w zaktualizowanej wersji;
3. artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Dostosowania
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2:
a) i) definicje w art. 2 lit. a), b), c), d) i t); oraz
ii) przepisy odnoszące się do procedur i wytycznych do przeglądów określonych w art. 10;
iii) przepisy dotyczące Konwencji Solas oraz międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa jednostek szybkich, łącznie z ich późniejszymi zmianami ustanowionymi w art. 4.3, 6.4, 10.3 i 11.3; oraz
iv) szczegółowe odniesienia do "Międzynarodowych Konwencji"; oraz rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) określone w art. 2 lit. f), k) i o), art. 3.2 lit. a), art. 6.1 lit. b) i c), art. 6.2 lit. b) oraz art. 11.3,
mogą zostać dostosowane w celu uwzględnienia wydarzeń na szczeblu międzynarodowym, szczególnie w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO);
b) załączniki mogą zostać zmienione w celu:
i) stosowania, do celów niniejszej dyrektywy, zmian dokonanych w międzynarodowych konwencjach;
ii) poprawienia ich charakterystyk technicznych, w świetle uzyskanego doświadczenia.
Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [27].";
4. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiające warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [28], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.".
Artykuł 8
Zmiana w dyrektywie 98/41/WE
W dyrektywie 98/41/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 tiret trzecie wyrazy "obowiązujące w czasie przyjęcia niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
2. w art. 12 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [29].";
3. artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiające warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [30], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.".
Artykuł 9
Zmiana w dyrektywie 1999/35/WE
W dyrektywie 1999/35/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. b), d), e) i o) otrzymują brzmienie:
"b) "szybka jednostka pasażerska"; oznacza szybką jednostkę pasażerską, która została zdefiniowana w rozporządzeniu X/1 Konwencji Solas 1974, w zaktualizowanej wersji, która przewozi więcej niż 12 pasażerów;
(…)
d) "Konwencja Solas 1974"; oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, łącznie z odpowiednimi protokołami i zmianami, w zaktualizowanej wersji;
e) "Kodeks jednostek szybkich"; oznacza międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich który został zawarty w rezolucji MSC 36 (63) z dnia 20 maja 1994 r. Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w jego zaktualizowanej wersji;
(…)
o) "przedsiębiorstwo"; oznacza przedsiębiorstwo, które eksploatuje jeden lub więcej promów typu ro-ro, na które został wydany dokument zgodności zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) lub przedsiębiorstwo, które eksploatuje szybkie jednostki pasażerskie, na które został wydany dokument zgodności zgodnie z rozporządzeniem IX/4 Konwencji Solas 1974, w jej zaktualizowanej wersji";
2. artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r., ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [31].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiające warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [32], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.";
3. w art. 17 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002";
4. w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
w pkt 7 wyrazy "rezolucja MSC… (70)" zastępuje się wyrazami "rezolucja Zgromadzenia A.893(21) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO)".
Artykuł 10
Zmiana w dyrektywie 2000/59/WE
W dyrektywie 2000/59/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. b) wyrazy "obowiązujące od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "w jej zaktualizowanej wersji";
2. artykuł 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [33].";
3. w art. 15 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002."
Artykuł 11
Zmiana w dyrektywie 2001/25/WE
W dyrektywie 2001/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 pkt 16, 17, 18, 21, 22, 23 i 24 otrzymują brzmienie:
"16. "chemikaliowiec"; oznacza statek zbudowany lub dostosowany i eksploatowany w celu przewozu luzem jakichkolwiek płynnych produktów, które zostały wyszczególnione w rozdziale 17 międzynarodowego kodeksu o przewozie luzem chemikaliów, w zaktualizowanej wersji;
17. "gazowiec"; oznacza statek zbudowany lub dostosowany i eksploatowany w celu przewozu luzem jakiegokolwiek gazu płynnego lub innych produktów, które zostały wyszczególnione w międzynarodowym kodeksie o przewoźnikach gazu, w zaktualizowanej wersji;
18. "uregulowania radiokomunikacyjne"; oznaczają poddane rewizji uregulowania radiokomunikacyjne, które zostały przyjęte przez Światową Konferencję Zarządzającą ds. Łączności Ruchomej, w zaktualizowanej wersji;
(…)
21.
"Konwencja STCW"; oznacza Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, mającą zastosowanie do powyższych spraw, biorąc pod uwagę przepisy przejściowe art. VII i prawidła I/15 Konwencji oraz włączając, gdzie sytuacja tego wymaga, dające się zastosować postanowienia Konwencji STCW, stosując je wszystkie, w zaktualizowanej wersji;
22. "obowiązki w zakresie radiokomunikacji"; obejmują, gdzie sytuacja tego wymaga, wachtowanie i techniczną konserwację i naprawy sprzętu wykonywane zgodnie z uregulowaniami radiokomunikacyjnymi, Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu (1974), (Konwencja Solas) oraz, według uznania każdego Państwa Członkowskiego, odpowiednie zalecenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w zaktualizowanej wersji;
23. "statek pasażerski typu ro-ro"; oznacza statek pasażerski z powierzchnią ładunkową przystosowaną do systemu ro-ro lub z innymi specjalnymi kategoriami powierzchni, które zostały określone w Konwencji Solas, w zaktualizowanej wersji;
24. "Kod STCW"; oznacza Międzynarodowy Kod o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, przyjęty na mocy rezolucji 2 Konferencji Stron STCW z 1995 r., w zaktualizowanej wersji";
2. w art. 22 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4. Zmiany w międzynarodowych dokumentach określonych w art. 1 mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r., ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [*] Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 1..".
3. w art. 23 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.".
Artykuł 12
Zmiana w dyrektywie 2001/96/WE
W dyrektywie 2001/96/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 2 wyrazy "obowiązujące w dniu 4 grudnia 2001 r." zastępuje się wyrazami "w zaktualizowanej wersji";
2. w art. 14 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) [35].";
3. w art. 15 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zmiany w międzynarodowych instrumentach, określonych w art. 3 mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.".
Artykuł 13
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 23 listopada 2003 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/6/EWG w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bezpieczeństwo transportu oraz zagadnienia środowiskowe, związane z transportem mają istotne znaczenie dla zapewnienia możliwości podtrzymania mobilności.
(2) Zastosowanie urządzeń ograniczenia prędkości w pojazdach mechanicznych najcięższych kategorii miało pozytywny skutek dla poprawy bezpieczeństwa drogowego.
Stanowiło również wkład w ochronę środowiska naturalnego.
(3) Dyrektywa Rady 92/6/EWG [4] przewiduje, że zależnie od możliwości technicznych i doświadczeń w Państwach Członkowskich, wymagania w zakresie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości mogłyby zostać następnie rozszerzone na lekkie pojazdy towarowe.
(4) Rozszerzenie zakresu dyrektywy 92/6/EWG na pojazdy powyżej 3,5 ton przeznaczone do transportu towarów lub osób było jednym ze środków zalecanych przez Radę w jej rezolucji z dnia 26 czerwca 2000 r. w sprawie poprawy bezpieczeństwa drogowego [5], zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie priorytetów UE w dziedzinie bezpieczeństwa drogowego.
(5) Zakres dyrektywy 92/6/EWG należy rozszerzyć na pojazdy silnikowe kategorii M2, pojazdy kategorii M3 o maksymalnej masie większej niż 5 ton, lecz nieprzekraczającej 10 ton oraz na pojazdy kategorii N2.
(6) Ponieważ cele zaproponowanego działania, a mianowicie wprowadzenie zmiany do wspólnotowych ustaleń dotyczących montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach ciężkich pojazdów mechanicznych, nie mogły zostać osiągnięte przez Państwa Członkowskie w wystarczającym stopniu, a zatem, z powodu skali lub wyników działania, mogą zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w niniejszym artykule, niniejsza dyrektywa nie może wykraczać poza to, co niezbędne jest dla osiągnięcia tych celów.
(7) W związku z powyższym dyrektywa 92/6/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/6/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuły 1-5 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd silnikowy" oznacza każdy pojazd o napędzie silnikowym objęty kategorią M2, M3, N2 lub N3, przeznaczony do użytku na drodze i posiadający co najmniej cztery koła oraz o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h.
Kategorie M2, M3, N2 i N3 należy rozumieć zgodnie z definicją w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG [6].
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pojazdy silnikowe kategorii M2 i M3, określone w art. 1, były użytkowane na drogach tylko, jeśli są wyposażone w urządzenia ograniczenia prędkości, ustawione w taki sposób, aby nie można było przekroczyć prędkości 100 kilometrów na godzinę.
Pojazdy kategorii M3, zarejestrowane przed dniem 1 stycznia 2005 r. o maksymalnej masie, przekraczającej 10 ton, mogą być nadal wyposażone w urządzenia, w których prędkość maksymalna ustawiona jest na 100 kilometrów na godzinę.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pojazdy silnikowe kategorii N2 i N3 były użytkowane na drogach tylko jeśli są wyposażone w urządzenie ograniczenia prędkości, ustawione w taki sposób, aby ich prędkość nie mogła przekroczyć 90 kilometrów na godzinę.
2.
Państwa Członkowskie są upoważnione do wymagania, aby urządzenia ograniczenia prędkości w pojazdach zarejestrowanych na ich terytorium i używanych wyłącznie do przewozu towarów niebezpiecznych, ustawione były w taki sposób, aby pojazdy te nie mogły przekroczyć maksymalnej prędkości 90 kilometrów na godzinę.
Artykuł 4
1.
Artykuł 2 i 3 stosuje się w odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M3 o masie maksymalnej większej niż 10 ton i dla pojazdów silnikowych kategorii N3:
a) od dnia 1 stycznia 1994 r. do pojazdów zarejestrowanych od dnia 1 stycznia 1994 r.;
b) do pojazdów, zarejestrowanych między dniem 1 stycznia 1988 r. a dniem 1 stycznia 1994 r:
i) od dnia 1 stycznia 1995 r., w przypadku pojazdów używanych zarówno w transporcie krajowym i międzynarodowym;
ii) od dnia 1 stycznia 1996 r., w przypadku pojazdów używanych wyłącznie w transporcie krajowym.
2.
W odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M2, pojazdów kategorii M3 o masie maksymalnej większej niż 5 ton, lecz nieprzekraczającej 10 ton oraz pojazdów kategorii N2, art. 2 i 3 stosuje się najpóźniej:
a) od dnia 1 stycznia 2005 r. do pojazdów, jako zarejestrowanych;
b) do pojazdów, spełniających dopuszczalne wartości wymienione w dyrektywie 88/77/EWG [7], zarejestrowanych między dniem 1 października 2001 r. a dniem 1 stycznia 2005 r.:
i) od dnia 1 stycznia 2006 r., w przypadku pojazdów, używanych zarówno w transportowej działalności krajowej i międzynarodowej;
ii) od dnia 1 stycznia 2007 r., w przypadku pojazdów używanych wyłącznie w transportowej działalności krajowej.
3.
Od dnia 1 stycznia 2005 r., na okres nie dłuższy niż trzy lata, każde Państwo Członkowskie może zwolnić z przepisów art. 2 i 3 pojazdy kategorii M2 oraz pojazdy kategorii N2 o masie maksymalnej większej niż 3,5 tony, lecz nieprzekraczającej 7,5 ton, zarejestrowane w rejestrze krajowym i niepodróżujące na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
1.
Urządzenia ograniczenia prędkości, określone w art. 2 i 3 muszą spełniać wymogi techniczne ustanowione w załączniku do dyrektywy 92/24/EWG [8].
Jednakże, wszystkie pojazdy objęte niniejszą dyrektywą i zarejestrowane przed dniem 1 stycznia 2005 r. mogą nadal być wyposażone w urządzenia ograniczenia prędkości, które spełniają wymogi techniczne ustanowione przez właściwe władze krajowe.
2.
Urządzenia ograniczenia prędkości są montowane przez warsztaty lub organy, zatwierdzone przez Państwa Członkowskie."
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Jako część programu działań w zakresie bezpieczeństwa drogowego na lata 2002—2010, Komisja oceni bezpieczeństwo drogowe i znaczenie dla ruchu drogowego dostosowania urządzeń ograniczenia prędkości, zastosowanych w pojazdach kategorii M2 i w pojazdach kategorii N2 o masie maksymalnej 7,5 ton lub mniej, do prędkości określonych w niniejszej dyrektywie.
Jeżeli będzie to niezbędne, Komisja przedłoży właściwe propozycje."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2002/86/WE
z dnia 6 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/101/WE w zakresie daty, od której zabroniony jest handel produktami niezgodnymi z wymaganiami dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 2001/101/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 6 akapit drugi tiret pierwsze,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Przepisy dyrektywy 2001/101/WE dotyczące etykietowania produktów zawierających mięso, nie są stosowane aż do następnego dnia po upływie ostatecznego, nieprzekraczalnego terminu transpozycji tej dyrektywy przez Państwa Członkowskie.
(2) W następstwie przyjęcia definicji terminu "mięso" do celów etykietowania, zainteresowane podmioty gospodarcze będą musiały wprowadzić istotne zmiany do etykietowania swoich produktów, w szczególności w odniesieniu do wykazu składników oraz, gdzie stosowne, zawartości mięsa.
(3) Z uwagi na dużą ilość takich produktów na rynku oraz na liczbę małych i średnich przedsiębiorstw, których to dotyczy, niezbędny jest odpowiedni okres przejściowy, aby dostosować etykietowanie takich produktów do dyrektywy 2001/101/WE.
(4) Należy także przyjąć przepis w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym sprzedaży na rynku produktów etykietowanych przed upływem okresu przejściowego, niezgodnie z wyżej wspomnianymi przepisami.
(5) W związku z powyższym dyrektywa 2001/101/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 dyrektywy 2001/101/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwolą na handel produktami zgodnymi z dyrektywą 2000/13/WE od dnia 1 stycznia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie zabronią, z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., handlu produktami niezgodnymi z dyrektywą 2000/13/WE.
Jednakże zezwala się na handel produktami, które są niezgodne z dyrektywą 2000/13/WE, a które były etykietowane przed dniem 1 lipca 2003 r., do czasu wyczerpania zapasów."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe przewiduje wyczerpujący pakiet zasad w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i przedsiębiorstwami inwestycyjnymi działającymi na zasadzie autonomicznej oraz instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i przedsiębiorstwami inwestycyjnymi stanowiącymi odpowiednio część grupy przedsiębiorstw bankowych/inwestycyjnych lub grup ubezpieczeniowych, tzn. grup prowadzących jednolitą działalność finansową.
(2) Nowe zmiany na rynkach finansowych doprowadziły do utworzenia grup finansowych zwanych konglomeratami finansowymi, świadczących usługi i oferujących produkty w różnych sektorach rynków finansowych.
Do chwili obecnej nie istniała forma nadzoru ostrożnościowego w skali grupy skupiającej instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń i przedsiębiorstwa inwestycyjne tworzące część takiego konglomeratu, w szczególności w odniesieniu do wypłacalności oraz koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu, transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do grupy, procesów wewnętrznego zarządzania ryzykiem na poziomie konglomeratu oraz dopasowania i właściwego charakteru zarządzania.
Niektóre z tych konglomeratów znajdują się między największymi grupami finansowymi aktywnie działającymi na rynkach finansowych oraz świadczących usługi globalnie.
Jeżeli takie konglomeraty, w szczególności instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwa inwestycyjne tworzące część takiego konglomeratu, miałyby zmierzyć się z trudnościami finansowymi, mogłoby to doprowadzić do poważnej destabilizacji systemu finansowego oraz wpłynąć na indywidualnych depozytorów, posiadaczy polis ubezpieczeniowych i inwestorów.
(3) Plan działań Komisji w sprawie usług finansowych ustala serię działań, które są potrzebne do wprowadzenia jednolitego rynku usług finansowych oraz ogłasza ustanowienie dodatkowego prawodawstwa ostrożnościowego dotyczącego konglomeratów finansowych, które pozwoli na wyeliminowanie luk w obecnym prawodawstwie tego sektora oraz dodatkowego ryzyka ostrożnościowego w celu zapewnienia racjonalnych uzgodnień w odniesieniu do grup finansowych prowadzących międzysektorową działalność finansową.
Ten ambitny cel można osiągnąć jedynie poprzez etapy.
Jednym z etapów jest ustanowienie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi należącymi do konglomeratu finansowego.
(4) Inne międzynarodowe fora również wskazały potrzebę ustanowienia właściwych form nadzoru w odniesieniu do konglomeratów finansowych.
(5) W celu pozostania skutecznym dodatkowy nadzór nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi w konglomeracie finansowym należy stosować do wszystkich takich konglomeratów, znaczącej międzysektorowej działalności finansowej, co ma miejsce w momencie osiągnięcia niektórych progów, bez względu na ich strukturę.
Dodatkowy nadzór powinien obejmować wszystkie czynności finansowe ustalone w sektorowym prawodawstwie finansowym, a wszystkie podmioty zaangażowane głównie w takie działania, w tym także spółki zarządzania aktywami, należy objąć zakresem dodatkowego nadzoru.
(6) Decyzje niewłączające danego podmiotu w zakres dodatkowego nadzoru powinny być podejmowane przy uwzględnieniu między innymi, czy na mocy zasad sektorowych taki podmiot jest czy nie jest objęty nadzorem na poziomie grupy.
(7) Właściwe władze powinny móc dokonać oceny, na poziomie grupy, sytuacji finansowej instytucji kredytowych, zakładów ubezpieczeń oraz przedsiębiorstw inwestycyjnych tworzących część konglomeratu finansowego, w szczególności w odniesieniu do wypłacalności (w tym zniesienie wielokrotnego uruchamiania instrumentów własnych funduszy), koncentracji ryzyka oraz transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami grupy.
(8) Konglomeratami finansowymi zarządza się często poprzez odniesienie do poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej, co nie do końca odpowiada strukturom prawnym konglomeratu.
W celu uwzględnienia tego trendu wymogi dotyczące zarządzania, w szczególności w odniesieniu do zarządzania finansowymi spółkami holdingowymi o działalności mieszanej powinny zostać bardziej rozszerzone.
(9) Wszystkie konglomeraty finansowe podlegające dodatkowemu nadzorowi powinny posiadać koordynatora wyznaczonego spośród właściwych zaangażowanych władz.
(10) Jak przewidują zasady sektorowe, zadania koordynatora nie powinny wpływać na zadania i obowiązki właściwych władz.
(11) Właściwe zaangażowane władze, w szczególności koordynator, powinny dysponować środkami pozwalającymi uzyskać od podmiotów konglomeratu finansowego lub od innych właściwych władz informacje konieczne do sprawowania dodatkowego nadzoru.
(12) Obserwuje się rosnącą potrzebę poszerzenia zakresu współpracy między władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, w tym ustanowienia uzgodnień dotyczących współpracy ad hoc między władzami zaangażowanymi w nadzór nad podmiotami należącymi do tego samego konglomeratu finansowego.
(13) Instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwa inwestycyjne, których siedziba zarządu mieści się we Wspólnocie mogą być częścią konglomeratu finansowego, którego siedziba zarządu mieści się poza Wspólnotą.
Te podmioty objęte regulacją powinny również podlegać równorzędnym i właściwym uzgodnieniom dotyczącym dodatkowego nadzoru, umożliwiającym osiągnięcie celów i skutków podobnych do tych przewidzianych w przepisach niniejszej dyrektywy.
W tym celu przejrzystość zasad oraz wymiana informacji z władzami państwa trzeciego w sprawie wszystkich właściwych okoliczności jest niezwykle istotna.
(14) Równorzędne i właściwe uzgodnienia dotyczące dodatkowego nadzoru można uznać za istniejące jedynie wtedy, gdy władze państwa trzeciego sprawujące nadzór wyraziły zgodę na współpracę z właściwymi zainteresowanymi władzami w sprawie środków oraz celów umożliwiających sprawowanie dodatkowego nadzoru nad podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją.
(15) Niniejsza dyrektywa nie wymaga od właściwych władz ujawniania Komitetowi ds. Konglomeratów Finansowych informacji podlegających obowiązkowi poufności na mocy niniejszej dyrektywy lub innych dyrektyw sektorowych.
(16) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustanowienia zasad w sprawie sprawowania dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi należącymi do konglomeratu finansowego nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
Ponieważ niniejsza dyrektywa określa minimalne normy, Państwa Członkowskie mogą ustanowić bardziej restrykcyjne zasady.
(17) Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(18) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(19) Wskazówki techniczne oraz środki wykonawcze dla zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie mogą od czasu do czasu być niezbędne w celu uwzględnienia rozwoju na rynkach finansowych.
Komisja powinna być odpowiednio uprawniona do przyjęcia środków wykonawczych, pod warunkiem że nie zmieniają one zasadniczych elementów niniejszej dyrektywy.
(20) Istniejące zasady sektorowe dotyczące instytucji kredytowych, zakładów ubezpieczeń oraz przedsiębiorstw inwestycyjnych powinny być uzupełnione do minimalnego poziomu, w celu uniknięcia praktyki przechodzenia między zasadami sektorowymi a tymi, które dotyczą konglomeratów finansowych.
W związku z tym pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [6], pierwsza dyrektywa Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [7], dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [8], dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) [9], dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [10] oraz dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [11], a także dyrektywa 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych [12] oraz dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [13] powinny zostać odpowiednio zmienione.
Jednakże cel dalszej harmonizacji można osiągnąć jedynie poprzez etapy i opierając się na dokładnych analizach.
(21) W celu oceny potrzeby i przygotowania jakiejkolwiek możliwej dalszej harmonizacji traktowania spółek zarządzania aktywami na mocy zasad sektorowych Komisja powinna przedłożyć sprawozdanie w sprawie praktyk Państw Członkowskich w tym zakresie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL ORAZ DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, które otrzymały zezwolenie na mocy art. 6 dyrektywy 73/239/EWG, art. 6 dyrektywy 79/267/EWG, art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG lub art. 4 dyrektywy 2000/12/WE oraz które tworzą część konglomeratu finansowego.
Zmienia również odpowiednie zasady sektorowe stosowane do podmiotów objętych regulacją dyrektyw określonych powyżej.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "instytucja kredytowa" oznacza instytucję kredytową w rozumieniu art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2000/12/WE;
2) "zakład ubezpieczeń" oznacza zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 dyrektywy 73/239/EWG, art. 6 dyrektywy 79/267/EWG lub art. 1 ust. b) dyrektywy 98/78/WE;
3) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG, w tym przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 4 dyrektywy 93/6/EWG;
4) "podmiot objęty regulacją" oznacza instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne;
5) "spółka zarządzania aktywami" oznacza spółkę zarządzającą w rozumieniu art. 1a ust. 2 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [14], a także przedsiębiorstwa, których siedziba statutowa mieści się poza Wspólnotą oraz które wymagałyby zezwolenia zgodnie z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, gdyby ich siedziba statutowa mieściła się we Wspólnocie;
6) "zakład reasekuracji" oznacza zakład reasekuracji w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 98/78/WE;
7) "zasady sektorowe" oznaczają prawodawstwo wspólnotowe odnoszące się do nadzoru ostrożnościowego nad podmiotami objętymi regulacją, w szczególności ustanowione w dyrektywach 73/239/EWG, 79/267/EWG, 98/78/WE, 93/6/EWG, 93/22/EWG i 2000/12/WE;
8) "sektor finansowy" oznacza sektor składający się z jednego lub większej liczby następujących podmiotów:
a) instytucji kredytowej, instytucji finansowej lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 1 ust. 5 i art. 23 dyrektywy 2000/12/WE (sektor bankowy);
b) zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub ubezpieczeniowej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE (sektor ubezpieczeń);
c) przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji finansowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/6/EWG (sektor usług inwestycyjnych);
d) finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;
9) "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza przedsiębiorstwo dominujące w rozumieniu art. 1 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [15] oraz jakiekolwiek przedsiębiorstwo, które w opinii właściwych władz skutecznie wywiera dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;
10) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza przedsiębiorstwo zależne w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz jakiekolwiek przedsiębiorstwo, na które, w opinii właściwych władz, przedsiębiorstwo dominujące skutecznie wywiera dominujący wpływ; wszystkie przedsiębiorstwa zależne również uznaje się za przedsiębiorstwa zależne przedsiębiorstwa dominującego;
11) "udział kapitałowy" oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [16], lub bezpośredniej i pośredniej własności 20 % lub więcej praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa;
12) "grupa" oznacza grupę przedsiębiorstw, która składa się z przedsiębiorstwa dominującego i przedsiębiorstw zależnych, w których przedsiębiorstwo dominujące lub przedsiębiorstwa zależne posiadają udział kapitałowy, a także przedsiębiorstwa powiązane ze sobą w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
13) "bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest powiązanych ze sobą przez:
a) "udział kapitałowy", który oznacza własność bezpośrednią lub za pomocą kontroli co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa, lub
b) "kontrolę", która oznacza powiązanie zachodzące między przedsiębiorstwami dominującym i zależnym, we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG, lub podobne powiązanie między dowolną osobą fizyczną lub prawną a przedsiębiorstwem; jakiekolwiek przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa zależnego również uznaje się za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa dominującego stojącego na czele tych przedsiębiorstw.
Sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych z jedną i tą samą osobą przez stosunek kontroli również uznaje się za bliskie powiązanie istniejące między tymi osobami;
14) "konglomerat finansowy" oznacza grupę, która, z zastrzeżeniem art. 3, spełnia następujące warunki:
a) podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1 jest podmiotem stojącym na czele grupy lub co najmniej jedno z przedsiębiorstw zależnych w grupie jest podmiotem objętym regulacją w rozumieniu art. 1;
b) jeżeli podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1 stoi na czele grupy, jest to albo przedsiębiorstwo dominujące podmiotu sektora finansowego, podmiot posiadający udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego albo podmiot powiązany z podmiotem sektora finansowego według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
c) jeżeli to nie podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1 stoi na czele grupy, działalność grupy prowadzona jest głównie w sektorze finansowym w rozumieniu art. 3 ust. 1;
d) co najmniej jeden z podmiotów w grupie funkcjonuje w sektorze ubezpieczeń i co najmniej jeden funkcjonuje w sektorze bankowym lub sektorze usług inwestycyjnych;
e) skonsolidowane i/lub zagregowane działania podmiotów grupy funkcjonujących w sektorze ubezpieczeń oraz skonsolidowane i/lub zagregowane działania podmiotów funkcjonujących w sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych są istotne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lub 3.
Każdą podgrupę grupy w rozumieniu pkt 12, spełniającą kryteria tego punktu uznaje się za konglomerat finansowy;
15) "finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej" oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż podmiot objęty regulacją, wraz z przedsiębiorstwami zależnymi, z których co najmniej jedno jest podmiotem objętym regulacją z siedzibą zarządu znajdującą się we Wspólnocie, a inne podmioty stanowią konglomerat finansowy;
16) "właściwe władze" oznaczają władze krajowe Państw Członkowskich upoważnione poprzez ustawę lub rozporządzenie do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi i/lub zakładami ubezpieczeń, i/lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi działającymi indywidualnie lub w ramach grupy;
17) "odpowiednie właściwe władze" oznaczają:
a) właściwe władze Państw Członkowskich odpowiedzialne za sektorowy nadzór na poziomie grupy nad wszelkimi podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją;
b) koordynatora wyznaczonego zgodnie z art. 10, jeżeli jest inny niż władze określone w lit. a);
c) inne władze właściwe, gdzie jest to właściwe, w opinii władz określonych w lit. a) i b); opinia ta w szczególności uwzględnia udział rynkowy podmiotów konglomeratu objętych regulacją w innych Państwach Członkowskich, w szczególności jeżeli przekracza 5 %, oraz rangę w konglomeracie jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, prowadzącego działalność w innym Państwie Członkowskim;
18) "transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do grupy" oznaczają wszystkie transakcje dokonywane przez podmioty konglomeratu finansowego objęte regulacją, dotyczące bezpośrednio lub pośrednio innych przedsiębiorstw tej samej grupy lub jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej powiązanej z przedsiębiorstwem należącym do grupy na podstawie "bliskich powiązań" do celów wypełnienia obowiązku, bez względu na to, czy mają one charakter umowny, oraz czy dotyczą płatności;
19) "koncentracja ryzyka" oznacza wszelkiego typu narażenie na potencjalne straty ponoszone przez podmioty konglomeratu finansowego, które są wystarczająco duże, by zagrozić wypłacalności lub ogólnej pozycji finansowej podmiotów konglomeratu finansowego objętych regulacją; takie narażenie może być spowodowane ryzykiem kontrahenta/ryzykiem kredytowym, ryzykiem inwestycyjnym, ryzykiem ubezpieczeniowym, ryzykiem rynkowym, innym ryzykiem lub połączeniem albo współwystępowaniem tych rodzajów ryzyka.
Artykuł 3
Progi umożliwiające identyfikowanie konglomeratu finansowego
1.
Do celów ustalenia, czy działalność grupy jest prowadzona głównie w sektorze finansowym w rozumieniu art. 2 ust. 14 lit. c), wskaźnik sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego objętych i nieobjętych regulacją, w grupie do sumy bilansowej grupy jako całości powinien przekraczać 40 %.
2.
Do celów ustalenia, czy działalność w różnych sektorach finansowych ma istotne znaczenie w rozumieniu art. 2 ust. 14 lit. e) dla każdego sektora finansowego, średni wskaźnik sumy bilansowej tego sektora finansowego do sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego należących do grupy oraz stosunek wymogów dotyczących wypłacalności tego samego sektora finansowego do ogólnych wymogów dotyczących wypłacalności podmiotów sektora finansowego należących do grupy powinien przekraczać 10 %.
Do celów niniejszej dyrektywy najmniejszym sektorem finansowym w konglomeracie finansowym jest sektor o najniższej średniej, a najważniejszym sektorem finansowym w konglomeracie finansowym jest sektor o najwyższej średniej.
Do celów obliczenia średniej oraz pomiaru najmniejszych i najważniejszych sektorów finansowych sektor bankowy oraz sektor usług inwestycyjnych rozważa się łącznie.
3.
Działania międzysektorowe uznaje się również za istotne w rozumieniu art. 2 ust. 14 lit. e), jeżeli suma bilansowa najmniejszego sektora finansowego w grupie przekracza 6 miliardów EUR.
Jeżeli grupa nie osiąga progu określonego w ust. 2, odpowiednie właściwe władze mogą zdecydować w drodze wspólnego porozumienia o nietraktowaniu grupy jako konglomeratu finansowego lub o niestosowaniu przepisów art. 7, 8 i 9, jeżeli są zdania, że takie włączenie grupy w zakres stosowania niniejszej dyrektywy lub stosowanie takich przepisów nie jest konieczne lub mogłoby być niewłaściwe lub wprowadzające w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru, uwzględniając na przykład fakt, iż:
a) względna wielkość jej najmniejszego sektora finansowego nie przekracza 5 %, mierzonych zgodnie z warunkami średniej określonymi w ust. 2 lub warunkami sumy bilansowej albo wymogami dotyczącymi wypłacalności takiego sektora finansowego; lub
b) udział rynkowy mierzony zgodnie z warunkami sumy bilansowej w sektorze bankowym lub usług inwestycyjnych oraz warunkami składek brutto przypisanych w sektorze ubezpieczeń nie przekracza 5 % w żadnym innym Państwie Członkowskim.
O decyzjach podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem informuje się inne właściwe władze.
4.
W celu stosowania ust. 1, 2 i 3 odpowiednie właściwe władze mogą w drodze wspólnego porozumienia:
a) w przypadkach określonych w art. 6 ust. 5 wykluczyć podmiot przy obliczaniu wskaźników;
b) uwzględniać zgodność z progami przewidzianymi w ust. 1 i 2 przez trzy kolejne lata tak, aby uniknąć nagłych zmian regulacyjnych oraz nie uwzględniać takiej zgodności, jeżeli w strukturze grupy zachodzą istotne zmiany.
Jeżeli konglomerat finansowy został określony zgodnie z ust. 1, 2 i 3, decyzje wskazane w akapicie pierwszym niniejszego ustępu podejmuje się na podstawie wniosku złożonego przez koordynatora tego konglomeratu finansowego.
5.
W celu stosowania ust. 1 i 2 odpowiednie właściwe władze mogą, w przypadkach wyjątkowych oraz na mocy wspólnego porozumienia, zastąpić kryterium oparte na sumie bilansowej jednym lub obydwoma parametrami albo dodać jeden lub obydwa te parametry, jeżeli są zdania, że parametry te są szczególnie przydatne do celów dodatkowego nadzoru na mocy niniejszej dyrektywy: struktura dochodu, działania nieujęte w bilansie.
6.
W celu stosowania ust. 1 i 2, jeżeli wskaźniki określone w tych ustępach spadają odpowiednio poniżej 40 % i 10 % dla konglomeratów będących już przedmiotem dodatkowego nadzoru, stosuje się niższe wskaźniki, odpowiednio 35 % i 8 %, przez kolejne trzy lata w celu uniknięcia nagłych zmian reżimu.
Podobnie w celu zastosowania ust. 3, jeżeli suma bilansowa najmniejszego sektora finansowego grupy spada poniżej 6 miliardów EUR w przypadku konglomeratów będących już przedmiotem dodatkowego nadzoru, stosuje się przez trzy kolejne lata niższą kwotę 5 bilionów EUR w celu uniknięcia nagłych zmian reżimu.
W okresie określonym w niniejszym ustępie koordynator może, za zgodą innych odpowiednich właściwych władz, podjąć decyzję, że niższe wskaźniki lub niższe kwoty określone w niniejszym ustępie przestają obowiązywać.
7.
Obliczenia dotyczące bilansu określone w niniejszym artykule wykonuje się na podstawie zagregowanej sumy bilansowej wszystkich podmiotów grupy, zgodnie z ich sprawozdaniami rocznymi.
Do celów tego obliczenia uwzględnia się przedsiębiorstwa, w których posiadany jest udział kapitałowy, w odniesieniu do wartości ich sumy bilansowej odpowiadającej zagregowanemu proporcjonalnemu udziałowi będącemu w posiadaniu grupy.
Jednakże jeżeli dostępne są skonsolidowane sprawozdania finansowe, wykorzystuje się je zamiast rachunków zagregowanych.
Wymogi dotyczące wypłacalności określone w ust. 2 i 3 oblicza się zgodnie z przepisami właściwych zasad sektorowych.
Artykuł 4
Identyfikowanie konglomeratu finansowego
1.
Właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją, identyfikują, na podstawie art. 2, 3 i 5, każdą grupę, którą obejmuje zakres stosowania niniejszej dyrektywy.
W tym celu:
- właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją w grupie, ściśle współpracują ze sobą w miarę potrzeb,
- jeżeli właściwe władze są zdania, że podmiot objęty regulacją, który otrzymał zezwolenie od tych właściwych władz, jest członkiem grupy, która może być konglomeratem finansowym, którego jeszcze nie zidentyfikowano zgodnie z niniejszą dyrektywą, właściwe władze informują o swojej opinii inne właściwe władze.
2.
Koordynator wyznaczony zgodnie z art. 10 informuje przedsiębiorstwo dominujące stojące na czele grupy lub, w przypadku braku przedsiębiorstwa dominującego, podmiot objęty regulacją, o najwyższej sumie bilansowej w najważniejszym sektorze finansowym w grupie, o tym, że grupa została zidentyfikowana jako konglomerat finansowy, oraz że wyznaczono koordynatora.
Koordynator informuje również właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją, należącym do grupy oraz właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej, o działalności mieszanej, jak również Komisję.
ROZDZIAŁ II
DODATKOWY NADZÓR
SEKCJA 1
ZAKRES
Artykuł 5
Zakres dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 1
1.
Bez uszczerbku dla przepisów w sprawie nadzoru zawartych w zasadach sektorowych Państwa Członkowskie zapewniają dodatkowy nadzór na podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 1 w zakresie oraz w sposób przewidziany w niniejszej dyrektywie.
2.
Zgodnie z art. 6-17 przedmiotem dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego są następujące podmioty objęte regulacją:
a) każdy podmiot objęty regulacją stojący na czele konglomeratu finansowego;
b) każdy podmiot objęty regulacją, którego przedsiębiorstwem dominującym jest finansowa spółka holdingowa, której siedziba zarządu znajduje się we Wspólnocie;
c) każdy podmiot objęty regulacją, powiązany z podmiotem innego sektora finansowego według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG.
Jeżeli konglomerat finansowy stanowi podgrupę innego konglomeratu finansowego, który spełnia wymogi akapitu pierwszego, Państwa Członkowskie mogą stosować art. 6-17 jedynie do podmiotów objętych regulacją należących do tej ostatniej grupy, a każde odniesienie niniejszej dyrektywy do określeń grupa i konglomerat finansowy będzie rozumiane jako odnoszące się do tej ostatniej grupy.
3.
Każdy podmiot objęty regulacją, który nie jest poddany dodatkowemu nadzorowi zgodnie z ust. 2, a którego przedsiębiorstwo dominujące jest podmiotem objętym regulacją lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, posiadający siedzibę zarządu poza Wspólnotą, stanowi przedmiot dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego w zakresie oraz w sposób przewidziany w art. 18.
4.
Jeżeli osoby posiadają udział kapitałowy lub powiązania kapitałowe z jednym lub większą liczbą podmiotów objętych regulacją lub wywierają istotny wpływ na te podmioty bez posiadania udziału kapitałowego lub powiązań kapitałowych, inaczej niż w przypadkach określonych w ust. 2 i 3, odpowiednie właściwe władze ustalają, w drodze wspólnego porozumienia oraz zgodnie z prawem krajowym, czy oraz w jakim zakresie ma być sprawowany dodatkowy nadzór nad podmiotami objętymi regulacją w taki sposób, jakby stanowiły one konglomerat finansowy.
W celu zastosowania takiego dodatkowego nadzoru co najmniej jeden z podmiotów musi być podmiotem objętym regulacją, określonym w art. 1, oraz muszą zostać spełnione warunki wymienione w art. 2 ust. 14 lit. d) i e).
Odpowiednie właściwe władze podejmują decyzję, uwzględniając cele dodatkowego nadzoru przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Do celów stosowania akapitu pierwszego do "grup kooperacyjnych" właściwe władze muszą uwzględnić publiczne zobowiązania finansowe tych grup odnoszące się do innych podmiotów finansowych.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 sprawowanie dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia funkcji nadzorczej w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego państwa trzeciego lub podmiotów nieobjętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego na zasadzie autonomicznej.
SEKCJA 2
SYTUACJA FINANSOWA
Artykuł 6
Adekwatność kapitałowa
1.
Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad adekwatnością kapitałową podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego sprawowany jest zgodnie z zasadami ustanowionymi w sekcji 3 art. 9 ust. 2-5 niniejszego rozdziału oraz w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego zapewnienia funduszy własnych dostępnych na poziomie konglomeratu finansowego, które w każdym przypadku są co najmniej równe wymaganiom adekwatności kapitałowej, obliczonym zgodnie z załącznikiem I.
Państwa Członkowskie wymagają również od podmiotów objętych regulacją wprowadzenia właściwej polityki adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.
Wymagania określone w akapicie pierwszym i drugim podlegają kontroli nadzorczej koordynatora zgodnie z sekcją 3.
Koordynator zapewnia, że podmioty objęte regulacją lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej dokonuje obliczeń określonych w akapicie pierwszym co najmniej raz w roku.
Podmiot objęty regulacją, stojący na czele konglomeratu finansowego w rozumieniu art. 1 lub, jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego, zidentyfikowanego przez koordynatora, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem finansowym przedkłada koordynatorowi wyniki obliczeń i odpowiednie dane wykorzystane do tych obliczeń.
3.
Do celów obliczenia wymagań adekwatności kapitałowej wskazanych w ust. 2 akapit pierwszy następujące podmioty obejmuje się zakresem stosowania dodatkowego nadzoru sprawowanego w sposób oraz w zakresie ustalonym w załączniku I:
a) instytucję kredytową, instytucję finansową lub przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 1 ust. 5 i 23 dyrektywy 2000/12/WE;
b) zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniową grupę kapitałową w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;
c) przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję finansową w rozumieniu art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/6/EWG;
d) finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej.
4.
Przy obliczaniu dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratu finansowego przy zastosowaniu metody 1 (konsolidacja rachunkowości) określonej w załączniku I fundusze własne oraz wymogi wypłacalności podmiotów należących do grupy oblicza się poprzez zastosowanie odpowiednich zasad sektorowych, w formie i w zakresie konsolidacji ustanowionym w szczególności w art. 54 dyrektywy 2000/12/WE i załączniku I.1.B. dyrektywy 98/78/WE.
Stosując metodę 2 lub 3 (odliczenie i agregacja, wartość księgowa/wymóg odliczenia) określoną w załączniku I, obliczenie uwzględnia proporcjonalny udział w posiadaniu przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa, które posiada udział kapitałowy w innym podmiocie grupy.
"Udział proporcjonalny" oznacza proporcjonalną wartość kapitału subskrybowanego posiadanego przez to przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio.
5.
Przy obliczaniu dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej koordynator może podjąć decyzję o nieobejmowaniu określonego podmiotu zakresem stosowania, w następujących przypadkach:
a) jeżeli podmiot ten znajduje się w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne dotyczące przekazywania niezbędnych informacji, bez uszczerbku dla zasad sektorowych odnoszących się do obowiązku właściwych władz w zakresie odmowy udzielenia zezwolenia, jeżeli skuteczne wykonywanie powierzonych im funkcji nadzorczych jest uniemożliwione;
b) jeżeli podmiot, w odniesieniu do celów sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego, nie jest znaczący;
c) jeżeli włączenie podmiotu byłoby niewłaściwe lub wprowadzające w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.
Jednakże jeżeli wyłączeniu ma podlegać kilka podmiotów na mocy akapitu pierwszego lit. b), muszą one jednak zostać włączone, jeżeli łącznie są znaczące.
W przypadkach wymienionych w akapicie pierwszym lit. c), z wyjątkiem pilnych przypadków, koordynator przed podjęciem decyzji zasięga opinii innych odpowiednich właściwych władz.
Jeżeli koordynator nie włącza podmiotu objętego regulacją do zakresu stosowania na podstawie jednego z przypadków przewidzianych w akapicie pierwszym lit. b) i c), właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba tego podmiotu, mogą zwrócić się do podmiotu stojącego na czele konglomeratu finansowego o udzielenie informacji, które mogą ułatwić sprawowanie nadzoru nad podmiotem objętym regulacją.
Artykuł 7
Koncentracja ryzyka
1.
Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad koncentracją ryzyka podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego sprawuje się zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozdziale sekcja 3 art. 9 ust. 2–4 oraz w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej regularnego przedkładania koordynatorowi sprawozdań, co najmniej raz na rok, dotyczących każdej znaczącej koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego, zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz w załączniku II.
Podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, stojący na czele konglomeratu finansowego lub, jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego zidentyfikowany przez koordynatora po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem finansowym, przekazuje koordynatorowi niezbędne informacje.
Takie koncentracje ryzyka są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora, zgodnie z sekcją 3.
3.
Do czasu dalszej koordynacji prawodawstwa wspólnotowego Państwa Członkowskie mogą określić limity ilościowe lub umożliwić swoim właściwym władzom określenie limitów ilościowych, lub podjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru w odniesieniu do jakiejkolwiek koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego.
4.
Jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zasady sektorowe dotyczące koncentracji ryzyka najważniejszego sektora finansowego w konglomeracie finansowym, jeżeli taki istnieje, stosuje się do tego sektora jako całości, w tym do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Artykuł 8
Transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy
1.
Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego sprawuje się zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozdziale, sekcja 3 art. 9 ust. 2–4 oraz w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej regularnego i co najmniej raz w roku przedkładania koordynatorowi sprawozdań w sprawie wszelkich transakcji podmiotów objętych regulacją, dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz w załączniku II.
Ponieważ do tej pory nie ustalono definicji progów określonych w załączniku II akapit pierwszy zdanie ostatnie, transakcję dokonaną między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy uznaje się za istotną, jeżeli jej kwota przekracza 5 % ogólnej kwoty wymagań adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.
Podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, stojący na czele konglomeratu finansowego lub, jeżeli na czele konglomeratu nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego, zidentyfikowany przez koordynatora po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz z konglomeratem finansowym przekazuje koordynatorowi niezbędne informacje.
Takie transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora.
3.
Do czasu dalszej koordynacji prawodawstwa wspólnotowego Państwa Członkowskie mogą określać limity ilościowe i wymogi jakościowe lub umożliwić swoim właściwym władzom określenie limitów ilościowych i wymogów jakościowych lub podjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru w odniesieniu do transakcji podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy.
4.
Jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zasady sektorowe odnoszące się do transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do grupy najważniejszego sektora finansowego w konglomeracie finansowym stosuje się do tego sektora jako całości, w tym także do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Artykuł 9
Mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem
1.
Państwa Członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją wprowadzenia, na poziomie konglomeratu finansowego, odpowiednich procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej, włącznie z rzetelnymi procedurami administracyjnymi i rachunkowymi.
2.
Procesy zarządzania ryzykiem obejmują:
a) rzetelne administrowanie oraz zarządzanie wraz z zatwierdzaniem i okresową kontrolą strategii i polityk, wykonywaną przez właściwe organy zarządzające na poziomie konglomeratu finansowego w odniesieniu do wszelkiego ryzyka, które zakładają;
b) właściwe polityki adekwatności kapitałowej do celu przewidywania wpływu strategii ich działalności na profil ryzyka oraz wymogi kapitałowe określone zgodnie z art. 8 i załącznikiem I;
c) właściwe procedury zapewniające, że systemy monitorowania ich ryzyka są dobrze zintegrowane z ich organizacją oraz że podejmowane są wszelkie środki w celu zapewnienia, że systemy wprowadzone w życie we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem dodatkowego nadzoru są spójne w sposób umożliwiający zmierzenie ryzyka, jego monitorowanie i kontrolowanie na poziomie konglomeratu finansowego.
3.
Mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmują:
a) odpowiednie mechanizmy odnoszące się do adekwatności kapitałowej, umożliwiające ustalenie i zmierzenie każdego poniesionego ryzyka materialnego oraz właściwe odniesienie funduszy własnych do ryzyka;
b) rzetelne procedury dotyczące sprawozdawczości oraz rachunkowości umożliwiające zidentyfikowanie, zmierzenie i kontrolowanie transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz koncentracje ryzyka.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem dodatkowego nadzoru na podstawie art. 5 istnieją odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej dotyczące sporządzania wszelkich danych i informacji, które mogłyby być właściwe do celów dodatkowego nadzoru.
5.
Procesy i mechanizmy określone w ust. 1–4 są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora.
SEKCJA 3
ŚRODKI UŁATWIAJĄCE DODATKOWY NADZÓR
Artykuł 10
Właściwy organ odpowiedzialny za dodatkowy nadzór (koordynator)
1.
W celu zapewnienia właściwego dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego koordynator indywidualny odpowiedzialny za koordynację i sprawowanie dodatkowego nadzoru jest wyznaczany spośród właściwych władz danych Państw Członkowskich, włącznie z Państwem Członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
2.
Wyznaczenie oparte jest na następujących kryteriach:
a) jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia temu podmiotowi objętemu regulacją, na podstawie odpowiednich zasad sektorowych;
b) jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ ustalony zgodnie z następującymi zasadami:
i) jeżeli przedsiębiorstwem dominującym podmiotu objętego regulacją jest finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia temu podmiotowi objętemu regulacją, na podstawie odpowiednich zasad sektorowych;
ii) jeżeli finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą zarządu znajdującą się we Wspólnocie jest przedsiębiorstwem dominującym więcej niż jednego podmiotu objętego regulacją, a jeden z tych podmiotów otrzymał zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, który otrzymał zezwolenie w tym Państwie Członkowskim.
Jeżeli więcej niż jeden podmiot objęty regulacją, działający w różnych sektorach finansowych, otrzymał zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, działającego w najważniejszym sektorze finansowym.
Jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi więcej niż jedna finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, których siedziby zarządu znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, oraz jeżeli w każdym z tych Państw Członkowskich znajduje się podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, wykazującego największą sumę bilansową, jeżeli podmioty te znajdują się w tym samym sektorze finansowym, lub przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją w najważniejszym sektorze finansowym;
iii) jeżeli przedsiębiorstwem dominującym więcej niż jednego podmiotu objętego regulacją, z siedzibą zarządu znajdującą się we Wspólnocie jest ta sama finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, a żaden z tych podmiotów nie otrzymał zezwolenia w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia podmiotowi objętemu regulacją, wykazującemu największą sumę bilansową w najważniejszym sektorze finansowym;
iv) jeżeli konglomerat finansowy jest grupą nieposiadającą przedsiębiorstwa dominującego, lub w każdym innym przypadku, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia podmiotowi objętemu regulacją, wykazującemu największą sumę bilansową w najważniejszym sektorze finansowym.
3.
W szczególnych przypadkach odpowiednie właściwe władze mogą, za wspólnym porozumieniem, znieść kryteria określone w ust. 2, jeżeli ich stosowanie byłoby niewłaściwe, uwzględniając strukturę konglomeratu oraz właściwe znaczenie jego działalności w różnych krajach, oraz wyznaczyć do roli koordynatora inny właściwy organ.
W takich przypadkach przed podjęciem decyzji właściwe władze umożliwiają konglomeratowi wyrażenie jego opinii w sprawie takiej decyzji.
Artykuł 11
Zadania koordynatora
1.
Zadania wykonywane przez koordynatora w odniesieniu do dodatkowego nadzoru obejmują:
a) koordynację gromadzenia i rozpowszechniania odpowiednich lub niezbędnych informacji dla kontynuacji działalności w sytuacjach nadzwyczajnych, w tym rozpowszechniania informacji, które mają znaczenie dla zadań właściwego organu w zakresie sprawowania nadzoru na mocy zasad sektorowych;
b) kontrolę nadzorczą oraz ocenę sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;
c) ocenę zgodności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej oraz koncentracji ryzyka i transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, jak określono w art. 6, 7 i 8;
d) ocenę struktury konglomeratu finansowego, organizacji oraz systemu kontroli wewnętrznej, jak określono w art. 9;
e) planowanie i koordynację czynności nadzoru dla kontynuowania działalności w sytuacjach nadzwyczajnych, we współpracy z odpowiednimi właściwymi władzami;
f) inne zadania, środki oraz decyzje powierzone koordynatorowi na mocy niniejszej dyrektywy lub wynikające ze stosowania niniejszej dyrektywy.
W celu uproszczenia i ustanowienia dodatkowego nadzoru, opierając się na szerokiej podstawie prawnej, koordynator oraz inne odpowiednie właściwe władze i, w miarę potrzeby, inne zaangażowane właściwe władze wprowadzają ustalenia koordynacyjne. Ustalenia koordynacyjne mogą powierzać dodatkowe zadania koordynatorowi i mogą wyszczególniać procedury dotyczące procesu podejmowania decyzji między odpowiednimi właściwymi władzami, jak określono w art. 3, 4, 5 ust. 4, art. 6, 12 ust. 2, art. 16 i 18, jak również dotyczące współpracy z innymi właściwymi władzami.
2.
W przypadku gdy konieczne jest uzyskanie informacji, których udzielono już innemu właściwemu organowi, zgodnie z zasadami sektorowymi, koordynator powinien skontaktować się z tym organem w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, w celu uniknięcia powielenia sprawozdań przekazywanych poszczególnym organom zaangażowanym w nadzór.
3.
Bez uszczerbku dla możliwości powierzenia szczególnych kompetencji i obowiązków w zakresie nadzoru, jak przewidziano w prawodawstwie wspólnotowym, obecność koordynatora, któremu powierzono zadania szczególne dotyczące dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego, nie ma wpływu na zadania i obowiązki właściwych władz przewidzianych w zasadach sektorowych.
Artykuł 12
Współpraca i wymiana informacji między właściwymi władzami
1.
Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego oraz właściwy organ wyznaczony do pełnienia funkcji koordynatora konglomeratu finansowego ściśle współpracują ze sobą.
Bez uszczerbku dla ich właściwych obowiązków określonych na mocy zasad sektorowych władze te, ustanowione lub nie w tym samym Państwie Członkowskim przekazują sobie wszelkie informacje niezbędne lub właściwe do wykonania zadań nadzorczych innych władz na mocy zasad sektorowych oraz niniejszej dyrektywy.
W tym zakresie właściwe władze i koordynator przekazują, na żądanie, wszelkie właściwe informacje oraz przekazują z własnej inicjatywy wszelkie niezbędne informacje.
Współpraca ta obejmuje co najmniej gromadzenie i wymianę informacji w odniesieniu do następujących pozycji:
a) określenie struktury grupy wszystkich głównych podmiotów należących do konglomeratu finansowego, a także właściwych organów podmiotów objętych regulacją, należących do grupy;
b) polityk strategicznych konglomeratu finansowego;
c) sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności w zakresie adekwatności kapitałowej, transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, koncentracji ryzyka oraz rentowności;
d) głównych akcjonariuszy oraz zarządzania konglomeratem finansowym;
e) organizacji, zarządzania ryzykiem oraz systemów kontroli wewnętrznej na poziomie konglomeratu finansowego;
f) procedur zbierania informacji od podmiotów należących do konglomeratu finansowego oraz weryfikacji takich informacji;
g) negatywnego rozwoju podmiotów objętych regulacją lub podmiotów konglomeratu finansowego, które mogłyby poważnie zaszkodzić podmiotom objętym regulacją;
h) głównych sankcji oraz środków wyjątkowych podejmowanych przez właściwe władze zgodnie z zasadami sektorowymi lub niniejszą dyrektywą.
Właściwe władze mogą również wymieniać informacje, które mogą być niezbędne do celów wykonania powierzonych im zadań dotyczących podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, zgodnie z zasadami sektorowymi, z następującymi organami: bankami centralnymi, Europejskim Systemem Banków Centralnych oraz Europejskim Bankiem Centralnym.
2.
Bez uszczerbku dla właściwych dla nich obowiązków określonych na mocy zasad sektorowych właściwe zainteresowane władze przed podjęciem decyzji zasięgają swojej opinii w odniesieniu do następujących pozycji, jeżeli decyzje te mają znaczenie dla zadań nadzoru innych właściwych władz:
a) zmian struktury akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub zarządzania podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego, które wymagają zatwierdzenia lub udzielenia zezwolenia przez właściwe władze;
b) głównych sankcji lub środków wyjątkowych, podejmowanych przez właściwe władze.
Właściwe władze mogą podjąć decyzję o niezasięganiu opinii w pilnych przypadkach lub jeżeli takie konsultacje mogą zagrozić skuteczności decyzji.
W takim przypadku właściwy organ bezzwłocznie informuje inne właściwe władze.
3.
Koordynator może wezwać właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba zarządu przedsiębiorstwa dominującego oraz które samodzielnie nie sprawuje dodatkowego nadzoru na podstawie art. 10, do zwrócenia się do przedsiębiorstwa dominującego o udzielenie informacji właściwych do celu wykonania zadań koordynacji ustanowionych w art. 11, oraz o przekazanie tych informacji koordynatorowi.
Jeżeli informacje określone w art. 14 ust. 2 przekazano już właściwemu organowi zgodnie z zasadami sektorowymi, właściwe władze odpowiedzialne za sprawowanie dodatkowego nadzoru mogą zwrócić się z wnioskiem o udzielenie informacji do pierwszego z wymienionych organów.
4.
Państwa Członkowskie zezwalają na wymianę informacji między swoimi właściwymi władzami oraz między właściwymi władzami i innymi właściwymi władzami, jak określono w ust. 1, 2 i 3.
Zbieranie lub posiadanie informacji odnoszących się do podmiotu należącego do konglomeratu finansowego niebędącego podmiotem objętym regulacją w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze są zobowiązane do pełnienia funkcji nadzorczej w odniesieniu do tych podmiotów na zasadzie autonomicznej.
Informacje otrzymane w ramach dodatkowego nadzoru, w szczególności jakakolwiek wymiana informacji między właściwymi władzami a właściwymi władzami i innymi organami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie podlega przepisom w sprawie tajemnicy zawodowej oraz przekazywania informacji poufnych, ustanowionych w zasadach sektorowych.
Artykuł 13
Organ zarządzający finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.
Artykuł 14
Dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie istnieją żadne przeszkody prawne w ramach ich jurysdykcji zabraniające osobom fizycznym i prawnym objętym zakresem dodatkowego nadzoru wymiany między sobą informacji właściwych do celów dodatkowego nadzoru bez względu na to, czy są one podmiotem objętym regulacją, czy nie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w kontaktach bezpośrednich lub pośrednich z podmiotami należącymi do konglomeratu finansowego bez względu na to, czy są to podmioty objęte regulacją, czy nie, właściwe władze tych państw, odpowiedzialne za sprawowanie dodatkowego nadzoru mają dostęp do wszelkich informacji właściwych do celów dodatkowego nadzoru.
Artykuł 15
Weryfikacja
Jeżeli stosując niniejszą dyrektywę, właściwe władze, w przypadkach szczególnych, wyrażają wolę zweryfikowania informacji dotyczących podmiotu tworzącego część konglomeratu finansowego i znajdującego się w innym Państwie Członkowskim bez względu na to, czy jest to podmiot objęty regulacją, czy nie, zwracają się do właściwych władz tego innego Państwa Członkowskiego z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji.
Władze otrzymujące taki wniosek uwzględniają go, w ramach swoich kompetencji, i przeprowadzają weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiają jej przeprowadzenie biegłemu rewidentowi lub ekspertowi lub umożliwiają jej przeprowadzenie władzom składającym wniosek.
Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie.
Artykuł 16
Środki przymusu
Jeżeli podmioty objęte regulacją, należące do konglomeratu finansowego nie spełniają wymogów określonych w art. 6–9 lub jeżeli spełniają wymogi, ale jednakże zagrożona jest ich wypłacalność, lub jeżeli transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy lub koncentracje ryzyka stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej podmiotów objętych regulacją, wymagane są niezbędne środki w celu możliwie najszybszego uzdrowienia sytuacji:
- przez koordynatora, odnoszące się do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej,
- przez właściwe władze, odnoszące się do podmiotów objętych regulacją, w tym celu koordynator informuje właściwe władze o rezultatach swoich ustaleń.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 17 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą ustalić, jakie środki mogą podejmować właściwe władze w odniesieniu do holdingowych spółek finansowych o działalności mieszanej.
Właściwe zaangażowane władze, włącznie z koordynatorem, w odpowiednim przypadku koordynują swoje działania nadzoru.
Artykuł 17
Dodatkowe kompetencje właściwych władz
1.
Do czasu dalszej harmonizacji zasad sektorowych Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe władze posiadają kompetencje do podjęcia każdego środka nadzoru uważanego za niezbędny w celu uniknięcia obchodzenia lub zapobieżenia obchodzeniu zasad sektorowych przez podmioty objęte regulacją, należące do konglomeratu finansowego.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ich prawa karnego Państwa Członkowskie zapewniają, że kary lub środki mające na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń mogą zostać nałożone na finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej lub osoby faktycznie nimi zarządzające, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, przyjęte w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
W niektórych przypadkach środki takie mogą wymagać interwencji sądów.
Właściwe władze ściśle współpracują ze sobą w celu zapewnienia, że takie kary lub środki dają pożądany skutek.
SEKCJA 4
PAŃSTWA TRZECIE
Artykuł 18
Przedsiębiorstwa dominujące spoza Wspólnoty
1. Bez uszczerbku dla zasad sektorowych w przypadku określonym w art. 5 ust. 3 właściwe władze weryfikują, czy podmioty objęte regulacją, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę zarządu znajdującą się poza Wspólnotą, podlegają nadzorowi właściwego organu państwa trzeciego, równoważnemu przewidzianemu przepisami niniejszej dyrektywy w sprawie dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 5 ust. 2. Weryfikację przeprowadza właściwy organ, który pełniłby funkcję koordynatora, gdyby miały zostać zastosowane kryteria określone w art. 10 ust. 2, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, który otrzymał zezwolenie we Wspólnocie, lub z własnej inicjatywy. Taki właściwy organ zasięga opinii innych odpowiednich właściwych władz oraz uwzględnia wszelkie stosowane wskazówki przygotowane przez Komitet ds. Konglomeratów Finansowych zgodnie z art. 21 ust. 5. Do tego celu właściwy organ przed podjęciem decyzji zasięga opinii Komitetu.
2.
W przypadku braku równoważnego nadzoru określonego w ust. 1 Państwa Członkowskie stosują do podmiotów objętych regulacją, przez analogię, przepisy dotyczące dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją określonymi w art. 5 ust. 2.
Alternatywnie, właściwe władze mogą stosować jedną z metod wymienionych w ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie umożliwiają swoim właściwym władzom stosowanie innych metod, które zapewniają właściwy dodatkowy nadzór nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego.
Metody te uzgadnia się z koordynatorem, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami.
Właściwe władze mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, której siedziba znajduje się we Wspólnocie, oraz stosowania niniejszej dyrektywy do podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego, na którego czele stoi ta spółka holdingowa.
Metody muszą realizować cele dodatkowego nadzoru określone w niniejszej dyrektywie oraz należy o nich powiadomić inne właściwe zaangażowane władze oraz Komisję.
Artykuł 19
Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich
1.
Artykuł 25 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/12/WE oraz art. 10a dyrektywy 98/78/WE stosuje się mutatis mutandis do negocjacji umów zawartych z jednym lub większą liczbą państw trzecich, dotyczących środków sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego.
2.
Komisja, Komitet Doradczy ds. Bankowości, Komitet ds. Ubezpieczeń oraz Komitet ds. Konglomeratów Finansowych badają wyniki negocjacji określonych w ust. 1 oraz powstałą sytuację.
ROZDZIAŁ III
KOMPETENCJE PRZYZNANE KOMISJI ORAZ PROCEDURA KOMITETU
Artykuł 20
Kompetencje przyznane Komisji
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2 Komisja przyjmuje dostosowania techniczne, jakie mają zostać wprowadzone w niniejszej dyrektywie w następujących obszarach:
a) bardziej precyzyjne formułowanie definicji określonych w art. 2 w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy;
b) bardziej precyzyjne formułowanie definicji określonych w art. 2 w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we Wspólnocie;
c) dostosowanie terminologii oraz określanie definicji w niniejszej dyrektywie zgodnie z późniejszymi aktami Wspólnoty w sprawie podmiotów objętych regulacją i w sprawach pokrewnych;
d) bardziej precyzyjne definiowanie metod obliczania wymienionych w załączniku I w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych oraz technik nadzoru ostrożnościowego;
e) koordynacji przepisów przyjętych na podstawie art. 7 i 8 oraz załącznika II w celu zachęcania do jednolitego stosowania we Wspólnocie.
2.
Przed przedłożeniem projektu środków Komitetowi ds. Konglomeratów Finansowych, określonemu w art. 21 Komisja informuje społeczeństwo o każdym wniosku złożonym zgodnie z niniejszym artykułem i zasięga opinii zainteresowanych stron.
Artykuł 21
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Konglomeratów Finansowych, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
4.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych z chwilą, w której upływa czteroletni okres następujący po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, zawiesza się stosowanie przepisów wymagających przyjęcia norm technicznych oraz decyzji zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć stosowanie przepisów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu i w tym celu przed upływem terminu określonego powyżej poddają je przeglądowi.
5.
Komitet może wydawać ogólne wytyczne dotyczące tego, czy dodatkowy system nadzoru właściwych władz w państwach trzecich pozwala osiągnąć cele dodatkowego nadzoru określonego w niniejszej dyrektywie, w odniesieniu do podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego, na którego czele stoi podmiot, którego siedziba zarządu znajduje się poza Wspólnotą.
Komitet poddaje takie wytyczne kontroli i uwzględnia wszelkie zmiany dodatkowego nadzoru sprawowanego przez takie właściwe władze.
6.
Państwa Członkowskie informują Komitet o stosowanych przez nie zasadach dotyczących nadzoru nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz nad koncentracją ryzyka.
ROZDZIAŁ IV
ZMIANY W ISTNIEJĄCYCH DYREKTYWACH
Artykuł 22
Zmiany w dyrektywie 73/239/EWG
W dyrektywie 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Właściwe władze innego Państwa Członkowskiego są konsultowane przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń, który jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
2.
Właściwy organ zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialny za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi jest konsultowany, przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń, który jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
3.
Odpowiednie właściwe władze określone w ust. 1 i 2 konsultują się wzajemnie, w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.";
2) w art. 16 ust. 2 dodaje się następujące akapity:
"Dopuszczalny margines wypłacalności zostaje również zmniejszony o następujące pozycje:
a) udziały kapitałowe, które zakład ubezpieczeń posiada w:
- zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 niniejszej dyrektywy, art. 6 pierwszej dyrektywy 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [17], lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [18],
- zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 1 ust. c) dyrektywy 98/78/WE,
- ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE,
- instytucjach kredytowych i instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [19],
- przedsiębiorstwach inwestycyjnych oraz instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG [20] oraz art. 2 ust. 4 i 7 dyrektywy 93/6/EWG [21];
b) każdą z następujących pozycji, które zakład ubezpieczeń posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w lit. a), w których posiada udziały kapitałowe:
- instrumenty określone w ust. 3,
- instrumenty określone w art. 18 ust. 3 dyrektywy 79/267/EWG,
- wierzytelności podporządkowane i instrumenty określone w art. 35 i 36 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE.
Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, przedsiębiorstwie inwestycyjnym, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub reasekuracji, lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odliczeń określonych w akapicie czwartym lit. a) i b).
Alternatywnie, do odliczania pozycji określonych w akapicie czwartym lit. a) i b), które zakład ubezpieczeń posiada w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych i instytucjach finansowych, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim zakładom ubezpieczeń stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [22].
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania marginesu wypłacalności przewidzianego w niniejszej dyrektywie, zakłady ubezpieczeń podlegające dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 98/78/WE lub dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą odliczać pozycji określonych w akapicie czwartym lit. a) i b), posiadanych w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem dodatkowego nadzoru.
Do celów odliczania udziałów kapitałowych określonych w niniejszym ustępie udział kapitałowy oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 1 lit. f) dyrektywy 98/78/WE."
Artykuł 23
Zmiany w dyrektywie 79/267/EWG
W dyrektywie 79/267/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego są prowadzone konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń na życie, który jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym podmiotu dominującego zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
2.
Z właściwym organem zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnym za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi są prowadzone konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń, który jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego, posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
3.
Odpowiednie właściwe władze określone w ust. 1 i 2 konsultują się wzajemnie, w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.";
2) w art. 18 ust. 2 dodaje się następujące akapity:
"Dopuszczalny margines wypłacalności zostaje również zmniejszony o następujące pozycje:
a) udziały, które zakład ubezpieczeń posiada w:
- zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 niniejszej dyrektywy, art. 6 dyrektywy 73/239/EWG [23] lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [24],
- zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 98/78/WE,
- ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE,
- instytucjach kredytowych i instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [25],
- przedsiębiorstwach inwestycyjnych oraz instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG [26] i art. 2 ust. 4 i 7 dyrektywy 93/6/EWG [27];
b) każdą z następujących pozycji, które zakład ubezpieczeń posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w lit. a), w których posiada udział kapitałowy:
- instrumenty określone w ust. 3,
- instrumenty określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG,
- wierzytelności podporządkowane i instrumenty określone w art. 35 i 36 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE.
Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, przedsiębiorstwie inwestycyjnym, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub reasekuracji lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odliczeń określonych w akapicie trzecim lit. a) i b).
Alternatywnie do odliczania pozycji określonych w akapicie czwartym lit. a) i b), które zakład ubezpieczeń posiada w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych i instytucjach finansowych, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim zakładom ubezpieczeń stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [28].
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania marginesu wypłacalności przewidzianego w niniejszej dyrektywie zakłady ubezpieczeń podlegające dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 98/78/WE lub dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą odliczać pozycji określonych w akapicie czwartym lit. a) i b), posiadanych w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem dodatkowego nadzoru.
Do celów odliczania udziałów kapitałowych określonych w niniejszym ustępie udział kapitałowy oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 1 lit. f) dyrektywy 98/78/WE."
Artykuł 24
Zmiany w dyrektywie 92/49/EWG
W dyrektywie 92/49/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 15 dodaje się ustęp 1a w brzmieniu:
"1a.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji określonego w ust. 1 jest zakład ubezpieczeń, instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwo dominujące takiego podmiotu lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca taki podmiot oraz, jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji, stałoby się przedsiębiorstwem zależnym lub podlegającym kontroli nabywcy ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom określonym w art. 12a dyrektywy 73/239/EWG.";
2) artykuł 16 ust. 5c otrzymuje brzmienie:
"5c.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwy organ:
- bankom centralnym i innym instytucjom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości, jako władz monetarnych,
- w odpowiednim przypadku innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych,
informacji przeznaczonych do wykonywania ich zadań ani też nie stanowi przeszkody dla takich organów lub instytucji w przekazywaniu właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonej niniejszym artykułem."
Artykuł 25
Zmiany w dyrektywie 92/96/EWG
W dyrektywie 92/96/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 14 dodaje się ustęp 1a w brzmieniu:
"1a.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji, określonego w ust. 1 jest zakład ubezpieczeń, instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub przedsiębiorstwo dominujące takiego podmiotu, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca taki podmiot oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji stałoby się przedsiębiorstwem zależnym lub podlegającym kontroli nabywcy, ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom określonym w art. 12a dyrektywy 79/267/EWG";
2) artykuł 15 ust. 5c otrzymuje brzmienie:
"5c.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwy organ:
- bankom centralnym i innym instytucjom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości, jako władz monetarnych,
- w odpowiednim przypadku innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych,
informacji przeznaczonych do wykonywania ich zadań ani też nie stanowi przeszkody dla takich organów lub instytucji w przekazywaniu właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonej niniejszym artykułem".
Artykuł 26
Zmiany w dyrektywie 93/6/EWG
W art. 7 ust. 3 dyrektywy 93/6/EWG tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"— "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne stanowią wyłącznie lub głównie przedsiębiorstwa inwestycyjne lub inne instytucje finansowe, z których co najmniej jedno jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami finansowymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [29],
— "spółka holdingowa o profilu mieszanym" oznacza przedsiębiorstwo dominujące niebędące ani finansową spółką holdingową, ani przedsiębiorstwem inwestycyjnym, ani finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, którego przedsiębiorstwo zależne obejmuje co najmniej jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne."
Artykuł 27
Zmiany w dyrektywie 93/22/EWG
W dyrektywie 93/22/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 dodaje się następujące akapity:
"Z właściwym organem zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnym za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub zakładami ubezpieczeń są prowadzone konsultacje przed udzieleniem zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, które jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowane przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie we Wspólnocie.
Odpowiednie właściwe władze określone w akapicie pierwszym i drugim konsultują się wzajemnie, w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.";
2) artykuł 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji określonego w ust. 1 jest posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucja kredytowa, lub zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub przedsiębiorstwo dominujące takiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń, posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca takie przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucja kredytowa lub zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim oraz, jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierzający nabyć pakiet akcji, stałoby się przedsiębiorstwem zależnym nabywcy lub podlegającym jego kontroli, ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom przewidzianym w art. 6."
Artykuł 28
Zmiany w dyrektywie 98/78/WE
W dyrektywie 98/78/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 lit. g), h), i) oraz j) otrzymują brzmienie:
"g) "zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie"; oznacza zakład, który jest albo zakładem dominującym, albo innym zakładem, który posiada udziały kapitałowe lub zakład powiązany z innym zakładem według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
h) "zakład powiązany"; oznacza zakład, który jest albo przedsiębiorstwem zależnym, albo zakładem, w którym inny zakład posiada udziały kapitałowe lub zakład powiązany z innym zakładem według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
i) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa"; oznacza przedsiębiorstwo dominujące, którego główna działalność polega na nabywaniu i posiadaniu udziałów kapitałowych w przedsiębiorstwach zależnych, o ile przedsiębiorstwa te są wyłącznie lub głównie zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji lub zakładami ubezpieczeń mieszczącymi się w państwach trzecich, a co najmniej jedno z tych przedsiębiorstw zależnych jest zakładem ubezpieczeń, oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [30];
j) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa prowadząca działalność mieszaną"; oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniową grupę kapitałową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, które wśród swoich przedsiębiorstw zależnych posiada co najmniej jeden zakład ubezpieczeń.";
2) w art. 6 ust. 3 dodaje się następujące zdanie:
"Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie.";
3) w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń wprowadzenia odpowiednich procesów zarządzania ryzykiem oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym rzetelnych procedur dotyczących sprawozdawczości i rachunkowości, w celu ustalenia, zmierzenia, nadzorowania i kontrolowania operacji przewidzianych odpowiednio w ust. 1.
Państwa Członkowskie wymagają składania co najmniej raz w roku przez zakłady ubezpieczeń stosownych sprawozdań dotyczących znaczących operacji.
Te procesy i mechanizmy podlegają kontroli właściwych organów.";
4) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Współpraca z właściwymi organami państw trzecich
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja może przedkładać Radzie wnioski dotyczące negocjowania umów zawieranych z jednym lub większą liczbą państw trzecich dotyczących sprawowania dodatkowego nadzoru nad:
a) zakładami ubezpieczeń, w których zakłady posiadające udziały kapitałowe są zakładami w rozumieniu art. 2, posiadającymi siedzibę zarządu znajdującą się w państwie trzecim; oraz
b) zakładami ubezpieczeń mieszczącymi się w państwach trzecich, w których zakładami posiadającymi udziały kapitałowe są zakłady w rozumieniu art. 2, posiadające siedzibę zarządu znajdującą się we Wspólnocie.
2.
Umowy określone w ust. 1 dążą w szczególności do zapewnienia, że:
a) właściwe organy Państw Członkowskich mogą uzyskać informacje konieczne do dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń posiadającymi siedzibę zarządu we Wspólnocie oraz takimi, które posiadają przedsiębiorstwa zależne lub udziały kapitałowe w zakładach spoza Wspólnoty; oraz
b) właściwe organy państw trzecich mogą uzyskać informacje konieczne do dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń posiadającymi siedzibę zarządu na swoich terytoriach, oraz takimi, które posiadają przedsiębiorstwa zależne lub posiadają udziały kapitałowe w zakładach jednego lub większej liczby Państw Członkowskich.
3.
Komisja i Komitet ds. Ubezpieczeń badają wyniki negocjacji określonych w ust. 1, a także powstałą sytuację.
Artykuł 10b
Organ zarządzający ubezpieczeniowej grupy kapitałowej
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością ubezpieczeniowej grupy kapitałowej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.";
5) w załączniku I.1.B dodaje się następujący akapit:
"Jeżeli nie istnieją powiązania kapitałowe między niektórymi zakładami grupy ubezpieczeniowej, właściwy organ ustala, jaki proporcjonalny udział zostanie uwzględniony.";
6) w załączniku I.2. dodaje się punkt 2.4a w brzmieniu:
"2.4a. Powiązane instytucje kredytowe, przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje finansowe
Podczas obliczania skorygowanej wypłacalności zakładu ubezpieczeń, który jest zakładem posiadającym udziały kapitałowe w instytucji kredytowej, przedsiębiorstwie inwestycyjnym lub instytucji finansowej, zasady ustanowione w art. 16 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG i art. 18 dyrektywy 79/267/EWG w sprawie potrącania takich udziałów kapitałowych, stosuje się mutatis mutandis, podobnie jak przepisy w sprawie zdolności Państw Członkowskich, w określonych warunkach, do stosowania metod alternatywnych oraz do umożliwienia niepotrącania takich udziałów kapitałowych."
Artykuł 29
Zmiany w dyrektywie 2000/12/WE
W dyrektywie 2000/12/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 9 otrzymuje brzmienie:
"9) "udział kapitałowy"; oznacza, do celów skonsolidowanego nadzoru oraz do celów art. 34 ust. 2 pkt 15 i 16, udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze dyrektywy 78/660/EWG lub posiadany bezpośrednio lub pośrednio udział dający prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa";
b) punkty 21 i 22 otrzymują brzmienie:
"21) "finansowa spółka holdingowa"; oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi, przy czym co najmniej jedno z tych przedsiębiorstw zależnych jest instytucją kredytową, oraz która nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [31];
22) "spółka holdingowa o działalności mieszanej"; oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż holdingowa spółka finansowa lub instytucja kredytowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, wśród których przedsiębiorstw zależnych jest co najmniej jedna instytucja kredytowa;";
2) w art. 12 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Z właściwym organem Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy, odpowiedzialnym za nadzór nad zakładami ubezpieczeń lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, są prowadzone konsultacje przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej, która jest:
a) przedsiębiorstwem zależnym zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowana przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
Odpowiednie właściwe organy określone w akapicie pierwszym i drugim konsultują się wzajemnie w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.";
3) artykuł 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji określonego w ust. 1 jest instytucja kredytowa, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwo dominujące instytucji kredytowej, zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia instytucja, w której nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji, stałaby się przedsiębiorstwem zależnym nabywcy lub podlegającym jego kontroli, ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom przewidzianym w art. 12.";
4) w art. 34 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pierwszym akapicie punkty 12 i 13 zastępuje się przez:
"12) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące powyżej 10 % kapitału;
13) wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35 i art. 36 ust. 3, gdy wierzytelności i instrumenty te odnoszą się do innych instytucji kredytowych i finansowych, w których dana instytucja kredytowa w każdym przypadku posiada pakiet akcji stanowiący powyżej 10 % kapitału;
14) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące do 10 % kapitału tych instytucji, wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35 i 36 ust. 3, jakie instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do instytucji kredytowych i finansowych innych pod względem sumy posiadanych w nich pakietów akcji od określonych w pkt 12 i 13 niniejszego ustępu, a także wierzytelności podporządkowane i instrumenty, które przekraczają kwotę 10 % funduszy własnych danej instytucji kredytowej, obliczonych przed pomniejszeniem tych funduszy o pozycje z pkt 12–16 niniejszego ustępu;
15) udziały kapitałowe w rozumieniu art. 1 ust. 9, które instytucja kredytowa posiada w:
- zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 dyrektywy 73/239/EWG, art. 6 dyrektywy 79/267/EWG lub art. 1 ust. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [32],
- zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 98/78/WE,
- ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;
16) każda z wymienionych pozycji, którą instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w pkt 15, w których posiada udziały:
- instrumenty określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG,
- instrumenty określone w art. 18 ust. 3 dyrektywy 79/267/EWG;";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub reasekuracji, lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odliczeń określonych w pkt 12–16.
Alternatywnie, do odliczania pozycji określonych w pkt 15 i 16, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim instytucjom kredytowym stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE.
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania funduszy własnych na zasadzie autonomicznej instytucje kredytowe podlegające nadzorowi skonsolidowanemu zgodnie z rozdziałem 3 oraz dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą odliczać pozycji określonych w pkt 12-16, posiadanych w instytucjach kredytowych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem skonsolidowanego lub dodatkowego nadzoru.
Przepis ten stosuje się do wszystkich zasad ostrożnościowych harmonizowanych wspólnotowymi aktami prawnymi";
5) w art. 51 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 do pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń określonych w dyrektywie 73/239/EWG oraz w dyrektywie 79/267/EWG, lub w zakładach reasekuracji określonych w dyrektywie 98/78/WE";
6) w art. 52 ust. 2 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla art. 54a konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej na zasadzie autonomicznej.";
7) w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku przedsiębiorstw powiązanych według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG właściwe władze ustalają sposób wykonywania konsolidacji.";
b) w ust. 4 skreśla się akapit pierwszy tiret trzecie;
8) dodaje się art. 54a w brzmieniu:
"Artykuł 54a
Organ zarządzający finansowych spółek holdingowych
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansową spółki holdingowej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.";
9) dodaje się art. 55a w brzmieniu:
"Artykuł 55a
Transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy a spółkami holdingowymi o działalności mieszanej
Bez uszczerbku dla przepisów tytułu V rozdział 2 sekcja 3 niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przewidują, że jeżeli przedsiębiorstwo dominujące jednej lub większej liczby instytucji kredytowych jest spółką holdingową o działalności mieszanej, to właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad tymi instytucjami kredytowymi sprawują ogólny nadzór nad transakcjami dokonywanymi między instytucją kredytową a spółką holdingową o działalności mieszanej oraz jej przedsiębiorstwami zależnymi.
Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych wprowadzenia właściwych procesów zarządzania ryzykiem oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym odpowiednich procedur dotyczących sprawozdawczości i rachunkowości w celu ustalenia, zmierzenia, nadzorowania i kontroli transakcji dokonywanych ze spółką holdingową o działalności mieszanej, będącą przedsiębiorstwem dominującym tych instytucji i jej przedsiębiorstwami zależnymi.
Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowej składania sprawozdań dotyczących wszelkich istotnych transakcji z tymi podmiotami, innymi niż podmioty określone w art. 48.
Procedury te oraz istotne transakcje podlegają kontroli właściwych władz.
Jeżeli transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej grupy stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej, właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad instytucją podejmuje właściwe środki.";
10) w art. 56 ust. 7 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie.";
11) dodaje się art. 56a w brzmieniu:
"Artykuł 56a
Przedsiębiorstwa dominujące państwa trzeciego
Jeżeli instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, której siedziba znajduje się poza Wspólnotą, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu na mocy art. 52, właściwe władze sprawdzają, czy instytucja kredytowa podlega nadzorowi skonsolidowanemu właściwego organu państwa trzeciego, równoważnego organowi podlegającego zasadom ustanowionym w art. 52.
Sprawdzenia dokonuje, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, posiadającego zezwolenie udzielone we Wspólnocie, lub z własnej inicjatywy, właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, gdyby zastosowano akapit czwarty.
Ten właściwy organ zasięga opinii innych właściwych władz, których to dotyczy.
Komitet Doradczy ds. Bankowości może wydać ogólne wytyczne dotyczące tego, czy uzgodnienia dotyczące nadzoru skonsolidowanego właściwych władz państw trzecich umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego, określonych w niniejszym rozdziale, w odniesieniu do instytucji kredytowych, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę poza Wspólnotą.
Komitet poddaje takie wytyczne kontroli oraz uwzględnia wszelkie zmiany wprowadzone do uzgodnień dotyczących skonsolidowanego nadzoru, stosowanych przez takie właściwe władze.
Właściwy organ przeprowadzający weryfikację określoną w akapicie drugim uwzględnia takie wytyczne.
Do tego celu przed podjęciem decyzji właściwy organ zasięga opinii Komitetu.
W przypadku braku takiego równoważnego nadzoru Państwa Członkowskie do instytucji kredytowej stosują przez analogię przepisy art. 52.
Alternatywnie, Państwa Członkowskie umożliwiają swoim właściwym władzom stosowanie innych właściwych technik nadzoru, które umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi.
Metody te uzgadnia właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, po konsultacjach z innymi właściwymi władzami, których to dotyczy.
Właściwe władze mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej, której siedziba zarządu znajduje się we Wspólnocie, oraz zastosować przepisy w sprawie nadzoru skonsolidowanego do skonsolidowanej pozycji tej finansowej spółki holdingowej.
Metody muszą realizować cele skonsolidowanego nadzoru określone w niniejszym rozdziale i należy o nich powiadamiać inne właściwe władze, których to dotyczy, oraz Komisję."
ROZDZIAŁ V
SPÓŁKI ZARZĄDZANIA AKTYWAMI
Artykuł 30
Spółki zarządzania aktywami
Do czasu dalszego skoordynowania zasad sektorowych Państwa Członkowskie przewidują włączenie spółek zarządzania aktywami:
a) w zakres nadzoru skonsolidowanego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i/lub w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń należącymi do grupy ubezpieczeniowej; oraz
b) jeżeli grupa stanowi konglomerat finansowy, w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Do celu stosowania akapitu pierwszego Państwa Członkowskie przewidują lub udzielają swoim właściwym władzom kompetencji do decydowania, zgodnie z zasadami sektorowymi (sektor bankowy, sektor ubezpieczeń lub sektor usług inwestycyjnych) o włączeniu spółek zarządzania aktywami w zakres nadzoru skonsolidowanego i/lub dodatkowego, określonego w lit. a) akapitu pierwszego.
Do celów tego przepisu właściwe zasady sektorowe odnoszące się do formy oraz zakresu włączania instytucji finansowych (jeżeli spółki zarządzania aktywami włącza się w zakres skonsolidowanego nadzoru nad instytucjami kredytowymi i przedsiębiorstwami inwestycyjnymi) oraz zakładów reasekuracji (jeżeli spółki zarządzania aktywami włącza się w zakres dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń) stosuje się mutatis mutandis do spółek zarządzania aktywami.
Do celów dodatkowego nadzoru określonego w akapicie pierwszym lit. b) spółkę zarządzania aktywami traktuje się jako część dowolnego sektora, do którego jest włączona na mocy akapitu pierwszego lit. a).
Jeżeli spółka zarządzania aktywami tworzy część konglomeratu finansowego, wszelkie odniesienia do pojęcia podmiotu objętego regulacją oraz wszelkie odniesienia do pojęcia odpowiednich właściwych władz i organów rozumie się, do celów niniejszej dyrektywy, jako włączające odpowiednio spółki zarządzania aktywami oraz właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad spółkami zarządzania aktywami.
Stosuje się to mutatis mutandis w odniesieniu do grup określonych w akapicie pierwszym lit. a).
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 31
Sprawozdanie Komisji
1.
Do dnia 11 sierpnia 2007 r. Komisja przedkłada Komitetowi ds. Konglomeratów Finansowych, określonemu w art. 21 sprawozdanie w sprawie praktyk Państw Członkowskich oraz, w razie konieczności, w sprawie potrzeby dalszej harmonizacji w odniesieniu do:
- włączania spółek zarządzania aktywami w nadzór na poziomie grupy,
- wyboru oraz stosowania metod obliczania adekwatności kapitałowej, wymienionych w załączniku I,
- definicji istotnych transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz znacznej koncentracji ryzyka, a także nadzoru nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy i koncentracją ryzyka, określoną w załączniku II, w szczególności w odniesieniu do wprowadzania limitów ilościowych i wymogów jakościowych do tego celu,
- okresów, w jakich konglomeraty finansowe przeprowadzają obliczenia wymagań adekwatności kapitałowej wymienionych w art. 6 ust. 2, oraz przekazują sprawozdania w sprawie znacznej koncentracji ryzyka, jak wymieniono w art. 7 ust. 2.
Przed złożeniem wniosków Komisja zasięga opinii Komitetu.
2.
W terminie jednego roku od osiągnięcia porozumienia na szczeblu międzynarodowym w sprawie zasad usuwania podwójnego uruchamiania funduszy własnych grup finansowych Komisja bada sposób zapewnienia zgodności przepisów niniejszej dyrektywy z umowami międzynarodowymi oraz, w razie konieczności, składa właściwe wnioski.
Artykuł 32
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 11 sierpnia 2004 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przewidują, że przepisy określone w akapicie pierwszym stosuje się w pierwszym rzędzie do nadzoru rachunków na rok budżetowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2005 r. lub podczas tego rok kalendarzowego.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 33
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 34
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 9 grudnia 2002 r
zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach
PARLAMENT EUROPEJSKI i RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Program II olejów samochodowych został ukierunkowany na określenie strategii kosztu efektywnego spełniającego wymogi jakości powietrza we Wspólnocie.
Przegląd komunikatów Komisji w zakresie dotyczącym programu II olejów samochodowych wskazuje, iż istnieje potrzeba dalszych środków, w szczególności dotyczących emisji ozonu oraz pyłów.
Ostatnie opracowanie dotyczące ustalenia krajowych poziomów emisji wykazało, że istnieje potrzeba stosowania dalszych środków potrzebnych dla spełnienia celów jakościowych dotyczących powietrza, ustanowionych w prawodawstwie wspólnotowym.
(2) Stopniowo zostały wprowadzone surowe normy emisji z pojazdów na głównych drogach.
Zdecydowano już, że normy te zostaną wzmocnione. w ten sposób, w przyszłości, względny udział zanieczyszczeń z maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach stanie się bardziej dominującym.
(3) Dyrektywa 97/68/WE [4] wprowadziła dopuszczalne wielkości emisji dla zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach.
(4) Pomimo iż dyrektywa 97/68/WE pierwotnie dotyczyła tylko niektórych silników wysokoprężnych, akapit 5 tej dyrektywy przewiduje późniejsze rozszerzenie jej zakresu w szczególności na silniki benzynowe.
(5) Poziomy emisji z małych silników o zapłonie iskrowym (silniki benzynowe) w różnych rodzajach maszyn, mają znaczący udział w rozpoznanych problemach dotyczących jakości powietrza, zarówno bieżących jak przyszłościowych, w szczególności w wytwarzaniu ozonu.
(6) Emisje z małych silników o zapłonie iskrowym podlegają ścisłym wymogom norm środowiskowych w USA wykazując, że jest możliwym znaczne ograniczenie wielkości emisji.
(7) Brak prawodawstwa wspólnotowego oznacza, że jest możliwym wprowadzenie do obrotu silników o przestarzałej konstrukcji z punktu widzenia przepisów środowiskowych, stanowiąc zagrożenie do celów jakościowych we Wspólnocie, lub wprowadzenie w życie w tej dziedzinie ustawodawstwa krajowego, wraz z możliwościami tworzenia barier handlowych.
(8) Dyrektywa 97/68/WE jest ściśle dostosowana do odpowiedniego prawodawstwa w USA, przy czym utrzymywanie tej zgodności będzie z korzyścią dla przemysłu, jak również dla środowiska.
(9) Potrzebny jest okres przygotowawczy dla przemysłu europejskiego w szczególności dla tych producentów, którzy nie działają jeszcze na zasadach globalnych, tak, aby mogli sprostać wymogom norm emisji.
(10) W dyrektywie 97/68/WE przyjęto dwustopniowe podejście dla silników wysokoprężnych, podobnie jak w przepisach amerykańskich dla silników o zapłonie iskrowym.
Mimo iż było możliwym przyjęcie jednostopniowego podejścia w prawodawstwie wspólnotowym, jednak spowodowałoby to brak regulacji na tym polu przez następne cztery do pięciu lat.
(11) W celu osiągnięcia potrzebnej elastyczności dla dostosowania ogólnoświatowego, uwzględniono możliwe odstępstwa w ramach procedury komitologii.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(13) W związku z powyższym dyrektywa 97/68/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 97/68/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2:
a) tiret ósme otrzymuje brzmienie:
"wprowadzanie do obrotu"; oznacza działanie w celu udostępnienia silnika po raz pierwszy na rynku, odpłatnie lub bezpłatnie z zamiarem dystrybucji i/lub użytkowania we Wspólnocie,";
b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"silnik zamienny" oznacza fabrycznie nowy silnik przeznaczony do wymiany silnika w maszynie i który został dostarczony wyłącznie w tym celu,
"silnik urządzenia przystosowany do obsługi ręcznej" a) silnik musi być używany w urządzeniu trzymanym przez operatora podczas wykonywania przypisanych mu funkcji,
b) silnik musi być używany w urządzeniu działającym w różnych pozycjach, takich jak odwrócona lub boczna, w celu wykonania przypisanych funkcji,
c) silnik musi być używany w urządzeniu dla którego ciężar w stanie suchym zespołu złożonego z silnika i urządzenia nie przekracza 20 kilogramów, a również występuje co najmniej jedna z niżej wymienionych cech:
i) operator musi alternatywnie, zapewniać podparcie lub nosić urządzenie podczas wykonywania przypisanych mu funkcji,
ii) operator musi zapewnić podparcie lub kontrolę zachowania urządzenia podczas wykonywania przypisanych mu funkcji,
iii) silnik musi być używany w generatorze lub pompie;
"silnik urządzenia nie przystosowany do obsługi ręcznej" oznacza silnik, który nie spełnia definicji silnika przystosowanego do obsługi ręcznej,
"profesjonalny wielopozycyjny silnik przystosowany do obsługi ręcznej" oznacza silnik do obsługi ręcznej, który spełnia wymogi zarówno lit. a) i b) dla silnika do obsługi ręcznej, oraz w odniesieniu do którego producent silnika dostarczył gwarancję organowi udzielającemu homologacji, że okres trwałości emisji kategorii 3 (zgodnie z ppkt 2.1, dodatek 4 do załącznika IV) jest stosowany,
"okres trwałości emisji" oznacza ilość godzin wykazanych w dodatku 4 do załącznika IV, wykorzystanych dla ustalenia współczynników pogorszenia jakości,
"rodzina silników małej pojemności" oznacza rodzinę silników z zapłonem iskrowym wytwarzanych rocznie w ilości poniżej 5000 jednostek,
"producent silników małej pojemności z zapłonem iskrowym" oznacza producenta wytwarzającego rocznie poniżej 25000 jednostek."
2.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) w pierwszym zdaniu "załączniku VI" zastępuje się "załączniku VII";
ii) w drugim zdaniu "załączniku VII" zastępuje się "załączniku VIII";
b) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:
i) w lit. a) "załączniku VIII" zastępuje się "załączniku IX";
ii) w lit. b) "załączniku IX" zastępuje się "załączniku X";
c) w ust. 5 "załączniku X" zastępuje się "załączniku XI".
3.
W art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Państwa Członkowskie zaakceptują homologacje typów, a tam gdzie ma to zastosowanie, odpowiednie znaki homologacyjne wymienione w załączniku XII, jako zgodne z niniejszą dyrektywą"."
4.
W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) nagłówek "Harmonogram" zastępuje się nagłówkiem "Harmonogram — silniki wysokoprężne";
b) w ust. 1 "załączniku VI" zastępuje się "załączniku VII";
c) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) "załączniku VI" zastępuje się "załączniku VII";
ii) "ppkt 4.2.1 załącznika I" zastępuje się "ppkt 4.1.2.1 załącznika I";
d) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) "załączniku VI" zastępuje się "załączniku VII";
ii) "ppkt 4.2.3 załącznika I" zastępuje się "ppkt 4.1.2.3 załącznika I";
e) w ust. 4 akapit pierwszy wyrazy "wprowadzenie do obrotu nowych silników" zastępuje się wyrazami "wprowadzenie do obrotu silników".
5.
Dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Harmonogram — Silniki o zapłonie iskrowym
1.
PODZIAŁ NA KLASY
Klasa główna S H : silniki urządzeń przystosowane do obsługi ręcznej,
N : silniki urządzeń nieprzystosowane do obsługi ręcznej.
Klasa/kategoria _BAR_ Pojemność skokowa (cm3) _BAR_
Silniki do obsługi ręcznej Klasa SH:1 _BAR_ < 20 _BAR_
Klasa SH:2 _BAR_ ≥ 20 < 50 _BAR_
Klasa SH:3 _BAR_ ≥ 50 _BAR_
Silniki nieprzystosowane do obsługi ręcznej Klasa SN:1 _BAR_ < 66 _BAR_
Klasa SN:2 _BAR_ ≥ 66 < 100 _BAR_
Klasa SN:3 _BAR_ ≥ 100 < 225 _BAR_
Klasa SN:4 _BAR_ ≥ 225 _BAR_
2.
UDZIELENIE HOMOLOGACJI TYPU
3.
HOMOLOGACJE TYPU ETAP 1
4.
HOMOLOGACJE TYPU ETAP II
Państwa Członkowskie odmówią udzielenia homologacji typu dla typów silnika lub rodziny silników oraz wydania dokumentów wyszczególnionych w załączniku VII, jak również odmówią wszelkiej innej homologacji typu dla maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach, w których silnik został zamontowany:
po dniu 1 sierpnia 2004 r. dla silnika klasy SN:1 i SN:2
po dniu 1 sierpnia 2006 r. dla silnika klasy SN:4
po dniu 1 sierpnia 2007 r. dla silnika klasy SH:1, SH:2 oraz SN:3
po dniu 1 sierpnia 2008 r. dla silnika klasy SH:3,
jeżeli silnik nie spełnia wymogów określonych niniejszą dyrektywą i gdzie emisja zanieczyszczeń gazowych z silnika jest niezgodna z wartościami dopuszczalnymi określonymi w tabeli w ppkt 4.2.2.2 załącznika I.
5.
WPROWADZENIE DO OBROTU: DATY PRODUKCJI SILNIKA
6.
ETYKIETOWANIE WCZESNEJ ZGODNOŚCI Z ETAPEM II
7.
WYŁĄCZENIA
piła łańcuchowa ręczna : urządzenie ręczne skonstruowane dla cięcia drewna przy pomocy łańcucha tnącego, zaprojektowane dla trzymania oburącz i posiadające pojemność silnika powyżej 45 cm3, zgodnie z EN ISO 11681-1,
urządzenie z rękojeścią górną (np. wiertarki ręczne oraz piły łańcuchowe do obróbki drzew) : urządzenie ręczne z rękojeścią u góry maszyny, skonstruowane dla wiercenia otworów lub cięcia drewna przy pomocy łańcucha tnącego (zgodnie z ISO 11681-2),
ręczna wycinarka krzaków z silnikiem spalinowym : urządzenie ręczne z ostrzem obrotowym, wykonanym z metalu lub tworzywa sztucznego, przeznaczone dla wycinania chwastów, zarośli, małych drzewek i podobnej roślinności.
Musi być skonstruowane zgodnie z EN ISO 11806 do pracy w różnych pozycjach, jak pozioma lub odwrócona, oraz posiadać silnik o pojemności powyżej 40 cm3,
ręczna przycinarka żywopłotów : urządzenie ręczne skonstruowane dla przycinania żywopłotów oraz krzaków przy pomocy jednego lub wielu ostrzy tnących ruchem posuwisto-zwrotnym, zgodnie z EN 774,
ręczna przecinarka mechaniczna z silnikiem spalinowym : urządzenie ręczne przeznaczone do przecinania twardych materiałów, takich jak kamień, asfalt, beton lub stal, przy pomocy obrotowego metalowego ostrza oraz posiadające silnik o pojemności powyżej 50 cm3, zgodnie z EN 1454, oraz
silnik urządzenia nieprzystosowany do obsługi ręcznej klasy SN:3 z : wałkiem poziomym: wyłącznie takie silniki klasy SN:3 z wałkiem poziomym wytwarzające moc równą lub poniżej 2,5 kW oraz używane głównie dla wybranych zastosowań przemysłowych, włącznie z maszynami do uprawy roli, przecinarki bębnowe, napowietrzacze trawników oraz generatory.
8.
FAKULTATYWNY TERMIN WPROWADZENIA w ŻYCIE
Państwa Członkowskie mogą dla każdej kategorii odroczyć terminy podane w ust. 3, 4 i 5 na okres dwóch lat, w odniesieniu do silników z datą produkcji wcześniejszą od wymienionych dat."
6.
W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Wymagań art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 4 i art. 9a ust. 5 nie stosuje się do:
- silników do użytku w siłach zbrojnych
- silników nieobjętych zgodnie z ust. 1a i 2.";
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Silnik zamienny spełnia wymogi wartości dopuszczalnych, które były spełniane przez silnik wymieniany w momencie jego wprowadzenia do obrotu.
Napis "SILNIK ZAMIENNY"; jest dołączony do etykiety na maszynie lub dodany do instrukcji obsługi właściciela maszyny.";
c) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Wymagania art. 9a ust. 4 i 5 są odroczone na okres trzech lat dla producentów silników małej pojemności.
4.
Wymagania art. 9a ust. 4 i 5 zastępuje się odpowiednimi wymaganiami dla etapu i rodziny silników małej pojemności w ilości do 25000 jednostek przy założeniu, że różne rodziny przedmiotowych silników posiadają różne pojemności skokowe."
7.
Artykuł 14 i 15 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 14
Dostosowanie do postępu technicznego
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymogów wyszczególnionych w ppkt 1, ppkt 2.1-2.8 oraz ppkt 4 załącznika I, w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 ust. 2.
Artykuł 14a
Procedura derogacji
Komisja przeanalizuje możliwe trudności techniczne w przestrzeganiu wymogów etapu II dla pewnych zastosowań silników w szczególności sprzętu samojezdnego, w którym zamontowane są silniki klasy SH:2 i SH:3. Jeżeli w wyniku analizy Komisja stwierdzi, że z przyczyn technicznych niektóre maszyny samojezdne, w szczególności dla użytku profesjonalnego, wielopozycyjne silniki urządzeń przystosowane do obsługi ręcznej, nie są w stanie spełnić tych wymogów, wtedy w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. przedstawi sprawozdanie zawierające właściwe propozycje dotyczące wydłużenia okresów określonych w art. 9a ust. 7 i/lub dalszych derogacji, nieprzekraczających pięciu lat, z wyjątkiem okoliczności szczególnych, dla tych urządzeń zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 ust. 2.
Artykuł 15
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Przystosowania do Postępu Technicznego w dyrektyw w sprawie usuwania barier technicznych w handlu w sektorze motoryzacyjnym (zwanym dalej "Komitet").
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [6], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny."
8.
Na wstępie do załączników dodaje się następujący wykaz załączników:
"
Wykaz załączników
ZAŁĄCZNIK I _BAR_ Zakres, definicje, symbole i skróty, oznakowania silników, warunki i badania, warunki oceny zgodności produkcji, parametry określające rodzinę silników, wybór silnika macierzystego _BAR_
ZAŁĄCZNIK II _BAR_ Dokumenty informacyjne _BAR_
Dodatek 1 _BAR_ Podstawowa charakterystyka silnika (macierzystego) _BAR_
Dodatek 2 _BAR_ Podstawowa charakterystyka rodziny silnika _BAR_
Dodatek 3 _BAR_ Podstawowa charakterystyka typu silnika w obrębie rodziny _BAR_
ZAŁĄCZNIK III _BAR_ Procedura badania silników wysokoprężnych _BAR_
Dodatek 1 _BAR_ Procedury pomiarowe i pobieranie próbek _BAR_
Dodatek 2 _BAR_ Kalibracja aparatury analitycznej _BAR_
Dodatek 3 _BAR_ Ocena danych pomiarowych i obliczenia _BAR_
ZAŁĄCZNIK IV _BAR_ Procedura badania — silnik o zapłonie iskrowym _BAR_
Dodatek 1 _BAR_ Procedury pomiarowe i pobieranie próbek _BAR_
Dodatek 2 _BAR_ Kalibracja aparatury analitycznej _BAR_
Dodatek 3 _BAR_ Ocena danych pomiarowych i obliczenia _BAR_
Dodatek 4 _BAR_ Współczynniki pogorszenia jakości _BAR_
ZAŁĄCZNIK V _BAR_ Charakterystyka techniczna paliwa wzorcowego do badań homologacyjnych i do badań potwierdzających zgodność produkcji paliwa wzorcowego do silników wysokoprężnych dla maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach. _BAR_
ZAŁĄCZNIK VI _BAR_ Układ analizy i pobierania próbek _BAR_
ZAŁĄCZNIK VII _BAR_ Świadectwo homologacji typu _BAR_
Dodatek 1 _BAR_ Wynik badań dla silników wysokoprężnych _BAR_
Dodatek 2 _BAR_ Wynik badań dla silników z zapłonem iskrowym _BAR_
Dodatek 3 _BAR_ Urządzenia i osprzęt, które należy zamontować w celu badania określenia mocy silnika _BAR_
ZAŁĄCZNIK VIII _BAR_ System numerowania świadectw homologacji _BAR_
ZAŁĄCZNIK IX _BAR_ Wykaz homologacji typu silnika/rodziny silników _BAR_
ZAŁĄCZNIK X _BAR_ Wykaz produkowanych silników _BAR_
ZAŁĄCZNIK XI _BAR_ Arkusz danych silników posiadających homologację typu _BAR_
ZAŁĄCZNIK XII _BAR_ Uznanie innych rodzajów homologacji typu. _BAR_
"
9.
W załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 11 sierpnia 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Najpóźniej do dnia 11 sierpnia 2004 r. Komisja przekaże do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie i jeżeli właściwe, propozycję dotyczącą potencjalnych kosztów, korzyści oraz możliwości:
a) redukcji emisji pyłów z małych silników z zapłonem iskrowym, ze szczególnym uwzględnieniem silników dwusuwowych.
Sprawozdanie uwzględnia:
i) ocenę udziału takich silników w emisji pyłów, oraz sposób, w jaki proponowane środki redukujące emisję mogłyby oddziaływać w kierunku polepszenia jakości powietrza i redukcji wpływu na zdrowie;
ii) badania, procedury pomiarów oraz urządzenia, które mogą być używane do oceny emisji pyłów z silników o zapłonie iskrowym w trakcie homologacji typu;
iii) praca i wynik ostateczny w ramach programu pomiaru pyłów;
iv) rozwój w procedurach badania, technologii silników, oczyszczania spalin, oraz normy jakościowe dla paliwa i olei silnikowych; oraz
v) koszty redukcji emisji pyłów z małych silników o zapłonie iskrowym, jak również ocena efektywności kosztów wszelkich proponowanych środków;
b) redukcja poziomu emisji z pojazdów rekreacyjnych, w tym pojazdów śniegowych i gokartów, obecnie nieujętych;
c) redukcja poziomu emisji spalin i pyłów z małych silników wysokoprężnych o mocy poniżej 18 KW;
d) redukcja poziomu emisji spalin i pyłów z silników wysokoprężnych w lokomotywach.
Należy stworzyć cykl badania w celu pomiaru tych emisji.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2002/89/WE
z dnia 28 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [4] ustala wspólnotowy system ochrony roślin, określając warunki fitosanitarne, procedury i formalności obowiązujące rośliny i produkty roślinne wprowadzane na teren lub przemieszczane we Wspólnocie.
(2) Wymagane są pewne wyjaśnienia i dalsze szczegółowe przepisy w niektórych obszarach w odniesieniu do procedur i formalności związanych z wprowadzaniem roślin i produktów roślinnych do Wspólnoty.
(3) Procedury i formalności fitosanitarne powinny zostać zakończone przed dokonaniem odprawy celnej.
Ponieważ przesyłki roślin lub produktów roślinnych niekoniecznie są poddawane formalnościom i procedurom fitosanitarnym w tym samym Państwie Członkowskim, w którym odbywa się odprawa celna, należy ustanowić system współpracy w zakresie komunikacji i informowania między odpowiedzialnymi organami i urzędami celnymi.
(4) W celu zwiększenia ochrony przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych Państwa Członkowskie powinny zintensyfikować wymagane kontrole.
Kontrole takie powinny być skuteczne i przeprowadzane w sposób zharmonizowany na terenie całej Wspólnoty.
(5) Opłaty pobierane za takie kontrole powinny opierać się na przejrzystych wyliczeniach kosztów i możliwie jednolitych we wszystkich Państwach Członkowskich.
(6) W świetle zdobytych doświadczeń należy uzupełnić, objaśnić lub zmienić wiele innych przepisów dyrektywy 2000/29/WE.
(7) Od czasu wprowadzenia warunków rynku wewnętrznego nie stosuje się już świadectw fitosanitarnych ustanowionych przez Międzynarodową Konwencję Ochrony Roślin (IPPC) zawartą w ramach Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), używanych w obrocie roślinami lub produktami roślinnymi we Wspólnocie.
Jednakże ważne jest, aby świadectwa wydawane przez Państwa Członkowskie w ramach IPPC pozostały ujednolicone.
(8) Niektóre z funkcji "jednego organu" każdego Państwa Członkowskiego zajmującego się koordynacją i kontaktami w ramach praktycznych działań wspólnotowego systemu ochrony roślin wymagają określonej wiedzy technicznej lub naukowej.
Dlatego też musi być stworzona możliwość delegowania niektórych określonych zadań innym służbom.
(9) Obecne przepisy w sprawach procedury wprowadzenia przez Komisję zmian do załączników do dyrektywy 2000/29/WE oraz w sprawach przyjęcia decyzji dotyczących odstępstw obejmują niektóre warunki proceduralne, które nie są już konieczne ani uzasadnione.
Niezbędne jest także, aby zmiany do załączników były w sposób bardziej wyraźny oparte na przesłankach technicznych uwzględniających ryzyko wystąpienia szkodników.
Procedura przyjęcia środków zaradczych nie przewiduje możliwości szybkiego przyjęcia środków tymczasowych uwzględniających poziom zagrożenia w poszczególnych przypadkach.
Dlatego też należy wprowadzić odpowiednie zmiany do przepisów dotyczących powyższych trzech procedur.
(10) Wykaz zadań, z którego uwzględnieniem Komisja może organizować kontrole zdrowia roślin w ramach swoich uprawnień, powinien zostać poszerzony, aby uwzględniać zwiększoną ilość działań ochrony roślin poprzez zastosowanie nowych praktyk i doświadczeń.
(11) Stosowne jest wyjaśnienie pewnych aspektów procedury zwrotu wkładu Komisji na cele fitosanitarne.
(12) Niektóre przepisy dyrektywy 2000/29/WE (art. 3 ust. 7 akapity pierwszy, drugi i czwarty) oraz art. 7, 8 i 9 zostały zastąpione przez inne przepisy od dnia 1 czerwca 1993 r. i w związku z tym stały się zbyteczne. Dlatego też powinny zostać skreślone.
(13) Na mocy art. 4 Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (Porozumienie SPS) Komisja musi uznać, w pewnych warunkach, równoważność środków fitosanitarnych innych stron tego Porozumienia.
Procedury związane z takim uznaniem w dziedzinie ochrony roślin powinny być określone w dyrektywie 2000/29/WE.
(14) Środki niezbędne do wdrożenia dyrektywy 2000/29/WE powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi dodaje się, co następuje:
"d) model "świadectw fitosanitarnych"; oraz "świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu"; lub ich ekwiwalent w formie elektronicznej wydane przez Państwa Członkowskie w ramach Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin (IPPC).";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie zapewniają bliską, szybką i skuteczną współpracę między sobą oraz Komisją w kwestiach objętych niniejszą dyrektywą.
W tym celu każde Państwo Członkowskie ustanawia lub deleguje jeden organ, który jest odpowiedzialny co najmniej za koordynację i kontakty w powyższych kwestiach.
Najlepiej wyznaczyć w tym celu urzędową organizację ochrony roślin utworzoną na mocy IPPC.
Komisja oraz pozostałe Państwa Członkowskie zostają powiadomione o wyznaczeniu organu oraz wszelkich dalszych zmianach.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 taki organ może być uprawniony do delegowania lub wyznaczania innym służbom zadań dotyczących koordynacji lub kontaktów, w zakresie związanym wyłącznie z kwestiami ochrony roślin objętymi niniejszą dyrektywą."
2) W art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
i) pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
""rośliny" oznaczają żywe rośliny oraz określone ich części, włączając nasiona;"
ii) drugi akapit otrzymuje brzmienie:
- po szóstym tiret dodaje się następujące tiret siódme:
- "— liście, liście ozdobne"
- obecne tiret siódme otrzymuje numer ósmy,
- dodaje się tiret dziewiąte w brzmieniu:
- "— aktywny pyłek"
- dodaje się tiret dziesiąte w brzmieniu:
- "— pączki, szczepy, sadzonki"
- dodaje się tiret jedenaste w brzmieniu:
- "— wszelkie inne części roślin, które mogą zostać określone zgodnie z procedurą opisaną w art. 18 ust. 2.";
b) litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) "szkodliwe organizmy"; oznaczają: wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy roślin, zwierząt lub środki chorobotwórcze, które są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych";
c) w lit. f) w akapicie trzecim wyrazy "art. 8" zastępuje się wyrazami "art. 18 ust. 2";
d) w lit. g) wprowadza się następujące zmiany:
i) w pierwszym akapicie, w pkt i), wyraz "służba(-y)" zostaje zastąpiony wyrazem "organizacja(-e)";
ii) akapit piąty otrzymuje brzmienie:
"Jeden organ, wymieniony w art. 1 ust. 4 powiadamia Komisję o odpowiedzialnych organach urzędowych w danym Państwie Członkowskim.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim;";
e) w lit. h) w trzecim akapicie w drugim zdaniu oraz w piątym akapicie dodaje się wyrazy "na piśmie" po wyrazach "informowana jest";
f) w lit. i) w pierwszym akapicie pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:
"— przez przedstawicieli urzędowej państwowej organizacji ochrony roślin państwa trzeciego lub przez innych przedstawicieli władz publicznych, którzy są wykwalifikowani i uprawnieni przez tę organizację ochrony roślin, w przypadku środków lub oświadczeń związanych z wydawaniem świadectw fitosanitarnych oraz świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu lub ich odpowiedników w formie elektronicznej";
g) dodaje się następujące litery:
"j) "miejsce wprowadzenia" oznacza miejsce, gdzie po raz pierwszy wprowadza się produkty roślinne lub inne przedmioty do obszaru celnego Wspólnoty: port lotniczy w przypadku transportu lotniczego, port w przypadku transportu morskiego lub rzecznego, stacja kolejowa w przypadku transportu kolejowego oraz w przypadku innych rodzajów transportu – miejsce w urzędzie celnym odpowiedzialnym za obszar, gdzie przekroczona zostaje granica lądowa Wspólnoty;
k) "urzędowy organ miejsca wprowadzenia" oznacza odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego zarządzający miejscem wprowadzenia;
l) "urzędowy organ miejsca przeznaczenia" oznacza odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego zarządzający obszarem, gdzie mieści się "urząd celny miejsca przeznaczenia";
m) "urząd celny miejsca wprowadzenia" oznacza urząd w miejscu wprowadzenia, jak określono powyżej w lit. j);
n) "urząd celny miejsca przeznaczenia" oznacza urząd miejsca przeznaczenia w rozumieniu art. 340b ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [*] Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2787/2000 (Dz.U. L 330 z 27.12.2000, str. 1).;
o) "partia" oznacza liczbę jednostek pojedynczego towaru, odróżnianego po jego jednolitym składzie i pochodzeniu, tworzącą część przesyłki;
p) "przesyłka" oznacza ilość towarów objętych jednym dokumentem wymaganym dla formalności celnych lub innych formalności, takich jak świadectwo fitosanitarne lub inny dokument zastępczy lub oznaczenie; przesyłka może składać się z jednej lub więcej partii;
q) "przeznaczenie celne" oznacza przeznaczenie celne wymienione w pkt 15 art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [**] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 17). (zwany dalej Wspólnotowym Kodeksem Celnym);
r) "tranzyt" oznacza przemieszczanie towarów objętych nadzorem celnym z jednego punktu do drugiego w obrębie obszaru celnego Wspólnoty, jak określono w art. 91 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92."
3) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania, zgodnie z warunkami, które mogą być określone zgodnie z procedurą opisaną w art. 18 ust. 2, w przypadku nieznacznego zanieczyszczenia roślin innych, niż te przeznaczone do sadzenia, przez szkodliwe organizmy wymienione w załączniku 1 część A lub w załączniku II, lub w przypadku odpowiednich tolerancji ustanowionych dla organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku II część A sekcja II w zakresie roślin przeznaczonych do sadzenia, które uprzednio zostały wybrane w porozumieniu z organami reprezentującymi Państwa Członkowskie w dziedzinie zdrowia roślin, oraz na podstawie odpowiedniej analizy zagrożenia szkodnikami.";
b) ustęp 7 zastępuje się przez ust. 7, 8 i 9:
"7.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 można przyjąć przepisy wykonawcze w celu ustanowienia warunków wprowadzania do Państw Członkowskich oraz ich rozprzestrzeniania na ich obszarze:
a) organizmów, co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych, ale które nie są wymienione w załącznikach I i II;
b) organizmów, które wymienione są w załączniku II, ale które występują w roślinach lub produktach roślinnych innych niż te wymienione w tym załączniku i co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych;
c) organizmów, które wymienione są w załącznikach I i II, które znajdują się w stanie wyizolowanym i co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych.
8. Ustępy 1 i 5 lit. a), ust. 2 i 5 lit. b) oraz ust. 4 nie mają zastosowania, zgodnie z warunkami, które zostają określone na podstawie procedury wymienionej w art. 18 ust. 2, do celów naukowych lub próbnych oraz do prac nad wyborem odmian.
9.
Po przyjęciu środków określonych w ust. 7 ustępu tego nie stosuje się, zgodnie z warunkami, które zostają określone na podstawie procedury wymienionej w art. 18 ust. 2, do celów naukowych lub próbnych oraz do prac nad wyborem odmian."
4) Skreśla się art. 7, 8 i 9.
5) W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w pierwszym akapicie skreśla się wyrazy "zamiast świadectw fitosanitarnych określonych w art. 7 lub 8";
ii) dodaje się następujący akapit po pierwszym akapicie:
"Jednakże w przypadku nasion wymienionych w art. 6 ust. 4 nie ma potrzeby wydawania paszportu roślin, w przypadku gdy zapewnione jest, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, że dokumenty wydane zgodnie z przepisami Wspólnoty odnoszącymi się do obrotu zalegalizowanymi nasionami dostarczają dowodu na zgodność z wymogami wymienionymi w art. 6 ust. 4. W takim przypadku dokumenty uznane zostaną do wszystkich celów za paszporty roślin w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f).";
b) w ust. 2 w akapicie pierwszym przed wyrazami "nie mogą być przemieszczone" i w akapicie drugim przed słowami "nie mogą być wprowadzone" dodaje się słowa "oraz nasiona wymienione w art. 6 ust. 4".
6) W art. 11 ust. 2 na końcu ustępu dodaje się następujące wyrażenie:
"i można stosować paszport roślin."
7) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają wyrywkowo urzędowe kontrole w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności z art. 10 ust. 2, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, jeżeli chodzi o miejsce pochodzenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz zgodnie z następującymi przepisami:
- okresowe kontrole w każdym miejscu i czasie, gdy przemieszczane są rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty,
- okresowe kontrole miejsc, gdzie rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są uprawiane, produkowane, przechowywane lub sprzedawane oraz miejsca używane przez kupców,
- okresowe kontrole przeprowadzane jednocześnie z innymi kontrolami dokumentów, przeprowadzanymi z powodów innych niż ochrona roślin.
Kontrole muszą być regularnie przeprowadzane w miejscach wymienionych w urzędowym rejestrze zgodnie z art. 10 ust. 3 i art. 13c ust. 1b oraz w miejscach wymienionych w urzędowym rejestrze zgodnie z art. 6 ust. 6.
Kontrole przeprowadza się w przypadkach, gdy ujawnione zostaną fakty wskazujące, że nie zastosowano się do jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy.
2.
Osoby kupujące rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty, jako końcowi użytkownicy zawodowo związani z produkcją roślin, muszą przechowywać paszport danych roślin przez co najmniej jeden rok i umieszczać odpowiednie zapisy w swoich rejestrach.
Inspektorzy muszą mieć dostęp do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na wszystkich etapach łańcucha produkcji i obrotu.
Są oni upoważnieni do wszelkich czynności niezbędnych dla przeprowadzenia kontroli urzędowych, łącznie ze sprawdzeniem paszportów i rejestrów roślin.
3.
Państwa Członkowskie mogą do takich kontroli urzędowych zatrudnić ekspertów wymienionych w art. 21.
4.
W przypadku gdy stwierdza się, na drodze urzędowej kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 i 2, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty stanowią zagrożenie rozprzestrzenieniem szkodliwych organizmów, muszą być one poddane urzędowym środkom zgodnie z art. 11 ust. 3.
Bez uszczerbku dla notyfikacji i informacji wymaganych w art. 16 Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie przyjmujące powyższe natychmiast informuje uprawniony organ tego Państwa Członkowskiego oraz Komisję o wynikach kontroli oraz urzędowych środkach, które podjęło lub zamierza podjąć.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można ustanowić ujednolicony system informacyjny."
8) Artykuł 13 zastępuje się przez art. 13, 13a, 13b, 13c, 13d i 13e:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewniają bez uszczerbku dla:
- przepisów art. 3 ust. 3, art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5,
- określonych wymogów i warunków ustanowionych w odstępstwach przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 1, w środkach równoważnych przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 2 oraz w środkach zaradczych przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 2, oraz w środkach zaradczych przyjętych zgodnie z art. 16 i
- szczególnych uzgodnień zawartych w sprawie zagadnień objętych niniejszym artykułem między Wspólnotą a jednym lub więcej państwami trzecimi,
i) - że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie są skażone przez dane szkodliwe organizmy wymienione w załączniku II część A i
- że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w załączniku II część A nie są skażone przez dane szkodliwe organizmy wymienione w tym załączniku,
- w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A, że odpowiadają one odpowiednim szczególnym wymogom określonym w tym załączniku lub, gdzie ma zastosowanie, opcjom deklarowanym w świadectwie zgodnie z art. 13a ust. 4 lit. b), i
ii) że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty posiadają oryginał odpowiedniego "świadectwa fitosanitarnego" lub "świadectwa fitosanitarnego ponownego wywozu" wydanego zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 13a ust. 3 i 4, lub, gdzie właściwe, że oryginały innych zastępczych dokumentów lub oznakowań, jak określone i zezwolone w przepisach wykonawczych, są dołączone lub w inny sposób towarzyszą tym przedmiotom.
Świadectwa w formie elektronicznej mogą być uznane, pod warunkiem że spełnione są odpowiednie warunki określone w przepisach wykonawczych.
Urzędowo poświadczone kopie mogą być uznane w szczególnych przypadkach, które określone są w przepisach wykonawczych.
Przepisy wykonawcze wymienione w pkt ii) mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.
2.
Ustęp 1 stosuje się w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów przeznaczonych do stref chronionych, w odniesieniu do szkodliwych organizmów oraz określonych wymogów wymienionych odpowiednio w załączniku I część B, załączniku II część B i załączniku IV część B dla danej strefy chronionej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty inne niż te wymienione w ust. 1 lub 2, które pochodzą z państwa trzeciego i przywożone są na obszar celny Wspólnoty, mogą od momentu wprowadzenia być poddane nadzorowi przez odpowiedzialne organy urzędowe, w odniesieniu do pierwszego, drugiego lub trzeciego tiret ust. 1 pkt i).
Takie rośliny, produkty roślinne lub przedmioty obejmują drewno w formie materiałów sztauerskich, rozpórek, palet lub opakowań, których używa się w przewozie wszelkiego rodzaju przedmiotów.
W przypadku zastosowania przez organ urzędowy takiego nadzoru dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pozostają pod takim nadzorem określonym w ust. 1 do czasu wypełnienia wszelkich odpowiednich formalności w celu upewnienia się, że zgodne są one z odpowiednimi wymogami ustanowionymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Przepisy wykonawcze dotyczące rodzajów informacji oraz środków jej przekazu przez importerów lub ich agentów celnych dla odpowiedzialnych organów urzędowych w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów obejmujących różne rodzaje drewna, jak określono w akapicie pierwszym, przyjęte zostają zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.
4. Bez uszczerbku dla art. 13c ust. 2 lit. a), gdy występuje zagrożenie rozprzestrzenieniem szkodliwych organizmów, Państwa Członkowskie stosują również ust. 1, 2 i 3 w stosunku do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów poddanych jednemu z zatwierdzonych celnie rodzajów obróbki lub przeznaczeniu określonemu w art. 4 ust. 15 lit. b), c), d), e) Wspólnotowego Kodeksu Celnego lub w ramach procedur określonych w art. 4 ust. 16 lit. b), c) tego Kodeksu.
Artykuł 13a
1. a) Formalności wymienione w art. 13 ust. 1 obejmują dokładne kontrole przeprowadzane przez odpowiedzialne organy urzędowe, co najmniej:
i) w przypadku każdej przesyłki, dla której przy odprawie celnej deklaruje się, że zawiera rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w art. 13 ust. 1, 2 lub 3 na odpowiednich warunkach, lub
ii) w przypadku gdy przesyłka składająca się z różnych partii posiada w deklaracji zapis, że każda taka partia zawiera lub składa się z roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.
b) Kontrole mają na celu wykazanie:
i) czy przesyłka lub partia posiadają wymagane świadectwa, dokumenty lub oznakowanie zastępcze, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt ii) (kontrole dokumentowe),
ii) czy przesyłka lub partia, w całości lub w reprezentatywnej próbce, zawiera rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zgodne z deklaracją (kontrola dokumentów), i
iii) czy pojazdy transportowe, przesyłka lub partia, lub ich opakowania drewniane, w całości lub w reprezentatywnej próbce, zgodne są z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt i) (kontrola zdrowia roślin), i czy stosuje się art. 16 ust. 2.
2.
Kontrola dokumentów oraz kontrola zdrowia roślin są przeprowadzane rzadziej, jeżeli:
- czynności kontroli roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w przesyłce lub partii zostały dokonane przez wysyłające państwo trzecie zgodnie z procedurami technicznymi wymienionymi w art. 13b ust. 6, lub
- rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zawarte w przesyłce lub partii towarów są wymienione w przepisach wykonawczych przyjętych do tego celu zgodnie z ust. 5b, lub
- rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty w przesyłce lub partii pochodzą z państwa trzeciego, w stosunku do którego stosuje się postanowienia o zmniejszonej częstotliwości kontroli dokumentów i kontroli zdrowia roślin na podstawie wzajemnych układów pomiędzy Wspólnotą a tym państwem trzecim,
o ile nie istnieje poważne przypuszczenie, że wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie nie są spełnione.
Kontrole zdrowia roślin mogą również być przeprowadzane rzadziej, gdy istnieje dowód przedstawiony przez Komisję i oparty na doświadczeniu związanym z poprzednimi przypadkami wprowadzania takiego materiału tego samego pochodzenia do wszystkich odpowiednich Państw Członkowskich oraz po konsultacji z komitetem wymienionym w art. 18, który to dowód pozwala wierzyć, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty w przesyłce lub partii zgodne są z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem że spełnione są szczegółowe warunki określone w przepisach wykonawczych zgodnie z ust. 5 lit. c).
3.
Urzędowe "świadectwa fitosanitarne" lub "świadectwa fitosanitarne powtórnego wywozu" wymienione w art. 13 lit.
1) pkt ii) powinny być wystawione w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty i zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi państwa trzeciego eksportu lub reeksportu, które zostały przyjęte, niezależnie od tego, czy jest ono stroną Porozumienia, czy nie, zgodnie z postanowieniami IPPC.
Jest ono kierowane do Organizacji Ochrony Roślin Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, jak określono w art. 1 ust. 4 akapit pierwszy ostatnie zdanie.
Świadectwo nie może być wystawiane przez państwo trzecie wcześniej niż na 14 dni przed datą wywozu z tego państwa trzeciego roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów ujętych w tym świadectwie.
Zawiera ono informacje zgodnie z wzorami przedstawionymi w Załączniku do IPPC, niezależnie od formatu.
Jest ono wzorowane na jednym ze wzorów określonych przez Komisję zgodnie z ust. 4.
Świadectwo powinno być wystawiane przez organy uprawnione do tego na podstawie przepisów ustawowych lub wykonawczych danego państwa trzeciego, jako złożone, zgodnie z postanowieniami IPPC, do dyrektora generalnego FAO lub, w przypadku państw trzecich niebędących członkami IPPC, do Komisji.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o otrzymanych dokumentach.
4. a) Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 określone zostają przyjęte wzory, jak wyszczególniono w różnych wersjach Załącznika do IPPC.
Zgodnie z tą samą procedurą zastępcze specyfikacje dla "świadectw fitosanitarnych" lub "świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu" mogą zostać ustanowione przez państwa trzecie niebędące członkami IPPC.
b) Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 4 świadectwa, w przypadku roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A sekcja I lub część B, określają w nagłówku "dodatkowe deklaracje" i, w stosownych przypadkach, które specjalne wymogi wymienione w różnych częściach załącznika IV są spełnione.
Specyfikacja taka zawiera odniesienia do odpowiednich pozycji w załączniku IV.
c) W przypadku roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, do których stosuje się specjalne wymogi ustanowione w załączniku IV część A lub część B, urzędowe "świadectwo fitosanitarne" wymienione w art. 13 ust. 1 pkt ii) zostaje wystawione przez państwo trzecie, z którego pochodzą te rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty (kraj pochodzenia).
d) Jednakże gdy odpowiednie specjalne wymogi mogą być spełnione również w innych miejscach niż kraj pochodzenia lub też gdy nie ma żadnych specjalnych wymogów, "świadectwo fitosanitarne" może być wystawione przez to państwo trzecie, z którego przywożone są rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty (państwo wysyłające).
5.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 przepisy wykonawcze można przyjąć w celu:
a) ustanowienia procedur przeprowadzania kontroli zdrowia roślin wymienionych w ust. 1 lit. b) pkt iii), obejmujących minimalną liczbę i rozmiar próbek;
b) utworzenia listy roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, w stosunku do których kontrole zdrowia roślin przeprowadzane są rzadziej, zgodnie z ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie;
c) określenia szczegółowych warunków dla dowodów wymienionych w ust. 2 akapit drugi oraz kryteriów rodzaju i poziomu redukcji kontroli zdrowia roślin.
Komisja może określić wytyczne w stosunku do ust. 2 w zaleceniach wymienionych w art. 21 ust. 6.
Artykuł 13b
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przesyłki lub partie, które przywożone są z państw trzecich i które nie zostały zadeklarowane jako zawierające lub składające się z roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B, również zostały poddane kontroli przez organy urzędowe, gdy istnieje poważne przypuszczenie, że występują w nich takie rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w każdym przypadku, gdy kontrola celna wykaże, że przesyłka czy partia pochodząca z państwa trzeciego zawiera lub składa się z niezadeklarowanych roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B, urząd celny przeprowadzający kontrolę natychmiast powiadamiał urzędowy organ Państwa Członkowskiego w ramach współpracy opisanej w art. 13c ust. 4.
Jeżeli w wyniku takiej kontroli przeprowadzonej przez uprawniony organ urzędowy nie wyjaśnią się wątpliwości dotyczące tożsamości towaru, w szczególności w odniesieniu do rodzaju lub gatunku, lub pochodzenia roślin czy produktów roślinnych, uznaje się, że przesyłka zawiera rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty wymienione w załączniku V część B.
2.
Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenieniem się szkodliwych organizmów we Wspólnocie:
a) nie stosuje się art. 13 ust. 1 w stosunku do wprowadzania do Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które przewożone są z jednego punktu do drugiego na terenie Wspólnoty przekraczając terytorium państwa trzeciego bez zmiany ich statusu celnego (tranzyt wewnętrzny);
b) nie stosuje się art. 13 ust. 1 i art. 4 ust. 1 w przypadku wprowadzania na teren Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które przewożone są z jednego punktu do drugiego, na terenie jednego lub więcej państw trzecich i które przekraczają terytorium Wspólnoty na mocy odpowiednich procedur celnych bez zmiany ich statusu celnego.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 w odniesieniu do załącznika III i pod warunkiem że nie ma zagrożenia rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów na terenie Wspólnoty, art. 13 ust. 1 nie stosuje się w przypadku wprowadzania do Wspólnoty niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, produktów spożywczych czy karmy zwierzęcej, o ile są one przeznaczone do prywatnego użytku przez właściciela czy odbiorcę lub do celów spożycia podczas transportu.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 mogą być zastosowane szczegółowe przepisy określające warunki wykonania niniejszego przepisu, łącznie z określeniem definicji "niewielkich ilości".
4. Nie stosuje się art. 13 ust. 1 w określonych warunkach w przypadku wprowadzania do Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które mają być użyte w próbach, celach naukowych lub pracy nad selekcją gatunku. Dane warunki określone są zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.
5.
Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów na terenie Wspólnoty, Państwo Członkowskie może przyjąć odstępstwo, by art. 13 ust. 1 nie stosował się w określonych, indywidualnych przypadkach roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które uprawia się, produkuje lub używa w strefie granicznej państwa trzeciego i wprowadza do danego Państwa Członkowskiego do użytku w obszarach sąsiadujących z jego strefą graniczną.
Przy zastosowaniu takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa lokalizację oraz nazwiska osób tam pracujących.
Szczegóły takie, które są regularnie aktualizowane, udostępniane są Komisji.
W przypadku roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które obejmuje takie odstępstwo wymienione w ustępie pierwszym, załącza się dokumenty potwierdzające lokalizację w danym państwie trzecim, z którego dane rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.
6. W uzgodnieniach technicznych między Komisją i uprawnionymi organami w niektórych państwach trzecich zatwierdzonych zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2, że działania wymienione w art. 13 ust. 1 lit. i) mogą być również wykonywane w ramach uprawnień Komisji i zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 21 w wysyłającym państwie trzecim, we współpracy z urzędową organizacją ochrony roślin tego kraju.
Artykuł 13c
1. a) Formalności określone w art. 13a ust. 1, kontrole określone w art. 13b ust. 1 oraz kontrole zgodności z przepisami art. 4 w odniesieniu do załącznika III przeprowadzane są, jak określono w ust. 2, w połączeniu z formalnościami wymaganymi dla poddania się procedurom celnym, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4.
Przeprowadzane są one zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji w sprawie harmonizacji kontroli towarów na granicach, w szczególności jej załącznika 4, jak zatwierdzono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1262/84(8) [*] Dz.U. L 126 z 12.5.1984, str. 1..
b) Państwa Członkowskie zapewniają, aby importerzy, niezależnie czy są producentami, roślin, produktów czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B czy też nie, musieli być ujęci w urzędowych rejestrach Państwa Członkowskiego pod urzędowym numerem ewidencyjnym.
Przepisy art. 6 ust. 5 akapity trzeci i czwarty stosuje się odpowiednio w przypadku takich importerów.
c) Państwa Członkowskie zapewniają również:
i) aby importerzy lub ich agenci celni przesyłek składających się lub zawierających rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty wymienione w załączniku V, część B umieszczali na przynajmniej jednym z dokumentów wymaganych przy poddaniu się procedurze celnej, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4 informacje odnoszące się do zawartości przesyłki i obejmujące:
- informacje dotyczące rodzaju roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, przy użyciu kodu z Zintegrowanej Taryfy Wspólnoty Europejskiej (Taric),
- stwierdzenie: "Ta przesyłka zawiera produkty o znaczeniu fitosanitarnym" lub jakiekolwiek inne zastępcze oznakowanie, jak uzgodniono pomiędzy urzędem celnym w miejsce wprowadzenia i danym organem urzędowym,
- numery referencyjne wymaganej dokumentacji fitosanitarnej,
- urzędowy numer rejestracyjny importera, jak określono w lit. b);
ii) aby władze lotniska, portu lub importerzy albo operatorzy, na podstawie wcześniejszych uzgodnień, w momencie uzyskania informacji o rychłym przybyciu takiej przesyłki natychmiast powiadamiali o tym urząd celny miejsca wprowadzenia oraz urzędowy organ.
Państwa Członkowskie mogą zastosować przepis, mutatis mutandis, w przypadkach transportu lądowego, w szczególności gdy przyjazd oczekiwany jest w godzinach otwarcia urzędowego organu lub innego biura, jak określono w ust. 2.
2. a) "Kontrole dokumentowe" oraz kontrole wymienione w art. 13b ust. 1 oraz kontrole zgodności z przepisami art. 4 w odniesieniu do załącznika III muszą być przeprowadzane przez urzędowy organ w miejscu wprowadzenia lub w porozumieniu z odpowiedzialnym organem urzędowym i władzami celnymi tego Państwa Członkowskiego przez urząd celny w miejscu wprowadzenia.
b) "Kontrole dokumentów" oraz "Kontrole zdrowia roślin" muszą być przeprowadzone bez uszczerbku dla lit. c) i d) przez urzędowy organ miejsca wprowadzenia w połączeniu z formalnościami celnymi wymaganymi do celów poddania się procedurze celnej, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4, albo w tym samym miejscu, gdzie przeprowadzone są te formalności, na terenie urzędowego organu miejsca wprowadzenia lub w jakimkolwiek innym miejscu znajdującym się w pobliżu i wyznaczonym lub zatwierdzonym przez władze celne i odpowiedzialny organ urzędowy, innym niż miejsce przeznaczenia określone w lit. d).
c) Jednakże w przypadku tranzytu towarów nieprzeznaczonych dla Wspólnoty urzędowy organ miejsca wprowadzenia może zadecydować, w porozumieniu z organem miejsca przeznaczenia, że wszystkie lub część "kontroli dokumentów" oraz "kontroli zdrowia roślin" przeprowadzone są przez organ urzędowy miejsca przeznaczenia, czy to na jego terenie lub też w jakimkolwiek innym miejscu znajdującym się w pobliżu i wyznaczonym lub zatwierdzonym przez władze celne i odpowiedzialny organ urzędowy, innym niż miejsce przeznaczenia określone w lit. d).
Jeżeli nie ma takiego uzgodnienia, wszystkie "kontrole dokumentów" i "kontrole zdrowia roślin" są przeprowadzone przez urzędowy organ miejsca wprowadzenia w którymkolwiek miejscu określonym w lit. b).
d) Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 mogą być określone niektóre przypadki lub okoliczności, w których "kontrole dokumentów" i "kontrole zdrowia roślin" mogą być przeprowadzane w miejscu przeznaczenia, jak np. miejsce produkcji, zatwierdzone przez organ urzędowy oraz władze celne odpowiedzialne za obszar, w którym znajduje się miejsce przeznaczenia, zamiast w innych, określonych wyżej miejscach, pod warunkiem że spełnione są określone gwarancje i dokumenty odnoszące się do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów.
e) Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 ustanowione zostają przepisy wykonawcze w sprawie:
- minimalnych wymogów dla przeprowadzenia "kontroli zdrowia roślin" na mocy lit. b), c) i d),
- określonych gwarancji i dokumentów dotyczących roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów dla miejsc określonych w lit. c) i d), w celu upewnienia się, że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów podczas transportu,
- łącznie z określeniem przypadków na mocy lit. d), określonych gwarancji i minimalnych wymogów dotyczących kwalifikacji miejsca przeznaczenia w odniesieniu do magazynowania i warunków składowania.
f) We wszystkich przypadkach kontrole zdrowia uznaje się jako integralną część formalności określonych w art. 13 ust. 1.
3. Państwa Członkowskie stanowią, że odpowiednie oryginały lub wersje elektroniczne świadectw lub zastępczych dokumentów innych niż oznakowanie, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt ii), wydane przez odpowiedzialne organy urzędowe do celów "kontroli dokumentów" zgodnie z przepisami art. 13a ust. 1 lit. b) pkt i), zostają po kontroli oznaczone "wizą" tego urzędu oraz jego nazwą i datą przedłożenia tego dokumentu.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 może być ustanowiony ujednolicony system w celu zapewnienia, że informacja uwzględniona w świadectwie, w przypadku określonych roślin przeznaczonych do sadzenia, przekazana zostaje urzędowemu organowi Państwa Członkowskiego lub obszaru, gdzie rośliny te mają być zasadzone.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz miejsc wyznaczonych jako miejsca wprowadzenia.
Wszelkie zmiany dotyczące tego wykazu są również niezwłocznie przekazywane na piśmie.
Państwa Członkowskie tworzą wykaz miejsc, jak określono w ust. 2 lit. b) i c), oraz miejsc przeznaczenia znajdujących się pod ich zarządem.
Wykazy te są udostępnione Komisji.
Każdy urzędowy organ miejsca wprowadzenia oraz każdy urzędowy organ miejsca przeznaczenia przeprowadzający kontrole dokumentów lub kontrole zdrowia roślin musi spełniać pewne minimalne wymogi w odniesieniu do infrastruktury, personelu i wyposażenia.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 wyżej wymienione minimalne wymogi ustanowione są w przepisach wykonawczych.
Zgodnie z tą procedurą ustanawia się też szczegółowe przepisy dotyczące:
a) rodzaju dokumentów wymaganych dla poddania się procedurze celnej, na których podstawie uzyskana jest informacja określona w ust. 1 lit. c) pkt i);
b) współpracy między:
i) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i miejsca przeznaczenia;
ii) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia;
iii) urzędowym organem miejsca przeznaczenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia; i
iv) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia.
Zasady te zawierają wzory formularzy dokumentów używanych przy takiej współpracy, środki ich przekazywania, procedury wymiany informacji między urzędowymi organami i urzędami oraz środki, które należy podjąć w celu identyfikacji przesyłki i partii oraz w celu ochrony przez rozprzestrzenianiem się szkodliwych organizmów, w szczególności podczas transportu, do momentu zakończenia formalności celnych.
5.
Wspólnota wspiera finansowo Państwa Członkowskie w celu wzmocnienia infrastruktury kontroli w odniesieniu do kontroli zdrowia roślin przeprowadzanych zgodnie z ust. 2 lit. b) lub c).
Celem takiego wsparcia jest dostarczenie do punktów kontroli innych niż te znajdujące się w miejscu przeznaczenia wyposażenia i sprzętu wymaganych do przeprowadzenia kontroli i badań oraz, gdzie niezbędne, do przeprowadzenia środków wymienionych w ust. 7, poza poziom już osiągnięty poprzez spełnienie minimalnych warunków określonych w przepisach wykonawczych zgodnie z ust. 2 lit. e).
Komisja proponuje umieszczenie odpowiednich środków na ten cel w ogólnym budżecie Unii Europejskiej.
W granicach ustalonych na te środki udział Wspólnoty wynosi do 50 % wydatków bezpośrednio związanych z ulepszeniem sprzętu i urządzeń.
Szczegółowe przepisy dotyczące udziału finansowego Wspólnoty ustanowione są w rozporządzeniu wykonawczym przyjętym zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.
Przydział i wysokość wkładu finansowego Wspólnoty zostają ustalone zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 na podstawie informacji i dokumentów przedłożonych przez dane Państwo Członkowskie oraz, gdzie właściwe, na podstawie wyników dochodzenia przeprowadzonego z upoważnienia Komisji przez ekspertów wymienionych w art. 21, oraz w zależności od dostępnych środków na powyższe cele.
6. Artykuł 10 ust. 1 oraz 3 stosuje się, mutatis mutandis, do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w art. 13, o ile wymienione są one w załączniku V część A, i gdzie uznaje się, na podstawie formalności wymienionych w art. 13 ust. 1, że spełnione są warunki w nim ustanowione.
7.
Jeżeli nie stwierdza się na podstawie formalności wymienionych w art. 13 ust. 1, że warunki w nim ustanowione są spełnione, natychmiast podjęte zostają następujące urzędowe środki (jeden lub więcej):
a) odmowa wprowadzenia na teren Wspólnoty całości lub części przesyłki;
b) przewożenie, pod urzędowym nadzorem i zgodnie z odpowiednimi procedurami celnymi, w trakcie przewożenia na terenie Wspólnoty, do miejsca przeznaczenia poza terenem Wspólnoty;
c) usunięcie zarażonych/zakażonych produktów z przesyłki;
d) zniszczenie;
e) nałożenie kwarantanny do czasu uzyskania wyników badania lub urzędowych testów;
f) w wyjątkowych przypadkach i wyłącznie w ściśle określonych warunkach odpowiednie zabiegi, w których wyniku urzędowy organ Państwa Członkowskiego uzna, że spełnione zostały wymogi i że zlikwidowane zostało zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów; odpowiednie zabiegi mogą również być zastosowane w odniesieniu do szkodliwych organizmów niewymienionych w załącznikach I lub II.
Artykuł 11 ust. 3 akapit drugi stosuje się mutatis mutandis.
W przypadku odmowy wymienionej w lit. a) przewiezienia poza teren Wspólnoty wymieniony w lit. b) lub usunięcia wymienionego w lit. c) Państwo Członkowskie ustanawia, że świadectwa fitosanitarne lub świadectwa fitosanitarne ponownego wywozu oraz wszelkie inne dokumenty wydane w momencie zgłoszenia roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów na miejscu wprowadzenia mają zostać unieważnione przez odpowiedzialny urzędowy organ.
W wyniku ich unieważnienia odpowiednie świadectwa lub dokumenty są opatrzone znajdującą się w widocznym miejscu trójkątną czerwoną pieczęcią z napisem "świadectwo unieważnione" lub "dokument unieważniony" przystawioną przez dany organ urzędowy oraz z nazwą tego organu i datą wydania odmowy, rozpoczęcia przewozu poza terytorium Wspólnoty lub usunięcia.
Napis taki jest wykonany drukowanymi literami w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
8.
Bez uszczerbku dla powiadomień i informacji wymaganych nas mocy art. 16 Państwa Członkowskie zapewniają, aby odpowiedzialne organy urzędowe informowały organizacje ochrony roślin państwa trzeciego produkującego i wysyłającego rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty w wszystkich przypadkach, gdzie zostały one zatrzymane jako nieodpowiadające wymogom ochrony roślin, oraz przekazują im powody tego zatrzymania, bez uszczerbku dla działań, jakie Państwo Członkowskie może podjąć lub podjęło w stosunku do zatrzymanej przesyłki.
Informacji takiej udziela się natychmiast, tak aby organizacja ochrony roślin oraz, gdzie ma zastosowanie, Komisja mogły zbadać sprawę z uwzględnieniem w szczególności podjęcia kroków niezbędnych do zapobieżenia występowania w przyszłości podobnych wypadków.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 może zostać ustanowiony ujednolicony system informacyjny.
Artykuł 13d
1.
Państwa Członkowskie zapewniają pobieranie opłat (opłaty fitosanitarne) w celu pokrycia kosztów związanych z kontrolą dokumentową, kontrolą dokumentów oraz kontrolą zdrowia roślin określonych w art. 13a ust. 1, które przeprowadzane są zgodnie z art. 13.
Wysokość opłat uwzględnia:
a) wynagrodzenia, łącznie z ubezpieczeniem społecznym, inspektorów przeprowadzających takie kontrole;
b) pomieszczenia biurowe, inne pomieszczenia, narzędzia i urządzenia do przeprowadzania tych kontroli;
c) pobieranie próbek do kontroli wzrokowej lub do badań laboratoryjnych;
d) badania laboratoryjne;
e) działania administracyjne (obejmujące koszty operacyjne) wymagane dla efektywnego przeprowadzania kontroli. Mogą one obejmować wydatki wymagane na szkolenia wstępne i stażowe dla inspektorów.
2.
Państwa Członkowskie mogą albo określić wysokość opłat fitosanitarnych na podstawie szczegółowego kosztorysu wykonanego zgodnie z ust. 1 lub też zastosować opłatę standardową, jak określono w załączniku VIIIa.
Jeżeli zgodnie z art. 13a ust. 2 kontrole niektórych grup roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów pochodzących z państw trzecich przeprowadzane są z mniejszą częstotliwością, Państwa Członkowskie pobierają proporcjonalnie mniejsze opłaty fitosanitarne od wszystkich przesyłek i partii w danej grupie, niezależnie od tego, czy zostały one poddane kontroli, czy też nie.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można przyjąć przepisy wykonawcze w celu określenia wysokości zredukowanej opłaty fitosanitarnej.
3.
Jeżeli opłata fitosanitarna jest ustalona przez Państwo Członkowskie na podstawie kosztów poniesionych przez dany organ urzędowy tego Państwa Członkowskiego, dane Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję z podaniem sposobu obliczenia takich opłat w odniesieniu do pozycji wymienionych w ust. 1.
Wszelkie opłaty pobierane zgodnie z akapitem pierwszym nie mogą przekroczyć kosztów faktycznie poniesionych przez odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego.
4.
Nie zezwala się na pośrednie lub bezpośrednie zwroty opłat określonych w niniejszej dyrektywie.
Jednakże możliwe zastosowanie standardowej opłaty przez Państwo Członkowskie, jak ustanowiono w załączniku VIIIa, nie jest traktowane jako pośredni zwrot.
5.
Standardowa opłata określona w załączniku VIIIa pozostaje bez uszczerbku dla dodatkowych opłat pobieranych na pokrycie dodatkowych kosztów poniesionych na specjalne działania w związku z kontrolą na przykład dodatkowych kosztów podróży inspektorów lub okresów oczekiwania inspektorów z powodu opóźnień w dostawie przesyłki, kontroli przeprowadzanych poza godzinami pracy, dodatkowych kontroli lub badań laboratoryjnych wymaganych, oprócz tych określonych w art. 13, w celu potwierdzenia wniosków wysuniętych na podstawie kontroli, specjalne środki fitosanitarne wymagane przez akty Wspólnoty oparte na art. 15 lub 16, środki podjęte zgodnie z art. 13c ust. 7 lub tłumaczenie wymaganych dokumentów.
6.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy uprawnione do pobierania opłat fitosanitarnych.
Opłata jest płacona przez importera lub jego agenta celnego.
7.
Opłaty fitosanitarne zastępują wszelkie inne opłaty pobierane przez Państwa Członkowskie na poziomie krajowym, regionalnym czy lokalnym za kontrole wymienione w ust. 1 oraz ich poświadczanie.
Artykuł 13e
"Świadectwa fitosanitarne" oraz "świadectwa fitosanitarne ponownego wywozu", wydawane przez Państwa Członkowskie w ramach IPPC, muszą mieć format ujednoliconego wzoru zawartego w załączniku VII"
9) W art. 14 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "art. 17" zastępuję się wyrazami "art. 18 ust. 2";
b) w lit. c) wyrazy "w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim" zastępuje się wyrazami "po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim";
c) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) wszelkie zmiany do załączników muszą być dokonywane w świetle najnowszych informacji naukowych lub technicznych, lub, gdzie jest to uzasadnione techniczne, stosownie do zagrożenia szkodnikami";
d) dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) "zmiany w załączniku VIIIa"."
10) Do art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wstęp oraz pierwsze dwa tiret pierwszego akapitu otrzymują brzmienie:
"1.
Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można przewidzieć odstępstwa od:
- artykułu 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do załącznika III części A i B, bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 5 i art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt i) tiret trzecie w odniesieniu do wymogów wymienionych w załączniku IV część A sekcja I i załączniku IV część B,
- artykułu 13 ust. 1 pkt ii) w przypadku drewna, jeżeli zapewnione są równorzędne środki ochronne poprzez zastosowanie zastępczych dokumentów lub oznakowania,"
b) ustępy 2 i 3 zastępuje się przez ustępy 2, 3 i 4:
"2.
Zgodnie z procedurami wymienionymi w ust. 1 akapit pierwszy środki fitosanitarne przyjęte przez państwo trzecie dla eksportu do Wspólnoty uznane są za równorzędne do środków fitosanitarnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności do tych określonych w załączniku IV, jeżeli takie państwo trzecie obiektywnie wykazało Wspólnocie, że środki przez nie podjęte spełniają odpowiedni poziom ochrony fitosanitarnej i że jest to potwierdzone we wnioskach wynikających z oceny ekspertów wymienionych w art. 21 na podstawie kontroli, badań i innych procedur przeprowadzonych w takim państwie trzecim.
Na wniosek państwa trzeciego Komisja prowadzić będzie konsultacje w celu osiągnięcia dwustronnych i wielostronnych porozumień dotyczących uznawania określonych równorzędnych środków fitosanitarnych.
3.
Decyzje dotyczące odstępstw zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lub uznanie równorzędności zgodnie z ust. 2 wymagają potwierdzenia na piśmie spełnienia warunków wynikających z tych ustaleń wydane przez kraj eksportujący w każdym przypadku ich używania i zawierają szczegóły dotyczące urzędowego potwierdzenia takiej zgodności.
4.
Decyzje wymienione w ust. 3 określają, czy lub w jaki sposób Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o każdym przypadku ich zastosowania lub grup takich przypadków."
11) W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 w pierwszym zdaniu pierwszego akapitu dodaje się wyrazy "na piśmie" po wyrazach "powiadamia Komisję";
b) w ust. 2 w pierwszym zdaniu pierwszego i trzeciego akapitu dodaje się wyrazy "na piśmie" po wyrazach "informuje Komisję";
c) w ust. 3 w trzecim zdaniu dodaje się wyrazy "na podstawie analizy zagrożenia szkodnikami lub wstępnej analizy zagrożenia szkodnikami w przypadkach wymienionych w ust. 2" po wyrazie "środki", a wyrazy "art. 19" zastępuje się wyrazami "art. 18 ust. 2";
d) dodaje się następujący ust. 5:
"5.
Jeżeli Komisja nie została poinformowana o środkach podjętych na mocy ust. 1 lub 2 lub jeżeli uznała takie środki za niedostateczne, może, w oczekiwaniu na posiedzenie Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podjąć tymczasowe środki ochronne na podstawie wstępnej analizy zagrożenia szkodnikami w celu wyeliminowania lub, gdy jest to niemożliwe, zahamowania rozprzestrzenianiu się szkodliwych organizmów.
Środki te zostają przedłożone Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin możliwie szybko w celu potwierdzenia, zmiany lub skreślenia zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2."
12) Skreśla się art. 17.
13) Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, powstały na podstawie decyzji Rady 76/894/EWG [*] Dz.U. L 340 z 9.12.1976, str. 25., zwany dalej "Komitetem".
2.
Gdy występuje odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny."
14) Skreśla się art. 19.
15) Do art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Kontrole wymienione w ust. 1 mogą być przeprowadzane w stosunku do następujących zadań:
- monitorowanie badań zgodnie z art. 6,
- przeprowadzanie urzędowych kontroli zgodnie z art. 12 ust. 3,
- monitorowanie lub, w ramach przepisów ustanowionych w ust. 5 akapit piąty, przeprowadzanie kontroli we współpracy z Państwami Członkowskimi zgodnie z art. 13 ust. 1,
- przeprowadzanie lub monitorowanie działań określonych w ustaleniach technicznych wymienionych w art. 13b ust. 6,
- przeprowadzanie dochodzenia zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 i art. 16 ust. 3,
- monitorowanie działań wymaganych w ramach przepisów ustalających warunki, w których określone szkodliwe organizmy rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty mogą być wprowadzone do lub przewożone na terenie Wspólnoty lub określonych stref chronionych, do celów prób lub naukowych, lub w celach pracy nad selekcją gatunku wymienionych w art. 3 ust. 9, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 13b ust. 4,
- monitorowanie działań wymaganych w ramach uprawnień przyznanych na podstawie art. 15, w ramach środków podjętych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lub 2, lub w ramach środków przyjętych na podstawie art. 16 ust. 3 lub 5,
- pomoc Komisji w sprawach wymienionych w ust. 6,
- wypełnianie innych obowiązków przydzielonych ekspertom w szczegółowych przepisach wymienionych w ust. 7,";
b) w ust. 5 w akapicie drugim dodaje się następujące zdanie po trzecim zdaniu:
"Przepis ten nie stosuje się do wydatków związanych z następującymi rodzajami żądań z powodu udziału danych ekspertów w kontrolach importowych Państw Członkowskich: badania laboratoryjne i pobieranie próbek dla kontroli wzrokowej lub dla badań laboratoryjnych oraz już uwzględnione w opłatach wymienionych w art. 13d."
16) W art. 24 ust. 3 dodaje się następujący ustęp:
"Kwoty, które mają być wypłacone na mocy ust. 3, ustalone zostają zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2."
17) W art. 25 i 26 odpowiednie odniesienia do "art. 13 ust. 9" zastępuje się przez "art. 13c ust. 5.";
18) W załączniku VII część B wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"B. Wzór świadectwa fitosanitarnego ponownego wywozu"
.
b) W polu 2 wzoru świadectwa wyrazy
19) W dyrektywie po załączniku VIII dodaje się następujący załącznik VIIIa:
"
Dyrektywa Rady 2002/90/WE
z dnia 28 listopada 2002 r.
definiująca ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. a) i art. 63 ust. 3 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z celów Unii Europejskiej jest stopniowe tworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, co oznacza, między innymi, że musi być zwalczana nielegalna imigracja.
(2) W konsekwencji, powinny być podejmowane środki dla zwalczania pomocy w nielegalnej imigracji, zarówno w związku z nielegalnym przekraczaniem granicy w ścisłym znaczeniu jak i w celu zwalczania istniejących sieci wykorzystujących ludzi.
(3) W tym celu zasadnicze znaczenie ma zbliżenie istniejących przepisów prawa, w szczególności z jednej strony, dokładna definicja danego naruszenia i przypadki wyłączeń, które są przedmiotem niniejszej dyrektywy i, z drugiej strony, minimalne zasady dotyczące karania, odpowiedzialności osób prawnych i jurysdykcji, które są przedmiotem decyzji ramowej Rady 2002/946/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu [3].
(4) Celem niniejszej dyrektywy jest udostępnienie definicji ułatwiania nielegalnej imigracji i w konsekwencji umożliwienie skuteczniejszego zastosowania decyzji ramowej 2002/946/WSiSW w celu zapobiegania temu przestępstwu.
(5) Niniejsza decyzja ramowa uzupełnia inne instrumenty przyjęte w celu zwalczania nielegalnej imigracji, nielegalnego zatrudniania, handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci.
(6) W przypadku Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja ramowa tworzy rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], które obejmuje obszar określony w art. 1 lit. E) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(7) Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów.
(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest ona dla niej wiążąca oraz nie podlega jej stosowaniu.
Przy założeniu, że niniejsza dyrektywa opiera się o dorobek Schengen na podstawie przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania postanowi, zgodnie z art. 5 omawianego Protokołu, w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej dyrektywy, czy zastosuje ją w swoim prawie krajowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Ogólne naruszenie
1.
Każde Państwo Członkowskie przyjmie właściwe sankcje wobec:
a) każdej osoby, która umyślnie pomaga osobie nie będącej obywatelem Państwa Członkowskiego we wjeździe, lub tranzycie przez terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem przepisów dotyczących wjazdu lub tranzytu cudzoziemców;
b) każdej osoby, która dla korzyści finansowych umyślnie pomaga osobie nie będącej obywatelem Państwa Członkowskiego w zamieszkaniu na terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem przepisów dotyczących pobytu cudzoziemców.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zdecydować o nienakładaniu sankcji w odniesieniu do zachowania zdefiniowanego w ust. 1 lit. a) przez stosowanie swojego prawa krajowego i praktyki w przypadkach gdy celem zachowania jest zapewnienie pomocy humanitarnej wobec osoby, której to dotyczy.
Artykuł 2
Podżeganie, uczestnictwo i usiłowanie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że sankcje określone w art. 1 stosuje się również do osoby, która:
a) podżega do popełnienia,
b) jest współsprawcą w, lub
c) usiłuje popełnić
Artykuł 3
Sankcje
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że naruszenia określone w art. 1 i 2 podlegają sankcjom skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym.
Artykuł 4
Zastosowanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 5 grudnia 2004 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia są ustanawiane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść głównych przepisów ich prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, wraz ze spisem pokazującym, jak przepisy niniejszej dyrektywy odpowiadają przepisom przyjętego prawa krajowego.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Uchylenie
Artykuł 27 ust. 1 Konwencji z Schengen z 1990 r. uchyla się z dniem 5 grudnia 2004 r. W przypadku gdy Państwo Członkowskie zastosuje niniejszą dyrektywę na podstawie art. 4 ust. 1 przed tą datą, omawiane postanowienie przestaje być stosowane do tego Państwa Członkowskiego od dnia zastosowania.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
DYREKTYWA 2002/91/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175, ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 6 Traktatu wymaga tego, by przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty były brane pod uwagę wymogi ochrony środowiska naturalnego.
(2) Zasoby naturalne, do których ostrożnego i racjonalnego użycia odnosi się art. 174 Traktatu, obejmują produkty naftowe, gaz naturalny i paliwa stałe, będące zasadniczymi źródłami energii, a także głównymi źródłami emisji ditlenku węgla.
(3) Zwiększona efektywność energetyczna stanowi ważną część pakietu programów i działań niezbędnych do przestrzegania Protokołu z Kioto i powinna być zamieszczana w każdym pakiecie strategicznym, w celu spełnienia dalszych zobowiązań.
(4) Zarządzanie popytem na energię jest ważnym narzędziem umożliwiającym Wspólnocie wpływ na światowy rynek i tym samym na bezpieczeństwo podaży energii w średnim i długim okresie.
(5) Rada w swych konkluzjach z 30 maja 2000 r. i 5 grudnia 2000 r. zaaprobowała plan działania Komisji w sprawie efektywności energetycznej i zażądała szczególnych środków dla sektora budowlanego.
(6) Sektor mieszkaniowy i usługowy, którego główną część stanowią budynki, obejmuje ponad 40% końcowego zużycia energii we Wspólnocie i zużycie to rośnie. Tendencja ta prowadzi do wzrostu zużycia energii, a także emisji ditlenku węgla przez ten sektor.
(7) Dyrektywa Rady 93/76/EWG z 13 września 1993r, w celu ograniczenia emisji ditlenku węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej (SAVE)[5], która wymaga od Państw Członkowskich opracowania, wdrożenia i składania sprawozdań w sprawie programów w dziedzinie efektywności energetycznej w sektorze budowlanym, zaczyna obecnie ujawniać pewne znaczące korzyści.
Jednak dla ustanowienia bardziej konkretnych działań w celu wykorzystania dużego niezrealizowanego potencjału oszczędności energii i zredukowania dużych różnic pomiędzy wynikami Państw Członkowskich w tym sektorze, potrzebny jest uzupełniający instrument prawny.
(8) Dyrektywa Rady 89/106/EWG z 21 grudnia w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych[6]. wymaga, aby obiekty budowlane i ich instalacje grzewcze, chłodzące i wentylacyjne były projektowane i wykonywane w taki sposób, aby wymagana ilość energii była niska, przy uwzględnieniu warunków klimatycznych usytuowania i mieszkańców.
(9) Środki służące dalszej poprawie charakterystyki energetycznej budynków, powinny uwzględniać warunki klimatyczne i lokalne oraz wewnętrzne środowisko klimatyczne, a także opłacalność.
Nie powinny one naruszać innych wymagań podstawowych dotyczących budynków, takich jak dostępność, ekonomia i zamierzone przeznaczenie budynku.
(10) Charakterystyka energetyczna budynków powinna być określana na podstawie metodologii, która może być różna na poziomie regionalnym, obejmującej oprócz izolacji termicznej inne czynniki, odgrywające coraz ważniejszą rolę, takie jak rodzaj stosowanych instalacji grzewczych i klimatyzacyjnych, stosowanie odnawialnych źródeł energii oraz projekt budynku.
Powszechne podejście do tego procesu, realizowane przez wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów o niezależności gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do wyrównania reguł w zakresie wysiłków czynionych przez Państwa Członkowskie w celu oszczędności energii w budynkach i wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli i użytkowników w zakresie charakterystyki energetycznej na wspólnotowym rynku nieruchomości.
(11) Komisja zamierza dalej opracowywać normy takie, jak EN 832 i prEN 13790, które dotyczą systemów klimatyzacji i oświetlenia.
(12) Budynki będą miały wpływ na długoterminowe zużycie energii, stąd też nowe budynki powinny spełniać minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej, dostosowane do lokalnego klimatu.
Z tego też powodu, przy stosowaniu wskaźników służących poprawie charakterystyki energetycznej, powinna być stosowana najlepsza praktyka.
Ponieważ zastosowanie alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię nie jest generalnie wykorzystane w pełnym zakresie, powinny zostać rozważone możliwości techniczne, środowiskowe i ekonomiczne alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię; może to być wykonane jednorazowo przez Państwo Członkowskie w drodze studium przygotowującego wykaz środków oszczędzania energii dla przeciętnych lokalnych warunków rynkowych, spełniający kryteria opłacalności.
Przed rozpoczęciem budowy mogą być wymagane szczególne studia, jeżeli środek lub środki okażą się możliwe do zastosowania.
(13) Ważniejsze renowacje budynków istniejących, powyżej pewnych rozmiarów, powinny być traktowane jako okazja do podejmowania środków opłacalnych dla poprawy charakterystyki energetycznej.
Ważniejsze renowacje są to przypadki, w których koszt renowacji odniesiony do okrycia budynku i/lub koszt instalacji energetycznych takich jak ogrzewanie, zaopatrzenie w ciepłą wodę, klimatyzacja, wentylacja i oświetlenia jest wyższy niż 25% wartości budynku, nie wliczając wartości gruntu, na którym usytuowany jest budynek, lub przypadki, gdy więcej niż 25% okrycia budynku podlega renowacji.
(14) Jednakże poprawa ogólnej charakterystyki energetycznej budynku oznacza niekonieczne pełną renowację budynku, ale może być ograniczona do tych jego części, które są najbardziej właściwe dla poprawy charakterystyki energetycznej tego budynku i są opłacalne.
(15) Wymagania renowacyjne dla budynków istniejących nie powinny być niezgodne z zamierzoną funkcją, jakością lub charakterem budynku.
Powinno być możliwe odzyskanie kosztów dodatkowych, zaangażowanych w daną renowację, w rozsądnym terminie w odniesieniu do spodziewanego okresu istnienia inwestycji, przez zgromadzone oszczędności energii.
(16) Proces certyfikacji może być wspierany programami, mającymi na celu umożliwienie równego dostępu do poprawionej charakterystyki energetycznej. Może być on oparty na umowach pomiędzy organizacjami akcjonariuszy a jednostką powołaną przez Państwa Członkowskie.
Wykonywany może być przez spółki świadczące usługi energetyczne, które zgadzają się zobowiązać się do podejmowania określonych inwestycji.
Przyjęte systemy powinny być nadzorowane i weryfikowane przez Państwa Członkowskie, które powinny również ułatwiać stosowanie określonych systemów zachęt.
Świadectwo powinno opisywać, w możliwym zakresie, aktualną sytuację dotyczącą charakterystyki energetycznej budynku i może podlegać odpowiedniej rewizji. Budynki władzy publicznej i budynki często odwiedzane przez ogół, powinny stanowić przykład, poprzez uwzględnianie rozważań środowiskowych i energetycznych, i z tego powodu budynki te powinny być poddawane certyfikacji energetycznej regularnie.
Publiczne rozpowszechnienie informacji dotyczącej charakterystyki energetycznej, powinno być wzmocnione wyraźnym ukazaniem tych świadectw energetycznych.
Ponadto zamieszczanie oficjalnie zalecanych temperatur wewnętrznych, razem z temperaturą aktualnie pomierzoną powinno zniechęcać do nadużywania energii w systemach ogrzewania, klimatyzacji i wentylacji.
Działania takie powinny przyczyniać się do unikania niepotrzebnego zużycia energii oraz zapewnić korzystne warunki klimatyczne wnętrza (komfort termiczny) w porównaniu z temperaturą zewnętrzną.
(17) Państwa Członkowskie mogą również zaangażować inne środki, nie przewidziane w niniejszej dyrektywie, aby zachęcić w ten sposób do poprawy charakterystyki energetycznej budynków.
Państwa Członkowskie powinny zachęcać do prawidłowego zarządzania energią, biorąc pod uwagę intensywność używania budynków.
(18) Ostatnie lata pokazały wzrost ilości systemów klimatyzacji w krajach południowej Europy.
Stwarza to istotne problemy w okresach szczytowego obciążenia energetycznego, zwiększając koszty elektryczności i psując bilans energetyczny w tych krajach.
Powinno się dać priorytet strategiom poprawiającym charakterystyki energetyczne budynków w okresie letnim.
W tym celu powinien nastąpić dalszy rozwój pasywnych technologii chłodzenia, a przede wszystkim tych poprawiających warunki klimatyczne wnętrz oraz mikroklimat wokół budynków.
(19) Regularna konserwacja kotłów oraz systemów klimatyzacji przez kwalifikowany personel, przyczynia się do poprawnego uregulowania kotłów, zgodnie ze specyfikacją wyrobu a w ten sposób zapewnia optymalną charakterystykę z punktu widzenia środowiska, bezpieczeństwa i energii.
Niezależna ocena całej instalacji grzewczej jest wymagana wówczas, gdy zmiana mogłaby mieć miejsce ze względów opłacalności.
(20) Wystawianie mieszkańcom budynków rachunków z tytułu kosztów ogrzewania, klimatyzacji i ciepłej wody, naliczanych w proporcji do rzeczywistego zużycia, mogłoby przyczynić się do oszczędzania energii w sektorze mieszkaniowym.
Mieszkańcy powinni mieć możliwość regulowania ich własnego zużycia ciepła i ciepłej wody, o ile takie środki są opłacalne.
(21) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jak określono w art. 5 Traktatu, zasady ogólne przewidujące wymagania w zakresie systemu charakterystyki energetycznej oraz jego cele, powinny być określane na poziomie Wspólnoty, ale szczegółowe wdrożenie powinno być zostawione dla Państw Członkowskich, pozwalając w ten sposób każdemu Państwu Członkowskiemu na wybór reżimu odpowiadającego w najlepszy sposób jego szczególnej sytuacji.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum wymaganego do osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza to, co jest do tego niezbędne.
(22) Powinna być zapewniona możliwość szybkiego dostosowania metodologii obliczeń i regularnego przeglądu minimalnych wymagań przez Państwa Członkowskie w zakresie charakterystyki energetycznej budynków ze względu na postęp technologiczny, m.in. w odniesieniu do właściwości izolacyjnych (lub jakości) materiału budowlanego i dla dalszego rozwoju normalizacji.
(23) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest promowanie poprawiania charakterystyki energetycznej budynków we Wspólnocie, z uwzględnieniem warunków klimatycznych zewnętrznych i lokalnych oraz wewnętrznych wymagań klimatycznych oraz opłacalności.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania w zakresie:
a) ram ogólnych dla metodologii obliczania zintegrowanej charakterystyki energetycznej budynków;
b) zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej nowych budynków;
c) zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej dużych budynków istniejących, podlegających ważniejszej renowacji;
d) certyfikacji energetycznej budynków; i
e) regularnej kontroli kotłów i systemów klimatyzacji w budynkach oraz dodatkowo oceny instalacji grzewczych, w których kotły mają więcej niż 15 lat.
Artykuł 2
Definicje
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
1. "budynek": konstrukcja zadaszona, posiadająca ściany, w której do utrzymania klimatu wewnętrznego stosowana jest energia; określenie budynek może odnosić się do budynku jako całości lub jego części, które zostały zaprojektowane lub zmienione do stosowania oddzielnego;
2. "charakterystyka energetyczna budynku": wartość energii zużywanej rzeczywiście lub szacowanej do spełnienia różnych potrzeb związanych ze znormalizowanym użytkowaniem budynku, która może obejmować m.in. ogrzewanie, ciepłą wodę, chłodzenie, wentylację i oświetlenie.
Wartość ta może być odzwierciedlona w jednym lub większej ilości wskaźników numerycznych, które zostały obliczone z uwzględnieniem izolacji, charakterystyki technicznej i instalacyjnej, projektu i usytuowania w relacji do aspektów klimatycznych, wystawienia na słońce i wpływu konstrukcji sąsiadujących, wytwarzania energii własnej i innych czynników, włącznie z klimatem wewnętrznym, mających wpływ na zapotrzebowanie na energię;
3. "świadectwo charakterystyki energetycznej budynku": świadectwo uznawane przez Państwo Członkowskie lub osobę prawną wyznaczoną przez to państwo, zawierające charakterystykę energetyczną budynku obliczoną zgodnie z metodologią opartą na ogólnych ramach podanych w Załączniku;
4. "CHP" (skojarzone wytwarzanie ciepła i elektryczności): jednoczesna konwersja pierwotnych paliw w energię mechaniczną lub elektryczną i cieplną, spełniająca określone kryteria jakościowe efektywności energetycznej;
5. "system klimatyzacji": połączenie wszystkich elementów wymaganych dla zapewnienia formy przeróbki powietrza, w której temperatura jest kontrolowana lub może być obniżona, możliwie w powiązaniu z kontrolą wentylacji, wilgotności i czystości powietrza;
6. "kocioł": połączenie kotła z palnikiem przeznaczone do przekazywania wodzie ciepła uwalnianego z procesu spalania;
7. "efektywna wydajność znamionowa (wyrażana w kW)": maksymalna wydajność kaloryczna określona i gwarantowana przez producenta jako możliwa do dostarczenia podczas ciągłej pracy, zgodna z efektywnością użytkową podaną przez producenta;
8. "pompa cieplna": urządzenie lub instalacja wydobywająca ciepło o niskiej temperaturze z powietrza, wody lub ziemi i dostarczająca ciepło do budynku.
Artykuł 3
Przyjęcie metodologii
Państwa Członkowskie stosują metodologię, na poziomie krajowym lub regionalnym, obliczania charakterystyki energetycznej budynków, na podstawie ram ogólnych podanych w Załączniku.
Części 1 i 2 tych ram dostosowuje się do postępu technicznego zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1, biorąc pod uwagę normy lub kryteria stosowane w prawodawstwie Państwa Członkowskiego.
Metodologia ta jest ustalana na poziomie krajowym lub regionalnym.
Charakterystykę energetyczną budynku wyraża się w sposób przejrzysty i może ona obejmować wskaźnik emisji CO2.
Artykuł 4
Ustalanie wymagań charakterystyki energetycznej
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, aby ustalone zostały minimalne wymagania charakterystyki energetycznej dla budynków, w oparciu o metodologię określoną w art. 3.
Ustalając wymagania, Państwa Członkowskie mogą dokonywać zróżnicowania pomiędzy budynkami nowymi i istniejącymi oraz różnymi kategoriami budynków.
Wymagania te uwzględniają ogólne warunki klimatu wewnętrznego, aby uniknąć w ten sposób ewentualnych negatywnych efektów, takich jak nieodpowiednia wentylacja, a także warunki lokalne i projektowaną funkcję oraz wiek budynku.
Wymagania te podlegają przeglądowi w regularnych odstępach czasu, nie dłuższych niż pięć lat oraz, gdy trzeba, są uaktualniane w celu uwzględnienia postępu technicznego w sektorze budowlanym.
2.
Wymagania charakterystyki energetycznej są stosowane zgodnie z art. 5 i 6.
3.
Państwa Członkowskie mogą decydować o niestosowaniu wymagań określonych w ust. 1, do następujących kategorii budynków:
- budynki i zabytki urzędowo chronione jako część wyznaczonego środowiska lub z powodu ich szczególnych wartości architektonicznych lub historycznych, gdzie zgodność z wymaganiami zmieniłaby niedopuszczalnie ich charakter lub wygląd,
- budynki używane jako miejsca kultu i do działalności religijnej,
- budynki okresowe o planowanym czasie użycia dwóch lat lub mniej, obiekty przemysłowe, warsztaty i budynki niemieszkalne rolnicze o niskim zapotrzebowaniu na energię i budynki niemieszkalne rolnicze używane przez sektor objęty krajowym porozumieniem sektorowym w sprawie charakterystyki energetycznej,
- budynki mieszkalne przeznaczone do użycia mniej niż cztery miesiące w roku,
- budynki wolnostojące o całkowitej powierzchni użytkowej mniejszej niż 50 m2.
Artykuł 5
Budynki nowe
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, aby nowe budynki spełniały minimalne wymagania charakterystyki energetycznej określone w art. 4.
Dla budynków nowych o łącznej powierzchni użytkowej powyżej 1 000 m2, Państwa Członkowskie zapewniają, aby możliwości techniczne, środowiskowe i ekonomiczne systemów alternatywnych takich jak:
- zdecentralizowane systemy dostawy energii oparte na energii odnawialnej,
- CHP,
- ogrzewanie lub chłodzenie lokalne lub blokowe, jeśli dostępne,
- pompy cieplne, pod pewnymi warunkami,
Artykuł 6
Budynki istniejące
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, aby przy wykonywaniu ważniejszej renowacji budynków, których łączna powierzchnia użytkowa wynosi powyżej 1000 m2 , charakterystyka energetyczna tych budynków została poprawiona, aby w ten sposób spełnić minimalne wymagania, na ile jest to możliwe pod względem technicznym, funkcjonalnym i ekonomicznym.
Państwa Członkowskie dobierają te minimalne wymagania charakterystyki energetycznej na podstawie wymagań charakterystyki energetycznej określonych dla budynków zgodnie z art. 4.
Wymagania te mogą być ustalane zarówno dla budynków poddawanych renowacji jako całość, lub dla systemów poddawanych renowacji lub dla elementów, jeśli stanowią one część prac renowacyjnych przewidywanych do wykonania w ograniczonym czasie, przy uwzględnieniu wymienionego powyżej celu poprawy ogólnej charakterystyki energetycznej budynku.
Artykuł 7
Świadectwo charakterystyki energetycznej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przy wznoszeniu, sprzedaży lub wynajmie budynków świadectwo charakterystyki energetycznej, było udostępniane właścicielowi lub przez właściciela przyszłemu kupującemu lub najemcy, niezależnie od sytuacji jaka mogłaby mieć miejsce.
Ważność świadectwa nie przekracza 10 lat.
Certyfikacja dla mieszkań lub jednostek przewidywanych do oddzielnego użytkowania w blokach może być oparta:
- na wspólnej certyfikacji całego budynku dla bloków o wspólnym systemie ogrzewania, lub
- na ocenie innego mieszkania reprezentatywnego w tym samym bloku.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć kategorie określone w art. 4 ust. 3 ze stosowania niniejszego ustępu.
2.
Świadectwo charakterystyki energetycznej dla budynków powinno zawierać wartości referencyjne takie jak: aktualne normy prawne i odniesienia dla umożliwienia konsumentom dokonania porównania i oceny charakterystyki energetycznej danego budynku.
Świadectwu towarzyszą zalecenia służące poprawie danej charakterystyki energetycznej pod względem opłacalności.
Cel świadectw jest ograniczony do dostarczenia informacji i jakikolwiek wpływ tych świadectw w zakresie postępowania prawnego lub innym, ustala się zgodnie z przepisami krajowymi.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie, aby w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej powyżej 1 000 m2, zajmowanych przez władze publiczne i przez instytucje świadczące usługi publiczne dla dużej liczby osób, i z tego powodu często odwiedzanych przez te osoby, było umieszczone, w miejscu wyraźnie widocznym dla ogółu, świadectwo energetyczne, mające nie więcej jak 10 lat.
Może być również wyraźnie ukazany zakres temperatur wnętrza, zalecanych i rzeczywistych oraz, gdy potrzeba, innych odpowiednich wskaźników klimatycznych.
Artykuł 8
Kontrola kotłów
W związku z redukcją zużycia energii oraz ograniczaniem emisji ditlenku węgla, Państwa Członkowskie:
(a) ustanawiają środki niezbędne do wprowadzenia regularnych kontroli kotłów opalanych nieodnawialnym paliwem ciekłym lub stałym o efektywnej nominalnej wydajności 20 kW do 100 kW.
Takie kontrole mogą być stosowane również do kotłów stosujących inne paliwa.
Kotły o efektywnej nominalnej wydajności ponad 100 kW są kontrolowane co najmniej co dwa lata.
Dla kotłów opalanych gazem, okres ten może być wydłużony do czterech lat.
Dla instalacji grzewczych z kotłami o efektywnej nominalnej wydajności powyżej 20 kW, starszych niż 15 lat, Państwa Członkowskie ustanawiają niezbędne środki celem wprowadzenia jednorazowej kontroli całej instalacji grzewczej.
Na podstawie tej kontroli, która obejmuje ocenę efektywności kotła oraz dopasowania kotła poprzez porównanie go z wymaganiami grzewczymi budynku, eksperci udzielają porady użytkownikom w sprawie wymiany kotłów, innych modyfikacji do systemu grzewczego oraz w sprawie rozwiązań alternatywnych; lub
(b) podejmują kroki do zapewnienia udzielenia porad użytkownikom w sprawie wymiany kotłów, innych modyfikacji do systemu grzewczego oraz w sprawie rozwiązań alternatywnych, które mogą obejmować kontrole dla dokonania oceny efektywności i odpowiedniego dopasowania kotła.
Ogólny wpływ tego podejścia powinien być zasadniczo równoważny z tym wynikającym z warunków podanych w lit. (a).
Państwa Członkowskie, które wybiorą tę opcję przedkładają Komisji sprawozdanie na temat równoważności swych sposobów podejścia do sprawy co dwa lata.
Artykuł 9
Kontrola systemów klimatyzacji
W związku z redukcją zużycia energii i ograniczeniem emisji ditlenku węgla, Państwa Członkowskie ustanawiają niezbędne środki do wprowadzenia regularnej kontroli systemów klimatyzacji o efektywnej wydajności znamionowej większej niż 12 kW.
Kontrola ta obejmuje ocenę efektywności klimatyzacji i jej dostosowanie w porównaniu z wymaganiami dotyczącymi chłodzenia budynku.
Użytkownicy otrzymują odpowiednie doradztwo w zakresie ewentualnych udoskonaleń lub wymiany systemu klimatyzacji oraz w zakresie rozwiązań alternatywnych.
Artykuł 10
Niezależni eksperci
Państwa Członkowskie zapewniają, aby certyfikacja budynków, opracowanie towarzyszących zaleceń oraz kontrola kotłów i systemów klimatyzacji były wykonywane sposób niezależny przez wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów, niezależnie od tego, czy działają oni jako samodzielni fachowcy, czy też są zatrudnieni w publicznych lub prywatnych jednostkach.
Artykuł 11
Przegląd
Komisja przy pomocy Komitetu ustanowionego w art. 14 dokonuje oceny niniejszej dyrektywy w świetle doświadczenia zdobytego podczas jej stosowania i, gdy potrzeba, przedstawia propozycje odnoszące się m.in. do:
(a) możliwych środków uzupełniających dotyczących renowacji w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej mniejszej niż 1000 m2;
(b) ogólnych zachęt dla dalszych środków w zakresie poprawy efektywności energetycznej budynków.
Artykuł 12
Informacja
Państwa Członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do informowania użytkowników budynków odnośnie do różnych metod i praktyk służących poprawie charakterystyki energetycznej.
Na wniosek Państw Członkowskich, Komisja udziela pomocy Państwom Członkowskim w realizacji omawianych kampanii informacyjnych, które mogą być włączane do programów wspólnotowych.
Artykuł 13
Dostosowanie programu
Punkty 1 i 2 Załącznika są poddawane przeglądowi w regularnych odstępach czasu, nie krótszych niż dwa lata.
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania pkt. 1 i 2 Załącznika do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, biorąc pod uwagę przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 4 stycznia 2006 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą, w braku wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów, otrzymać dodatkowy okres trzech lat na pełne zastosowanie przepisów art. 7, 8 i 9.
Korzystając z tej możliwości, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przedkładając odpowiednie uzasadnienie oraz harmonogram dotyczący dalszego wykonywania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 17 Adresaci
Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 9 grudnia 2002 r.
w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pośrednicy ubezpieczeniowi oraz reasekuracyjni odgrywają główną rolę w rozpowszechnianiu produktów ubezpieczenia i reasekuracji we Wspólnocie.
(2) Pierwszy krok na drodze do uproszczenia wykonywania swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług przez agentów ubezpieczeniowych i brokerów wykonano w dyrektywie Rady 77/92/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie środków mających ułatwić skuteczne osiągnięcie swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych (ex ISIC grupa 630) i w szczególności środków przejściowych dotyczących tych działalności [4].
(3) Dyrektywa 77/92/EWG miała być stosowana do momentu wejścia w życie przepisów koordynujących zasady krajowe dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności przez agentów ubezpieczeniowych i brokerów.
(4) Państwa Członkowskie w większości zastosowały się do zalecenia Komisji 92/48/EWG z dnia 18 grudnia 1991 r. w sprawie pośredników ubezpieczeniowych [5], które pomogło w większym zbliżeniu przepisów krajowych w sprawie wymogów zawodowych i rejestracji pośredników ubezpieczeniowych.
(5) Jednakże nadal występują znaczące różnice między przepisami krajowymi tworzące bariery dla podejmowania i prowadzenia działalności pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych na rynku wewnętrznym.
Dlatego też właściwe jest zastąpienie dyrektywy 77/92/EWG nową dyrektywą.
(6) Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni powinni móc wykorzystać swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług zawartą w Traktacie.
(7) Brak możliwości swobodnego funkcjonowania pośredników ubezpieczeniowych w całej Wspólnocie utrudnia sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku ubezpieczeń.
(8) Koordynacja przepisów krajowych w sprawie wymogów zawodowych i rejestracji osób podejmujących i prowadzących działalność w dziedzinie pośrednictwa ubezpieczeniowego może przyczynić się zarówno do wprowadzenia jednolitego rynku usług finansowych, jak i do poprawienia ochrony konsumentów w tym zakresie.
(9) Poszczególne rodzaje osób lub instytucji, takie jak: agenci, brokerzy i podmioty gospodarcze "ubezpieczeń bankowych", mogą rozpowszechniać produkty ubezpieczeniowe.
Równe traktowanie podmiotów gospodarczych i ochrona konsumentów wymagają, aby wszystkie te osoby lub instytucje były objęte niniejszą dyrektywą.
(10) Niniejsza dyrektywa zawiera definicję "zależnego pośrednika ubezpieczeniowego", która uwzględnia cechy charakterystyczne rynków Państw Członkowskich i której celem jest ustanowienie warunków rejestracji stosowanych do takich pośredników.
Definicja ta nie ma na celu uniemożliwienia Państwom Członkowskim stosowania podobnych pojęć w odniesieniu do pośredników ubezpieczeniowych, którzy działając na rzecz i w imieniu zakładu ubezpieczeń, za których działalność pełną odpowiedzialność ponosi ten zakład ubezpieczeń, który jest uprawniony do pobierania składek lub kwot przeznaczonych dla klienta, zgodnie z gwarancjami finansowymi przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
(11) Niniejszą dyrektywę powinno stosować się do osób, których działalność polega na świadczeniu usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz osób trzecich za wynagrodzeniem, które może mieć charakter świadczeń pieniężnych lub przybierać inne formy uzgodnionych korzyści ekonomicznych związanych z jej prowadzeniem.
(12) Niniejszej dyrektywy nie powinno stosować się do osób prowadzących innego typu działalność zawodową, takich jak eksperci podatkowi lub księgowi, którzy w toku prowadzenia innego typu działalności zawodowej świadczą okazjonalnie usługi doradcze w sprawie zakresu ubezpieczenia, nie powinno stosować się jej również do działalności polegającej wyłącznie na dostarczaniu ogólnych informacji w sprawie produktów ubezpieczeniowych, pod warunkiem że celem takiej działalności nie jest udzielanie klientowi pomocy przy zawieraniu lub wypełnianiu umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, ani też zawodowe zarządzanie roszczeniami wobec zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji, ani wycena szkody i rozpatrywanie roszczeń przez biegłych.
(13) Niniejszej dyrektywy nie powinno stosować się do osób praktykujących pośrednictwo ubezpieczeniowe, jako działalność pomocniczą, na mocy pewnych ściśle określonych warunków.
(14) Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni powinni być zarejestrowani we właściwym organie Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkują lub w którym mieści się siedziba ich zarządu, pod warunkiem że spełniają oni ściśle określone wymogi zawodowe dotyczące ich kompetencji, nieposzlakowanej opinii, zakresu odpowiedzialności zawodowej i możliwości finansowych.
(15) Taka rejestracja powinna umożliwiać pośrednikom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym prowadzenie działalności w innych Państwach Członkowskich, zgodnie z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, pod warunkiem że właściwe władze zachowały odpowiednią procedurę powiadomienia.
(16) Potrzebne jest ustanowienie właściwych sankcji w odniesieniu do osób wykonujących działalność ubezpieczeniową lub reasekuracyjną bez rejestracji w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i reasekuracji korzystających z usług niezarejestrowanych pośredników i w odniesieniu do pośredników nieprzestrzegających przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(17) W celu ochrony konsumentów oraz zapewnienia słuszności działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej prowadzonej na jednolitym rynku zasadnicze znaczenie ma współpraca i wymiana informacji między właściwymi władzami.
(18) Dla klienta istotna jest świadomość, czy ma do czynienia z pośrednikiem, który doradza mu w sprawie produktów szerokiej gamy zakładów ubezpieczeń, czy też produktów dostarczanych przez określoną liczbę zakładów ubezpieczeń.
(19) Niniejsza dyrektywa powinna określać obowiązki pośredników ubezpieczeniowych w zakresie udzielania informacji klientom.
W tym obszarze Państwo Członkowskie może utrzymać lub przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy nakładane na pośredników ubezpieczeniowych prowadzących działalność na własnym terytorium, niezależnie od ich miejsca zamieszkania, pod warunkiem że takie bardziej restrykcyjne przepisy są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym, w tym z dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [6].
(20) Jeżeli pośrednik oświadcza, iż doradza w sprawie produktów szerokiej gamy zakładów ubezpieczeń, powinien przeprowadzić prawidłową i wystarczająco szeroką analizę produktów dostępnych na rynku.
Ponadto wszyscy pośrednicy powinni wyjaśniać powody określonej porady.
(21) Wymóg ujawnienia takich informacji wtedy, gdy klientem jest spółka poszukująca zakresu reasekuracji lub ubezpieczenia obejmującego ryzyko handlowe i przemysłowe, nie jest tak potrzebny.
(22) Potrzebne są odpowiednie i skuteczne procedury reklamacyjne i odszkodowawcze w Państwach Członkowskich w celu rozstrzygania sporów między pośrednikami ubezpieczeniowymi a klientami, przy wykorzystaniu istniejących procedur, gdzie stosowne.
(23) Bez uszczerbku dla prawa klientów do wnoszenia skarg do sądów Państwa Członkowskie powinny zachęcać instytucje publiczne lub prywatne, utworzone w celu pozasądowego rozstrzygania sporów do współpracy w zakresie rozstrzygania sporów transgranicznych.
Celem takiej współpracy mogłoby być na przykład umożliwienie klientom kontaktowania się z organami pozasądowymi, utworzonymi w Państwie Członkowskim ich zamieszkania w sprawach skarg dotyczących pośredników ubezpieczeniowych prowadzących działalność w innych Państwach Członkowskich.
Ustanowienie sieci FIN-NET przewiduje większą pomoc dla klientów korzystających z usług transgranicznych.
Przepisy w sprawie procedur powinny uwzględniać zalecenie Komisji 98/257/WE z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za pozasądowe ugody sporów konsumenckich [7].
(24) Dyrektywa 77/92/EWG powinna zostać uchylona.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady podejmowania i prowadzenia działalności przez osoby fizyczne i prawne działające w Państwie Członkowskim lub osoby, które zamierzają tam podjąć działalność polegającą na pośrednictwie ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do osób świadczących usługi pośrednictwa w zakresie umów ubezpieczenia, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
a) umowa ubezpieczenia wymaga jedynie znajomości zakresu świadczonego ubezpieczenia;
b) umowa ubezpieczenia nie jest umową ubezpieczenia na życie;
c) umowa ubezpieczenia nie obejmuje odpowiedzialności cywilnej;
d) podstawowa działalność zawodowa danej osoby jest inna niż pośrednictwo ubezpieczeniowe;
e) ubezpieczenie uzupełnia produkt lub usługę dostarczaną przez dowolnego dostawcę, jeżeli takie ubezpieczenie obejmuje:
i) ryzyko zniszczenia, utraty lub uszkodzenia towarów dostarczanych przed tego dostawcę, lub
ii) uszkodzenie lub utratę bagażu i pozostałe ryzyka związane z podróżą zarezerwowaną u tego dostawcy, nawet jeżeli ubezpieczenie obejmuje ubezpieczenie na życie lub od odpowiedzialności cywilnej, pod warunkiem że zakres ten ma charakter uzupełniający w stosunku do głównego zakresu ryzyka związanego z podróżą;
f) kwota składki rocznej nie przekracza 500 EUR, a ogólny okres obowiązywania umowy ubezpieczenia, w tym jej wznowień, nie przekracza pięciu lat.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego, świadczonych w odniesieniu do ryzyk i zobowiązań umiejscowionych poza Wspólnotą.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na ustawodawstwo Państwa Członkowskiego w odniesieniu do działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego, prowadzonej przez pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, ustanowionych w państwie trzecim i prowadzących działalność na własnym terytorium zgodnie z zasadą swobody świadczenia usług, pod warunkiem że zagwarantowano równość traktowania wszystkich osób prowadzących lub osób, którym udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego na tym rynku.
Niniejsza dyrektywa nie reguluje działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego, prowadzonej w państwach trzecich, ani działalności zakładów ubezpieczeń lub reasekuracji Wspólnoty, określonych w pierwszej dyrektywie Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r., w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [8] i pierwszej dyrektywie Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [9], prowadzonej przez pośredników ubezpieczeniowych w państwach trzecich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "zakład ubezpieczeń" oznacza zakład, który uzyskał urzędowe zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 6 dyrektywy 79/267/EWG;
2) "zakład reasekuracji" oznacza zakład inny niż zakład ubezpieczeń lub zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, którego podstawową działalnością jest przyjmowanie ryzyka przekazanego przez zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub inny zakład reasekuracji;
3) "pośrednictwo ubezpieczeniowe" oznacza działalność polegającą na wprowadzaniu, proponowaniu lub przeprowadzaniu innych prac przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia lub zawieraniu takich umów, lub udzielaniu pomocy w administrowaniu i wykonywaniu takich umów, w szczególności w przypadku roszczenia.
Działalność taka nie jest uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe, jeżeli jest podejmowana przez zakład ubezpieczeń lub pracownika zakładu ubezpieczeń, za którego pełną odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń.
Nie jest również uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe działalność polegająca na okazjonalnym dostarczaniu informacji w kontekście innej działalności zawodowej, pod warunkiem że celem tej działalności nie jest udzielanie klientowi pomocy w zawieraniu lub wykonywaniu umowy ubezpieczenia, zawodowe zarządzanie roszczeniami zakładu ubezpieczeń i wycena szkody oraz rozpatrywanie roszczeń przez biegłych;
4) "pośrednictwo reasekuracyjne" oznacza działalność polegającą na wprowadzaniu, proponowaniu lub wykonywaniu innych prac przygotowawczych do zawarcia umów reasekuracji lub zawieraniu takich umów, lub udzielania pomocy w administrowaniu i wykonywaniu takich umów, w szczególności w przypadku roszczenia.
Działalność taka nie jest uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe, jeżeli jest podejmowana przez zakład reasekuracji lub pracownika zakładu reasekuracji, za którego pełną odpowiedzialność ponosi zakład reasekuracji.
Nie jest również uważana za pośrednictwo reasekuracyjne działalność polegająca na okazjonalnym dostarczaniu informacji w kontekście innej działalności zawodowej, pod warunkiem że celem tej działalności nie jest udzielanie klientowi pomocy w zawieraniu lub wykonywaniu umowy reasekuracji, zawodowe zarządzanie roszczeniami zakładu reasekuracji oraz wycena szkody i rozpatrywanie roszczeń przez biegłych;
5) "pośrednik ubezpieczeniowy" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, która podejmuje lub prowadzi pośrednictwa ubezpieczeniowe za wynagrodzeniem;
6) "pośrednik reasekuracyjny" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, która podejmuje lub prowadzi pośrednictwo reasekuracyjne za wynagrodzeniem;
7) "zależny pośrednik ubezpieczeniowy" oznacza każdą osobę, która prowadzi działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz i w imieniu jednego lub większej liczby zakładów ubezpieczeń, w przypadku produktów ubezpieczeniowych niebędących wobec siebie konkurencyjnymi, ale niepobierającą składek lub kwot przeznaczonych dla klienta i za której działalność pełną odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń w przypadku produktów, które odpowiednio ich dotyczą.
Każdą osobę, która prowadzi działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dodatkowo do podstawowej działalności zawodowej, również uznaje się za zależnego pośrednika ubezpieczeniowego, za którego działalność pełną odpowiedzialność ponosi jeden lub kilka zakładów ubezpieczeń w przypadku produktów, które ich odpowiednio dotyczą, jeżeli ubezpieczenie ma charakter uzupełniający w stosunku do towarów lub usług dostarczanych w ramach podstawowej działalności zawodowej, a ponadto osoba ta nie pobiera składek lub kwot przeznaczonych dla klienta;
8) "duże ryzyka" oznaczają ryzyka określone w art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG;
9) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza:
a) Państwo Członkowskie, w którym zamieszkuje pośrednik ubezpieczeniowy i w którym prowadzi on działalność, jeżeli pośrednik jest osobą fizyczną;
b) Państwo Członkowskie, w którym znajduje się zarejestrowana siedziba pośrednika ubezpieczeniowego lub, jeżeli na mocy prawa krajowego nie posiada on zarejestrowanej siedziby, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu, jeżeli pośrednik jest osobą prawną;
10) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym znajduje się oddział pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego lub w którym świadczy on usługi;
11) "właściwe organy" oznaczają organy, wyznaczane przez każde Państwo Członkowskie na mocy art. 7;
12) "trwały nośnik informacji" oznacza dowolny instrument umożliwiający klientowi przechowywanie informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich do celu przyszłego odniesienia się przez okres właściwy do celów informacyjnych i który umożliwia kopiowanie przechowywanych informacji bez wprowadzania do nich zmian.
W szczególności trwały nośnik informacji obejmuje dyskietki, CD-ROM-y, DVD i dyski twarde komputerów osobistych, na których przechowuje się pocztę elektroniczną, ale nie obejmuje stron internetowych, jeżeli strony te nie spełniają kryteriów określonych w ust. 1.
ROZDZIAŁ II
WYMOGI REJESTRACYJNE
Artykuł 3
Rejestracja
1.
Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni są rejestrowani we właściwym organie, określonym w art. 7 ust. 2, Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego Państwa Członkowskie mogą określić, że zakłady ubezpieczeń i reasekuracji lub inne instytucje mogą współpracować z właściwymi organami w zakresie rejestrowania pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych i stosowania wymogów art. 4 w stosunku do takich pośredników.
W szczególności, w przypadku zależnych pośredników ubezpieczeniowych dopuszcza się ich rejestrowanie przez zakład ubezpieczeń lub stowarzyszenie zakładów ubezpieczeń pod nadzorem właściwego organu.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować wymogu określonego w akapicie pierwszym i drugim do wszystkich osób fizycznych, które pracują w zakładzie i prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego.
W odniesieniu do osób prawnych Państwa Członkowskie rejestrują takie osoby oraz wskazują w rejestrze nazwiska osób fizycznych wchodzące w skład zarządu, odpowiedzialne za działalność w zakresie pośrednictwa.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić jeden lub więcej rejestrów pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, pod warunkiem że ustanowią kryteria, zgodnie z którymi rejestruje się pośredników.
Państwa Członkowskie zmierzają do utworzenia jednego punktu informacyjnego, umożliwiającego szybki i łatwy dostęp do informacji pochodzących z różnych rejestrów, opracowywanych elektronicznie i na bieżąco uaktualnianych.
Ten punkt informacyjny udostępnia również szczegóły identyfikacyjne właściwych organów każdego Państwa Członkowskiego, określonych w ust. 1 akapit pierwszy.
Ponadto rejestr wskazuje państwo lub państwa, w których pośrednik prowadzi działalność zgodnie z zasadami w sprawie swobody przedsiębiorczości lub w sprawie swobody świadczenia usług.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rejestracja pośredników ubezpieczeniowych, włącznie z zależnymi, i pośredników reasekuracyjnych podlega spełnieniu wymogów zawodowych, ustanowionych w art. 4.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że pośrednicy ubezpieczeniowi, włącznie z zależnymi, i pośrednicy reasekuracyjni, którzy przestali spełniać te wymogi, są usuwani z rejestru.
Ważność rejestracji podlega okresowej kontroli właściwego organu.
W razie konieczności Państwo Członkowskie pochodzenia informuje przyjmujące Państwo Członkowskie o takim usunięciu za pomocą jakichkolwiek właściwych środków.
4.
Właściwe organy mogą dostarczyć pośrednikom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym dokument umożliwiający zainteresowanej stronie poprzez zasięgnięcie informacji zawartych w rejestrze(-ach), określonych w ust. 2, sprawdzenie, czy są oni należycie zarejestrowani.
Dokument ten powinien przynajmniej dostarczać informacje wyszczególnione w art. 12 ust. 1 lit. a) i b) oraz w przypadku osoby prawnej — nazwisko(-a) osoby(osób) fizycznej(-ych), określonej(-ych) w ust. 1 akapit czwarty niniejszego artykułu.
Państwo Członkowskie wymaga zwrotu dokumentu właściwemu organowi, który go wydał, z chwilą usunięcia z rejestru przedmiotowego pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego.
5.
Zarejestrowani pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni mają możliwość podejmowania i prowadzenia działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego we Wspólnocie zarówno w ramach swobody przedsiębiorczości, jak i w ramach swobody świadczenia usług.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zakłady ubezpieczeń korzystają z usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego, świadczonych wyłącznie przez zarejestrowanych pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych i osoby określone w art. 1 ust. 2.
Artykuł 4
Wymogi zawodowe
1.
Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni posiadają właściwą wiedzę i umiejętności ustalone przez Państwo Członkowskie pochodzenia pośrednika.
Państwo Członkowskie pochodzenia może dostosować wymagane warunki w odniesieniu do wiedzy i umiejętności w sposób zgodny z prowadzeniem działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego oraz rozpowszechnianych produktów, w szczególności wtedy, gdy podstawowa działalność prowadzona przez pośrednika jest inna niż pośrednictwo ubezpieczeniowe.
W takich przypadkach taki pośrednik może prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego jedynie wtedy, gdy pośrednik ubezpieczeniowy spełnia warunki niniejszego artykułu lub jeżeli zakład ubezpieczeń przyjmuje na siebie pełną odpowiedzialność za jego działania.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadkach określonych w art. 3 ust. 1 akapit drugi zakład ubezpieczeń sprawdza, czy wiedza i umiejętności pośredników są zgodne ze zobowiązanymi określonymi w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, i w razie konieczności zapewnia takim pośrednikom szkolenie odpowiadające wymogom dotyczącym produktów sprzedawanych przez pośredników.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować wymogu wskazanego w akapicie pierwszym niniejszego ustępu do wszystkich osób fizycznych pracujących w zakładzie, które prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że odpowiednia liczba osób wchodzących w skład struktur zarządzających tymi zakładami, odpowiedzialnych za pośrednictwo w odniesieniu do produktów ubezpieczeniowych i wszystkie pozostałe osoby bezpośrednio zaangażowane w pośrednictwo ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne wykazują wiedzę i umiejętności niezbędne do wykonywania swoich obowiązków.
2.
Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni powinni cieszyć się nieposzlakowaną opinią.
Warunkiem minimalnym jest fakt niebycia notowanym w zapisach policyjnych lub innych odpowiednikach krajowych w związku z ciężkimi przestępstwami przeciwko mieniu lub innymi przestępstwami związanymi z działalnością finansową i nie powinny na nich ciążyć uprzednie orzeczenia o upadłości, o ile nie zostali oczyszczeni z zarzutów zgodnie z prawem krajowym.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 akapit drugi, umożliwić zakładowi ubezpieczeń sprawdzanie nieposzlakowanej opinii pośredników ubezpieczeniowych.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować wymogu wskazanego w akapicie pierwszym niniejszego ustępu do wszystkich osób fizycznych, które pracują w zakładzie i które prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że struktura zarządzania takimi zakładami oraz pracownicy bezpośrednio zaangażowani w pośrednictwo ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne spełniają ten wymóg.
3.
Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni posiadają ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej, obejmujące całe terytorium Wspólnoty lub jakąś inną, porównywalną gwarancję odpowiedzialności, wynikającej z zaniedbania zawodowego, opiewającą przynajmniej na 1000000 EUR w stosunku do każdego roszczenia oraz 1500000 EUR rocznie w stosunku do wszystkich roszczeń, o ile takie ubezpieczenie lub porównywalna gwarancja nie zostały już przewidziane przez zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub inny zakład, w którego imieniu działa pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny lub w którego imieniu pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny jest upoważniony do działania, lub taki zakład, który ponosi pełną odpowiedzialność za działania pośrednika.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu ochrony konsumentów przed niezdolnością pośrednika ubezpieczeniowego do przekazania składki do zakładu ubezpieczenia lub do przekazania kwoty roszczenia lub zwrotu składki ubezpieczonemu.
Środki te przyjmują jedną lub więcej poniższych form:
a) przepisów przewidzianych prawem lub umową, według których sumy pieniędzy wpłacone przez klienta pośrednikowi traktuje się jako wpłacone zakładowi, natomiast sumy pieniędzy wypłaconych przez zakład pośrednikowi nie traktuje się jako wypłaconych klientowi, o ile klient faktycznie ich nie otrzymuje;
b) wymogu ubezpieczenia pośredników o trwałej zdolności finansowej w wysokości 4 % sumy rocznych pobranych składek, z zastrzeżeniem kwoty minimum 15000 EUR;
c) wymogu przekazywania sum pieniędzy klienta za pomocą ściśle wyznaczonych do tego celu rachunków klienta i niewykorzystywania tych rachunków do celu dokonywania zwrotów na rzecz innych wierzycieli w przypadku upadłości;
d) wymogu ustanowienia funduszu gwarancyjnego.
5.
Prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego wymaga stałego spełniania wymogów zawodowych wymienionych w niniejszym artykule.
6.
Państwa Członkowskie mogą zaostrzyć wymogi wymienione w niniejszym artykule lub dołączyć inne wymogi dotyczące pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych zarejestrowanych w ramach ich jurysdykcji.
7.
Kwoty określone w ust. 3 i 4 sprawdza się okresowo w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych, publikowanym w Eurostacie.
Pierwsza kontrola następuje pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następne kontrole — co pięć lat od daty poprzedniej kontroli.
Kwoty dostosowuje się automatycznie, zwiększając kwotę bazową w euro o odsetek zmian w tym wskaźniku w okresie między wejściem w życie niniejszej dyrektywy a datą pierwszej kontroli lub między datą ostatniej kontroli a datą nowej kontroli i zaokrągla się do pełnej kwoty w euro.
Artykuł 5
Zachowanie praw nabytych
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że te osoby, które wykonywały działalność w zakresie pośrednictwa przed dniem 1 września 2000 r., które wpisano do rejestru i które posiadały poziom wyszkolenia i doświadczenia podobnego do wymaganego przez niniejszą dyrektywę z chwilą spełnienia wymogów podanych w art. 4 ust. 3 i 4, automatycznie wpisuje się do rejestru, jaki ma zostać utworzony.
Artykuł 6
Powiadomienie o prowadzeniu działalności i usługach w innych Państwach Członkowskich
1.
Każdy pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny, który po raz pierwszy zamierza prowadzić działalność w jednym Państwie Członkowskim lub ich większej liczbie na podstawie swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości, informuje o powyższym właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia.
W terminie jednego miesiąca od takiego powiadomienia te właściwe organy informują właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, które wyrażają wolę uzyskania takich informacji o zamiarze pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego i jednocześnie informują przedmiotowego pośrednika.
Pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny może rozpocząć działalność po upływie jednego miesiąca od daty poinformowania właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia, określonego w akapicie drugim.
Jednakże pośrednik ten może niezwłocznie rozpocząć działalność, jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie nie wyraża woli uzyskania informacji o tym fakcie.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o woli uzyskania informacji, zgodnie z ust. 1.
Komisja powiadamia kolejno o powyższym wszystkie Państwa Członkowskie.
3.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą podjąć niezbędne kroki w celu zapewnienia, w interesie ogólnego dobra, właściwej publikacji warunków, zgodnie z którymi należy na ich terytoriach prowadzić przedmiotową działalność.
Artykuł 7
Właściwe organy
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe organy upoważnione do zapewnienia wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Powiadamiają o tym Komisję, wskazując jakikolwiek podział tych obowiązków.
2.
Organy określone w ust. 1 są organami publicznymi lub instytucjami uznanymi przez prawo krajowe lub władze publiczne, wyraźnie upoważnionymi do tego celu przez prawo krajowe.
Nie są zakładami ubezpieczeń lub reasekuracji.
3.
Właściwe organy posiadają wszystkie kompetencje niezbędne do wykonania swoich obowiązków.
Jeżeli na terytorium Państwa Członkowskiego istnieje więcej niż jeden właściwy organ, Państwa Członkowskie zapewniają, że te organy ściśle ze sobą współpracują w sposób umożliwiający skuteczne wykonywanie właściwych dla nich obowiązków.
Artykuł 8
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie przewidują właściwe sankcje, w przypadku gdy osoba wykonująca działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego nie jest zarejestrowana w Państwie Członkowskim i nie jest określona w art. 1 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie przewidują właściwe sankcje wobec zakładów ubezpieczeń lub reasekuracji, które korzystają z usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych świadczonych przez osoby, których nie zarejestrowano w Państwie Członkowskim i które nie są określone w art. 1 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie przewidują właściwe sankcje, w przypadku gdy pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny nie dochowuje zgodności z przepisami krajowymi, przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą.
4.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na kompetencje przyjmujących Państw Członkowskich, umożliwiające podejmowanie właściwych środków mających na celu zapobieganie lub karanie nieprawidłowości występujących na ich terytoriach, które są sprzeczne z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi, przyjętymi w interesie ogólnego dobra.
Obejmuje to możliwość zapobiegania prowadzeniu dalszych działań przez pośredników ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych dokonujących naruszenia na terytoriach tych Państw Członkowskich.
5.
Każdy przyjęty środek związany z sankcjami lub ograniczeniami dotyczącymi działalności pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego musi być odpowiednio uzasadniony i przekazany przedmiotowemu pośrednikowi.
Każdy taki środek podlega prawu odwołania do sądów w Państwie Członkowskim, które taki środek przyjęło.
Artykuł 9
Wymiana informacji między Państwami Członkowskimi
1.
Właściwe organy różnych Państw Członkowskich współpracują ze sobą w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
2. Właściwe organy wymieniają informacje w sprawie pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, jeżeli nałożono na nich sankcję określoną w art. 8 ust. 3 lub zastosowano środek określony w art. 8 ust. 4, a takie informacje prawdopodobnie prowadzą do usunięcia takich pośredników z rejestru. Właściwe organy mogą również wymieniać wszelkie istotne informacje na żądanie organu.
3.
Wszystkie osoby, od których wymaga się otrzymywania lub rozpowszechniania informacji w związku z niniejszą dyrektywą, wiąże tajemnica zawodowa w sposób ustanowiony w art. 16 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [10] i art. 15 dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) [11].
Artykuł 10
Skargi
Państwa Członkowskie zapewniają, że ustanowiono procedury umożliwiające klientom i innym zainteresowanym stronom, w szczególności organizacjom konsumenckim, składanie skarg dotyczących pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.
We wszystkich przypadkach udziela się odpowiedzi na złożone skargi.
Artykuł 11
Odszkodowania pozasądowe
1.
Państwa Członkowskie zachęcają do ustanowienia właściwych i skutecznych procedur reklamacyjnych i odszkodowawczych w celu pozasądowego rozstrzygania sporów między pośrednikami ubezpieczeniowymi a klientami, gdzie stosowne, wykorzystując istniejące instytucje.
2.
Państwa Członkowskie zachęcają te instytucje do współpracy w zakresie rozwiązywania sporów transgranicznych.
ROZDZIAŁ III
WYMOGI INFORMACYJNE DOTYCZĄCE POŚREDNIKÓW
Artykuł 12
Informacje dostarczane przez pośrednika ubezpieczeniowego
1.
Przed zawarciem każdej wstępnej umowy ubezpieczenia i w razie potrzeby z chwilą jej zmiany lub wznowienia pośrednik ubezpieczeniowy dostarcza klientowi co najmniej następujące informacje:
a) swoją nazwę i adres;
b) rejestr, do którego jest wpisany, i środki umożliwiające sprawdzenie, czy go zarejestrowano;
c) czy posiada pakiet akcji, bezpośrednio lub pośrednio reprezentujący więcej niż 10 % praw do głosowania lub kapitału w danym zakładzie ubezpieczeń;
d) czy dany zakład ubezpieczeń lub zakład dominujący danego zakładu ubezpieczeń posiada pakiet akcji, bezpośrednio lub pośrednio reprezentujący więcej niż 10 % praw do głosowania lub kapitału pośrednika ubezpieczeniowego;
e) procedury określone w art. 10, umożliwiające klientom i innym zainteresowanym stronom składanie skarg dotyczących pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych i, jeżeli jest to właściwe, pozasądowe procedury odszkodowawcze i reklamacyjne określone w art. 11.
Ponadto pośrednik ubezpieczeniowy informuje klienta w zakresie przewidzianej umowy, czy:
i) świadczy usługi doradcze na podstawie obowiązku przeprowadzenia rzetelnej analizy wymienionej w ust. 2; lub
ii) podlega zobowiązaniu umownemu do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego wyłącznie z jednym lub większą liczbą zakładów ubezpieczeń.
W takim przypadku na żądanie klienta podaje mu nazwy tych zakładów ubezpieczeń; lub
iii) nie podlega zobowiązaniu umownemu do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego wyłącznie z jednym zakładzie lub większej liczbie zakładów i nie prowadzi działalności doradczej na podstawie obowiązku przeprowadzenia rzetelnej analizy wymienionej w ust. 2.
W takim przypadku na żądanie klienta podaje mu nazwy zakładów ubezpieczeń, z którymi może prowadzić i prowadzi działalność.
W przypadku informacji, które mają zostać przekazane wyłącznie na żądanie klienta, należy poinformować klienta, iż ma prawo do żądania udzielenia mu takich informacji.
2.
Kiedy pośrednik ubezpieczeniowy informuje klienta, iż prowadzi działalność doradczą na podstawie rzetelnej analizy, ma obowiązek świadczenia działalności doradczej na podstawie rzetelnej analizy, wystarczającej liczby umów ubezpieczeń dostępnych na rynku, umożliwiającej mu sformułowanie zaleceń, zgodnie z kryteriami zawodowymi dotyczącymi umowy ubezpieczenia, która w najwłaściwszy sposób spełniałaby potrzeby klienta.
3.
Przed zawarciem każdej szczególnej umowy pośrednik ubezpieczeniowy określa co najmniej na podstawie informacji dostarczonych przez klienta wymagania i potrzeby klienta, a także uzasadnia powody decyzji o charakterze doradczym, przekazanej klientowi w sprawie danego produktu ubezpieczeniowego.
Szczegóły te zmienia się zgodnie ze stopniem kompleksowości sugerowanej umowy ubezpieczenia.
4.
Informacji określonych w ust. 1-3 nie trzeba udzielać, jeżeli pośrednik ubezpieczeniowy prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa w sprawie dużego ryzyka ani też w przypadku pośrednictwa prowadzonego przez pośredników reasekuracyjnych.
5.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące wymogów informacyjnych określonych w ust. 1, pod warunkiem że przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przepisy krajowe wymienione w akapicie pierwszym.
W celu ustanowienia wysokiego poziomu przejrzystości wszystkich właściwych środków Komisja zapewnia, że otrzymane przez nią informacje odnoszące się do przepisów krajowych przekazuje się również konsumentom i pośrednikom ubezpieczeniowym.
Artykuł 13
Warunki dotyczące informacji
1.
Wszystkie informacje, jakie mają zostać dostarczane klientom zgodnie z art. 12, są przekazywane:
a) w formie pisemnej lub za pomocą jakiegokolwiek innego trwałego nośnika informacji dostępnego dla klienta;
b) w jasny i dokładny sposób, zrozumiały dla klienta;
c) w języku urzędowym Państwa Członkowskiego zobowiązania lub w dowolnym innym języku, uzgodnionym przez strony.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) informacje określone w art. 12 mogą być dostarczane ustnie na żądanie klienta lub jeżeli wymagane jest ich natychmiastowe przekazanie.
W takich przypadkach informacje dostarcza się klientowi zgodnie z ust. 1, niezwłocznie po zawarciu umowy ubezpieczenia.
3.
W przypadku sprzedaży telefonicznej informacje udzielone klientowi uprzednio są zgodne z zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie do sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość.
Ponadto informacje dostarczane są klientowi zgodnie z ust. 1, niezwłocznie po zawarciu umowy ubezpieczenia.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Prawo zaskarżania do sądu
Państwa Członkowskie zapewniają, że od decyzji dotyczących pośrednika ubezpieczeniowego, pośrednika reasekuracyjnego lub zakładu ubezpieczeniowego, podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, przysługuje prawo odwołania do sądów.
Artykuł 15
Uchylenie
Dyrektywa 77/92/EWG traci moc od daty określonej w art. 16 ust. 1.
Artykuł 16
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Dokonując takiego przekazania, Państwa Członkowskie przekazują tabelę wskazującą przepisy krajowe odpowiadające niniejszej dyrektywie.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2002/93/WE
z dnia 3 grudnia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu rozszerzenia rozwiązania pozwalającego Państwom Członkowskim zastosować obniżone stawki VAT w stosunku do niektórych pracochłonnych usług
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 28 ust. 6 dyrektywy Rady 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3] pozwala na stosowanie obniżonych stawek przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci, także do pracochłonnych usług wymienionych w kategoriach ustanowionych w załączniku K do tej dyrektywy na maksymalny okres trzech lat od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
(2) Decyzja Rady 2000/185/WE z dnia 28 lutego 2000 r. upoważniająca Państwa Członkowskie do stosowania obniżonej stawki podatku VAT do niektórych pracochłonnych usług zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG [4] upoważniającej niektóre Państwa Członkowskie do stosowania, do dnia 31 grudnia 2002 r., obniżonej stawki podatku VAT na te pracochłonne usługi, dla których złożyły one wniosek.
(3) Na podstawie sprawozdań przygotowanych do dnia 1 października 2002 r. przez Państwa Członkowskie, które stosowały takie obniżone stawki, Komisja jest zobowiązana złożyć ogólne sprawozdanie oceniające Radzie i Parlamentowi Europejskiemu do dnia 31 grudnia 2002 r. z dołączoną, w razie potrzeby, propozycją ostatecznej decyzji w sprawie stawki, którą należy stosować do pracochłonnych usług.
(4) W świetle czasu potrzebnego do przygotowania dokładnej oceny takich sprawozdań w celu rozszerzenia maksymalnego okresu stosowania środka ustalonego w dyrektywie 77/388/EWG.
(5) Dyrektywa 77/388/EWG powinna dlatego zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG wyrazy "trzy lata między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2002 r." zastępuje się wyrazami "cztery lata między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2003 r."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Dyrektywa komisji 2002/94/WE
z dnia 9 grudnia 2002 r.
ustalająca szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów dyrektywy Rady 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń odnoszących się do niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków [1], zmienioną ostatnio dyrektywą 2001/44/WE [2], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System wzajemnej pomocy między właściwymi władzami Państw Członkowskich, określony w dyrektywie 76/308/EWG, został zmieniony w zakresie informacji do przekazania organowi wnioskującemu, powiadamiania adresata o dokumentach lub decyzjach jego dotyczących i podejmowanych środkach ostrożności oraz windykacji przez organ współpracujący w imieniu organu wnioskującego.
(2) W zakresie każdego z tych aspektów oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej [3], zmienionego ostatnio dyrektywą 86/489/EWG [4] należy zmienić dyrektywę Komisji 77/794/EWG z dnia 4 listopada 1977 r. ustalającą szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolnicze opłaty wyrównawcze i należności celne.
(3) Ponadto ustanawia się szczegółowe zasady przekazywania informacji między organami.
(4) Do celów przejrzystości zastępuje się dyrektywę 77/794/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Windykacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe zasady wykonywania art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 3, art. 7, 8, 9, 11, 12 ust. 1 i 2, art. 14, 18 ust. 3 i art. 25 dyrektywy 76/308/EWG.
Niniejsza dyrektywa ustanawia również szczegółowe zasady dotyczące konwersji, przekazu kwot odzyskanych, określania minimalnej kwoty roszczenia stanowiącej podstawę wniosku o udzielenie pomocy oraz środków przekazywania informacji między organami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) przekaz "drogą elektroniczną" oznacza przekaz za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania danych (włącznie z kompresją cyfrową) z wykorzystaniem przesyłu kablowego, transmisji radiowej, technologii optycznej lub każdego innego środka elektromagnetycznego;
2) sieć "CCN/CSI" oznacza wspólną platformę opartą na Wspólnej Sieci Łączności (CCN) oraz Wspólnym Systemie Połączeń (CSI), utworzoną przez Wspólnotę w celu zapewnienia wszelkich przekazów drogą łączności elektronicznej między właściwymi władzami w zakresie ceł i podatków.
ROZDZIAŁ II
WNIOSKI O UDZIELENIE INFORMACJI
Artykuł 3
Wniosek o udzielenie informacji, określony w art. 4 dyrektywy 76/308/EWG, jest sporządzany w formie pisemnej zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Jeżeli wniosek nie może być przesłany drogą elektroniczną, zostaje opatrzony urzędową pieczęcią organu wnioskującego i podpisany przez urzędnika tego organu odpowiednio upoważnionego do przedłożenia takiego wniosku.
W przypadku gdy podobny wniosek został wysłany do innego organu, organ wnioskujący zamieszcza w swoim wniosku o udzielenie informacji nazwę tego organu.
Artykuł 4
Wniosek o udzielenie informacji może dotyczyć:
1) dłużnika;
2) wszelkich osób zobowiązanych do zapłaty roszczenia na mocy przepisów obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym organ wnioskujący ma swoją siedzibę (zwanym dalej "Państwem Członkowskim organu wnioskującego");
3) wszelkich osób trzecich posiadających aktywa, które należą do jednej z osób wymienionych w pkt 1 lub 2.
Artykuł 5
1.
Organ współpracujący potwierdza niezwłocznie w formie pisemnej otrzymanie wniosku o udzielenie informacji, a w każdym przypadku, w okresie siedmiu dni od dnia otrzymania takiego wniosku.
2.
W momencie otrzymania wniosku organ współpracujący zwraca się, jeśli to konieczne, do organu wnioskującego o dostarczenie wszelkich, dodatkowych, niezbędnych informacji.
Organ wnioskujący dostarcza wszelkich dodatkowych, niezbędnych informacji, do jakich ma w normalnych okolicznościach dostęp.
Artykuł 6
1.
Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu właściwe informacje w miarę ich pozyskiwania.
2.
W przypadku gdy całość lub część tych informacji nie może zostać uzyskana w terminach rozsądnych, w zależności od przypadku, organ współpracujący informuje o tym organ wnioskujący, podając przyczyny takiej sytuacji.
W każdym przypadku w momencie zakończenia sześciomiesięcznego okresu, licząc od dnia potwierdzenia otrzymania wniosku, organ współpracujący informuje organ wnioskujący o wynikach dochodzeń, jakie przeprowadził w celu uzyskania potrzebnych informacji.
Organ wnioskujący, uwzględniając informacje, jakie uzyskał od organu współpracującego, może zwrócić się do tego organu o dalsze prowadzenie dochodzenia.
Wniosek taki musi zostać sporządzony w formie pisemnej w okresie dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji o wynikach dochodzenia przeprowadzonego przez organ współpracujący, wniosek taki jest traktowany przez organ współpracujący zgodnie z przepisami przewidzianymi dla wniosku wstępnego.
Artykuł 7
Jeżeli organ współpracujący zdecydował o odrzuceniu wniosku o udzielenie informacji, powiadamia on pisemnie organ wnioskujący o przyczynach, dla których wniosek taki nie mógł zostać przyjęty, określając w sposób wyraźny przepisy art. 4 dyrektywy 76/308/EWG, na które organ się powołuje.
Takie powiadomienie musi zostać dokonane przez organ współpracujący niezwłocznie po podjęciu przez niego decyzji, a w każdym przypadku w okresie trzech miesięcy od daty potwierdzenia otrzymania wniosku.
Artykuł 8
Organ wnioskujący może w każdym momencie wycofać wniosek o udzielenie informacji, jaki przedłożył organowi współpracującemu.
Decyzja o wycofaniu wniosku jest przekazywana organowi współpracującemu w formie pisemnej.
ROZDZIAŁ III
WNIOSEK O POWIADOMIENIE
Artykuł 9
Wniosek o powiadomienie określony w art. 5 dyrektywy 76/308/EWG jest sporządzany w formie pisemnej, w dwóch egzemplarzach, według wzoru zamieszczonego w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Wniosek taki jest opatrzony pieczęcią urzędową organu wnioskującego i jest podpisany przez urzędnika tego organu, odpowiednio upoważnionego do przedłożenia takiego wniosku.
Do wniosku należy dołączyć w dwóch egzemplarzach instrument lub decyzję, których notyfikacja jest wnioskowana.
Artykuł 10
Wniosek o powiadomienie może dotyczyć każdej osoby fizycznej lub prawnej, która, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim organu wnioskującego, powinna zostać powiadomiona o instrumencie lub decyzji dotyczącej takiej osoby.
O ile instrument lub decyzja, których notyfikacja jest wnioskowana, tego nie wskazuje, wniosek o powiadomienie powołuje się na przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim organu wnioskującego, które regulują procedury zaskarżania roszczeń lub ich windykacji.
Artykuł 11
1.
Organ współpracujący potwierdza niezwłocznie w formie pisemnej otrzymanie wniosku o powiadomienie, a w każdym przypadku, w okresie siedmiu dni od dnia otrzymania takiego wniosku.
Po otrzymaniu wniosku o powiadomienie organ współpracujący podejmuje niezwłocznie niezbędne środki w celu dokonania powiadomienia zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym organ ma swoją siedzibę.
Jeśli jest to konieczne, ale bez zagrożenia niedotrzymania ostatecznego terminu dla powiadomienia wskazanego we wniosku, organ współpracujący występuje do organu wnioskującego o dostarczenie informacji dodatkowych.
Organ wnioskujący dostarcza wszelkich dodatkowych informacji, do których ma on dostęp w normalnych okolicznościach.
W żadnym wypadku organ współpracujący nie podważa ważności dokumentu lub decyzji, których notyfikacja jest wnioskowana.
2.
Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o dacie powiadomienia niezwłocznie po jego sporządzeniu, poprzez odesłanie jednego egzemplarza wniosku, opatrzonego prawidłowo wypełnionym zaświadczeniem na jego odwrocie.
ROZDZIAŁ IV
WNIOSKI O WINDYKACJĘ LUB O ŚRODKI OSTROŻNOŚCI
Artykuł 12
1.
Wnioski o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności, określone odpowiednio w art. 6 i 13 dyrektywy 76/308/EWG, są sporządzane w formie pisemnej zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Wnioski zawierają deklarację potwierdzającą, że zostały spełnione warunki określone w dyrektywie 76/308/EWG do wszczęcia procedury wzajemnej pomocy oraz opatrzone są pieczęcią urzędową organu wnioskującego i są podpisane przez urzędnika tego organu, odpowiednio upoważnionego do przedłożenia takiego wniosku.
2.
Do wniosku o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności dołącza się tytuł egzekucyjny.
Jeden tytuł egzekucyjny może zostać wydany dla wielu roszczeń, pod warunkiem że dotyczy on jednej i tej samej osoby.
Do celów art. 13–20 niniejszej dyrektywy ogół roszczeń będących przedmiotem jednego tytułu egzekucyjnego jest uważany za jedno roszczenie.
Artykuł 13
Wniosek o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności może dotyczyć każdej osoby określonej w art. 4.
Artykuł 14
1.
Jeżeli waluta Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę organ współpracujący, jest inna niż waluta Państwa Członkowskiego organu wnioskującego, organ wnioskujący podaje kwoty roszczeń do windykacji w obu walutach.
2.
Kursem walutowym stosowanym do celów wymienionych w ust. 1 jest ostatni kurs sprzedaży zanotowany na najbardziej reprezentatywnym rynku walutowym lub reprezentatywnych rynkach walutowych Państwa Członkowskiego organu wnioskującego, z dnia, w którym wniosek o windykację został podpisany.
Artykuł 15
1.
Organ współpracujący, w formie pisemnej, niezwłocznie, w każdym przypadku najpóźniej w okresie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności:
a) potwierdza otrzymanie wniosku;
b) wzywa organ wnioskujący o uzupełnienie wniosku, jeżeli informacje i inne dane wskazane w art. 7 dyrektywy 76/308/EWG nie są wymienione we wniosku.
Organ wnioskujący dostarcza wszelkich informacji, do których ma dostęp.
2.
Jeżeli organ współpracujący nie podejmie niezbędnych działań w terminie trzech miesięcy, określonym w art. 8 dyrektywy 76/308/EWG, organ ten informuje organ wnioskujący pisemnie, niezwłocznie, a w każdym przypadku najpóźniej w okresie siedmiu dni od dnia wygaśnięcia tego terminu, o powodach niedotrzymania danego terminu.
Artykuł 16
Jeżeli nie jest możliwe w rozsądnym okresie, w zależności od przypadku, ściągnięcie całości lub części roszczenia lub podjęcie środków ostrożności, organ współpracujący informuje o tym organ wnioskujący, podając przyczyny takiej sytuacji.
Organ współpracujący, najpóźniej do czasu upływu każdego okresu sześciu miesięcy, liczonych od daty potwierdzenia otrzymania wniosku, informuje organ wnioskujący o stanie lub o wynikach procedury windykacyjnej lub o środkach ostrożności.
Uwzględniając informacje otrzymane od organu współpracującego, organ wnioskujący może zwrócić się o ponowne otwarcie postępowania windykacyjnego lub zastosowanie środków ostrożności.
Wniosek taki należy sporządzić w formie pisemnej w okresie dwóch miesięcy od otrzymania informacji o wynikach postępowania. Wniosek taki jest traktowany przez organ współpracujący zgodnie z przepisami przewidzianymi dla wniosku wstępnego.
Artykuł 17
1.
Wszelkie działanie zaskarżające roszczenie lub tytuł egzekucyjny, jakie jest podejmowane w Państwie Członkowskim władzy wnioskującej jest powiadamiane pisemnie władzy, do której kierowany jest wniosek przez władzę wnioskującą, niezwłocznie po poinformowaniu jej o takim działaniu.
2.
Jeżeli obowiązująca praktyka ustawowa, wykonawcza i administracyjna Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, nie zezwala na zastosowanie środków ostrożności lub na windykację wnioskowaną na podstawie art. 12 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 76/308/EWG, to władza, do której kierowany jest wniosek, powiadamia niezwłocznie władzę wnioskującą, a w każdym przypadku, w okresie miesiąca od otrzymania powiadomienia, wspomnianego w ust. 1.
3.
Wszelkie działanie podjęte w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek w celu spłaty sum ściągniętych lub kompensaty, w stosunku do windykacji podważanych na podstawie art. 12 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 76/308/EWG, jest powiadamiane w formie pisemnej władzy wnioskującej przez władzę, do której kierowany jest wniosek, niezwłocznie, gdy władza ta została poinformowana o takim działaniu.
Zależnie od możliwości władza, do której kierowany jest wniosek, dopuszcza władzę wnioskującą do procedury uregulowania kwoty do spłaty i należnej kompensaty.
Na uzasadniony wniosek władzy, do której kierowany jest wniosek, władza wnioskująca przekazuje sumy spłacone i kompensatę zapłaconą w okresie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia takiego wniosku.
Artykuł 18
1.
Jeżeli wniosek o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności staje się bezprzedmiotowy w następstwie spłaty roszczeń, jej anulowania lub z każdego innego powodu, władza wnioskująca informuje o tym niezwłocznie w formie pisemnej władzę, do której kierowany jest wniosek, aby władza ta zaprzestała podjętego działania.
2.
W przypadku gdy kwota roszczenia stanowiąca przedmiot wniosku o windykację lub o podjęcie środków ostrożności z jakiegokolwiek powodu uległa skorygowaniu, władza wnioskująca informuje o tym niezwłocznie w formie pisemnej władzę, do której kierowany jest wniosek i, jeśli to niezbędne, wydaje nowy tytuł egzekucyjny.
3.
Jeżeli skorygowanie powoduje zmniejszenie kwoty roszczenia, to władza, do której kierowany jest wniosek, kontynuuje działanie przez siebie rozpoczęte w celu windykacji lub podjęcia środków ostrożności, przy czym działanie takie ogranicza się do sumy pozostałej do ściągnięcia.
Jeżeli w momencie kiedy władza, do której kierowany jest wniosek, została poinformowana o zmniejszeniu kwoty roszczenia i ściągnięcie kwoty przekraczającej sumę pozostałą do ściągnięcia zostało już dokonane przez władzę wnioskującą, a procedura przekazania określona w art. 19 nie została jeszcze podjęta, władza, do której kierowany jest wniosek, zwraca ściągniętą nadwyżkę osobie uprawnionej.
4.
Jeżeli skorygowanie powoduje zwiększenie kwoty roszczenia, to władza wnioskująca wysyła niezwłocznie do władzy, do której kierowany jest wniosek, dodatkowy wniosek o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności.
Taki dodatkowy wniosek jest, w miarę możliwości, traktowany przez władzę, do której kierowany jest wniosek, wspólnie z wnioskiem początkowym władzy wnioskującej.
W przypadku gdy uwzględniając stan zaawansowania procedury połączenie wniosku dodatkowego z wnioskiem początkowym jest niemożliwe, władza, do której kierowany jest wniosek, jest zobowiązana do nadania biegu wnioskowi dodatkowemu, tylko wówczas gdy wniosek taki dotyczy kwoty równej lub wyższej od kwoty określonej w art. 25 ust. 2.
5.
W celu konwersji na walutę Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której skierowany jest wniosek skorygowanej kwoty roszczenia, władza wnioskująca stosuje kurs walutowy zastosowany w swoim wniosku wstępnym.
Artykuł 19
Każda suma ściągnięta przez władzę, do której kierowany jest wniosek, zawierająca w danym przypadku odsetki, określone w art. 9 ust. 2 dyrektywy 76/308/EWG, stanowi przedmiot transferu do władzy wnioskującej w walucie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek.
Transfer taki następuje w okresie miesiąca od daty zakończenia windykacji.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą uzgodnić inne ustalenia dla transferu kwot niższych od kwot progowych określonych w art. 25 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Bez względu na sumy ściągnięte przez władzę, do której kierowany jest wniosek z tytułu odsetek, określonych w art. 9 ust. 2 dyrektywy 76/308/EWG, roszczenie uważa się za ściągnięte proporcjonalnie do ściąganej kwoty wyrażonej w walucie krajowej Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, na podstawie kursu walutowego, określonego w art. 14 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ V
PRZEKAZYWANIE WIADOMOŚCI
Artykuł 21
1.
Wszelkie informacje przekazywane w formie pisemnej zgodnie z niniejszą dyrektywą są przekazywane, w miarę możliwości, wyłącznie drogą elektroniczną, z wyjątkiem:
a) wniosku o powiadomienie, określonego w art. 5 dyrektywy 76/308/EWG oraz instrument lub decyzja, których powiadomienie jest wnioskowane;
b) wniosków o windykację lub o zastosowanie środków ostrożności, określonych odpowiednio w art. 6 i 13 dyrektywy 76/308/EWG oraz tytułu egzekucyjnego do nich załączonego.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą postanowić o odstąpieniu od wymogu przesyłania na papierze wniosków i instrumentów wymienionych w ust. 1.
Artykuł 22
Każde Państwo Członkowskie wyznacza centralny urząd odpowiedzialny głównie za komunikowanie się drogą elektroniczną z innymi Państwami Członkowskimi.
Urząd jest podłączony do sieci CCN/CSI.
Jeżeli kilka władz zostało wyznaczonych do wykonania niniejszej dyrektywy w danym Państwie Członkowskim, urząd centralny odpowiada za przekazywanie drogą elektroniczną informacji między tymi władzami a urzędami centralnymi innych Państw Członkowskich.
Artykuł 23
1.
Jeżeli właściwe władze Państw Członkowskich gromadzą informacje w elektronicznych bazach danych i wymieniają takie informacje drogą elektroniczną, to podejmują one wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby każda przekazana informacja, bez względu na jej formę, została potraktowana jako poufna zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Informacje są objęte tajemnicą zawodową i podlegają ochronie, jaką są objęte informacje takiego samego rodzaju w prawie krajowym Państwa Członkowskiego, które informacje takie uzyskało.
2.
Informacje określone w ust. 1 mogą zostać udostępnione jedynie osobom lub władzom określonym w art. 16 dyrektywy 76/308/EWG.
Informacje takiego rodzaju mogą być wykorzystywane w związku z postępowaniem sądowym lub administracyjnym wszczętym w celu windykacji opłat, ceł, podatków oraz innych środków określonych w art. 2 dyrektywy 76/308/EWG.
Osoby należycie akredytowane przez Organ Zatwierdzający ds. Ochrony Informacji Niejawnych przy Komisji Europejskiej mogą uzyskać dostęp do takich informacji jedynie w zakresie niezbędnym do obsługi i rozbudowy sieci CCN/CSI.
3.
W przypadku gdy właściwe władze Państw Członkowskich komunikują się drogą elektroniczną, podejmą one wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wszelkie wiadomości zostały odpowiednio autoryzowane.
Artykuł 24
Informacje i inne dane komunikowane władzy, do której kierowany jest wniosek, przez władzę wnioskującą są sporządzane w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek albo w innym języku uzgodnionym między władzą wnioskującą a władzą, do której kierowany jest wniosek.
ROZDZIAŁ VI
WARUNKI, JAKIE MUSI SPEŁNIAĆ WNIOSEK O UDZIELENIE POMOCY I JEGO ODRZUCENIE
Artykuł 25
1.
Wniosek o udzielenie pomocy może być sformułowany przez władzę, do której kierowany jest wniosek bądź dla pojedynczego roszczenia, bądź dla kilku roszczeń, o ile roszczenia obciążają jedną i tą samą osobę.
2.
Nie można formułować wniosku o udzielenie pomocy, jeżeli ogólna kwota pojedynczego lub kilku roszczeń, wymienionych w art. 2 dyrektywy 76/308/EWG, do których wniosek się odnosi, jest mniejsza niż 1500 EUR.
Artykuł 26
Jeżeli władza, do której kierowany jest wniosek, zdecydowała o odrzuceniu wniosku o udzielenie pomocy, zgodnie z art. 14 akapit pierwszy dyrektywy 76/308/EWG, to władza taka zawiadamia w formie pisemnej władzę wnioskującą, podając przyczyny odmowy.
Zawiadomienie takie musi zostać dokonane przez władzę, do której kierowany jest wniosek, niezwłocznie po podjęciu przez nią decyzji o odmowie, a w każdym przypadku przed upływem okresu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku o udzielenie pomocy.
ROZDZIAŁ VII
ZASADY ZWROTU KOSZTÓW
Artykuł 27
Każde Państwo Członkowskie mianuje co najmniej jednego urzędnika odpowiednio upoważnionego do uzgadniania zasad zwrotu kosztów zgodnie z art. 18 ust. 3 dyrektywy 76/308/EWG.
Artykuł 28
1.
W przypadku gdy władza, do której kierowany jest wniosek, zdecydowała o dochodzeniu zwrotu kosztów poniesionych, władza taka zawiadamia w formie pisemnej władzę wnioskującą o powodach, ze względu na które uważa, iż windykacja roszczeń stanowi szczególny problem, pociąga za sobą bardzo wysokie koszty lub zalicza się do obszaru zwalczania przestępczości zorganizowanej.
Władza, do której kierowany jest wniosek, załącza szczegółowe oszacowanie kosztów, których zwrotu domaga się od władzy wnioskującej.
2.
Władza wnioskująca potwierdza niezwłocznie, w formie pisemnej, otrzymanie wniosku o zwrot kosztów, a w każdym przypadku w okresie siedmiu dni od dnia otrzymania takiego wniosku.
W okresie dwóch miesięcy od daty potwierdzenia otrzymania takiego wniosku władza wnioskująca informuję władzę, do której kierowany jest wniosek, czy i w jakim zakresie akceptuje proponowane zasady zwrotu kosztów.
3.
Jeżeli władza wnioskująca i władza, do której kierowany jest wniosek, nie osiągną porozumienia w sprawie zasad zwrotu kosztów, to władza, do której kierowany jest wniosek, kontynuuje procedury windykacyjne zgodnie z przyjętymi zasadami.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 29
Do dnia 15 marca każdego roku, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, drogą elektroniczną, jeśli to możliwe, o wykorzystaniu procedur ustanowionych w dyrektywie 76/308/EWG oraz o osiągniętych wynikach w poprzednim roku kalendarzowym, zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 30
Państwa Członkowskie przed dniem 30 kwietnia 2003 r. wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 31
Komisja powiadomi inne Państwa Członkowskie o przepisach przyjętych przez każde Państwo Członkowskie w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwie i adresie właściwych władz powołanych w celu zastosowania niniejszej dyrektywy, a także o urzędnikach odpowiednio upoważnionych do uzgadniania zasad zwrotu kosztów, zgodnie z art. 18 ust. 3 dyrektywy 76/308/EWG.
Artykuł 32
Dyrektywa 77/794/EWG niniejszym traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 33
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 34
Dyrektywa 2002/95/WE arlamentu europejskiego i Rady
z dnia 27 stycznia 2003 r.
w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r. [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różnice istniejące w prawie lub środkach administracyjnych przyjętych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do ograniczenia stosowania niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym mogą stworzyć bariery handlowe i zakłócić konkurencję we Wspólnocie, przez co mogą mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Dlatego wydaje się koniecznym zbliżyć ustawodawstwa Państw Członkowskich w tym zakresie i przyczynić się do ochrony zdrowia ludzi oraz przyjaznego dla środowiska odzysku i usuwania odpadów sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
(2) Rada Europejska na spotkaniu w Nicei w dniach 7, 8 i 9 grudnia 2000 r., przekazała rezolucję Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie zasady ostrożności.
(3) Komunikat Komisji z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie przeglądu strategii Wspólnoty dla zarządzania odpadami kładzie nacisk na potrzebę obniżenia zawartości niebezpiecznych substancji w odpadach i wskazuje na potencjalne korzyści ogólnowspólnotowych zasad ograniczających obecność takich substancji w produktach i procesach produkcji.
(4) Rezolucja Rady z dnia 25 stycznia 1988 r. w sprawie programu wspólnotowego działania w celu zwalczania zanieczyszczeń środowiska przez kadm [5] wzywa Komisję do bezzwłocznego wykorzystania szczególnych środków dla takiego programu.
Zdrowie ludzi również musi być chronione i dlatego powinna zostać wprowadzona w życie ogólna strategia, która w szczególności ograniczy stosowanie kadmu i pobudzi badania nad substytutami.
Rezolucja podkreśla, iż stosowanie kadmu powinno zostać ograniczone do przypadków gdzie odpowiednie i bezpieczniejsze alternatywy nie istnieją.
(5) Dostępne dowody wskazują, iż środki na zbieranie, obróbkę, recykling oraz usuwanie odpadów sprzętu elektrycznego i elektronicznego (OSEE), jak określono w dyrektywie 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego [6], są niezbędne w celu zmniejszenia problemów zarządzania odpadami związanymi z metalami ciężkimi i środkami zmniejszającymi palność.
Jednakże pomimo tych środków znaczne części OSEE będą w dalszym ciągu znajdowane w bieżących drogach usuwania odpadów.
Nawet gdyby OSEE były zbierane osobno i poddawane procesom recyklingu, ich zawartość rtęci, kadmu, ołowiu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu i polibromowego eteru fenylowego prawdopodobnie stanowiłaby ryzyko dla zdrowia lub środowiska.
(6) Biorąc pod uwagę techniczną i gospodarczą wykonalność, najbardziej efektywnym sposobem zapewnienia znacznego obniżenia ryzyka dla zdrowia i środowiska związanego z tymi substancjami, który może spełnić wybrany poziom bezpieczeństwa we Wspólnocie, jest zastąpienie takich substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym bezpiecznymi lub bezpieczniejszymi materiałami.
Ograniczenie stosowania takich niebezpiecznych substancji prawdopodobnie zwiększy możliwości i ekonomiczną rentowność recyklingu OSEE oraz obniży negatywny wpływ na zdrowie pracowników zakładów utylizacji.
(7) Substancje objęte niniejszą dyrektywą są naukowo dobrze zbadane i ocenione oraz są przedmiotem różnych pomiarów zarówno we Wspólnocie, jak i na poziomie krajowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie uwzględniają istniejące międzynarodowe wytyczne i zalecenia oraz oparte są na założeniach dostępnych informacji naukowych i technicznych.
Niniejsze środki są niezbędne w celu osiągnięcia wybranego poziomu bezpieczeństwa zarówno środowiska jak i zdrowia ludzi i zwierząt, uwzględniając ryzyko, które prawdopodobnie powstałoby we Wspólnocie w wyniku braku takich środków.
Niniejsze środki powinny być poddawane ocenie i, jeśli to konieczne, dostosowane, biorąc pod uwagę dostępne informacje naukowe i techniczne.
(9) Niniejsza dyrektywa powinna stosować się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego bezpieczeństwa oraz wymagań zdrowotnych i szczególnego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego zarządzania odpadami, w szczególności dyrektywa Rady 91/157/EWG z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne [7].
(10) Techniczny rozwój sprzętu elektrycznego i elektronicznego bez zawartości metali ciężkich, PBDE i PBB powinien zostać wzięty pod uwagę.
Niezwłocznie po udostępnieniu naukowych dowodów oraz uwzględniając zasadę ostrożności, zakaz innych niebezpiecznych substancji oraz ich zastąpienie przez bardziej przyjazne dla środowiska alternatywy, które zapewniają przynajmniej ten sam poziom bezpieczeństwa konsumentów, powinny zostać rozpatrzone.
(11) Zwolnienie z wymogu zastąpienia powinno zostać dozwolone w przypadku braku możliwości zastąpienia z naukowego oraz technicznego punktu widzenia lub, jeśli negatywny wpływ na środowisko lub zdrowie spowodowany przez zastąpienie prawdopodobnie przeważy korzyści z zastąpienia w odniesieniu do zdrowia ludzkiego i środowiska.
Zastąpienie niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym powinno również zostać przeprowadzone w sposób zgodny ze zdrowiem i bezpieczeństwem użytkowników sprzętu elektrycznego i elektronicznego (SEE).
(12) Ponieważ ponowne wykorzystanie produktu, odnowienie oraz wydłużenie jego okresu przydatności do użycia są korzystne, części zapasowe powinny być dostępne.
(13) Przystosowanie zwolnień z wymogów dotyczących wycofania i zakazu stosowania niebezpiecznych substancji do naukowego i technicznego postępu powinno zostać przeprowadzone przez Komisję zgodnie z procedurą komitetu.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ograniczenia stosowania substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz przyczynienie się do ochrony zdrowia ludzi i przyjaznego dla środowiska odzysku i usuwania odpadów sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
Artykuł 2
Zakres
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, niniejszą dyrektywę stosuje się do sprzętu elektrycznego i elektronicznego zaliczającego się do kategorii 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 10 wymienionych w załączniku IA do dyrektywy 2002/96/WE (OSEE) oraz do żarówek elektrycznych i opraw oświetleniowych w gospodarstwach domowych.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego bezpieczeństwa oraz wymagań zdrowotnych i szczególnego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego zarządzania odpadami.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do części zapasowych do naprawy lub ponownego wykorzystania sprzętu elektrycznego i elektronicznego wprowadzonego do obrotu przed dniem 1 lipca 2006 r.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "sprzęt elektryczny i elektroniczny" lub "SEE" oznacza sprzęt, którego prawidłowe działanie uzależnione jest od prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, oraz sprzęt do wytwarzania, przesyłania i pomiaru takiego prądu i pól zaliczających się do kategorii określonych w załączniku IA do dyrektywy 2002/96/WE (OSEE) oraz przeznaczonych do wykorzystywania napięcia nieprzekraczającego 1000 wolt dla prądu zmiennego i 1500 wolt dla prądu stałego;
b) "producent" oznacza dowolną osobę, która bez względu na stosowaną technikę sprzedaży, włączając technikę komunikacji na odległość zgodnie z dyrektywą 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [9]:
i) produkuje oraz sprzedaje sprzęt elektryczny i elektroniczny pod swoim własnym znakiem firmowym;
ii) odsprzedaje pod swoim własnym znakiem firmowym sprzęt produkowany przez innych dostawców, odsprzedawca nie będzie uważany za "producenta", jeśli znak firmowy producenta umieszczony jest na sprzęcie, jak przewidziano w ppkt i); lub
iii) przywozi lub wywozi sprzęt elektryczny lub elektroniczny na zasadach działalności zawodowej do Państw Członkowskich.
Ktokolwiek świadczy wyłącznie usługi finansowe na mocy lub zgodnie z jakąkolwiek umową finansową, nie będzie uznany za "producenta", chyba że działa również jako producent w rozumieniu ppkt i)–iii).
Artykuł 4
Zapobieganie
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, iż od dnia 1 lipca 2006 r. nowy sprzęt elektryczny i elektroniczny wprowadzony do obrotu nie zawiera ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu lub polibromowego eteru fenylowego.
Krajowe środki ograniczające lub zakazujące stosowania tych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, które zostały przyjęte zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym przed przyjęciem niniejszej dyrektywy, mogą być utrzymane do dnia 1 lipca 2006 r.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do zastosowań wymienionych w Załączniku.
3.
Na podstawie wniosku Komisji, Parlament Europejski i Rada zadecydują niezwłocznie po udostępnieniu naukowych dowodów oraz zgodnie z zasadami dotyczącymi polityki w dziedzinie chemikaliów, jak ustanowiono w szóstym wspólnotowym programie działań ochrony środowiska w sprawie zakazu innych niebezpiecznych substancji i zastąpieniu ich przez alternatywy bardziej przyjazne środowisku, które zapewnią przynajmniej ten sam poziom bezpieczeństwa konsumentów.
Artykuł 5
Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego
1.
Wszelkie zmiany niezbędne w celu przystosowania Załącznika do postępu naukowo-technicznego dotyczące powyższych celów przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2:
a) ustanowienie, w razie potrzeby, maksymalnej wartości koncentracji, do wysokości której obecność substancji określonej w art. 4 ust. 1 w specyficznych materiałach i komponentach sprzętu elektrycznego i elektronicznego będzie dopuszczana;
b) zwolnienie materiałów i komponentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego z przepisów art. 4 ust. 1, jeśli ich zniesienie lub zastąpienie poprzez zmiany projektowe lub materiały i komponenty, które nie wymagają żadnych materiałów lub substancji określonych powyżej, jest technicznie lub naukowo niewykonalne, lub jeśli negatywny wpływ na środowisko, zdrowie i/lub bezpieczeństwo konsumenta spowodowany przez zastąpienie prawdopodobnie przeważy korzyści z ich zastąpienia w odniesieniu do środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumenta;
c) dokonanie przeglądu każdego zwolnienia określonego w Załączniku przynajmniej co cztery lata lub cztery lata po umieszczeniu pozycji w wykazie w celu rozważenia usunięcia materiałów lub komponentów sprzętu elektrycznego lub elektronicznego z Załącznika, jeśli ich zniesienie lub zastąpienie poprzez zmiany projektowe lub materiały i komponenty, które nie wymagają żadnych materiałów lub substancji określonych w art. 4 ust. 1, jest technicznie lub naukowo możliwe, pod warunkiem że negatywny wpływ na środowisko, zdrowie i/lub bezpieczeństwo konsumenta spowodowany przez zastąpienie nie przeważy korzyści z ich zastąpienia w odniesieniu do środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumenta.
2.
Przed dokonaniem zmian w Załączniku zgodnie z ust. 1, Komisja między innymi zasięgnie opinii producentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji środowiskowych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich.
Uwagi zostaną przekazane Komitetowi określonemu w art. 7 ust. 1.
Komisja dostarczy sprawozdanie z otrzymanych informacji.
Artykuł 6
Przegląd
Przed dniem 13 lutego 2005 r. Komisja dokona przeglądu środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie celem uwzględnienia, w razie potrzeby, nowych naukowych dowodów.
W szczególności Komisja zgłosi do tego dnia propozycje włączenia w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy sprzętu, który zalicza się do kategorii 8 i 9 określonych w załączniku IA do dyrektywy 2002/96/WE (OSEE).
Komisja zbada również potrzebę dostosowania wykazu substancji określonych w art. 4 ust. 1, w oparciu o fakty naukowe oraz uwzględniając zasadę ostrożności, i zgłosi propozycje do Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące takich dostosowań, stosownie do potrzeb.
Podczas dokonywania przeglądu szczególna uwaga zostanie zwrócona na wpływ innych niebezpiecznych substancji i materiałów stosowanych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym na środowisko i zdrowie ludzi.
Komisja zbada wykonalność zastąpienia takich substancji i materiałów i zgłosi propozycje do Parlamentu Europejskiego i Rady w celu rozszerzenia zakresu przepisów art. 4, stosownie do potrzeb.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony zgodnie z przepisami art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [10].
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Kary
Państwa Członkowskie określają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 9
Transpozycja
1.
Do dnia 13 sierpnia 2004 r., Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 stycznia 2003 r.
w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r. [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cele wspólnotowej polityki ochrony środowiska naturalnego to, w szczególności, zachowanie, ochrona i poprawienie jakości środowiska naturalnego, ochrona zdrowia ludzkiego oraz rozważne i racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych.
Polityka ta opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, usuwania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i zasadzie zanieczyszczający płaci.
(2) Wspólnotowy Program Polityki i Działań w Odniesieniu do Środowiska Naturalnego i Stałego Rozwoju (piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego) [5] głosi, iż osiągnięcie stałego rozwoju wymaga znaczących zmian w bieżących wzorcach rozwoju, produkcji, zużycia oraz zachowania i zaleceń, między innymi, ograniczenia konsumpcyjnego marnotrawienia zasobów naturalnych oraz zapobiegania zanieczyszczeniom.
Wymienia zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne (WEEE) jako jeden z obszarów docelowych, wymagających uregulowania w świetle stosowania zasad zapobiegania, odzysku oraz bezpiecznego usuwania odpadów.
(3) Komunikat Komisji z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie przeglądu wspólnotowej strategii zarządzania odpadami podkreśla, iż tam, gdzie ograniczenie powstawania odpadów nie jest możliwe, należy ponownie użyć i odzyskać materiały lub energię odpadów.
(4) W rezolucji Rady z dnia 24 lutego 1997 r. w sprawie wspólnotowej strategii zarządzania odpadami [6] Rada podkreśliła konieczność wspierania odzysku odpadów w celu ograniczenia ilości odpadów do usunięcia oraz zachowania zasobów naturalnych, w szczególności przez ponowne użycie, recykling, kompostowanie i odzyskiwanie energii z odpadów, oraz uznała, iż w każdym przypadku wybór możliwości musi uwzględniać wpływ na środowisko naturalne i skutki gospodarcze, jednakże jeśli osiągnięto postęp naukowo-techniczny i rozwinięto analizy cyklu życia, ponowne użycie i odzysk materiału należy uznać za najwłaściwszy, jeżeli i o ile są to możliwości najlepsze z punktu widzenia środowiska naturalnego.
Rada zwróciła się do Komisji również z wnioskiem o jak najszybsze podjęcie czynności właściwych w świetle głównych założeń projektów realizowanych w ramach programu w sprawie najistotniejszych kanałów powstawania odpadów, w tym WEEE.
(5) W rezolucji z dnia 14 listopada 1996 r. [7] Parlament Europejski zwrócił się do Komisji z prośbą o przedstawienie wniosków dyrektyw w sprawie kilku najistotniejszych kanałów powstawania odpadów, w tym odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz oparcie tych wniosków na zasadzie odpowiedzialności producenta.
W tej samej rezolucji Parlament Europejski uprasza Radę i Komisję o przesłanie propozycji ograniczenia liczby odpadów.
(6) Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8] przewiduje, iż na mocy odrębnych dyrektyw można ustanowić szczególne zasady dotyczące poszczególnych przypadków lub uzupełniające zasady podane w dyrektywie 75/442/EWG w sprawie zarządzania poszczególnymi kategoriami odpadów.
(7) Gwałtownie rośnie ilość odpadów WEEE powstałych we Wspólnocie.
Zawartość niebezpiecznych części składowych w zużytych urządzeniach elektrycznych i elektronicznych (EEE) jest głównym problemem tam, gdzie faza zarządzania odpadami oraz faza recyklingu WEEE jest realizowana w niewystarczającym zakresie.
(8) Działając pojedynczo, Państwa Członkowskie nie są w stanie skutecznie osiągnąć celu usprawnienia zarządzania WEEE.
W szczególności poszczególne wnioski krajowe w sprawie zasady odpowiedzialności producenta mogą prowadzić do znacznych rozbieżności w obciążeniu finansowym po stronie podmiotów gospodarczych.
Fakt istnienia zróżnicowanej polityki krajowej w sprawie zarządzania WEEE ujemnie wpływa na skuteczność realizowania polityki recyklingu.
Z tego powodu należy ustanowić kryteria zasadnicze na poziomie wspólnotowym.
(9) Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do produktów oraz wytwórców, bez względu na technikę sprzedaży, w tym także sprzedaż na odległość i elektroniczna.
W związku z tym, o ile jest to wykonalne, obowiązki producentów oraz dystrybutorów, korzystających z kanałów sprzedaży na odległość oraz elektronicznej przyjmują tożsamą formę oraz należy je wprowadzać w życie w sposób jednolity w celu uniknięcia sytuacji, w której koszty przepisów niniejszej dyrektywy dotyczącej WEEE, w których ramach urządzenie sprzedano drogą sprzedaży na odległość lub elektronicznej, ponosiły inne kanały dystrybucji.
(10) Niniejsza dyrektywa obejmuje wszelkiego rodzaju urządzenia elektryczne i elektroniczne używane przez konsumentów oraz urządzenia elektryczne i elektroniczne przeznaczone do użytku profesjonalnego.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego w sprawie bezpieczeństwa oraz wymogów zdrowotnych chroniących wszystkie podmioty mające styczność z WEEE, a także dla specyficznego prawodawstwa Wspólnoty w sprawie zarządzania odpadami, w szczególności dyrektywy Rady 91/157/EWG z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne [9].
(11) Dyrektywa 91/157/EWG wymaga możliwie najszybszej rewizji, w szczególności w świetle niniejszej dyrektywy.
(12) Na mocy niniejszej dyrektywy ustanowienie odpowiedzialności producenta jest jednym ze środków zachęcających do projektowania oraz produkcji urządzeń elektrycznych i elektronicznych w sposób w pełni uwzględniający oraz umożliwiający ich naprawę, prawdopodobną aktualizację, ponowne użycie, demontaż oraz recykling.
(13) Aby zagwarantować bezpieczeństwo oraz zdrowie personelowi dystrybutora zaangażowanego w zwrot wyrobu i obróbkę WEEE, stosownie do ustawodawstwa krajowego i prawodawstwa wspólnotowego w sprawie wymogów bezpieczeństwa i zdrowia, Państwa Członkowskie muszą ustalić warunki, na których dystrybutorzy mogą odmówić zwrotu produktu.
(14) Państwa Członkowskie powinny zachęcać do projektowania i produkcji urządzeń elektrycznych i elektronicznych w sposób uwzględniający i ułatwiający ich demontaż oraz odzysk, w szczególności ponowne użycie i recykling WEEE, ich części składowych i materiałów.
Producenci nie powinni uniemożliwiać ponownego użycia WEEE, stosując specyficzne rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne, o ile takie rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne nie niosą korzyści nadrzędnych, na przykład w odniesieniu do ochrony środowiska naturalnego i/lub wymogów bezpieczeństwa.
(15) Zbiórka selektywna stanowi warunek konieczny do zagwarantowania specyficznego przetwarzania oraz recyklingu WEEE i jest niezbędna do osiągnięcia wybranego we Wspólnocie poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
Konsumenci muszą się aktywnie przyczyniać do pomyślnej realizacji takiej zbiórki oraz należy ich zachęcać do zwrotu WEEE.
W tym celu należy ustanowić dogodną infrastrukturę zwrotu WEEE, w tym składowiska publiczne, gdzie prywatne gospodarstwa domowe mogą co najmniej nieodpłatnie zwracać ich odpady.
(16) Aby utrzymać wybrany poziom bezpieczeństwa oraz zharmonizowane, wspólnotowe cele w zakresie środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie muszą przyjąć właściwe środki mające na celu zminimalizowanie usuwania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz osiągnięcie wysokiego poziomu selektywnej zbiórki WEEE.
Aby zagwarantować, iż Państwa Członkowskie walczą o ustanowienie efektywnych planów zbierania odpadów, niezbędne jest osiągnięcie wysokiego poziomu zbiórki WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych.
(17) Aby zapobiec przenikaniu zanieczyszczeń do materiału pochodzącego z recyklingu lub kanałów powstawania odpadów, niezbędne jest specjalne przetwarzanie WEEE.
Przetwarzanie takie jest najbardziej skutecznym środkiem zapewnienia zgodności z wybranym, wspólnotowym poziomem ochrony środowiska naturalnego.
Każdy zakład lub przedsiębiorstwo przeprowadzające recykling oraz czynności związane z przetwarzaniem muszą spełniać minimalne normy zapobiegania ujemnemu wpływowi przetwarzania WEEE na środowisko naturalne.
Możliwie najlepsze, dostępne techniki przetwarzania, odzysku oraz recyklingu stosuje się, pod warunkiem że gwarantują one zdrowie ludzi oraz wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego.
Definicje możliwie najlepszych technik przetwarzania, odzysku i recyklingu można rozszerzać stosownie z procedurami dyrektywy 96/61/WE.
(18) Tam, gdzie sytuacja tego wymaga, ponowne użycie WEEE oraz ich części składowych, podzespołów i elementów zaopatrzenia należy traktować na podstawie zasady pierwszeństwa.
Tam, gdzie ponowne użycie nie jest właściwe, wszystkie zebrane selektywnie WEEE należy przekazać do odzysku, który umożliwia osiągnięcie wysokiego poziomu recyklingu i odzysku.
Ponadto producentów należy zachęcać do stosowania materiału pochodzącego z recyklingu w nowym sprzęcie.
(19) Na poziomie wspólnotowym należy ustanowić podstawowe zasady dotyczące finansowania zarządzania WEEE, a plany finansowania muszą przyczyniać się do osiągania wysokich wskaźników zbiórki odpadów, a także do realizowania zasady odpowiedzialności producenta.
(20) Użytkownicy urządzeń elektrycznych i elektronicznych, pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych muszą mieć możliwość zwrotu WEEE co najmniej nieodpłatnie.
W związku z tym wytwórcy muszą finansować odbiór ze składowisk oraz przetwarzanie, odzysk i usuwanie WEEE.
Aby w możliwie najskuteczniejszym stopniu skutecznie zastosować ideę odpowiedzialności producenta, każdy producent odpowiada za finansowanie zarządzania odpadami powstałymi z jego wyrobów.
Producent musi mieć możliwość podjęcia decyzji w sprawie wypełnienia tego obowiązku indywidualnie lub przystępując do zbiorowego programu.
Wprowadzając produkt do obrotu, każdy producent musi przedłożyć gwarancję finansową zapobiegającą ponoszeniu kosztów zarządzania WEEE, pochodzącymi z produktów porzuconych, przez społeczeństwo lub innych producentów.
W ramach zbiorowego programu finansowania, do którego wszyscy wytwórcy obecni na rynku w chwili wystąpienia kosztów wnoszą proporcjonalny wkład, wszyscy obecni wytwórcy ponoszą wspólną odpowiedzialność za finansowanie zarządzania starego złomu.
Zbiorowe programy finansowania nie skutkują wykluczeniem producentów drobnych i niskodochodowych, importerów oraz nowych podmiotów wchodzących na rynek.
W okresie przejściowym producentom należy umożliwić dobrowolne przedstawianie nabywcom, z chwilą sprzedaży nowych produktów, kosztów zbiórki, przetwarzania i usuwania starego złomu w sposób przyjazny dla środowiska naturalnego.
Producenci korzystający z tego przepisu powinni zagwarantować, że podane koszty nie przekraczają rzeczywistych, poniesionych kosztów.
(21) Do celów pomyślnego prowadzenia zbiórki WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu nieusuwania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także systemów zbiórki i ich znaczenia dla zarządzania WEEE.
Informacje te wiążą się z właściwym cechowaniem urządzeń elektrycznych i elektronicznych, które mogłyby skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbiórki odpadów komunalnych.
(22) Informacje przekazywane przez producentów w sprawie identyfikacji materiałów i części składowych mają istotne znaczenie dla ułatwienia zarządzania, w szczególności przetwarzania i odzysku/recyklingu WEEE.
(23) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że infrastruktura kontroli i nadzoru umożliwia sprawdzenie właściwego wykonywania niniejszej dyrektywy, uwzględniając, między innymi, zalecenie 2001/331/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. wprowadzające minimalne kryteria kontroli środowiskowej w Państwach Członkowskich [10].
(24) Informacje w sprawie wagi lub, jeśli nie jest to możliwe, liczba urządzeń elektrycznych i elektronicznych wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, a także wskaźniki zbiórki, ponownego użycia (w tym, o ile to możliwe, ponownego użycia całych urządzeń), odzysku/recyklingu oraz wywozu WEEE zebranych stosownie z niniejszą dyrektywą są niezbędne w celu monitorowania osiągania celów niniejszej dyrektywy.
(25) Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o wykonaniu niektórych przepisów niniejszej dyrektywy na mocy umów zawieranych między właściwymi władzami a zainteresowanymi sektorami gospodarki pod warunkiem spełnienia poszczególnych wymogów.
(26) Przystosowanie do postępu naukowego i technicznego niektórych przepisów dyrektywy, wykazu produktów ujętych w kategoriach podanych w załączniku IA, selektywnego przetwarzania materiałów i części składowych WEEE, wymogów technicznych dotyczących składowania i przetwarzania WEEE, a także symbolu oznaczania EEE, zgodnie z procedurą komitetu.
(27) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
W pierwszym rzędzie celem niniejszej dyrektywy jest ograniczenie ilości zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych (WEEE), a ponadto, ponowne użycie, recykling oraz inne formy odzysku takiego złomu tak, aby ograniczyć ilość usuwanych odpadów.
Jest nim również dążenie do poprawy funkcjonowania w środowisku naturalnym wszystkich podmiotów zaangażowanych w cykl życia urządzeń elektrycznych i elektronicznych, tzn. producentów, dystrybutorów i konsumentów, w szczególności podmiotów bezpośrednio zaangażowanych w przetwarzanie zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do urządzeń elektrycznych i elektronicznych ujętych w kategoriach wymienionych w załączniku IA, pod warunkiem że dane urządzenie nie jest częścią innego rodzaju urządzenia, które nie wchodzi w zakres stosowania niniejszej dyrektywy.
Załącznik IB zawiera wykaz produktów ujętych w kategoriach wymienionych w załączniku IA.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego w sprawie wymogów bezpieczeństwa oraz zdrowia, a także szczególnego prawodawstwa wspólnotowego w sprawie zarządzania odpadami.
3.
Z niniejszej dyrektywy wyłącza się urządzenia związane z ochroną podstawowych interesów bezpieczeństwa Państw Członkowskich, broń, amunicję oraz materiały wojskowe.
Jednakże nie dotyczy to produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "urządzenia elektryczne i elektroniczne" lub "EEE" oznacza urządzenia, których właściwe działanie jest uzależnione od zasilania prądem elektrycznym lub polem elektromagnetycznym, oraz urządzenia do wytwarzania, przesyłu oraz pomiaru prądu i pól, ujęte w kategoriach wymienionych w załączniku IA oraz przeznaczone do użycia przy napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1000 woltów dla prądu zmiennego i 1500 woltów dla prądu stałego;
b) "zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne" lub "WEEE" oznaczają urządzenia elektryczne lub elektroniczne, które są odpadami w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG, w tym wszystkie części składowe, podzespoły i produkty zaopatrzenia stanowiące część produktu w momencie jego usuwania;
c) "zapobieganie" oznacza środki mające na celu ograniczenie ilości oraz szkodliwości WEEE oraz materiałów i substancji w nich się znajdujących dla środowiska naturalnego;
d) "ponowne użycie" oznacza każdą czynność, w której wyniku WEEE lub ich części składowych używa się w tym samym celu, dla jakiego były przewidziane, w tym dalsze użycie urządzeń lub ich części składowych, które zwrócono do punktów zbiórki, dystrybutorów, zakładów recyklingu lub wytwórców;
e) "recykling" oznacza ponowne przetworzenie odpadów w procesie produkcji do pierwotnego celu lub do innych celów, ale z wyłączeniem odzysku energii, co oznacza użycie odpadów palnych jako źródła wytwarzania energii w procesie bezpośredniego spalania lub bez innych odpadów, ale z odzyskiem ciepła;
f) "odzysk" oznacza wszelkie czynności i działania określone w załączniku IIB do dyrektywy 75/442/EWG;
g) "usuwanie" oznacza wszelkie czynności i działania określone w załączniku IIA do dyrektywy 75/442/EWG;
h) "przetwarzanie" oznacza wszelkie działania, po przekazaniu WEEE do zakładu w celu oczyszczenia ich z zanieczyszczeń, demontażu, pocięcia, odzysku lub przygotowania do usunięcia oraz wszelkie inne czynności wykonane do celów odzysku i/lub usunięcia WEEE;
i) "producent" oznacza każdą osobę, bez względu na wykorzystaną technikę sprzedaży, w tym środki komunikacji na odległość, stosownie do dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [12], która:
i) wytwarza i sprzedaje urządzenia elektryczne i elektroniczne pod własną marką;
ii) pod własną marką odsprzedaje wytworzone urządzenia za pośrednictwem innych dostawców, jak przewidziano w pkt i); odsprzedającego nie uznaje się za "wytwórcę", jeśli na urządzeniu widnieje znak firmowy producenta; lub
iii) na terenie Państwa Członkowskiego prowadzi działalność związaną z wywozem i przywozem urządzeń elektrycznych i elektronicznych.
Za "producenta" nie uznaje się nikogo, kto realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach oraz zgodnie z umową finansowania, chyba że jednocześnie działa jako producent w rozumieniu pkt i)-iii);
j) "dystrybutor" oznacza każdą osobę, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dostarcza urządzenia elektryczne lub elektroniczne stronie, która zamierza ich używać;
k) "WEEE pochodzące z prywatnych gospodarstw domowych" oznaczają WEEE pochodzące z prywatnych gospodarstw domowych oraz ze źródeł komercyjnych, przemysłowych, instytucjonalnych i innych, które, z uwagi na ich charakter i ilość, są podobne do WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych;
l) "substancje lub preparaty niebezpieczne" oznaczają wszelkie substancje lub preparaty, które zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG [13] lub dyrektywą 1999/45/WE [14] Parlamentu Europejskiego należy uznać za niebezpieczne;
m) "umowa finansowania" oznacza każdą pożyczkę, dzierżawę, najem lub umowę sprzedaży odroczonej lub ustalenia odnoszące się do każdego urządzenia, bez względu na to, czy warunki tej umowy lub ustaleń, albo każdej umowy dodatkowej, przewidują przeniesienie lub możliwość przeniesienia prawa własności do tych urządzeń.
Artykuł 4
Projekt produktu
Państwa Członkowskie zachęcają do projektowania i produkcji urządzeń elektrycznych i elektronicznych w sposób uwzględniający i umożliwiający ich demontaż oraz odzysk, w szczególności ponowne użycie i recykling WEEE, ich części składowych i materiałów.
W tym kontekście Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki zmierzające do tego, by producenci nie uniemożliwiali ponownego użycia WEEE, stosując specyficzne rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne, o ile takie rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne nie niosą korzyści nadrzędnych, na przykład, w odniesieniu do ochrony środowiska naturalnego i/lub wymogów bezpieczeństwa.
Artykuł 5
Zbiórka selektywna
1.
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki do celu ograniczenia ilości usuwanych WEEE, jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz osiągnięcia wysokiego poziomu zbiórki selektywnej WEEE.
2.
W odniesieniu do odpadów pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 13 sierpnia 2005 r.:
a) zostaną ustanowione systemy umożliwiające posiadaczom końcowym oraz dystrybutorom zwrócenie takich odpadów co najmniej nieodpłatnie.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność wymaganych punktów zbiórki odpadów, w szczególności uwzględniając gęstość zaludnienia;
b) dostarczając nowy produkt, dystrybutorzy odpowiadają za zapewnienie, że odpady te można zwrócić do dystrybutora, co najmniej nieodpłatnie, opierając się na zasadzie bezpośredniej wzajemnej relacji, o ile urządzenia są właściwego rodzaju i pełnią te same funkcje, co urządzenia dostarczone.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wykonywania tego obowiązku, pod warunkiem że zapewniają posiadaczowi końcowemu, że zwrot WEEE nie będzie przez to bardziej skomplikowany, i zapewnią, że ten system dla posiadacza końcowego pozostanie wolny od opłat.
Państwa Członkowskie stosujące ten przepis powiadomią o tym Komisję;
c) bez uszczerbku dla przepisów lit. a) i b) producenci mogą ustanowić i działać indywidualnie i/lub w zbiorowych systemach zwrotu towaru dla WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych pod warunkiem ich zgodności z celami niniejszej dyrektywy;
d) uwzględniając krajowe i wspólnotowe normy bezpieczeństwa i zdrowia, na mocy lit. a) i b) można odmówić zwrotu WEEE zagrażających zdrowiu i bezpieczeństwu personelu z uwagi na ich zanieczyszczenie.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy szczególne dotyczące takich WEEE.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy szczególne dotyczące WEEE w lit. a) i b), jeśli urządzenia nie zawierają podstawowych części składowych lub jeśli urządzenia zawierają odpady inne niż WEEE.
3.
W przypadku WEEE innych niż WEEE pochodzące z prywatnych gospodarstw domowych oraz bez uszczerbku dla art. 9 Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu zapewnią zbiórkę takich odpadów.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie WEEE zebrane na mocy powyższego ust. 1, 2 i 3 przewozi się do zakładów przetwarzania zatwierdzonych na mocy art. 6, o ile urządzeń nie używa się ponownie w całości.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przewidziane ponowne użycie nie prowadzi do obchodzenia przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 6 i 7.
Zbiórkę i przewóz selektywnie zebranych WEEE prowadzi się w sposób optymalizujący ponowne wykorzystanie i recykling tych części składowych lub urządzeń, które można ponownie użyć lub odzyskać w całości.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 1 Państwa Członkowskie zapewniają, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. osiągnięty zostanie średni wskaźnik zbiórki selektywnej WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych rzędu przynajmniej czterech kilogramów na mieszkańca rocznie.
Stanowiąc w sprawie wniosku Komisji oraz uwzględniając doświadczenie techniczne i gospodarcze Państw Członkowskich, Parlament Europejski i Rada ustanowią nowy cel obligatoryjny do dnia 31 grudnia 2008 r.
Może on przyjąć formę procentowego udziału ilości urządzeń elektrycznych i elektronicznych sprzedanych prywatnym gospodarstwom domowym w latach ubiegłych.
Artykuł 6
Przetwarzanie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że stosownie do prawodawstwa wspólnotowego producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu ustanowią systemy przetwarzania WEEE przy użyciu możliwie najlepszych dostępnych technik przetwarzania, odzysku i recyklingu.
Producenci mogą ustanowić te systemy indywidualnie i/lub zbiorowo.
Aby zagwarantować zgodność z art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, przetwarzanie obejmuje przynajmniej usunięcie wszelkich cieczy oraz przetwarzanie selektywne zgodne z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Na mocy procedury podanej w art. 14 ust. 2 do załącznika II można wprowadzić inne technologie przetwarzania gwarantujące przynajmniej identyczny poziom ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego.
Do celów ochrony środowiska naturalnego Państwa Członkowskie mogą ustanowić minimalne normy jakości dla przetwarzania zebranych WEEE.
Państwa Członkowskie opowiadające się za takimi normami jakości powiadamiają Komisję, która publikuje te normy.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują, że zgodnie z art. 9 i 10 dyrektywy 75/442/EWG właściwe władze wydadzą stosowne zezwolenie każdemu zakładowi lub przedsiębiorstwu zajmującemu się przetwarzaniem.
Odstępstwo od wymogu posiadania zezwolenia określonego w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442/EWG można stosować do czynności odzysku dotyczących WEEE, jeśli przed rejestracją właściwe władze przeprowadzają kontrolę mającą na celu zagwarantowanie zgodności z art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
Kontrola taka powinna objąć sprawdzenie:
a) rodzaju i ilości odpadów, które mają być poddane przetworzeniu;
b) ogólnych wymogów technicznych, które mają być spełnione;
c) środków ostrożności, które należy przedsięwziąć.
Kontrolę należy przeprowadzać co najmniej raz w roku, a Państwa Członkowskie powinny przekazać Komisji jej wyniki.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują, że każdy zakład lub przedsiębiorstwo zajmujące się przetwarzaniem składuje i przetwarza WEEE zgodnie z wymogami technicznymi wymienionymi w załączniku III.
4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że zezwolenie lub rejestracja określona w ust. 2 obejmuje wszystkie warunki niezbędne do zapewnienia zgodności z wymogami ust. 1 i 3 do celów osiągnięcia celów odzysku określonych w art. 7.
5.
Czynności przetwarzania można również prowadzić poza terytorium właściwego Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty, pod warunkiem że wysyłka WEEE odbywa się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie Wspólnoty Europejskiej, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [15].
WEEE wywożone poza obszar Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1420/1999 [16] z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1547/1999 [17] z dnia 12 lipca 1999 r. określającym procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania ostateczna decyzja OECD C(92)39, podlegają wyłącznie obowiązkowi wypełnienia zobowiązań i celów art. 7 ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy, jeśli eksporter może udowodnić, iż czynności odzysku, ponownego użycia i/lub recyklingu przeprowadzono na warunkach równorzędnych z wymogami niniejszej dyrektywy.
6.
Państwa Członkowskie zachęcają zakłady lub przedsiębiorstwa przeprowadzające czynności przetwarzania do wprowadzenia systemów zarządzania środowiskiem naturalnym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczającym dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskowego i audytu we Wspólnocie (EMAS) [18].
Artykuł 7
Odzysk
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu ustanowią systemy indywidualnie lub zbiorowo w celu zapewniania odzysku WEEE zebranych selektywnie zgodnie z art. 5.
Państwa Członkowskie nadają pierwszeństwo ponownemu użyciu całych urządzeń.
Do daty określonej w ust. 4 urządzeń takich nie uwzględnia się do ustalenia celów wymienionych w ust. 2.
2.
W odniesieniu do WEEE przesłanych do przetwarzania zgodnie z art. 6 Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 31 grudnia 2006 r. producenci spełnią następujące cele:
a) dla WEEE ujętych w kategorii 1 i 10 załącznika IA:
- wskaźnik odzysku zwiększa się minimalnie do 80 % średniej wagi urządzenia, oraz
- ponowne użycie i recykling części składowych, materiału i substancji zwiększa się minimalnie do 75 % średniej wagi urządzenia;
b) dla WEEE ujętych w kategorii 3 i 4 załącznika IA:
- wskaźnik odzysku zwiększa się minimalnie do 75 % średniej wagi urządzenia, oraz
- ponowne użycie i recykling części składowych, materiału i substancji zwiększa się minimalnie do 65 % średniej wagi urządzenia;
c) dla WEEE ujętych w kategorii 2, 5, 6, 7 i 9 załącznika IA:
- wskaźnik odzysku zwiększa się minimalnie do 70 % średniej wagi urządzenia, oraz
- ponowne użycie i recykling części składowych, materiału i substancji zwiększa się minimalnie do 50 % średniej wagi urządzenia;
d) dla gazowych lamp wyładowczych wskaźnik ponownego użycia i recyklingu części składowych, materiału i substancji powinien osiągnąć minimalnie 80 % wagi lamp.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do celów obliczania tych celów producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu rejestrują dane dotyczące masy WEEE, ich części składowych, materiałów lub substancji w momencie ich wprowadzenia (wejścia) i wyprowadzenia (wyjścia) z zakładu przetwarzania i/lub wprowadzenie (wejścia) i wyprowadzenia (wyjścia) z zakładu odzyskiwania lub recyklingu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2 Komisja ustanawia szczegółowe zasady nadzorowania zgodności, w tym specyfikacje materiałów, Państw Członkowskich z celami wymienionymi w ust. 2.
Komisja przedstawi te działania do dnia 13 sierpnia 2004 r.
4.
Stanowiąc na wniosek Komisji, Parlament Europejski i Rada ustanowią nowe cele dla odzysku i ponownego użycia/recyklingu, włączając, jeśli właściwe, ponowne użycie całych urządzeń oraz produktów ujętych w kategorii 8 załącznika IA, do dnia 31 grudnia 2008 r.
Powyższe należy wykonać z uwzględnieniem korzyści dla środowiska naturalnego wynikających z użytkowania urządzeń elektrycznych i elektronicznych, takich jak lepsza wydajność zasobów wynikająca z nowych osiągnięć w dziedzinie materiałów i technologii.
Uwzględnić należy również postęp techniczny w dziedzinie ponownego użycia, odzysku i recyklingu, produktów i materiałów, a także doświadczenie zdobyte przez Państwa Członkowskie i przemysł.
5.
Państwa Członkowskie zachęcają do opracowywania nowych technologii odzysku, recyklingu i przetwarzania.
Artykuł 8
Finansowanie w odniesieniu do WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 13 sierpnia 2005 r. producenci dostarczą przynajmniej plany finansowania zbiórki, przetwarzania, odzysku oraz przyjaznego dla środowiska usuwania WEEE pochodzących z prywatnych gospodarstw domowych, składowanych w punktach zbiórki ustanowionych na mocy art. 5 ust. 2.
2.
W przypadku produktów wprowadzonych do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r. każdy producent odpowiada za czynności finansowania podane w ust. 1, dotyczące odpadów pochodzących z jego produktów.
Producent może podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku indywidualnie lub przyłączając się do programu zbiorowego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wprowadzając produkt do obrotu, każdy producent dostarczy gwarancję wskazującą, że zarządzanie WEEE zostanie sfinansowane oraz że producenci oznaczą swoje produkty w sposób niebudzący wątpliwości zgodnie z art. 11 ust. 2.
Gwarancja ta zapewni finansowanie czynności określonych w ust. 1, odnoszących się do tego produktu.
Gwarancja może mieć formę uczestnictwa producenta we właściwych programach finansowania zarządzania WEEE, ubezpieczenia recyklingu lub zablokowania konta bankowego.
Z chwilą sprzedaży nowych produktów nabywcom nie przedstawia się poszczególnych kosztów zbiórki, przetwarzania oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego usuwania WEEE.
3.
Odpowiedzialność za finansowanie kosztów zarządzania WEEE pochodzących z produktów wprowadzonych do obrotu przed datą określoną w ust. 1 (stary złom) zapewnia się w ramach jednego lub większej liczby systemów, do których proporcjonalny wkład wnoszą wszyscy producenci obecni na rynku z chwilą wystąpienia właściwych kosztów, tzn. proporcjonalnie do ich udziału w rynku właściwego dla danego typu urządzeń.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w ośmioletnim okresie przejściowym od wejścia w życie niniejszej dyrektywy (dziesięcioletnim w przypadku kategorii 1 załącznika IA), z chwilą sprzedaży nowych produktów, producentom zezwala się na przedstawianie nabywcom kosztów zbiórki, przetwarzania oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego usuwania WEEE.
Wspomniane koszty nie mogą przekraczać faktycznie poniesionych kosztów.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci dostarczający urządzenia elektryczne lub elektroniczne za pomocą metod komunikacji na odległość także spełnią wymogi podane w tym artykule w odniesieniu do urządzeń dostarczanych w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba nabywcy tych urządzeń.
Artykuł 9
Finansowanie w odniesieniu do WEEE pochodzących od innych użytkowników niż prywatne gospodarstwa domowe
Państwa Członkowskie zapewniają, iż producenci zapewnią finansowanie kosztów zbiórki, przetwarzania, odzysku i przyjaznego dla środowiska usuwania WEEE pochodzących z produktów pochodzących od użytkowników innych niż prywatne gospodarstwa domowe i wprowadzonych do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.
Producenci przedstawią plany finansowania zarządzania WEEE pochodzących z produktów wprowadzonych do obrotu przed dniem 13 sierpnia 2005 r. (stary złom).
Alternatywnie, Państwa Członkowskie mogą ustalić, iż użytkownicy inni niż prywatne gospodarstwa domowe, również odpowiadają za finansowanie tych WEEE, w całości lub w części.
Bez uszczerbku dla niniejszej dyrektywy producenci i użytkownicy inni niż prywatne gospodarstwa domowe mogą zawierać umowy określające inne metody finansowania.
Artykuł 10
Informacje dla użytkowników
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że użytkownicy urządzeń elektrycznych i elektronicznych w prywatnych gospodarstwach domowych otrzymają niezbędne informacje dotyczące:
a) wymogu nieusuwania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz selektywnej zbiórki takich WEEE;
b) udostępnionych im systemów zwrotu i zbiórki;
c) ich roli w przyczynianiu się do ponownego użycia, recyklingu i innych form odzysku WEEE;
d) potencjalnych skutków dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego, wynikających z obecności substancji niebezpiecznych w urządzeniach elektrycznych i elektronicznych;
e) znaczenia symbolu podanego w załączniku IV.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą właściwe środki w taki sposób, aby konsumenci mogli uczestniczyć w zbiórce WEEE oraz aby zachęcić ich do ułatwiania procesu ponownego użycia, przetwarzania i odzysku.
3.
Do celu zminimalizowania ilości usuwanych WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz ułatwienia ich selektywnej zbiórki Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci właściwie oznaczą urządzenia elektryczne i elektroniczne wprowadzone do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r. symbolem podanym w załączniku IV.
W przypadkach wyjątkowych oraz tam, gdzie jest to niezbędne z uwagi na wielkość lub funkcję produktu, nadruk symbolu należy umieścić na opakowaniu zbiorczym, na instrukcji użycia oraz na gwarancji urządzenia elektrycznego i elektronicznego.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby producenci i/lub dystrybutorzy umieszczali niektóre lub wszystkie informacje określone w ust. 1-3 np. na instrukcjach użycia lub w punkcie sprzedaży.
Artykuł 11
Informacje dla zakładów przetwarzania
1.
W celu ułatwienia ponownego użycia i właściwego oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego przetwarzania WEEE, w tym konserwacji, aktualizacji, odnowienia i recyklingu, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zagwarantowania, że dla każdego rodzaju nowego EEE wprowadzonego do obrotu w terminie jednego roku po wprowadzeniu do obrotu urządzenia producenci przekażą informacje dotyczące jego ponownego użycia i przetworzenia.
Na tyle, na ile wymagają tego ośrodki zajmujące się ponownym użyciem, przetworzeniem i recyklingiem oraz do celów wypełnienia przepisów niniejszej dyrektywy, informacje te powinny dotyczyć poszczególnych części składowych oraz materiałów EEE, a także miejsca znajdowania się w EEE substancji i preparatów niebezpiecznych.
Producenci EEE przekazują takie informacje upoważnionym ośrodkom ponownego użycia, przetwarzania i recyklingu w formie podręcznika lub w postaci zapisu elektronicznego (CD-ROM, usługa on-line).
2.
Państwa Członkowskie zapewniają łatwe ustalenie każdego producenta urządzeń elektrycznych lub elektronicznych, wprowadzonych do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r., na podstawie znaku umieszczonego na urządzeniu.
Co więcej, do celów ustalenia daty wprowadzenia urządzenia do obrotu w sposób niebudzący wątpliwości znak widniejący na urządzeniu powinien wskazywać, że urządzenie zostało wprowadzone do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.
Komisja wspiera przygotowanie norm europejskich niezbędnych do tego celu.
Artykuł 12
Informacje oraz sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie opracowują rejestr producentów oraz gromadzą informacje, w tym uzasadnione oszacowania, w sprawie zasad obliczania rocznych ilości i kategorii urządzeń elektrycznych i elektronicznych wprowadzonych do obrotu, zebranych na wszystkie sposoby, ponownie użytych, poddanych recyklingowi i odzyskanych na terytoriach Państw Członkowskich oraz w sprawie wywozu zebranych odpadów, według ich wagi lub, jeśli nie jest to możliwe, według ilości.
Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci dostarczający urządzenia elektryczne i elektroniczne za pomocą metod komunikacji na odległość przekażą informacje w sprawie zgodności z wymogami art. 8 ust. 4 oraz w sprawie ilości i kategorii urządzeń elektrycznych i elektronicznych wprowadzonych do obrotu Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba nabywcy tych urządzeń.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w terminie 18 miesięcy od daty zakończenia uwzględnionego okresu Komisja otrzyma niezbędne informacje, obejmujące okresy dwuletnie.
Pierwszy zestaw informacji będzie obejmował lata 2005 i 2006.
Informacje należy przekazać w formacie ustalonym w terminie jednego roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, stosownie do procedury określonej w art. 14 ust. 2 do celów ustanowienia baz danych dotyczących WEEE oraz ich przetwarzania.
Do celów spełnienia wymogów tego ustępu Państwa Członkowskie zapewnią właściwą wymianę informacji, w szczególności dotyczących czynności przetwarzania określonych w art. 6 ust. 5.
2.
Bez uszczerbku dla wymogów ust. 1 Państwa Członkowskie co trzy lata przesyłają Komisji sprawozdanie w sprawie wykonywania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie przygotowuje się na podstawie kwestionariusza bądź planu sporządzonego przez Komisję stosownie do procedury ustanowionej w art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [19].
Kwestionariusz lub plan przesyła się Państwom Członkowskim na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu, do którego odnosi się sprawozdanie.
Sprawozdanie dla Komisji sporządza się w terminie dziewięciu miesięcy od końca trzyletniego okresu, do którego się odnosi.
Pierwsze sprawozdanie trzyletnie będzie obejmować okres od 2004 do 2006 r.
Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
Artykuł 13
Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego
Wszelkie zmiany niezbędne do celów dostosowania art. 7 ust. 3 załącznika IB (w szczególności do celów możliwości dodania opraw oświetleniowych wykorzystywanych w gospodarstwach domowych, żarówek żarnikowych oraz produktów fotowoltaicznych, np. płytek ogniw słonecznych), załącznika II (w szczególności uwzględniając nowe osiągnięcia techniczne w dziedzinie przetwarzania WEEE), oraz załącznika III i IV do postępu naukowo-technicznego wprowadza się stosowanie do procedury określonej w art. 14 ust. 2.
Przed wprowadzeniem zmian do załączników Komisja, zasięga, między innymi, opinii producentów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, podmiotów gospodarczych zajmujących się recyklingiem, przetwarzaniem oraz organizacji zajmujących się ochroną środowiska naturalnego, a także związków pracowniczych i konsumenckich.
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony zgodnie z przepisami art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W związku z tym przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 16
Kontrola i nadzór
Państwa Członkowskie zapewniają, że kontrole i nadzór umożliwiają sprawdzenie właściwego wykonywania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 13 sierpnia 2004 r., i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3. Pod warunkiem osiągnięcia celów wymienionych w niniejszej dyrektywie Państwa Członkowskie mogą transponować przepisy określone w art. 6 ust. 6, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 na mocy umów zawieranych między właściwymi władzami a zainteresowanymi sektorami gospodarczymi. Umowy takie muszą spełniać następujące wymogi:
a) umowy podlegają wykonaniu;
b) w umowach określa się cele, wraz z podaniem ostatecznych terminów ich realizacji;
c) umowy publikuje się w krajowych dziennikach urzędowych lub w dokumentach krajowych, które są w równym stopniu dostępne dla opinii publicznej i przekazane Komisji;
d) wyniki osiągane w ramach tych umów są regularnie nadzorowane, a odpowiednie sprawozdania przesyłane do właściwych władz i do Komisji oraz podane do publicznej wiadomości na warunkach podanych w umowie;
e) właściwe władze gwarantują, że zbadano postęp osiągnięty w ramach umowy;
f) w przypadku niedopełnienia umowy Państwa Członkowskie muszą zastosować odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy, na drodze środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.
4. a) Grecja i Irlandia, które z uwagi na:
- ogólny niedostatek infrastruktury recyklingu,
- uwarunkowania geograficzne, takie jak duża liczba wysp oraz występowanie obszarów wiejskich i górskich,
- niską gęstość zaludnienia, oraz
- niski poziomu użycia EEE,
nie są w stanie osiągnąć celu zbiórki wymienionego w art. 5 ust. 5 akapit pierwszy lub celów odzysku wymienionych w art. 7 ust. 2 oraz które, na mocy art. 5 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [20] mogą składać wniosek o przedłużenie nieprzekraczalnego terminu podanego w tym artykule, mogą przedłużyć terminy określone w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2 niniejszej dyrektywy do 24 miesięcy.
Te Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swojej decyzji najpóźniej z chwilą transpozycji niniejszej dyrektywy.
b) Komisja informuje o tych decyzjach pozostałe Państwa Członkowskie i Parlament Europejski.
5.
W terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie doświadczenia zdobytego w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zbiórki selektywnej, przetwarzania, odzysku i systemów finansowania.
Co więcej, sprawozdanie opiera się na osiągnięciach technologicznych, zdobytym doświadczeniu, wymaganiach w dziedzinie środowiska naturalnego oraz funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
Tam, gdzie jest to właściwe, sprawozdaniu towarzyszą wnioski o rewizję właściwych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 19
Skierowanie
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji nr 2002/97/WE
z dnia 16 grudnia 2002 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w zakresie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów (2,4-D, triasulfuronu i thifensulfuronu metylowego) w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchniach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/79/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3] oraz na ich powierzchni, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/79/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/79/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [6], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące substancje czynne 2,4-D, triasulfuron oraz thifensulfuron metylowy (omawiane substancje czynne) zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG odpowiednio dyrektywami Komisji 2001/103/WE [7], 2000/66/WE [8] i 2001/99/WE [9], stosowane jako herbicydy, ale bez określenia szczegółowych warunków wywołujących wpływ na zboża, które mogą być poddane działaniu środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną.
(2) Włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG tych substancji czynnych oparte było na podstawie oceny przedłożonych informacji dotyczących proponowanego wykorzystania.
Informacje dotyczące tego wykorzystania zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane przeglądowi oraz są wystarczające dla celów ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(3) W przypadku gdy nie istnieje wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości ani tymczasowy dopuszczalny poziom pozostałości, Państwa Członkowskie mają ustanowić tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim środki ochrony roślin zawierających tę substancję czynną mogą zostać dopuszczone.
(4) W odniesieniu do włączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG związana z tym ocena techniczna i naukowa została zakończona w postaci sprawozdania przeglądowego Komisji.
Sprawozdanie zostało ukończone dnia 2 października 2001 r. w odniesieniu do 2,4-D, dnia 13 lipca 2000 r. w odniesieniu do triasulfuronu oraz dnia 29 czerwca 2001 r. w odniesieniu do thifensulfuronu metylowego.
W sprawozdaniach została ustalona dopuszczalna dawka dzienna w wysokości wynoszącej odpowiednio dla 2,4-D – 0,05 mg/kg masy ciała dziennie, dla triasulfuronu 0,01 mg/kg masy ciała dziennie, a dla thifensulfuronu metylowego na 0,01 mg/kg masy ciała dziennie.
Oceniono i oszacowano, zgodnie z procedurami wspólnotowymi, występujące w ciągu całego życia narażenie konsumentów środków spożywczych poddanych działaniu omawianych substancji czynnych.
Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [10] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [11] w sprawie zastosowanej metodologii.
Wynika z tego, że proponowane najwyższe dopuszczalne dzienne dawki nie będą prowadziły do przekroczenia wielkości dopuszczalnej dawki dziennej.
Żadna toksyczność ostra skutkująca wymaganiem ustalenia dawki ostrej porównawczej nie została zauważona podczas ocen i dyskusji poprzedzających włączenie omawianych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości występujących w produktach lub na ich powierzchni, na które nie zostało wydane zezwolenie, rozważne jest ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na dolnym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG i 90/642/EWG.
(6) Ustalenie na poziomie wspólnotowym dla takich tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie zapobiega ustanawianiu przez Państwa Członkowskie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do niniejszej dyrektywy.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, aby umożliwić rozwój dalszych zastosowań omawianych substancji czynnych.
Tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości powinny następnie stać się poziomami ostatecznymi.
(7) Załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG powinny dlatego zostać zmienione w odpowiedni sposób.
(8) Komisja notyfikowała niniejszą dyrektywę w formie projektu Światowej Organizacji Handlu, a otrzymane uwagi zostały uwzględnione w czasie nadawania ostatecznego kształtu omawianej dyrektywie.
Możliwość ustalenia istotnego odchylenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w odniesieniu do szczególnych połączeń pestycyd/uprawa zostanie zbadane przez Komisję na podstawie przedłożonych dopuszczalnych danych.
(9) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się następujący najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy poziom w mg/kg (ppm) _BAR_
2,4-D (suma 2,4-D i jego estrów wyrażonych jako 2,4-D) _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Triasulfuron _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Thifensulfuron metylowy _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część B dodaje się następujące najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy poziom (mg/kg) _BAR_
W przypadku mięsa, w tym tłuszczu, przetworów z mięsa, podrobów i tłuszczów zwierzęcych wymienionych w załączniku I i objętych kodami CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ W przypadku mleka i przetworów mlecznych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I i objętych kodami 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ W przypadku jaj bez skorupek, jaj ptasich i żółtek jaj wymienionych w załączniku I objętych kodami CN 040700 i 0408 _BAR_
2,4-D _BAR_ Nerki (z wyjątkiem drobiu) 1 Pozostałe 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Artykuł 3
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w odniesieniu do omawianych substancji czynnych, przedstawione w Załączniku do niniejszej dyrektywy, dodaje się do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują niniejsze przepisy z mocą od dnia 1 lipca 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 stycznia 2003 r.
ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 4 listopada 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres wykorzystywania krwi ludzkiej w celach leczniczych wymaga zapewnienia jakości i bezpiecznego stosowania pełnej krwi i składników krwi w celu ochrony zdrowia, w szczególności przed przenoszeniem chorób.
(2) Dostępność krwi i składników krwi wykorzystywanych w celach leczniczych w dużej mierze zależy od gotowości obywateli Wspólnoty do jej oddawania.
W celu ochrony zdrowia publicznego i zapobiegania przenoszeniu chorób zakaźnych należy podjąć wszelkie środki ostrożności podczas jej pobierania, przetwarzania, dystrybucji i stosowania z właściwym wykorzystaniem postępów nauki w wykrywaniu, inaktywacji i eliminowaniu przenoszonych w trakcie transfuzji czynników chorobotwórczych.
(3) Wymagania dotyczące jakości, bezpieczeństwa i skuteczności przemysłowo przetworzonych produktów leczniczych chronionych patentem pochodzących z ludzkiej krwi lub osocza zostały zapewnione przepisami dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [5].
Jednakże szczególne wyłączenie krwi pełnej, osocza i komórek krwi pochodzenia ludzkiego prowadzi do sytuacji, w której ich jakość i bezpieczeństwo, o ile przeznaczone są do transfuzji i nieprzetworzone jako takie – nie podlegają żadnemu wiążącemu prawodawstwu wspólnotowemu.
Dlatego też – niezależnie od wyznaczonego celu – ważne jest, aby przepisy wspólnotowe zapewniły krwi i składnikom krwi porównywalność pod względem jakości i bezpieczeństwa w procesie transfuzji krwi, podejmowanych na obszarach Państw Członkowskich, mając na uwadze swobodny przepływ obywateli w granicach terytorium Wspólnoty.
W związku z tym ustanowienie wysokich standardów jakości i bezpieczeństwa będzie pomocne w upewnieniu opinii publicznej, że krew ludzka i składniki krwi, nawet te pochodzące od dawców z innych Państw Członkowskich, spełniają wymagania, jakie obowiązują w ich własnym kraju.
(4) W odniesieniu do krwi i składników krwi stanowiących materiał wyjściowy do wytwarzania produktów leczniczych chronionych patentem dyrektywa 2001/83/WE określa środki, jakie Państwa Członkowskie powinny podjąć w celu zapobiegania przenoszeniu chorób zakaźnych, z odwołaniem się również do wskazań Farmakopei Europejskiej oraz zaleceń Rady Europy i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), szczególnie w odniesieniu do wyboru i badania dawców krwi i osocza.
Ponadto Państwa Członkowskie powinny podejmować środki wspomagające samowystarczalność Wspólnoty pod względem zaopatrzenia w ludzką krew lub części składowe krwi i propagujące dobrowolne nieodpłatne oddawanie krwi i jej składników.
(5) W celu zapewnienia równoważnego poziomu bezpieczeństwa i jakości krwi i składników krwi, niezależnie od planowanego ich wykorzystania, należy ustanowić niniejszą dyrektywą wymagania techniczne w zakresie pobierania i testowania krwi pełnej i składników krwi łącznie z materiałami wyjściowymi dla produktów leczniczych.
Dyrektywa 2001/83/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Komunikat Komisji z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie bezpiecznego stosowania krwi i samowystarczalności Wspólnoty Europejskiej pod względem zaopatrzenia w krew określił potrzebę sprecyzowania strategii mającej na celu pogłębienie zaufania w bezpieczeństwo procesu transfuzji krwi oraz wspieranie samowystarczalności Wspólnoty w tym zakresie.
(7) W swojej rezolucji z dnia 2 czerwca 1995 r. w sprawie bezpiecznego stosowania i samowystarczalności Wspólnoty [6] Rada wezwała Komisję do przedłożenia stosownych propozycji w ramach budowania strategii dotyczącej krwi.
(8) W swojej rezolucji z dnia 12 listopada 1996 r. w sprawie strategii mającej na celu bezpieczne stosowanie krwi i samowystarczalność Wspólnoty Europejskiej w tym zakresie [7] Rada wezwała Komisję do przedłożenia w trybie niecierpiącym zwłoki propozycji w kwestii propagowania skoordynowanego podejścia do problemu bezpiecznego stosowania krwi i produktów krwiopochodnych.
(9) W swoich rezolucjach z dnia 14 września 1993 r. [8], 18 listopada 1993 r. [9], 14 lipca 1995 r. [10] oraz 17 kwietnia 1996 r. [11] w sprawie bezpiecznego stosowania krwi i samowystarczalności osiąganej w drodze dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi we Wspólnocie Europejskiej Parlament Europejski podkreślił znaczenie zapewnienia najwyższego poziomu bezpieczeństwa krwi i po raz kolejny zapewnił o swoim nieustającym wsparciu w dążeniu do celu, jakim jest samowystarczalność Wspólnoty w omawianym zakresie.
(10) W trakcie opracowywania przepisów niniejszej dyrektywy uwzględniono opinię Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych, jak również międzynarodowego doświadczenia w tej dziedzinie.
(11) Charakter transfuzji autologicznej stwarza potrzebę szczególnego rozważenia, jak i w jakich okolicznościach można stosować różne przepisy niniejszej dyrektywy.
(12) Szpitalne banki krwi są jednostkami szpitalnymi o ograniczonej liczbie form działalności, polegającej na przechowywaniu, dystrybucji i testach zgodności.
W celu uzyskania pewności, że jakość i bezpieczeństwo krwii składników krwi są zabezpieczone podczas całego procesu transfuzji krwi, zważywszy szczególny charakter i funkcje szpitalnych banków krwi, w odniesieniu do nich należałoby stosować odrębne przepisy odnoszące się wyłącznie do ich działalności.
(13) Państwa Członkowskie powinny zapewnić istnienie właściwego mechanizmu wyznaczania, upoważniania i akredytowania lub udzielania zezwoleń, co pozwoliłoby uzyskać pewność, że zakłady krwiodawstwa działają zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
(14) Państwa Członkowskie powinny zorganizować inspekcję i podjąć środki kontroli, sprawowane przez urzędników reprezentujących właściwe organa, aby zapewnić stosowanie się przez zakłady krwiodawstwa do przepisów niniejszej dyrektywy.
(15) Personel bezpośrednio uczestniczący w pobieraniu, testowaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu i dystrybucji krwi i składników krwi powinien posiadać odpowiednie kwalifikacje i należy mu zapewnić związane z tym regularne szkolenia, bez uszczerbku dla obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i w sprawie ochrony pracowników.
(16) Zakłady krwiodawstwa powinny ustanowić i wprowadzić systemy kontroli jakości obejmujące całą działalność podporządkowaną celom i obowiązkom wynikającym z polityki jakości oraz spełniać je przy pomocy takich środków, jak planowanie, kontrola, gwarancja i podnoszenie jakości w ramach systemu jakości, uwzględniając zasady dobrej praktyki wytwarzania, jak również wspólnotowy system oceny zgodności.
(17) Należy ustanowić odpowiedni system umożliwiający monitorowanie krwi i jej składników.
Tę możliwość monitorowania należy podbudować właściwymi procedurami identyfikacyjnymi stosowanymi w odniesieniu do dawcy, pacjenta i badań laboratoryjnych, a także prowadzić dokumentację i posługiwać się właściwym systemem oznaczania i identyfikacji.
Pożądane jest wprowadzenie systemu umożliwiającego jednostkową i jednoznaczną identyfikację pobrań krwi i składników krwi dokonywanych we Wspólnocie.
W przypadku krwi i składników krwi przywożonych z państw trzecich należy zadbać o to, by zakład krwiodawstwa zapewnił równoważny do wspólnotowego poziom zdolności monitorowania na etapach poprzedzających przywóz do Wspólnoty.
Te same wymogi dotyczące zdolności monitorowania, które stosują się do krwi i składników krwi pobieranych we Wspólnocie, należy zapewnić na etapach następujących po przywozie.
(18) Istotne jest wprowadzenie zestawu procedur zorganizowanego nadzoru w celu gromadzenia i oceny nieprzewidzianych lub niepożądanych zdarzeń lub reakcji, mających miejsce w następstwie pobrania krwi i składników krwi, co ma na celu zapobieganie podobnym lub porównywalnym zdarzeniom lub reakcjom w drodze podnoszenia bezpieczeństwa transfuzji krwi dzięki stosowaniu odpowiednich środków.
W tym celu w Państwach Członkowskich należy stworzyć wspólny system powiadamiania o poważnych niepożądanych zdarzeniach i reakcjach mających miejsce w następstwie pobierania, przetwarzania, testowania, przechowywania oraz dystrybucji krwi i jej składników.
(19) Istotne jest, aby w przypadku powiadomienia o odbiegających od norm wynikach badań dawca miał też zapewnioną odpowiednią poradę lekarską.
(20) Nowoczesna praktyka transfuzji krwi opiera się na zasadach dobrowolnego oddawania krwi, anonimowości zarówno dawcy, jak i biorcy, dobrej woli dawcy i nieobecności zysków po stronie podmiotów zajmujących się transfuzją krwi.
(21) Należy podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia przyszłym dawcom krwi i składników krwi gwarancji poufności w sprawie wszelkich związanych z ich zdrowiem informacji udzielonych upoważnionemu personelowi, wyników testów dotyczących pobranej od nich krwi, jak również wyników dalszego jej monitorowania.
(22) Zgodnie z art. 152 ust. 5 Traktatu przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą wpływać na przepisy krajowe w sprawie krwiodawstwa. Artykuł 152 ust. 4 lit. a) stanowi, iż nie można stawiać Państwom Członkowskim przeszkód w utrzymywaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych w odniesieniu do norm jakości i bezpiecznego stosowania krwi i składników krwi.
(23) Dobrowolne nieodpłatne oddawanie krwi jest czynnikiem sprawczym podnoszenia norm bezpieczeństwa odnoszących się do krwi i składników krwi i tym samym przyczynia się do ochrony zdrowia ludzi.
Należy wspierać wysiłki Rady Europy na tym polu i podejmować wszelkie niezbędne środki propagowania dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi w drodze podejmowania odpowiednich środków i inicjatyw oraz zapewnienia krwiodawcom większego uznania opinii publicznej, co jednocześnie zwiększa samowystarczalność.
Należy tu posłużyć się definicją dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi sformułowaną przez Radę Europy.
(24) Krew i składniki krwi stosowane do celów leczniczych i do wytwarzania wyrobów medycznych należy pozyskiwać od osób, których stan zdrowia wskazuje, że w wyniku pobrania nie wystąpią skutki szkodliwe dla ich zdrowia oraz że zminimalizowano wszelkie ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych; każdą pobraną krew należy przetestować zgodnie z zasadami zapewniającymi, że podjęto wszystkie niezbędne środki ochrony zdrowia osób, które zostaną biorcami krwi i składników krwi.
(25) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [12] stawia wymóg, aby dane odnoszące się do zdrowia osoby podlegały wzmożonej ochronie.
Jednakże obejmuje ona jedynie dane osobowe z pominięciem tych, które z założenia są anonimowe.
Niniejsza dyrektywa powinna zatem wprowadzić dodatkowe środki bezpieczeństwa chroniące przed nieupoważnionymi zmianami w rejestrach dawców lub w dokumentacji, czy też przed nieupoważnionym ujawnieniem informacji.
(26) Komisja powinna być umocowana do ustalenia wymagań technicznych i przyjęcia związanych z tym niezbędnych zmian, jak również zmian w załącznikach w celu uwzględnienia postępu naukowego i technicznego.
(27) Przy ustalaniu wymagań technicznych i dostosowywaniu ich do postępu należy uwzględnić zalecenie Rady z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie przydatności dawców krwi i osocza oraz badania metodą przesiewową oddanej krwi we Wspólnocie Europejskiej [13], odnośne zalecenia Rady Europy i WHO, jak również wskazówki odnośnych instytucji i organizacji europejskich w rodzaju wskazań Farmakopei Europejskiej.
(28) Konieczne staje się udostępnienie Wspólnocie możliwie najlepszych opinii naukowych odnoszących się do bezpiecznego stosowania krwi i składników krwi, szczególnie w związku z dostosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego.
(29) Testy należy przeprowadzać w zgodności z najnowszymi procedurami naukowymi i technicznymi, odzwierciedlającymi określaną obecnie jako najlepszą praktykę w tej dziedzinie oraz – regularnie rewidowane i uaktualniane – odpowiednie konsultacje specjalistyczne.
W tym procesie rewizji należy też bezwarunkowo uwzględniać postępy naukowe w wykrywaniu, inaktywacji i eliminowaniu czynników chorobotwórczych, które mogą być przenoszone w procesie transfuzji krwi.
(30) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [14].
(31) W celu skuteczniejszego wprowadzenia w życie przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy właściwe staje się, by zostały przewidziane kary do stosowania przez Państwa Członkowskie.
(32) Cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie przyczynienie się do ogólnego zaufania zarówno do jakości oddawanej krwi i składników krwi, jak i ochrony zdrowia dawców, osiągnięcie samowystarczalności na poziomie wspólnotowym i pogłębienie wzajemnego zaufania Państw Członkowskich do bezpieczeństwa działań prowadzących do transfuzji krwi, nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, która może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(33) Odpowiedzialność za organizację usług zdrowotnych i sprawowanie opieki medycznej pozostaje w gestii poszczególnych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa ustanawia normy jakości i bezpieczeństwa dla ludzkiej krwi i składników krwi w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do pobierania i testowania krwi ludzkiej i składników krwi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz od ich przetwarzania, przechowywania i dystrybucji, jeśli przeznaczona jest do transfuzji.
2.
W przypadku gdy krew i składniki krwi pobiera się i testuje w jednym celu i do wyłącznego zastosowania w transfuzji autologicznej, które wyraźnie określono jako takie, wymagania, jakie w odniesieniu do nich należy spełnić, pozostają w zgodności z wymienionymi w art. 29 lit. g).
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla dyrektyw 93/42/EWG [15], 95/46/WE i 98/79/WE [16].
4.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do macierzystych komórek krwi.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "krew" oznacza krew pełną pobraną od krwiodawcy i przetworzoną albo z przeznaczeniem do transfuzji, albo do późniejszego wykorzystania w przemyśle farmaceutycznym;
b) "składnik krwi" oznacza leczniczy składnik krwi (czerwone ciałka krwi, białe ciałka krwi, płytki krwi, osocze), który można przygotowywać na różne sposoby;
c) "produkt krwiopochodny" oznacza produkt leczniczy pochodzący z ludzkiej krwi lub osocza;
d) "transfuzja autologiczna" oznacza transfuzję polegającą na tym, że krwiodawca i biorca krwi to ta sama osoba, której przetoczono krew bądź składniki krwi uprzednio pobrane i zdeponowane;
e) "zakład krwiodawstwa" oznacza strukturę organizacyjną lub jednostkę odpowiedzialną za wszelkie aspekty pobierania i testowania ludzkiej krwi i składników krwi, niezależnie od ich planowanego przeznaczenia, oraz za ich przetwarzanie, przechowywanie i dystrybucję z przeznaczeniem do transfuzji.
Nie obejmuje to szpitalnych banków krwi;
f) "szpitalny bank krwi" oznacza strukturę organizacyjną lub jednostkę, która przechowuje i zaopatruje w krew oraz która może przeprowadzać testy zgodności krwi i składników krwi wyłącznie na użytek oddziałów szpitala, łącznie z działalnością szpitala polegającą na transfuzji;
g) "poważne niepożądane zdarzenie" oznacza nieprzewidziane zdarzenie związane z pobieraniem, testowaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem i dystrybucją krwi i składników krwi, które mogłoby doprowadzić do śmierci, stanowić zagrożenie dla życia, spowodować uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pacjentów, skutkujące hospitalizacją albo wydłużeniem ich pobytu w szpitalu lub czasu trwania choroby;
h) "poważna niepożądana reakcja" oznacza niezamierzoną reakcję ze strony dawcy lub pacjenta, związaną z pobraniem lub przetoczeniem krwi lub składników krwi, które to czynności spowodowały śmierć, zagrożenie dla życia, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub skutkowały hospitalizacją albo wydłużeniem ich pobytu w szpitalu lub czasu trwania choroby;
i) "dopuszczenie składnika krwi" oznacza proces umożliwiający zwolnienie składnika krwi ze statusu kwarantanny przez zastosowanie systemów i procedur zapewniających, że produkt gotowy spełnia warunki jego dopuszczenia;
j) "odroczenie" oznacza zawieszenie kwalifikacji osoby do oddawania krwi lub składników krwi, przy czym takie zwieszenie może być stałe bądź tymczasowe;
k) "dystrybucja" oznacza czynność zaopatrywania innych zakładów krwiodawstwa, szpitalnych banków krwi i wytwórców produktów otrzymywanych z krwi i składników krwi.
Nie obejmuje to wydawania krwi i składników krwi z przeznaczeniem do transfuzji;
l) "hemokontrola" oznacza zestaw zorganizowanych procedur nadzoru odnoszących się do poważnych niepożądanych i nieprzewidzianych zdarzeń lub reakcji dawców lub biorców oraz epidemiologiczne badanie kontrolne dawców;
m) "inspekcja" oznacza formalną i obiektywną kontrolę, przeprowadzaną zgodnie z przyjętymi normami w celu dokonania oceny zgodności z niniejszą dyrektywą i pozostałą odnośną legislacją oraz w celu określenia zaistniałych problemów.
Artykuł 4
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwy organ lub organy odpowiedzialne za stosowanie wymagań niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymaniu i wprowadzaniu na swoim terytorium bardziej rygorystycznych środków ochronnych, zgodnych z przepisami Traktatu.
W szczególności Państwo Członkowskie może wprowadzić wymagania dotyczące dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi, obejmujące zakaz lub ograniczenie przywozu krwi i składników krwi, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia oraz osiągnąć cel określony w art. 20 ust. 1, jeśli spełniają one warunki Traktatu.
3.
Podczas realizacji programu Komisja może skorzystać z pomocy technicznej i/lub administracyjnej, ku wspólnej korzyści Komisji i beneficjentów, w zakresie identyfikacji, przygotowania, zarządzania, monitorowania, audytu i kontroli, jak również wspierania wydatków.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI NAŁOŻONE NA ORGANY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 5
Nominowanie, upoważnianie, akredytowanie lub udzielanie zezwoleń zakładom krwiodawstwa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że czynności odnoszące się do pobierania i badania krwi i składników krwi, niezależnie od ich planowanego przeznaczenia oraz ich przetworzenia, przechowywania i dystrybucji z przeznaczeniem do transfuzji, podejmują wyłącznie te zakłady krwiodawstwa, które wyznaczył, upoważnił, akredytował lub którym udzielił zezwolenia właściwy organ państwowy.
2.
Do celów ust. 1 zakłady krwiodawstwa przedkładają właściwym organom informacje wymienione w niniejszym załączniku I.
3.
Właściwy organ po sprawdzeniu, czy zakład krwiodawstwa spełnia wymagania wymienione w niniejszej dyrektywie, wyznacza temu zakładowi krwiodawstwa czynności, które może podejmować, i warunki, które musi spełniać.
4.
Bez uprzedniej zgody właściwych władz zakład krwiodawstwa nie dokonuje żadnej znaczącej zmiany w prowadzonej działalności.
5.
Właściwy organ może zawiesić lub odwołać nominację, upoważnienie, akredytację bądź zezwolenie udzielone jednostce organizacyjnej zakładu krwiodawstwa, jeśli w ramach nadzoru lub zastosowanych środków kontroli wykaże, że jednostka ta nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Szpitalne banki krwi
Do szpitalnych banków krwi stosuje się art. 7, 10, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 14, 15, 22 oraz 24.
Artykuł 7
Przepisy dotyczące istniejących zakładów krwiodawstwa
Państwa Członkowskie mogą decydować o utrzymaniu przepisów krajowych przez dziewięć miesięcy po dacie ustanowionej w art. 32, aby umożliwić zakładom krwiodawstwa prowadzenie działalności na mocy obowiązującego je prawa, które spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Inspekcja i środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze organizują inspekcję i podejmują właściwe środki kontroli wobec zakładów krwiodawstwa, zapewniające spełnianie wymagań niniejszej dyrektywy.
2.
Właściwe władze regularnie organizują inspekcję i podejmują środki kontroli.
Odstęp czasu między dwoma inspekcjami lub zastosowanymi środkami kontroli nie przekracza dwóch lat.
3.
Inspekcje i środki kontroli są przeprowadzane i podejmowane przez urzędników reprezentujących właściwy organ upoważnionych do:
a) dokonywania inspekcji zakładów krwiodawstwa, jak również obiektów stron trzecich na własnym terytorium przez podmiot nominowany, upoważniony, akredytowany lub posiadający zezwolenie, określone w art. 5, z zadaniem stosowania procedur dokonywania oceny i badania na podstawie art. 18;
b) pobierania próbek do badań i analiz;
c) badania dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji, z zastrzeżeniem przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy i które ograniczają te uprawnienia w odniesieniu do opisów metody ich przygotowania.
4.
Właściwy organ organizuje inspekcję i inne środków kontroli wedle właściwości w przypadku jakichkolwiek poważnych, niepożądanych zdarzeń lub reakcji lub też – zgodnie z art. 15 – podejrzenia, że mają one miejsce.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE ZAKŁADÓW KRWIODAWSTWA
Artykuł 9
Osoba odpowiedzialna
1.
Zakład krwiodawstwa wyznacza osobę (osobę odpowiedzialną), która odpowiada za:
- zapewnienie, że każdą jednostkę krwi lub składniki krwi pobrano i zbadano niezależnie od ich planowanego przeznaczenia oraz przetworzono, przechowano i przekazano, jako przeznaczoną do transfuzji zgodnie z prawem obowiązującym w Państwie Członkowskim,
- dostarczenie właściwym organom informacji w ramach procedur nominowania, upoważniania, akredytowania lub udzielania zezwoleń wymaganych w art. 5,
- wprowadzanie w życie przez zakłady krwiodawstwa wymogów art. 10, 11, 12, 13, 14 i 15.
2.
Osoba odpowiedzialna spełnia następujące minimalne warunki posiadanych kwalifikacji:
a) posiada dyplom, świadectwo lub inne dowody formalnych kwalifikacji w dziedzinie nauk biologicznych bądź medycznych zdobyte na podstawie ukończenia studiów uniwersyteckich lub szkolenia uznanego za równoważne przez odnośne Państwo Członkowskie;
b) posiada praktyczne, co najmniej dwuletnie podyplomowe doświadczenie w odnośnych dziedzinach medycyny, zdobyte w jednym lub większej liczbie zakładów upoważnionych do podejmowania działalności związanej z pobieraniem i/lub testowaniem ludzkiej krwi i składników krwi lub do ich przetwarzania, przechowywania i dystrybucji.
3.
Zadania określone w ust. 1 można zlecić innym osobom, które posiadają kwalifikacje do wykonywania tego rodzaju zadań, zdobyte w drodze szkoleń lub nabytego doświadczenia.
4.
Zakłady krwiodawstwa zgłaszają właściwym organom nazwisko osoby odpowiedzialnej, określonej w ust. 1, oraz innych osób określonych w ust. 3 wraz z informacją w sprawie szczególnych zadań, jakie powierzono ich odpowiedzialności.
5.
W przypadku gdy osoba odpowiedzialna lub inne osoby określone w ust. 3 są na stałe lub tymczasowo zastępowane, zakład krwiodawstwa niezwłocznie przekazuje właściwemu organowi informacje na temat nazwiska nowej osoby odpowiedzialnej oraz daty rozpoczęcia zastępstwa.
Artykuł 10
Personel
Personel bezpośrednio zajmujący się pobieraniem, badaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem i dystrybucją w krwi i składników krwi posiada kwalifikacje do spełniania tych zadań i odbywa okresowe, właściwe i regularnie uaktualniane szkolenia.
ROZDZIAŁ IV
ZARZĄDZANIE JAKOŚCIĄ
Artykuł 11
System jakości dla zakładów krwiodawstwa
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, iż każdy zakład krwiodawstwa ustanawia i stosuje system jakości dla zakładów krwiodawstwa oparty na zasadach dobrej praktyki w tym zakresie.
2.
Komisja ustanawia normy wspólnotowe i specyfikacje działań określone w art. 29 lit. h), odnoszące się do systemu jakości, jakie należy stosować w jednostkach organizacyjnych zakładów krwiodawstwa.
Artykuł 12
Dokumentacja
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, iż zakłady krwiodawstwa prowadzą dokumentację procedur działania, wytycznych, szkolenia i odnośnych podręczników oraz form sprawozdawczości.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że umożliwia się dostęp do tej dokumentacji urzędnikom, którym powierzono sprawowanie inspekcji i podejmowanie środków kontroli określonych w art. 8.
Artykuł 13
Prowadzenie dokumentacji
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że zakłady krwiodawstwa prowadzą dokumentację zawierającą informacje wymagane w załącznikach II i IV oraz na mocy art. 29 lit. b), c) oraz d).
Akta te przechowuje się przez co najmniej 15 lat.
2.
Właściwe organy prowadzą dokumentację danych otrzymanych od zakładów krwiodawstwa zgodnie art. 5, 7, 8, 9 i 15.
ROZDZIAŁ V
HEMOKONTROLA
Artykuł 14
Zdolność monitorowania
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że krew i składniki krwi pobierane, badane, przetwarzane, przechowywane, przekazywane i/lub dostarczane na ich terytorium mogą być monitorowane w drodze od dawcy do biorcy i odwrotnie.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, że zakłady krwiodawstwa wprowadzają system identyfikacji każdego pobrania krwi i każdej pojedynczej jednostki krwi i składników krwi, umożliwiając w ten sposób pełną zdolność identyfikacji dawcy, jak również transfuzji i biorcy.
System zapewnia jednoznaczną identyfikację każdego pobrania i rodzaju składnika krwi.
System ten przyjmuje się zgodnie z wymogami określonymi w art. 29 lit. a).
W odniesieniu do krwi i składników krwi przywożonych z państw trzecich Państwa Członkowskie zapewniają, że wdrażany przez zakłady krwiodawstwa system identyfikacji pozwala na osiągnięcie odpowiedniego poziomu zdolności monitorowania.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że system wykorzystywany do oznaczania krwi i składników krwi pobieranych, badanych, przetwarzanych, przechowywanych i/lub przekazywanych na ich terytorium przebiega zgodnie z systemem identyfikacji określonym w ust. 1 oraz z wymaganiami dotyczącymi ich oznaczania wymienionymi w załączniku III.
3.
Zgodnie z niniejszym artykułem dane potrzebne do zachowania pełnej zdolności monitorowania przechowuje się przez co najmniej 30 lat.
Artykuł 15
Powiadamianie o poważnych niepożądanych zdarzeniach i reakcjach
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- poważne niepożądane zdarzenia (wypadki i błędy) mające miejsce przy pobieraniu, badaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu i dystrybucji krwi i składników krwi, mogące ujemnie wpłynąć na ich jakość i bezpieczeństwo, jak również zaobserwowane podczas i po przetoczeniu poważne niepożądane reakcje, które mogą wiązać się z jakością i bezpieczeństwem krwi i składników krwi, są zgłaszane właściwym organom,
- zakłady krwiodawstwa ściśle, skutecznie i w sposób sprawdzalny stosują się do procedury, aby w związku z wyżej wymienionym zgłoszeniem odwołać dystrybucję krwi i składników krwi.
2.
Takie poważne niepożądane zdarzenia i reakcje zgłasza się zgodnie z procedurą i formułą zgłoszenia określonymi w art. 29 lit. i).
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY DOTYCZĄCE JAKOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA KRWI I SKŁADNIKÓW KRWI
Artykuł 16
Udzielanie informacji przyszłym krwiodawcom
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkim przyszłym dawcom krwi i składników krwi udziela się informacji określonych w art. 29 lit. b).
Artykuł 17
Informacje wymagane od krwiodawców
Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że na podstawie umowy o woli przystąpienia do oddawania krwi lub składników krwi wszyscy dawcy we Wspólnocie udzielają zakładom krwiodawstwa informacji określonych w art. 29 lit. c).
Artykuł 18
Kwalifikowanie dawców
1.
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, że istnieją procedury oceny dla wszystkich dawców krwi i składników krwi oraz że spełniają kryteria krwiodawstwa określone w art. 29 lit. d).
2.
Wyniki oceny krwiodawcy i procedury badania zostają udokumentowane, a wszelkie odnośne wyniki badań odbiegające od normy zostaną zgłoszone krwiodawcy.
Artykuł 19
Badanie krwiodawców
Badanie dawcy, w tym wywiad, przeprowadza się przed każdym oddaniem krwi lub składników krwi.
Wykwalifikowany pracownik medyczny odpowiada w szczególności za udzielanie i zasięganie od dawców informacji niezbędnych do ocenienia ich zdatności do krwiodawstwa oraz – na tej podstawie – ocenienia zdatności dawców.
Artykuł 20
Dobrowolne nieodpłatne oddawanie krwi
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki zachęcania do dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi z myślą o zapewnieniu jak najszerszego zaopatrzenia w krew i składniki krwi.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania w sprawie tych środków po upływie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie każdorazowo co trzy lata.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o dalszych niezbędnych środkach, jakie zamierza podjąć na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 21
Badanie oddanej krwi
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, że każda pobrana krew i składniki krwi zostają zbadane zgodnie z wymaganiami wymienionymi w załączniku IV.
Państwa Członkowskie zapewniają, że krew i składniki krwi przywożone do Wspólnoty zostają zbadane zgodnie z wymaganiami wymienionymi w załączniku IV.
Artykuł 22
Warunki przechowywania, transportu i dystrybucji krwi
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, że warunki przechowywania, transportu i dystrybucji krwi i składników krwi spełniają wymagania określone w art. 29 lit. e).
Artykuł 23
Jakość i bezpieczeństwo krwi i składników krwi
Zakłady krwiodawstwa zapewniają, że wymagania jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi spełniają wysokie normy zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 29 lit. f).
ROZDZIAŁ VII
OCHRONA DANYCH
Artykuł 24
Ochrona danych i poufność
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkim danym, w tym informacjom genetycznym, wchodzącym w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy, do których dostęp mają strony trzecie, został nadany status anonimowości i w związku z tym nie jest możliwe dalsze zidentyfikowanie dawcy.
W tym celu zapewniają one:
a) zastosowanie środków bezpieczeństwa, jak również ochrony danych przed nieupoważnionymi dodatkowymi informacjami, usuwaniem informacji lub zmianami w aktach dawców lub odnośnych zapisów oraz przed przekazywaniem informacji;
b) zastosowanie procedur rozstrzygania rozbieżności w danych;
c) uniemożliwienie nieupoważnionego ujawnienia takich informacji, z jednoczesną gwarancją możliwości identyfikacji dawcy krwi.
ROZDZIAŁ VIII
WYMIANA INFORMACJI, SPRAWOZDAWCZOŚĆ I KARY
Artykuł 25
Wymiana informacji
Komisja regularnie organizuje spotkania z właściwymi organami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie, z delegowanymi przez zakłady krwiodawstwa ekspertami i z innymi zainteresowanymi stronami w celu wymiany informacji na temat doświadczeń nabytych w odniesieniu do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 26
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, poczynając od dnia 31 grudnia 2003 r., a następnie co trzy lata po tej dacie, sprawozdanie w sprawie działań podjętych w związku z przepisami niniejszej dyrektywy, łącznie z wykazem środków podjętych w związku z inspekcją i kontrolą.
2.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdania przedłożone przez Państwa Członkowskie na temat doświadczeń nabytych przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy.
3.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, poczynając od dnia 1 lipca 2004 r., a następnie co trzy lata po tej dacie, sprawozdanie w sprawie spełniania wymagań sformułowanych w niniejszej dyrektywie, w szczególności odnoszących się do inspekcji i kontroli.
Artykuł 27
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system sankcji stosowanych w razie naruszeń przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmą wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania sankcji.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Najpóźniej w terminie określonym w art. 32 Państwa Członkowskie powiadomią o ustanowionych przepisach Komisję i o wszystkich późniejszych zmianach tak szybko, jak to możliwe.
ROZDZIAŁ IX
KOMITETY
Artykuł 28
Procedura regulacyjna
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odwołania do tego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 29
Wymagania techniczne i ich dostosowanie do postępu naukowo-technicznego
Decyzję o dostosowaniu wymagań technicznych określonych w załącznikach I–IV do postępu naukowo-technicznego podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2 podejmuje się decyzję o ustaleniu następujących wymagań technicznych i ich dostosowaniu do postępu naukowo-technicznego:
a) wymagania związane z możliwością identyfikacji;
b) informacje, jakie mają zostać udzielane dawcom;
c) informacje, jakie mają zostać uzyskane od dawców, w tym ich dane identyfikacyjne, historia zdrowia i podpis dawcy;
d) wymagania dotyczące zdatności dawców krwi i osocza oraz badanie przesiewowe oddanej krwi, w tym:
- kryteria odraczania na stałe i możliwość zwolnienia z odroczenia,
- kryteria odraczania tymczasowego;
e) wymagania dotyczące przechowywania, transportu i dystrybucji krwi;
f) wymagania dotyczące jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi;
g) wymagania mające zastosowanie przy transfuzji autologicznej;
h) normy wspólnotowe i specyfikacje odnoszące się do systemu jakości zakładów krwiodawstwa;
i) procedura wspólnotowa dotycząca poważnych niepożądanych zdarzeń i reakcji oraz formuły zgłoszeniowe.
Artykuł 30
Konsultacje komitetu(-ów) naukowego(-ych)
Komisja może zasięgnąć zasięgać opinii odnośnego komitetu(-ów) naukowego(-ych) w trakcie ustanawiania wymagań technicznych określonych w art. 29 oraz w ramach dostosowywania wymagań technicznych określonych w załącznikach I–IV do postępu naukowego i technicznego, w szczególności w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi używanych do transfuzji oraz krwi i składników krwi używanych w charakterze materiału wyjściowego do wytwarzania produktów leczniczych.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Zmiana dyrektywy 2001/83/WE
Artykuł 109 dyrektywy 2001/83/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 109
W celu pobierania i badania krwi ludzkiej i osocza stosuje się dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi, zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE [17]." .
Artykuł 32
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 8 lutego 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych lub takich, które zostaną przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 33
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 34
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2002/99/WE
z dnia 16 grudnia 2002 r.
ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście jednolitego rynku, ustanowiono szczegółowe przepisy sanitarne regulujące handel wewnątrzwspólnotowy w zakresie produkcji, przetwarzania, dystrybucji oraz wprowadzania z państw trzecich produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi zawartych w załączniku I do Traktatu.
(2) Te przepisy pozwalają na usunięcie przeszkód w handlu wspomnianymi produktami, tym samym przyczyniając się do utworzenia rynku wewnętrznego i jednocześnie zapewniając wysoki poziom ochrony zdrowia zwierząt.
(3) Celem tych przepisów jest zapobieganie wprowadzeniu lub rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych będących wynikiem wprowadzania do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego.
Zawierają one również wspólne przepisy dotyczące w szczególności ograniczeń mających zastosowanie do wprowadzania do obrotu produktów pochodzących z gospodarstwa lub obszaru zakażonego chorobami epizootycznymi oraz obowiązek poddawania zabiegom produktów pochodzących z obszarów objętych ograniczeniami w celu zniszczenia czynnika chorobotwórczego.
(4) Te wspólne przepisy powinny zostać zharmonizowane w celu usunięcia możliwych niespójności powstałych gdy szczegółowe przepisy sanitarne zostały przyjęte.
Taka harmonizacja zapewni również jednolite wprowadzanie w życie przepisów sanitarnych w całej Wspólnocie oraz wprowadzi większą przejrzystość w strukturze prawodawstwa wspólnotowego.
(5) Kontrole weterynaryjne produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do handlu muszą być przeprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [4].
Dyrektywa 89/662/EWG zawiera środki ochronne, które można wprowadzić w życie w przypadku wystąpienia poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt.
(6) Produkty przywożone z państw trzecich nie mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia zwierząt gospodarskich we Wspólnocie.
(7) W tym celu, należy wprowadzić procedury, które zapobiegną wprowadzeniu chorób epizootycznych.
Do takich procedur zalicza się regularną ocenę sytuacji zdrowia zwierząt w danych państwach trzecich.
(8) Należy również wprowadzić procedury w celu ustanowienia ogólnych i szczegółowych zasad lub kryteriów mających zastosowanie przy przywozie produktów pochodzenia zwierzęcego.
(9) Przepisy dotyczące przywozu mięsa z domowych zwierząt kopytnych oraz produktów mięsnych przygotowanych z takiego mięsa lub z dodatkiem takiego mięsa znajdują się już w dyrektywie Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [5].
(10) Procedury stosowane przy przywozie mięsa oraz produktów mięsnych mogą być stosowane jako podstawa dla przywozu pozostałych produktów pochodzenia zwierzęcego.
(11) Kontrole weterynaryjne produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich należy przeprowadzić zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6]; dyrektywa 97/78/WE zawiera środki ochronne, które mogą być wprowadzane w życie w przypadku wystąpienia poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt.
(12) Należy wziąć pod uwagę wytyczne ustanowione przez Światową Organizację ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) podczas przyjmowania przepisów dotyczących handlu międzynarodowego.
(13) Należy organizować wspólnotowe audyty oraz inspekcje, aby zapewnić jednolite stosowanie przepisów sanitarnych.
(14) Produkty objęte niniejszą dyrektywą są wymienione w załączniku I do Traktatu.
(15) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne przepisy sanitarne regulujące wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji we Wspólnocie oraz wprowadzanie z państw trzecich produktów pochodzenia zwierzęcego oraz produktów uzyskanych stamtąd przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Przepisy te nie naruszają przepisów ustanowionych w dyrektywach 89/662/EWG i 97/78/WE oraz dyrektywach wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, definicje z rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [8] i dyrektywę 97/78/WE stosuje się, w razie konieczności.
Stosuje się również następujące definicje:
1) "wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" oznacza wszystkie etapy, od produkcji podstawowej żywności pochodzenia zwierzęcego, aż po składowanie, transport, sprzedaż lub dostawę do konsumenta końcowego włącznie;
2) "wprowadzenie" oznacza przywóz towarów na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku I do dyrektywy 97/78/WE do celów objęcia ich procedurami celnymi określonymi w art. 4 ust. 16 lit. a)-f) rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9];
3) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii uprawnionego do występowania w tym charakterze, wyznaczonego przez właściwy organ;
4) "produkty pochodzenia zwierzęcego" oznacza produkty uzyskane od zwierząt oraz produkty uzyskane ze wspomnianych produktów, przeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym żywe zwierzęta jeśli są gotowe do takiego wykorzystania.
ROZDZIAŁ I
WYMAGANIA ZDROWOTNE DLA ZWIERZĄT MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO WSZYSTKICH ETAPÓW PRODUKCJI, PRZETWARZANIA I DYSTRYBUCJI PRODUKTÓW POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO WE WSPÓLNOCIE
Artykuł 3
Ogólne wymagania zdrowotne dla zwierząt
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki zapewniające, aby na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji produktów pochodzenia zwierzęcego we Wspólnocie podmioty gospodarcze sektora żywnościowego nie przyczyniały się do rozprzestrzeniania chorób przenoszonych na zwierzęta, zgodnie z następującymi przepisami.
2.
Produkty pochodzenia zwierzęcego muszą być pozyskane od zwierząt, które spełniają warunki zdrowotne zwierząt ustanowione w odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym.
3.
Produkty pochodzenia zwierzęcego pozyskuje się od zwierząt:
a) które nie pochodzą z gospodarstwa, zakładu, terytorium lub części terytorium podlegającym ograniczeniom w zakresie zdrowia zwierząt mającym zastosowanie do danych zwierząt i produktów, na mocy przepisów określonych w załączniku I;
b) których w przypadku mięsa i produktów mięsnych nie ubito w zakładzie, w którym zwierzęta zarażone lub podejrzane o zarażenie jedną z chorób objętych przepisami, określonymi w lit. a) lub tusze lub części tusz takich zwierząt, były obecne podczas uboju lub procesu produkcji, z wyjątkiem przypadków kiedy takie podejrzenie zostało wykluczone;
c) które w przypadku zwierząt wodnych i produktów akwakultury, są zgodne z przepisami dyrektywy 91/67/EWG [10].
Artykuł 4
Odstępstwa
1.
Bez względu na art. 3 i z zastrzeżeniem wymogu zgodności ze środkami zwalczania chorób określonych w załączniku I, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na produkcję, przetwarzanie i dystrybucję produktów pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z terytorium lub części terytorium podlegającego ograniczeniom w zakresie zdrowia zwierząt mającym zastosowanie do danych zwierząt i produktów zwierzęcych, ale które nie pochodzą z gospodarstwa zakażonego lub podejrzanego o zakażenie, pod warunkiem że:
i) przed poddaniem zabiegom, określonym poniżej, produkty uzyskano, poddano obróbce, transportowano oraz składowano oddzielnie, lub w różnym czasie, z dala od produktów spełniających wszystkie warunki zdrowotne zwierząt, a warunki transportu z terytorium podlegającemu ograniczeniom w zakresie zdrowia zwierząt zostały zatwierdzone przez właściwy organ;
ii) produkty, które mają być poddane zabiegom są jasno określone;
iii) produkty są poddane zabiegom w celu umożliwienia eliminacji danego problemu zdrowotnego zwierząt; oraz
iv) zabiegi stosuje się w zakładzie zatwierdzonym do tego celu przez Państwo Członkowskie, w którym pojawił się problem zdrowotny zwierząt.
Stosuje się przepisy akapitu pierwszego zgodnie z załącznikiem II i załącznikiem III pkt 1 do niniejszej dyrektywy lub ze szczegółowymi przepisami, które zostaną ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
2.
Produkcja, przetwarzanie i dystrybucja produktów akwakultury niespełniające warunków ustanowionych w art. 3 są dozwolone z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w dyrektywie 91/67/EWG i, w miarę potrzeby, zgodnie z dalszymi warunkami, które zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
3.
Ponadto, gdy pozwala na to sytuacja zdrowotna, odstępstwa od art. 3 mogą być przyznane w niektórych sytuacjach, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
W takich przypadkach, szczególnie należy wziąć pod uwagę:
a) szczególne właściwości choroby u danych gatunków; oraz
b) wszystkie testy i działania jakim należy poddać zwierzęta.
W przypadkach, gdy takie odstępstwa zostają przyznane, należy podjąć kroki w celu zapewnienia, aby stopień ochrony przed chorobami zwierzęcymi nie był w żaden sposób obniżony.
Dlatego wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie zostaną przyjęte zgodnie z taką samą procedurą.
Artykuł 5
Świadectwa weterynaryjne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi były poddawane certyfikacji weterynaryjnej w przypadku gdy:
- przepisy przyjęte z przyczyn dotyczących zdrowia zwierząt na mocy art. 9 dyrektywy 89/662/EWG wymagają, aby produktom pochodzenia zwierzęcego z Państwa Członkowskiego towarzyszyło świadectwo zdrowia, lub
- przyznano odstępstwo na mocy art. 4 ust. 3.
2.
Na mocy procedury określonej w art. 12 ust. 2, szczegółowe przepisy wykonawcze, w szczególności wzór takich świadectw, mogą zostać sporządzone uwzględniając zasady ogólne określone w załączniku IV.
Świadectwa mogą zawierać szczegóły wymagane zgodnie z pozostałym wspólnotowym prawodawstwem dotyczącym zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt.
Artykuł 6
Urzędowe kontrole weterynaryjne
1.
Do czasu przyjęcia rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiających szczegółowe zasady higieny żywności pochodzenia zwierzęcego oraz zasady kontroli mające zastosowanie do środków spożywczych i pasz dla zwierząt, Państwa Członkowskie zapewnią, aby urzędowe kontrole zdrowia zwierząt przeprowadzane były przez właściwe organydla zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, jej przepisami wykonawczymi i wszystkimi środkami ochronnymi odnoszącymi się do produktów pochodzenia zwierzęcego przyjętymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Ogólną zasadą jest, że inspekcje muszą być niezapowiedziane, a kontrole przeprowadza się zgodnie z przepisami dyrektywy 89/662/EWG.
2.
Do czasu przyjęcia rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiających szczegółowe zasady higieny dotyczące żywności pochodzenia zwierzęcego i zasady kontroli mające zastosowanie do środków spożywczych i pasz dla zwierząt, w przypadkach, gdy wykryto naruszenia przepisów sanitarnych, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zaradzić zaistniałej sytuacji zgodnie z przepisami dyrektywy 89/662/EWG.
3.
Eksperci z Komisji mogą, we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, przeprowadzać kontrole na miejscu, włączając audyty w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie, na których terytorium przeprowadzane są kontrole udzielają ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja powiadamia właściwy organ o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Jeżeli rozpoznano poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt podczas audytu lub inspekcji Komisji, dane Państwo Członkowskie niezwłocznie podejmuje środki niezbędne do ochrony zdrowia zwierząt.
Jeśli takie środki nie zostaną podjęte lub jeśli uzna się je za niewystarczające, Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, podejmie środki niezbędne do ochrony zdrowia zwierząt oraz powiadomi o tym Państwa Członkowskie.
4.
Przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w szczególności te regulujące procedurę współpracy z władzami krajowymi, zostaną przyjęte zgodnie procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ II
PRZYWÓZ Z PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 7
Przepisy ogólne
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi wprowadzane były z państw trzecich tylko, jeśli spełniają wymagania rozdziału I mające zastosowanie do wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji takich produktów we Wspólnocie lub jeśli posiadają równoważne gwarancje w zakresie zdrowia zwierząt.
Artykuł 8
Zgodność z przepisami wspólnotowymi
W celu zapewnienia zgodności z ogólnym zobowiązaniem ustanowionym w art. 7, należy ustanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2:
1) Wykazy państw trzecich lub regionów państw trzecich, z których zezwala się na przywóz określonych produktów pochodzenia zwierzęcego.
Państwo trzecie zostaje umieszczone na takim wykazie, jeżeli audyt wspólnotowy miał miejsce w takim państwie i wykazał, że właściwy organ weterynaryjny udzielił odpowiednich gwarancji w zakresie zgodności z prawodawstwem wspólnotowym.
Podczas sporządzania i aktualizowania tych wykazów, należy szczególnie uwzględnić:
a) ustawodawstwo państwa trzeciego;
b) organizację właściwego organu weterynaryjnego oraz jego służby inspekcyjne w państwie trzecim, uprawnienia tych służb, nadzór, jakiemu podlegają, oraz środki, jakimi dysponują, włączając kompetencje personelu, aby skutecznie stosować ich ustawodawstwo;
c) faktyczne wymagania zdrowotne dla zwierząt mające zastosowanie do produkcji, wytwarzania, obróbki, składowania i wysyłki produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych dla Wspólnoty;
d) zapewnienia, jakie właściwy organ weterynaryjny państwa trzeciego może dać odnośnie do zgodności lub równoważności z odpowiednimi warunkami zdrowotnymi zwierząt;
e) wszelkie doświadczenia w zakresie obrotu produktami pochodzącymi z państwa trzeciego i wyniki przeprowadzonych kontroli przy przywozie;
f) wyniki wspólnotowych inspekcji i/lub audytów przeprowadzonych w państwie trzecim, w szczególności wyniki oceny właściwych organów lub, na wniosek Komisji, sprawozdanie przedłożone przez właściwe organy państwa trzeciego w sprawie przeprowadzonych inspekcji;
g) stan zdrowia zwierząt gospodarskich, innych zwierząt domowych i dziko żyjących w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierzęcych i wszelkich aspektów ogólnej sytuacji zdrowotnej w państwie, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
h) prawidłowość, tempo i dokładność z jakimi państwo trzecie dostarcza informacje w sprawie istnienia zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierzęcych na jego terytorium, w szczególności chorób podlegających zgłoszeniu wymienionych przez Światową Organizację ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) lub, w przypadku chorób zwierząt wodnych, chorób podlegających zgłoszeniu wymienionych w Kodeksie Zdrowotnym Zwierząt Wodnych OIE;
i) przepisy dotyczące zapobiegania i zwalczania zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierzęcych będące w mocy w państwie trzecim i ich wykonanie, włączając przepisy dotyczące przywozu z innych państw.
2) Komisja odpowiada za udostępnienie opinii publicznej aktualnych wersji wszystkich sporządzonych wykazów lub zaktualizowanych zgodnie z niniejszym artykułem.
Wykazy sporządzone zgodnie z niniejszym artykułem mogą być połączone z innymi wykazami sporządzonymi do celów związanych ze zdrowiem zwierząt i zdrowiem publicznym oraz mogą również zawierać wzory świadectw zdrowia.
3) Reguły pochodzenia produktów pochodzenia zwierzęcego i zwierząt, od których uzyskuje się takie produkty, zostają ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
4) Szczególne warunki przywozowe dla każdego państwa trzeciego lub grup państw trzecich, uwzględniając sytuację zdrowotną zwierząt danego państwa trzeciego lub państw, zostaną ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
5) W miarę potrzeby:
- szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu,
- kryteria klasyfikacji państw trzecich i regionów tych państw w odniesieniu do chorób zwierząt, oraz
- szczegółowe zasady dotyczące rodzajów wprowadzania poszczególnych produktów, takich jak wprowadzanie produktów przez podróżnych lub wprowadzanie próbek handlowych,
można ustanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 9
Dokumentacja
1.
Świadectwo weterynaryjne spełniające wymagania określone w załączniku IV przedstawiane jest wraz z przesyłkami produktów pochodzenia zwierzęcego przed ich wprowadzeniem do Wspólnoty.
2.
Świadectwo weterynaryjne poświadcza, że produkty spełniają:
a) wymagania ustanowione dla takich produktów na mocy niniejszej dyrektywy oraz na mocy prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego wymagania zdrowotne dla zwierząt lub przepisy, które są równoważne tym wymaganiom; oraz
b) wszystkie specjalne warunki przywozowe ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
3.
Dokumenty mogą zawierać szczegóły wymagane na podstawie innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2:
a) można zapewnić wykorzystanie dokumentów w formie elektronicznej;
b) mogą być sporządzone dokumenty wzorcowe;
c) mogą być ustanowione zasady i certyfikacja dotyczące tranzytu.
Artykuł 10
Wspólnotowe inspekcje i audyty
1.
Wspólnotowe inspekcje i/lub audyty na wszystkich etapach objętych niniejszą dyrektywą mogą być przeprowadzane w państwach trzecich przez ekspertów z Komisji w celu sprawdzenia zgodności z lub równoważności ze wspólnotowymi przepisami sanitarnymi.
Ekspertom z Komisji mogą towarzyszyć eksperci z Państw Członkowskich upoważnieni przez Komisję do przeprowadzania takich inspekcji i/lub audytów.
2.
Inspekcje i/lub audyty w państwach trzecich określone w ust. 1 przeprowadza się w imieniu Wspólnoty, a Komisja ponosi związane z tym koszty.
3.
Procedura przeprowadzania inspekcji i/lub audytów w państwach trzecich określonych w ust. 1 może zostać ustanowiona lub zmieniona zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
4.
Jeśli rozpoznane zostanie poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt podczas wspólnotowej inspekcji lub audytu, Komisja niezwłocznie podejmuje niezbędne środki w celu ochrony zdrowia zwierząt zgodnie z art. 22 dyrektywy 97/78/WE oraz powiadamia o tym Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Aktualizacja załączników technicznych
Załączniki do niniejszej dyrektywy mogą być zmienione zgodnie procedurą określoną w art. 12 ust. 2. w celu uwzględnienia w szczególności:
i) opinii naukowych i wiedzy naukowej, w szczególności dotyczących ocen nowego zagrożenia;
ii) rozwoju technicznego; oraz
iii) ustaleń celów związanych z bezpieczeństwem dla zdrowia zwierząt.
Artykuł 12
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt powołany na mocy art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Przepisy przejściowe
1.
Od daty określonej w art. 14 ust. 1, przepisy sanitarne przewidziane w dyrektywach wymienionych w załączniku V przestają obowiązywać.
2.
Przepisy wykonawcze przyjęte na podstawie takich przepisów pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami o podobnym skutku przyjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Przepisy przejściowe mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16
Dyrektywa Komisji 2002/100/WE
z dnia 20 grudnia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/642/EWG w odniesieniu do dopuszczalnych poziomów pozostałości azoksystrobiny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/79/WE [2], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/81/WE [4], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa substancja czynna, azoksystrobina, została ujęta w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG na mocy dyrektywy Komisji 98/47/WE [5], w celu stosowania wyłącznie jako fungicyd, bez określenia szczególnych warunków mających wpływ na uprawy, wobec których można stosować środki ochrony roślin, zawierające azoksystrobinę.
(2) Dopuszczalne poziomy pozostałości azoksystrobiny w towarach — i na ich powierzchni — objętych dyrektywą 90/642/EWG zostają ustanowione we wspomianych dyrektywach, zmienionych w szczególności dyrektywami Komisji 1999/71/WE [6], 2000/48/WE [7], 2001/48/WE [8] i 2002/23/WE [9].
(3) Dopuszczalne poziomy pozostałości ustanowione w tej dyrektywie odzwierciedlają dozwolone użycie azoksystrobiny wobec niektórych zbóż.
Dla zbóż, w stosunku do których jej użycie jest niedozwolone, dopuszczalne poziomy pozostałości ustalono na dolnej granicy oznaczania analitycznego.
W szczególności, stosowanie azoksystrobiny może prowadzić do gromadzenia się pozostałości powyżej dolnej granicy oznaczania analitycznego.
Tak więc, gdy wnioskowany jest nowy sposób wykorzystania tej substancji, Państwa Członkowskie są zobowiązane do ustanowienia tymczasowo nowych dopuszczalnych poziomów pozostałości na szczeblu krajowym zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG przed wydaniem pozwolenia na takie nowe zastosowanie środka ochrony roślin, zawierającego tę substancję aktywną.
Niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły odpowiednio informacje odnoszące się do dodatkowego jej wykorzystania.
Dostępne informacje oceniono jako wystarczające do zmiany na szczeblu Wspólnoty tymczasowych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla zbóż, w odniesieniu do których Państwa Członkowskie wystąpiły o zezwolenie na stosowanie środków ochrony roślin zawierających azoksystrobinę.
(4) W związku z włączeniem azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, dnia 22 kwietnia 1998 r. zakończono ocenę naukowo-techniczną w formie sprawozdania przeglądowego Komisji.
Ustalono dopuszczalne dzienne spożycie substancji w wysokości 0,1 mg/kg wagi ciała.
Uwzględniając wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [10] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [11] na temat wykorzystanej metodyki, a także postępując zgodnie z procedurami i praktykami wspólnotowymi oceniono długotrwałe narażanie konsumentów na konsumpcję produktów żywnościowych potraktowanych azoksystrobiną i obliczono, że nowe dopuszczalne poziomy pozostałości, obecnie wnioskowane, nie prowadzą do przekroczenia dopuszczalnego dziennego spożycia.
(5) Wspólnota notyfikowała projekt dyrektywy Komisji Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały uwzględnione w ostatniej fazie opracowywania dyrektywy.
(6) Wzięto pod uwagę opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów przed spożywaniem produktów żywnościowych potraktowanych pestycydami.
(7) W związku z powyższym dyrektywa 90/642/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów zawierające azoksystrobinę ujęte w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG zastępuje się dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów wymienionymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Niniejsze przepisy stosuje się od dnia 1 kwietnia 2003 r.
4.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 27 lutego 2002 r.
zmieniające wytyczne EBC/2001/3 w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET)
(EBC/2002/1)
(2002/202/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej Statutem), a w szczególności jego art. 3.1, art. 12.1, art. 14.3 oraz art. 17, 18 i 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 105 (2) tiret czwarte Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej Traktatem) oraz art. 3.1 tiret czwarte Statutu upoważniają Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne KBC do podejmowania działań na rzecz sprawnego funkcjonowania systemów płatności.
(2) Zgodnie z przepisami art. 22 Statutu, EBC oraz KBC mogą tworzyć udogodnienia zapewniające skuteczne i solidne systemy rozrachunku i płatności w obrębie Wspólnoty i w stosunkach z innymi krajami.
(3) Dnia 14 grudnia 2000 r. Rada Prezesów przyjęła długoterminowe kalendarium dni operacyjnych systemu TARGET, mające zastosowanie od początku 2002 r. do odwołania, zgodnie z którym TARGET powinien być zamknięty nie tylko w soboty i niedziele, lecz także w Nowy Rok, w Wielki Piątek, w Poniedziałek Wielkanocny (według kalendarza obowiązującego w siedzibie EBC), w Święto Pracy (1 maja), Boże Narodzenie oraz 26 grudnia.
W celu zapewnienia jednakowych warunków konkurencji wszystkim uczestnikom, Rada Prezesów postanowiła także, iż TARGET jako całość, włącznie z krajowymi systemami rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (RTGS) będzie zamknięty, co znaczy, że ani transakcje transgraniczne, ani krajowe nie będą obsługiwane przez TARGET w tych dniach.
Zasada równego traktowania nie powinna jednak uniemożliwiać zróżnicowania usprawiedliwionego specyficznymi sytuacjami narodowymi.
Całkowite zamknięcie Hermesa (greckiego systemu RTGS), obejmujące także transakcje krajowe, powoduje zakłócenia na greckim rynku oraz w branży bankowej, ponieważ Wielkanoc prawosławna rzadko pokrywa się z Wielkanocą protestancką/katolicką w kalendarzu obowiązującym w siedzibie EBC, co w praktyce powoduje zamknięcie greckich rynków krajowych przez kilka dodatkowych dni.
Ponadto liczba następujących po sobie dni, w których system jest zamknięty, rośnie w przypadku gdy publiczne święta Wielkanocy protestanckiej/katolickiej i prawosławnej dzieli jedynie tydzień, tak jak to ma miejsce w 2003 r., kiedy to greckie instytucje kredytowe będą czynne przez zaledwie trzy dni w okresie jedenastodniowym.
Z tego powodu należy uchylić, w trybie nadzwyczajnym i w ograniczonym zakresie, przepisy dotyczące dni operacyjnych systemu TARGET podczas publicznych świąt Wielkanocy, na okres trzech lat, po czym sytuacja w Grecji będzie oceniona w oparciu o doświadczenia.
(4) Ponadto załącznik V do Wytycznych EBC/2001/3 z 26 kwietnia 2001 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET) [1], zawierający wykaz zabezpieczeń typu "out", które mogą zostać użyte do zabezpieczania śróddziennego kredytu w systemie TARGET, powinien zostać zmieniony tak, aby pozwolić trzem narodowym bankom centralnym Państw Członkowskich, które przyjęły wspólną walutę zgodnie z Traktatem, na akceptowanie obligacji emitowanych przez Damaras Skibskreditfond oraz KommuneKredit jako zabezpieczenia kredytu śróddziennego.
(5) Zgodnie z art. 12.1 oraz art. 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2001/3 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Transeuropejski zautomatyzowany błyskawiczny system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym jest systemem rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym dla EUR.
TARGET składa się z krajowych systemów RTGS, mechanizmu płatności EBC oraz interlinkingu."
2) artykuł 3 ust. 1 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Dni operacyjne
Począwszy od 2002 r. TARGET jako całość jest zamknięty w soboty, niedziele, Nowy Rok, Wielki Piątek i Poniedziałek Wielkanocny (zgodnie z kalendarzem obowiązującym w siedzibie EBC), 1 maja (Święto Pracy), w Boże Narodzenie oraz 26 grudnia.
Bez uszczerbku dla powyższego, jedynie niżej wymienione, ograniczone usługi mogą być w trybie nadzwyczajnym, w latach 2002-2004, świadczone przez Hermes, grecki system RTGS, w Wielki Piątek i Poniedziałek Wielkanocny (według kalendarza obowiązującego w siedzibie EBC), kiedy dni te nie pokrywają się z Wielkanocą prawosławną:
a) rozrachunek płatności krajowych klientów; oraz
b) rozrachunek płatności związanych z dostawą gotówki z oraz do Banku Grecji; oraz
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 7 marca 2002 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/7 w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu
(EBC/2002/2)
(2002/553/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając art. 12.1 i 14.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w powiązaniu z art. 3.1 tiret pierwsze, art. 18.2 i art. 20 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednolita polityka pieniężna wymaga określenia instrumentów i procedur stosowanych w Eurosystemie, składającym się z krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które przyjęły euro zgodnie z Traktatem (zwanych dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi") oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC), w celu realizowania tej polityki w sposób jednolity we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
(2) Istnieje konieczność odpowiedniego odzwierciedlenia dalszego rozwoju definiowania i realizacji jednolitej polityki pieniężnej w strefie euro.
(3) EBC posiada uprawnienia do ustanowienia niezbędnych wytycznych dla instrumentów i procedur stosowanych w celu realizacji jednolitej polityki pieniężnej, a KBC są zobowiązane do działania zgodnie z tymi wytycznymi.
(4) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Zasady, instrumenty, procedury i kryteria realizacji jednolitej polityki pieniężnej
Załącznik do niniejszych wytycznych (Jednolita Polityka Pieniężna w strefie euro — Dokumentacja ogólna instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu) zastępuje załącznik 1 do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [1] (Jednolita Polityka Pieniężna na Etapie Trzecim — Dokumentacja ogólna instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu).
Artykuł 2
Weryfikacja
KBC przesyłają szczegóły tekstów i środków, z pomocą których zamierzają dostosować się do niniejszych wytycznych, do EBC najpóźniej do dnia 25 kwietnia 2002 r.
Artykuł 3
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne są skierowane do poszczególnych KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne nabierają mocy obowiązującej z dniem 7 lipca 2002 r.
3.
Niniejsze wytyczne zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 26 września 2002 r.
w sprawie minimalnych norm dla Europejskiego Banku Centralnego oraz krajowych banków centralnych przy przeprowadzaniu operacji związanych z polityką pieniężną, operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC oraz zarządzaniu rezerwowymi aktywami walutowymi EBC
(EBC/2002/6)
(2002/777/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie
uwzględniając art. 12.1 oraz art. 14.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w związku z art. 3.1, 18.2 i 30.6 tiret pierwsze, drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 105 ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie Traktatu, wśród podstawowych zadań wykonywanych przez ESBC znajduje się definiowanie i wprowadzanie w życie polityki pieniężnej Wspólnoty, przeprowadzanie operacji walutowych zgodnie z art. 111 Traktatu oraz utrzymywanie i zarządzanie oficjalnymi rezerwami walutowymi Państw Członkowskich.
(2) Europejski Bank Centralny (EBC) uznaje za niezbędne, aby EBC i każdy krajowy bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego (KBC) stosował minimalne normy w przypadku: i) przeprowadzania operacji związanych z polityką pieniężną; ii) przeprowadzania operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC, oraz iii) zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi EBC w zakresie, w jakim KBC działają jako pośrednicy dla EBC, zgodnie z wytycznymi EBC/2000/1 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentacji prawnej operacji dotyczących rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego [1], ostatnio zmienionych wytycznymi EBC/2001/12 [2].
(3) art. 38.1 Statutu przewiduje, iż członkowie organów kierowniczych oraz pracownicy EBC oraz KBC są zobowiązani, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, do nieujawniania informacji objętych tajemnicą zawodową.
(4) Członkowie Rady Prezesów EBC przyjęli Protokół Ustaleń w podobnych sprawach na posiedzeniu Rady Prezesów w dnia 16 maja 2002 r. [3]
(5) Zgodnie z art. 12.1 i art. 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Minimalne normy dla EBC oraz KBC przy przeprowadzaniu operacji związanych z polityką pieniężną, operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC oraz przy zarządzaniu rezerwowymi aktywami walutowymi EBC
Przy przeprowadzaniu działań lub operacji odnoszących się do operacji związanych z polityką pieniężną, operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC oraz przy zarządzaniu rezerwowymi aktywami walutowymi EBC, EBC i każdy KBC gwarantują, że ich wewnętrzne zasady związane z takimi operacjami lub z takim zarządzaniem, niezależnie od tego, czy są to kodeksy postępowania, regulaminy pracownicze lub jakikolwiek inny typ zasad wewnętrznych, są zgodne z następującymi minimalnymi normami, w ramach stosowanego prawa krajowego i praktyk na rynku pracy.
1.
ZAKRES
Zasady zawarte w niniejszym dokumencie powinny stosować się do:
- członków Zarządu EBC, jeśli nie pełnią swoich funkcji jako członkowie Rady Prezesów,
- członków organów decyzyjnych KBC, innych niż ci, którzy są członkami Rady Prezesów EBC (oraz ich zastępcami powołanymi zgodnie z art. 4.4 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego) pełniących swe funkcje jako członkowie Rady Prezesów,
- wszystkich pracowników EBC zaangażowanych w działania lub operacje odnoszące się do operacji związanych z polityką pieniężną, operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC oraz z zarządzaniem rezerwowymi aktywami walutowymi EBC,
- wszystkich pracowników KBC zaangażowanych w działania lub operacje odnoszące się do operacji związanych z polityką pieniężną, operacji walutowych z rezerwami walutowymi EBC oraz z zarządzaniem rezerwowymi aktywami walutowymi EBC
2.
NADZÓR KIEROWNICZY NAD OPERACJAMI Z KONTRAHENTAMI RYNKOWYMI
3.
UNIKANIE POTENCJALNYCH KONFLIKTÓW INTERESÓW
4.
ZAKAZ TRANSAKCJI PAPIERAMI WARTOŚCIOWYMI
5.
ROZRYWKA I PREZENTY
Artykuł 2
Zmiany do wytycznych EBC/2000/1
Artykuł 3a oraz załącznik 4 do wytycznych EBC/2000/1 uchyla się.
Artykuł 3
Weryfikacja
KBC będą przesyłać szczegółowe dane o tekstach oraz środkach, za pomocą których zamierzają spełnić wymagania niniejszych wytycznych EBC najpóźniej do dnia 15 października 2002 r., w zakresie, w jakim do tej pory tego nie zrobiły, w kontekście wprowadzenia w życie wytycznych EBC/2001/5 [4].
Artykuł 4
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem.
2.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 listopada 2002 r.
3.
Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 21 listopada 2002 r.
w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych
(ECB/2002/7)
(2002/967/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wypełniania swoich zadań Europejski Bank Centralny (EBC) potrzebuje wyczerpujących i rzetelnych kwartalnych sprawozdań finansowych dotyczących sektorów instytucjonalnych strefy euro oraz dotyczących reszty świata.
(2) Artykuł 5 ust. 1 Statutu zobowiązuje EBC, wspomagany przez krajowe banki centralne (KBC), do zbierania od właściwych władz krajowych albo bezpośrednio od podmiotów gospodarczych informacji statystycznych niezbędnych do podjęcia przez EBC zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC).
Art. 5 ust. 2 stanowi że KBC wykonują, w najszerszym możliwościom zakresie, zadania opisane w art. 5 ust. 1.
(3) Część informacji niezbędnych do spełnienia wymagań statystycznych EBC w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych strefy euro jest kompilowana przez właściwe władze krajowe inne niż KBC.
Dlatego niektóre z zadań, które mają być podjęte na podstawie niniejszych wytycznych, wymagają współpracy między ESBC i właściwymi władzami krajowymi, zgodnie z art. 5 ust. 1 Statutu i art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1].
(4) Do celów spójności wymagania EBC w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych strefy euro powinny być oparte w możliwie najszerszym zakresie o standardy statystyczne Wspólnoty ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 359/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] ("ESA 95").
(5) Sprawozdania finansowe otrzymywane są z różnych statystyk, a część danych kwartalnych jest oszacowaniami.
Ograniczenia dotyczące systemu gromadzenia tych statystyk oraz dotyczące źródeł powodują konieczność udzielenia odstępstw od niniejszych wytycznych, z wyjątkiem odstępstw w zakresie wszelkich danych, w odniesieniu do których istnieje podstawa do rzetelnego oszacowania.
(6) Przekazywanie przez KBC poufnych informacji statystycznych EBC dokonywane jest w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań ESBC.
System poufności jest ustanowiony w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 i w wytycznych EBC/1998/NP28 z dnia 22 grudnia 1998 r. dotyczących wspólnych reguł i minimalnych standardów ochrony poufności poszczególnych informacji statystycznych zbieranych przez EBC z pomocą KBC [4].
(7) Niezbędne jest ustanowienie procedury wprowadzania w skuteczny sposób zmian technicznych w załącznikach do niniejszych wytycznych, pod warunkiem że takie zmiany nie zmieniają zasadniczych ram koncepcyjnych ani nie mają wpływu na obciążenia w zakresie sprawozdawczości.
W stosowaniu procedury zostaną uwzględnione opinie Komitetu ds. Statystyki ESBC.
KBC mogą proponować takie zmiany techniczne w załącznikach za pośrednictwem Komitetu ds. Statystyki.
(8) Zgodnie za art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszych wytycznych:
1. "Uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjęło jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
2. "strefa euro" oznacza terytorium gospodarcze uczestniczących Państw Członkowskich, i EBC.
Artykuł 2
Obowiązki KBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej
1.
KBC przekazuje EBC dane dotyczące aktywów i pasywów finansowych, jak określono w załączniku I, z częstotliwością raz na kwartał kalendarzowy.
Dane są zgodne z zasadami i definicjami ESA 95, chyba że inaczej określono w załączniku I.
2.
Dane obejmują okres od czwartego kwartału 1997 r. do kwartału, do którego odnoszą się przekazane dane.
3.
Danym towarzyszą łatwo dostępne informacje dotyczące pojedynczych ważnych zdarzeń i przyczyn korekt, gdy zakres zmian w danych spowodowana przez takie pojedyncze ważne zdarzenia i przez korekty wynosi co najmniej 0,1 % kwartalnego PKB strefy euro.
Artykuł 3
Obowiązki EBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej
EBC przekazuje KBC kwartalne sprawozdania finansowe strefy euro, które EBC kompiluje i publikuje w swoim miesięcznym biuletynie.
Artykuł 4
Terminowość
1.
Dane i inne informacje opisane w art. 2 są przekazywane EBC w terminie, który nie przekracza 130 dni kalendarzowych po zakończeniu kwartału, do których odnoszą się te dane.
2.
Dane opisane w art. 3 są przekazywane do KBC najpóźniej do następnego dnia roboczego EBC po zakończeniu przez EBC przygotowania danych do publikacji.
Artykuł 5
Współpraca z właściwymi władzami krajowymi
1.
W przypadku gdy źródłem niektórych lub wszystkich danych i informacji opisanych w art. 2 są właściwe władze krajowe inne niż KBC, KBC podejmują starania mające na celu określenie z tymi władzami właściwe formy współpracy, aby zapewnić stałą strukturę przekazywania danych w celu spełnienia standardów i wymagań EBC, chyba że ten sam skutek jest już osiągnięty na podstawie ustawodawstwa krajowego.
2.
Jeżeli w podczas trwania tej współpracy KBC nie są w stanie spełnić wymagań ustanowionych w art. 2 i 4, ponieważ właściwy organ krajowy nie przekazał KBC niezbędnych informacji, EBC i KBC omawiają z tym organem sposoby udostępnienia tych informacji.
Artykuł 6
Standardy przekazywania i kodowania
KBC i EBC stosują standardy określone w załączniku II do przekazywania i kodowania danych opisanych w art. 2 i 3.
Wymaganie to nie stoi na przeszkodzie stosowaniu niektórych innych sposobów przekazywania informacji statystycznych EBC jako uzgodnionego rozwiązania alternatywnego.
Artykuł 7
Jakość
1.
EBC i KBC monitorują i wspierają jakość danych przekazywanych EBC.
2.
Zarząd EBC składa coroczne sprawozdania Radzie Prezesów EBC dotyczące jakości kwartalnych sprawozdań finansowych strefy euro.
3.
Sprawozdanie przedstawia co najmniej zakres ujętych danych, stopień w jakim są one zgodne z odpowiednimi definicjami oraz zakres korekt.
Artykuł 8
Derogacje
1.
Rada Prezesów EBC udziela derogacji KBC, które nie są w stanie spełnić wymagań ustanowionych w art. 2.
Udzielone derogacje są wymienione w załączniku III.
2.
KBC któremu przyznano odstępstwo na czas określony powiadamia corocznie EBC o krokach, które mają być podjęte w celu pełnego spełnienia wymagań w zakresie sprawozdawczości.
3.
Rada Prezesów EBC corocznie dokonuje przeglądu derogacji.
Artykuł 9
Uproszczona procedura dokonywania zmian
Uwzględniając uwagi Komitetu ds. Statystyki, Zarząd EBC jest uprawniony do dokonania zmian technicznych w załącznikach do niniejszych wytycznych, pod warunkiem że takie zmiany nie zmieniają zasadniczych ram koncepcyjnych ani nie mają wpływu na obciążenia w zakresie sprawozdawczości.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie dwa dni po ich przyjęciu.
3.
Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 5 grudnia 2002 r.
w sprawie ram prawnych rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w Europejskim Systemie Banków Centralnych
(EBC/2002/10)
(2003/131/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 i art. 26 ust. 4,
uwzględniając udział Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) przewidziany w art. 47 ust. 2 tiret drugie i trzecie Statutu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski System Banków Centralnych (ESBC) podlega zgodnie z art. 15 Statutu obowiązkowi sprawozdawczości.
(2) Zgodnie z art. 26 ust. 3 Statutu Zarząd EBC sporządza dla celów związanych z działalnością analityczną i operacyjną bilans skonsolidowany ESBC.
(3) Zgodnie z art. 26 ust. 4 i w celu wykonania postanowień art. 26 Statutu, Rada Prezesów EBC ustala niezbędne zasady dotyczące ujednolicenia standardów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w odniesieniu do operacji przeprowadzanych przez krajowe banki centralne (KBC) uczestniczących Państw Członkowskich.
(4) Zgodnie z zasadami przejściowymi ustanowionymi w Wytycznych nr EBC/2000/18 z dnia 1 grudnia 1998 roku w sprawie ram prawnych rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w Europejskim Systemie Banków Centralnych zmienionych dnia 15 grudnia 1999 roku i 14 grudnia 2000 roku [1], wycena wszystkich aktywów i zobowiązań na koniec dnia 31 grudnia 1998 roku została zaktualizowana na dzień 1 stycznia 1999 roku.
Niezrealizowane zyski powstałe przed 1 stycznia 1999 roku lub w tym dniu miały zostać oddzielone od tych niezrealizowanych zysków rewaluacyjnych, które mogły powstać po dniu 1 stycznia 1999 roku i miały pozostać w KBC.
Ceny i kursy rynkowe stosowane przez EBC i KBC w bilansach otwarcia w dniu 1 stycznia 1999 roku stały się nowymi kosztami średnimi na początku okresu przejściowego.
Zalecano, aby niezrealizowane zyski powstałe przed dniem 1 stycznia 1999 roku lub w tym dniu nie były w momencie przejścia uważane za podlegające podziałowi oraz aby były one traktowane jako możliwe do zrealizowania/podlegające podziałowi jedynie w odniesieniu do transakcji, które będą miały miejsce po rozpoczęciu okresu przejściowego.
Ze względu na przeniesienie aktywów z KBC do EBC zyski i straty z transakcji walutami obcymi i złotem oraz zyski i straty z transakcji kursowych miały być traktowane jako zrealizowane.
(5) Jeżeli chodzi o ujawnienie danych dotyczących banknotów EUR znajdujących się w obiegu, zaspokajania wewnętrznych roszczeń lub zobowiązań netto Eurosystemu wynikających z alokacji banknotów w wewnątrz Eurosystemu oraz przychodów pieniężnych - dane te powinny być ujednolicone w publikowanych bilansach rocznych, rachunkach zysków i strat oraz notach do sprawozdań rocznych KBC; pozycje, które powinny zostać ujednolicone, są w załącznikach IV, VIII i IX oznaczone gwiazdkami.
(6) Wzięto pod uwagę prace przygotowawcze przeprowadzone przez Europejski Instytut Monetarny (EIM).
(7) Tekst Wytycznych nr EBC/2000/18 zostanie w znaczącym zakresie zmieniony; z uwagi na wymóg przejrzystości należy stworzyć tekst jednolity Wytycznych.
(8) Pomimo braku wyraźnego wskazania takiego obowiązku w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, EBC przykłada wielką wagę do zwiększenia przejrzystości regulacji dotyczących ESBC; w związku z tym EBC postanowił opublikować niniejsze Wytyczne.
(9) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu Wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
1. W niniejszych Wytycznych poniższe terminy otrzymują następujące znaczenie: "klucz alokacji banknotów" : stosunek procentowy wynikający z wzięcia pod uwagę udziału EBC w całkowitej emisji banknotów euro i zastosowania klucza kapitału subskrybowanego do udziału KBC w tej całkowitej emisji, zgodnie z Decyzją nr ECB/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie emisji banknotów euro [2],
"konsolidacja" : operacja rachunkowa, w wyniku której dane finansowe różnych odrębnych osób prawnych są zebrane w taki sposób, jakby osoby te stanowiły jeden podmiot,
"cele ESBC w zakresie rachunkowości i sprawozdawczości finansowej" : cele, dla których EBC sporządza sprawozdania finansowe wskazane w załączniku I, zgodnie z art. 15 i art. 26 Statutu,
"krajowe banki centralne" (KBC) : banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich,
"uczestniczące Państwa Członkowskie" : Państwa Członkowskie, które przyjęły walutę euro zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
"nieuczestniczące Państwa Członkowskie" : Państwa Członkowskie, które nie przyjęły waluty euro zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
"Eurosystem" : krajowe banki centralne (KBC) oraz Europejski Bank Centralny (EBC),
"okres przejściowy" : okres od dnia 1 stycznia 1999 roku do dnia 31 grudnia 2001 roku,
"kwartalna data przeszacowania" : ostatni dzień kalendarzowy danego kwartału.
2.
Pozostałe definicje terminów technicznych użytych w niniejszych Wytycznych zostały zawarte w Glosariuszu dołączonym do załącznika II.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Zasady ustanowione w niniejszych Wytycznych mają zastosowanie do celów EBC, KBC oraz ESBC w zakresie rachunkowości i sprawozdawczości finansowej.
2.
Zakres zastosowania niniejszych Wytycznych jest ograniczony do standardów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej ESBC określonych w Statucie. W związku z tym Wytyczne nie ustanawiają zasad wiążących dla krajowej rachunkowości i sprawozdawczości finansowej KBC.
W celu zapewnienia spójności i zgodności pomiędzy standardami krajowymi i standardami ESBC zaleca się, aby o ile to możliwe KBC przestrzegały zasad ustanowionych w niniejszych Wytycznych w zakresie prowadzenia krajowej rachunkowości i sprawozdawczości finansowej.
Artykuł 3
Podstawowe zasady w zakresie rachunkowości
Zastosowanie mają następujące podstawowe zasady w zakresie rachunkowości:
a) rzeczywistość gospodarcza i przejrzystość: metody rachunkowości i sprawozdawczości finansowej są odzwierciedleniem rzeczywistości gospodarczej, są przejrzyste oraz spełniają wymogi zrozumiałości, doniosłości, niezawodności i porównywalności; transakcje są rozliczane i przedstawiane zgodnie z ich treścią i rzeczywistym znaczeniem gospodarczym, a nie tylko na podstawie formy prawnej;
b) zasada ostrożności: przy wycenie aktywów i pasywów oraz księgowaniu przychodów przestrzega się wymogu ostrożności; w kontekście niniejszych Wytycznych oznacza to, że niezrealizowane przychody nie są przy sporządzaniu rachunku zysków i strat uważane za zyski; przelewa się je bezpośrednio na konto rewaluacyjne; wymóg staranności nie pozwala jednak na tworzenie ukrytych rezerw lub zamierzone fałszowanie pozycji bilansu lub rachunku zysków i strat;
c) zdarzenia następujące po dacie bilansu: aktywa i zobowiązania są korygowane w zależności od zdarzeń, które mają miejsce pomiędzy momentem, w którym bilans jest sporządzony, a dniem, w którym sprawozdania finansowe zostaną zatwierdzone przez odpowiednie organy, o ile zdarzenia te mają wpływ na stan aktywów i pasywów w momencie sporządzenia bilansu; jeżeli wydarzenia takie nie mają wpływu na stan aktywów i pasywów w momencie sporządzenia bilansu, mają jednak takie znaczenie, że ich nieujawnienie mogłoby spowodować, że adresaci sprawozdań finansowych nie byliby w stanie właściwie ocenić sytuacji i podejmować odpowiednich decyzji, aktywa i zobowiązania nie są odpowiednio korygowane, takie wydarzenia podlegają jednak ujawnieniu;
d) istotność: nie dopuszcza się odchyleń od zasad prowadzenia rachunkowości, w tym także odchyleń, które mają wpływ na sporządzenie rachunków zysków i strat poszczególnych KBC oraz EBC, chyba że odchylenia takie można w uzasadniony sposób określić jako nieistotne w ogólnym kontekście dla przedstawienia rachunkowości finansowej podmiotu sporządzającego sprawozdanie;
e) zasada ciągłości: rachunkowość prowadzi się przy założeniu, że dany podmiot będzie kontynuował działalność;
f) zasada memoriałowa: przychody lub wydatki są ujmowane w księgach w tych okresach obrachunkowych, w których zostały osiągnięte lub poniesione, a nie w tych okresach, w których zostały faktycznie otrzymane lub wypłacone;
g) zasada spójności i porównywalności: kryteria wyceny bilansu i księgowania przychodów są stosowane konsekwentnie w wymiarze wspólnotowym i ciągłości metod stosowanych w ESBC po to, aby możliwe było porównywanie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych.
Artykuł 4
Księgowanie aktywów i pasywów
Aktywa lub zobowiązania finansowe lub innej natury mogą zostać zaksięgowane w bilansie podmiotu sporządzającego sprawozdanie wyłącznie wtedy, gdy:
a) prawdopodobne jest, że przyszła korzyść ekonomiczna związana z danymi aktywami lub zobowiązaniami wpłynie do podmiotu sporządzającego sprawozdanie finansowe lub z niego wypłynie;
b) dokładnie całe ryzyko lub wynagrodzenie związane z danymi aktywami lub zobowiązaniami zostały przeniesione na podmiot sporządzający sprawozdanie finansowe;
c) koszt lub wartość aktywów dla podmiotu sporządzającego sprawozdanie finansowe lub też kwota pasywów może być dokładnie wyceniona.
Artykuł 5
Podejście kasowe/rozliczeniowe i podejście ekonomiczne
1.
Do dnia 31 grudnia 2006 roku podstawą zapisywania danych w systemach rachunkowości Eurosystemu jest podejście kasowe (lub rozliczeniowe).
2.
Od dnia 1 stycznia 2007 roku podstawą zapisywania danych w systemach rachunkowości Eurosystemu dotyczących transakcji walutowych oraz rozliczeń międzyokresowych denominowanych w walutach obcych jest podejście ekonomiczne rozumiane zgodnie z definicją zawartą w załączniku III.
Transakcje papierami wartościowymi mogą być nadal rozliczane według podejścia kasowego (lub rozliczeniowego).
3.
KBC mogą, w drodze uchylenia postanowień ust. 1, stosować podejście ekonomiczne przed dniem 1 stycznia 2007 roku.
4.
Dane ujawnione w ramach codziennej sprawozdawczości finansowej sporządzanej na potrzeby sprawozdawczości finansowej Eurosystemu uwzględniają przepływy gotówkowe w pozycjach bilansu inne niż te, które zostały uwzględnione w pozycjach "Pozostałe aktywa" lub "Pozostałe zobowiązania", z wyjątkiem kwartalnej i rocznej korekty rachunkowej.
ROZDZIAŁ II
UKŁAD BILANSU I WYCENA BILANSOWA
Artykuł 6
Układ bilansu
Struktura układu bilansów EBC i KBC sporządzanych dla celów ESBC w zakresie sprawozdawczości finansowej została określona w załączniku IV.
Artykuł 7
Zasady wyceny bilansowej
1.
Przy dokonywaniu wyceny bilansu używa się bieżących cen i kursów rynkowych, chyba że inaczej stanowi załącznik IV.
2.
Przeszacowanie złota, instrumentów walutowych, papierów wartościowych i instrumentów finansowych (bilansowych i pozabilansowych) jest dokonywane kwartalnie po kursach i cenach rynkowych.
Nie wyklucza to przeszacowania portfeli przez EBC i KBC z większą częstotliwością dla celów procedur wewnętrznych, pod warunkiem że w ciągu kwartału podaje się jedynie dane po cenie transakcji.
3.
Nie wprowadza się rozróżnienia pomiędzy różnicami z wyceny złota wynikającymi z różnic walutowych i kursowych. Księguje się tylko różnicę z przeszacowania złota w oparciu o cenę euro dla określonej jednostki wagi złota obliczoną na podstawie kursu wymiany euro w stosunku do dolara z dnia wyceny kwartalnej.
Przeszacowanie jest dokonywane na zasadzie waluta do waluty w odniesieniu do transakcji walutowych (z uwzględnieniem transakcji bilansowych i pozabilansowych) oraz kod do kodu (te same kody ISIN - numer i rodzaj) w odniesieniu do papierów wartościowych, z wyjątkiem tych papierów wartościowych, które zostały uwzględnione w pozycji "Pozostałe aktywa finansowe"; aktywa te będą traktowane jako odrębne portfele.
4.
Wpisy księgowe związane z przeszacowaniem są stornowane na koniec kolejnego kwartału, z wyjątkiem niezrealizowanych strat przenoszonych do rachunku zysków i strat na koniec roku.
W czasie trwania kwartału dane dotyczące wszystkich transakcji są podawane po cenach i kursach transakcji.
Artykuł 8
Transakcje z przyrzeczeniem odkupu
1.
Transakcje sprzedaży papierów wartościowych z udzielonym przyrzeczeniem odkupu (repurchase agreement) są księgowane jako złożony zabezpieczony depozyt po stronie zobowiązań; zabezpieczenie zapisuje się w bilansie zapisane po stronie aktywów.
Sprzedane papiery wartościowe, które mają być na podstawie transakcji z przyrzeczeniem odkupu odkupione, są tak traktowane przez EBC/KBC, które są zobowiązane do ich odkupienia, jakby aktywa te były nadal częścią portfela, z którego zostały sprzedane.
2.
Transakcje zakupu papierów wartościowych z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu (reverse repurchase agreement) są księgowane w bilansie jako zabezpieczony kredyt po stronie aktywów w kwocie równej kredytowi.
Papiery wartościowe nabyte na podstawie transakcji z przyrzeczeniem odkupu nie podlegają przeszacowaniu; strona udzielająca kredytu nie zalicza zysku lub straty wynikających z takiej transakcji do rachunku zysków i strat.
3.
Transakcje z przyrzeczeniem odkupu, których przedmiotem są papiery wartościowe denominowane w walutach obcych nie wpływają na średni koszt pozycji walutowej.
4.
W przypadku odpożyczania papierów wartościowych papiery te pozostają w bilansie kredytodawcy.
Transakcje takie są księgowane w taki sam sposób jak transakcje z przyrzeczeniem odkupu.
Jeżeli jednak papiery wartościowe pożyczone przez EBC lub przez jeden z KBC, który działa jako kredytobiorca, nie znajdą się w jego depozycie na koniec roku, musi on ustanowić rezerwę na poczet strat, jeżeli wartość rynkowa bazowych papierów wartościowych wzrosła od czasu zawarcia umowy kredytowej oraz wykazać zobowiązanie (przeniesienia papierów wartościowych) w sytuacji, gdy kredytobiorca w międzyczasie sprzedał papiery.
5.
Zabezpieczone transakcje na złoto są traktowane jak transakcje z przyrzeczeniem odkupu.
Przepływy złota związane z takimi zabezpieczonymi transakcjami nie są zapisywane w sprawozdaniach finansowych, a różnica pomiędzy bieżącą a przyszłą ceną transakcji jest rozliczana zgodnie z zasadą memoriałową.
6.
Transakcje z przyrzeczeniem odkupu (w tym transakcje polegające na odpożyczaniu papierów wartościowych) dokonywane w ramach automatycznego programu odpożyczania papierów wartościowych są księgowane w bilansie dla takich transakcji jedynie wtedy, gdy dla całego okresu, który pozostał do wykupu, ustanowione jest zabezpieczenie gotówkowe.
Artykuł 9
Zbywalne instrumenty udziałowe
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do zbywalnych instrumentów udziałowych (akcji i udziałów lub funduszów akcji), bez względu na to, czy transakcje takie są przeprowadzane bezpośrednio przez KBC, przez EBC lub przez pośrednika, z wyjątkiem czynności dotyczących funduszy emerytalnych, udziałów partycypacyjnych, inwestycji w podmioty zależne, znacznych udziałów oraz finansowego majątku trwałego.
2.
Instrumenty udziałowe denominowane w walutach obcych nie stanowią części całkowitej pozycji waluty, są natomiast częścią osobnego pakietu waluty.
Zaleca się, aby związane z tym zysk i strata były wyliczane albo zgodnie z metodą kosztu średniego albo metodą kosztu średniego netto.
3.
Zaleca się, aby instrumenty udziałowe były traktowane zgodnie z następującymi zasadami:
a) przeszacowanie portfeli akcji odbywa się zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2. odrębnie dla poszczególnych pozycji; przeszacowanie funduszy akcji odbywa się na zasadzie netto a nie dla poszczególnych akcji; nie dokonuje się kompensacji pomiędzy różnymi akcjami lub różnymi funduszami akcji;
b) transakcje są zapisywane w bilansie zgodnie z ceną transakcji;
c) prowizja brokerska jest albo kosztem transakcji zaliczanym do kosztów aktywów albo wydatkiem zapisywanym w rachunku zysków i strat;
d) kwota zakupionych dywidend jest uwzględniana w kosztach instrumentu udziałowego; w dacie bez dywidendy, w momencie, kiedy płatność dywidendy nie została jeszcze otrzymana, kwota zakupionej dywidendy może być traktowana jako osobna pozycja;
e) rozliczenia międzyokresowe dywidendy nie są księgowane na koniec okresu, ponieważ są odzwierciedlone w cenie rynkowej instrumentów udziałowych (z wyjątkiem akcji wycenianych bez dywidendy);
f) emisja praw jest traktowana jako osobne aktywa w momencie emisji; koszt nabycia jest obliczany na podstawie średniego kosztu nowej emisji akcji, na podstawie ceny nowej emisji oraz na podstawie proporcji pomiędzy nową a starą emisją; cena praw może być także wyliczana na podstawie wartości praw na rynku, średniego kosztu poprzedniej emisji akcji oraz rynkowej ceny akcji przed emisją praw; wskaźniki te są rozliczane zgodnie z zasadami rachunkowości Eurosystemu.
Artykuł 10
Banknoty
Pozycja "banknoty w obiegu" w bilansach KBC stanowi wypadkową dwóch składników:
a) nieskorygowanej ilości banknotów w obiegu wyliczonej na podstawie jednej z dwóch następujących metod:
Metoda A: BC = BP - BD - S
Metoda B: BC = BI - BR,
przy czym:
BC = banknoty euro w obiegu,
BP = wartość banknotów euro wyprodukowanych lub otrzymanych z drukarni lub od innego KBC,
BD = wartość zniszczonych banknotów euro,
BI = wartość banknotów euro wprowadzonych do obiegu,
BR = wartość otrzymanych banknotów euro,
S = wartość banknotów euro w skarbcu;
b) powiększonej/zmniejszonej o wynik korekty wynikającej z zastosowania klucza alokacji banknotów.
ROZDZIAŁ III
KSIĘGOWANIE DOCHODU
Artykuł 11
Księgowanie dochodu
1.
Do księgowania dochodu mają zastosowanie następujące zasady:
a) zrealizowane zyski i straty są przenoszone do zaliczane do rachunku zysków i strat;
b) niezrealizowane zyski nie są księgowane jako dochód, ale przenoszone na konto rewaluacyjne;
c) niezrealizowane straty uwzględnia się w rachunku zysków i strat, jeżeli przekraczają poprzednie zyski rewaluacyjne zapisane na odpowiednim koncie rewaluacyjnym;
d) niezrealizowane straty zaksięgowane w rachunku zysków i strat nie są korygowane w kolejnych latach o nowe niezrealizowane zyski;
e) nie dokonuje się saldowania niezrealizowanych strat z tytułu danego papieru wartościowego, waluty czy złota z niezrealizowanymi zyskami z tytułu innych papierów wartościowych, waluty lub złota.
2.
Premie lub dyskonta związane z wyemitowanymi i zakupionymi papierami wartościowymi są obliczane i przedstawiane jako część dochodu z odsetek i podlegają w pozostałym okresie ważności tych papierów wartościowych amortyzacji bezpośredniej lub amortyzacji według metody wewnętrznej stopy zwrotu (metoda IRR).
Metoda IRR jest jednak obowiązkowa w odniesieniu do papierów wartościowych sprzedawanych z dyskontem, do wykupu których w momencie nabycia pozostaje więcej niż rok.
3.
Rozliczenia międzyokresowe związane z aktywami i pasywami (odsetki do zapłacenia lub zamortyzowane premie/dyskonta) są obliczane i rejestrowane/księgowane na kontach nie rzadziej niż raz na kwartał.
Rozliczenia międzyokresowe związane z innymi pozycjami są obliczane i rejestrowane/księgowane na kontach nie rzadziej niż raz do roku.
4.
EBC i KBC mogą obliczać rozliczenia międzyokresowe z większą częstotliwością pod warunkiem że w ciągu kwartału ujmowane są jedynie dane według wartości transakcyjnej.
5.
Rozliczenia międzyokresowe zdenominowane w walutach obcych podlegają przeliczeniu po średnich kursach rynkowych na koniec każdego kwartału oraz stornowaniu po tych samych kursach.
6.
Generalnie rzecz biorąc, do obliczania rozliczeń międzyokresowych w czasie trwania roku można stosować miejscowe zwyczaje (tj. prowadzenie wyliczeń do ostatniego dnia roboczego lub ostatniego dnia kalendarzowego kwartału).
Niemniej jednak na koniec roku obowiązującą datą rozliczeniową jest ostatni dzień kalendarzowy kwartału (tzn. dzień 31 grudnia).
7.
Powodem powstania zrealizowanych zysków lub strat walutowych mogą być wyłącznie transakcje, które pociągają za sobą zmianę w stanie posiadania danej waluty.
Artykuł 12
Koszty transakcji
1.
Do kosztów transakcji mają zastosowanie następujące zasady ogólne:
a) do złota, instrumentów walutowych i papierów wartościowych stosuje się, na bazie dziennej, metodę kosztów średnich w celu wyliczenia kosztów nabycia pozycji sprzedanych, biorąc pod uwagę wpływ kursu wymiany i/lub zmiany cen;
b) średnia cena/kurs kosztu aktywów/pasywów podlega zmniejszeniu/zwiększeniu o niezrealizowane straty przeniesione do rachunku zysków i strat na koniec roku;
c) w przypadku nabywania kuponowych papierów wartościowych wartość nabytego dochodu kuponowego jest traktowana jako odrębna pozycja; w przypadku papierów wartościowych denominowanych w walutach obcych wartość nabytego dochodu kuponowego uwzględnia się w stanie posiadania tej waluty, nie uwzględnia się jej jednak w koszcie/cenie aktywów przy ustalaniu średniej ceny.
2.
Do papierów wartościowych mają zastosowanie następujące zasady szczególne:
a) transakcje zapisuje się po cenach transakcji, a w rozliczeniach finansowych - po cenie czystej;
b) opłat powierniczych i za zarządzanie, opłat za prowadzenie konta i innych niebezpośrednich kosztów nie uważa się za koszty transakcji i nie uwzględnia w rachunku zysków i strat; opłat tych nie traktuje się jako części kosztów średnich danych aktywów;
c) dochód rejestrowany jest w kwocie brutto; potrącony podatek podlegający zwrotowi oraz inne podatki są rozliczane osobno;
d) przy obliczaniu średnich kosztów zakupu danych papierów wartościowych stosuje się jedną z dwóch następujących metod: i) wszystkie zakupy z danego dnia dodaje się po kosztach do stanu posiadania z dnia poprzedniego aby otrzymać nową średnią ważoną ceny przed uwzględnieniem sprzedaży z tego dnia, ii) poszczególne zakupy i sprzedaże papierów wartościowych mogą być uwzględniane w takiej kolejności, w jakiej pojawiły się w ciągu dnia w celu otrzymania zrewidowanej ceny średniej.
3.
Do złota i walut obcych mają zastosowanie następujące zasady szczególne:
a) transakcje w walutach obcych niepociągające za sobą zmian w stanie posiadania tych walut są przeliczane na euro po kursie wymiany obowiązującym w dniu danej umowy lub rozliczenia; nie ma to wpływu na koszt nabycia posiadanej waluty;
b) transakcje w walutach obcych pociągające za sobą zmianę w stanie posiadania tych walut są przeliczane na euro po kursie wymiany obowiązującym w dniu danej umowy lub rozliczenia;
c) rzeczywiste wpływy i płatności gotówkowe są przeliczane po średnim kursie rynkowym obowiązującym w dniu rozliczenia;
d) wartości netto nabytych w ciągu dnia złota i walut są dodawane (biorąc pod uwagę średni koszt zakupu dla danego dnia dla każdej z walut i dla złota) do stanu posiadania z poprzedniego dnia, przez co uzyskuje się nową średnią ważoną kursu/ceny złota. Jeżeli chodzi o sprzedaż netto, wyliczenia zrealizowanych zysków i strat są oparte na średnim koszcie posiadanych zasobów danej waluty lub złota za dzień poprzedni, przez co koszt średni pozostaje niezmieniony; różnice w kursie średnim/średniej cenie złota pomiędzy wpływami i wypływami z danego dnia także dają rezultat w postaci zrealizowanych strat i zysków; w przypadku pasywnej sytuacji w odniesieniu do pozycji walutowej lub złota, obowiązuje metoda odwrotna do powyżej opisanej; na koszt średni pozycji pasywnej ma więc wpływ sprzedaż netto, natomiast zakupy netto zmniejszają wartość pozycji przy istniejącej średniej ważonej kursu wymiany/ceny złota;
e) koszty transakcji walutowych i inne koszty ogólne są księgowane na rachunku zysków i strat.
ROZDZIAŁ IV
ZASADY RACHUNKOWOŚCI W ODNIESIENIU DO INSTRUMENTÓW POZABILANSOWYCH
Artykuł 13
Zasady ogólne
1.
Przy obliczaniu zysków i strat z transakcji walutowych w pozycjach walutowych netto uwzględnia się walutowe transakcje terminowe, terminowe części swapów walutowych oraz inne instrumenty walutowe polegające na wymianie jednej waluty na inną w przyszłości.
2.
Rozliczanie i przeszacowanie swapów procentowych, transakcji FRA, transakcji futures i innych instrumentów oprocentowania odbywa się dla poszczególnych pozycji.
Instrumenty te są rozliczane odrębnie od pozycji bilansu.
3.
Zyski i straty z instrumentów pozabilansowych są księgowane i rozliczane w taki sam sposób jak instrumenty uwzględniane w bilansie.
Artykuł 14
Walutowe transakcje terminowe
1.
Terminowe transakcje zakupu i sprzedaży są księgowane na rachunkach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia po kursie kasowym transakcji terminowej.
Zyski i straty z transakcji sprzedaży są rozliczane na podstawie średnich kosztów pozycji walutowej w dniu zawarcia umowy plus dwa lub trzy dni robocze, zgodnie z dzienną procedurą saldowania zakupów i sprzedaży.
Zyski i straty uważa się za niezrealizowane aż do dnia rozliczenia i stosuje się do nich postanowienia art. 11 ust. 1.
2.
Różnicę pomiędzy kursem kasowym a kursem terminowym traktuje się jako odsetki należne lub do zapłaty (zgodnie z zasadą memoriałową), zarówno w odniesieniu do zakupów, jak i do sprzedaży.
3.
W dniu rozliczenia rachunki pozabilansowe podlegają stornowaniu, a saldo konta rewaluacyjnego jest przenoszone do rachunku zysków i strat na koniec kwartału.
4.
Średni koszt pozycji walutowej wyznaczany jest przez przyszłe zakupy następujące dwa lub trzy dni po dacie transakcji, w zależności od zwyczajów rynkowych w zakresie rozliczania transakcji kasowych po bieżących kursach kupna.
5.
Pozycje transakcji terminowych są wyceniane w powiązaniu z pozycją kasową danej waluty, odliczając różnice, które mogą powstać w ramach pozycji jednej waluty.
Ujemne saldo netto obciąża rachunek zysków i strat, jeżeli przekracza ono poprzednie zyski rewaluacyjne zapisane na koncie rewaluacyjnym; dodatnie saldo netto przelewa się na konto rewaluacyjne.
Artykuł 15
Swapy walutowe
1.
Swapy walutowe są księgowane na rachunkach bilansowych w dacie rozliczenia.
2.
Terminowe transakcje kupna i sprzedaży są księgowane na rachunkach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia po kursie kasowym transakcji terminowych.
3.
Transakcje sprzedaży są księgowane po kursie kasowym dla danej transakcji, nie powstają więc w tym przypadku zyski ani straty.
4.
Różnicę pomiędzy kursem kasowym a kursem przyszłym traktuje się jako odsetki należne lub do zapłaty (zgodnie z zasadą memoriałową), zarówno w odniesieniu do zakupów, jak i do sprzedaży.
5.
Rachunki pozabilansowe podlegają w dacie rozliczenia stornowaniu.
6.
Średni koszt pozycji walutowej nie ulega zmianie.
7.
Pozycja terminowa jest wyceniana w powiązaniu z pozycją kasową.
Artykuł 16
Procentowe transakcje futures
1.
Procentowe transakcje futures są zapisywane w dacie transakcji na rachunkach pozabilansowych.
2.
Początkowy depozyt zabezpieczający zapisuje się jako osobne aktywa, jeżeli został złożony w gotówce.
Jeżeli został złożony w formie papierów wartościowych, zapis w bilansie pozostaje niezmieniony.
3.
Codzienne zmiany w wysokości zmiennego depozytu zabezpieczającego są zapisywane w bilansie na osobnym rachunku, w formie aktywów lub zobowiązań - w zależności od zmian cen na kontrakty terminowe.
Taką samą procedurę stosuje się w dniu zamknięcia otwartej pozycji.
Natychmiast po zamknięciu unieważnia się odrębne konto, a wynik transakcji ogółem zapisuje się jako zysk lub stratę, bez względu na to, czy miała miejsce dostawa.
Jeżeli dostawa miała miejsce, dokonuje się wpisu zakupu lub sprzedaży po cenie rynkowej.
4.
Opłaty uwzględnia się w rachunku zysków i strat.
5.
Ewentualnej wymiany na EUR dokonuje się w dniu zamknięcia po kursie rynkowym obowiązującym tego dnia.
Napływ waluty obcej ma w dniu zamknięcia wpływ na średni koszt pozycji walutowej.
6.
Ze względu na codzienne przeszacowanie, zyski i straty są zapisywane na odrębnych rachunkach.
Odrębny rachunek po stronie aktywów odpowiada stracie, a odrębny rachunek po stronie zobowiązań odpowiada zyskowi.
Niezrealizowane straty obciążają rachunek zysków i strat; jednocześnie takie same kwoty przelewa się na rachunek zobowiązań i zapisuje jako pozostałe zobowiązania.
7.
Niezrealizowane straty przeniesione na rachunek zysków i strat na koniec roku nie są w przyszłych latach stornowane na poczet niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
Wpis reprezentujący zysk obciąża rachunek przejściowy jako pozostałe aktywa i jest przelewany na konto rewaluacyjne.
Artykuł 17
Swapy procentowe
1.
Swapy procentowe zapisuje się w dniu transakcji na rachunkach pozabilansowych.
2.
Bieżące płatności odsetek, należnych lub do zapłaty, zapisuje się zgodnie z zasadą memoriałową.
Dopuszcza się płatności za kompensowanie poszczególnych transakcji swapowych.
3.
W sytuacji, kiedy istnieje różnica pomiędzy płatnościami otrzymanymi a dokonanymi, swapy procentowe w obcej walucie mają wpływ na średni koszt pozycji walutowej.
Jeżeli płatność jest należna, saldo płatności prowadzące do wpływów oddziaływuje na średni koszt waluty.
4.
Każda transakcja swapu procentowego jest dostosowywana do rynku a w razie potrzeby wymieniana na euro po kursie kasowym.
Niezrealizowane straty uwzględnione w rachunku zysków i strat na koniec roku nie podlegają w kolejnych latach stornowaniu na poczet niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
Niezrealizowane zyski rewaluacyjne przelewa się na konto rewaluacyjne.
5.
Opłaty uwzględnia się w rachunku zysków i strat.
Artykuł 18
Transakcje FRA
1.
Transakcje FRA są zapisywane na rachunkach pozabilansowych w momencie transakcji.
2.
Płatność kompensacyjną należną jednej stronie od drugiej strony w dacie rozliczenia zapisuje się w dniu rozliczenia na rachunku zysków i strat.
Płatności nie zapisuje się na zasadzie memoriałowej.
3.
Jeżeli przeprowadza się transakcje FRA w walutach obcych, płatność kompensacyjna uwzględnia zmiany średnich kosztów pozycji danej waluty.
Płatność kompensacyjną przelicza się na EUR po kursie kasowym obowiązującym w dacie rozliczenia.
Jeżeli płatność jest należna, saldo płatności prowadzące do wpływów oddziaływuje na średni koszt waluty.
4.
Wszystkie transakcje FRA są dostosowywane do rynku, a w razie potrzeby wymieniane na euro po kursie kasowym.
Niezrealizowane straty uwzględnione w rachunku zysków i strat na koniec roku nie podlegają w kolejnych latach stornowaniu na poczet niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
Niezrealizowane zyski rewaluacyjne przelewa się na konto rewaluacyjne.
5.
Opłaty uwzględnia się w rachunku zysków i strat.
Artykuł 19
Transakcje terminowe na papiery wartościowe
Transakcje terminowe na papiery wartościowe mogą być rozliczane według jednej z dwóch poniższych metod:
Metoda A:
a) transakcje terminowe na papiery wartościowe są zapisywane na rachunkach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia, po przyszłej cenie transakcji terminowej;
b) do dnia rozliczenia nie zmieniają się średnie koszty pakietu sprzedawanych papierów wartościowych; wpływ terminowych transakcji sprzedaży na rachunek zysków i strat oblicza się w dniu rozliczenia;
c) w dniu rozliczenia stornuje się rachunki pozabilansowe a ewentualne saldo na koncie rewaluacyjnym przelewa się na rachunek zysków i strat; zakupione papiery wartościowe są rozliczane na podstawie ceny kasowej obowiązującej w dniu zapadalności (rzeczywista cena rynkowa), a różnica pomiędzy tą ceną a oryginalną ceną transakcji terminowej jest księgowana jako zrealizowany zysk lub strata;
d) jeżeli papiery wartościowe są denominowane w obcej walucie, średni koszt netto pozycji walutowej nie zmienia się, o ile EBC/KBC prowadzą już pozycje w tej walucie; jeżeli zakupiony papier dłużny jest denominowany w walucie, dla której EBC/KBC nie prowadzą jeszcze pozycji i konieczny jest zakup odpowiedniej waluty, zastosowanie mają odpowiednie zasady dotyczące zakupu walut obcych ustanowione w art. 12 ust. 3 lit. d);
e) pozycje terminowe są wyceniane odrębnie, z uwzględnieniem przyszłej ceny rynkowej za pozostały okres trwania transakcji; strata wynikająca z przeszacowania na koniec roku obciąża rachunek zysków i strat, a zysk rewaluacyjny przelewa się na konto rewaluacyjne; niezrealizowanych strat uwzględnionych w rachunku zysków i strat na koniec roku nie stornuje się w kolejnych latach na poczet nowych niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
Metoda B:
a) transakcje terminowe na papiery wartościowe są zapisywane na rachunkach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia, po przyszłej cenie transakcji terminowej; w dacie rozliczenia rachunki pozabilansowe stornuje się;
b) na koniec kwartału dokonuje się przeszacowania papieru wartościowego na podstawie wartości pozycji netto wynikającej z bilansu oraz ze sprzedaży tych samych papierów wartościowych zapisanej na rachunkach pozabilansowych; kwota przeszacowania równa się różnicy pomiędzy wspomnianą wartością pozycji netto wycenioną na podstawie przeszacowania a tą samą pozycją wycenioną na podstawie kosztów średnich pozycji bilansu; na koniec kwartału przeszacowuje się terminowe transakcje zakupu zgodnie z procedurą opisaną w art. 7; wynik tego przeszacowania jest równy różnicy pomiędzy ceną kasową a średnim kosztem zobowiązania zakupu;
c) rezultat terminowej transakcji sprzedaży zapisuje się w tym roku finansowym, w którym zostało podjęte zobowiązanie; rezultat ten jest równy różnicy pomiędzy początkową ceną transakcji terminowej a kosztem średnim pozycji bilansu, a gdyby ten ostatni okazał się niewystarczający - kosztem średnim pozabilansowych zobowiązań zakupu - w momencie sprzedaży.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZKI SPRAWOZDAWCZE
Artykuł 20
Format sprawozdań
1.
KBC przekazują EBC sprawozdania zawierające dane niezbędne dla celów sprawozdawczości finansowej Eurosystemu zgodne z wymaganiami określonymi przez Radę Prezesów.
2.
Format sprawozdań Eurosystemu odpowiada wymogom niniejszych Wytycznych i zawiera wszystkie pozycje wyszczególnione w załączniku IV.
Treść, jaką powinny zawierać pozycje składające się na różne formaty bilansów, także została opisana w załączniku IV.
3.
Formaty poszczególnych publikowanych sprawozdań finansowych zostały ustanowione w następujących załącznikach:
a) publikowane skonsolidowane cotygodniowe sprawozdania finansowe Eurosystemu po zakończeniu kwartału - załącznik V;
b) publikowane skonsolidowane cotygodniowe sprawozdania finansowe Eurosystemu w czasie trwania kwartału - załącznik VI;
c) skonsolidowany roczny bilans Eurosystemu - załącznik VII.
ROZDZIAŁ VI
PUBLIKOWANE ROCZNE BILANSY I RACHUNKI ZYSKÓW I STRAT
Artykuł 21
Publikowane bilansy i rachunki zysków i strat
Zaleca się, aby KBC dostosowały swoje publikowane bilansy i rachunki zysków i strat do wymagań ustanowionych w załącznikach VIII i IX.
ROZDZIAŁ VII
ZASADY W ZAKRESIE KONSOLIDACJI
Artykuł 22
Ogólne zasady w zakresie konsolidacji
1.
Skonsolidowane bilansy Eurosystemu zawierają wszystkie pozycje z bilansów EBC i KBC.
2.
Skonsolidowane bilansy Eurosystemu sporządza ECB. Bilansy te powinny uwzględniać potrzebę istnienia jednolitych zasad i metod rachunkowości, potrzebę zbieżności okresów finansowych w Eurosystemie, dostosowywania konsolidacji wynikającej z wewnętrznych transakcji i pozycji Eurosystemu, a także mieć na uwadze zmiany w składzie Eurosystemu.
3.
Poszczególne pozycje bilansów, poza wewnętrznymi saldami KBC i EBC podlegają połączeniu w celu konsolidacji.
4.
Salda KBC i EBC z podmiotami trzecimi są w ramach konsolidacji zapisywane w kwotach brutto.
5.
Wewnętrzne salda Eurosystemu podlegają ujawnieniu w bilansach EBC i KBC w sposób wskazany w załączniku IV.
6.
Sprawozdania w ramach procesu konsolidacji powinny zachować jednolitość.
Wszystkie sprawozdania finansowe Eurosystemu powinny być sporządzane według tych samych metod i przy wykorzystaniu tych samych technik i procesów.
ROZDZIAŁ VIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 23
Tworzenie, stosowanie i wykładnia zasad
1.
Komitet do spraw Rachunkowości i Dochodów Pieniężnych doradza Radzie Prezesów za pośrednictwem Zarządu w sprawach tworzenia, stosowania i wykładni zasad rachunkowości i sprawozdawczości ESBC.
2.
Dokonując wykładni niniejszych Wytycznych, należy brać pod uwagę prace przygotowawcze, zasady rachunkowości ujednolicone w prawie wspólnotowym oraz ogólnie przyjęte międzynarodowe standardy rachunkowości.
Artykuł 24
Utrata mocy
Tracą moc Wytyczne nr EBC/2000/18.
Jeżeli w przepisach mowa jest o uchylonych Wytycznych nr EBC/2000/18, rozumie się przez to niniejsze Wytyczne.
Artykuł 25
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsze Wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku.
2.
Z zachowaniem postanowień ustępu poprzedzającego, niniejsze Wytyczne stosuje się także do formatu skonsolidowanego bilansu rocznego Eurosystemu na dzień 31 grudnia 2002 roku oraz do zalecanego formatu rocznych bilansów KBC na dzień 31 grudnia 2002 roku z zastrzeżeniem, że banknoty walut narodowych będące nadal w obiegu w dniu 31 grudnia 2002 roku zostaną zaliczone do pozycji bilansu "banknoty w obiegu".
Wytyczne niniejsze stosuje się ponadto do zasad ujawniania danych dotyczących: banknotów euro znajdujących się w obiegu, zaspokajania wewnętrznych roszczeń lub zobowiązań netto w ramach Eurosystemu wynikających z alokacji banknotów w wewnątrz Eurosystemu, oraz do przychodów pieniężnych.
3.
Adresatami niniejszych Wytycznych są krajowe banki centralne.
[2] Dz.U. L 337, z 20.12.2001, str. 52.
POROZUMIENIE MIĘDZYINSTYTUCJONALNE
z dnia 28 listopada 2001 r.
w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych
(2002/C 77/01)
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zebrana w Edynburgu w grudniu 1992 roku podkreśliła znaczenie, jakie dla Wspólnoty ma uczynienie prawa wspólnotowego bardziej dostępnym i zrozumiałym.
(2) W dniu 20 grudnia 1994 roku, działając zgodnie z wytycznymi sporządzonymi przez Radę Europejską, Parlament Europejski, Rada i Komisja zawarły Porozumienie Międzyinstytucjonalne w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych[1] w celu znaczącego poprawienia czytelności aktów prawnych, które zostały zmienione w znacznym zakresie.
(3) Jednakże doświadczenie wskazuje, że pomimo wykorzystania szybszej metody, składanie przez Komisję wniosków dotyczących urzędowej kodyfikacji i przyjmowanie urzędowych aktów kodyfikacyjnych przez prawodawcę często ulegają opóźnieniu, w szczególności ponieważ przyjęte w międzyczasie nowe zmiany odnośnych aktów prawnych prowadzą do podejmowania od nowa prac kodyfikacyjnych.
(4) Jest zatem wskazane, w szczególności w odniesieniu do często zmienianych aktów prawnych, stosowanie techniki prawodawczej, która umożliwia dokonywanie zmian i kodyfikację aktów w ramach jednego tekstu prawnego.
(5) W tym kontekście, w przypadku gdy należy dokonać zmiany merytorycznej wcześniejszego aktu prawnego, technika przekształcenia pozwala na przyjęcie jednego tekstu prawnego, który jednocześnie wprowadza pożądane zmiany, kodyfikuje tę zmianę z niezmienionymi postanowieniami wcześniejszego aktu i uchyla wcześniejszy akt.
(6) Zatem technika przekształcenia w zakresie, w jakim zapobiega mnożeniu odrębnych aktów zmieniających, które często czyni regulacje trudnymi do zrozumienia, stanowi właściwy sposób zapewnienia trwałej, powszechnej czytelności wspólnotowych postanowień.
(7) Bardziej usystematyzowane stosowanie techniki przekształcenia stanowi część środków przyjętych przez instytucje w trybie Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 22 grudnia 1998 roku[2] w celu uczynienia postanowień wspólnotowych bardziej dostępnymi, takich jak przyjęcie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją i ustanawianie wspólnych wytycznych dotyczących jakości projektowania postanowień wspólnotowych.
(8) Rada Europejska zebrana w Helsinkach w grudniu 1999 roku wyraziła życzenie, aby Parlament Europejski, Rada i Komisja jak najszybciej zawarły Porozumienie Międzyinstytucjonalne w sprawie stosowania techniki przekształcenia,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
1.
Celem niniejszego Porozumienia jest ustanowienie reguł proceduralnych umożliwiających bardziej uporządkowane wykorzystanie techniki przekształcenia zgodnie z normalnym procesem prawodawczym Wspólnoty.
2.
Przekształcenie polega na przyjęciu nowego aktu prawnego, który łączy, w ramach jednego tekstu, zarówno zmiany merytoryczne wprowadzane przez nowy akt do wcześniejszego aktu jak i niezmienione postanowienia wcześniejszego aktu.
Nowy akt prawny zastępuje i uchyla akt wcześniejszy.
3.
Przedłożony przez Komisję wniosek o przekształcenie dotyczy zmian merytorycznych, które nowy akt wprowadza we wcześniejszym akcie.
Dodatkowo wniosek zawiera także kodyfikację niezmienionych postanowień wcześniejszego aktu prawnego z tymi zmianami merytorycznymi.
4.
Do celów niniejszego Porozumienia:
- "wcześniejszy akt" oznacza obowiązujący akt prawny, ewentualnie zmieniony aktem lub aktami zmieniającymi,
- "zmiana merytoryczna" oznacza każdą zmianę mającą wpływ na treść wcześniejszego aktu, w odróżnieniu od zmian czysto formalnych lub redakcyjnych,
- "niezmieniony przepis" oznacza każdy przepis wcześniejszego aktu, który nie został poddany zmianom merytorycznym, pomimo że mógł zostać poddany zmianom czysto formalnym lub redakcyjnym.
Nie stanowi aktu przekształconego nowy akt prawny wprowadzający zmiany merytoryczne do wszystkich postanowień wcześniejszego aktu z wyjątkiem znormalizowanych postanowień lub sformułowań, który zastępuje i uchyla,
5.
Normalny proces prawotwórczy Wspólnoty jest w pełni wykonywany.
6.
Wniosek o przekształcenie spełnia następujące kryteria:
a) Uzasadnienie towarzyszące wnioskowi:
i) wyraźnie określa, że dotyczy ono wniosku o przekształcenie oraz podaje przyczyny przyjęcia takiego podejścia;
ii) określa uzasadnienie każdej proponowanej zmiany merytorycznej;
iii) precyzyjnie wskazuje, które postanowienia wcześniejszego aktu pozostają niezmienione.
b) Proponowany tekst prawny jest przedstawiany w sposób, który:
i) umożliwia wyraźne odróżnienie zmian merytorycznych i nowych motywów od postanowień i motywów, które pozostają niezmienione;
ii) w odniesieniu do postanowień i motywów, które pozostają niezmienione, jest podobny do sposobu wykorzystywanego przy przedstawianiu wniosków o urzędową kodyfikację aktów prawodawczych.
7.
W celu zapewnienia jasności i pewności prawnej wszystkie akty przekształcone muszą być zgodne, między innymi[3], z następującym regułami techniki prawodawczej:
a) Pierwszy motyw wskazuje, że nowy akt prawny stanowi przekształcenie wcześniejszego aktu.
b) Artykuł uchylający wcześniejszy akt przewiduje, że odniesienia do wcześniejszego aktu uznaje się za odniesienia do aktu przekształconego i że takie odniesienia należy interpretować zgodnie z tabelą zbieżności, załączoną do aktu przekształconego.
c) Ponadto, w akcie przekształcającym dyrektywę:
i) artykuł uchylający przewiduje, że zobowiązania Państw Członkowskich wynikające z okresu transpozycji[4] oraz, tam gdzie to stosowne, okres wykonania określony w dyrektywie uchylonej aktem przekształconym nie zostaje naruszone przez to uchylenie;
ii) okresy określone w pkt i) ustanawia się w Załączniku w formie tabeli;
iii) artykuł dotyczący obowiązku transpozycji[5] przekształconej dyrektywy do prawa krajowego odnosi się wyłącznie do tych postanowień, które zostały poddane zmianie merytorycznej i które zostały wyraźnie określone jako takie.
Transpozycja niezmienionych postanowień w przekształconej dyrektywie jest dokonywana zgodnie z wcześniejszymi dyrektywami.
8.
W przypadku gdy w toku procedury prawodawczej okaże się niezbędne wprowadzenie w przyjmowanym przekształconym akcie zmian merytorycznych w odniesieniu do tych postanowień, które we wniosku Komisji pozostają niezmienione, takich zmian dokonuje się według procedury przewidzianej w Traktacie, zgodnie ze stosowanymi podstawami prawnymi.
9.
Konsultacyjna grupa robocza, złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, bada wniosek o przekształcenie.
Grupa robocza jak najszybciej wydaje opinię w celu przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji stwierdzającą, że wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie.
10.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze Porozumienie stosuje się do wszystkich wniosków o przekształcenie przedłożonych od daty wejścia w życie Porozumienia.
Po trzech latach od daty wejścia w życie nastąpi ocena stosowania niniejszego Porozumienia.
W tym celu służby prawne instytucji będących sygnatariuszami niniejszego Porozumienia przedłożą sprawozdanie oceniające i zaproponują, w miarę potrzeb, wszelkie wymagane zmiany.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1/2002
z dnia 28 grudnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w odniesieniu do uproszczonego systemu płatności dla rolników w ramach niektórych systemów wsparcia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1244/2001 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 przewiduje uproszczony system płatności realizowanych w ramach niektórych systemów wsparcia.
Aby osiągnąć zgodny z tym systemem cel uproszczenia, konieczne jest uproszczenie sposobu przyznawania przedmiotowej pomocy poprzez odstąpienie od niektórych przepisów rozporządzeń określonych w powołanym artykule, jak również rozporządzeń przyjętych w celu wprowadzenia w życie wymienionych rozporządzeń, w szczególności w zakresie przepisów dotyczących warunków kwalifikujących, terminów składania wniosków i płatności oraz przepisów dotyczących kontroli.
(2) W ramach uproszczenia rolnicy powinni otrzymywać na żądanie formularz wniosku wypełnionego przez administrację krajową.
Ten jeden wniosek powinien zastąpić istniejące oddzielne wnioski o przyznanie przedmiotowych pomocy, łącząc w sobie pomoc obszarową i pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich.
Przyjęcie wniosku powinno gwarantować rolnikowi wypłatę ustalonej kwoty, bez konieczności składania jakiegokolwiek dodatkowego wniosku w całym okresie uczestnictwa.
Dla zachowania jasności, właściwe jest zarówno wyszczególnienie płatności, jakie zostaną ujęte w wyliczeniach kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego, jak i kursu wymiany stosowanego przez te Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro.
(3) Należy określić szczególne zasady w celu uproszczenia procedur kontrolnych, na tyle, na ile to tylko możliwe bez zwiększania ryzyka wystąpienia podwójnych wniosków o pomoc. Do tego celu właściwe jest zapewnienie tymczasowego blokowania obszarów lub liczby praw do premii, odpowiadających kwocie przyznawanej w ramach systemu uproszczonego w tym znaczeniu, że prawa do premii za obszar i/lub inwentarz żywy, w związku z którymi złożono uproszczony wniosek o pomoc, powinny podlegać pewnym warunkom, jak również ustanowienie szczegółowych zasad obliczania liczby hektarów i praw do premii za inwentarz żywy w odniesieniu do okresu referencyjnego oraz maksymalnej uwzględnianej kwoty. Działki i prawa do premii odpowiadające kwocie przyznawanej w ramach systemu uproszczonego powinny być przedmiotem zgłoszenia obowiązującego przez cały okres uczestnictwa w systemie uproszczonym. W przypadku pomocy w odniesieniu do przetwarzania słomy lnu uprawianego na włókno, przewidzianej w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopii uprawianych na włókno [3], zgłoszenie to zastępuje roczny wniosek o przyznanie pomocy "obszarowej" przewidziany w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 z dnia 5 lutego 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopii uprawianych na włókno [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1093/2001 [5].
(4) Jakkolwiek od rolników powinno się wymagać utrzymania minimalnego obszaru czy minimalnej liczby praw do premii, powinni oni móc zbywać obszary czy prawa do premii nieobjęte kwotą przyznawaną w ramach systemu uproszczonego.
W należycie uzasadnionych przypadkach, jak wygaśnięcie dzierżawy, programów restrukturyzacji lub interwencji publicznej, Państwa Członkowskie powinny móc zezwalać rolnikom na zamianę zgłoszonych działek na inne równoważne.
W celu zapewnienia neutralności budżetowej warunki kwalifikujące mające zastosowanie w odniesieniu do obszarów, które otrzymały pomoc z systemu uproszczonego, powinny być nadal stosowane w odniesieniu do odpowiadających im obszarów blokowanych w celu otrzymania pomocy z systemu uproszczonego.
(5) Jeżeli chodzi o płatności za ekstensyfikację, obszary odpowiadające płatności za ekstensyfikację stanowiącą część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego, powinny być blokowane, tak jak w przypadku obszarów, których dotyczy pomoc obszarowa.
Jeżeli rolnik hoduje zwierzęta w celu zapewnienia zgodności z przepisami o ekstensywnych typach produkcji, to dla takiego rodzaju obszarów nadal powinno stosować się niektóre zasady dotyczące obsady zwierząt.
Jednakże właściwe jest zapewnienie pewnej elastyczności, pozwalającej rolnikowi na podjęcie zobowiązania o przestrzeganiu niektórych warunków dotyczących maksymalnej liczby hodowanych zwierząt w całym okresie uczestnictwa w systemie uproszczonym.
(6) Jeżeli rolnik nie posiada działek lub praw do premii do zablokowania, odpowiadających podanej przez właściwy organ liczby hektarów czy zwierząt gospodarskich, uwzględniając inwestycję konieczną do zakupu czy dzierżawienia działki lub prawa do premii, Państwa Członkowskie powinny móc przyjąć zgłoszenie obszaru czy też zgłoszenie liczby praw do premii, która nie odpowiada podanej przez organ liczbie hektarów lub praw do premii za inwentarz żywy.
W takim przypadku kwota przyznawana w ramach systemu uproszczonego powinna zostać proporcjonalnie obniżona.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1259/1999 stanowi, że przepisy wykonawcze do systemu uproszczonego powinny również uwzględniać zasady szczegółowe, tak by uniknąć podwójnych wniosków o pomoc w odniesieniu do obszaru i produkcji objętych systemem uproszczonym.
Dlatego też rolnikom otrzymującym pomoc w ramach systemu uproszczonego należy uniemożliwić otrzymanie innej pomocy bezpośredniej w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego.
Powinna zostać przewidziana możliwość odstępstwa w przypadkach, w których odnośne przepisy dopuszczają kumulację pomocy.
(8) Neutralność budżetowa wymaga, aby uwzględniać obszary i liczby praw do premii wykorzystane przy ustalaniu uprawnień do uczestnictwa w systemie uproszczonym i następnie zablokowane, w wyliczeniach przekroczenia obszarów bazowych czy danych pułapów, poprzez zmniejszenie stosownych obszarów bazowych czy pułapów premii za inwentarz żywy.
Jednakże skoro rolnicy uczestniczący w systemie uproszczonym nie mają obowiązku prowadzenia szczególnych upraw czy hodowli zwierząt w celu nabycia uprawnień do otrzymania pomocy, taka proporcjonalna obniżka stosowana w przypadku przekroczenia obszaru czy pułapów nie powinna mieć zastosowania do ich obszaru lub praw.
(9) W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty właściwe jest określenie systemu sankcji w razie nieprzestrzegania niniejszego rozporządzenia. W tym celu właściwe jest odwołanie się do zasad przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [6], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [7].
(10) W celu zmniejszenia obciążeń wynikających z kontroli uczestnicy systemu uproszczonego powinni stanowić oddzielną populację do celów kontrolnego pobierania próbek, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2419/2001, a ponadto należy ustalić zmniejszony wskaźnik kontroli.
(11) W celu szczegółowego informowana Komisji o środkach podjętych przez Państwa Członkowskie w związku z wprowadzeniem w życie rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia, należy przyjąć zasady dotyczące zarówno treści, jak i harmonogramu udzielania informacji w sprawie systemu uproszczonego, uwzględniając przy tym harmonogram tworzenia budżetu Wspólnoty, z uwzględnieniem istniejących form treści.
(12) Właściwe komitety zarządzające nie wydały opinii w terminach ustalonych przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące uproszczonego systemu płatności realizowanych w ramach niektórych systemów wsparcia przewidzianych w art. 2a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 (zwanego dalej "systemem uproszczonym").
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów wymienionych w Załączniku, rolnicy mogą otrzymywać płatności przewidziane w art. 2a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 na mocy warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Zasady zawarte w rozporządzeniach wprowadzające w życie przepisy określone w Załączniku nadal stosuje się w zakresie, w jakim niniejsze rozporządzenie nie zawiera przepisów szczególnych.
Artykuł 2
Wniosek
1.
Właściwy organ przesyła formularz wniosku (zwanego dalej "uproszczonym wnioskiem o pomoc") rolnikom, którzy wyrazili wolę ubiegania się o wsparcie w ramach systemu uproszczonego, podając w nim:
a) kwotę, do której rolnik jest uprawniony zgodnie z art. 2a ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 (zwaną dalej "kwotą przyznawaną w ramach systemu uproszczonego");
b) liczbę hektarów i/lub praw do premii za żywy inwentarz blokowanych w rozumieniu art. 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia w okresie uczestnictwa w systemie uproszczonym, i/lub liczbę zwierząt ustanowioną zgodnie z art. 4 i art. 12 ust. 3;
c) zakaz cesji przewidziany w art. 5.
W przypadku Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, kwotę przyznawaną w ramach systemu uproszczonego przelicza się na ich waluty krajowe, stosując kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu 1 stycznia każdego roku kalendarzowego, w którym kwota jest przyznawana.
2. Uproszczony wniosek o pomoc, należycie zatwierdzony i podpisany bez zastrzeżeń ze strony rolnika, łącznie, gdzie to stosowne, ze zgłoszeniami przewidzianymi w art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1, składa się do właściwego organu, w terminie ustalonym przez zainteresowane Państwo Członkowskie, który jednak nie może być późniejszy niż 1 września.
W razie spóźnionego złożenia wniosku w rozumieniu art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 obniżka przewidziana w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie odnośnie do kwoty do zapłacenia za pierwszy rok uczestnictwa w systemie uproszczonym.
Uproszczony wniosek o pomoc traktuje się jak wniosek o pomoc w rozumieniu art. 2 lit. i) i j) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
Artykuł 3
Wyliczanie kwoty
1. Kwota, jaką w ramach systemu uproszczonego rolnik może otrzymać, uwzględnia wszystkie kwoty przyznane w odniesieniu do okresów referencyjnych określonych w art. 2a ust. 3 lit. a) i b) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, w terminie ustalonym przez Państwa Członkowskie, który jednak nie może nastąpić niż dnia 30 czerwca roku, w którym rolnik składa wniosek o uczestnictwo w systemie uproszczonym.
2. W przypadku stosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 w trakcie okresów referencyjnych, kwoty oblicza się jako kwoty, które byłyby przyznane przed zastosowaniem tego przepisu.
3.
W roku kalendarzowym 2002 uwzględnia się następujące płatności dotyczące 1999 r.:
a) płatności obszarowe za rośliny uprawne wraz dopłatami do odłogowania, dodatek i pomoc specjalną za pszenicę durum, przewidziane w art. 2, 4, 5, 6, 6a i 7 i w art. 12 akapit pierwszy tiret jedenaste rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 [8],
b) premię specjalną, premię za krowy mamki, uwzględniając, o ile została wypłacona, premię za jałówki oraz uwzględniając dodatkową krajową premię za krowy mamki, o ile była współfinansowana, oraz płatność za ekstensyfikację, przewidziane w art. 4b, 4d i 4h rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/1968 [9].
4.
Kwoty pomocy obszarowej i kwoty premii za inwentarz żywy oblicza się oddzielnie.
Poniżej w niniejszym rozporządzeniu są określone dwa rodzaje pomocy, tj. "pomoc obszarowa" i "premia za inwentarz żywy" stanowiące części kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
Artykuł 4
Ustalanie liczby hektarów i/lub praw do premii
1.
W przypadku otrzymania przez rolnika pomocy obszarowej, właściwy organ informuje go o liczbie hektarów, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, powiązanej z każdym, odmiennym rodzajem pomocy obszarowej uwzględnionej w kwocie przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
W przypadku płatności za rośliny uprawne liczbę hektarów oblicza się oddzielnie w odniesieniu do każdej uprawy, dla której Państwa Członkowskie ustanowiły obszar bazowy zgodnie z art. 3 i/lub art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [10].
2.
W przypadku otrzymania przez rolnika płatności za ekstensyfikację właściwy organ informuje go o liczbie hektarów, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, powiązanej z płatnością za ekstensyfikację, stanowiącą część podanej kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego oraz o liczbie zwierząt, ustanowionej zgodnie z art. 12 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku otrzymania przez rolnika premii za inwentarz żywy właściwy organ informuje go o liczbie praw do premii, odpowiadającej premii za inwentarz żywy stanowiącej część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
W odniesieniu do bydła taką liczbę podaje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
W odniesieniu do owiec i kóz, stosuje się art. 14 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3567/92 [11].
4.
Liczba hektarów i praw do premii za inwentarz żywy określonych w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, wylicza się na podstawie:
a) średniej liczby hektarów i/lub praw do premii za inwentarz żywy, w odniesieniu do których przyznano pomoc w trzech latach kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 2a ust. 3 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1259/1999,
b) liczby hektarów i/lub praw do premii za inwentarz żywy, w odniesieniu do których przyznano pomoc w roku kalendarzowym poprzedzającym rok złożenia wniosku, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 2a ust. 3 lit. b) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
5.
Rolnik, który nie dysponuje działkami i/lub liczbą praw do premii odpowiadającą liczbie hektarów lub praw do premii za inwentarz żywy, obliczonej zgodnie z ust. 4, może otrzymać zezwolenie zainteresowanego Państwa Członkowskiego do zgłoszenia obszaru odpowiadającego działkom będącym w jego dyspozycji i/lub do zgłoszenia liczby praw do premii, jakimi dysponuje.
W takim przypadku kwotę przyznawaną w ramach systemu uproszczonego oblicza się na podstawie obszaru i/lub praw do premii za inwentarz żywy określonych w akapicie pierwszym.
W żadnym przypadku kwota ta nie może przekraczać kwoty obliczonej zgodnie z art. 3.
6. Jeżeli zastosowanie ma art. 2a ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, liczba hektarów i/lub praw do premii za inwentarz żywy ustanowiona zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu podlega proporcjonalnej obniżce, tak by odpowiadała maksymalnej kwocie 1250 EUR.
Obniżkę stosuje się, według wyboru rolnika, najpierw w odniesieniu do pomocy obszarowej, a następnie w odniesieniu do premii za inwentarz żywy, stanowiących części kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego, albo też najpierw w odniesieniu do części na premię na inwentarz żywy, a następnie do części na pomoc obszarową.
Artykuł 5
Zakaz cesji
Z wyjątkiem przypadku dziedziczenia rolnik nie ceduje w żaden sposób, w całości, częściowo, tymczasowo, włącznie gospodarstwem rolnym lub bez niego, działek i/lub liczby praw do premii odpowiadających liczbie hektarów i/lub praw do premii za inwentarz żywy ustalonych zgodnie z art. 4.
Artykuł 6
Płatność
Płatność realizowana jest po 1 listopada każdego danego roku kalendarzowego, najpóźniej do 30 czerwca roku następnego.
Artykuł 7
Wystąpienie
1.
W dowolnym czasie rolnik może zgłosić zamiar wystąpienia z systemu uproszczonego.
Jednak wystąpienie staje się skuteczne od 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rolnik zgłosił zamiar wystąpienia.
Rolnik nie może złożyć nowego wniosku o przystąpienie do systemu uproszczonego.
2.
W przypadku gdy zastosowanie ma art. 15 ust. 4, rolnik nie jest uprawniony do wystąpienia z uproszczonego systemu przez następny rok kalendarzowy.
3.
W przypadku śmierci rolnika po złożeniu wniosku w ramach systemu uproszczonego, jego spadkobiercy są uprawnieni do kwoty, do jakiej w ramach systemu uproszczonego byłby uprawniony rolnik, pod warunkiem że spełniają oni warunki uczestnictwa w systemie uproszczonym.
Jeśli spadkobiercy nie spełniają wymienionych warunków, mają oni prawo do kwoty, do jakiej w ramach systemu uproszczonego byłby uprawniony rolnik, ale tylko za rok kalendarzowy, w którym nastąpiła jego śmierć.
Artykuł 8
Podwójne wnioski o pomoc
1.
Obszar lub produkcja, w odniesieniu do których złożono uproszczony wniosek o pomoc, nie mogą być przedmiotem wniosku o inną pomoc bezpośrednią wymienioną w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do:
a) środków przejściowych w odniesieniu do zbóż w Portugalii, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3653/90 [12];
b) dopłat dla producentów, przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 [13] oraz w art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2800/98 [14];
c) pomocy w odniesieniu do produkcji nasion roślin uprawnych i ryżu, przewidzianej w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 [15];
d) premii pozasezonowej i premii z tytułu uboju, przewidzianych w art. 5 i 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [16];
e) premii mlecznej i płatności dodatkowej, przewidzianych w art. 16 i 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [17];
f) pomocy dla regionów peryferyjnych, przewidzianej w art. 9, art. 12 ust. 1 i art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1452/2001 [18], art. 9, 13, 16, 17, 22, 27, art. 28 ust. 1 i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 [19] oraz art. 5, 6, 9, 13, 14 i 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1454/2001 [20];
g) pomocy dla Wysp Morza Egejskiego, przewidzianej w art. 6, 7, 8, 9, 11 i 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 [21].
Artykuł 9
Wnioski zgodne
1.
Rolnik, który wystąpił o pomoc wymienioną w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, w przypadku której ostateczny termin składania wniosków jest ustalony na dzień przypadający przed terminem ustalonym przez zainteresowane Państwo Członkowskie w odniesieniu do wniosków składanych w ramach systemu uproszczonego, może uczestniczyć w systemie uproszczonym, pod warunkiem że wycofa swoje wnioski o wymienione rodzaje pomocy i zrezygnuje z wiążących się z nimi płatności.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do rolników, którzy zostali poddani kontroli w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 i którzy zostali poinformowani o stwierdzeniu nieprawidłowości w stosunku do wniosku o pomoc.
Artykuł 10
Pomoc w odniesieniu do lnu uprawianego na włókno
W przypadku gdy uczestniczący w systemie uproszczonym rolnik zawarł umowę w celu otrzymania pomocy na przetwarzanie słomy lnu uprawianego na włókno, przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 245/2001, wniosek o przyznanie pomocy "obszarowej" dotyczący działek pod uprawę lnu na włókno zastępuje się, na cały okres uczestnictwa w systemie uproszczonym, zgłoszeniem określonym w art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 245/2001.
Artykuł 11
Zgłoszenia obszaru
1. Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 [22] rolnik, który otrzymał pomoc obszarową i/lub płatność za ekstensyfikację zgłasza działki rolne, w tym powierzchnie pod roślinami pastewnymi lub działki rolne objęte środkami związanymi z odłogowaniem, odpowiadające liczbie hektarów obszaru lub obszarów blokowanych, o której został poinformowany przez właściwy organ zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
2.
Działki zgłoszone zgodnie z ust. 1, odpowiadające liczbie hektarów odnoszącej się do pomocy obszarowej stanowiącej część podanej kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego i związane z płatnościami za rośliny uprawne, muszą spełniać warunki kwalifikujące ustanowione w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
3.
Działki zgłoszone zgodnie z ust. 1, odpowiadające pomocy za ekstensyfikację stanowiącej część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego, muszą pozostawać w zgodzie z art. 2a ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
4.
Zgłoszenie określone w ust. 1 pozostaje ważne do końca 2005 r., z wyjątkiem przypadku jednoznacznego wystąpienia rolnika z systemu uproszczonego lub utraty uprawnień nabytych w ramach systemu uproszczonego zgodnie z art. 7 ust. 3.
5. W należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić rolnikowi na zmianę złożonego przez niego zgłoszenia, pod warunkiem że spełnia on wymóg podanej liczby hektarów, warunki kwalifikujące w odniesieniu do obszaru, ustanowione w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz wydajności danego obszaru albo o ile akceptuje on zastosowanie art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Zgłoszenie inwentarza żywego
1. Rolnik, który otrzymał premie za inwentarz żywy, oświadcza, że w czasie swojego uczestnictwa w systemie uproszczonym akceptuje odpowiadającą liczbie blokowanych praw do premii za inwentarz żywy, o której został poinformowany przez właściwy organ, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, obniżkę:
a) swoich indywidualnych praw do premii przewidzianych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2467/98 [23]; oraz
b) swojego pułapu indywidualnego określonego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2. Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 [24] i art. 6a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3567/92 nie stosuje się w odniesieniu do praw do premii objętych tymczasową obniżką przewidzianą w ust. 1.
3.
Rolnik, który otrzymał płatności za ekstensyfikację, zobowiązuje się do utrzymywania, średnio w okresie dowolnego roku kalendarzowego liczby bydła nie większej niż wyrażonej w jednostkach żywego inwentarza przewidzianych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, niż średnia liczba uwzględniona w obliczeniach obsady zwierząt lub, jeśli jest wyższa, niż liczba uwzględniona w ostatnim roku, w którym rolnik zakwalifikował się do płatności za ekstensyfikację.
Dla celów akapitu pierwszego liczbę bydła zaokrągla się do kolejnej najbliższej liczby całkowitej.
4.
Zgłoszenie określone w ust. 1 pozostaje ważne do końca 2005 r., z wyjątkiem przypadku jednoznacznego wystąpienia rolnika z systemu uproszczonego lub utraty uprawnień nabytych w ramach systemu uproszczonego zgodnie z art. 7 ust. 3.
5.
W należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić rolnikowi na zmianę złożonego przez niego zgłoszenia, pod warunkiem spełnienia przez niego wymogu podanej liczby praw do premii lub o ile akceptuje on zastosowanie art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Obszary i pułapy bazowe
1. Proporcjonalna obniżka pomocy obszarowej określonej w art. 2 ust. 4 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1577/96 [25] i art. 6 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [26] nie stosuje się do obszarów określonych w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Przy obliczaniu przekroczenia obszarów określonych w art. 2 ust. 4 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1577/96 i art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 obszary te zmniejsza się o odpowiadającą liczbę hektarów obszarów określonych w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
2. Dla celów art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 wydajność obszarów określonych w art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia jest wydajnością przypisaną regionom produkcyjnym, do których dane obszary należą.
Nie stosuje się proporcjonalnej obniżki pomocy obszarowej za kolejny rok gospodarczy, przewidzianej w art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
3. Nie stosuje się proporcjonalnej obniżki liczby kwalifikujących się zwierząt określonej w art. 4 ust. 4 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Przy obliczaniu przekroczenia pułapów określonych w art. 4 ust. 4, art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 pułapy te obniża się o odpowiednią liczbę zwierząt przypadających na premię, za które rolnik otrzymał premie za inwentarz żywy w odniesieniu do przedmiotowych okresów referencyjnych.
Artykuł 14
Kontrole
1. Uproszczone wnioski o pomoc nie są objęte wskaźnikami kontroli odnoszącymi się do kontroli wniosków o pomoc obszarową i pomoc za inwentarz żywy, przewidzianymi w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
2.
W pierwszym roku stosowania systemu uproszczonego do kontroli na miejscu wybiera się minimum 2 % uproszczonych wniosków o pomoc.
W latach następnych do kontroli na miejscu wybiera się minimum 3 % rolników ubiegających się o uczestnictwo lub uczestniczących w systemie uproszczonym.
3.
Ubiegających się, którzy podlegają kontroli na miejscu, zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, w roku, w którym przystąpili do systemu uproszczonego, zalicza do próbki w ramach systemu uproszczonego.
Artykuł 15
Obniżki i wyłączenia
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności określonych w art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, w przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli administracyjnej lub "na miejscu", że jeden czy kilka warunków związanych z pomocą obszarową ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2a ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, a także warunków określonych w art. 5 i art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, nie jest spełniany i jeżeli stwierdzona różnica między obszarem zgłoszonym i ustalonym, w rozumieniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jest większa niż 3 %, lecz nie przekracza 30 % obszaru ustalonego, wówczas pomoc obszarową stanowiącą część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego pomniejsza się na omawiany rok kalendarzowy o dwukrotność stwierdzonej różnicy.
Jeżeli różnica przekracza 30 % obszaru ustalonego, wówczas na omawiany rok kalendarzowy nie przyznaje się pomocy obszarowej, stanowiącej część kwoty pomocy w ramach systemu uproszczonego.
2.
W razie braku zgodności z warunkami określonymi w art. 12 ust. 3 nie przyznaje się płatności za ekstensyfikację, stanowiącej część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
Jeżeli obszar zgłoszony określony w art. 4 ust. 2 przekracza obszar ustalony o ponad 10 %, wówczas nie wypłaca się płatności za ekstensyfikację, stanowiącej część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
Ponadto kwotę przyznawaną w ramach systemu uproszczonego pomniejsza się o 50 % części płatności za ekstensyfikację.
3.
W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli na miejscu, że nie są wypełniane zobowiązania określone w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, w danym roku stosuje się art. 39 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w odniesieniu do premii za inwentarz żywy stanowiącej część kwoty przyznawanej w ramach systemu uproszczonego.
4.
W przypadku stwierdzenia, że brak zgodności z warunkami określonymi w ust. 1 jest zamierzony, do płatności należnej za kolejny rok kalendarzowy mają zastosowanie takie same wyłączenia lub poziom obniżek i wyłączeń, jak obliczone w odniesieniu do roku, w którym miał miejsce brak zgodności, bez uszczerbku dla wszelkich pozostałych wyłączeń czy obniżek przypisanych w wymienionym roku.
5.
Wyłączenia i obniżki przewidziane w ust. 1–4 nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik przedłożył rzeczywiście poprawne informacje lub w przypadku, gdy w inny sposób może wykazać, że nie ponosi winy.
Artykuł 16
Przekazywanie informacji do Komisji
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie podejmują decyzje o wprowadzeniu w życie systemu uproszczonego, wówczas corocznie, najpóźniej do 31 grudnia, dostarczają Komisji szczegółowe informacje na temat przyjętych w tym celu środków, jak również składają sprawozdanie okresowe obrazujące postęp we wprowadzaniu systemu uproszczonego w życie, w tym ocenę jego skutków.
Pierwsze sprawozdanie składa się najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r.
2.
Corocznie, nie później niż w dniu 15 września roku kalendarzowego, którego wnioski dotyczą, Państwa Członkowskie przekazują omówienie wniosków przyjętych w ramach systemu uproszczonego, wskazując kwoty ustalone w odniesieniu do tych wniosków zgodnie z art. 3 oraz odpowiadające kwoty przyznane w ramach każdego z systemów wsparcia objętych stosownymi rozporządzeniami.
Państwa Członkowskie podają również dane przekazane rolnikom zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3.
W odniesieniu do formy przekazywania omawianych tych danych art. 6 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 613/97 [27], art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [28] i art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1644/96 [29] stosuje się mutatis mutandis.
3.
Corocznie Państwa Członkowskie podają liczbę przypadków wystąpienia i odpowiadającą im kwotę wsparcia rocznego wypłaconego wcześniej w ramach systemu uproszczonego.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 6/2002
z dnia 12 grudnia 2001 r.
w sprawie wzorów wspólnotowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ujednolicony system otrzymywania wzoru wspólnotowego, objętego jednolitą ochroną z jednolitym skutkiem w obrębie całego terytorium Wspólnoty realizowałby cele wspólnotowe ustanowione w Traktacie.
(2) Jedynie kraje Beneluksu wprowadziły jednolite prawo ochrony wzoru.
We wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich ochrona wzoru jest kwestią stosownego prawa krajowego i ogranicza się do terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Stąd, identyczne wzory mogą być chronione w różny sposób w różnych Państwach Członkowskich i z korzyścią dla różnych właścicieli.
Prowadzi to do nieuchronnych konfliktów handlowych między Państwami Członkowskimi.
(3) Zasadnicze różnice między prawami Państw Członkowskich dotyczącymi wzorów uniemożliwiają i zniekształcają konkurencję na terenie całej Wspólnoty.
W porównaniu z handlem wewnętrznym i konkurencją między produktami zawierającymi wzór, handel i konkurencja we Wspólnocie są uniemożliwiane i zniekształcane znaczną ilością wniosków, urzędów, procedur, praw, wyłącznych praw o zasięgu ograniczonym do danego państwa oraz łącznego kosztu administracyjnego z odpowiednio wysokimi kosztami i opłatami ponoszonymi przez wnioskodawcę.
Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów [4] przyczynia się do poprawy niniejszej sytuacji.
(4) Skutek ograniczenia ochrony wzorów do terytorium poszczególnych Państw Członkowskich, bez względu na to, czy ich prawa są zbliżone czy nie, prowadzi do potencjalnego podziału rynku wewnętrznego w odniesieniu do produktów zawierających wzór, będący przedmiotem praw krajowych spoczywających w rękach różnych osób, stanowiąc tym samym przeszkodę dla swobodnego przepływu towarów.
(5) Wynika stąd potrzeba stworzenia wzoru wspólnotowego stosowanego bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim, ponieważ jedynie w ten sposób możliwe stanie się osiągnięcie, poprzez jeden wniosek przedłożony w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzór) zgodnie z jednolitą procedurą według jednego prawa, jednego prawa do wzoru w obrębie jednego obszaru obejmującego wszystkie Państwa Członkowskie.
(6) Ponieważ cele proponowanego działania, mianowicie ochrona jednego prawa do wzoru w obrębie jednego obszaru obejmującego wszystkie Państwa Członkowskie, nie mogą być osiągnięte w zadowalającym stopniu przez Państwa Członkowskie ze względu na skalę i skutki stworzenia wzoru wspólnotowego oraz władz wzoru wspólnotowego, dlatego mogą być łatwiejsze do osiągnięcia na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przedsięwziąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(7) Rozszerzona ochrona wzoru przemysłowego nie tylko promuje udział poszczególnych twórców w całokształcie osiągnięć wspólnotowych w tym zakresie, lecz również wspiera innowacje i rozwój nowych produktów i inwestycji w ich produkcji.
(8) W konsekwencji bardziej dostępny system ochrony wzoru przystosowany do potrzeb rynku wewnętrznego jest istotny dla przemysłu wspólnotowego.
(9) Przepisy prawa materialnego niniejszego rozporządzenia w sprawie prawa dotyczącego wzoru powinny być dostosowane do odpowiednich przepisów dyrektywy 98/71/WE.
(10) Nie należy wstrzymywać innowacji technologicznych poprzez przyznawanie ochrony wzoru cechom wynikającym wyłącznie z ich funkcji technicznej.
Rozumie się samo przez się, że powyższe stwierdzenie nie oznacza, iż wzór musi posiadać jakość estetyczną.
Podobnie nie należy utrudniać wzajemnej wymienności produktów różnych marek poprzez rozszerzenie ochrony na wzór mechanicznych połączeń.
W konsekwencji cechy wzoru wyłączone z ochrony z wymienionych względów nie powinny być uwzględniane do celów stwierdzenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania dotyczące ochrony.
(11) Niemniej jednak mechaniczne połączenia produktów modułowych mogą stanowić istotny element innowacyjny cech charakterystycznych produktów modułowych i główną wartość handlową, z tego względu powinny kwalifikować się do ochrony.
(12) Ochrona nie powinna obejmować części składowych niewidocznych podczas normalnego używania produktu ani elementów części niewidocznych, kiedy dana część jest zamontowana, albo tych, które same w sobie nie spełniają wymogów określających innowację i indywidualny charakter.
Dlatego cechy wzoru wyłączone z ochrony z wymienionych względów nie powinny być uwzględniane do celów stwierdzenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania dotyczące ochrony.
(13) Niemożliwe okazało się osiągnięcie, w myśl dyrektywy 98/71/WE, całkowitego zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w sprawie wykorzystywania chronionych wzorów do celów udzielania zezwolenia na naprawę produktu złożonego w celu przywrócenia mu pierwotnego wyglądu, w przypadku gdy wzór odnosi się do produktu lub zawiera się w produkcie stanowiącym część składową produktu złożonego, od którego wyglądu uzależniony jest chroniony wzór.
W ramach procedury koncyliacji w sprawie wymienionej dyrektywy Komisja podjęła się dokonania przeglądu konsekwencji przepisów tej dyrektywy trzy lata po upływie nieprzekraczalnego terminu transpozycji dyrektywy w szczególności w sektorach przemysłu, których dotyczy to w największym stopniu.
W tej sytuacji odpowiednie jest nieprzyznanie ochrony zarezerwowanej dla wzorów wspólnotowych wzorowi odnoszącemu się do produktu lub zawierającemu się w produkcie stanowiącym część składową produktu złożonego, od którego wyglądu uzależniony jest wzór i który wykorzystywany jest do celów naprawy produktu złożonego w celu przywrócenia mu pierwotnego wyglądu, do czasu ustalenia przez Radę polityki w sprawie niniejszej kwestii na podstawie wniosku Komisji.
(14) Określenie, czy wzór ma indywidualny charakter, powinno być uzależnione od faktu, czy ogólne wrażenie wywierane na poinformowanym użytkowniku dokonującym oglądu danego wzoru różni się wyraźnie od wrażenia związanego z istniejącą całością wzoru, przy uwzględnieniu natury produktu, do którego odnosi się wzór lub w którym się zawiera, w szczególności do sektora przemysłu, do którego należy, oraz stopień swobody twórcy podczas tworzenia danego wzoru.
(15) Wzór wspólnotowy powinien, w miarę możliwości, służyć potrzebom wszystkich sektorów przemysłowych we Wspólnocie.
(16) Niektóre z tych sektorów tworzą znaczną liczbę wzorów produktów, często o krótkiej żywotności rynkowej, w przypadku których korzystna jest ochrona nieobciążona formalnościami rejestracyjnymi, a okres trwania ochrony ma mniejsze znacznie.
Jednocześnie istnieją sektory przemysłu, które doceniają korzyści płynące z rejestracji dla zwiększenia pewności prawnej, którą zapewnia i która wymaga możliwości dłuższego czasu trwania ochrony, odpowiadającemu przewidywanej żywotności rynkowej ich produktów.
(17) Wynika stąd potrzeba dwóch form ochrony, z których jedna jest krótkoterminowa i odnosi się do niezarejestrowanego wzoru, natomiast druga przeznaczona jest dla wzoru zarejestrowanego na dłuższy okres.
(18) Zarejestrowany wzór wspólnotowy wymaga utworzenia i utrzymywania rejestru, w którym zarejestrowane zostaną wszystkie wnioski zgodne z warunkami formalnymi i dla których wskazano datę dokonania zgłoszenia.
Niniejszy system rejestracji zasadniczo nie powinien opierać się na badaniu merytorycznym, dotyczącym zgodności z wymaganiami dotyczącymi ochrony przed rejestracją, tym samym sprowadzając do minimum rejestrację i inne obciążenia proceduralne spoczywające na wnioskodawcach.
(19) Nie należy utrzymywać w mocy wzoru wspólnotowego, jeśli wzór ten nie jest nowy i jeśli nie posiada indywidualnego charakteru w porównaniu z innymi wzorami.
(20) Niezbędne jest również zezwolenie twórcy lub jego następcy prawnemu na przetestowanie produktów zawierających wzór, dostępnych na rynku, przed podjęciem decyzji, czy wymagana jest ochrona wynikająca z rejestracji wzoru wspólnotowego.
W tym celu niezbędne jest zapewnienie, że przypadki ujawnienia wzoru przez twórcę lub jego następcę prawnego albo ujawnienia w wyniku nadużycia w okresie 12 miesięcy przed datą dokonania zgłoszenia wzoru wspólnotowego do zarejestrowania nie będą stanowiły przeszkody w ocenie nowości czy indywidualnego charakteru wzoru, o którym mowa.
(21) Wyłączny charakter prawa nadanego zarejestrowanemu wzorowi wspólnotowemu jest zgodny z jego większą pewnością prawną.
Uznaje się za właściwe, że niezarejestrowanemu wzorowi wspólnotowemu powinno się jednakże zapewnić prawo chroniące wyłącznie przed kopiowaniem.
Ochrona nie może zatem obejmować produktów stanowiących rezultat wzoru stworzonego niezależnie przez innego twórcę.
Niniejsze prawo powinno obejmować również handel produktami zawierającymi naruszające wzory.
(22) Egzekwowanie niniejszych praw pozostawia się prawu krajowemu.
Dlatego niezbędne jest uwzględnienie pewnych podstawowych jednolitych sankcji we wszystkich Państwach Członkowskich.
Powinny one umożliwić, niezależnie od jurysdykcji odpowiadającej za egzekwowanie, powstrzymanie czynów naruszenia.
(23) Każda osoba trzecia będąca w stanie dowieść, że w dobrej wierze rozpoczęła używanie na terenie Wspólnoty, nawet w celach handlowych, wzoru wchodzącego w zakres ochrony zarejestrowanego wzoru wspólnotowego i nieskopiowanego z tego ostatniego lub poczyniła w tym celu poważne i skuteczne przygotowania, może uzyskać prawo do ograniczonego używania tego wzoru.
(24) Fundamentalny cel niniejszego rozporządzenia stanowi fakt, iż procedura rejestracji wzoru wspólnotowego powinna pociągać za sobą dla wnioskodawców minimalne koszty i trudności, stając się łatwo dostępna zarówno dla małych i średnich przedsiębiorstw, jak i dla twórców indywidualnych.
(25) Sektory przemysłu wytwarzające znaczną liczbę wzorów o prawdopodobnie krótkiej żywotności, w krótkich okresach czasu, z których tylko niektóre mogą zostać ostatecznie skomercjalizowane, uznają brak rejestracji wzoru wspólnotowego za korzystny.
Ponadto istnieje również potrzeba, by sektory te łatwiej mogły skorzystać z rejestracji wzoru wspólnotowego.
Dlatego opcja włączenia pewnej liczby wzorów w jeden zbiorowy wniosek zaspokoiłaby tę potrzebę.
Jednakże wzory zawarte we wniosku zbiorowym mogą być rozpatrywane niezależnie od siebie do celów egzekwowania praw, udzielania zezwoleń, praw publicznych, kosztów realizacji, procedury upadłościowej, zrzeczenia się, prolongaty, przydzielenia, odroczenia publikacji lub stwierdzenia nieważności.
(26) Zwykła publikacja w następstwie rejestracji wzoru wspólnotowego może w niektórych przypadkach uniemożliwić lub zagrozić powodzeniu operacji handlowej obejmującej wzór.
Możliwość odroczenia publikacji na odpowiedni okres stanowi w takich przypadkach rozwiązanie.
(27) Procedura rozpatrywania czynności dotyczących ważności zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w jednym miejscu przyniosłaby oszczędności w kwestii kosztów i czasu w porównaniu z procedurami obejmującymi różne sądy krajowe.
(28) Dlatego niezbędne jest zapewnienie klauzul ochronnych obejmujących prawo do odwołania się do Izby Odwoławczej, a w ostateczności do Trybunału Sprawiedliwości.
Procedura tego rodzaju wspomogłaby rozwój jednolitej wykładni wymogów regulujących kwestie ważności wzorów wspólnotowych.
(29) Jest niezmiernie istotne, aby prawa nadane wzorowi wspólnotowemu mogły być skutecznie egzekwowane na całym terytorium Wspólnoty.
(30) System rozstrzygania sporów powinien unikać w miarę możliwości "forum shopping".
Dlatego istotne jest ustanowienie wyraźnych zasad jurysdykcji międzynarodowej.
(31) Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza stosowania do wzorów chronionych jako wzory wspólnotowe ustawodawstw o własności przemysłowej lub innych stosownych ustawodawstw Państw Członkowskich, takich jak odnoszące się do ochrony wzorów nabytej wraz z rejestracją lub odnoszące się do niezarejestrowanych wzorów, znaków towarowych, patentów oraz wzorów użytkowych, nieuczciwej konkurencji lub odpowiedzialności cywilnej.
(32) Wobec braku całkowitej harmonizacji prawa autorskiego istotne jest, aby uchwalić zasadę łączenia ochrony wynikającej ze wzoru wspólnotowego oraz prawa autorskiego, jednocześnie pozostawiając w gestii Państw Członkowskich ustanowienie zakresu ochrony praw autorskich oraz warunków, według których ta ochrona jest nadawana.
(33) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Wzór wspólnotowy
1.
Wzór zgodny z warunkami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu jest zwany dalej "wzorem wspólnotowym".
2.
Wzór jest chroniony:
a) jako "niezarejestrowany wzór wspólnotowy", jeżeli jest udostępniany publicznie w sposób przewidziany w niniejszym rozporządzeniu;
b) jako "zarejestrowany wzór wspólnotowy", jeżeli został zarejestrowany w sposób przewidziany w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Wzór wspólnotowy ma jednolity charakter. Jego skutek jest jednakowy w całej Wspólnocie.
Nie może być zarejestrowany, przeniesiony ani nie może stanowić przedmiotu zrzeczenia się, ani przedmiotu decyzji stwierdzającej jego nieważność, a korzystanie z niego nie może być zakazane inaczej niż tylko na całym obszarze Wspólnoty.
Niniejszą zasadę stosuje się, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Urząd
Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory), zwany dalej "Urzędem", ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [6], zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie wspólnotowego znaku towarowego", wypełnia zadania powierzone mu niniejszym rozporządzeniem.
TYTUŁ II
PRAWO ODNOSZĄCE SIĘ DO WZORÓW
Sekcja 1
Wymagania dotyczące ochrony
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "wzór" oznacza postać całego lub części produktu, wynikającą w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji;
b) "produkt" oznacza każdy przedmiot przemysłowy lub rękodzielniczy, włączając w to między innymi części przeznaczone do stworzenia produktu złożonego, opakowanie, wygląd zewnętrzny, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, jednakże z wyłączeniem programów komputerowych;
c) "produkt złożony" oznacza produkt, który składa się z wielu części, które mogą być zastępowane, umożliwiając rozłożenie i ponowne złożenie tego produktu.
Artykuł 4
Warunki ochrony
1.
Wzór jest chroniony jako wzór wspólnotowy w zakresie, w jakim ten wzór jest nowy i posiada indywidualny charakter.
2.
Wzór stosowany lub zawarty w produkcie, który stanowi część składową produktu złożonego, jest uważany za nowy i posiada indywidualny charakter jedynie:
a) jeżeli część składowa włączona do produktu złożonego pozostaje widoczna podczas zwykłego używania tego produktu; i
b) w stopniu, w jakim te widoczne cechy części składowej spełniają swoje wymogi co do nowości i indywidualnego charakteru.
3.
"Zwykłe używanie" w rozumieniu ust. 2 lit. a) oznacza używanie przez użytkownika końcowego, wyłączając konserwację, obsługę i naprawę.
Artykuł 5
Nowość
1.
Wzór uważa się za nowy, jeśli identyczny wzór nie został udostępniony publicznie:
a) w przypadku niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przed datą pierwszego publicznego udostępnienia wzoru, o którego ochronę się wnosi;
b) w przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przed datą złożenia wniosku o rejestrację wzoru, o którego ochronę się wnosi lub, jeśli wystąpiono o pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa.
2.
Wzory uważa się za identyczne, jeżeli ich cechy różnią się jedynie nieistotnymi szczegółami.
Artykuł 6
Indywidualny charakter
1.
Wzór jest uznany za posiadający indywidualny charakter, jeśli całościowe wrażenie, jakie wywołuje na poinformowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywiera na tym użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie:
a) w przypadku niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przed datą pierwszego publicznego udostępnienia wzoru, o którego ochronę się wnosi;
b) w przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przed datą dokonania zgłoszenia wzoru do rejestracji, od której wzór ma być chroniony lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa.
2.
Przy ocenie indywidualnego charakteru bierze się pod uwagę stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru.
Artykuł 7
Ujawnienie
1. Do celów stosowania art. 5 i 6 uważa się, że wzór został udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu lub w inny sposób, lub wystawiony, wykorzystany w handlu, lub w inny sposób ujawniony, przed datą określoną w art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 lit. a) lub w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b), z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym we Wspólnocie. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeżeli został on ujawniony jedynie osobie trzeciej pod wyraźnym lub dorozumianym warunkiem zachowania poufności.
2.
Ujawnienie nie jest brane pod uwagę do celów stosowania art. 5 i 6 oraz jeżeli wzór, dla którego wystąpiono o ochronę na zasadach zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, został udostępniony publicznie:
a) przez twórcę, jego następcę prawnego lub osobę trzecią w wyniku dostarczonej informacji lub działania podjętego przez twórcę lub jego następcę prawnego; i
b) w okresie 12 miesięcy, poprzedzającym datę dokonania zgłoszenia lub jeśli wystąpiono o zastrzeżenie pierwszeństwa przed datą pierwszeństwa.
3.
Ustęp 2 stosuje się również, jeżeli wzór został udostępniony publicznie w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego.
Artykuł 8
Wzory wynikające z ich funkcji technicznej i wzory wzajemnych połączeń
1.
Wzór wspólnotowy nie obejmuje cech postaci produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej.
2.
Wzór wspólnotowy nie obejmuje cech postaci produktu, które muszą być koniecznie odtworzone w dokładnej formie i wymiarach, aby umożliwić produktowi, w który włączono wzór lub w którym jest on zastosowany, aby mógł zostać mechanicznie złożony lub połączony z innym produktem lub mógł zostać umieszczony w nim, na nim lub dookoła niego, tak aby oba produkty mogły spełniać swoje funkcje.
3.
Bez względu na przepis ust. 2 wzór wspólnotowy, zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 i 6, obejmuje wzór służący zapewnieniu wielokrotnego składania lub łączenia wzajemnie wymienialnych produktów w ramach systemu modułowego.
Artykuł 9
Wzory sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami
Wzór wspólnotowy nie obejmuje wzoru sprzecznego z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami.
Sekcja 2
Zakres i czas trwania ochrony
Artykuł 10
Zakres ochrony
1.
Zakres ochrony przyznany na zasadach wzoru wspólnotowego obejmuje każdy wzór, który nie wywołuje u poinformowanego użytkownika innego ogólnego wrażenia.
2.
Dla określenia zakresu ochrony należy wziąć pod uwagę stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru.
Artykuł 11
Czas trwania ochrony niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego
1.
Wzór spełniający wymagania sekcji 1 jest chroniony jako niezarejestrowany wzór wspólnotowy przez okres trzech lat, rozpoczynający się od dnia, w którym został po raz pierwszy udostępniony publicznie
2.
Do celów ust. 1 uważa się, że wzór został publicznie udostępniony we Wspólnocie, jeżeli został w taki sposób opublikowany, wystawiony, wykorzystany w handlu lub w inny sposób ujawniony, że wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym we Wspólnocie.
Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeśli został on ujawniony jedynie osobie trzeciej pod wyraźnym lub dorozumianym warunkiem zachowania poufności.
Artykuł 12
Czas trwania ochrony zarejestrowanego wzoru wspólnotowego
Od momentu rejestracji przez Urząd wzór, który spełnia wymagania zawarte w sekcji 1, jest chroniony jako zarejestrowany wzór wspólnotowy przez okres pięciu lat, począwszy od daty dokonania zgłoszenia wzoru.
Właściciel tego prawa może przedłużyć okres ochrony na jeden lub więcej okresów pięcioletnich, łącznie do 25 lat od daty dokonania zgłoszenia.
Artykuł 13
Odnowienie
1.
Rejestrację zarejestrowanego wzoru wspólnotowego odnawia się na wniosek właściciela prawa lub innej osoby wyraźnie przez niego upoważnionej, pod warunkiem uiszczenia opłaty za odnowienie.
2.
Urząd wcześniej powiadamia właściciela prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego i każdą osobę posiadającą prawo do wpisania do rejestru wzorów wspólnotowych, wymienionego w art. 72, zwanego dalej "rejestrem" w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, o upływie okresu ochrony.
Urząd nie ponosi odpowiedzialności za nieudzielenie takiego powiadomienia.
3.
Wniosek o odnowienie wnosi się i uiszcza się opłatę za odnowienie w okresie sześciu miesięcy, upływającym ostatniego dnia miesiąca, w którym kończy się ochrona.
Jeżeli powyższy termin nie zostanie dochowany, wniosek może zostać złożony a opłata uiszczona w terminie sześciu miesięcy, następujących po dniu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, pod warunkiem uiszczenia dodatkowej opłaty.
4.
Odnowienie staje się skuteczne od następnego dnia od daty wygaśnięcia istniejącej rejestracji.
Odnowienie wpisuje się do rejestru.
Sekcja 3
Prawo do wzoru wspólnotowego
Artykuł 14
Prawo do wzoru wspólnotowego
1.
Prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje twórcy lub jego następcy prawnemu.
2.
Jeżeli dwie lub więcej osób wspólnie opracowało wzór, prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje im wspólnie.
3.
Jednakże w przypadku gdy wzór opracowany jest przez pracownika w wyniku wykonywania jego obowiązków lub wykonywania instrukcji udzielonych przez pracodawcę, prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje pracodawcy, o ile inaczej nie uzgodniono lub nie określono na mocy prawa krajowego. W razie dokonania wzoru przez pracownika w wyniku wykonywania swoich obowiązków lub w wyniku wykonywania instrukcji udzielonych przez pracodawcę prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje pracodawcy, o ile w umowie nie ustalono inaczej lub przepisy krajowe nie przewidują inaczej.
Artykuł 15
Roszczenia odnoszące się do prawa do wzoru wspólnotowego
1.
Jeżeli niezarejestrowany wzór wspólnotowy zostaje ujawniony lub stanowi przedmiot roszczenia, lub złożono wniosek o rejestrację wniosku wspólnotowego, lub został zarejestrowany na nazwisko osoby nieuprawnionej do tego w świetle art. 14, uprawniony, o którym mowa w tym przepisie, może żądać, bez uszczerbku dla innych praw i roszczeń, uznania go za prawowitego właściciela wzoru wspólnotowego.
2.
W przypadku gdy osoba jest wspólnie uprawniona do wzoru wspólnotowego, osoba ta może, zgodnie z ust. 1, wystąpić z roszczeniem w sprawie uznania jej za współwłaściciela.
3.
Roszczenia, o których mowa w ust.1 i 2, przedawniają się w terminie trzech lat od daty publikacji rejestracji wzoru wspólnotowego lub daty ujawnienia niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania, jeżeli osoba nieuprawniona do wzoru wspólnotowego działała w złej wierze w czasie, kiedy wzór został zgłoszony, ujawniony lub przeniesiony na jej rzecz.
4.
W przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w rejestrze ujmuje się, co następuje:
a) wzmiankę o wszczęciu postępowania sądowego zgodnie z ust. 1;
b) decyzję ostateczną lub inne orzeczenia kończące postępowanie;
c) wszelkie zmiany dotyczące własności zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wynikające z decyzji ostatecznej.
Artykuł 16
Skutki orzeczenia sądowego w sprawie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego
1.
W przypadku gdy zachodzi całkowita zmiana własności zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w rezultacie postępowania sądowego na mocy art. 15 ust. 1, licencje i inne prawa wygasają wraz z wpisem do rejestru osoby uprawnionej.
2.
Jeżeli przed rejestracją wszczęcia postępowania sądowego na podstawie art. 15 ust. 1 właściciel zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub licencjobiorca wykorzystywał wzór we Wspólnocie lub poczynił w tym celu poważne i skuteczne przygotowania, może on kontynuować to korzystanie, pod warunkiem że w okresie wyznaczonym przez rozporządzenie wykonawcze wystąpi o licencję zwykłą do nowego właściciela, wpisanego do rejestru.
Licencja przyznawana jest na stosowny czas na odpowiednich warunkach.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania, jeżeli właściciel zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub licencjobiorca działał w złej wierze, w czasie kiedy rozpoczął używanie wzoru lub czynił przygotowania w tym celu.
Artykuł 17
Domniemanie na korzyść właściciela zarejestrowanego wzoru
Osobę, na rzecz której udzielono rejestracji na zarejestrowany wzór wspólnotowy, lub, przed uzyskaniem rejestracji, osobę, w imieniu której dokonano zgłoszenia wzoru do rejestracji, uważa się za osobę uprawnioną w każdym postępowaniu przed Urzędem, jak również w każdym innym postępowaniu.
Artykuł 18
Prawo twórcy do wymieniania go
Twórcy, tak jak zgłaszającemu lub właścicielowi zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przysługuje prawo do wymienienia go jako twórcy przed Urzędem i w rejestrze.
Jeżeli wzór wspólnotowy jest wynikiem wspólnej pracy, można wymienić zespół zamiast wymienienia indywidualnie twórców.
Sekcja 4
Skutki wzoru wspólnotowego
Artykuł 19
Prawa ze wzoru wspólnotowego
1.
Zarejestrowany wzór wspólnotowy przyznaje jego właścicielowi wyłączne prawo do jego używania i zakazywania osobom trzecim jego używania, które nie mają jego zgody.
Wyżej wymienione używanie obejmuje, w szczególności, wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport lub używanie produktu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany lub składowanie takiego produktu w tych celach.
2.
Jednakże właściciel niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego nabywa prawo zakazu działań wymienionych w ust. 1 wyłącznie w przypadku, jeżeli sporne używanie wynika z naśladowania chronionego wzoru.
Sporne używanie nie uważa się za wynikające ze skopiowania chronionego wzoru, jeżeli naśladowanie jest wynikiem pracy twórcy, który można uznać, że nie znał wzoru ujawnionego przez właściciela.
3.
Ustęp 2 stosuje się również do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, którego publikację odroczono, o ile odpowiednie wpisy w rejestrze i aktach nie zostaną publicznie udostępnione zgodnie z art. 50 ust. 4.
Artykuł 20
Ograniczenie praw ze wzoru wspólnotowego
1.
Prawa wynikające ze wzoru wspólnotowego nie są wykonywane w odniesieniu do:
a) działań podejmowanych w celach prywatnych i niehandlowych;
b) działań podejmowanych w celach doświadczalnych;
c) działań odtwarzania w celach cytowania lub nauczania, pod warunkiem że działania te są zgodne z praktyką uczciwego handlu i nadmiernie nie utrudniają zwykłego używania wzoru i że jest wskazane źródło.
2.
Ponadto prawa ze wzoru wspólnotowego nie są stosowane do:
a) sprzętu w środkach komunikacji morskiej i powietrznej zarejestrowanych w państwie trzecim, kiedy czasowo znajdują się one na terytorium Wspólnoty;
b) importu do Wspólnoty części zamiennych i wyposażenia akcesoriów w celu napraw takich środków komunikacji;
c) wykonania napraw w takich środkach komunikacji.
Artykuł 21
Wyczerpanie praw
Prawa ze wzoru wspólnotowego nie rozciągają się na działania dotyczące produktu, w którym zastosowano lub zawarto wzór podlegający ochronie wzoru wspólnotowego, jeśli produkt został wprowadzony do obrotu we Wspólnocie przez właściciela wzoru wspólnotowego lub za jego zgodą.
Artykuł 22
Prawo uprzedniego używania zarejestrowanego wzoru wspólnotowego
1.
Osoba trzecia, która może udowodnić, że przed datą dokonania zgłoszenia lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa na obszarze Wspólnoty używała w dobrej wierze lub uczyniła poważne i skuteczne przygotowania do używania wzoru obejmującego zakres ochrony zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, który nie stanowi jego naśladownictwa, ma prawo uprzedniego używania.
2.
Prawo uprzedniego używania uprawnia osobę trzecią do wykorzystania wzoru w celach, dla których z niego korzystano lub dla których poczyniono poważne i skuteczne przygotowania, przed datą dokonania zgłoszenia lub przed datą pierwszeństwa zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
3.
Prawo wcześniejszego używania nie rozciąga się na prawo udzielania licencji innym osobom na korzystanie ze wzoru.
4.
Prawo wcześniejszego używania nie może zostać przeniesione, chyba że osoba trzecia jest przedsiębiorstwem, a przeniesienie następuje wraz z częścią przedsiębiorstwa, w ramach którego korzystano lub poczyniono poważne i skuteczne przygotowania.
Artykuł 23
Używanie przez rząd
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego pozwalające na używanie wzorów krajowych przez rząd lub dla rządu mogą także być zastosowane do wzorów wspólnotowych, lecz jedynie w stopniu, w którym ich używanie jest niezbędne dla zasadniczych potrzeb obronności lub bezpieczeństwa.
Sekcja 5
Unieważnianie
Artykuł 24
Stwierdzenie nieważności
1.
Wzór wspólnotowy uważa się za nieważny na wniosek złożony w Urzędzie, zgodnie z postępowaniem według tytułów VI i VII lub z powództwa wzajemnego przez sąd do spraw wzorów wspólnotowych w postępowaniu o naruszenie.
2.
Wzór wspólnotowy może być unieważniony nawet po dacie wygaśnięcia lub zrzeczenia się wzoru wspólnotowego.
3.
Sąd do spraw wzorów wspólnotowych rozpatruje wnioski o unieważnienie niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub z powództwa wzajemnego w postępowaniach o naruszenie.
Artykuł 25
Podstawy unieważnienia
1.
Wzór wspólnotowy może zostać uznany za nieważny, tylko wtedy gdy:
a) wzór nie jest wzorem w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 lit. a);
b) nie spełnia wymogów art. 4–9;
c) na mocy decyzji sądu właścicielowi prawa nie przysługuje prawo do wzoru wspólnotowego na podstawie art. 14;
d) wzór wspólnotowy koliduje z wcześniejszym wzorem, który został publicznie udostępniony po dacie dokonania zgłoszenia lub, jeżeli zastrzeżono pierwszeństwo, po dacie pierwszeństwa wzoru wspólnotowego i który chroniony jest od daty wcześniejszej niż wyżej wymieniona data poprzez zarejestrowany wzór wspólnotowy lub poprzez dokonanie zgłoszenia na taki wzór, lub poprzez prawo z zarejestrowanego wzoru w Państwie Członkowskim, lub prawo z dokonania zgłoszenia takiego wzoru;
e) oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą zostało użyte w późniejszym wzorze, a prawo wspólnotowe lub prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega to oznaczenie, upoważnia właściciela prawa do tego znaku do zakazywania takiego używania;
f) wzór stanowi niedozwolone używanie dzieła chronionego przez prawo autorskie Państwa Członkowskiego;
g) wzór stanowi niewłaściwe używanie jednego z przedmiotów wymienionych w art. 6 bis "Konwencji paryskiej" o ochronie własności przemysłowej, zwanej dalej "Konwencją paryską", oraz odznak, godeł i herbów innych niż wymienione w art. 6 bis i które są przedmiotem szczególnego interesu publicznego Państwa Członkowskiego.
2.
Na podstawę przewidzianą w ust. 1 lit. c) może powoływać się wyłącznie osoba uprawniona do wzoru wspólnotowego na podstawie art. 14.
3.
Na podstawę przewidzianą w ust. 1 lit. d), e) i f) może powoływać się wyłącznie zgłaszający lub właściciel wcześniejszego prawa.
4.
Na podstawę przewidzianą w ust. 1) lit. g) może powoływać się wyłącznie osoba lub przedsiębiorstwo, którego dotyczy używanie.
5.
Ustępy 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla swobody Państw Członkowskich w zapewnianiu, że podstawy przewidziane w ust. 1 lit. d) i g) mogą być powołane z urzędu przez właściwe organy Państwa Członkowskiego z ich inicjatywy.
6.
Zarejestrowany wzór wspólnotowy, który został unieważniony na podstawie ust. 1 lit. b), e), f) lub g) może zostać zachowany w zmienionej formie, jeżeli w tej formie spełnia wymagania ochrony i zachowana jest tożsamość wzoru.
"Zachowanie" w zmienionej formie może obejmować rejestrację, której towarzyszy częściowe zrzeczenie się zarejestrowanego wzoru wspólnotowego przez właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub wpis do rejestru orzeczenia sądowego lub decyzji Urzędu, o częściowym unieważnieniu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Artykuł 26
Skutki unieważnienia
1.
Uważa się, że wzór wspólnotowy od początku nie rodził skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu, w zakresie w jakim został uznany za nieważny.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów krajowych odnoszących się do roszczeń o odszkodowanie za szkody spowodowane przez zaniedbanie lub umyślne działanie właściciela wzoru wspólnotowego oraz odnoszących się do bezpodstawnego wzbogacenia, wsteczny skutek unieważnienia wzoru wspólnotowego nie ma wpływu na:
a) wszelkie decyzje w sprawie o naruszenia, które stały się prawomocnymi decyzjami ostatecznymi i weszły w życie przed decyzją o unieważnieniu;
b) wszelkie umowy zawarte przed podjęciem decyzji o unieważnieniu, jeżeli umowa ta została wykonana przed tą decyzją; jednakże zwrot kwot zapłaconych na podstawie stosownej umowy może być, w zakresie uzasadnionym okolicznościami, przedmiotem roszczeń na podstawie zasad słuszności.
TYTUŁ III
WZORY WSPÓLNOTOWE JAKO PRZEDMIOTY WŁASNOŚCI
Artykuł 27
Traktowanie wzorów wspólnotowych jako wzorów krajowych
1.
Jeżeli art. 28, 29, 30, 31 i 32 nie stanowią inaczej, wzór wspólnotowy jako przedmiot własności traktowany jest w całości i na całym obszarze Wspólnoty tak jak krajowe prawo z wzoru Państwa Członkowskiego, w którym:
a) właściciel ma swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w dacie dokonywania oceny; lub
b) gdy lit. a) nie stosuje się, właściciel posiada przedsiębiorstwo w dacie dokonania oceny.
2.
W przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego ust. 1 stosuje się zgodnie z wpisami w rejestrze.
3.
W przypadku współwłaścicieli, jeżeli dwóch lub więcej z nich spełnia wymagania wymienione ust. 1, Państwo Członkowskie określone w tym ustępie ustala się:
a) w przypadku niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego poprzez odwołanie się do tego ze współwłaścicieli, który został zgodnie przez nich wyznaczony;
b) w przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego poprzez odwołanie się do pierwszego ze współwłaścicieli w kolejności, w której są oni wymienieni w rejestrze.
4.
W przypadkach gdy ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania, Państwo Członkowskie określone w ust. 1 jest tym Państwem Członkowskim, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
Artykuł 28
Przeniesienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego
Przeniesienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego podlega następującym przepisom:
a) przeniesienie jest wpisywane do rejestru i publikowane na wniosek jednej ze stron;
b) do czasu dokonania wpisu przeniesienia do rejestru następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji wzoru wspólnotowego;
c) w przypadku konieczności przestrzegania terminów w postępowaniu z Urzędem, następca prawny może przedstawić w Urzędzie odpowiednie oświadczenia, po otrzymaniu przez Urząd wniosku o zarejestrowanie przeniesienia;
d) wszelkie dokumenty, które na podstawie art. 66 wymagają pisemnego powiadomienia właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, są kierowane przez Urząd do osoby zarejestrowanej jako właściciel lub jego przedstawiciela, o ile taki został wyznaczony.
Artykuł 29
Prawa rzeczowe z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego
1.
Zarejestrowany wzór wspólnotowy może zostać zastawiony i może stanowić przedmiot praw rzeczowych.
2.
Na wniosek jednej ze stron prawa wymienione w ust. 1 są wpisywane do rejestru i publikowane.
Artykuł 30
Postępowanie egzekucyjne
1.
Zarejestrowany wzór wspólnotowy może być przedmiotem egzekucji.
2.
W zakresie procedury wszczęcia egzekucji w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wyłączna właściwość należy do sądów i władz Państwa Członkowskiego ustalonych zgodnie z art. 27.
3.
Na wniosek jednej ze stron wszczęcie egzekucji jest wpisywane do rejestru i publikowane.
Artykuł 31
Postępowanie upadłościowe
1.
Wzór wspólnotowy może być objęty postępowaniem upadłościowym tylko wtedy, jeśli zostało ono wszczęte w Państwie Członkowskim, na którego terytorium znajduje się centrum interesów dłużnika.
2.
W przypadku współwłasności wzoru wspólnotowego ust. 1 stosuje się odpowiednio do współwłaściciela.
3.
W przypadku gdy wzór wspólnotowy objęty jest postępowaniem upadłościowym, na wniosek właściwych władz krajowych dokonuje się wpisu do rejestru i publikuje w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych, wymienionym w art. 73 ust. 1.
Artykuł 32
Udzielanie licencji
1.
Wzór wspólnotowy może być przedmiotem licencji na terenie całej Wspólnoty lub jej części.
Licencja może być wyłączna lub niewyłączna.
2.
Bez uszczerbku dla ewentualnych roszczeń wynikających z umowy właściciel może powoływać się na prawa uzyskane ze wzoru wspólnotowego przeciwko licencjobiorcy, który narusza jakiekolwiek postanowienie umowy licencyjnej w odniesieniu do czasu jej obowiązywania, formy, w jakiej wzór może być używany, asortymentu produktów, na które licencja została udzielona, i jakości produktów produkowanych przez licencjobiorcę.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień umowy licencyjnej licencjobiorca może wystąpić z powództwem o naruszenia wzoru wspólnotowego wyłącznie za zgodą właściciela prawa.
Jednakże właściciel licencji wyłącznej może wszcząć takie postępowanie, jeżeli właściciel prawa ze wzoru wspólnotowego po otrzymaniu wezwania sam nie wytoczy we właściwym terminie powództwa w sprawie naruszenia.
4.
Licencjobiorca, w celu uzyskania odszkodowania za poniesione szkody, może przystąpić do powództwa o naruszenie wniesione przez właściciela prawa z wzoru wspólnotowego.
5.
W przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego udzielenie lub przeniesienie licencji dotyczącej takiego prawa, na wniosek jednej ze stron, wpisuje się do rejestru i publikuje.
Artykuł 33
Skutki wobec osób trzecich
1.
Czynności prawne określone w art. 28, 29, 30 i 32 wywołują skutki prawne względem osób trzecich oceniane w świetle prawa Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 27.
2.
Jednakże w przypadku zarejestrowanych wzorów wspólnotowych czynności prawne określone w art. 28, 29 i 32 wywołują skutki prawne wobec osób trzecich we wszystkich Państwach Członkowskich dopiero po wpisaniu ich do rejestru.
Jednakże przed dokonaniem wpisu czynność taka wywołuje skutek prawny wobec osób trzecich, które nabyły prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego po dacie tej czynności, ale które wiedziały o tej czynności w momencie nabycia prawa.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do osoby, która nabywa zarejestrowany wzór wspólnotowy lub prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w wyniku przeniesienia całości przedsiębiorstwa lub w ramach innej sukcesji pod tytułem ogólnym.
4.
Do czasu wejścia w życie wspólnych dla Państw Członkowskich przepisów dotyczących postępowania upadłościowego skutki prawne względem osób trzecich dotyczące postępowania upadłościowego są regulowane przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym jako pierwsze takie postępowanie zostało wszczęte zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
Artykuł 34
Zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jako przedmiotu własności
1.
Zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jako przedmiotu własności traktowane jest, zgodnie z art. 27 w całości i na całym obszarze Wspólnoty, tak jak krajowe prawo do wzoru Państwa Członkowskiego.
2.
Artykuły 28, 29, 30, 31, 32 i 33 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń o dokonanie rejestracji zarejestrowanych wzorów wspólnotowych.
W przypadku gdy skutek jednego z niniejszych przepisów jest uzależniony od wpisu do rejestru, formalność ta jest spełniona poprzez rejestrację powstałego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
TYTUŁ IV
ZGŁOSZENIE ZAREJESTROWANEGO WZORU WSPÓLNOTOWEGO
Sekcja 1
Dokonywanie zgłoszeń i wymogi dotyczące zgłoszenia
Artykuł 35
Dokonywanie i przekazywanie zgłoszeń
1.
Zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jest dokonywane według wyboru zgłaszającego:
a) w Urzędzie; lub
b) w centralnym organie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim; lub
c) w krajach Beneluksu, w Urzędzie Wzorów Beneluksu.
2.
Jeżeli zgłoszenie jest dokonywane w centralnym organie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Wzorów Beneluksu, odpowiedni urząd lub organ podejmuje wszelkie kroki, aby przekazać zgłoszenie do Urzędu w terminie dwóch tygodni od daty dokonania zgłoszenia.
Centralny organ lub Urząd Wzorów Beneluksu może obciążyć zgłaszającego opłatą, która nie przekracza kosztów administracyjnych otrzymania i przekazania zgłoszenia.
3.
Urząd po otrzymaniu zgłoszenia, które zostało przekazane przez centralny organ zajmujący się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub Urząd Wzorów Beneluksu, informuje o tym zgłaszającego wraz z podaniem daty otrzymania przez Urząd.
4.
Nie wcześniej niż 10 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja sporządza sprawozdanie w sprawie działania systemu dokonywania zgłoszeń zarejestrowanych wzorów wspólnotowych i przedkłada ewentualne propozycje zmian.
Artykuł 36
Warunki, jakie muszą spełniać zgłoszenia
1.
Wniosek o rejestrację wzoru wspólnotowego zawiera:
a) wniosek o rejestrację;
b) informacje identyfikujące zgłaszającego;
c) przedstawienie wzoru umożliwiające jego odtwarzanie.
Jednakże jeżeli przedmiotem zgłoszenia jest wzór dwuwymiarowy, a zgłoszenie zawiera wniosek o odroczenie publikacji zgodnie z art. 50, przedstawienie wzoru może zastąpić próbka.
2.
Ponadto zgłoszenie musi zawierać wskazanie produktów, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany.
3.
Dodatkowo zgłoszenie może zawierać:
a) opis wyjaśniający przedstawienie wzoru lub próbkę;
b) wniosek o odroczenie publikacji rejestracji zgodnie z art. 50;
c) dane pełnomocnika, jeżeli zgłaszający takiego wyznaczył,
d) klasyfikację produktów, w których wzór ma być zawarty lub stosowany, według klas;
e) wymienienie twórcy lub zespołu twórców lub oświadczenie na odpowiedzialność zgłaszającego, że twórca lub zespół twórców zrezygnował z prawa wymienienia.
4.
Wraz ze zgłoszeniem należy uiścić opłatę za rejestrację i publikację.
Jeżeli złożono wniosek o odroczenie zgodnie z ust. 3 lit. b) opłata za odroczenie publikacji zastępuje opłatę za publikację.
5.
Zgłoszenie musi spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu wykonawczym.
6.
Informacje, o których mowa w ust. 2 i w ust. 3 lit. a) i d) nie naruszają ochrony wzoru jako takiego.
Artykuł 37
Zgłoszenia zbiorowe
1.
Kilka wzorów można ująć w jednym zgłoszeniu zbiorowym zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Z wyjątkiem przypadku ornamentacji taka możliwość istnieje tylko wtedy, gdy wszystkie produkty, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany, należą do tej samej klasy Międzynarodowej Klasyfikacji Wzorów Przemysłowych.
2.
Za zgłoszenie zbiorowe należy uiścić, oprócz opłat wymienionych w art. 36 ust. 4, dodatkową opłatę za rejestrację oraz dodatkową opłatę za publikację.
Jeśli zgłoszenie zbiorowe zawiera wniosek o odroczenie publikacji, dodatkowa opłata za odroczenie publikacji zastępuje dodatkową opłatę za publikację.
Dodatkowe opłaty odpowiadają stopie procentowej opłat podstawowych za każdy dodatkowy wzór.
3.
Zgłoszenie zbiorowe musi spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu wykonawczym.
4.
Wszystkie wzory zawarte w zgłoszeniu zbiorowym lub rejestracji zbiorowej mogą być rozpatrywane do celów niniejszego rozporządzenia niezależnie od siebie.
W szczególności mogą one być, niezależnie od innych wzorów, przedmiotem licencji, prawa rzeczowego, egzekucji, postępowania upadłościowego lub zrzeczenia się, odnowienia, przeniesienia prawa lub odroczenia publikacji, jak również unieważnienia.
Podział zgłoszenia zbiorowego lub rejestracji zbiorowej na osobne zgłoszenia lub rejestracje jest dozwolony tylko na warunkach wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym.
Artykuł 38
Data zgłoszenia
1.
Za datę dokonania zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego przyjmuje się dzień, w którym zgłaszający składa w Urzędzie dokumenty zawierające dane określone w art. 36 ust. 1 lub, jeżeli zgłoszenie jest dokonywane w centralnym organie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Wzorów Beneluksu, dzień dokonania zgłoszenia w tym organie.
2.
Jeżeli dokonano zgłoszenia w centralnym organie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Wzorów Beneluksu i które wpłynie do Urzędu po upływie dwóch miesięcy od daty złożenia dokumentów z danymi określonymi w art. 36 ust. 1, wtedy za datę dokonania zgłoszenia, odmiennie niż w ust. 1, przyjmuje się dzień, w którym Urząd otrzymał te dokumenty.
Artykuł 39
Równoważność zgłoszenia wspólnotowego i krajowego
Zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, któremu przyznano datę zgłoszenia, ma w Państwach Członkowskich skutek prawidłowego zgłoszenia krajowego wraz z ewentualnie zastrzeganym dla tego zgłoszenia pierwszeństwem.
Artykuł 40
Klasyfikacja
Do celów niniejszego rozporządzenia, zastosowanie ma Załącznik do Porozumienia ustanawiającego Międzynarodową Klasyfikację Wzorów Przemysłowych, podpisanego w Locarno dnia 8 października 1968 r.
Sekcja 2
Pierwszeństwo
Artykuł 41
Prawo pierwszeństwa
1.
Każdy, kto prawidłowo dokonał zgłoszenia wzoru lub wzoru użytkowego w jednym z państw stron Konwencji paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lub jego następca prawny korzysta, do celów zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego dla tego samego wzoru lub wzoru użytkowego, z prawa pierwszeństwa w okresie sześciu miesięcy od daty dokonania pierwszego zgłoszenia.
2.
Każde zgłoszenie, które jest równoważne z prawidłowym zgłoszeniem na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa, w którym zostało dokonane, lub na podstawie dwustronnych lub wielostronnych umów, powoduje powstanie prawa pierwszeństwa
3.
"Prawidłowe zgłoszenie krajowe" oznacza każde zgłoszenie, które jest wystarczające do określenia daty jego dokonania, niezależnie od dalszego losu tego zgłoszenia.
4.
Późniejsze zgłoszenie wzoru, który był przedmiotem wcześniejszego, pierwszego zgłoszenia i którego dokonuje się w lub do tego samego państwa, uważa się za pierwsze zgłoszenie do celów określenia prawa pierwszeństwa, pod warunkiem że w momencie dokonania późniejszego zgłoszenia wcześniejsze zgłoszenie zostało wycofane, zaniechane lub odrzucone bez udostępnienia go publicznie do wglądu i nie pozostawiło jakichkolwiek praw i nie stanowiło podstawy do zastrzeżenia prawa pierwszeństwa.
Wcześniejsze zgłoszenie nie może w związku z tym stanowić podstawy do zastrzeżenia prawa pierwszeństwa.
5.
Jeżeli pierwsze zgłoszenie zostało dokonane w państwie, które nie jest stroną Konwencji paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, ust. 1–4 stosuje się jedynie w zakresie, w jakim to państwo, zgodnie z opublikowanymi ustaleniami, udziela, na podstawie pierwszego zgłoszenia dokonanego w Urzędzie i zastrzeżeniem warunków równoważnych ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu, prawa pierwszeństwa o równoważnym skutku.
Artykuł 42
Zastrzeżenie pierwszeństwa
Zgłaszający podanie o zarejestrowany wzór wspólnotowy, który zamierza skorzystać z pierwszeństwa z wcześniejszego zgłoszenia, składa oświadczenie o pierwszeństwie oraz egzemplarz (kopię) wcześniejszego zgłoszenia.
Jeżeli język wcześniejszego zgłoszenia nie jest jednym z języków Urzędu, Urząd może wymagać tłumaczenia wcześniejszego zgłoszenia na jeden z tych języków.
Artykuł 43
Skutek prawa pierwszeństwa
Skutkiem prawa pierwszeństwa jest uznanie daty pierwszeństwa za datę dokonania zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w rozumieniu art. 5, 6, 7, 22, art. 25 ust. 1 lit. d) i art. 50 ust. 1.
Artykuł 44
Pierwszeństwo z wystawienia
1.
Jeżeli zgłaszający zarejestrowany wzór wspólnotowy wystawił produkty, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany, podczas oficjalnej lub oficjalnie uznanej wystawy międzynarodowej podlegającej warunkom Konwencji o wystawach międzynarodowych podpisanej w Paryżu dnia 22 listopada 1928 r. i ostatnio zmienionej dnia 30 listopada 1972 r., może on, pod warunkiem dokonania zgłoszenia w terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego ujawnienia produktów, zastrzec prawo pierwszeństwa od tej daty w rozumieniu art. 43.
2.
Zgłaszający, który zamierza zastrzec prawo pierwszeństwa zgodnie z ust. 1, przedstawia dowody, że wystawione towary lub usługi były oznaczone zgłaszanym znakiem, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym
3.
Pierwszeństwo z wystawienia przyznane w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim nie powoduje przedłużenia terminu pierwszeństwa ustanowionego w art. 41.
TYTUŁ V
POSTĘPOWANIE REJESTRACYJNE
Artykuł 45
Badanie wymogów formalnych zgłoszenia
1.
Urząd bada, czy zgłoszenie spełnia warunki przyznania daty zgłoszenia, zgodnie z art. 36 ust. 1.
2.
Urząd bada, czy:
a) zgłoszenie spełnia pozostałe warunki zgodnie z art. 36 ust. 2, 3, 4 i 5, zaś w przypadku zgłoszenia zbiorowego z art. 37 ust. 1 i 2;
b) zgłoszenie spełnia wymogi formalne ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym w art. 36 i 37;
c) spełnione są wymogi art. 77 ust. 2;
d) spełnione są wymogi dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa, jeżeli zastrzega się pierwszeństwo.
3.
Szczegóły badania zgłoszenia pod względem wymogów formalnych określone są w rozporządzeniu wykonawczym.
Artykuł 46
Braki możliwe do usunięcia
1.
W przypadku gdy podczas badania według art. 45 Urząd stwierdzi braki, które mogą zostać usunięte, wzywa zgłaszającego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie.
2.
Jeżeli braki dotyczą warunków określonych w art. 36 ust. 1 i zgłaszający wykona wezwanie Urzędu w wyznaczonym terminie, Urząd uznaje za datę dokonania zgłoszenia datę, w której usunięto braki.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, zgłoszenia nie uważa się za zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
3.
Jeżeli braki dotyczą warunków określonych w art. 45 ust. 2 pkt a), b) i c) wraz z uiszczaniem opłat i zgłaszający zrealizuje wezwanie Urzędu w wyznaczonym terminie, Urząd uznaje za datę dokonania zgłoszenia datę, w której pierwotnie dokonano zgłoszenia.
Jeżeli braki lub zwłoka w płatności nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, Urząd odrzuca zgłoszenie.
4.
Jeżeli braki dotyczą warunków określonych w art. 45 ust. 2 pkt d) i nie zostaną one usunięte w wyznaczonym terminie, powoduje to utratę prawa pierwszeństwa dla zgłoszenia.
Artykuł 47
Podstawy odmowy rejestracji
1.
Jeżeli Urząd przy badaniu zgodnie art. 45 stwierdzi, że wzór dla którego wniesiono o ochronę:
a) nie odpowiada definicji według art. 3 lit. a); lub
b) jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami, wtedy odmawia rejestracji.
2.
Nie można odmówić rejestracji, jeżeli zgłaszający nie miał możliwości wycofania lub dokonania zmian w zgłoszeniu lub przedstawienia swojego stanowiska.
Artykuł 48
Rejestracja
Jeżeli spełnione zostały wymogi zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego i zgłoszenie nie zostało odrzucone na podstawie art. 47, Urząd dokonuje wpisu zgłoszenia do Rejestru Wzorów Wspólnotowych jako zarejestrowany wzór wspólnotowy.
Rejestracja następuje w dacie dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 38.
Artykuł 49
Publikacja
Po rejestracji Urząd publikuje zarejestrowany wzór wspólnotowy w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych, zgodnie z art. 73 ust. 1.
Treść publikacji zostanie ustalona w rozporządzeniu wykonawczym.
Artykuł 50
Odroczenie publikacji
1.
Zgłaszający zarejestrowany wzór wspólnotowy może wraz ze zgłoszeniem złożyć wniosek o odroczenie publikacji na okres 30 miesięcy od daty dokonania zgłoszenia lub, jeżeli zastrzega pierwszeństwo, od daty pierwszeństwa.
2.
Jeżeli został złożony taki wniosek, Urząd wprawdzie dokonuje, jeśli spełnione są warunki określone w art. 48, rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, jednak z zastrzeżeniem art. 74 ust. 2 do publicznego wglądu nie jest wyłożone ani przedstawienie wzoru, ani pozostałe dokumenty związane ze zgłoszeniem.
3.
Urząd publikuje w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych wzmiankę o odroczeniu publikacji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Wzmiance towarzyszą dane identyfikujące właściciela praw do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, data dokonania zgłoszenia i pozostałe dane określone w rozporządzeniu wykonawczym.
4.
Wraz z upływem terminu odroczenia lub w terminie wcześniejszym na wniosek właściciela praw Urząd wykłada do publicznego wglądu wszelkie wpisy w rejestrze i akta odnoszące się do zgłoszenia i publikuje zarejestrowany wzór wspólnotowy w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych, pod warunkiem że w wyznaczonym terminie określonym w rozporządzeniu wykonawczym:
a) uiszczona zostanie opłata za publikację, a w przypadku zgłoszenia zbiorowego dodatkowa opłata za publikację;
b) korzystając z danej możliwości według art. 36 ust. 1 pkt c), właściciel prawa złoży w Urzędzie przedstawienie wzoru.
Jeżeli właściciel prawa nie stosuje się do niniejszych wymogów, uważa się, że zarejestrowany wzór wspólnotowy od początku nie rodził skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
5.
W przypadku zgłoszeń zbiorowych ust. 4 można stosować jedynie do niektórych wzorów w nich zawartych.
6.
Wszczęcie postępowania sądowego na podstawie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego podczas terminu odroczenia publikacji jest możliwe tylko wtedy, gdy dane zawarte w rejestrze i w aktach dotyczących zgłoszenia zostały przekazane osobie, której to postępowanie dotyczy.
TYTUŁ VI
ZRZECZENIE SIĘ I NIEWAŻNOŚĆ ZAREJESTROWANEGO WZORU WSPÓLNOTOWEGO
Artykuł 51
Zrzeczenie się
1.
Zrzeczenie się zarejestrowanego wzoru wspólnotowego przez właściciela prawa składa się do Urzędu poprzez pisemne oświadczenie.
Staje się ono skuteczne z chwilą wpisu do rejestru.
2.
Jeżeli zrzeczenie się dotyczy wzoru wspólnotowego, który jest przedmiotem odroczonej publikacji, uważa się, że od początku nie rodził skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Można częściowo zrzec się zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, o ile zmieniona forma spełnia warunki ochrony i pozostaje zachowana tożsamość wzoru.
4.
Zrzeczenie się zostaje wpisane do rejestru wyłącznie za zgodą właściciela prawa wpisanego do rejestru.
Jeżeli w rejestrze była wpisana licencja, zrzeczenie się zostaje zapisane w rejestrze, jedynie jeżeli właściciel prawa z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego udowodni, że powiadomił licencjobiorcę o swoim zamiarze zrzeczenia się.
Wpis taki zostaje dokonany z upływem terminu przewidzianego w rozporządzeniu wykonawczym.
5.
Jeżeli na podstawie art. 14 w związku z uprawnieniem do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wniesiono powództwo do sądu do spraw wzorów wspólnotowych, Urząd nie dokonuje wpisu do rejestru zrzeczenia się bez zgody powoda.
Artykuł 52
Wniosek o unieważnienie
1.
Z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2, 3, 4 i 5 każda osoba fizyczna lub prawna, jak również upoważniony organ publiczny, może złożyć w Urzędzie wniosek o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
2.
Wniosek składa się w formie pisemnej i należy go uzasadnić.
Uważa się go za złożony z chwilą uiszczenia opłaty.
3.
Wniosek o unieważnienie jest niedopuszczalny, jeżeli wniosek odnoszący się do tych samych roszczeń pomiędzy tymi samymi stronami został prawomocnie rozstrzygnięty przez sąd właściwy w sprawach wzorów wspólnotowych.
Artykuł 53
Rozpatrywanie wniosku
1.
Jeżeli Urząd uzna, że wniosek o unieważnienie jest dopuszczalny, Urząd bada, czy podstawy unieważnienia wymienione w art. 25 stanowią przeszkodę utrzymania zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
2.
W trakcie rozpatrywania wniosku, które jest prowadzone zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym, Urząd wzywa strony, tak często, jak to konieczne, do składania uwag w terminie ustalonym przez Urząd odnośnie do jego komunikatów i materiałów złożonych przez inne strony.
3.
Decyzję o unieważnieniu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wpisuje się do rejestru, kiedy staje się ostateczna.
Artykuł 54
Udział w procedurze sądowej w sprawie domniemanego sprawcy naruszenia
1.
Jeżeli został złożony wniosek o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego i dopóty Urząd nie wyda ostatecznej decyzja, każda osoba trzecia, która dowiedzie, że postępowanie w sprawie naruszenia tego samego wzoru wspólnotowego zostało wszczęte przeciwko niej, może uczestniczyć w postępowaniu o unieważnienie pod warunkiem złożenia wniosku w terminie trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia.
To samo odnosi się do każdej osoby trzeciej, która dowiedzie, że po tym, jak właściciel praw ze wzoru wspólnotowego wezwał go do zaprzestania rzekomego naruszenia wzoru wspólnotowego, wszczął on postępowanie prowadzące do uzyskania orzeczenia sądowego, że nie narusza on wzoru wspólnotowego.
2.
Wniosek o przystąpienie do postępowania składa się w formie pisemnej i należy go uzasadnić.
Uważa się go za złożony z chwilą uiszczenia opłat, również opłaty wymienionej w art. 52 ust. 2.
Następnie wniosek ten, z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym, traktowany jest jako wniosek o unieważnienie.
TYTUŁ VII
ODWOŁANIA
Artykuł 55
Decyzje, od których przysługuje odwołanie
1.
Odwołanie przysługuje od decyzji ekspertów, Wydziałów Administracji Znaków Towarowych i Wzorów oraz Prawnych i Wydziałów Unieważnień.
Odwołanie ma skutek zawieszający.
2.
Od decyzji, która nie kończy postępowania w stosunku do jednej ze stron, można się odwołać tylko łącznie z decyzją ostateczną, chyba że wspomniana decyzja dopuszcza odrębne odwołanie.
Artykuł 56
Osoby uprawnione do wniesienia odwołania i do występowania jako strony w postępowaniu odwoławczym
Odwołanie przysługuje każdemu, kto uczestniczył w postępowaniu zakończonym decyzją Urzędu z niekorzystnym dla niej skutkiem.
Pozostałe strony w postępowaniu są stronami w postępowaniu odwoławczym z mocy prawa.
Artykuł 57
Termin i forma odwołania
Odwołanie wnosi się na piśmie do Urzędu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy.
Odwołanie uważa się za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty za odwołanie.
W terminie czterech miesięcy od daty doręczenia decyzji należy pisemnie uzasadnić odwołanie.
Artykuł 58
Badanie wstępne
1.
Jeżeli wydział, którego decyzja jest zaskarżona, uważa odwołanie za dopuszczalne i odpowiednio uzasadnione, poprawia swoją decyzję.
Tego przepisu nie stosuje się, jeżeli składającemu odwołanie przeciwstawia się inna strona uczestnicząca w postępowaniu.
2.
Jeżeli decyzja nie zostanie poprawiona w terminie jednego miesiąca od daty wpływu uzasadnienia, wtedy jest ona niezwłocznie przekazywana bez rozstrzygnięcia co do istoty do Izby Odwoławczej.
Artykuł 59
Rozpatrywanie odwołań
1.
Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne, Izba Odwoławcza bada, czy odwołanie jest uzasadnione.
2.
Przy badaniu odwołania Izba Odwoławcza wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do zajęcia stanowiska w określonym przez nią terminie odnośnie do materiałów przekazanych przez inne strony lub Izbę.
Artykuł 60
Decyzje dotyczące odwołań
1.
Po rozpatrzeniu odwołania co do istoty Izba Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania.
Izba Odwoławcza może albo skorzystać z uprawnień w ramach właściwości posiadanej przez wydział, który wydał zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do tego wydziału w celu dalszego postępowania.
2.
Jeżeli Izba Odwoławcza przekazuje sprawę do dalszego postępowania do wydziału, który wydał zaskarżoną decyzję, wydział jest związany rozstrzygnięciem sprawy co istoty przez Izbę Odwoławczą, jeżeli stan faktyczny jest ten sam.
3.
Decyzje Izb Odwoławczych stają się skuteczne dopiero z dniem upływu terminu określonego w art. 61 ust. 5 lub, jeżeli została wniesiona skarga do Trybunału Sprawiedliwości w tym terminie, od daty odrzucenia takiej skargi.
Artykuł 61
Skargi do Trybunału Sprawiedliwości
1.
Decyzje wydane przez Izby Odwoławcze są zaskarżalne do Trybunału Sprawiedliwości.
2.
Skarga może być wniesiona ze względu na brak właściwości, naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, naruszenie Traktatu, niniejszego rozporządzenia lub związanej z jego stosowaniem reguły prawnej lub nadużycie władzy.
3.
Trybunał Sprawiedliwości może uchylić lub zmienić zaskarżaną decyzję.
4.
Skargę może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek.
5.
Skargę wnosi się do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji Izby Odwoławczej.
6.
Urząd zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
TYTUŁ VIII
POSTĘPOWANIE PRZED URZĘDEM
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 62
Uzasadnienie decyzji
Decyzje Urzędu zawierają określenie podstaw, na których są oparte.
Decyzje opierają się wyłącznie na podstawach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawiania swoich uwag.
Artykuł 63
Badanie stanu faktycznego z urzędu
1.
W toku postępowania przed Urzędem bada on stan faktyczny z urzędu.
Jednakże w trakcie postępowania dotyczącego unieważnienia badania Urzędu ograniczone są do okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony.
2.
Urząd może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie.
Artykuł 64
Postępowanie ustne
1.
Jeżeli Urząd uzna to za stosowne, przeprowadza postępowanie ustne z własnej inicjatywy albo na wniosek jednej ze stron uczestniczących w postępowaniu.
2.
Ustne postępowanie, łącznie z ogłoszeniem decyzji, jest jawne, o ile wydział, przed którym toczy się postępowanie, nie zadecyduje inaczej w przypadkach, w których w szczególności dla jednej ze stron uczestniczącej w postępowaniu jawność postępowania mogłaby pociągnąć za sobą poważne i niekorzystne okoliczności.
Artykuł 65
Postępowanie dowodowe
1.
W postępowaniu przed Urzędem są dopuszczalne w szczególności następujące środki dowodowe:
a) przesłuchanie stron;
b) żądanie przedstawienia informacji;
c) przedstawienie dokumentów i dowodów rzeczowych;
d) przesłuchanie świadków;
e) opinie biegłych;
f) pisemne oświadczenia, złożone pod przysięgą lub potwierdzone, lub o podobnym skutku według prawa państwa, w którym oświadczenie takie zostało sporządzone.
2.
Odpowiedni wydział Urzędu może zlecić jednemu ze swoich członków przeprowadzenie postępowania dowodowego.
3.
Jeżeli Urząd uważa za niezbędne przesłuchanie strony, świadka lub biegłego, wzywa daną osobę na przesłuchanie przed Urzędem.
4.
Strony są powiadamiane o przesłuchaniu świadka lub biegłego przed Urzędem.
Mają prawo do obecności i zadawania pytań świadkowi lub biegłemu.
Artykuł 66
Zawiadomienie
Urząd zawiadamia z urzędu zainteresowanych o wszystkich decyzjach i wezwaniach oraz innych zawiadomieniach lub komunikatach, od których zaczyna biec termin lub o których zawiadamia się na mocy innych przepisów niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia wykonawczego, lub o których zawiadomienie zostało zarządzone przez Prezesa Urzędu.
Artykuł 67
Przywrócenie do stanu poprzedniego
1.
Zgłaszającemu lub właścicielowi zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub każdej innej stronie w postępowaniu przed Urzędem, która mimo zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności uchybiła dotrzymaniu terminu względem Urzędu, może na wniosek zostać przywrócony termin, jeżeli dane uchybienie miało bezpośredni wpływ, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, na utratę prawa lub środków odwoławczych.
2.
Wniosek składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu.
Zaniechana czynność musi być dokonana w tym terminie.
Wniosek jest dopuszczalny jedynie w terminie jednego roku od upływu niedotrzymanego terminu.
W przypadku niezłożenia wniosku o odnowienie rejestracji lub nieuiszczenia opłaty za odnowienie dodatkowy termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 13 ust. 3 zdanie drugie zalicza się do terminu jednego roku.
3.
Wniosek musi zawierać uzasadnienie i wskazywać fakty, na których się opiera.
Jest on uważany za złożony po uiszczeniu opłaty za przywrócenie terminu.
4.
Dział właściwy do podejmowania decyzji w sprawie niedopełnionego aktu podejmuje decyzję w odpowiedzi na wniosek. Wydział właściwy do orzekania w sprawie zaniechanej czynności orzeka na podstawie wniosku.
5.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do terminów określonych w ust. 2 i art. 41 ust. 1.
6.
Jeżeli zgłaszającemu lub właścicielowi zarejestrowanego wzoru wspólnotowego został przywrócony termin, nie może on powoływać się na swoje prawa przeciw osobie trzeciej, która w dobrej wierze wprowadziła do obrotu produkty, w których zastosowano lub zawarto wzór podlegający ochronie wzoru wspólnotowego w okresie między utratą praw ze zgłoszenia lub z rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego a publikacją informacji o przywróceniu terminu.
7.
Osoba trzecia, która może powołać się na ust. 6, może wszcząć postępowanie jako osoba trzecia przeciw decyzji przywracającej termin zgłaszającemu lub właścicielowi zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji informacji o przywróceniu terminu.
8.
Przepisy niniejszego artykułu nie ograniczają prawa Państwa Członkowskiego do przywrócenia terminów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i które muszą być przestrzegane wobec władz tego państwa
Artykuł 68
Odniesienie do zasad ogólnych
W przypadku braku przepisów proceduralnych w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzeniu wykonawczym, rozporządzeniu dotyczącym opłat lub regulaminie Izb Odwoławczych Urząd bierze pod uwagę zasady proceduralne powszechnie uznane w Państwach Członkowskich.
Artykuł 69
Wygaśnięcie zobowiązań finansowych
1.
Prawa Urzędu do pobierania opłat wygasają po upływie czterech latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata stała się wymagalna.
2.
Prawa wobec Urzędu do zwrotu opłat lub nadpłat wygasają po upływie czterech latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym roszczenie to powstało.
3.
Termin ustanowiony w ust. 1 i 2 ulega przerwaniu w przypadku przewidzianym w ust. 1, przez wezwanie do uiszczania opłaty, oraz w przypadku przewidzianym w ust. 2, przez wniesienie pisemnego wniosku w celu dochodzenia tego prawa.
Termin ten zaczyna swój bieg na nowo niezwłocznie od daty jego przerwania i upływa najpóźniej po sześciu latach, począwszy od końca roku kalendarzowego, w którym pierwotnie się rozpoczął, chyba że w tym czasie wszczęto postępowanie sądowe w celu dochodzenia tego prawa.
W tym przypadku termin upływa najwcześniej po roku od daty uprawomocnienia się wyroku.
Sekcja 2
Koszty
Artykuł 70
Podział kosztów
1.
Przegrywająca strona w postępowaniu w sprawie unieważnienia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub w postępowaniu odwoławczym pokrywa opłaty poniesione przez drugą stronę, jak również wszystkie koszty poniesione przez nią konieczne do postępowania, łącznie z kosztami podróży i pobytu oraz wynagrodzeniem pełnomocnika, doradcy lub adwokata, w ramach taryfy ustalonej dla każdej kategorii kosztów na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym.
2.
Jednakże w przypadku gdy każda ze stron wygrywa w jednej lub przegrywa w innej sprawie lub jeżeli przemawiają za tym względy słuszności, Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza decydują o innym podziale kosztów.
3.
Strona, która kończy postępowanie poprzez zrzeczenie się zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub poprzez nieodnawianie swojej rejestracji, lub poprzez wycofanie wniosku o unieważnienie lub odwołanie, ponosi opłaty, jak również koszty poniesione przez drugą stronę na warunkach przewidzianych w ust. 1 i 2.
4.
W przypadku umorzenia postępowania o kosztach decyduje Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza według własnego uznania.
5.
W przypadku gdy strony zawierają przed Wydziałem Unieważnień lub Izbą Odwoławczą ugodę dotyczącą podziału kosztów innego niż przewidziany w ust. 1, 2, 3 i 4, zainteresowany organ bierze tę ugodę pod uwagę.
6.
Sekretariat Wydziału Unieważnień lub Izby Odwoławczej ustala, na wniosek, kwotę kosztów podlegającą zwrotowi na mocy ust. 1 do 5.
Tak ustalona kwota może, na wniosek zgłoszony w wyznaczonym terminie, być zmieniona decyzją Wydziału Unieważnień lub Izby Odwoławczej.
Artykuł 71
Wykonywanie orzeczeń ustalających wysokość kosztów
1.
Każda prawomocna decyzja Urzędu ustalająca wysokość kosztów stanowi tytuł egzekucyjny.
2.
Postępowanie egzekucyjne regulowane jest przepisami postępowania cywilnego obowiązującymi w Państwie, na którego terytorium ma ono miejsce.
Klauzula wykonalności nadawana jest po sprawdzeniu jedynie autentyczności tytułu przez organ krajowy, który rząd każdego z Państw Członkowskich wyznacza w tym celu i o którym zawiadamia on Urząd oraz Trybunał Sprawiedliwości.
3.
Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanej strony może ona domagać się przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, zwracając się bezpośrednio do właściwego organu, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
4.
Postępowanie egzekucyjne może być zawieszone wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
Jednakże do sprawdzania prawidłowości czynności egzekucyjnych właściwe są organy orzekające danego Państwa Członkowskiego.
Sekcja 3
Informowanie opinii publicznej i organów Państw Członkowskich
Artykuł 72
Rejestr Wzorów Wspólnotowych
Urząd prowadzi rejestr, zwany Rejestrem Wzorów Wspólnotowych, który zawiera wszystkie dane, których wpisanie jest przewidziane niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem wykonawczym.
Rejestr ten jest dostępny do wglądu publicznego, o ile art. 50 ust. 2 nie przewiduje inaczej.
Artykuł 73
Publikacje okresowe
1.
Urząd publikuje okresowo Biuletyn Wzorów Wspólnotowych, zawierający wpisy w rejestrze do wglądu publicznego oraz inne dane, których publikacja przewidziana jest niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem wykonawczym.
2.
Uwagi i komunikaty o charakterze ogólnym wydane przez Prezesa Urzędu, jak również inne komunikaty odnoszące się do niniejszego rozporządzenia lub jego zastosowania publikowane są w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 74
Wgląd do akt
1.
Akta odnoszące się do wniosków o zarejestrowanie wzorów wspólnotowych, które jeszcze nie zostały opublikowane, lub akta odnoszące się do zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, które są przedmiotem odroczonej publikacji zgodnie z art. 50 lub które były przedmiotem odroczonej publikacji i których zrzeczono się przed lub z upływem terminu na odroczenie publikacji, nie są udostępniane do wglądu bez zgody zgłaszającego lub właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
2.
Każda osoba, która może wykazać, że ma uzasadniony interes, może w przypadku uregulowanym w ust. 1 uzyskać wzgląd do akt przed ich publikacją lub po zrzeczeniu się zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, bez zgody zgłaszającego lub właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Niniejsze ma zastosowanie w szczególności, jeżeli dowiedzie ona, że zgłaszający lub właściciel zarejestrowanego wzoru wspólnotowego podjął środki przeciwko niemu w celu dochodzenia praw z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
3.
Po opublikowaniu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego akta mogą zostać, na wniosek, udostępnione do wglądu.
4.
Jednakże jeżeli akta są przedmiotem wglądu zgodnie z ust. 2 lub 3, niektóre dokumenty znajdujące się w tych aktach nie podlegają udostępnieniu zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.
Artykuł 75
Współpraca administracyjna
Jeżeli niniejsze rozporządzenie lub ustawodawstwa krajowe nie stanowią inaczej, Urząd i sądy lub organy Państw Członkowskich wspierają się wzajemnie, przekazując na wniosek informacje lub udostępniając akta do wglądu.
Jeżeli Urząd udostępnia akta do wglądu sądom, prokuraturze lub centralnym organom zajmującym się ochroną własności przemysłowej, wgląd taki nie podlega ograniczeniom ustanowionym w art. 74.
Artykuł 76
Wymiana publikacji
1.
Urząd oraz centralne organy zajmujące się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich przekazują sobie wzajemnie, na wniosek, nieodpłatnie, na własne potrzeby jeden lub kilka egzemplarzy ich odpowiednich publikacji.
2.
Urząd może zawierać umowy odnoszące się do wymiany lub dostaw publikacji.
Sekcja 4
Pełnomocnictwo
Artykuł 77
Zasady ogólne pełnomocnictwa
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 żadna osoba nie ma obowiązku posiadania pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 zdanie drugie osoby fizyczne lub prawne, które nie mają stałego miejsca zamieszkania lub siedziby, lub rzeczywistego i poważnego przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego we Wspólnocie, muszą być reprezentowane przed Urzędem zgodnie z art. 78 ust. 1 we wszystkich postępowaniach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem dokonywania zgłoszenia wzoru wspólnotowego.
Rozporządzenie wykonawcze może dopuszczać inne wyjątki.
3.
Osoby fizyczne i prawne, które mają swoje stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę lub rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe we Wspólnocie, mogą być reprezentowane przed Urzędem przez pracownika, który składa w Urzędzie podpisane pełnomocnictwo, które załącza się do akt; stosowne szczegóły uregulowane są w rozporządzeniu wykonawczym.
Pracownik osoby prawnej w rozumieniu niniejszego ustępu może również reprezentować inne osoby prawne, które mają powiązania gospodarcze z tą osoba prawną, nawet jeśli te inne osoby prawne nie mają ani miejsca zamieszkania, ani siedziby, ani rzeczywistego i poważnego przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego we Wspólnocie.
Artykuł 78
Pełnomocnictwo zawodowe
1.
Reprezentowanie osób fizycznych lub prawnych w postępowaniu przed Urzędem na podstawie niniejszego rozporządzenia może zostać podjęte jedynie przez:
a) adwokata lub radcę prawnego, który uzyskał kwalifikacje w jednym z Państw Członkowskich, posiadającego miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, w zakresie, w jakim jest uprawniony w ramach danego państwa do występowania jako pełnomocnik w sprawach dotyczących własności przemysłowej; lub
b) zawodowych pełnomocników, których nazwiska znajdują się na liście zawodowych pełnomocników, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, lub
c) osoby wpisane na specjalnej liście zawodowych pełnomocników w sprawach wzorów, o której mowa ust. 4.
2.
Osoby określone w ust. 1 pkt c) uprawnione są jedynie do reprezentowania osób trzecich w postępowaniu przed Urzędem w sprawach dotyczących wzorów.
3.
Rozporządzenie wykonawcze określa, czy i na jakich warunkach pełnomocnicy muszą złożyć w Urzędzie podpisane pełnomocnictwo, które załącza się do akt.
4.
Na listę zawodowych pełnomocników może być wpisana każda osoba fizyczna, która spełnia następujące warunki:
a) posiada obywatelstwo jednego z Państw Członkowskich;
b) posiada miejsce prowadzenia działalności lub zatrudnienia we Wspólnocie;
c) jest uprawniona do reprezentowania osób fizycznych lub prawnych w sprawach wzorów przed centralnym organem własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub przed Urzędem Wzorów Beneluksu.
Jeżeli w tym Państwie uprawnienie do reprezentowania w sprawach wzorów nie jest uwarunkowane wymogiem specjalnych kwalifikacji zawodowych, wnioskodawcy, którzy występują w sprawach wzorów przed centralnym organem zajmującym się ochroną własności przemysłowej wymienionego Państwa, musieli regularnie prowadzić działalność w sprawach wzorów przez okres co najmniej pięciu lat.
Jednakże warunek dotyczący wykonywania zawodu nie dotyczy osób, których kwalifikacje zawodowe w zakresie reprezentowania osób fizycznych lub prawnych w sprawach wzorów przed centralnym organem zajmującym się ochroną własności przemysłowej w jednym z Państw Członkowskich są urzędowo uznane zgodnie z przepisami tego Państwa.
5.
Wpisu na listę według ust. 4 dokonuje się na wniosek, do którego załączone jest zaświadczenie wydane przez centralny organ zajmujący się ochroną własności przemysłowej danego Państwa Członkowskiego, które wskazuje, że warunki ustanowione w ust. 4 są spełnione.
6.
Prezes Urzędu może udzielić zwolnienia:
a) od wymogu ust. 4 lit. a) w szczególnych okolicznościach;
b) od wymogu ust. 4 lit. c) zdanie drugie, jeżeli wnioskodawca przedstawi dowód, że uzyskał wymagane kwalifikacje w inny sposób.
7.
Rozporządzenie wykonawcze określa warunki, w jakich dana osoba może być skreślona z listy zawodowych pełnomocników.
TYTUŁ IX
JURYSDYKCJA ORAZ POSTĘPOWANIE W SPRAWACH DOTYCZĄCYCH WZORÓW WSPÓLNOTOWYCH
Sekcja 1
Jurysdykcja i wykonywanie
Artykuł 79
Stosowanie Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń
1.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, postanowienia Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Brukseli dnia 27 września 1968 r., [7] zwanej dalej "Konwencją o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń", stosuje się do postępowań odnoszących się do wzorów wspólnotowych oraz zgłoszeń zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, jak również do postępowań odnoszących się do powództw na podstawie wzorów wspólnotowych i krajowych wzorów, korzystających z jednoczesnej ochrony.
2.
Postanowienia Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń, mające zastosowanie na mocy ust. 1, odnoszą skutek w odniesieniu do Państwa Członkowskiego wyłącznie w tekście konwencji obowiązującej w tym państwie w danym czasie.
3.
W przypadku postępowań w sprawach określonych w art. 85:
a) artykuł 2, art. 4, art. 5 ust. 1, 3, 4 i 5, art. 16. ust. 4 i art. 24 Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń nie stosuje się;
b) artykuł 17 i 18 tej Konwencji stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 82/86 (tekst DE) ust. 4 niniejszego rozporządzenia;
c) postanowienia tytułu II Konwencji, które stosuje się do osób zamieszkałych w Państwie Członkowskim, stosuje się także do osób, które nie mają miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim, ale które mają tam przedsiębiorstwo.
4.
Postanowienia Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń nie obowiązują w Państwie Członkowskim, w którym Konwencja jeszcze nie weszła w życie.
Do czasu wejścia w życie do postępowań określonych w ust. 1 stosuje się w takim Państwie Członkowskim dwustronne lub wielostronne porozumienia regulujące jego stosunki z innym zainteresowanym Państwem Członkowskim; jeżeli takie porozumienia nie istnieją, obowiązują krajowe przepisy prawne dotyczące jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń.
Sekcja 2
Spory dotyczące naruszenia i ważności wzorów wspólnotowych
Artykuł 80
Sądy w sprawach wzorów wspólnotowych
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają na swoich terytoriach możliwie jak najmniejszą liczbę sądów krajowych działających jako sądy pierwszej i drugiej instancji (sądy w sprawach wzorów wspólnotowych), które pełnią funkcje powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji najpóźniej do dnia 6 marca 2005 r. wykaz sądów w sprawach wzorów wspólnotowych zawierający ich nazwy oraz ich właściwość miejscową.
3.
O każdej zmianie dokonanej po przekazaniu wykazu określonego w ust. 2 dotyczącej liczby, nazw lub właściwości miejscowej Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję.
4.
Informacje określone w ust. 2 i 3 Komisja przekazuje Państwom Członkowskim i publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Do czasu przekazania przez Państwo Członkowskie wykazu, o którym mowa w ust. 2 w sprawach wszczętych na podstawie art. 81, dla których sądy tego Państwa Członkowskiego są właściwe zgodnie z art. 82, postępowania toczą się przed sądem Państwa Członkowskiego, który byłby właściwy w sprawach dotyczących zarejestrowania wzorów krajowych.
Artykuł 81
Jurysdykcja w sprawie naruszenia i ważności prawa
Sądy w sprawach wzorów wspólnotowych mają wyłączną właściwość:
a) w przypadku powództw, których przedmiotem jest naruszenie oraz — jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe — w przypadku powództw przeciwko działaniom grożącym naruszeniem wzoru wspólnotowego;
b) w przypadku powództw o stwierdzenie braku naruszenia wzorów wspólnotowych, jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe;
c) w przypadku powództw o unieważnienie niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
d) w przypadku powództw wzajemnych o unieważnienie wzoru wspólnotowego, złożonego w związku z powództwem wymienionym w pkt a).
Artykuł 82
Jurysdykcja międzynarodowa
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, jak również wszelkich postanowień Konwencji o jurysdykcji i wykonaniu orzeczeń sądowych według art. 79 dla postępowań wynikłych z powództwa lub powództwa wzajemnego wymienionych w art. 81 właściwe są sądy Państwa Członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania, lub — w przypadku braku miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim — sądy jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, w którym ma przedsiębiorstwo.
2.
Jeżeli pozwany nie ma ani miejsca zamieszkania, ani przedsiębiorstwa w jednym z Państw Członkowskich, wówczas dla takich postępowań właściwe są sądy Państwa Członkowskiego, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub — w przypadku braku miejsca zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich — sądy jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, w którym ma przedsiębiorstwo.
3.
Jeżeli ani pozwany, ani powód nie ma miejsca zamieszkania lub przedsiębiorstwa w jednym z Państw Członkowskich, wówczas dla tych postępowań właściwe są sądy tego Państwa Członkowskiego, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
4.
Bez względu na przepisy ust. 1, 2 i 3:
a) artykuł 17 Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń stosuje się, jeżeli strony postanowią, że inny sąd w sprawach wzorów wspólnotowych ma być właściwy;
b) artykuł 18 Konwencji stosuje się, jeżeli pozwany stawi się przed innym sądem w sprawach wzorów wspólnotowych.
5.
Postępowania w sprawach wymienionych w art. 81 lit. a) i d) mogą również być wszczęte przed sądami Państwa Członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem.
Artykuł 83
Zakres jurysdykcji w sprawie naruszenia
1.
Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych, którego właściwość wynika z art. 82 ust. 1, 2, 3 lub 4, ma właściwość w sprawach, w których przedmiotem są naruszenia lub działania grożące naruszeniem popełnione w jednym z Państw Członkowskich.
2.
Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych, którego właściwość wynika z art. 82 ust. 5, ma właściwość wyłącznie w sprawach, których przedmiotem są naruszenia lub działania grożące naruszeniem popełnione na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę.
Artykuł 84
Powództwo lub powództwo wzajemne dotyczące unieważnienia wzoru wspólnotowego
1.
Powództwo lub powództwo wzajemne dotyczące unieważnienia wzoru wspólnotowego może opierać się jedynie na podstawach unieważnienia wymienionych w art. 25.
2.
W przypadkach określonych w art. 25 ust. 2, 3, 4 i 5 powództwo lub powództwo wzajemne może zostać wniesione wyłącznie przez osobę uprawnioną na mocy niniejszych przepisów.
3.
Jeżeli zostało wniesione powództwo wzajemne w procesie, w którym właściciel wzoru wspólnotowego nie jest jeszcze stroną, wówczas jest on o tym informowany i może przystąpić do procesu na warunkach określonych przepisami prawa krajowego Państwa Członkowskiego, w którym sąd ma swoją siedzibę.
4.
Ważność prawna wzoru wspólnotowego nie może zostać kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie braku naruszenia.
Artykuł 85
Domniemanie ważności — obrona co do istoty sprawy
1.
W postępowaniu dotyczącym powództwa o naruszenie lub powództwa przeciwko działaniom grożącym naruszeniem zarejestrowanego wzoru wspólnotowego sądy w sprawach wzorów wspólnotowych uznają wzór wspólnotowy za ważny.
Ważność wzoru wspólnotowego może zostać zakwestionowana jedynie w drodze powództwa wzajemnego o unieważnienie.
Jednakże zarzut nieważności wzoru wspólnotowego podniesiony nie w drodze powództwa wzajemnego jest dopuszczalny, o ile pozwany powoła się na to, że wzór wspólnotowy powinien zostać uznany za nieważny na podstawie przysługującego mu wcześniejszego krajowego prawa ze wzoru, w rozumieniu art. 25 ust. 1 lit. d).
2.
W sprawach dotyczących powództwa o naruszenie lub powództwa przeciwko działaniom grożącym naruszeniem niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego sądy w sprawach wzorów wspólnotowych uznają ważność wzoru wspólnotowego, jeżeli właściciel przedstawi dowód, że warunki określone w art. 11 zostały spełnione, i wykaże, jak dalece jego wzór wspólnotowy wykazuje indywidualny charakter.
Jednakże ważność wzoru może zostać zakwestionowana przez pozwanego poprzez podniesienie zarzutu nieważności lub w drodze powództwa wzajemnego o unieważnienie.
Artykuł 86
Orzeczenia w sprawach o stwierdzenie nieważności
1.
W postępowaniu toczącym się przed sądem wzorów wspólnotowych, w którym wniesiono powództwo wzajemne o unieważnienie wzoru wspólnotowego:
a) sąd uznaje wzór wspólnotowy za nieważny, jeżeli stwierdzi jedną z podstaw unieważnienia wymienioną w art. 25, stanowiącą przeszkodę w utrzymaniu ważności wzoru wspólnotowego;
b) sąd oddala powództwo wzajemne, jeżeli nie stwierdzi żadnej z podstaw unieważnienia wymienionych w art. 25, stanowiącą przeszkodę w utrzymaniu ważności wzoru wspólnotowego.
2.
Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych, do którego wniesiono powództwo wzajemne o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, zawiadamia Urząd o dacie wniesienia powództwa wzajemnego.
Urząd czyni wzmiankę o tym fakcie w rejestrze.
3.
Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych, podczas rozpatrywania powództwa wzajemnego o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego może, na wniosek właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego i po wysłuchaniu innych stron, zawiesić postępowanie i wezwać pozwanego do złożenia w Urzędzie wniosku o unieważnienie w terminie określonym przez sąd.
Jeżeli wniosek nie zostanie złożony w tym terminie, postępowanie jest kontynuowane; powództwo wzajemne uważa się za wycofane. art. 91 ust. 3 znajduje zastosowanie.
4.
Kopia prawomocnego orzeczenia sądu w sprawach wzorów wspólnotowych wydanego w sprawie powództwa wzajemnego o stwierdzenie nieważności zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jest przesyłana Urzędowi. Gdy orzeczenie sądu w sprawie wzorów wspólnotowych w sprawie powództwa wzajemnego o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego stanie się prawomocne, wówczas kopia orzeczenia jest doręczana Urzędowi.
Każda strona może wystąpić o informację, czy kopia orzeczenia została przesłana. Urząd wpisuje do rejestru wzmiankę o orzeczeniu zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.
5.
Powództwo wzajemne o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jest niedopuszczalne, jeżeli Urząd wydał już prawomocną decyzję odnośnie do wniosku odnoszącego się do tego samego roszczenia pomiędzy tymi samymi stronami.
Artykuł 87
Skutki orzeczenia sądowego w sprawie nieważności
Orzeczenie sądu do spraw wzorów wspólnotowych stwierdzające nieważność wzoru wspólnotowego, które jest prawomocne, wywołuje we wszystkich Państwach Członkowskich skutki określone w art. 26.
Artykuł 88
Prawo właściwe
1.
Sądy w sprawach wzorów wspólnotowych stosują przepisy niniejszego rozporządzenia.
2.
We wszystkich sprawach nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia sąd w sprawach wzorów wspólnotowych stosuje przepisy swojego ustawodawstwa krajowego, w tym również swojego prawa prywatnego międzynarodowego.
3.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, sąd w sprawach wzorów wspólnotowych stosuje przepisy proceduralne mające zastosowanie do tego samego rodzaju postępowania w sprawie zarejestrowania wzoru w Państwie Członkowskim, w którym sąd ma swoją siedzibę.
Artykuł 89
Sankcje w postępowaniu o naruszenie
1.
W przypadku gdy sąd w sprawach wzorów wspólnotowych uzna w postępowaniu o naruszenie lub przeciwko działaniom grożącym naruszeniem, że pozwany naruszył lub że z jego strony istnieje groźba naruszenia wzoru wspólnotowego, wówczas stosuje, jeśli nie stoją temu na przeszkodzie ważne powody, następujące środki:
a) zabraniające pozwanemu kontynuowania działań, które naruszają lub grożą naruszeniem wzoru wspólnotowego;
b) zajęcie podrobionych produktów;
c) zajęcie materiałów i narzędzi wykorzystanych w przeważającej mierze do wytworzenia podrobionych dóbr, jeżeli ich właściciel wiedział, do jakich celów były one użyte, lub było to oczywiste w określonych okolicznościach;
c) wszelkie środki pozwalające na nałożenie innych sankcji, odpowiednich w określonych okolicznościach, przewidzianych przepisami prawa Państwa Członkowskiego, w tym również prawa prywatnego międzynarodowego, w którym naruszenie miało miejsce lub istnieje groźba jego popełnienia.
2.
Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych podejmuje według prawa krajowego niezbędne środki zapewniające przestrzeganie środków wymienionych w ust. 1.
Artykuł 90
Środki tymczasowe i zabezpieczające, łącznie ze środkami ochronnymi
1.
Do sądów Państwa Członkowskiego, wraz z sądami w sprawach wzorów wspólnotowych, może być złożony wniosek o zastosowanie środków tymczasowych włącznie z zabezpieczającymi w odniesieniu do wzoru wspólnotowego, które są przewidziane na mocy prawa tego Państwa w odniesieniu do krajowego prawa ze wzoru, nawet jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia sąd w sprawach wzorów wspólnotowych w innym Państwie Członkowskim ma właściwość orzekania co do istoty sprawy.
2.
W postępowaniu dotyczącym środków tymczasowych, włącznie z zabezpieczającymi, dopuszczalny jest zarzut nieważności wzoru wspólnotowego podniesiony w inny sposób niż w drodze powództwa wzajemnego.
Art. 85 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3. Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych, którego właściwość określają przepisy art. 82 ust. 1, 2, 3 lub 4, ma właściwość do zarządzenia środków tymczasowych i zabezpieczających, które stosuje się na terytorium każdego z Państw Członkowskich z zastrzeżeniem każdego wymaganego postępowania dla uznania i wykonania, określonego postanowieniami tytułu III Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń.
Artykuł 91
Szczególne przepisy w sprawie powiązanych powództw
1.
Jeżeli zostało wniesione powództwo przed sądem w sprawach wzorów wspólnotowych w rozumieniu art. 81, z wyjątkiem powództwa w sprawie o stwierdzenie braku naruszenia, sąd zawiesza postępowanie z urzędu, o ile nie istnieją szczególne podstawy do jego kontynuowania, po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność wzoru wspólnotowego jest przedmiotem postępowania przed innym sądem w sprawach wspólnotowych w wyniku powództwa wzajemnego lub w przypadku gdy chodzi o wzór zarejestrowany, gdy wniosek o unieważnienie został już złożony w Urzędzie.
2.
Jeżeli został złożony w Urzędzie wniosek o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, Urząd zawiesza postępowanie z urzędu, o ile nie istnieją szczególne powody do jego kontynuowania, po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jest już przedmiotem postępowania przed sądem w sprawach wzorów wspólnotowych w wyniku powództwa wzajemnego.
Jednakże jeżeli jedna ze stron postępowania zawisłego przed tym sądem wystąpi z takim wnioskiem, sąd w sprawach wzorów wspólnotowych może zawiesić postępowanie po wysłuchaniu pozostałych stron w tym postępowaniu.
W takim przypadku Urząd kontynuuje zawisłe przed nim postępowanie.
3.
W przypadku gdy sąd w sprawach wspólnotowych zawiesza postępowanie, może zarządzić przyjęcie tymczasowych i zabezpieczających środków na okres zawieszenia.
Artykuł 92
Jurysdykcja sądów drugiej instancji w sprawach wzorów wspólnotowych — skarga kasacyjna
1.
Od orzeczeń sądów w sprawach wzorów wspólnotowych pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądów w sprawach wzorów wspólnotowych działających jako sądy drugiej instancji w odniesieniu do postępowania wynikającego z powództw i powództw określonych w art. 81
2.
Warunki, na jakich odwołanie może być wniesione do sądu w sprawach wzorów wspólnotowych drugiej instancji, określa ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym ten sąd ma siedzibę.
3.
Przepisy krajowe dotyczące skargi kasacyjnej stosuje się do orzeczeń sądów w sprawach wzorów wspólnotowych drugiej instancji.
Sekcja 3
Inne spory dotyczące wzorów wspólnotowych
Artykuł 93
Przepisy uzupełniające w sprawie jurysdykcji sądów krajowych innych niż sądy w sprawach wzorów wspólnotowych
1.
W Państwie Członkowskim, którego sądy są właściwe na mocy art. 79 ust. 1 lub ust. 4, właściwe dla powództw dotyczących wzorów wspólnotowych innych niż określone w art. 81 są sądy, które byłyby właściwe miejscowo oraz rzeczowo dla powództw odnoszących się do krajowych praw ze wzoru w tym Państwie.
2.
Jeżeli na mocy art. 79 ust. 1 lub ust. 4 oraz ust. 1 niniejszego artykułu żaden sąd nie ma właściwości dla powództw odnoszących się do wzoru wspólnotowego, innych niż określone w art. 81, powództwa te mogą być rozpoznawane przez sądy Państwa Członkowskiego, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
Artykuł 94
Związanie sądu krajowego
Sąd krajowy, przed którym wszczęto sprawę z powództwa odnoszącego się do wzoru wspólnotowego innego niż powództwo określone w art. 81, traktuje wzór wspólnotowy jako wzór ważny. Jednakże art. 85 ust. 2 i art. 90 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
TYTUŁ X
SKUTKI DLA USTAWODAWSTW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 95
Równoległe powództwa ze wzorów wspólnotowych i z prawa ze wzoru krajowego
1.
W przypadku gdy sprawy z powództwa o naruszenie lub powództwa przeciwko działaniom grożącym naruszeniem są wnoszone przed sądami różnych Państw Członkowskich z powodu tych samych działań i między tymi samymi stronami, z czego jeden sąd przyznaje jednoczesną ochronę na podstawie naruszenia wzoru wspólnotowego, a drugi na podstawie naruszenia krajowego prawa ze wzoru, wówczas sąd, przed którym później wytoczono powództwo, uznaje z urzędu swoją niewłaściwość na rzecz sądu, przed którym wcześniej wytoczono powództwo.
Sąd, który powinien uznać swoją niewłaściwość, może zawiesić postępowanie, jeśli właściwość innego sądu jest kwestionowana.
2.
Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie lub powództwo przeciwko działaniom grożącym naruszeniem wzoru wspólnotowego oddala powództwo, jeżeli co do tych samych okoliczności faktycznych i między tymi samymi stronami wydany już został ostateczny wyrok co do istoty sprawy na podstawie prawa ze wzoru, które przyznaje jednoczesną ochronę.
3.
Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie lub powództwo przeciwko działaniom grożącym naruszeniem na podstawie prawa ze wzoru krajowego oddala powództwo, jeżeli co do tych samych okoliczności faktycznych i między tymi samymi stronami wydany już został prawomocny wyrok co do istoty sprawy na podstawie wzoru wspólnotowego, które przyznaje jednoczesną ochronę.
4.
Ustępów 1, 2 i 3 nie stosuje się do środków tymczasowych, włączając w to środki zabezpieczające.
Artykuł 96
Stosunek do innych form ochrony na mocy prawa krajowego
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego oraz prawa zainteresowanych Państw Członkowskich odnoszących się do niezarejestrowanych wzorów, znaków towarowych lub innych oznaczeń odróżniających, patentów i wzorów użytkowych, znaków drukarskich, odpowiedzialności cywilnej i nieuczciwej konkurencji.
2.
Wzór chroniony jako wzór wspólnotowy jest również chroniony przez prawo autorskie Państw Członkowskich od daty powstania wzoru lub ustalenia go w jakiejkolwiek formie. Zakres i warunki, zgodnie z którymi tego rodzaju ochrona jest przyznawana, łącznie z wymaganym stopniem indywidualnego charakteru, są ustalane przez poszczególne Państwa Członkowskie.
TYTUŁ XI
PRZEPISY UZUPEŁNIAJĄCE DOTYCZĄCE URZĘDU
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 97
Przepisy ogólne
Jeżeli nie ustalono inaczej w niniejszym tytule, tytuł XII rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stosuje się do Urzędu w odniesieniu do wyznaczonych zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 98
Język postępowania
1.
Zgłoszenia zarejestrowanych wzorów wspólnotowych dokonuje się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
2.
Zgłaszający wskazuje drugi język, który jest językiem Urzędu i którego używanie akceptuje jako możliwy język postępowania przed Urzędem.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w języku, który nie jest jednym z języków Urzędu, Urząd organizuje tłumaczenie zgłoszenia na język wskazany przez zgłaszającego.
3.
W przypadku gdy zgłaszający zarejestrowany wzór wspólnotowy jest jedyną stroną w postępowaniu przed Urzędem, językiem postępowania jest język, w którym dokonano zgłoszenia.
Jeżeli zgłoszenie dokonane zostało w języku innym niż języki Urzędu, Urząd może wysyłać komunikaty pisemne do zgłaszającego w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego w jego zgłoszeniu.
4.
W postępowaniu o unieważnienie, językiem postępowania jest język, w którym dokonano zgłoszenia, jeżeli jest on jednym z języków Urzędu.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w języku innym niż języki Urzędu, językiem postępowania jest drugi język wskazany w zgłoszeniu.
Wnioski o unieważnienie składa się w języku postępowania.
Jeżeli językiem postępowania nie jest język, w którym dokonano zgłoszenia, wówczas właściciel wzoru wspólnotowego może zgłaszać uwagi w języku, w którym dokonano zgłoszenia.
Urząd organizuje tłumaczenie tych uwag na język postępowania.
Rozporządzenie wykonawcze może przewidywać, że koszty tłumaczenia ponoszone przez Urząd nie mogą przekraczać ustalonej sumy dla każdego rodzaju postępowania, która określana jest na podstawie przeciętnej objętości pisma wpływającego do Urzędu, z czego są wyłączone przypadki, w których Urząd zezwala na uzasadnione odstępstwo z uwagi na zawiłość sprawy.
Koszty przekraczające niniejszą sumę mogą zostać nałożone na stronę przegrywającą według art. 70.
5.
Strony w postępowaniu o unieważnienie mogą uzgodnić, że językiem postępowania będzie inny język urzędowy Wspólnoty.
Artykuł 99
Publikacja i rejestracja
1.
Wszystkie informacje, których publikacja przewidziana jest w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu wykonawczym, publikowane są we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
2.
Wszystkich wpisów do rejestru wzorów wspólnotowych dokonuje się we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
3.
W razie wątpliwości tekst w języku Urzędu, w którym zostało dokonane zgłoszenie wzoru wspólnotowego, jest autentyczny.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w języku urzędowym Wspólnoty innym niż jeden z języków Urzędu, tekst w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego jest autentyczny.
Artykuł 100
Dodatkowe kompetencje Prezesa
Oprócz funkcji i kompetencji nadanych Prezesowi Urzędu w art. 119 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego może on przedkładać Komisji projekty zmian niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia dotyczącego opłat i wszelkich innych regulacji po konsultacji z Zarządem i, w przypadku rozporządzenia dotyczącego opłat, z Komitetem ds. Finansów, o ile dotyczą one zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Artykuł 101
Dodatkowe kompetencje Zarządu
Oprócz kompetencji nadanych Zarządowi w art. 121 (i nast.) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego lub w innych postanowieniach niniejszego rozporządzenia Zarząd:
a) ustala datę, od której według art. 111 ust. 2 zgłoszenia o zarejestrowanie wzorów wspólnotowych mogą być dokonywane po raz pierwszy;
b) jest konsultowany przed przyjęciem wytycznych dotyczących przeprowadzanego przez Urząd badania wymogów formalnych, podstaw odmowy rejestracji i postępowania w sprawie unieważnienia, które odbywa się przed Urzędem, jak również w innych przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Sekcja 2
Postępowanie
Artykuł 102
Kompetencje
Kompetencje w zakresie podejmowania decyzji w związku z postępowaniami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu mają:
a) eksperci;
b) Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Wzorami oraz Wydział Prawny;
c) Wydziały Unieważnień;
d) Izby Odwoławcze.
Artykuł 103
Eksperci
Ekspert odpowiada za decyzje podejmowane w imieniu Urzędu w odniesieniu do zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Artykuł 104
Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Wzorami oraz Wydział Prawny
1.
Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Prawny ustanowiony art. 128 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zmienia nazwę na Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Wzorami oraz Wydział Prawny.
2.
Dodatkowo, oprócz uprawnień nadanych na mocy rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jest on odpowiedzialny za podejmowanie decyzji wymaganych przez niniejsze rozporządzenie, które nie należą do zakresu kompetencji eksperta lub Wydziału Unieważnień.
Jest on odpowiedzialny w szczególności za decyzje dotyczące wpisów i wykreśleń z rejestru.
Artykuł 105
Wydziały Unieważnień
1.
Wydział Unieważnień jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących wniosków o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
2.
Wydział Unieważnień składa się z trzech członków.
Przynajmniej jeden z tych członków musi być prawnikiem.
Artykuł 106
Izby Odwoławcze
Dodatkowo, oprócz kompetencji przyznanych na mocy art. 131 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Izby Odwoławcze ustanowione niniejszym rozporządzeniem są odpowiedzialne za decyzje dotyczące odwołań od decyzji ekspertów, Wydziałów Unieważnień i Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Wzorami oraz Wydziału Prawnego, o ile decyzje te dotyczą wzorów wspólnotowych.
TYTUŁ XII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 107
Rozporządzenie wykonawcze
1.
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się w rozporządzeniu wykonawczym.
2.
Poza opłatami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu opłaty pobierane są zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym i rozporządzeniem dotyczącym opłat w wymienionych poniżej przypadkach:
a) opóźnione wniesienie opłaty za rejestrację;
b) opóźnione wniesienie opłaty za publikację;
c) opóźniona wniesienie opłaty za odroczenie publikacji;
d) opóźnione wniesienie opłat dodatkowych za zgłoszenia zbiorowe;
e) wydanie kopii świadectwa rejestracji;
f) wpis przeniesienia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
g) wpis licencji lub innego prawa w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
h) wykreślenie wpisu o udzieleniu licencji lub innego prawa;
i) wydanie wypisu z rejestru;
j) wgląd do akt;
k) wydanie kopii dokumentów z akt;
l) przekazywanie informacji z akt;
m) sprawdzenie ustalenia kosztów postępowania do zwrotu/przeglądu wyznaczonych kosztów proceduralnych do zwrotu;
n) wydanie uwierzytelnionych kopii zgłoszenia.
3.
Rozporządzenie wykonawcze i rozporządzenie dotyczące opłat przyjmuje się i zmienia zgodnie z postępowaniem ustanowionym w art. 109 ust. 2.
Artykuł 108
Regulamin procesowy Izb Odwoławczych
Regulamin procesowy Izb Odwoławczych stosuje się do odwołań rozpatrywanych przez te Izby na podstawie niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla wszelkich niezbędnych zmian lub postanowień dodatkowych przyjętych zgodnie z postępowaniem ustanowionym w art. 109 ust. 2.
Artykuł 109
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 110
Przepisy przejściowe
1.
Do czasu wejścia w życie, w związku z propozycją Komisji, zmian do niniejszego rozporządzenia, ochrona z tytułu wzoru wspólnotowego nie przysługuje wzorowi, który stanowi część składową produktu złożonego wykorzystywanego, w rozumieniu art. 19 ust. 1, do celów naprawy tego produktu złożonego, aby przywrócić mu jego pierwotną postać.
2.
Propozycja Komisji, o której mowa w ust. 1, zostanie przedstawiona w tym samym czasie co zmiany, które proponuje Komisja w tym zakresie na podstawie art. 18 dyrektywy 98/71/WE, i uwzględni te zmiany.
Artykuł 111
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Zgłoszenia zarejestrowanych wzorów wspólnotowych mogą być dokonywane w Urzędzie od daty ustalonej przez Zarząd na zalecenie Prezesa Urzędu.
3.
Zgłoszenia zarejestrowanych wzorów wspólnotowych dokonane w terminie trzech miesięcy przed datą określoną w ust. 2 uważa się za dokonane w tej dacie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 20/2002
z dnia 28 grudnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla regionów peryferyjnych, wprowadzone rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 5 akapit drugi, art. 3 ust. 6, art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 2, art. 22 i art. 26 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5 akapit drugi, art. 3 ust. 6 akapit pierwszy i drugi, art. 4 ust. 5, art. 12 ust. 2, art. 34 i art. 38 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności art. 3 ust. 5 akapit drugi, art. 3 ust. 6, art. 4 ust. 5, art. 7 ust. 2 akapit pierwszy, art. 20 i art. 24 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 131/92 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1736/96 [5], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1696/92 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2596/93 [7] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/94 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1620/1999 [9] ustanawiające wspólne szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych dla francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery orazWysp Kanaryjskich, odpowiednio kilkakrotnie zmienianych. Ponadto, w następstwie zmian wprowadzonych rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 oraz 1454/2001 i zdobytego doświadczenia, w celu uproszczenia prawodawstwa należy te trzy rozporządzenia wykonawcze opracować jako jedno rozporządzenie.
(2) Należy ustanowić szczegółowe przepisy wykonawcze w celu sporządzania i zmieniania przewidywanych bilansów dostaw dla produktów kwalifikujących się na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
(3) Wobec niektórych produktów rolnych, które zostały zwolnione z należności przywozowych, wymagane już jest pozwolenie na przywóz.
W celu uproszczenia administracyjnego, należy stosować pozwolenia na przywóz, aby wspierać uzgodnienia w sprawie zwolnień z należności przywozowych.
(4) Należy również przyjąć dokument wspierający uzgodnienia w sprawie zwolnień z należności przywozowych wobec innych produktów rolnych, w odniesieniu do których nie wymaga się pozwolenia na przywóz.
W tym celu należy stosować, opracowane w formularzu pozwolenia na przywóz, świadectwo zwolnienia.
(5) Należy ustanowić szczegółowe zasady ustalania kwoty pomocy dla dostaw produktów ze Wspólnoty na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Zasady te powinny brać pod uwagę dodatkowe koszty dostaw dla regionów peryferyjnych w związku z ich odległym i wyspiarskim charakterem, stanowiące obciążenie poważnie je upośledzające.
W celu utrzymania konkurencyjności produktów wspólnotowych pomoc ta powinna brać pod uwagę ceny stosowane w wywozie.
(6) System pomocy dla produktów wspólnotowych może być stosowany za pomocą formularza pozwolenia na przywóz, zwanego dalej "świadectwem pomocy".
(7) Kontrola stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw wymaga szczegółowych zasad w odniesieniu do wydawania powyższego dokumentu, które odstępują od normalnych zasad mających zastosowanie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [10].
(8) Kontrola stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw ma dwa cele: po pierwsze zapewnienie szybkiego wydawania pozwoleń i świadectw, w szczególności zaniechanie wymogu składania wcześniej, w każdym przypadku, zabezpieczenia oraz szybkiego wypłacania pomocy dla dostaw produktów wspólnotowych.
Drugim celem jest zapewnienie kontroli i monitorowania czynności oraz wyposażenie organów administracyjnych w instrumenty niezbędne im do ustalenia, czy cele tego systemu są realizowane, to znaczy, w szczególności, zapewnienie regularnych dostaw niektórych produktów rolnych i skompensowania skutków położenia geograficznego regionów peryferyjnych przez zapewnienie, że świadczenia wynikające z tego systemu są rzeczywiście przekazywane do etapu, w którym produkty przeznaczone dla odbiorcy końcowego są wprowadzane do obrotu.
(9) Jednym z powyższych instrumentów jest rejestrowanie podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Zarejestrowane podmioty gospodarcze mają prawo do uzyskiwania świadczeń z tego systemu, pod warunkiem wypełnienia zobowiązań ustanowionych w przepisach wspólnotowych i krajowych.
Wnioskujący mają prawo do zarejestrowania, pod warunkiem spełnienia pewnej liczby obiektywnych wymagań mających na celu ułatwienie kontroli stosowania systemu.
(10) Szczegółowe przepisy w sprawie zarządzania systemem muszą zapewnić, że dla ilości określonych w przewidywanym bilansie dostaw, przewidzianym w rozporządzeniach (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 oraz 1454/2001, zarejestrowane podmioty gospodarcze otrzymają pozwolenie lub świadectwo dla produktów i ilości stanowiących przedmiot transakcji handlowych, które realizują na własny rachunek, gdy przedstawią dokumenty zaświadczające, że operacje są autentyczne, a wniosek o pozwolenie lub świadectwo jest prawidłowy.
(11) Monitorowanie działań kwalifikujących się w ramach systemu wymaga między innymi, aby okres ważności pozwoleń lub świadectw, które mają być wydane, odpowiadał wymogom transportu lotniczego lub morskiego, aby został dostarczony dowód stwierdzający, że dostawa w ramach pozwolenia lub świadectwa została przeprowadzona w krótkim okresie, a przeniesienie praw i obowiązków, przyznanych posiadaczowi danego dokumentu, zostało zakazane.
(12) Świadczenia przyznane w formie zwolnienia z należności przywozowych oraz pomoc dla produktów wspólnotowych muszą zostać przekazane tak, aby znalazło to odzwierciedlenie w kosztach produkcji oraz w cenach płaconych przez użytkownika końcowego.
Niezbędne są zatem kontrole, by zapewnić, że świadczenia te są faktycznie przekazywane.
(13) Rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 oraz 1454/2001 określają, że produkty korzystające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie mogą być powrotnie wywożone do państw trzecich lub ponownie wysłane do pozostałej części Wspólnoty.
Jednakże rozporządzenia te określają ograniczoną liczbę odstępstw od tej zasady, różniących się w zależności od regionu, którego dotyczą.
Należy ustanowić szczegółowe zasady kontroli wykorzystywania tych odstępstw.
W szczególności należy określić, na podstawie średnich wartości wywozu i dostaw w latach 1989, 1990 i 1991, zanim weszły w życie uzgodnienia Poseican, Poseima oraz Poseidom, ilości produktów przetworzonych, które mogą być przedmiotem tradycyjnego wywozu lub dostaw towarów z Wysp Kanaryjskich, Azorów i Madery oraz tradycyjnych dostaw z francuskich departamentów zamorskich, zgodnie z ustaleniami właściwych organów.
Należy również ustanowić warunki wydawania zgody na wywóz powrotny do państw trzecich produktów nieprzetworzonych lub produktów paczkowanych, pakowanych lokalnie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1454/2001.
Należy na koniec ustanowić warunki wydawania zgody na wywóz produktów lokalnie przetworzonych, zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001 i (WE) nr 1453/2001, mające na celu wspieranie handlu regionalnego.
(14) W okresie określonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [11] należy kontynuować stosowanie uzgodnień w sprawie zwolnień z należności przywozowych w odniesieniu do dostaw cukru C na Azory i Maderę oraz na Wyspy Kanaryjskie, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2177/92 [12].
(15) W celu ochrony konsumentów oraz interesów podmiotów gospodarczych, nie później niż w momencie wprowadzenia do obrotu, nie należy kwalifikować na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw produktów, które nie mają solidnej i właściwej jakości handlowej, oraz należy podjąć odpowiednie kroki w przypadku gdy wymóg ten nie jest spełniony.
(16) W ramach procedur partnerstwa obowiązujących wobec regionów peryferyjnych, właściwe organy powinny ustanowić szczegółowe przepisy administracyjne niezbędne w celu zapewnienia zarządzania i monitorowania systemu.
Ponadto, aby zapewnić, że uzgodnienia te są właściwie monitorowane, niezbędne są przepisy określające kontrole, jakie należy przeprowadzać.
Zatem w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania wprowadzonych mechanizmów, należy określić kary administracyjne.
(17) Wymaga się, aby właściwe organy przekazywały Komisji okresowe komunikaty w celu umożliwienia oceny wdrażania uzgodnień.
(18) Stosowanie niektórych przepisów tego rozporządzenia powinno zostać opóźnione, aby umożliwić opracowanie danych niezbędnych do określenia minimalnego poziomu pomocy, a w stosunku do francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery - aby umożliwić władzom francuskim i portugalskim dostosowanie się do nowych wymagań administracyjnych.
(19) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonywania uzgodnień w sprawie zwolnień z należności przywozowych oraz uzgodnień w sprawie dostaw wspólnotowych dla francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery oraz Wysp Kanaryjskich w ramach uzgodnień w sprawie przewidywanych dostaw, określonych odpowiednio w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "regiony peryferyjne": regiony określone w art. 299 ust. 2 Traktatu, każdy francuski departament zamorski uważany jest za osobny region peryferyjny;
b) "właściwe organy": organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, którego częścią jest dany region peryferyjny.
ROZDZIAŁ II PRZEWIDYWANE BILANSY DOSTAW
Artykuł 3
Przewidywane bilansy dostaw określają ilości dostaw niezbędne do zaspokojenia potrzeb każdego regionu peryferyjnego w każdym roku kalendarzowym.
Mogą być zmieniane w zależności od aktualnego stanu ich wdrażania i sytuacji produkcji lokalnej.
ROZDZIAŁ III PRZYWÓZ Z PAŃSTW TRZECICH
SEKCJA 1 Przywóz produktów wymagających okazania pozwolenia na przywóz
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz
1. Produkty wymagające okazania pozwolenia na przywóz są zwolnione z należności przywozowych, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, pod warunkiem okazania tego pozwolenia.
2.
Właściwe organy wydają pozwolenia na przywóz na wniosek zainteresowanych stron z zastrzeżeniem limitów określonych w przewidywanych bilansach dostaw.
Pozwolenia są wystawiane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
3.
Sekcja 20 wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwoleń na przywóz zawiera jedną z następujących pozycji:
a) w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
iii) "bydło opasowe, przywiezione na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001";
b) w odniesieniu do Azorów i Madery:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
iv) "bydło opasowe, przywiezione na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1453/2001";
c) w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
iv) "bydło opasowe, przywiezione na mocy art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1454/2001".
We wszystkich przypadkach sekcja 20 wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwoleń na przywóz zawiera pozycje: "zwolnienie z należności przywozowych" oraz "pozwolenie może być wykorzystywane w [nazwa regionu peryferyjnego]".
4.
W sekcji 12 pozwoleń na przywóz jest podany ostatni dzień ważności.
5.
Należności przywozowe nakłada się na ilości przekraczające ilości określone w pozwoleniu na przywóz.
Dopuszcza się 5 % tolerancji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pod warunkiem, że uiszczone zostały należności celne z nią związane.
SEKCJA 2 Przywóz produktów niewymagających okazania pozwolenia na przywóz
Artykuł 5
Świadectwa zwolnień
1. Produkty niewymagające okazywania pozwolenia na przywóz są zwolnione z należności przywozowych, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, pod warunkiem okazania świadectwa zwolnienia.
2.
Świadectwa zwolnień opracowuje się na formularzu pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 8 ust. 5, art. 13, 15, 17, 18, 21, 23, 26, 27, 29–33 i 36–41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się, mutatis mutandis, z zastrzeżeniem przepisów tego rozporządzenia.
3.
Słowa "świadectwo zwolnienia" są drukowane lub stemplowane w lewej górnej sekcji świadectwa.
4.
Właściwe organy wydają świadectwa zwolnień na wniosek zainteresowanych stron z zastrzeżeniem limitów określonych w przewidywanych bilansach dostaw.
5.
Sekcja 20 wniosków o wydanie świadectwa zwolnienia i świadectw zwolnienia zawiera jedną z następujących pozycji:
a) w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
b) w odniesieniu do Azorów i Madery:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
c) w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej".
We wszystkich przypadkach sekcja 20 wniosków o wydanie świadectwa zwolnienia oraz świadectw zwolnienia zawiera pozycje: "zwolnienie od należności przywozowych" oraz "świadectwo może być wykorzystywane w [nazwa regionu peryferyjnego]".
6.
W sekcji 12 świadectw zwolnień podany jest ostatni dzień ważności.
ROZDZIAŁ IV DOSTAWY WSPÓLNOTOWE
Artykuł 6
Ustalenie pomocy
W celu ustalenia wielkości pomocy rekompensującej oddalenie Komisja bierze pod uwagę szczególne dodatkowe koszty transportu i pośredniego przeładunku, związane z dostawą towarów dla danych regionów peryferyjnych.
W celu ustalenia wielkości pomocy rekompensującej wyspiarski charakter i peryferyjne położenie Komisja bierze pod uwagę szczególne dodatkowe koszty związane z lokalnym przetwórstwem i wynikające z małych rozmiarów rynku, potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw oraz szczególne wymagania jakościowe w odniesieniu do towarów w danych regionach peryferyjnych.
Komisja ustala minimalny zryczałtowany poziom pomocy.
W przypadku gdy najwyższy poziom refundacji, przyznanej przez Komisję do wywozu podobnych produktów, jest wyższy niż minimalny zryczałtowany poziom pomocy określony powyżej, wówczas przyznana pomoc nie przekracza kwoty tej refundacji.
Nie przyznaje się pomocy na dostawę produktów, które korzystały już ze świadczeń w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw w innym regionie peryferyjnym.
Artykuł 7
Świadectwa pomocy
1.
Pomoc zostaje wypłacona za okazaniem w pełni wykorzystanego świadectwa pomocy.
Przedstawienie świadectwa pomocy jest równoznaczne z wystąpieniem o pomoc i z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz nadzwyczajnych zaburzeń klimatycznych, świadectwa muszą być przedstawione w ciągu 30 dni od dnia ich przypisania.
W przypadku przekroczenia tego limitu czasowego pomoc ta zostaje zmniejszona o 5 % za każdy dzień zwłoki.
Właściwe organy wypłacają pomoc nie później niż w ciągu 60 dni od daty złożenia wykorzystanego świadectwa, z wyjątkiem:
a) przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych zaburzeń klimatycznych; lub
b) gdy wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie uprawnienia do pomocy.
W takich przypadkach wypłata pomocy następuje jedynie wtedy, gdy uprawnienie to zostało uznane.
2.
Świadectwa pomocy opracowuje się na formularzu pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Stosuje się art. 8 ust. 5, art. 13, 15, 17, 18, 21, 23, 26, 27, 29–33 i 36–41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, mutatis mutandis, z zastrzeżeniem przepisów tego rozporządzenia.
3.
Słowa "świadectwo pomocy" są drukowane lub stemplowane w lewej górnej sekcji świadectwa.
Sekcje 7 oraz 8 świadectwa są wykreślone.
4.
Sekcja 20 wniosków o wydanie świadectwa pomocy i świadectw pomocy zawiera jedną z następujących pozycji:
a) w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
b) w odniesieniu do Azorów i Madery:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
iv) "żywe zwierzęta przeznaczone do tuczu dostarczone na mocy art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1453/2001";
c) w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich:
i) "produkty dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego";
ii) "produkty do bezpośredniego spożycia";
iii) "produkty przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej";
iv) "żywe zwierzęta przeznaczone do tuczu dostarczone na mocy art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1454/2001".
Do celów tego ustępu, zwierzęta czystorasowe, zwierzęta rasy handlowej i produkty jajeczne są traktowane jako środki produkcji rolnej.
We wszystkich przypadkach sekcja 20 wniosków o wydanie świadectwa pomocy i świadectw pomocy zawiera pozycję: "świadectwo może być wykorzystywane w [nazwa regionu peryferyjnego]".
5.
W sekcji 12 świadectw pomocy podany jest ostatni dzień ważności.
6.
Stosowna kwota pomocy jest równa kwocie obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa pomocy.
7.
Właściwe organy wydają świadectwa pomocy na wniosek zainteresowanych stron z zastrzeżeniem limitów określonych w przewidywanych bilansach dostaw.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 8
Przekazywanie świadczeń odbiorcy końcowemu
1.
Dla celów rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 oraz 1454/2001 "świadczenie" oznacza zwolnienie z należności celnych lub pomoc wspólnotową przewidzianą w tych rozporządzeniach.
2.
Dla celów rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 "odbiorca końcowy" oznacza:
a) w przypadku produktów dla przemysłu przetwórczego oraz przeznaczonych do spożycia przez ludzi:
i) ostateczny podmiot dokonujący przetwarzania lub pakowania, w odniesieniu do części pomocy przeznaczonej na zrekompensowanie oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia;
ii) konsumenta, w odniesieniu do dodatkowej części pomocy przeznaczonej do uwzględnienia cen eksportowych;
b) w przypadku produktów przeznaczonych do wykorzystania do produkcji rolnej, w szczególności produkty przeznaczone do wykorzystania jako pasza dla zwierząt: rolnika.
3.
Dla celów rozporządzeń (WE) nr 1453/2001 i 1454/2001 "odbiorca końcowy" oznacza:
a) w przypadku produktów do bezpośredniego spożycia: konsumenta;
b) w przypadku produktów dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego przeznaczonych do spożycia przez ludzi:
i) ostateczny podmiot dokonujący przetwarzania lub pakowania, w odniesieniu do części pomocy przeznaczonej na zrekompensowanie oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia,
ii) konsumenta, w odniesieniu do dodatkowej części pomocy przeznaczonej do uwzględnienia cen eksportowych;
c) w przypadku produktów dla przemysłu przetwórczego i/lub opakowaniowego przeznaczonych do wykorzystania jako pasza dla zwierząt oraz produktów do wykorzystania do produkcji rolnej: rolnika.
4.
Właściwe organy podejmują wszelkie właściwe kroki mające na celu sprawdzenie, czy świadczenia pochodzące ze zwolnień z należności przywozowych lub z przyznanej pomocy wspólnotowej są faktycznie przekazywane do odbiorcy końcowego.
W tym celu mogą szacować marże handlowe oraz ceny stosowane przez różne zainteresowane podmioty gospodarcze.
Komisja jest informowana o podjętych środkach, w szczególności o punktach kontroli służących do określania czy świadczenia w ramach pomocy zostały przekazane oraz czy dokonano jakichkolwiek zmian.
Artykuł 9
Rejestr podmiotów gospodarczych
1.
Pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnień i świadectwa pomocy są wydawane tylko podmiotom gospodarczym wpisanym do rejestru prowadzonego przez właściwe organy.
2.
Każdy podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty może ubiegać się o wpis do rejestru.
Wpisu do rejestru dokonuje się z zastrzeżeniem następujących wymagań:
a) podmiot gospodarczy musi posiadać środki, strukturę i prawne upoważnienie wymagane do prowadzania działalności w danym sektorze, w szczególności musi należycie wypełniać zobowiązania, nałożone przez organy, w odniesieniu do rachunkowości handlowej i podatków;
b) podmiot gospodarczy musi być w stanie zagwarantować, że jego działalność prowadzona jest w danym regionie peryferyjnym;
c) w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla danego regionu peryferyjnego i w zgodzie z celami tych uzgodnień, podmioty gospodarcze zobowiązują się:
i) przekazywać właściwym organom, na ich żądanie, wszystkie istotne informacje o swojej działalności handlowej, w szczególności w odniesieniu do cen i marży zysku, jakie stosują,
ii) prowadzić działalność wyłącznie we własnym imieniu i na własny rachunek;
iii) składać wnioski o pozwolenie i świadectwo współmiernie do ich faktycznych zdolności zbycia danych produktów, zdolność taką należy udowodnić poprzez odniesienie do obiektywnych wskaźników;
iv) powstrzymać się od działań mogących w jakikolwiek sposób spowodować sztuczne braki produktów i od wprowadzania do obrotu dostępnych produktów po sztucznie zaniżonych cenach;
v) zapewnić, zgodnie z wymogami właściwych organów oraz gdy produkty rolne zostają zbyte w danych regionach peryferyjnych, że uzyskane świadczenia są przekazywane ostatecznemu użytkownikowi.
3.
Wnioskując o wpis do rejestru, jak określa ust. 2 akapit pierwszy, podmioty dokonujące przetwarzania zamierzające wywieźć lub wysłać przetworzone produkty otrzymane z surowców, wprowadzonych na obszar danego regionu peryferyjnego na mocy odnośnych szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, zgodnie z art. 16, 17 i 19, muszą zadeklarować swój zamiar podjęcia tej działalności oraz wskazać położenie zakładu przetwórczego.
4. Dla celów art. 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, wnioskując o wpis do rejestru, jak określa ust. 2 akapit pierwszy tego artykułu, podmioty gospodarcze zamierzające powrotnie wywieźć nieprzetworzone produkty lub produkty paczkowane, pakowane lokalnie, określone w art. 20 tego rozporządzenia, muszą zadeklarować swój zamiar podjęcia tej działalności oraz, gdzie ma to zastosowanie, wskazać położenie zakładu pakującego.
Artykuł 10
Dokumenty do okazania przez podmioty gospodarcze oraz ważność pozwoleń i świadectw
1. Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 4, art. 7 ust. 7, art. 14 i 15, właściwe organy przyjmują wnioski o wydanie pozwolenia i świadectwa przedstawiane przez podmioty gospodarcze na każdą wysyłkę, pod warunkiem że dołączono do nich oryginał lub uwierzytelniony odpis faktury zakupu oraz oryginał lub uwierzytelniony odpis następujących dokumentów:
- konosamentu lub lotniczego listu przewozowego,
- świadectwa pochodzenia dla produktów pochodzących z państw trzecich lub dla produktów pochodzących ze Wspólnoty, dokumentu T2L lub dokumentu T2LF, zgodnie z warunkami art. 315 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [13].
Faktura zakupu, konosament lub lotniczy list przewozowy muszą być wystawione na nazwisko wnioskującego.
2.
Okres ważności pozwoleń i świadectw ustala się w oparciu o czas transportu.
Czas ten może być wydłużony przez właściwy organ w szczególnych przypadkach, gdy poważne i nieprzewidywalne trudności wpłynęły na czas transportu, nie może jednak przekroczyć dwóch miesięcy od daty wydania pozwolenia lub świadectwa.
Artykuł 11
Okazywanie pozwoleń, świadectw i towarów oraz niezbywalność pozwoleń oraz świadectw
1.
Dla towarów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnienia i świadectwa pomocy muszą być przedstawione organom celnym, w celu dopełnienia formalności celnych, nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od daty wyładunku towarów.
Właściwe organy mogą skrócić ten maksymalny okres.
W przypadku gdy produkty zostały poddane uszlachetnianiu czynnemu lub przebywały w składzie celnym na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich, a następnie zostały tam dopuszczone do swobodnego obrotu, maksymalny okres 15 dni rozpoczyna się w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa, określonych w akapicie pierwszym.
2.
Towary są przedstawiane luzem lub w osobnych partiach zależnie od okazywanych pozwoleń lub świadectw.
Pozwolenia i świadectwa wykorzystywane są w ramach pojedynczej operacji dopiero w momencie dopełniania formalności celnych.
3.
Pozwolenia i świadectwa nie są zbywalne.
Artykuł 12
Jakość produktów
Jedynie produkty solidnej i właściwej jakości handlowej, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [14], mogą kwalifikować się do szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Zgodność produktów z wymaganiami ustanowionymi w akapicie pierwszym bada się nie później niż na etapie pierwszego wprowadzenia do obrotu, zgodnie z normami lub praktykami obowiązującymi we Wspólnocie.
Jeżeli stwierdza się, że produkt nie spełnia wymagań ustanowionych w akapicie pierwszym, traci on wówczas uprawnienia wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, a odpowiednie ilości z powrotem wchodzą do przewidywanych bilansów dostaw.
Jeżeli przyznano pomoc zgodnie z art. 7, pomoc ta zostaje zwrócona.
Jeżeli dokonano przywozu zgodnie z art. 4 i 5, uiszcza się należności przywozowe, chyba że zainteresowana strona przedstawi dowód, że produkty zostały ponownie wywiezione lub zniszczone.
Artykuł 13
Wnoszenie zabezpieczeń
W momencie składania wniosku o wydanie pozwoleń i świadectw nie wymaga się żadnego zabezpieczenia.
Bez uszczerbku dla art. 26, w szczególnych przypadkach i w zakresie niezbędnym do zapewnienia właściwego stosowania tego rozporządzenia, właściwe organy mogą żądać wniesienia zabezpieczenia równego kwocie przyznanego świadczenia. W takich przypadkach stosuje się art. 35 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 14
Znaczny wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń i świadectw
1.
Jeżeli stan realizacji przewidywanego bilansu dostaw wskazuje na znaczny wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy dotyczących danego produktu, które mogłyby narazić na niebezpieczeństwo osiągnięcie jednego lub więcej celów szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, właściwe organy niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję, dostarczając wszelkich istotnych informacji dotyczących potrzeb w zakresie dostaw dla danego regionu peryferyjnego.
Po konsultacji z właściwymi organami, Komisja podejmuje wszelkie niezbędne kroki mające na celu zapewnienie, że dany region peryferyjny jest zaopatrzony w produkty pierwszej potrzeby, biorąc pod uwagę dostępne dostawy i potrzeby priorytetowych sektorów.
2.
Bez uszczerbku dla niezbędnych środków przyjętych w przypadku ograniczenia wydawania pozwoleń i świadectw, właściwe organy stosują jednakową procentową obniżkę w odniesieniu do wszystkich oczekujących wniosków.
3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się, po konsultacji z właściwymi organami, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych w celu przezwyciężenia dużych trudności w danym sektorze.
Artykuł 15
Ustalanie ilości maksymalnej na wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa
W zakresie ściśle niezbędnym dla uniknięcia zakłóceń na rynku w danym regionie peryferyjnym lub rozwoju działań spekulacyjnych mogących poważnie zaszkodzić sprawnemu funkcjonowaniu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, właściwe organy ustalają ilość maksymalną na wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa.
Właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach stosowania niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ VI PRZEPISY SZCZEGÓLNE
SEKCJA 1 Francuskie departamenty zamorskie
Artykuł 16
Ponowna wysyłka oraz powrotny wywóz
1. Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały na mocy art. 9 ust. 3 zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych do określenia przez Komisję zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001. Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.
Produkty dostarczone do francuskich departamentów zamorskich w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i wykorzystane do zaopatrzenia statków i samolotów uważa się za spożyte lokalnie.
2.
Właściwe organy zezwalają na wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów w ilościach innych niż określone w ust. 1 wyłącznie w przypadku, gdy zaświadcza się, że dane produkty nie zawierają surowców przywiezionych lub wprowadzonych do obrotu w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym i odzyskują, w stosownym przypadku, świadczenia przyznane w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
3. Procesy uszlachetniania, które w ramach limitu ilości do określenia przez Komisję, zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek, muszą odbywać się na warunkach ustanowionych w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [15] i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, mutatis mutandis, z wyjątkiem wszystkich form zabiegów zwyczajowych.
SEKCJA 2 Azory i Madera
Artykuł 17
Ponowna wysyłka oraz powrotny wywóz
1. Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały na mocy art. 9 ust. 3 zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych do określenia przez Komisję zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001. Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.
Produkty dostarczone na Azory i Maderę na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i wykorzystane do zaopatrzenia statków i samolotów uważa się za spożyte lokalnie.
2.
Właściwe organy zezwalają na wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów w ilościach innych niż określone w ust. 1 wyłącznie w przypadku gdy zaświadcza się, że dane produkty nie zawierają surowców przywiezionych lub wprowadzonych do obrotu w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym i odzyskują, w stosownym przypadku, świadczenia przyznane w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
3. Procesy uszlachetniania, które w ramach limitów ilości do określenia przez Komisję, zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek, muszą odbywać się na warunkach ustanowionych w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, mutatis mutandis, z wyjątkiem wszystkich form zabiegów zwyczajowych.
Artykuł 18
Cukier
W okresie określonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, cukier C określony w art. 13 tego rozporządzenia, wywieziony zgodnie z odnośnymi przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2760/81 [16] i wprowadzony do obrotu do celów konsumpcyjnych na Maderze w postaci cukru białego objętego kodem CN 1701 lub na Azorach w postaci cukru surowego objętego kodem CN 17011210, korzysta, zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia, z systemu zwolnień z należności przywozowych w granicach przewidywanych bilansów dostaw określonych w art. 3.
SEKCJA 3 Wyspy Kanaryjskie
Artykuł 19
Ponowna wysyłka oraz powrotny wywóz
1.
Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały na mocy art. 9 ust. 3, zamiar wywozu, w ramach handlu regionalnego lub wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych określonych w Załączniku.
Właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że działania nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.
Produkty dostarczone na Wyspy Kanaryjskie na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i wykorzystane do zaopatrzenia statków i samolotów uważa się za spożyte lokalnie.
2.
Właściwe organy zezwalają na wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów w ilościach innych niż określone w ust. 1 wyłącznie w przypadku gdy zaświadcza się, że dane produkty nie zawierają surowców przywiezionych lub wprowadzonych do obrotu w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapicie pierwszym i odzyskują, w stosownym przypadku, świadczenia przyznane w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
3.
Procesy uszlachetniania, które w ramach limitów ilości określonych w Załączniku mogą spowodować wzrost wywozu regionalnego lub tradycyjnych wysyłek i muszą odbywać się na warunkach ustanowionych w przepisach w odniesieniu do uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i procedury uszlachetniania pod kontrolą celną określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 i rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, mutatis mutandis, z wyjątkiem wszystkich form zabiegów zwyczajowych.
Artykuł 20
Powrotny wywóz produktów nieprzetworzonych lub produktów pakowanych lokalnie
Na mocy art. 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 produkty nieprzetworzone lub produkty paczkowane, pakowane lokalnie w postaci nieprzetworzonej, które skorzystały ze świadczeń w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw mogą być powrotnie wywiezione, z zastrzeżeniem następujących wymagań:
a) słowa "towary wywiezione na mocy art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001" muszą zostać wprowadzone w sekcji 31 jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD);
b) ilości produktów, które zostały zwolnione z należności przywozowych i powrotnie wywiezione, wprowadza się ponownie do przewidywanego bilansu dostaw;
c) produkty objęte tym punktem nie kwalifikują się do refundacji wywozowych;
d) ilości produktów, na które została przyznana pomoc i które zostały następnie powrotnie wywiezione, wprowadza się ponownie do przewidywanego bilansu dostaw, a przyznana pomoc zostaje zwrócona;
e) produkty objęte tym punktem nie kwalifikują się do refundacji wywozowych;
f) jeżeli istnieje ryzyko, że regularne dostawy na Wyspy Kanaryjskie mogą być zagrożone przez znaczący wzrost powrotnego wywozu produktów objętych tym artykułem, właściwe organy mogą ograniczyć ilości w taki sposób, aby zapewnić, że priorytetowe potrzeby zostaną zaspokojone.
Władze hiszpańskie powiadamiają Komisję niezwłocznie o środkach, jakie zamierzają stosować w celu stosowania tego punktu, przed wprowadzeniem ich w życie, oraz uzasadnienia tych środków.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Powyższe akapity stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych w celu przezwyciężenia szczególnych trudności w danym sektorze.
Artykuł 21
Cukier
W okresie określonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, cukier C określony w art. 13 tego rozporządzenia, wywieziony zgodnie z odnośnymi przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 i wprowadzony do obrotu do celów konsumpcyjnych na Wyspy Kanaryjskie w postaci cukru białego objętego kodem CN 1701, korzysta, zgodnie z warunkami tego rozporządzenia, z systemu zwolnień z należności przywozowych w granicach przewidywanych bilansów dostaw określonych w art. 3.
ROZDZIAŁ VII NOTYFIKACJE ORAZ SPRAWOZDANIA
Artykuł 22
Notyfikacje
Właściwe organy przekazują Komisji, nie później niż piątego dnia każdego miesiąca, następujące dane dotyczące poprzednich miesięcy odnośnego roku kalendarzowego, według produktu i kodu CN oraz, gdzie to możliwe, według indywidualnego przeznaczenia:
a) ilości w podziale na przywóz z państw trzecich i wysłane ze Wspólnoty;
b) kwotę pomocy i wydatki rzeczywiście poniesione według produktu oraz, gdzie to możliwe, według indywidualnego przeznaczenia;
c) ilości, w odniesieniu do których nie zostały wykorzystane pozwolenia i świadectwa, w podziale według kategorii pozwolenia lub świadectwa;
d) ilości wywiezione po przetworzeniu w ramach ilości tradycyjnych, na mocy rozporządzeń (WE) nr 1453/2001 i 1454/2001;
e) ilości wysłane po przetworzeniu w ramach ilości tradycyjnych na mocy rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 i 1454/2001;
f) ilości wywiezione powrotnie, nieprzetworzone lub lokalnie pakowane, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1454/2001;
g) ilości wywiezione w ramach handlu regionalnego, na mocy rozporządzeń (WE) nr 1452/2001 i 1453/2001;
h) przesunięcia w ramach ogólnych ilości, według kategorii produktów oraz zmiany w przewidywanych bilansach dostaw w tym okresie;
i) dostępne saldo i stopień jego wykorzystania.
Powyższe dane dostarcza się na podstawie wykorzystanych pozwoleń i świadectw.
Artykuł 23
Sprawozdania
Nie później niż dnia 30 czerwca każdego roku właściwe organy przesyłają Komisji roczne sprawozdanie dotyczące wykonania, określone odpowiednio w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego.
Sprawozdanie przedstawia następujące informacje, w szczególności:
a) istotne tendencje społeczno-gospodarcze i tendencje w rolnictwie;
b) podsumowanie dostępnych danych fizycznych i finansowych dotyczących wdrażania każdego ze środków, wraz z analizą tych danych oraz, gdzie to niezbędne, przedstawienie i analizę sektora, do którego odnosi się dany środek;
c) postęp w środkach i priorytety w odniesieniu do szczególnych i ogólnych celów, przy użyciu wskaźników ilościowych,
d) krótkie sprawozdanie odnośnie do głównych problemów napotkanych w trakcie stosowania i wdrażania tych środków;
e) analizę wyników wszystkich tych środków, biorąc pod uwagę ich wzajemne powiązania;
f) w odniesieniu do szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dane i analizę tendencji cenowych oraz sposobu przekazywania otrzymanych w ten sposób świadczeń.
Artykuł 24
Zmniejszanie zaliczek
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad dyscypliny budżetowej, w przypadku gdy informacje przekazane przez Państwa Członkowskie Komisji, na mocy art. 22 i 23, są niekompletne lub nie zostały przesłane w stosownym terminie, Komisja dokonuje zmniejszenia zaliczek poczet odniesieniu do zaksięgowania wydatków na rolnictwo, czasowo, według zryczałtowanej stawki.
ROZDZIAŁ VIII KONTROLE I KARY
Artykuł 25
Kontrole
1.
Fizyczne kontrole przeprowadzane w danym regionie peryferyjnym w przywozie, wprowadzaniu do obrotu, wywozie, wysyłce, powrotnym wywozie i ponownej wysyłce produktów rolnych, muszą dotyczyć próby reprezentatywnej obejmującej co najmniej 5 % pozwoleń i świadectw okazywanych zgodnie z art. 11.
Kontrole fizyczne przeprowadzane są, mutatis mutandis, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 386/90 [17].
2.
W szczególnych przypadkach Komisja może zażądać, aby zakres kontroli obejmował inną wielkość procentową.
Artykuł 26
Kary
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub zaburzeń klimatycznych, jeżeli podmiot gospodarczy nie wypełnia zobowiązań nadanych mu zgodnie z art. 9 i bez uszczerbku dla jakichkolwiek kar stosowanych na mocy prawa krajowego, właściwe organy:
- odzyskują od posiadaczy pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnień lub świadectw pomocy przyznane im świadczenie;
- zależnie od powagi naruszenia zobowiązań, tymczasowo zawieszają lub unieważniają rejestrację.
Świadczenie określone lit. a) jest równe kwocie zwolnienia z należności przywozowych lub kwocie pomocy.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub zaburzeń klimatycznych, jeżeli posiadacze pozwolenia lub świadectwa nie realizują planowanego przywozu lub wprowadzenia do obrotu, ich uprawnienia do wnioskowania o pozwolenia oraz świadectwa zostają zawieszone na okres sześćdziesięciu dni od daty wygaśnięcia pozwolenia lub świadectwa.
Po okresie zawieszenia, wydanie następnych pozwoleń lub świadectw uwarunkowane jest wniesieniem zabezpieczenia równego kwocie świadczenia, które może zostać przyznane w okresie wyznaczonym przez właściwe organy.
3.
Właściwe organy przyjmują niezbędne środki, aby ponownie wykorzystać ilości produktów zwolnione w wyniku odmowy wykonania, częściowego wykonania lub unieważnienia wydanych pozwoleń oraz świadectw lub odzyskania przyznanego świadczenia.
ROZDZIAŁ IX PRZEPISY KRAJOWE
Artykuł 27
Właściwe organy przyjmują dodatkowe przepisy niezbędne w celu stosowania i monitorowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Zawiadamiają one Komisję o wszelkich środkach, które zamierzają wprowadzić na mocy akapitu pierwszego, przed wprowadzeniem ich w życie.
ROZDZIAŁ X PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 28
Utrata mocy
1. Rozporządzenia (EWG) nr 131/92, (EWG) nr 1696/92 oraz (WE) nr 2790/94 niniejszym tracą moc.
Odniesienia do rozporządzeń, które utraciły moc, interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
2.
Artykuł 1, 2, 2a i 3 rozporządzenia (EWG) nr 131/92 oraz art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1696/92 stosuje się do dnia 30 czerwca 2002 r.
Artykuł 29
Przepisy przejściowe
1.
W okresie trzydziestu dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, właściwe organy mogą, na wniosek podmiotu gospodarczego, który złożył wniosek o wpis do rejestru na mocy art. 9, wydać temu ostatniemu pozwolenie lub świadectwo, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10 i pod warunkiem, że wniosek o wydanie takiego pozwolenia lub świadectwa jest przedstawiony zgodnie z art. 10 ust. 1.
Wydawanie pozwoleń lub świadectw dokonywane jest pod warunkiem wniesienia zabezpieczenia finansowego.
2. Pozwolenia i świadectwa wydane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 131/92, (EWG) nr 1696/92 i (WE) nr 2790/94, które nie zostały w całości wykorzystane przed upływem daty ważności, mogą zostać zastąpione, w zakresie pozostałych ilości, zgodnie z ust. 1 lub mogą zostać unieważnione, a zabezpieczenie zwolnione.
Artykuł 30
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Stosuje się je od dnia 1 stycznia 2002 r.
Jednakże
- art. 6 akapit trzeci i czwarty stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.,
- art. 4, 5, 7, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 26, 27 i 28 nie stosują się w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich – Azorów i Madery do dnia1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 27/2002
z dnia 28 grudnia 2001 r.
zmieniające załączniki I, III, V, VII i IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2001 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne reguły przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich powinny zostać uaktualnione w celu uwzględnienia szeregu ostatnich wydarzeń.
(2) Rada przyjęła w rozporządzeniu (WE) nr 2474/2000 [3] wykaz wyrobów włókienniczych i odzieży w celu włączenia do GATT 1994 z dniem 1 stycznia 2002 r.
(3) Mołdowa stała się pełnoprawnym członkiem Światowej Organizacji Handlu dnia 27 lipca 2001 r.
(4) Decyzją z dnia 17 grudnia 2001 r. Rada zatwierdziła podpisanie w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w formie protokołu ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie uzgodnień w obszarze dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych i upoważniła do jej tymczasowego stosowania.
(5) Chińska Republika Ludowa stała się pełnoprawnym członkiem Światowej Organizacji Handlu dnia 11 grudnia 2001 r.
(6) Tajwan stanie się pełnoprawnym członkiem Światowej Organizacji Handlu dnia 1 stycznia 2002 r.
(7) Niektóre kody Nomenklatury Scalonej zostały zmienione z uwagi na zmianę Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu, załączonej do Konwencji o Utworzeniu Rady Współpracy Celnej.
Zmiany te mają również wpływ na niektóre kody w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(8) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 3030/93 należy odpowiednio zmienić.
(9) Ze względu na przejrzystość niektóre załączniki powinny zostać zastąpione.
(10) W celu zapewnienia, że Wspólnota wypełnia swoje zobowiązania międzynarodowe, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity ilościowe na 2001 r. dla Chin w odniesieniu do kategorii 19, 76, ex 13, ex 24, ex 39, 123, 124, 125A, 126, 127A, 127B, 140 i 151B nie będą utrzymane od dnia 11 grudnia 2001 r.
Artykuł 2
W odniesieniu do limitów ilościowych na 2002 r. załączniki I, III, V, VII i IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 29/2002
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 761/93 [2], w szczególności jego art. 8 lit. b) i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu sprostania wymogom statystyki we Wspólnocie rozporządzenie (EWG) nr 3037/90 ustanowiło klasyfikację działalności gospodarczej, zwaną dalej NACE Rev. 1.
(2) w celu uwzględnienia rozwoju technologicznego i gospodarczego, jak również wygaśnięcia Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali, niezbędna jest zmiana NACE Rev. 1.
(3) Dla zachowania międzynarodowego systemu powiązań oraz doprowadzenia do zbieżności na poziomie światowym niezbędna jest zmiana NACE Rev. 1.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 3037/90 powinno zostać odpowiednio zmienione;
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3037/90 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 31/2002
z dnia 9 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 z dnia 14 kwietnia 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych, ustalające szczegółowe przepisy dotyczące zmian i dostosowania tych środków i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1983/95 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2471/1999 [2], w szczególności jego art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją nr 2/2001 Wspólnego Komitetu WE–Dania—Wyspy Owcze z dnia 11 lipca 2001 r. zmieniona została tabela II w Załączniku do protokołu 1 do Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i lokalnym rządem Wysp Owczych, z drugiej strony [3], przez zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na krewetki, krewetki czerwone i homary norweskie, przetworzone lub zakonserwowane, w ilości od 2000do 3000ton.
Decyzja ta weszła w życie z dniem 1 września 2001 r.
(2) Aby uwzględnić to zwiększenie, należy zmienić wielkość rocznego kontyngentu taryfowego na krewetki, krewetki czerwone i homary norweskie, wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 669/97 według numeru porządkowego 09.0679.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 669/97 wielkość rocznego kontyngentu taryfowego dla krewetek, krewetek czerwonych i homarów norweskich, przetworzonych lub konserwowanych i posiadających numer porządkowy 09.0679, zwiększa się do 3000 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 32/2002
z dnia 9 stycznia 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 13/2002 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 713/2001 w sprawie skupu wołowiny stosownie do rozporządzenia (WE) nr 690/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2001 z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie specjalnych środków wspierania rynku w sektorze wołowiny [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2595/2001 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 13/2002 [5] dokonano, na mocy rozporządzenia (WE) nr 690/2001, otwarcia skupu wołowiny w wielu Państwach Członkowskich.
(2) W załączniku do wyżej wymienionego rozporządzenia znaleziono błąd.
W związku z tym omawiane rozporządzenie powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 13/2002 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 52/2002
z dnia 11 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 245/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 z dnia 5 lutego 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1093/2001 [3], przewiduje, że główni przetwórcy są obowiązani prowadzić codzienną rejestrację stanów zapasów magazynowych, potwierdzającą przeprowadzane przez nich operacje. Aby rejestracja stanów magazynowych była mniej uciążliwa należy przewidzieć możliwość zezwolenia głównym przetwórcom na prowadzenie operacji rejestrowania według partii towaru. W związku z tym, należy zdefiniować pojęcie "partii".
(2) W celu uniknięcia wypaczeń w sferze konkurencji, należy rozszerzyć zakres uprawnień przysługujących głównym przetwórcom w zakresie zezwolenia im na wykorzystywanie więcej niż jednej oczyszczarki krótkich włókien lnianych.
Należy jednak jednocześnie utrzymać stosowny poziom kontroli, gwarantujący, iż jeden przetwórca może w danym roku obrotowym wykorzystywać maksymalnie dwie oczyszczarki krótkich włókien lnianych.
(3) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 245/2001 przewiduje, że każdy wniosek o wypłatę zaliczki wymaga złożenia zabezpieczenia, co w określonych wypadkach może oznaczać wniesienie pięciu różnych zabezpieczeń na okres przetwórstwa w tym samym roku obrotowym.
Dlatego też, cały system powinien być na tyle uproszczony, aby zabezpieczenie, obliczone w oparciu o teoretyczną kwotę pomocy, do której uprawniony jest każdy główny przetwórca, w momencie złożenia pierwszego wniosku o wypłatę zaliczki i aby zabezpieczenie to pozostało ważne przez cały omawiany okres przetwórstwa.
Jednakże, biorąc pod uwagę okoliczności, w których obliczenie teoretycznej kwoty przysługującej pomocy może okazać się zupełnie niezgodne z szacunkami wynikającymi z rzeczywistej produkcji, należy w Państwach Członkowskich ustalić kwotę zabezpieczenia w sposób bardziej elastyczny, utrzymując jednocześnie odpowiedni poziom zabezpieczenia.
(4) Artykuł 17a rozporządzenia (WE) nr 245/2001 ustanawia przepisy w sprawie przywozu konopi.
W ust. 2 akapit drugi tiret pierwszym wymienionego artykułu zawarto definicję procesów, jakim nasiona konopi inne niż nasiona z przeznaczeniem do siewu mogą zostać poddane, która może prowadzić do wątpliwości z jej interpretacją.
Dlatego też, definicję tą należy uszczegółowić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 245/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— prowadzenia codziennego rejestru stanu zapasów lub rejestru w ujęciu partii, w stałym powiązaniu z systemem rozliczeń finansowych wraz z danymi i informacjami, określonymi w ust. 5, oraz dokumentami towarzyszącymi wyszczególnionymi przez Państwo Członkowskie do celów kontroli,";
b) w ust. 4 akapit trzeci wyrazy "Tylko jeden podmiot dokonujący czyszczenia włókna lnianego" zastępuje się wyrazami "Maksymalnie dwa podmioty dokonujące czyszczenia włókna lnianego";
c) w ust. 5 akapit pierwszy, wyrazy "dla każdej partii" dodaje się po wyrazach "dla każdego dnia";
d) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Przez partię rozumie się ustaloną ilość słomy lnu lub konopi stanowiącą wsad wejściowy do procesu przetworzenia lub przyjmowaną na magazyn, określoną w ust. 1.
Dana partia może dotyczyć tylko jednej umowy sprzedaży, zobowiązania do przetworzenia oraz umowy o przetwórstwo określonych w art. 5.";
2) w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zaliczki będą wypłacane jedynie w przypadku gdy nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w odniesieniu do działalności danego wnioskodawcy w danym roku gospodarczym po przeprowadzeniu kontroli przewidzianych w art. 13, oraz w przypadku gdy wnioskodawca wniósł stosowne zabezpieczenie.
Poza wypadkami, gdzie wysokość zabezpieczenia zostaje ustalona szczególnymi przepisami umowy o czyszczeniu krótkich włókien lnianych, wysokość zabezpieczenia w odniesieniu do wszystkich uprawnionych głównych przetwórców i każdego rodzaju włókna wynosi 35 % kwoty pomocy odpowiedniej do ilości przetwarzanego włókna stanowiącej wynik mnożenia wskazanego w art. 8 ust. 3 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić, że kwota zabezpieczenia będzie obliczona w oparciu o szacunkową wielkość produkcji.
W takim przypadku:
a) zabezpieczenie nie może zostać zwolnione ani w całości ani w części przed przyznaniem pomocy;
b) bez względu na przepisy zawarte w akapicie piątym, w stosunku do całkowitej kwoty wypłaconych zaliczek kwota zabezpieczenia nie może być niższa niż:
- 110 % do dnia 30 kwietnia danego roku gospodarczego,
- 75 % między 1 maja danego roku gospodarczego a dniem 31 sierpnia roku następnego,
- 50 % między 1 września roku następującego po danym roku gospodarczym a datą realizacji wypłaty salda pomocy.
Gdy krótkie włókno lniane jest czyszczone w ramach umowy, odpowiednia wysokość zabezpieczenia wynosi 110 %:
- kwoty pomocy odpowiadającej ilościom włókna stanowiącym wynik mnożenia wskazanego w art. 8 ust. 3 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia, lub
- w przypadku gdy dane Państwo Członkowskie stosuje powyższy akapit, całkowitej kwoty zaliczek wypłaconych na dany rok gospodarczy.
Zabezpieczenie jest zwalniane w całości między pierwszym a 10 dniem po przyznaniu pomocy w kwocie proporcjonalnej do tych ilości, na które dane Państwo Członkowskie udzieliło pomocy do celów przetwórstwa.";
3) w art. 17a ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— umieszczając warunek wykluczenia wykorzystania do siewu,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 72/2002
z dnia 16 stycznia 2002 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 w zakresie oceny jakości statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 z dnia 9 marca 1999 r. dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 530/1999 są niezbędne z uwagi na treść i kryteria oceny sprawozdania w sprawie jakości, które składa się Komisji Europejskiej (Eurostat) po upływie każdego kolejnego okresu odniesienia.
(2) Informacja dostarczona w tym sprawozdaniu powinna odnosić się do zmiennych określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1916/2000 z dnia 8 września 2000 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 530/1999 dotyczącego statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy w odniesieniu do definicji i przekazywania informacji o strukturze zarobków [2].
(3) Eurostat i krajowe instytuty statystyki powinny dokonać analizy wykonalności i znaczenia niektórych nieobowiązkowych pozycji, które mają wejść w zakres pierwszego sprawozdania w sprawie jakości w świetle informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Treść i kryteria oceny, jakie mają być zawarte w sprawozdaniu w sprawie jakości, określonym w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 530/1999, są ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, części A i B.
Określone zmienne są tymi określonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1916/2000.
2.
Informacje i nieobowiązkowe cechy lub podziały ustanowione w Załączniku są wymagane w zakresie, w jakim jest to możliwe w świetle odstępstw od legislacji wspólnotowej dotyczącej strukturalnej statystyki kosztów pracy i zarobków, badań siły roboczej, strukturalnej statystyki przedsiębiorstw i rachunków narodowych.
Artykuł 2
Pierwsze sprawozdanie w sprawie jakości dotyczy badania struktury zarobków w referencyjnym roku 2002.
Sprawozdanie przesyła się do Eurostat łącznie z przekazaniem danych, a w każdym razie nie później niż 24 miesiące po zakończeniu okresu referencyjnego, dla którego zebrano dane.
Artykuł 3
Wykonalność i znaczenie nieobowiązkowych pozycji ustanowionych w części B Załącznika, są poddawane analizie w świetle informacji faktycznie dostarczonej przez Państwa Członkowskie.
Przeglądu tego dokonuje Eurostat i krajowe instytuty statystyki.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 76/2002
z dnia 17 stycznia 2002 r.
wprowadzające uprzedni nadzór wspólnotowy nad niektórymi przywożonymi wyrobami z żelaza i stali objętymi Traktatami EWWiS i WE, pochodzącymi z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1138/98 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
po odbyciu konsultacji w komitetach utworzonych na mocy rozporządzeń określonych powyżej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 3285/94 i (WE) nr 519/94 wyroby objęte Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali podlegają wspólnym regułom przywozu, dlatego też niezbędne jest przyjęcie uzgodnień dotyczących nadzoru wspólnotowego w odniesieniu do wyrobów objętych Traktatem EWWiS zgodnie z tymi rozporządzeniami.
(2) Sytuacja na rynku stali pogorszyła się znacznie w 2001 r. pod wpływem wielu połączonych czynników, z których najistotniejsze to tendencja zniżkowa w gospodarce światowej widoczna od początku roku i recesja, która dotknęła niektóre gospodarki, w tym gospodarkę Stanów Zjednoczonych, w drugiej połowie roku.
(3) Rynek stali został także zakłócony z powodu niepewności i tendencji do zabezpieczania się spowodowanych możliwością wprowadzenia ograniczeń przywozowych na rynku Stanów Zjednoczonych w następstwie dochodzenia z "sekcji 201" w sprawie wprowadzenia środków ochronnych przeprowadzonego przez amerykańską administrację.
(4) Gdyby ograniczenia przywozowe zostały rzeczywiście zastosowane na rynku Stanów Zjednoczonych, mogłoby to spowodować poważne wahania w strukturze handlu międzynarodowego, w szczególności skierowanie handlu na rynek Wspólnoty.
Tego rodzaju zmiana kierunku handlu mogłaby poważnie zaszkodzić wspólnotowemu przemysłowi stalowemu.
(5) Dostępne wskaźniki ekonomiczne i prognozy na rok 2001 wykazują następujące tendencje:
A) Produkcja.
Produkcja surowej stali we Wspólnocie w 2001 r. ma wynieść około 159 milionów ton. Prognoza ta jest nie tylko o 2,5 % niższa niż produkcja w 2000 r.
(163,2 miliona ton), ale również niższa od poziomu produkcji zanotowanego w 1997 r. (159,4 miliona ton) i w 1998 r.
B) Przywóz.
Przywóz wyrobów żelaznych i stalowych EWWiS do Wspólnoty ze wszystkich państw trzecich ma pozostać na tym samym poziomie, co w roku 2000, czyli około 25 milionów ton.
Dla porównania przywóz tych wyrobów do Wspólnoty w 1996 r. wyniósł 12,2 miliona ton.
Oznacza to, że w ciągu ostatnich pięciu lat przywóz stali do Wspólnoty wzrósł ponaddwukrotnie.
C) Wywóz.
Wywóz wyrobów żelaznych i stalowych EWWiS, który prawdopodobnie wyniesie około 21 milionów ton w 2001 r., jest o około 8 % niższy niż w poprzednim roku.
Dla porównania przywóz tych wyrobów do Wspólnoty w 1996 r. wyniósł 28 milionów ton.
Szczególnie ucierpiał wywóz ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych i Kanady, który spadł odpowiednio o 36 % i 32 %.
Jeśli na rynku amerykańskim wprowadzone zostaną ograniczenia, tendencja ta pogorszy się.
Przewiduje się, że w całym 2001 r. Wspólnota będzie importerem netto wyrobów żelaznych i stalowych, z deficytem handlowym przekraczającym 4 miliony ton.
W 1996 r. Wspólnota zanotowała nadwyżkę handlową w wysokości 15,8 miliona ton.
D) Ceny.
Ceny wyrobów żelaznych i stalowych w 2001 r. były średnio o 18 % niższe niż w 2000 r.
(6) Ze względu na to, że zakres dochodzenia z sekcji 201 w sprawie wprowadzenia środków ochronnych obejmuje także rury i przewody rurowe, nie można wykluczyć, że amerykańskie ograniczenia dotyczyć będą także tych wyrobów.
Nadzór uprzedni powinien zatem zostać rozszerzony także na rury i przewody rurowe.
(7) Wspólnotowe dane statystyczne w dziedzinie handlu zagranicznego za okresy przyjęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 [5], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1669/2001 [6], nie są dostępne.
(8) Interes Wspólnoty wymaga, aby przywóz niektórych wyrobów żelaznych i stalowych został objęty uprzednim nadzorem wspólnotowym w celu zapewnienia informacji statystycznych pozwalających na szybką analizę tendencji przywozowych.
(9) Wprowadzenie rynku wewnętrznego wymaga, aby formalności, których muszą dopełnić importerzy Wspólnoty, były takie same wszędzie, gdzie dokonywana będzie odprawa celna towarów.
(10) Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem powinno być uzależnione od przedłożenia dokumentu nadzoru spełniającego jednolite kryteria.
(11) Dokument ten, na zwykły wniosek importera, powinien zostać potwierdzony przez władze Państwa Członkowskiego w określonym terminie, co jednak nie spowoduje nabycia przez importera prawa do realizowania przywozu.
Dokument powinien zatem zachować ważność, tylko o ile zasady przywozu pozostawać będą bez zmian.
(12) Dokumenty nadzoru wystawiane do celów prowadzenia nadzoru wspólnotowego muszą być ważne w całej Wspólnocie, bez względu na Państwo Członkowskie wystawienia.
(13) Państwa Członkowskie i Komisja powinny w najpełniejszy możliwy sposób wymieniać informacje uzyskane w toku prowadzonego nadzoru wspólnotowego.
(14) Wystawienie dokumentów nadzoru, podlegające warunkom normalnym na poziomie wspólnotowym, ma stanowić obowiązek władz krajowych.
(15) Wymaga podkreślenia, że dla niektórych wyrobów żelaznych i stalowych wystawienie dokumentu nadzoru uzależnione jest od przedstawienia dokumentu wywozowego zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach umów o podwójnej kontroli z niektórymi państwami trzecimi, a niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wyrobów pochodzących z tych krajów, które podlegają systemowi podwójnej kontroli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów żelaznych i stalowych objętych Traktatami EWWiS i WE, wymienionych w załączniku 1, objęte jest wspólnotowym nadzorem uprzednim, zgodnie z art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 519/94.
Stosuje się to do przywozu pochodzącego ze wszystkich państw trzecich, innych niż kraje należące do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), kraje będące stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) i Turcja.
Wyroby, które objęte są umowami o podwójnej kontroli, zawartymi między państwem trzecim a Wspólnotą, podlegają warunkom ustanowionym w tych umowach, a nie w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem opiera się na wspólnotowej nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w formie skróconej "CN").
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem ustala się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 2
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów określonych w art. 1 uzależnione jest od przedstawienia dokumentu nadzoru wystawionego przez odpowiednie władze Państwa Członkowskiego.
2.
Dokument nadzoru określony w ust. 1 wystawiany jest automatycznie przez właściwe władze w Państwach Członkowskich, bez pobierania opłat i na każdą wnioskowaną ilość towaru, w terminie pięciu dni roboczych od dnia złożenia wniosku przez wspólnotowego importera, niezależnie od umiejscowienia jego siedziby na terytorium Wspólnoty.
Wniosek taki uważa się za otrzymany przez właściwe władze krajowe nie później niż w terminie trzech dni roboczych od dnia jego złożenia, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
3.
Dokument nadzoru wystawiony przez jeden z organów wymienionych w załączniku II jest ważny w całej Wspólnocie.
4.
Dokument nadzoru sporządzany jest w formie odpowiadającej wzorowi zamieszczonemu w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 3285/94 [7] w sprawie wspólnych reguł przywozu lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich.
Wniosek importera zawiera następujące elementy:
a) nazwę (nazwisko) i dokładny adres wnioskodawcy (w tym numery telefonu i faksu oraz w miarę możliwości numer identyfikacyjny używany przez właściwe władze krajowe) oraz numer rejestracyjny VAT, jeśli wnioskodawca jest płatnikiem VAT;
b) w przypadku gdy jest to stosowne, nazwisko i dokładny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wnioskodawcy (w tym numery telefonu i faksu);
c) nazwę (nazwisko) i dokładny adres eksportera;
d) dokładny opis towarów, w tym:
- ich znak fabryczny;
- kod(-y) Nomenklatury Scalonej (CN);
- kraj pochodzenia;
- kraj przeznaczenia;
e) wagę netto wyrażoną w kilogramach, ilość we właściwych jednostkach, jeśli jest liczona inaczej niż waga netto, według pozycji Nomenklatury Scalonej;
f) wartość cif towarów w euro na granicy Wspólnoty według pozycji Nomenklatury Scalonej;
g) czy dane wyroby są drugiego gatunku lub niskiej jakości [8];
h) planowany czas i miejsce odprawy celnej;
i) czy wniosek jest ponowieniem poprzedniego wniosku dotyczącego tej samej umowy;
j) następującą deklarację, opatrzoną datą i podpisaną przez wnioskodawcę, zawierającą jego nazwisko wpisane drukowanymi literami:
"Ja, niżej podpisany, poświadczam, że informacje zawarte w niniejszym wniosku są prawdziwe i podane w dobrej wierze oraz że prowadzę działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty".
Importer składa także kopie umowy kupna lub sprzedaży oraz kopię faktury pro forma.
Na żądanie, na przykład w przypadku gdy towary nie zostały zakupione bezpośrednio w kraju produkcji, importer przedstawia także certyfikat produkcji wystawiony przez hutę, która wyroby wyprodukowała.
5.
Dokumenty nadzoru mogą być używane jedynie tak długo, jak długo obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych transakcji.
Bez uszczerbku dla ewentualnych zmian w obowiązujących przepisach dotyczących przywozu lub decyzji podjętych w ramach zarządzania kontyngentami:
- okres ważności dokumentu nadzoru ustala się na cztery miesiące,
- dokument niewykorzystany lub wykorzystany częściowo może zostać odnowiony na taki sam okres.
6.
Po upływie okresu ważności dokumentów nadzoru importer zwraca je organowi, który je wystawił.
7.
Właściwe władze mogą zezwolić na składanie deklaracji lub wniosków drogą elektroniczną na warunkach przez nie określonych.
Jednakże wszelkie dokumenty i dowody muszą być dostępne dla właściwych władz.
8.
Dokument nadzoru może być wystawiany metodami elektronicznymi, jeżeli odpowiednie organy celne mają dostęp do tego dokumentu poprzez sieć komputerową.
Artykuł 3
1.
Ustalenie, że cena jednostkowa, po której transakcja jest przeprowadzana, różni się od wskazanej w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 % w którąkolwiek stronę lub że całkowita ilość wyrobów przeznaczonych do przywozu przekracza ilość podaną w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 % nie stanowi przeszkody w dopuszczeniu do swobodnego obrotu danych wyrobów.
2.
Wnioski o wydanie dokumentów nadzoru i same dokumenty są poufne.
Prawo wglądu do nich przysługuje jedynie właściwym władzom i wnioskodawcy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) w sposób możliwie najbardziej regularny i aktualny, najpóźniej do ostatniego dnia każdego miesiąca, szczegóły dotyczące ilości i wartości (liczonej w euro), dla których wystawiono dokumenty nadzoru;
b) w terminie sześciu tygodni od zakończenia każdego miesiąca szczegółowe informacje o przywozie w tym miesiącu, zgodnie z art. 32 rozporządzenia nr (WE) 1917/2000.
Informacje przekazywane są przez Państwa Członkowskie w rozbiciu według wyrobu, kodu CN i kraju.
2.
Państwa Członkowskie poinformują o wszelkich anomaliach i przypadkach nadużyć finansowych, które wykryją oraz w przypadkach gdy taka sytuacja zajdzie, o podstawach odmowy wydania dokumentu nadzoru.
Artykuł 5
Wszelkie informacje przekazywane na podstawie niniejszego rozporządzenia przekazywane są Komisji Wspólnot Europejskich drogą elektroniczną poprzez zintegrowaną sieć w tym celu utworzoną, chyba że z ważnych przyczyn technicznych konieczne jest tymczasowe korzystanie z innych środków komunikacji.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2002
z dnia 17 stycznia 2002 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2162/2001 [2], w szczególności jego art. 6–8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo, dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać acetylizowaleryltylozynę oraz metyloprednizolon.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla cypermetryny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 92/2002
z dnia 17 stycznia 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ustanawiające ostateczne pobranie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A ŚRODKI TYMCZASOWE
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(1) Komisja rozporządzeniem (WE) nr 1497/2001 [2] (rozporządzenie tymczasowe) nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mocznika objętego kodami CN 31021010 i 31021090, pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy.
(2) W tym samym rozporządzeniu zdecydowano o zakończeniu postępowania w odniesieniu do przywozu mocznika pochodzącego z Egiptu i z Polski.
B. DALSZA PROCEDURA
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(3) W następstwie ujawnienia zasadniczych faktów i względów, na podstawie których podjęto decyzję o nałożeniu tymczasowych środków na przywóz mocznika z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy, kilka z zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Stronom, które o to wnioskowały, przyznano także możliwość poddania się ustnemu przesłuchaniu.
(4) Komisja kontynuowała poszukiwania i weryfikację wszystkich informacji, które uznała za niezbędne do jej ostatecznych ustaleń.
(5) Przeprowadzono dodatkowe wizyty weryfikacyjne w pomieszczeniach następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
- Fertiberia, Madryt,
- Hydro Agri France, Paryż
Użytkownicy we Wspólnocie:
- Libera Associazione Agricoltori Cremonesi, Cremona.
(6) Wszystkie strony poinformowano o zasadniczych faktach i względach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych i ostateczny pobór kwot zabezpieczonych cłami tymczasowymi.
Stronom wyznaczono także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
(7) Uwagi w formie pisemnej i ustnej przedłożone przez strony zostały rozważone i gdy uznano to za właściwe, tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT PRZEDMIOTOWY I PRODUKT PODOBNY
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(8) Wobec braku uwag definicja produktu przedmiotowego i produktu podobnego opisana w akapitach 9–12 rozporządzenia tymczasowego została potwierdzona.
D. DUMPING
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
1.
Kraje gospodarki rynkowej
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
Wartość normalna
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
Zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(9) Producent eksportujący w Libii twierdził, że akapit 63 rozporządzenia tymczasowego niedokładnie opisuje poziom zapewnionej współpracy.
Twierdził on, że Komisja była świadoma faktu i w sposób dorozumiany zaakceptowała fakt, że ze względu na poufność nie zostały przedłożone całościowe sprawozdania spółki obejmujące wszystkie działania grupy.
Ponadto twierdził on, że zgodnie z libijskimi wymaganiami dotyczącymi rachunkowości sprawozdania sprawdzane publicznie nie muszą być składane do akt i dlatego, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja nie powinna była na tej podstawie odrzucać sprawozdań spółki.
(10) W zakresie, w jakim dotyczy do poziomu współpracy, Komisja nigdy nie dała wskazówki, że akceptuje odmowę spółki w odniesieniu do przedłożenia podstawowych dokumentów księgowych.
Przeciwnie, wielokrotnie informowała ona producenta eksportującego o możliwości zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego włącznie z wykorzystaniem najlepszych dostępnych faktów wobec niedostatecznego poziomu współpracy.
Niemniej jednak spółka utrzymała swoje stanowisko i nie przedłożyła istotnych informacji koniecznych dla uzgodnienia w szczególności sprzedaży krajowej i kosztów produkcji przedmiotowych produktów.
W tych okolicznościach i w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do przedmiotowej spółki instytucje nie miały innego wyboru, jak wykorzystać, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, dostępne fakty, a mianowicie informacje zawarte w skardze.
Wobec powyższego niewłaściwie jest przyjęcie, jak uczyniła to spółka, że brak publicznie sprawdzanych sprawozdań był powodem wykorzystania dostępnych faktów dla ustalenia wartości normalnej.
(11) Jest to również potwierdzone przez fakt, że zgłoszone dane były wykorzystywane w każdym przypadku, gdy było możliwe ich racjonalne zweryfikowanie i uzgodnienie z wewnętrznymi sprawozdaniami spółki, w szczególności przy ustalaniu ceny eksportowej libijskiego producenta eksportującego (patrz akapity 67–72 rozporządzenia tymczasowego).
(12) Ten sam producent eksportujący twierdził, że wartość normalna powinna była zostać ustalona dla niego na podstawie rzeczywistych cen sprzedaży krajowej lub, alternatywnie, skonstruowana na podstawie własnych danych księgowych spółki, a nie na podstawie danych przedłożonych przez przemysł wspólnotowy w jego skardze.
Argumentował on, że zostały dostarczone wszystkie niezbędne w tym celu dowody i informacje w odniesieniu do produkcji i sprzedaży mocznika na libijskim rynku krajowym.
(13) Spółka konsekwentnie odmawiała przedłożenia zasadniczych informacji w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wyjaśnienia w sposób zadowalający niespójności i sprzeczności ujawnionych podczas wizyty weryfikacyjnej, pomimo faktu, że zostały one wyraźnie wskazane przez Komisję w listach na temat braków oraz na miejscu wizyty.
Dlatego nie było możliwe ustalenie kompletności i poprawności zgłoszonej sprzedaży krajowej ani też przedłożonych kosztów produkcji.
W konsekwencji w zakresie, w jakim dotyczy to przedłożenia dowodów i informacji związanych z produkcją i sprzedażą mocznika na libijskim rynku krajowym, ustalenia akapitów 64 i 65 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
(14) Jak wspomniano w akapicie 66 rozporządzenia tymczasowego, wobec braku jakichkolwiek innych wiarygodnych informacji wartość normalna dla libijskiego producenta eksportującego musiała zostać ustalona na podstawie danych przedstawionych w skardze, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(15) Ten sam producent eksportujący twierdził, że w każdym przypadku marża zysku wykorzystana w skardze w celu skonstruowania wartości normalnej była zawyżona.
Uzasadniając swoje twierdzenie argumentował on, że w branży mocznika marże zysku są tradycyjnie niskie.
(16) Na podstawie ustaleń dotyczących innych współpracujących producentów eksportujących w tym postępowaniu Komisja uważała za właściwe dokonać kontroli poziomu marży zysku wykorzystanej dla skonstruowania wartości normalnej w odniesieniu do producenta eksportującego.
(17) Jak przedstawiono w zarysie w akapicie 22 rozporządzenia tymczasowego, średnia marża zysku realizowana przez współpracujących producentów eksportujących w tym badaniu, przy sprzedaży przedmiotowego produktu na ich rynkach krajowych, zgodnie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, została wykorzystana dla skonstruowania wartości normalnej dla tych producentów eksportujących, dla których marża zysku nie mogła zostać ustalona zgodnie z przepisami części wstępnej art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego albo jego lit. a) i b). Biorąc pod uwagę, że nie można było określić żadnych ważnych powodów, które uzasadniałyby zastosowanie innej marży zysku wobec libijskiego producenta eksportującego oraz wobec braku bardziej odpowiednich informacji, w celu ustalenia wartości normalnej zdecydowano zastosować w ostatecznym etapie tę samą marżę zysku wobec libijskiego producenta.
Wartość normalna oparta na sprzedaży krajowej
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(18) Dwaj producenci eksportujący w Rumunii żądali wzięcia pod uwagę, że wartość normalna powinna być ustalana w okresach miesięcznych ze względu na inflację w Rumunii w okresie badania.
Metodologię tę wykorzystano na etapie tymczasowym wobec wszystkich producentów eksportujących w Rumunii.
(19) Jednakże po nałożeniu tymczasowych ceł antydumpingowych podejście to ponownie przeanalizowano.
Badanie wykazało, że skutki inflacji nie były takie, aby uzasadniać obliczanie miesięcznych wartości normalnych.
Stałą praktyką instytucji jest ustalanie średnich wartości normalnych dla okresu badania, z wyjątkiem sytuacji takich jak hiperinflacja.
Jednakże warunki te nie zostały spełnione w przypadku Rumunii.
(20) W konsekwencji uważano za właściwe ustalenie wartości normalnej na etapie ostatecznym dla każdego producenta eksportującego w Rumunii na podstawie średniej ceny płaconej na rynku krajowym w okresie badania.
Wartość normalna konstruowana
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(21) Przemysł wspólnotowy twierdził, że dla ustalenia marży zysku wykorzystywanej dla konstruowania wartości normalnych dla producentów eksportujących w Bułgarii, Estonii i na Litwie należało wykorzystać minimalny zwrot zaangażowanego kapitału "zwykle niezbędnego dla utrzymania w średnim i długim okresie, rentownego przedsiębiorstwa oferującego mocznik".
Argumentowano, że marże zysku w tych krajach nie byłyby wiarygodne co do zasady wskutek "znacznego udziału" nierynkowego systemu gospodarczego w odniesieniu do zasad rachunkowości przedmiotowych spółek.
(22) Badanie nie ujawniło żadnych dowodów lub informacji wskazujących na to, że sprawozdania przedmiotowych spółek były niewiarygodne i że nie mogły zatem być one wykorzystywane dla ustalenia marży zysku. Dlatego instytucje nie miały innej alternatywy, jak ustalić wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego. Zatem w przypadku Litwy marże zysku zostały ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie zysku realizowanego dla tej samej ogólnej kategorii produktów produkowanych i sprzedawanych na rynku krajowym przez zainteresowanego producenta eksportującego; a w przypadku Bułgarii i Estonii na innych rozsądnych podstawach, tj. na podstawie średniej ważonej marży zysku ustalonej dla innych współpracujących producentów eksportujących w tym postępowaniu.
(23) Jednakże poziom marży zysku, który został ustalony zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie średniej ważonej marż zysku współpracujących producentów eksportujących z rentownej sprzedaży krajowej, został ponownie przeanalizowany.
Po zakończeniu postępowania w odniesieniu do przywozu mocznika pochodzącego z Egiptu producenci eksportujący w Egipcie zostali wyłączeni z obliczania średniej marży zysku.
(24) W związku z uwagami estońskiego producenta eksportującego marża zysku wykorzystana dla zrekonstruowania dla niego wartości normalnej została ponownie oszacowana. Ponowne badanie ustaleń tymczasowych uwidoczniło, że wykorzystana marża zysku – oparta na sprzedaży innych produktów przez spółkę – musiała zostać skontrolowana, ponieważ produkty te nie mogły być uważane za stanowiące część tej samej ogólnej kategorii, co przedmiotowy produkt (tj. nawozy).
Zatem wobec braku wystarczającej sprzedaży w toku zwykłej działalności handlowej innych estońskich eksporterów/producentów przedmiotowych produktów i/lub innych produktów tej samej ogólnej kategorii sprzedawanych przez zainteresowane spółki estońskie zastosowano na etapie ostatecznym inną rozsądną metodę na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W tym względzie marża zysku została oparta na średniej ważonej marży zysku innych współpracujących producentów eksportujących (w odniesieniu do bułgarskiego producenta eksportującego patrz motyw 22 powyżej).
(25) Litewski producent eksportujący argumentował przeciwko wykorzystywaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SO & A) oraz zysku z azotanu amonu (AA) przy konstruowaniu wartości normalnej.
Twierdził on, że mocznik i azotan amonu są różnymi nawozami, sprzedawanymi na różnych rynkach i w różnych sytuacjach w konkurencji, przy występujących różnicach w technologii produkcji, popycie rynkowym, cenach sprzedaży i kosztach.
(26) Ponieważ na Litwie istnieje tylko jeden producent mocznika i wobec braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej, art. 2 ust. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stwarza możliwość ustalenia SO& A i zysku.
Ponadto mocznik i AA są oba nawozami azotowymi i, nawet jeżeli w pewnym zakresie istnieją różnice w technologii produkcji, to należą one do tej samej ogólnej kategorii produktów, jak wymaga tego rozporządzenie podstawowe.
Można przyjąć, że rynek i sytuacja konkurencyjna nie różnią się od siebie (jeden producent, konkurencja w przywozie).
Wobec powyższego zadecydowano utrzymać tymczasowy sposób ustalania.
Cena eksportowa
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(27) Wobec braku uwag ze strony zainteresowanych stron lub innych ustaleń, które mogłyby zdewaluować ustalenia tymczasowe, ustalone tymczasowo ceny eksportowe przedmiotowych producentów eksportujących zostają potwierdzone.
Porównanie
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
Koszty przeładunku i załadunku
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(28) W związku z uwagami otrzymanymi przez libijskiego producenta eksportującego w odniesieniu do obliczania kosztów załadunku i przeładunku przy wywozie przedmiotowego produktu do Wspólnoty Komisja skontrolowała swoje obliczenia i znalazła błąd obliczeniowy, który został odpowiednio poprawiony.
2.
Kraje gospodarki nierynkowej
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(29) Producent eksportujący z Białorusi kwestionował fakt, że Komisja rzekomo traktowała go jako stronę niewspółpracującą w postępowaniu.
Spółka twierdziła, że dostarczyła Komisji wszystkich żądanych informacji i uważała, że powodem dla traktowania jej jako niewspółpracującej było dążenie do pozbawienia jej praw strony współpracującej, a mianowicie możliwości złożenia propozycji zobowiązania.
(30) W obecnym badaniu fakt, że spółka nie dostarczyła informacji wymaganych dla ustalenia dającej się zweryfikować ceny eksportowej, doprowadził do zastosowania zasady ustanowionej w art. 18 rozporządzenia podstawowego dla stron niewspółpracujących i w konsekwencji do częściowego wykorzystania "dostępnych faktów", w tym przypadku liczb dostarczonych przez Eurostat.
(31) Niemniej jednak zwraca się uwagę na to, że wbrew zarzutom spółki, częściowe zastosowanie art. 18 nie pozbawiło jej praw jako zainteresowanej strony, a mianowicie prawa do otrzymywania ujawnianych informacji, do bycia wysłuchaną, do prezentowania pisemnych przedłożeń, do zapoznawania się z niepoufnymi aktami i możliwości złożenia zobowiązania.
Status gospodarki rynkowej
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(32) Jak to przedstawiono w zarysie w akapicie 118–130 rozporządzenia tymczasowego, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego trzy spółki na Ukrainie złożyły wnioski o uznanie, że warunki gospodarki rynkowej przeważają w odniesieniu do produkcji i sprzedaży przedmiotowych produktów podobnych ("status gospodarki rynkowej").
Przypomina się, że dwie spółki ukraińskie otrzymały status gospodarki rynkowej.
Jeden ukraiński producent eksportujący, któremu odmówiono statusu gospodarki rynkowej, nie zgodził się z ustaleniami Komisji w sprawie możliwej ingerencji państwa.
(33) Przemysł wspólnotowy powtórzył twierdzenie, że spółki na Ukrainie produkujące i sprzedające nawozy azotowe, w tym mocznik, podlegają znaczącej ingerencji państwa i że dlatego, co do ogólnej zasady, nie powinien był zostać im przyznany status gospodarki rynkowej.
Argumentował on w szczególności, że ukraiński rynek nawozów charakteryzowało istnienie umów o przerobie usługowym, umów o łańcuchu barterowym i ingerencja państwa w koszty energii, elektryczności i transportu oraz że wszystkie te czynniki były niezgodne z sytuacją gospodarki rynkowej.
(34) Te argumenty producentów eksportujących i przemysłu wspólnotowego zostały już skomentowane w akapitach 118–130 rozporządzenia tymczasowego.
Niemniej jednak dodaje się, że w odniesieniu do umów o przerobie usługowym uważano, że nie stoją one per se w sprzeczności ze statusem gospodarki rynkowej, ponieważ nie mogą być koniecznie uważane za typowy przejaw ingerencji państwa.
W zakresie, w jakim dotyczy to ingerencji państwa w koszty transportu, wzięto ją pod uwagę poprzez wykorzystanie stawek transportowych stosowanych w kraju analogicznym.
W odniesieniu do kosztów energii i elektryczności nie znaleziono dowodów na to, że koszty te były znacząco zniekształcane przez ingerencję państwa i że zasadniczo nie odzwierciedlały one wartości rynkowej.
Ponadto w porównaniu z gazem ziemnym, koszty energii i elektryczności nie stanowią istotnego czynnika produkcji mocznika.
Indywidualne traktowanie
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(35) Przemysł wspólnotowy sprzeciwiał się decyzji, aby przyznać indywidualne traktowanie jednemu z ukraińskich producentów eksportujących argumentując, że posiadanie przez państwo udziałów w tej spółce umożliwiłoby znaczną ingerencję państwa.
(36) Jednakże nie zostały przedłożone przez skarżący przemysł wspólnotowy żadne nowe informacje ani dowody wykazujące, że rzekoma ingerencja państwa pozwoliłaby na obchodzenie nałożonych środków, zatem skarga ta musiała zostać odrzucona.
W konsekwencji ustalenia tymczasowego rozporządzenia (akapit 132) zostają potwierdzone.
Sprzedaż w ramach umów o przerobie usługowym
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(37) Jak opisano w akapitach 133–135 rozporządzenia tymczasowego, trzy spółki na Ukrainie uczestniczyły w umowach o przerobie usługowym.
Przypomina się, że zgodnie z prawem ukraińskim dostawca surowców pozostaje właścicielem produktu gotowego, a spółka dokonująca przetworzenia nie nabywa prawa własności do towarów.
(38) Badanie ujawniło, że jedna ze spółek, której przyznano status gospodarki rynkowej, nie mogła być uważana, jako taka, za producenta eksportującego przedmiotowego produktu.
Spółka ta to ustanowiła długookresowe związki gospodarcze z inną spółką, mającą siedzibę w państwie trzecim.
Na podstawie tych związków ta ostatnia spółka była w rzeczywistości wyłącznym dostawcą w ramach umowy o przerobie usługowym (i właścicielem podczas trwania procesu produkcyjnego) głównego surowca.
Spółka ta była również aktywnie włączona w sprzedaż eksportową przedmiotowego produktu.
Fakty te wyraźnie wskazywały, że związek między spółkami wykraczał poza zwykły związek między kupującym i sprzedającym.
(39) Wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony stowarzyszonego dostawcy gazu nie można było ustalić ani nawet zweryfikować pełnych kosztów produkcji ani cen zapłaconych lub należnych w sprzedaży eksportowej.
Należy także zauważyć, że chociaż były dostępne niektóre informacje o cenach eksportowych dla pierwszego niezależnego nabywcy, to informacje ta nie dawały się zweryfikować i dlatego nie mogły być wykorzystane dla ustalenia marginesu dumpingu.
Z powodu braku współpracy stowarzyszonego dostawcy (i prawnego właściciela zarówno głównego surowca, jak i produktu gotowego), wartość normalna ani cena eksportowa zainteresowanej spółki ukraińskiej nie mogły zostać wiarygodnie ustalone.
Dlatego indywidualny margines dumpingu nie mógł zostać ustalony dla tej spółki.
(40) Inna spółka ukraińska, której nie przyznano statusu gospodarki rynkowej ani indywidualnego traktowania, realizowała całą swoją sprzedaż eksportową w ramach umów o przerobie usługowym.
Wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony jej dostawcy gazu i braku dających się zweryfikować cen eksportowych dla pierwszego niezależnego nabywcy ceny tych transakcji ustalono w sposób opisany w akapicie 66 poniżej w celu dokonania oceny ogólnokrajowego marginesu dumpingu.
(41) Ostatecznie, trzecia ze spółek dokonała części swojej krajowej i eksportowej sprzedaży w ramach umów o przerobie usługowym.
Ponadto wobec braku współpracy ze strony jej dostawcy i wobec braku dających się zweryfikować cen uzyskiwanych od pierwszego niezależnego nabywcy instytucje Wspólnoty nie miały wyboru poza pominięciem całej sprzedaży dokonanej w ramach takich umów o przerobie usługowym.
Pozostała sprzedaż krajowa była wciąż reprezentatywna, jak to ustalono w akapicie 138 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
(42) Dwie dalsze spółki ukraińskie, które także dokonywały sprzedaży na podstawie umów o przerobie usługowym i których dostawcy gazu również odmówili współpracy, argumentowały jednakże, że dostarczone dane dotyczące sprzedaży były dokładne i wiarygodne i że dostarczyły one wystarczających dowodów, pozwalających na uwzględnienie tych transakcji w przy ustalaniu wartości normalnej lub ceny eksportowej.
(43) Podczas wizyty weryfikacyjnej ustalono, że ani ceny fakturowe, ani płatności za mocznik nie były zawarte w dokumentacji księgowej tych spółek.
Wobec braku współpracy ze strony dostawców gazu, w sprawozdaniach których powinny być zwykle rejestrowane te dane, lub jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających rzeczywiście płatności w tych transakcjach, informacje nie mogły zostać zweryfikowane i dlatego nie mogły zostać zaakceptowane.
Wartość normalna
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
i) Kraj analogiczny
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(44) Trzej ukraińscy producenci eksportujący argumentowali, że wartość normalna dla nich nie powinna być oparta na cenach krajowych i kosztach kraju analogicznego, ale że zamiast tego powinna zostać wykorzystana wartość normalna oparta na cenach sprzedaży krajowej ukraińskiego producenta eksportującego, któremu przyznano status gospodarki rynkowej.
(45) Stałą praktyką instytucji Wspólnoty, zgodną z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, jest ustalanie wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego tylko dla tych producentów, którzy mogą wykazać, że działają zgodnie z warunkami gospodarki rynkowej. Dla wszystkich innych producentów w tym samym kraju wartość normalna jest ustalana na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a), tj. na podstawie ceny lub wartości konstruowanej w kraju trzecim o gospodarce rynkowej lub też na każdej innej rozsądnej podstawie przewidzianej w art. 2 ust. 7 lit. a). Dlatego żadne zmiany tym względzie nie są uzasadnione w odniesieniu do ustaleń tymczasowych.
(46) Białoruski producent eksportujący, trzej ukraińscy producenci eksportujący, rząd Białorusi i Ukrainy, jak również stowarzyszenie importerów sprzeciwiali się wyborowi USA na kraj analogiczny twierdząc, że bardziej właściwym państwem trzecim o gospodarce rynkowej była Litwa.
(47) Strony te zarzucały, że wybór USA nie był właściwy z powodu wysokich kosztów gazu w tym kraju, co prowadziłoby do zniekształcenia ceny mocznika, jego innego poziomu rozwoju gospodarczego w porównaniu z Białorusią i Ukrainą oraz różnic w rozmiarach rynku.
Fakt, że tylko jeden producent w USA współpracował, traktowano również jako argument za niewykorzystywaniem USA jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej.
Twierdzono dalej, że Litwa byłaby najwłaściwszym krajem analogicznym.
Twierdzono, że wielkość mocznika produkowanego na Litwie była reprezentatywna w porównaniu z wielkością wywozu mocznika z Ukrainy i z Białorusi do Wspólnoty w okresie badania.
Twierdzono ponadto, że Litwa jest rynkiem otwartym i konkurencyjnym, gdzie nie istnieją należności celne przywozowe, z podobnym dostępem do gazu ziemnego i o procesie produkcyjnym podobnym jak na Białorusi i Ukrainie.
Fakt, że na Litwie był tylko jeden producent mocznika także był uznawany za nieistotny przez strony, ponieważ Litwę i inne kraje z jednym producentem przedmiotowego produktu już wykorzystywano w poprzednich badaniach w odniesieniu do produktów należących do tej samej kategorii.
(48) Instytucje Wspólnoty szczegółowo zbadały powyższe argumenty i doszły do następujących wniosków:
(49) Podczas gdy na rynku USA działa ponad dziesięciu producentów mocznika w porównaniu z pięcioma działającymi na Ukrainie, to na Litwie istnieje tylko jeden producent.
Pomimo faktu, że w USA istnieją cła antydumpingowe na przywóz mocznika z krajów byłego Związku Radzieckiego, miał tam miejsce znaczący przywóz mocznika (ponad 1 milion ton) z szeregu innych państw trzecich.
Chociaż dalsze badanie ujawniło, że na Litwie nie są stosowane cła przywozowe w odniesieniu do przywozu mocznika, to jednak przywóz ten pozostaje na bardzo niskim poziomie.
USA posiadają rozległy rynek mocznika (ponad 10 milionów ton rocznie), podczas gdy litewski rynek mocznika praktycznie nie istnieje.
Zatem sprzedaż mocznika w okresie badania na rynku litewskim była minimalna i, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez producenta litewskiego, nie była dokonywana w toku zwykłej działalności handlowej.
Stwierdzono zatem, że rynek mocznika w USA jest wysoce konkurencyjny, w przeciwieństwie do rynku litewskiego.
Ostatecznie, w przeciwieństwie do Litwy, sprzedaż krajowa w USA jest reprezentatywna w porównaniu do białoruskiego i ukraińskiego wywozu do Wspólnoty.
(50) Fakt, że tylko jeden producent z USA współpracował w badaniu, nie czyni powyższych wniosków nieaktualnymi.
Faktycznie bowiem ceny tego producenta, które zostały wykorzystane dla ustalenia wartości normalnej, podlegają opisanej wyżej konkurencji.
Ilości sprzedawane jedynie przez tego producenta byłyby reprezentatywne nawet w porównaniu z ogólnymi ilościami wywożonymi z Białorusi i Ukrainy do Wspólnoty.
(51) W odniesieniu do podobieństw w dostępie do gazu ziemnego, głównego surowca stosowanego w produkcji mocznika, dokonano również analizy dostaw do producentów mocznika.
Zostało potwierdzone, że podczas gdy amerykański producent otrzymywał gaz ziemny od więcej niż jednego dostawców, podobnie jak miało to miejsce na Ukrainie, to producent litewski miał tylko jednego dostawcę i nie miał żadnych ewentualnych dostawców alternatywnych.
Ponadto, podobnie jak w przypadku Ukrainy, USA jest zarówno producentem, jak i importerem gazu ziemnego, podczas gdy Litwa nie posiada własnych zasobów gazu ziemnego.
(52) Komisja porównała również procesy produkcyjne w USA, na Białorusi oraz na Ukrainie i stwierdziła, że technologia wykorzystywana przez producenta amerykańskiego była co najmniej tak wydajna, jak ta wykorzystywana przez producentów białoruskich i ukraińskich.
(53) Argumentowano również, że Litwa powinna być wykorzystana jako kraj analogiczny, ponieważ podlegała ona temu samemu badaniu.
(54) Komisja zauważa, że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi, że gdy jest to właściwe, wykorzystuje się kraj gospodarki rynkowej, który podlega temu samemu badaniu.
Jednakże ze względów przedstawionych w zarysie w akapicie 49–51 Litwa nie mogła być uważana za właściwy kraj analogiczny w tym badaniu.
(55) Jak to już stwierdzono w akapicie 107 rozporządzenia tymczasowego, dokonano dostosowania w odniesieniu do wysokich kosztów gazu ziemnego w USA w okresie badania.
Wysokie koszty gazu ziemnego wynikały ze szczególnej sytuacji rynkowej w USA w okresie badania.
Dostosowanie to sprowadziło koszt gazu w dół do poziomu porównywalnego do tego, jaki dotyczył jednej ze spółek współpracujących w tym samym postępowaniu.
(56) Przemysł wspólnotowy poparł wybór USA jako kraju analogicznego.
Jednakże twierdził on, że cena gazu w USA doznała jedynie łagodnego wzrostu i dlatego nie powinno dokonywać się żadnego dostosowania w tym względzie.
Prawdą jest, że najostrzejszy wzrost cen gazu miał miejsce tylko w drugiej połowie 2000 r., tj. po okresie badania, ustalono, że w drugiej połowie okresu badania miał już miejsce niezwykły i szczególny wzrost cen gazu ziemnego.
Dlatego dostosowanie uznano za uzasadnione.
(57) Ze względu na wszystkie powyższe okoliczności stwierdza się, że USA jest odpowiednim analogicznym krajem o gospodarce rynkowej i że nie zostały wybrane w sposób nieracjonalny.
Dlatego wartość normalna oparta na sprzedaży krajowej w USA dokonywanej w zwykłym trybie działalności handlowej, co obejmuje rozsądną i nienadmierną marżę zysku, jest całkowicie zgodna z wymaganiami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
ii) Wartość normalna dla spółek o przyznanym statusie gospodarki rynkowej
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(58) Spółka ukraińska, które dokonywała niemal całej swojej sprzedaży w ramach umów o przerobie usługowym, argumentowała, że jako podstawę dla ustalenia wartości normalnej należy wykorzystać jego sprzedaż krajową.
Jako alternatywy spółka proponowała Komisji wykorzystanie wartości normalnej ukraińskich producentów eksportujących, którym przyznano status gospodarki rynkowej lub skonstruowanie wartości normalnej na podstawie własnych danych spółki.
(59) W konsekwencji braku współpracy ze strony powiązanego dostawcy gazu stwierdzono, że ta spółka ukraińska nie może zostać jako taka zakwalifikowana jako producent eksportujący mocznik (szczegóły patrz w akapitach 38 i 39).
W konsekwencji nie ustalono wartości normalnej.
(60) Jak powiadomiono w akapicie 138 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, zbadano następnie, czy konieczne były dostosowania w odniesieniu do innych czynników kosztowych, w szczególności w stosunku do amortyzacji dokonywanej przez ukraińskiego producenta eksportującego, dla którego wartość normalna była oparta na jego własnych danych.
(61) Porównanie kosztów amortyzacji zawartych w kosztach produkcji różnych zakładów produkcyjnych współpracującego producenta w kraju analogicznym z amortyzacją dokonywaną przez producenta ukraińskiego wykazało pewne różnice.
Jednakże różnice te mogły być spowodowane przez liczne czynniki i w żadnym przypadku nie były takie, aby uzasadniać dostosowanie kosztów ukraińskiego producenta.
Ponadto, ponieważ wartość normalna dla tego producenta ukraińskiego była oparta na sprzedaży krajowej, zmiany w kosztach miałyby nieznaczny wpływ, jeżeli w ogóle miałyby jakikolwiek.
Dlatego nie dokonano żadnych dostosowań.
Cena eksportowa
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(62) Dwie spółki na Ukrainie, których sprzedaż eksportowa była dokonywana na podstawie umów o przerobie usługowym i dlatego została wyłączona z obliczania dumpingu, przedkładały, że ich cena eksportowa powinna być konstruowana na podstawie opłat za przetworzenie pobieranych od ich klientów eksportowych plus koszt gazu płacony przez te spółki lub innych producentów eksportujących lub innych producentów eksportujących na Ukrainie plus rozsądna kwota zysku.
(63) W przypadku jednej ze spółek w konsekwencji braku współpracy ze strony powiązanego dostawcy gazu nie tylko ceny eksportowe nie mogły zostać zweryfikowane, ale spółka ta nie mogła zostać zakwalifikowana, jako taka, jako producent eksportujący mocznik (patrz szczegóły w akapitach 38 i 39).
W konsekwencji nie ustalono indywidualnego marginesu dumpingu dla tej spółki.
(64) W odniesieniu do drugiej ze spółek zaproponowana metodologia nie jest zgodna z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Celem tego artykułu nie jest dostarczenie alternatywnych metod ustalania cen eksportowych w przypadkach braku współpracy, ale uwzględnienie udziału w sprzedaży eksportowej importera we Wspólnocie powiązanego lub stowarzyszonego z producentem eksportującym.
Konstrukcja zaproponowana przez spółki ukraińskie, w przeciwieństwie do tego, co ustala art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, nie jest oparta na cenie sprzedaży niezależnej stronie.
Zamiast tego wykorzystuje ona jako punkt wyjścia koszt produkcji (metoda wykorzystywana dla konstruowania wartości normalnych, a nie cen eksportowych).
Dlatego wniosek ten został odrzucony.
(65) Trzecia spółka ukraińska, która również dokonywała całej swojej sprzedaży eksportowej w ramach umów o przerobie usługowym, argumentowała, że zamiast przyjmowania najniższych cen eksportowych, należałoby wykorzystać średnią cenę eksportową innych ukraińskich producentów eksportujących.
(66) Jednakże nie było powodu wierzyć, że średnia cena eksportowa innego ukraińskiego producenta eksportującego była bardziej dokładna.
Jest praktyką instytucji Wspólnoty, by w przypadkach braku współpracy wykorzystywać średnią ważoną ceny eksportowej transakcji o najniższych cenach eksportowych, reprezentujących równocześnie znaczącą część ilości wywożonych, których ceny dadzą się zweryfikować.
Porównanie
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(67) Dwie spółki ukraińskie i jedna spółka białoruska twierdziły, że Komisja powinna dostarczyć im podstawowych informacji, aby pozwolić im powołać się na swe korzyści komparatywne.
(68) Ponieważ w postępowaniu współpracowała tylko jedna spółka ze Stanów Zjednoczonych, nie można było ujawnić żadnych dowodów dotyczących szczegółów produkcji i sprzedaży tej spółki bez złamania zasad dotyczących poufności.
Inne podstawowe informacje (położenie geograficzne, dostęp do surowców itd.) są powszechnie dostępne.
Instytucje wspólnotowe przeanalizowały dostępne informacje i dokonały, z własnej inicjatywy, koniecznego dostosowania.
Przypomina się, że ustalono występowanie niezwykle wysokich kosztów gazu ziemnego w USA w okresie badania i w konsekwencji, dokonane dostosowanie w odniesieniu do kosztów gazu wykorzystywanego przez współpracującą spółkę z USA sprowadziło koszt gazu w dół do poziomu porównywalnego z tym, na którym znajdują się ceny gazu wykorzystywanego przez spółki współpracujące w tym samym postępowaniu.
(69) Trzy spółki ukraińskie i jedna spółka białoruska nie zgadzały się z faktem, że Komisja dokonała dostosowania w odniesieniu do transportu śródlądowego do ceny eksportowej opartej na taryfach kolejowych w kraju analogicznym.
Argumentowano, że należało przyjąć ukraińskie lub alternatywnie litewskie taryfy.
(70) Taryfy kolejowe na Białorusi i Ukrainie, krajach niefunkcjonujących jeszcze w warunkach gospodarki rynkowej, są ustalane przez państwo i dlatego nie mogą być uważane za odzwierciedlające zwykłe ceny rynkowe.
Od dawna ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty jest opieranie dostosowań dla tego rodzaju transportu śródlądowego dla krajów określonych w art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, na zweryfikowanych danych z kraju analogicznego, w przypadku gdy są one dostępne.
Przyznając status gospodarki rynkowej kilku zainteresowanym spółkom ukraińskim także specjalnie wspomniano, że niektóre czynniki kosztów mogłyby zostać zmienione w celu doprowadzenia do ich zgodności z rynkową wartością normalną.
Dlatego żadna zmiana ustaleń tymczasowych nie jest uzasadniona.
(71) Twierdzono także, że należy zastosować niższe taryfy, ponieważ ukraińscy producenci eksportujący wykorzystywali własne wagony kolejowe dla dużych przesyłek, włącznie ze zwrotem pustych wagonów.
(72) Informacje od producenta w kraju analogicznym ujawniły, że dostosowanie w odniesieniu do wykorzystania własnych wagonów było uzasadnione.
Dlatego wnioski zostały odpowiednio zmienione.
(73) Spółki ukraińskie i białoruskie argumentowały, że dostosowanie dokonane w odniesieniu do fizycznych różnic między mocznikiem "granulowanym" sprzedawanym na rynku krajowym kraju analogicznego i mocznikiem "bryłkowanym" wywożonym przez te kraje powinno było zostać oparte na różnicach w cenach na rynku europejskim.
(74) Jednakże ponieważ celem jest ustalenie wartości normalnej dla mocznika bryłkowanego na rynku kraju analogicznego, dostosowanie musi zostać oparte na różnicy w cenie na tym samym rynku.
Dokonane dostosowanie było zatem oparte na różnicach w cenie na rynku USA.
Wykorzystanie rynku Wspólnoty nie wydaje się właściwe, ponieważ różnica w cenie na tym rynku będzie, według wszelkiego prawdopodobieństwa, pod wpływem praktyk dumpingowych.
(75) Dwie spółki ukraińskie i spółka białoruskia żądały także dostosowania poziomu handlu, ponieważ miały one rzekomo sprzedawać tylko podmiotom gospodarczym.
(76) Producenci eksportujących z Ukrainy i Białorusi wywozili przedmiotowy produkt do podmiotów gospodarczych.
Współpracujący producent w kraju analogicznym również sprzedawał produkt do podmiotów gospodarczych.
Część sprzedaży krajowej producenta z kraju analogicznego była dokonywana do mieszalni.
Dokładne analizy działań i cen ujawniły, że żądanie to było nieuzasadnione.
3.
Margines dumpingu dla spółek objętych badaniem
Stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(77) Po nałożeniu ceł tymczasowych Komisja nadal badała, czy dane dotyczące koszty frachtu zgłoszone przez litewskiego producenta eksportującego, ale płacone przez importerów, były dokładne.
Stwierdzono, że koszty te były zawyżone w porównaniu z informacjami zebranymi od importerów oraz z dostępnymi publicznie notowaniami dla tych samych tras.
Kwoty kosztów frachtu zostały odpowiednio zmienione i zastosowano koszty rzeczywiste.
(78) W związku z uwagami estońskiego producenta eksportującego dotyczącymi nieprawidłowości w dostosowaniu wartości CIF sprzedaży niezgłoszonej, wykorzystanej dla wyrażenia marginesu dumpingu dla tej sprzedaży, jakiego dokonano na etapie tymczasowym, Komisja bardziej szczegółowo przeanalizowała tą kwestię i zdecydowała zmienić wykorzystywaną metodologię.
Dostosowanie dokonane na etapie tymczasowym zostało wycofane.
Jednakże wobec niedostarczenia przez spółkę wiarygodnych informacji, Komisja zdecydowała oprzeć swoje ustalenia na informacjach dostarczonych przez Eurostat, ponieważ stanowią one najbardziej wiarygodne dostępne dane.
(79) Komisja dokonała tymczasowego dostosowania wartości CIF białoruskiego producenta eksportującego, wykorzystywanej dla obliczenia marginesu dumpingu.
Ponieważ dostosowania tego dokonano w sposób błędny, zostało ono wycofane.
Marginesy dumpingu
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(80) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako udział procentowy ceny importowej CIF granica Wspólnoty, wynoszą.
Białoruś
Wszystkie spółki: _BAR_ 67,3 % _BAR_
Bułgaria
- Chimco AD: _BAR_ 90,3 % _BAR_
- Pozostałe: _BAR_ 90,3 % _BAR_
Chorwacja
— Petrokemija d.d.: _BAR_ 72,9 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 72,9 % _BAR_
Estonia
— JSC Nitrofert _BAR_ 37,4 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 37,4 % _BAR_
Libia
— National Oil Corporation: _BAR_ 48,8 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 48,8 % _BAR_
Litwa
— Joint Stock Company Achema, Jonava: _BAR_ 10,0 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 10,0 % _BAR_
Rumunia
— S.C. Amonil S.A., Slobozia _BAR_ 20,1 % _BAR_
— Petrom S.A. Sucursala Doljchim Craiova, Craiova _BAR_ 40,7 % _BAR_
— Sofert S.A., Bacau _BAR_ 25,2 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 40,7 % _BAR_
Ukraina
— Cherkassy Azot, Cherkassy _BAR_ 21,1 % _BAR_
— Dnipro Azot, Dniprodzerzhinsk _BAR_ 66,3 % _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ 82,1 %. _BAR_
E. SZKODA
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(81) Kilka zainteresowanych stron powtarzało swoje twierdzenie, że ci producenci wspólnotowi, którzy kupowali i przywozili mocznik z krajów objętych niniejszym postępowaniem, powinni zostać wyłączeni z definicji przemysłu wspólnotowego.
(82) Jak przedstawiono w zarysie w akapicie 156 rozporządzenia tymczasowego, zakupy te miały głównie małe rozmiary i były dokonywane w celu pokrywania niedoborów spowodowanych robotami konserwacyjnymi.
Jedyna spółka, która dokonywała poważnych zakupów odpowiadających w przybliżeniu 20 % jej własnej produkcji w okresie badania, czyniła to w celu uzupełnienia swojego asortymentu produktów.
Badanie wykazało, że spółka ta jest przede wszystkim producentem mocznika, a nie importerem, i że nie istnieją zatem dostateczne powody dla wyłączenia ją z definicji przemysłu wspólnotowego.
W każdym przypadku takie wyłączenie nie miałoby znacznego wpływu na ustalenia w tej sprawie ani na poziom nałożonych ceł.
(83) Stosownie do tego ustalenia w akapicie 157 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.
Zużycie wspólnotowe
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(84) Wobec braku nowych informacji ustalenia dotyczące zużycia wspólnotowego przedstawione w zarysie w akapitach 158 i 159 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Przywóz z zainteresowanych krajów
Zbiorcza ocena skutków przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(85) Twierdzono, że przywóz mocznika pochodzącego z Rumunii nie powinien być kumulowany z przywozem z innych krajów objętych niniejszym postępowaniem.
Żądanie zostało oparte na tej przyczynie, że wielkości przywozu i udziały w rynku zmieniały się w różny sposób w danym okresie.
(86) W akapicie 162 tymczasowego rozporządzenia, ustalono że:
- przywóz ze wszystkich zainteresowanych krajów był znaczący i kształtował się znacznie powyżej poziomów określonych w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego,
- wszystkie ustalone marginesy dumpingu kształtowały się powyżej poziomu de minimis, a wszyscy producenci eksportujący podcinali ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego,
- zarówno ceny mocznika przywożonego, jak i produkowanego we Wspólnocie, znacznie spadały w danym okresie.
(87) Wielkość przywozu mocznika z Rumunii podążała za tendencją cen mocznika na rynku Wspólnoty, tj. istniał pewien związek między cenami i wielkością przywozu z Rumunii w danym okresie.
W 1999 r., gdy ceny znajdowały się na swym najniższym poziomie, nie istniał prawie przywóz z Rumunii.
Jest to dowodem na przejrzystość cen na rynku mocznika we Wspólnocie.
Wskazuje to również, że rumuńscy eksporterzy wycofają się z rynku, gdy ceny spadną zbyt nisko.
Niemniej jednak, po częściowej odbudowie cen między 1999 r. i okresem badania (akapit 164 rozporządzenia tymczasowego), przywóz rumuński wzrósł zasadniczo, tak że osiągnął on 2,3 % udziału w rynku w okresie badania.
Spośród zainteresowanych krajów Rumunia była czwartym największym eksporterem do Wspólnoty w okresie badania.
(88) Tendencja w przywozie nie była specyficzna tylko dla Rumunii.
Przywóz z kilku zainteresowanych krajów również uległ bardzo podobnej tendencji spadającego przywozu między 1996 r. a 1999 r., po czym nastąpił zauważalny powrót na rynek Wspólnoty w okresie badania.
Jest to niezgodne z mającym miejsce poprzednio kształtowaniem się w danym okresie całkowitych wielkości przywozu z zainteresowanych krajów, który z roku na rok wzrastał.
Jedyna zmiana dotyczyła udziału tego przywozu między zainteresowanymi krajami odpowiednio do cen.
Stanowi to dalszy dowód konkurencji między produktami przywożonymi i nie jest powodem dla wyłączenia przywozu z Rumunii z ilości skumulowanych, a natomiast jest powodem dla wyłączenia któregokolwiek z innych zainteresowanych krajów.
(89) Zważywszy na wszystkie przedstawione wyżej w zarysie powody stwierdzono, że zostały spełnione kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Dlatego ustalenia akapitu 162 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
Wielkości, udziały w rynku i ceny przedmiotowego przywozu
Rolnicy
(90) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji w sprawie wielkości i cen dotyczących przywozu z zainteresowanych krajów ustalenia tymczasowe zostają potwierdzone.
Podcięcie cenowe
Rolnicy
(91) Do celów ustaleń tymczasowych podcięcie cenowe obliczono porównując poziom ceny eksportera granica Wspólnoty, nabrzeże, z opłaconym cłem (DEQ), ze zweryfikowanymi cenami producentów wspólnotowych loco zakład.
Porównania dokonano w grupach: mocznik bryłkowany do mocznika bryłkowanego, mocznik granulowany do mocznika granulowanego, mocznik luzem do mocznika luzem i mocznik w workach do mocznika w workach.
(92) Kilka ze stron, włączając kilku producentów eksportujących, twierdziło, że cena producentów wspólnotowych przyjmowana dla porównania dotyczącego podcięcia cenowego powinna być średnią ważoną ceną na poziomie przemysłu wspólnotowego, a nie ceną na poziomie indywidualnego producenta.
Twierdzi się, że taka metodologia służy sztucznemu zawyżaniu marży poprzez wyzerowanie na poziomie producenta wspólnotowego.
(93) Należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że podcięcie cenowe albo porównanie cen jest wskaźnikiem dotyczącym szkody, który, na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ma na celu zbadanie, "czy miało miejsce znaczące podcięcie cenowe poprzez przywóz towarów po cenach dumpingowych w porównaniu z ceną podobnego produktu przemysłu wspólnotowego lub też czy skutkiem takiego przywozu jest w inny sposób obniżanie cen w znacznym stopniu".
(94) Jest prawdą, że nie cały przywóz z zainteresowanych krajów podcina ceny każdego wspólnotowego producenta.
Jednakże znacząca wielkość sprzedaży eksportowej była dokonana po cenach niższych od cen przemysłu wspólnotowego.
Zwraca się także uwagę na to, że rynek mocznika we Wspólnocie jest zarówno wysoce przejrzysty, jak i wrażliwy na zmiany cen.
(95) W rezultacie dalszej analizy ustalono, że w odniesieniu do zainteresowanych krajów udział przywozu poszczególnych spółek, które podcinały ceny przemysłu wspólnotowego, zmieniał się od 0 % do 56 %, przy ogólnej średniej dla przywozu wynoszącej 46 %.
Poziom podcięcia cenowego sięgał nawet 17 %.
Do celów tej analizy nie stosowano zerowania.
Wskutek problemów ze współpracą ze strony producentów eksportujących w Białorusi (akapit 113 rozporządzenia tymczasowego) i w Estonii (akapit 58 rozporządzenia tymczasowego) nie było możliwe przeprowadzenie porównania cen dla tych spółek.
Jednakże brak jest powodów, aby sugerować, że wyniki w odniesieniu do tych krajów byłyby inne.
(96) Ponadto należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy odnotował straty w okresie badania (akapit 175 rozporządzenia tymczasowego), tj. ceny przemysłu wspólnotowego uległy obniżeniu.
Również w odniesieniu do jednej ze spółek, której nie dotyczyło podcięcie cenowe, ustalono zaniżenie ceny.
(97) Dlatego ustala się w sposób ostateczny, że w okresie badania miało miejsce zarówno znaczące podcięcie cenowe przez producentów eksportujących w zainteresowanych krajach, jak i obniżenie cen na rynku Wspólnoty.
(98) Zgłoszono szereg żądań wobec obliczeń dotyczących likwidacji szkody.
Odniesiono się do nich szczegółowo w akapitach 114–116 i 121–123.
Jednakże w przypadkach, w których przyznano dostosowania potwierdzono, że zostały one także uwzględnione w badaniu dotyczącym podcięcia cenowego.
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
Rolnicy
(99) W wyniku dalszej weryfikacji dwóch producentów wspólnotowych, niektóre wskaźniki dotyczące szkody uległy zmianie w wielkościach absolutnych.
Jednakże zmiany te nie były wystarczające, aby istotnie wpłynąć na tendencje wskaźników dotyczących szkody zaistniałej w danym okresie lub aby zmienić tymczasowe wnioski.
W oparciu o powyższe tymczasowe ustalenia dotyczące istotnej szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy zostają potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
Rolnicy
(100) Kilka zainteresowanych stron powtórzyło twierdzenie, że szkoda doznana przez przemysł wspólnotowy została spowodowana nie przez przywóz towarów po cenach dumpingowych, ale raczej przez nadmierne dostawy mocznika na rynek światowy.
Ma to związek z twierdzeniem niektórych stron, że szkoda doznana przez przemysł wspólnotowy była wynikiem jego zaangażowania się w sprzedaż eksportową, która z kolei miała wpływ na ich sprzedaż na rynku Wspólnoty.
(101) W tym względzie należy zauważyć, że ocena sytuacji przemysłu wspólnotowego została oparta na danych związanych ze sprzedażą przedmiotowego produktu na rynku Wspólnoty.
Dlatego potencjalne negatywne skutki zmniejszonej sprzedaży eksportowej są wyłączone z powyższej analizy dotyczącej szkody.
(102) Ponadto sprzedaż eksportowa przemysłu wspólnotowego w danym okresie spadła o 337000 ton, podczas gdy sprzedaż na rynku Wspólnoty wzrosła o 172000 ton.
Dlatego wobec trudnych warunków wywozu przemysł wspólnotowy był w stanie skierować połowę z utraconej sprzedaży eksportowej na rynek Wspólnoty.
(103) Jednocześnie zużycie wspólnotowe wzrosło o 1,25 miliona ton, przywóz towarów po niskich cenach dumpingowych wzrósł o 867000 ton (akapit 163 rozporządzenia tymczasowego), a przemysł wspólnotowy utracił 10,3 % rynku Wspólnoty (akapit 173 rozporządzenia tymczasowego).
Niezdolność przemysłu wspólnotowego do wykorzystania rozwijającego się rynku wewnętrznego wobec spadku sprzedaży eksportowej jest raczej dowodem niż przyczyną istnienia szkody spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
(104) Stosownie do tego nadmierna podaż i strata w sprzedaży eksportowej mogły w istocie jedynie wywrzeć wpływ na przemysł wspólnotowy (w kategoriach ograniczonej straty ekonomii skali), ponieważ przywóz towarów po cenach dumpingowych przeszkodził mu w pełnym wykorzystaniu rozwijającego się rynku Wspólnoty.
Dlatego stwierdza się, że wpływ na spadek sprzedaży eksportowej przemysłu wspólnotowego i rzekoma nadmierna podaż, badane osobno, nie były wystarczające, aby przełamać związek przyczynowy między wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych i istotną szkodą doznaną przez przemysł wspólnotowy.
Wnioski akapitów 197 i 198 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTOWY
Rolnicy
1.
Importerzy/podmioty gospodarcze
Rolnicy
(105) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego nie otrzymano uwag ze strony żadnego za współpracujących importerów.
Jednakże jedno stowarzyszenie importerów utrzymywało, że nałożenie środków antydumpingowych było sprzeczne z interesami importerów mocznika i że ważny jest dla nich rozwój sektora rolniczego.
(106) Jak stwierdzono w akapicie 206 rozporządzenia tymczasowego, będzie istniała stała potrzeba przywozu.
Nawet w przypadku gdyby cła zostały wprowadzone w pełnej wysokości, spowodowałoby to w najgorszym razie wzrost kosztów rolników o nie więcej niż 0,6 %.
Podczas gdy taki wzrost mógłby skutkować pewnymi zmianami w sposobie, w jaki rolnicy pozyskują mocznik, nie istnieją dowody dla kwestionowania wniosków określonych w akapicie 206 rozporządzenia podstawowego.
2.
Użytkownicy
Rolnicy
(107) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego otrzymano uwagi od organizacji rolników z Austrii, Włoch, Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa.
Żadna z tych stron nie kwestionowała tymczasowego wniosku, że cła prowadziłyby, w przypadku najgorszego scenariusza, do 0,6 % wzrostu kosztów rolników.
Jednakże sprzeciwiali się oni nałożeniu środków i wnioskowi, że podwyżka cen nie zostałaby wprowadzona w pełnej wysokości.
(108) Po weryfikacji w pomieszczeniach spółdzielni rolników wniosek dotyczący wpływu zaproponowanych środków na koszty został potwierdzony.
Wniosek, że przeniesienie skutków zastosowanych środków nie będzie całkowite jest oparty na doświadczeniach z wielu innych postępowań antydumpingowych.
Nie ma powodów, aby sugerować, że nie miałoby tak być w również tym postępowaniu.
(109) O ile trudna sytuacja, wobec której stanęli rolnicy, została ponownie potwierdzona, to nie jest możliwe stwierdzenie, że wpływ ceł byłby tego rodzaju, aby nałożenie środków sprzeciwiało się interesowi Wspólnoty.
Użytkownicy przemysłowi
(110) Nie otrzymano żadnych uwag na piśmie bezpośrednio od współpracujących przemysłowych użytkowników mocznika.
Sugeruje to, że te środki nie miałoby tak wielkiego wpływu na użytkowników mocznika.
(111) Jeden użytkownik mocznika, który także przywozi i sprzedaje mocznik, przedłożył swoje uwagi za pośrednictwem stowarzyszenia importerów.
Spółka ta sugeruje, że nałożenie środków mogłoby ją zmusić do zamknięcia swojego zakładu przy stracie około 380 miejsc pracy.
Jednakże ponieważ żądanie to nie zostało złożone bezpośrednio przez spółkę i nie zostało poparte żadnymi dowodami, zostało ono odrzucone.
3.
Wniosek w sprawie interesu wspólnotowego
(112) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji w odniesieniu do aspektów związanych z interesem Wspólnoty wnioski akapitu 219 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom likwidacji szkody
(113) Do celów ustaleń tymczasowych zaniżenie ceny obliczono poprzez porównanie ceny eksportera granica Wspólnoty, nabrzeże, cło opłacone (DEQ), ze zweryfikowanymi cenami docelowymi loco zakład producentów wspólnotowych.
Porównania dokonano według spółek, w grupach: mocznik bryłkowany do mocznika bryłkowanego, mocznik granulowany do mocznika granulowanego, mocznik luzem do mocznika luzem i mocznik w workach do mocznika w workach.
(114) Wielu producentów eksportujących twierdziło, że dostosowanie dokonane w odniesieniu do kosztów wyładunku w dążeniu do otrzymania ceny DEQ było niewystarczające.
Twierdzono także, że należałoby uwzględnić także marżę importerów (głownie podmiotów gospodarczych), tak jak w innych przypadkach dotyczących nawozów.
(115) Dalsze dowody dotyczące rzeczywistych kosztów wyładunku otrzymano z kilku źródeł, w tym od producentów eksportujących, z przemysłu wspólnotowego i od niezależnych importerów.
Na podstawie tych informacji dokonano odpowiedniego dostosowania kwoty na koszty wyładunku.
(116) Kwestię poczynienia dostosowania w odniesieniu do marży importerów rozważano na tyle, na ile miała ona znaczenie dla tego konkretnego badania.
Ustalono, że producenci eksportujący sprzedawali mocznik na rynku Wspólnoty poprzez szereg kanałów, w tym także bezpośrednio do użytkowników końcowych.
Nie dostarczono żadnych dowodów na to, że ceny były zróżnicowane w zależności od wykorzystywanego kanału.
Ustalono natomiast, że co do zasady ceny sprzedaży nie zależały od rodzaju klienta.
Nie ustalono także żadnych znaczących różnic między kanałami wykorzystywanymi przez przemysł wspólnotowy i tymi wykorzystywanymi przez producentów eksportujących.
Stosownie do tego żądanie dostosowania w odniesieniu do marży importerów zostało odrzucone.
(117) Kilka stron, w tym większość producentów eksportujących, twierdziło, że ceny producentów wspólnotowych przyjęte dla obliczenia zaniżenia ceny powinny być średnią ważoną ceną na poziomie przemysłu wspólnotowego, a nie ceną na poziomie indywidualnego producenta.
Twierdzono, że metodologia taka służyła sztucznemu zawyżaniu marży likwidując wszelkie negatywne zaniżenie ceny na poziomie producenta wspólnotowego.
Ponadto twierdzono, że oparcie ceł antydumpingowych na metodzie obliczania, która skutkuje wyzerowaniem, stoi w sprzeczności z ostatnim orzeczeniem WTO [3].
(118) Należy zauważyć, że obliczenia zaniżenia ceny mają na celu zbadanie rzeczywistego zakresu szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy i spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
W celu przedstawienia rzeczywistego obrazu sytuacji każde porównanie cen powinno odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą.
Badanie wykazało, że konkurencja na rynku Wspólnoty ma miejsce między każdym z poszczególnych producentów eksportujących i każdym z poszczególnych producentów stanowiących część przemysłu wspólnotowego.
W tym względzie zauważa się między innymi, że istnieje znaczny rozrzut cen i istotne różnice w rozmieszczeniu producentów wspólnotowych.
Zatem zakres szkodliwego dumpingu spowodowanego przez producenta eksportującego na niekorzyść przemysłu wspólnotowego powinien być oceniany w odniesieniu do rzeczywistej sytuacji rynkowej i na podstawie określonych danych weryfikowanych dla każdej ze spółek.
(119) Porównywanie cen poszczególnych spółek skutkuje precyzyjną oceną całkowitego wpływu każdego przypadku szkodliwego dumpingu doznawanego przez przemysł wspólnotowy i w danym przypadku nie podwyższa sztucznie poziomu zaniżenia ceny.
Stosownie do tego żądanie zostaje odrzucone.
(120) Przemysł wspólnotowy twierdził, że część mocznika przywożonego do Wspólnoty stanowiła w istocie rzeczy "tłuste" bryłki, które należałoby traktować jako oddzielny rodzaj mocznika.
Twierdzono następnie, że do celów obliczenia zaniżenia ceny rodzaj ten należałoby porównywać z ceną produkowanych we Wspólnocie "tłustych" bryłek.
(121) Ustalono, że w przemyśle wspólnotowym rzeczywiście produkowano bryłki o dużej średnicy lub "tłuste" oraz wywożono je do Wspólnoty z kilku zainteresowanych krajów.
Jednakże jedyna różnica w stosunku do bryłek standardowych polega na ich większej średnicy.
Nie ma też podstaw do tego, by sugerować, że koszt ich produkcji jest wyższy lub że "tłuste" bryłki były sprzedawane po wyższej cenie w okresie badania.
Stosownie do tego stwierdzono, że brak jest powodów dla uznawania "tłustych" bryłek za odrębny rodzaj produktu.
(122) Kilku z producentów eksportujących powtórzyło swoje żądanie o dostosowaniu w odniesieniu do jakości swych produktów.
Jednakże nie dostarczyli oni żadnych dowodów na poparcie swoich żądań.
Nie stwierdzono także, aby rynek zauważył problem jakości rumuńskiego mocznika.
Dlatego żądanie to zostaje odrzucone.
(123) Należy zauważyć, że dla obliczenia niepowodującej szkody ceny na etapie tymczasowym wykorzystano 8 % marżę w stosunku do kosztów, a nie 8 % w stosunku do obrotu, jak stwierdzono to w akapicie 222 rozporządzenia tymczasowego.
Niektóre ze współpracujących stron argumentowały, że marża zysku powinna zostać ograniczona do 5 %, jak było w przypadku poprzednich postępowań dotyczących nawozów azotowych, jak i w postępowaniu dotyczącym mocznika z Rosji [4].
Ze swojej strony przemysł wspólnotowy zmienił swoje stanowisko uznając, że właściwsza byłaby marża zysku w wysokości 15 % zwrotu w stosunku do zaangażowanego kapitału (ZZK).
(124) Potwierdza się, że ustalanie odpowiedniej marży zysku w tym postępowaniu jest oparte na ocenie marży zysku, na jaką przemysł wspólnotowy mógłby w sposób uzasadniony liczyć w warunkach niezakłóconej konkurencji, przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
Dlatego jest ono oparte na ocenie stanu faktycznego w danym przypadku, a nie na ocenie stanu faktycznego w innym postępowaniu dotyczącego innych produktów i/lub innych okresów badania.
(125) Z powodów określonych w akapicie 223 rozporządzenia tymczasowego żądanie, aby rentowności była oparta na ZZK zostaje odrzucone.
(126) Zgodnie z powyższym oraz wobec braku dowodów na to, że ustalenie 8 % marży zysku jest nieprawidłowe, wnioski w akapitach 221–227 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(127) Ostatecznie, informacje otrzymane i dane zweryfikowane po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, w tym także zweryfikowane informacje od dwóch dalszych wspólnotowych producentów, zostały także uwzględnione w obliczeniach, gdy było to właściwe.
2.
Poziom i postać ceł
(128) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cła antydumpingowe na poziomie ustalonych marginesów szkody lub marginesów dumpingu na przywóz mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunia i z Ukrainy, przyjmując poziom niższego z nich.
(129) W odniesieniu do pozostałych ceł, jakie należy zastosować wobec niewspółpracujących producentów eksportujących, pozostałe cło zostało ustalone na podstawie najwyższej stawki celnej ustanowionej dla eksporterów współpracujących w każdym kraju.
(130) Jeden z producentów eksportujących twierdził, że w celu zachowania zgodności z poprzednim postępowaniem cło powinno mieć postać minimalnej ceny importowej, jak w przypadku mocznika z Rosji.
(131) Jednakże, jak stwierdzono to w akapicie 231 rozporządzenia tymczasowego, w celu zapewnienia skuteczności tych środków i dla zniechęcenia do dokonywania manipulacji cenowych, co zaobserwowano w przypadku kilku poprzednich postępowań związanych z tą samą ogólną kategorią produktów, tj. nawozów sztucznych, ostateczne cła powinny przyjąć formę określonej kwoty za tonę.
Dlatego żądanie to zostaje odrzucone.
(132) Na podstawie powyższego, ostateczne cło antydumpingowe jest następujące:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Podstawa cła antydumpingowego (%) _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (w euro za tonę) _BAR_
Białoruś _BAR_ Jedna marża ogólnokrajowa _BAR_ 8,0 _BAR_ 7,81 _BAR_
Bułgaria _BAR_ Chimco AD _BAR_ 24,2 _BAR_ 21,43 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 24,2 _BAR_ 21,43 _BAR_
Chorwacja _BAR_ Petrokemija d.d. _BAR_ 9,4 _BAR_ 9,01 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 9,4 _BAR_ 9,01 _BAR_
Estonia _BAR_ JSC Nitrofert _BAR_ 11,4 _BAR_ 11,45 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 11,4 _BAR_ 11,45 _BAR_
Libia _BAR_ National Oil Corporation _BAR_ 12,5 _BAR_ 11,55 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 12,5 _BAR_ 11,55 _BAR_
Litwa _BAR_ Joint Stock Company Achema _BAR_ 10,0 _BAR_ 10,05 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 10,0 _BAR_ 10,05 _BAR_
Rumunia _BAR_ S.C. Amonil S.A., Slobozia _BAR_ 6,7 _BAR_ 7,20 _BAR_
Petrom S.A. Sucursala Doljchim Craiova, Craiova _BAR_ 5,7 _BAR_ 6,18 _BAR_
Sofert S.A., Bacau _BAR_ 7,6 _BAR_ 8,01 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 7,6 _BAR_ 8,01 _BAR_
Ukraina _BAR_ Open Joint Stock Company Cherkassy Azot, Cherkassy _BAR_ 18,7 _BAR_ 16,27 _BAR_
Joint Stock Company DniproAzot, Dniprodzerzinsk _BAR_ 9,2 _BAR_ 8,85 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 19,5 _BAR_ 16,84 _BAR_
(133) Antydumpingowe stawki celne dla indywidualnych spółek wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń tego badania.
Dlatego odzwierciedlają one sytuację ustaloną podczas tego badania w odniesieniu do tych spółek.
Zatem te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego stosowanego do "wszystkich pozostałych spółek") są stosowane wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z zainteresowanego kraju i wyprodukowanych przez te spółki, a zatem przez wymienione określone osoby prawne.
Przywożone produkty wyprodukowane przez każdą inną spółkę niewymienioną konkretnie wraz nazwą i adresem w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z jednostkami powiązanymi z tymi konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej stosowanej wobec "wszystkich pozostałych spółek".
(134) Wszelkie wnioski z żądaniem zastosowania antydumpingowych stawek celnych dla indywidualnych spółek (np. wskutek zmiany nazwy jednostki lub wskutek zakładania nowych jednostek produkcyjnych lub jednostek prowadzących sprzedaż) należy zgłaszać niezwłocznie Komisji [5], wraz z wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności zmianami w działalności spółki związanymi z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową połączonych np. ze zmianą nazwy lub zmianą nazwy jednostek produkcyjnych lub jednostek prowadzących sprzedaż.
Komisja, gdy będzie to właściwe, po konsultacji z Komitetem Doradczym, odpowiednio zmieni rozporządzenie poprzez zaktualizowanie wykazu spółek korzystających zindywidualnych stawek celnych.
3.
Pobór ceł tymczasowych
(135) Wobec ustalonych rozmiarów marginesów dumpingu i w świetle szkody spowodowanej dla przemysłu wspólnotowego uznano za konieczne, aby kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, nałożonymi przez rozporządzenie tymczasowe, zostały ostateczne pobranie w wysokości stawki cła ostatecznie nałożonego.
W przypadku gdy ostateczne cła są wyższe od ceł tymczasowych, należy ostatecznie pobrać tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.
4.
Zobowiązania
(136) W związku z nałożeniem środków tymczasowych producenci eksportujący na Białorusi, w Chorwacji, Libii, Rumunii i na Ukrainie zaoferowali zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Producenci eksportujący w Estonii i na Litwie odnowili swoje oferty dotyczące zobowiązań złożone na etapie tymczasowym, które jednak odrzucono z powodów określonych w akapicie 236 i 237 rozporządzenia tymczasowego.
(137) Przypomina się, że Komisja już zaakceptowała zobowiązanie od bułgarskiego producenta eksportującego na etapie tymczasowym niniejszego postępowania (patrz akapit 236 rozporządzenia tymczasowego).
Jak wspomniano w akapicie 128, włączenie nowych danych w ostatecznej kalkulacji marginesu szkody miało wpływ na ustalony poziom likwidacji szkody.
Dlatego cena minimalna zobowiązania została odpowiednio dostosowana.
(138) Po ujawnieniu ustaleń tymczasowych skarżący przemysł wspólnotowy zgłosił sprzeciw wobec decyzji Komisji akceptującej zobowiązanie od bułgarskiego producenta eksportującego.
W tym względzie argumentowano, że zainteresowana spółka była powiązana – lub też miała bliskie powiązania techniczne i przemysłowe – z innymi eksporterami i/lub producentami nawozów azotowych, w tym mocznika, położonymi w Bułgarii, na Białorusi i na Ukrainie, co stanowiłoby duży potencjał dla uzgodnień wyrównawczych.
Ponadto przemysł wspólnotowy wyrażał wątpliwości w odniesieniu do zdolności tego producenta eksportującego do wywiązania się z obowiązków wynikających ze zobowiązania.
(139) Na płaszczyźnie bardziej ogólnej przemysł wspólnotowy twierdził, że zobowiązania, a zatem i ceny minimalne, byłyby niewłaściwym środkiem w odniesieniu do nawozów azotowych, w tym mocznika.
(140) Należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy nie mógł wesprzeć dostatecznymi dowodami zarzutów poczynionych w odniesieniu do producenta eksportującego w Bułgarii.
Ponadto badanie Komisji nie potwierdziło tych zarzutów i dlatego musiały być one odrzucone.
W zakresie, w jakim dotyczy to właściwości zastosowania zobowiązań, to należy zauważyć, że taka ocena powinna skupić się w pierwszym rzędzie na konkretnej sytuacji spółki.
Zatem ustalono, że zainteresowana spółka produkuje i wywozi wyłącznie mocznik i że w tym przypadku jest w pełni możliwe skuteczne monitorowanie zobowiązania.
(141) W każdym razie w przypadku podejrzenia naruszenia, faktycznego naruszenia lub wycofania się ze zobowiązania może zostać nałożone cło antydumpingowe na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
(142) Szczegółowo przeanalizowano także wszystkie inne oferty zobowiązania.
Z tego badania wyniknęły dwie główne przeszkody dla możliwości zaakceptowania tych ofert zobowiązania.
(143) Zainteresowani producenci eksportujący na Litwie, w Rumunii, Chorwacji, na Ukrainie i w Libii są producentami różnego rodzaju nawozów i/lub innych produktów chemicznych i stale przywozili w przeszłości te produkty do wspólnych klientów (przeważnie podmiotów gospodarczych) we Wspólnocie.
Praktyki te stwarzają poważne ryzyko krzyżowego kompensowania, tj. że wszystkie ceny objęte zobowiązaniem byłyby formalnie przestrzegane, ale ceny na produkty nim nie objęte byłyby obniżane.
Wszystko to czyniłoby zobowiązanie przestrzegania ceny minimalnej na mocznik łatwym do obejścia i nadzwyczaj trudnym do skutecznego monitorowania.
(144) Ponadto niektórzy producenci (np. Estonia, Ukraina, Białoruś) twierdzili, że nie mają kontroli, ani nawet wiedzy na temat, nad miejscem przeznaczenia i/lub warunkami sprzedaży prowadzonego przez nich wywozu mocznika, podczas gdy z oficjalnych statystyk wynikało jasno, że produkt był w okresie badania wywożony w wielkich ilościach do Wspólnoty.
Przypomina się, że w sytuacji, gdy spółki te nie dostarczały wystarczających informacji w tym względzie, Komisja nie miała innego wyboru, jak wykorzystać dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego w celu ustalenia cen eksportowych.
Ponadto niektórzy eksporterzy (Libia, Estonia) zapewnili ogólnie niewystarczający stopień współpracy podczas badania.
Uważano, że fakty te czynią ryzyko zaakceptowania zobowiązania nadmiernej nierozsądnie wysokim, a gwarancje odpowiedniego monitorowania niezadowalającymi.
(145) Dlatego z przyczyn określonych powyżej stwierdzono, że nie powinny być akceptowane żadne oferty zobowiązań zgłoszone po ujawnieniu ustaleń ostatecznych.
(146) Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane, a powody, dla których oferty zobowiązań nie mogły być zaakceptowane, zostały w szczegółach ujawnione zainteresowanym eksporterom.
Skonsultowano się z Komitetem Doradczym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mocznika, również w roztworze wodnym, objętego kodami CN 31021010 i 31021090, pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana przed ocleniem w odniesieniu do ceny netto na granicy Wspólnoty produktu opisanego powyżej w ust. 1 jest następująca:
Kraj pochodzenia _BAR_ Wyprodukowany przez _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (EUR za tonę) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Białoruś _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 7,81 _BAR_ — _BAR_
Bułgaria _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 21,43 _BAR_ A999 _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 9,01 _BAR_ — _BAR_
Estonia _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 11,45 _BAR_ — _BAR_
Libia _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 11,55 _BAR_ — _BAR_
Litwa _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 10,05 _BAR_ — _BAR_
Rumunia _BAR_ S.C. Amonil S.A., Slobozia _BAR_ 7,20 _BAR_ A264 _BAR_
Petrom S.A. Sucursala Doljchim Craiova, Craiova _BAR_ 6,18 _BAR_ A265 _BAR_
Sofert S.A., Bacau _BAR_ 8,01 _BAR_ A266 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 8,01 _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ Open Joint Stock Company Cherkassy Azot, Cherkassy _BAR_ 16,27 _BAR_ A268 _BAR_
Joint Stock Company DniproAzot, Dniprodzerzinsk _BAR_ 8,85 _BAR_ A269 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 16,84 _BAR_ A999 _BAR_
3.
W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i z tego powodu cena rzeczywiście zapłacona lub należna zostaje odpowiednio zmniejszona dla ustalenia wartości celnej na podstawie art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie ust. 2 powyżej jest zmniejszana o udział procentowy, który odpowiada zmniejszeniu ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
4.
O ile nie określono tego inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Towary przywożone są zwolnione z opłat antydumpingowych nałożonych przez art. 1, pod warunkiem że są one produkowane i wywożone (tj. wysyłane i fakturowane) bezpośrednio do pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie, działającego jako importer, przez spółkę wymienioną poniżej, która zaoferowała zobowiązanie zaakceptowane przez Komisję, gdy taki przywóz towarów jest zgodny z ust. 2.
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Bułgaria _BAR_ Chimco AD, Shose az Mezdra, 3037 Vratza _BAR_ A272 _BAR_
2. a) Jeżeli zostaje przedstawiona deklaracja w sprawie dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie zobowiązania, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym Państwa Członkowskiego ważnej faktury handlowej, wystawionej przez spółkę wymienioną w ust. 1.
b) Faktura objęta zobowiązaniem musi być zgodna z wymogami dla takich faktur określonymi w zobowiązaniu zaakceptowanym przez Komisję, której zasadnicze elementy są wymienione w Załączniku.
c) Zwolnienie z cła jest następnie uwarunkowane tym, aby towary przedstawione organom celnym dokładnie odpowiadały opisowi w fakturze handlowej.
3.
Przywóz, któremu towarzyszy taka faktura objęta zobowiązaniem, jest zgłaszany pod dodatkowym kodem Taric przewidzianym w ust. 1.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym nałożonym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1497/2001 są ostatecznie pobierane w wysokości stawki cła ostatecznie nałożonego na przywóz mocznika, także w roztworze wodnym, objętego kodami CN 31021010 i 31021090, pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 94/2002
z dnia 18 stycznia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania środków zmierzających do rozpowszechnienia informacji i promowania produktów rolnych oraz środków spożywczych na rynku wewnętrznym.
(2) W interesie dobrego gospodarowania należy określić częstotliwość, z jaką powinny być sporządzane listy tematów i produktów objętych tymi środkami.
(3) W celu wyeliminowania ryzyka zakłócenia konkurencji należy sformułować wytyczne co do sposobu informowania o pochodzeniu produktów objętych kampaniami promocyjnymi i informacyjnymi.
(4) W celu zapewnienia możliwie najszerszej konkurencji i swobodnego przepływu usług należy ustanowić procedurę prezentowania programów i wyboru organów wdrażających.
(5) W celu zapewnienia zgodności z zasadami wspólnotowymi i skuteczności wdrażanych środków, w szczególności w świetle dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [2], zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE [3], należy ustanowić kryteria wybierania programów przez Państwa Członkowskie i ich kontroli przez Komisję.
(6) W kontekście współpracy z Państwami Członkowskimi Komisja niezwłocznie po skontrolowaniu programów powinna zawiadamiać Komitet Zarządzający o zatwierdzonych programach i ich budżetach.
(7) W celu zarządzania programami, które mają być wdrażane, należy ustanowić ogólne wytyczne dla kampanii.
Kampanie powinny mieć charakter informacyjny, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
Pierwotnie wytyczne te ustanowiono dla ograniczonej liczby kluczowych sektorów, ale bez stawiania przeszkód włączeniu innych sektorów lub tematów w późniejszym czasie.
Należy jeszcze ustanowić wytyczne dla żywych roślin i produktów kwiaciarskich.
(8) W celu zapewnienia skuteczności środków wspólnotowych należy ustanowić kryteria preferencyjne przy wyborze programów, tak by optymalizować ich oddziaływanie.
(9) W przypadku programów obejmujących więcej niż jedno Państwo Członkowskie należy ustanowić przepis dotyczący środków mających na celu zapewnienie współpracy uczestniczących Państw Członkowskich przy przedkładaniu i kontroli programów.
(10) Konsekwencje, które w stosownych przypadkach mogą obejmować także zmniejszenie finansowania przez Wspólnotę, należy określić w przypadkach, gdy odchodzi się od organizacji ze względu na brak częściowego finansowania ze strony Państwa Członkowskiego i nie stosuje się art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
(11) Dla programów zarządzanych bezpośrednio przez Państwa Członkowskie należy określić kontrole przez nie przeprowadzane.
(12) W interesie dobrego gospodarowania finansami należy ustanowić szczegółowe przepisy finansowego udziału Wspólnoty.
W szczególności należy ustanowić, że w przypadku programów wieloletnich całkowity udział finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % całkowitych kosztów.
(13) W umowach zawieranych między zainteresowanymi stronami i właściwymi władzami krajowymi, posługując się dostarczonymi przez Komisję standardowymi formularzami umów należy w rozsądnym terminie wprowadzić różne uzgodnienia gwarantujące wypełnienie zaciągniętych zobowiązań.
(14) W celu należytego wykonania takich umów wykonawcy powinni wpłacać na rzecz właściwego organu zabezpieczenie finansowe w wysokości 15 % udziału Wspólnoty.
W tym samym celu powinno być wpłacane zabezpieczenie finansowe, tam gdzie wnioskuje się o wypłatę zaliczkową.
(15) Należy zdefiniować wymóg pierwotny w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [5].
(16) W związku z wymaganiami dotyczącymi gospodarowania budżetem należy ustanowić karę za niezłożenie lub zbyt późne złożenie wniosków o transze płatności i za nieterminową płatność Państw Członkowskich.
(17) W interesie dobrego zarządzania finansami i w celu wyeliminowania zagrożenia, że wypłaty zostaną zrealizowane w całości z udziału finansowego Wspólnoty, a nie pozostaną żadne należności do uregulowania, należy ustanowić przepis określający, że wypłaty zaliczkowe i transze nie mogą przekroczyć 80 % udziału Wspólnoty.
W tym samym celu wnioski o uregulowanie należności muszą dotrzeć do właściwych władz w określonym terminie.
(18) Państwa Członkowskie powinny monitorować wdrażanie środków objętych niniejszym rozporządzeniem, a Komisja powinna być informowana na bieżąco o wynikach tego monitoringu.
W interesie dobrego zarządzania finansami należy ustanowić przepis o współpracy Państw Członkowskich, tam gdzie środki wdraża się w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym znajduje się siedziba właściwego organu podpisującego umowę.
(19) Rozporządzenie (WE) nr 2826/2000 harmonizuje środki informowania i promocji produktów rolnych na rynku wewnętrznym i przedstawia je w tekście jednolitym.
Tym samym należy także zharmonizować i uprościć szczegółowe przepisy wykonawcze dla różnych sektorów.
W tym celu należy uchylić obowiązujące sektorowe przepisy wykonawcze i regulacje dotyczące promocji produktów rolnych.
(20) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wspólnego posiedzenia Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 "program" oznacza spójny zestaw środków o zakresie wystarczającym, aby przyczynić się do lepszego informowania o danych produktach i ich sprzedaży.
Artykuł 2
1.
Zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 wiadomości promocyjne i/lub informacyjne przekazywane konsumentom i innym grupom adresatów mają zawierać rzeczywiste cechy i/lub charakterystyki danego produktu.
2.
Wszelkie odniesienia do pochodzenia produktów są wtórne w stosunku do głównej wiadomości kampanii.
Niemniej jednak pochodzenie produktu można wskazać w przypadku oznakowania zgodnego z przepisami wspólnotowymi lub gdy jest to cecha typowego produktu potrzebna do zilustrowania kampanii promocyjnej lub informacyjnej.
Artykuł 3
Listy tematów i produktów, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, są opracowywane co dwa lata w terminie najpóźniej do 31 marca.
Początkowe listy zawiera załącznik I do niniejszego rozporządzenia.
Właściwe władze krajowe do stosowania niniejszego rozporządzenia wymienione są w załączniku II.
Artykuł 4
Programy, o których mowa w art. 1, są wdrażane przez okres przynajmniej jednego roku, ale nie dłużej niż przez trzy lata, licząc od daty nabrania mocy przez stosowną umowę.
Artykuł 5
1.
Mając na względzie wdrożenie środków zawartych w programach, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, wspólnotowe federacje handlowe lub organizacje międzybranżowe, które są reprezentatywne dla odpowiedniego sektora(ów), prezentują programy w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert wysunięte przez zainteresowane Państwa Członkowskie najpóźniej do 15 marca za pierwszym razem i do 15 czerwca w późniejszych przypadkach.
Takie programy muszą być zgodne z wytycznymi wymienionymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 i specyfikacjami określającymi kryteria wyłączenia, selekcji i przyznania rozpowszechnionymi w tym celu przez uczestniczące Państwa Członkowskie.
Początkowe wytyczne zawiera załącznik III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zagwarantowania, że w przypadku umów dotyczących ich państwa władze zawierające umowy wykonują dyrektywę 92/50/EWG.
3.
W przypadku planowania programu informacyjnego i/lub promocyjnego obejmującego więcej niż jedno Państwo Członkowskie, uczestniczące Państwa Członkowskie współpracują w celu opracowania zgodnych specyfikacji i zaproszeń do składania ofert.
4.
W odpowiedzi na takie zaproszenia do składania ofert organizacje określone w ust. 1 opracowują programy informacyjne i promocyjne we współpracy z organem lub organami wdrażającymi wybranymi w konkurencyjnej procedurze, posługując się odpowiednimi środkami zatwierdzonymi przez uczestniczące Państwo Członkowskie.
5.
W przypadku programów obejmujących więcej niż jedno Państwo Członkowskie uczestniczące Państwa Członkowskie współpracują przy wyborze programów i zobowiązują się do wniesienia swojego wkładu finansowego, zgodnie z art. 9 ust. 2.
Artykuł 6
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wnosi udziału finansowego i art. 9 ust. 3 nie stosuje się, federacja handlowa lub organizacja międzybranżowa tego Państwa Członkowskiego jest wykluczona z programu.
Artykuł 7
1.
Najpóźniej do 31 sierpnia każdego roku, a za pierwszym razem najpóźniej do 15 maja, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji tymczasową listę programów i wybranych przez siebie organów wdrażających oraz kopię każdego programu.
W przypadku programów obejmujących więcej niż jedno Państwo Członkowskie informacje takie przekazują zgodnie uczestniczące Państwa Członkowskie.
2.
W przypadku gdy okaże się, że program nie jest zgodny ze wspólnotowymi przepisami lub wytycznymi wymienionymi w załączniku III, Komisja zawiadamia zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania tymczasowej listy, na której znajduje się program niekwalifikujący się w całości lub części.
3.
Po weryfikacji programów Komisja zawiadamia zainteresowane komitety zarządzające, określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, o wybranych programach i ich budżetach najpóźniej do 31 lipca za pierwszym razem i najpóźniej do 15 listopada w późniejszych przypadkach.
4.
Składające oferty federacje handlowe lub organizacje międzybranżowe odpowiadają za należyte wdrożenie wybranych programów.
Artykuł 8
Tam, gdzie stosuje się art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, tymczasową listę programów przekazuje się Komisji najpóźniej do 15 czerwca za pierwszym razem i do 30 września w późniejszych przypadkach.
Zainteresowane komitety zarządzające zostaną zawiadomione za pierwszym razem najpóźniej do 15 września i najpóźniej do 15 grudnia w późniejszych przypadkach.
Artykuł 9
1. Udział finansowy Wspólnoty w środkach określony w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 wynosi maksymalnie:
a) 50 % rzeczywistych kosztów środków w przypadku programów trwających jeden rok;
b) 60 % rzeczywistych kosztów środków w pierwszym i 40 % w drugim roku w przypadku programów trwających dwa lata, z tym że łączny udział Wspólnoty nie przekroczy 50 % całego kosztu programu;
c) 60 % rzeczywistych kosztów środków w pierwszym, 50 % w drugim i 40 % w trzecim roku w przypadku programów trwających trzy lata, z tym że łączny udział Wspólnoty nie przekroczy 50 % całego kosztu programu.
Udział finansowy jest wypłacany Państwom Członkowskim, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
2.
Wkłady finansowe Państw Członkowskich w środkach, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, wynosi do 20 % rzeczywistego kosztu środków.
Gdy w finansowaniu bierze udział kilka Państw Członkowskich, udział wpłacany przez każde z tych państw jest proporcjonalny do udziału finansowego składającej propozycję organizacji założonej na terytorium tego państwa.
Artykuł 10
1.
Po sporządzeniu określonej w trzecim akapicie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 ostatecznej listy programów wybranych przez Państwa Członkowskie, informują one zainteresowane organizacje, czy ich wnioski zostały przyjęte.
Państwa Członkowskie zawierają umowy z wybranymi organizacjami w ciągu następnych 30 dni kalendarzowych.
Po tym terminie nie wolno zawierać żadnych umów bez uprzedniego zezwolenia Komisji.
2.
Państwa Członkowskie używają dostarczanych przez Komisję standardowych formularzy umowy.
3.
Obu stronom nie wolno zawierać umów, dopóki w celu prawidłowego wykonania nie zostanie wpłacone zabezpieczenie finansowe w wysokości 15 % maksymalnego rocznego udziału finansowego Wspólnoty i zainteresowanego Państwa Członkowskiego (w celu przestrzegania warunków umowy).
Zabezpieczenia wpłaca się zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże jeżeli wykonawcą jest instytucja podlegająca prawu publicznemu lub działająca pod nadzorem takiej instytucji, właściwy organ Państwa Członkowskiego może przyjąć od instytucji nadzorującej pisemnej gwarancji na kwotę równą udziałowi procentowemu określonemu w pierwszym akapicie, z zastrzeżeniem że instytucja nadzorująca zobowiązuje się do zapewnienia:
- należytego wywiązania się z przyjętych zobowiązań, i
- należytego wykorzystania przyjętych kwot do wywiązania się z przyjętych zobowiązań.
Potwierdzenie wniesienia zabezpieczenia finansowego wykonania musi dotrzeć do Państwa Członkowskiego w terminie ustanowionym w ust. 1.
Zabezpieczenia finansowe są znoszone w terminie i na warunkach ustanowionych w art. 12 niniejszego rozporządzenia w celu wypłaty salda.
4.
Wymogiem pierwotnym w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest wdrożenie środków objętych umową.
5.
Państwo Członkowskie niezwłocznie wysyła do Komisji egzemplarz umowy i potwierdzenie wniesienia zabezpieczenia.
Państwo Członkowskie wysyła także egzemplarz umowy zawartej między wybraną organizacją a organem wdrażającym.
Druga umowa zawiera postanowienie, że organ wdrażający musi podporządkować się kontrolom określonym w art. 13.
Artykuł 11
1.
W terminie 30 dni kalendarzowych po podpisaniu umowy wykonawca może złożyć wniosek o wypłatę zaliczki przez uczestniczące Państwo Członkowskie, razem z zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 3.
Po tym terminie wniosków o zaliczki składać nie można.
Zaliczka nie może być wyższa niż 30 % rocznego udziału Wspólnoty i uczestniczącego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca zaliczkę w terminie 30 dni kalendarzowych od złożenia wniosku o jej wypłatę.
W przypadku zwłoki stosuje się art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [6].
3.
Warunkiem wypłaty zaliczki jest złożenie przez wykonawcę zabezpieczenia w wysokości 110 % zaliczki na rzecz Państwa Członkowskiego, zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże jeżeli wykonawcą jest instytucja podlegająca prawu publicznemu lub działająca pod nadzorem takiej instytucji, właściwy organ Państwa Członkowskiego może przyjąć od instytucji nadzorującej pisemną gwarancję na kwotę równą udziałowi procentowemu określonemu w pierwszym akapicie, z zastrzeżeniem że instytucja nadzorująca zobowiązuje się do zapłacenia kwoty zabezpieczenia, jeżeli nie ma umocowania do wypłaconej zaliczki.
Artykuł 12
1.
Wnioski o wypłaty częściowe udziałów Wspólnoty i Państwa Członkowskiego należy składać przed końcem miesiąca kalendarzowego po miesiącu, w którym upływa każdy trzymiesięczny okres obliczany od daty podpisania umowy.
Takie wnioski obejmują wydatki poniesione w danym kwartale i załącza się do nich zbiorcze zestawienie finansowe, stosowne związane dokumenty i częściowe sprawozdanie z wdrożenia umowy.
W przypadku gdy w danym kwartale nie było wydatków, należy złożyć informujące o tym zestawienie w takim samym terminie jak w przypadku wniosków o wypłaty częściowe.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej w sytuacji złożenia wniosku o wypłatę częściową i odnośnych dokumentów po terminie płatność jest zmniejszana o 3 % za każdy cały miesiąc spóźnienia.
Wypłaty częściowe i zaliczka, o których mowa w art. 11 ust. 1, zsumowane razem nie mogą przekroczyć 80 % całego rocznego udziału finansowego Wspólnoty i uczestniczących Państw Członkowskich.
Po osiągnięciu tego progu wnioski o wypłaty częściowe nie mogą być składane.
2.
Wnioski o wypłatę salda należy składać w ciągu czterech miesięcy po zakończeniu rocznych środków objętych umową.
Aby wniosek był uznany za prawidłowo złożony, należy do niego dołączyć:
a) zbiorcze zestawienie finansowe wykazujące całość wydatków zaplanowanych i poniesionych oraz wszystkie stosowne dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków;
b) zestawienie wykonanych prac (sprawozdanie z działalności);
c) sprawozdanie wewnętrzne sporządzone przez wykonawcę zawierające ocenę uzyskanych wyników według stanu na dzień sporządzenia oraz określające, jaki użytek można zrobić z tych wyników.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej powodującej, że wniosek o wypłatę salda zostanie złożony po terminie, saldo jest pomniejszane o 3 % za każdy miesiąc spóźnienia (złożenia wniosku).
3.
Saldo nie zostanie wypłacone, dopóki dokumenty określone w ust. 2 nie zostaną sprawdzone.
Jeżeli wymóg pierwotny, określony w art. 10 ust. 4, nie jest w pełni spełniony, saldo jest proporcjonalnie zmniejszane.
4.
Zabezpieczenie określone w art. 11 ust. 3 zostaje zwolnione pod warunkiem ostatecznego rozliczenia wypłaconej zaliczki.
5.
Państwa Członkowskie wykonują płatności, o których mowa w poprzednich ustępach w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku o wypłatę.
Z tym jednak, że okres ten może zostać przerwany w każdym momencie w ciągu 60 dni po pierwszym zarejestrowaniu wniosku o wypłatę, jako otrzymanego poprzez zawiadomienie wykonawcy, że wniosek nie jest zaakceptowany albo z uwagi na to, że kwota nie kwalifikuje się lub nie załączono dokumentów towarzyszących wymaganych dla wszystkich dodatkowych wniosków, albo Państwo Członkowskie widzi potrzebę uzyskania dalszych informacji lub przeprowadzenia dalszych kontroli.
Termin płatności zaczyna biec ponownie od daty otrzymania żądanych informacji, które muszą być przekazane w terminie 30 dni kalendarzowych.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej w przypadku wykonania powyższych płatności po terminie kwotę zwracaną Państwu Członkowskiemu obniża się, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96.
6.
Kaucja zabezpieczająca wykonanie, określona w art. 10 ust. 3, musi pozostać ważna aż do wypłacenia salda, a na jej zwrot zezwala właściwy organ, wystawiając pismo w sprawie zwrotu zabezpieczenia.
7.
W terminie 30 dni kalendarzowych po otrzymaniu Państwo Członkowskie wysyła do Komisji:
- kwartalne sprawozdania z wdrażania umowy,
- zestawienia określone w ust. 2 lit. a) i b),
- wewnętrzne sprawozdanie oceniające.
8.
Po wypłaceniu salda Państwo Członkowskie wysyła do Komisji zestawienie finansowe z wyszczególnieniem wydatków poniesionych w ramach umowy.
Państwo Członkowskie również zaświadcza, że w świetle przeprowadzonych kontroli, wszystkie wydatki można uznać za kwalifikujące się zgodnie z warunkami umowy.
9.
Zabezpieczenia, które przepadły, oraz nałożone kary potrąca się z wydatków częściowo finansowanych przez Wspólnotę i zgłasza do Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 13
1.
W szczególności przeprowadzając kontrole techniczne, administracyjne i księgowe w siedzibie wykonawcy i organu wdrażającego Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu sprawdzenia, czy:
a) dostarczane informacje i dokumenty towarzyszące są dokładne, i
b) czy wypełniono wszystkie zobowiązania ustalone w umowie.
Z zastrzeżeniem rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [7] Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję przy pierwszej okazji o wszelkich nieprawidłowościach wykrytych w czasie kontroli.
2.
Uczestniczące Państwo Członkowskie ustala najbardziej odpowiedni sposób kontroli środków objętych niniejszym rozporządzeniem i zawiadamia o tym Komisję.
3.
W przypadku programów, w których uczestniczy więcej niż jedno Państwo Członkowskie, uczestniczące Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu skoordynowania swoich kontroli i zawiadamiają o tym Komisję.
4.
W każdym czasie Komisja może wziąć udział w weryfikacjach i kontrolach, o których mowa w ust. 2 i 3.
W tym celu właściwe władze Państw Członkowskich zawiadamiają odpowiednio wcześnie o planowanych weryfikacjach i kontrolach.
Komisja może także przeprowadzić dodatkowe kontrole, jeżeli uzna je za niezbędne.
Artykuł 14
1.
W przypadku dokonania nienależnej wypłaty beneficjent zwróci odpowiednie kwoty wraz z odsetkami obliczonymi na podstawie czasu, który upłynął między wypłatą a zwrotem przez beneficjenta.
Odsetki oblicza się według stopy procentowej, jaką stosuje Europejski Bank Centralny w swoich operacjach w euro w dniu dokonania nienależnej wypłaty, publikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, plus trzy punkty procentowe.
2.
Odzyskane kwoty razem ze stosownymi odsetkami wpłaca się wypłacającym agencjom lub służbom i odlicza je od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej proporcjonalnie do udziału finansowego Wspólnoty.
Artykuł 15
Artykuły 10, 11, 12, 13 i 14 stosuje się także do programów prezentowanych zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
Umowy dla tych programów zawierają uczestniczące Państwa Członkowskie i wybrane organizacje wdrażające.
Artykuł 16
1.
Skreśla się następujące artykuły:
a) artykuły 13, 14, 15, 16 i 17 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania specjalnych środków w odniesieniu do orzechów oraz chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [8];
b) artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1905/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 399/94 dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [9].
2.
Następujące rozporządzenia tracą moc:
a) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1348/81 z dnia 20 maja 1981 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1970/80 ustanawiającego ogólne zasady wdrażania kampanii promocyjnych oliwy z oliwek w krajach Wspólnoty [10];
b) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące pomocy dla lnu włóknistego i konopi [11];
c) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2282/90 z dnia 31 lipca 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady zwiększenia spożycia i wykorzystania jabłek oraz spożycia owoców cytrusowych [12];
d) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3601/92 z dnia 14 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnych środków dla oliwek stołowych [13];
e) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1318/93 z dnia 28 maja 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) 2067/92 w sprawie środków promocji i marketingu wysokiej jakości wołowiny i cielęciny [14];
f) rozporządzenie Komisji (WE) nr 890/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie organizacji środków reklamowych związanych ze wspólnotowym systemem etykietowania wołowiny i cielęciny [15];
g) rozporządzenie Komisji (WE) nr 3582/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2073/92 w sprawie zwiększania spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie i rozszerzania rynków tych produktów [16];
h) rozporządzenie Komisji (WE) nr 803/98 z dnia 16 kwietnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady na rok 1998 stosowania rozporządzenia Rady (UE) nr 2275/96 wprowadzającego specjalne środki dla żywych roślin i produktów kwiaciarskich [17].
3.
Rozporządzenia wymienione w ust. 2 nadal obowiązują w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych zatwierdzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/2002
z dnia 18 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2] i (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3] ustalające nowe uzgodnienia w celu zrekompensowania oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia tych regionów.
(2) Szczegółowe przepisy wdrażania uzgodnień w zakresie specjalnych dostaw dla regionów peryferyjnych wprowadzone rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001 [4], (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 20/2002 [5], przewidują między innymi, utrzymanie szczególnych przepisów odnoszących się do tradycyjnych obrotów handlowych z pozostałą częścią Wspólnoty, w szczególności w zakresie dostaw białego cukru C i cukru nierafinowanego C w rozumieniu art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. W celu zapewnienia standardowego okresu stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, należy wyraźnie stwierdzić, że szczególne przepisy ustalone w art. 1 ust. 1a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisywykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kontyngent [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1148/98 [7], są stosowane w okresie ustalonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1a rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 otrzymuje brzmienie:
"1a. W okresie wskazanym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [8], nie uchybiając przepisom ust. 1 lit. a), b) i d), w przypadku gdy cukier C jest przywożony na Wyspy Kanaryjskie lub na Maderę w postaci cukru białego objętego kodem CN 1701 lub na Azory w postaci cukru nierafinowanego objętego kodem CN 17011210 w systemie zwolnień z należności przywozowych przewidzianych w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 [9], lub art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1454/2001 [10], jest uważany za wywożony do państwa trzeciego w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i pochodzący z tego państwa trzeciego do celów stosowania wymienionego systemu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 113/2002
z dnia 23 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do poprawionej klasyfikacji wydatków zgodnie z ich przeznaczeniem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2558/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 zawiera strukturę wyjściową wspólnych norm, definicji, klasyfikacji i przepisów rachunkowych dla sporządzania rachunków Państw Członkowskich do celów statystycznych Wspólnoty Europejskiej, w celu osiągnięcia porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) Międzysekretariatowa grupa robocza ds. rachunków narodowych (ISWGNA) poprawiła, a Narody Zjednoczone opublikowały w 2000 r. poprawioną klasyfikację wydatków zgodnie z ich przeznaczeniem, szczególnie klasyfikację funkcji władz rządowych i samorządowych (COFOG), klasyfikację spożycia ostatecznego według przeznaczenia (COICOP) oraz klasyfikację celów instytucji niedochodowych obsługujących gospodarstwa domowe (COPNI).
(3) W związku z tym należy odpowiednio zmienić klasyfikacje w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik A "Europejski System Rachunków ESA 1995" do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 zostaje zmieniony, jak ustalono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 120/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2793/1999 w zakresie dostosowania kontyngentu taryfowego dla wina
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 1999/753/WE z dnia 29 lipca 1999 r. [1], Rada zatwierdziła tymczasowe stosowanie Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2] (zwaną dalej "Umową TDC").
Umowa TDC jest tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 2000 r.
(2) Załącznik X do Umowy TDC zawiera wymianę listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Południowej Afryki, która przewiduje roczny bezcłowy kontyngent taryfowy w ilości 32 milionów litrów wina południowoafrykańskiego, przywożonego w butelkach.
Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2793/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. dotyczącego niektórych procedur stosowania Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki [3] odracza wprowadzenie kontyngentu taryfowego na wino, do czasu wejścia w życie Umów między Wspólnotą Europejską i Republiką Południowej Afryki, odpowiednio w sprawie handlu winem i handlu wyrobami spirytusowymi.
(3) Na mocy decyzji 2002/51/WE [4] Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską i Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem.
Ponadto, na mocy decyzji 2002/55/WE [5], Rada zatwierdziła Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem, zmieniającą wielkość kontyngentu taryfowego dla wina przywożonego w butelkach, przewidziany w załączniku X do Umowy TDC.
(4) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2793/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2793/1999 wprowadza się następujące zmiany:
W piątej kolumnie, pod tytułem
"wielkość rocznego kontyngentu taryfowego i roczny wskaźnik wzrostu"
, wpis odpowiadający numerowi porządkowemu 09.1825 otrzymuje brzmienie:
"35300000 litrów
(agf 3 %) [4] Za każdy rok od 2002 do 2011 r. ustalona wielkość 6720000 litrów zostanie dodana do podstawowej wielkości kontyngentu.
Roczny wskaźnik wzrostu będzie stosowany od 2003 do podstawowej wielkości kontyngentu 3350000 wyłącznie w litrach.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 134/2002
z dnia 22 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie nr 2531/98/WE dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 19.2,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (EBC),
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komisji [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 107 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i w art. 42 Statutu oraz zgodnie z warunkami ustalonymi art. 43.1 Statutu, ust. 8 Protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz ust. 2 Protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Danii, oba protokoły dołączone do tego Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 listopada 1998 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2531/98 dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [3].
(2) Szczególne sankcje i procedury ustalono w rozporządzeniu (WE) nr 2531/98, przewidując uproszczoną procedurę nakładania sankcji w przypadku niektórych rodzajów naruszeń, odsyłając do rozporządzenia Rady (WE) 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [4] w sprawie zasad i procedur odnoszących się do nakładania sankcji.
(3) Doświadczenie związane z procedurą przeglądu ustaloną w art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2532/98 i uproszczoną przez art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2531/98 udowodniło, że skrócony okres 15 dni okazał się niewystarczający dla podjęcia należytej decyzji przez Radę Prezesów.
(4) W celu dostarczenia skutecznej procedury przeglądu czas dla podjęcia decyzji przez Radę Prezesów powinien zostać przedłużony do dwóch miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2531/98 skreśla się odniesienie do art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2532/98.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 141/2002
z dnia 25 stycznia 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2433/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może powoływać się przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/2002
z dnia 25 stycznia 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2433/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta, albo która dodaje do niej dodatkowe podziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal przywoływane przez ich posiadacza, na podstawie przepisów art. art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres sześciu miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal przywoływane, na podstawie przepisów art. art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres sześciu miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 143/2002
z dnia 24 stycznia 2002 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88 ze względu na organizację badań statystycznych Wspólnoty, dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 2003, 2005 i 2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 98/377/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przy określaniu cech charakterystycznych, które będą przedmiotem badań należy dążyć do ograniczenia nakładu pracy ze strony osób, których badanie dotyczy tak dalece, jak jest to możliwe.
(2) W celu rozwijania i sterowania wspólną polityką rolną, należy dokonać kontroli wykazu cech charakterystycznych i dostosować je do nowo powstałych potrzeb informacyjnych.
(3) Nowy cel polityczny zmierzający do osiągnięcia trwałej wspólnej polityki rolnej wymaga zwiększonej ilości informacji, w szczególności w zakresie skomplikowanych relacji między rolnictwem a środowiskiem.
(4) Wykorzystywanie gromadzonych informacji w dłuższych okresach czasu i w odniesieniu do większych obszarów geograficznych wymaga, by pozyskiwane dane reprezentowały jednakową jakość niezależnie od źródła, z którego pochodzą.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, utworzonego decyzją Rady 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 571/88 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Jeżeli Komisja upoważni Państwa Członkowskie do korzystania z informacji pochodzących ze źródeł innych niż badania statystyczne, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 571/88, to te Państwa Członkowskie zastosują środki konieczne dla zapewnienia, by informacje te reprezentowały jakość, co najmniej równą jakości informacji pochodzących z badań statystycznych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 152/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
dotyczące wywozu niektórych wyrobów stalowych EWWiS i WE z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do Wspólnoty Europejskiej (system podwójnej kontroli) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 190/98
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii z nim związanych między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [1] (zwana dalej "Umową przejściową"), weszła w życie z dniem 1 czerwca 2001 r.
(2) Strony postanowiły w protokole II do Umowy przejściowej w sprawie wyrobów stalowych ustanowić, niezwłocznie po wejściu w życie rzeczonej Umowy, system podwójnej kontroli, bez limitów ilościowych, przy przywozie do Wspólnoty wyrobów stalowych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 190/98 z dnia 19 stycznia 1998 r. dotyczące wywozu niektórych wyrobów stalowych EWWiS i WE z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do Wspólnoty (system podwójnej kontroli) [2] powinno zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od daty wejścia w życie Umowy przejściowej do czasu kolejnego powiadomienia, zgodnie z protokołem II do Umowy przejściowej w sprawie wyrobów stalowych, przywóz do Wspólnoty niektórych wyrobów żelaznych i stalowych objętych Traktatami ustanawiającymi EWWiS i WE, pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzania, podlega obowiązkowi przedstawienia dokumentu nadzoru wydanego przez władze we Wspólnocie.
2.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem opiera się na wspólnotowej nomenklaturze celnej i statystycznej (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w formie skróconej "CN").
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem ustala się zgodnie z regułami obowiązującymi we Wspólnocie.
3.
Od daty wejścia w życie Umowy przejściowej do czasu kolejnego powiadomienia przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, wymienionych w załączniku I także podlega obowiązkowi wydania dokumentu wywozowego przez właściwe władze kraju wywozu.
Importer przedstawia oryginał dokumentu wywozowego nie później niż 31 marca roku następującego po roku, w którym towary objęte dokumentem zostały wysłane.
4.
Wysyłkę uważa się za dokonaną w dniu załadunku na środek transportu służący do wywozu.
5.
Dokument wywozowy odpowiada wzorowi przedstawionemu w załączniku II.
Dokument ten jest ważny na wywóz do całego obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Dokument nadzoru, określony w art. 1 ust. 1, jest wydawany automatyczne przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, bezpłatnie, dla dowolnej żądanej ilości, w ciągu pięciu dni od złożenia wniosku przez importera Wspólnoty, gdziekolwiek na terytorium Wspólnoty prowadzi on działalność gospodarczą.
Wniosek ten uważa się za otrzymany przez właściwe władze krajowe nie później niż trzy dni robocze po jego przedłożeniu, chyba że udowodniono, że jest inaczej.
2.
Dokument nadzoru wydany przez jedną z właściwych władz krajowych wymienionych w załączniku III jest ważny w całej Wspólnocie.
3.
Dokument nadzoru jest wystawiany na formularzu odpowiadającym wzorowi podanemu w załączniku IV.
Wniosek importera zawiera następujące informacje:
a) nazwisko (nazwę) i pełen adres wnioskodawcy (włącznie z numerem telefonu i faksu i ewentualnymi numerami identyfikacyjnymi używanymi przez właściwe władze krajowe), jak również numer rejestracyjny VAT, jeżeli wnioskodawca jest płatnikiem VAT;
b) w stosownych przypadkach, nazwisko i pełen adres zgłaszającego lub przedstawiciela wnioskodawcy (włącznie z numerem telefonu i faksu);
c) pełna nazwa (nazwisko) i adres eksportera;
d) dokładny opis towarów, obejmujący:
- ich znak fabryczny,
- kod CN,
- kraj pochodzenia,
- kraj wysyłki;
e) wagę netto wyrażoną w kg lub ilość wyrażoną w innej jednostce miary, w miarę potrzeby, dla każdej pozycji Nomenklatury Scalonej;
f) wartość cif towarów w euro na granicy Wspólnoty według pozycji Nomenklatury Scalonej;
g) informację, czy dane towary są towarami drugiej jakości lub niskiej jakości;
h) planowany termin i miejsce odprawy celnej;
i) informację, czy wniosek jest powtórzeniem wcześniej złożonego wniosku dotyczącego tej samej Umowy;
j) następującą deklarację, opatrzoną datą i podpisaną przez wnioskodawcę z podaniem jego nazwiska wielkimi literami:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że informacje zawarte w niniejszym wniosku są prawidłowe i zostały podane w dobrej wierze oraz że prowadzę działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.".
Importer składa również kopię umowy sprzedaży lub kupna, fakturę pro forma i/lub, w przypadku gdy towary nie zostały bezpośrednio nabyte w państwie produkcji, świadectwo produkcji wydane przez hutę żelaza, będącą producentem.
4.
Dokumentów nadzoru można używać jedynie przez okres, w którym uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu pozostają w mocy w odniesieniu do danych transakcji.
Bez uszczerbku dla ewentualnych zmian w obowiązujących przepisach dotyczących przywozu lub decyzji podjętych w ramach Umowy lub zarządzania kontyngentem:
- okres ważności dokumentu nadzoru ustala się na cztery miesiące,
- niewykorzystane lub częściowo wykorzystane dokumenty mogą zostać odnowione na taki sam okres.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy cena jednostkowa, po której realizowana jest transakcja, przekracza cenę podaną w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 % lub jeżeli całkowita wartość lub ilość wyrobów przedstawionych do przywozu przekracza wartość lub ilość podaną w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 %, nie wyklucza to dopuszczenia danych wyrobów do swobodnego obrotu.
2.
Wnioski o dokumenty nadzoru i same dokumenty są poufne.
Są one zastrzeżone dla właściwych organów i wnioskodawcy.
Artykuł 4
1.
W ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) szczegóły dotyczące ilości i wartości (obliczonych w euro), dla których w ciągu poprzedniego miesiąca wydano dokumenty nadzoru;
b) szczegóły przywozu w ciągu miesiąca poprzedzającego miesiąc określony w lit. a).
Informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie są podawane w rozbiciu na wyroby, kody CN i kraje.
Są one przekazywane elektroniczne w formie uzgodnionej do tego celu.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają o wszelkich nieprawidłowościach lub przypadkach nadużyć finansowych, a tam, gdzie jest to właściwe, podają podstawy odmowy wydania dokumentu nadzoru.
Artykuł 5
Powiadomienie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu jest przekazywane Komisji Wspólnot Europejskich (DG ds. Handlu E/2 i DG ds. Przedsiębiorczości E/2).
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 190/98 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 153/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada jest w trakcie zawierania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, który został podpisany w Luksemburgu, dnia 9 kwietnia 2001 r. (zwanego dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu").
(2) W międzyczasie, dnia 9 kwietnia 2001 r., Rada zawarła Umowę przejściową między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [1], która przewiduje wczesne wejście w życie postanowień Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu bezpośrednio dotyczących handlu lub związanych z handlem (zwaną dalej "Umową przejściową")
(3) Niezbędne jest ustanowienie procedur dotyczących stosowania niektórych postanowień wspomnianego Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz Umowy przejściowej.
(4) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz Umowa przejściowa stanowią, że niektóre produkty pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii mogą być przywożone do Wspólnoty, w granicach kontyngentów taryfowych, z zastosowaniem obniżonej stawki celnej.
Dlatego niezbędne jest ustanowienie przepisów w celu obliczania obniżonych stawek celnych.
(5) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz Umowa przejściowa określają już produkty, które kwalifikują się do objęcia tymi środkami taryfowymi, odpowiednie wielkości (i ich zwiększenie), cła, które mają zastosowanie, okresy zastosowania i kryteria kwalifikujące.
(6) Decyzje Rady lub Komisji zmieniające kody Nomenklatury Scalonej i kody TARIC nie pociągają za sobą żadnych merytorycznych zmian.
(7) W celu uproszczenia oraz terminowej publikacji rozporządzeń wprowadzających w życie wspólnotowe kontyngenty taryfowe, należy upoważnić Komisję, wspomaganą przez Komitet przewidziany w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [2], do przyjęcia rozporządzeń otwierających kontyngenty taryfowe na młodą wołowinę i przewidujących zarządzanie tymi kontyngentami.
(8) Należy upoważnić Komisję, wspomaganą przez Komitet ustanowiony na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], do przyjęcia rozporządzeń otwierających kontyngenty taryfowe i przewidujących zarządzanie kontyngentami taryfowymi, które mogą zostać przyznane w wyniku negocjacji w sprawie dalszych koncesji celnych, na mocy art. 29 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz art. 16 Umowy przejściowej.
(9) Cła powinny zostać całkowicie zawieszone, jeżeli traktowanie preferencyjne skutkuje cłami ad valorem w wysokości 1 % lub mniej albo cłami specyficznymi w wysokości 1 EUR lub mniej.
(10) Niniejsze rozporządzenie należy stosować z mocą wsteczną oraz do czasu wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(11) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1.
Przedmiot
Rada niniejszym określa niektóre procedury w celu przyjęcia szczegółowych zasad dla wykonania niektórych postanowień Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (zwanego dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu"), oraz postanowień Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii (zwanej dalej "Umową przejściową").
Artykuł 2.
Koncesje na młodą wołowinę
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy wykonawcze do art. 14 ust. 2 Umowy przejściowej, a następnie art. 27 ust. 2 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, dotyczące kontyngentów taryfowych na młodą wołowinę, zgodnie z procedurą określoną w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Stosowana procedura
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet przewidziany w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Dalsze koncesje
Jeżeli przyznane zostaną, w ramach kontyngentów taryfowych, dodatkowe ulgi na produkty rybołówstwa, na podstawie art. 29 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz art. 16 Umowy przejściowej, Komisja przyjmie szczegółowe przepisy wykonawcze w odniesieniu do tych kontyngentów taryfowych, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5.
Stosowana procedura
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, ustanowiony na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 6
Obniżenie ceł
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, preferencyjne stawki celne zaokrągla się w dół, do pierwszego miejsca po przecinku.
2.
Jeśli wynik obliczenia preferencyjnej stawki celnej, w zastosowaniu ust. 1, jest równy wartościom podanym poniżej, stawkę preferencyjną uznaje się za całkowite zwolnienie:
a) 1 % lub mniej, w przypadku ceł ad valorem, lub
b) 1 EUR lub mniej dla poszczególnych kwot w przypadku ceł specyficznych.
Artykuł 7
Dostosowania techniczne
Zmiany i dostosowania techniczne do szczegółowych przepisów wykonawczych, przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, które są niezbędne w następstwie zmian kodów Nomenklatury Scalonej oraz podpodziałów TARIC lub wynikające z zawarcia nowych umów, protokołów, wymiany listów lub innych aktów między Wspólnotą i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, należy przyjmować zgodnie z procedurami określonymi w art. 3 i 5.
Artykuł 8
Wejście w życie i zastosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 154/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion i ustalające wysokość pomocy przyznawanej w sektorze nasion na lata gospodarcze 2002/2003 i 2003/2004
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 [4] przewiduje, że wysokość pomocy musi być ustalona z uwzględnieniem między innymi konieczności zapewnienia równowagi między wielkością produkcji wymaganą we Wspólnocie i możliwościami zbytu tej produkcji. Od zbiorów w roku gospodarczym 1994/1995 produkcja i wywóz nasion stale się zwiększały; ponadto zapasy nasion osiągnęły we Wspólnocie poziom zagrażający równowadze rynku nasion.
(2) Dlatego też uzasadnione jest wprowadzenie mechanizmu stabilizującego produkcję nasion innych niż nasiona ryżu, dla których taki mechanizm już istnieje.
Mechanizm stabilizacyjny dla nasion innych niż nasiona ryżu powinien ustalać maksymalną ilość uprawniającą do pomocy, określaną na podstawie reprezentatywnej ilości średniej zbieranej w czasie ostatniego okresu referencyjnego, a także margines uwzględniający cykliczne wahania charakterystyczne dla produkcji nasion.
Należy również stworzyć warunki pozwalające na rozwinięcie lub utrzymanie rentownych małych sektorów produkcji przez zagwarantowanie minimalnych ilości dla Państw Członkowskich, w których produkcja nasion jest mała lub nie występuje.
(3) Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 zawiera listę odmian Lolium perenne L. o wysokiej wytrzymałości, późnych lub średniopóźnych, nowych i innych odmian oraz odmian o niskiej wytrzymałości, średniopóźnych, średniowczesnych lub wczesnych.
Rozróżnianie trzech grup odmian Lolium perenne L. powinno być zniesione i ustalona winna być jednolita stawka pomocy, ponieważ ceny tych odmian na rynkach zewnętrznych nie uzasadniają dłużej tego rozróżniania.
(4) W przypadku nasion wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, które będą wprowadzane do obrotu w latach gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, sytuacja na rynku Wspólnoty i jej przewidywany rozwój nie gwarantują producentom odpowiednich cen.
W przypadku tych nasion powinna zostać przyznana pomoc produkcyjna.
(5) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 przewiduje, że przy ustalaniu wysokości pomocy należy brać pod uwagę z jednej strony konieczność zapewnienia równowagi między produkcją we Wspólnocie i możliwościami zbytu tej produkcji, a z drugiej strony ceny na te produkty na rynkach zewnętrznych.
(6) Stosowanie tych kryteriów prowadzi do ustalenia wysokości pomocy na lata gospodarcze 2002/2003 i 2003/2004 na poziomach wymienionych w Załączniku.
(7) Środki potrzebne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 4a otrzymuje brzmienie:
"4a.
Maksymalna ilość nasion, do której możliwe jest przyznanie pomocy, jest ustalana zgodnie z procedurą określoną w ust. 5.
Kwota ta jest dzielona między Państwa Członkowskie będące producentami.
Maksymalna ilość nasion, z wyjątkiem nasion ryżu, do której możliwe jest przyznanie pomocy, jest równa sumie ilości przydzielonych każdemu Państwu Członkowskiemu. Ilości te są ustalane na podstawie przeciętnej wielkości zbiorów wziętych pod uwagę w latach gospodarczych od 1996/1997 do 2000/2001, zwiększonej o 5 %.
W przypadku gdy ilość ustalona dla Państwa Członkowskiego zgodnie z akapitem drugim nie przekracza 800 ton, przyznaje się temu Państwu Członkowskiemu dodatkowo 300 ton.
Jeśli dla nasion innych niż nasiona ryżu ogólna suma ilości, w odniesieniu do których można wystąpić o pomoc w Państwach Członkowskich będących producentami, przekroczy maksymalną ilość ustaloną dla Wspólnoty, w kolejnym roku gospodarczym pomoc zostanie zmniejszona w każdym właściwym Państwie Członkowskim proporcjonalnie do przekroczenia ilości krajowej z uwzględnieniem ilości niewykorzystanych przez Państwa Członkowskie.
W tym przypadku Komisja ustala stawki redukcji mające zastosowanie dla każdego Państwa Członkowskiego będącego producentem.";
2) skreśla się art. 10;
3) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Nasion (dalej nazywany "Komitetem").
2.
W przypadku gdy następuje powołanie się na niniejszy ustęp, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin."
Artykuł 2
Na lata gospodarcze 2002/2003 i 2003/2004 wysokość pomocy przyznawanej dla sektora nasion, określonej w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, ustala się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2002
z dnia 28 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/99 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w zakresie pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w zakresie pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2298/2001 [4], różnicuje przyznanie refundacji do wywozu sera w zależności od miejsca jego przeznaczenia. W ramach Umowy dwustronnej między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, podpisanej w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1999 r., znosi się refundacje do sera wywożonego do Szwajcarii, począwszy od daty wprowadzenia w życie tej umowy, która aktualnie jest w trakcie ratyfikacji. W art. 17 umowy przewiduje się wejście tego dokumentu w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ostatecznej notyfikacji o złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych lub o akceptacji wszystkich umów wymienionych w tym artykule. W celu zapewnienia zgodności z postanowieniami umowy w tym względzie rozporządzenie Komisji (WE) nr 2594/2001 [5] wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999, skraca okres ważności przedmiotowych pozwoleń tak, aby wówczas, gdy umowa wejdzie w życie, pozwolenia wystawione z wcześniejszym ustaleniem refundacji ze wskazaniem Szwajcarii jako ich miejscem przeznaczenia nie były już ważne. Jednakże ponieważ Szwajcaria zaliczana jest do obszaru "innych miejsc przeznaczenia" oraz tworzy unię celną z Lichtensteinem, na podstawie art. 15 ust. 1 powyższego rozporządzenia pozwolenie wystawione na kierunek inny niż Szwajcaria mogłoby potencjalnie być wykorzystane w wywozie do Szwajcarii lub do Lichtensteinu z intencją wprowadzenia produktów na rynek szwajcarski. Aby zapobiegać takiemu ryzyku zmiany kierunku, należy utworzyć dwa szczególne obszary, jeden dla Szwajcarii, a drugi dla Lichtensteinu.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obszary określone w ust. 1 ustala się, jak następuje:
- obszar I: kody miejsca przeznaczenia 055, 060, 070 i 091 do 096 (włącznie),
- obszar II: kody miejsca przeznaczenia 072 do 083 (włącznie),
- obszar III: kod miejsca przeznaczenia 400,
- obszar IV: kod miejsca przeznaczenia 037,
- obszar V: kod miejsca przeznaczenia 039,
- obszar VI: wszystkie pozostałe kody miejsca przeznaczenia." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 169/2002
z dnia 30 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w zakresie systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 ustanawiają szczególne środki mające na celu udzielenie pomocy dla chowu zwierząt gospodarskich odpowiednio we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach, Maderze i na Wyspach Kanaryjskich. Szczegółowe zasady stosowania, które mają być ustanowione w przypadku premii z tytułu uboju za zamrażanie powinny w szczególności określać, w zakresie pułapów ustanowionych w art. 38 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2088/2001 [5], liczbę zwierząt, za które premia z tytułu uboju była przyznana za rok 2000.
(2) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 określa pułapy krajowe premii z tytułu uboju. Pułapy te nie mogą zagrozić wprowadzeniu określonych limitów ustalonych w rozporządzeniach (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001. Dlatego też pułapy dla Francji, Portugalii i Hiszpanii powinny obejmować podpułapy w oparciu o liczbę składek zapłaconych w roku referencyjnym producentom w departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze oraz Wyspach Kanaryjskich i przeznaczone wyłącznie dla producentów w wyżej wymienionych regionach; pozostała ilość kwalifikujących się zwierząt do określonych limitów wprowadzonych wyżej wymienionym rozporządzeniem dla premii z tytułu uboju w tych regionach powinna być dodana do tych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
(3) Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję o liczbie zwierząt, za które przyznano premię z tytułu uboju za rok 2000 w departamentach zamorskich (3727), na Maderze (1678), na Azorach (10318) i Wyspach Kanaryjskich (1696).
(4) Aby można było niezwłocznie zastosować rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w możliwie najkrótszym czasie.
(5) W celu zapewnienia spójności z początkiem okresu stosowania systemów premii wprowadzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1254/1999 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [7], na rok 2002, niniejsze rozporządzenie należy stosować od 1 stycznia 2002 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 170/2002
z dnia 30 stycznia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemów premii w sektorze wołowiny i cielęciny, określonych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich (Poseidom), Azorów i Madery (Poseima) i Wysp Kanaryjskich (Poseican) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2912/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1452/2001 określa szczególne środki wspierające hodowlę inwentarza żywego we francuskich departamentach zamorskich. W szczególności, art. 9 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia ustala dodatek do premii za trzymanie krów mamek, określonej w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [5], i dodatek do premii z tytułu uboju przewidzianej w art. 11 tego rozporządzenia wypłacany producentom wołowiny i cielęciny. Podstawowe i dodatkowe premie przyznawane są każdego roku odpowiednio za: bydło płci męskiej do 10000 sztuk, krowy mamki do 35000 sztuk i ubite zwierzęta do 20000 sztuk. Następujące szczegółowe przepisy wykonawcze powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 9 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. W przypadku premii specjalnej, w ramach pułapu regionalnego, określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, należy zamrozić liczbę bydła płci męskiej w pierwszej grupie wiekowej, na którą we francuskich departamentach zamorskich za 1994 r. przyznano specjalną premię, a premię przyznać w granicach limitu wynoszącego 90 sztuk bydła na grupę wiekową, na rok kalendarzowy i na gospodarstwo. W przypadku premii za krowy mamki należy utworzyć specjalną rezerwę dla departamentów zamorskich, której wielkość jest ustalona na podstawie pułapu wynoszącego 35000 krów mamek i ilości przyznanych za rok 1994 premii. W przypadku premii z tytułu uboju, należy zamrozić liczbę bydła, na które za rok 2000 przyznano premię z tytułu uboju w ramach pułapu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 [6], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2088/2001 [7].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1453/2001 określa szczególne środki wspierające hodowlę inwentarza żywego na Azorach i na Maderze. W szczególności, w odniesieniu do Madery, art. 13 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia ustala dodatek do premii z tytułu uboju określonej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, który będzie wypłacany producentom za każde ubite lokalnie tuczone zwierzę, maksymalnie do 2500 sztuk ubitych zwierząt, i dodatek do premii za trzymanie krów mamek określonej w art. 6 tego rozporządzenia wypłacany producentom wołowiny i cielęciny. Wszystkie podstawowe premie i dodatek premiowy wymienione w art. 13 ust. 3 przyznawane są każdego roku odpowiednio za: bydło płci męskiej do 2000 sztuk, krowy mamki do 1000 sztuk i zwierzęta ubite do 6000 sztuk. Następujące szczegółowe przepisy wykonawcze powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 13 ust. 6 tego rozporządzenia. W przypadku premii specjalnej, w ramach pułapu regionalnego określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 należy zamrozić liczbę bydła płci męskiej w pierwszej grupie wiekowej, dla której premia specjalna została przyznana na Maderze za 2000 r., a premię przyznać w granicach limitu wynoszącego 90 sztuk bydła na grupę wiekową, na rok kalendarzowy i na gospodarstwo. W przypadku premii za krowy mamki, dla Madery należy utworzyć specjalną rezerwę, której wielkość jest ustalona na podstawie pułapu wynoszącego 1000 krów mamek i ilości przyznanych za rok 2000 premii. W przypadku premii z tytułu uboju należy zamrozić liczbę zwierząt, na którą przyznano premie z tytułu uboju za rok 2000, w ramach pułapu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
(3) W przypadku Azorów art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 ustala dodatek do premii z tytułu uboju określonej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, który będzie wypłacany producentom za każde ubite zwierzę oraz dodatek do premii za trzymanie krów mamek określonej w art. 6 tego rozporządzenia, który będzie wypłacany producentom wołowiny i cielęciny. Podstawowe i dodatkowe premie przyznawane są każdego roku odpowiednio za: byki do 40000 sztuk i ubite zwierzęta do 33000 sztuk. Następujące szczegółowe przepisy wykonawcze powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 22 ust. 6 tego rozporządzenia. W przypadku premii specjalnej, w ramach pułapu regionalnego określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 należy zamrozić liczbę byków w pierwszej grupie wiekowej, na którą na Azorach przyznano premię specjalną za rok 2000. W przypadku premii z tytułu uboju, należy zamrozić liczbę zwierząt, na którą za rok 2000 przyznano premię z tytułu uboju w ramach górnego limitu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
(4) Artykuł 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 wprowadza dopłaty dla młodych byków urodzonych na Azorach do innych regionów Wspólnoty. Należy ustalić szczegółowe zasady wykonania pomocy.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1454/2001 określa szczególne środki wspierające hodowlę inwentarza żywego na Wyspach Kanaryjskich. W szczególności, art. 5 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia ustala dodatek do premii z tytułu uboju określonej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, który będzie wypłacany producentom za każde ubite zwierzę i dodatek do premii za trzymanie krów mamek określony w art. 6 tego rozporządzenia, który będzie wypłacany producentom wołowiny i cielęciny. Podstawowe i dodatkowe premie przyznawane są każdego roku odpowiednio za: byki do 10000 sztuk, krowy mamki do 5000 sztuk i bydło z uboju do 15000 sztuk. Następujące szczegółowe przepisy wykonawcze powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 5 ust. 6 tego rozporządzenia. W przypadku premii specjalnej, w ramach pułapu regionalnego określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, należy zamrozić liczbę bydła płci męskiej w pierwszej grupie wiekowej, na którą przyznano premię specjalną na Wyspach Kanaryjskich za rok 2000. W przypadku premii za krowy mamki, dla Wysp Kanaryjskich należy utworzyć specjalną rezerwę, której wielkość jest ustalona na podstawie pułapu wynoszącego 5000 krów mamek i ilości przyznanych za rok 2000 premii. W przypadku premii z tytułu uboju należy zamrozić liczbę bydła, na które przyznano premię z tytułu uboju za rok 2000 w ramach górnego limitu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
(6) Zainteresowane Państwa Członkowskie poinformowały Komisję o liczbie bydła, na którą przyznano premię specjalną w 1994 r. we francuskich departamentach zamorskich (1669), w 2000 r. na Maderze (886), na Azorach (27744) i na Wyspach Kanaryjskich (2133), i o ilości premii przyznanych za krowy mamki w 1994 r. we francuskich departamentach zamorskich (21149), w 2000 r. na Maderze (0) i na Wyspach Kanaryjskich (1279) oraz o liczbie bydła, na które przyznano premię z tytułu uboju za 2000 r. we francuskich departamentach zamorskich (3727), na Maderze (1678), na Azorach (10318) i na Wyspach Kanaryjskich (1696).
(7) Podpułapy pułapów regionalnych dla Francji, Portugalii i Hiszpanii w przypadku premii specjalnej oraz pułapy krajowe dla wyżej wymienionych Państw Członkowskich w przypadku premii za krowy mamki, oparte na ilości premii wypłacanych za rok referencyjny producentom we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze oraz na Wyspach Kanaryjskich, przeznaczone są wyłącznie dla hodowców tego typu bydła. Podpułapy włączone do pułapów krajowych dla wyżej wymienionych Państw Członkowskich w przypadku premii za krowy mamki, oparte na ilości premii wypłaconych za rok referencyjny producentom we francuskich departamentach zamorskich, na Maderze i na Wyspach Kanaryjskich, przeznaczone są wyłącznie dla takich producentów. Pozostała ilość kwalifikującego się bydła, z wyjątkiem szczególnych limitów na premię specjalną i premię za krowy mamki dla wyżej wymienionych regionów wprowadzone rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, należy dodać do ilości określonych w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jak zmieniono rozporządzeniem (WE) nr 1455/2001 [8].
(8) Podpułapy w pułapach krajowych Francji, Portugalii i Hiszpanii w przypadku premii z tytułu uboju, oparte na ilości premii płaconych za rok referencyjny producentom we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze oraz Wyspach Kanaryjskich, są przeznaczone wyłącznie dla tych producentów. Pozostałą ilość kwalifikującego się bydła, do wysokości szczególnych limitów na premię z tytułu uboju dla tamtych regionów wprowadzonych rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, należy dodać do ilości wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
(9) Dla jasności przepisów prawnych rozporządzenie Komisji (WE) nr 2912/95 [9] powinno zostać uchylone.
(10) Aby rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 mogły być zastosowane niezwłocznie, wprowadzenie niniejszego rozporządzenia w życie w możliwie najkrótszym czasie ma zasadnicze znaczenie.
(11) Aby zapewnić spójność z początkiem okresu stosowania systemu premii wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 1254/1999 za rok 2002, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 stycznia 2002 r.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Limit wynoszący 90 sztuk bydła na daną grupę wiekową, na rok kalendarzowy i gospodarstwo do celów przyznawania premii specjalnej, określonej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stosuje się we francuskich departamentach zamorskich, na Maderze i na Wyspach Kanaryjskich.
2. Podpułapy dla bardzo oddalonych regionów ustalone w ramach pułapów regionalnych zdefiniowanych w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do premii specjalnej i wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia ustala się następująco:
Francuskie departamenty zamorskie: _BAR_ 1669 _BAR_
Madera: _BAR_ 886 _BAR_
Azory: _BAR_ 27744 _BAR_
Wyspy Kanaryjskie: _BAR_ 2133 _BAR_
3.
W odniesieniu do premii za krowy mamki, władze zainteresowanych Państw Członkowskich w przypadku gdy jest to konieczne, uchwalają przepisy niezbędne do zagwarantowania praw producentów, którym przyznano premię na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Powiadamiają Komisję o podjętych działaniach w możliwie najkrótszym czasie.
Sumę przyznanych premii włącza się do specjalnych podpułapów w krajowych pułapach ustanowionych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, przeznaczonych wyłącznie dla producentów we francuskich departamentach zamorskich, na Maderze i na Wyspach Kanaryjskich.
Właściwe organy mogą ustanawiać specjalne przepisy dotyczące przydzielania lub ponownego rozdzielania praw do premii.
Przed wprowadzeniem w życie przepisy przedkładane są Komisji w celu zaopiniowania.
4. Specjalna rezerwa dotycząca praw do premii za krowy mamki określona w art. 9 ust. 4 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 wynosi 35000 praw do premii.
5. Specjalna rezerwa dotycząca praw do premii za krowy mamki określona w art. 13 ust. 6 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 wynosi 1000 praw do premii.
6. Specjalna rezerwa dotycząca praw do premii za krowy mamki określona w art. 5 ust. 6 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 wynosi 5000 praw do premii.
7. Podpułapy dla bardzo oddalonych regionów w ramach pułapów krajowych określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do premii z tytułu uboju i wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 ustala się następująco:
Francuskie departamenty zamorskie: _BAR_ 3727 _BAR_
Madera: _BAR_ 1678 _BAR_
Azory: _BAR_ 10318 _BAR_
Wyspy Kanaryjskie: _BAR_ 1696 _BAR_
8.
Podstawowe premie i dodatki do premii za krowy mamki oraz do premii z tytułu uboju stanowią przedmiot jednego wniosku składanego przez producenta na podstawie przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999.
9.
Wnioski o przyznanie pomocy określonej w art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 składa producent, który jako ostatni hodował zwierzęta w obowiązującym prawnie okresie poprzedzającym wysyłkę.
Wnioski zawierają w szczególności następujące informacje:
- numer identyfikacyjny zwierzęcia,
- deklarację wysyłającego o miejscu przeznaczenia zwierzęcia.
10.
Władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą ustanawiać, jeśli jest to konieczne, dodatkowe przepisy w celu przyznawania dodatków wymienionych w tym artykule.
Bezzwłocznie powiadamiają o takich działaniach Komisję.
Ponadto, władze te powiadamiają Komisję, nie później niż 31 lipca każdego roku, o liczbie bydła, w stosunku, do której w roku poprzednim składano wnioski o przyznanie premii podstawowych, dodatków do premii za krowy mamki oraz premii z tytułu uboju i o ilości przyznanych premii. Powiadamiają również, przed tą datą, o liczbie bydła, w stosunku do której ubiegano się o pomoc wymienioną w art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, oraz o przyznanej pomocy.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2912/95 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/2002
z dnia 30 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2603/97 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze przy przywozie ryżu pochodzącego z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („ Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim”) [1], w szczególności jej załącznik III art. 6 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r.. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 27 listopada 2001 r., Rada przyjęła "Decyzję o Stowarzyszeniu Zamorskim".
Na podstawie jej załącznika III art. 6 ust. 5, dozwolona jest kumulacja pochodzenia w ramach całkowitego kontyngentu rocznego w wysokości 160000 ton, wyrażonego jako ekwiwalent ryżu łuskanego, który obejmuje kontyngent taryfowy na ryż pochodzący z krajów AKP w ramach Umowy z Cotonou.
Wstępne wydawanie pozwoleń na przywóz 35000 ton jest przyznawane krajom i terytoriom zamorskich każdego roku, w ramach których to ilości pozwolenia na przywóz 10000 ton są wydawane najmniej rozwiniętym KTZ.
(2) Zarządzanie tym połączonym systemem wymagało przyjęcia szczegółowych przepisów wykonawczych, przy przywozie ryżu pochodzącego z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2603/97 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2371/1999 [4].
(3) W świetle zdobytego doświadczenia, należy dokonać uzgodnień sposobów obliczania praw przywozowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1706/98.
(4) Wydawanie pozwoleń na przywóz powinno być rozłożone na kilka określonych okresów w roku, w związku z lepszym zarządzaniem rynkiem.
Pozwolenia nie wykorzystane przez najmniej rozwinięte KTZ, powinny zostać udostępnione Antylom Niderlandzkim i Arubie, z dalszą możliwością przenoszenia salda z jednej transzy na inną podczas roku.
(5) Należy wprowadzić pozwolenia na te produkty, a szczegółowe zasady dotyczące ich wydawania powinny być ustanowione w taki sposób, aby możliwe było przeprowadzanie niezbędnych przywozowych kontroli ilości, określonych w tej decyzji.
(6) W przypadku ryżu pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich, pozwolenia na przywóz powinny być ważne do końca roku, w którym zostały wydane.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2603/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe reguły wykonawcze przy przywozie ryżu pochodzącego z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ), na podstawie z art. 6 ust. 5 załącznika III do decyzji Rady 2001/822/WE [5]."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Do celów stosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1706/98 [*] Dz.U. L 215 z 1.8.1998, str. 12., wysokości opłat celnych są ustalane przez Komisję zgodnie z procedurą ustaloną w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [**] Dz.U. L 189 z 30.7.1996, str. 71. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [***] Dz.U. L 329 z 30.12.1995, str. 18. w odniesieniu do należności przywozowych na ryż."
3) W art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6. Nie naruszając art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [*] Dz.U. L 117 z 24.5.1995, str. 2. i na mocy art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [**] Dz.U. L 152 z 24.6.2000, str. 1., pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego lub półbielonego oraz ryżu łamanego, są ważne przez trzy miesiące począwszy od rzeczywistej daty wydania. Jednakże okres ich ważności nie może przekroczyć dnia 31 grudnia roku ich wydania."
4) Tytuł II otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ II
Przywozy ryżu pochodzącego łącznie z AKP/KTZ."
5) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Pozwolenia na przywóz, zwolnione z opłat celnych są wydawane co roku, w ramach następujących transzy, wyrażonych jako ekwiwalent w ryżu łuskanym:
(tony) _BAR_
_BAR_ Antyle Niderlandzkie i Aruba _BAR_ Kraje i terytoria zamorskie (KTZ) najmniej rozwinięte, wymienione w załączniku I.B do decyzji 2001/822/WE _BAR_
Styczeń _BAR_ 8334 _BAR_ 3334 _BAR_
Maj _BAR_ 8333 _BAR_ 3333 _BAR_
Wrzesień _BAR_ 8333 _BAR_ 3333 _BAR_
Ilości odnoszące się do etapów przetwarzania ryżu, innych niż łuskanie, zostają przeliczone przy pomocy kursów wymiany, ustanowionych w art. 1 rozporządzenia Komisji nr 467/67/EWG [*] Dz.U. 204 z 24.8.1967, str. 1..
2.
Wnioskom o wydanie pozwolenia na przywóz musi towarzyszyć oryginalne pozwolenie na wywóz, sporządzone zgodnie z załącznikiem I, oraz wydane przez organy właściwe do wydawania świadectw EUR1.
3.
Ilości nieobjęte pozwoleniami na przywóz danej transzy zostają przeniesione na transzę następną.
Na ilości nieobjęte pozwoleniami na przywóz wydanymi w ramach wrześniowej transzy, mogą być składane wnioski w ramach dodatkowej transzy w październiku, zgodnie z art. 8 ust. 1.
4.
W przypadku dodatkowej transzy w październiku, jeśli złożone wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu pochodzącego łącznie z krajów AKP/najmniej rozwiniętych KTZ, obejmują ilości mniejsze niż dostępne, saldo może zostać wykorzystane na zrealizowanie wniosków przy przywozie z Antyli Niderlandzkich oraz Aruby.
5. Nie naruszając przepisów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 i na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, całkowicie bielonego lub półbielonego oraz ryżu łamanego, są ważne począwszy od rzeczywistego dnia wydania do dnia 31 grudnia roku wydania."
6) W art. 8 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Za rok 2002, wnioski na pierwszą transzę, określone w art. 6 ust. 1, są składane przez pierwsze 10 dni roboczych lutego."
7) Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W terminie dwóch dni roboczych po upływie terminu składania wniosków o wydanie pozwoleń, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, za pomocą teleksu lub faksu oraz zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia, o ilościach określonych we wnioskach o wydanie pozwoleń na przywóz, w podziale według ośmioznakowego kodu CN, transzy oraz kraju pochodzenia, numeru pozwolenia, o które składany jest wniosek, oraz nazwy (nazwiska) i adresu wnioskodawcy."
8) W art. 11 skreśla się ust. 4.
9) Artykuł 12 akapit pierwszy tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w terminie dwóch dni roboczych po ich wydaniu, o ilościach, w podziale według ośmioznakowego kodu CN oraz według kraju pochodzenia, objętych wydanym pozwoleniem na przywóz, dacie wydania, numerze wydanego pozwolenia na wywóz, w odpowiednim przypadku, numerze wydanego pozwolenia na przywóz oraz nazwie (nazwisku) i adresie posiadacza,".
10) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2603/97 zastępuje się załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r.
ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 95, 133 oraz art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swobodny przepływ bezpiecznej i zdrowej żywności jest ważnym aspektem rynku wewnętrznego i przyczynia się znacząco do zdrowia i ogólnego dobra obywateli oraz do ich interesów socjalnych i gospodarczych.
(2) Zgodnie z polityką Wspólnoty powinien być zapewniony wysoki poziom ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
(3) Swobodny przepływ żywności i pasz we Wspólnocie może zostać zrealizowany tylko wtedy, gdy wymagania w zakresie bezpieczeństwa żywności i pasz nie będą się różnić znacząco między Państwami Członkowskimi.
(4) Istnieją poważne różnice w odniesieniu do koncepcji, zasad i procedur prawa żywnościowego w Państwach Członkowskich.
Jeżeli Państwa Członkowskie przyjmą środki regulujące sferę żywności, różnice te mogą zahamować swobodny przepływ żywności, stworzyć nierówne warunki dla konkurencji i w ten sposób mogą bezpośrednio wpłynąć na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(5) Zgodnie z powyższym konieczne jest, aby te koncepcje, zasady i procedury zostały zbliżone do siebie tak, by utworzyć wspólną podstawę dla środków regulujących kwestie związane z żywnością i paszą, podejmowane w Państwach Członkowskich i na poziomie Wspólnoty.
Jednakże konieczne jest zapewnienie wystarczającego czasu dla dostosowania wszelkich sprzecznych przepisów w istniejącym ustawodawstwie, zarówno na płaszczyźnie krajowej jak i całej Wspólnoty. Konieczne jest również, aby stosowne ustawodawstwo było stosowane w świetle zasad wyznaczonych przez niniejsze rozporządzenie, do momentu dokonania adaptacji.
(6) Woda jest spożywana bezpośrednio lub pośrednio podobnie jak inny pokarm i dlatego też przyczynia się do ogólnego narażenia konsumenta na działanie spożywanych substancji, łącznie z zanieczyszczeniami chemicznymi i mikrobiologicznymi.
Niemniej jednak, ponieważ jakość wody przeznaczonej do konsumpcji przez człowieka jest już kontrolowana przez dyrektywy Rady 80/778/EWG [5] oraz 98/83/WE [6], wystarczy w kwestii wody odnieść się do norm określonych w art. 6 dyrektywy 98/83/WE.
(7) W kontekście prawa żywnościowego należy wziąć również pod uwagę wymagania dla pasz, łącznie z ich produkcją i używaniem, tam gdzie pasze są przeznaczone dla zwierząt służących do produkcji żywności. Pozostaje to bez uszczerbku dla podobnych wymagań, które do tej pory miały zastosowanie, i które będą stosowane w przyszłości w zakresie przepisów dotyczących pasz, które mają zastosowanie do wszystkich zwierząt, łącznie ze zwierzętami domowymi.
(8) Wspólnota wybrała wysoki poziom ochrony zdrowia, odpowiedni dla rozwoju prawa żywnościowego, który jest przez nią stosowany w niedyskryminacyjny sposób, bez znaczenia czy dokonuje się handlu żywnością lub paszami na rynkach wewnętrznych czy w skali międzynarodowej.
(9) Konieczne jest, aby zapewnić zaufanie konsumentów i innych osób bezpośrednio zainteresowanych oraz partnerów handlowych, wobec procesu decyzyjnego, w ramach którego tworzone jest prawo żywnościowe, wobec jego bazy naukowej oraz struktur i niezależności instytucji chroniących zdrowie i inne wartości.
(10) Doświadczenie wykazało, że konieczne jest przyjęcie środków, których celem jest zagwarantowanie, aby niebezpieczna żywność nie była wprowadzana do obrotu i zagwarantowanie istnienia systemów, które identyfikują i odpowiadają na problemy bezpieczeństwa żywności w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynków wewnętrznych oraz, aby chronić zdrowie ludzkie.
Podobne zagadnienia powinny zostać podniesione w stosunku do pasz.
(11) W celu zastosowania wystarczająco wszechstronnego i zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa żywności, powinna istnieć szeroka definicja prawa żywnościowego, obejmująca szeroki zakres przepisów mających bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz, łącznie z przepisami w zakresie materiałów i artykułów, które na poziomie podstawowej produkcji mają kontakt z żywnością, paszami i innymi produktami rolnymi.
(12) W celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności.
(13) Doświadczenie pokazało, że z tego powodu konieczne jest, aby uwzględnić produkcję, wytwarzanie, transport i dystrybucję paszy podawanej zwierzętom służącym do produkcji żywności, łącznie z hodowlą zwierząt, które mogą być użyte jako pasza na farmach rybnych, ponieważ przypadkowe lub celowe zanieczyszczenie paszy oraz fałszerstwa z tym związane mogą mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności.
(14) Z tego samego powodu konieczne jest, aby wziąć pod uwagę inne praktyki i nakłady rolne na poziomie produkcji podstawowej i ich potencjalny wpływ na ogólne bezpieczeństwo żywności.
(15) Sieć najlepszych laboratoriów na poziomie regionalnym i/lub międzyregionalnym, których celem będzie zapewnienie stałego monitorowania bezpieczeństwa żywności, mogłaby odgrywać znaczącą rolę w zapobieganiu potencjalnym zagrożeniom dla zdrowia obywateli.
(16) Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę, dotyczące żywności ipasz powinny być ogólnie oparte o analizę zagrożeń, poza przypadkami gdzie ze względu na okoliczności lub naturę środka nie jest to odpowiednie.
Uciekanie się do analizy zagrożeń przedprzyjęciem takich środków powinno prowadzić do uniknięcia nieuzasadnionych barier w stosunku do swobodnego przepływu środków spożywczych.
(17) W przypadku gdy prawo żywnościowe ma na celu redukcję, wyeliminowanie lub uniknięcie ryzyka utraty zdrowia, trzy powiązane ze sobą składniki analizy zagrożeń – ocena zagrożeń, zarządzanie zagrożeniami i komunikacja zagrożeń – zapewniają systematyczną metodologię dla określenia efektywnych, współmiernych i skierowanych we właściwym kierunku środków lub innych działań, mających na celu ochronę zdrowia.
(18) W celu zapewnienia zaufania do bazy naukowej prawa żywnościowego należy podjąć ocenę zagrożeń w niezależny, obiektywny i przejrzysty sposób, na podstawie dostępnych informacji i danych naukowych.
(19) Uważa się, że naukowa ocena ryzyka nie może, w pewnych przypadkach, samodzielnie dostarczyć wszystkich informacji, na których należy opierać decyzję w zakresie zarządzania ryzykiem oraz, że inne czynniki związane z rozpatrywaną sprawą powinny być brane pod uwagę w sposób prawnie uzasadniony, łącznie z czynnikami społecznymi, gospodarczymi, związanymi z tradycją, etycznymi i środowiskowymi oraz możliwością ich kontroli.
(20) Zasada ostrożności została przywołana, aby zapewnić ochronę zdrowia we Wspólnocie, w ten sposób stwarzając bariery dla swobodnego przepływu żywności i pasz.
Dlatego też konieczne jest wypracowanie wspólnej podstawy w całej Wspólnocie dla stosowania tej zasady.
(21) W tych konkretnych przypadkach, kiedy istnieje ryzyko utraty życia lub zdrowia, a kiedy panuje niepewność naukowa, zasada ostrożności zapewnia mechanizm dla określania środków zarządzających ryzykiem lub innych działań w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, jaki wybrany został we Wspólnocie.
(22) Bezpieczeństwo żywności i zabezpieczenie interesów konsumenta coraz bardziej staje się przedmiotem zainteresowania ogółu społeczeństwa, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń zawodowych, międzynarodowych partnerów handlowych i organizacji handlowych.
Konieczne jest zapewnienie zaufania klienta i zaufania partnerów handlowych poprzez otwarty i zrozumiały rozwój prawa żywnościowego oraz dzięki podejmowaniu przez władze publiczne odpowiednich kroków mających na celu informowanie społeczeństwa, tam gdzie istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, iż żywność może stwarzać zagrożenie dla zdrowia.
(23) Bezpieczeństwo i zaufanie konsumentów we Wspólnocie i w państwach trzecich ma najważniejsze znaczenie.
Wspólnota jest znaczącym globalnym nabywcą żywności i pasz, i w tym kontekście uczestniczy ona w międzynarodowych umowach handlowych, przyczynia się do rozwoju międzynarodowych standardów, na których opiera się prawo żywnościowe i wspiera ona zasadę wolnego handlu bezpiecznymi paszami i bezpieczną, zdrową żywnością w sposób niedyskryminujący nikogo, postępując zgodnie z praktyką uczciwego i etycznego handlu.
(24) Konieczne jest zapewnienie, że żywność i pasze wywożone lub powtórnie wywożone ze Wspólnoty są zgodne z prawem wspólnotowym lub wymaganiami, wprowadzonymi przez kraj przywozu.
W innych okolicznościach, żywność i pasze mogą być tylko wtedy wywożone lub powtórnie wywożone, jeżeli wyrazi na to zgodę kraj przywozu.
Niemniej jednak, nawet w przypadku gdy jest zgoda kraju przywozu, konieczne jest, aby zapewnić, że żywność szkodliwa dla zdrowia lub niebezpieczne pasze nie są wywożone lub ponownie wywożone.
(25) Konieczne jest stworzenie ogólnych zasad, na podstawie, których można handlować żywnością i paszami oraz celów i zasad dla wniesienia przez Wspólnotę wkładu w rozwój międzynarodowych standardów i umów handlowych.
(26) Niektóre Państwa Członkowskie, w zakresie bezpieczeństwa żywności, przyjęły ustawodawstwo horyzontalne, nakładając w szczególności na przedsiębiorców ogólny obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie żywności, która jest bezpieczna.
Jednakże te Państwa Członkowskie stosują różne podstawowe kryteria służące ustaleniu czy żywność jest bezpieczna.
Biorąc pod uwagę istniejące różnice w podejściu do tego tematu oraz brak ustawodawstwa horyzontalnego w innych Państwach Członkowskich, handel żywnością narażony jest na istnienie barier.
Podobne bariery mogą w analogiczny sposób powstać dla handlu paszami.
(27) Dlatego też konieczne jest, aby ustanowić ogólne wymagania wobec wyłącznie bezpiecznej żywności i pasz, wprowadzanych na rynek tak, aby zapewnić efektywne funkcjonowanie wewnętrznego rynku tych produktów.
(28) Doświadczenie dowodzi, że funkcjonowanie rynku wewnętrznego żywności i pasz może być zagrożone, jeżeli nie jest możliwe monitorowanie ruchu żywności i pasz.
Dlatego też konieczne jest ustanowienie całościowego systemu monitorowania ruchu w handlu żywnością i paszami tak, aby mogło mieć miejsce ukierunkowane i precyzyjne wycofanie z rynku lub, aby można podać informację konsumentom lub urzędnikom odpowiedzialnym za kontrolę i wskutek tego uniknąć ewentualnych zbędnych zakłóceń o szerokim zasięgu, w przypadku problemów z bezpieczeństwem żywności.
(29) Należy zapewnić, aby przedsiębiorstwo sektora żywnościowego lub paszowego, łącznie z importerem, mogło być utożsamiane przynajmniej z przedsiębiorstwem, z którego dostarczona została żywność, pasza, zwierzęta bądź substancja, która może być zawarta wżywności lub paszy, w celu zapewnienia możliwości ich lokalizacji na wszystkich etapach dochodzenia.
(30) Przedsiębiorcy, prowadzący działalność związaną z żywnością mogą w najlepszy sposób określić bezpieczny system dostarczania żywności i zapewnić bezpieczeństwo żywności, którą dostarczają. Powinni oni być w pierwszym rzędzie odpowiedzialni wobec prawa za zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
Chociaż zasada ta istnieje w niektórych Państwach Członkowskich i obszarach prawa żywnościowego, w innych obszarach jest to niejasne lub zakładana jest inna odpowiedzialność przez właściwe władze Państw Członkowskich poprzez przeprowadzane przez nie działania kontrolne.
Rozbieżności takie narażają handel na tworzenie barier i zakłócają konkurencję między przedsiębiorstwami żywnościowymi w różnych Państwach Członkowskich.
(31) Podobne wymagania powinny mieć zastosowanie wobec pasz i przedsiębiorców prowadzących działalność związaną z paszami.
(32) Baza naukowa i techniczna dla ustawodawstwa Wspólnoty odnoszącego się do bezpieczeństwa żywności i pasz, powinna przyczyniać się do osiągania wysokiego poziomu ochrony zdrowia we Wspólnocie.
Wspólnota powinna mieć dostęp do wsparcia technicznego o wysokiej jakości, cechującego się niezależnością i wydajnością.
(33) Zagadnienia naukowe i techniczne związane z bezpieczeństwem żywności i pasz stają się coraz bardziej ważne i złożone.
Ustanowienie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, zwanego dalej "Urzędem", powinno wzmacniać obecny system wsparcia naukowego i technicznego, który nie jest już w stanie odpowiadać na wzrastające wymagania wobec niego.
(34) Zgodnie z ogólnymi zasadami prawa żywnościowego, Urząd powinien podjąć się roli niezależnego naukowego punktu odniesienia w ocenie ryzyka i postępując w ten sposób powinien pomagać w zapewnieniu dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Może być on wezwany do wydania opinii na sporne tematy naukowe, w ten sposób umożliwiając instytucjom Wspólnoty i Państw Członkowskich podejmowanie decyzji zarządzających ryzykiem według dostarczonych informacji, które konieczne są, aby zapewnić bezpieczeństwo żywności i pasz, i jednocześnie pomagać w uniknięciu fragmentacji rynku wewnętrznego wskutek przyjęcia nieuzasadnionych lub zbędnych utrudnień dla swobodnego przepływu żywności i pasz.
(35) Urząd powinien być niezależnym naukowym źródłem porad, informacji i informowania o ryzyku w celu polepszenia zaufania konsumenta; niemniej jednak w celu promowania spójności między funkcjami oceny ryzyka, zarządzaniem ryzykiem i informowaniem o ryzyku, wzmocnione powinno być powiązanie między oceniającymi ryzyko i zarządzającymi nim.
(36) Urząd powinien zapewnić wszechstronne, niezależne i naukowe spojrzenie na bezpieczeństwo i inne aspekty całych łańcuchów zaopatrzenia w żywność i pasze, co oznacza szeroko pojętą odpowiedzialność Urzędu.
Powinno to dotyczyć zagadnień mających bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo łańcuchów dostaw żywności i pasz, zdrowie zwierząt i opiekę nad nimi, oraz zdrowie roślin.
Jednakże konieczne jest zapewnienie tego, aby Urząd skupił się na bezpieczeństwie żywności. Tak więc jego misja odnośnie do zagadnień związanych ze zdrowiem zwierząt, opieką nad zwierzętami i zdrowiem roślin, które nie są związane z bezpieczeństwem łańcuchów dostaw żywności powinna być ograniczona do zapewniania opinii naukowych.
Misja Urzędu powinna również dotyczyć doradztwa naukowego oraz wsparcia naukowo-technicznego w zakresie żywienia ludności w związku z ustawodawstwem wspólnotowym, a także pomocy dla Komisji, na jej żądanie, w zakresie komunikacji związanej z programami ochrony zdrowia.
(37) Ponieważ niektóre produkty, które uzyskały zezwolenie zgodnie z prawem żywnościowym takie jak pestycydy lub dodatki do pasz zwierzęcych mogą tworzyć zagrożenie dla środowiska lub dla bezpieczeństwa pracowników, Urząd powinien również ocenić pewne aspekty środowiskowe oraz bezpieczeństwa pracy zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem.
(38) W celu uniknięcia podwajania się ocen naukowych i związanych z nimi opinii naukowych na temat organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO), Urząd powinien również wydawać opinie naukowe na temat produktów innych niż żywność i pasze, związanych z organizmami zmodyfikowanymi genetycznie i określonych przez dyrektywę 2001/18/WE [7], bez uszczerbku dla procedur ustanowionych w tej sprawie.
(39) Poprzez dostarczenie wsparcia w sprawach naukowych Urząd powinien włożyć swój wkład w rolę Wspólnoty i Państw Członkowskich polegającą na rozwoju i ustanawianiu międzynarodowych standardów i umów handlowych w zakresie bezpieczeństwa żywności.
(40) Istotne jest zaufanie instytucji Wspólnoty, ogółu społeczeństwa i zainteresowanych stron wobec Urzędu.
W tym celu niezmiernie ważne jest zagwarantowanie jego niezależności, wysokiej jakości naukowej, przejrzystości i skuteczności.
Niezbędna jest również współpraca z Państwami Członkowskimi.
(41) W tym celu zarząd powinien być powołany w taki sposób, aby zagwarantować najwyższy standard kompetencji, szeroki zakres odpowiedniej wiedzy eksperckiej, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej i najszerszą dystrybucję pod względem geograficznymw ramach Unii.
Powinno to być ułatwione poprzez rotację członków zarządu z różnych państw, bez żadnego stanowiska zarezerwowanego dla obywateli, któregokolwiek z Państw Członkowskich.
(42) Urząd powinien dysponować środkami służącymi realizacji wszystkich zadań wymaganych w celu umożliwienia mu wykonywania swojej roli.
(43) Zarząd powinien mieć uprawnienia niezbędne do ustalania budżetu, kontroli jego realizacji, ustanawiania zasad wewnętrznych, przyjmowania regulacji finansowych, mianowania członków komitetu naukowego i paneli naukowych i mianowania dyrektora zarządzającego.
(44) W celu efektywnego funkcjonowania Urząd powinien ściśle współpracować z właściwymi organami w Państwach Członkowskich.
Powinno być stworzone forum doradcze, aby doradzać dyrektorowi wykonawczemu, w celu ustanowienia mechanizmu wymiany informacji i, aby zapewnić ścisłą współpracę szczególnie pod względem systemu wymiany informacji.
Współpraca i odpowiednia wymiana informacji powinna również zminimalizować potencjał rozbieżności opinii naukowych.
(45) Urząd powinien przejąć rolę komitetów naukowych współpracujących z Komisją w zakresie wystawiania opinii naukowych leżących w zakresie ich kompetencji.
Konieczna jest reorganizacja tych komitetów, aby zapewnić większą konsekwencję naukową odnośnie do łańcucha dostaw żywności i, aby umożliwić im bardziej efektywną pracę.
Komitet naukowy i stałe panele naukowe powinny, więc być założone w ramach Urzędu, aby dostarczać wspomniane opinie.
(46) W celu zagwarantowania niezależności, członkowie komitetu naukowego i paneli powinni być niezależnymi naukowcami rekrutowanymi na podstawie otwartej procedury aplikacji.
(47) Rola Urzędu jako niezależnego naukowego punktu odniesienia oznacza, że opinia naukowa może być zażądana nie tylko przez Komisję, ale również przez Parlament Europejski i Państwa Członkowskie.
W celu zapewnienia możliwości zarządzania i zgodności procesu porad naukowych, Urząd powinien móc odmawiać lub zmienić żądanie, na podstawie wcześniej określonych kryteriów, dostarczając uzasadnienie takiej decyzji.
Powinny być również podjęte kroki mające na celu uniknięcie rozbieżności opinii naukowych, a w przypadku ich zaistnienia między organami naukowymi, powinny istnieć procedury, które rozstrzygają takie rozbieżności lub zapewniają przejrzystą podstawę informacji naukowych dla kierowników zarządzających ryzykiem.
(48) Urząd powinien być również w stanie zlecać badania naukowe, konieczne do wykonywania swoich obowiązków i jednocześnie zapewniać, aby powiązania ustanowione przez nie z Komisją i Państwami Członkowskimi zapobiegały podwajaniu się wysiłku.
Powinno to być realizowane w sposób otwarty i przejrzysty, a Urząd powinien wziąć pod uwagę istniejącą wiedzę ekspercką i struktury istniejące we Wspólnocie.
(49) Brak efektywnego systemu, na poziomie Wspólnoty, służącego zbieraniu i analizie danych na temat łańcucha dostawy żywności uważane jest za poważne niedociągnięcie.
Powinien, więc ustanowiony być system do zbierania i analizy odpowiednich danych w zakresie działalności Urzędu. System ten ma mieć formę sieci, koordynowanej przez Urząd.
Wymagany jest również przegląd sieci, które już zbierają wspólnotowe dane w zakresie działalności Urzędu.
(50) Lepsza identyfikacja powstających zagrożeń może być w dłuższym terminie głównym instrumentem zapobiegawczym, który jest do dyspozycji Państw Członkowskich i Wspólnoty w wykonywaniu ich polityki.
Dlatego też, konieczne jest wyznaczenie Urzędowi wstępnego zadania zbierania informacji, czujności i zapewniania informacji na temat powstających zagrożeń mając na uwadze ich zapobieganie.
(51) Ustanowienie Urzędu powinno umożliwić Państwom Członkowskim większe zaangażowanie w procedury naukowe.
Dlatego powinna istnieć ścisła współpraca między Urzędem i Państwami Członkowskimi.
W szczególności Urząd powinien móc przydzielać pewne zadania organizacjom w Państwach Członkowskich.
(52) Konieczne jest zapewnienie równowagi między potrzebą realizacji zadań z wykorzystaniem organizacji narodowych na rzecz Urzędu, a potrzebą zapewnienia tego, aby zadania te były realizowane zgodnie z kryteriami ustanowionymi dla nich, w celu zachowania ogólnej spójności.
Istniejące procedury, dla przydzielania zadań naukowych Państwom Członkowskim, w szczególności biorąc pod uwagę ocenę akt sprawy prezentowanej przez dany przemysł do autoryzacji określonych substancji, produktów lub procedur, powinny być ponownie zbadane w ciągu roku mając na względzie ustanowienie Urzędu i nowe udogodnienia, jakie one zapewniają. Procedury oceny powinny pozostać przynajmniej tak surowe jak poprzednio.
(53) Komisja pozostaje w pełni odpowiedzialna za komunikowanie środków zarządzania ryzykiem.
Dlatego też odpowiednie informacje powinny być wymieniane między Urzędem i Komisją.
Ścisła współpraca między Urzędem, Komisją i Państwami Członkowskimi jest również konieczna, aby zapewnić spójność procesu globalnej komunikacji.
(54) Niezależność Urzędu i jego rola w informowaniu społeczeństwa oznaczają, że powinien on być w stanie komunikować się autonomicznie w zakresie swojej kompetencji, czego celem jest zapewnienie obiektywnej, rzetelnej i łatwo zrozumiałej informacji.
(55) Odpowiednia współpraca z Państwami Członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami jest konieczna szczególnie na polu kampanii informacji publicznej, aby wziąć pod uwagę wszelkie parametry regionalne i powiązania z polityką w zakresie zdrowia.
(56) Poza zasadami działania opartymi na niezależności i przejrzystości, Urząd powinien być organizacją otwartą na kontakty z konsumentami i innymi zainteresowanymi grupami.
(57) Urząd powinien być finansowany z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Jednakże w świetle posiadanych doświadczeń, szczególnie odnośnie do przetwarzania akt spraw przedstawianych przez przemysł do autoryzacji, w ciągu trzech lat od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie powinna być wzięta pod uwagę możliwość opłat.
Procedura budżetowa Wspólnoty pozostaje nadal stosowana w zakresie subsydiów, którymi obciążany jest ogólny budżet Unii Europejskiej.
Ponadto, rewizja ksiąg powinna być przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy.
(58) Konieczne jest pozwolenie na uczestnictwo krajom europejskim, które nie są członkami Unii Europejskiej, a które zawarły umowy zobowiązujące ich do transponowania i wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.
(59) System szybkiego alarmowania już istnieje w ramach dyrektywy Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [8].
Zakres istniejącego systemu obejmuje żywność i artykuły przemysłowe, ale nie pasze.
Niedawne kryzysy żywnościowe pokazały potrzebę utworzenia ulepszonego i poszerzonego systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach.
Ten skorygowany system powinien być zarządzany przez Komisję i obejmować Państwa Członkowskie, Komisję i Urząd jako członków sieci.
System nie powinien obejmować przepisów wspólnotowych w zakresie wczesnej wymiany informacji w przypadku stanu zagrożenia radiologicznego w rozumieniu decyzji Rady 87/600/Euroatom [9].
(60) Niedawne wypadki związane z bezpieczeństwem żywności pokazały, że istnieje potrzeba ustanowienia odpowiednich środków w sytuacjach stanu zagrożenia, które zapewniłyby, że wszelka żywność, niezależnie od jej typu i pochodzenia oraz wszelka pasza powinny być poddane wspólnym środkom w przypadku poważnego zagrożenia zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
Takie całościowe podejście do środków bezpieczeństwa żywności w stanie zagrożenia powinno pozwolić na podjęcie efektywnych działań i zapobieganie sztucznym różnicom w traktowaniu poważnego zagrożenia w odniesieniu do żywności i pasz.
(61) Niedawne kryzysy żywnościowe pokazały również korzyści płynące dla Komisji z posiadania odpowiednio przyjętych, szybszych procedur zarządzania kryzysami.
Takie procedury organizacyjne powinny umożliwić poprawienie koordynacji wysiłków i określenie najbardziej efektywnych środków na podstawie najlepszych informacji naukowych.
Dlatego też, skorygowane procedury powinny wziąć pod uwagę odpowiedzialności Urzędu i powinny zapewnić jemu naukową i techniczną pomoc w formie doradztwa w przypadku kryzysu żywnościowego.
(62) W celu zapewnienia bardziej efektywnego i wszechstronnego podejścia do łańcucha pokarmowego, powinien być ustanowiony Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, aby zastąpić Stały Komitet Weterynaryjny, Stały Komitet ds. Środków Spożywczych i Stały Komitet ds. Materiałów Paszowych.
Zgodnie z tym, decyzja Rady 68/361/EWG [10], 69/414/EWG [11], oraz 70/371/EWG [12] powinny zostać uchylone.
Z tego samego powodu Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt powinien zastąpić również Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin w związku ze swoimi kompetencjami (co się tyczy dyrektyw 76/895/EWG [13], 86/362/EWG [14], 86/363/EWG [15], 90/642/EWG) [16] i 91/414/EWG [17] w sprawie środków ochrony roślin i ustalenia maksymalnych poziomów ich pozostałości.
(63) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [18].
(64) Konieczne jest, aby przedsiębiorcy posiadali wystarczający czas, aby przystosować się do niektórych z wymagań, ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia i, aby Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności rozpoczął swoją działalność w dniu 1 stycznia 2002 r.
(65) Ważne jest, aby uniknąć niejasności między zakresami działań Urzędu i Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (EMEA), ustanowioną na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [19].
W konsekwencji konieczne jest założenie, że niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji przyznanych EMEA na mocy ustawodawstwa wspólnotowego, łącznie z kompetencjami przyznanymi przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające procedurę wspólnotową dla ustanowienia maksymalnego limitu pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [20].
(66) Zapewnienie zbliżenia koncepcji, zasad i procedur tworzących wspólną podstawę dla prawa żywnościowego we Wspólnocie i ustanowienie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności jest konieczne i właściwe dla osiągnięcia podstawowych celów niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w art. 5 Traktatu, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć oczekiwane cele,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie tworzy podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów związanych z żywnością, ze szczególnym uwzględnieniem zróżnicowania podaży żywności, w tym produktów tradycyjnych, z jednoczesnym zapewnieniem sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. w sprawie
Rozporządzenie określa wspólne zasady i obowiązki, środki umożliwiające stworzenie solidnej bazy naukowej, skuteczne ustalenia i procedury organizacyjne wspierające podejmowanie decyzji w sprawach bezpieczeństwa żywności i pasz.
2.
Do celów ust. 1 niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady regulujące sprawy żywności i pasz w ogólności, a bezpieczeństwo żywności i pasz w szczególności, na poziomie Wspólnoty i krajowym.
Rozporządzenie ustanawia Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Rozporządzenie określa procedury w sprawach mających bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności i pasz.
Nie ma zastosowania do produkcji podstawowej na własny użytek lub do domowego przygotowania, obróbki lub przechowywania do własnego spożycia.
Artykuł 2
Definicja "żywności"
Do celów niniejszego rozporządzenia "żywność" (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać.
"Środek spożywczy" obejmuje napoje, gumę do żucia i wszelkie substancje, łącznie z wodą, świadomie dodane do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania lub obróbki.
Definicja ta obejmuje wodę zgodną z normami określonymi zgodnie z art. 6 dyrektywy 98/83/WE i bez uszczerbku dla wymogów dyrektyw 80/778/EWG i 98/83/WE.
"Środek spożywczy" nie obejmuje:
a) pasz;
b) zwierząt żywych, chyba że mają być one wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi;
c) roślin przed dokonaniem zbiorów;
d) produktów leczniczych w rozumieniu dyrektyw Rady 65/65/EWG [21] i 92/73/EWG [22];
e) kosmetyków w rozumieniu dyrektywy Rady 76/768/EWG [23];
f) tytoniu i wyrobów tytoniowych w rozumieniu dyrektywy Rady 89/622/EWG [24];
g) narkotyków lub substancji psychotropowych w rozumieniu Jedynej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.;
h) pozostałości i kontaminantów.
Artykuł 3
Pozostałe definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "prawo żywnościowe" oznacza przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne regulujące sprawy żywności w ogólności, a ich bezpieczeństwo w szczególności, zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i na poziomie krajowym; definicja ta obejmuje wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności oraz paszy produkowanej dla zwierząt hodowlanych lub używanej do żywienia zwierząt hodowlanych;
2. "przedsiębiorstwo spożywcze" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności;
3. "podmiot działający na rynku spożywczym" oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą;
4. "pasza" (lub "materiały paszowe") oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt;
5. "przedsiębiorstwo paszowe" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakiekolwiek działalność związaną z produkcją, wytwarzaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem, transportem lub dystrybucją pasz, w tym producentów produkujących, przetwarzających lub przechowujących pasze w celu żywienia zwierząt będących w jego posiadaniu;
6. "podmiot działający na rynku pasz" oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod ich kontrolą;
7. "handel detaliczny" oznacza obsługę i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje i podobne działania związane z usługami żywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie;
8. "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania;
9. "ryzyko" oznacza niebezpieczeństwo zaistnienia negatywnych skutków dla zdrowia oraz dotkliwość takich skutków w następstwie zagrożenia;
10. "analiza ryzyka" oznacza proces składający się z trzech powiązanych elementów: oceny ryzyka, zarządzania ryzykiem i informowania o ryzyku;
11. "ocena ryzyka" oznacza proces wsparty naukowo, składający się z czterech etapów: identyfikacji zagrożenia, charakterystyki niebezpieczeństwa, oceny ekspozycji i charakterystyki ryzyka;
12. "zarządzanie ryzykiem" oznacza proces, różniący się od oceny ryzyka, polegający na zbadaniu alternatywy polityki w porozumieniu z zainteresowanymi stronami, wzięciu pod uwagę oceny ryzyka i innych prawnie uzasadnionych czynników, i w razie potrzeby - na wybraniu stosownych sposobów zapobiegania i kontroli;
13. "informowanie o ryzyku" oznacza interaktywną wymianę informacji i opinii podczas procesu analizy ryzyka, dotycząca zagrożeń i ryzyka, czynników związanych z ryzykiem i postrzeganiem ryzyka, między oceniającymi ryzyko, zarządzającymi ryzykiem, konsumentami, przedsiębiorstwami żywnościowymi i paszowymi, środowiskiem naukowym i innymi zainteresowanymi stronami, z uwzględnieniem wyjaśnienia wniosków z oceny ryzyka i powodów decyzji w zakresie zarządzania ryzykiem;
14. "zagrożenie" oznacza czynnik biologiczny, chemiczny lub fizyczny w żywności lub paszy, bądź stan żywności lub paszy, mogący powodować negatywne skutki dla zdrowia;
15. "możliwość monitorowania" oznacza możliwość kontrolowania przemieszczania się żywności, paszy, zwierzęcia hodowlanego lub substancji przeznaczonej do dodania lub, która może być dodana do żywności lub paszy na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji;
16. "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" oznacza jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności, aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam gdzie jest to stosowne - przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaż i dostawy pasz;
17. "produkcja podstawowa" oznacza produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem.
Oznacza także łowiectwo i rybołówstwo oraz zbieranie runa leśnego;
18. "konsument finalny" oznacza ostatecznego konsumenta środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa sektora żywnościowego.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY OGÓLNE PRAWA ŻYWNOŚCIOWEGO
Artykuł 4
Zakres obowiązywania
1.
Niniejszy rozdział dotyczy wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności oraz pasz produkowanych dla zwierząt hodowlanych lub używanych do żywienia zwierząt hodowlanych.
2.
Zasady ustanowione w art. 5–10 stanowią ogólne ramy o charakterze poziomym, do których należy się stosować podczas podejmowania środków.
3.
Istniejące zasady i procedury prawa żywnościowego zostaną jak najszybciej dostosowane, nie później jednak niż do dnia 1 stycznia 2007 r., aby były zgodne z przepisami art. 5–10.
4.
Do tego czasu oraz w drodze odstępstwa od przepisów ust. 2, istniejące ustawodawstwo będzie wdrażane z uwzględnieniem zasad określonych w art. 5–10.
SEKCJA 1
ZASADY OGÓLNE PRAWA ŻYWNOŚCIOWEGO
Artykuł 5
Cele ogólne
1.
Prawo żywnościowe ma za zadanie realizację jednego lub więcej ogólnych celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością, biorąc pod uwagę, tam gdzie jest to właściwe, ochronę zdrowia i warunków życia zwierząt, zdrowia roślin i środowiska naturalnego.
2.
Prawo żywnościowe ma na celu osiągnięcie swobodnego przepływu we Wspólnocie żywności i pasz wyprodukowanych lub wprowadzanych do obrotu zgodnie z ogólnymi zasadami i wymogami niniejszego rozdziału.
3.
Jeżeli istnieją normy międzynarodowe lub, jeżeli spodziewane jest ich wprowadzenie, zostaną one wzięte pod uwagę podczas opracowywania lub dostosowywania prawa żywnościowego, z wyjątkiem sytuacji, w których normy takie - lub ich część - nie stanowiłyby skutecznego lub odpowiedniego środka realizacji celów prawa żywnościowego; sytuacji, w których ich niestosowanie jest uzasadnione naukowo oraz gdyby miały one spowodować zmianę poziomu ochrony w stosunku do poziomu określonego jako właściwy we Wspólnocie.
Artykuł 6
Analiza ryzyka
1.
W celu osiągnięcia ogólnego celu, jakim jest wysoki poziom ochrony zdrowia i życia ludzkiego prawo żywnościowe powinno opierać się na analizie ryzyka, z wyjątkiem sytuacji, w której nie jest to właściwe ze względu na okoliczności lub charakter środka.
2.
Ocena ryzyka powinna opierać się na istniejących dowodach naukowych i być podejmowana w sposób niezależny, obiektywny i przejrzysty.
3.
Zarządzanie ryzykiem powinno uwzględniać wyniki oceny ryzyka, w szczególności opinie Urzędu, określonego w art. 22, inne czynniki właściwe dla rozważanej sprawy oraz zasadę ostrożności, gdy mają znaczenie warunki określone w art. 7 ust. 1, w celu osiągnięcia ogólnych celów prawa żywnościowego określonych w art. 5.
Artykuł 7
Zasada ostrożności
1.
W szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie.
2.
Środki przyjęte w oparciu o przepisy ust. 1 powinny być proporcjonalne i nie bardziej restrykcyjne dla handlu niż jest to wymagane w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie, z uwzględnieniem wykonalności technicznej i ekonomicznej oraz innych czynników uznawanych za stosowne w rozważanej sprawie.
W odpowiednim czasie, w zależności od rodzaju stwierdzonego ryzyka dla życia lub zdrowia oraz rodzaju informacji naukowej potrzebnej do wyjaśnienia niepewności naukowej oraz przeprowadzenia bardziej wszechstronnej oceny ryzyka, środki te zostaną poddane przeglądowi.
Artykuł 8
Ochrona interesów konsumentów
1.
Prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością.
Ma na celu zapobieganie:
a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;
b) fałszowaniu żywności, oraz
c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.
SEKCJA 2
ZASADY PRZEJRZYSTOŚCI
Artykuł 9
Publiczne konsultacje
Podczas przygotowywania, oceny i przeglądu prawa żywnościowego - z wyjątkiem przypadku, gdy pilność sprawy na to nie pozwala - powinny mieć miejsce otwarte i przejrzyste konsultacje publiczne, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów przedstawicielskich.
Artykuł 10
Informacje publiczne
Bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa wspólnotowego i krajowego w sprawie dostępu do dokumentów, w sytuacjach, w których istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że żywność lub pasza może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, wówczas, w zależności od charakteru, powagi i rozmiaru ryzyka, władze publiczne podejmą stosowne kroki w celu poinformowania opinii publicznej o charakterze ryzyka dla zdrowia, określając możliwie najdokładniej żywność lub paszę, bądź rodzaj żywności lub paszy, ryzyko, jakie mogą one stanowić oraz środki podjęte lub, które są planowane w celu zapobieżenie, zmniejszenia lub likwidacji ryzyka.
SEKCJA 3
OGÓLNE OBOWIĄZKI W HANDLU ŻYWNOŚCIĄ
Artykuł 11
Żywność i pasze przywożone do Wspólnoty
Żywność i pasze przywożone do Wspólnoty w celu wprowadzenia na rynek we Wspólnocie powinny być zgodne z wymogami prawa żywnościowego lub warunkami uznanymi przez Wspólnotę za przynajmniej im odpowiadające, bądź w przypadku gdy istnieją konkretne umowy między Wspólnotą i krajem wywozu, być zgodne z wymogami zawartymi w tych umowach.
Artykuł 12
Żywność i pasze wywożone ze Wspólnoty
1.
Żywność i pasze wywożone ze Wspólnoty lub ponownie wywożone ze Wspólnoty w celu wprowadzenia na rynek w państwie trzecim powinny być zgodne z wymogami prawa żywnościowego, chyba że władze kraju przywozu postanowiły inaczej lub przepisy ustawowe, wykonawcze, normy, kodeksy praktyk oraz inne procedury prawne i administracyjne obowiązujące w kraju przywozu stanowią inaczej.
W innych okolicznościach, z wyjątkiem przypadku, gdy żywność jest szkodliwa dla zdrowia lub pasza jest niebezpieczna, żywność i pasze mogą być wywożone lub ponownie wywożone tylko wówczas, jeżeli właściwe władze w kraju przeznaczenia wyrażą na to jednoznaczną zgodę, po otrzymaniu pełnych informacji o okolicznościach i przyczynach, dla których żywność lub pasze nie mogą być wprowadzone na rynek we Wspólnocie.
2.
Jeżeli znajdują zastosowanie postanowienia umowy dwustronnej zawartej przez Wspólnotę lub jedno z Państw Członkowskich i państwo trzecie, żywność i pasze wywożone ze Wspólnoty lub z danego Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego muszą być zgodne z wymienionymi postanowieniami.
Artykuł 13
Normy międzynarodowe
Bez uszczerbku dla swych praw i obowiązków Wspólnota i Państwa Członkowskie:
a) uczestniczą w opracowywaniu międzynarodowych norm technicznych w dziedzinie żywności i pasz oraz norm sanitarnych i fitosanitarnych;
b) wspierać koordynację prac podejmowanych przez międzynarodowe organizacje rządowe i pozarządowe w dziedzinie norm dotyczących żywności i pasz;
c) uczestniczyć, tam gdzie jest to właściwe, w przygotowywaniu umów dotyczących uznania równoważności specjalnych środków dotyczących żywności i pasz;
d) zwracać szczególną uwagę na rozwój oraz potrzeby finansowe i handlowe krajów rozwijających się, z zamiarem zapewnienia, aby normy międzynarodowe nie spowodowały niepotrzebnych przeszkód w wywozie z krajów rozwijających się,
e) wspierać spójność międzynarodowych norm technicznych i prawa żywnościowego, dbając jednocześnie o to, aby wysoki poziom ochrony przyjęty we Wspólnocie nie został obniżony.
SEKCJA 4
OGÓLNE WYMOGI PRAWA ŻYWNOŚCIOWEGO
Artykuł 14
Wymogi w zakresie bezpieczeństwa żywności
1.
Żaden niebezpieczny środek spożywczy nie może być wprowadzany na rynek.
2.
Środek spożywczy jest uznawany za niebezpieczny, jeżeli uważa się, że:
a) jest szkodliwy dla zdrowia,
b) nie nadaje się do spożycia przez ludzi.
3.
Podczas podejmowania decyzji, że dany środek spożywczy jest niebezpieczny, należy mieć na względzie:
a) zwykłe warunki korzystania z żywności przez konsumenta oraz wykorzystywania jej na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji, oraz
b) informacje przeznaczone dla konsumenta, z uwzględnieniem informacji na etykiecie oraz inne informacje zwykle dostępne dla konsumenta dotyczące unikania konkretnych negatywnych skutków dla zdrowia związanych z daną żywnością lub rodzajem żywności.
4.
Podczas podejmowania decyzji, że środek spożywczy jest szkodliwy dla zdrowia, należy mieć na względzie:
a) nie tylko prawdopodobne natychmiastowe i/lub krótkotrwałe i/lub długofalowe skutki tej żywności dla zdrowia spożywającej jej osoby, ale także dla następnych pokoleń;
b) ewentualne skutki skumulowania toksyczności;
c) szczególną wrażliwość zdrowotną określonej kategorii konsumentów, jeżeli środek spożywczy jest przeznaczony dla tej kategorii konsumentów.
5.
Podczas podejmowania decyzji, że środek spożywczy nie nadaje się do spożycia przez ludzi, należy mieć na względzie, czy środek spożywczy nie może być spożywany przez ludzi stosownie z jego przeznaczeniem z powodu zanieczyszczenia, zarówno przez czynniki obce jak i w inny sposób, czy też z powodu gnicia, psucia się lub rozkładu.
6.
Jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna.
7.
Żywność zgodna ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo żywności jest uważana za bezpieczna pod względem czynników objętych szczegółowymi przepisami Wspólnoty.
8.
Zgodność żywności ze szczegółowymi przepisami mającymi do niego zastosowanie nie powinna powstrzymać właściwych władz przed podjęciem stosownych środków w celu nałożenia ograniczeń dotyczących wprowadzenia jej na rynek lub zażądania wycofania go z rynku, jeżeli istnieją podstawy, aby podejrzewać, iż pomimo takiej zgodności, ten środek spożywczy jest niebezpieczny.
9.
Z braku szczegółowych przepisów wspólnotowych, żywność jest uważana za bezpieczną, jeżeli jest zgodna ze szczegółowymi przepisami krajowego prawa żywnościowego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest ona wprowadzana do obrotu, jeżeli takie przepisy były sporządzone i stosowane bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 28 i 30.
Artykuł 15
Wymogi w zakresie bezpieczeństwa pasz
1.
Pasza, która jest niebezpieczna nie może być wprowadzana na rynek ani podawana zwierzętom hodowlanym.
2.
Pasza uznana jest za niebezpieczną do wykorzystania zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli uważa się, że:
- ma negatywne skutki dla zdrowia ludzi lub zwierząt,
- powoduje, iż spożywanie żywności uzyskanej ze zwierząt hodowlanych jest niebezpieczne dla ludzi,
3.
Jeżeli pasza, co, do której stwierdzono, iż nie spełnia wymogów bezpieczeństwa w zakresie pasz, stanowi część partii, transzy lub dostawy paszy należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że cała pasza w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy nie spełnia wymogów w zakresie bezpieczeństwa pasz.
4.
Pasza zgodna ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo pasz jest uważana za bezpieczną w zakresie czynników objętych szczegółowymi przepisami wspólnotowymi.
5.
Zgodność paszy ze szczegółowymi przepisami mającymi do niej zastosowanie nie powinna powstrzymać właściwych władz przed podjęciem stosownych środków w celu nałożenia ograniczeń dotyczących wprowadzenia jej na rynek lub zażądania wycofania jej z rynku, jeżeli istnieją podstawy, aby podejrzewać, iż pomimo takiej zgodności, pasza jest niebezpieczna.
6.
W braku szczegółowych przepisów wspólnotowych pasza jest uważana za bezpieczną jeżeli jest zgodna ze szczegółowymi przepisami krajowego prawa żywnościowego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pasza jest wprowadzana do obrotu, jeżeli takie przepisy były sporządzone i stosowane bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 28 i 30.
Artykuł 16
Prezentacja
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.
Artykuł 17
Obowiązki
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie prawo żywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty działające na rynku spożywczym odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
W tym celu Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z żywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem żywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego.
Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 18
Monitorowanie
1.
Należy zapewnić możliwość monitorowania żywności, pasz, zwierząt hodowlanych oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania do żywności lub pasz, bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
2.
Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny móc zidentyfikować każda osobę, która dostarczyła im środek spożywczy, paszę, zwierzę hodowlane lub substancję przeznaczoną do dodania do żywności lub pasz, bądź którą można do nich dodać.
W tym celu podmioty te powinny utworzyć systemy i procedury umożliwiające przekazanie takich informacji na żądanie właściwych władz.
3.
Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny utworzyć systemy i procedury identyfikacji innych przedsiębiorstw, którym dostarczyli swoje produkty.
Informacje te zostaną przekazane na żądanie właściwych władz.
4.
Żywność lub pasze wprowadzane na rynek lub, które mogą być wprowadzone na ten rynek we Wspólnocie, powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia ich monitorowania, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 58 ust. 2 mogą zostać przyjęte przepisy w celu stosowania wymogów niniejszego artykułu w odniesieniu do konkretnych sektorów.
Artykuł 19
Odpowiedzialność w zakresie żywności: podmioty działające na rynku spożywczym
1.
Jeżeli podmiot działający na rynku spożywczym uważa lub ma podstawy, aby sądzić, że środek spożywczy przez niego przywożony, wyprodukowany, przetworzony, wytworzony lub rozprowadzany nie jest zgodny z wymogami w zakresie bezpieczeństwa żywności, natychmiast rozpocznie postępowanie w celu wycofania danej żywności z rynku, na którym ta żywność przestała znajdować się pod jego bezpośrednią kontrolą jako początkowego podmiotu działającego na rynku spożywczym i powiadomi o tym właściwe władze.
W przypadku gdy produkt mógł dotrzeć już do konsumenta, operator skutecznie i dokładnie poinformuje konsumentów o przyczynach jego wycofania i w razie konieczności odbierze od konsumentów produkty już im dostarczone, jeżeli inne środki nie byłyby wystarczające do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
2.
Podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za handel detaliczny lub działalność związaną z dystrybucją, nie dotyczącą pakowania, etykietowania, bezpieczeństwa lub nienaruszalności żywności, rozpocznie w granicach swojej działalności postępowanie mające na celu wycofanie z rynku produktów niezgodnych z wymogami w zakresie bezpieczeństwa żywności i będzie współdziałał w zapewnieniu bezpieczeństwa żywności przekazując stosowne informacje konieczne do monitorowania żywności, uczestnicząc w działaniach podejmowanych przez producentów, przetwórców, wytwórców i/lub właściwe władze.
3.
Jeżeli podmiot działający na rynku spożywczym uważa, że środek spożywczy, który wprowadził na rynek może być szkodliwy dla zdrowia ludzi lub ma podstawy, aby tak sądzić, niezwłocznie informuje o tym właściwe władze.
Podmioty te informują właściwe władze o działaniach podjętych w celu zapobiegnięcia ryzyka dla finalnego odbiorcy i nie powinni uniemożliwiać lub zniechęcać nikogo od współpracy, zgodnie z prawem krajowym i praktyką prawną, z właściwymi władzami, jeżeli działania takie mogą zapobiec, zmniejszyć lub zlikwidować ryzyko związane z tą żywnością.
4.
Podmioty działające na rynku spożywczym współpracują z właściwymi władzami podczas działań podejmowanych w celu uniknięcia lub zmniejszenia ryzyka związanego z dostarczaną lub dostarczoną przez siebie żywnością.
Artykuł 20
Odpowiedzialność w zakresie pasz: podmioty działające na rynku pasz
1.
Jeżeli podmiot działający na rynku pasz uważa, że pasza przez niego przywożona, wyprodukowana, przetworzona, wytworzona lub rozprowadzana nie spełnia wymogów w zakresie bezpieczeństwa pasz lub ma podstawy, aby tak sądzić, niezwłocznie rozpocznie postępowanie w celu wycofania danej paszy z rynku i poinformuje o tym właściwe władze.
W takiej sytuacji lub przypadku opisanym w art. 15 ust. 3, gdy partia, transza lub dostawa nie spełnia wymogów w zakresie bezpieczeństwa pasz, pasza zostanie zniszczona, o ile właściwe władze nie postanowią inaczej.
Podmiot ten należycie i dokładnie informuje użytkowników paszy o przyczynach jej wycofania i w razie konieczności odbierze od konsumentów produkty już im dostarczone, jeżeli inne środki nie są wystarczające do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
2.
Podmiot działający na rynku pasz odpowiedzialny za handel detaliczny lub dystrybucję, które nie dotyczą pakowania, etykietowania, bezpieczeństwa lub nienaruszalności paszy, rozpocznie w granicach swojej działalności postępowanie mające na celu wycofanie z rynku produktów niezgodnych z wymogami w zakresie bezpieczeństwa pasz i będzie uczestniczyć w zapewnieniu bezpieczeństwa żywności przekazując stosowne informacje konieczne do monitorowania paszy, biorąc udział w działaniach podejmowanych przez producentów, przetwórców, wytwórców i/lub właściwe władze.
3.
Jeżeli podmiot działający na rynku pasz uważa, że pasza, którą wprowadził na rynek może nie spełniać wymogów bezpieczeństwa w zakresie pasz lub ma podstawy, aby tak sądzić, niezwłocznie informuje o tym właściwe władze.
Podmioty te informują właściwe władze o działaniach podjętych w celu zapobiegnięcia ryzyku związanemu ze stosowaniem tej paszy i nie powinni uniemożliwiać nikomu lub zniechęcać nikogo od współpracy, zgodnie z prawem krajowym i praktyką prawną, z właściwymi władzami, jeżeli działania takie mogą zapobiec, zmniejszyć lub zlikwidować ryzyko związane z paszą.
4.
Podmioty działające na rynku pasz współpracują z właściwymi władzami podczas działań podejmowanych w celu uniknięcia lub zmniejszenia ryzyka związanego z dostarczaną lub dostarczoną przez siebie paszą.
Artykuł 21
Odpowiedzialność
Przepisy niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za przedmioty wadliwe [25].
ROZDZIAŁ III
EUROPEJSKI URZĄD DS. BEZPIECZEŃSTWA ŻYWNOŚCI
SEKCJA 1
MISJA I ZADANIA
Artykuł 22
Misja Urzędu
1.
Niniejszym ustanawia się Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zwany dalej "Urzędem".
2.
Urząd ma zapewniać doradztwo naukowe oraz wsparcie naukowo-techniczne w zakresie prawodawstwa i polityki Wspólnoty, we wszystkich dziedzinach, które wywierają bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz.
3.
Urząd przyczynia się do wysokiego poziomu ochrony życia ludzkiego i zdrowia, zdrowia zwierząt i odpowiednich warunków ich hodowli, zdrowia roślin i ochrony środowiska naturalnego w kontekście funkcjonowania rynku wewnętrznego.
4.
Urząd zbiera i analizuje dane, które umożliwiają przygotowanie charakterystyk i monitorowanie zagrożeń, które wywierają bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz.
5.
Urząd zapewnia również:
a) doradztwo naukowe i wsparcie naukowo - techniczne w zakresie żywienia ludności w powiązaniu z prawodawstwem Wspólnoty, a na żądanie Komisji, pomoc w zakresie komunikowania się odnośnie do zagadnień odżywiania w ramach wspólnotowego programu ochrony zdrowia;
b) opinie naukowe dotyczące innych zagadnień związanych ze zdrowiem i odpowiednimi warunkami hodowli zwierząt oraz zdrowia roślin;
c) opinie naukowe o produktach innych niż żywność i pasze, mających związek z organizmami modyfikowanymi genetycznie, zdefiniowanymi w dyrektywie 2001/18/WE i bez uszczerbku dla procedur w niej ustanowionych;
6.
Urząd dostarcza opinii naukowych, które stanowią podstawę naukową dla przygotowania i wdrażania przedsięwzięć Wspólnoty w dziedzinach objętych sferą działalności Urzędu.
7.
Urząd wykonuje swoje zadania na warunkach, które umożliwiają mu występowanie w roli niezależnego doradcy, zapewniają naukową i techniczną jakość wydawanych opinii i rozpowszechnianych informacji, przejrzystość stosownych procedur i metod działania oraz rzetelność realizacji powierzanych mu zadań.
Urząd ściśle współpracuje z właściwymi organami Państw Członkowskich, które wykonują podobne zadania.
8.
Urząd, Komisja i Państwa Członkowskie powinny współpracować w celu wspierania skutecznego współdziałania między funkcjami oceny ryzyka, zarządzania ryzykiem i wymianą informacji o ryzyku.
9.
Państwa Członkowskie współpracują z Urzędem, tak, aby umożliwić wykonanie powierzonej mu misji.
Artykuł 23
Zadania Urzędu
Urząd realizuje następujące zadania:
a) dostarcza instytucjom Wspólnoty i Państwom Członkowskim możliwie najlepsze opinie naukowe we wszystkich przypadkach wynikających z przepisów wspólnotowych i na każde zagadnienie, które jest objęte jego misją;
b) wspierać i koordynować rozwój jednolitych metodologii oceny ryzyka w dziedzinach objętych jego misją;
c) zapewniać Komisji wsparcie naukowe i techniczne w obszarach objętych misją Urzędu, a na żądanie udzielać pomocy w zakresie interpretacji i uznawania opinii dotyczących oceny ryzyka;
d) zlecać badania naukowe niezbędne do wykonania powierzonej mu misji;
e) poszukiwać, zbierać, zestawiać, analizować i podsumowywać dane naukowe i techniczne w dziedzinach objętych jego misją;
f) podejmować działania zmierzające do identyfikacji i opisu wyłaniającego się ryzyka w dziedzinach objętych jego misją;
g) ustanowienie systemu sieci organizacji działających w obszarach objętych misją Urzędu i ponoszenie odpowiedzialności za ich funkcjonowanie;
h) na żądanie Komisji, udzielać pomocy naukowej i technicznej w zakresie wdrażanych przez nią procedur dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz;
i) na żądanie Komisji, udzielać pomocy naukowej i technicznej w zakresie doskonalenia współpracy między Wspólnotą, krajami kandydującymi, organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi w dziedzinach objętych misją Urzędu;
j) zapewnić szybkie, wiarygodne, obiektywne i wyczerpujące informowanie społeczeństwa i zainteresowanych stron w dziedzinach objętych misją Urzędu;
k) przedstawiać niezależne, własne wnioski i zalecenia w dziedzinach objętych misją Urzędu;
l) podejmować wszelkie inne zadania zlecone przez Komisję w dziedzinach objętych misją Urzędu;
SEKCJA 2
ORGANIZACJA
Artykuł 24
Organy Urzędu
W skład Urzędu wchodzi:
a) zarząd;
b) dyrektor zarządzający i jego personel;
c) forum doradcze;
d) komitet naukowy i panele naukowe.
Artykuł 25
Zarząd
1.
W skład zarządu wchodzi 14 członków powołanych przez Radę w wyniku konsultacji z Parlamentem Europejskim i na podstawie listy sporządzonej przez Komisję, która zawiera liczbę kandydatów znacznie przewyższającą liczbę przewidzianych do obsadzenia stanowisk, oraz przedstawiciel Komisji.
Cztery osoby spośród członków zarządu powinny posiadać doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy konsumentów i innych instytucji w łańcuchu pokarmowym.
Lista sporządzona przez Komisję wraz ze stosowną dokumentacją jest dostarczana Parlamentowi Europejskiemu.
Tak szybko jak to jest możliwe i w przeciągu trzech miesięcy od przedłożenia, Parlament Europejski może udostępnić swoje opinie do rozpatrzenia przez Radę, która następnie wyznaczy skład zarządu.
Członkowie zarządu są wyznaczani w taki sposób, aby zapewnić najwyższe standardy kompetencyjne, szeroki zakres wymaganej fachowości, a wraz z powyższym możliwie najszerszą pod względem geograficznym reprezentację w obrębie Unii.
2.
Kadencja członka zarządu wynosi cztery lata i może zostać przedłużona o kolejne cztery lata.
Jednak okres sprawowania pierwszego mandatu powinien wynosić sześć lat dla połowy członków.
3.
Zarząd przyjmuje wewnętrzne zasady Urzędu na podstawie propozycji przedłożonej przez dyrektora zarządzającego.
Zasady te powinny zostać opublikowane.
4.
Zarząd wybiera spośród swoich członków przewodniczącego na okres dwóch lat, z możliwością ponownego wyboru na to stanowisko.
5.
Zarząd uchwala swój regulamin.
O ile nie określono tego inaczej, zarząd stanowi większością swoich członków.
6.
Zarządu zbiera się na wniosek przewodniczącego lub z inicjatywy przynajmniej jednej trzeciej jego członków.
7.
Zarząd zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i realizował powierzone mu zadania na warunkach określonych niniejszym rozporządzeniem.
8.
Do dnia 31 stycznia każdego roku, zarząd przyjmuje program pracy na nadchodzący rok.
Przyjmuje również możliwy do zrewidowania program wieloletni.
Zarząd zapewnia, aby programy te były zgodne z priorytetami ustawodawstwa i polityk Wspólnoty w obszarze bezpieczeństwa żywności.
Do dnia 30 marca każdego roku, zarząd przyjmuje sprawozdanie ogólne dotyczące działalności Urzędu za rok ubiegły.
9.
Zarząd, po zatwierdzeniu przez Komisję i wyrażeniu opinii przez Trybunał Obrachunkowy przyjmuje regulacje finansowe Urzędu, które określają w szczególności procedurę przygotowania i implementacji budżetu Urzędu, zgodnie z art. 142 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [26] i z wymogami prawnymi dotyczącymi dochodzeń prowadzonych przez Europejskie Biuro ds. Walki z Przestępstwami Finansowymi.
10.
Dyrektor zarządzający uczestniczy w zebraniach zarządu bez prawa głosu oraz prowadzi sekretariat.
Zarząd zaprasza do udziału w zebraniu bez prawa głosu przewodniczącego komitetu naukowego.
Artykuł 26
Dyrektor zarządzający
1.
Dyrektor zarządzający jest wyznaczany przez zarząd w oparciu o listę kandydatów zaproponowanych przez Komisję po otwartym konkursie stanowisk, który jest przeprowadzany po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i innych stosownych dokumentach. Dyrektor jest wyznaczany na okres pięciu lat z możliwością ponownego mianowania na to stanowisko.
Kandydat nominowany przez zarząd powinien przed wyznaczeniem na stanowisko być bezzwłocznie wezwany przez Parlament Europejski do złożenia oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na pytania członków tej instytucji.
Dyrektor zarządzający może być usunięty ze swojego stanowiska na wniosek większości członków zarządu.
2.
Dyrektor zarządzający jest przedstawicielem prawnym Urzędu i odpowiada za:
a) codzienną administrację Urzędu;
b) przygotowywanie i konsultowanie z Komisją propozycji programów pracy Urzędu;
c) implementację programów pracy i wdrażanie decyzji zarządu;
d) zapewnienie odpowiedniego wsparcia naukowego, technicznego i administracyjnego dla komitetu naukowego i paneli naukowych;
e) zapewnienie, aby Urząd realizował swoje zadania zgodnie z wymogami użytkowników, w szczególności z uwzględnieniem adekwatności świadczonych usług i wykorzystanego czasu;
f) przygotowanie oświadczenia o dochodach i wydatkach oraz wykonaniu budżetu Urzędu;
g) wszystkie sprawy personalne;
h) rozwijanie i utrzymywanie kontaktów z Parlamentem Europejskim oraz za zapewnienie stałego dialogu z jego odpowiednimi Komisjami.
3.
Każdego roku dyrektor wykonawczy przedkłada zarządowi do zatwierdzenia:
a) projekt ogólny sprawozdania z działalności zarządu za ubiegły rok;
b) projekty programów pracy;
c) projekt rozliczeń rocznych za ubiegły rok;
d) projekt budżetu na nadchodzący rok.
Po przyjęciu przez zarząd, dyrektor zarządzający przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim sprawozdanie ogólne i programy, które są następnie publikowane.
4.
Dyrektor zarządzający zatwierdza wszystkie wydatki finansowe zarządu i składa zarządowi sprawozdania z działalności Urzędu.
Artykuł 27
Forum doradcze
1.
W skład forum doradczego wchodzą przedstawiciele właściwych organów Państw Członkowskich, które realizują zadania zbliżone do wykonywanych przez Urząd. Każde Państwo Członkowskie wyznacza jednego przedstawiciela.
Przedstawiciele mogą być zastępowani przez zmienników wyznaczonych w tym samym czasie.
2.
Członkowie forum doradczego nie mogą być jednocześnie członkami zarządu.
3.
Forum doradcze służy radą dyrektorowi zarządzającemu w zakresie wykonywania jego obowiązków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności w zakresie przygotowania propozycji programu pracy Urzędu.
Dyrektor zarządzający może również zwracać się do forum doradczego o porady w zakresie ustalania priorytetów dla opinii naukowych.
4.
Forum doradcze ustanawia mechanizm wymiany informacji o potencjalnych zagrożeniach i dzielenia się wiedzą w tym zakresie.
Zapewnia współpracę między Urzędem i właściwymi organami Państw Członkowskich, w szczególności odnośnie do następujących zagadnień:
a) unikania dublowania badań naukowych prowadzonych przez Urząd i Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 32;
b) zgodnie z uwarunkowaniami określonymi przez art. 30, ust. 4, w sytuacjach, w których Urząd i organy krajowe są zobowiązane do współpracy;
c) wspierania łączenia się w sieć europejskich organizacji działających w dziedzinach objętych misją Urzędu, zgodnie z art. 36 ust. 1;
d) w przypadku wykrycia przez Urząd lub Państwo Członkowskie wyłaniającego się zagrożenia.
5.
Forum doradczemu przewodniczy dyrektor zarządzający.
Zebrania forum odbywają się na zaproszenie przewodniczącego lub na żądanie przynajmniej jednej trzeciej jego członków, nie rzadziej jednak niż cztery razy do roku.
Procedury operacyjne forum są określone przez zasady wewnętrzne Urzędu, które są podawane do publicznej wiadomości.
6.
Urząd zapewnia forum doradczemu wsparcie techniczne i logistyczne oraz udostępnia Sekretariat na jego zebrania.
7.
W pracy forum doradczego mogą uczestniczyć przedstawiciele departamentów Komisji.
Dyrektor zarządzający może zapraszać do udziału w jego pracach przedstawicieli Parlamentu Europejskiego i innych odpowiednich organów.
Jeżeli forum doradcze omawia zagadnienia określone w art. 22 ust. 5 lit. b), to w pracach forum doradczego mogą uczestniczyć przedstawiciele właściwych organów Państw Członkowskich, które realizują zadania podobne do tych, które są określone w art. 22 ust. 5 lit. b), przy czym każde Państwo Członkowskie wyznacza jednego przedstawiciela.
Artykuł 28
Komitet naukowy i panele naukowe
1.
Komitet naukowy i stałe panele naukowe są odpowiedzialne, każdy w swoim zakresie kompetencji, za przedkładanie Urzędowi opinii naukowych i w razie konieczności powinny mieć możliwość organizowania przesłuchań publicznych.
2.
Komitet naukowy jest odpowiedzialny za ogólną koordynację niezbędną do zapewnienia spójności proceduralnej opinii naukowych, w szczególności z uwzględnieniem wdrażania procedur roboczych i harmonizowania metod pracy.
Komitet dostarcza opinii na temat problematyki wielosektorowej objętej zakresem kompetencji więcej niż jednego panelu naukowego i na temat zagadnień, które nie są objęte zakresem kompetencji żadnego z paneli.
W razie konieczności, a szczególnie w przypadku tematów, które nie są objęte zakresem kompetencji żadnego z paneli, komitet naukowy powołuje grupy robocze.
W takich przypadkach komitet naukowy przygotowuje opinię naukową w oparciu o ekspertyzy tych grup roboczych.
3.
W skład komitetu naukowego wchodzą przewodniczący paneli naukowych i sześciu niezależnych ekspertów naukowych, którzy nie są członkami któregokolwiek z paneli naukowych.
4.
W skład paneli naukowych wchodzą niezależni eksperci naukowi.
Po powołaniu Urzędu należy ustanowić następujące panele:
a) panel ds. dodatków do żywności, przypraw, pomocy przetwórczych i materiałów pozostających w kontakcie z żywnością;
b) panel ds. dodatków i produktów lub substancji wykorzystywanych w paszach;
c) panel ds. zdrowia roślin, produktów ochrony roślin i ich pozostałości;
d) panel ds. organizmów modyfikowanych genetycznie;
e) panel ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii;
f) panel ds. zagrożeń biologicznych;
g) panel ds. środków trujących w łańcuchu pokarmowym;
h) panel ds. zdrowia i warunków hodowli zwierząt.
Liczba i nazwy paneli naukowych mogą być zmieniane wraz z rozwojem naukowo - technicznym przez Komisję, na żądanie Urzędu, zgodnie z procedurami określonymi w art. 58 ust. 2.
5.
Członkowie komitetu naukowego, którzy nie są członkami paneli naukowych i członkowie paneli naukowych powinni być wyznaczani przez zarząd działający zgodnie z wnioskiem dyrektora zarządzającego, na okres trzech lat z możliwością ponownego wyznaczenia, po uprzednim ogłoszeniu wezwania do składania deklaracji zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w wiodących wydawnictwach naukowych i na stronie internetowej Urzędu.
6.
Komitet naukowy i każdy z paneli naukowych powinny wybrać spośród swoich członków przewodniczącego i po dwóch wiceprzewodniczących.
7.
Komitet naukowy i panele naukowe działają w oparciu o decyzje podejmowane przez większość członków.
Opinie mniejszości są protokołowane.
8.
Przedstawiciele departamentów Komisji są uprawnieni do uczestniczenia w posiedzeniach komitetu naukowego, paneli naukowych i ich grup roboczych.
Jeżeli zostaną o to poproszeni, to mogą służyć pomocą w zakresie wyjaśnień lub informowania, jednak nie powinni wpływać na samą dyskusję.
9.
Procedury funkcjonowania i współpracy komitetu naukowego i paneli naukowych określone są w zasadach wewnętrznych Urzędu.
Procedury te powinny w szczególności odnosić się do:
a) liczby następujących kolejno po sobie kadencji, podczas których dowolny członek może zasiadać w komitecie naukowym lub panelach naukowych;
b) liczby członków w każdym z paneli naukowych;
c) procedur zwracania wydatków ponoszonych przez członków komitetu naukowego i paneli naukowych;
d) sposobu rozdziału zadań i zapotrzebowań na opinie naukowe między komitet naukowy i panele naukowe;
e) tworzenia i organizacji grup roboczych komitetu naukowego i paneli naukowych oraz możliwości włączania ekspertów zewnętrznych do tych grup roboczych;
f) możliwości zapraszania obserwatorów do udziału w zebraniach komitetu naukowego i paneli naukowych;
g) możliwości organizowania przesłuchań publicznych.
SEKCJA 3
FUNKCJONOWANIE
Artykuł 29
Opinie naukowe
1.
Urząd wydaje opinie naukowe:
a) na wniosek Komisji w odniesieniu do wszelkich zagadnień objętych jej misją i we wszystkich przypadkach, w których ustawodawstwo wspólnotowe wymaga konsultowania się z Urzędem;
b) z własnej inicjatywy, w sprawach objętych jego misją
Parlament Europejski lub Państwo Członkowskie mogą zwrócić się do Urzędu z wnioskiem o wydanie opinii naukowej w sprawach objętych jego misją.
2.
Wnioskom, określonym w ust. 1 powinny towarzyszyć uzupełniające informacje objaśniające zagadnienie naukowe, którym należy się zająć i na czym polega interes Wspólnoty.
3.
W przypadkach, w których ustawodawstwo wspólnotowe nie określa limitów czasowych dotyczących wydawania opinii naukowych, Urząd powinien je wydawać w terminach określonych we wnioskach, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności.
4.
Jeżeli złożono kilka różnych wniosków dotyczących tego samego zagadnienia lub wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 2 lub jest niezrozumiały, Urząd może odmówić bądź zaproponować poprawki do wniosku o opinię, konsultując się z instytucją lub Państwem, lub Państwami Członkowskimi.
Uzasadnienie odmowy powinno być przekazane instytucji lub Państwu, lub Państwom Członkowskim, które złożyły wniosek.
5.
W przypadku gdy Urząd wydał już opinię naukową na dany temat zawarty we wniosku, to może on odmówić przyjęcia tego wniosku, jeżeli uzna, że nie pojawiły się nowe elementy naukowe uzasadniające ponowne zbadanie problemu.
Uzasadnienie odmowy powinno być przekazane instytucji lub Państwu, lub Państwom Członkowskim, które złożyły wniosek.
6.
Komisja, po skonsultowaniu z Urzędem, ustanowi przepisy wykonawcze w celu zastosowania niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
Przepisy te powinny określać w szczególności:
a) procedurę, którą powinien stosować Urząd wobec wniosku;
b) wytyczne do oceny naukowej substancji, produktów lub procesów, które według ustawodawstwa wspólnotowego podlegają systemowi wydawania uprzednio zgody lub wpisywania na wykaz pozytywny, w szczególności w przypadkach, gdy ustawodawstwo wspólnotowe wymaga lub zatwierdza dokumenty, które mają być w tym celu przedstawione przez stronę składającą wniosek.
7.
Przepisy wewnętrzne Urzędu powinny określić wymagania dotyczą formatu, wyjaśnień źródłowych i publikacji opinii naukowej.
Artykuł 30
Rozbieżne opinie naukowe
1.
Urząd powinien wykazywać należytą uwagę w celu wykrycia we wczesnym stadium wszelkich potencjalnych źródeł rozbieżności między jego własnymi opiniami a opiniami wydawanymi przez inne organa realizujące podobne zadania.
2.
W przypadku gdy Urząd wykryje potencjalne źródło rozbieżności, to powinien on skontaktować się z organem, o którym mowa, aby zapewnić przekazanie wszystkich związanych z problemem informacji naukowych w celu ustalenia spornych kwestii naukowych.
3.
Jeżeli stwierdzono istotne rozbieżności w kwestiach naukowych, a organ, o którym mowa jest agencją Wspólnoty lub jednym z komitetów naukowych Komisji, to Urząd i dany organ są zobligowane do współpracy w zakresie wyeliminowania rozbieżności, bądź też przedstawienia Komisji wspólnego dokumentu wyjaśniającego sporne kwestie naukowe i określającego dane, co, do których jest brak pewności.
Dokument ten powinien zostać opublikowany.
4.
Jeżeli stwierdzono istotne rozbieżności w kwestiach naukowych, a organ, o którym mowa jest organem Państwa Członkowskiego, to Urząd i dany organ krajowy powinny być zobligowane do współpracy w zakresie wyeliminowania rozbieżności bądź też przedstawienia Komisji wspólnego dokumentu wyjaśniającego sporne kwestie naukowe i określającego dane, co, do których jest brak pewności.
Dokument ten powinien zostać opublikowany.
Artykuł 31
Pomoc naukowa i techniczna
1.
Urząd może być poproszony przez Komisję o udzielenie pomocy naukowej lub technicznej w dowolnej dziedzinie objętej jego misją.
Zadania udzielania pomocy naukowej lub technicznej powinny polegać na wykonywaniu prac naukowych lub technicznych obejmujących stosowanie dobrze ugruntowanych zasad naukowych lub technicznych, które nie wymagają oceny naukowej wykonywanej przez komitet naukowy lub panel naukowy.
Do zadań tych mogą być zaliczone w szczególności pomoc Komisji w zakresie ustanawiania lub oceny kryteriów technicznych, jak też pomoc Komisji w opracowywaniu wytycznych technicznych.
2.
W przypadku gdy Komisja zwraca się z wnioskiem do Urzędu o udzielnie pomocy naukowej lub technicznej, to powinna ona określić w porozumieniu z Urzędem granice czasowe, w których zadanie musi być wykonane.
Artykuł 32
Badania naukowe
1.
Korzystając z najlepszych dostępnych i niezależnych źródeł Urząd zleca badania naukowe niezbędne dla wykonywania jego misji.
Zlecanie takich badań powinno odbywać się w otwarty i przejrzysty sposób.
Urząd powinien unikać dublowania programów badawczych realizowanych już przez Państwo Członkowskie lub Wspólnotę i sprzyjać współpracy poprzez właściwą koordynację przedsięwzięć.
2.
Urząd informuje Parlament Europejski, Komisję i Państwa Członkowskie o wynikach jego badań naukowych.
Artykuł 33
Zbieranie danych
1.
Urząd poszukuje, zbiera, zestawia, analizuje i sumuje odpowiednie dane naukowe i techniczne w dziedzinach objętych jego misją.
W szczególności powinny być zbierane dane dotyczące:
a) konsumpcji żywności i podatności osób na zagrożenia związane ze spożywaniem żywności;
b) zasięgu i rozpowszechnienia zagrożeń biologicznych;
c) skażenia żywności i pasz;
d) pozostałości.
2.
Do celów określonych w ust. 1, Urząd powinien pracować w ścisłym współdziałaniu ze wszystkimi organizacjami działającymi w dziedzinie zbierania danych, włącznie z organizacjami krajów kandydujących, państw trzecich lub organów międzynarodowych.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby umożliwić przekazywanie Urzędowi zbieranych przez te państwa danych w dziedzinach określonych w ust. 1 i 2.
4.
Urząd przekazuje Państwom Członkowskim oraz Komisji odpowiednie rekomendacje, które mogą poprawić techniczną porównywalność otrzymywanych danych i analiz w celu uproszczenia ich konsolidacji na szczeblu Wspólnoty.
5.
W okresie jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna opublikować spis systemów zbierania danych na szczeblu Wspólnoty, w dziedzinach objętych misją Urzędu.
Sprawozdanie, któremu powinny towarzyszyć, tam gdzie ma to zastosowanie propozycje, powinno w szczególności wskazywać:
a) rolę, która powinna być przydzielona Urzędowi w odniesieniu do każdego systemu oraz wszelkie modyfikacje i usprawnienia, które mogą być wymagane w celu umożliwienia Urzędowi we współpracy z Państwami Członkowskimi wykonywania jego misji;
b) niedostatki, którym należy zaradzić w celu umożliwienia Urzędowi zbierania i podsumowywania na szczeblu Wspólnoty odpowiednich danych naukowych i technicznych w dziedzinach objętych misją Urzędu.
6.
Urząd powinien przekazywać wyniki swojej pracy w dziedzinie zbierania danych Parlamentowi Europejskiemu, Komisji i Państwom Członkowskim.
Artykuł 34
Rozpoznawanie wyłaniającego się ryzyka
1.
Urząd ustanawia procedury systematycznego poszukiwania, zbierania, zestawiania i analizowania informacji oraz danych pod kątem rozpoznawania wyłaniającego się ryzyka w dziedzinach objętych misją Urzędu.
2.
W przypadku gdy Urząd posiada informacje powodujące powstanie podejrzeń o wyłonienie się poważnego ryzyka, zwraca się do Państw Członkowskich, innych agencji Wspólnoty i Komisji o przekazanie dodatkowych informacji.
Państwa Członkowskie, agencje Wspólnoty, o których mowa, i Komisja powinny traktować takie prośby jako pilne i przekazać wszelkie stosowne informacje będące w ich posiadaniu.
3.
Urząd korzysta ze wszelkich informacji, które otrzymuje w trakcie wykonywania swojej misji do zidentyfikowania wyłaniającego się ryzyka.
4.
Urząd przekazuje ocenę i zebrane informacje na temat wyłaniającego się ryzyka Parlamentowi Europejskiemu, Komisji i Państwom Członkowskim.
Artykuł 35
System wczesnego ostrzegania
W celu stworzenia warunków dla możliwie najefektywniejszego wykonywania przez Urząd zadań monitorowania zdrowia oraz zagrożeń związanych z żywieniem i żywnością, Urząd powinien otrzymywać wszelkie wiadomości poprzez system wczesnego ostrzegania.
Urząd analizuje treść tych wiadomości tak, aby dostarczyć Komisji i Państwom Członkowskim wszelkich wymaganych informacji niezbędnych do celów analizy ryzyka.
Artykuł 36
Łączenie w sieci organizacji działających w dziedzinach objętych misją Urzędu
1.
Urząd wspiera łączenie w system sieci organizacji działających w dziedzinach objętych jego misją.
Celem takiego łączenia w sieć jest w szczególności ułatwienie współpracy naukowej poprzez koordynację działań, wymianę informacji, rozwijanie i implementację wspólnych projektów, wymianę doświadczeń i praktyk w dziedzinach objętych misją Urzędu.
2.
Zarząd działając w oparciu o wniosek dyrektora zarządzającego przygotowuje wykaz właściwych organów wskazanych przez Państwa Członkowskie, które mogą wspierać indywidualnie lub w sieci Urząd w wykonywaniu jego misji.
Wykaz taki należy podać do wiadomości publicznej.
Urząd może powierzyć tym organizacjom realizację pewnych zadań, w szczególności wykonanie prac przygotowawczych do opinii naukowych, pomocy naukowej i technicznej, zbierania danych i identyfikowania wyłaniającego się ryzyka.
Na wykonanie niektórych z tych zadań można uzyskać wsparcie finansowe.
3.
Przepisy wykonawcze do ust. 1 i 2 są ustanawiane przez Komisję po skonsultowaniu się z Urzędem, zgodnie z procedurą zawartą w art. 58 ust. 2.
Przepisy te powinny w szczególności zawierać kryteria włączenia na wykaz właściwych organów wskazanych przez Państwa Członkowskie, ustalenia dotyczące ustanawiania zharmonizowanych wymagań jakościowych i przepisów finansowych regulujących wsparcie finansowe.
4.
W okresie jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna opublikować spis systemów zbierania danych Wspólnoty funkcjonujących w dziedzinach objętych misją Urzędu, która przewiduje wykonywanie przez Państwa Członkowskie pewnych zadań w dziedzinie oceny naukowej, w szczególności sprawdzania dokumentacji autoryzacyjnej.
Sprawozdanie, któremu powinny towarzyszyć tam, gdzie ma to zastosowanie propozycje, w szczególności winno wskazywać dla każdego systemu wszelkie modyfikacje i usprawnienia, które mogą być wymagane w celu umożliwienia Urzędowi wykonywania we współdziałaniu z Państwami Członkowskimi jego misji.
SEKCJA 4
NIEZAWISŁOŚĆ, PRZEJRZYSTOŚĆ, POUFNOŚĆ I INFORMOWANIE
Artykuł 37
Niezawisłość
1.
Członkowie zarządu, członkowie forum doradczego i dyrektor zarządzający są zobowiązani działać w interesie publicznym, w sposób niezawisły.
W tym celu, składają oni deklaracje finansowe i deklaracje o udziałach, wskazujące zarówno na brak jakichkolwiek interesów, które mogłyby być uważane za podważające ich niezawisłość, jak również na jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla ich niezawisłości.
Deklaracje te składane są corocznie na piśmie.
2.
Członkowie komitetu naukowego i paneli naukowych zobowiązują się działać niezależnie od jakiegokolwiek wpływu zewnętrznego.
W tym celu, składają oni deklaracje finansowe i deklaracje o udziałach, wskazujące zarówno na brak jakichkolwiek interesów, które mogłyby być uważane za podważające ich niezależność, jak również na jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla ich niezawisłości.
Deklaracje te składane są corocznie na piśmie.
3.
Członkowie zarządu, dyrektor zarządzający, członkowie forum doradczego, członkowie komitetu naukowego i paneli naukowych, jak również eksperci zewnętrzni uczestniczący w grupach roboczych na każdym posiedzeniu składają oświadczenie o wszelkich interesach, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla ich niezawisłości, w odniesieniu do punktów porządku dziennego.
Artykuł 38
Przejrzystość
1.
Urząd zapewnia, że wykonuje swoje działania przy wysokim stopniu przejrzystości.
W szczególności bezzwłocznie podaje do publicznej wiadomości:
a) porządki dzienne i protokoły komitetu naukowego i paneli naukowych;
b) opinie komitetu naukowego i paneli naukowych bezpośrednio po ich przyjęciu, włączając w to zawsze opinie mniejszości;
c) bez uszczerbku dla art. 39 i 41, informacje, na których oparte są jego opinie;
d) coroczne deklaracje o udziałach, złożone przez członków zarządu, dyrektora zarządzającego, członków forum doradczego oraz członków komitetu naukowego i paneli naukowych, jak również deklaracje o korzyściach, złożone w odniesieniu do punktów porządku dziennego posiedzeń;
e) wyniki badań naukowych;
f) coroczny raport o swojej działalności;
g) wnioski kierowane przez Parlament Europejski, Komisję lub Państwo Członkowskie o opinie naukowe, które zostały odrzucone lub zmodyfikowane i uzasadnienia dotyczące odrzucenia lub modyfikacji.
2.
Posiedzenia zarządu są jawne, chyba że, działając na podstawie wniosku dyrektora zarządzającego, zarząd postanowi inaczej w stosunku do określonych punktów administracyjnych swego porządku dziennego i może upoważnić przedstawicieli konsumentów lub inne zainteresowane strony do obserwowania postępowania w zakresie niektórych działań Urzędu.
3.
Urząd określi w swych zasadach wewnętrznych praktyczne ustalenia dotyczące wykonywania reguł przejrzystości, określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 39
Poufność
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 38, Urząd nie ujawnia stronom trzecim poufnych informacji, które otrzymuje, a których poufne traktowanie było wnioskowane i uzasadniane, z wyjątkiem informacji, które muszą być opublikowane, jeżeli wymagają tego okoliczności, w celu ochrony zdrowia publicznego.
2.
Członkowie zarządu, dyrektor zarządzający, członkowie komitetu naukowego i paneli naukowych, jak również zewnętrzni eksperci uczestniczący w swych grupach roboczych, członkowie forum doradczego oraz członkowie personelu Urzędu, nawet po zaprzestaniu wykonywania obowiązków, podlegają wymaganiom zachowania poufności, stosownie do art. 287 Traktatu.
3.
Konkluzje opinii naukowych dostarczone przez Urząd, odnoszące się do dających się przewidzieć skutków zdrowotnych, w żadnym razie nie będą uznane za poufne.
4.
Urząd określi w swych zasadach wewnętrznych praktyczne ustalenia dotyczące wykonywania reguł poufności, określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 40
Udzielanie informacji przez Urząd
1.
Urząd udziela informacji z własnej inicjatywy, w obszarach mieszczących się w ramach jej misji, bez uszczerbku dla kompetencji Komisji, co do ogłaszania jej decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem.
2.
Urząd powinien zapewnić, aby opinia publiczna i wszystkie zainteresowane strony szybko otrzymały rzeczową, rzetelną i łatwo dostępną informację, w szczególności w odniesieniu do wyników jej pracy.
Aby osiągnąć te cele, Urząd opracowuje i rozpowszechnia materiały informacyjne dla ogółu społeczeństwa.
3.
Urząd działa w ścisłej współpracy z Komisją i Państwami Członkowskimi, aby wspierać niezbędną spójność w procesie informowania o ryzyku.
Urząd publikuje wszystkie wydane przez siebie opinie zgodnie z przepisami art. 38.
4.
Urząd zapewnia właściwą współpracę z właściwymi organami w Państwach Członkowskich i innymi zainteresowanymi stronami w odniesieniu do publicznych kampanii informacyjnych.
Artykuł 41
Dostęp do dokumentów
1.
Urząd zapewnia szeroki dostęp do dokumentów, które posiada.
2.
Zarząd, działając na podstawie wniosku dyrektora zarządzającego, zatwierdza przepisy mające zastosowanie do dostępu do dokumentów, określonych w ust. 1, biorąc w pełni pod uwagę ogólne zasady i warunki, które określają prawo dostępu do dokumentów instytucji Wspólnoty.
Artykuł 42
Konsumenci, producenci i inne zainteresowane strony
Urząd rozwija efektywne kontakty z przedstawicielami konsumentów, przedstawicielami producentów, przetwórców i innych zainteresowanych stron.
SEKCJA 5
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 43
Przyjęcie budżetu Urzędu
1.
Dochody Urzędu składają się z wkładu Wspólnoty i każdego państwa, z którym Wspólnota zawarła umowy, określone w art. 49, należności za publikacje, konferencje, szkolenia i wszelkie inne podobne działania prowadzone przez Urząd.
2.
Do wydatków Urzędu wlicza się personel, administrację, infrastrukturę i koszty bieżące oraz wydatki wynikające z kontraktów zawartych z osobami trzecimi, albo wynikające ze wsparcia finansowego, określonego w art. 36.
3.
We właściwym czasie, przed datą, określoną w ust. 5, dyrektor zarządzający sporządza prognozę dochodów i wydatków Urzędu na nadchodzący rok budżetowy i przedkłada go zarządowi, wraz z tymczasowym wykazem pozycji.
4.
Dochody i wydatki powinny się równoważyć.
5.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku zarząd przyjmuje projekt preliminarza budżetowego, włączając w to tymczasową listę pozycji, wraz ze wstępnym programem pracy i przedkłada je Komisji oraz państwom, z którymi Wspólnota zawarła umowy, określone w art. 49.
Na podstawie tego projektu, Komisja wprowadza stosowne szacunki do wstępnego projektu budżetu generalnego Unii Europejskiej i przedstawia go Radzie, zgodnie z art. 272 Traktatu.
6.
Po przyjęciu budżetu generalnego Unii Europejskiej przez władzę budżetową, zarząd przyjmuje ostateczny budżet Urzędu i program pracy, dostosowując je, gdy jest to konieczne, do udziału Wspólnoty.
Zarząd niezwłocznie przedkłada je Komisji i władzy budżetowej.
Artykuł 44
Realizacja budżetu Urzędu
1.
Dyrektor zarządzający realizuje budżet Urzędu.
2.
Kontrola zobowiązań finansowych i płatności w zakresie wszystkich wydatków oraz kontrola istniejącego i uzyskiwanego całego dochodu Urzędu jest wykonywana przez kontrolera finansowego Komisji.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dyrektor zarządzający przedkłada Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu szczegółowe zestawienia rachunkowe całości dochodów i wydatków za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki zgodnie z art. 248 Traktatu.
Każdego roku Trybunał publikuje sprawozdanie na temat działalności Urzędu.
4.
Parlament Europejski, działając na podstawie zalecenia Rady, udziela dyrektorowi zarządzającemu Urzędu absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 45
Opłaty otrzymywane przez Urząd
W ciągu trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz po skonsultowaniu się z Urzędem, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami, Komisja opublikuje sprawozdanie na temat wykonalności i celowości przedstawienia propozycji aktu prawnego według procedury współdecydowania i zgodnie z Traktatem oraz za inne usługi świadczone przez Urząd.
SEKCJA 6
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 46
Osobowość prawna i przywileje
1.
Urząd posiada osobowość prawną.
We wszystkich Państwach Członkowskich korzysta z najszerszych uprawnień, jakie prawo przyznaje osobom prawnym.
W szczególności Urząd może nabywać i zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz posiada zdolność do czynności procesowych.
2.
Protokół o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich stosuje się do Urzędu.
Artykuł 47
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność umowna Urzędu za zobowiązania regulowana jest przez prawo właściwe dla danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania w stosunku do każdej klauzuli arbitrażowej zamieszczonej w umowie zawartej przez Urząd.
2.
W zakresie odpowiedzialności pozaumownej, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla wszystkich Państw Członkowskich, Urząd naprawia szkody wyrządzone przez siebie lub swoich pracowników podczas wykonywania przez nich obowiązków służbowych.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w każdym sporze związanym z odszkodowaniem za taką szkodę.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników Urzędu w stosunku do niego jest regulowana odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do personelu Urzędu.
Artykuł 48
Personel
1.
Personel Urzędu podlega przepisom i zasadom stosowanym wobec urzędników i innego personelu Wspólnot Europejskich.
2.
W odniesieniu do swego personelu, Urząd korzysta z pełnomocnictw, które zostały udzielone wyznaczonemu organowi.
Artykuł 49
Udział państw trzecich
Urząd jest otwarty na udział państw, które zawarły umowy ze Wspólnotą Europejską, na mocy, których przyjęły one i stosują ustawodawstwo wspólnotowe w obszarze objętym niniejszym rozporządzeniem.
Na podstawie stosownych postanowień wymienionych umów, zawiera się porozumienia określające w szczególności naturę, zakres i sposób, w jaki państwa te będą uczestniczyć w pracy Urzędu, włączając w to przepisy odnoszące się do: udziału w sieciach prowadzonych przez Urząd, umieszczenia na wykazie właściwych organów, którym pewne zadania mogą być powierzane, udziałów finansowych i personelu.
ROZDZIAŁ IV
SYSTEM WCZESNEGO OSTRZEGANIA, ZARZĄDZANIE KRYZYSAMI I SYTUACJE ZAGROŻENIA
SEKCJA 1
SYSTEM WCZESNEGO OSTRZEGANIA
Artykuł 50
System wczesnego ostrzegania
1.
Niniejszym ustanawia się jako sieć system wczesnego ostrzegania dla powiadamiania o bezpośrednim lub pośrednim niebezpieczeństwie grożącym zdrowiu ludzkiemu, pochodzącym z żywności lub pokarmu.
System obejmuje Państwa Członkowskie, Komisję i Urząd.
Każde Państwo Członkowskie, Komisja i Urząd wyznaczą punkt kontaktowy, który będzie członkiem sieci.
Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie siecią.
2.
Jeżeli członek sieci posiada jakąkolwiek informację związaną z istnieniem bezpośredniego lub pośredniego niebezpieczeństwa grożącego zdrowiu ludzkiemu, pochodzącego z żywności lub pokarmu, to o takiej informacji natychmiast powiadamia Komisję w ramach systemu wczesnego ostrzegania.
Komisja niezwłocznie przekazuje tę informację członkom sieci.
Urząd może uzupełnić powiadomienie poprzez wszelką naukową lub techniczną informację, która będzie ułatwiać szybkie, stosowne działania zarządzające ryzykiem podejmowane przez Państwo Członkowskie.
3.
Bez uszczerbku dla pozostałego ustawodawstwa wspólnotowego, Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję, w ramach systemu wczesnego ostrzegania, o:
a) każdym przyjętym przez nie środku, którego celem jest ograniczenie wprowadzania na rynek lub zmuszenie do wycofania z rynku, albo wycofanie żywności lub pasz dla ochrony zdrowia ludzkiego i wymagającym szybkiego działania;
b) każdym zaleceniu lub uzgodnieniu z profesjonalnymi podmiotami, których celem jest, na podstawie fakultatywnej lub obowiązkowej, ochrona, ograniczenie lub wprowadzenie specyficznych warunków co do wprowadzania na rynek lub ostatecznego spożycia żywności lub pasz, ze względu na poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, wymagające szybkiego działania;
c) każdym odrzuceniu, związanym z bezpośrednim lub pośrednim ryzykiem dla zdrowia ludzkiego, partii, kontenera, albo ładunku żywności lub pasz przez właściwy organ na posterunku granicznym Unii Europejskiej.
Powiadomieniu towarzyszy szczegółowe wyjaśnienie o powodach działania podjętego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego powiadomienie zostało wysłane.
W ślad za tym, we właściwym czasie, przekazuje się uzupełniające informacje, w szczególności, gdy środki, na których oparte jest powiadomienie, są modyfikowane lub wycofywane.
Komisja niezwłocznie przekazuje członkom sieci powiadomienie i informacje uzupełniające, otrzymane zgodnie z akapitem pierwszym i drugim.
Jeżeli partia, kontener lub ładunek jest odrzucony przez właściwy organ na posterunku granicznym w Unii Europejskiej, Komisja niezwłocznie powiadamia wszystkie posterunki graniczne w Unii Europejskiej, jak również państwo trzecie pochodzenia towaru.
4.
Jeżeli środek spożywczy lub pasza, które stały się przedmiotem powiadomienia w systemie wczesnego ostrzegania, zostały wysłane do państwa trzeciego, Komisja zapewnia przekazanie właściwych informacji.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wdrożonym działaniu lub środkach podjętych w następstwie otrzymania powiadomień i uzupełniających informacji, przekazanych w ramach systemu wczesnego ostrzegania.
Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje członkom sieci.
6.
Uczestnictwo w systemie wczesnego ostrzegania może być otwarte dla krajów kandydujących, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych na podstawie umów zawartych między Wspólnotą a tymi państwami lub międzynarodowymi organizacjami, zgodnie z procedurami określonymi w tych umowach.
Będzie to oparte na zasadzie wzajemności i obejmie środki poufności równoważne z tymi, które są stosowane we Wspólnocie.
Artykuł 51
Stosowanie środków
Środki mające na celu realizację art. 50 zostaną przyjęte przez Komisję po konsultacji z Urzędem, zgodnie z procedurą, określoną w art. 58 ust. 2.
Środki te określą w szczególności specyficzne warunki i procedury właściwe dla przekazywania powiadomień i informacji uzupełniających.
Artykuł 52
Reguły poufności dla systemu wczesnego ostrzegania
1.
Informacje dostępne dla członków sieci, odnoszące się do ryzyka grożącego zdrowiu ludzkiemu z powodu żywności lub pasz, generalnie są dostępne do wiadomości publicznej, zgodnie z zasadą informowania zawartą w art. 10.
W ogólności społeczeństwo posiada dostęp do informacji na temat identyfikacji produktu, natury ryzyka i podjętym środku.
Jednakże członkowie sieci podejmują kroki, aby zagwarantować, że członkowie ich personelu nie ujawnią informacji uzyskanych do ujętych celów niniejszej sekcji, które ze swej natury są objęte tajemnicą zawodową we właściwie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem informacji, które muszą być ogłoszone, jeżeli wymagają tego okoliczności, w celu ochrony zdrowia ludzkiego.
2.
Ochrona tajemnicy zawodowej nie zapobiega przekazywaniu właściwym władzom informacji odnoszących się do efektywności rozpoznania rynku i wzmocnienia działań na polu żywności i pasz.
Urząd ten, otrzymując informacje objęte tajemnicą zawodową, zapewnia ich ochronę zgodnie z ust. 1.
SEKCJA 2
SYTUACJE ZAGROŻENIA
Artykuł 53
Środki nadzwyczajne dla żywności i pasz pochodzących ze Wspólnoty lub przywożonych z państwa trzeciego
1.
Jeżeli jest ewidentne, że żywność lub pasze, które pochodzą ze Wspólnoty lub są przywożone z państwa trzeciego, prawdopodobnie stworzą poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska oraz, że takie ryzyko nie może być wystarczająco objęte za pomocą środków podjętych przez dane Państwo lub Państwa Członkowskie, to Komisja, działając w zgodzie z procedurą określoną w art. 58 ust. 2, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, niezwłocznie przyjmie jeden lub więcej z następujących środków, w zależności od powagi sytuacji:
a) w przypadku żywności lub pasz, które pochodzą ze Wspólnoty:
i) zawieszenie wprowadzania na rynek lub spożywania danej żywności;
ii) zawieszenie wprowadzania na rynek lub spożywania danej paszy;
iii) ustanowienie specjalnych warunków dla danej żywności lub pasz;
iv) każdy inny stosowny środek tymczasowy;
b) w przypadku żywności lub pasz, które pochodzą z państwa trzeciego:
i) zawieszenie przywozu żywności lub pokarmu, o których mowa, z całego lub części danego państwa trzeciego, a gdy jest to możliwe do zastosowania, z państwa trzeciego tranzytowego;
ii) ustanowienie specjalnych warunków dla żywności lub pasz, o których mowa, w całym danym państwie trzecim lub jego części;
iii) każdy inny stosowny środek tymczasowy.
2.
Jednakże w sytuacjach zagrożenia, Komisja może tymczasowo przyjąć środki, określone w ust. 1, po konsultacji z danym Państwem lub Państwami Członkowskimi i poinformowaniu innych Państw Członkowskich.
Możliwie jak najwcześniej, a najdalej w ciągu 10 dni roboczych, podjęte środki powinny być potwierdzone, poprawione, odwołane lub rozszerzone, zgodnie z procedurą, określoną w art. 58 ust. 2, a powody decyzji Komisji powinny być niezwłocznie ogłoszone.
Artykuł 54
Inne środki nadzwyczajne
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie oficjalnie poinformuje Komisję o potrzebie podjęcia środków nadzwyczajnych oraz gdy Komisja nie podjęła działań zgodnie z art. 53, Państwo Członkowskie może przyjąć tymczasowe środki ochronne.
W takim przypadku Państwo to niezwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję.
2. W ciągu 10 dni roboczych Komisja przedstawia sprawę Komitetowi, określonemu w art. 58 ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 58 ust. 2, w celu rozszerzenia, poprawienia lub odwołania tymczasowych krajowych środków ochronnych.
3.
Państwo Członkowskie może utrzymać swoje tymczasowe krajowe środki ochronne, dopóki nie zostaną przyjęte środki Wspólnoty.
SEKCJA 3
ZARZĄDZANIE KRYZYSAMI
Artykuł 55
Plan ogólny zarządzania kryzysami
1.
Komisja opracowuje, w ścisłej współpracy z Urzędem i Państwami Członkowskimi, plan ogólny zarządzania kryzysami (zwany dalej "planem ogólnym"), w obszarze bezpieczeństwa żywności i pasz.
2.
Plan ogólny określa typy sytuacji obejmujące bezpośrednie lub pośrednie ryzyko dla zdrowia ludzkiego, pochodzące z żywności i pasz, a których prawdopodobnie nie można zapobiec, wyeliminować lub zredukować do akceptowanego poziomu w drodze odpowiednich przepisów, albo, które nie mogą być adekwatnie uregulowane wyłącznie w drodze stosowania art. 53 i 54.
Plan ogólny określa również praktyczne procedury niezbędne do zarządzania kryzysami, wliczając w to zasady przejrzystości, które mają być stosowane oraz strategię informowania.
Artykuł 56
Jednostka kryzysowa
1.
Bez uszczerbku dla swej roli zapewniania stosowania prawa wspólnotowego, w przypadku gdy Komisja zidentyfikuje sytuację obejmującą poważne bezpośrednie lub pośrednie ryzyko dla zdrowia ludzkiego, pochodzące z żywności i pasz, a ryzyku nie można zapobiec, wyeliminować lub zredukować poprzez obowiązujące przepisy, lub ryzyko nie może być adekwatnie uregulowane wyłącznie w drodze stosowania art. 53 i 54, to Komisja powiadamia niezwłocznie Państwa Członkowskie i Urząd.
2.
Komisja niezwłocznie powołuje jednostkę kryzysową, w której uczestniczy Urząd oraz zabezpiecza naukową i techniczną pomoc, jeżeli jest to konieczne.
Artykuł 57
Zadania jednostki kryzysowej
1.
Jednostka kryzysowa odpowiada za zbieranie i ocenianie wszystkich stosownych informacji oraz identyfikowanie dostępnych opcji, aby zapobiec, wyeliminować lub zredukować do akceptowalnego poziomu ryzyka dla zdrowia ludzkiego, w sposób możliwie jak najbardziej efektywny i szybki.
2.
Jednostka kryzysowa może żądać pomocy od każdej osoby publicznej lub prywatnej, której ekspertyzę uważa się za niezbędną do efektywnego zarządzania w sytuacji kryzysu.
3.
Jednostka kryzysowa informuje na bieżąco opinię publiczną o występującym ryzyku i podjętych środkach.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURY I PRZEPISY KOŃCOWE
SEKCJA 1
KOMITET I PROCEDURY MEDIACYJNE
Artykuł 58
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji.
Komitet organizuje się w sekcje do zajmowania się wszystkimi stosownymi sprawami.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, zastosowanie znajduje procedura określona w art. 5 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z jej art. 7 i 8.
3.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
Artykuł 59
Funkcje wyznaczone Komitetowi
Komitet wykonuje funkcje wyznaczone przez niniejsze rozporządzenie i inne odpowiednie przepisy prawa wspólnotowego, w przypadkach i warunkach przewidzianych w tych przepisach.
Komitet może również badać każdą kwestię podlegającą tym przepisom, zarówno z inicjatywy przewodniczącego, jak i na pisemny wniosek jednego ze swych członków.
Artykuł 60
Procedura mediacyjna
1.
Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów Wspólnoty, jeżeli w opinii Państwa Członkowskiego środek podjęty przez inne Państwo Członkowskie w obszarze bezpieczeństwa żywności jest niezgodny z niniejszym rozporządzeniem lub prawdopodobnie wpłynie na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, to sprawę przedstawia się Komisji, która niezwłocznie poinformuje inne zainteresowane Państwo Członkowskie.
2.
Dwa zainteresowane Państwa Członkowskie wraz z Komisją podejmą wszelkie wysiłki, aby rozwiązać problem.
Jeżeli porozumienie nie może być osiągnięte, Komisja może wnioskować o wydanie przez Urząd opinii na temat każdej odnośnej spornej kwestii naukowej.
Warunki wniosku i limit czasu, w ciągu którego Urząd jest proszona o wydanie swej opinii, ustala się w drodze wzajemnego porozumienia między Komisją a Urzędem, po konsultacji z dwoma zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
SEKCJA 2
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 61
Klauzula przeglądowa
1.
Przed dniem 1 stycznia 2005 r., a następnie co sześć lat, Urząd, we współpracy z Komisją, zleci niezależną zewnętrzną ocenę swych osiągnięć, w oparciu o zakres uprawnień wydanych przez zarząd w porozumieniu z Komisją.
W ocenie oszacuje się wykonywanie pracy i działanie Urzędu.
W ocenie weźmie się pod uwagę opinie udziałowców, zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i na poziomie narodowym.
Zarząd Urzędu bada wnioski wynikające z oceny i przedstawia Komisji takie rekomendacje, jakie mogą być niezbędne odnośnie do zmian w Urzędzie i wykonywaniu przez nią pracy.
Ocena i rekomendacje są ogłaszane publicznie.
2.
Przed dniem 1 stycznia 2005 r. Komisja opublikuje sprawozdanie na temat doświadczenia nabytego przy wdrażaniu i wykonywaniu przepisów rozdziału IV sekcja 1 i 2.
3.
Sprawozdania i rekomendacje, określone w ust. 1 i 2, przedkłada się Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 62
Odesłania do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i do Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt
1.
Każde odesłanie w ustawodawstwie wspólnotowym do: Komitetu Naukowego ds. Żywności, Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt, Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, Komitetu Naukowego ds. Pestycydów, Komitetu Naukowego ds. Roślin, Naukowego Komitetu Sterowania, zastępuje się odesłaniem do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
2.
Każde odesłanie w ustawodawstwie wspólnotowym do: Stałego Komitetu ds. Żywności, Stałego Komitetu ds. Materiałów Paszowych i Stałego Komitetu Weterynaryjnego zastępuje się odesłaniem do Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Każde odesłanie do Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin w ustawodawstwie wspólnotowym, oparte na i obejmujące dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG, 90/642/EWG i 91/414/EWG, związane z produktami ochrony roślin i ustalające maksymalne poziomy pozostałości, zastępuje się odesłaniem do Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
3.
Do celów ust. 1 i 2 "ustawodawstwo wspólnotowe" oznacza wszystkie rozporządzenia, dyrektywy i decyzje Wspólnoty.
4.
Niniejszym decyzje 68/361/EWG, 69/414/EWG i 70/372/EWG tracą moc.
Artykuł 63
Kompetencje Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych przyznanych przez rozporządzenie (EWG) nr 2309/93, rozporządzenie (EWG) nr 2377/90, dyrektywę Rady 75/319/EWG [27] i dyrektywę Rady 81/851/EWG [28].
Artykuł 64
Rozpoczęcie działania Urzędu
Urząd rozpoczyna swoje działanie dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 65
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisy art. 11 i 12 oraz art. 14–20 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Przepisy art. 29, 56, 57 i 60 oraz art. 62 ust. 1 stosuje się od daty wyznaczenia członków komitetu naukowego i paneli naukowych, co zostanie ogłoszone za pomocą obwieszczenia w serii "C" Dziennika Urzędowego.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 179/2002
z dnia 28 stycznia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/99 ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2792/99 [4] zawiera w szczególności przepisy dotyczące wprowadzenia wieloletnich programów orientacji połowów.
(2) Decyzja 2002/70/WE zmienia decyzję 97/413/WE w sprawie celów i szczegółowych zasad dotyczących procesu restrukturyzacji wspólnotowego sektora rybołówstwa w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. w związku z osiągnięciem trwałej równowagi pomiędzy ilością zasobów a poziomem ich eksploatacji [5]; w szczególności przedłużony zostaje okres ważności tej decyzji do dnia 31 grudnia 2002 r.
(3) W celu ponownego podjęcia międzynarodowego działania mającego na celu zapobieganie i wyeliminowanie nielegalnego, nierejestrowanego i nieuregulowanego prawnie połowu, dofinansowanie ze środków publicznych nie będzie dostępne w przypadku regularnego przekazywania statków dokonujących połowów do niektórych państw trzecich, które zostały uznane przez regionalne organizacje ds. rybołówstwa za kraje zezwalające na połów w sposób naruszający skuteczność międzynarodowych środków ochrony.
(4) Zasadne jest wzmocnienie warunku wycofania, związanego z wprowadzeniem nowych zdolności połowowych w tych segmentach, w których do tej pory roczne cele nie były osiągane.
(5) W związku z tym należy zmienić pewne przepisy rozporządzenia (WE) nr 2792/99,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2792/99 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 3 datę "1 maja 2001 r." zastępuje się datą "1 maja 2002 r.";
2. w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku statków już zarejestrowanych w Rejestrze Statków Rybackich Wspólnoty, o długości całkowitej poniżej 12 m, z wyjątkiem trawlerów, Państwa Członkowskie mogą złożyć wniosek o wyraźnie określony ilościowo wzrost docelowych zdolności połowowych w celu poprawy bezpieczeństwa, żeglugi morskiej, higieny, jakości produktu i warunków pracy, pod warunkiem że zaproponowane środki nie pociągną za sobą wzrostu wykorzystania danych zasobów.";
3. w art. 7 ust. 3 lit. b) dodaje się następujący punkt:
"iv) jeżeli państwo trzecie, któremu statek ma być przekazany, nie jest posiada umowy zlecenia lub umowy o współpracy z odpowiednią regionalną organizacją w dziedzinie rybołówstwa, to państwo to nie będzie uznane przez tę organizację za państwo, które zezwala na dokonywanie połowów w sposób naruszający skuteczność międzynarodowych środków ochrony.
Komisja będzie regularnie publikować listę takich państw w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.";
4. w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez naruszenia warunków ustanowionych w drugim akapicie art. 3 ust. 3 dofinansowanie ze środków publicznych na renowację i modernizację floty będzie przyznane tylko po spełnieniu niżej wymienionych warunków, jak również warunków określonych w art. 6 i w załączniku III oraz pod warunkiem że przestrzegane są ogólne, roczne cele wieloletniego programu orientacji:
a) w przypadku gdy roczne cele dla danych segmentów są przestrzegane, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że w zaplanowanym okresie od 2000 r. do 2006 r. wprowadzenie nowych zdolności połowowych z dofinansowaniem ze środków publicznych będzie zrekompensowane wycofaniem zdolności połowowych bez dofinansowania, które są co najmniej równe nowym zdolnościom wprowadzonym w danym segmencie, liczonych łącznie i z uwzględnieniem zarówno tonażu jak i mocy;
b) w przypadku gdy roczne cele w danych segmentach nie są jeszcze spełniane, do dnia 30 czerwca 2002 r. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że wprowadzenie nowych zdolności połowowych z dofinansowaniem ze środków publicznych, będzie zrekompensowane w latach 2000-2001 wycofaniem zdolności połowowych bez dofinansowania, które będą co najmniej o 30 % wyższe od nowowprowadzonych zdolności połowowych, liczonych łącznie i z uwzględnieniem zarówno tonażu jak i mocy; w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 30 czerwca 2002 r., wycofane zdolności połowowe powinny być wyższe o co najmniej 35 % od nowowprowadzanych zdolności połowowych.
Wycofane zdolności połowowe można zastąpić wyłącznie nowymi zdolnościami połowowymi, które są wprowadzone z dofinansowaniem ze środków publicznych, zgodnie z przepisami niniejszego punktu;
c) dofinansowanie ze środków publicznych może być również przyznane na wyposażenie lub modernizację statków, o ile pozostaną one bez wpływu zdolności połowowe pod względem tonażu i mocy.
Do 30 czerwca 2002 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu, Rada zdecyduje o dostosowaniu wszelkich niezbędnych przepisów, które będą obowiązywać od 1 lipca 2002 r., do przepisu niniejszego ustępu.";
5. w art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy przepisy wspólnotowe nakładają techniczne ograniczenia dotyczące stosowania przez rybaków i posiadaczy statków niektórych narzędzi lub metod połowu, Państwa Członkowskie mogą przyznać im odszkodowanie pieniężne; pomoc ta ma na celu pokrycie kosztów dostosowania technicznego i nie może być wypłacana przez okres dłuższy niż sześć miesięcy.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporzadzenie Komisji (WE) nr 192/2002
z dnia 31 stycznia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz mieszanek cukru i kakao z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) [1], w szczególności jej załącznik III art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2001/822/WE, dopuszcza się kumulację pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ odnośnie do ilości ustanowionych w tej decyzji dla produktów w rozdziale 17 CN i objętych kodami CN 18061030 oraz 18061090.
(2) System pozwoleń powinien być wprowadzony na produkty, o których mowa, a zasady wydawania ich ustalone tak, aby zezwalały na wymagane kontrole odnośnie do przywozów ilości przewidzianych w wyżej wymienionej decyzji.
(3) Z wyjątkiem przypadków, w których niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [3], powinno być stosowane.
(4) W związku z zapewnieniem uporządkowanego zarządzania, zapobieganiem spekulacjom i zapewnieniem efektywnych kontroli, należy ustalić szczegółowe zasady odnośnie do składania wniosków o pozwolenia oraz dokumentów, które zainteresowane strony muszą przedłożyć.
(5) Należy ustalić szczególne cechy formy wniosku o pozwolenie na przywóz produktów, o których mowa.
W celu zapewnienia dokładnego administrowania takich przywozów, należy w szczególności ustanowić, aby prawa wynikające z pozwolenia nie były przenoszalne, i aby dopuszczenie do swobodnego obrotu ilości produktów, wykraczających ponad te, określone przez wydane pozwolenia, stało się niedozwolone.
(6) Należy ustalić harmonogram odnośnie do składania wniosków, wydawania pozwoleń przez właściwe władze Państwa Członkowskiego oraz odnośnie do ustalenia jednolitego współczynnika redukcyjnego, w przypadku gdy przekroczona zostaje maksymalna roczna ilość.
Należy wprowadzić przepis dla podmiotów gospodarczych, aby w takich przypadkach miały możliwość wycofania swoich wniosków o pozwolenia oraz niezwłocznego uwolnienia swoich zabezpieczeń.
W końcu należy ustalić specjalne terminy składania wniosków o pozwolenia oraz wydawania pozwoleń na początku 2002 r.
(7) Z uwagi na to, że ustalenia dotyczące przywozu ustanowione decyzją Rady 97/803/WE z dnia 24 listopada 1997 r. zmieniającą, w połowie jej stosowania, decyzję 91/482/EWG w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [4], zostały zastąpione ustaleniami ustanowionymi decyzją 2001/822/WE, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2553/97 z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie przepisów dotyczących wydawania pozwoleń na przywóz dla niektórych produktów objętych kodami CN 1701, 1702, 1703 i 1704 oraz kwalifikujące jako produkty z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ [5], powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz produktów uwzględnionych w rozdziale 17 CN i objętych kodami CN 18061030 oraz 18061090, z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ, odbywa się za okazaniem pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000, z zastrzeżeniem przypadków, o których niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
2.
Pozwolenia na przywóz wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia, mają numer seryjny 09.4652.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "produkty pochodzące" oraz właściwe metody administracyjne są tymi, które wymienione zostały w załączniku III do decyzji 2001/822/WE.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są u właściwych władz Państw Członkowskich.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz odnoszą się do ilości nie mniej niż 25 ton i nie więcej niż maksymalna ilość zatwierdzona przez art. 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2001/822/WE.
3.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są wraz z następującymi dokumentami:
a) pozwolenie na wywóz wydana przez władze KTZ, zgodnie z wzorem formularza określonym w Załączniku, wydanym przez organy odpowiedzialne za wydawanie świadectw EUR 1;
b) dowód, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub osobą prawną, która zajmowała się handlem cukrem od co najmniej sześciu miesięcy;
c) pisemna deklaracja wnioskodawcy zaświadczająca, że nie złożył on więcej niż jednego wniosku w okresie składania wniosków.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz, wszystkie wnioski pochodzące od tej samej osoby są niedopuszczalne;
d) dowód, że zainteresowana strona wniosła zabezpieczenie w wysokości 12 EUR za 100 kilogramów.
Artykuł 4
Wnioski o pozwolenie na przywóz oraz pozwolenie na przywóz, zawierają:
a) w sekcji 7, pochodzenie z KTZ, wyraz "tak" oznaczony krzyżykiem;
b) w sekcji 8, pochodzenie z KTZ, wyraz "tak" oznaczony krzyżykiem.
Pozwolenia na przywóz są ważne jedynie na produkty pochodzące z KTZ, pokazane w tej sekcji;
c) w sekcji 20 pozwolenia, jedno z następujących:
- Exención de derechos de importación (decyzja 2001/822/CE, artículo 35) número de orden …
- Fritages for importafgifter (artikel 35 i afgřrelse 2001/822/EF), làbenummer …
- Frei von Einfuhrabgaben (Beschluss 2001/822/EG, Artikel 35), Ordnungsnummer …
- Δασμολογική απαλλαγή (απόφαση 2001/822/ΕΚ, άρθρο 35), αύξων αριθμός …
- Free from import duty (Decision 2001/822/EC, Article 35), serial number …
- Exemption du droit d’importation (Décision 2001/822/CE, artykuł 35), numéro d’ordre …
- Esenzione dal dazio all’importazione (Decisione 2001/822/CE, articolo 35), numero d’ordine…
- Vrij van invoerrechten (Besluit 2001/822/EG, artikel 35), volgnummer …
- Isenção de direitos de importação (Decisão 2001/822/CE, artigo 35.o), número de ordem …
- Vapaa tuontitulleista (päätöksen 2001/822/EY 35 artikla), järjestysnumero …
- Importtullfri (beslut 2001/822/EG, artikel 35), löpnummer …
Artykuł 5
1.
Nie uchybiając przepisom art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać wysokości wskazanej w sekcjach 17 i 18 licencji przywozowej.
Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w sekcji 19 pozwolenia.
2.
Nie uchybiając przepisom art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające z pozwoleń na przywóz nie są przenoszalne.
Artykuł 6
1.
Wnioski o pozwolenia są składane u właściwych władz Państw Członkowskich w pierwszych pięciu dniach roboczych stycznia, kwietnia, lipca oraz października każdego roku.
Jednakże odnośnie do roku 2002 zamiast pierwszych pięciu dni roboczych stycznia, wnioski są składane w ciągu pierwszych dziesięciu dni roboczych lutego.
Pozwolenia są wydawane w ciągu 13 dni roboczych od daty zakończenia składania wniosków o pozwolenia.
2.
W ciągu dwóch roboczych dni od daty zakończenia składania wniosków o pozwolenia, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) ilościach produktów w podziale według ośmiocyfrowego kodu CN oraz według pochodzenia z KTZ, określonych przez złożone wnioski o pozwolenia na przywóz oraz odpowiednie daty;
b) ilościach produktów w podziale według ośmiocyfrowego kodu CN oraz według pochodzenia z KTZ, określonych przez niewykorzystane lub częściowo wykorzystane pozwolenie na przywóz, odpowiadających różnicy pomiędzy ilościami przypisanymi na odwrocie pozwoleń oraz tymi, na które te ostatnie były wydane.
Jeśli w Państwie Członkowskim nie złożono żadnych wniosków o pozwolenia na przywóz w okresach określonych w ust. 1, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję dnia, o którym stanowi pierwszy akapit tego ustępu.
3.
W przypadku gdy wnioski o pozwolenie wyczerpują lub przekraczają maksymalną roczną ilość określoną w drugim akapicie art. 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2001/822/WE, w ciągu dziesięciu pierwszych dni roboczych od daty zakończenia składania wniosków o pozwolenie, Komisja zawiesza składanie kolejnych wniosków na rok bieżący oraz ustala, gdzie to właściwe, jednolity współczynnik redukcyjny, w celu zastosowania do każdego przedłożonego wniosku.
Jednolity współczynnik redukcyjny jest proporcjonalny do różnicy pomiędzy maksymalną ilością nadal dostępną, oraz ilością określoną przez wnioski o pozwolenie, o których mowa.
Jeśli zastosowany jest jednolity współczynnik redukcyjny, wnioski o pozwolenie mogą być wycofane w ciągu dwunastu dni roboczych od daty zakończenia składania wniosków o pozwolenie.
Zabezpieczenie zostaje uwolnione bezzwłocznie.
4.
W przypadku gdy ilość, na którą pozwolenie na przywóz jest wydane, jest mniejsza niż ta, o którą się wnioskuje, wysokość zabezpieczenia określona w art. 3 ust. 3 lit. d), zostaje zredukowana proporcjonalnie.
Artykuł 7
Pozwolenia na przywóz są ważne od ich faktycznej daty wydania do dnia 31 grudnia w roku ich wydania.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 2553/97 traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 204/2002
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA) w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 z dnia 29 października 1993 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/98 [2], w szczególności jego art. 5 lit. b) i art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu spełnienia wymogów statystyki we Wspólnocie, rozporządzenie (EWG) nr 3696/93 ustanowiło statystyczną klasyfikację produktów według działalności, zwaną dalej CPA.
(2) Aktualizacja statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych (powszechnie znanej jako NACE rev.
1) we Wspólnocie narzuca potrzebę wprowadzenia zmian do CPA.
(3) Rewizja Zharmonizowanego Systemu i Nomenklatury Scalonej (HS/CN), na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [3], narzuca potrzebę wprowadzenia zmian do CPA oraz dostosowania i objaśnienia tekstów.
(4) Zmiana CPA jest konieczna w celu zachowania międzynarodowego spójnego systemu oraz osiągnięcia zbieżności na szczeblu światowym.
(5) Dlatego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3696/93.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3696/93 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2002
z dnia 28 stycznia 2002 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz żelazomolibdenu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1612/2001 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz żelazomolibdenu ("FeMo") objętego kodem CN 72027000, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
B. DALSZA PROCEDURA
(2) W następstwie ujawnienia istotnych faktów i okoliczności będących podstawą decyzji o nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych na przywóz FeMo pochodzącego z ChRL kilka zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Możliwość przedstawienia uwag ustnie otrzymały strony, które wystąpiły z takim wnioskiem.
(3) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uznanych za niezbędne dla dokonania ostatecznych ustaleń.
(4) Strony powiadomiono o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz FeMo pochodzącego z ChRL oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(5) Rozpatrzono argumenty stron, przedstawione ustnie i w formie pisemnej i w przypadkach, w których uznano to za właściwe, odpowiednio skorygowano ustalenia.
C. TOWAR OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I TOWAR PODOBNY
(6) Wobec braku nowych argumentów dotyczących towaru objętego postępowaniem i produktu podobnego potwierdza się niniejszym tymczasowe ustalenia, opisane w akapitach 13–17 rozporządzenia tymczasowego.
D. DUMPING
1.
Metodologia ogólna
(7) Kilku chińskich producentów eksportujących podnosiło, że terminy podejmowania decyzji o pobieraniu próbek, określone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, powodowały znaczny stopień niepewności prawnej w odniesieniu do obowiązujących nieprzekraczalnych terminów określonych dla składania odpowiednich kwestionariuszy oraz że Komisja powinna być bardziej wyrozumiała w stosowaniu nieprzekraczalnych terminów ustawowych.
(8) Standardowe zawiadomienie o wszczęciu postępowania stosowane w tym postępowaniu rzeczywiście wyraźnie określało nieprzekraczalne terminy i ograniczenia czasowe w odniesieniu do składania wszystkich wymaganych informacji.
Ponadto Komisja dostarczyła zainteresowanym stronom dodatkowych wyjaśnień dotyczących różnych etapów postępowania oraz umożliwiła wyjaśnianie w razie potrzeby kierowanych do niej dalszych wątpliwości lub zapytań.
Co więcej, wyjątkowa elastyczność stała się udziałem niektórych producentów eksportujących, którzy napotkali trudności w przedkładaniu wymaganych informacji.
Ostatecznie fakt, że służby Komisji podjęły decyzję o niestosowaniu procedury pobierania próbek był konsekwencją ograniczonej liczby współpracujących producentów eksportujących.
Ponieważ ilość ta została uznana za łatwą do prowadzenia, służby Komisji oparły swoje ustalenia na informacjach należycie dostarczonych przez wszystkich współpracujących producentów eksportujących.
Z uwagi na powyższe zarzut o niepewności prawnej w tym przypadku jest nieuzasadniony a żaden z producentów eksportujących nie może być w żadnym razie wskazany jako podmiot, na który miała negatywny wpływ decyzja o niepobieraniu próbek lub nawet termin takiej decyzji.
(9) Komisja dokonała przeglądu traktowania przyznanego jednemu z chińskich eksporterów, który dotrzymał nieprzekraczalnego terminu przy składaniu kwestionariusza próbek, ale nie ubiegał się o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej lub traktowanie indywidualne.
Spółka ta jest obecnie traktowana jako strona współpracująca, a jej transakcje wywozowe zostały włączone do transakcji pozostałych współpracujących eksporterów do celów obliczeń dumpingowych oraz oceny ogólnokrajowej stawki dumpingu.
2.
Wycofanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej oraz indywidualnego traktowania (MET/IT)
(10) Przypomina się, że na etapie tymczasowym jednemu eksporterowi przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, a trzem innym eksporterom przyznano indywidualne traktowanie.
Od tamtego czasu wyszły na jaw istotne informacje, co oznacza, że indywidualne stawki cła nie mają już uzasadnienia na etapie ostatecznym.
(11) Ustalono, że w krótkim czasie po publikacji tymczasowego rozporządzenia Chińska Izba Handlowa Minerałami i Metalami (CCCMC) zorganizowała spotkanie, które powołało grupę złożoną z chińskich producentów FeMo (tak zwaną Grupę Koordynacji Handlu Molibdenem i Produktami Zawierającymi Molibden Chińskiej Izby Handlowej Minerałami, Metalami i Chemikaliami), liczącą 70 % chińskiej produkcji FeMo, która uzgodniła stosowanie ceny i ograniczeń ilościowych w wywozie FeMo do Wspólnoty.
Grupa ta zrzesza łącznie 25 producentów, z czego większość nie współpracuje w postępowaniu i w ten sposób nie czyni nawet próby pokazania, że działa zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej i bez ingerencji państwa.
Przewodniczący tej grupy jest zatrudniony w przedsiębiorstwie państwowym, będącym największym producentem FeMo w Chinach, które nie współpracuje w postępowaniu antydumpingowym.
Tymczasem wiceprzewodniczący wywodził się ze spółki, której na wstępnym etapie dochodzenia przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.
Zainteresowanym producentom przyznane zostały szczególne przydziały wywozowe, które wydają się być ustalone z uwzględnieniem poziomu ich tymczasowych ceł antydumpingowych.
W ten sposób spółkom o niskim poziomie ceł zostały przydzielone niewspółmiernie wysokie kontyngenty.
Spółce, której przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej i która miała najniższe cło (3,6 %) przydzielono kontyngent wywozowy przekraczający jej zdolności produkcyjne, odpowiadający ponad jednej trzeciej całej ilości, którą grupa przeznaczyła na wywóz do Wspólnoty.
Co więcej zadeklarowane cele grupy obejmowały unikanie ceł antydumpingowych.
(12) Wszystkie zainteresowane strony, łącznie ze wszystkimi współpracującymi spółkami i odpowiednią izbą handlową, zostały poinformowane o wątpliwościach Komisji związanych z tą sprawą i otrzymały możliwość udzielenia odpowiedzi na przedmiotowe ustalenia.
Odpowiedzi napłynęły stopniowo od wszystkich stron, z wyjątkiem Izby Handlowej.
Odpowiedzi te potwierdzały fakt powołania stowarzyszenia producentów FeMo, przy czym niektóre z nich podnosiły, iż rzeczą nieracjonalną jest wnioskowanie o ingerencji państwa lub obalanie ustaleń w zakresie traktowania według zasad gospodarki rynkowej lub indywidualnego traktowania oparte na samoregulacyjnych decyzjach tej grupy.
Kilka stron przyznało również, że chińskie ministerstwo handlu, MOFTEC, nie uczestniczyło w tej sprawie oraz że uchwały grupy nie były przedkładane MOFTEC w celu zatwierdzenia.
(13) Jednakże przedmiotowe porozumienie jest wyraźnie niezgodne z kryterium swobodnego ustalania cen eksportowych oraz ilości, które należy dostarczyć dla otrzymania lub zachowania indywidualnego traktowania.
Co więcej, te ograniczenia wywozowe, które zostały przyjęte pod auspicjami Izby Handlowej, w porozumieniu z kilkoma przedsiębiorstwami państwowymi, zdecydowanie sugerują znaczący wpływ państwa oraz poważne ryzyko obchodzenia ceł.
Układ taki jest ponadto wyraźną i zamierzoną próbą dokonywania wywozu z jednej spółki za pośrednictwem innej mającej niższe cło antydumpingowe, w celu unikania takich ceł.
Należy również zauważyć, że gdyby omawiane uzgodnienie zostało ujawnione na wcześniejszym etapie dochodzenia, zainteresowane spółki nie otrzymałyby ani indywidualnego traktowania ani traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
(14) O ile informacje dotyczące okresu następującego po okresie objętym badaniem nie powinny być normalnie brane pod uwagę, o tyle w omawianych okolicznościach wyjątkowych właściwe jest uwzględnienie tych nowych wydarzeń, które w rezultacie sprawiają, że poprzednie wnioski stają się w oczywisty sposób oparte na błędnych przesłankach.
W świetle powyższych nowych informacji nasuwa się wniosek, że istnieją dowody wystarczające do unieważnienia tymczasowych ustaleń dotyczących indywidualnego traktowania, a indywidualne traktowanie przyznane zainteresowanym spółkom w rozporządzeniu tymczasowym zostaje niniejszym skutecznie wycofane.
Od tej chwili spółki te podlegają ogólnokrajowemu marginesowi odnoszącemu się do Chin.
(15) W odniesieniu do traktowania na zasadach gospodarki rynkowej przyznanemu jednej ze współpracujących spółek przypomina się, że spółka ta oświadczyła w swoim kwestionariuszu odpowiedzi, że jej decyzje dotyczące między innymi cen, produkcji i sprzedaży były podejmowane w odpowiedzi na sygnały płynące z rynku, odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez istotnej ingerencji państwa.
Podkreśla się także, że przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej musi, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia, opierać się na jednoznacznych dowodach, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej.
Jednakże w tym przypadku zauważa się, że w swoich działaniach i decyzjach biznesowych spółka sprzymierza się nie tylko ze spółkami, które nie spełniają kryteriów traktowania według gospodarki rynkowej, ale również z przedsiębiorstwami państwowymi, które nie współpracują w postępowaniu.
Co więcej, spółka ta wydaje się być skłonna do wyrażenia zgody na wywóz towarów, w zakresie których nie ma zdolności produkcyjnych po cenach minimalnych ustalonych przez grupę.
Oczywiście jest to sprzeczne z jej poprzednimi oświadczeniami i rozbieżne z jednym z głównych kryteriów przyznawania traktowania według zasad gospodarki rynkowej, polegającym między innymi na tym, że decyzje dotyczące cen, produkcji i sprzedaży są podejmowane w odpowiedzi na sygnały z rynku.
(16) Oceniając zasadność przyznania spółce traktowania według zasad gospodarki rynkowej, Komisja opiera swoje wnioski przede wszystkim na sytuacji mającej miejsce w okresie objętym badaniem (IP).
Jeżeli w tym okresie zostały spełnione kryteria określone w art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja może w sposób racjonalny założyć, że w przyszłości spółka będzie działać z zachowaniem wystarczającej niezależności od państwa i według zasad gospodarki rynkowej.
Jednakże w tym przypadku spółka, która wydaje się działać według zasad gospodarki rynkowej, w okresie objętym badaniem zmieniła swoje zachowanie od momentu otrzymania indywidualnego marginesu dumpingu.
W rezultacie jest obecnie widoczne, że spółka ta nie działa już zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej stosownie do art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, lecz że jest podporządkowana zewnętrznej ingerencji oraz jest podmiotem ograniczeń wywozowych w odniesieniu do cen i ilości.
Wydaje się również, że spółka nie działa bez poważnej ingerencji państwa.
O ile informacje dotyczące okresu następującego po okresie objętym badaniem nie powinny być normalnie uwzględniane, w omawianych okolicznościach wyjątkowych właściwym jest uwzględnienie tych nowych wydarzeń, które sprawiają, że poprzednie wnioski stają się w oczywisty sposób oparte na błędnych przesłankach.
(17) W związku z tym w świetle nowych informacji nasuwa się wniosek, że ustalenia w zakresie traktowania według zasad gospodarki rynkowej dotyczące tej spółki nie mogą dłużej obowiązywać.
Ponadto stosowanie indywidualnego cła w odniesieniu do tej spółki nie jest już właściwe.
W związku z tym traktowanie według zasad gospodarki rynkowej uprzednio przyznane Nanjing Metalink zostaje niniejszym odwołane i odtąd spółka ta będzie podlegać ogólnokrajowemu marginesowi dotyczącemu Chin.
(18) Należy podkreślić, że w każdym przypadku gdy uzgodnienie podobne do opisanego powyżej zostanie ujawnione w kontekście postępowania dotyczącego kraju pełnoprawnej gospodarki rynkowej, instytucje będą musiały nałożyć ogólnokrajowe cło zgodnie z art. 9 ust. 5, gdyż indywidualne stawki celne nie byłyby właściwe.
3.
Wartość normalna
a) Krajanalogiczny
(19) Kilku producentów eksportujących postawiło zarzut, że informacje dostarczane przez współpracujące spółki ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nie stanowiły wiarygodnej podstawy do wyznaczania normalnej wartości i kwestionowało ustalenia Komisji, że sprzedaż dokonywana przez spółki amerykańskie w okresie objętym badaniem nie odbywała się w warunkach zwykłego handlu.
(20) Informacje dostarczone przez obie współpracujące spółki w Stanach Zjednoczonych Ameryki zostały zweryfikowane przez Komisję w siedzibach obu spółek w Stanach Zjednoczonych.
W rezultacie Komisja przekonała się o dokładności i wiarygodności danych dostarczonych przez obie spółki do celów niniejszego postępowania i potwierdza, że normalna wartość nadal będzie oparta na wartości ustalonej dla analogicznego kraju.
(21) Niektórzy producenci eksportujący podnosili, że niewłaściwym było wykorzystywanie informacji dostarczonych przez jedną ze spółek, która działała bardziej jako przetwórca niż jako producent, podczas gdy inni wnioskowali, aby dostosowanie uwzględniało koszty nadzwyczajne odnoszące się do procesu przetwarzania.
(22) W odpowiedni sposób Komisja ponownie rozważyła stosowność wykorzystywania danych pochodzących od przetwórcy, w odniesieniu do wyliczania w niniejszym postępowaniu normalnej wartości.
W tym kontekście brano pod uwagę znaczenie zapewnienia, że wykorzystywane dane są możliwie wyczerpujące i reprezentatywne.
Stwierdzono, że nawet jeżeli informacje dotyczące przetwórcy nie były ujęte w odpowiednich wyliczeniach, normalna wartość byłaby nadal oparta na wiarygodnych i reprezentatywnych danych.
Wskutek tego oraz w celu uwzględnienia obaw odnośnych eksportujących producentów chińskich podjęto decyzję o wyłączeniu danych odnoszących się do przedmiotowego przetwórcy z procesu wyznaczania normalnej wartości.
W każdym razie wpływ tej zmiany na metodologię był nieznaczny.
(23) Dwóch producentów eksportujących wnioskowało również o dostosowania w celu uwzględnienia różnic w kosztach ochrony środowiska oraz ubytku molibdenu.
Jak zapisano w rozporządzeniu tymczasowym, służby Komisji rozpatrywały meritum tych roszczeń.
W tym względzie zwrócono uwagę na fakt, że chińskie spółki podlegają przepisom i normom w zakresie ochrony środowiska i chociaż nie są one identyczne z amerykańskimi, zakres, jeżeli takowy występuje, w jakim różnice wpływają na porównywalność ceny nie jest jednoznaczny ani nie został wykazany.
Co więcej, jeżeli rozpatruje się tę sprawę w połączeniu z roszczeniem dotyczącym ubytku molibdenu, prawdopodobieństwo jakiegokolwiek znaczącego wpływu na porównywalność ceny dodatkowo się zmniejsza.
(24) Roszczenie, że ubytek molibdenu jest potencjalnie wyższy w Chinach niż w Stanach Zjednoczonych Ameryki istotnie oznacza, że producenci amerykańscy są bardziej efektywni niż producenci chińscy.
Tak więc różnicę w kosztach związanych z ochroną środowiska można przynajmniej częściowo skompensować przez bardziej efektywny proces produkcyjny.
W każdym razie wobec braku jakiejkolwiek dokładnej kwantyfikacji domniemanych różnic dotyczących kosztów związanych z ochroną środowiska i ubytkiem molibdenu Komisja wnioskuje, że nie wykazano żadnych oddziaływań na porównywalność ceny i że w konsekwencji brak jest podstaw do dostosowań w tym względzie.
(25) Z wyjątkiem wyłączenia danych przetwórcy określonych powyżej niniejszym potwierdza się metodologię wyznaczania normalnej wartości określoną w akapitach 38–40 rozporządzenia tymczasowego.
b) Cenaeksportowa
(26) Ceny eksportowe były wyliczane zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie cen eksportowych rzeczywiście płaconych lub płatnych za towar objęty postępowaniem przez pierwszego niezależnego klienta.
c) Porównanie
(27) Potwierdza się niniejszym metodologię wymienioną w akapitach 49 i 50 rozporządzenia tymczasowego.
(28) Dwóch producentów eksportujących podniosło, że wyliczenia powinny być prowadzone w odniesieniu do dwóch cech jakościowych notowanych w czasopiśmie Metal Bulletin.
Jednakże metodę zastosowaną w tymczasowym rozporządzeniu, tj. odnoszącą się do dokładnej zawartości molibdenu, uznaje się za bardziej dokładną, ponieważ uwzględnia ona dowolne odchylenie zawartości, a co więcej, pozwala na lepszą porównywalność z normalną wartością, gdyż producenci kraju analogicznego podawali odpowiednie dane według zawartości molibdenu.
d) Marginesdumpingu
(29) Ze względu na zmiany dotyczące traktowania według gospodarki rynkowej oraz indywidualnego traktowania przedstawione powyżej wszyscy współpracujący producenci eksportujący otrzymują obecnie ogólnokrajowy margines dumpingu odnoszący się do ChRL.
Niniejszym potwierdza się metodologię wyliczania tego marginesu wymienioną w akapitach 51 i 54 rozporządzenia tymczasowego.
(30) Ogólnokrajowy margines dumpingu dotyczący ChRL ustalony w oparciu o powyższe wynosi 38,5 %.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(31) Wobec braku nowych argumentów w sprawie produkcji wspólnotowej oraz w sprawie definicji przemysłu wspólnotowego niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia opisane w akapitach 56–60 rozporządzenia tymczasowego.
F. SZKODA
1.
Zużycie we Wspólnocie
(32) Podnoszono, że przemysł wspólnotowy składa się jedynie z wnoszących skargę/wspierających spółek i że w ten sposób informacje od pozostałych wspólnotowych podmiotów gospodarczych nie powinny być uwzględniane do celów analizy szkody.
(33) Należy zauważyć, że wielkość sprzedaży innych wspólnotowych podmiotów gospodarczych była wykorzystywana jedynie do celów ustalenia zużycia we Wspólnocie, a nie do oceny wskaźników ekonomicznych dotyczących sytuacji w przemyśle wspólnotowym.
W przypadku nieuwzględnienia wielkości sprzedaży innych wspólnotowych podmiotów gospodarczych wskazany poziom zużycia we Wspólnocie byłby zaniżony.
(34) W świetle powyższego niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia dotyczące zużycia we Wspólnocie opisane w akapitach 61–63 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Przywóz pochodzący z ChRL
a) Wielkość i udział w rynku przedmiotowego przywozu
(35) Wobec braku nowych argumentów w sprawie wielkości przedmiotowego przywozu i jego udziału w rynku niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia opisane w akapitach 64–65 rozporządzenia tymczasowego.
b) Cenywprzedmiotowym przywozie
i) Zmiany cen
(36) Wobec braku nowych informacji w sprawie zmiany ceny niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w akapicie 66 rozporządzenia tymczasowego.
ii) Zaniżanie cen
(37) Dwie zainteresowane strony kwestionowały wykorzystywanie daty faktury do konwersji waluty wywozu na euro.
Podnosiły one, że ponieważ istnieje około jednomiesięczny odstęp czasu pomiędzy datą faktury a datą przywozu do Wspólnoty, konwersja waluty powinna być dokonywana w oparciu o kurs walutowy z miesiąca następującego po miesiącu wystawienia faktury.
W drugim wariancie strony podnosiły, że powinno się stosować średni kurs walutowy dla całego okresu objętego badaniem.
(38) Zgodnie z zapisami w podstawowym rozporządzeniu w zakresie konwersji walutowych przy wyliczaniu marginesu dumpingu powinno się stosować kurs walutowy z dnia sprzedaży, przy czym data sprzedaży jest równoznaczna z datą wystawienia faktury, chyba że inna data w sposób bardziej właściwy ustala materialne warunki sprzedaży.
W tym kontekście nie przedstawiono żadnej informacji wykazującej, że data odprawy celnej stanowiłaby właściwy termin sprzedaży.
Tak więc zarówno w odniesieniu do eksporterów, jak i przemysłu wspólnotowego, konwersja walut dokonywana była na tym samym poziomie, tj. na dzień wystawienia faktury, niezależnie od daty dostawy lub odprawy celnej.
W świetle powyższego uważa się, że konwersja na euro stosowana na etapie tymczasowym jest właściwa dla porównania ceny.
Wniosek został więc odrzucony.
(39) Dwóch producentów eksportujących podnosiło, że ceny eksportowe powinny być dostosowywane ze względu na różnice w poziomie handlu, ponieważ producenci eksportujący dokonują sprzedaży podmiotom gospodarczym, podczas gdy przemysł wspólnotowy dokonuje sprzedaży na rzecz użytkowników końcowych.
(40) Ustalono, iż przemysł wspólnotowy dokonuje sprzedaży za pośrednictwem różnych kanałów zbytu, tj. zarówno do podmiotów gospodarczych, jak i do użytkowników końcowych.
Co więcej, nie stwierdzono istnienia spójnych i/lub znaczących różnic cenowych pomiędzy różnymi kanałami zbytu.
Wniosek o dostosowanie z powodu poziomu handlu został więc odrzucony.
(41) Na etapie wstępnym porównywano ceny cif stosowane przez producentów eksportujących z cenami loco zakład stosowanymi w przemyśle wspólnotowym.
Aby uwzględnić uczciwe porównanie, dwóch producentów eksportujących wnioskowało o skorygowanie cen wspólnotowych o koszty odnoszące się do wynajmowania magazynów.
(42) Uznano, że brak jest podstaw do skorygowania cen przez przemysł wspólnotowy o koszty odnoszące się do składowania, biorąc pod uwagę fakt, że ceny producentów eksportujących stosowane w wyliczeniach uwzględniają te koszty w kosztach ponoszonych po przywozie dodanych do cen eksportowych określonych w akapicie 67 rozporządzenia tymczasowego.
W związku z tym wniosek zostaje odrzucony.
(43) Uwzględniając traktowanie jednego dodatkowego producenta eksportującego na etapie ostatecznym jako strony współpracującej, wycofanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej/indywidualnego traktowania, argumentów przytoczonych powyżej oraz skorygowanie błędów urzędniczych, różnica pomiędzy cenami wyrażona procentowo jako średnia ważona cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy, tj. ogólnokrajowa średnia ważona marginesu zaniżenia cenowego, wynosiła 13,8 %.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(44) Wobec braku nowych informacji mających wpływ na ustalenia w sprawie powołanych wyżej czynników potwierdza się niniejszym wstępne ustalenia określone w akapitach 71–90 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wniosek w sprawie szkody
(45) W tymczasowym rozporządzeniu zawarto stwierdzenie, że w okresie objętym badaniem przemysł wspólnotowy poniósł szkodę majątkową.
Stwierdzono, że pomiędzy rokiem 1997 i okresem objętym badaniem wielkość przywozu chińskiego FeMo po cenach dumpingowych wzrosła o 70 %, a jego udział w rynku wspólnotowym zwiększył się z około 34 % do około 49 %.
Największy wzrost miał miejsce pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem, kiedy wielkość przywozu wzrosła o 41 %, osiągając 9,4 punktów procentowych udziału w rynku.
(46) W sytuacji przemysłu wspólnotowego widoczne są dwa wyraźne okresy pomiędzy rokiem 1997 a okresem objętym badaniem:
- pomiędzy rokiem 1997 a 1999 produkcja, sprzedaż, udział w rynku i rentowność poprawiły się, ponieważ przemysł wspólnotowy skorzystał ze zmniejszającej się wielkości sprzedaży i udziału w rynku pozostałych wspólnotowych podmiotów gospodarczych;
- pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem, tj. w okresie zbieżnym z okresem największej penetracji chińskiego przywozu, produkcja przemysłu wspólnotowego spadła o 19 %, wielkość sprzedaży o 17 %, udział w rynku o więcej niż 7 punktów procentowych, a rentowność spadła do poziomu pomiędzy 0 % i 2 %.
Stąd pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem, pomimo wzrostu zużycia we Wspólnocie, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się powodując w ten sposób spadek udziału w rynku.
(47) Wystąpił błąd urzędniczy w zdaniu drugim akapitu 92 rozporządzenia tymczasowego, który to akapit powinien mieć następujące brzmienie: "Jakkolwiek przemysł wspólnotowy zwiększył wielkość swojej produkcji i sprzedaży w przedmiotowym okresie, nie nadążał za wzrostem zużycia wspólnotowego pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem".
(48) Podnoszono, że jeżeli przyjmie się rok 1997 jako punkt wyjścia i okres objęty badaniem jako punkt końcowy, sytuacja przemysłu wspólnotowego nie uległa pogorszeniu.
Podnoszono również argument, że ustalenia w sprawie szkody nie mogą być oparte na pogorszeniu się sytuacji przemysłu wspólnotowego w ostatniej części przedmiotowego okresu, tj. pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem.
(49) Celem dochodzenia antydumpingowego jest ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na sytuację w przemyśle wspólnotowym w okresie objętym badaniem, będącym okresem, dla którego bada się występowanie dumpingu.
Z tego względu okres przed okresem objętym badaniem służy jedynie jako wskazówka dla oceny sytuacji w przemyśle wspólnotowym przy ustalaniu, czy sytuacja w okresie objętym badaniem może zostać sklasyfikowana jako szkodliwa.
Ponadto analiza sytuacji gospodarczej w przemyśle wspólnotowym powinna raczej uwzględniać rozwój wydarzeń w badanym okresie, jak to zostało zrobione w rozporządzeniu tymczasowym, niż skupiać się na analizie od punktu końcowego do punktu końcowego.
(50) W ten sposób przyjmuje się, że analiza sytuacji w przemyśle wspólnotowym na etapie wstępnym spełnia wymogi rozporządzenia podstawowego.
(51) Wobec braku nowych informacji dotyczących sytuacji w przemyśle wspólnotowym oraz po uwzględnieniu wyżej wymienionych ustaleń potwierdza się niniejszym wstępne ustalenia w sprawie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy określonej w akapitach 91–93 rozporządzenia tymczasowego.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(52) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że jakakolwiek szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy spowodowana była przez jeden lub kilka z poniższych czynników:
i) cen surowca
(53) Jedna z zainteresowanych stron podnosiła, że ceny w przemyśle wspólnotowym kształtowały się zgodnie z cenami surowców i dlatego ich zmiany nie mogą być przypisywane poziomowi cen importowych ChRL.
(54) Dochodzenie pokazało, że głównym surowcem wykorzystywanym do produkcji FeMo jest MoO3 i że powinno występować powiązanie pomiędzy cenami MoO3 i FeMo, ponieważ jakikolwiek ruch cen MoO3 automatycznie odpowiada zmianom w koszcie surowca dla przemysłu wspólnotowego.
W rezultacie producenci FeMo nie mają dużej swobody w ustalaniu swoich cen.
W istocie na przejrzystym rynku FeMo użytkownicy uważnie śledzą ceny MoO3, aby zająć dobrą pozycję przy negocjowaniu cen FeMo.
(55) Należy zauważyć, że kształtowanie cen w przemyśle wspólnotowym w przedmiotowym okresie podążało za kształtowaniem cen surowca.
W tym samym czasie, ze względu na przywóz z ChRL po cenach niższych od cen w przemyśle wspólnotowym w całym okresie objętym badaniem, z wyjątkiem roku 1998, ceny w przemyśle wspólnotowym nie mogły wzrosnąć w tym samym stopniu, w jakim wzrósł koszt całkowity produkcji pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem.
W tym względzie należy zauważyć, że pomiędzy rokiem 1999 a okresem badanym, tj. w czasie zbieżnym z okresem największej penetracji chińskiego przywozu na rynku wspólnotowym, nastąpił spadek produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, dający w konsekwencji wzrost jego kosztów.
Stąd wzrost kosztów o 8 % w okresie objętym badaniem, który nie mógł być w pełni uwzględniony w cenach sprzedaży, doprowadził do spadku rentowności do poziomu, który jest niewystarczający do zapewnienia długookresowego utrzymania się w przemyśle wspólnotowym.
(56) Stąd przyjmuje się, że zmiany cen surowców nie przyczyniają się w istotny sposób do pogorszenia się sytuacji w przemyśle wspólnotowym.
Wręcz przeciwnie, można przyjąć, że przy braku dumpingowego przywozu z Chin zarówno poziom cen w przemyśle wspólnotowym, jak i jego udział w rynku, byłyby znacznie wyższe.
W świetle powyższego oraz wobec braku innych nowych informacji potwierdza się niniejszym wstępne ustalenia opisane w akapitach 104–107 rozporządzenia tymczasowego.
ii) Brak dostępu przemysłu wspólnotowego do naturalnych zasobów Mo
(57) Podnoszono, że szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy można przypisać brakowi dostępu do naturalnych zasobów naturalnych Mo, co w znaczący sposób ogranicza jego efektywność.
Z drugiej strony dostęp chińskich producentów FeMo do zasobów Mo powodowałyby ich rzekomą konkurencyjność.
(58) Po pierwsze, należy zauważyć, że jeden z producentów tworzących przemysł wspólnotowy jest zintegrowanym przedsiębiorstwem wielozakładowym i produkuje MoO3, a nie dostarczono dowodów wykazujących rzekomy pozytywny wpływ na efektywność przemysłu wspólnotowego przy występowaniu jego integracji pionowej.
(59) Po drugie, należy zauważyć, że nawet jeżeli ChRL posiada zasoby naturalne Mo, od roku 1998 nastąpiło obniżenie jego wydobycia.
Ponadto informacje przekazane przez zainteresowaną stronę wskazują, że ChRL sprowadzała znaczne ilości produktów molibdenu, głównie koncentrat Mo.
W rezultacie obecna sytuacja zaprzecza istnieniu jakiejkolwiek rzekomej przewagi konkurencyjnej Chin.
(60) Ostatecznie w okresie objętym badaniem stwierdzono przywóz dużych ilości chińskiego FeMo po cenach dumpingowych, zbiegający się z utratą udziału w rynku uprzednio posiadanego przez przemysł wspólnotowy.
(61) W świetle powyższego nie można podnosić, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przez brak dostępu do naturalnych zasobów Mo.
iii) Rzekome problemy przemysłu wspólnotowego były nierozerwalnie związane z rynkiem Mo
(62) Podnoszono, że badanie związku przyczynowego w tymczasowym rozporządzeniu zawierała poważne błędy, ponieważ nie zajmowało się wpływem cyklu koniunkturalnego przemysłu w fazie spadku (przemysł miedziowy) i przemysłu w fazie wzrostu (przemysł stalowy) na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Domniemywano, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była nierozerwalnie związana z rynkiem Mo, jakkolwiek brak było dowodów na poparcie tego roszczenia.
(63) Po pierwsze, należy zauważyć, że w rozporządzeniu tymczasowym Komisja badała wpływ zmian cen surowca wykorzystywanego do produkcji FeMo, tj. MoO3, na sytuację przemysłu wspólnotowego i ustaliła, że nie przyczyniło się to do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(64) Po drugie, MoO3 jest uzyskiwany z koncentratów Mo, które z kolei mogą być pozyskiwane zarówno jako produkt uboczny w górnictwie miedziowym, jak i w górnictwie surowych rud.
(65) Po trzecie, w odniesieniu do przemysłu przetwórczego w tymczasowym rozporządzeniu Komisja badała zmianę zużycia w stosunku do wydarzeń w przemyśle stalowym, głównym odbiorcy FeMo.
W szczególności przypomina się, że przemysł wspólnotowy nie mógł korzystać ze wzrostu rynku pomiędzy rokiem 1999 a okresem objętym badaniem, gdzie zużycie wzrosło o 14 % zbiegając się lepszą koniunkturą w przemyśle stalowym, podczas gdy nastąpił spadek wielkości sprzedaży w przemyśle wspólnotowym o 17 %.
(66) W świetle powyższego nie można podnosić, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy spowodowana była jakimkolwiek problemem nierozerwalnie związanym z rynkiem Mo jako takim.
iv) Postępowanie wspólnotowych producentów FeMo
(67) Jedna zainteresowana strona podnosiła, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była wynikiem postępowania dwóch producentów przemysłu wspólnotowego i jednego z dwóch innych wspólnotowych podmiotów gospodarczych, zajmujących rzekomą zbiorową pozycję dominującą na rynku wspólnotowym, ze względu na ich łączny udział w rynku.
Nie przedstawiono żadnej informacji na temat postępowania tych producentów na rynku wspólnotowym, poza wielkością ich łącznego udziału w rynku.
(68) Po pierwsze, należy zauważyć, iż samego faktu, że cztery spółki wytwarzające FeMo we Wspólnocie mają udział w rynku pomiędzy 40 % i 44 % nie można uważać za przyczynę szkody poniesionej przez rynek wspólnotowy, który składa się jedynie z dwu spośród czterech spółek, wobec braku jakichkolwiek wskazań, które dowodziłyby, że taka szkoda jest spowodowana zbiorową pozycją o sile gospodarczej, umożliwiającą spółkom postępowanie w dającym się ocenić zakresie niezależne od ich konkurentów, klientów i ostatecznie konsumentów.
(69) Po drugie, cztery spółki wytwarzające FeMo we Wspólnocie posiadają różną pozycję na rynku: dwie spółki tworzące przemysł wspólnotowy przede wszystkim produkują FeMo na własny rachunek, na sprzedaż dla użytkowników, podczas gdy pozostałe dwie spółki przetwarzają MoO3 w FeMo na rachunek podmiotów trzecich (importerów/podmiotów gospodarczych) za wynagrodzeniem.
(70) Ostatecznie, w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego nie znaleziono dowodów wykazujących, że szkodę poniesioną przez przemysł w okresie objętym badaniem można było przypisać antykonkurencyjnej praktyce występującej po jego stronie.
(71) W związku z tym przyjmuje się, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie była spowodowana jego własnym zachowaniem antykonkurencyjnym.
v) Przywóz z pozostałych państw trzecich
(72) Podnoszono, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy może być spowodowana przez przywóz z Armenii i Iranu.
(73) Należy zauważyć, że przywóz z tych dwóch krajów osiągnął w okresie objętym badaniem udział w rynku odpowiednio 3,4 % (Armenia) i 1,8 % (Iran) po cenach, które kształtowały się na poziomie cen z ChRL lub poniżej tego poziomu.
Należy również zauważyć, że nawet jeśli przywóz ten mógł przyczynić się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, to jego udział w rynku w porównaniu z chińskim (49,3 %) pozostaje marginalny i nie zrywa związku przyczynowego pomiędzy przywozem z ChRL a szkodą majątkową poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(74) Wobec powyższego i w braku nowych informacji w sprawie przywozu z pozostałych państw trzecich potwierdza się niniejszym wstępne ustalenia określone w akapitach 108–113 rozporządzenia tymczasowego.
vi) Wniosek
(75) W świetle powyższego potwierdza się, że przedmiotowy przywóz rozpatrywany odrębnie spowodował szkodę majątkową w przemyśle wspólnotowym w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, określoną w akapitach 117–118 rozporządzenia tymczasowego.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(76) Niektóre zainteresowane strony czyniły zarzuty co do możliwego oddziaływania środków antydumpingowych na przemysł stalowy, nie przedstawiając jednakże odpowiednich dowodów na poparcie tych zarzutów.
(77) Wobec braku nowych informacji dotyczących analizy aspektów interesu Wspólnoty w omawianej sprawie niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia określone w akapitach 120–147 rozporządzenia tymczasowego.
I. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(78) Jedna z zainteresowanych stron podnosiła, że marża zysku, uważana za minimum, jakiej mógłby oczekiwać przemysł przy braku szkodliwego dumpingu, nie jest właściwa, ponieważ poziom rentowności uzyskiwanej przez przemysł wspólnotowy w porównywalnych sektorach jest wyższy.
(79) Należy zauważyć, że przy wyliczaniu kwoty niezbędnej do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu uznano, że środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie jego kosztów i osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać racjonalnie osiągnięty przez przemysł wspólnotowy w normalnych warunkach konkurencji tj. przy braku przywozu dumpingowego.
W tym przypadku po uwzględnieniu w szczególności poziomu rentowności osiągniętego przy sprzedaży innych towarów tego samego rodzaju wyprodukowanych przez przemysł wspólnotowy stwierdzono, że marża zysku w wysokości 5 % obrotu mogłaby być uważana za właściwe minimum, którego osiągnięcia przemysł wspólnotowy mógłby oczekiwać przy braku szkodliwego dumpingu.
(80) Należy zauważyć, że argumenty i odpowiednie ustalenia dotyczące dostosowań żądanych w kontekście zaniżania cen, jak również skorygowanie błędów urzędniczych, zostały także wzięte pod uwagę przy obliczaniu marginesu szkody.
(81) Wobec braku nowych informacji lub uwag niniejszym potwierdza się metodologię wykorzystywaną przy poziomie zniesienia szkody określoną w akapitach 149–151 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Ostateczne środki antydumpingowe
(82) W świetle powyższego uważa się, że ostateczne cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie stwierdzonego marginesu szkody, gdyż jest ono niższe niż poziom marginesu dumpingu, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(83) Z uwzględnieniem powyższego wnioskowana stawka ostatecznego cła antydumpingowego wyrażonego jako procent ceny cif granica Wspólnoty, przed opłaceniem cła, wynosi 22,5 %.
3.
Zobowiązanie
(84) W następstwie ujawnienia wstępnych ustaleń jeden producent eksportujący wyraził zainteresowanie złożeniem zobowiązań cenowych.
Jako że na ostatecznym etapie nie wydano indywidualnego przepisy w sprawie dumpingu, służby Komisji nie mogą przyjąć takiego indywidualnego zobowiązania.
4.
Pobór ceł tymczasowych
(85) Z uwagi na wielkość stwierdzonych marginesów dumpingu oraz w świetle poziomu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu uznaje się za niezbędne, aby kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożonego na mocy rozporządzenia tymczasowego, były ostatecznie pobrane w wysokości odpowiadającej stawce cła nałożonego ostatecznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazomolibdenu objętego kodem CN 72027000 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie w odniesieniu do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, na towar określony w ust. 1, wynosi 22,5 %.
3.
O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w drodze tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia tymczasowego Komisji pobiera się nieodwołalnie, według stawki cła określonej w art. 1 lub według stawki cła tymczasowego w zależności od wartości niższej.
Zwalnia się kwoty zabezpieczone przekraczające stawkę ostatecznych ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 217/2002
z dnia 5 lutego 2002 r.
ustalające kryteria kwalifikujące surowce w ramach systemu pomocy produkcyjnej w rozporządzeniu (WE) nr 2201/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. W sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1239/2001 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje system pomocy w celu wsparcia organizacji producentów dostarczających pomidory, brzoskwinie oraz gruszki Williams i Rocha do przetwórstwa.
(2) Należy określić warunki kwalifikacji partiisurowców dostarczanych do przetwórstwa, aby zagwarantować właściwe stosowanie powyższego systemu pomocy bez naruszania zasad konkurencji oraz przepisów, w ramach których strony zawierające umowę mogą zgodzić się na zróżnicowanie cen surowca w oparciu o kryteria jakości obok wad objętych niniejszym rozporządzeniem.
(3) Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe przepisy stosowania obok tych, które przewiduje rozporządzenie Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w związku z systemem pomocy dla przetworów owocowo-warzywnych [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1343/2001 [4].
(4) Należy wskazać, w jakim zakresie Państwa Członkowskie lub strony umowy mogą uzgodnić jej postanowienia dodatkowo do niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa kryteria, jakie muszą spełniać partie pomidorów, brzoskwiń lub gruszek dostarczanych do przetwórstwa w celu korzystania z systemu pomocy produkcyjnej ustanowionego w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 2
1.
Po otrzymaniu każdej partii, zakłady przetwórstwa badają jakość surowca na podstawie próbek.
Właściwe władze w Państwach Członkowskich podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że podjęta procedura pobierania i badania próbek gwarantuje obiektywizm oraz że pobierane są próbki z każdej partii.
Organizacja producentów albo jej przedstawiciel może być obecny w czasie realizacji tej procedury, która może być również przeprowadzona przez osobę trzecią wyznaczoną przez obie strony.
2.
Badania, o których mowa w ust. 1, ustalają wagowy odsetek wadliwego surowca dla każdego rodzaju wad określonych w art. 3 oraz ogólną wielkość tego udziału zaokrągloną w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej.
Jeżeli wielkość ta przekracza 10 %, dana partia nie kwalifikuje się do objęcia systemem pomocy.
3. Wskaźnik zmniejszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. c) oraz art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 449/2001, wynosi dla każdej kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy partii całkowitą wielkość określoną w ust. 2.
4. Cena, jaką z jednej strony ma zapłacić zakład przetwórstwa, o czym mowa w art. 3 ust. 4 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 449/2001, oraz jednostkowa wielkość pomocy produkcyjnej z drugiej strony, odnoszą się do wagi netto dostarczonego surowca po zastosowaniu wskaźnika zmniejszenia.
Artykuł 3
Wady definiuje się następująco:
a) dla pomidorów, brzoskwiń i gruszek:
- ciała obce: za ciało obce uważa się wszystko to, co nie jest owocem.
Zalicza się do nich wszelkie resztki pochodzenia roślinnego: liście, gałązki, trawa itp., substancje nieorganiczne jak: ziemia, żwir, kamienie itp. oraz inne odpadki,
- owoce chore, zgniłe lub robaczywe: owoce zaatakowane przez chorobę, owady lub czynnik gnilny obecny na ponad 30 mm średnicy owocu i przenikający w głąb owocu;
b) w przypadku samych pomidorów:
- zielone pomidory: zdrowe owoce, które jeszcze nie dojrzały i są zupełnie zielone na zewnątrz.
Koloru wewnątrz owocu nie bierze się pod uwagę;
c) w przypadku samych brzoskwiń i gruszek:
- klasyfikacja według wielkości lub wagi: wielkość minimalna wynosi 55 mm,
- dojrzałość: owoce niedojrzałe lub przejrzałe uważa się za wadliwe.
Stopień dojrzałości mierzy się i porównuje ze skalą wartości granicznych ustaloną przez strony,
- uszkodzenia skórki owocu spowodowane gradem, pokrywające ponad 20 % powierzchni owocu;
d) w przypadku samych brzoskwiń:
- widoczne pęknięcia: pęknięcie pomiędzy połówkami brzoskwiń na końcu, gdzie znajduje się ogonek.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie albo strony umów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, mogą:
- zmniejszyć limit ustalony w art. 2 ust. 2 w stosunku do któregokolwiek z wymienionych produktów, ustalić szczególne limity w stosunku do każdej z wad, o których mowa w art. 3, lub zwiększyć minimalną wielkość, o której mowa w art. 3 lit. c),
- zdefiniować dodatkowe wady oprócz tych, o których mowa w art. 3 – odsetek owoców z takimi wadami zostaje włączony do wielkości całkowitej, o której mowa w art. 2 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić strony do zwiększenia limitu ustalonego w art. 2 ust. 2 o maksymalnie 15 % w stosunku do każdego z wymienionych produktów.
3.
Postanowienia przyjęte na podstawie niniejszego artykułu umieszczane są w umowach.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2002/03.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 221/2002
z dnia 6 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 przewiduje konieczność ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w środkach spożywczych w celu ochrony zdrowia publicznego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2], zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2375/2001 [3], ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych, mające zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2002 r.
W szczególności załącznik I do tego rozporządzenia ustanawia poziomy dla ołowiu, kadmu i rtęci w niektórych produktach rybołówstwa.
(3) Dla ochrony zdrowia publicznego jest rzeczą zasadniczą, by zanieczyszczenia te nie przekraczały poziomów, które są dopuszczalne z punktu widzenia toksyczności.
Najwyższe dopuszczalne poziomy dla zawartości ołowiu, kadmu i rtęci muszą być bezpieczne i tak niskie, jak tylko to możliwe (ALARA), poprzez stosowanie dobrych praktyk produkcyjnych oraz rolniczych/rybołówstwa.
Niezbędna jest zmiana, w oparciu o nowe dane analityczne, właściwych przepisów załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do zanieczyszczeń w niektórych produktach rybołówstwa.
Zmienione przepisy utrzymują wysoki poziom ochrony zdrowia konsumentów.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 zastępuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 244/2002
z dnia 8 lutego 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 Finlandia przekazała do Komisji wniosek o wprowadzenie nazwy "Sahti" do rejestru świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych.
(2) Adnotacja "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być używana wyłącznie dla nazw wprowadzonych do tego rejestru.
(3) Nie został zgłoszony do Komisji sprzeciw, na podstawie art. 8 tego rozporządzenia, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) W związku z tym nazwa wymieniona w Załączniku powinna zostać wprowadzona do rejestru świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych i w ten sposób chroniona jako tradycyjna specjalność gwarantowana na obszarze Wspólnoty, na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
(5) Poniższy Załącznik uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2430/2001 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa podana w poniższym Załączniku zostaje dodana do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i wprowadzona do rejestru świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Jest ona chroniona zgodnie z art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 245/2002
z dnia 8 lutego 2002 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Khaki Ribera del Xúquer" jako nazwa pochodzenia, a Włochy przekazały Komisji dwa wnioski w sprawie rejestracji nazw "Asparago bianco di Cimadolmo" and "Ciliegia di Marostica" jako oznaczenia geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja w odniesieniu do nich nie otrzymała żadnych deklaracji sprzeciwu na podstawie art. 7 niniejszego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2601/01 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 249/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
dotyczące zawarcia Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei-Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei-Bissau na okres od dnia 16 czerwca 2001 r. do dnia 15 czerwca 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 łącznie z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei-Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei-Bissau [2], obie strony przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub uzupełnień do tej Umowy na koniec okresu stosowania Protokołu załączonego do niniejszego rozporządzenia.
(2) W wyniku tych negocjacji dnia 30 maja 2001 r. został parafowany nowy Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie przewidziane w powyższej Umowie w okresie od dnia 16 czerwca 2001 r. do dnia 15 czerwca 2006 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu.
(4) Metoda przydziału wielkości dopuszczalnych połowów między Państwa Członkowskie powinna być określona na podstawie tradycyjnego przydziału wielkości dopuszczalnych połowów w ramach Umowy w sprawie rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei-Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei-Bissau w okresie od dnia 16 czerwca 2001 r. do dnia 15 czerwca 2006 r. zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów przewidziane w Protokole przydziela się Państwom Członkowskim jak następuje:
a) krewetki:
— Włochy _BAR_ 3900 TRB _BAR_
— Hiszpania _BAR_ 2400 TRB _BAR_
— Portugalia _BAR_ 3050 TRB _BAR_
— Grecja _BAR_ 250 TRB _BAR_
b) ryby/głowonogi:
— Hiszpania _BAR_ 1870 TRB _BAR_
— Włochy _BAR_ 500 TRB _BAR_
— Grecja _BAR_ 430 TRB _BAR_
c) tuńczykowce:
— Hiszpania _BAR_ 20 statków _BAR_
— Francja _BAR_ 19 statków _BAR_
— Włochy _BAR_ 1 statek _BAR_
d) taklowce powierzchniowe i tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury:
— Hiszpania _BAR_ 25 statków _BAR_
— Francja _BAR_ 6 statków _BAR_
— Portugalia _BAR_ 5 statków. _BAR_
W przypadku gdy wnioski o przyznanie licencji przedstawione przez te Państwa Członkowskie nie obejmują wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w Protokole, Komisja może rozważyć wnioski o przyznanie licencji złożone przez każde inne Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki prowadzą połowy na mocy tego Protokołu, są zobowiązane do powiadomienia Komisji o ilościach każdego zasobu poławianego w strefie połowowej Gwinei-Bissau zgodnie z uzgodnieniami przyjętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 500/2001 [4].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu, tak aby stał się wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 256/2002
z dnia 12 lutego 2002 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na stosowanie nowych dodatków, przedłużenia tymczasowego zezwolenia na stosowanie dodatku oraz stałego zezwolenia na stosowanie dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2205/2001 [2], w szczególności jej art. 3, 9d i 9e,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można przyznać tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowych dodatków po przeprowadzeniu przeglądu wniosku złożonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że można przyznać tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku, jeśli spełnione są warunki art. 3a lit. b)–e) tej dyrektywy oraz jeśli można racjonalnie założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że kiedy jest on stosowany w żywieniu zwierząt, ma jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a). Takie tymczasowe zezwolenie może zostać przyznane na okres do czterech lat w przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do tej dyrektywy.
(3) Ocena dokumentacji przedłożonych w odniesieniu do środków zapobiegających zbrylaniu: żelazocyjanku sodu i żelazocyjanku potasu opisanych w załączniku I pokazała, że te dodatki te spełniają wyżej wspomniane wymagania.
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) dnia 3 grudnia 2001 r. przedstawił korzystną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa środków zapobiegających zbrylaniu.
Dlatego powinny one zostać objęte tymczasowym zezwoleniem na okres czterech lat.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 937/2001 [3] odnowiło tymczasowe zezwolenie na stosowanie preparatu mikroorganizmu Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112; Toyocerin®) dla kategorii zwierząt: brojlerów, kur niosek, cieląt, bydła opasowego, królików przeznaczonych do tuczu i królic hodowlanych.
Zezwolenie zostało przyznane jedynie do dnia 1 marca 2002 r., w celu zapewnienia wystarczającego czasu w celu przeprowadzenia ponownej oceny bezpieczeństwa szczepu w odniesieniu do odporności na tetracyklinę, o co wnioskował SCAN w świetle dowodów, które stały się dostępne od momentu przyznania pierwszego tymczasowego zezwolenia na stosowanie substancji.
(5) Komisja otrzymała wymagane dane dnia 17 września 2001 r.
Na ich podstawie SCAN stwierdził w swoim sprawozdaniu w sprawie produktu Toyocerin® przyjętym dnia 5 grudnia 2001 r., że ocena przedłożonych dokumentacji pokazała, że produkty można uznać za bezpieczne w odniesieniu do produkcji toksyn oraz w odniesieniu do odporności na antybiotyki.
(6) Nowe dane potwierdziły Komisji, że warunki art. 3a lit. b)–e) dyrektywy 70/524/EWG są spełnione, tymczasowe zezwolenie na stosowanie preparatu Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112) dla kategorii zwierząt: brojlerów, kur niosek, cieląt, bydła opasowego, królików przeznaczonych do tuczu i królic hodowlanych powinno zatem zostać przyznane na pozostałą część maksymalnie dozwolonego okresu pięciu lat.
Biorąc pod uwagę przerwę w tymczasowym zezwoleniu między dniem 21 lutego 2001 r. a dniem 31 maja 2001 r., koniec okresu ważności tymczasowego zezwolenia powinien przypadać na dzień 7 października 2004 r.
(7) Tymczasowe zezwolenie na stosowanie preparatu mikroorganizmu Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112) dla kategorii zwierząt: prosięta, tuczniki i maciory wygasło dnia 21 kwietnia 1999 r. z końcem maksymalnie dozwolonego okresu pięciu lat.
(8) SCAN w sprawozdaniu w sprawie produktu Toyocerin® przyjętym dnia 5 grudnia 2001 r. potwierdził, że produkt, kiedy stosowany jest dla prosiąt, tuczników i macior, spełnia warunki art. 3a lit. b)–e) dyrektywy 70/524/EWG.
Sprawozdanie SCAN zawiera korzystną opinię w sprawie skuteczności produktu Toyocerin®, kiedy jest on stosowany w kategoriach zwierząt: prosięta w wieku do dwóch miesięcy oraz maciory.
(9) Ponieważ spełnione zostały wszystkie warunki art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, dlatego powinno zostać przyznane stałe zezwolenie dla preparatu mikroorganizmu Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112) dla kategorii zwierząt: prosięta i maciory zgodnie z warunkami opisanymi w załączniku III.
(10) Ocena dokumentacji pokazuje, że mogą być wymagane niektóre procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku.
Tego rodzaju ochrona powinna być jednakże zapewniona przez stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z oceną Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatków należących do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" wymienione w załączniku I jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Tymczasowe zezwolenie na stosowanie preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy" wymienionego w załączniku II zostaje przedłużone na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Zezwala się na bezterminowe stosowanie preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy" wymienionego w załączniku III jako dodatku stosowanego w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 257/2002
z dnia 12 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 194/97 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych oraz rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1566/1999 [3], ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem w niektórych środkach spożywczych. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [4], zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2375/2001 [5], uchyla i zastępuje rozporządzenie (WE) nr 194/97 z mocą od dnia 5 kwietnia 2002 r.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 194/97 przewidywało, że najwyższe dopuszczalne poziomy dla orzechów i suszonych owoców, które mają być poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi albo wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych, miały być ponownie rozważone w terminie do dnia 1 lipca 2001 r. w świetle postępów wiedzy naukowej i technologicznej, dotyczącej w szczególności skuteczności sortowania lub innej obróbki w obniżaniu zawartości aflatoksyn.
(3) W związku z tym przedłożone zostały tylko dane dotyczące migdałów.
Dane te pokazują, że poprzez różnego rodzaju sortowanie i obróbkę fizyczną zawartość aflatoksyny w nieprzetworzonych migdałach została znacznie obniżona w produkcie przeznaczonym dla konsumenta końcowego.
Jednakże ze względu na różnorodność danych trudno jest ocenić stopień obniżenia.
Dlatego właściwe jest utrzymanie dotychczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów, przy założeniu, że podlegają one przeglądowi.
(4) W odniesieniu do zbóż, które podlegają sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi albo wykorzystaniu jako składnik w środkach spożywczych, rozporządzenie (WE) nr 194/97 przewidywało, że jeśli nie zostaną ustalone szczególne poziomy do dnia 1 lipca 2001 r., będą stosowane poziomy ustanowione dla zbóż przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji.
Powód tego był taki, że w przypadku zbóż nie można wprawdzie wykluczyć, że sortowanie lub inna obróbka fizyczna mogą obniżać poziomy zanieczyszczenia aflatoksynami, jednak rzeczywista skuteczność tych metod pozostaje do udowodnienia.
Postanowiono również, że z braku danych uzasadniających ustalenie szczególnego najwyższego dopuszczalnego poziomu dla nieprzetworzonych zbóż, miałyby obowiązywać poziomy 2 μg/kg aflatoksyny B1 i 4 μg/kg aflatoksyn ogółem.
(5) W związku z tym przedłożono tylko dane w odniesieniu do kukurydzy.
Pomimo prowadzenia stałego monitorowania w okresie ponad dwóch lat, tylko nieliczne partie okazały się zanieczyszczone.
W konsekwencji ograniczona została możliwość wykazania skuteczności sortowania, czyszczenia i innej obróbki fizycznej.
Na podstawie takich ograniczonych danych oczywiste jest, że poprzez różnego rodzaju sortowanie i obróbkę fizyczną zawartość aflatoksyny w nieprzetworzonej kukurydzy może zostać znacznie obniżona po oczyszczeniu w produkcie dla konsumenta końcowego (śruta płatkowana i inne rodzaje śruty).
Zawartość aflatoksyn koncentrowała się głównie w odsiewach (odpady) oraz, w mniejszym stopniu, w kiełkach kukurydzy, mączce z otrębów i łamanej kukurydzy (produktach na paszę dla zwierząt).
Ze względu na ograniczony zakres danych i ich zmienność, ilościowe oszacowanie możliwego do uzyskania stopnia obniżenia zawartości aflatoksyn jest niemożliwe.
Ponieważ przed wyciągnięciem końcowych wniosków konieczne jest zebranie większej ilości danych, w przypadku kukurydzy uznaje się za właściwe przedłużenie po raz ostatni okresu, dla którego nie ustanawia się najwyższych dopuszczalnych poziomów.
(6) Dla zbóż surowych, innych niż kukurydza, nie przedłożono żadnych danych, dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione dla zbóż przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi powinno się od dnia 1 lipca 2001 r. stosować również do zbóż, które mają być poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych.
(7) Ważne jest, aby wyżej wymienione najwyższe dopuszczalne poziomy weszły w życie tak wcześnie, jak to tylko możliwe, i pozostały obowiązujące po zastąpieniu rozporządzenia (WE) nr 194/97 rozporządzeniem (WE) nr 466/2001.
Dlatego oba te rozporządzenia powinny zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W pkt 2.1. Aflatoksyny z rubryki I Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 194/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) punkt 2.1.1 i 2.1.2 otrzymują brzmienie:
"Produkty _BAR_ Aflatoksyny: najwyższy dopuszczalny poziom1 (μg/kg) _BAR_ Metoda pobierania próbek _BAR_ Referencyjna metoda analizy _BAR_
B1 _BAR_ B1 + B2 + G1 + G2 _BAR_ Μ1 _BAR_
2.1.1.Orzeszki ziemne, orzechy i suszone owoce
2.1.1.1.Orzeszki ziemne, orzechy i suszone owoce oraz produkty przetworzone z nich, przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub wykorzystania jako składnik środków spożywczych _BAR_ 2(4) _BAR_ 4(4) _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.1.2.Orzeszki ziemne, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik środków spożywczych _BAR_ 8(4) _BAR_ 15(4) _BAR_ _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.1.3.Orzechy i suszone owoce, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik środków spożywczych _BAR_ 5(4) _BAR_ 10(4) _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.)
2.1.2.1.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.) oraz produkty przetworzone z nich, przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub wykorzystania jako składnik środków spożywczych _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.2.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.), z wyjątkiem kukurydzy, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik środków spożywczych _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.3.Kukurydza, która ma zostać poddana sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik środków spożywczych _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE" _BAR_
2) skreśla się przypis 5;
3) skreśla się przypis 6.
Artykuł 2
W pkt 2.1. Aflatoksyny sekcji 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) punkt 2.1.1 i 2.1.2 otrzymują brzmienie:
"Produkty _BAR_ Aflatoksyny: najwyższy dopuszczalny poziom1 (μg/kg) _BAR_ Metoda pobierania próbek _BAR_ Referencyjna metoda analizy _BAR_
B1 _BAR_ B1 + B2 + G1 + G2 _BAR_ M1 _BAR_
2.1.1.Orzeszki ziemne, orzechy i suszone owoce
2.1.1.1.Orzeszki ziemne, orzechy i suszone owoce produkty przetworzone z nich, do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub zastosowania jako składnik środków spożywczych _BAR_ 2(6) _BAR_ 4(6) _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.1.2.Orzeszki ziemne, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych _BAR_ 8(6) _BAR_ 15(6) _BAR_ _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.1.3.Orzechy i suszone owoce, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych _BAR_ 5(6) _BAR_ 10(6) _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.)
2.1.2.1.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.) oraz produkty przetworzone z nich, przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub wykorzystania jako składnik w środkach spożywczych _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.2.Zboża (w tym gryka, Fagopyrum spp.), z wyjątkiem kukurydzy, które mają zostać poddane sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_
2.1.2.3.Kukurydza, która ma zostać poddana sortowaniu lub innej obróbce fizycznej przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik środków spożywczych _BAR_ —(9) _BAR_ —(9) _BAR_ – _BAR_ dyrektywa 98/53/WE _BAR_ dyrektywa 98/53/WE" _BAR_
2) skreśla się przypis 8;
3) przypis 9 otrzymuje brzmienie:
"(9) Jeśli w terminie do dnia 1 lipca 2003 r. nie zostanie ustalony żaden szczególny poziom, stosuje się do kukurydzy określonej w niniejszym punkcie poziomy ustanowione w pkt 2.1.2.1 tabeli."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 263/2002
z dnia 13 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2550/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemów premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro, w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 4 oraz art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2550/2001 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemu premii, ale nie ustala metody przeliczania premii oraz płatności na walutę krajową w Państwach Członkowskich, które nie przyjęły wspólnej waluty euro.
Z tego względu należy ustalić metodę przeliczania na waluty krajowe oraz w szczególności termin operacyjny i odpowiedni kurs walutowy.
(2) Dla stosowania kryteriów wymienionych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 właściwe jest ustalenie terminu operacyjnego na pierwszy dzień roku kalendarzowego, za który wypłaca się premie. Jeśli chodzi o odpowiedni kurs walutowy, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu agromonetarnego dotyczącego euro w rolnictwie. Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi, że właściwym kursem walutowym jest najnowszy kurs ogłoszony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed terminem operacyjnym.
(3) Jednakże do celów osiągnięcia wspólnej organizacji rynku owiec i kóz kurs stosowany od daty terminu operacyjnego należy ustalić w sposób zasadniczo zapewniający, iż przy przeliczaniu na walutę krajową taka pomoc, premie oraz kwoty nie podlegają żadnym silnym wahaniom wynikającym z kursu walutowego obowiązującego w danym dniu.
W związku z tym najlepszym rozwiązaniem jest stosowanie średnich kursów walutowych obowiązujących w miesiącu poprzedzającym rok, za który przyznaje się premię, obliczone pro rata temporis.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w rozporządzeniu (WE) nr 2550/2001 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ IIIa
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 18a
Przeliczanie na walutę krajową
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do kwoty premii oraz płatności określonych w art. 4, 5 i 11 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 jest początek roku kalendarzowego, za który przyznaje się premię lub płatność.
Stosowany kurs walutowy jest średnim kursem walutowym obowiązującym w grudniu poprzedzającym datę terminu operacyjnego, obliczonym pro rata temporis.
Kurs ten ustala Komisja w miesiącu następującym po dacie terminu operacyjnego." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 265/2002
z dnia 13 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2742/90 określające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2583/2001 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 przewiduje karę w przypadku gdy do produkcji sera używa się bez zezwolenia kazein i/lub kazeinianów. Kara wspólnotowa jest równa 110 % różnicy pomiędzy wartością mleka odtłuszczonego potrzebnego do wyprodukowania 100 kg kazein i/lub kazeinanów, wynikającej z ceny rynkowej mleka odtłuszczonego w proszku z jednej strony, a kazein i kazeinianów z drugiej.
(2) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2742/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 78/96 [4], ustala sumę należną za ilości kazeiny i/lub kazeinianów użytych bez zezwolenia do produkcji sera na 183 EUR za 100 kg, uwzględniając ceny kazein oraz kazeinianów odnotowane na rynkach w drugiej połowie roku 1995. Sumę tę należy obniżyć, uwzględniając cenę rynkową mleka odtłuszczonego w proszku oraz cenę rynkową kazein i kazeinianów odnotowaną w ostatnim kwartale roku 2001.
(3) Ceny odnotowane na rynkach w ostatnim kwartale roku 2001 to 206,96 EUR za 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku oraz 562,00 EUR za 100 kg kazein i kazeinianów.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2742/90 otrzymuje brzmienie:
"1. Suma należna zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 wynosi 65,00 EUR za 100 kg kazein i/lub kazeinianów uwzględniając cenę mleka odtłuszczonego w proszku oraz cenę kazein oraz kazeinianów odnotowaną w ostatnim kwartale roku 2001."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 270/2002
z dnia 14 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do materiałów określonego ryzyka oraz nadzoru epidemiologicznego dotyczącego przenośnych gąbczastych encefalopatii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1326/2001 w odniesieniu do żywienia zwierząt i wprowadzania do obrotu owiec i kóz oraz produktów od nich pochodzących
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1326/2001 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczegółowe zasady dotyczące monitorowania przenośnych gąbczastych encefalopatii (TSEs) u owiec oraz kóz zostały ustanowione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(2) Zasady te powinny być ponownie poddane przeglądowi, tak, aby brały pod uwagę opinię Naukowego Komitetu Sterującego z dnia 18-19 października 2001 r. który zalecił pilne przeprowadzenie badań dotyczących występowania przypadków TSEs, stosując dostępne szybkie testy z zastosowaniem przykładowych statystycznych prób o dostatecznej ilości oraz wielkości.
(3) Naukowy Komitet Sterujący wskazał, w swojej opinii z dnia 29-30 listopada 2001 r. w sprawie wymogu przeprowadzenia statystycznie autorytatywnych badań odnoszących się do BSE/TSE, że dla danego Państwa Członkowskiego występowanie TSE u dorosłych owiec może wynosić odpowiednio w granicach 20-500 pozytywnych przypadków na 1 milion owiec.
W Państwach Członkowskich o dużym pogłowiu owiec, wielkość próby wystarczająca do wykrycia występowania jednego pozytywnego przypadku na 20000 zdrowych zwierząt rzeźnych na poziomie 95 % pewności jest największą wielkością, jaką można realnie uzyskać w tym momencie.
Wielkość próby dla państw o małym pogłowiu owiec powinna być dopasowywana tak, aby brać pod uwagę praktyczną ilość odpowiednich zwierząt dostępnych do przeprowadzenia badań.
(4) Kryteria wieku dla określenia populacji do celów pobierania prób powinny być, ze względów praktycznych rozszerzone poprzez odniesienie do uzębienia.
Państwa Członkowskie, które przyjęły inne metody pozwalające na określanie wieku zwierzęcia powinny uzyskać zgodę na kontynuowanie stosowania wieku 18 miesięcy.
(5) W opinii Naukowego Komitetu Sterującego z dnia 29-30 listopada 2001 r. zaleca się również, aby określony został genotyp białka prionowego wybranych losowo prób monitorowanych owiec.
Wielkość podpróby dla państw o małym pogłowiu owiec powinna być dopasowywana tak, aby brać pod uwagę praktyczną ilość odpowiednich zwierząt dostępnych do przeprowadzenia badań.
(6) Finlandia i Austria potwierdziły, odpowiednio w dniach 7 i 13 grudnia 2001 r. wystąpienie u nich pierwszych przypadków gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).
Z tego względu nie jest właściwe, aby przyznać tym Państwom Członkowskim odstępstwa od wymogu monitorowania zdrowego bydła rzeźnego, usuwania kręgosłupa i przeprowadzania ostatecznych badań statystycznych.
(7) W okresie przejściowym, szczegółowe zasady dotyczące usuwania i niszczenia wymienionych materiałów określonego ryzyka są ustanowione w załączniku XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 część A.
(8) W celu uniknięcia jakichkolwiek niepożądanych zakłóceń na rynku wewnętrznym, oraz biorąc pod uwagę opinie Naukowego Komitetu Sterującego określone na mocy decyzji Komisji 2001/233/WE [3], tusze oraz części tusz bydła, które wciąż jeszcze zawierają kręgosłup powinny być zatwierdzane do celów handlowych między Państwami Członkowskimi oraz gdy są przywożone z państw trzecich.
Powinny zostać ustanowione szczególne środki kontrolne w celu zapewnienia kontroli usuwania kręgosłupów w Państwach Członkowskich.
(9) Państwa Członkowskie powinny mieć również możliwość zezwolenia na usuwanie kręgosłupów w specjalnie uprawnionych sklepach rzeźniczych, monitorowanych i zarejestrowanych w tym celu.
(10) Naukowy Komitet Sterujący wskazał, w swojej opinii z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie tkanki tłuszczowej związanej z przewodem pokarmowym bydła, owiec i kóz, że potencjalne źródło infekcji można było znaleźć u bydła w nerwach krezki oraz w węzłach chłonnych krezki znajdujących się blisko tętnicy krezkowej.
Ponieważ przeprowadzenie kontroli usuwania tylko tej specyficznej okolicy jest mało prawdopodobne, dlatego cała krezka pochodząca od bydła powinna być uważana za SRM.
(11) Konieczne jest wyjaśnienie zasad dotyczących usuwania materiałów określonego ryzyka, w szczególności tych, odnoszących się do barwienia takiego materiału.
(12) Usuwanie materiałów określonego ryzyka z produktów przeznaczonych jako żywność i pasza jest najważniejszym środkiem ochrony zdrowia publicznego.
Do czasu podjęcia decyzji dotyczących klasyfikacji w odniesieniu do państw trzecich, oraz jako środek ostrożności, właściwe jest utrzymanie minimalnych środków ochronnych, przewidzianych rozporządzeniem (WE) 999/2001 dotyczących przywozu ze wszystkich państw trzecich, które nie są uważane za wolne od BSE.
Niektóre państwa trzecie, w stosunku, do których ocena ryzyka przeprowadzona przez Naukowy Komitet Sterujący wykazała, że ryzyko występowania BSE w krajowej trzodzie jest mało prawdopodobne, korzystają z odstępstwa od środków przejściowych.
Konieczne jest wyjaśnienie warunków, na mocy których przywóz z tych zwolnionych państw jest dozwolony, w szczególności warunków odnoszących się do źródeł pochodzenia produktów przeznaczonych do przywozu.
(13) Naukowy Komitet Sterujący, w swojej opinii z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie geograficznego ryzyka występowania BSE w niektórych państwach trzecich, stwierdził, że poza poprzednio ocenionymi państwami, wystąpienie BSE u krajowego bydła jest mało prawdopodobne w Panamie oraz Salwadorze.
Z tego względu Panama oraz Salwador powinny być dodane do wykazu państw trzecich korzystających z odstępstwa w odniesieniu do całego przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego, żywego bydła, zarodków oraz komórek jajowych.
(14) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 999/2001 należy odpowiednio zmienić.
(15) Doświadczenie wykazało, że konieczne jest wyjaśnienie środków mających zastosowanie do żywienia zwierząt, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1326/2001, przy równoczesnym zachowaniu, w okresie przejściowym, zakazu ustanowionego decyzją Komisji 2000/766/WE [4].
Powinno zostać również wyjaśnione, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące wprowadzania do obrotu żywych owiec oraz kóz, ich nasienia, zarodków oraz komórek jajowych stosuje się podczas okresu przejściowego.
(16) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1326/2001 należy odpowiednio zmienić.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik III zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku XI wprowadza się następujące zmiany:
a) część A zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia;
b) w części B pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Szwecja może zadecydować o odstąpieniu od warunków określonych w pkt 1 tiret drugie, na odległych terenach o małym pogłowiu zwierzęcym.";
c) w części D pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Punkt 2 i 3 nie mają zastosowania do przywozu bydła urodzonego i nieprzerwanie hodowanego, oraz do przywozu zarodków i komórek jajowych pochodzących od takich zwierząt, z następujących państw:
Argentyna
Australia
Botswana
Brazylia
Chile
Kostaryka
Salwador
Namibia
Nowa Zelandia
Nikaragua
Panama
Paragwaj
Urugwaj
Singapur
Suazi."
Artykuł 2
1. W rozporządzeniu (WE) nr 1326/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Artykuł 7 nie ma zastosowania do Państwa Członkowskiego do czasu wejścia w życie decyzji określającej status tego Państwa Członkowskiego pod względem BSE oraz do czasu skutecznego obowiązywania na terytorium tego Państwa Członkowskiego przepisów wspólnotowych dotyczących żywienia zwierząt w zakresie przenoszalnych gąbczastych encefalopatii.
Załącznik XI sekcja C ma zastosowanie do tego Państwa Członkowskiego do czasu, gdy na jego terytorium będą miały zastosowanie przepisy art. 7.";
2) w załączniku I tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— Artykuł 15 ust. 1 dotyczący wprowadzania do obrotu żywego bydła, ich nasienia, zarodków i komórek jajowych."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 291/2002
z dnia 15 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1613/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Laosu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. [3], Wspólnota przyznała Laosowi ogólne preferencje taryfowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [5], ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP). Jednakże rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje odstępstwa na korzyść najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, które w tym celu przedkładają Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Laos korzysta z takiego odstępstwa dla niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., ostatnio na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1613/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Laosu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty [6], które dotyczyło okresu od dnia 15 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
Laos przedłożył wniosek o odnowienie odstępstwa.
(4) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1613/2000, w szczególności istnienie warunków ilościowych stosowanych w wymiarze rocznym, odzwierciedlające zdolność rynku wspólnotowego do wchłonięcia produktów laotańskich, zdolności wywozowe Laosu i rzeczywiście odnotowane obroty handlowe, zostały sformułowane tak, aby zapobiec powstawaniu szkód w odpowiadających im gałęziach przemysłu wspólnotowego.
(5) Komisja rozpatrzyła wniosek przedłożony przez Laos i ustaliła, że jest on właściwie umotywowany.
Dlatego wspomniane odstępstwo powinno zostać odnowione.
Co więcej, interesy podmiotów gospodarczych zarówno w Laosie, jak i we Wspólnocie, w szczególności tych zawierających umowy, oraz stabilność i trwały rozwój przemysłu laotańskiego w kategoriach bieżących inwestycji i zatrudnienia wymagają, by przepisy rozporządzenia (WE) nr 1613/2000 były nadal nieprzerwanie stosowane, gdy przewidziane w nich odstępstwo wygaśnie.
Ponadto odstępstwo powinno zostać przyznane na okres dłuższy niż w tym rozporządzeniu, ale nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2004 r., kiedy to wygasa obecny system GSP.
(6) Aby pozwolić na skuteczniejsze monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Laosu powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw pochodzenia.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1613/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1613/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 "31 grudnia 2001 r." zastępuje się "31 grudnia 2004 r.".
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Właściwe władze Laosu podejmują niezbędne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych odnośnie do wywozu produktów określonych w art. 1.
2.
W ramce 4 świadectw pochodzenia, formularz A, wydanych przez właściwe władze Laosu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem umieszcza się, co następuje:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1613/2000"
. 3.
Co miesiąc właściwe władze Laosu przesyłają Komisji sprawozdanie dotyczące ilości, w odniesieniu do których, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wydano świadectwa pochodzenia, formularz A, oraz kolejnych numerów tych świadectw."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 292/2002
z dnia 15 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1614/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Kambodży, dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. [3], Wspólnota przyznała Kambodży ogólne preferencje taryfowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [5], ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP). Jednakże rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje odstępstwa na korzyść najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, które w tym celu przedkładają Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Kambodża korzysta z takiego odstępstwa dla niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., ostatnio na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1614/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Kambodży dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty [6], które dotyczyło okresu od dnia 15 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
Kambodża przedłożyła wniosek o odnowienie odstępstwa.
(4) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1614/2000, w szczególności istnienie warunków ilościowych stosowanych w wymiarze rocznym, odzwierciedlające zdolność rynku wspólnotowego do wchłonięcia produktów kambodżańskich, zdolności wywozowe Kambodży i rzeczywiście odnotowane przepływy handlowe, zostały sformułowane tak, aby zapobiec powstawaniu szkód w odpowiadających im gałęziach przemysłu wspólnotowego.
(5) Komisja rozpatrzyła wniosek przedłożony przez Kambodżę i ustaliła, że jest on właściwie umotywowany.
Dlatego wspomniane odstępstwo powinno zostać odnowione.
Co więcej, interesy podmiotów gospodarczych zarówno w Kambodży, jak i we Wspólnocie, w szczególności tych zawierających umowy, oraz stabilność i trwały rozwój przemysłu kambodżańskiego w kategoriach bieżących inwestycji i zatrudnienia, wymagają, by przepisy rozporządzenia (WE) nr 1614/2000 były nadal nieprzerwanie stosowane, gdy przewidziane w nich odstępstwo wygaśnie.
Ponadto, odstępstwo powinno zostać przyznane na okres dłuższy niż w tym rozporządzeniu, ale nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2004 r., kiedy to wygasa obecny system GSP.
(6) Aby pozwolić na skuteczniejsze monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Kambodży powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw pochodzenia.
(7) Dlatego rozporządzenie(WE) nr 1614/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1614/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 datę "31 grudnia 2001 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2004 r.".
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Właściwe władze Kambodży podejmują niezbędne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych odnośnie do wywozu produktów określonych w art. 1.
2.
W ramce 4 świadectw pochodzenia, formularz A, wydanych przez właściwe władze Kambodży na mocy niniejszego rozporządzenia, umieszcza się, co następuje:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1614/2000".
. 3.
Co miesiąc właściwe władze Kambodży przesyłają Komisji sprawozdanie dotyczące ilości, w odniesieniu do których na mocy niniejszego rozporządzenia, wydano świadectwa pochodzenia, formularz A, oraz numery serii tych świadectw.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/2002
z dnia 15 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1615/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów planu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Nepalu, dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r., wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. [3], Wspólnota przyznała Nepalowi ogólne preferencje taryfowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [5], ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów planu ogólnych preferencji taryfowych (GSP). Jednakże rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje odstępstwa na korzyść najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, które w tym celu przedkładają Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Nepal korzysta z takiego odstępstwa dla niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., przyznanego ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1615/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. wprowadzającym odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów planu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Nepalu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty [6], które dotyczyło okresu od dnia 15 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
Nepal przedłożył wniosek o odnowienie odstępstwa.
(4) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1615/2000, w szczególności istnienie warunków ilościowych stosowanych w wymiarze rocznym, odzwierciedlające zdolność rynku wspólnotowego do wchłonięcia produktów nepalskich, zdolności wywozowe Nepalu i rzeczywiście odnotowane obroty handlowe, zostały sformułowane tak, aby zapobiec powstawaniu szkód w odpowiadających im gałęziach przemysłu wspólnotowego.
(5) Komisja rozpatrzyła wniosek przedłożony przez Nepal i ustaliła, że jest on właściwie umotywowany.
Dlatego wspomniane odstępstwo powinno zostać odnowione.
Co więcej, interesy podmiotów gospodarczych zarówno w Nepalu, jak i we Wspólnocie, w szczególności tych zawierających umowy, oraz stabilność i trwały rozwój przemysłu nepalskiego w kategoriach bieżących inwestycji i zatrudnienia, wymagają, by przepisy rozporządzenia (WE) nr 1615/2000 były nadal nieprzerwanie stosowane, gdy przewidziane w nich odstępstwo wygaśnie.
Ponadto, odstępstwo powinno zostać przyznane na okres dłuższy niż w tym rozporządzeniu, ale nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2004 r., kiedy to wygasa obecny plan GSP.
(6) Aby pozwolić na skuteczniejsze monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Nepalu powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw pochodzenia.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1615/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1615/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 datę "31 grudnia 2001 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2004 r.".
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Właściwe władze Nepalu podejmują niezbędne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych odnośnie do wywozu produktów określonych w art. 1.
2.
W polu 4 świadectw pochodzenia, formularz A, wydanych przez właściwe władze Nepalu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, umieszcza się, co następuje:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1615/2000".
. 3.
Co miesiąc właściwe władze Nepalu przesyłają Komisji sprawozdanie dotyczące ilości, w odniesieniu do których, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wydano świadectwa pochodzenia, formularz A, oraz kolejnych numerów tych świadectw.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 301/2002
z dnia 21 stycznia 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu określającego wielkości dopuszczalne połowów oraz udział finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Republiki Zielonego Przylądka, na okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową zawartą między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Republiki Zielonego Przylądka [3], obie strony przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub uzupełnień do Umowy.
(2) Wynikiem tych negocjacji jest nowy Protokół ustalający wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy, przewidziane przez wyżej wspomnianą Umowę, na okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r., parafowany dnia 7 czerwca 2001 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu.
(4) Należy określić metodę rozdziału między Państwa Członkowskie dopuszczalnych wielkości połowów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy, przewidziany przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Zielonego Przylądka, na okres od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2004 r., zatwierdza się w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony się do niniejszego rozporządzenia [4].
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów określone w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
— sejnery do połowu tuńczyka: _BAR_ Francja: _BAR_ 19 statków _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 18 statków _BAR_
— tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury _BAR_ Francja: _BAR_ 6 statków _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 10 statków _BAR_
Portugalia: _BAR_ 2 statki _BAR_
— taklowce powierzchniowe _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 52 statki _BAR_
Portugalia: _BAR_ 10 statków _BAR_
— taklowce głębinowe _BAR_ Portugalia: _BAR_ 630 GRT miesięcznie, uśrednione w ciągu roku, przy nie więcej niż czterech statkach poławiających równocześnie _BAR_
Jeśli wnioski o wydanie licencji od tych Państw Członkowskich nie obejmą wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych przez Protokół, Komisja może rozważyć wnioski o wydanie licencji pochodzące od innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Protokołu, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 305/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I lit. b) do rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2] umieszcza żywe rośliny i produkty kwiaciarskie wśród produktów, które mogą korzystać ze środków promocyjnych.
Jednakże załącznik III do tego rozporządzenia nie zawiera wytycznych dla tego sektora.
(2) Z tego względu dla produktów sektora żywych roślin i produktów kwiaciarskich należy ustanowić wytyczne określające ogólną politykę przeprowadzania kampanii.
(3) Wytyczne podają ogólne wskazówki co do adresatów i celów, jakie mają być osiągnięte, głównego przesłania i używanych instrumentów, czasu stosowania środków i założeń budżetowych.
(4) Wytyczne uwzględniają zarówno sytuację rynkową, jak i wyniki oceny kampanii promocyjnych przeprowadzonych w latach 1997–2000.
(5) Na wniosek kilku Państw Członkowskich należy uaktualnić informacje znajdujące się w załączniku II do powyższego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wspólnego posiedzenia Komitetów Zarządzających odpowiadających za promocję produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst załącznika I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
Artykuł 2
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 94/2002 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 311/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Hongkongu i Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając propozycję przedłożoną przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. INFORMACJE OGÓLNE
1.
Procedura
Poprzednie dochodzenia
(1) We wrześniu 1994 r., rozporządzeniem (WE) nr 2199/94 [2], Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych ("dyskietek 3,5-calowych") pochodzących z Hongkongu i Republiki Korei ("Korea").
Postępowanie dotyczące pozostałych państw
(2) Oprócz środków nałożonych na dyskietki 3,5-calowe pochodzące z Hongkongu i Korei, przypomina się, że ostateczne cła antydumpingowe zostały również nałożone na przywóz dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej [3] oraz Indonezji [4].
Środki nałożone na przywóz dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej są obecnie poddawane ocenie w związku z ich wygaśnięciem [5].
(3) W grudniu 1999 r. precyzyjnie określono zakres produktów objętych przewidzianymi środkami.
Stwierdzono, że w zakres dotychczas stosowanych środków antydumpingowych nałożonych na dyskietki 3,5-calowe [6] nie wchodzą dyskietki oparte na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych i pojemności 120 MB lub większej.
Obecne dochodzenie
(4) Po opublikowaniu ogłoszenia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Hongkongu i Korei, w czerwcu 1999 r., Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie oceny tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie bazowe").
Wniosek został przedłożony przez Komitet Europejskich Producentów Dyskietek ("Diskma") w imieniu producentów, których łączna produkcja stanowi poważny udział w całkowitej produkcji dyskietek 3,5-calowych ("rozpatrywanego produktu") we Wspólnocie.
Wniosek został poparty uzasadnieniem, że wygaśnięcie środków mogłoby spowodować kontynuowanie lub powtórne zaistnienie dumpingu i powstanie szkód w przemyśle wspólnotowym.
(5) Po konsultacji z Komitetem Doradczym i ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do przeprowadzenia oceny w związku z wygaśnięciem, Komisja wszczęła dochodzenie [7] zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia bazowego.
Okres dochodzenia
(6) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub powtórnego zaistnienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r.
("OD"). Badanie tendencji istotnych dla oceny prawdopodobieństwa kontynuowania lub powtórnego zaistnienia szkodliwych praktyk obejmowało okres od 1995 r. aż do zakończenia postępowania ("okres analizy").
2.
Strony zainteresowane dochodzeniem
(7) Komisja z urzędu powiadomiła czterech wspólnotowych producentów popierających wniosek, producentów - eksporterów oraz importerów, uznanych za strony zainteresowane, jak również przedstawicieli państw wywozu, o wszczęciu dochodzenia. Ponadto umożliwiła stronom bezpośrednio zainteresowanym wyrażenie opinii na piśmie oraz zgłoszenie wniosku o przesłuchanie.
(8) Wszystkim stronom uznanym za zainteresowane Komisja przesłała kwestionariusz. Wyczerpujące odpowiedzi nadeszły od trzech producentów wspólnotowych ("współpracujących producentów wspólnotowych") i jednego niezależnego importera dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Hongkongu.
Pełnych odpowiedzi nie otrzymano od żadnego z producentów - eksporterów z Hongkongu ani Korei.
(9) Komisja poszukiwała i sprawdzała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu stwierdzenia, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuowania lub powtórnego zaistnienia dumpingu i powstania szkód, a także czy utrzymywanie środków nie byłoby sprzeczne z interesem wspólnotowym.
Wizyty sprawdzające zostały przeprowadzone w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Współpracujący producenci wspólnotowi
- Sentinel N.V., Bodem, Belgia,
- Computer Support Italcard srl, Mediolan, Włochy,
- Datarex srl, Assemini, Włochy.
Importerzy
- Datamatic srl, Mediolan, Włochy.
3.
Rozpatrywany produkt i produkty podobne
Rozpatrywany produkt
(10) Rozpatrywany produkt to produkt identyczny z będącym przedmiotem pierwotnego dochodzenia z uwzględnianiem późniejszego jego precyzyjnego określenia, tj. dyskietki 3,5-calowe wykorzystywane do zapisywania i przechowywania kodowanych cyfrowych informacji komputerowych objętych kodem CN ex85232090, z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych i pojemności 120 MB lub większej.
(11) Występują różne rodzaje rozpatrywanych dyskietek 3,5-calowych, w zależności od wielu czynników, w tym, między innymi, pojemności, formatowania, uzyskanego stopnia certyfikacji (miara ta służy badaniu wydajności dyskietki i ma wpływ na jego wartość rynkową) oraz sposobu sprzedaży, tj. czy jest on sprzedawany jako produkt oznaczony marką czy nieoznaczony.
Pomimo istnienia różnych rodzajów dyskietek 3,5-calowych, nie ma między nimi znaczących różnic pod względem fizycznych cech charakterystycznych i technologii. Ponadto wykazują one wysoki stopień wymienności.
(12) Na tej podstawie, dyskietki 3,5-calowe, jak określono powyżej uznaje się za jeden produkt.
Produkty podobne
(13) Różne rodzaje dyskietek 3,5-calowych, jak zdefiniowano powyżej, produkowane i sprzedawane we Wspólnocie, a także produkowane i sprzedawane w rozpatrywanych państwach lub wywożone do Wspólnoty są podobne z uwagi na istotne fizyczne cechy charakterystyczne i technologię oraz wykazują wysoki stopień wymienności.
W związku z tym, uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia bazowego.
B. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUOWANIA LUB POWTÓRNEGO ZAISTNIENIA DUMPINGU
1.
Ogólne
(14) Udział w rynku dyskietek 3,5-calowych przywożonych z Hongkongu był znaczący w okresie prowadzenia pierwotnego dochodzenia, kiedy to stanowił ponad 10 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
W okresie następującym po nałożeniu środków antydumpingowych, udział ten zmalał do 5,5 % w 1997 r., a w OD objętym niniejszym dochodzeniem stanowił 7,3 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
(15) Udział w rynku przywozu z Korei stanowił w okresie pierwotnego dochodzenia ponad 2 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
Po nałożeniu środków antydumpingowych, udział w rynku koreańskiego przywozu zmalał znacząco, a w OD stanowił mniej niż 0,2 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego na rozpatrywany produkt.
(16) W zakresie, w jakim dotyczy to Hongkongu, cztery z dziesięciu przedsiębiorstw, z którymi nawiązano kontakt wystąpiły z oświadczeniem, że już nie wytwarzają lub nie sprzedają rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
Pozostałe firmy w ogóle nie przesłały odpowiedzi na kwestionariusz.
(17) W przypadku Korei, żadne z dwóch przedsiębiorstw wymienionych we wniosku o przeprowadzenie oceny nie odpowiedziała na kwestionariusz.
Podczas dochodzenia nie stwierdzono żadnych dowodów istnienia innych producentów - eksporterów koreańskich.
Należy wspomnieć, że tylko jedna firma współpracowała podczas dochodzenia, które prowadziło do przyjęcia środków antydumpingowych.
(18) W tych okolicznościach wyniki badań dotyczące Hongkongu i Korei ustalono na podstawie posiadanych informacji o stanie faktycznym, zgodnie z art. 18 rozporządzenia bazowego.
2.
Kontynuowanie dumpingu
a) Hongkong
Wartość normalna
(19) Z uwagi na brak współpracy, wartość normalną ustalono na podstawie informacji przedstawionych we wniosku o przeprowadzenie oceny, będących jedynymi dostępnymi wiarygodnymi informacjami.
Wykorzystanie wartości normalnej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu byłoby niewłaściwe, z powodu znacznego spadku cen i kosztów wytworzenia produktów objętych postępowaniem na wszystkich znanych rynkach międzynarodowych w tym okresie.
(20) We wniosku, wartość normalna została obliczona odrębnie dla dyskietek sprzedawanych bez oznaczeń (luzem) oraz dyskietek w opakowaniu/oznaczonych znakiem firmowym, poprzez dodanie stosownej marży zysku (10 % w dochodzeniu pierwotnym) do kosztu wytwarzania rozpatrywanego produktu we Wspólnocie Europejskiej.
Biorąc pod uwagę charakter posiadanych danych dotyczących ceny eksportowej, tj. danych Eurostatu, w których nie wyróżnia się rodzaju dyskietek, ustalono jedną średnią ważoną wartość normalną.
Średnia ważona została obliczona na podstawie udziału wywozu dyskietek sprzedawanych luzem i ze znakiem firmowym/w opakowaniu do Wspólnoty, potwierdzonego przez nieliczne faktury przywozowe.
Na podstawie tych informacji, ustalono, że dyskietki 3,5-calowe sprzedawane luzem stanowiły prawie 80 % przywozu dyskietek do Wspólnoty, zaś pozostałe 20 % przypadało na dyskietki ze znakiem firmowym/w opakowaniu.
(21) Hongkong Economic and Trade Office ("HKETO") zgłosił sprzeciw wobec możliwości wykorzystania kosztów produkcji, przedstawionych we wniosku o przeprowadzenie oceny, do ustalenia wartości normalnej dla towarów wywożonych z Hongkongu.
Jednakże jedyną alternatywą sugerowaną przez HKETO było wykorzystanie albo wartości sprzedaży krajowej albo kosztów produkcji w Hongkongu.
Jako że żaden z tych sposobów nie mógł być zastosowany w związku z brakiem współpracy, dowody dostarczone przez Stronę zgłaszającą zażalenie pozostają najbardziej wiarygodnymi informacjami posiadanymi przez Komisję.
Po ujawnienie tego, HKETO zażądał w zamian oparcia obliczeń wartości normalnej na danych dotyczących wywozu z Hongkongu do innych państw, wynikających z statystyki handlowej Hongkongu.
Roszczenie to zostało odrzucone, w znacznej mierze dlatego, że ta statystyka handlowa (na sześciocyfrowym poziomie nomenklatury międzynarodowej: Zharmonizowanym Systemie) obejmuje również produkty inne niż te rozważane.
Cena eksportowa
(22) W związku z brakiem współpracy, cena eksportowa została ustalona na podstawie danych Eurostatu.
Jednakże wartości Eurostatu (obliczane w skali miesiąca i dla poszczególnych Państw Członkowskich) czasami wykazywały wysokie ceny jednostkowe, całkowicie sprzeczne z cenami sprzedaży dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie.
Prawdopodobnie jest to spowodowane okolicznością, że inne produkty, takie jak dyski CD - R zostały zarejestrowane pod kodem CN obejmującym dyskietki 3,5-calowe.
Liczby Eurostatu dotyczące OD zostały w związku z powyższym dostosowane w celu wykluczenia danych miesięcznych o przeciętnej cenie jednostkowej wyższej niż 0,17 EUR/sztukę.
Ten sposób podejścia jest bardzo ostrożny, ponieważ:
- ceny eksportowe w Hongkongu wymienione we wniosku o przeprowadzenie oceny znajdowały się znacznie poniżej tego progu.
Ceny importowe wynikające z faktur udostępnionych przez wyłącznego niezależnego importera we Wspólnocie, reprezentującego jednakże jedynie niewielki udział w całkowitej wielkości przywozu z Hongkongu, były znacznie niższe od tego poziomu;
- próg 0,17 EUR/sztukę odpowiada średniej ważonej cen sprzedaży/odsprzedaży dyskietek 3,5-calowych przez producentów wspólnotowych/niezależnych importerów/na rynku wspólnotowym w OD.
Średnia ważona została skalkulowana na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego i wielkości całkowitego przywozu dyskietek 3,5-calowych ze wszystkich państw pochodzenia.
Stwierdzono, że w rzeczywistości, przy przeciętnych cenach CIF - granica Wspólnoty wyższych od przeciętnych cen odsprzedaży/sprzedaży powszechnie obowiązujących na rynku wspólnotowym, przywóz z Hongkongu nie powinien mieć miejsca.
HKETO uznał wspomnianą wyżej metodologię za arbitralną i niepoprawna oraz zażądała, aby do obliczania ceny eksportowej zostały wykorzystane wartości i ilości podane w zbiorczym kodzie CN.
Roszczenie to zostaje odrzucone z przyczyn nadmienionych powyżej.
Porównanie
(23) Wartość normalna i cena eksportowa zostały porównane na warunkach loco fabryka, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia bazowego.
Ze względu na różnice występujące w kosztach transportu, ubezpieczenia, załadunku i przeładunku oraz opłatach dodatkowych dokonano stosownych regulacji na podstawie informacji zawartych we wniosku o przeprowadzenie oceny.
Margines dumpingu
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia bazowego, średnia ważona wartość normalna została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową wywozu do Wspólnoty.
(25) Porównanie to wykazało istnienie marginesu dumpingu w wysokości między 10 % i 15 %, równego nadwyżce wartości normalnej nad ceną eksportową, wyrażonej jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem.
Jest to porównywalne do resztkowego marginesu dumpingu wynoszącego 27,4 % ustalonego w toku pierwotnego dochodzenia (podczas gdy poszczególne marginesy dumpingu wahały się od 6,7 % do 13,3 %).
(26) Gdyby porównano wartość normalną obliczoną jak opisano w akapitach 17–19 preambuły z cenami eksportowymi uzyskanymi z faktur udostępnionych przez niezależnego importera, margines dumpingu byłby jeszcze wyższy.
Jednakże jak wspomniano wyżej, importer ten reprezentował jedynie niewielki udział w całkowitym przywozie z Hongkongu.
Wnioski
(27) Wyżej opisane wyniki badań, uzyskane w oparciu o znaczące wielkości wywozu, pokazują istnienie dumpingu w przywozie dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Hongkongu.
b) Korea
Metodologia
(28) Wartość normalna i cena eksportowa produktów z Korei została ustalona przy użyciu tej samej metodologii, którą opisano powyżej w odniesieniu do Hongkongu, chociaż w przypadku Korei nie dysponowano żadnymi fakturami przywozowymi od niezależnego importera.
Porównanie między wartością normalną i ceną eksportową zostało przeprowadzone w wyniku zastosowania tej samej metodologii, jaką użyto w przypadku Hongkongu.
Należy jednakże zauważyć, że wyniki badania dotyczącego kontynuowania dumpingu nie były tu rozstrzygające w związku z nieznaczną wielkością przywozu z Korei, jak opisano w akapicie 49 preambuły.
Margines dumpingu
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia bazowego, średnia ważona wartość normalna została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową wywozu do Wspólnoty.
(30) Porównanie to wykazało istnienie marginesu dumpingu w wysokości między 20 % i 25 %, równego nadwyżce wartości normalnej nad ceną eksportową, wyrażoną jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, bez oclenia.
Jest to porównywalne do marginesu dumpingu w wysokości 8,1 % ustalonego w toku pierwotnego dochodzenia.
Wnioski
(31) Powyższe wyniki badań wskazują na kontynuację dumpingu przy przywozie dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Korei. Wielkość przywozu jednakże która posłużyła do postawienia takiego wniosku była bardzo mała.
3.
Prawdopodobieństwo powtórnego zaistnienia dumpingu
a) Hongkong
(32) Udział dyskietek 3,5-calowych przywożonych z Hongkongu był znaczący w okresie pierwotnego dochodzenia, kiedy to stanowił on ponad 10 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
Po nałożeniu środków antydumpingowych, udział w rynku zmalał do 5,5 % w 1997 r., a w OD stanowił 7,3 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
Należy ponadto wspomnieć, że przywóz z Hongkongu wykazał, po OD, znaczący spadek.
(33) HKETO twierdził, po rozpoczęciu dochodzenia, że na rynku Hongkongu działa aktywnie tylko jeden producent - eksporter dyskietek 3,5-calowych, a jego zdolność produkcyjna jest zbyt ograniczona, aby mogła wyrządzić szkodę przemysłowi wspólnotowemu w przypadku wywozu jego produktów, nawet jeżeli cła antydumpingowe zostaną zniesione.
Ponadto, po jego ujawnieniu, HKETO stwierdził, że po OD produkcja dyskietek w Hongkongu została zakończona całkowicie i w związku z tym nie ma możliwości powtórnego zaistnienia dumpingu.
(34) W tym względzie należy zwrócić uwagę, że w ciągu analizowanego okresu Hongkong utrzymywał istotny udział w rynku (przeważnie około 7 %).
Należy również zauważyć, że przywóz dyskietek 3,5-calowych z Hongkongu znacząco zmalał po OD, podczas gdy zaobserwowano proporcjonalny wzrost przywozu tego produktu z Makao, które nie podlega środkom antydumpingowym.
Po jego ujawnieniu, HKETO przekazał informację stwierdzającą zakończenie produkcji dyskietek w Hongkongu i ich wywozu do Wspólnoty po OD.
Jednakże nie zmienia to faktu, że stwierdzono czynną działalność produkcyjną związaną z rozpatrywanym produktem i jeśli środki zostaną uchylone istnieje możliwość ponownego przeniesienia produkcji do Hongkongu lub wznowienia wywozu, jeżeli zaniechano go jedynie czasowo.
Ponadto należy zauważyć, że ze względu na brak współpracy z producentami - eksporterami ujawniony w OD, nie było możliwości upewnienia się czy fabryka(-i) stanowiąca(-e) źródło przywozu dumpingowego rzeczywiście zamknęła(-a) swoją działalność po OD.
b) Korea
(35) Udział w rynku towarów przywożonych z Korei stanowił w czasie pierwotnego dochodzenia ponad 2 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego.
Po nałożeniu środków antydumpingowych, udział w rynku koreańskich towarów przywożonych istotnie zmalał, w OD stanowił mniej niż 0,2 % całkowitego zapotrzebowania wspólnotowego na rozpatrywany produkt.
W związku z tym rozważano ryzyko powtórnego zaistnienia przywozu dumpingowego z Korei na powyższym poziomie de minimis.
(36) We wniosku o przeprowadzenie oceny ujęto nazwy dwóch przedsiębiorstw jako producentów rozpatrywanych produktów, żaden z nich jednakże nie podjął współpracy.
Wartość wywozu jednego z tych producentów do Wspólnoty stanowiła istotną część jego całkowitej sprzedaży w czasie pierwotnego dochodzenia.
Ponadto, zdolność produkcyjna tego przedsiębiorstwa zwykle zaspokajała znaczącą część zapotrzebowania wspólnotowego (prawie 5 %).
Wobec braku współpracy ze strony tego przedsiębiorstwa, można w związku z powyższym założyć, że w Korei w dalszym ciągu istnieje znaczna niewykorzystana zdolność produkcyjna, która może zostać wykorzystana, gdy środki zostaną uchylone.
Z posiadanych informacji wynika, że producent ten w dalszym ciągu produkuje rozpatrywany produkt.
(37) Ponadto, przy wyżej wspomnianej łatwości zmiany miejsca wytwarzania rozpatrywanego produktu, nie można wykluczyć, że niektórzy producenci - eksporterzy przenieśliby swoją produkcję z powrotem do Korei, jeżeli uprzednio produkcja została przeniesiona poza jej granice.
(38) Ponieważ przywóz z Korei odbywał się po znacząco obniżonych cenach, chociaż w ograniczonych ilościach, a ponadto uznano, że w państwie tym część zdolności produkcyjnej jest niewykorzystana oraz istnieje możliwość przenoszenia produkcji, stwierdza się, że jeżeli środki zostałyby uchylone istnieje możliwość powtórnego zaistnienia wywozu dumpingowego o znacznej wielkości.
C. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(39) We Wspólnocie, w OD, dyskietki 3,5-calowe były wytwarzane przez:
- trzech producentów wspólnotowych, w pełni współpracujących z Komisją podczas dochodzenia,
- innego producenta, który poparł wniosek o przeprowadzenie oceny, ale nie dostarczył danych,
- inne podmioty gospodarcze związane z japońskimi, tajwańskimi i chińskimi producentami - eksporterami.
(40) Jak Komisja uznała podczas poprzedniego postępowania, ocena sytuacji przemysłu wspólnotowego zostałaby zniekształcona, jeżeli definicja "produkcja wspólnotowa" obejmowałaby producentów wspólnotowych związanych z producentami z państw objętych wcześniejszym postępowaniem, których działalność uznano za dumpingową i którzy przyczyniają się do powstawania szkód majątkowych u wnioskodawców.
W konsekwencji produkcja podmiotów gospodarczych powiązanych z producentami z rozpatrywanych państw zostaje wyłączona z definicji "produkcji wspólnotowej".
(41) Produkcja trzech współpracujących producentów wspólnotowych i innego producenta wspierającego zażalenie stanowi w związku z powyższym produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia bazowego.
(42) HKETO kwestionował wykluczenie z definicji produkcji wspólnotowej firm związanych z japońskimi, tajwańskimi i innymi producentami spoza Wspólnoty oraz oświadczyło, że wykluczenie sztucznie wzmocni interes prawny wnioskodawców.
(43) Jak wyjaśniono powyżej, producenci ci zostali wyłączeni z definicji produkcji wspólnotowej, ponieważ stwierdzono ich powiązania ze stronami uprawiającymi dumping na rynku wspólnotowym i nie znaleziono przyczyn, które uzasadniałyby zmianę tego podejścia w dochodzeniu oceniającym.
Ponadto, nawet uwzględniając tych producentów, współpracujący producenci wspólnotowi w dalszym ciągu reprezentowaliby ponad 25 % produkcji wspólnotowej.
W związku z powyższym roszczenie HKETO zostało odrzucone.
(44) Na tej podstawie i przy założeniu, że współpracujący producenci wspólnotowi reprezentują większą część, w tym przypadku ponad 75 %, produkcji wspólnotowej, uznaje się w związku z powyższym, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia bazowego i zwani są dalej "przemysłem wspólnotowym".
D. WSPÓLNOTOWY RYNEK DYSKIETEK
1.
Informacje ogólne
(45) Rynek dyskietek 3,5-calowych jest rynkiem dojrzałym i obecnie charakteryzuje się spadkiem popytu.
Inne produkty, takie jak dyski ZipTM, pozostałe dyskietki o dużej pojemności, takie jak dyskietki HiFD i magneto - optyczne nośniki pamięci masowej do przechowywania danych, takie jak zapisywalne dyski CD (CD - R) stopniowo zajmują na rynku miejsce dyskietek 3,5-calowych.
Jednakże uwzględniając znaczącą bazę komputerów PC z wbudowanymi napędami dyskietek 3,5-calowych (obecnie szacowana na 30 mln sztuk we Wspólnocie), jest oczywiste, że we Wspólnocie będzie odczuwalny stały popyt na dyskietki.
Ponadto, zgodnie z najnowszymi badaniami rynku, większość producentów komputerów PC w dalszym ciągu włącza napędy dyskietek 3,5-calowych do podstawowej konfiguracji swoich urządzeń.
Szacuje się, że do 2002 r. na obszarze Wspólnoty liczba napędów dyskietek wyniesie 38 mln W związku z powyższym wspólnotowy rynek dyskietek zachowa swoje znaczenie.
2.
Zapotrzebowanie na dyskietki 3,5-calowe na rynku w spólnotowym
(46) Wielkości dotyczące zapotrzebowania we Wspólnocie oparte są na informacjach zawartych we wniosku o przeprowadzenie oceny, poddanych przekrojowej kontroli za pomocą zweryfikowanych wielkości produkcji i sprzedaży przedstawionych przez przemysł wspólnotowy oraz całkowitej wielkości przywozu otrzymanych z Eurostatu.
(47) W danych Eurostatu jednakże dyskietki 3,5-calowe stanowią jedynie część odpowiedniej pozycji CN.
Uważa się, że w okresie analizy rynek pozostałych magnetycznych dysków elastycznych był bardzo mały.
Komisja uznała za sprawę oczywistą, że w latach 1998 r. i 1999 r. część zapisywalnych dysków CD (CD - R) została mylnie zgłoszona do odprawy w urzędach celnych pod tą pozycją CN.
Liczby dotyczące wielkości przywozu zostały skorygowane z wykorzystaniem szczegółowej poufnej informacji statystycznej w celu uwidocznienia błędnych zgłoszeń celnych.
(48) W okresie analizy zapotrzebowanie spadło o 50 %.
Całkowite zapotrzebowanie na dyskietki 3,5-calowe we Wspólnocie _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OD _BAR_
W mln sztuk _BAR_ 1300 _BAR_ 1100 _BAR_ 1000 _BAR_ 800 _BAR_ 650 _BAR_
Indeks 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 77 _BAR_ 62 _BAR_ 50 _BAR_
3.
Przywóz z rozpatrywanych państw
Uwaga wstępna
(49) W wyniku braku współpracy, do prognozowania wielkości przywozu zostały wykorzystane dane Eurostatu i informacja celna (TARIC).
W przypadku Hongkongu, Komisja użyła informacji celnych dotyczących rozpatrywanego produktu z lat 1995–1998.
W odniesieniu do OD, uznano, że 20 % sprzedaży zarejestrowanej przez Eurostat pod odpowiednią pozycją może być związana z błędnym zgłoszeniem celnym dysków CD - R, więc wielkości te zostały odpowiednio skorygowane, zaś ceny oszacowano w sposób opisany w akapicie 20 preambuły.
W przypadku Korei, informacje celne wykorzystano w okresie analizy w odniesieniu do wolumenu i cen.
Wolumen i udział w rynku
(50) W oparciu o wyżej opisaną metodologię, wolumen przywozu dyskietek 3,5-calowych do Wspólnoty był następujący:
Przywóz do Wspólnoty (mln sztuk) i udział w rynku (%) _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz z Hongkongu _BAR_ 89,1 _BAR_ 72 _BAR_ 54,7 _BAR_ 62,1 _BAR_ 47,2 _BAR_
Udział w rynku Hongkongu _BAR_ 6,9 % _BAR_ 6,5 % _BAR_ 5,5 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 7,3 % _BAR_
Przywóz z Korei _BAR_ 5,7 _BAR_ 1,7 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,5 _BAR_ 1,2 _BAR_
Udział w rynku Korei _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,2 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0,2 % _BAR_ 0,2 % _BAR_
Całkowity przywóz z Hongkongu i Korei _BAR_ 94,7 _BAR_ 73,7 _BAR_ 54,8 _BAR_ 62,6 _BAR_ 48,4 _BAR_
Łączny udział w rynku Hongkongu i Korei _BAR_ 7,3 % _BAR_ 6,7 % _BAR_ 5,5 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
(51) Wolumen przywozu z Hongkongu spadł w okresie analizy z 89 mln sztuk w 1995 r. do 47 mln sztuk w OD.
Udział w rynku towarów przywożonych z Hongkongu spadł początkowo z 6,9 % w 1995 r. do 5,5 % w 1997 r., ponownie wzrastając w 1998 r., aby w OD osiągnąć 7,3 %.
(52) Wolumen przywozu z Korei pozostał na niskim poziomie w okresie analizy, zmniejszając się z 6 mln sztuk w 1995 r. niemalże do zera w 1997 r. i wzrastając do ponad 1 mln sztuk w OD.
Udział Korei w rynku był mało znaczący w ciągu całego okresu analizy.
Zmiany cen producentów - eksporterów
(53) Komisja porównała przeciętne ceny CIF towarów przywożonych z Hongkongu i Korei z cenami sprzedaży przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie.
(54) Porównanie wykazało, w oparciu o średnie ważone, że w OD ceny towarów przywożonych z Hongkongu były o 5 % niższe od cen sprzedaży towarów przemysłu wspólnotowego oraz że ceny towarów przywożonych z Korei były o 14 % niższe od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
4.
Przywóz z pozostałych państw trzecich
(55) W OD przywóz z pozostałych państw zmieniał się następująco.
Pochodził on głównie z Indii i Singapuru (udział w rynku odpowiednio 5,7 % i 8,7 %).
Przywóz z pozostałych państw (w mln sztuk) _BAR_ 637,5 _BAR_ 237,6 _BAR_ 198,4 _BAR_ 167,5 _BAR_ 190,5 _BAR_
Udział w rynku przywozu z pozostałych państw _BAR_ 49,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 19,8 % _BAR_ 20,9 % _BAR_ 27,9 % _BAR_
5.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
Produkcja, zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(56) Wolumen produkcji przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 30 % w okresie analizy.
W tym samym okresie, stopień wykorzystania zdolności produkcyjnej przez przemysł wspólnotowy zmalał o 29 punktów procentowych.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ UP _BAR_
Produkcja w mln sztuk _BAR_ 225 _BAR_ 208 _BAR_ 190 _BAR_ 178 _BAR_ 157 _BAR_
Indeks 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 84 _BAR_ 79 _BAR_ 70 _BAR_
Zdolność produkcyjna w mln sztuk _BAR_ 234 _BAR_ 273 _BAR_ 235 _BAR_ 240 _BAR_ 235 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 96 % _BAR_ 76 % _BAR_ 81 % _BAR_ 74 % _BAR_ 67 % _BAR_
Sprzedaż, udział w rynku i jego wzrost
(57) Sprzedaż w przemyśle wspólnotowym spadła o 31 % w okresie analizy.
O ile całkowite zapotrzebowanie we Wspólnocie na dyskietki 3,5-calowe zmalało w okresie analizy o 50 %, udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł o 6 punktów procentowych.
Przyrost ten odzwierciedla wzmocnienie pozycji przemysłu wspólnotowego uzyskanej dzięki wprowadzeniu w życie środków antydumpingowych.
Sprzedaż dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OD _BAR_
W mln sztuk _BAR_ 218 _BAR_ 205 _BAR_ 187 _BAR_ 168 _BAR_ 149 _BAR_
Indeks 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 86 _BAR_ 77 _BAR_ 69 _BAR_
Procentowy udział w rynku _BAR_ 17 % _BAR_ 19 % _BAR_ 19 % _BAR_ 21 % _BAR_ 23 % _BAR_
Zmiany cen
(58) Zmiany cen przemysłu wspólnotowego oferowanych niezależnym klientom w okresie analizy są następujące.
W okresie tym ceny spadły o 44 %.
Zmiana cen dyskietek 3,5-calowych przemysłu wspólnotowego _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena za sztukę (EUR) _BAR_ 0,2599 _BAR_ 0,2065 _BAR_ 0,1796 _BAR_ 0,1531 _BAR_ 0,1453 _BAR_
Indeks 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 69 _BAR_ 59 _BAR_ 56 _BAR_
Zapasy
(59) Na przestrzeni czasu zapasy mają charakter stosunkowo stabilny i w związku z powyższym nie wnoszą istotnych informacji do opisu sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Rentowność, stopa zwrotu inwestycji i przepływ środków pieniężnych
(60) Stwierdzono, że w całym okresie analizy, przemysł wspólnotowy zanotował wyniki finansowe (tj. straty) znacznie poniżej stopy zysku uznanej za odpowiednią dla przemysłu wspólnotowego w pierwotnym dochodzeniu.
Nie osiągnięto poziomu zysku zakładanego dla 1995 r. z powodu restrukturyzacji przemysłu.
Ogólnie, w okresie analizy straty zmalały z - 5,57 % w 1996 r. do - 1,75 % w OD.
(61) W okresie analizy stopa zwrotu inwestycji była ujemna, ale w kategoriach ogólnych, ich wyniki były zgodne ze wzrostową tendencją rentowności.
Przepływ środków pieniężnych nieznacznie poprawił się wraz ze wzrostem rentowności.
Zatrudnienie, wydajność, płace
(62) Między 1995 r. i OD, liczba osób czynnych zawodowo w przemyśle wspólnotowym zmalała o 35 % z 252 do 163 pracowników.
W tym samym okresie wydajność wzrosła odpowiednio o 9 %, a całkowity fundusz płacowy zmalał o 23 % (płace na jednego pracownika wzrosły o 19 %).
Inwestycje i możliwości zwiększenia kapitału
(63) Produkcja dyskietek 3,5-calowych jest kapitałochłonna, a urządzenia wytwórcze zwykle pracują 24 godziny na dobę przez cały rok.
Po dokonaniu kilku nieznaczących inwestycji w latach 1995 i 1996, w przemyśle tym nie było nowych inwestycji netto.
(64) Zakres strat poniesionych w okresie analizy nie pozwolił na finansowanie przez przemysł wspólnotowy żadnych nowych inwestycji w ciągu ostatnich trzech lat.
Wywóz dokonywany przez przemysł wspólnotowy
(65) Wywóz utrzymywał się na stabilnym poziomie między 2 i 3 % całkowitego obrotu zanotowanego w okresie analizy.
Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po zakończeniu praktyk dumpingowych
(66) Sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w pewnym stopniu po wprowadzeniu środków, ale nie powróciła do normy po stosowaniu praktyk dumpingowych w przeszłości, co potwierdza głównie jego słaba sytuacja finansowa.
(67) Co do wpływu wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na sytuację przemysłu wspólnotowego w OD, nie uznaje się jej za właściwy wskaźnik w niniejszym badaniu oceniającym, ponieważ nałożenie ceł ma za zadanie przeciwdziałać skutkom dumpingu.
Stanowisko Biura Gospodarczo - Handlowego w Hongkongu
(68) HKETO stwierdził, że przemysł wspólnotowy osiągnął dobre wyniki gospodarcze w okresie analizy, uwzględniając spadek popytu i nie wykazywał oznak słabości.
Stwierdziło również, że z powodu tendencji malejących dotyczących wielkości i wartości przywozu z Hongkongu, szkody spowodowane przez niego w przemyśle wspólnotowym i możliwość ich zaistnienia w przyszłości są sprawą wątpliwą.
(69) Stwierdzenia te nie mogły zostać zaakceptowane.
Powyższa analiza rzeczywiście opisuje poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego w trudnych okolicznościach malejącego popytu, jednakże wyraźnie stwierdzono, iż przemysł ten nie zdołał całkowicie powrócić do normy po stosowaniu praktyk dumpingowych w przeszłości przez Hongkong oraz pozostałe państwa podlegające środkom antydumpingowym.
Ponadto, należy podkreślić, że w przywozie z Hongkongu nadal dumping jest uprawiany, jak stwierdzono w akapicie 25 preambuły, oraz że Hongkong był największym dostawcą do Wspólnoty w OD, z udziałem w rynku ponad 7 %.
Na zakończenie, należy bezwzględnie podkreślić, że, w kontekście oceny w związku z wygaśnięciem, konieczne jest ustalenie czy jeśli środki wygasną istnieje prawdopodobieństwo powtórnego zaistnienia szkodliwych praktyk.
Wnioski
(70) Ogólny obraz sytuacji przemysłu wspólnotowego, który wyłania się z powyższego opisu ukazuje jego ciągle utrzymującą się słabość, mimo zwiększenia udziału w rynku i udanych starań w kierunku znaczącego obniżenia kosztów produkcji (zmniejszonych o 40 % w badanym okresie).
Zmodernizowano metody produkcji, w celu poprawy efektywności utrzymania udziału w rynku i maksymalnego zwiększenia zysków, urządzenia obecnie niemal całkowicie zautomatyzowano.
Jednakże przemysł wspólnotowy nie zdołał osiągnąć zadowalającej sytuacji finansowej.
E. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI I/LUB POWTÓRNEGO ZAISTNIENIA SZKODLIWYCH PRAKTYK
(71) Przywołuje się wnioski zawarte w akapitach 33 i 37 preambuły o możliwości powtórnego zaistnienia dumpingu na znaczną skalę zarówno ze strony Hongkongu, jaki i Korei.
(72) Powyżej stwierdzono, że w OD przemysł wspólnotowy znajdował się w złej sytuacji.
(73) Po wygaśnięciu środków, przywóz po cenach dumpingowych z Hongkongu i Korei prawdopodobnie spowodowałby spadek cen w przemyśle wspólnotowym, które już są obniżone.
(74) W tych warunkach, przemysł wspólnotowy, obecnie wykazujący straty, nie byłby w stanie sprostać konkurencji dużej liczby produktów sprzedawanych w tak niskich cenach, ponieważ, po pierwsze, różnica w cenach na tym rynku (dyskietki są produktami podobnymi do towarów masowych) prowadzi do natychmiastowego zastąpienia jednych dostaw przez inne, a po drugie, przemysł wspólnotowy uczynił już wszystkie niezbędne wysiłki w celu przeprowadzenia restrukturyzacji i w tej chwili działa w oparciu o bardzo niskie koszty.
W związku z powyższym istnieje możliwość, że przemysł wspólnotowy dotknie dalsze pogorszenie sytuacji finansowej stawiając pod znakiem zapytania jego przetrwanie.
(75) W świetle powyższych wyników badań stwierdza się, że wygaśnięcie środków mogłoby doprowadzić do kontynuacji praktyk szkodliwych dla przemysłu wspólnotowego i/lub powtórnego ich zaistnienia.
F. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Rozważania ogólne
(76) Komisja zbadała czy utrzymywanie środków antydumpingowych nałożonych na dyskietki 3,5-calowe leży w interesie Wspólnoty.
Stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji i/lub powtórnego zaistnienia szkodliwego dumpingu.
Podczas dochodzenia rozważano również, czy nie zostały pominięte czyjeś interesy przemawiające przeciwko utrzymywaniu środków. Wzięto także pod uwagę efekty oddziaływania ceł na różnorodne interesy wszystkich zaangażowanych stron w przeszłości.
(77) Należy przypomnieć, że w toku pierwotnego dochodzenia uznano, że przyjęcie środków nie narusza interesów Wspólnoty.
Należy również zauważyć, że ponieważ dochodzenie to dotyczy oceny w związku z wygaśnięciem, powinno ono pokazać wpływ środków w szczególności na użytkowników, konsumentów i podmioty gospodarcze.
2.
Interesy przemysłu wspólnotowego
(78) Z uwagi na wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego określone w akapicie 68 preambuły, w szczególności w kategorii nierentowności przemysłu, Komisja uznaje, że przy braku środków przeciwdziałających szkodliwemu dumpingowi, przemysł wspólnotowy prawdopodobnie doświadczy pogorszenia sytuacji finansowej.
(79) Przemysł wspólnotowy jest żywotny i zdolny do dostarczania na rynek produktu, który chociaż znajduje się w dojrzałym stadium cyklu użytkowania, stanowi podstawowe urządzenie pamięci masowej dla dużej liczby użytkowników komputerów.
Przemysł wspólnotowy pokazał prawdziwą wolę utrzymania swojej konkurencyjnej pozycji na rynku wspólnotowym.
Przykładami podjętych działań są:
a) ustalanie cen na minimalnym poziomie w celu utrzymania udziału w rynku;
b) osiąganie postępów w kierunku zwiększonej konsolidacji;
c) zamykanie działów produkcyjnych;
d) szerokie wykorzystanie nowoczesnych technik produkcyjnych (np. zwiększenie mechanizacji i komputeryzacji);
e) poprawa wydajności;
f) inwestycje w produkcję innych produktów służących jako cyfrowe nośniki pamięci masowej.
(80) Należy również zauważyć, że produkcja nośników pamięci masowej do przechowywania danych jest ważnym obszarem technologicznym dla Wspólnoty jako całości.
Technologia produkcji i doświadczenie zdobyte przez przemysł wspólnotowy w produkcji dyskietek 3,5-calowych dostarczała i będzie dostarczać w przyszłości podstawę do wprowadzania innowacji w wytwarzaniu innych zbliżonych produktów służących jako nośniki pamięci masowej do przechowywania danych.
Dla przemysłu wspólnotowego utrzymywanie żywotnej pozycji w sektorze produkcji dyskietek stanowi gospodarczą bazę do uczestnictwa w rozwijającym się rynku pozostałych nośników pamięci masowej.
3.
Interesy niezależnych importerów /podmiotów gospodarczych
(81) Do współpracy podczas dochodzenia przystąpił tylko jeden niezależny importer.
Oświadczył on, że poprzez istnienie ceł antydumpingowych przywóz został ograniczony.
Było jednak oczywiste, że importer ten nadal miał możliwość przywożenia towarów.
Jeżeli środki zostałyby utrzymane, firma ta byłaby w stanie w dalszym ciągu pozyskiwać dyskietki 3,5-calowe z rozpatrywanych państw lub pozostałych państw trzecich, w tym także tych nie objętych środkami antydumpingowymi.
(82) Ponadto, ograniczona współpraca importera w tym przypadku prowadzi do wniosku, że obowiązujące środki nałożone na przywóz pochodzący z Hongkongu i Korei nie miały znaczącego wpływu na sytuację niezależnych importerów i podmiotów gospodarczych w handlu dyskietkami 3,5-calowymi we Wspólnocie.
(83) Dlatego, stwierdza się, że utrzymanie środków prawdopodobnie nie wpłynie na sytuację niezależnych importerów i podmiotów gospodarczych w handlu dyskietkami 3,5-calowymi we Wspólnocie.
4.
Interesy dostawców podzespołów
(84) Dalsze pogorszenie kondycji/zmniejszanie się przemysłu wspólnotowego nie tylko miałoby ujemny wpływ na zatrudnienie i inwestycje w samym przemyśle, ale mogłoby również wywołać skutki uboczne wśród jego dostawców, między innymi, tarcz, piast, materiału wyściełającego, klapek ochronnych, i obudów.
(85) Producenci wspólnotowi pozyskują znaczną większość materiałów i podzespołów od dostawców umiejscowionych we Wspólnocie.
Dlatego, dalsze stosowanie środków antydumpingowych leżałoby w interesie wspólnotowego przemysłu dostarczającego podzespoły.
5.
Interesy użytkowników i konsumentów
(86) Dyskietki 3,5-calowe są w większości wypadków wykorzystywane przez podmioty zajmujące się powielaniem materiałów oraz przez konsumentów końcowych.
Żadna z tych grup nie była reprezentowana w toku obecnego dochodzenia oceniającego.
Dlatego uznaje się, że wyniki badań pierwotnego dochodzenia mają nadal w tym kontekście zastosowanie, tj. wzrost kosztów w tym sektorze w porównaniu z kosztami ogólnymi może być uważany za nieznaczny i miałby najwyżej niewielki wpływ na ceny dla konsumentów detalicznych.
(87) Przeciwnie, wygaśnięcie środków mogłoby poważnie zagrozić żywotności przemysłu wspólnotowego, a jego zniknięcie zmniejszyłoby dostawy i konkurencję ze szkodą dla podmiotów zajmujących się powielaniem materiałów i dla konsumentów.
6.
Wnioski
(88) Po rozważeniu interesów różnych zaangażowanych stron, Komisja stwierdza, że nie istnieją żadne poważne przyczyny związane z interesami wspólnotowymi, które świadczyłyby przeciwko dalszemu stosowaniu środków.
(89) Z powodu długiego czasu trwania dochodzenia, uznaje się za właściwe ograniczenie okresu stosowania środków do czterech lat.
G. PROPONOWANE STAWKI CELNE
(90) Cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2199/94 powinny zostać utrzymane na dotychczasowym poziomie, tj.:
Państwo _BAR_ Firma _BAR_ Stawka celna _BAR_
Hongkong _BAR_ Jackin Magnetic Co.
Ltd _BAR_ 7,2 % _BAR_
Plantron (HK) Ltd _BAR_ 6,7 % _BAR_
Technosource Industrial Ltd _BAR_ 13,3 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 27,4 % _BAR_
Republika Korei _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 8,1 % _BAR_
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych cyfrowo informacji komputerowych, wchodzących w zakres kodu CN ex85232090 (kod TARIC 85232090*40) i pochodzących z Hongkongu i Republiki Korei, z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych i pojemności 120 MB lub większej.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną w odniesieniu do ceny netto, franco granica Wspólnoty, bez opłat celnych, ustala się następująco dla produktów wytwarzanych przez następujące podmioty:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Hongkong _BAR_ Jackin Magnetic Co.
Ltd _BAR_ 7,2 % _BAR_ 8775 _BAR_
Plantron (HK) Ltd _BAR_ 6,7 % _BAR_ 8776 _BAR_
Technosource Industrial Ltd _BAR_ 13,3 % _BAR_ 8778 _BAR_
Wszyscy pozostali producenci - eksporterzy _BAR_ 27,4 % _BAR_ 8999 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Wszyscy producenci - eksporterzy _BAR_ 8,1 % _BAR_ — _BAR_
Artykuł 2
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 3
Cła antydumpingowe nakładane są na okres czterech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 312/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończące procedurę w odniesieniu do przywozu dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wcześniejsze dochodzenia dotyczące Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2861/93 [2], Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych dysków magnetycznych ("dyskietek 3,5-calowych") pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Dochodzenia powiązane
(2) Ostateczne cła antydumpingowe zostały również nałożone na przywóz dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Hongkongu, Republiki Korei [3] i Indonezji [4].
Środki dotyczące Hongkongu i Republiki Korei zostały poddane postępowaniu przeglądowemu, które zostało zainicjowany we wrześniu 1999 r. [5].
(3) Środki dotyczące Malezji, Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki wygasły w dniu 14 kwietnia 2001 r. [6].
3.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu
(4) Po opublikowaniu ogłoszenia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych do przywozu dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej [7], Komisja otrzymała w lipcu 1998 r. wniosek o przeprowadzenie przeglądu tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe").
Wniosek został wniesiony przez Komitet Europejskich Producentów Dyskietek ("Diskma") w imieniu producentów, których łączna produkcja stanowi główny udział ogólnej produkcji wspólnotowej danego produktu.
(5) W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie obowiązujących środków, istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu Wspólnoty.
Ustaliwszy po konsultacji z Komitetem Doradczym, iż istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu, Komisja wszczęła takie postępowanie przeglądowe [8] na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4.
Dochodzenie
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu dochodzenia pięciu podtrzymujących wniosek producentów wspólnotowych, producentów dokonujących wywozu i importerów, o których było wiadomo, że są zainteresowani, oraz przedstawicieli krajów wywozu, oraz dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie ich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(7) Komisja wysłała kwestionariusze stronom, o których było wiadomo, że są zainteresowane, i otrzymała pełne odpowiedzi od dwóch producentów wspólnotowych, od tajwańskiego producenta dokonującego wywozu i od chińskiego producenta, powiązanego z nim eksportera w Hongkongu i powiązanego z nim importera w Zjednoczonym Królestwie.
(8) Komisja wysłała także kwestionariusze do dużej liczby podmiotów gospodarczych, rozumianych jako nabywcy lub reprezentujący nabywców oraz importerów dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie.
(9) Komisja wyszukała i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celów określenia czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkód i czy utrzymanie tych środków nie byłoby skierowane przeciwko interesom wspólnotowym.
Wizyty kontrolne zostały przeprowadzone na obszarach następujących spółek:
Producenci dokonujący wywozu
a) Producent dokonujący wywozu na Tajwanie:
CIS Technology Inc., Taipei Hsien, Taiwan;
b) Producent dokonujący wywozu w Chińskiej Republice Ludowej/Hongkongu:
Hanny Zhuhai Ltd, Kowloon, Hongkong (eksporter powiązany z producentem Hanny Magnetics (Zhuhai) Ltd., Prowincja Guangdong, Chińska Republika Ludowa)
i powiązany z nim importer Memtek Products Europe Ltd, Harmondsworth, UK
Producenci ze Wspólnoty
Computer Support Italcard s.r.l., Mediolan, Włochy;
Sentinel N.V., Bodem, Belgia.
(10) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji i ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 października 1997 r. do dnia 30 września 1998 r. ("okres dochodzenia").
Dochodzenia dotyczące sytuacji wspólnotowego rynku dyskietek 3,5-calowych objęło okres od 1994 r. do końca okresu dochodzenia ("okres analizy").
(11) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i przemyśleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie istniejących środków dla Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej oraz zakończyć procedury w odniesieniu do Tajwanu.
Po ujawnieniu tej informacji Komisja przyjęła przedstawicieli dwóch zainteresowanych stron.
Uwagi tych stron zostały wzięte pod uwagę i gdzie stosowne, ustalenia te zostały odpowiednio zmienione.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozpatrywany produkt
(12) Rozpatrywany produkt (dyskietki 3,5-calowe) jest używany do nagrywania i przechowywania zakodowanych cyfrowych informacji komputerowych w ramach kodu CN ex852320 90, z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej.
(13) Wspomniane dyskietki 3,5-calowe były dostępne w różnych rodzajach, w zależności od różnych czynników włączając między innymi ich pojemność, formatowanie, stopień certyfikacji (środek stosowany do testowania wydajności dyskietki) oraz w zależności od sposobu wprowadzenia ich do obrotu, tj. czy sprzedawane są jako produkty markowe (zwykle w paczkach po 10 sztuk) czy masowe.
Mimo istnienia różnych rodzajów dyskietek 3,5-calowych nie było znaczących różnic w ich podstawowych cechach fizycznych i technologii. Wszystkie one wykazywały duży stopień wymienialności.
Na tej podstawie dyskietki 3,5-calowe, określone powyżej, powinny być rozpatrywane jako jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(14) Różne rodzaje dyskietek 3,5- calowych, tak jak zdefiniowane powyżej, które są produkowane i sprzedawane we Wspólnocie lub produkowane w danych krajach i wywożone do Wspólnoty używają tej samej podstawowej technologii i są podobne w swoich podstawowych cechach fizycznych i technologii oraz wykazują wysoki stopień wymienialności.
Dlatego te wszystkie dyskietki 3,5- calowe powinny być rozpatrywane jako produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(15) Należy zauważyć, że w okresie objętym dochodzeniem przywóz z danych krajów stanowił jedynie ułamek tego, co było wywożone w trakcie pierwotnego okresu dochodzenia (od dnia 1 kwietnia 1990 r. – do dnia 31 marca 1991 r.), tj. ok. 10 % w przypadku Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu oraz mniej niż 1 % w przypadku Japonii.
2.
Japonia
(16) Trzy spośród pięciu wymienionych we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego spółek stwierdziły, iż już nie produkują lub nie sprzedają danego produktu do Wspólnoty.
Pozostałe dwie spółki nie odpowiedziały Komisji na kwestionariusz, tak więc nie było możliwe ustalenie na podstawie ich indywidualnych danych, czy te spółki stosowały dumping.
W związku z tym, i aby nie nagradzać braku współpracy, ustalenia dotyczące Japonii zostały dokonane na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia, w tym przypadku na podstawie dowodów dostarczonych przez wnioskodawcę.
Należy zauważyć, że informacje zawarte we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego były najlepszymi dostępnymi informacjami Dane Eurostatu nie mogły zostać użyte do obliczenia dumpingu, ponieważ dany produkt obejmuje jedynie części kodu CN.
We wniosku o przeprowadzenie post ępo wania przeglądowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania normalnych wartości konstruowanych (koszt produkcji powiększony o koszty bezpośrednio związane ze sprzedażą, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk) z konstruowanymi cenami eksportowymi (ceny, po których otrzymuje produkt pierwszy niepowiązany klient pomniejszone o kwoty odzwierciedlające koszty oraz zyski importerów).
Na tej podstawie i nie uwzględniając ceł antydumpingowych margines dumpingu był między 5 % a 10 %.
3.
Tajwan
(17) Należy zauważyć, że jedna spółka na Tajwanie odpowiedziała na kwestionariusz.
Ta jedna spółka odpowiadała praktycznie cały wywóz danego produktu do Wspólnoty w trakcie okresu objętego dochodzeniem, co wynosiło prawie trzy miliony jednostek.
Należało uwzględnić przy tym kluczowe wydarzenia, które miały miejsce po okresie dochodzenia.
Faktem jest, iż w ramach dochodzenia spółka zaprzestała produkcji dyskietek 3,5-calowych, zamykając swój Dział nośników (Storage Media Business Division).
To wydarzenie zostało uznane za oczywiste, niezaprzeczalne, trwałe, niepodatne na manipulacje i niepochodzące z zamierzonych działań zainteresowanych stron.
Jako że współpracująca spółka, która stanowiła praktycznie cały wywóz dyskietek 3,5-calowych do Wspólnoty w okresie dochodzenia, zaprzestała produkcji danego produktu, uznano, iż wszelkie oceny ewentualnej kontynuacji dumpingu w okresie dochodzenia były pozbawione jakiegokolwiek celu.
4.
Chińska Republika Ludowa
a) Ogólne
(18) Należy zauważyć, iż jedna spółka w Chińskiej Republice Ludowej odpowiedziała na kwestionariusz.
Ta jedna spółka stanowiła praktycznie cały wywóz danego produktu do Wspólnoty w okresie dochodzenia, co wynosiło prawie dwa miliony jednostek.
b) Normalna wartość
(19) Tak jak w pierwotnym badaniu, Tajwan został zaproponowany jako właściwy kraj o gospodarce rynkowej do celów ustanowienia normalnej wartości dla Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
Zainteresowane strony zostały poproszone o opinie odnośnie do tego wyboru.
Jedyny współpracujący producent z Chińskiej Republiki Ludowej zakwestionował fakt, iż w ogóle należało dokonywać wyboru analogicznego kraju i argumentował, iż normalna wartość powinna zamiast tego być obliczana na podstawie własnych kosztów produkcji w Chińskiej Republice Ludowej.
Twierdził też, iż spełnia wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia.
Twierdzenie to nie mogło zostać przyjęte, ze względu na to, ze zgodnie z przeglądem na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia środki muszą zostać albo utrzymane albo uchylone, a nie zmienione.
Odwołano się również do ustaleń dotyczących prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu.
Spółka została poinformowana, iż może się ubiegać o status gospodarki rynkowej w kontekście wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego na podstawie art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Jednakże spółka odmówiła uczynienia tego.
(20) Jako że nie został zaproponowany żaden inny analogiczny kraj, Komisja zadecydowała o wyborze Tajwanu jako podstawy do ustanowienia normalnej wartości dla Chińskiej Republiki Ludowej.
Ponadto już w trakcie pierwotnego badania Tajwan został uznany za właściwy i racjonalny rynek.
(21) Dla wszystkich, poza jednym, rodzajów dyskietek 3,5-calowych wywożonych przez współpracującego chińskiego producenta dokonującego wywozu normalna wartość została obliczona poprzez odniesienie do reprezentatywnych cen sprzedaży krajowej dla niezależnych klientów.
Jednakże dla jednego rodzaju dyskietek 3,5-calowych, dla którego nie można było znaleźć żadnych porównywalnych sprzedaży krajowych w analogicznym kraju, normalna wartość musiała zostać skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Normalna wartość konstruowana została obliczona na podstawie kosztów produkcji równoważnego rodzaju produkowanego przez współpracującego tajwańskiego producenta dokonującego wywozu, uwzględniając racjonalną wielkość sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk.
c) Cena eksportowa
(22) Jako że wywóz był dokonywany do powiązanego importera we Wspólnocie, ceny eksportowe skonstruowane na podstawie ceny, po której dany produkt był wstępnie odsprzedany niezależnemu kupcowi we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia.
Aby ustalić solidną cenę eksportową, dokonano dostosowań dla poniesionych kosztów między przywozem a odsprzedażą oraz dla zwiększonego zysku.
Te dostosowania obejmowały koszty transportu, ubezpieczenia, obsługi oraz koszty pomocnicze we Wspólnocie oraz należności celne.
Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powiązanego importera odnoszące się do danego produktu również zostały potrącone tak jak i uzasadniony margines zysku.
Jako że ustalono, że koszty finansowe odnoszące się do handlu dyskietkami 3,5-calowymi nie zostały uwzględnione na rachunkach księgowych powiązanego importera, koszty te zostały obliczone jako procent końcowej ceny sprzedaży danego produktu i odpowiednio potrącone.
Dokonano dodatkowego dostosowania, aby uwzględnić koszty sprzedaży i obrotu poniesione przez spółkę zależną powiązanego importera zaangażowanego w sprzedaż danego produktu w Wspólnocie.
d) Porównanie
(23) Dokonano porównania normalnych wartości i cen eksportowych dla każdego rodzaju produktu.
Odpowiednie odliczenia w formie dostosowań zostały dokonane zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia dla różnic w czynnikach, które zostały zgłoszone i wykazały oddziaływanie na ceny i porównywalność cen.
Odliczenia zostały przyznane z uwagi na różnice we właściwościach fizycznych, ulgach, transporcie, ubezpieczeniu, kosztów obsługi i kosztów pomocniczych spoza Wspólnoty, oraz opakowaniu.
Dostosowanie ze względu na właściwości fizyczne uwzględniało fakt, że niektóre rodzaje dyskietek 3,5-calowych sprzedawanych przez chińskiego producenta dokonującego wywozu były sformatowane, podczas gdy podobne rodzaje sprzedawane na rynku tajwańskim nie posiadały tej właściwości.
e) Margines dumpingu
(24) Stwierdzono, iż istnieje model cen eksportowych, który znacznie się różni w zależności od regionu: w jednym Państwie Członkowskim sprzedaż do niezależnych klientów wynosząca prawie połowę łącznej sprzedaży była realizowana konsekwentnie po cenach wyższych niż sprzedaż do niezależnych klientów we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich.
Ponieważ w tych okolicznościach stosowanie metody porównania średnich do obliczania marginesu dumpingu nie odzwierciedlało w pełni stopnia dumpingu, za właściwe uznano porównanie średniej ważonej normalnej wartości dla rodzaju do cen wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(25) Porównanie to wykazało istnienie marginesu dumpingu między 5 % a 10 %. Margines dumpingu równał się wielkości, o jaką normalna wartość przekraczała cenę eksportową, wyrażoną jako procent ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, bez opłaconego cła.
5.
Wniosek
(26) Powyższe ustalenia wskazują na istnienie kontynuacji dumpingu w przypadku przywozu dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej, chociaż wielkość przywozu, na podstawie której wyciągnięto ten wniosek, jest mała.
W przypadku Tajwanu dumping nie jest kontynuowany.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Przywóz z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej
(27) W trakcie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem przywóz z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej wynosił ok. 130 milionów jednostek i wspólnie stanowił ok.
30 % zapotrzebowania Wspólnoty. Przywóz z Japonii stanowił w przybliżeniu trzy czwarte łącznego przywozu z tych dwóch krajów.
(28) Przywóz z obu krajów uległ znaczącemu zmniejszeniu po nałożeniu środków w 1993 r., tak że już w 1995 r. wynosił w sumie ok. 10 milionów jednostek.
W świetle wniosków o kontynuacji dumpingu dotyczącego przywozu pochodzącego z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej uznano również za właściwe zbadanie prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, tj. prawdopodobieństwo zwiększenia ilości przywozu po cenach dumpingowych z tych dwóch krajów.
2.
Niewykorzystane możliwości produkcyjne w Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej
(29) Dwie z trzech japońskich spółek, które nawiązały kontakt z Komisją, zadeklarowały, że nie wytwarzają już danego produktu.
Trzecia japońska spółka, która wytwarzała dany produkt, ale nie wywoziła go do Wspólnoty w okresie dochodzenia stwierdziła, iż nie posiada niewykorzystanych możliwości produkcyjnych.
Dwie pozostałe spółki wymienione we wniosku nie odpowiedziały w żaden sposób na kwestionariusz.
Dlatego założono, iż te dwie spółki mogą mieć niewykorzystane możliwości produkcyjne.
(30) W przypadku jedynego współpracującego chińskiego producenta dokonującego wywozu produkcja spadła o prawie 50 % między rokiem 1995 r. a okresem objętym dochodzeniem.
Jednakże dowody wykazują istnienie znacznych niewykorzystanych możliwości produkcyjnych
3.
Ceny na rynkach państw trzecich dla Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej
(31) W okresie objętym dochodzeniem, sprzedaż na rynki państw niebędących członkami UE przez jedynego współpracującego chińskiego producenta dokonującego wywozu była realizowana po średnich cenach znacząco niższych niż tych na rynku wspólnotowym.
Żaden z japońskich producentów dokonujących wywozu nie udzielił informacji w tym zakresie.
4.
Prawdopodobne skutki wygaśnięcia środków w stosunku do Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej
(32) Jak pokazano powyżej, dokonane obliczenia dumpingu opierają się na relatywnie niskiej wielkości wywozu do Wspólnoty.
Należy założyć, że wygaśnięcie środków doprowadzi do niższych cen na japońskie i chińskie dyskietki dostarczane do końcowego klienta, rezultatem czego jest prawdopodobny wzrost wielkości sprzedaży.
(33) Stopień współpracy ze strony Japonii był niski zarówno w pierwotnym dochodzeniu jak i w obecnym przeglądzie dotyczącym wygaśnięcia środków.
Jak już wspomniano w motywie 16 preambuły, dwie spółki w ogóle nie odpowiedziały na kwestionariusz, chociaż są one wciąż aktywne na rynku dyskietek 3,5-calowych.
W tych okolicznościach założono na podstawie art. 18 podstawowego rozporządzenia, iż prawdopodobnie istnieją niewykorzystane możliwości produkcyjne, które mogłyby zostać wykorzystane w przypadku udzielenia zgody na wygaśnięcie środków antydumpingowych.
(34) Ponieważ Chińska Republika Ludowa posiada znaczące niewykorzystane możliwości produkcyjne a średnie ceny eksportowe na rynkach państw niebędących członkami UE były w okresie objętym dochodzeniem znacznie niże niż na rynku wspólnotowym, można oczekiwać, iż w przypadku uchylenia środków znaczna część sprzedaży obecnie dokonywanej na rynku krajowym lub wywożonej do państw niebędących członkami UE zostałaby przekierowana na rynek wspólnotowy po cenach dumpingowych
5.
Prawdopodobne skutki wy gaśnięcia środków w stosunku do Tajwanu
(35) Ponieważ jedyna spółka, która stanowi praktycznie cały wywóz danego produktu do Wspólnoty, zaprzestała wytwarzania dyskietek 3,5-calowych, nie ma prawdopodobieństwa ponownego zaistnienia dumpingu ze strony tej spółki.
(36) Przemysł Wspólnoty twierdził, iż dwaj pozostali tajwańscy producenci dyskietek są nadal aktywni na rynku i w przypadku zniesienia środków te dwie spółki, które nie współpracowały w badaniu, dokonałyby wywozu dużej ilości dyskietek 3,5-calowych po cenach dumpingowych.
(37) To twierdzenie zostało odrzucone, ponieważ nie znaleziono żadnego dowodu, iż te dwie niewspółpracujące spółki mogły wywozić do Wspólnoty dyskietki 3,5-calowe w okresie objętym dochodzeniem lub w innym okresie.
Ponieważ w ostatnim czasie przywóz do Wspólnoty można rozpatrywać jako realizowany wyłącznie przez jednego tajwańskiego współpracującego producenta, który zaprzestał wytwarzania, tak więc działalność dumpingową w przypadku dyskietek 3,5-calowych można również uważać za zakończoną.
Ponadto większa z tych dwóch spółek określonych przez przemysł wspólnotowy utworzyła we Wspólnocie znajdującą się w jej całkowitej własności spółkę zależną produkującą dyskietki 3,5-calowe, w związku z czym ma mało lub nie ma żadnego powodu do wznawiania przez nią wywozu danego produktu do Wspólnoty.
6.
Wnioski
(38) Dochodzenie wykazało, iż wywóz z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej ciągle jest realizowany po cenach dumpingowych.
Nie ma wskazań przyczyn zmiany takiej sytuacji, gdyby środki zostały uchylone.
Co więcej ustalono, iż wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych, który jest obecnie na poziomie znikomym, prawdopodobnie znacząco by wzrosła, gdyby środki wygasły, ponieważ uchylenie środków i znaczne niewykorzystane możliwości produkcyjne prawdopodobnie doprowadzą do niższych cen odsprzedaży, w wyniku czego wzrośnie wielkość sprzedaży i udział w rynku.
W związku z czym wyciągnięto wniosek, iż w przypadku uchylenia środków, przywóz pochodzący z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej dalej byłby realizowany po cenach dumpingowych i istnieje także duże prawdopodobieństwo, że wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych znacząco by wzrosła.
(39) Jeśli chodzi o Tajwan, biorąc pod uwagę brak wywozu towarów po cenach dumpingowych, uznano samo istnienie dwóch innych producentów danego produktu za niewystarczające, aby założyć, iż ci dwaj tajwańscy producenci mogą rozpocząć wywóz do Wspólnoty po cenach dumpingowych.
Wyciągnięto wniosek, iż obecnie nie ma poważnego ryzyka ponownego wystąpienia dumpingu ze strony Tajwanu.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(40) We Wspólnocie dyskietki 3,5-calowe są wytwarzane przez:
- dwóch producentów wspólnotowych, którzy w pełni współpracowali z Komisją podczas dochodzenia,
- trzech innych producentów, którzy podtrzymali wniosek,
- inne podmioty gospodarcze powiązane z japońskimi, tajwańskimi i chińskimi eksporterami.
(41) Tak jak w przypadku poprzedniego postępowania, stwierdzono, że ocena sytuacji przemysłu wspólnotowego byłaby zniekształcona, gdyby z definicji "produkcji wspólnotowej" nie zostali wyłączeni ci producenci ze Wspólnoty, którzy są powiązani z producentami z zainteresowanych krajów, które w poprzednim postępowaniu zostały uznane za kraje stosujące dumping danego produktu.
W związku z tym produkcja podmiotów gospodarczych powiązanych z producentami w zainteresowanych krajach została wyłączona z definicji "produkcji wspólnotowej".
(42) Dlatego produkcja dwóch współpracujących producentów wspólnotowych i trzech innych producentów podtrzymujących skargę stanowi produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(43) W trakcie postępowania otrzymano wniosek chińskiego producenta dokonującego wywozu, który twierdził, że produkty wytwarzane przez dwóch współpracujących producentów ze Wspólnoty nie spełniały postanowień własnej zasady pochodzenia Wspólnoty ustanowionych w art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9], a następnie opracowanych przepisami rozporządzenia (WE) nr 12/97 [10], i w związku z tym nie mogły być zaliczane do produkcji wspólnotowej.
(44) Ta skarga została odrzucona, ponieważ badanie wykazało, że dyskietki 3,5-calowe wytwarzane przez te dwie spółki wspólnotowe są produkowane głównie z części pochodzących ze Wspólnoty.
Ponadto dodają one znaczącą wartość w procesie produkcyjnym, ich wszystkie główne siedziby i centra ds. badań i rozwoju są ulokowane we Wspólnocie, a produkowane przez nie dyskietki 3,5-calowe posiadają pochodzenie wspólnotowe zgodnie ze Wspólnotowym Kodeksem Celnym.
(45) Na podstawie powyższego oraz wziąwszy pod uwagę, iż współpracujący producenci ze Wspólnoty mają znaczący udział, w tym przypadku ponad 75 %, produkcji wspólnotowej, są oni uznani za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Dalej są oni zwani "przemysłem wspólnotowym".
F. WSPÓLNOTOWY RYNEK DYSKIETEK 3,5-CALOWYCH
1.
Ogólne
(46) Rynek dyskietek 3,5-calowych jest dojrzały i obecnie charakteryzuje go sytuacja zmniejszającego się popytu.
Inne produkty takie jak dyski ZipTM, inne dyski o wysokiej pojemności takie jak HiFDs i magneto-optyczne nośniki danych takie jak CD-R stopniowo zastępują rynek dyskietek 3,5.
Jednakże biorąc pod uwagę znaczną liczbę komputerów osobistych z wbudowanym napędem dyskietek 3,5-calowych, jasne jest, iż będzie się utrzymywał stałe zapotrzebowanie na te dyskietki we Wspólnocie.
Ponadto jak wykazują ostatnie badania rynku, większość producentów komputerów osobistych dalej umieszcza napęd dyskietek 3,5-calowych w podstawowych konfiguracjach sprzętu.
Ocenia się, że do końca roku 2002 we Wspólnocie będzie 38 milionów napędów dyskietek.
W związku z tym wspólnotowy rynek dyskietek będzie nadal miał duże znaczenie.
2.
Zużycie dyskietek 3,5-calowych na rynku wspólnotowym
(47) Dane dotyczące zużycia we Wspólnocie oparte są na informacjach zawartych we wniosku, zweryfikowanej produkcji i danych dotyczących sprzedaży, dostarczonych przez przemysł wspólnotowy oraz wielkości przywozu uzyskanej przez Eurostat.
Te szacunki pozwoliły na dokonanie racjonalnej oceny zużycia we Wspólnocie danego produktu.
Na tej podstawie łączne zużycie we Wspólnocie spadło w okresie objętym analizą z 1400 milionów sztuk (1994 r.), do 1300 milionów sztuk (1995 r.), 1100 milionów sztuk (1996 r.), 1000 milionów sztuk (1997 r.), zanim spadło ponownie do 900 milionów sztuk w okresie objętym dochodzeniem, co oznacza spadek o 36 % w całym okresie objętym analizą.
3.
Przywóz z krajów zainteresowanych
a) Uwagi ogólne
(48) W odniesieniu do Tajwanu, i w świetle wniosku o braku prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu w przyszłości, badanie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody odnoszące się do przywozu z tego kraju nie było kontynuowane.
b) Wielkość, udział w rynku oraz ceny przywozu z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej
(49) W związku z brakiem współpracy, wykorzystano informacje Eurostatu do prognozy wielkości przywozu.
Jak wspomniano powyżej, dany produkt stanowi tylko część kodu CN i należało poczynić prognozę opartą na szczegółowej informacji celnej.
(50) Wielkość przywozu z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej spadła w okresie objętym analizą z 11 milionów jednostek w 1995 r. do 2,6 milionów jednostek w okresie objętym dochodzeniem.
Łączny udział w rynku przywozu z tych dwóch krajów spadł z 0,8 % w 1995 r. do 0,3 % w okresie objętym dochodzeniem.
Przywóz do Wspólnoty (miliony jednostek) _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Przywóz z Japonii _BAR_ 4,86 _BAR_ 1,695 _BAR_ 1,390 _BAR_ 0,655 _BAR_
Udział w rynku Japonii _BAR_ 0,37 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,14 % _BAR_ 0,07 % _BAR_
Przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej _BAR_ 6,090 _BAR_ 2,065 _BAR_ 5,835 _BAR_ 1,915 _BAR_
Udział w rynku Chińskiej Republiki Ludowej _BAR_ 0,47 % _BAR_ 0,19 % _BAR_ 0,58 % _BAR_ 0,22 % _BAR_
Łączny przywóz z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej _BAR_ 10,95 _BAR_ 3,76 _BAR_ 7,225 _BAR_ 2,570 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 34 _BAR_ 66 _BAR_ 23 _BAR_
Łączny udział w rynku Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej _BAR_ 0,84 % _BAR_ 0,34 % _BAR_ 0,72 % _BAR_ 0,29 % _BAR_
c) Przywóz zadeklarowany jako pochodzący z Makao
(51) Należy zauważyć, że w 1995 r. zostało przywiezionych do Wspólnoty 200 milionów jednostek pochodzących z Makao.
Jednakże handel ten został zatrzymany w 1996 r. po dochodzeniu przeprowadzonym przez służby Komisji ds. zwalczania nadużyć finansowych, które dowiodło, iż te dyskietki pochodziły albo z Chin, albo z Tajwanu.
Dlatego cła atntydumpingowe na przywóz tych dyskietek pobrano wstecznie [11].
4.
Kształtowanie się cen producentów dokonujących wywozu
(52) Rozwój cen przywozu dyskietek 3,5-calowych z Chińskiej Republiki Ludowej jest pokazane w poniższej tabeli.
Źródło:
Eurostat.
(ECU za sztukę) _BAR_
Średnia cena przywozu _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej _BAR_ 0,330 _BAR_ 0,135 _BAR_ 0,119 _BAR_ 0,146 _BAR_
(53) Porównanie cen przywozu towarów po cenach dumpingowych, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, ustalono poprzez porównanie ich cen sprzedaży cif, określonych w motywie 23, ze średnią ważoną cen fabrycznych przemysłu wspólnotowego.
Porównania tego dokonano dla tego samego rodzaju przywożonego produktu (tj. wysoka gęstość, podwójna gęstość, produkt masowy lub pakowany, stopień certyfikacji, formatowane czy nieformatowane).
Porównanie pokazało, że na bazie średniej ważonej ceny przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej były o ponad 20 % niższe niż ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie dochodzenia.
(54) W przypadku Japonii, gdzie żaden producent dokonujący wywozu Japonii nie współpracował w obecnym dochodzeniu, jedynymi dostępnymi cenami były ceny podane przez Eurostat lub notowania cenowe dostarczone we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego.
Poziom cen zasięgnięty od Eurostatu wydaje się bardzo wysoki w porównaniu z przywozem z Chińskiej Republiki Ludowej (0,718 ECU/jednostka).
Należy jednak przypomnieć, że dane Eurostat na temat cen dotyczą grupy produktów, która zawiera również droższe dyski o wysokiej pojemności, które zostały wyłączone ze środków w wyniku postępowania przeglądowego zakończonego w 1999 r.
Dlatego porównanie znaczących cen z tego źródła nie było możliwe.
W odniesieniu do notowań cenowych, ukazywały one, iż ceny na japońskie produkty są zbliżone do cen przemysłu wspólnotowego.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja, moce i wykorzystanie mocy
(55) Produkcja, możliwości produkcyjne oraz wykorzystanie możliwości produkcyjnych przemysłu wspólnotowego były następujące:
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Produkcja w milionach jednostek _BAR_ 185 _BAR_ 218 _BAR_ 201 _BAR_ 182 _BAR_ 174 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 118 _BAR_ 109 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_
Możliwości w milionach jednostek _BAR_ 201 _BAR_ 223 _BAR_ 261 _BAR_ 222 _BAR_ 222 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 130 _BAR_ 110 _BAR_ 110 _BAR_
Wykorzystanie możliwości produkcyjnych _BAR_ 92 % _BAR_ 98 % _BAR_ 77 % _BAR_ 82 % _BAR_ 79 % _BAR_
b) Sprzedaż, udział w rynku i ceny
(56) Sprzedaż na rynku Wspólnoty do niepowiązanych klientów, udział w rynku i ceny przemysłu wspólnotowego były następujące:
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Sprzedaż w milionach jednostek _BAR_ 175 _BAR_ 211 _BAR_ 200 _BAR_ 178 _BAR_ 168 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 114 _BAR_ 102 _BAR_ 96 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 12,5 % _BAR_ 16,2 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,7 % _BAR_
Średnia cena za jednostkę (ecu) _BAR_ 0,3217 _BAR_ 0,2503 _BAR_ 0,2056 _BAR_ 0,1799 _BAR_ 0,1511 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 78 _BAR_ 64 _BAR_ 56 _BAR_ 47 _BAR_
(57) Udział na rynku przemysłu wspólnotowego wzrósł o 3,7 punktu procentowego między 1994 a 1995 r. i o dalsze 2 punkty procentowe między rokiem 1995 a 1996.
W późniejszym okresie udział w rynku pozostał we względnie wąskim przedziale.
Ceny spadły o 53 % między 1994 r. a okresem objętym dochodzeniem.
c) Zapasy
(58) Zapasy pozostawały w tym czasie względnie stały i dlatego nie dostarczają one nowych istotnych informacji o sytuacji przemysłu wspólnotowego.
d) Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływ środków pieniężnych
(59) Ustalono, iż w okresie objętym analizą przemysł wspólnotowy osiągnął wyniki finansowe (tj. stratę), które były znacznie poniżej stopy zysku uznanej za właściwą dla przemysłu wspólnotowego w pierwotnym dochodzeniu.
Poziomy zysku za 1995 r. nie są dostępne z uwagi na restrukturyzację przemysłu.
W całym okresie objętym analizą strata zmniejszyła się z - 3,36 % w 1994 r. do - 0,17 % w okresie objętym dochodzeniem.
(60) Zwrot z inwestycji był negatywny w całym okresie objętym analizą, a ogólnie rzecz biorąc, zgodny z tendencją rentowności.
Przepływ środków pieniężnych lekko się poprawił wraz z rentownością.
e) Zatrudnienie, wynagrodzenia i wydajność pracy
(61) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym stale spadało w okresie objętym analizą z 266 w 1994 r. do 132 w okresie objętym dochodzeniem, czyli o 50 % siły roboczej, ponieważ przemysł wspólnotowy starał się zmniejszyć koszty i zwiększyć wydajność.
Wynagrodzenia spadły o 35 %.
(62) Powyższe poziomy zatrudnienia spadały w okresie, gdy przemysł wspólnotowy zwiększał swój wynik.
To oznacza, że rosła wydajność pracy z 695000 jednostek na pracownika do 1318000 jednostek na pracownika, czyli wzrost o 89 % w okresie objętym analizą.
f) Inwestycje i zdolność zwiększania kapitału
(63) Produkcja dyskietek 3,5-calowych jest kapitałochłonna i urządzenia produkcyjne działają zazwyczaj 24 godziny na dobę przez cały rok.
Chociaż poczyniono inwestycje 2,9 milionów ECU w 1994 r., 0,6 miliona ECU w 1995 r. i 0,3 miliona ECU w 1996 r., nie było pokaźnych inwestycji netto w tej gałęzi przemysłu w ostatnich dwóch latach okresu objętego analizą.
(64) Straty poniesiona w okresie objętym analizą były takie, że uniemożliwiały finansowanie nowych inwestycji przez przemysł wspólnotowy w ostatnich dwóch latach.
g) Wywóz przez przemysł wspólnotowy
(65) Wywóz pozostał na stałym poziomie 2 i 3 % łącznego obrotu w okresie objętym analizą.
h) Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji od poprzedniego dumpingu
(66) Jeśli chodzi o wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu stwierdzonego w okresie objętym dochodzeniem, należy zauważyć, iż marginesy ustalone dla Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej nie są nieistotne.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się do pewnego stopnia po nałożeniu środków, ale nie całkowicie.
Dlatego w przypadku uchylenia środków wpływ marginesu dumpingu ustalonego w obecnym dochodzeniu byłby znaczący.
6.
Wnioski otrzymane od zainteresowanych stron z Chińskiej Republiki Ludowej
(67) Jeden współpracujący producent dokonujący wywozu z Chińskiej Republiki Ludowej twierdził, że rynek dyskietek 3,5-calowych można podzielić na dwa segmenty — mianowicie "markowy" i "masowy".
Masowa część rynku charakteryzuje się dostawami na dużą skalę dyskietek 3,5-calowych bez nacisku na jakość.
Z drugiej strony produkty markowe zazwyczaj odpowiadają wysokim normom jakości.
Argumentowano, że te dwa segmenty rynku różnią się między sobą i dlatego powinny być odrębnie traktowane w niniejszej analizie.
Dla zilustrowania swojego punktu widzenia spółka twierdziła, że sprzedaż wysokiej jakości produktów markowych pozostawała stała, podczas gdy spadała sprzedaż niskiej jakości produktów masowych.
Następnie spółka ta twierdziła, że sprzedaż producentów wspólnotowych dotyczy głównie obszaru produktów masowych o niskiej jakości i to wyjaśniałoby wszelkie szkody materialne ponoszone przez tych producentów.
Zgodnie z wnioskiem, spółka ta koncentruje się na sprzedaży produktów markowych i dlatego jej zdaniem nie konkuruje z przemysłem wspólnotowym.
(68) Argument, że segment markowy i masowy powinny być badane odrębnie nie może być zaakceptowany.
Jak już wskazano wcześniej, dyskietki 3,5-calowe są tym samym produktem niezależnie od tego, czy są sprzedawane pod nazwą markową czy nie, i są pod względem rodzaju podobne i wymienialne.
Istnieje znaczące podobieństwo między rodzajem dyskietek 3,5-calowych sprzedawanych przez chińskich producentów a dyskietkami sprzedawanymi przez producentów wspólnotowych, dlatego konkurują oni w tym samym segmencie rynku.
(69) Inny zainteresowany producent z Chińskiej Republiki Ludowej, który nie współpracował w badaniu, twierdził, że szkody dla przemysłu wspólnotowego nie wynikały z przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz były raczej rezultatem tego, że dyskietki 3,5-calowe są produktem dojrzałym, który zniknie w przeciągu następnych dwóch lat.
Ponadto stwierdzono, że produkt chiński był produktem masowym o niskiej jakości, który nie konkuruje z produkcją wspólnotową, która zdaniem tej zainteresowanej strony znajduje się na poziomie markowym o wysokiej jakości.
(70) Twierdzenia tej strony nie mogły zostać zweryfikowane z uwagi na brak współpracy.
Jednakże mimo że dyskietki 3,5-calowe rzeczywiście są produktem dojrzałym, spadek ich zużycia będzie miał miejsce w okresie dłuższym niż dwa lata.
Jak wykazano powyżej, oczekuje się kontynuacji popytu na dyskietki 3,5-calowe, aczkolwiek ze spadkową tendencją sprzedaży, a producenci komputerów osobistych zamierzają nadal instalować napędy dyskietek jako standardowe wyposażenie produkowanych urządzeń.
Twierdzenie, że chiński produkt nie konkuruje z produkcją wspólnotową, zostało odrzucone.
7.
Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego
(71) Ogólny wyłaniający się z powyższego obraz sytuacji przemysłu wspólnotowego, pokazuje, że przemysł ten ciągle pozostaje w słabej sytuacji, mimo zwiększonego udziału na rynku i podjęcia skutecznych prób radykalnego zmniejszenia kosztów (które spadły o 51 % w analizowanym okresie).
Metody produkcji zostały unowocześnione a sprzęt jest teraz prawie całkowicie zautomatyzowany w celu poprawy efektywności, utrzymania udziału na rynku i zwiększenia zysku.
Przemysł wspólnotowy nie był jeszcze jednak w stanie osiągnąć zadawalającej sytuacji finansowej.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA LUB KONTYNUACJI SZKODY
(72) Przypomina się, iż w sekcji D został zawarty wniosek, że prawdopodobna jest kontynuacja dumpingu ze strony Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej w przypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych.
Stwierdzono też, iż istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, jeśli środki wygasną, ponieważ znacznie by wzrosła wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych.
(73) W sekcji F wykazano, że przemysł wspólnotowy znajdował się w trudnej sytuacji w okresie objętym dochodzeniem.
(74) Jeśli środki wygasną, przywóz towarów po cenach dumpingowych z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej spowoduje prawdopodobnie dalszy spadek cen przemysłu wspólnotowego, które już teraz jest w kryzysie.
(75) W takich warunkach przemysł wspólnotowy, który już teraz ponosi straty, nie byłby w stanie konkurować z dużymi ilościami sprzedawanymi po tak niskich cenach, ponieważ, po pierwsze, różnica w cenach na tym rynku (dyskietki są produktem powszechnego użytku) prowadzi do natychmiastowego zastąpienia w dostawach, a po drugie, przemysł wspólnotowy już poczynił wszelkie niezbędne próby w celu restrukturyzacji i już działa po bardzo niskich kosztach.
Dlatego prawdopodobne jest, że oznaczałoby to dla przemysłu wspólnotowego dalsze pogorszenie sytuacji finansowej i postawienie pod znakiem zapytanie możliwości jego przetrwania.
Roszczenie chińskiego producenta dokonującego wywozu
(76) Chiński producent dokonujący wywozu argumentował, że w okolicznościach rynkowych mało prawdopodobne jest odnowienie szkodliwego dumping ze strony Chińskiej Republiki Ludowej.
Z uwagi na obecne tendencje na rynku nieopłacalne byłyby niezbędne inwestycje w celu ulepszenia istniejących chińskich urządzeń produkcyjnych, które by pozwoliły na produkcję wysokiej jakości dyskietek 3,5-calowych, a ponadto zaprzeczył twierdzeniu wnioskodawców o istnieniu zapasów produktu.
Twierdził, iż w związku z tym nie jest prawdopodobny znaczny wzrost przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej w przypadku wygaśnięcia ceł antydumpingowych.
Na początek należy zauważyć, iż roszczenia zgłaszane przez zainteresowaną spółkę nie mogły zostać zweryfikowane, ponieważ spółka ta nie współpracowała w docjodzeniu.
Dla kompletności, przytoczone argumenty zostały jednakże przeanalizowane.
W zakresie rozwoju argumentu, kwestia ta został uznana za nieistotną dla kwestii ponownego wystąpienia szkody, ponieważ jak już ustalono, wszystkie rodzaje dyskietek 3,5-calowych, łącznie z obecnie wytwarzanymi w Chińskiej Republice Ludowej, są produktami podobnymi do tych wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy i dlatego produkty te konkurują ze sobą.
Wniosek
(77) W świetle powyższych ustaleń stwierdza się, że wygaśnięcie środków spowodowałoby prawdopodobnie kontynuację i/lub ponowne wystąpienie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Ogólne uwagi
(78) Komisja zbadała, czy utrzymywanie środków antydumpingowych na dyskietki 3,5-calowe byłoby w interesie Wspólnoty.
Ustalono, iż istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
Badanie również brało pod uwagę, czy istnieją nadrzędne interesy przemawiające przeciwko utrzymywaniu środków oraz wzięto pod uwagę wcześniejsze skutki ceł dla różnych interesów.
(79) Należy przypomnieć, iż w poprzednim dochodzeniu przyjęcie środków było uznane za nie skierowane przeciwko interesowi Wspólnoty.
Należy również zauważyć, że ponieważ jest to dochodzenie przeglądowe dotyczące wygaśnięcia środków, powinno ono także wykazać wpływ istniejących środków w szczególności na użytkowników, konsumentów i podmioty gospodarcze.
2.
Interesy przemysłu wspólnotowego
(80) W świetle wniosków dotyczących sytuacji przemysłu wspólnotowego określonych w sekcji F, zwłaszcza jeśli chodzi o negatywną rentowność, Komisja uważa, iż w przypadku braku środków przeciwko szkodliwemu dumpingowi prawdopodobne przemysł wspólnotowy doświadczy pogorszenia sytuacji finansowej.
(81) Przemysł wspólnoty posiada zdolność funkcjonowania i zaopatrywaniu rynku w produkt, który, pomimo znajdowania się na dojrzałym etapie swojego cyklu, stanowi podstawowe urządzenie do gromadzenia danych dla dużej ilości użytkowników komputerów.
W rzeczywistości przemysł wspólnotowy wykazał chęć utrzymania konkurencyjnej obecności na rynku wspólnotowym.
Przykłady takich podjętych kroków są następujące:
a) utrzymywanie cen na minimalnym poziomie w celu zachowania udziału w rynku;
b) postęp w kierunku większej konsolidacji;
c) zamykanie jednostek wytwórczych;
d) szerokie wykorzystanie nowoczesnych technik produkcyjnych (np. większa mechanizacja i komputeryzacja);
e) poprawa wydajności;
f) inwestycje w produkcję innych produktów cyfrowego gromadzenia danych.
(82) Należy również zauważyć, że produkcja nośników danych jest jako całość obszarem o ważnym technologicznym znaczeniu dla Wspólnoty.
Technologia produkcji i doświadczenie uzyskane przez przemysł wspólnotowy przy produkcji dyskietek 3,5-calowych było i będzie podstawą dla dalszych innowacji w wytwarzaniu innych pokrewnych produktów będących nośnikami danych.
Dla przemysłu wspólnotowego funkcjonalność w sektorze dyskietek jest ekonomiczną podstawą dla uczestnictwa w rosnącym rynku innych nośników danych.
3.
Interesy niezależnych importerów/handlowców
(83) Tylko jeden niezależny importer współpracował w badaniu.
Stwierdził on, iż przywóz jest ograniczony przez istnienie ceł antydumpingowych.
Jednakże było oczywiste, że przywóz ciągle był możliwy dla tego importera.
Nawet jeśli środki zostaną utrzymane, spółka ta nadal mogłaby zaopatrywać się w dyskietki 3,5-calowe z zainteresowanych państw i z innych państw trzecich, także z tych, które nie są objęte cłami antydumpingowymi.
(84) Oprócz tego ograniczona współpraca tego importera prowadzi do wniosków, że pozostające w mocy środki na przywóz pochodzący z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej nie mają znaczącego wpływu na sytuację niepowiązanych importerów i handlowców dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie.
(85) Dlatego stwierdza się, że kontynuacja środków prawdopodobnie nie wpłynie na sytuację niepowiązanych importerów i handlowców dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie.
4.
Interes dostawców komponentów
(86) Wszelkie dalsze ograniczenie i/lub pogorszenie przemysłu wspólnotowego miałoby nie tylko negatywne konsekwencje na zatrudnienie i inwestycji w samym przemyśle, ale także miałoby podobny wpływ na dostawców między innymi obudów, tarcz, klapek ochronnych, piast, materiału wyściełającego i zatrzasków.
(87) Producenci wspólnotowi zaopatrują się w znaczną część ich materiałów i części składowych u dostawców działających we Wspólnocie.
Dlatego kontynuacja środków antydumpingowych będzie jednoznacznie w interesie wspólnotowego przemysłu dostawców komponentów.
5.
Interes użytkowników i konsumentów
(88) Głównymi użytkownikami dyskietek 3,5-calowych są powielacze i końcowi konsumenci.
Żaden sektor nie wystosował przedstawicieli w dochhodzeniu przeglądowym.
W związku z tym Komisja uważa, iż wyniki pierwotnego dochodzenia są w tym kontekście ciągle ważne, tj. wzrost kosztów w tym sektorze w porównaniu do łącznych kosztów może zostać uznany za nieistotny i będzie miał niewielki lub żaden wpływ na ceny dla detalicznych konsumentów.
(89) Z drugiej strony wygaśnięcie tych środków zagroziłoby poważnie żywotności przemysłu Wspólnoty, jego zaniknięcie zmniejszyłoby podaż i konkurencję ze szkodą dla powielaczy i konsumentów detalicznych.
6.
Wniosek
(90) Rozważywszy interesy różnych zainteresowanych stron Komisja stwierdza, iż nie istnieją ważkie interesy Wspólnoty przemawiające przeciwko kontynuacji środków.
I. WNIOSKOWANE CŁA DLA JAPONII I CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ
(91) W świetle powyższych ustaleń za właściwe uznaje się utrzymanie ceł antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2861/93 na istniejących poziomach, tj.:
Japonia _BAR_ Memorex Telex Japan Ltd _BAR_ 6,1 % _BAR_
Hitachi Maxell Ltd _BAR_ 20,6 % _BAR_
TDK _BAR_ 26,7 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 40,9 % _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Hanny Magnetics _BAR_ 35,6 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 39,4 %. _BAR_
(92) Z uwagi na długi okres objęty badaniem za właściwe uznaje się, aby te środki zostały ograniczone do czterech lat.
J. ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA W ODNIESIENIU DO TAJWANU
(93) W świetle powyższych ustaleń dotyczących przywozu pochodzącego z Tajwanu pozostające obecnie w mocy środki antydumpingowe wobec Tajwanu nie są już niczym uzasadnione i postępowanie odnosząca się do przywozu z tego kraju powinno zostać zakończone.
Bez względu na czas trwania dochodzenia zakończenie procedury nabierze mocy z datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W rzeczywistości zakończenie jest umotywowane wydarzeniami, które miały miejsce po okresie objętym dochodzeniem, poddanym ocenie kilka miesięcy później, a nadanie mocy wstecznej byłoby w tych okolicznościach niezgodne z kolejnością wydarzeń podczas dochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych stosowane do nagrywania i przechowywania zakodowanej komputerowej informacji cyfrowej w ramach kodu CN ex85232090 (TARIC kod 85232090*40) i pochodzących z Japonii i Chińskiej Republiki Ludowej z wyjątkiem dyskietek 3.5” opartych na optycznie ciągłej technologii śledzenia servo lub technologii śledzenia servo sektora magnetycznego, o pojemności przechowywania 120 MB lub większej.
2.
Stawkę celną stosowaną do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, na produkty wytwarzane przez następujących producentów ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna AD % _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Japonia _BAR_ Memorex Telex Japan Ltd _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8705 _BAR_
Hitachi Maxell Ltd _BAR_ 20,6 % _BAR_ 8706 _BAR_
TDK _BAR_ 26,7 % _BAR_ 8707 _BAR_
Wszyscy inni producenci dokonujący wywozu _BAR_ 40,9 % _BAR_ 8999 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Hanny Magnetics _BAR_ 35,6 % _BAR_ 8711 _BAR_
Wszyscy inni producenci dokonujący wywozu _BAR_ 39,4 % _BAR_ 8999 _BAR_
3.
Chyba że ustalono inaczej, stosuje się przepisy obowiązujące dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Cła antydumpingowe nakłada się na okres czterech lat, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Postępowanie dotyczące przywozu dyskietek 3,5-calowych pochodzących z Tajwanu jest niniejszym zakończone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002
z dnia 20 lutego 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 8, art. 16 ust. 5, art. 18 ust. 5 oraz art. 41 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ostatnie zmiany wspólnej organizacji rynku cukru w latach gospodarczych 2001/02-2005/06 wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001, wymagają dokonania pewnych zmian w środkach wprowadzających system kwot. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 392/94 [3], ponadto zasadniczo wielokrotnie już zmieniane powinno, w celu zachowania jasności niniejszego rozporządzenia, zostać zmienione.
(2) W celu stosowania systemu kwot w sektorze cukru należy przyjąć dokładne definicje produkcji cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego pewnego przedsiębiorstwa oraz wewnętrznego spożycia we Wspólnocie.
W tym celu cały cukier biały, cukier surowy, cukier inwertowany i syropy lub, w odpowiednim przypadku, izoglukoza lub syrop inulinowy, faktycznie produkowane przez przedsiębiorstwo należy traktować jak produkcję przedsiębiorstwa.
Możliwość przeniesienia części produkcji z jednego przedsiębiorstwa do drugiego, w którym produkcja cukru odbywa się na mocy umowy, powinna by ograniczona do szczególnych przypadków.
Z zastrzeżeniem okoliczności siły wyższej, przypadki takie muszą być określone w celu uniknięcia następstw finansowych w sektorze cukru.
(3) Sprawne i skuteczne stosowanie systemu kwot we Wspólnocie wymaga ustanowienia metody rejestrowania produkcji syropów cukrowych, izoglukozy i syropu inulinowego.
(4) Produkcja izoglukozy jest realizowana tak szybko, jak tylko glukoza lub jej polimery zostaną poddane procesowi znanemu jako "izomeryzacja".
W związku z tym, w celu uniknięcia rejestrowania produkcji w przypadkowo wybranym momencie, rejestracja taka powinna mieć miejsce niezwłocznie po zakończeniu procesu izomeryzacji, ale przed jakimkolwiek działaniem mającym na celu wyodrębnianie składników glukozy i fruktozy lub mającym na celu wytwarzanie mieszanin.
W celu osiągnięcia największej skuteczności tej kontroli, producenci izoglukozy we Wspólnocie powinni zostać zobowiązani do zgłaszania właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich każdego używanego przez nich urządzenia do izomeryzacji.
(5) Syrop inulinowy pojawia się w formie produktu zazwyczaj w momencie, gdy inulina lub jej oligofruktozy przejdą proces znany jako hydroliza i pierwsze odparowanie.
Oznacza to, że produkcja powinna być rejestrowana niezwłocznie po zakończeniu procesu hydrolizy i pierwszego odparowania i przed jakimkolwiek działaniem mającym na celu wyodrębnianie składników glukozy i fruktozy lub mającym na celu wytwarzanie mieszanin.
(6) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim ustalenia wielkości produkcji syropu inulinowego prawidłowo i w sposób nie budzący wątpliwości, należy sprecyzować, w szczególności na podstawie dotychczasowych doświadczeń, że taka operacja ma być przeprowadzana z odniesieniem do syropu inulinowego o 80 % zawartości fruktozy i równoważnika cukru/izoglukozy wyrażonym za pomocą zastosowania współczynnika 1,9.
(7) Opłaty produkcyjne przewidziane w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 nie mogą być ustalane wcześniej niż po zakończeniu roku gospodarczego, ponieważ znaczna część zobowiązań wywozowych realizowana jest w drugiej połowie roku gospodarczego i dane służące do ustalenia opłat produkcyjnych dostępne są również dopiero w tym czasie.
Dlatego w celu wprowadzenia, tak szybko jak to możliwe, odpowiedzialności finansowej producentów, płatność z góry opłat obliczonych na podstawie szacunków, powinna być ustanowiona przed zakończeniem roku gospodarczego.
Uwzględniając fakt, że większość produkcji izoglukozy B odbywa się w ostatnich miesiącach roku gospodarczego, zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej może być wymagana jedynie w odniesieniu do izoglukozy wyprodukowanej przed dniem 1 marca danego roku gospodarczego.
Opłaty nie powinny być ustalane, ani pobierane przed otrzymaniem możliwie dokładnych informacji, w szczególności dotyczących spożycia.
(8) Należy ustanowić zasady dotyczące płatności dodatkowej ceny składowej buraków, w przypadku gdy opłata produkcyjna jest niższa od kwoty maksymalnej, a także, uwzględniając dodatkowe płatności, w szczególności przepisy dotyczące okresu między dniem płatności za buraki, a dniem płatności opłat produkcyjnych przez producenta.
(9) W celu ułatwienia właściwego zarządzania systemem kwot należy ustanowić niezbędne terminy dotyczące rejestrowania produkcji i przekazywania odpowiednich danych oraz, w miarę potrzeby, Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące właściwych środków kontroli.
(10) Zniesienie z dniem 1 lipca 2001 r. systemu kompensacji kosztów składowania w sektorze cukru przerwało utrzymanie dostępności statystyk dotyczących zapasów i zbytu cukru we Wspólnocie.
Biorąc pod uwagę znaczenie tych statystyk dla dobrego zarządzania systemem kwot, w szczególności dla określenia miesięcznego spożycia cukru i sporządzenia bilansu dostaw, należy przyjąć przepisy w odniesieniu do producentów Wspólnoty i producentów dokonujących rafinacji zapewniające kontynuację przekazywania Państwom Członkowskim comiesięcznych danych dotyczących zapasów cukru i zbytu.
(11) Jedną z cech charakteryzujących organizację sektora cukru jest fakt, że stosunki między producentami cukru a producentami buraków, w szczególności odnoszące się do dostawy i zapłaty za buraki cukrowe, regulowane są głównie porozumieniami branżowymi zawieranymi w ramach legislacji wspólnotowej.
Porozumienia branżowe mogą zapewnić dokonywanie uzgodnień, które uwzględniają specyficzną sytuację w regionie, do którego mają zastosowanie.
Należy postanowić aby, ze względu na daną producentom możliwość skłonienia hodowców buraków do udziału w opłacie dodatkowej, uzgodnienia dotyczące tego udziału były umieszczane w porozumieniach branżowych na zasadach określonych w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(12) Przedsiębiorstwa produkujące izoglukozę, w przeciwieństwie do przedsiębiorstw produkujących cukier, których produkcja opiera się na produkcji buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, nie są upoważnione do skorzystania z możliwości przeniesienia produkcji z jednego roku gospodarczego na następny.
(13) Produkcja izoglukozy utrzymywana jest na stałym poziomie w ciągu roku gospodarczego w celu zapewnienia możliwości szybkiej reakcji na wahania popytu, który jest największy na początku i na końcu każdego roku gospodarczego.
Jednakże wyprodukowaną izoglukozę trudno jest gromadzić w ilościach, które są niezbędne do zabezpieczenia najwyższego popytu, ponieważ przedłużone składowanie stwarza zagrożenie dla zasadniczej czystości produktu.
Ze względu na te okoliczności, przedsiębiorstwa produkujące izoglukozę muszą przerywać produkcję na koniec roku gospodarczego, aby uniknąć produkowania izoglukozy C, która nie może być sprzedawana na rynku Wspólnoty.
Sytuacja taka szkodzi przedsiębiorstwom produkującym izoglukozę i wymaga ustanowienia przepisów umożliwiających zastosowanie pewnej elastyczności w comiesięcznej rejestracji produkcji izoglukozy.
Elastyczność taka powinna być jednakże ograniczana w celu uniknięcia wprowadzenia, poprzez jej automatyczne stosowanie, systemu ukrytego przeniesienia, a tym samym pośredniego podniesienia kwot produkcyjnych tych przedsiębiorstw.
(14) W działaniu systemu kwot mogą wystąpić pewne opóźnienia w zwrocie opłat produkcyjnych.
W celu zapewnienia sprawnych zwrotów tych sum w odpowiednim czasie, należy ustanowić zasady dotyczące ustalania i pobierania opłat produkcyjnych.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 13-18 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, "produkcja cukru" oznacza łączną ilość wyrażoną jako cukier biały:
a) cukru białego;
b) cukru surowego;
c) cukru inwertowanego;
d) syropów należących do jednej z następujących kategorii, zwanych dalej "syropami":
- syropy sacharozy lub cukru inwertowanego, o stopniu czystości co najmniej 70 % i produkowane z buraków cukrowych,
- syropy sacharozy lub cukru inwertowanego, o stopniu czystości co najmniej 75 % i produkowane z trzciny cukrowej.
2.
Po oszacowaniu ilości określonych w ust. 1, wyłącza się:
a) ilości cukru białego wyprodukowane z cukru surowego lub syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie, w którym wytworzono cukier biały;
b) ilości cukru białego wyprodukowane z cukru surowego, syropów i okruszyn cukru, które nie zostały wyprodukowane podczas tego samego roku gospodarczego, w którym został wytworzony dany cukier biały;
c) ilości cukru surowego wyprodukowanego z syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie wytwarzającym cukier surowy;
d) ilości cukru surowego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w tym samym roku gospodarczym, w którym dany cukier surowy został wytworzony;
e) ilości cukru surowego przetworzonego na cukier biały w czasie danego roku gospodarczego w przedsiębiorstwie, które je wyprodukował;
f) ilości cukru inwertowanego i syropów przetworzonych na alkohol lub rum;
g) ilości syropów przetworzonych na cukier lub cukier inwertowany w czasie danego roku gospodarczego w przedsiębiorstwie, w którym je wyprodukowano;
h) ilości syropów do rozprowadzenia oraz przeznaczonych do przetworzenia na "Rinse appelstroop";
i) ilości cukru, cukru inwertowanego oraz syropów wyprodukowanych na mocy ustaleń o czynnym uszlachetnieniu;
j) ilości cukru inwertowanego wyprodukowanego z syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie wytwarzającym ten cukier inwertowany;
k) ilości cukru inwertowanego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w tym samym roku gospodarczym, w którym dany cukier inwertowany został wytworzony.
3.
Produkcja jest wyrażana w kategoriach cukru białego w następujący sposób:
a) w przypadku cukru białego, z pominięciem różnic jakości;
b) w przypadku cukru surowego, na podstawie uzysku określonego zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
c) w przypadku cukru inwertowanego, przez pomnożenie produkcji przez współczynnik 1;
d) w przypadku syropów uznanych za półprodukty, na podstawie zawartości cukru ekstraktywnego, określonej zgodnie z ust. 5;
e) w przypadku syropów, które nie są uznane za półprodukty, na podstawie zawartości cukru, wyrażonego jako sacharoza, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 [4].
4.
Okruszyny cukru z poprzedniego roku gospodarczego wyraża się jako cukier biały w stosunku do zawartości sacharozy.
5.
Stopień czystości syropów oblicza się przez dzielenie łącznej zawartości cukru przez zawartość suchej masy.
Zawartość cukru ekstraktywnego określa się przez odjęcie różnicy między zawartością suchej masy a polarymetrycznym odczytem dla tego syropu, pomnożone przez 1,70 z polarymetrycznego odczytu syropu, o którym mowa.
Zawartość suchej masy określa się zgodnie z metodą areometryczną.
Jednakże, zawartość cukru powstałego z ekstrakcji może być ustalona, na cały rok gospodarczy, na podstawie rzeczywistego uzysku syropów.
Artykuł 2
1.
Do celów art. 13-18 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, "produkcja izoglukozy" oznacza łączną ilość produktu otrzymanego z glukozy lub jej polimerów, zawierającego w stanie suchym 10 % fruktozy w masie, niezależnie od zawartości fruktozy w nadwyżce ponad ten limit, wyrażonej jako sucha masa i zarejestrowanej zgodnie z ust. 2.
2.
Rejestracja produkcji izoglukozy następuje niezwłocznie po zakończeniu procesu izomeryzacji, ale przed jakimkolwiek działaniem mającym na celu wyodrębnienie składników glukozy i fruktozy lub mającym na celu wytwarzanie mieszanin, poprzez fizyczne odmierzenie objętości produktu jako takiego i określenie zawartości suchej masy przy pomocy refraktometrii.
3.
Każdego producenta izoglukozy zobowiązuje się do bezzwłocznego zgłaszania wszelkich urządzeń mogących służyć izomeryzacji glukozy lub jej polimerów.
Zgłoszenia dokonuje się Państwu Członkowskiemu, na którego terytorium znajduje się każde urządzenie.
Państwo Członkowskie może zażądać od producenta dostarczenia dodatkowych informacji w tej sprawie.
Artykuł 3
1.
Do celów art. 13-18 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, "produkcja syropu inulinowego" oznacza łączną ilość produktu otrzymanego po procesie hydrolizy inuliny lub oligofruktozy, zawierającego w stanie suchym 10 % fruktozy w masie w wolnej postaci lub w postaci sacharozy, niezależnie od zawartości fruktozy w nadwyżce ponad ten limit, wyrażonej jako sucha masa odpowiednika cukru/izoglukozy i ustalona dla każdego przedsiębiorstwa produkującego syrop inulinowy zgodnie z ust. 2.
2.
Rejestracja produkcji syropu inulinowego odbywa się za pomocą połączenia następujących działań:
a) fizyczne odmierzenie objętości produktu jako takiego, niezwłocznie po opuszczeniu pierwszego parownika po każdej hydrolizie, ale przed jakimkolwiek działaniem mającym na celu wyodrębnianie składników glukozy i fruktozy lub mającym na celu wytwarzanie mieszanin;
b) określenie zawartości suchej masy przy pomocy refraktometrii i obliczenie zawartości fruktozy w masie w stanie suchym, na podstawie codziennego reprezentatywnego pobierania próbek;
c) przetworzenie zawartości fruktozy na 80 % w masie w stanie suchym poprzez pomnożenie ilości określonej w suchej masie przez współczynnik stanowiący stosunek mierzonej zawartości fruktozy w ilości syropu i 80 %;
d) wyrażenie jako odpowiednik cukru/izoglukozy przez zastosowanie współczynnika 1,9.
Artykuł 4
1.
Przed dniem 15 lutego każdego roku Państwa Członkowskie ustalają wstępną wielkość produkcji cukru i syropu inulinowego na bieżący rok gospodarczy dla każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na ich terytorium.
Dla francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki produkcję taką rejestruje się do dnia 15 maja każdego roku.
2.
Do dnia 15 dnia każdego miesiąca każde przedsiębiorstwo produkujące izoglukozę podaje do wiadomości Państwu Członkowskiemu, na terytorium którego ma miejsce produkcja, ilości wyrażone jako sucha masa faktycznie wyprodukowane w trakcie poprzedzającego miesiąca kalendarzowego.
Na podstawie tych wiadomości Państwo Członkowskie ustala produkcję izoglukozy każdego zainteresowanego przedsiębiorstwa, w odniesieniu do każdego miesiąca i nie później niż do 15 dnia miesiąca następnego.
Przy obliczaniu produkcji określonej w poprzednim akapicie nie bierze się pod uwagę ilości izoglukozy wyprodukowanej na mocy ustaleń o czynnym uszlachetnianiu.
3.
Bez względu na ust. 2 akapit pierwszy i drugi właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą podjąć decyzję dotyczącą danego przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę na podstawie właściwie uzasadnionego wcześniejszego wniosku przedsiębiorstwa, przedstawionego w formie pisemnej, o:
a) połączeniu produkcji z maja i czerwca roku gospodarczego do obliczeń dotyczących danego roku gospodarczego;
b) połączeniu całości lub części produkcji z czerwca roku gospodarczego z produkcją z lipca następnego roku gospodarczego do obliczeń dotyczących tego ostatnio wymienionego roku gospodarczego.
Wniosek dotyczący połączenia powinien wskazywać co najmniej wielkość produkcji z czerwca, która ma być połączona z produkcją z lipca.
Wielkość ta nie może przekroczyć 7 % sumy kwot A i B danego przedsiębiorstwa, stosowanych w roku gospodarczym, w czasie którego przedstawiany jest wniosek o połączenie.
Tak połączone ilości traktuje się jako pierwszą produkcję w ramach kwot zainteresowanego przedsiębiorstwa.
Państwo Członkowskie ocenia czy wniosek jest uzasadniony, biorąc pod uwagę sytuację produkcyjną przedsiębiorstwa oraz popyt na rynku, w szczególności w świetle kwot i opłat produkcyjnych.
Tylko jeden typ łączenia przedstawiony w akapicie pierwszym może być zastosowany przez dane przedsiębiorstwo w danym roku gospodarczym.
Po wyrażeniu zgody przez Państwo Członkowskie dane przedsiębiorstwo produkujące izoglukozę przekazuje Państwu Członkowskiemu do dnia 15 lipca następnego roku w przypadku określonym w lit. a) akapit pierwszy i do dnia 15 sierpnia następnego roku w wypadku określonym w lit. b) tego akapitu, ilości, wyrażone jako sucha masa, faktycznie wyprodukowane w czasie omawianego dwumiesięcznego okresu, z uwzględnieniem, w miarę potrzeby, ilości określonych w lit. b) akapit pierwszy, które mają być połączone.
Na podstawie tych wiadomości Państwo Członkowskie ustala połączoną produkcję izoglukozy przedsiębiorstwa dotyczącą omawianych dwóch miesięcy, obliczaną względem produkcji danego roku gospodarczego, w odpowiednim przypadku, zgodnie z akapitem pierwszym lit. a) lub b).
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wiadomości dotyczące tej produkcji.
Przepisy lit. b) akapit pierwszy nie mają zastosowania do ostatniego roku gospodarczego włączonego do okresu określonego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
4.
Przed dniem 15 września każdego roku Państwa Członkowskie ustalają ostatecznie wielkość produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na ich terytorium, wyprodukowanych w poprzednim roku gospodarczym.
5.
Jeżeli po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji pojawią się rozbieżności dotyczące cukru określonego w ust. 4, rozbieżności takie są brane pod uwagę po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji na rok gospodarczy, w którym wystąpiły różnice.
6.
Każdy wytwórca cukru do dnia 25 każdego miesiąca przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma miejsce produkcja lub władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego uprawnionego do interwencji na rynku danego produktu, wskazując ilości, które są jego własnością lub w inny sposób:
a) ilości cukru, wyrażone jako cukier biały, składowane w zakładach w momencie ich rozdysponowania, na koniec poprzedzającego miesiąca kalendarzowego;
b) ilości cukru, wyrażone jako cukier biały, które opuściły zakład w momencie ich rozdysponowania, podczas poprzedzającego miesiąca kalendarzowego.
Wiadomość powinna określać podział danych ilości między cukier wyprodukowany w ramach kwot A i B, a cukier przeniesiony zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, oraz cukier C.
Władze określone w akapicie pierwszym mogą wymagać przekazania dodatkowych danych dotyczących zapasów przechowywanych przez producenta i ilości opuszczających ich zakłady.
7.
Każdy producent dokonujący rafinacji cukru do 25 dnia każdego miesiąca przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma miejsce rafinacja lub władzom danego Państwa Członkowskiego uprawnionego do interwencji na rynku danego produktu, wskazując ilości, które są jego własnością lub w inny sposób:
a) ilości cukru wyrażone jako cukier biały, składowane w zakładach w momencie ich rozdysponowania na koniec poprzedniego miesiąca kalendarzowego;
b) ilości cukru wyrażone jako cukier biały, które opuściły zakład w momencie ich rozdysponowania podczas poprzedniego miesiąca kalendarzowego.
Wiadomość taka powinna rozróżniać ilości podlegające ustaleniom uszlachetniania czynnego.
Władze określone w akapicie pierwszym mogą wymagać przekazania dodatkowych danych dotyczących zapasów przechowywanych przez producenta dokonującego rafinacji i ilości opuszczających dane zakłady.
Artykuł 5
1.
Do celów art. 13–18 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i z zastrzeżeniem ust. 2–5 niniejszego artykułu produkcja cukru lub izoglukozy realizowana przez przedsiębiorstwo oznacza ilość cukru lub izoglukozy faktycznie wyprodukowaną przez to przedsiębiorstwo.
2.
Dla danego roku gospodarczego łączną produkcją cukru przedsiębiorstwa jest produkcja określona w ust. 1 plus ilość przeniesiona na ten rok gospodarczy i minus ilość przeniesiona na następny rok gospodarczy.
3.
Jeśli dwóch producentów sporządzi wnioski w formie pisemnej do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, ilość cukru wyprodukowaną przez przedsiębiorstwo (zwane dalej "przetwórcą") w ramach umowy z dostarczonych materiałów, uważa się za część produkcji przedsiębiorstwa (zwanego dalej "głównym"), które miało wyprodukować cukier w ramach tej umowy, pod warunkiem, że zostanie spełniony jeden z poniższych warunków:
a) łączna produkcja cukru "przetwórcy" jest mniejsza od kwoty;
b) łączna produkcja cukru "przetwórcy" jest większa od kwoty, ale mniejsza od sumy kwot A i B, a łączna produkcja cukru "głównego" jest większa od kwoty;
c) łączna produkcja cukru "przetwórcy" i "głównego" jest większa od sumy ich odpowiednich kwot A i B.
4.
Jeżeli zakłady "głównego" i "przetwórcy" leżą na terytorium różnych Państw Członkowskich, wniosek określony w ust. 3, musi być skierowany do dwóch zainteresowanych Państw Członkowskich.
W takiej sytuacji zainteresowane Państwo Członkowskie działa zgodnie z daną odpowiedzią i podejmuje niezbędne kroki w celu sprawdzenia czy spełniane są warunki określone w ust. 3.
5. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ilość cukru wyprodukowana przez "przetwórcę" może być uważana za wyprodukowaną przez "głównego", jeżeli z powodu przypadków siły wyższej,buraki, trzcina lub melasa muszą zostać przetworzone na cukier w przedsiębiorstwie innym niż "główne".
Artykuł 6
1.
Do dnia 1 kwietnia bieżącego roku gospodarczego podejmuje się następujące działania:
a) podstawową opłatę produkcyjną i opłatę B dla cukru oblicza się zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
b) kwoty jednostkowe, określone zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia, płacone przez producentów cukru, izoglukozy i syropu inulinowego jako zaliczki na rzecz opłaty, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Do dnia 15 kwietnia bieżącego roku gospodarczego Państwa Członkowskie ustalają zaliczki na dany rok gospodarczy płacone przez każde przedsiębiorstwo produkujące cukier i każde przedsiębiorstwo produkujące syrop inulinowy.
W przypadku francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz Hiszpanii, w odniesieniu do trzciny cukrowej, zaliczki te ustala się do dnia 15 sierpnia bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku cukru i syropu inulinowego zaliczki określa się:
a) przez zastosowanie kwoty jednostkowej ustalonej dla zaliczki w odniesieniu do podstawowej opłaty produkcyjnej, w odniesieniu do przejściowej produkcji cukru A, syropu inulinowego A, cukru B, syropu inulinowego B, określonych stosownie do art. 4 ust. 1;
b) przez zastosowanie kwoty jednostkowej ustalonej dla zaliczki w odniesieniu do opłaty B w odniesieniu do przejściowej produkcji cukru B i syropu inulinowego B, określonych stosownie do art. 4 ust. 1.
W przypadku izoglukozy zaliczkę określa się przez zastosowanie kwoty jednostkowej ustalonej dla zaliczki w odniesieniu do podstawowej opłaty produkcyjnej za izoglukozę w odniesieniu do produkcji między 1 lipca a końcem następującego miesiąca lutego na bieżący rok gospodarczy.
3.
Państwa Członkowskie pobierają powyższe zaliczki do 1 czerwca bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz Hiszpanii w odniesieniu do trzciny cukrowej, zaliczki pobiera się do 1 września bieżącego roku gospodarczego.
4. Ilości określone w art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustala się na podstawie sum następujących ilości:
a) ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego sprzedanych we Wspólnocie przeznaczonych do bezpośredniego spożycia lub spożycia po przemysłowym przetworzeniu;
b) ilości cukru denaturowanego;
c) ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przywiezionych z państw nieczłonkowskich jako produkty przetworzone.
Sumy ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wywiezione do państw nieczłonkowskich jako produkty przetworzone oraz ilości produktów podstawowych wyrażonych jako cukier biały, dla których zostały wydane świadectwa refundacji produkcyjnych, określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr1260/2001, odejmuje się od sumy określonej w akapicie pierwszym.
5. Za zobowiązania wywozowe, które mają być realizowane podczas bieżącego roku gospodarczego, w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia, uznaje się:
a) wszystkie ilości cukru, które mają być wywiezione w stanie naturalnym, z refundacjami eksportowymi lub opłatami ustalanymi w drodze przetargów zorganizowanych w odniesieniu do tego roku gospodarczego;
b) wszystkie ilości cukru, izoglukozy i syropu insulinowego, które mają być wywiezione w stanie naturalnym, z refundacjami eksportowymi lub opłatami ustalanymi okresowo, na podstawie pozwoleń wywozowych wydawanych w ciągu tego roku gospodarczego;
c) całość przewidywanego wywozu cukru, izoglukozy i syropu inulinowego w formie produktów przetworzonych z dopłatami eksportowymi lub opłatami ustalanymi w tym celu w czasie tego roku gospodarczego, ilości takie rozkłada się równomiernie na cały rok gospodarczy.
W celu obliczenia przewidywanych średnich strat, określonych w art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr1260/2001, bierze się również pod uwagę refundacje produkcyjne dla ilości produktów podstawowych wyrażonych jako cukier biały, dla których zostały wydane świadectwa refundacji produkcyjnych, określonych w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, podczas danego roku gospodarczego.
Artykuł 7
1. W przypadku, gdy szacunek podstawowej opłaty produkcyjnej na cukier i syrop inulinowy wynosi ostatecznie co najmniej 60 % maksymalnej kwoty, określonej w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr1260/2001, kwota jednostkowa zaliczki stanowi 50 % kwoty maksymalnej.
W przypadku gdy szacunek wyniesie mniej niż 60 % maksymalnej kwoty, kwota jednostkowa zaliczki stanowi 80 % tej wartości szacunkowej.
2. Ustęp 1 stosuje się również do określania kwoty jednostkowej zaliczki w odniesieniu do opłaty B na cukier i syrop inulinowy, biorąc pod uwagę kwotę maksymalną, określoną w art. 15 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr1260/2001.
3.
Kwota jednostkowa zaliczki w odniesieniu do podstawowej opłaty produkcyjnej na izoglukozę stanowi 40 % kwoty jednostkowej w odniesieniu do podstawowej opłaty produkcyjnej na cukier, oszacowanej zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
1.Do dnia 15 października, w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, ustala się dla cukru, izoglukozy i syropu inulinowego:
a) kwoty podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B;
b) jeśli zachodzi potrzeba, współczynnik określony w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Państwa Członkowskie określają do 1 listopada, w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego oraz biorąc pod uwagę zaliczki pobierane stosownie do art. 6, nieuregulowane saldo opłat w przypadku każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier, każdego przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę oraz każdego przedsiębiorstwa produkującego syrop inulinowy.
Salda należne od przedsiębiorstwa lub Państwa Członkowskiego, określone w akapicie pierwszym, płaci się do 15 grudnia następującego po ostatecznym terminie określania tych sald.
3.
Jeśli przyjmuje się współczynnik zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami tego ustępu, określają do 1 listopada w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, dodatkowe opłaty dla każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier, każdego przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę oraz każdego przedsiębiorstwa produkującego syrop inulinowy, które mają być uiszczone przez producentów.
Opłatę tę pobiera się w tym samym czasie co saldo opłat produkcyjnych dla tego roku gospodarczego.
4.
Jeżeli suma opłat należnych od przedsiębiorstwa nie została ustalona w sposób prawidłowy, poprawna kwota, która ma być zapłacona, lub saldo należne od danego przedsiębiorstwa musi być ustalone w ciągu 30 dni od dnia, w którym Państwo Członkowskie odnotowało niniejszą sytuację i jest w stanie właściwie ustalić tę kwotę.
Państwa Członkowskie pobierają kwoty określone w akapicie pierwszym w ciągu 30 dni od dnia ich ustalenia.
Artykuł 9
1. Kwoty, określone w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się w tym samym czasie co opłaty określone w art. 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i zgodnie z tą samą procedurą.
2.
W przypadku gdy cena zapłacona przez producenta cukru sprzedawcy buraków jest niższa od ceny podstawowej za buraki, producent przyznaje sprzedawcy buraków w świetle ceny interwencyjnej część zwiększonej ceny cukru, do wysokości rozpatrywanej różnicy.
W celu obliczenia kwoty odpowiadającej tej zwiększonej części producent bierze pod uwagę:
a) okresy między dniem zapłaty za buraki, a dniem ustanowionym dla wpłaty zaliczek i zapłaty sald w odniesieniu do opłat produkcyjnych i opłat dodatkowych;
b) stopę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji dofinansowania w okresach, określonych w lit. a).
Odpowiednią stawkę dla Państwa Członkowskiego, które nie bierze udziału w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej, jest równowartość stawki ustalanej przez jego narodowy bank centralny;
c) procent ustanowiony w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
d) wysokość uzysku buraków, o których mowa, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
3.
Producent cukru wypłaca sprzedawcy buraków w ciągu czterech tygodni od dnia ustalenia opłat, określonych w art. 8 ust. 1, kwoty określone w ust. 1 i kwotę odpowiadającą zwiększonej części określonej w ust. 2.
4.
Porozumienia branżowe mogą odstępować od przepisów ust. 2 i 3.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu ustalenia wymaganych kontroli rejestracji produkcji towarów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 11
Refundacji określonej w art. 16 ust. 3 akapit drugi i trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, z zastrzeżeniem tych przepisów, można dokonać zgodnie z zasadami określonymi w porozumieniach branżowych.
Artykuł 12
Rozporządzenie (EWG) nr 1443/82 traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2002
z dnia 20 lutego 2002 r.
w sprawie przeglądu cen świeżych i schłodzonych tusz baranich na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 20 i 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2529/2001 ustanawia nowy system premii zastępujący system utworzony rozporządzeniem Rady (WE) nr 2467/98 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [2], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1669/2000 [3]. Aby można było uwzględnić nowe uzgodnienia i dla większej jasności, należy przyjąć nowe zasady zastępujące te określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1481/86 z dnia 15 maja 1986 r. w sprawie ustalania cen świeżych i schłodzonych tusz jagnięcych na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty i przeglądu cen niektórych innych rodzajów tusz baranich na obszarze Wspólnoty [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2877/2000 [5].
(2) Zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 Państwa Członkowskie rejestrują ceny owiec i mięsa baraniego.
W związku z tym należy ustalić zasady opracowywania raportów dotyczących cen.
(3) Ceny te są cenami rejestrowanymi na reprezentatywnym rynku lub rynkach każdego Państwa Członkowskiego dla poszczególnych kategorii świeżych i schłodzonych tusz baranich.
Ponadto, gdy w danym Państwie Członkowskim jest więcej niż jeden reprezentatywny rynek, należy przyjmować średnią arytmetyczną lub, w razie konieczności, średnią ważoną cen notowanych na tych rynkach.
(4) Ceny rejestrowane na rynku oblicza się na podstawie cen tusz, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, ale bez odliczeń z tytułu innych opłat.
Ceny rynkowe winny być rejestrowane w odniesieniu do "wagi tuszy" zgodnie z definicją zawartą w decyzji Komisji 94/434/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/25/EWG w zakresie prowadzenia przez Państwa Członkowskie badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli owiec i kóz [6], ostatnio zmienionej decyzją 1999/47/WE [7].
Jednakże należy dopuścić niestosowanie tej definicji w przypadku tusz młodych jagniąt o wadze od 9 do 16 kilogramów, aby można było uwzględnić zwyczaje rynku, według których całe tusze z głową i podrobami mają większą wartość handlową.
(5) W niektórych Państwach Członkowskich ceny odnoszą się do cen żywych zwierząt.
Ceny należy przeliczyć z zastosowaniem odpowiednich współczynników.
Jednakże w regionach, gdzie prowadzona jest indywidualna ocena żywych zwierząt zmierzająca do oceny ciężaru tuszy, przelicznik może opierać się na tej ocenie.
(6) W celu wyjaśnienia zasad zbierania przez Państwa Członkowskie informacji o cenach i ich wyliczania Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o wyborze reprezentatywnych rynków i kategoriach tusz oraz sposobie ważenia lub względnym wpływie tych elementów na kalkulację cen.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, w których produkcja mięsa baraniego przekracza 200 ton rocznie, informują Komisję, najpóźniej w każdy czwartek, o cenach świeżych i schłodzonych tusz jagnięcych i maciorek.
2.
Ceny są cenami rejestrowanymi w określonych obszarach, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001, Państw Członkowskich, które spełniają wymagania określone w ust. 1.
Są to ceny hurtowe rejestrowane przez te Państwa Członkowskie na reprezentatywnym rynku lub rynkach w tygodniu poprzedzającym tydzień, w którym informacja jest przekazywana.
Reprezentatywny rynek lub rynki wyznaczają wyżej wspomniane Państwa Członkowskie.
Ceny są obliczane na podstawie cen rynkowych, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej.
Artykuł 2
1.
Ceny rynkowe są rejestrowane w odniesieniu do "wagi tuszy" w rozumieniu decyzji 94/434/WE.
Gdy ceny rejestrowane są według różnych kategorii tusz, cena na rynku reprezentatywnym jest równa średniej ważonej – z zastosowaniem współczynników ustalonych przez Państwa Członkowskie w celu odzwierciedlenia względnego znaczenia każdej kategorii – wartości cen rejestrowanych na etapie sprzedaży hurtowej dla tych kategorii przez okres siedmiu dni.
2.
W przypadku tusz jagnięcych o wadze do 16 kilogramów i zgodnie z normalną praktyką handlową ceny mogą być rejestrowane przed usunięciem wnętrzności i głowy.
Gdy ceny są notowane na podstawie wagi przedubojowej, cena kilograma żywca jest dzielona przez maksymalny współczynnik przeliczeniowy 0,5.
Jednakże jeżeli normalną praktyką jest pozostawianie głowy i wnętrzności, Państwa Członkowskie mogą ustalić wyższy współczynnik dla jagniąt o ciężarze do 28 kilogramów żywej wagi.
W regionach, gdzie rejestrowane ceny oparte są na jednostkowej ocenie wagi tuszy jagnięcej, przelicznik jest oparty na tej ocenie.
Artykuł 3
1.
Gdy targ odbywa się częściej niż raz w okresie siedmiodniowym, o którym mowa w art. 2 ust. 1, cena każdej kategorii jest średnią arytmetyczną cen rejestrowanych podczas każdego targu.
2.
Gdy w obszarze rejestrowania cen znajduje się więcej niż jeden rynek reprezentatywny, cena dla tego obszaru jest średnią cen notowanych na wspomnianych rynkach, ważoną z uwzględnieniem współczynników ustalonych przez Państwa Członkowskie, odzwierciedlających względne znaczenie każdego rynku lub każdej kategorii.
3.
Jednakże w przypadku braku danych ceny na rynkach reprezentatywnych danego Państwa Członkowskiego są ustalane przez odniesienie do ostatnich znanych cen.
Artykuł 4
Do dnia 1 marca 2002 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) reprezentatywnych rynkach w każdym obszarze rejestrowania cen;
b) kategoriach tusz jagnięcych;
c) współczynnikach ważenia i przeliczeniowych, o których mowa w art. 2 i 3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w ustaleniach w ciągu jednego miesiąca od ich wprowadzenia.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 1481/86 zostaje niniejszym uchylone.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/2002
z dnia 21 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1157/2001 [4], ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności obszarowych z tytułu niektórych roślin uprawnych.
(2) Artykuł 5a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 ustanawia obowiązek Państw Członkowskich w zakresie przeprowadzenia kontroli, co najmniej 30 % obszarów przeznaczonych pod konopie uprawiane na włókno, w stosunku do których złożono wnioski o przyznanie płatności obszarowych i przynajmniej 20 % obszaru, jeżeli Państwo Członkowskie wprowadza system wcześniejszej zgody na tego typu uprawy; doświadczenie zdobyte w roku gospodarczym 2001/02 pokazuje, że należy dokładniej sprecyzować wymagania dla takich kontroli, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999.
(3) W celu spójności i uproszczenia powinny zostać skreślone przepisy szczególne odnoszące się do wykorzystania nasion rzepiku uzyskanych z nasion wyprodukowanych w tym samym gospodarstwie.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [6], zostało ujednolicone i zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 2419/2001 [7], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [8]. W czasie stosowania tego systemu zdecydowano o przeniesieniu przepisów szczególnych określających ustalone obszary do przepisów wykonawczych dla danych systemów.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1/2002 z dnia 28 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 r. w odniesieniu do uproszczonego systemu płatności dla rolników w ramach niektórych systemów wsparcia [9], wprowadzającego system uproszczony dla niektórych producentów. Rozporządzenie to przewiduje, że szczególne wnioski, złożone w ramach systemu uproszczonego, uwzględnia się zarówno do obliczania jakiegokolwiek przekroczenia obszaru bazowego, jak i do obliczania przekroczenia plonu referencyjnego określonego w art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
(6) W celu zakwalifikowania się do płatności obszarowych producenci są zobowiązani do odłogowania części obszaru ich gospodarstw rolnych.
W celu zapewnienia skuteczności tego systemu, producentom nie powinno się zezwalać na odłogowanie gruntu w celu jakiegokolwiek rolniczego wykorzystania.
(7) Austria zgłosiła nowe nazwy niektórych regionów kwalifikujących się do dodatkowych płatności obszarowych w odniesieniu do pszenicy durum.
(8) W odpowiedzi na wnioski Włoch, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa, należy ustalić, zgodnie z planami regionalizacji tych Państw Członkowskich, nowe obszary bazowe bez zmiany ogólnego obszaru bazowego.
(9) W ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1017/94 z dnia 26 kwietnia 1994 r. dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2582/2001 [11], złożono wnioski o konwersję obszaru równoważnego 16185 hektarom.
Dlatego obszar bazowy powinien zostać odpowiednio skorygowany.
(10) Państwa Członkowskie powiadomiły o wynikach badań na określenie poziomów tetrahydrocannabinolu w odmianach konopi zasianych w 2001 r.
Wyniki te należy uwzględnić przy sporządzaniu wykazu odmian konopi kwalifikujących się w nadchodzących latach gospodarczych do płatności obszarowych oraz wykazu odmian czasowo zatwierdzonych na 2002/03 r., które będą wymagały dalszych badań w ciągu roku gospodarczego.
(11) Rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 należy odpowiednio zmienić.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) na których uprawa utrzymywana jest przynajmniej do początku kwitnienia w warunkach normalnego wzrostu, zgodnie z lokalną praktyką.
Uprawy nasion oleistych, roślin o wysokiej zawartości białka, siemienia lnianego, lnu włóknistego i pszenicy durum muszą być uprawiane w warunkach normalnego wzrostu, zgodnie z lokalną praktyką co najmniej do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego dany rok gospodarczy, chyba że zostaną zebrane w fazie pełnej dojrzałości przed tą datą.
Rośliny o wysokiej zawartości białka nie mogą być zebrane przed osiągnięciem etapu dojrzałości mlecznej.
W przypadku konopi uprawianych na włókno, celem umożliwienia przeprowadzenia kontroli przewidzianych w art. 5a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, rośliny uprawne muszą być uprawiane w warunkach normalnego wzrostu zgodnie z lokalną praktyką przynajmniej do 10 dni po zakończeniu kwitnienia.. Jednakże Państwo Członkowskie może zezwolić na zbiór konopi uprawianych na włókno po rozpoczęciu kwitnienia, ale przed końcem dziesięciodniowego okresu po kwitnieniu pod warunkiem że inspektorzy wskażą, które reprezentatywne części każdej danej działki muszą być nadal uprawiane do dziesięciu dni po kwitnieniu, do celów inspekcji zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku XIII.";
2) w art. 4 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) nasiona zebrane z kwalifikowanego materiału siewnego odmian "00"; uprawianych w tym samym gospodarstwie rolnym";
3) w art. 4 skreśla się ust. 3;
4) na końcu art. 6 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy stwierdzono rozbieżność między minimalną ilością kwalifikowanego materiału siewnego ustaloną przez Państwo Członkowskie a ilością rzeczywiście wykorzystaną, obszar jest obliczany przez podzielenie całkowitej ilości kwalifikowanego materiału siewnego, na które producent dostarczył dowód wykorzystania, przez minimalną ilość na hektar ustanowioną przez Państwo Członkowskie dla regionu danego producenta.
Obszar tak ustalony, wykorzystywany jest, po dokonaniu wyżej wymienionych obniżek do obliczania uprawnień do dodatkowej lub specjalnej pomocy.";
5) w art. 7b ust. 1 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Odmiany konopi uprawiane na włókno, wymienione w załączniku XII pkt 2 lit. b) do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem procedury B w roku gospodarczym 2002/03 we wszystkich Państwach Członkowskich uprawiających te odmiany.";
6) w art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Obszary odłogowane nie mogą być wykorzystywane do żadnej innej produkcji rolnej, niż ta przewidziana w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, ani też oddane w jakiekolwiek rolne lub dochodowe wykorzystanie, które mogłoby nie być zgodne z uprawą roślin uprawnych.";
7) załącznik IV zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
8) w załączniku VI szczegóły podane pod pozycjami "Włochy", "Niderlandy", "Portugalia" i "Zjednoczone Królestwo" zastępuje się szczegółami podanymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
9) załącznik VII zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
10) załącznik XII zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;
11) załącznik XIII zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 119 ust. 1 akapit drugi i art. 119 ust. 2 Traktatu stanowią, iż działając na podstawie zalecenia Komisji wydanego po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, Rada udzieli wzajemnej pomocy, jeżeli Państwo Członkowskie znajdzie się w trudnej sytuacji lub zostanie poważnie zagrożone trudnościami w odniesieniu do jego bilansu płatniczego. Artykuł 119 nie określa instrumentu udzielania przewidywanej pomocy wzajemnej.
(2) Należy umożliwić realizację operacji udzielania pożyczek dla Państw Członkowskich na tyle wcześnie, by zachęcić Państwo Członkowskie do przyjęcia w odpowiednim terminie, w sytuacji, w której przeważają uporządkowane warunki w zakresie kursów walutowych, środków polityki gospodarczej mogących zapobiec wystąpieniu ostrego kryzysu bilansu płatniczego oraz wspierających ich starania w kierunku uzyskania zbieżności.
(3) Każda pożyczka dla Państwa Członkowskiego powinna być powiązana z przyjęciem przez to Państwo środków polityki gospodarczej mających przywrócić lub zapewnić trwałą sytuację w zakresie bilansu płatniczego oraz dostosować je do powagi sytuacji bilansu płatniczego w tym państwie i do sposobu rozwoju tej sytuacji.
(4) Należy z odpowiednim wyprzedzeniem przewidzieć właściwe procedury i instrumenty umożliwiające Wspólnocie i Państwom Członkowskim zapewnienie, aby, o ile to konieczne, została szybko udzielona średnioterminowa pomoc finansowa, szczególnie w okolicznościach wymagających niezwłocznego działania.
(5) Dla finansowania udzielonej pomocy Wspólnota musi być w stanie korzystać z własnej zdolności kredytowej do zaciągania środków, które zostaną postawione do dyspozycji Państw Członkowskich w formie pożyczek.
Operacje tego typu są konieczne dla osiągnięcia celów Wspólnoty określonych w Traktacie, szczególnie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w całej Wspólnocie.
(6) W tym celu rozporządzenie Rady (EWG) nr 1969/88 [4] ustanowiło jednolity instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych Państw Członkowskich.
(7) Od dnia 1 stycznia 1999 r. Państwa Członkowskie uczestniczące w systemie jednolitej waluty nie kwalifikują się do uzyskiwania średnioterminowej pomocy finansowej.
Należy jednak zachować instrument pomocy finansowej nie tylko w celu zaspokajania potencjalnych potrzeb obecnych Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, lecz również potrzeb nowych Państw Członkowskich do momentu przyjęcia przez nie euro.
(8) Wprowadzenie jednej waluty doprowadziło do istotnego ograniczenia liczby Państw Członkowskich uprawnionych do korzystania z tego instrumentu.
Uzasadniona jest zatem skierowana w dół zmiana górnego limitu w wysokości 16 mld EUR.
Górny limit wysokości pożyczki powinien być jednak utrzymany na dostatecznie wysokim poziomie, aby móc zaspokajać należycie jednoczesne potrzeby kilku Państw Członkowskich.
Obniżenie górnego limitu wysokości pożyczki z 16 mld EUR do 12 mld EUR wydaje się stosowne dla zaspokojenia tej potrzeby, jak również bierze pod uwagę zbliżające się rozszerzenie Unii Europejskiej.
(9) Widoczna rozbieżność między liczbą potencjalnych beneficjentów pożyczek w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej oraz liczbą krajów zdolnych do finansowania ich utrudnia utrzymanie bezpośredniego finansowania pożyczek udzielanych przez wszystkie pozostałe Państwa Członkowskie.
Pożyczki te powinny być zatem finansowane wyłącznie poprzez odwołanie się do rynków kapitałowych i instytucji finansowych, które na dzień dzisiejszy posiadają stan rozwoju i dojrzałości pozwalający im na podejmowanie się takiego finansowania.
(10) Zasady korzystania z instrumentu powinny być również sprecyzowane pod kątem zdobytych doświadczeń, z uwzględnieniem rozwoju międzynarodowych rynków finansowych oraz technicznych możliwości i ograniczeń związanych nieodłącznie z takim odwoływaniem się do tych źródeł finansowania.
(11) Do Rady należy decyzja o przyznaniu pożyczki lub odpowiedniego instrumentu finansowania, jego średnim okresie trwania, łącznej wartości i wysokości kolejnych rat.
Cechy spłat ratalnych, okresu trwania i rodzaju stóp procentowych powinny być jednak ustalane w oparciu o wspólną umowę między Państwem Członkowskim będącymi beneficjentami a Komisją.
Jeżeli Komisja uzna, że cechy pożyczki pożądane przez dane Państwo Członkowskie powodują, iż finansowanie jest niezgodne z ograniczeniami technicznymi nakładanymi przez rynki kapitałowe czy instytucje finansowe, musi być w stanie zaproponować alternatywne zasady finansowania.
(12) W celu finansowania pożyczek udzielanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna być upoważniona do zaciągania pożyczek i kredytów w imieniu Wspólnoty Europejskiej na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych.
(13) Instrument pomocy finansowej ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 1969/88 powinien zostać odpowiednio dostosowany.
W celu zachowania jasności, rozporządzenie to powinno być zastąpione nowym.
(14) Oprócz uprawnień określonych w art. 308, Traktat nie zakłada żadnych innych uprawnień do przyjęcia niniejszego rozporządzenia przewidującego udzielanie pożyczek Wspólnoty finansowanych wyłącznie ze środków uzyskanych na rynkach kapitałowych, a nie przez inne Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się wspólnotowy instrument średnioterminowej pomocy finansowej umożliwiający udzielanie pożyczek jednemu lub kilku Państwom Członkowskim doświadczającym trudności lub poważnie zagrożonym trudnościami z bieżącym bilansem płatniczym lub przepływem kapitału.
Z niniejszego funduszu Wspólnoty korzystać mogą wyłącznie Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro.
Pozostała łączna wartość pożyczek, które mają być udzielone Państwom Członkowskim w ramach tego instrumentu, ograniczona jest do 12 mld EUR.
2.
W tym celu, zgodnie z decyzją przyjętą przez Radę na podstawie art. 3 i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, Komisja będzie uprawniona do zaciągania w imieniu Wspólnoty Europejskiej pożyczek na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych.
Artykuł 2
Jeżeli Państwo Członkowskie, które nie przyjęło euro, zaproponuje wykorzystanie źródeł finansowania spoza Wspólnoty, podlegających warunkom polityki gospodarczej, będzie zobowiązane najpierw zasięgnąć opinii Komisji i pozostałych Państw Członkowskich celem zbadania między innymi możliwości dostępnych w ramach wspólnotowego instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej.
Konsultacje takie odbywać się będą w ramach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 119 Traktatu.
Artykuł 3
1.
Instrument średnioterminowej pomocy finansowej może być wdrożony przez Radę z inicjatywy:
a) Komisji działającej na podstawie art. 119 Traktatu w Porozumieniu z Państwem Członkowskim ubiegającym się o finansowanie ze Wspólnoty;
b) Państwa Członkowskiego doświadczającego lub poważnie zagrożonego trudnościami z bieżącym bilansem płatniczym lub przepływem kapitału.
2.
Po zbadaniu sytuacji w Państwie Członkowskim ubiegającym się o średnioterminową pomoc finansową oraz programu dostosowawczego lub wspierającego przedstawionego na poparcie wniosku, Rada podejmie, zasadniczo w ciągu danego spotkania, decyzję:
a) o przyznaniu lub nie pożyczki lub odpowiedniego instrumentu finansowania, jego wartości i średnim okresie trwania;
b) o warunkach polityki gospodarczej związanych ze średnioterminową pomocą finansową, mających na celu przywrócenie lub zapewnienie trwałej sytuacji w zakresie bilansu płatniczego;
c) o sposobie wypłaty pożyczki lub instrumentu finansowania, którego udostępnianie lub pobieranie z zasady odbywać się będzie w formie kolejnych rat, przy czym udostępnianie każdej raty uzależnione będzie od weryfikacji wyników realizacji programu w warunkach określonych celów.
Artykuł 4
W przypadkach, gdzie w okresie udzielania pomocy finansowej wprowadzone zostaną lub przywrócone ograniczenia w przepływie kapitału na podstawie art. 120 Traktatu, warunki i zasady udzielania pomocy finansowej zostaną ponownie zbadane na podstawie art. 119 Traktatu.
Artykuł 5
Komisja podejmie konieczne środki celem weryfikowania w regularnych odstępach czasu, przy współpracy z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, czy polityka gospodarcza Państwa Członkowskiego otrzymującego pożyczkę ze Wspólnoty zgodna jest z programem dostosowawczym lub wspierającym oraz ze wszelkimi innymi warunkami określonymi przez Radę na podstawie art. 3.
W tym celu Państwo Członkowskie przedłoży do dyspozycji Komisji wszelkie niezbędne informacje.
Na podstawie ustaleń takiej weryfikacji Komisja, po przedłożeniu opinii przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy, zadecyduje o udostępnieniu kolejnych rat.
Rada podejmie decyzję w sprawie wszelkich zmian, jakie należy wprowadzić do wstępnych warunków polityki gospodarczej.
Artykuł 6
Pożyczki udzielane w formie średnioterminowej pomocy finansowej mogą być realizowane w formie ujednoliconego wsparcia zapewnianego przez Europejski Bank Centralny w ramach bardzo krótkoterminowego instrumentu finansowania.
Artykuł 7
1.
Operacje zaciągania i udzielania pożyczek, określone w art. 1, prowadzone będą w euro.
Stosowana w nich będzie ta sama data waluty i nie będą one angażowały Wspólnoty w przekształcenie terminów zapadalności, w jakiekolwiek ryzyko stopy procentowej czy inne ryzyko handlowe.
Cechy kolejnych rat udostępnianych przez Wspólnotę w ramach instrumentu pomocy finansowej będą negocjowane między Państwem Członkowskim a Komisją.
Jeżeli Komisja uzna, że cechy pożądane przez Państwo Członkowskie powodować będą, że finansowanie ze Wspólnoty będzie sprzeczne z ograniczeniami technicznymi nałożonymi przez rynki finansowe lub że jego charakter powoduje uszczerbek dla dobrego imienia Wspólnoty jako pożyczkobiorcy na tych rynkach, wówczas będzie uprawniona do wstrzymania swojej zgody i zaproponowania alternatywnego rozwiązania.
Jeżeli Państwo Członkowskie otrzyma pożyczkę opatrzoną klauzulą spłaty przedterminowej i zdecyduje się skorzystać z tej opcji, Komisja podejmie niezbędne kroki w tym zakresie.
2.
Na wniosek zadłużonego Państwa Członkowskiego i jeśli okoliczności pozwalają na poprawę warunków w odniesieniu do stóp procentowych pożyczki, Komisja może refinansować całość lub część pierwotnej pożyczki lub zrestrukturyzować odpowiednie warunki finansowe.
Operacje refinansowania lub restrukturyzacji będą przeprowadzane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i nie będą skutkować przedłużeniem średniego okresu trwania danej pożyczki ani zwiększeniem wysokości kapitału należnego w dniu refinansowania lub restrukturyzacji.
3.
Koszty poniesione przez Wspólnotę przy zawieraniu i realizacji każdej operacji pokrywa Państwo Członkowskie będące beneficjentem.
4.
Komitet Ekonomiczno-Gospodarczy będzie na bieżąco informowany o rozwoju sytuacji w zakresie operacji wymienionych w ust. 2 akapit pierwszy.
Artykuł 8
Rada przyjmie decyzje wymienione w art. 3 i 5, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.
Artykuł 9
Europejski Bank Centralny podejmie konieczne ustalenia w zakresie zarządzania pożyczkami.
Fundusze będą wypłacane wyłącznie do celów wskazanych w art. 1.
Artykuł 10
Co trzy lata Rada zbada, na podstawie raportu Komisji i po przedstawieniu opinii przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy, czy ustanowiony instrument nadal odpowiada, pod względem zasady, ustaleń i górnego limitu potrzebie leżącej u podstaw jego utworzenia.
Artykuł 11
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 1969/88 traci moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę wydawanego przez Państwo Członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez Państwo Członkowskie sporządzające formularz
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt iii),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonizacja polityki wizowej stanowi podstawowy środek zmierzający do stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w szczególności odnośnie do przekraczania granic.
(2) Środek nr 38 Wiedeńskiego planu działań, przyjętego przez Radę Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych dnia 3 grudnia 1998 r., zakłada, że należy zwrócić uwagę na nowe zdobycze technologii w celu zapewnienia, w miarę potrzeb, większego bezpieczeństwa odnośnie do jednolitego wzoru wiz.
(3) Konkluzja nr 22 Rady Europejskiej w Tampere z dnia 15 i 16 października 1999 r. stanowi, że aktywna wspólna polityka wizowa i polityka w zakresie fałszywych dokumentów powinna być dalej rozwijana.
(4) Obecnie Państwa Członkowskie używają formularzy, na których umieszcza się wizę wydaną osobom posiadającym dokumenty uprawniające do podróżowania, które nie są uznawane przez Państwo Członkowskie sporządzające formularze. Formularze te nie spełniają wymaganych norm bezpieczeństwa.
Z tego powodu wzór formularzy powinien zostać ujednolicony w celu uczynienia go bardziej bezpiecznym.
(5) Jednolity wzór musi zawierać wszystkie niezbędne informacje oraz spełniać wysokie wymagania techniczne, w szczególności pod względem cech zabezpieczających na wypadek podrobienia lub fałszerstwa.
Musi być on również dostosowany do użycia przez wszystkie Państwa Członkowskie oraz posiadać ogólnie rozpoznawalne ujednolicone cechy zabezpieczające, które są dobrze widoczne gołym okiem.
(6) Rozporządzenie ogranicza się do opisu jednolitego wzoru.
Opis powinien być uzupełniony o dalsze szczegóły techniczne, które powinny pozostać tajne w celu zapobiegania podrabianiu i fałszowaniu oraz które mogą nie zawierać danych osobowych lub odniesień do takich danych.
Kompetencje do przyjęcia dalszych szczegółów technicznych powinny zostać przyznane Komisji, wspomaganej przez Komitet ustanowiony przez art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającego jednolity formularz wizowy [3].
(7) W celu zapewnienia, że informacje, o których tu mow, nie zostaną udostępnione większej liczbie osób niż to niezbędne, każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć jeden organ odpowiedzialny za drukowanie jednolitych formularzy, przy czym Państwa Członkowskie mogą, w razie potrzeby, dokonać zmiany tego organu.
Każde Państwo Członkowskie powinno podać Komisji i innym Państwom Członkowskim nazwę właściwego organu.
(8) Państwa Członkowskie, w porozumieniu z Komisją, powinny wdrożyć odpowiednie środki w celu zapewnienia przestrzegania norm bezpieczeństwa przy przetwarzaniu danych osobowych, określonych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [4].
(9) Zasady regulujące wjazd na terytorium Państw Członkowskich lub wydawanie wiz nie naruszają zasad obecnie stosowanych przy uznawaniu ważności dokumentów uprawniających do podróżowania.
(10) Niniejsze rozporządzenie stanowi, w związku z wprowadzaniem w życie Porozumienia w sprawie stowarzyszenia Norwegii i Islandii, rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej.
(11) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie niektórych przepisów dotyczących Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło poprzez pismo z dnia 3 lipca 2001 r. o swojej woli wzięcia udziału w przyjęciu oraz zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(12) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Irlandia nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
W związku z tym, bez naruszenia przepisów art. 4 wspomnianego Protokołu, przepisy niniejszego rozporządzenia nie stosują się do Irlandii.
(13) Działania niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "formularz, na którym umieszcza się wizę" oznacza dokument wydany przez władze Państwa Członkowskiego posiadaczowi dokumentu uprawniającego do podróżowania, który nie jest uznawany przez to Państwo Członkowskie, w którym właściwe władze Państwa Członkowskiego umieszczają wizę.
2.
Formularz, na którym umieszcza się wizę, odpowiada wzorowi określonemu w Załączniku.
3.
W przypadku gdy posiadaczowi formularza, na którym umieszcza się wizę, towarzyszy osoba pozostająca na jego utrzymaniu, każde Państwo Członkowskie decyduje o konieczności wydania oddzielnych wiz tej osobie oraz każdej z osób pozostających na jej utrzymaniu.
Artykuł 2
Ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 szczegóły techniczne mające zastosowanie do jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę oraz szczegóły dotyczące następujących kwestii:
a) cech oraz wymogów dotyczących bezpieczeństwa, włączając wzmocnione normy zapobiegające podrabianiu i fałszowaniu;
b) procedur oraz metod technicznych wykorzystywanych przy wypełnianiu jednolitego formularza, na którym umieszcza się wizę.
Artykuł 3
Szczegóły określone w art. 2 pozostają tajne.
Zostają udostępnione jedynie organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie do drukowania jednolitego wzoru oraz osobom odpowiednio upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ odpowiedzialny za drukowanie jednolitych wzorów formularzy.
Państwo Członkowskie powinno podać Komisji i innym Państwom Członkowskim nazwę tego organu.
Dwa Państwa Członkowskie lub więcej mogą wyznaczyć ten sam organ.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego organu.
W takim przypadku powinno powiadomić Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla praw dotyczących ochrony danych osoba, której wydano jednolity wzór formularza, ma prawo sprawdzić szczegółowe dane osobowe zawarte w jednolitym wzorze formularza oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, poprosić o wprowadzenie wszelkich zmian lub usunięcie pewnych danych.
Żadna informacja w formie przewidzianej do odczytu maszynowego nie jest podawana na jednolitym wzorze formularza, chyba że Załącznik stanowi inaczej lub taki wymóg jest określony w odpowiednim dokumencie uprawniającym do podróżowania.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw, jednostek terytorialnych i paszportów, dokumentów uprawniających do podróżowania oraz dowodów tożsamości wydanych przez ich władze.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
W przypadku gdy Państwa Członkowskie używają jednolitego wzoru formularza z przyczyn innych niż wymienione w art. 1, należy podjąć właściwe działania, aby zapewnić, że nie dojdzie do pomylenia z formularzem określonym w art. 1.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie używają jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę nie później niż dwa lata po przyjęciu środków określonych w art. 2 lit. a).
Jednakże wprowadzenie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę nie narusza ważności pozwoleń już przyznanych i wydanych na innym wzorze, o ile odpowiednie Państwo Członkowskie nie zdecyduje inaczej.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 334/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1683/95 ustanawiające jednolity formularz wizowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt iii),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 [3] ustanowiło jednolity formularz wizowy.
(2) Działanie nr 38 Wiedeńskiego Planu Działania, przyjętego przez Radę Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych dnia 3 grudnia 1998 r. stanowi, że należy wziąć pod uwagę nowe rozwiązania techniczne, w celu zwiększenia, jeżeli jest to stosowne, zabezpieczeń w jednolitym formularzu wizowym.
(3) Wniosek końcowy nr 22 z posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. stanowi, że polityka wspólnego działania w sprawach wiz i sfałszowanych dokumentów powinna być dalej rozwijana.
(4) Ustalenie jednolitego formularza wizowego jest istotnym elementem harmonizacji polityki wizowej.
(5) Konieczne jest ustanowienie przepisów ustalających wspólne standardy związane z wprowadzaniem w życie jednolitego formularza wizowego, w szczególności wspólne zasady odnoszące się do sposobów i standardów technicznych mających zastosowanie do wypełniania formularzy.
(6) Wkomponowanie fotografii zgodnie z wysokimi standardami zabezpieczeń stanowi pierwszy krok w kierunku zastosowania elementów wprowadzających ściślejsze powiązanie między ujednoliconym formularzem wizowym i posiadaczem jako istotnego wkładu w zapewnienie, że jednolity formularz wizowy jest chroniony nawet przed oszukańczym użyciem.
Specyfikacje określone przez ICAO (Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego) w dokumencie 9303 w sprawie maszynowego odczytywania wiz zostaną wzięte pod uwagę.
(7) Wspólne standardy odnoszące się do wprowadzenia jednolitego formularza wizowego są niezbędne do spełnienia wysokich standardów technicznych i ułatwienia wykrywania podrobionych lub sfałszowanych naklejek wizowych.
(8) Uprawnienia do przyjęcia takich wspólnych standardów powinny zostać przyznane Komitetowi ustanowionemu na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95, który powinien zostać dostosowany w taki sposób, by uwzględnić decyzję Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(9) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 1683/95 powinno zostać zmienione.
(10) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu dla zwiększenia zabezpieczenia jednolitego formularza wizowego nie odnoszą się do aktualnie obowiązujących reguł dotyczących uznawania ważności dokumentów podróży.
(11) Warunki regulujące wjazd na terytorium Państw Członkowskich lub wydawanie wiz nie odnoszą się do aktualnie obowiązujących reguł uznawania ważności dokumentów podróży.
(12) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen wchodzących w zakres określony w art. l pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(13) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo poinformowało w piśmie z dnia 4 grudnia 2001 r. o swojej woli wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(14) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Irlandia nie będzie uczestniczyć w przyjęciu mniejszego rozporządzenia, w wyniku czego i bez uszczerbku dla art. 4 wspomnianego Protokołu przepisy mniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania wobec Irlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1683/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Niżej wymienione dodatkowe specyfikacje techniczne jednolitego formularza wizowego są ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2:
a) dodatkowe elementy i wymogi dotyczące zabezpieczeń, w tym podwyższone standardy przeciwdziałające podrabianiu, przerabianiu i fałszowaniu;
b) techniczne standardy i metody mające zastosowanie do wypełniania wiz jednolitych.
2.
Kolory naklejki wizowej mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2."
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
Ilekroć w rozporządzeniu następuje odwołanie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [6].
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin."
3) W art. 8 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wkomponowanie fotografii określonej w pkt 2a Załącznika zostanie zrealizowane najpóźniej po upływie pięciu lat od przyjęcia, w terminie przewidzianym w art. 2, środków technicznych".
4) W Załączniku dodaje się punkt w brzmieniu:
"2a.
Wkomponowana fotografia zgodnie z wysokimi standardami zabezpieczeń."
Artykuł 2
Pierwsze zdanie załącznika 8 ostatecznej wersji Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załącznika 6 ostatecznej wersji Wspólnego Podręcznika w brzmieniu nadanym decyzją Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 28 kwietnia 1999 r. [7] otrzymuje brzmienie:
"Cechy techniczne i znaki zabezpieczające wzoru naklejek wizowych są zawarte lub przyjęte na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającego jednolity formularz wizowy [8], w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 334/2002 [9]."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na uprawnienia Państw Członkowskich do uznawania państw, jednostek terytorialnych i paszportów, dowodów tożsamości i dokumentów podróży wydanych przez ich władze.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 336/2002
z dnia 22 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 805/1999 ustanawiające niektóre środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki dotyczącej potencjału przewozowego floty wspólnotowej promującej żeglugę śródlądową
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 718/99 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej1, w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga, aby Komisja ustanowiła szczegółowe zasady wykonania polityki dotyczącej potencjału przewozowego floty wspólnotowej określonej przez to rozporządzenie.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 805/19992, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 997/20013, ustanawiającym niektóre środki w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 718/1999, ustala stosunek wymiany "stare na nowe", który będzie stosowany od dnia 29 kwietnia 1999 r.
(3) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga, aby stosunek wymiany "stare na nowe" był stale redukowany tak, aby najszybciej jak to możliwe i w równych ratach sprowadzić ten stosunek do zera nie później niż do dnia 29 kwietnia 2003 r.
(4) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1532/20004, zmieniający rozporządzenie (WE) nr 805/1999, ograniczył stosunki wymiany "stare na nowe", począwszy od dwudziestego dnia następującego po jego opublikowaniu, tj. od dnia 3 sierpnia 2000 r.; stosunki wymiany ponownie zredukowano art. 1 rozporządzenia (WE) nr 997/2001, począwszy od dwudziestego dnia następującego po jego opublikowaniu, tj. od dnia 18 czerwca 2001 r.
(5) W świetle zobowiązania do redukcji tych stosunków do zera nie później niż do dnia 29 kwietnia 2003 r. i tendencji ekonomicznych w różnych sektorach rynku żeglugi śródlądowej stosunki wymiany "stare na nowe" powinny być ponownie zredukowane.
(6) Dlatego jest konieczne dostosowanie różnych stosunków wymiany "stare na nowe", wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 i określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 805/1999, zmienionego art. 1 rozporządzenia (WE) nr 997/2001, z uwzględnieniem dokonanych osiągnięć w zakresie poprawy struktury, dokonanej od 1990 r.; w celu uwzględnienia nieznacznego ogólnego wzrostu popytu na transport śródlądowy i jednocześnie przy zachowaniu równowagi między trzema sektorami tej żeglugi oraz biorąc pod uwagę ich szczególne cechy, stosunki wymiany będą zmniejszone o połowę do 0,30:1 dla przewoźników ładunków suchych, 0,45:1 dla tankowców i 0,125:1 dla barek-pchaczy.
(7) Przeprowadzono konsultacje z grupą ekspertów ds. zdolności przewozowych flot śródlądowych i promowania, utworzoną art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 805/1999 w sprawie środków ustanowionych niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 805/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1, stosunek "0,60:1' zastępuje się stosunkiem "0,30:1";
2. w art. 4 ust. 2, stosunek "0,90:1' zastępuje się stosunkiem "0,45:1";
3. w art. 4 ust. 3, stosunek "0,25:1" zastępuje się stosunkiem "0,125:1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 345/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2461/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców przeznaczonych do wytwarzania we Wspólnocie produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2461/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 587/2001 [4], umożliwia Państwom Członkowskim przyznawanie rolnikom prawa do przetwarzania w ich gospodarstwach surowców zebranych na gruntach odłogowanych. W sytuacji gdy rolnik jest jednocześnie producentem i przetwórcą wymienionego surowca, występuje większe ryzyko nadużycia finansowego. Dlatego istnieje potrzeba opracowania dodatkowych środków zapewniających dokładniejsze monitorowanie sposobu wykorzystania omawianych surowców.
(2) Artykuł 3 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 również wymaga, aby zboża i nasiona roślin oleistych zbieranych na niektórych obszarach odłogowanych były denaturyzowane, w przypadku gdy surowce te wykorzystuje się w tym samym gospodarstwie jako paliwo opałowe w gospodarstwie lub do wytwarzania energii elektrycznej bądź jako biopaliwo.
Denaturacja jest wymagana w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu tych produktów do spożycia przez ludzi lub zwierzęta i umożliwia zrezygnowanie z dalszych kontroli.
Z uwagi na fakt, iż po denaturacji produkty uboczne z procesu wytwarzania produktów nieżywnościowych nie mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, w szczególności w przypadku nasion roślin oleistych, rentowność upraw roślin oleistych na gruntach odłogowanych zostaje odpowiednio zmniejszona.
(3) Aby zaradzić temu problemowi, Państwa Członkowskie muszą posiadać uprawnienia do wydawania zezwoleń na denaturację oleju uzyskiwanego z nasion roślin oleistych, o ile wprowadzą szczególne przepisy w zakresie kontroli, w szczególności wykazujących, że cała ilość zebranych plonów została przetworzona, że wniesiona została gwarancja należytego przetworzenia i że przeprowadzono denaturację.
(4) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 wymaga od Państw Członkowskich ustanowienia reprezentatywnych plonów w odniesieniu do niektórych surowców na każdy rok i poinformowania wnioskodawców o tych plonach przed 31 lipca, a przed 31 sierpnia w przypadku nasion słonecznika.
Trudno jest ustanowić reprezentatywny plon w przypadku kukurydzy przed 31 lipca z uwagi na późny termin jej wysiewu oraz trudne warunki atmosferyczne w niektórych Państwach Członkowskich.
Dlatego w przypadku kukurydzy należy stosować ten sam termin, jaki jest przewidziany dla nasion słonecznika.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2461/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Nie naruszając ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić wnioskodawcom:
a) na wykorzystywanie całości zbóż lub całości nasion oleistych objętych kodami CN 12010090, ex12050090 i 12060091, zbieranych na niektórych gruntach odłogowanych:
i) jako paliwa opałowego do ogrzewania ich gospodarstw rolnych;
ii) jako surowca do produkcji energii elektrycznej lub biopaliw w danym gospodarstwie rolnym;
b) na przetwarzanie w ich gospodarstwach na biogaz objęty kodem CN 27112900, całości surowca zbieranego na niektórych gruntach odłogowanych.
W przypadkach wymienionych w akapicie pierwszym wnioskodawcy przyjmują zobowiązanie, składając stosowne oświadczenie zamiast umowy określonej w art. 4 do bezpośredniego wykorzystywania lub przetwarzania surowców wymienionych w oświadczeniu.
Ponadto wnioskodawcy muszą zlecić zważenie całości zbieranych surowców przez organ lub przedsiębiorstwo wyznaczone przez Państwo Członkowskie oraz muszą prowadzić oddzielną ewidencję wykorzystanego surowca oraz produktów i produktów ubocznych otrzymywanych w procesie przetwarzania tego surowca.
Jednakże w przypadku wykorzystania całości upraw ważenie można zastąpić przez pomiar objętościowy surowca.
Państwa Członkowskie, stosując akapit pierwszy, wprowadzają odpowiednie środki kontroli, aby zapewnić, że surowiec jest bezpośrednio wykorzystany w gospodarstwie lub przetworzony na biogaz objęty kodem CN 27112900.
Ponadto nasiona zbóż i roślin oleistych wykorzystane zgodnie z lit. a) muszą być denaturyzowane zgodnie z metodami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie ma jednakże prawo udzielić zezwolenia na denaturację oleju wytworzonego z nasion roślin oleistych zgodnie z lit. a) ppkt ii) zamiast do samych nasion, o ile denaturacja następuje natychmiast po przetworzeniu nasion na olej oraz o ile ściśle kontrolowany jest sposób wykorzystywania nasion.
O środkach przewidzianych w akapicie pierwszym oraz wszelkich późniejszych ich zmianach powiadamia Komisję do 30 listopada roku poprzedzającego rok zbiorów plonów, do którego stosuje się te środki.
W przypadku lat gospodarczych 2001/02 i 2002/03 notyfikacja podjętych środków następuje odpowiednio przed dniem 31 maja 2001 r. i przed dniem 31 marca 2002 r.
Artykuły 4-21 stosuje się mutatis mutandis.";
2) w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku przewidzianym w ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie wybierają lokalizacje, które będą wykorzystywane do obliczenia reprezentatywnego plonu, które mogą, ale nie muszą, odpowiadać regionom określonym w planach regionalizacji sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999.
Każdego roku przed zbiorami Państwa Członkowskie informują zainteresowanych wnioskodawców o reprezentatywnym plonie:
a) najpóźniej do 31 lipca w przypadku surowców, które można skupić w ramach interwencji w inny sposób niż za pośrednictwem omawianego systemu, z wyjątkiem kukurydzy, nasion rzepaku lub nasion rzepiku, określonych w ust. 1; i
b) najpóźniej do dnia 31 sierpnia w przypadku nasion kukurydzy i słonecznika, określonych w ust. 1.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych oraz od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 156/2002 [4], ustala okres ważności zezwoleń na wywóz. Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [6] ustala stawkę refundacji, jaka ma być stosowana w przypadku gdy miejsce przeznaczenia oznaczone w pozwoleniu nie jest przestrzegane.
(2) Między Unią Europejską a Estonią toczą się negocjacje w sprawie liberalizacji handlu.
Negocjacje te dotyczą koncesji, które należy stosować od dnia 1 lipca 2002 r.
Aby uniknąć zakłóceń w handlu z Estonią i bez uszczerbku dla stosowania koncesji zgodnie z planowaną datą, należy ograniczyć okres ważności pozwoleń oraz podjąć niezbędne środki zapobiegające stosowaniu pozwoleń wydanych innym państwom trzecim w celu wywozu do Estonii po dniu 30 czerwca.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, okres ważności pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji i określających Estonię jako miejsce przeznaczenia wygasa najpóźniej z dniem 30 czerwca 2002 r.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, refundacja nie jest wypłacana w odniesieniu do pozwoleń wskazujących w rubryce 7 miejsce przeznaczenia inne niż Estonia i stosowanych od dnia 1 lipca 2002 r. dotyczących wywozu do Estonii.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2351/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 404/93 i stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r., w celu zarządzania przywozowymi kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w art. 18 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia.
(2) Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001, zmienia przywozowe kontyngenty taryfowe począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. W szczególności zmniejsza kontyngent taryfowy C o 100000 ton i zastrzega dostęp do niego dla produktów pochodzących z krajów AKP. W wyniku tych zmian trzeba brać pod uwagę, że struktury handlu produktami pochodzącymi z krajów AKP wykazują większą integrację różnorodnych działań handlowych, które są dokonywane w dużym stopniu przez importerów tradycyjnych określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001. W celu zapewnienia ciągłości przepływu przywozu i jednocześnie, aby przydzielić importerom nietradycyjnym udział w kontyngencie taryfowym C, co umożliwi im kontynuowanie ich działalności w tym handlu, oraz w celu sprzyjania rzetelnej konkurencji, należy dostosować podział kontyngentu taryfowego C między importerów tradycyjnych i nietradycyjnych i w związku z tym należy odpowiednio zmienić art. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia. Nowy podział powinien ściślej odpowiadać działaniom rzeczywiście dokonywanym przez każdą z tych dwóch kategorii importerów przez ostatnie trzy lata.
(3) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 896/2001 przedstawia wykaz właściwych władz w Państwach Członkowskich do wydawania pozwoleń na przywóz bananów z państw trzecich.
W związku ze zgłoszeniami z kilku Państw Członkowskich, Załącznik ten powinien zostać zmieniony.
(4) Biorąc pod uwagę terminy ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 896/2001, niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(5) Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 896/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Kontyngenty taryfowe A i B określone w art. 18 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 404/93 są udostępnione w sposób następujący:
a) 83 % dla importerów tradycyjnych A/B, jak określono w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) 17 % dla importerów nietradycyjnych A/B, jak określono w art. 6 niniejszego rozporządzenia.
2. Kontyngent taryfowy C określony w art. 18 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 404/93 jest udostępniony w sposób następujący:
a) 89 % dla importerów tradycyjnych C, jak określono w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) 11 % dla importerów nietradycyjnych C, jak określono w art. 6 niniejszego rozporządzenia."
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 350/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1092/2001 w odniesieniu w szczególności do roku gospodarczego dla cytryn dostarczanych do przetwórstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1933/2001 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ostatnich latach produkcja i przetwórstwo cytryn Wspólnoty przesunęła się z późnej wiosny i lata na jesień i zimę, co było wynikiem wprowadzenia zmian do odmian posadzonych przez podmioty gospodarcze.
Dlatego, w celu dostosowania do nowych okoliczności, należy zmienić rok gospodarczy w odniesieniu do cytryn, ustanowiony w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1092/2001 z dnia 30 maja 2001 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96, wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [3].
Rok gospodarczy powinien obejmować taki sam okres, jak w odniesieniu do pozostałych owoców cytrusowych, od 1 października do 30 września następnego roku kalendarzowego.
(2) Niniejsze zmiany roku gospodarczego powodują zmiany innych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1092/2001, w szczególności okresu równoważnego, dat podpisywania umów oraz umów dodatkowych do nich, dat składania wniosków o pomoc i dokonania wypłaty pomocy oraz dat dokonywania powiadomień.
(3) W celu ułatwienia przejścia ze starego na nowy rok gospodarczy należy przyjąć przepisy przejściowe wydłużające rok gospodarczy 2001/02 na okres od 1 czerwca do 30 września 2002 r.
(4) Te przepisy przejściowe dotyczą, w szczególności, ustanowienia specjalnych umów dodatkowych do umów obowiązujących w 2001/02 r. w celu przedłużenia ich do dnia 30 września 2002 r., daty składania wniosków o pomoc i przyznawania pomocy w odniesieniu do okresu przedłużenia, kwot pomocy oraz powiadomień Komisji.
(5) Zmiana daty roku gospodarczego w odniesieniu do cytryn czyni niezbędnym zmianę okresu równoważnego.
Do celów obliczenia pomocy na rok gospodarczy 2002/03 wszelkie przekroczenia progu dla roku gospodarczego 2001/02 szacuje się na podstawie przeciętnych ilości przetworzonych z udziałem pomocy w trzech równoważnych okresach poprzedzających rok gospodarczy, na który należy ustalić pomoc, przedłużając od 1 kwietnia jednego roku gospodarczego do 31 marca następnego roku.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zmiany
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1092/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
- ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Lata gospodarcze w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, zwane dalej "latami gospodarczymi";, twają od 1 października do 30 września w przypadku:
- słodkich pomarańczy,
- mandarynek, klementynek i satsuma,
- grejpfrutów i pomelo,
- cytryn.";
- ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Dla danego roku gospodarczego "okres równoważny";, określony w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, trwa od dnia 1 kwietnia poprzedniego roku gospodarczego do dnia 31 marca bieżącego roku";
2) artykuł 3 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
W przypadku umów wieloletnich cena określona w ust. 3 lit. f) dla każdego roku gospodarczego ustalana jest podczas podpisywania stosownej umowy.
Jednakże cena stosowana w danym roku gospodarczym może zostać skorygowana za zgodą obu stron poprzez dokonanie pisemnej umowy dodatkowej do umowy przed 1 listopada danego roku gospodarczego";
3) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
- ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Umowy zawierane są nie później niż 1 listopada danego roku gospodarczego.",
- ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku umów wieloletnich ilość początkowo ustalona na każdy rok, w rozumieniu art. 3 ust. 3 lit. c), może zostać zmieniona na piśmie w drodze umowy dodatkowej za zgodą obu stron.
Umowa dodatkowa zawiera numer identyfikacyjny umowy, której dotyczy.
Zawierane są one przed 1 listopada danego roku gospodarczego.
Ilość, którą dostarcza się każdego roku zgodnie z umową dodatkową, nie przekracza 40 % ilości początkowo ustanowionej w umowie dla danego roku.";
4) w art. 12 ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) dla ilości przyjętych do przetwórstwa w ciągu pierwszej połowy roku gospodarczego, ale nie później niż 30 kwietnia;
b) dla ilości przyjętych do przetwórstwa w ciągu drugiej połowy roku gospodarczego, z wyjątkiem mandarynek i klementynek, nie później niż 31 października następnego roku gospodarczego";
5) w art. 14 ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) za ilości przyjęte do przetwórstwa w ciągu pierwszej połowy roku gospodarczego, ale nie później niż 30 czerwca;
b) za ilości przyjęte do przetwórstwa w ciągu drugiej połowy roku gospodarczego, z wyjątkiem mandarynek i klementynek, ale nie później niż 31 grudnia następnego roku gospodarczego.";
6) w art. 23 ust. 1, lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) ilości każdego produktu objętego umową w bieżącym roku gospodarczym, w rozbiciu na rodzaje umowy, nie później niż 15 grudnia;
c) ilości każdego produktu dostarczonego do przetwórstwa na mocy rozporządzenia (WE) nr 2202/96, w okresach określonych w art. 2 ust. 3, nie później niż 1 sierpnia bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku klementynek ilość rozbija się na produkty dostarczane do przetwórstwa na segmenty z jednej strony i na sok z drugiej strony.".
ROZDZIAŁ II
Przepisy przejściowe
Artykuł 2
1.
Rok gospodarczy 2001/02 dla cytryn przedłuża się na okres od dnia 1 czerwca do dnia 30 września 2002 r.
2.
W okresie przedłużenia, określonym w ust. 1, stosuje się następujące przepisy:
a) Organizacje producentów i przetwórców mogą podpisać specjalne umowy dodatkowe do umów wieloletnich i umów na określony rok gospodarczy, obowiązujących w roku gospodarczym 2001/02, w celu ustalenia ilości i ceny cytryn dostarczanych dla przemysłu przetwórczego w okresie przedłużenia, przewidzianym w ust. 1.
Każda umowa może być przedłużona jedną specjalną umową dodatkową.
Ta umowa dodatkowa musi określać:
- numer identyfikacyjny umowy, do której się odnosi,
- ilość cytryn do dostarczenia dla przemysłu przetwórczego,
- cenę wypłaconą organizacjom producentów za ilość określoną w tiret drugim.
Te umowy dodatkowe podpisuje się nie później niż dnia 15 maja 2002 r., a organizacje producentów podpisujące je przesyłają kopię każdej umowy dodatkowej do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym posiadają siedzibę zarządu, oraz gdy to właściwe, do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym przetwórstwo ma miejsce.
Kopie te docierają do właściwych organów nie później niż dnia 27 maja 2002 r.
Umowy dodatkowe do umów na jeden rok gospodarczy mogą obejmować ilości dostarczane przez indywidualnych producentów, którzy uprzednio nie zawarli umów dostawy z organizacjami producentów zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001. W takich przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 ust. 1, 2, 3 i 4 tego rozporządzenia; termin, określony w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, zastępuje się terminem 10 maja 2002 r.
b) W przypadku umów na jeden rok gospodarczy ilość ustanowiona w specjalnej umowie dodatkowej, określonej w lit. a), może zostać zmieniona poprzez dokonanie drugiej pisemnej umowy dodatkowej; ilość przewidziana drugą umową dodatkową nie może obejmować więcej niż 20 % ilości ustalonej w specjalnej umowie dodatkowej, określonej w lit. a).
Cena ustalona za tę dodatkową ilość znajduje się w drugiej umowie dodatkowej.
Cena ta może różnić się od ceny ustalonej specjalnej umowie dodatkowej określonej w lit. a).
Ilości dostarczane przez nowych członków organizacji producentów, którzy dołączyli do tych organizacji w okresie ustanowionym w ust. 1, należy określić w drugiej umowie dodatkowej.
c) Organizacje producentów i indywidualni producenci, określeni w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001, mogą podpisać specjalne umowy dodatkowe do umów przewidzianych w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia dla ilości dostarczonych do przetwórstwa w okresie przedłużenia, określonym w ust. 1. Te specjalne umowy dodatkowe należy podpisać nie później niż dnia 10 maja 2002 r., a organizacje producentów podpisujące je przesyłają ich kopię, nie później niż dnia 27 maja 2002 r., do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich siedziba zarządu.
3.
Pomoc w okresie przedłużenia, określona w ust. 1, jest pomocą obowiązującą w roku gospodarczym 2001/02, jak ustanowiono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1033/2001 [4].
Organizacje producentów składają wnioski o pomoc na ilości przyjęte do przetwórstwa w okresie przedłużenia, przewidzianym w ust. 1, do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich siedziba zarządu, nie później niż dnia 31 października 2002 r.
Pomoc zostaje wypłacona organizacjom producentów nie później niż dnia 31 grudnia 2002 r.
4. Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001 nie stosuje się do cytryn w okresie przedłużenia, określonym w ust. 1.
5. Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001, organizacje producentów i przetwórcy powiadamiają organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich siedziba zarządu oraz, gdy jest to stosowne, organy wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, w którym przeprowadzane jest przetwórstwo, w każdym miesiącu, nie później niż do dziesiątego dnia następnego miesiąca, w okresie przedłużenia przewidzianym w ust. 1.
6.
Nie naruszając przepisów art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1092/2001, powiadomienie przesyłane przez Państwa Członkowskie do Komisji dotyczy ilości cytryn dostarczanych do przetwórstwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2202/96 w okresie od 1 kwietnia do 31 marca.
Powiadomienia te należy przesłać nie później niż dnia 1 sierpnia 2002 r.
Artykuł 3
Umowy wieloletnie na cytryny dostosowuje się w zakresie lat gospodarczych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia do nowych dat roku gospodarczego w drodze umowy dodatkowej, określonej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001.
Wejście w życie i stosowanie
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 351/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 w sprawie odniesień do ESA 95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 475/2000 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Definicje pojęć "rząd", "deficyt" i "inwestycje" ustanowione w Protokole w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu oraz do rozporządzenia (WE) nr 3605/93, poprzez odniesienie do europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (zwanego dalej "ESA 95") ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 113/2002 [4].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 zawiera ramy odniesienia do wspólnych norm, definicji, zasad klasyfikacji oraz zasad księgowych przy sporządzaniu ksiąg rachunkowych w Państwach Członkowskich dla statystyk wymaganych przez Wspólnotę Europejską w celu uzyskania porównywalnych rezultatów między Państwami Członkowskimi.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2558/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do przeklasyfikowania rozliczeń w ramach umów swapowych i kontraktów terminowych na stopę procentową [5] zmieniło klasyfikację przepływu odsetek w ramach umów swapowych oraz kontraktów terminowych na stopę procentową (FRA) z dochodu od własności na rachunek finansowy, podkreślając jednocześnie potrzebę szczególnego traktowania tych przepływów jako informacji przekazywanych zgodnie z procedurą dla nadmiernego deficytu.
(4) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 3605/93.
(5) W celu uniknięcia nieporozumień dotyczących stosowania nowych odniesień do ESA 95 środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) kod "B.9" zastępuje się "EDP B.9";
2) kod "D.41" zastępuje się "EDP D.41".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 352/2002
z dnia 25 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1121/2001 ustalające współczynniki dostosowujące, jakie mają być stosowane w odniesieniu do ilości referencyjnej każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 349/2002 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 na mocy rozporządzenia (WE) nr 1121/2001 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2146/2001 [6], Komisja ustaliła współczynnik dostosowujący, jaki ma być stosowany w odniesieniu do ilości referencyjnej podmiotów gospodarczych w dwóch kategoriach tradycyjnych podmiotów gospodarczych w świetle informacji otrzymanych od Państw Członkowskich na temat sumy ilości referencyjnych ustalonych dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych A/B i C.
(2) W wyniku zmian ilości kontyngentów taryfowych B i C na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2587/2001 oraz zmian podziału kontyngentu taryfowego C między tradycyjne i nietradycyjne podmioty gospodarcze na podstawie rozporządzenia (WE) nr 349/2002 należy przyjąć współczynniki dostosowujące, jakie mają być stosowane w odniesieniu do ilości referencyjnych tradycyjnych podmiotów gospodarczych w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1121/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Niniejsze rozporządzenie musi natychmiast wejść w życie, uwzględniając terminy ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 896/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1121/2001 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Dla kontyngentów taryfowych A/B i C przewidzianych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 współczynnik dostosowujący przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 wynosi:
—dla każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego A/B: _BAR_ 1,12108, _BAR_
—dla każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego C: _BAR_ 0,93147. _BAR_
Najpóźniej do dnia 28 lutego 2002 r. właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają zainteresowane podmioty gospodarcze o ich ilościach referencyjnych dostosowanych na mocy niniejszego artykułu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 357/2002
z dnia 26 lutego 2002 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz mieszanek cukru i kakao zakwalifikowanych jako produkty pochodzące z AKP/KTZ i WE/KTZ
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2002 z dnia 31 stycznia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz mieszanek cukru i kakao z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2002/822/WE zezwala na kumulację pochodzenia AKP/WE-KTZ w przypadku produktów ujętych w rozdziale 17 i oznaczonych kodami CN 18061030 i 18061090 do ilości rocznej 28000 ton cukru.
(2) Wnioski zostały złożone władzom krajowym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 192/2002 o wydanie pozwoleń na przywóz na całkowitą ilość przekraczającą tę dozwoloną decyzją 2001/822/WE.
(3) Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 192/2002 przewiduje, że w przypadku gdy wnioski o pozwolenia obejmują roczną ilość przekraczającą 28000 ton, Komisja przyjmie rozporządzenie ustalające jednolity współczynnik redukcyjny stosowany dla każdego złożonego wniosku i zawiesi możliwość składania dalszych wniosków w ciągu roku.
(4) W związku z tym Komisja musi ustalić współczynnik redukcyjny do celów wydawania pozwoleń na przywóz i zawiesić przyjmowanie dalszych wniosków o pozwolenie na rok 2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz objęte wnioskami złożonymi do dnia 14 lutego 2002 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 192/2002 na ilość 45000 ton, są wydawane na 62,22222 % dla tej wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Niniejszym zawiesza się składanie dalszych wniosków na rok 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 27 lutego 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 359/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 odnośnie do stosowania ESA 95 do określania przez Państwa Członkowskie płatności za zasoby własne oparte na VAT
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
działając zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [3] określa, że druga edycja Europejskiego systemu zintegrowanych rachunków gospodarczych (ESA) wykorzystywana będzie jako Europejski System Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych dla zasobów budżetowych i własnych, które określono w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 [4], podczas gdy decyzja Rady 94/728/WE, Euratom [5] pozostaje w mocy.
(2) Dane drugiej edycji ESA nie są już dostępne na poziomie szczegółowości wymaganym do określania zasobów własnych VAT.
(3) Nie wpływa to na procedury uzgodnione do określania zasobów własnych PKB.
(4) Zaleca się wykorzystywanie najlepszych dostępnych danych statystycznych do ustalania wkładu budżetowego Państw Członkowskich.
(5) Wykorzystywanie danych opartych na nowym Europejskim Systemie Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych (ESA 95) do celów określania zasobów własnych VAT nie ma wpływu na poziom zasobów własnych i ich równowagę między Państwami Członkowskimi.
(6) Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [6] wyraził swoją opinię zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a. Do celów określania zasobów własnych opartych na VAT i na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać dane oparte na nowym Europejskim Systemie Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych (ESA 95), podczas gdy decyzja 94/728/WE, Euratom pozostaje w mocy." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 407/2002
z dnia 28 lutego 2002 r.
ustanawiające niektóre zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 2725/2000 dotyczącego ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji dublińskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczące ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji dublińskiej (zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie systemu Eurodac") [1], w szczególności jego art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac stanowi, że Rada przyjmuje przepisy wykonawcze niezbędne do ustanowienia procedury określonej w art. 4 ust. 7, procedury blokowania danych, wymienionej w art. 12 ust. 1 oraz opracowania statystyk wymienionych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac.
(2) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i dlatego nie jest nim związana ani nie jest objęta jego stosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "jednostka centralna" oznacza jednostkę określoną w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac;
b) "baza danych" oznacza skomputeryzowaną centralną bazę danych określoną w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac;
c) "porównanie" oznacza procedurę sprawdzenia, czy dane dotyczące odcisków palców w bazie danych zgadzają się z danymi przekazanymi przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 2
Przekazanie
1.
Odciski palców podlegają cyfrowemu przetworzeniu i przekazaniu w formacie danych określonym w załączniku I. W takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do skutecznego działania jednostki centralnej, jednostka ta określa techniczne wymagania przekazu formatu danych przez Państwa Członkowskie do jednostki i w przeciwną stronę.
Jednostka centralna zapewnia, że dane dotyczące odcisków palców przekazane przez Państwa Członkowskie mogą być porównywane przez skomputeryzowany system rozpoznawania odcisków palców.
2.
Państwa Członkowskie powinny przekazać dane wymienione w art. 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac drogą elektroniczną.
W takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do skutecznego działania jednostki centralnej, jednostka ta określa techniczne wymagania zapewniające właściwe przekazanie danych drogą elektroniczną z Państw Członkowskich do jednostki i w przeciwną stronę.
Przekazanie danych na papierze lub przy użyciu formularza określonego w załączniku II lub jakiegokolwiek innego nośnika danych (dyskietki, CD-ROM lub inne nośniki, które mogą zostać rozwinięte i powszechnie wykorzystywane w przyszłości) powinno zostać ograniczone jedynie do przypadków długotrwałych problemów technicznych.
3.
Numer referencyjny wymieniony w art. 5 ust. 1 lit. d) rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac umożliwia jednoznaczne przyporządkowanie danych do jednej określonej osoby oraz do Państwa Członkowskiego, które przekazuje dane.
Ponadto umożliwia stwierdzenie, czy dane te odnoszą się do osoby ubiegającej się o azyl, czy też do osoby wymienionej w art. 8 lub 11 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac.
Numer referencyjny zaczyna się od liter(-y), dzięki którym(-ej), zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku I, identyfikowane jest Państwo Członkowskie przekazujące dane.
Po literach(literze) identyfikujących(-ej) znajduje się cyfra określająca kategorię osoby.
Cyfra "1" odnosi się do osób ubiegających się o azyl, "2" do osób określonych w art. 8 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac, a "3" do osób określonych w art. 11 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac.
Jednostka centralna ustanawia procedury techniczne niezbędne do tego, aby Państwa Członkowskie zapewniły jednostce centralnej otrzymywanie jednoznacznych danych.
4.
Jednostka centralna, najszybciej jak to możliwe, potwierdza otrzymanie przekazywanych danych.
W tym celu jednostka centralna ustanawia techniczne wymagania niezbędne do zapewnienia, że Państwa Członkowskie na żądanie otrzymają potwierdzenie.
Artykuł 3
Dokonywanie porównań i przekazywanie wyników
1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwą jakość przekazywanych danych dotyczących odcisków palców umożliwiającą porównywanie przy pomocy skomputeryzowanego systemu rozpoznawania odcisków palców.
W takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia bardzo wysokiego poziomu dokładności wyników porównania przez jednostkę centralną, jednostka ta określa właściwą jakość przekazywanych danych dotyczących odcisków palców.
Jednostka centralna, najszybciej jak to możliwe, sprawdza jakość przekazanych danych dotyczących odcisków palców.
Jeżeli dane dotyczące odcisków palców nie nadają się do porównania przy użyciu skomputeryzowanego systemu rozpoznawania odcisków palców, jednostka centralna, najszybciej jak to możliwe, występuje z wnioskiem do Państwa Członkowskiego o przekazanie danych dotyczących odcisków palców właściwej jakości.
2.
Jednostka centralna przeprowadza porównania zgodnie z kolejnością napływania wniosków.
Każdy wniosek musi zostać rozpatrzony w ciągu 24 godzin.
W przypadku danych przekazywanych drogą elektroniczną Państwo Członkowskie może ze względów związanych z prawem krajowym wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie szczególnie pilnego porównania w ciągu godziny.
Jeżeli nie można dotrzymać terminów określonych powyżej z uwagi na warunki niezależne od jednostki centralnej, to jednostka centralna rozpatruje wniosek w pierwszej kolejności, jak tylko ustaną te warunki.
W takich przypadkach, w stopniu, w jakim jest to niezbędne do skutecznego działania jednostki centralnej, jednostka ta ustanawia kryteria zapewniające pierwszeństwo rozpatrzenia wniosków.
3.
W stopniu, w jakim jest to niezbędne do skutecznego działania jednostki centralnej, ustanawia ona procedury operacyjne dotyczące przetwarzania otrzymanych danych oraz przekazywania wyników porównania.
Artykuł 4
Komunikacja między Państwami Członkowskimi a jednostką centralną
Dane przekazywane od Państw Członkowskich do jednostki centralnej i w przeciwną stronę wykorzystują system wymiany niezastrzeżonych danych między administracjami IDA, określony w decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [2].
W stopniu, w jakim jest to niezbędne do skutecznego działania jednostki centralnej, jednostka centralna ustanawia procedury techniczne niezbędne do korzystania z systemu wymiany niezastrzeżonych danych między administracjami IDA.
Artykuł 5
Inne zadania jednostki centralnej
1.
Jednostka centralna rozdziela dane dotyczące osób ubiegających się o azyl oraz dane osób określonych w art. 8 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac, które są przechowywane w bazie danych, przy pomocy właściwych środków technicznych.
2.
Na podstawie komunikatu Państwa Członkowskiego jednostka centralna nadaje właściwe wyróżniające oznaczenie danym odnoszącym się do osób, które zostały rozpoznane i uznane za uchodźców, oraz oddziela te dane przy pomocy właściwych środków technicznych od innych danych umieszczonych w bazie danych.
Jeżeli podjęto decyzję zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac, pierwsze zdanie nie ma już zastosowania.
Jednostka centralna usuwa istniejące oznaczenia wyróżniające i unieważnia podział danych.
3.
W ciągu czterech lat i sześciu miesięcy po uruchomieniu systemu Eurodac jednostka centralna opracowuje statystyki w celu wskazania:
a) liczby osób, które zostawszy rozpoznane i uznane za uchodźców w jednym z Państw Członkowskich, wniosły kolejny wniosek o udzielenie azylu w innym Państwie Członkowskim;
b) liczby osób, które zostały rozpoznane i uznane za uchodźców w więcej niż jednym Państwie Członkowskim;
c) Państw Członkowskich, w których uchodźcy wnieśli kolejny wniosek o udzielenie azylu, z uwzględnieniem:
- liczby osób, w podziale na Państwa Członkowskie, ubiegających się o azyl, które, posiadając status uchodźcy w tym państwie, złożyły wniosek o udzielenie azylu w innym Państwie Członkowskim, a także liczby takich osób w każdym z tych Państw Członkowskich,
- liczby osób, w podziale na Państwa Członkowskie, ubiegających się o azyl, które posiadają już status uchodźcy w innym Państwie Członkowskim, a także liczby takich osób w każdym z tych Państw Członkowskich.
4.
Jednostka centralna zapewnia, że na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie systemu Eurodac, porównania przeprowadzane na wniosek jednego z Państw Członkowskich mogą obejmować również dane przekazane wcześniej przez to Państwo Członkowskie.
Artykuł 6
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie RADY (WE) NR 408/2002
z dnia 28 lutego 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. TYMCZASOWE ŚRODKI
Wybór analogicznego kraju
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 1827/2001 [2] ("tymczasowe rozporządzenie"), wprowadziła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) W uzupełnieniu wizyt weryfikacyjnych podejmowanych w ChRL w odniesieniu do obiektów producentów eksportujących, wymienionych w akapicie 7 tymczasowego rozporządzenia, należy zwrócić uwagę, że wizyty weryfikacyjne przeprowadzono także w obiektach szeregu powiązanych spółek dokonujących wywozu, mianowicie:
a także w powiązanej spółce krajowej:
Guangxi Liuzhou Nonferrous Metals Smelting Import & Export Co.
Ltd, Liuzhou,
Rickeed Industries Ltd, Hong Kong,
Yinli Import and Export Co.
Ltd, Liuzhou,
a także w powiązanej spółce krajowej:
Gredmann Guangzhou Ltd, Guangzhou.
B. DALSZA PROCEDURA
Wybór analogicznego kraju
(3) W następstwie ujawnienia zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych, kilka zainteresowanych stron zgłosiło w formie pisemnej uwagi. Zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie"), wszystkim zainteresowanym stronom, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, umożliwiono przedstawienie swego stanowiska Komisji.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uznanych za niezbędne dla dokonania ostatecznych ustaleń.
(5) Strony powiadomiono o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Rozpatrzono argumenty stron, przedstawione ustnie i w formie pisemnej i w przypadkach, w których uznano to za właściwe, odpowiednio skorygowano ustalenia.
(7) Po przeanalizowaniu wstępnych ustaleń, dokonanych na podstawie informacji zebranych od tego czasu, niniejszym rozporządzeniem potwierdza się główne ustalenia wymienione w tymczasowym rozporządzeniu.
C. TOWAR OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I TOWAR PODOBNY
Wybór analogicznego kraju
1.
Towar objęty postępowaniem
Wybór analogicznego kraju
(8) W następstwie publikacji tymczasowego rozporządzenia, szereg zainteresowanych stron podniosło zarzut nieprawidłowej definicji towaru objętego postępowaniem.
Strony wywodziły, że na rynku występują różne gatunki tlenków cynku o różnych, w zależności od czystości, właściwościach i zastosowaniach.
Dlatego też różnych gatunków tlenku cynku nie można uważać za jednorodny towar.
Ponadto podnoszono argument niedostatecznej wymienności różnych gatunków tlenku cynku.
O ile gatunki o wyższej czystości teoretycznie nadają się do wszystkich zastosowań, o tyle nie odnosi się to do gatunków o niższej czystości, ze względu na poziom zawartych w nich zanieczyszczeń.
(9) Okoliczność, że wymienność niektórych gatunków może mieć wyłącznie jednostronny charakter ze względu występujące w poszczególnych gatunkach różne stopnie zanieczyszczeń, nie jest uznawana za dostateczny dowód sam w sobie, że te gatunki stanowią odmienne towary, wymagające odmiennego traktowania do celów prowadzonego badania.
Przeciwnie, fakt, że gatunki o wysokiej czystości nadają się do wszystkich zastosowań tlenku cynku, pozwala uważać wszystkie gatunki za jeden towar.
Akceptacja wyższej zawartości zanieczyszczeń przez niektórych użytkowników wynika głównie ze względów cenowych.
(10) Wobec powyższego uwagi, zgłoszone przez zainteresowane strony, w żadnym razie nie stanowią wystarczającej podstawy do zmiany wcześniejszych ustaleń wymienionych w akapicie 11 tymczasowego rozporządzenia, stanowiących, że wszystkie gatunki towaru objętego postępowaniem należy traktować jako jeden towar.
(11) Niniejszym potwierdza się ustalenia, wymienione w akapitach 9–11 tymczasowego rozporządzenia, w odniesieniu do towaru objętego postępowaniem.
2.
Towar podobny
Wybór analogicznego kraju
(12) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że producenci tlenku cynku we Wspólnocie i w ChRL stosują odmienne metody produkcji, dzięki którym tlenek cynku produkowany w ChRL ma znaczną przewagę cenową ze względu na koszt surowca i inne koszty.
Sugerowano, że chińscy producenci stosują głównie metodę "bezpośrednią", czyli amerykańską, podczas gdy producenci we Wspólnocie stosują niemal wyłącznie metodę "pośrednią", czyli francuską.
Metoda bezpośrednia, jak wskazuje jej nazwa, polega na produkcji tlenku cynku bezpośrednio z utlenionych materiałów cynkowych.
Podnoszono, że te surowce są tańsze niż rafinowany metaliczny cynk i inne pozostałości cynku stosowane w metodzie pośredniej.
(13) W pierwszym przypadku, kwestia dotycząca odmiennych metod produkcji nie jest uznawana za istotną z punktu widzenia prowadzonego badania, ponieważ tlenki cynku wytwarzane obydwiema metodami mają takie same podstawowe cechy chemiczne (ZnO) i właściwości.
Ponadto znaczna część sprzedaży dokonywanej we Wspólnocie dotyczy produkcji dokonywanej metodą bezpośrednią, a koszty odnoszące się do obu metod zostały wzięte pod uwagę w trakcie badań.
(14) Nie przedstawiono Komisji nowych elementów, które skłoniłyby ją do zmiany wniosków płynących z tymczasowego etapu, mianowicie wniosku, że tlenek cynku wytwarzany i sprzedawany przez producentów ze Wspólnoty i tlenek cynku wytwarzany w ChRL i wywożony do Wspólnoty są towarami podobnymi.
(15) Niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia dotyczące towaru podobnego, wymienione w akapitach 12–14 tymczasowego rozporządzenia.
D. DUMPING
Wybór analogicznego kraju
1.
Traktowanie według zasad g ospodarki rynkowej
Wybór analogicznego kraju
(16) Niektórzy chińscy producenci podnosili brak spójności między przyznaniem traktowania według zasad gospodarki rynkowej ("MET") (akapit 18 tymczasowego rozporządzenia) a faktem, że Komisja następnie odmówiła stosowania cen, płaconych przez daną spółkę za surowiec cynkowy (akapit 47 tymczasowego rozporządzenia).
Spółki te utrzymywały, że nie należało przyznawać traktowania według zasad gospodarki rynkowej skoro Komisja uznała, że ceny surowca cynkowego, będącego głównym składnikiem kosztu, nie odzwierciedlają wartości rynkowych w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia.
(17) Podczas drugiego i bardziej szczegółowego badania na miejscu, na podstawie którego dokonano weryfikacji odpowiedzi podanych w kwestionariuszu eksportera, oraz po przyznaniu traktowania według zasad gospodarki rynkowej, Komisja ustaliła, że niektóre składniki kosztu, tj. ceny płacone za surowiec cynkowy, są niewiarygodne.
Wobec tego Komisja dostosowała koszty, biorąc za ich podstawę notowania cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali ("LME").
Dostosowanie kosztów w przypadku uznania, że są nieprawdziwe, niewiarygodne lub niezgodne z normalnymi warunkami rynkowymi, stanowi zwykłą praktykę.
Wobec tego odrzuca się roszczenie i niniejszym potwierdza się ustalenia, zawarte w akapitach 15–24 tymczasowego rozporządzenia.
2.
Indywidualne traktowanie
Wybór analogicznego kraju
(18) Wobec braku uwag do tej pozycji, niniejszym motywach się tymczasowe ustalenia wymienione w akapitach 25–27 tymczasowego rozporządzenia.
3.
Wartość normalna
Wybór analogicznego kraju
Ustalenie normalnej wartości dla producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
Wybór analogicznego kraju
(19) Użytkownicy tlenku cynku we Wspólnocie sprzeciwili się wyborowi Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA") jako właściwego analogicznego kraju do celów ustalenia normalnej wartości, argumentując, że koszty w ChRL i USA są różne.
Ta konkretna kwestia została już szczegółowo uwzględniona w akapitach 28–36 tymczasowego rozporządzenia i niniejszym zostaje potwierdzona.
(20) Wobec braku nowych uwag dotyczących tej pozycji, niniejszym potwierdza się ustalenia wymienione w akapitach 37–39 tymczasowego rozporządzenia.
Ustalenie normalnej wartości dla producentów eksportujących, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.
(21) "Użytkownicy", a także niektórzy chińscy producenci, utrzymywali, że ceny surowca cynkowego zostały ustalane na chińskim rynku, wobec czego należy je uwzględnić z pominięciem dostosowania do notowań cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali.
Jak wyjaśniono w akapitach 46 i 47 tymczasowego rozporządzenia, w krajach o gospodarce rynkowej na całym świecie ceny podaży i ceny popytu cynku lub towarów z udziałem cynku bazują na notowaniach cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali.
Ponadto należy zauważyć, że chińskie spółki same stosują, przy sprzedaży lub kupnie koncentratu cynku na międzynarodowym rynku, Londyńską Giełdę Metali jako punkt odniesienia, podobnie jak wszystkie inne podmioty.
Ze względu na wiarygodność danych dotyczących kosztów, chińskie ceny surowców cynkowych należało dostosować, ponieważ nie odzwierciedlają one w pełni wpływu notowań cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali.
Wobec tego roszczenia należy oddalić i potwierdzić metodologię dostosowania cen surowca cynkowego z wykorzystaniem notowań cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali.
(22) Po opublikowaniu tymczasowego rozporządzenia, jeden z chińskich producentów wystąpił z wnioskiem, by wyżej wymienionego dostosowania do kosztów surowca cynkowego dokonywać w odniesieniu do ceny koncentratu cynku a nie do ceny kalcynowanego cynku, uzasadniając żądanie faktem, że koncentraty cynku stanowią punkt wyjścia dla jego procesu produkcji.
Ponownie zbadano tę kwestię i ustalono, że dany producent istotnie nabywał koncentraty cynku, lecz podzlecał osobie trzeciej kolejny etap produkcji, tj. wytwarzanie cynku kalcynowanego z koncentratów cynku.
Badanie ujawniło ponadto, że spółka stosowała jako wsad, przynajmniej w części produkcji, cynk kalcynowany nabywany na chińskim rynku, podlegający dostosowaniu w sposób opisany powyżej.
Ze względu na potrzebę ustalenia wartości rynkowej surowców i wobec faktu, że własny proces produkcji przedmiotowej spółki faktycznie rozpoczynał się od kalcynowanego cynku, roszczenia spółki nie można było uznać i należało potwierdzić metodologię, przedstawioną w tymczasowym rozporządzeniu.
(23) Inny chiński producent utrzymywał, że przy konstruowaniu odnoszącej się do niego normalnej wartości uwzględniono błędną kwotę wydatków związanych ze sprzedażą, ogólnym zarządem i administracją ("SG & A") i przedłożył dane dokumentujące roszczenie.
Ustalono, że roszczenie jest zasadne i skorygowano odpowiednie kwoty.
(24) Jedna ze spółek podnosiła, że należy stosować wielkość SG & A w odniesieniu do sprzedaży krajowej wszystkich towarów, zamiast konkretnej kwoty SG & A dla krajowej sprzedaży towaru objętego postępowaniem.
Tego roszczenia nie można było uwzględnić.
Konstruowanie normalnej wartości ma na celu wyliczenie surogatu krajowej ceny towaru podobnego.
Wielkość SG & A stosowana w obliczaniu powinna zatem odnosić się do produkcji i sprzedaży podobnego towaru na rynku krajowym w kraju pochodzenia, zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
Wobec powyższego roszczenie spółki należało odrzucić i potwierdzić wstępne ustalenia.
(25) Chińscy producenci, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, podnosili, że zysk osiągany na sprzedaży produktów ubocznych powstałych podczas wytwarzania cynku kalcynowanego i/lub tlenku cynku powinien być odliczony od kosztów produkcji kalcynowanego cynku i/lub tlenku cynku.
Jednakże badanie wykazało, że w swej dokumentacji księgowej te spółki ujmowały produkty uboczne odrębnie.
Zysk z produktów ubocznych podlegał znacznym fluktuacjom w czasie, a spółki wykazywały go w dokumentacji księgowej odrębnie, jako zyski nadzwyczajne.
Spółki te nigdy nie uznawały zwrotu ze sprzedaży produktów ubocznych za składnik pomniejszający koszt tlenku cynku.
Takie samo podejście przyjęto do celów wstępnych ustaleń.
W konsekwencji roszczenie oddalono i niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia.
(26) Ponadto spółki te podnosiły, że w celu ustalenia poziomu zysku dla wyliczenia konstruowanej normalnej wartości, Komisja powinna przyjąć za punkt odniesienia zysk producentów z Wspólnoty, a nie zysk zrealizowany przez producenta w analogicznym kraju. art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia stanowi, że normalną wartość ustala się w oparciu o ceny lub konstruowaną wartość w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w tym przypadku w USA.
Inne metody ustanawiające normalną wartość są brane pod uwagę jedynie w przypadku gdy odpowiednie dane dla analogicznego kraju są niedostępne.
Należy zatem odrzucić wniosek o stosowanie marży zysku producentów we Wspólnocie.
(27) Jeden z chińskich producentów podnosił, że bezpośrednie wydatki z tytułu sprzedaży, odnoszące się wyłącznie do wywozu, zostały włączone do wydatków SG & A odnoszących się do krajowej sprzedaży.
Roszczenie było udokumentowane i uznane za zasadne.
W konsekwencji obliczenia skorygowano.
(28) W odniesieniu do metodologii opisanej w motywach 40–47 tymczasowego rozporządzenia, potwierdza się niniejszym dokonane ustalenia.
4.
Ceny eksportowe
(29) Jeden z chińskich producentów podnosił, że przy obliczaniu cen eksportowych dwukrotnie odliczono niektóre wydatki.
To roszczenie sprawdzono i uznano, po czym dokonano odpowiedniej poprawki.
(30) Wobec braku jakichkolwiek innych uwag do tej pozycji, niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia wymienione w akapicie 48 tymczasowego rozporządzenia.
5.
Porównanie
(31) Wobec braku uwag do tej pozycji, niniejszym potwierdza się ustalenia wymienione w motywach 49 i 50 tymczasowego rozporządzenia.
6.
Marże dumpingowe
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej oraz indywidualne traktowanie ("IT")
(32) Jeden z chińskich producentów podnosił, że dotyczące go wyliczenia dumpingu powinny być oparte na sprzedaży i/lub kosztach własnej produkcji, zarówno w odniesieniu do normalnej wartości jak i wywozu, i że w kalkulacji kosztu nie należy uwzględniać ilości tlenku cynku nabywanego od innych producentów.
Po bardziej szczegółowym sprawdzeniu tego roszczenia można było wyodrębnić przywołane transakcje.
W związku z tym argumentację uznano i dokonano nowego wyliczenia, ograniczonego do sprzedaży i/lub kosztów tlenku cynku wytwarzanego przez samą spółkę.
(33) Ostateczne średnie ważone marże dumpingowe, wyrażone jako część procentowa wspólnotowej ceny cif (koszt, ubezpieczenie, fracht) bez opłaconego cła, dla towarów wytwarzanych przez podanych poniżej producentów, wynoszą:
Liuzhou Nonferrous Metals Smelting Co.
Ltd _BAR_ 6,9 % _BAR_
Liuzhou Fuxin Chemical Industry Co.
Ltd _BAR_ 11,0 % _BAR_
Gredmann Guigang Chemical Ltd _BAR_ 19,3 % _BAR_
Liuzhou Longcheng Chemical General Plant _BAR_ 64,5 % _BAR_
Dla pozostałych producentów eksportujących:
(34) Niniejszym potwierdza się poziom dumpingu tymczasowo ustalony na poziomie 69,8 % ceny cif granica Wspólnoty.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(35) Niektóre strony podnosiły, że z akapitu 57 tymczasowego rozporządzenia wynika, iż 15 spośród 21 producentów tlenku we Wspólnocie nie współpracowało przy badaniu.
Sugerowano w związku z tym, że zażalenie nie spełnia wymogów art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Należy przypomnieć, że na sześciu producentów, którzy współpracowali przy badaniu, przypada główna część produkcji tlenku cynku we Wspólnocie w okresie objętym badaniem, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r. ("IP"), w tym przypadku ponad 75 % produkcji 21 znanych spółek, wobec czego spełnione zostały wymogi art. 5 ust. 4.
Wobec nieprzedstawienia nowych informacji odnoszących się do definicji przemysłu Wspólnoty, niniejszym potwierdza się ustalenia wymienione w motywach 57–59 tymczasowego rozporządzenia.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(36) Wobec braku uargumentowanego sprzeciwu, niniejszym potwierdza się metodologię stosowaną przy ustalaniu poziomu przywozu do Wspólnoty towaru objętego postępowaniem, określoną w motywie 60 tymczasowego rozporządzenia i metodologię stosowaną przy ustalaniu poziomu zużycia tlenku cynku we Wspólnocie (motywy 62 i 63).
2.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(37) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy zawierało ocenę wszelkich odpowiednich czynników i wskaźników, mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
(38) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały wnioski Komisji dotyczące szkody.
Podnosiły, że niektóre informacje odnoszące się do wyników operacyjnych przemysłu wspólnotowego, takich jak poziomy produkcji, zdolność produkcyjna i poziomy wykorzystania, zawarte w jawnej wersji zażalenia i odpowiedziach na kwestionariusze Komisji, świadczą o wzrostowych i stabilnych trendach.
Jedna z zainteresowanych stron podniosła także zarzut błędu w ustaleniach Komisji, powołując się na niekompletność danych wykorzystanych w motywie 82 tymczasowego rozporządzenia dotyczących przepływu środków pieniężnych.
Te same zainteresowane strony wskazywały także, że niektóre spółki dominujące podmiotów, składających się na przemysł wspólnotowy, wykazały w okresie objętym badaniem znaczne zyski i że przemysł wspólnotowy jako taki nie poniósł szkody majątkowej w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia.
(39) Tej argumentacji nie można było uznać.
Po pierwsze, zainteresowane strony opierały swe roszczenia na częściowych informacjach, dotyczących zaledwie niektórych członków przemysłu wspólnotowego.
Nie uwzględniły wyników przeprowadzonego przez Komisję badania, wymienionego w motywach 72–89 tymczasowego rozporządzenia, przedstawiających całokształt sytuacji w przemyśle wspólnotowym.
Po wtóre, należy przypomnieć, że zakres obecnego badania jest ograniczony do towaru objętego postępowaniem, określonego w motywie 9 tymczasowego rozporządzenia.
O ile prawdą jest, że spółki dominujące niektórych członków przemysłu wspólnotowego wykazały zyski w okresie objętym badaniem, o tyle tym samym okresie łączny poziom rentowności ich działalności w zakresie tlenku cynku we Wspólnocie był ujemny, co wykazano w motywie 77 tymczasowego rozporządzenia.
(40) W odniesieniu do danych dotyczących przepływów środków pieniężnych wyszczególnionych w akapicie 82 tymczasowego rozporządzenia, zostało potwierdzone, że niektóre jednostki tworzące przemysł wspólnotowy nie były w stanie przedłożyć szczegółowych danych na temat swej działalności w zakresie tlenku cynku.
Jednakże jednostki, które były w stanie przedłożyć takie informacje i których zweryfikowane dane posłużyły Komisji do dokonania wstępnych ustaleń, reprezentowały w okresie objętym badaniem ponad 80 % produkcji przemysłu wspólnotowego.
Wobec tego te zweryfikowane dane uznano za reprezentatywne dla sytuacji przemysłu wspólnotowego jako całości.
3.
Wydarzenia zaistniałe przed i po okresie objętym badaniem
(41) Szereg zainteresowanych stron, w szczególności użytkownicy towaru objętego postępowaniem, zwróciło się do Komisji o rozszerzenie zakresu dotyczącej ich analizy i o uwzględnienie wydarzeń zaistniałych zarówno przed rozpoczęciem okresu objętego analizą (od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.) jak i po zakończeniu okresu objętego badaniem.
Wywodziły, że dla lepszej oceny rynku należy uwzględnić lata 1993, 1994 i 1995.
Podnosiły także, że producenci we Wspólnocie wykorzystywali spadek cen metalicznego cynku po zakończeniu okresu objętego badaniem dla zwiększania swych marż i że wprowadzenie środków było nieuzasadnione.
(42) Należy przypomnieć, że art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia przewiduje, że w zwykłych warunkach nie należy uwzględniać danych odnoszących się do okresu po okresie objętym badaniem.
Informacje przedstawiane przez zainteresowane strony dotyczące wydarzeń zaistniałych po okresie objętym badaniem, przywoływały głównie spadek notowań cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali i nie dały podstaw do stwierdzenia, że ustalenia dokonane w trakcie badania stały się nieaktualne.
W istocie badanie ustaliło, że w zwykłych warunkach rynkowych ceny na rynku tlenku cynku podążały za zmianami cen surowca, a głównie za notowaniami cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali.
Fluktuacje cen i kosztów w branży tlenku cynku wiązały się zatem z notowaniami cynku na Londyńskiej Giełdzie Metali, a wydarzenia zaistniałe po okresie objętym badaniem były po prostu przejawem normalnego funkcjonowania rynku i nie można uznać, że nastąpiła zmiana rynku o charakterze strukturalnym, wskutek której opieranie ustaleń na danych odnoszących się do okresu objętego badaniem stało się zasadniczo niewłaściwe.
Wobec powyższego odrzuca się wniosek o uwzględnienie wydarzeń zaistniałych po okresie objętym badaniem.
(43) Podobnie, należy przypomnieć, że ustaleń dotyczących szkody dokonano w oparciu o dane dotyczące okresu objętego badaniem.
Przedstawienie danych z poprzednich lat ma służyć lepszemu zrozumieniu okresu objętego badaniem i osadzeniu go w kontekście przez ukazanie rozwoju trendów.
Prezentację danych dotyczących czterech lat poprzedzających okres objęty badaniem (1996 r. do 1999 r.) uznaje się za wystarczającą dla tego celu.
Wobec tego odrzuca się wniosek o rozszerzenie okresu objętego analizą o lata 1993, 1994 i 1995.
4.
Wnioski w sprawie szkody
(44) Wobec nieprzedstawienia innych argumentów dotyczących szkody doznanej przez przemysł Wspólnoty, niniejszym potwierdza się wniosek, że Wspólnota doznała szkody majątkowej w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia, określonej w motywach 72–89 tymczasowego rozporządzenia.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Ogólne uwagi w sprawie wniosków Komisji dotyczących związku przyczynowego
(45) Jedna z zainteresowanych stron podnosiła, że domniemana szkoda, doznana przez przemysł Wspólnoty, powstała wskutek czynników innych, niż przywóz towaru objętego postępowaniem, choć nie wskazała tych czynników.
Strona utrzymywała, że w okresie objętym analizą przemysł Wspólnoty zdołał utrzymać poziomy produkcji i podnosić ceny pomimo przywozu towarów po cenach dumpingowych.
Inna zainteresowana strona podnosiła, że tymczasowe rozporządzenie nie uwzględnia w dostatecznym stopniu deprecjacji euro wobec dolara USA w drugiej połowie okresu objętego analizą i że to ten czynnik, a nie przywóz z ChRL, spowodował szkody, doznane przez przemysł Wspólnoty.
(46) Wobec faktu, że pierwsza zainteresowana strona nie wskazała innych czynników, które jej zdaniem mogły być przyczyną szkód doznanych przez przemysł Wspólnoty, roszczenie to nie wnosi nowych elementów do badania i wobec tego należy je odrzucić.
(47) W odniesieniu do kwestii deprecjacji euro wobec dolara, podniesionej przez drugą z zainteresowanych stron, w motywie 61 tymczasowego rozporządzenia uznaje się, że taka okoliczność mogła podwyższyć wzrost kosztu cynku jako surowca.
Mogło to wpłynąć niekorzystnie na finansowe wyniki niektórych producentów we Wspólnocie, ponieważ notowań cen na Londyńskiej Giełdzie Metali dokonuje się w dolarach, natomiast producenci, o których mowa, realizują większość sprzedaży w euro Jednakże należy przypomnieć, że w tym samym czasie przemysł Wspólnoty był w stanie podnieść w pewnym stopniu swe ceny sprzedaży w ślad za wzrostem kosztów produkcji.
Fakt, że ów wzrost nie odzwierciedlał w pełni wzrostu kosztów cynku według notowań na Londyńskiej Giełdzie Metali wskazuje, że w okresie objętym badaniem wystąpiło zjawisko dławienia cen sprzedaży przemysłu Wspólnoty w okresie objętym badaniem przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
W istocie, w okresie objętym badaniem wartość przywozu z ChRL osiągnęła rekordowe poziomy, uzyskując, wskutek silnego zaniżenia cen przemysłu Wspólnoty, udział w rynku na poziomie 18,4 %.
Zwraca się także uwagę na spadek przywozu z innych państw trzecich w okresie objętym analizą, do udziału w rynku na poziomie 7,3 % w okresie objętym badaniem.
Nie jest pozbawione podstaw wnioskowanie, iż w przypadku niewystępowania przywozu towarów po cenach dumpingowych przemysł Wspólnoty mógł w całości lub prawie w całości przenieść wzrost kosztów przemysłu wspólnotowego na użytkowników.
Wobec tego odrzuca się twierdzenie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych nie był przyczyną szkody doznanej przez przemysł Wspólnoty.
(48) Mając powyższe na uwadze i wobec nieprzedstawienia innych istotnych argumentów dotyczących prawdopodobnej przyczyny szkody, jakiej doznał przemysł wspólnotowy, niniejszym potwierdza się, że przywóz tlenku cynku pochodzącego z ChRL po cenach dumpingowych wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(49) W następstwie publikacji tymczasowego rozporządzenia, Komisja otrzymała wiele pism zawierających identyczny tekst, od użytkowników tlenku cynku prowadzących działalność w branży płytek ceramicznych w Hiszpanii, głównie od producentów fryt, emalii i szkliw, oraz producentów płytek ceramicznych.
Wiele z tych spółek nie przedstawiło się uprzednio Komisji ani nie współpracowało przy badaniu, choć należy przypomnieć, że ich odpowiednie zrzeszenia handlowe były reprezentowane.
(50) Użytkownicy ci podnieśli szereg kwestii dotyczących definicji towaru objętego postępowaniem, wyboru analogicznego kraju i wyników finansowych przemysłu wspólnotowego; wszystkie te kwestie zostały już omówione powyżej.
(51) Zgłoszone przez nich uwagi na temat badania w aspekcie interesu Wspólnoty można usytuować w dwóch obszarach.
Pierwszy obszar dotyczy utraty konkurencyjności wskutek wzrostu kosztu tlenku cynku, rzutującego na wyniki finansowe tych spółek, a także płynących z tego konsekwencji dla dalszych inwestycji w produkcję fryt i płytek ceramicznych we Wspólnocie.
Drugi obszar dotyczy sposobu, w jaki Komisja uwzględniła równowagę interesów poszczególnych zainteresowanych stron dokonując całościowej oceny interesu Wspólnoty.
Użytkownicy ci podnosili, że Komisja w sposób niesprawiedliwy skoncentrowała się na kwestii utraty stosunkowo niewielkiej ilości miejsc pracy w przemyśle wspólnotowym w okresie objętym analizą i nie uwzględniła tysięcy miejsc pracy, jakie powstały w przemyśle ceramicznym w tym samym czasie.
Jednakże nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.
(52) Oświadczenia, otrzymane od tych zainteresowanych stron po opublikowaniu tymczasowego rozporządzenia na skutek ujawnienia zasadniczych faktów i okoliczności, które spowodowały przedłożenie wniosku o wprowadzenie ostatecznych ceł antydumpingowych, nie wniosły nowych, nieuwzględnionych uprzednio elementów ani dowodów.
W konsekwencji niniejszym znajduje potwierdzenie konkluzja o braku szczególnie ważnych powodów do niewprowadzania środków wymienionych w akapicie 151 tymczasowego rozporządzenia.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(53) Niektóre z zainteresowanych stron utrzymywały, że Komisja nie dokonała sprawiedliwego porównania cenowego tlenku cynku pochodzącego z ChRL z tlenkiem cynku produkowanym przez przemysł wspólnotowy argumentując, że przeważająca część chińskiego tlenku została wyprodukowana metodą amerykańską i była niskiej jakości.
(54) Jest to błędna argumentacja.
W rzeczywistości, porównanie cen sprzedaży na rynku wspólnotowym w okresie objętym badaniem dotyczyło cen przemysłu wspólnotowego i cen współpracujących producentów eksportujących, w oparciu o porównywalne stopnie i poziom handlu (ceny dla niezależnych pośredników/importerów).
Takiego sprawiedliwego porównania dokonano zarówno w celu ustalenia marginesu szkody, jak i do celów wyliczenia zjawiska zaniżenia cen.
(55) Porównania między tlenkiem cynku wytwarzanym przez przemysł wspólnotowy a tlenkiem cynku, będącym przedmiotem wywozu do Wspólnoty przez chińskich producentów eksportujących, przeprowadzono w oparciu o jednakowy rodzaj tlenku cynku (tj. tlenku cynku wytwarzanego metodą bezpośrednią, o zawartości tlenku cynku między 95 % a 99,8 %).
(56) Wobec braku innych roszczeń niniejszym potwierdza się metodologię obliczania marginesu szkody, określoną w akapitach 154 i 155 tymczasowego rozporządzenia.
(57) W odniesieniu do oznaczania ceny niepowodującej szkody, stwierdzono, że niektóre towary jednego z producentów ze Wspólnoty zostały błędnie zakwalifikowane w tabeli kosztów produkcji do gatunku wysokiej jakości i dokonano odpowiedniej zmiany klasyfikacji.
W wyniku tej zmiany nastąpiło nieznaczne obniżenie ustalonej uprzednio ceny niepowodującej szkody, oraz marginesu ustalonego powyżej.
2.
Forma i poziom ceł
(58) Spośród czterech współpracujących producentów eksportujących w Chinach, trzech dokonywało wywozu swoich przetworzonych wyrobów albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem odpowiednich powiązanych spółek handlowych.
Jednakże badanie wykazało, że owe powiązane spółki handlowe dokonywały także wywozu tlenku cynku zakupionego od producentów, którzy nie współpracowali przy badaniu.
Jedynie produkty tlenku cynku wytwarzane przez spółki produkcyjne mogą korzystać ze specjalnego marginesu dumpingu wyliczonego dla poszczególnych towarów.
Czwarty producent sprzedawał część swej produkcji innemu producentowi uczestniczącemu w niniejszym postępowaniu.
Ponadto, uwzględniając znaczny poziom producentów niewspółpracujących (35 %) i fakt, że niewspółpracujący producenci także dokonywali wywozu za pośrednictwem tych samych powiązanych podmiotów gospodarczych, uznaje się w drodze wyjątku, że w tym przypadku niezbędne są szczególne przepisy zapewniające prawidłowe stosowanie cła antydumpingowego.
(59) Szczególne przepisy obejmują przedstawienie organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej spełniającej wymogi wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jedynie przywóz, któremu towarzyszy taka faktura, może być zgłoszony w ramach stosowa nych dodatkowych kodów Taric w odniesieniu do danego producenta.
Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega pozostałemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do innych eksporterów.
Zwrócono się także do zainteresowanych spółek o składanie Komisji okresowych sprawozdań, służących zapewnieniu odpowiednich działań następczych wobec sprzedaży przez nich tlenku cynku do Wspólnoty.
W przypadkach gdy nie złożono sprawozdania, lub jeżeli ze sprawozdania wynika, że środki nie są wystarczające dla wyeliminowania skutków szkodliwego dumpingu, może wystąpić konieczność rozpoczęcia przejściowego przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
(60) Ponieważ dokonane poprawki marginesu dumpingu i szkody nie miały wpływu na stosowanie zasady niższego cła, niniejszym potwierdza się metodologię stosowaną przy ustalaniu stawek cła antydumpingowego, określoną w akapitach 156–159 tymczasowego rozporządzenia.
3.
Ostateczny pobór ceł tymczasowych i pozostałe przepisy
(61) Wobec stwierdzonej skali dumpingu praktykowanego przez producentów eksportujących, oraz w świetle poważnych szkód wyrządzonych przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za niezbędne pobieranie kwot zabezpieczonych tymczasowymi cłami antydumpingowymi, według faktycznie zastosowanej stawki celnej.
Ponieważ cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, nadwyżki zabezpieczonych kwot ponad poziom cła antydumpingowego podlegają zwolnieniu.
(62) Roszczenia o zastosowanie stawek ceł antydumpingowych indywidualnie ustalonych dla spółek (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych jednostek produkcyjnych lub jednostek sprzedaży) należy kierować do Komisji bezzwłocznie, podając wszelkie istotne informacje, w szczególności o wszelkich zmianach w działalności spółki związanych z produkcją, sprzedażą krajową lub eksportową mającą związek na przykład ze zmianą nazwy lub ze zmianą jednostek produkcyjnych i jednostek sprzedaży.
Komisja po konsultacji z Komitetem Doradczym uzupełni w miarę potrzeby odpowiednio rozporządzenie w drodze aktualizacji wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym wprowadza się ostateczne cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu tlenku cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniej niż 93 % tlenku cynku, objętego kodem CN ex28170000 (kod TARIC 2817000011 ) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
W odniesieniu do towarów, wytwarzanych przez spółki wymienione poniżej, ma zastosowanie stawka ostatecznego cła antydumpingowego, naliczanego od ceny netto franco granica Wspólnoty przed wymierzeniem cła, pod warunkiem że przywóz tych towarów jest dokonywany zgodnie z ust. 3:
Spółka _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Liuzhou Nonferrous Metals Smelting Co.
Ltd 17 Baiyun Road, Liuzhou City, 545006 Guangxi Province,Chiny _BAR_ 6,9 _BAR_ A277 _BAR_
Liuzhou Fuxin Chemical Industry Co.
Ltd 16–90 Xihuan Road, Liuzhou, 545007 Guangxi Province,Chiny _BAR_ 11,0 _BAR_ A278 _BAR_
Gredmann Guigang Chemical Ltd Development Zone for Enterprises with Foreign Investment (Batang Maijiupo) Guigang City,537100 Guangxi Province,Chiny _BAR_ 19,3 _BAR_ A279 _BAR_
Liuzhou Longcheng Chemical General Plant Luowei Horticultural Farm,Liuzhou Guangxi Province,Chiny _BAR_ 26,3 _BAR_ A280 _BAR_
Pozostałe spółki _BAR_ 28,0 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Warunkiem zastosowania indywidualnej stawki celnej, określonej dla czterech spółek wymienionych w ust. 2, jest przedstawienie organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej spełniającej wymogi określone w załączniku.
Nieprzedstawienie takiej faktury skutkuje zastosowaniem stawki celnej, mającej zastosowanie do pozostałych spółek.
4.
W przypadku braku innych, mają zastosowanie obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym, nałożonym w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1827/2001, pobiera się ostatecznie według stawki celnej nałożonego ostatecznie cła.
Nadwyżka zabezpieczonych kwot ponad ostateczną stawkę cła antydumpingowego podlega zwolnieniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 410/2002
z dnia 27 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1386/2001 [2], w szczególności jego art. 122,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze zażądały wprowadzenia zmian w załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(2) Zmiany te wypływają z decyzji podjętych przez dane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze odpowiedzialne za stosowanie ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego zgodnie z prawem wspólnotowym.
(3) Uzyskano jednomyślną opinię Komisji Administracyjnej do Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach 1-6 oraz w załącznikach 9-10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/2002
z dnia 4 marca 2002 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 w sprawie kodów Nomenklatury Scalonej dla niektórych produktów otrzymywanych z ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [3] zmienia Nomenklaturę Scaloną, w szczególności w odniesieniu do kaszy, mączki i granulek ryżowych.
(2) W związku z tym należy dostosować tabelę w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1987/2001 [5].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zboża,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Następujący tekst w tabeli w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3072/95:
"11031400 _BAR_ Kasza i mączka ryżowa _BAR_
11032950 _BAR_ Granulki ryżowe" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
"11031950 _BAR_ Kasza i mączka ryżowa _BAR_
11032050 _BAR_ Granulki ryżowe" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siedem dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 417/2002 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania w odniesieniu dla tankowców pojedynczokadłubowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów3,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu4,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) W ramach wspólnej polityki transportowej należy podjąć dalsze środki na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa i przeciwdziałania zanieczyszczaniu środowiska w transporcie morskim.
2) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona wypadkami z udziałem zbiornikowców i związanym z tym zanieczyszczeniem jej linii brzegowych oraz szkodami wyrządzonymi florze i faunie oraz innym zasobom morskim.
3) W swoim komunikacie "Wspólna polityka bezpieczeństwa żeglugi morskiej" Komisja podkreśliła prośbę Nadzwyczajnej Rady ds. Środowiska Naturalnego i Transportu z dnia 25 stycznia 1993 r. o wsparcie dla akcji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w sprawie zmniejszania różnicy pomiędzy bezpieczeństwem nowych i istniejących statków poprzez ich modernizację lub wycofanie.
4) W swojej rezolucji w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa żeglugi morskiej5 Parlament Europejski przyjął z zadowoleniem komunikat Komisji i wezwał w szczególności do podjęcia działań na rzecz poprawy norm bezpieczeństwa zbiornikowców.
5) W drodze rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. dotyczącej wspólnej polityki bezpieczeństwa żeglugi morskiej6 Rada w pełni poparła cele komunikatu Komisji.
6) W swojej rezolucji dotyczącej wycieku ropy przy wybrzeżu Francji przyjętej dnia 20 stycznia 2000 r. Parlament Europejski przyjął z zadowoleniem starania Komisji o przyśpieszenie terminu, do którego zbiornikowce będą musiały mieć konstrukcję podwójnokadłubową.
7) Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) ustanowiła w Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Morza przez Statki z 1973 r. i dotyczącym jej Protokole z 1978 r. (MARPOL 73/78) uzgodnione na forum międzynarodowym zasady przeciwdziałania zanieczyszczeniom mające wpływ na konstrukcję i funkcjonowanie zbiornikowców przewożących ropę naftową; Państwa Członkowskie są stronami Konwencji MARPOL 73/78.
8) Zgodnie z art. 3.3 MARPOL 73/78 konwencji tej nie stosuje się jej do jakiegokolwiek okrętu wojennego, floty pomocniczej ani do innych statków stanowiących własność państwa lub eksploatowanych przez nie i używanych czasowo wyłącznie w rządowej służbie niehandlowej.
9) Porównanie wieku zbiornikowców i statystyki wypadków wskazuje na wzrost wypadkowości w przypadku starszych statków; uzgodniono na forum międzynarodowym, że przyjęcie w 1992 r. zmiany w Konwencji MARPOL 73/78 wymagającej zastosowania podwójnego kadłuba lub rozwiązania o równoważnym standardzie do istniejących zbiornikowców pojedynczokadłubowych w momencie osiągnięcia przez nie określonego wieku zapewni im wyższy stopień ochrony przed przypadkowym zanieczyszczeniem ropą w przypadku zderzenia lub utknięcia na mieliźnie.
10) W interesie Wspólnoty leży przyjęcie środków, które zapewnią, że zbiornikowce zawijające do portów i terminali pływających pod jurysdykcją Państw Członkowskich oraz pod banderami Państw Członkowskich będą spełniać wymagania reguły 13G załącznika I Konwencji MARPOL 73/78, zmienionej uchwałą MEPC 95(46) w 2001 r. w celu zmniejszenia ryzyka przypadkowego zanieczyszczenia ropą na wodach europejskich.
11) Zmiany do Konwencji MARPOL 73/78 przyjęte przez IMO dnia 6 marca 1992 r. weszły w życie dnia 6 lipca 1993 r.; środki te nakładają wymóg stosowania podwójnego kadłuba lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w zbiornikowcach oddanych do użytku w dniu lub po dniu 6 lipca 1996 r., którego celem jest zapobieżenie zanieczyszczenia ropą w przypadku zderzenia lub utknięcia na mieliźnie; w ramach tych zmian plan wycofania zbiornikowców pojedynczokadłubowych oddanych do użytku przed tą datą zaczął obowiązywać od dnia 6 lipca 1995 r., wymagając aby zbiornikowce oddane do użytku przed dniem 1 czerwca 1982 r. spełniały normę dotyczącą podwójnego kadłuba lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego najpóźniej po 25 latach, a w pewnych przypadkach po 30 latach od daty oddania do użytku; takie pojedynczokadłubowe zbiornikowce nie będą dopuszczane do użytku po roku 2007, a w niektórych przypadkach po 2012 r., o ile nie będą spełniały wymagań dotyczących podwójnego kadłuba lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego zawartych w regule 13F załącznika I Konwencji MARPOL 73/78; dla istniejących zbiornikowców jednokadłubowych oddanych do użytku w dniu 1 czerwca 1982 r. lub przed tą datą, które zostały dostosowane do wymagań Konwencji MARPOL 73/78 dotyczących oddzielnych zbiorników balastowych i ich ochronnego umiejscowienia, ten nieprzekraczalny termin to najpóźniej 2026 r.
12) Nowe ważne zmiany do reguły 13G załącznika I do Konwencji MARPOL 73/78 zostały przyjęte w dniu 27 kwietnia 2001 r. przez 46 sesję Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO (MEPC-46) rezolucją MEPC 95(46), wchodząc w życie w dniu 1 września 2002 r., w której wprowadzono nowy program przyśpieszenia wycofywania zbiornikowców pojedynczokadłubowych.
Odpowiednie nieprzekraczalne terminy do których zbiornikowce muszą spełniać wymagania reguły 13F załącznika I do Konwencji MARPOL 73/78 zależą od wielkości i wieku statku; w programie tym zbiornikowce zostały podzielone na trzy kategorie według tonażu, konstrukcji i wieku.
Wszystkie kategorie, w tym najniższa (3), są ważne dla handlu wewnątrzwspólnotowego.
13) Ostateczny termin, do którego zbiornikowiec pojedynczokadłubowy ma być wycofany, jest rocznicą daty oddania go do użytku zgodnie z określonym harmonogramem, poczynając od 2003 r. do 2007 r. dla zbiornikowców kategorii (1) i do 2015 r. dla zbiornikowców kategorii (2) i (3).
14) Zmieniona reguła 13G załącznika I do Konwencji MARPOL 73/78 utrzymuje dla zbiornikowców kategorii (1) wymóg posiadania po 25 latach zbiorników burtowych lub podwójnego dna w miejscach ochronnych nieużywanych do przewożenia towaru lub możliwość pływania jedynie z hydrostatycznie zrównoważonym obciążeniem.
15) Ta sama reguła wprowadza wymóg dla zbiornikowców kategorii (1) i (2), które mogą nadal być używane po rocznicy terminu oddania do użytku odpowiednio w 2005 r. i 2010 r. pod warunkiem, że spełniają wymagania Programu Oceny Stanu Technicznego (CAS), który został przyjęty dnia 27 kwietnia 2001 r. przez IMO rezolucją MEPC 94(46).
CAS nakłada na administrację państwa bandery obowiązek wydania oświadczenie zgodności i uczestnictwa w procedurach badania CAS.
16) Ustęp 5 wspominanej reguły dopuszcza wyjątek dla zbiornikowców kategorii (2) i (3), które pod pewnymi warunkami mogą pływać po terminie wycofania; ust. 8b tej samej reguły daje prawo stronom Konwencji MARPOL 73/78 odmówienia wejścia do portów lub terminali pływających znajdujących się pod ich jurysdykcją zbiornikowcom, dla których uzyskano zgodę na dalsze wykorzystanie w ramach tego wyjątku; Państwa Członkowskie zadeklarowały zamiar użycia tego prawa; decyzja o zamiarze skorzystania z tego prawa musi być przekazana IMO.
17) Ważne jest, aby zapewnić, że przepisy tego rozporządzenia nie będą stanowiły zagrożenia dla bezpieczeństwa załogi lub zbiornikowców poszukujących bezpiecznego portu lub schronienia.
18) Aby umożliwić stoczniom w Państwach Członkowskich przeprowadzenie napraw zbiornikowców pojedynczokadłubowych, Państwa Członkowskie mogą zrobić wyjątek, pozwalając na wejście do swoich portów takim statkom, pod warunkiem że są one bez ładunku.
19) Powinna istnieć możliwość uzupełnienia pewnych postanowień niniejszego rozporządzenia w celu dostosowania ich do instrumentów międzynarodowych przyjętych, zmienionych lub wchodzących w życie po wejściu w życie tego rozporządzenia bez rozszerzania jego zakresu; takie zmiany powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji7.
20) W świetle zbliżającego się nieprzekraczalnego terminu dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych, które nie spełniają wymogów Konwencji MARPOL 73/78 w sprawie oddzielnych zbiorników balastowych i ich ochronnego umiejscowienia, oraz uwzględniając, że dotyczy to najbardziej zbiornikowców kategorii (1), nie ma powodów, by utrzymywać zróżnicowany system opłat przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 2978/948 dla takich zbiornikowców i tych, które spełniają wspomniane wymagania po 2007 r. i w związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2978/94 należy uchylić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest przyjęcie przyśpieszonego programu wprowadzenia dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania wymaganych Konwencją MARPOL 73/78.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiornikowców o nośności 5000 ton DTW i powyżej:
- wchodzących do portu lub terminala pływającego pod jurysdykcją Państwa Członkowskiego, niezależnie od bandery, lub
- pod banderą Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do okrętów, statków pomocniczych marynarki lub innych należących do lub eksploatowanych przez dane Państwo i używanych tylko do niekomercyjnych celów rządowych.
Państwa Członkowskie będą starały się respektować niniejsze rozporządzenie, w zakresie w jakim będzie to zasadne i wykonalne, w odniesieniu do statków wymienionych w tym ustępie.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
1. "MARPOL 73/78" oznacza Międzynarodową Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki z 1973 r., w formie zmienionej Protokołem do tej Konwencji z 1978 r., wraz ze zmianami do tejże Konwencji, obowiązującymi od dnia 18 lutego 2002 r.;
2. "zmienione regułą 13G załącznika I do Konwencji MARPOL 73/78" oznacza zmiany do reguły 13G załącznika I do Konwencji MARPOL 73/78 oraz suplementów do Świadectwa IOPP, jakie przyjęto rezolucją MEPC 94(46) z dnia 27 kwietnia 2001 r., które wchodzą w życie dnia 1 września 2002 r.;
3. "zbiornikowiec" oznacza zbiornikowiec zgodnie z definicją w regule 1 ust. 4 załącznika I do MARPOL 73/78;
4. "nośność brutto" oznacza nośność brutto zgodnie z definicją w regule 1 ust. 22 załącznika I do MARPOL 73/78;
5. "nowy zbiornikowiec" oznacza nowy zbiornikowiec zgodnie z definicją w regule 1 ust. 26 załącznika I do MARPOL 73/78;
6. "zbiornikowiec kategorii (1)" oznacza zbiornikowiec o nośności 20 000 ton DTW i powyżej przewożący ropę naftową, olej napędowy, ciężki olej napędowy lub smar jako ładunek, oraz o nośności 30 000 ton DTW i powyżej przewożący oleje inne niż wymienione powyżej, który nie spełnia wymagań dla nowych zbiornikowców zgodnie z definicją w regule 1 ust. 26 załącznika I do MARPOL 73/78;
7. "zbiornikowiec kategorii (2)" oznacza zbiornikowiec o nośności 20 000 ton DTW i powyżej przewożący ropę naftową, olej napędowy, ciężki olej napędowy lub smar jako ładunek oraz o nośności 30 000 ton DTW i powyżej przewożący oleje inne niż wymienione powyżej, który spełnia wymagania dla nowych zbiornikowców zgodnie z definicją w regule 1 ust. 26 załącznika I do MARPOL 73/78;
8. "zbiornikowiec kategorii (3)" oznacza zbiornikowiec o nośności 5000 ton DTW i powyże, ale mniejszej niż określona w definicjach 6 i 7;
9. "zbiornikowiec pojedynczokadłubowy" oznacza zbiornikowiec niespełniający wymogów w zakresie posiadania podwójnego kadłuba lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego reguły 13F załącznika I do MARPOL 73/78;
10. "zbiornikowiec podwójnokadłubowy" oznacza zbiornikowiec spełniający wymagania w zakresie posiadania podwójnego kadłuba lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego reguły 13F załącznika I do MARPOL 73/78;
11. "wiek" oznacza wiek statku, wyrażony w liczbie lat od daty oddania do użytku;
12. "ciężki olej napędowy" oznacza olej napędowy zgodnie z definicją w zmienionej regule 13G załącznika I do MARPOL 73/78;
13. "olej napędowy" oznacza ciężkie frakcje lub pozostałości ropy naftowej lub mieszanki takich surowców zgodnie z definicją w zmienionej regule 13G załącznika I do MARPOL 73/78.
Artykuł 4
Zgodność z wymogiem posiadania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych
1.
Żaden zbiornikowiec nie będzie mógł pływać pod banderą Państwa Członkowskiego ani też żaden zbiornikowiec, niezależnie od bandery, nie zostanie wpuszczony do portu ani pływającego terminala pod jurysdykcją Państwa Członkowskiego po upływie rocznicy oddania do użytku statku w roku określonym poniżej, o ile zbiornikowiec ten nie jest zbiornikowcem o konstrukcji podwójnokadłubowej:
a) dla zbiornikowców kategorii (1):
- 2003 r. dla statków oddanych do użytku w 1973 r. lub wcześniej,
- 2004 r. dla statków oddanych do użytku w 1974 i 1975 r.,
- 2005 r. dla statków oddanych do użytku w 1976 i 1977 r.,
- 2006 r. dla statków oddanych do użytku w 1978, 1979 i 1980 r.,
- 2007 r. dla statków oddanych do użytku w 1981 r. lub później;
b) dla zbiornikowców kategorii (2):
- 2003 r. dla statków oddanych do użytku w 1973 r. lub wcześniej,
- 2004 r. dla statków oddanych do użytku w 1974 i 1975 r.,
- 2005 r. dla statków oddanych do użytku w 1976 i 1977 r.,
- 2006 r. dla statków oddanych do użytku w 1978 i 1979 r.,
- 2007 r. dla statków oddanych do użytku w 1980 i 1981 r.,
- 2008 r. dla statków oddanych do użytku w 1982 r.,
- 2009 r. dla statków oddanych do użytku w 1983 r.,
- 2010 r. dla statków oddanych do użytku w 1984 r.,
- 2011 r. dla statków oddanych do użytku w 1985 r.,
- 2012 r. dla statków oddanych do użytku w 1986 r.,
- 2013 r. dla statków oddanych do użytku w 1987 r.,
- 2014 r. dla statków oddanych do użytku w 1988 r.,
- 2015 r. dla statków oddanych do użytku w 1989 r. lub później;
c) dla zbiornikowców kategorii (3):
- 2003 r. dla statków oddanych do użytku w 1973 r. lub wcześniej,
- 2004 r. dla statków oddanych do użytku w 1974 i 1975 r.,
- 2005 r. dla statków oddanych do użytku w 1976 i 1977 r.,
- 2006 r. dla statków oddanych do użytku w 1978 i 1979 r.,
- 2007 r. dla statków oddanych do użytku w 1980 i 1981 r.,
- 2008 r. dla statków oddanych do użytku w 1982 r.,
- 2009 dla statków oddanych do użytku w 1983 r.,
- 2010 r. dla statków oddanych do użytku w 1984 r.,
- 2011 r. dla statków oddanych do użytku w 1985 r.,
- 2012 r. dla statków oddanych do użytku w 1986 r.,
- 2013 r. dla statków oddanych do użytku w 1987 r.,
- 2014 r. dla statków oddanych do użytku w 1988 r.,
- 2015 r. dla statków oddanych do użytku w 1989 r. lub później.
2.
Zbiornikowiec kategorii (1) 25-letni lub starszy po terminie oddania do użytku musi spełniać jedno z następujących przepisów:
a) musi być wyposażony w zbiorniki burtowe lub mieć podwójne dno, nieużywane do przewożenia ropy i spełniające wymagania reguły 13E ust. 4 załącznika I do MARPOL 73/78 dotyczące szerokości i wysokości, pokrywać co najmniej 30 % Lt, na całej głębokości statku po każdej stronie, lub co najmniej 30 % wystającej części poszycia dna w Lt, w przypadku gdy Lt jest zgodne z definicją w regule 13E ust. 2 załącznika I do MARPOL 73/78; lub
b) musi pływać z hydrostatycznie zrównoważonym obciążeniem, uwzględniając wytyczne opracowane w rezolucji IMO MEPC 64(36).
Artykuł 5
Zgodność z Programem Oceny Stanu Technicznego dla kategorii statków (1) i (2)
1.
Zbiornikowiec nie będzie mógł wejść do portów lub terminali pływających pod jurysdykcją Państw Członkowskich po upływie rocznicy daty oddania do użytkowania statku, w 2005 r. w przypadku statków kategorii (1), a w 2010 r. w przypadku statków kategorii (2), chyba że spełnia warunki Programu Oceny Stanu Technicznego, określonego w art. 6.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zezwolić na użytkowanie zbiornikowca pod banderą tego Państwa Członkowskiego po upływie terminu rocznicy oddania do użytkowania statku w 2005 r. w przypadku statków kategorii (1) i w 2010 r. w przypadku statków kategorii (2), ale jedynie z zastrzeżeniem zgodności z Programem Oceny Stanu Technicznego wymienionym w art. 6.
Artykuł 6
Programu Oceny Stanu Technicznego
Do celów art. 5, stosuje się Program Oceny Stanu Technicznego przyjęty rezolucją MEPC 94(46) z dnia 27 kwietnia 2001 r.
Artykuł 7
Termin ostateczny
Po rocznicy daty oddania statku do użytku w 2015 r.:
- dalsze użytkowanie zbiornikowców, zgodnie z ust. 5 zmienionej reguły 13G załącznika I do MARPOL 73/78, kategorii (2) i kategorii (3) pod banderą Państwa Członkowskiego, i
- wchodzenie do portów lub terminali pływających pod jurysdykcją Państwa Członkowskiego innych zbiornikowców kategorii (2) i (3), niezależnie od faktu, że funkcjonują pod banderą państwa trzeciego zgodnie z ust. 5 zmienionej reguły 13G załącznika I do MARPOL 73/78 nie będzie dozwolone.
Artykuł 8
Wyłączenia dla statków w trudnej sytuacji lub wymagających napraw
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4, 5 i 7 właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą, z zastrzeżeniem przepisów krajowych, zezwolić, w wyjątkowych okolicznościach, pojedynczemu statkowi na zawinięcie do portu lub terminala pływającego pod jurysdykcją danego Państwa Członkowskiego, jeżeli:
- zbiornikowiec jest w trudnej sytuacji i poszukuje miejsca schronienia,
- niewyładowany zbiornikowiec udaje się do portu na naprawę.
2.
Państwa Członkowskie w odpowiednim czasie, ale przed dniem 1 września 2002 r., przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, które będą stosowane w przypadku okoliczności określonych w ust. 1. poinformuje o tym fakcie inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Powiadomienie Międzynarodowej Organizacji Morskiej
1.
Urząd Przewodniczącego Rady, działając w imieniu Państw Członkowskich i Komisji, wspólnie poinformuje Międzynarodową Organizację Morską o przyjęciu niniejszego rozporządzenia, w którym będzie odniesienie do art. 211 ust. 3 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morskim.
2.
Każde Państwo Członkowskie będzie informować Międzynarodową Organizację Morską o swojej decyzji dotyczącej odmowy wpuszczenia zbiornikowca, zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia, działającego zgodnie z postanowieniami ust. 5 zmienionej reguły 13G załącznika I do MARPOL 73/78 do portu lub terminala pływającego pod ich jurysdykcją, na podstawie ust. 8 lit. b) zmienionej reguły 13G załącznika I do MARPOL 73/78.
3.
Każde Państwo Członkowskie będzie powiadamiać Międzynarodową Organizację Morską, jeżeli zezwoli, zawiesi, wycofa lub odmówi możliwości użytkowania zbiornikowca kategorii (1) lub (2) uprawnionego pływania pod jego banderą, zgodnie z art. 5, na podstawie ust. 8 lit. a) zmienionej reguły 13G załącznika I do MARPOL 73/78.
Artykuł 10
Procedura powoływania komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet powołany zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG9, zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 11
Procedura wprowadzania poprawek
Odniesienia w artykułach niniejszego rozporządzenia do reguł w załączniku I do Konwencji MARPOL 73/78 oraz rezolucji MEPC 94(46) i 95(46) zostaną zmienione, jeśli będą tego wymagały, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 ust. 2, w celu dostosowania ich do zmian wprowadzonych do tych reguł i rezolucji przyjętej przez Międzynarodową Organizację Morską, o ile zmiany takie nie rozszerzą zakresu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Uchylenie
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94 zostaje niniejszym uchylone z dniem 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 września 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 419/2002
z dnia 6 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2390/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w odniesieniu do formy i treści informacji rachunkowych, które Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji, dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [3], w szczególności jego art. 21, i stosowne przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiający szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w sprawie procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2025/2001 [5], wymaga, aby informacje rachunkowe wymienione w art. 4 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia były wysyłane do Komisji do dnia 10 lutego roku następnego po zakończeniu danego roku budżetowego. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/1999 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/2001 [7], ustanawia formę i treść informacji rachunkowych, które Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji w celu rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR. W celu ujednolicenia z rozporządzeniem (WE) nr 1663/95 należy uzupełnić rozporządzenie (WE) nr 2390/1999.
(2) Aby Komisja mogła spełniać swoja rolę w ramach wspólnej polityki rolnej, musi mieć możliwość monitorowania rozwoju sytuacji na rynkach produktów rolnych i dokonywać prognoz finansowych odnośnie do tych rynków.
Wspólna organizacja rynków produktów rolnych nakłada na Państwa Członkowskie i Komisję powszechny obowiązek wymiany informacji koniecznych do sprawnego funkcjonowania tej organizacji.
Dla celów monitorowania i prognozowania powinno się umożliwić wykorzystywanie informacji rachunkowych dostarczanych przez Państwa Członkowskie do Komisji na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1663/95.
Dlatego, bez uszczerbku dla obowiązku wymiany informacji wynikającej ze wspólnej organizacji rynków, w celu umożliwienia takiego wykorzystania informacji rachunkowych, rozporządzenie (WE) nr 2390/1999 powinno zostać zmienione.
(3) Ochronę osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych reguluje rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez wspólnotowe instytucje i organy i o swobodzie przepływu takich danych [8]. Rozporządzenie to ma zastosowanie w całości, w związku z rozporządzeniem (WE) nr 2390/1999. Dlatego, wykorzystując informacje rachunkowe wymienione w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w celach monitorowania i prognoz w dziedzinie rolnictwa, Komisja powinna ustanowić odpowiednie zabezpieczenia wymagane przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w szczególności przedstawiając te dane w formie zbiorczej i zachowując ich anonimowość.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu, jak również wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2390/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/1999 z dnia 25 października 1999 r. ustanawiające formę i treść informacji rachunkowych, które należy przekazywać do Komisji dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR oraz w celach monitorowania i prognozowania"
;
2) w art. 1 wyrażenie "art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95" otrzymuje brzmienie "art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1663/95";
3) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Komisja wykorzystuje informacje rachunkowe wymienione w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1663/95 jedynie w celu:
a) wykonywania swoich funkcji w związku z rozliczaniem rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR na mocy rozporządzenia (WE) nr 1258/1999;
b) monitorowania rozwoju i opracowywania prognoz w sektorze rolniczym.
2.
Jeżeli informacje rachunkowe określone w ust. 1 zawierają dane osobowe chronione rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [9], Komisja ustanawia konieczne zabezpieczenia wymagane przez wymienione rozporządzenie.
W szczególności, jeżeli informacje księgowe Komisja wykorzystuje do celów określonych w ust. 1 lit. b), Komisja czyni te dane anonimowymi i przetwarza je tylko w formie zbiorczej.
3.
Komisja zapewnia poufność i bezpieczeństwo posiadanych informacji rachunkowych określonych w ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/2002
z dnia 7 marca 2002 r.
ustalające kursy przeliczeniowe mające zastosowanie do pewnej pomocy bezpośredniej oraz środków o charakterze strukturalnym lub środowiskowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/1999 z dnia 29 czerwca 1999 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie oraz zmieniające definicję niektórych terminów operacyjnych, o których mowa w rozporządzeniach (EWG) nr 3889/87, (EWG) nr 3886/92, (EWG) nr 1793/93, (EWG) nr 2700/93 i (WE) nr 293/98 [2], w szczególności w jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2550/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku baraniny i mięsa koziego w odniesieniu do systemów premiowych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 263/2002 [4], w szczególności jego art. 18a akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [6], terminem operacyjnym kursu walutowego dla kwot o charakterze strukturalnym lub środowiskowym jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję o udzieleniu pomocy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2808/98, wprowadzonym rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs wymiany, który należy stosować, jest średnią kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczaną pro rata temporis.
(2) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 293/98 z dnia 4 lutego 1998 r. określającego terminy operacyjne, mające zastosowanie w odniesieniu do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów uprawkwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1445/93 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kursem wymiany stosowanym do corocznego przeliczenia na walutę krajową maksymalnej kwoty pomocy na hektar uprawy, przeznaczonej na polepszenie jakości i obrotu owoców łupinowych i chleba świętojańskiego, określonej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 [8], jest średnia kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia odnośnego roku w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 2159/89 [9], obliczana pro rata temporis.
(3) Zgodnie z art. 42 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemów premii [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 169/2002 [11], data złożenia wniosku jest terminem operacyjnym dla określenia roku, w którym przyznaje się premie dla zwierząt objętych systemem premii w sektorze wołowiny i cielęciny. Premie te przelicza się na walutę krajową zgodnie z art. 43 wymienionego rozporządzenia stosując średnią kursów wymiany obowiązujących w miesiącu grudniu roku poprzedzającego rok przyznania, obliczoną pro rata temporis.
(4) Od roku gospodarczego 2002, zgodnie z art. 18a rozporządzenia (WE) nr 2550/2001, kurs wymiany, używany dla premii i wypłat w sektorze baraniny, odpowiada średniej kursów wymiany obowiązujących w miesiącu grudniu roku poprzedzającego rok kalendarzowy, w którym przyznano premię lub dokonano wypłaty, obliczonej pro rata temporis.
(5) Do roku gospodarczego 2001, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2700/93 z dnia 30 września 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad premiowania producentów baraniny i koziny [12], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs przeliczeniowy dla ostatecznej kwoty premii w sektorze baraniny był równy średniej kursów wymiany obowiązujących w miesiącu przed ostatnim dniem roku gospodarczego, w którym przyznano premię, obliczonej pro rata temporis,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kursy przeliczeniowe mające zastosowanie do:
- dopłat o charakterze strukturalnym lub środowiskowym, wymienionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98,
- maksymalnych kwot, w przeliczeniu na hektar uprawy, pomocy przeznaczonej na poprawę obrotów w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89,
- premii i wypłat w sektorze baraniny, określonych w art. 4, 5 i 11 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001,
mają wartości wymienione w załączniku I.
Kursy te stosuje się również dla premii w sektorze wołowiny i cielęciny wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999.
2. Kursy przeliczeniowe stosowane dla premii i bilansu, wymienionych w art. 5 ust. 6 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 2467/98, w odniesieniu do roku gospodarczego 2001, mają wartości wymienione w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 442/2002
z dnia 18 lutego 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 [4] Komisja musi przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne dotyczące wprowadzenia środków, a na koniec trzeciego roku stosowania określonych uzgodnień dotyczących dostaw – sprawozdanie ogólne w sprawie sytuacji gospodarczej na wyspach Morza Egejskiego, obrazujące wpływ podjętych środków.
Do sprawozdań mają być dołączone w razie potrzeby odpowiednie propozycje poprawek i zmian dotyczących środków, o których mowa w tym rozporządzeniu.
(2) Analiza wprowadzenia tych środków wskazuje na potrzebę odpowiednich dostosowań i zmian, z uwzględnieniem rezultatów i zebranych doświadczeń oraz ewolucji sytuacji ogólnej, w jakiej środki te były wprowadzone.
W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2019/93.
(3) W szczególności okazało się, że określone uzgodnienia dotyczące dostaw są słabo dostosowane do sektora cukrowniczego i sektora przetworów mlecznych (jogurtów), zwłaszcza jeśli chodzi o przeniesienie korzyści na użytkownika końcowego, podczas gdy w sektorze owoców i warzyw uzgodnienia wygasły z końcem 1997 r.
W związku z tym powinno się usunąć te produkty z uzgodnień dotyczących dostaw.
Na tej podstawie należy dokonać przeglądu listy produktów wymienionych w określonych uzgodnieniach dotyczących dostaw, uwzględniając rzeczywiste potrzeby odnośnych wysp.
Należy również ponownie określić grupy wysp na podstawie ich odległości od zwyczajowych portów załadunku w Grecji na lądzie stałym, biorąc pod uwagę dostawy na wyspy docelowe z wysp tranzytowych i z wysp, na których odbywa się załadunek.
(4) Korzyści ekonomiczne wynikające z określonych uzgodnień dotyczących dostaw nie mogą wywołać zmian w kierunkach handlu odnośnymi produktami.
W związku z tym ponowne wysyłki lub ponowny wywóz tych produktów z odnośnych wysp powinny być zakazane.
W przypadku przetwarzania taki zakaz nie powinien obowiązywać w stosunku do tradycyjnego wywozu przesyłek.
(5) Środki wsparcia produktów lokalnych przeznaczone na składowanie niektórych lokalnych serów w składach prywatnych, na programy przedsięwzięć w zakresie owoców, warzyw i kwiatów, oraz na leżakowanie win alkoholizowanych lokalnej produkcji okazały się słabo dostosowane do sytuacji panującej w tych sektorach na wyspach Morza Egejskiego, w szczególności z uwagi na krótkie okresy składowania serów i win alkoholizowanych i wynikający z tego nieznaczny wpływ pomocy oraz z uwagi na skomplikowane procedury i sposób organizacji proponowanej pomocy dla owoców, warzyw i kwiatów.
Z tego względu pomoc ta nie powinna zostać odnowiona.
(6) Aby kontynuować wspieranie tradycyjnej hodowli bydła na tych wyspach, z jednej strony powinno się zagwarantować stabilność specjalnej premii za określoną liczbę sztuk bydła płci męskiej, jak również dodatku do specjalnej premii, a przyznawanie dodatku do premii za krowy mamki powinno być kontynuowane. Z drugiej strony zaś należałoby się odnieść do nowych ram regulacyjnych wspólnej organizacji rynku w tym sektorze od 1999 r.
(7) Jeżeli chodzi o kontynuację przyznawania pomocy dla uprawy winorośli służącej do produkcji win markowych produkowanych w określonych regionach na tradycyjnych obszarach produkcji, odniesienia do ustawodawstwa dotyczącego wspólnej organizacji rynku w tym sektorze od 1999 r. powinny zostać uaktualnione.
(8) Do celów kontynuacji przyznawania pomocy dla tradycyjnego pszczelarstwa i przyczyniania się do stałej poprawy jakości w tym sektorze należy wspierać działalność uznanych stowarzyszeń pszczelarzy, a dane dotyczące liczby uli uprawnionych do otrzymania takiej pomocy powinny zostać uaktualnione.
(9) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(10) Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 przewidujący odstępstwa mające zastosowanie do środków strukturalnych został uchylony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia [6].
Struktury niektórych gospodarstw oraz przedsiębiorstw przetwórczych i handlowych na wyspach Morza Egejskiego cechują poważne braki, stoją one w obliczu określonych trudności.
W związku z tym powinno się uwzględnić dla niektórych rodzajów inwestycji pewne odstępstwa od przepisów ograniczających przyznawanie niektórych rodzajów pomocy strukturalnej, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2019/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejszym wprowadza się określone uzgodnienia dotyczące dostaw produktów rolnych wyszczególnione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są podstawowymi produktami spożywanymi przez ludzi oraz służą jako środki do produkcji rolnej oraz przetwórstwa na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.
Sporządza się prognozę bilansu dostaw określającą ilość produktów rolnych wymienionych w powyższym ustępie potrzebną każdego roku w celu spełnienia wymogów dostaw.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z określonymi uzgodnieniami dotyczącymi dostaw przyznaje się pomoc na dostawy produktów wymienionych w art. 2 na mniejsze wyspy Morza Egejskiego.
Wysokość pomocy ustala się dla grupy wysp, biorąc pod uwagę dodatkowe koszty sprzedaży produktów na tych wyspach, liczone ze zwyczajowych portów załadunku w Grecji na lądzie stałym oraz z portów na wyspach tranzytowych lub wyspach, na których odbywa się załadunek dla wysp docelowych.
90 % kwoty pomocy finansuje Wspólnota, a 10 % – Państwo Członkowskie.
2.
Przy wdrażaniu określonych uzgodnień dotyczących dostaw w szczególności należy wziąć pod uwagę, co następuje:
a) określone potrzeby mniejszych wysp Morza Egejskiego i dokładne wymogi jakości;
b) tradycyjną wymianę handlową z portami w Grecji na lądzie stałym i między tymi wyspami;
c) aspekt ekonomiczny proponowanej pomocy;
d) potrzebę nieutrudniania, jeśli dotyczy, potencjalnego rozwoju produktów lokalnych.
3.
Warunkiem korzystania z określonych uzgodnień dotyczących handlu jest rzeczywiste przeniesienie korzyści na końcowego użytkownika.
4.
Produkty objęte określonymi uzgodnieniami dotyczącymi handlu nie mogą być ponownie wywożone do państw trzecich ani ponownie ekspediowane na pozostały obszar Wspólnoty.
5.
Gdy produkty określone w ust. 1 są przetwarzane na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, zakaz określony w ust. 4 nie ma zastosowania do tradycyjnego wywozu lub tradycyjnej wysyłki przetworzonych produktów na pozostały obszar Wspólnoty.
W przypadku tradycyjnego wywozu nie przyznaje się refundacji.";
2) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 3a
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.
Obejmują one w szczególności:
a) pogrupowanie mniejszych wysp Morza Egejskiego na podstawie ich odległości od zwyczajowych portów załadunku w Grecji na lądzie stałym oraz w stosunku do portów na wyspach tranzytowych i na wyspach, na których odbywa się załadunek, z których zwykle dociera zaopatrzenie na wyspy docelowe;
b) ustalanie kwoty pomocy zgodnie z określonymi uzgodnieniami dotyczącymi dostaw;
c) przepisy zapewniające skuteczne monitorowanie oraz rzeczywiste przeniesienie korzyści na końcowego użytkownika;
d) wprowadzenie, jeśli to konieczne, systemu pozwoleń na dostawy.
2.
Komisja opracowuje bilanse dostaw zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.
Może dokonać zgodnie z tą samą procedurą przeglądu tych bilansów oraz listy produktów wymienionych w Załączniku, w świetle zmian w wymogach dotyczących mniejszych wysp Morza Egejskiego.";
3) skreśla się art. 4;
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Pomoc, o której mowa w niniejszym artykule, przyznawana jest na wspieranie działalności związanej z tradycyjną hodowlą zwierząt gospodarskich w sektorze wołowiny i cielęciny.
2.
Pomoc dla tuczu bydła płci męskiej, równą dodatkowym 48,3 EUR za sztukę, przyznaje się producentom wołowiny i cielęciny, oprócz specjalnej premii określonej w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [7].
Dodatek może być przyznany na zwierzę o minimalnej wadze ustalanej zgodnie z procedurą określoną w art. 13a ust. 2, w granicach do 12000 sztuk bydła płci męskiej w ramach pułapów regionalnych ustanowionych w art. 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Proporcjonalne zmniejszenie, wymienione w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania w ramach tego limitu.
3.
Dodatek do premii za prowadzenie hodowli krów mamek, określony w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest wypłacany producentom wołowiny i cielęciny co roku.
Kwota tego dodatku wynosi 48,3 EUR za jedną krowę mamkę trzymaną przez producenta w dniu złożenia wniosku.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1, 2 i 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.
Mogą one także uwzględniać zmiany limitów określonych w ust. 2.";
5) skreśla się art. 7;
6) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Pomoc na hektar przyznawana jest na uprawę ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych kodami CN 07019050 oraz 07019090 oraz na uprawę sadzeniaków objętych kodami CN 07011000, w granicach 2200 hektarów uprawianych i dostarczających zbiorów corocznie.
Kwota pomocy nie przekracza 603 EUR na hektar.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.";
7) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Pomoc na hektar przyznawana jest na kontynuowanie uprawy winorośli służącej do produkcji win markowych produkowanych w określonych regionach na tradycyjnych obszarach produkcji.
Do otrzymania pomocy mogą być uprawnione następujące obszary:
a) obszary obsadzone odmianami winorośli należącymi do odmian zaklasyfikowanych przez Państwa Członkowskie jako odpowiednie do produkcji określonych win markowych, wymienionych w art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 [*] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1.
Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1622/2000 (Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 1). produkowanych w określonych regionach na terytorium tych Państw Członkowskich, oraz
b) obszary, na których wydajność z hektara jest niższa niż wartość maksymalna ustalana przez dane Państwo Członkowskie, wyrażona w ilościach winogron, moszczu winogronowego lub wina, zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku VI część I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Kwota pomocy wynosi 476 EUR na hektar rocznie.
Pomoc przyznawana jest wyłącznie grupom lub organizacjom producentów wprowadzającym środki mające na celu poprawę jakości win produkowanych zgodnie z programem zatwierdzonym przez właściwe władze; program obejmuje w szczególności środki poprawiające warunki fermentacji, przechowywania i dystrybucji.
3.
Rozdział II tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie ma zastosowania do mniejszych wysp Morza Egejskiego.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.";
8) skreśla się art. 10;
9) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Pomoc na hektar uprawy jest przyznawana na utrzymanie gajów oliwnych w tradycyjnych strefach uprawy oliwek, pod warunkiem że gaje są utrzymywane w dobrych warunkach produkcyjnych.
Kwota pomocy wynosi 145 EUR na hektar rocznie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13a ust. 2.
W szczególności ustalają one warunki stosowania uzgodnień dotyczących pomocy określonych w ust. 1, warunki prawidłowego utrzymania gajów oliwnych i przepisy dotyczące kontroli.";
10) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Pomoc przyznaje się na produkcję miodu określonej jakości pochodzącego z mniejszych wysp Morza Egejskiego, zawierającego w dużej części miód tymiankowy.
Pomoc wypłaca się na podstawie ilości zarejestrowanych uli uczestniczących w produkcji, uznanym przez właściwe władze stowarzyszeniom pszczelarzy, które podejmują się wdrożenia corocznych programów przedsięwzięć ukierunkowanych na poprawę warunków produkcji miodu wysokiej jakości.
Kwota pomocy wynosi 12 EUR na ul rocznie.
2.
Pomoc określoną w ust. 1 przyznaje się na do 100000 uli rocznie.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.";
11) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1. Nie naruszając przepisów art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [*] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80., łączna wartość pomocy, wyrażona w procentach wielkości inwestycji kwalifikujących się do otrzymania pomocy, może zostać zwiększona o maksymalnie 15 punktów procentowych dla inwestycji mających na celu w szczególności zwiększenie różnorodności, restrukturyzację lub rozwój w kierunku zrównoważonego rolnictwa w gospodarstwach rolnych na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.
2. Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, łączna wartość pomocy, wyrażona w procentach wielkości inwestycji kwalifikujących się do otrzymania pomocy, nie przekracza 65 % inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach zaangażowanych w przetwórstwo i sprzedaż produktów rolnych składających się głównie z produktów lokalnych w sektorach, które mogą być określone w uzupełnieniu do programu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [**] Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1..
3.
Środki planowane zgodnie z niniejszym artykułem są opisane jako część programów operacyjnych, wymienionych w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, obejmujących mniejsze wyspy Morza Egejskiego.";
12) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 13a
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [*] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21. lub przez jeden z komitetów zarządzających ustanowionych rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynków odnośnych produktów, zwany dalej "Komitetem";.
W przypadku produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 827/68 [**] Dz.U. L 151 z 30.6.1968, str. 16. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 195/96 (Dz.U. L 26 z 2.2.1996, str. 13). oraz produktów nieobjętych wspólną organizacją rynku Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Chmielu, ustanowiony na mocy art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 [***] Dz.U. L 175 z 4.8.1971, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 191/2000 (Dz.U. L 23 z 28.1.2000, str. 4)..
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wymieniony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.";
13) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem art. 13, stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [*] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103..";
14) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 14a
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia podporządkowania się niniejszemu rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do kontroli i kar administracyjnych oraz powiadamiają o nich Komisję.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 13a ust. 2.";
15) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Grecja przedstawi Komisji sprawozdanie roczne dotyczące wprowadzenia środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Na koniec każdego pięcioletniego okresu stosowania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ogólne dotyczące wpływu środków podjętych na mocy rozporządzenia, z dołączonymi, gdzie właściwe, propozycjami dotyczącymi ewentualnych dostosowań, jakie mogą okazać się konieczne.
Pierwsze sprawozdanie zostanie przedstawione do końca 2005 r.";
16) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 444/2002
z dnia 11 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenia (WE) nr 2787/2000 i (WE) nr 993/2001
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [2] (zwany dalej "Kodeksem"), w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre definicje wymienione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [4], wymagają aktualizacji.
(2) W ramach wspólnej polityki handlowej często konieczne jest dokonanie zmiany wykazu krajów i terytoriów kwalifikujących się do autonomicznych wspólnotowych preferencji taryfowych, a w konsekwencji dokonanie zmiany wykazu w rozdziale 2 tytuł IV część I sekcja 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(3) Dlatego pozycja i brzmienie sekcji 2 powinny być oparte nie na wyczerpującym wykazie tych krajów i terytoriów, lecz na ogólnym odniesieniu do "krajów lub terytoriów korzystających", ponieważ te ostatnie są należycie wymienione w rozporządzeniach Rady przyznających dane preferencje.
(4) W pewnych okolicznościach możliwe jest dokonanie naprawy wadliwych towarów poza obszarem celnym Wspólnoty bez powstania długu celnego przy ich powrotnym przywozie.
(5) Po dopuszczeniu do swobodnego obrotu cena uzgodniona między nabywcą i sprzedawcą może w niektórych przypadkach podlegać zmianom mającym na celu uwzględnienie wad towarów.
(6) W konsekwencji obowiązujące przepisy powinny wyraźnie zezwalać na to, aby wartość transakcyjna na mocy art. 29 Kodeksu uwzględniała te szczególne okoliczności wraz z właściwymi zabezpieczeniami i z zastrzeżeniem zastosowania rozsądnego terminu.
(7) Celem art. 167 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 było uniknięcie nakładania należności celnych na oprogramowanie przywożone na nośnikach informacji.
Cel ten został osiągnięty przez Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej (ITA), zatwierdzone decyzją Rady 97/359/WE [5].
Bez uszczerbku dla stosowania decyzji GATT 4.1 z dnia 12 maja 1995 r. nie jest konieczne dalsze przyjmowanie specjalnych przepisów wykonawczych dotyczących określania wartości celnej nośników informacji.
(8) Kwota progowa określona w art. 179 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 dla składania deklaracji danych szczegółowych odnoszących się do wartości celnej (deklaracja wartości celnej) powinna zostać zwiększona do 10000 EUR w celu uwzględnienia zmiany waluty i uproszczenia formalności przywozowych.
(9) Konieczne jest dokonanie pewnych dostosowań i poprawek w przepisach o przeznaczeniu towarów, w szczególności w celu nadania im większej przejrzystości i dostosowania ich do zasad procedur celnych mających skutki gospodarcze.
(10) Przepisy dotyczące tranzytu wspólnotowego, ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, zostały poddane całkowitemu i gruntownemu przeglądowi, który doprowadził do zmiany znacznej części przepisów.
Od tego czasu stwierdzono, że zmienione przepisy zawierają pewne niedociągnięcia i nieścisłości, którym należy zaradzić.
(11) W celu ochrony interesów finansowych pozostałych umawiających się stron Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, zatwierdzonej decyzją Rady 87/415/EWG [6] należy zapewnić złożenie odpowiedniej gwarancji, w przypadku gdy procedura tranzytowa, dotycząca towarów wspólnotowych obejmuje ich terytorium.
Wysokość gwarancji powinna zostać obliczona w taki sposób, jak gdyby towary te były towarami niewspólnotowymi.
(12) W przypadku gdy główny zobowiązany pragnie skorzystać ze świadectwa gwarancji generalnej w odniesieniu do wszystkich towarów, kryteria dotyczące zastosowania gwarancji generalnej w odniesieniu do towarów, z którymi wiąże się większe ryzyko nadużycia finansowego, powinny mieć zastosowanie do wszystkich towarów.
(13) W celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa celnego we Wspólnocie należy dodać przepisy dotyczące należności celnych przywozowych nakładanych na towary przywożone, objęte uprzywilejowanym traktowaniem taryfowym ze względu na swe przeznaczenie. Należy tego dokonać w celu uzyskania większej jasności. Dodane przepisy powinny mieć skutek z mocą wsteczną, ponieważ podobne przepisy już istniały do dnia 30 czerwca 2001 r., a mianowicie w art. 52 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2228/91 [7], które zostało uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, oraz w art. 585a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zanim zostało ono zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001.
(14) Artykuł 859 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zawiera wykaz przypadków, w których dług celny nie powstaje, nawet w odniesieniu do sytuacji, określonych w art. 204 ust. 1 lit. a) lub b) Kodeksu.
(15) Wykaz ten powinien zostać dostosowany w taki sposób, aby obejmował przypadki niedopełnienia niektórych obowiązków mających zastosowanie do towarów objętych procedurą tranzytu wspólnotowego, w przypadku gdy towary te są przedstawiane w urzędzie przeznaczenia w stanie nienaruszonym.
(16) Wykaz powinien obejmować również przypadki niezgodności z niektórymi zasadami dotyczącymi przemieszczania, mającymi zastosowanie do towarów objętych procedurą zawieszającą lub do towarów korzystających z uprzywilejowanego traktowania ze względu na swe przeznaczenie, w przypadku gdy te towary przybywają na określone miejsce przeznaczenia.
(17) Ponieważ zmiana art. 859 jest powiązana z przepisami rozporządzenia (WE) nr 993/2001, które obowiązuje od dnia 1 lipca 2001 r., właściwe jest, aby zmiana ta obowiązywała od tego samego dnia.
(18) W celu zracjonalizowania zarządzania ostatecznymi terminami rozpatrywania wniosków o odstąpienie od księgowania po odprawie celnej na mocy art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu lub wniosków o zwrot lub umorzenie należności na mocy art. 239 Kodeksu, zawieszenie okresu rozpatrywania takich wniosków w przypadku konsultacji z osobą zainteresowaną, zgodnie z art. 872a lub 906a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, należy we wszystkich przypadkach ustalić na okres jednego miesiąca.
(19) W celu zapewnienia spójnej wykładni przepisów dotyczących wskazania urzędu przeznaczenia, dokonującego kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia towarów, niezbędne jest określenie urzędu, w którym towary powinny być przedstawione do kontroli przy opuszczaniu obszaru celnego Wspólnoty.
(20) Należy obliczyć ryczałtowe współczynniki produktywności dla niektórych głównych produktów kompensacyjnych, opierając się na odpowiednich współczynnikach wymienionych w załączniku E do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1563/2001 [9]; dodatkowych zmian należy dokonać w odniesieniu do niektórych wtórnych produktów kompensacyjnych.
(21) Należy wprowadzić zmiany do załącznika 111 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, uwzględniające ustanowienie jednej waluty od dnia 1 stycznia 2002 r.
(22) Przepisy przejściowe w sprawie skomputeryzowanego systemu tranzytowego, ustanowione w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2787/2000 [10] i w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 993/2001 nie powinny mieć zastosowania do zezwoleń przyznających status uprawnionego nadawcy lub uprawnionego odbiorcy w związku z uproszczeniami dotyczącymi niektórych sposobów transportu.
(23) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 oraz w rozporządzeniach (WE) nr 2787/2000 i (WE) nr 993/2001.
(24) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) Punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3) Komitet oznacza:
Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247a i 248a Kodeksu;"
b) Punkt 10 otrzymuje brzmienie:
"10) Traktat oznacza:
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;".
2) W rozdziale 2 tytuł IV część I sekcja 2 nagłówek otrzymuje brzmienie:
"Kraje lub terytoria korzystające, do których mają zastosowanie preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów lub terytoriów"
.
3) W art. 98 ust. 1 początkowa część otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencyjnych środków taryfowych przyjętych jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub terytoriów (zwanych dalej "krajami lub terytoriami korzystającymi".), z wyjątkiem określonych w sekcji 1 niniejszego rozdziału oraz krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych ze Wspólnotą, następujące produkty uważa się za produkty pochodzące z krajów lub terytoriów korzystających:".
4) W art. 98—123 wyrazy "republika korzystająca" lub "republiki korzystające" zastępuje się odpowiednio wyrazami "kraj lub terytorium korzystające" lub "kraje lub terytoria korzystające".
5) W art. 110 ust. 1 początkowa część otrzymuje brzmienie:
"1.
Produkty pochodzące, w rozumieniu niniejszej sekcji, z chwilą przywozu do Wspólnoty kwalifikują się do korzystania z preferencji taryfowych określonych w art. 98, pod warunkiem że zostały one bezpośrednio przetransportowane do Wspólnoty w rozumieniu art. 107, po przedłożeniu świadectwa przewozowego EUR.1, wystawionego przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe kraju lub terytorium korzystającego, pod warunkiem 87 kraju lub terytorium korzystającego:".
6) Artykuł 145 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 145
1.
Jeżeli towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu stanowią część większej partii tego samego towaru zakupionego w ramach jednej transakcji, to cena faktycznie zapłacona lub należna do celów art. 29 ust. 1 Kodeksu jest ceną będącą stosunkiem całkowitej ceny zgłoszonej ilości towarów do całkowitej ilości zakupionej.
Proporcjonalny podział ceny faktycznie zapłaconej lub należnej stosuje się również w przypadku utraty części przesyłki lub szkody zaistniałej przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu towarów, dla których ma zostać ustalona wartość celna.
2.
Po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu dostosowanie przez sprzedającego na korzyść nabywcy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary może zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wartości celnej zgodnie z art. 29 Kodeksu, jeżeli zostanie udowodnione w sposób przekonujący dla organów celnych, że:
a) w czasie określonym w art. 67 Kodeksu towary były wadliwe;
b) sprzedający dokonał dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu;
c) wadliwy stan towarów nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży.
3.
Cena faktycznie zapłacona bądź należna za towary, dostosowana zgodnie z ust. 2, może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy dostosowania dokonano w okresie 12 miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.".
7) W części I tytuł V skreśla się rozdział 5.
8) W art. 179 ust. 1 lit. a) kwotę "5000 EUR" zastępuje się kwotą "10000 EUR".
9) W art. 292 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Wnioskodawca jest informowany o decyzji dotyczącej wydania zezwolenia lub o przyczynach odrzucenia wniosku w ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku lub od dnia, w którym organy celne otrzymały wszelkie żądane posiadane lub dodatkowe informacje.
Okres ten nie ma zastosowania w przypadku jednorazowego zezwolenia, chyba że zostało ono wydane na podstawie ust. 6.".
10) W art. 293 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) Litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) środki i metody identyfikacji oraz dozoru celnego, w tym uzgodnienia dotyczące:
- wspólnego składowania, do którego art. 534 ust. 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis,
- składowania w mieszaninie produktów podlegających nadzorowi przeznaczenia, objętych działami 27 i 29 Nomenklatury Scalonej lub takich produktów zawierających surowe oleje ropy naftowej oznaczonych kodem CN 270900."
ii) Dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"W przypadku gdy towary określone w akapicie pierwszym lit. c) tiret drugie nie są identyczne pod względem ośmiocyfrowego kodu CN, jakości handlowej oraz parametrów technicznych i fizycznych, składowanie w mieszaninie produktów może być dozwolone jedynie wówczas, gdy cała mieszanina ma być poddana jednej z obróbek określonych w uwagach dodatkowych 4 i 5 do działu 27 Nomenklatury Scalonej."
b) W ust. 4 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Okres ważności nie przekracza trzech lat od dnia, w którym zezwolenie staje się skuteczne, z wyjątkiem przypadku, gdy istnieją właściwie umotywowane przyczyny.".
11) W art. 296 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) W lit. a) skreśla się zdanie drugie.
b) W lit. b) tiret dziewiąte subtiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"—
"
.
12) W art. 314c ust. 1 lit. f) wyrazy "art. 816" zastępuje się wyrazami "art. 812".
13) W art. 317b wyrazy "w art. 444 i 448" zastępuje się wyrazami "w art. 445 i 448".
14) W art. 324e ust. 5 wyrazy "art. 448 ust. 4" zastępuje się wyrazami "art. 448 ust. 5".
15) Artykuł 345 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Gwarancja pojedyncza obejmuje całą kwotę mogącego powstać długu celnego, obliczoną na podstawie najwyższych stawek stosowanych do towarów tego samego rodzaju w Państwie Członkowskim wysyłki.
Do celów tego wyliczenia towary wspólnotowe przewożone zgodnie z Konwencją o wspólnej procedurze tranzytowej są traktowane jako towary niewspólnotowe.".
16) W art. 359 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli przewóz towarów następuje przez inny urząd tranzytowy niż urząd wymieniony w kartach nr 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, urząd tranzytowy, przez który dokonano przewozu, niezwłocznie wysyła notę tranzytową do pierwotnie wskazanego urzędu tranzytowego lub powiadamia o przewozie urząd wyjścia w przypadkach i zgodnie z procedurą wzajemnie uzgodnioną przez organy celne.".
17) W art. 379 ust. 2 akapit trzeci dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Towary wspólnotowe, przewożone lub które mają być przewożone zgodnie z Konwencją o wspólnej procedurze tranzytowej, są traktowane jak towary niewspólnotowe.".
18) W art. 381 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Ustępy 1, 2 i 3 mają zastosowanie, również w przypadku gdy wniosek jednoznacznie dotyczy zastosowania gwarancji generalnej zarówno w odniesieniu do towarów określonych w załączniku 44c, jak i do towarów niewymienionych w tym załączniku, w ramach tego samego świadectwa gwarancji generalnej.".
19) W art. 423 ust. 3 dodaje się tiret dziesiąte i jedenaste w brzmieniu:
"— Tulliselvitetty,
— Tullklarerat.".
20) W art. 450c wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli procedura nie została zakończona, organy celne Państwa Członkowskiego, będącego państwem wysyłki, w ciągu 12 miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta o niezakończeniu procedury.".
b) Dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Jeżeli procedura nie została zakończona, organy celne, określone zgodnie z art. 215 Kodeksu, w terminie trzech lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta, że jest lub może być zobowiązany do zapłacenia długu, za który odpowiada w odniesieniu do danej wspólnotowej procedury tranzytowej; w powiadomieniu tym podany jest numer i data zgłoszenia, nazwa urzędu wywozu, nazwisko głównego zobowiązanego i wysokość danej kwoty.".
c) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Gwarant zostaje zwolniony ze swoich zobowiązań, w przypadku gdy w wyznaczonych terminach nie dokonano żadnego z powiadomień określonych w ust. 1 i 1a.".
21) Dodaje się art. 547a w brzmieniu:
"Artykuł 547a
Należności celne przywozowe nakładane na mocy art. 121 ust. 1 Kodeksu na towary przywożone kwalifikujące się, gdy zgłoszenie o objęcie procedurą zostało przyjęte, do zastosowania preferencyjnych środków taryfowych ze względu na swe przeznaczenie, oblicza się według stawki odpowiadającej takiemu przeznaczeniu.
Jest to dozwolone tylko wówczas, jeżeli mogło być wydane zezwolenie na takie przeznaczenie i jeżeli zostałyby spełnione warunki związane z zastosowaniem preferencyjnych środków taryfowych.".
22) W art. 859 wprowadza się następujące zmiany:
a) Punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) w przypadku towarów objętych procedurą tranzytową niedopełnienie jednego z obowiązków związanych z zastosowaniem tej procedury, jeżeli zostały spełnione następujące warunki:
a) towary objęte procedurą zostały faktycznie przedstawione w stanie nienaruszonym w urzędzie przeznaczenia;
b) urząd przeznaczenia mógł zapewnić nadanie towarom przeznaczenia celnego lub zostały one poddane składowaniu czasowemu po zakończeniu procedury tranzytowej;
c) w przypadku gdy został przekroczony termin określony na podstawie art. 356 i nie ma zastosowania ust. 3 tego artykułu, a towary zostały jednak przedstawione w urzędzie przeznaczenia w odpowiednim terminie.".
b) Punkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7) w odniesieniu do towarów lub produktów fizycznie przemieszczanych w rozumieniu art. 296, 297 lub 511 niespełnienie jednego z warunków, na mocy których odbywa się przemieszczanie, w przypadku gdy spełnione zostały następujące warunki:
a) osoba zainteresowana może udowodnić w sposób przekonujący dla organów celnych, że towary lub produkty przybyły do określonego obiektu lub na miejsce przeznaczenia oraz, w przypadkach przemieszczania na podstawie art. 296, 297, 512 ust. 2 lub art. 513, że towary lub produkty zostały należycie zarejestrowane w aktach określonego obiektu lub miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy artykuły te wymagają zarejestrowania takiego wprowadzenia do akt;
b) w przypadku gdy nie dotrzymano terminu określonego w zezwoleniu, a towary lub produkty dotarły jednak do określonego obiektu lub na miejsce przeznaczenia w odpowiednim terminie.".
23) W art. 873 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli Komisja powiadomiła osobę zainteresowaną o swoich zastrzeżeniach, zgodnie z art. 872a, okres dziewięciu miesięcy przedłuża się o jeden miesiąc.".
24) W art. 907 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli Komisja powiadomiła o swoich zastrzeżeniach osobę występującą z wnioskiem o zwrot lub umorzenie należności, zgodnie z art. 906a, okres dziewięciu miesięcy przedłuża się o jeden miesiąc.".
25) W art. 912a ust. 3 wyrazy "art. 347 ust. 2" zastępuje się wyrazami "art. 349 ust. 1".
26) W art. 912b wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 7 wyrazy "art. 349" zastępuje się wyrazami "art. 357".
b) Ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Artykuł 360 stosuje się mutatis mutandis.".
27) W art. 912c ust. 2 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— dla towarów wywożonych innym środkiem transportu urzędem przeznaczenia jest urząd wyjścia określony w art. 793 ust. 2.".
28) W załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
29) W załączniku 44a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
30) W załączniku 69 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
31) W załączniku 111 pkt B.12 uwag na odwrocie
"Wniosku o zwrot/umorzenie"
symbole i waluty krajowe otrzymują brzmienie:
"— EUR: euro,
— DKK: korony duńskie,
— SEK: korony szwedzkie,
— GBP: funt szterling".
Artykuł 2
W art. 4 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2787/2000 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejszy akapit nie ma zastosowania do czynności tranzytowych przeprowadzanych przez uprawnionego nadawcę z zastosowaniem uproszczonych procedur określonych w art. 372 ust. 1 lit. g)."
.
Artykuł 3
W art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 993/2001 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejszego akapitu nie stosuje się do czynności tranzytowych, jeżeli uprawniony odbiorca przyjmuje towary z zastosowaniem uproszczonych procedur określonych w art. 372 ust. 1 lit. g)."
.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2002
z dnia 26 lutego 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 34, 45 i 50,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 dotyczącego wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1763/2001 [3] było ostatnio wielokrotnie w istotny sposób zmieniane; ponadto doświadczenie uzyskane podczas dwóch pierwszych lat programowania pokazuje, że są potrzebne dalsze wyjaśnienia, w szczególności dotyczące procedur zmiany dokumentów programowych oraz ogólne indykatywne zestawienie finansowe. Mając na względzie przejrzystość i racjonalność, rozporządzenie (WE) nr 1750/1999 powinno zostać gruntownie przekształcone.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 wprowadziło jednolite ramy prawne wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków EFOGR, w szczególności w jego tytule II wymienia się kwalifikowane środki wsparcia, ich cele oraz kryteria kwalifikacyjne; wspomniane ramy prawne mają zastosowanie do wspierania rozwoju obszarów wiejskich w całej Wspólnocie.
(3) w celu uzupełnienia wspomnianych ram prawnych należy przyjąć szczegółowe zasady, uwzględniając doświadczenia uzyskane podczas wdrażania instrumentów na podstawie różnych rozporządzeń Rady, uchylonych przez art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999; zasady te powinny być zgodne z zasadą pomocniczości i proporcjonalności, a zatem powinny ograniczać się do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia założonych celów.
(4) Pod względem kryteriów kwalifikacji rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 ustanawia trzy podstawowe warunki odnośnie do wspierania inwestycji w gospodarstwach rolnych i w zakładach przetwórstwa, a także wspierania młodych rolników.
Termin, w którym te warunki muszą zostać spełnione, należy określić, włączając w przypadku pomocy inwestycyjnej określenie warunków dotyczących demonstracji ekonomicznej rentowności gospodarstwa rolnego, na podstawie stosownej oceny perspektyw tego gospodarstwa.
Dla gospodarstw na obszarach wiejskich dotkniętych poważnymi problemami strukturalnymi spełnienie tych warunków może okazać się bardzo trudne.
W przypadku małych inwestycji Państwa Członkowskie powinny przyznać gospodarstwom okres karencji, w którym spełnią one te warunki.
(5) W odniesieniu do inwestycji w gospodarstwach rolnych i w zakładach przetwórczych wsparcie wspólnotowe jest uwarunkowane znalezieniem zwykłych rynkowych możliwości zbytu dla danych produktów.
Należy ustanowić szczegółowe zasady oceny tych możliwości zbytu.
(6) Wspieranie kształcenia zawodowego nie powinno obejmować kształcenia rolniczego i leśniczego prowadzonego w zwykłym trybie.
(7) W odniesieniu do warunków dotyczących pomocy dla przejścia na wcześniejszą emeryturę należy rozwiązać określone problemy związane z przekazywaniem gospodarstwa przez kilku przekazujących oraz z przekazywaniem gospodarstwa przez dzierżawcę rolnego.
(8) Na obszarach mniej uprzywilejowanych dodatki wyrównawcze do gruntów użytkowanych wspólnie przez kilku rolników powinny być wypłacone każdemu rolnikowi użytkującemu te grunty proporcjonalnie do zakresu jego praw do użytkowania.
(9) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 przewiduje, że rolnicy mogą otrzymać pomoc mającą na celu zrównoważenie dodatkowych kosztów oraz utratę dochodu, jeśli posiadają oni gospodarstwa na obszarach o ograniczeniach środowiskowych na skutek stosowania ograniczeń na podstawie przepisów prawa wspólnotowego mających na celu ochronę środowiska naturalnego. Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [4] ma na celu ograniczenie istniejącego zanieczyszczenia wód przez azotany pochodzenia rolniczego i zapobieganie jego rozprzestrzenianiu się. Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" zawartą w art. 174 ust. 2 Traktatu nie należy wyrównywać kosztów i utraty dochodu wynikających ze stosowania ograniczeń przewidzianych niniejszą dyrektywą, należy wykluczyć je z zakresu stosowania art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(10) W odniesieniu do wsparcia agrośrodowiskowego minimalne warunki, które rolnicy muszą spełnić w związku z różnymi przedsięwzięciami agrośrodowiskowymi, powinny zapewniać zrównoważone stosowanie wsparcia agrośrodowiskowego z uwzględnieniem jego celów i przyczyniać się w ten sposób do trwałego rozwoju obszarów wiejskich.
(11) Należy określić kryteria selekcji inwestycji mających na celu poprawę przetwarzania i obrotu produktów rolnych.
Doświadczenie uzyskane wskazuje, że kryteria wyboru inwestycji powinny opierać się na szerszych zasadach niż zasady sektorowe.
(12) Najbardziej odległe regiony Wspólnoty należy zwolnić, pod określonymi warunkami, ze stosowania przepisu zawartego w art. 28 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, który wyklucza wspieranie inwestycji w przetwórstwie i obrocie produktami pochodzącymi z państw trzecich.
(13) Lasy wykluczone ze wsparcia na mocy art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 powinny zostać zdefiniowane bardziej szczegółowo.
(14) Należy ustanowić szczegółowe warunki wsparcia przyznawanego na zalesienie gruntów rolniczych i płatności przyznawanych na działania podejmowane w celu utrzymania i poprawy ekologicznej stabilności lasów.
(15) Na mocy art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 przyznaje się wsparcie na inne środki związane z gospodarką rolną i jej przestawieniem oraz na działania dotyczące obszarów wiejskich pod warunkiem, że nie wchodzą one w zakres żadnych innych środków rozwoju obszarów wiejskich.
Ze względu na dużą różnorodność środków, które mogłyby podlegać pod niniejszy artykuł, w pierwszym rzędzie należy pozostawić Państwom Członkowskim ustanawianie warunków wsparcia, jako części ich programowania.
(16) Należy ustanowić wspólne zasady dla kilku środków, zapewniające w szczególności wspólne normy dobrej gospodarki rolnej są stosowane w przypadkach, w których środki odnoszą się do tego kryterium oraz gwarantujące taką elastyczność konieczną dla zobowiązań długoterminowych, jaka jest potrzebna w celu uwzględnienia zdarzeń mogących wpłynąć na związane z nimi zobowiązania, w sposób niezagrażający efektywnemu wdrażaniu różnych środków wsparcia.
(17) Należy wyraźnie rozgraniczyć finansowanie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich od finansowania wsparcia w ramach wspólnych organizacji rynków.
Wszelkie wyjątki od zasady, według której środki wchodzące w zakres systemów wsparcia w ramach wspólnych organizacji rynków nie powinny kwalifikować się do wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, powinny być przedmiotem propozycji Państw Członkowskich w ramach ich programów rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z ich szczególnymi potrzebami i w oparciu o przejrzystą procedurę.
(18) Płatności dokonywane w związku ze wsparciem rozwoju obszarów wiejskich powinny być dokonywane w pełni na rzecz beneficjentów.
(19) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1685/2000 [5] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1260/1999 z 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1447/2001 [7] w sprawie kwalifikowania wydatków w ramach działań częściowo finansowanych przez fundusze strukturalne, a więc i przez Sekcję Orientacji EFOGR. W trosce o spójność rozporządzenie nr 1685/2000 powinno również być stosowane do działań częściowo finansowanych przez Sekcję Orientacji EFOGR, z wyjątkiem przepisów przewidujących inaczej, zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1258/1999 z 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [8] lub w niniejszym rozporządzeniu.
(20) Decyzja Komisji 1999/695/WE z dnia 8 września 1999 r. ustalająca zasady wskaźnikowego przyznawania pomocy Państwom Członkowskim w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej na rzecz środków rozwoju obszarów wiejskich, na okres 2000–2006 [9], zmieniona decyzją 2000/426/WE [10], określa rodzaje wydatków w ramach alokacji dla Państw Członkowskich.
Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2603/1999 z dnia 9 grudnia 1999 r. ustanawiającym zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2055/2001 [12], płatności wynikające z niektórych zobowiązań, przyjętych przed dniem 1 stycznia 2000 r., mogą zostać włączone, pod określonymi warunkami, w programowanie rozwoju obszarów wiejskich na okres 2000–2006.
Zatem niezbędne jest wyszczególnienie, co zostało włączone w ogólną kwotę dla każdego planu rozwoju obszarów wiejskich w ramach jednolitego dokumentu programowego zatwierdzonego przez Komisję.
(21) Artykuł 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiający wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [13], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1244/2001 [14], stanowi, iż sumy nagromadzone jako kary za naruszenie wymogów ochrony środowiska lub za jego przekształcenie pozostają w dyspozycji Państw Członkowskich jako dodatkowe wsparcie Wspólnoty dla niektórych środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.
Należy dokładnie określić, czego dokładnie będzie dotyczyć zatwierdzenie Komisji w przypadku takich środków.
(22) Należy przyjąć szczegółowe zasady przedkładania planów rozwoju obszarów wiejskich oraz ich rewizji.
(23) W celu ułatwienia sporządzania planów rozwoju obszarów wiejskich oraz ich rozpatrywania i zatwierdzania przez Komisję należy ustanowić wspólne reguły dotyczące struktury i zawartości tych planów na podstawie wymogów opisanych w szczególności w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(24) Należy ustalić wymogi wprowadzania zmian do dokumentów programowych rozwoju obszarów wiejskich w celu umożliwienia ich efektywnego i szybkiego rozpatrywania przez Komisję.
(25) Tylko te zmiany, które dotyczą istotnych zmian dokumentów programowania rozwoju obszarów wiejskich, powinny podlegać procedurze właściwej dla komitetu zarządzającego.
W stosunku do innych zmian decyzje powinny podejmować Państwa Członkowskie i informować o nich Komisję.
(26) W celu objęcia wszystkich środków niezbędnych do wdrażania programu inicjatyw wspólnotowych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich należy rozciągnąć zakres środków kwalifikujących się do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR poza to, co jest przewidziane w ramach rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(27) Należy ustanowić szczegółowe zasady w zakresie planowania finansowego i udziału w finansowaniu środków, finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR na mocy art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(28) W związku z tym Państwa Członkowskie powinny regularnie przekazywać Komisji sprawozdania w sprawie stanu finansowania środków rozwoju obszarów wiejskich.
(29) Konieczne jest podjęcie kolejnych czynności zapewniających efektywne wykorzystanie funduszy przeznaczonych na wsparcie rozwoju obszarów wiejskich, w szczególności poprzez przyznanie przez Komisję początkowej zaliczki dla agencji płatniczych i jak również poprzez dostosowanie dotacji do potrzeb w świetle poprzednich wyników.
W celu ułatwienia wdrażania środków inwestycyjnych należy przewidzieć przyznawanie zaliczek, pod określonymi warunkami, niektórym kategoriom beneficjentów.
(30) W uzupełnieniu szczegółowych zasad ustanowionych przez niniejsze rozporządzenie należy stosować ogólne zasady dotyczące dyscypliny budżetowej, w szczególności zasady dotyczące niepełnych lub nieprawidłowych deklaracji ze strony Państw Członkowskich.
(31) Szczegółowe rozwiązania w zakresie finansowego zarządzania środkami rozwoju obszarów wiejskich będą podlegać rozporządzeniom wdrażającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999.
(32) Procedury i wymogi dotyczące monitorowania i oceny powinny być ustanowione w oparciu o zasady stosowane do innych środków wsparcia wspólnotowego, w szczególności tych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999.
(33) Przepisy administracyjne powinny pozwolić na lepsze zarządzanie, monitorowanie i kontrolę wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich; dla uproszczenia, tam gdzie jest to możliwe, powinno być stosowane rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [16], oraz szczegółowe zasady jego stosowania ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2419/2001 [17], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [18].
(34) Należy przewidzieć system kar, zarówno na szczeblu Wspólnoty, jak i Państw Członkowskich.
(35) Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI ROZWOJU OBSZARÓW WIEJSKICH
SEKCJA I
Inwestycje w gospodarstwach rolnych
Artykuł 1
1.
Warunki wsparcia dla inwestycji ustanowione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 muszą być spełnione w chwili podejmowania indywidualnej decyzji o przyznaniu wsparcia.
2.
W przypadku gdy inwestycje dokonywane są w celu stosowania się do nowo wprowadzonych norm minimalnych w zakresie ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, wsparcie może zostać przyznane w celu osiągnięcia tych nowych norm.
W takich przypadkach można przyznać okres karencji na spełnienie tych minimalnych norm, gdy taki czas jest niezbędny dla rozwiązania określonych problemów w osiąganiu tych norm i pod warunkiem, że jest on zgodny z właściwymi przepisami szczególnymi.
3.
W przypadku gdy gospodarstwa położone są na obszarach wiejskich, gdzie problemy strukturalne powodowane przez bardzo mały rozmiar gospodarstw szczególnie utrudniają spełnienie wymogów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Państwa Członkowskie przyznają tym gospodarstwom wsparcie na inwestycje, których ogólny koszt jest niższy niż 25000 EUR, aby umożliwić im zastosowanie się do tych wymogów w okresie nieprzekraczającym trzech lat od daty decyzji o przyznaniu wsparcia.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się do dnia 31 grudnia 2002 r., bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.
Dla celów art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 istnienie zwykłych rynkowych możliwości zbytu oceniane jest na właściwym poziomie z uwagi na:
a) przedmiotowe produkty;
b) rodzaje inwestycji;
c) istniejącą i planowaną zdolność.
2.
Uwzględnia się wszelkie ograniczenia produkcji lub limity wsparcia wspólnotowego w ramach wspólnych organizacji rynków.
3.
Jeśli wspólna organizacja rynków wprowadza ograniczenia produkcji lub limity wsparcia wspólnotowego na poziomie indywidualnych rolników, gospodarstw lub zakładów przetwarzania, wówczas nie uzyska wsparcia żadna inwestycja, która zwiększałaby produkcję ponad te ograniczenia i limity.
Artykuł 3
1. W przypadku gdy inwestycje są prowadzone przez młodych rolników, maksymalny procent wielkości inwestycji kwalifikującej się, określony w art. 7 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999, może być stosowany w okresie do pięciu lat po podjęciu działalności.
2.
Artykuł 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia stosuje się również do inwestycji prowadzonych przez młodych rolników w okresie pięciu lat od podjęcia przez nich działalności.
SEKCJA II
Osiedlanie się młodych rolników
Artykuł 4
1. Warunki uruchomienia pomocy dla młodych rolników ustanowione w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 muszą być spełnione w chwili podjęcia indywidualnej decyzji o przyznaniu wsparcia. Rolnik podejmujący działalność zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, który składa wniosek o pomoc nie później niż dnia 31 grudnia 2001 r., musi spełnić warunki wieku ustanowione w art. 8 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1257/1999 w chwili rozpoczęcia działalności.
2.
Okres nieprzekraczający trzech lat od rozpoczęcia działalności może być przyznany w celu spełnienia wymogów odnoszących się do umiejętności i kompetencji zawodowych, rentowności ekonomicznej i minimalnych norm dotyczących ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, jeśli młody rolnik potrzebuje okresu dostosowawczego, w którym podejmie działalność lub zrestrukturyzuje gospodarstwa.
Artykuł 5
1.
Decyzja indywidualna o przyznaniu pomocy przewidzianej w art. 8 rozporządzenia nr 1257/1999 zostaje podjęta nie później niż 12 miesięcy po podjęciu działalności, tak jak określają przepisy obowiązujące w Państwach Członkowskich.
2.
W przypadku młodych rolników, którzy podjęli działalność przed dniem 1 stycznia 2002 r., otrzymujących wsparcie po więcej niż 12 miesiącach podjęcia działalności zgodnie z ustaleniami w dokumentach programowych zatwierdzonych przez Komisję, Państwa Członkowskie mogą podjąć indywidualną decyzję o przyznaniu pomocy nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r.
3.
W przypadku młodych rolników, którzy podjęli działalność w 1999, 2000 lub 2001 r. i nie otrzymali jeszcze wsparcia z powodów budżetowych lub administracyjnych, Państwa Członkowskie mogą podjąć indywidualną decyzję o przyznaniu wsparcia nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r. lub w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy po osiedleniu się.
SEKCJA III
Kształcenie
Artykuł 6
Wspieranie szkoleń zawodowych nie obejmuje kursów lub szkoleń, które stanowią część zwykłych programów lub systemów kształcenia rolniczego lub leśniczego na poziomie średnim lub wyższym.
SEKCJA IV
Wcześniejsza emerytura
Artykuł 7
W przypadku gdy gospodarstwo jest przekazywane przez kilku przekazujących, ogólne wsparcie ograniczone jest do sumy przewidzianej dla jednego przekazującego.
Artykuł 8
Niehandlowa gospodarka rolna kontynuowana przez przekazującego zgodnie z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie kwalifikuje się do uzyskania wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej.
Artykuł 9
Dzierżawca rolny przekazuje dzierżawione grunty właścicielowi pod warunkiem, że upłynął okres dzierżawy i że spełnione są warunki dotyczące danego przejmującego ustanowione w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Artykuł 10
Dzierżawione grunty mogą zostać objęte scalaniem lub zwykłą wymianą działek.
W takich przypadkach warunki stosowane w odniesieniu do dzierżawionych gruntów stosuje się do powierzchni równoważnej rolniczo do dzierżawionych gruntów.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że dzierżawione grunty są obejmowane przez organ, który zobowiązuje się do ich przekazania w późniejszym terminie przejmującemu, który spełnia warunki ustanowione w odniesieniu do wcześniejszej emerytury.
SEKCJA V
Obszary mniej uprzywilejowane i obszary o ograniczeniach środowiskowych
Artykuł 11
Dodatki wyrównawcze przyznawane dla obszarów użytkowanych wspólnie przez kilku rolników do celów wypasu zwierząt mogą być przyznane każdemu rolnikowi proporcjonalnie do zakresu użytkowania lub praw do użytkowania tych gruntów.
Artykuł 12
Wsparcie przewidziane w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie może równoważyć kosztów i utraty dochodu wynikających z wdrażania ograniczeń na podstawie dyrektywy 91/676/EWG.
SEKCJA VI
Środki agrośrodowiskowe
Artykuł 13
Zobowiązania dotyczące ekstensyfikacji chowu zwierząt gospodarskich lub zróżnicowanego gospodarowania chowem zwierząt gospodarskich spełniają następujące warunki:
a) gospodarowanie na użytkach zielonych jest kontynuowane;
b) zwierzęta gospodarskie są rozmieszczane na obszarze gospodarstwa w taki sposób, aby cała powierzchnia pastwisk została utrzymana i aby zarazem uniknąć nadmiernego wypasania i niedostatecznej eksploatacji/użytkowania;
c) zagęszczenie zwierząt gospodarskich musi być określone, uwzględniając wszystkie wypasane zwierzęta gospodarskie utrzymywane w gospodarstwie lub, w przypadku zobowiązania mającego na celu ograniczenie wymywania substancji użyźniających, wszystkich zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie objętych danym zobowiązaniem.
Artykuł 14
1.
Wsparcie może obejmować następujące zobowiązania:
a) hodowla zwierząt gospodarskich ras lokalnych, pochodzących z danego obszaru i zagrożonych wyginięciem;
b) zachowanie genetyczne zasobów roślinnych naturalnie dostosowanych do warunków lokalnych i regionalnych i zagrożonych erozją genetyczną.
2.
Lokalne rasy i genetyczne zasoby roślinne muszą odgrywać rolę w zachowaniu środowiska naturalnego na obszarze, do którego stosuje się środki przewidziane w ust. 1.
Kwalifikujące się do wsparcia gatunki zwierząt gospodarskich, jak i kryteria do określenia progu zagrożenia wyginięciem ras lokalnych są podane w tabeli zamieszczonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Dla celów określonych w art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nakłady kapitałowe są uznawane za niedochodowe pod warunkiem, że zwykle nie prowadzą do żadnego znaczącego podniesienia wartości netto lub rentowności gospodarstwa.
Artykuł 16
Zobowiązania agrośrodowiskowe przekraczające minimalny okres pięciu lat, określonych w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nie są przyjmowane na okres dłuższy niż okres, który jest rozsądnie potrzebny do urzeczywistnienia ich skutków środowiskowych. Nie jest on dłuższy niż 10 lat, z wyjątkiem przypadku szczególnych zobowiązań, dla których dłuższy okres uznawany jest za niezbędny.
Artykuł 17
Różne zobowiązania agrośrodowiskowe mogą być łączone między sobą pod warunkiem, że się uzupełniają i są zgodne.
W przypadku takiego połączenia środków agrośrodowiskowych poziom wsparcia uwzględnia utratę dochodu i dodatkowe koszty wynikające z połączenia.
Artykuł 18
1.
Poziomem referencyjnym do wyliczania utraconego dochodu i dodatkowych kosztów wynikających z podjętych zobowiązań jest właściwy poziom zwykle stosowanej dobrej praktyki gospodarowania na obszarze, do którego stosują się dane środki agrośrodowiskowe.
W przypadkach uzasadnionych sytuacją rolniczą i okolicznościami środowiskowymi skutki ekonomiczne opuszczenia ziemi lub zaprzestania niektórych praktyk gospodarowania mogą być uwzględnione.
2.
Płatności nie mogą być dokonywane na jednostkę produkcyjną, z wyjątkiem przypadku wsparcia na hodowlę zwierząt gospodarskich zagrożonych wyginięciem, które może być wypłacane na jednostkę hodowlaną lub na sztukę hodowanych zwierząt.
W przypadkach gdy zobowiązania wyrażane są zwykle w jednostkach innych niż jednostki powierzchni, Państwa Członkowskie mogą wyliczać płatności na podstawie tych jednostek.
3.
W szczególnych przypadkach, określonych w ust. 2, Państwa Członkowskie zapewnią przestrzeganie maksymalnych rocznych sum kwalifikujących się jako wsparcie ze strony Wspólnoty zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą:
a) ustalić limit w stosunku do liczby jednostek na hektar gospodarstwa, do którego stosują się zobowiązania agrośrodowiskowe; lub
b) określić ogólną maksymalną kwotę w stosunku do każdego uczestniczącego gospodarstwa i zapewnić zgodność płatności dla każdego gospodarstwa z tym limitem.
4.
Ograniczenia użycia nawozów, środków ochrony roślin lub innych nakładów stanowią podstawę płatności, jedynie jeśli ograniczenia te są technicznie i ekonomicznie mierzalne.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie określają potrzeby, na podstawie obiektywnych kryteriów, w zakresie środków zachęcających zgodnie z art. 24 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Środki zachęcające nie mogą przekroczyć 20 % utraconego dochodu lub dodatkowych kosztów wynikających z podjętego zobowiązania, z wyjątkiem przypadku szczególnych zobowiązań, w odniesieniu do których wyższa stawka uznawana jest za niezbędną dla efektywnego stosowania środka.
Artykuł 20
Rolnik podejmujący zobowiązanie agrośrodowiskowe w stosunku do części gospodarstwa spełnia co najmniej normy zwykle stosowanej dobrej praktyki w całym gospodarstwie.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przekształcenie jednego zobowiązania w inne zobowiązanie podczas okresu jego ważności pod warunkiem, że:
a) jakakolwiek tego rodzaju zmiana stanowi niekwestionowaną korzyść dla środowiska;
b) istniejące zobowiązanie jest znacząco wzmocnione; i
c) zatwierdzony pogram obejmuje zobowiązania, których ono dotyczy.
Zobowiązanie agrośrodowiskowe może zostać przekształcone w zobowiązanie obejmujące zalesianie użytków rolnych na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 pod warunkami wymienionymi w lit. a) i b) akapit pierwszy niniejszego ustępu.
Zobowiązanie agrośrodowiskowe wygasa, przy czym zwrot wydatków nie jest wymagany.
2.
Państwa Członkowskie mogą pozwolić na dostosowanie zobowiązań agro środowiskowych podczas okresu ważności zobowiązań pod warunkiem, że zatwierdzony program przewiduje zakres takich dostosowań i że dostosowanie jest należycie uzasadnione z uwzględnieniem celów zobowiązania.
SEKCJA VII
Poprawa przetwarzania i obrotu produktami rolnymi
Artykuł 22
Kwalifikujące się wydatki mogą obejmować:
a) budowę i zakup mienia nieruchomego z wyjątkiem zakupu gruntów;
b) nowe maszyny i sprzęt włącznie z oprogramowaniem komputerowym;
c) koszty ogólne, takie jak wynagrodzenia za usługi architektoniczne, inżynierskie i doradcze, badania wykonalności, zakup patentów i licencji.
Koszty określone w lit. c) akapit pierwszy są kosztami dodatkowymi w stosunku do kosztów, określonych w lit. a) i b), i są uważane za wydatki kwalifikujące się, gdy nie przekraczają pułapu 12 % tych kosztów.
Artykuł 23
1. Dla celów art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 istnienie zwykłych rynkowych możliwości zbytu oceniane jest na właściwym poziomie z uwagi na:
a) przedmiotowe produkty;
b) rodzaje inwestycji;
c) istniejącą i planowaną zdolność.
2.
Uwzględnia się wszelkie ograniczenia produkcji lub limity wsparcia wspólnotowego w ramach wspólnych organizacji rynków.
Artykuł 24
W regionach peryferyjnych wsparcie może być przyznane na inwestycje w przetwórstwie lub obrót produktami pochodzącymi z państw trzecich pod warunkiem, że przetworzone produkty przeznaczone są na rynek danego regionu.
W celu uzyskania zgodności z warunkiem ustanowionym w akapicie pierwszym wsparcie jest ograniczone do potencjału przetwórczego, odpowiadającego potrzebom regionu pod warunkiem, że potencjał przetwórczy nie przekracza potrzeb regionu.
SEKCJA VIII
Leśnictwo
Artykuł 25
Lasy wykluczone ze wsparcia na mocy art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 są to:
a) lasy lub grunty zalesione przez władze centralne lub regionalne, lub przez przedsiębiorstwa państwowe;
b) lasy i inne zalesione grunty będące własnością państwa;
c) lasy będące własnością osób prawnych, których co najmniej 50 % kapitału należy do jednej z instytucji, określonych w lit. a) i b).
Artykuł 26
Grunty rolnicze kwalifikujące się do uzyskania wsparcia na zalesienie na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 są określane przez Państwo Członkowskie i obejmują w szczególności grunty orne, użytki zielone, pastwiska trwałe oraz grunty używane pod uprawy zboża, gdzie gospodarka rolna odbywa się w sposób stały.
Artykuł 27
1. Dla celów art. 31 ust. 1 akapit drugi tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 określenie "rolnik" oznacza osobę, która poświęca zasadniczą część swojego czasu pracy na działalność rolniczą i uzyskuje z niej znaczną część swoich dochodów według szczegółowych kryteriów, które określa Państwo Członkowskie.
2. Dla celów art. 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 określenie "gatunki szybkorosnące uprawiane w krótkim okresie" oznacza gatunki, dla których czas rotacji, a mianowicie okres między dwoma zbiorami plonów w tym samym miejscu, jest krótszy niż 15 lat.
Artykuł 28
1.
Wsparcie na mocy art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie może być przyznawane w stosunku do obszarów, dla których przyznane zostało wsparcie przewidziane w art. 31 niniejszego rozporządzenia.
2. Płatności mające na celu utrzymanie przecinek przeciwogniowych poprzez środki o charakterze rolniczym na podstawie art. 32 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie są przyznawane dla obszarów, które są przedmiotem wsparcia agro środowiskowego.
Płatności te powinny być zgodne ze wszelkimi ograniczeniami produkcji lub limitami wsparcia wspólnotowego w ramach wspólnych organizacji rynków i uwzględniają płatności dokonane w ramach tych wspólnych organizacji rynków.
SEKCJA IX
Zasady wspólne dla większej liczby środków
Artykuł 29
Dla celów art. 14 ust. 2 tiret trzecie i art. 23 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 określenie "zwykle stosowane dobre praktyki gospodarki rolnej" oznacza normy gospodarowania, których racjonalnie postępujący rolnik przestrzegałby w danym regionie.
Państwa Członkowskie ustalają sprawdzalne normy w swoich planach rozwoju obszarów wiejskich.
Normy te prowadzą co najmniej do przestrzegania ogólnych obowiązujących wymagań w dziedzinie środowiska naturalnego.
Artykuł 30
W przypadku gdy podczas okresu ważności zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekazuje całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres.
Jeśli zobowiązanie nie jest przekazywane, beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie.
Państwa Członkowskie mogą nie wymagać tego zwrotu, jeśli beneficjent, który wypełnił już znaczną część swojego zobowiązania, ostatecznie zaprzestaje działalności rolniczej, a przejęcie zobowiązania przez następcę okazuje się niewykonalne.
Państwa Członkowskie mogą podjąć szczególne środki w przypadku niewielkich zmian w sytuacji gospodarstwa, aby zapobiec sytuacji, w której zastosowanie przepisu akapitu pierwszego doprowadziłoby do niewłaściwych skutków z punktu widzenia podjętego zobowiązania.
Artykuł 31
1.
W przypadku gdy podczas okresu ważności zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent zwiększa powierzchnię swojego gospodarstwa, Państwa Członkowskie mogą postanowić o rozszerzeniu zobowiązania o dodatkową powierzchnię, na pozostały okres ważności zobowiązania zgodnie z ust. 2 lub iż pierwotne zobowiązanie zostanie zastąpione nowym, zgodnie z ust. 3.
Zostaną ustalone przepisy dla przypadku zastąpienia, gdy powierzchnia objęta zobowiązaniem zostanie zwiększona w ramach tego samego gospodarstwa.
2.
Rozszerzenie określone w ust. 1 może być przyznane wyłącznie pod następującymi warunkami:
a) stanowi ono niekwestionowaną korzyść dla danego środka;
b) jest ono uzasadnione ze względu na rodzaj zobowiązania, długość pozostającego okresu i wielkość dodatkowej powierzchni;
c) nie utrudnia ono skuteczności weryfikacji zgodności z warunkami przyznania wsparcia.
Dodatkowa powierzchnia określona w lit. b) powinna być znacznie mniejsza niż powierzchnia początkowa lub nie większa niż dwa hektary.
3.
Nowe zobowiązanie określone w ust. 1 obejmie całą powierzchnię na warunkach co najmniej równie surowych jak warunki pierwotnego zobowiązania.
Artykuł 32
W przypadku gdy beneficjent nie jest w stanie nadal wypełniać podjętego zobowiązania ze względu na fakt, że gospodarstwo jest przedmiotem nowego podziału działek lub innych działań władz państwowych związanych ze scalaniem gruntów, Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla umożliwienia dostosowania zobowiązania do nowej sytuacji gospodarstwa.
Jeśli dostosowanie takie okazuje się niemożliwe, zobowiązanie traci ważność, a zwrot nie jest wymagany w stosunku do okresu, w którym zobowiązanie było skuteczne.
Artykuł 33
1.
Bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, które należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie siły wyższej:
a) śmierć rolnika;
b) długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu;
c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeśli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania;
d) klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolnicze gospodarstwa;
e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich;
f) epidemia dotykająca część lub całość należącego do rolnika zwierząt gospodarskich.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kategorie, które uznają za siłę wyższą.
2.
Przypadki siły wyższej wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych władz są przedkładane na piśmie właściwej władzy w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności.
ROZDZIAŁ II
ZASADY OGÓLNE, PRZEPISY FINANSOWE I ADMINISTRACYJNE
SEKCJA I
Zasady ogólne
Artykuł 34
Dla celów art. 37 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stosuje się art. 35, 36 i 37 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
1.
Środki ochrony środowiska wdrażane w ramach wspólnych organizacji rynków, środków jakości produktów rolniczych i zdrowotnych lub w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich innych niż wsparcie agrośrodowiskowe nie wykluczają wsparcia agro środowiskowego na tę samą produkcję pod warunkiem, że wsparcie to stanowi uzupełnienie tych środków i jest z nimi zgodne.
2.
W przypadku połączenia, jak przewidziano w ust. 1, stosuje się następujące przepisy:
a) środki agrośrodowiskowe na gruntach odłogowanych na mocy art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [19] kwalifikują się do uzyskania wsparcia, jedynie jeśli zobowiązania wykraczają poza właściwe środki rolno-środowiskowe, określone w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku ekstensyfikacji produkcji wołowiny pomoc uwzględnia płatności za ekstensyfikację dokonywane na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [20];
c) w przypadku wsparcia obszarów mniej uprzywilejowanych i ograniczeniach środowiskowych zobowiązania agrośrodowiskowe uwzględniają warunki ustanowione dla wsparcia w odniesieniu do danych obszarów.
3.
Dla celów stosowania ust. 1 i 2 poziom wsparcia uwzględnia utracony dochód i specyficzne koszty dodatkowe wynikające z połączenia.
Artykuł 36
W żadnym przypadku to samo zobowiązanie nie może być przedmiotem płatności równocześnie w ramach wsparcia agrośrodowiskowego i w ramach innego programu pomocowego Wspólnoty.
Artykuł 37
Wszelkie wyjątki, określone w art. 37 ust. 3 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Państwa Członkowskie proponują w swoich planach rozwoju obszarów wiejskich lub dokumentach programowania przygotowanych dla celu 1 lub 2, jak przewiduje art. 18 ust. 1 i 2 i art. 19 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 38
Płatności w ramach środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich są dokonywane na rzecz beneficjentów w pełnej wysokości.
Artykuł 39
Rozporządzenie nr 1685/2000 stosuje się do środków zawartych w programowaniu określonym w art. 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, chyba że określono inaczej w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999, nr 1258/1999 i w niniejszym rozporządzeniu.
SEKCJA II
Programowanie
Artykuł 40
Plany rozwoju obszarów wiejskich, określone w rozdziale II tytuł III rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, są przedkładane zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 41
1. Zatwierdzenie dokumentów programowych określonych w art. 44 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 określa ogólną kwotę wsparcia Wspólnoty.
Kwota ta zawiera:
a) wydatki odnoszące się do środków przedstawionych zgodnie z nowym programowaniem rozwoju obszarów wiejskich, w tym wydatki na ocenę zgodnie z art. 49 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) wydatki ponoszone zgodnie z poprzednimi środkami towarzyszącymi, objętymi rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 [21], (EWG) nr 2079/92 [22] i (EWG) nr 2080/92 [23], jak również wydatki poniesione zgodnie ze środkami objęte wcześniejszymi rozporządzeniami, uchylonymi przez wyżej wymienione rozporządzenia;
c) wydatki poniesione na środki na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2603/1999.
2.
Poza przepisami ust. 1, zatwierdzenie może obejmować również alokację i wykorzystanie sum pozostających, udostępnionych Państwom Członkowskim jako dodatkowe wsparcie wspólnotowe zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
Jednakże sumy te nie są zawarte w ogólnej sumie wspólnotowego wsparcia, określonej w ust. 1.
3.
Zatwierdzenie może obejmować pomoc państwa, mającą na celu dostarczenie dodatkowego finansowania środkom rozwoju obszarów wiejskich, tylko w przypadku, gdy pomoc państwa jest określona zgodnie z pkt 16 załącznika II.
Artykuł 42
Państwa Członkowskie udostępniają opinii publicznej dokumenty programowe rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 43
W przypadku gdy środki na rozwój obszarów wiejskich są przedstawiane w formie ogólnych rozporządzeń ramowych, plany rozwoju obszarów wiejskich zawierają odpowiednie odniesienie do tych rozporządzeń.
Artykuły 40, 41 i 42 stosuje się również w przypadku określonym w akapicie pierwszym.
Artykuł 44
1.
Zmiany wprowadzane do dokumentów programowych rozwoju obszarów wiejskich i do jednolitych dokumentów programowych celu 2 w przypadku środków na rozwój obszarów wiejskich finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR są należycie uzasadnione i w szczególności podają następujące informacje:
a) przyczyny i trudności we wdrażaniu, uzasadniające dostosowanie dokumentów programowych;
b) oczekiwane wyniki zmian;
c) wpływ na finansowanie i weryfikację zobowiązań.
2. Komisja, działając zgodnie z procedurami określonymi odpowiednio w art. 50 ust. 2 i art. 48 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, zatwierdza zmiany wnoszone do dokumentów programowych rozwoju obszarów wiejskich i do jednolitych dokumentów programowych celu 2 w przypadku środków rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, gdy mają one związek z:
a) priorytetami;
b) głównymi cechami środków wsparcia podanymi w załączniku II, włącznie ze zmianami poziomu wkładu Wspólnoty;
c) ogólną kwotą wsparcia wspólnotowego;
d) całkowitym budżetem jakiegokolwiek środka, zmieniającym go o więcej niż 10 % w stosunku do kwoty przewidzianej dla całego okresu programowania, przy czym wyliczeń dokonuje się na podstawie dokumentów programowych zatwierdzonych przez Komisję;
e) dodatkowym finansowaniem w postaci pomocy państwa do jakiegokolwiek środka zmieniającym je o więcej niż 10 % w stosunku do kwoty zapewnionej na dany środek w całym okresie programowania, przy czym wyliczeń dokonuje się na podstawie dokumentów programowania zatwierdzonych przez Komisję.
Litery d) i e) nie dotyczą środków całkowitego budżetu stanowiących mniej niż 5 % ogólnej sumy przyznanej programowi na cały okres programowania.
3.
Zmiany przedkładane są Komisji jako jedna propozycja na program nie więcej niż jeden raz w roku.
4.
Informacja o zmianach o charakterze finansowym, których nie obejmują ust. 2 lit. d)–e), jest przekazywana Komisji do wiadomości w planowym terminie.
5.
O wszelkich innych zmianach, niż wymienione w ust. 2 i 4, Komisja jest informowana, co najmniej dwa miesiące przed ich wejściem w życie.
Artykuł 45
W przypadku późniejszej zmiany przepisów wspólnotowych dokumenty programowe rozwoju obszarów wiejskich i jednolite dokumenty programowe celu 2 są zmieniane zgodnie z późniejszymi zmianami przepisów wspólnotowych.
Artykuł 44 ust. 3 nie stosuje się do tych korekt.
W przypadku gdy zmiany dokumentów programowych rozwoju obszarów wiejskich i jednolitych dokumentów programowych celu 2 ograniczają się do uzgodnienia dokumentu z nowymi przepisami wspólnotowymi, Komisja jest informowana o takich zmianach.
SEKCJA III
Środki dodatkowe i inicjatywy Wspólnoty
Artykuł 46
Zakres pomocy z Sekcji Gwarancji EFOGR na środki podejmowane w ramach inicjatywy Wspólnoty na rzecz rozwoju obszarów wiejskich jest rozszerzony na całą Wspólnotę, a jej finansowanie jest rozszerzone na środki kwalifikujące się w na podstawie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1783/1999 [24] i (WE) nr 1784/1999 [25].
SEKCJA IV
Przepisy finansowe
Artykuł 47
1.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji nie później niż dnia 30 września każdego roku następujące informacje odnośnie do każdego dokumentu programowego rozwoju obszarów wiejskich i odnośnie do każdego jednolitego dokumentu programowego celu 2 w przypadku finansowania środków rozwoju obszarów wiejskich przez Sekcję Gwarancji EFOGR:
a) zestawienie wydatków poniesionych podczas bieżącego roku budżetowego oraz wydatków pozostających do wydatkowania do końca bieżącego roku objętych wsparciem Wspólnoty, jak określa art. 41 ust. 1; oraz
b) poprawione prognozy takich wydatków na następne lata budżetowe do końca danego okresu programowego zgodnie z przydziałem dla każdego Państwa Członkowskiego.
Informacje te są przekazywane w postaci tabeli stosowanej w modelu komputerowym dostarczonym przez Komisję.
2.
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad przyjętych w zakresie dyscypliny budżetowej, w przypadku gdy informacje, które Państwa Członkowskie są zobowiązane przekazywać Komisji zgodnie z ust. 1, są niekompletne lub termin ich przedstawienia jest niedotrzymany, Komisja zmniejsza zaliczki na podstawie okresowej i jednolitej w chwili zapisywania na kontach wydatków rolnych.
Artykuł 48
1.
Dla miesiąca, w którym jest przyjmowana decyzja zatwierdzająca dokumenty programowe rozwoju obszarów wiejskich lub jednolity dokument programowy celu 2, w przypadku finansowania środków rozwoju obszarów wiejskich przez Sekcję Gwarancji EFOGR, agencje płatnicze mogą zapisać na rachunkach wydatków zaliczkę nieprzekraczającą 12,5 % średniego rocznego udziału EFOGR, uwzględnioną w dokumentach programowych, obejmującą wydatki ustalone w art. 41 ust. 1.
Zaliczkę stanowi kapitał obrotowy, który w zasadzie może być odzyskany dopiero na zakończenie okresu programowego w odniesieniu do każdego dokumentu programowego lub gdy zagregowana suma wydatków poniesionych przez EFOGR i kwoty zaliczek jest równa ogólnemu udziałowi EFOGR przewidzianemu w dokumentach programowych.
2.
Dla Państw Członkowskich, których walutą nie jest euro, zaliczki zgodnie z ust. 1 są zapisywane na kontach z datą wpisania, z zastosowaniem przelicznika obowiązującego w przedostatnim dniu roboczym Komisji w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym agencja płatnicza wpisuje tę zaliczkę na kontach.
Artykuł 49
1.
W stosunku do każdego Państwa Członkowskiego wydatki deklarowane na dany rok finansowy są finansowane w granicach kwot notyfikowanych Komisji na podstawie art. 47 ust. 1 lit. b) akapit pierwszy, które są pokryte środkami przewidzianymi w budżecie na dany rok budżetowy.
2.
Jeśli ogólna suma prognoz notyfikowanych zgodnie z art. 47. ust. 1 lit. b) akapit pierwszy przekracza środki zapisane w budżecie na dany rok budżetowy, maksymalne kwoty wydatków finansowane przez każde Państwo Członkowskie zostają ograniczone przy użyciu formuły stosowanej do ustanowienia odpowiednich rocznych alokacji określonych w decyzji 1999/659/WE.
Jeśli po tej redukcji środki przyznane są dostępne, ponieważ przewidywania niektórych Państw Członkowskich były poniżej ich rocznych alokacji, to suma nadwyżki zostaje przydzielona proporcjonalnie Państwom Członkowskim odpowiednio do ich rocznych alokacji po upewnieniu się, że przewidywane sumy dla poszczególnego Państwa Członkowskiego, o których mowa w akapicie pierwszym, nie są przekroczone.
Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim w ten sposób dostosowane przewidywania w miesiącu następującym po przyjęciu budżetu na dany rok budżetowy.
3.
W przypadku gdy wydatki faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie w jakimkolwiek roku budżetowym przekraczają sumy notyfikowane zgodnie z art. 47. ust. 1 lit. b) akapit pierwszy lub sumy wynikające ze stosowania ust. 2 niniejszego artykułu, wydatki przekraczające w bieżącym roku budżetowym są brane pod uwagę jako podstawa proporcjonalna podziału alokacji, które pozostają dostępne po zwrocie pozostałym Państwom Członkowskim poniesionych wydatków.
4.
W przypadku gdy wydatki faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie w danym roku budżetowym są mniejsze niż 75 % kwot, określonych w ust. 1, wydatki, które mają być uznane na następny rok budżetowy, są zmniejszane o jedną trzecią różnicy między tym progiem lub kwotami wynikającymi ze stosowania ust. 2, jeśli są one niższe, a rzeczywistymi wydatkami poniesionymi podczas danego roku budżetowego.
Zmniejszenie to nie jest uwzględniane przy ustalaniu rzeczywistych wydatków w roku budżetowym następującym po roku, w którym zmniejszenie zostało zastosowane.
5.
Ustęp 4 nie stosuje się do pierwszej deklaracji wydatków poniesionych w roku budżetowym 2000 zgodnie z dokumentami programowymi rozwoju obszarów wiejskich lub zgodnie z jednolitym dokumentem programowym celu 2 w przypadku środków rozwoju obszarów wiejskich finansowanych z Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 50
Artykuły 47, 48 i 49 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do wydatków poniesionych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
Artykuł 51
Wspólnota bierze udział w finansowaniu ocen w Państwach Członkowskich na mocy art. 49 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999, w przypadku gdy takie oceny w rzeczywistości przyczyniają się do oceny na poziomie wspólnotowym dzięki ich zakresowi, w szczególności poprzez ich odpowiedzi na wspólne kwestionariusze oceniające i ich jakość.
Udział Wspólnoty nie przekracza 50 % pułapu, który z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych wynosi 1 % ogólnych kosztów programu rozwoju obszarów wiejskich.
Dla każdego programu rozwoju obszarów wiejskich co najmniej 40 % współfinansowania dotyczy oceny ex post.
Artykuł 52
1.
Beneficjenci środków wsparcia inwestycji na podstawie rozdziałów I, VII, VIII i IX tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 mogą wnioskować o zaliczki do właściwych agencji płatniczych, jeśli taka możliwość jest zawarta w dokumencie programowym.
Jeśli chodzi o beneficjentów sektora publicznego, zaliczki te mogą być przyznane gminom, stowarzyszeniom gmin i jednostkom podlegającym prawu publicznemu.
2.
Kwota zaliczki nie przekracza 20 % ogólnych kosztów inwestycji, a jej wypłacenie podlega ustanowieniu gwarancji bankowej odpowiadającej 110 % sumy zaliczki.
Jednakże, w przypadku beneficjentów sektora publicznego wymienionych w ust. 1, agencje płatnicze mogą przyjąć pisemne gwarancje od ich władz, zgodnie z przepisami stosowanymi w Państwach Członkowskich, gwarancje te pokrywają sumę równą procentowi wymienionemu w akapicie pierwszym, pod warunkiem że władze te podejmują się zapłacić sumę pokrytą przez ich gwarancję w przypadku, gdy uprawienia do zapłaconej zaliczki nie zostały ustalone.
3.
Gwarancja jest zwalniana, gdy tylko właściwa agencja stwierdzi, że suma rzeczywistych wydatków poniesionych na inwestycję przekracza kwotę zaliczki.
4.
Agencje płatnicze są zobowiązane do deklarowania Sekcji Gwarancji EFOGR kwot odpowiadających współfinansowaniu Wspólnoty:
a) wypłaconych zaliczek;
b) rzeczywistych wydatków wypłaconych beneficjentom, pomniejszonych o kwotę zaliczek już wypłaconych.
SEKCJA V
Monitorowanie i ocena
Artykuł 53
1. Zgodnie z art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 roczne sprawozdania z postępów są przedkładane Komisji do dnia 30 kwietnia każdego roku i obejmują poprzedni rok kalendarzowy.
Sprawozdania z postępów zawierają następujące informacje:
a) wszelkie zmiany ogólnych warunków dotyczących wdrażania środka, a w szczególności wszelkie znaczące trendy społeczno-ekonomiczne lub zmiany polityki krajowej, regionalnej lub sektorowej;
b) postępy w realizacji środków i priorytetów w odniesieniu do ich operacyjnych i specjalnych celów wyrażone w postaci wskaźników ilościowych;
c) działania podjęte przez organ zarządzający i komitet monitorujący, jeśli istnieją przepisy ustanawiające taki komitet, w celu zapewnienia wysokiej jakości i skuteczności wdrażania, w szczególności:
i) środki monitorowania, kontrola finansowa i ocena, włącznie z procedurami gromadzenia danych;
ii) wykaz głównych problemów napotkanych w zarządzaniu środkiem i wszelkich podjętych kroków;
d) środki podjęte w celu zapewnienia zgodności z polityką Wspólnoty.
2.
Wskaźniki określone w ust. 1 lit. b) akapit drugi powinny być zgodne w miarę możliwości z zaleceniami dotyczącymi wspólnych wskaźników określonych we wskazówkach opracowanych przez Komisję.
W przypadku gdy dodatkowe wskaźniki potrzebne są do skutecznego monitorowania postępów w osiąganiu celów zawartych w dokumentach programowych rozwoju obszarów wiejskich, zostaną one również dołączone.
Artykuł 54
1.
Oceny wykonywane są przez niezależne instytucje oceniające, zgodnie z uznanymi praktykami oceny.
2.
Oceny stanowią w szczególności odpowiedzi na wspólne kwestionariusze oceniające sporządzone przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi, z załączonymi z zasady kryteriami i wskaźnikami dotyczącymi osiągnięć.
3.
Organ odpowiedzialny za zarządzanie programem rozwoju obszarów wiejskich gromadzi odpowiednie zasoby potrzebne do wykonania ocen, wykorzystania wyników monitorowania oraz uzupełnienia w razie konieczności dodatkowymi informacjami.
Artykuł 55
1.
Ocena ex ante polega na analizie różnic, luk i możliwości bieżącej sytuacji, ocenie zgodności proponowanej strategii z sytuacją i celami i dotyczy spraw poruszonych we wspólnym kwestionariuszu oceniającym.
Obejmuje ocenę oczekiwanego oddziaływania wybranych priorytetów działania i określa ilościowo ich cele, w przypadku gdy to możliwe.
Polega również na sprawdzeniu zaproponowanych rozwiązań wdrożeniowych i ich spójności ze wspólną polityką rolną i innymi politykami.
2.
Ocena ex ante należy do zakresu zadań organów opracowujących plan rozwoju obszarów wiejskich i stanowi jego część.
Artykuł 56
1.
Ocena średniookresowa i ocena ex post dotyczą szczegółowych spraw pojawiających się w danym dokumencie programowym rozwoju obszarów wiejskich i odpowiednich punktów kwestionariuszy oceniających na właściwym poziomie wspólnotowym.
Te ostatnie obejmują warunki życia i strukturę ludności wiejskiej, zatrudnienie i dochody z działalności gospodarstw lub z działalności poza gospodarstwem, struktury rolne, towary rolne, jakość, konkurencyjność, zasoby leśne i środowisko naturalne.
Jeśli dane pytanie wspólnego kwestionariusza oceniającego jest uznawane za niewłaściwe w stosunku do danego dokumentu programowego rozwoju obszarów wiejskich, fakt ten należy uzasadnić.
2.
Ocena średniookresowa odnosi się do kwestionariusza oceniającego i polega w szczególności na zbadaniu wstępnych osiągnięć, ich znaczenia i zgodności z dokumentem programowym rozwoju obszarów wiejskich oraz stopnia, w jakim cele zostały osiągnięte.
Obejmuje również ocenę wykorzystania środków finansowych oraz monitorowania i wdrażania.
Ocena ex post, odnosząca się do kwestionariusza oceniającego, zwraca szczególną uwagę na wykorzystanie środków finansowych oraz skuteczność i skuteczności pomocy i jej oddziaływania, formułuje także wnioski dotyczące polityki rozwoju obszarów wiejskich, włącznie z jej wkładem do wspólnej polityki rolnej.
3.
Ocena średniookresowa i ocena ex post są dokonywane w porozumieniu z Komisją w ramach zakresu odpowiedzialności organu zarządzającego programem rozwoju obszarów wiejskich.
4.
Jakość poszczególnych ocen jest przedmiotem oceny ze strony organu zarządzającego programem rozwoju obszarów wiejskich, komitetu monitorującego, jeśli taki istnieje, oraz przez Komisję z wykorzystaniem uznanych metod.
Wyniki ocen zostają udostępnione opinii publicznej.
Artykuł 57
1.
Sprawozdanie z oceny średniookresowej jest przekazywane Komisji nie później niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
Organ odpowiedzialny za zarządzanie programem rozwoju obszarów wiejskich informuje Komisję w raporcie z oceny o zastosowaniu się do zaleceń.
Komisja przygotowuje syntezę na poziomie wspólnotowym po otrzymaniu poszczególnych sprawozdań z oceny.
W razie konieczności ocena średniookresowa jest uaktualniana do dnia 31 grudnia 2005 r.
2.
Sprawozdanie z oceny ex post przekazywane jest do Komisji nie później niż dwa lata po zakończeniu okresu programowania.
W ciągu trzech lat od zakończenia okresu programowania i po otrzymaniu poszczególnych sprawozdań z oceny Komisja przygotowuje streszczenia sprawozdania na poziomie wspólnotowym.
3.
Sprawozdania z oceny wyjaśniają zastosowane metody, włącznie z ich wpływem na jakość danych i wyników badań.
Sprawozdania obejmują opis kontekstu i zawartości programu, informacje finansowe, odpowiedzi wraz z użytymi wskaźnikami na wspólny kwestionariusz oceniający i na kwestionariusze opracowane na poziomie krajowym i regionalnym, a także wnioski i zalecenia.
Ich struktura stosuje się w miarę możliwości do wspólnej struktury sprawozdań określonych w wytycznych przygotowanych przez Komisję.
SEKCJA VI
Wnioski, kontrole i kary
Artykuł 58
1.
Wnioski o przyznanie wsparcia na rozwój obszarów wiejskich dotyczące powierzchni lub zwierząt, które składane są oddzielnie od wniosków o pomoc na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, wskazują wszystkie powierzchnie i zwierzęta należące do danego gospodarstwa, właściwe do celów kontroli wniosków w ramach danego środka, włącznie z tymi, dla których nie wnioskuje się o wsparcie.
2.
W przypadku gdy środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich dotyczą powierzchni, działki powinny zostać zidentyfikowane indywidualnie.
Podczas okresu ważności zobowiązania działki, których dotyczy wsparcie, nie mogą być przedmiotem wymiany, z wyjątkiem przypadków specjalnych przewidzianych w dokumencie programowym.
3.
W przypadku gdy wniosek o płatność jest połączony z wnioskiem o płatności obszarowe w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, Państwo Członkowskie zapewnia, aby działki, dla których wnioskuje się o wsparcie w ramach rozwoju obszarów wiejskich, były przedmiotem odrębnych deklaracji.
4.
Działki i zwierzęta powinny być zidentyfikowane zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
5.
W przypadku gdy wsparcie ma charakter wieloletni, płatności następujące po roku, w którym został złożony wniosek, są uiszczane na podstawie rocznego wniosku o wsparcie z wyjątkiem przypadku, gdy Państwo Członkowskie wprowadziło procedurę pozwalającą na skuteczną roczną weryfikację zgodnie z art. 59 ust. 1.
Artykuł 59
1.
Wstępne wnioski o udział w systemie i kolejne wnioski o płatności są sprawdzane w sposób zapewniający rzeczywistą weryfikację i zgodność z warunkami przyznawania pomocy.
Państwa Członkowskie określają odpowiednie metody i sposoby kontroli każdego środka wsparcia, a także osoby podlegające kontrolom.
We właściwych przypadkach Państwa Członkowskie wykorzystują zintegrowany system zarządzania i kontroli ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 3508/92.
2.
Kontrole przeprowadzane są poprzez kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.
Artykuł 60
Kontrole administracyjne powinny być wyczerpujące i obejmować ponowne kontrole, we właściwych przypadkach, między innymi wobec danych pochodzących ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli.
Odnoszą się do powierzchni i zwierząt objętych danym środkiem wsparcia w celu uniknięcia wszelkich nieuzasadnionych płatności pomocy finansowej.
Kontrolowana jest również zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi.
Artykuł 61
Kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
Obejmują one co najmniej 5 % beneficjentów rocznie w odniesieniu do wszystkich typów środków rozwoju obszarów wiejskich określonych w dokumentach programowych.
Kontrole na miejscu są rozkładane w ciągu roku zgodnie z analizą ryzyka przedstawioną dla każdego środka rozwoju obszarów wiejskich.
Wszystkie zobowiązania i obowiązki beneficjenta, które mogą być sprawdzone podczas wizytacji, są przedmiotem kontroli.
Artykuł 62
1.
Artykuły 30, 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do płatności obszarowych.
Artykuły 36, 38 i 40 niniejszego rozporządzenia stosuje się do płatności od sztuki bydła.
2.
Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do obydwu typów wsparcia, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
W przypadku zaistnienia nienależnych płatności indywidualny beneficjent środka rozwoju obszarów wiejskich jest zobowiązany do zwrotu kwoty zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
Artykuł 63
1.
Każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy.
Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny.
2.
Kary przewidziane w ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla dodatkowych kar przewidzianych w przepisach krajowych.
Artykuł 64
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar nakładanych w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, a także podejmują wszelkie środki niezbędne dla ich wykonania.
Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 65
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1750/1999 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
2. Rozporządzenia i decyzje uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999 są nadal stosowane do działań zatwierdzonych przez Komisję przed dniem 1 stycznia 2000 r. na podstawie rozporządzeń, określonych w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999.
Artykuł 66
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 453/2002
z dnia 13 marca 2002 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1799/2001, (WE) nr 2125/95 i (WE) nr 3223/94 dotyczące kodów Nomenklatury Scalonej dla niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowywania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., zmieniające załącznik I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], zmieniło Nomenklaturę Scaloną dla niektórych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.
(2) Powinno zatem dostosować się, co następuje:
- tabela w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1239/2001 [5],
- artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1799/2001 z dnia 12 września 2001 r. ustanawiający normy wprowadzania na rynek owoców cytrusowych [6],
- artykuł 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2125/95 z dnia 6 września 1995 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus [7], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2541/2001 [8],
- tabela w Załączniku rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [9], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 807/2000 [10].
(3) Powyższe dostosowania powinny wejść w życie w tym samym czasie, co rozporządzenie (WE) nr 2031/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne ze wspólnym stanowiskiem Komitetów Zarządzających ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96:
"ex0812 _BAR_ Owoce i orzechy, tymczasowo zakonserwowane (na przykład gazowym ditlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nie nadające się w tym stanie do bezporedniego spożycia, wyłączając banany tymczasowo zakonserwowane ujęte w podpozycji ex08129095" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
"ex0812 _BAR_ Owoce i orzechy, tymczasowo zakonserwowane (na przykład gazowym ditlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nie nadające się w tym stanie do bezporedniego spożycia, wyłączając banany tymczasowo zakonserwowane ujęte w podpozycji ex08129095" _BAR_
a tekst:
"ex2009 _BAR_ Soki owocowe (wyłączając sok i moszcz winogronowy z podpozycji 200960 i sok bananowy z podpozycji 200980) i soki warzywne, niefermentowane i niezawierające dodanego alkoholu, nawet zawierające dodany cukier lub inne środki słodzące" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
"ex2009 _BAR_ Soki owocowe (wyłączając sok i moszcz winogronowy z podpozycji 200961 i 200969 i sok bananowy z podpozycji 200980) i soki warzywne, niefermentowane i niezawierające dodanego alkoholu, nawet zawierające dodany cukier lub inne środki słodzące" _BAR_
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1799/2001:
"— cytryny objęte kodem CN 08053010"
otrzymują brzmienie:
"— cytryny (Citrus limon, Citrus limonum) objęte kodem CN 08055010."
Artykuł 3
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2125/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Kontyngenty taryfowe dla zakonserwowanych grzybów rodzaju Agaricus objęte kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030, zaprezentowane w załączniku I, podlegają warunkom ustanowionym niniejszym rozporządzeniem.
2.
Zastosowana stawka celna wynosi 12 % ad valorem w przypadku produktów objętych kodem CN 07115100 (numer seryjny 09.4062) i 23 % w przypadku produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030 (numer seryjny 09.4063). Jednakże stosuje się pojedynczą stawkę 8,4 % w przypadku powyższych produktów pochodzących z Bułgarii (numer seryjny 09.4725) lub Rumunii (numer seryjny 09.4726)."
Artykuł 4 Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3223/94 otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 471/2002
z dnia 15 marca 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2433/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe podziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Dla towarów wymienionych w pozycjach 1, 3, 4 i 5 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami wymienionymi w pozycjach 1, 3, 4 i 5 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, mogły być nadal przywoływane przez okres 60 dni przez ich posiadacza, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Dla towarów wymienionych w pozycji 2 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami wymienionymi w pozycji 2 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, mogły być nadal przywoływane przez ich posiadacza przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli w Załączniku są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod kodami CN określonymi w kolumnie 2 tabeli w Załączniku.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami, wymienionymi w pozycjach 1, 3, 4 i 5 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres 60 dni.
Wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami wymienionymi w pozycji 2 tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia mogą być nadal przywoływane przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 472/2002
z dnia 12 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności (SCF),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 stanowi, że muszą zostać ustalone najwyższe dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń w środkach spożywczych w celu ochrony zdrowia publicznego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 257/2002 [3], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych, które mają być stosowane od dnia 5 kwietnia 2002 r.
(3) Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły lub zamierzają przyjąć najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn w przyprawach korzennych oraz najwyższe dopuszczalne poziomy ochratoksyny A w niektórych środkach spożywczych.
Z uwagi na różnice między Państwami Członkowskimi oraz wynikające stąd ryzyko zakłócenia konkurencji, niezbędne jest wprowadzenie środków wspólnotowych w celu zapewnienia jednolitości rynku przy zachowaniu zasady proporcjonalności.
(4) Aflatoksyny, w szczególności aflatoksyna B1, są genotoksycznymi substancjami rakotwórczymi.
Dla substancji tego typu nie istnieje próg, poniżej którego nie obserwuje się szkodliwego działania i w związku z tym nie można ustanowić dopuszczalnej dawki dziennej.
Aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej ani ulepszenia w technikach produkcji i składowania nie zapobiegają rozwojowi tych pleśni, a tym samym nie pozwalają całkowicie wyeliminować obecności aflatoksyn w przyprawach korzennych; w związku z tym należy ustalić limity na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie.
(5) Wyniki skoordynowanego programu kontroli, prowadzonego przez Państwa Członkowskie zgodnie z zaleceniem Komisji 97/77/WE z dnia 8 stycznia 1997 r. dotyczącym skoordynowanego programu urzędowej kontroli środków spożywczych na 1997 r. [4], są dostępne od czasu ustalenia najwyższych dopuszczalnych zawartości aflatoksyn w innych środkach spożywczych.
Wyniki te wykazują, że niektóre gatunki przypraw korzennych zawierają wysoki poziom aflatoksyn.
W związku z tym wskazane jest ustanowienie najwyższych dopuszczalnych limitów dla gatunków przypraw korzennych, które stosuje się w dużych ilościach i w których często występują zanieczyszczenia.
(6) Najwyższe dopuszczalne limity powinny zostać poddane przeglądowi i, jeśli to konieczne, obniżone przed dniem 31 grudnia 2003 r., z uwzględnieniem możliwości zmniejszenia zanieczyszczenia aflatoksyną przypraw korzennych przez ulepszenie metod produkcji, zbioru i składowania oraz postęp wiedzy naukowej i technicznej.
(7) Ochratoksyna A jest mikotoksyną wytwarzaną przez niektóre grzyby (gatunki Penicillium i Aspergillus).
W sposób naturalny występuje na całym świecie w wielu produktach roślinnych, takich jak zboża, ziarna kawowe i kakaowe oraz suszone owoce.
Została wykryta w takich produktach jak: produkty zbożowe, kawa, wino, piwo, przyprawy korzenne i sok winogronowy, ale również w produktach pochodzenia zwierzęcego, jak nerki wieprzowe.
Badania częstotliwości i poziomu występowania ochratoksyny A w żywności oraz próbkach krwi pobranych od ludzi wskazują, że te środki żywnościowe są często zanieczyszczone.
(8) Ochratoksyna A jest mikotoksyną o właściwościach rakotwórczych, nefrotoksycznych, teratogennych, immunotoksycznych i prawdopodobnie również neurotoksycznych.
Łączy się ją z nefropatią u ludzi.
Ochratoksyna A może posiadać długi półokres trwania w organizmach ludzi.
(9) Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził w swojej opinii w sprawie ochratoksyny A z dnia 17 września 1998 r., że byłoby rozsądne jak najbardziej zmniejszyć narażenie na szkodliwy wpływ ochratoksyny A i zapewnić, aby narażenie to znajdowało się przy dolnej granicy dopuszczalnej dziennej dawki wynoszącej 1,2-14 ng/kg masy ciała, która została oszacowana przez inne organy, np. poniżej 5 ng/kg masy ciała na dzień.
(10) Przy aktualnym poziomie wiedzy naukowej i technicznej oraz mimo ulepszeń w technikach produkcji i składowania, nie jest możliwe zapobieżenie rozwojowi tych pleśni.
Wskutek tego ochratoksyna A nie może zostać całkowicie wyeliminowana z żywności.
Dlatego powinny zostać ustalone limity na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie.
(11) Głównym źródłem ochratoksyny A w dawkach pożywienia są zboża i produkty zbożowe.
Zapobieganie jest kwestią największej wagi, aby uniknąć zanieczyszczeń w stopniu, w jakim to jest możliwe oraz chronić konsumenta.
Ponadto wskazane jest ustalenie największych dopuszczalnych limitów dla zbóż i produktów zbożowych na poziomie rozsądnie osiągalnym, pod warunkiem że stosowane będą działania zapobiegawcze w celu uniknięcia zanieczyszczenia na wszystkich poziomach łańcucha produkcji i handlu.
(12) Suszone owoce winorośli (koryntki, rodzynki i sułtanki) okazały się wysoce zanieczyszczone.
Suszone owoce winorośli są istotnym źródłem ochratoksyny A w dawkach pożywienia u ludzi o wysokim poziomie spożycia tych owoców, w szczególności u dzieci. Z tego względu właściwe jest obecnie ustalenie poziomu, który jest technologicznie osiągalny oraz konieczna jest dalsza poprawa praktyk w celu zmniejszenia zanieczyszczenia.
(13) Obecność ochratoksyny A została również zaobserwowana w kawie, winie, soku winogronowym, kakao i przyprawach korzennych.
Państwa Członkowskie oraz zainteresowane strony (takie jak organizacje zawodowe) powinny przedsięwziąć poszukiwania i badania w celu ustalenia różnych czynników wpływających na powstanie ochratoksyny A oraz ustalenie środków zapobiegawczych, które należy podjąć w celu zmniejszenia obecności ochratoksyny A w tych środkach spożywczych.
W odniesieniu do tych produktów powinno się dołożyć wszelkich starań w zakresie badań i środków zapobiegawczych, aby jak najbardziej zmniejszyć zawartość ochratoksyny A w toku ustalania największych dopuszczalnych limitów na podstawie zasady "na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie" (zasada ALARA). Jeżeli nie zostaną podjęte żadne wysiłki w celu zmniejszenia zawartości ochratoksyny A w niektórych produktach, to niezbędne będzie ustalenie najwyższych dopuszczalnych limitów dla tych produktów w celu ochrony zdrowia publicznego, bez możliwości oceny technologicznej wykonalności.
(14) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 466/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie: "w odniesieniu do aflatoksyn i ochratoksyny A w produktach wymienionych w ppkt 2.1 i 2.2 załącznika I zabrania się:";
b) w lit. b) wyrazy "i 2.1.3" zastępuje się wyrazami "2.1.3, 2.1.4, 2.2.1 i 2.2.2".
2.
W art. 5 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
Komisja dokona przeglądu najwyższych dopuszczalnych limitów aflatoksyn ustanowionych w pkt 2.1.4 sekcji 2 załącznika I najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz, stosownie do potrzeb, zmniejszy je uwzględniając postęp wiedzy naukowej i technicznej.
Komisja dokona przeglądu przepisów zawartych w ppkt 2.2.2 i 2.2.3 sekcji 2 załącznika I najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. w odniesieniu do najwyższej dopuszczalnej zawartości ochratoksyny A w suszonych owocach winorośli oraz w celu włączenia najwyższej dopuszczalnej zawartości ochratoksyny A w surowej i palonej kawie, produktach kawowych, winie, piwie, soku winogronowym, kakao, produktach kakaowych oraz przyprawach korzennych, uwzględniając podjęte badania i środki zapobiegawcze zastosowane w celu zmniejszenia obecności ochratoksyny w tych produktach.
W tym celu Państwa Członkowskie oraz zainteresowane strony corocznie przedstawiają Komisji wyniki podjętych badań oraz postępy osiągnięte w zakresie stosowania środków zapobiegawczych w celu uniknięcia zanieczyszczenia ochratoksyną A."
3.
W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 473/2002
z dnia 15 marca 2002 r.
zmieniające załączniki I, II i VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych, oraz ustalające szczegółowe zasady w odniesieniu do przekazywania informacji o zastosowaniu związków miedzi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/2001 [2], w szczególności jego art. 13 tiret pierwsze i drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest dokładniejsze określenie czasu, w którym rozpoczyna się z reguły okres konwersji oraz określenie warunków, które należy spełnić w celu uznania z mocą wsteczną okresu sprzed rozpoczęcia, jako będącego częścią okresu konwersji.
(2) W wyjątkowych okolicznościach, takich jak epidemia chorób zakaźnych, przypadkowe skażenia lub zjawiska naturalne, hodowcy mogą napotykać trudności z uzyskaniem dostaw paszy pochodzenia organicznego i musi zostać udzielone upoważnienie, na warunkach tymczasowych i w ograniczonym trybie, przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w celu korzystania z pasz nie pochodzących z rolnictwa ekologicznego.
(3) Część A załącznika II, dotycząca nawozów i odżywek glebowych, zapewnia możliwość korzystania z zakompostowanych odpadów z gospodarstw domowych podczas okresu tymczasowego, który upływa dopiero dnia 31 marca 2002 r.
Wykorzystanie zakompostowanych odpadów z gospodarstw domowych spełnia rzeczywistą potrzebę w pewnych Państwach Członkowskich, a produkt ten jest ściśle regulowany, w zakresie pochodzenia odpadów, obsługi systemu gromadzenia, która musiała zostać zaakceptowana przez Państwo Członkowskie, oraz maksymalnej zawartości metali ciężkich, bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych wymagań w zakresie korzystania z tego produktu w rolnictwie ogólnym.
Może zachodzić potrzeba ponownego rozważenia wymagań w ramach nowego wspólnego prawodawstwa w sprawie odpadów z gospodarstw domowych.
Dlatego też obecne upoważnienie może zostać przedłużone na okres czterech lat.
(4) Pyretroidy (deltametryna i lambdacyhalotryna) są stosowane w rolnictwie ekologicznym jedynie w pułapkach na owady, a ich wykorzystanie spełnia w ten sposób kryteria art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. Wykazano spełnianie rzeczywistej potrzeby użycia tych substancji w przypadku pewnych upraw i dlatego też powinny zostać zatwierdzone na czas nieokreślony.
(5) Niemcy zwróciły się o włączenie fosforanu żelaza do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 tak, by wykorzystywać go jako muluskocyd w rolnictwie ekologicznym.
Po rozpatrzeniu tego wniosku stwierdzono, że warunki ustanowione w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia są spełnione.
Ponadto, fosforan żelaza oceniano ostatnio pod względem zgodności z kryteriami dotyczącymi zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [4].
Stosownie produkt ten powinno się włączyć do części B załącznika II.
(6) Metaldehyd jest zatwierdzony do wykorzystania jako muluskocyd w rolnictwie ekologicznym na okres upływający dnia 31 marca 2002 r.
Okres ten powinno się przedłużyć na okres przejściowy czterech lat, który pozwoliłby zastąpić, w Państwach Członkowskich, metaldehyd jako muluskocyd przez ortofosforan żelaza (III.
(7) Wykorzystanie miedzi w formie wodorotlenku miedzi (I), tlenochlorku miedzi, (trójzasadowych) siarczanów miedzi i tlenku miedziawego oraz wykorzystanie olejów mineralnych jako środków grzybobójczych jest uważane za tradycyjne praktyki rolnictwa ekologicznego zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1a rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Okazuje się, że substancje te są, obecnie, niezbędne do uprawy różnych roślin, oraz że jedynie przy zwiększonych wysiłkach badawczych będzie możliwe znalezienie pośrednich lub długoterminowych, odpowiednich rozwiązań alternatywnych.
Dlatego też substancje te należy zatwierdzić.
Upoważnienie to zostanie poddane przeglądowi w świetle rozwoju i nowych dowodów w odniesieniu do dostępnych rozwiązań alternatywnych.
(8) Wykorzystanie miedzi w powołanych powyżej formach może mieć długoterminowe konsekwencje z powodu jej nagromadzania się w glebie, co wydaje się sprzeczne z założeniem rolnictwa ekologicznego, zakładającego prowadzenie gospodarki przyjaznej środowisku.
Warunki stosowania miedzi powinny, zatem zostać ograniczone przez ustalanie pułapu na wykorzystanie, wyrażonego w kilogramach miedzi na hektar rocznie.
Pułap powinien zaczynać się na poziomie 8 kg miedzi na hektar i po okresie przejściowym czterech lat jest zmniejszony do 6 kg miedzi na hektar, chyba że zostanie wykazane, że dla pewnych upraw tak niski pułap nie jest efektywny.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania tego pułapu średnio przez okres pięciu lat.
PaństwaCzłonkowskie, korzystając z tej możliwości powinny przygotowywać sprawozdanie o wdrożeniu tego środka oraz o ilościach wykorzystanych skutecznie, z zamiarem dokonania możliwego przeglądu w ramach tego systemu, tam, gdzie jest to konieczne.
(9) Przedłużenie okresu stosowania środka ochrony roślin na mocy niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla decyzji podejmowanych odnośnie do stosowania tych produktów w rolnictwie w ogóle jako części programu kontroli określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. Komisja przedstawiła Radzie i Parlamentowi do zbadania sprawozdanie określone w art. 8 ust. 2. Termin końcowy określony w niniejszym rozporządzeniu zostanie niezwłocznie poddany kontroli, jeżeli jest to konieczne w świetle konkluzji z badań sprawozdania.
(10) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 etykietowanie i reklamowanie produktu może odnosić się wyłącznie do metod uprawy ekologicznej jedynie, gdy produkt lub jego składniki pochodzenia rolnego nie były poddane procesom włączającym użycie substancji niewymienionych w sekcji B załącznika VI. Jednakże wodorotlenek sodu jest wymieniony w tamtym Załączniku do wykorzystania w produkcji oleju z pestek winogron (Brassica spp.) w okresie upływającym dopiero dnia 31 marca 2002 r.
Wykorzystanie tej substancji wprowadzono w celu spełnienia rzeczywistej potrzeby w produkcji pewnych rodzajów ekologicznego oleju z pestek winogron stosowanego do artykułów żywnościowych.
Korzystanie z tego produktu jest zatem zatwierdzone na czas nieokreślony.
(11) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 207/93 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2020/2000 [6] określa treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz ustala warunki wdrożenia art. 5 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie zwracały się z prośbą o włączenie do części C załącznika VI, jelit zwierzęcych; po zbadaniu ustalono, że spełniono wymogi włączenia zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 207/93.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Jeżeli Państwo Członkowskie decyduje się na wprowadzenie odstępstwa przewidzianego dla maksymalnych poziomów związków miedzi w załączniku II część B rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, przekazuje Komisji i innym Państwom Członkowskim, co następuje:
- przed dniem 30 czerwca 2002 r. informację o środkach podjętych w celu wdrożenia tego przepisu oraz aby zapewnić jego zgodność, w szczególności na poziomie poszczególnych gospodarstw,
- przed dniem 31 grudnia 2004 r. sprawozdanie o wdrożeniu oraz wynikach podjęcia tych środków, w szczególności ilości faktycznie wymagane w każdym okresie uprawy od czasu wejścia w życie tego przepisu.
Jeżeli jest to konieczne, Komisja podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą kontynuować stosowanie przepisów części A pkt 1 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, które miały zastosowanie przed wejściem w życie obecnego rozporządzenia:
- dla działek rolnych, dla których okres konwersji rozpoczyna się przed dniem 31 grudnia 2002 r.,
- dla wszystkich działek rolnych, będących częścią planu konwersji, o maksymalnym okresie pięciu lat, uzgodnionym z właściwymi organami, a który rozpoczął się przed dniem 1 września 2002 r.; niniejsze odstępstwo nie ma zastosowania dla działek rolnych dołączonych do planu po jego początkowym uzgodnieniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 474/2002
z dnia 15 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 20/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla najbardziej peryferyjnych regionów wprowadzonych rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względów technicznych i w celu przeprowadzenia odpowiednich kontroli konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw dla Azorów i Madery w okresie przejściowym, kończącym się dnia 30 czerwca 2002 r., władze portugalskie wystąpiły z wnioskiem, aby zastosowano szczególne przepisy dotyczące przedstawiania wniosków o wydanie zezwolenia i terminu ich ważności.
Wniosek ten powinien zostać przyjęty, a przedstawianie wniosków o wydanie zezwolenia powinno zostać ograniczone do pierwszych pięciu dni roboczych każdego miesiąca, termin ważności zezwoleń powinien upływać na koniec drugiego miesiąca po miesiącu, w którym zezwolenie wydano.
Te nowe przepisy powinny obowiązywać od dnia 1 kwietnia 2002 r.
(2) W art. 30 akapit drugi tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/2002 [3] pojawia się istotny błąd.
W wyniku tego błędu mogą pojawić się trudności w wykonywaniu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw w okresie przejściowym od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2002 r. przyznanym francuskim departamentom zamorskim, Azorom i Maderze.
Błąd ten powinien zostać poprawiony tak, aby wydawanie zezwoleń w okresie przejściowym mogło odbywać się w sposób właściwy.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 20/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 29 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Do dnia 30 czerwca 2002 r. na Azorach i Maderze stosuje się następujące przepisy:
a) wnioski o wydanie zezwolenia składa się w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych każdego miesiąca, a zezwolenia wydaje się w ciągu kolejnych pięciu dni roboczych;
b) zezwolenia są ważne w ciągu kolejnych dwóch miesięcy po miesiącu ich wydania.";
2) w art. 30 akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— artykułów 4, 5, 7 i 9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11, 13, 14, 15, 26 i 27 nie stosuje się w stosunku do francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery do dnia 1 lipca 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 484/2002 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 1 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu wprowadzenia zaświadczeń dla kierowców
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 881/924, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy uzależnione jest od posiadania licencji wspólnotowej, np. ujednoliconego dokumentu.
(2) Brak podobnego ujednoliconego dokumentu, poświadczającego uprawnienie kierowców do prowadzenia pojazdów służących do takiego przewozu z zastrzeżeniem licencji wspólnotowej, mianowicie przewozu międzynarodowego, objętego rozporządzeniem (EWG) nr 881/92 oraz kabotażu, określonego i przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 3118/935, uniemożliwia Państwom Członkowskim sprawdzanie, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub legalnie pozostają w dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za działalność transportową.
(3) Właściwe jest zatem ustanowienie zaświadczeń dla kierowców, ograniczenie zakresu niniejszego rozporządzenia do kierowców będących obywatelami państw trzecich oraz następnie zdecydowanie, na podstawie oceny dokonanej przez Komisję, czy należy rozszerzyć zakres rozporządzenia.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na prawa i przepisy ustawowe Państw Członkowskich i Wspólnoty dotyczące przepływu, pobytu i dostępu do działalności jako pracownicy najemni.
(5) Fakt, że nie jest możliwe sprawdzenie, czy kierowcy spoza Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, są legalnie zatrudnieni lub legalnie pozostają w jego dyspozycji, doprowadził do takiej sytuacji na rynku, w której kierowcy z państw trzecich są czasami angażowani nielegalnie i wyłącznie do przewozu międzynarodowego poza Państwo Członkowskie miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, z zamiarem naruszenia przepisów krajowych Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności, które wydało licencję wspólnotową przewoźnika.
(6) Tak nielegalnie zatrudnieni kierowcy często pracują w niebezpiecznych warunkach i otrzymują zaniżone wynagrodzenie, co zagraża bezpieczeństwu drogowemu.
(7) Takie systematyczne naruszanie przepisów krajowych doprowadziło do poważnego zakłócenia konkurencji między przewoźnikami zaangażowanymi w takie praktyki, a przewoźnikami zatrudniającymi kierowców wyłącznie legalnie.
(8) Upoważnione organy nie są w stanie skontrolować warunków pracy tych nielegalnie zatrudnionych kierowców.
(9) Zaświadczenia dla kierowców nie mogą być w odpowiedni sposób wprowadzone przez Państwa Członkowskie, zatem zaświadczenia te mogą być pomyślniej wprowadzone na poziomie wspólnotowym, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres niezbędny do tego celu.
(10) Państwa Członkowskie potrzebują czasu na wydrukowanie i rozprowadzenie nowych zaświadczeń dla kierowców, zatem niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie po upływie dostatecznego okresu przyznanego Państwom Członkowskim na przyjęcie środków niezbędnych do wykonania niniejszego rozporządzania.
(11) Należy wyraźnie potwierdzić, że Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby pojazdy, dla których wydają one poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zezwolenia wspólnotowego, były zarejestrowane na ich terytorium.
(12) Rozporządzenie (EWG) nr 881/92 powinno zostać odpowiednio zmienione; rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 powinno również zostać zmienione, aby kierowcy będący obywatelami państw trzecich, mieli obowiązek posiadania zaświadczeń,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 881/92 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:
"- "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd lub która jest przewożona w tym pojeździe w celu jego prowadzenia w razie konieczności;";
2. w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przewóz międzynarodowy wykonywany jest z zastrzeżeniem licencji wspólnotowej wraz z zaświadczeniem dla kierowcy, jeżeli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zaświadczenie dla kierowcy jest wydawane przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 6, każdemu przewoźnikowi, który:
- jest posiadaczem licencji wspólnotowej;
- legalnie zatrudnia w tym Państwie Członkowskim kierowców będących obywatelami państw trzecich lub w sposób legalny korzysta z usług kierowców będących obywatelami państw trzecich pozostających w jego dyspozycji, zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego ustanowionymi w tym samym Państwie Członkowskim:
- na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz odpowiednio,
- na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim.";
3. w art. 4 istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1. oraz dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Zaświadczenie dla kierowcy, określone w art. 3, poświadcza, że w kontekście transportu drogowego objętego licencją wspólnotową, kierowca będący obywatelem państwa trzeciego, wykonujący taki transport, jest zatrudniony w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz odpowiednio, układami zbiorowymi, zgodnie z regułami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i na warunkach zatrudnienia i kształcenia zawodowego kierowców prowadzących działalność transportu drogowego w tym państwie.";
4. w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Licencja wspólnotowa jest wydawana na okres pięciu lat i może podlegać przedłużeniu.";
5. art. 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Zaświadczenie dla kierowców, określone w art. 3 jest wydawane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo transportu rzeczy.
2.
Zaświadczenie dla kierowcy jest wydawane przez Państwo Członkowskie na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy będącemu obywatelem państwa trzeciego, którego posiadacz licencji legalnie zatrudnia lub który legalnie pozostaje do jego dyspozycji zgodnie z, przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz odpowiednio, układami zbiorowymi, zgodnie z regułami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i na warunkach zatrudnienia i kształcenia zawodowego kierowców stosowanych w tym samym Państwie Członkowskim.
Każde zaświadczenie dla kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 4.
3.
Zaświadczenie dla kierowcy odpowiada wzorowi określonemu w załączniku III, który ustanawia również zasady korzystania z zaświadczenia.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki niezbędne w celu zapobieżenia fałszowaniu zaświadczeń dla kierowców oraz powiadamiają o tym Komisję.
4.
Zaświadczenie dla kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanego w zaświadczeniu, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi.
Poświadczona za zgodność z oryginałem kopia zaświadczenia dla kierowcy jest przechowywana w lokalach przewoźnika.
Zaświadczenie jest za każdym razem okazywane na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
5.
Zaświadczenie dla kierowcy wydawane jest na okres określony przez wydające Państwo Członkowskie z zastrzeżeniem maksymalnej ważności pięciu lat.
Zaświadczenie dla kierowcy jest ważne tak długo, jak długo spełniane są warunki, na których zostało wydane.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki mające na celu zapewnienie, że jeżeli warunki te nie mogą być nadal spełniane, przewoźnik niezwłocznie zwróci zaświadczenie organom wydającym.";
6. w art. 7 istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1. oraz dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności regularnie sprawdzają, przez prowadzenie corocznych kontroli, obejmujących co najmniej 20 % ważnych zaświadczeń wydanych w tym Państwie Członkowskim, czy nadal są spełniane warunki, określone w art. 3 ust. 3 i na podstawie których zostało wydane zaświadczenie dla kierowców.";
7. art. 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1. Jeżeli warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 lub te, określone w art. 3 ust. 3, nie są spełnione, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika odrzucają wniosek o wydanie lub odnowienie licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy, w formie uzasadnionej decyzji.
2.
Właściwe władze cofają licencję wspólnotową lub zaświadczenie dla kierowcy w przypadku gdy posiadacz:
- przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 lub te, określone w art. 3 ust. 3, lub
- przekazał nieprawidłowe informacje w odniesieniu do danych niezbędnych do wydania licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy.
3.
W przypadku poważnych naruszeń lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozów, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą, między innymi, czasowo lub częściowo cofnąć poświadczone za zgodność z oryginałem kopie licencji wspólnotowej oraz cofnąć zaświadczenia dla kierowców.
Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej i uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego.
4.
W przypadku poważnego naruszenia lub powtarzających się mniejszych naruszeń dotyczących wszelkich przypadków niewłaściwego wykorzystywania zaświadczeń dla kierowców, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak:
- zawieszenie wydania zaświadczeń dla kierowców;
- cofnięcie zaświadczeń dla kierowców;
- uzależnienie wydania zaświadczeń dla kierowców od warunków dodatkowych w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu;
- czasowe lub częściowe cofnięcie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej.
Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, którego dokonał posiadacz licencji wspólnotowej.";
8. w art. 9 istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1. oraz dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby posiadacz licencji wspólnotowej mogł odwołać się od decyzji odmawiającej wydania lub cofającej zaświadczenie dla kierowcy lub uzależniającej wydanie zaświadczeń dla kierowców od dodatkowych warunków, wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności.";
9. w art. 11 ust. 3 wyrazy "w art. 8 ust. 3" zastępuje się wyrazami "w art. 8 ust. 3 i 4";
10. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Komisja bada konsekwencje ograniczenia obowiązku posiadania zaświadczenia dla kierowcy przez kierowców będących obywatelami państw trzecich oraz przedkłada w przypadku dostatecznego uzasadnienia takiej potrzeby wniosek dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia.";
11. dodaje się załącznik III określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każdy przewoźnik zarobkowego drogowego transportu rzeczy posiadający licencję wspólnotową, przewidzianą w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92 i którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa trzeciego, posiada zaświadczenie dla kierowcy zgodne z warunkami ustanowionymi w wymienionym rozporządzeniu, jest uprawniony na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu do wykonywania czasowego zarobkowego drogowego transportu rzeczy w innym Państwie Członkowskim, zwanego dalej odpowiednio "kabotażem" i "przyjmującym Państwem Członkowskim" bez posiadania siedziby statutowej lub innego zakładu w tym Państwie Członkowskim.";
2. w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, musi posiadać zaświadczenie dla kierowcy, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przekazują Komisji środki, podjęte w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 19 marca 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 486/2002
z dnia 18 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sprawie sektora surowca tytoniowego w odniesieniu do ustalania niektórych terminów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wobec braku decyzji Rady w odniesieniu do wniosku Komisji [3] mającej na celu ustalenie maksymalnych progów gwarantowanych dla zbiorów 2002, 2003 i 2004 r. dla zbiorów 2002 r.
Państwa Członkowskie nie mogą dotrzymać terminów dla wydania producentom deklaracji kwot produkcyjnych ani terminów zawierania umów kontraktacji ustalonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1441/2001 [5].
Dlatego terminy te muszą zostać odroczone.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 55 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 55
1.
Dla zbiorów 2002 r., nie naruszając art. 22 ust. 3, Państwa Członkowskie wydają deklaracje kwot produkcyjnych indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grupy oraz grupom producentów do dnia 30 kwietnia 2002 r.
2.
Dla zbiorów 2002 r., nie naruszając art. 10 ust. 1, umowy kontraktacji muszą być zawierane do dnia 30 czerwca 2002 r. z wyjątkiem przypadku siły wyższej" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2002
z dnia 19 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego w zakresie kodów niektórych wyrobów Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], zmienia Nomenklaturę Scaloną dla niektórych wyrobów.
(2) Należy odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [4], zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1516/96 [5] oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [6], zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2916/95 [7].
(3) Zmiany stosuje się od daty stosowania rozporządzenia (WE) nr 2031/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, wiersz:
"190530 _BAR_ — Słodkie herbatniki, wafle i opłatki" _BAR_
zastępuje się następująco:
"190531 _BAR_ — Słodkie herbatniki" _BAR_
oraz
"190532 _BAR_ — Wafle i opłatki." _BAR_
Artykuł 2
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 kody CN "02109071 oraz 02109079" zastępuje się kodami CN "02109971 oraz 02109979".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/2002
z dnia 19 marca 2002 r.
ustanawiające dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII oraz rejonach ICES VIII a, b, d, e
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 973/2001 [2], w szczególności jego art. 45 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W miesiącu listopadzie 2000 r. Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) zwróciła uwagę, że zasoby morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII oraz w rejonach ICES VIII a, b, d, e, są poważnie zagrożone wyczerpaniem.
(2) Większość zasobów występuje w podobszarach ICES V, VI, i VII oraz rejonach ICES VIII a, b, d, e.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/2001 z dnia 14 czerwca 2001 r., ustanawiające środki w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII i w rejonach ICES VIII a, b, d, e oraz związane z tym warunki kontroli działalności statków rybackich [3], ustanawia pewną liczbę dodatkowych środków technicznych odpowiednich w celu odnowienia tych zasobów.
(4) Wyżej wymienione środki techniczne pozostają w mocy do dnia 1 marca 2002 r.
Jednakże do tego czasu rozporządzenie (WE) nr 850/98 nie zostanie poddane rewizji.
Przeszkoda w stosowaniu tych środków mogłaby spowodować poważne szkody w zasobach morszczuka.
(5) Dlatego też należy podjąć natychmiastowe działania w celu zapewnienia kontynuacji stosowania środków ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1162/2001 do czasu dokonania przez Radę rewizji rozporządzenia (WE) nr 850/98.
(6) Istnieje małe prawdopodobieństwo, że połowy przy użyciu włoków rozprzowych o rozmiarze oczek mniejszym niż 100 mm na obszarach zastrzeżonych do połowów sieciami ciągnionymi o rozmiarze oczek większym lub równym 100 mm zagrożą zachowaniu zasobów morszczuka z uwagi na to, że w wyniku połowów przy użyciu włoków rozprzowych przyłowy morszczuka są bardzo małe.
Jednakże należy zapewnić, by ten niski poziom przyłowów nie został przekroczony, jak również należy ograniczyć przedział czasowy i obszar geograficzny, na którym dopuszczone są te połowy.
(7) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1162/2001 przewiduje odstępstwo uzasadnione faktem, że ograniczenie połowów morszczuka spowodowałoby poważne problemy ekonomiczne dla codziennie wypływających w morze małych statków rybackich.
Odstępstwo to nie ma istotnego znaczenia, jeśli chodzi o zachowanie i odnowienie zasobów morszczuka.
Należy więc utrzymać je w mocy.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich prowadzących działalność połowową w podobszarach ICES V i VI oraz w rejonach ICES VII b, c, f, g, h, j, k, jak również w rejonach ICES VIII a, b, d, e.
Artykuł 2
1. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 4 oraz art. 15 rozporządzenia (WE) nr 850/98, połowy morszczuka (Merluccius merluccius) pozostające na pokładzie jakiegokolwiek statku wyposażonego w sieci ciągnione inne niż włoki rozprzowe o rozmiarze oczek 55—99 mm nie mogą wynosić więcej niż 20 % wagi całkowitego połowu organizmów morskich pozostającego na pokładzie, a połów morszczuka, pozostający na pokładzie jakiegokolwiek statku wyposażonego we włok rozprzowy o rozmiarze oczek od 55—99 mm, nie może być większy niż 5 % wagi całkowitego połowu organizmów morskich pozostającego na pokładzie.
2.
Przepisy ust. 1 nie dotyczą statków o całkowitej długości mniejszej niż 12 metrów, które powracają w ciągu 24 godzin po ostatnim wyjściu z portu.
Artykuł 3
Zabrania się stosowania:
a) z wyjątkiem podobszarów ICES V i VI, worków włoka i/lub stosowania przedłużacza jakichkolwiek sieci ciągnionych oprócz włoków rozprzowych o rozmiarze oczek większym niż 55 mm, wykonanych z materiału o sieciowego jednoszpagatowego, w którym grubość szpagatu nie przekracza 6 mm, lub z materiału sieciowego dwuszpagatowego, w którym grubość szpagatu nie przekracza 4 mm;
b) jakichkolwiek sieci ciągnionych do połowów przydennych innych niż włok rozprzowy, w którym rozmiar oczek w worku włóka wynosi od 70—89 mm przy więcej niż 120 oczkach w obwodzie worka, w wyłączeniem łączeń i osadek;
c) jakichkolwiek sieci ciągnionych do połowów przydennych, zawierających pojedyncze oczko czworoboczne, którego boki nie są w przybliżeniu równej długości;
d) jakichkolwiek sieci ciągnionych do połowów przydennych, do których worek włóka o rozmiarze oczek poniżej 100 mm przytwierdzony jest inaczej niż poprzez przyszycie do segmentu sieci poprzedzającego worek włóka.
Artykuł 4
Zabrania się przechowywania na pokładzie lub stosowania włoka rozprzowego o rozmiarze oczek większym lub równym 70 mm, chyba że cała górna połowa przedniego segmentu takiej sieci jest wykonana z części materiału sieciowego, w którym rozmiar każdego pojedynczego oczka jest mniejszy niż 180 mm, przytwierdzonego:
- bezpośrednio do górnej liny sieci, lub
- do nie więcej niż trzech rzędów materiału sieciowego o jakimkolwiek rozmiarze oczek, przytwierdzonego bezpośrednio do liny górnej sieci.
Segment materiału sieciowego rozciąga się ku tyłowi sieci na długość co najmniej liczby oczek ustalonej przez:
a) podział długości w metrach ramy sieci przez 12;
b) pomnożenie wyniku otrzymanego w lit. a) przez 5400;
c) podział wyniku otrzymanego w lit. b) przez rozmiar, w milimetrach, najmniejszego oczka w segmencie;
d) pominięcie ułamka dziesiętnego lub innych ułamków w wyniku otrzymanym w lit. c).
Artykuł 5
1.
Do celów ust. 2, określa się następujące obszary geograficzne:
a) obszar wyznaczony liniami prostymi, kolejno łączącymi następujące współrzędne geograficzne, z wyłączeniem części tego obszaru położonej w odległości 12 mil morskich obliczonych od linii brzegowej Irlandii:
53o30'N, 11o00'W
53o30'N, 12o00'W
53o00'N, 12o00'W
51o00'N, 11o00'W
49o30'N, 11o00'W
49o30'N, 07o00'W
51o00'N, 07o00'W
51o00'N, 10o30'W
51o30'N, 11o00'W
53o30'N, 11o00'W;
b) obszar wyznaczony liniami prostymi, kolejno łączącymi następujące współrzędne geograficzne, z wyłączeniem części tego obszaru położonej w odległości 12 mil morskich obliczonych od linii brzegowej Francji:
48o00'N, 06o00'W
48o00'N, 07o00'W
45o00'N, 02o00'W
44o00'N, 02o00'W
punkt na wybrzeżu Francji na szerokości 44o00'N
punkt na wybrzeżu Francji na szerokości 45o30'N
45o30'N, 02o00'W
45o45'N, 02o00'W
48o00'N, 06o00'W.
2.
W obrębie obszarów określonych w ust. 1:
- zabrania się prowadzenia połowów przy użyciu sieci ciągnionych innych niż włoki rozprzowe o rozmiarze oczek wynoszącym od 55—99 mm,
- zabrania się zanurzania, częściowego lub w całości, lub innego używania w jakimkolwiek celu sieci ciągnionej innej niż włoki rozprzowe o rozmiarze oczek wynoszącym od 55—99 mm,
- wszystkie sieci ciągnione, inne niż włoki rozprzowe o rozmiarze oczek wynoszącym 55—99 mm, należy podwiązać i umocować zgodnie z przepisami określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4].
W obrębie obszaru określonego w ust. 1 lit. a):
- zabrania się prowadzenia połowów z użyciem narzędzi mocowanych na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 120 mm,
- zabrania się zanurzania, częściowego lub w całości, lub innego stosowania w jakimkolwiek celu jakichkolwiek narzędzi mocowanych na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 120 mm,
- wszystkie narzędzia mocowane na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 120 mm, należy podwiązać i umocować zgodnie z przepisami określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
W obrębie obszaru określonego w ust. 1 lit. b):
- zabrania się prowadzenia połowów z wykorzystaniem narzędzi mocowanych na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 100 mm,
- zabrania się zanurzać, częściowo lub w całości, lub inaczej stosować w jakimkolwiek celu narzędzi mocowanych na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 100 mm,
- wszystkie narzędzia mocowane na palach, o rozmiarze oczek mniejszym niż 100 mm, należy podwiązać i umocować zgodnie z przepisami określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 6
1.
W obszarze określonym w art. 5 ust. 1 lit. a) dopuszcza się stosowanie lub zanurzanie, częściowo lub całkowicie, włoków rozprzowych o rozmiarze oczek 55—99 mm wyłącznie w części tego obszaru na wschód od 07o30'W i wyłącznie w okresie od kwietnia do października.
2.
W obszarze określonym w art. 5 ust. 1 lit. b) dopuszcza się stosowanie lub zanurzanie, częściowo lub całkowicie, włoków rozprzowych o rozmiarze oczek od 55—99 mm wyłącznie w części tego obszaru na wschód od 46o00'N i wyłącznie w okresie od czerwca do września.
3. W częściach obszarów określonych w art. 5 ust. 1 lit. a) lub art. 5 ust. 1 lit. b), położonych poza obszarami określonymi w ust. 1 i 2, wszystkie włoki rozprzowe o rozmiarze oczek 55—99 mm zostaną podwiązane i umocowane zgodnie z przepisami określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 496/2002
z dnia 18 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2604/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzącego, między innymi, z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE
(1) W drodze rozporządzenia (WE) nr 2603/2000 [2] Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze w formie szczególnej kwoty 41,3 EUR/tona, na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (zwanych dalej "rozważanym produktem") pochodzących, między innymi, z Indii, z wyjątkiem przywozu pochodzącego z kilku szczególnie wymienionych przedsiębiorstw w Indiach, które podlegają niższej stawce celnej.
W drodze rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 [3], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w formie szczególnej kwoty 181,7 EUR/tona, na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących, miedzy innymi, z Indii, z wyjątkiem przywozu pochodzącego z kilku szczególnie wymienionych przedsiębiorstw w Indiach, które podlegają różnym stawkom cła.
Produkt jest obecnie sklasyfikowany pod kodem CN 39076020.
B. OBECNE DOCHODZENIE
(2) Następnie Komisja otrzymała od producenta w Indiach Futura Polymers Ltd. (zwanego dalej "przedmiotowym przedsiębiorstwem") prośbę o wszczęcie przeglądu rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 dla "nowego eksportera", zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem"). Ponadto przedsiębiorstwo utrzymywało, że w pierwotnym okresie dochodzenia (1 października 1998 r. — 30 września 1999 r.) nie wywoziło rozważanego produktu do Wspólnoty, ale wywoziło rozważany produkt do Wspólnoty od tamtego okresu.
(3) Produkt objęty obecnym przeglądem jest taki sam jak w początkowym dochodzeniu, tj. politereftalan etylenu ("PET") ze współczynnikiem lepkości wynoszącym 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z DIN (Deutsche Industrienorm) 53728.
(4) Komisja zbadała dowody przedłożone przez danego hinduskiego producenta eksportującego i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po umożliwieniu przedmiotowemu przemysłowi wspólnotowemu przedstawienia uwag, Komisja, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1240/2001 [4], wszczęła przegląd rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 w odniesieniu do przedsiębiorstwa oraz rozpoczęła dochodzenie.
(5) Rozporządzenie, na mocy którego wszczęto przegląd, uchylało również nałożone przez rozporządzenie (WE) nr 2604/2000 cło antydumpingowe na przywóz rozważanego produktu produkowanego i wywożonego do Wspólnoty przez przedmiotowe przedsiębiorstwo oraz na podstawie art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia nakazywało organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji tego przywozu.
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła przedmiotowe przedsiębiorstwo oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu przeglądu.
Ponadto dała innym bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie.
Jednakże Komisja nie otrzymała żadnej takiego wniosku.
(7) Komisja wysłała przedmiotowemu przedsiębiorstwu kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w przewidzianym terminie.
Komisja również sprawdziła wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia dumpingu.
Weryfikację przeprowadzono na terenie przedmiotowego przedsiębiorstwa.
(8) Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2001 r. (zwany dalej "okresem badanym").
(9) W obecnym dochodzeniu zastosowano tę samą metodologię, co w dochodzeniu początkowym.
C. ZAKRES PRZEGLĄDU
(10) Ponieważ nie złożono wniosku o przegląd ustaleń w sprawie szkody, kontrola ograniczała się do dumpingu.
D. REZULTATY DOCHODZENIA
1.
Kwalifikacja nowego eksportera
(11) Dochodzenie potwierdziło, że przedmiotowe przedsiębiorstwo nie wywoziło rozważanego produktu w początkowym okresie dochodzenia oraz, że zaczęło wywozić go do Wspólnoty po tym okresie.
Ponadto, zgodnie z przedłożonymi dokumentami dowodowymi, przedsiębiorstwo było w stanie z powodzeniem przedstawić, że nie posiada żadnych związków, bezpośrednich czy pośrednich, z żadnym z producentów eksportujących w Indiach podlegających obowiązującym środkom antydumpingowym z uwagi na rozważany produkt.
Odpowiednio, potwierdza się, że przedmiotowe przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia i dlatego powinno się określić dla niego indywidualny margines dumpingu.
2.
Dumping
Wartość normalna
(12) W odniesieniu do określenia wartości normalnej, ustalono najpierw dla każdego producenta eksportującego, czy ogólna wielkość jego sprzedaży krajowej politereftalanu etylenu była reprezentatywna w porównaniu z ogólną wartością sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, wielkość sprzedaży krajowej uważa się za reprezentatywną wtedy, gdy ogólna wielkość sprzedaży każdego producenta eksportującego na rynku krajowym stanowi co najmniej 5 % wielkości jego sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Sprzedaż krajowa wywożonego typu produktu do Wspólnoty była również reprezentatywna, tj. wynosiła, co najmniej 5 % wielkości sprzedaży wywożonej do Wspólnoty.
(13) Sprawdzono również, czy sprzedaż krajowa każdego typu wag elektronicznych mogłaby zostać uznana za sprzedaż dokonywaną w normalnych warunkach handlu poprzez ustalenie odsetku sprzedaży z zyskiem danego typu niezależnym klientom.
Wielkość sprzedaży rozważanego sprzedanego produktu po cenie sprzedaży netto równej lub powyżej obliczonego kosztu produkcji ("zyskowna sprzedaż") wynosiła 80 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży a średnia ważona cena tego typu była powyżej kosztu produkcji.
W rezultacie, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnie ważone ceny całej sprzedaży krajowej w badanym okresie, bez względu na to czy cała ta sprzedaż była zyskowna, czy nie.
Cena eksportowa
(14) Ponieważ całkowita sprzedaż na wywóz produktu objętego dochodzeniem odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową określono zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia na podstawie cen aktualnie płaconych lub możliwych do uzyskania.
Porównanie
(15) W celu zapewnienia właściwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, w postaci odpowiedniej korekty, różnice wpływające na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia.
(16) Wszelkie potrącenia sprzedaży na wywóz zostały uznane.
Odnosiły się do frachtu śródlądowego, opłat bankowych a także innych opłat oraz pakowania.
(17) Uznano wszelkie potrącenia sprzedaży krajowej, o które zabiegało przedsiębiorstwo, tj. koszty kredytowe, prowizje i podatki pośrednie.
Ponieważ certyfikaty badań dla produktu wykazywały różnicę jakości między produktem sprzedanym w kraju a tym wywiezionym do Wspólnoty, dokonano dostosowania wobec różnic w charakterystyce fizycznej.
Różnicę zmierzono poprzez porównanie cen dwóch jakości sprzedanych państwom trzecim.
Margines dumpingu
(18) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, margines dumpingu ustalono na podstawie porównania między średnia ważoną wartością normalną od typu a średnią ważoną ceną eksportową.
(19) Ten średni ważony margines dumpingu ustalony dla przedsiębiorstwa, wyrażony procentowo w stosunku do ceny franco granica Wspólnoty, wynosi 14,7 %.
E. ZMIANA PRZEGLĄDANYCH ŚRODKÓW
(20) W świetle powyższego, uznaje się, że powinno się nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie stwierdzonego marginesu dumpingu, ale zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, nie powinien przekraczać marginesu szkody na skalę krajową ustalonego dla Indii w drodze ostatecznego rozporządzenia w początkowym dochodzeniu antydumpingowym. W tym przypadku cło antydumpingowe oparto na wspomnianym powyżej marginesie dumpingu, ponieważ dochodzenie zostało, na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, ograniczone do zbadania sytuacji dumpingu przedmiotowego przedsiębiorstwa, a margines szkody na skalę krajową początkowego dochodzenia był wyższy.
(21) Zgodnie z art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, żaden towar nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczymi należnościami celnymi do celów zaradzenia jednej i tej samej sytuacji wynikłej z dumpingu lub subwencjonowania wywozu.
Skoro powinno się nałożyć cła antydumpingowe na przywóz rozważanego produktu, należy określić, czy i w jakim stopniu margines subwencji i dumpingu wynikają z tej samej sytuacji.
(22) W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe przedsiębiorstwo współpracowało w początkowej sprawie antysubwencyjnej i ustalono cło wyrównawcze w wysokości 0 %.
F. NAKŁADANIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ
(23) Ponieważ w wyniku przeglądu ustalono dumping związany z przedmiotowym przedsiębiorstwem, cło antydumpingowe stosowane względem tego przedsiębiorstwa jest również nakładane z mocą wsteczną od daty rozpoczęcia tego przeglądu dotyczącego przywozu, którego dokonano zgodnie z rejestracją na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1240/2001.
G. ZOBOWIĄZANIE
(24) Przedsiębiorstwo, Futura Polymers Ltd., zaproponowało zobowiązanie cenowe dotyczące wywozu rozważanego produktu do Wspólnoty, zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(25) Po zbadaniu oferty Komisja uznała zobowiązanie za możliwe do przyjęcia, ponieważ usunęłoby szkodliwe skutki dumpingu na podstawie art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Ponadto przedsiębiorstwo zobowiązało się dostarczać Komisji regularne i szczegółowe sprawozdania, które umożliwią skuteczne monitorowanie.
Co więcej, charakter produktu i struktura sprzedaży przedsiębiorstwa pozwalają Komisji stwierdzić, iż ryzyko obejścia tych zobowiązań jest ograniczone.
(26) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i monitorowania zobowiązania, w przypadku gdy zostaje okazany wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodny ze zobowiązaniem, zwolnienie z cła jest uwarunkowane okazaniem służbie celnej przedmiotowego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury handlowej" wydanej przez Futura Polymers Ltd. i zawierającej informacje wyszczególnione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2604/2000.
W przypadku gdy nie zostaje okazana taka faktura lub jeżeli nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu służbom celnym, należy uiścić stosowną stawkę cła antydumpingowego w celu zapewnienia skutecznego stosowania zobowiązania.
(27) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania, może być nałożone cło antydumpingowe wynikające z art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia.
H. UJAWNIENIE I OKRES OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW
(28) Przedmiotowe przedsiębiorstwo zostało poinformowane o faktach i uwagach, na podstawie których zamierzano nałożyć zmienione ostateczne cło antydumpingowe w przywozie do Wspólnoty.
(29) Przegląd ten nie ma wpływu na datę, z którą wygasa rozporządzenie (WE) nr 2604/2000 na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Tekst dotyczący Futura Polymers Limited w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 otrzymuje brzmienie:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczne cło (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Futura Polymers Limited _BAR_ 161,2 _BAR_ A184 _BAR_
2. Tabela w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 zmienia się poprzez wprowadzenie następującej treści jako trzeciej pozycji:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Futura Polymers Limited _BAR_ Indie _BAR_ A184 _BAR_
3.
Cło niniejszym nałożone zostaje również nałożone z mocą wsteczną na przywóz rozważanego produktu, który został zarejestrowany na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1240/2001.
4.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 505/2002
z dnia 21 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1370/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2 i art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2898/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny.
(2) Konieczne jest dostosowanie kodów produktów ustanowionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1370/95 do aktualnych zmian w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającym nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 488/2002 [6].
(3) Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1370/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2002
z dnia 21 marca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2331/97 w sprawie specjalnych warunków przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12 i art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2331/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2882/2000 [4], ustanawia kryteria jakościowe, jakie należy spełnić w celu przyznania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 488/2002 [6], wymienia produkty z wieprzowiny, dla których mogą być przyznane refundacje wywozowe.
(3) Kody produktów wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 muszą być dostosowane do ostatnich zmian rozporządzenia (EWG) nr 3846/87, a kryteria jakościowe muszą zostać określone w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 16024110, 16024210 i 16024919.
(4) Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wpisy odnoszące się do kodów CN 16024110, 16024210 i 16024919 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 zastępuje się wpisami określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 509/2002
z dnia 21 marca 2002 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje przyznawanie refundacji do niektórych produktów objętych tym rozporządzeniem, jeżeli są wywożone w postaci produktów wymienionych w załączniku II do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] zmienia Nomenklaturę Scaloną w zakresie pewnych produktów.
(3) W związku z tym należy dokonać zmian w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(4) Zmiany powinny być stosowane od dnia stosowania rozporządzenia (WE) nr 2031/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 wiersz:
"190530 _BAR_ – Słodkie herbatniki, wafle i opłatki" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "– Słodkie herbatniki, wafle i opłatki _BAR_
190531 _BAR_ – – Słodkie herbatniki _BAR_
190532 _BAR_ – – Wafle i opłatki" _BAR_ .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 510/2002
z dnia 21 marca 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzeń (WE) nr 75/2002, (WE) nr 93/2002, (WE) nr 107/2002, (WE) nr 111/2002 oraz (WE) nr 112/2002 ustanawiających standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 453/20022, w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 75/20023, (WE) nr 93/20024, (WE) nr 107/20025, (WE) nr 111/20026 oraz (WE) nr 112/20027 ustanawiają standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia pomidorów.
(2) W załącznikach do tych rozporządzeń wykryto błąd.
W związku z tym należy wprowadzić sprostowania przedmiotowych rozporządzeń.
(3) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 przewiduje, że w przypadku gdy nie ma żadnych obowiązujących standardowych wartości celnych w przywozie dla produktu danego pochodzenia, stosuje się średnią standardowych wartości celnych w przywozie obowiązujących dla tego produktu. Skutkiem tego, jeśli jeden ze składników standardowych wartości celnych w przywozie został skorygowany, średnia ta powinna być ponownie obliczona.
(4) O stosowanie skorygowanej standardowej wartości celnej w przywozie muszą wystąpić zainteresowane strony, tak aby nie zostały postawione w niekorzystnej sytuacji działającej wstecz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości celne w przywozie mające zastosowanie do pomidorów wyszczególnione w załącznikach do rozporządzeń (WE) nr 75/2002, (WE) nr 93/2002, (WE) nr 107/2002, (WE) nr 111/2002 oraz (WE) nr 112/2002 zastępuje się standardowymi wartościami celnymi w przywozie wyszczególnionymi w tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Na wniosek zainteresowanych stron urząd celny, w którym przywóz został odnotowany, zwraca część należności celnych za pomidory pochodzące z zainteresowanych państw trzecich i dopuszczone do swobodnego obrotu w okresie stosowania skorygowanych rozporządzeń.
Wnioski o przyznanie refundacji muszą zostać wniesione nie później niż ostatniego dnia trzeciego miesiąca po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a do wniosku musi być dołączona deklaracja dopuszczenia do swobodnego obrotu danych towarów przywożonych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 marca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/2002
z dnia 21 marca 2002 r.
zmieniające załącznik C do dyrektywy Rady 64/432/EWG i zmieniające decyzję 2000/330/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel bydłem i trzodą chlewną [1], ze zmianami wprowadzonymi decyzją Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jego art. 16 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 11 października 1999 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia Zwierząt i Warunków Utrzymania Zwierząt przyjął raport [3] w sprawie zmian aneksów technicznych do dyrektywy 64/432/EWG w celu uwzględnienia osiągnięć naukowych dotyczących gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła.
(2) Zgodnie z powyższym raportem testy na obecność brucelozy powinny być wykonywane zgodnie z Podręcznikiem OIE Norm Testów Diagnostycznych i Szczepionek (wydanie trzecie z 1996 r.) wydanym przez Office International des Epizooties (OIE).
(3) W sierpniu 2001 r. OIE opublikowało czwarte wydanie wyżej wymienionego Podręcznika, zawierające pewne zmiany w opisie testów na obecność brucelozy.
(4) Konieczne było więc uzupełnienie załącznika C do dyrektywy 64/432/EWG w celu określenia procedur testowych, które mogą być stosowane przy nadzorze i handlu w obrębie Wspólnoty, odzwierciedlających w maksymalnym stopniu normy OIE, ale także uwzględniających Narodowe Laboratoria Referencyjne w Państwach Członkowskich i zalecenia Komitetu Naukowego oraz współpracujące w ramach Sieci Laboratoriów Referencyjnych Unii Europejskiej ds. Brucelozy.
(5) W związku z tym decyzja Komisji 2000/330/WE z dnia 18 kwietnia 2000 r. zatwierdzająca testy na wykrywanie przeciwciał brucelozy bydła w ramach dyrektywy Rady 64/432/EWG [4] powinna zostać zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik C do dyrektywy 64/432/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W decyzji 2000/330/WE wprowadzone zostają następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Próba wiązania wypełniacza, próby ze zbuforowanymi antygenami brucelozy i testy ELISA przeprowadzane zgodnie z postanowieniami załącznika C do dyrektywy 64/432/EWG niniejszym są zaaprobowane do celów certyfikacyjnych.".
2) Załącznik zostaje usunięty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w 20 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 538/2002
z dnia 25 marca 2002 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Grecja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Πατάτα Κάτω Νευρ-οκοπίου" (Patata Kato Nevrokopiou) jako oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymagania w nim zawarte, w szczególności zawiera wszystkie wymagane informacje zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu, na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 245/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne do "rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 545/2002
z dnia 18 marca 2002 r.
rozszerzające finansowanie planów poprawy jakości i obrotu w odniesieniu do niektórych orzechów i chleba świętojańskiego, zatwierdzonych na mocy tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 i przewidujące specjalną pomoc dla orzechów laskowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4], przewiduje różne szczególne środki w celu naprawienia niedoskonałości udogodnień w produkcji i obrocie dla niektórych orzechów i chleba świętojańskiego.
Pomoc przewidziana jest dla organizacji producentów, które otrzymały szczególne uznanie i przedłożyły zatwierdzony przez właściwy organ plan poprawy jakości i obrotu swoimi produktami.
(2) Specjalna pomoc przyznawana na rzecz sporządzania i wykonywania planu poprawy jakości i obrotu, zgodnie z art. 14 lit. d) pkt 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 jest ograniczona do 10 lat, w celu umożliwienia przeniesienia finansowej odpowiedzialności na producentów.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5]. Jednakże, zgodnie z przepisami art. 53 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wszelkie prawa nabyte przez organizacje producentów w stosowaniu tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 utrzymuje się do ich wyczerpania.
(4) Wiele planów wygasło w 2000 r., po upływie okresu dziesięciu lat.
Plany te zostały zakwalifikowane na jedenasty rok przyznawania pomocy zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 558/2001 z dnia 19 marca 2001 r.,rozszerzającym na okres do jednego roku finansowanie niektórych planów poprawy jakości i obrotu, zatwierdzonych na mocy tytułu IIa rozporządzenia (WE) nr 1035/72 [6].
(5) Wiele dodatkowych planów wygasło w 2001 r., po upływie dziesięciu lat.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96, Komisja przekazała Radzie sprawozdanie dotyczące postępu wprowadzenia rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Sprawozdanie to zawiera opis wyników szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego, podejmowanych na mocy tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, ale nie przedstawia ostatecznych propozycji stałych podstaw dla wsparcia dla tego sektora.
(7) Uznając ważną rolę środowiska odgrywaną przez sektor orzechów w ochronie przed erozją, zapobieganiu pożarom i zachowaniu miejscowego materiału genetycznego oraz uznając ważną rolę społeczną w utrzymaniu ludności na obszarze, wspierając tym samym zachowanie środowiska wiejskiego, właściwym jest udzielenie na 2001 r. tym organizacjom producentów, których plany poprawy wygasają w 2001 r., a które nadal spełniają kryteria uznania, dalszego finansowania ich planów w ramach budżetu 2002.
Powinno to dotyczyć tych organizacji producentów, których pierwotne plany poprawy wygasły w 2000 r. i które zostały rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 558/2001.
(8) W skład obszarów kwalifikujących się, powinny wejść te obszary w ramach planu, które zostały zatwierdzone w 1990 r. lub 1991 r., a następnie włączone lub przeniesione do następnego planu poprzez łączenie lub przejęcie organizacji producentów.
(9) Jedynie wnioski o pomoc w odniesieniu do prac przeprowadzonych do dnia 15 czerwca 2002 r. powinny kwalifikować się do finansowania.
Plany, dla których dziesiąty rok zakończył się po dniu 15 czerwca 2000 r. mogą otrzymywać wsparcie Wspólnoty przez jedenasty rok, do dnia 15 czerwca 2001 r., na mocy rozporządzenia (WE) nr 558/2001.
Do celów ciągłości, plany te powinny otrzymywać wsparcie Wspólnoty w okresie między dniem 15 czerwca 2001 r. a dniem 31 grudnia 2001 r.
(10) W celu uproszczenia procedur administracyjnych, pomoc powinna zostać ograniczona najwyżej do tych obszarów, dla których wniosek o przyznanie pomocy został złożony w ostatnim roku planu.
(11) Okres jednego roku nie jest wystarczający dla dokończenia prac związanych z karczowaniem a następnie przesadzaniem lub zmianą uprawianych odmian, określoną w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 z dnia 20 marca 1989 r. ustalającego poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego [7]. Maksymalna pomoc na hektar uprawy powinna w związku z tym zostać wypłacona w odniesieniu do innych czynności wymienionych w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia, przy maksymalnym wkładzie Wspólnoty wynoszącym 75 %.
(12) Przepisy wykonawcze do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów oraz chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [8] należy stosować przez okres ciągłego wypłacania pomocy.
(13) W celu zajęcia się sytuacją gospodarczą w sektorze orzechów laskowych, należy udzielić zryczałtowanej pomocy na orzechy laskowe zebrane w roku gospodarczym 2001/2002 tym organizacjom producentów, które nie kwalifikują się do rozszerzenia planów poprawy na podstawie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uznane organizacje producentów zaangażowane w produkcję i obrót orzechami i/lub chlebem świętojańskim i otrzymujące pomoc, zgodnie z tytułem IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, których plany poprawy jakości i obrotu zostały zatwierdzone w 1990 r. lub 1991 r., lub które obejmują obszary zatwierdzone w 1990 r. lub 1991 r., mogą wystąpić o kontynuowanie tej pomocy dla tych obszarów przez dalszy okres do jednego roku, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2 i 3 tego rozporządzenia.
W ciągu tego okresu, organizacje producentów w dalszym ciągu wykonują plan zatwierdzony na ostatni rok.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, ostatni rok planu oznacza dziesiąty rok dla obszarów zatwierdzonych w 1991 r. oraz jedenasty rok dla obszarów zatwierdzonych w 1990 r. i rozszerzonych na mocy przepisów rozporządzenia (WE) nr 558/2001.
Artykuł 2
Pomoc:
a) wypłacana jest w odniesieniu do i ograniczona do tych obszarów, dla których wnioski o przyznanie pomocy zostały złożone w odniesieniu do ostatniego roku wykonywania planu;
b) ograniczona jest do maksymalnej kwoty 241,50 EUR na hektar, z czego maksymalny udział Wspólnoty wynosi 75 %;
c) udzielana jest przez okres do jednego roku bezpośrednio po wygaśnięciu ostatniego roku planu, najpóźniej do dnia 15 czerwca 2002 r.
Plany rozszerzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 558/2001, dla których początek ostatniego roku przypada po dniu 15 czerwca 2000 r., otrzymują wsparcie Wspólnoty przez okres między dniem 15 czerwca 2001 r. i końcem ostatniego roku.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 2159/89 stosuje się mutatis mutandis do planów, na których wykonanie pomoc wypłacana jest zgodnie z art. 1.
W razie potrzeby, przyjmuje się dodatkowe środki wykonawcze zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 4
Artykuł 55 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 55
Organizacjom producentów uznanym zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1035/72 lub niniejszym rozporządzeniem, które wykonują plan poprawy jakości w rozumieniu art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 lub program operacyjny w rozumieniu art. 15, i nie korzystają z pomocy określonej w art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 545/2002 w przypadku orzechów laskowych zebranych w ciągu roku gospodarczego 2001/2002 zostanie przyznana pomoc w wysokości 15 EUR na 100 kg."
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 546/2002
z dnia 25 marca 2002 r.
ustalające wysokość premii i progi gwarantowane dla surowca tytoniowego według grup odmian tytoniu oraz Państw Członkowskich dla zbiorów z roku 2002, 2003 i 2004 oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [4] przewiduje ustalenie wysokości premii i kwot dodatkowych dla każdego zbioru tytoniu, ze szczególnym uwzględnieniem przeszłych i przewidywanych możliwości zbytu różnych rodzajów tytoniu w warunkach normalnej konkurencji.
W związku z powyższym należy ustalić premie i powiązać je z gwarantowanymi progami ustanowionymi na lata 2002–2004.
(2) Zgodnie z art. 8 akapit drugi i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, należy określić progi gwarantowane dla każdej grupy odmian i Państw Członkowskich dla zbiorów w latach 2002–2004, ze szczególnym uwzględnieniem warunków rynkowych, jak również warunków społeczno-ekonomicznych i rolnych panujących w danych obszarach produkcji. Poziomy progów powinny być określone w odpowiednim terminie, aby producenci mogli zaplanować produkcję dotyczącą danych zbiorów.
(3) Artykuł 6 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 zezwala Państwom Członkowskim na stosowanie systemu aukcji umów kontraktacji.
Na mocy obecnie obowiązujących przepisów, w przypadku stosowania takiego systemu należy nim objąć wszystkie grupy odmian tytoniu produkowanych w Państwie Członkowskim.
System ten nie został jeszcze zastosowany, ponieważ Państwa Członkowskie są przekonane, że system aukcji jest gwarantowany jedynie dla niektórych grup odmian oraz jedynie dla umów grup producentów, którzy wyrażają zainteresowanie.
W celu upowszechnienia aukcji jako sposobu podniesienia handlowych cen surowca tytoniowego należy przyjąć bardziej elastyczne przepisy, aby Państwa Członkowskie mogły ograniczyć ten mechanizm wyłącznie do określonych grup odmian oraz jedynie do tych grup producentów, którzy wyrażają zamiar uczestnictwa w nim.
(4) Utworzone na mocy przepisów art. 9 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 krajowe rezerwy kwot nie spełniły zadań konwersji, czyli celów restrukturyzacji gospodarstw, dla których zostały stworzone.
Stosowanie na poziomie krajowym, w szczególności kryteriów ustanowionych przez Państwa Członkowskie dla redystrybucji rezerw oraz niewielkich ilości związanych z ich utworzeniem, okazało się nieadekwatne z punktu widzenia osiągnięcia pożądanego skutku.
Ponadto administracyjne rozwiązania dotyczące zarządzania krajowymi rezerwami doprowadziły do nadmiernego obciążenia pracą i znacząco skomplikowały proces zarządzania kwotami, co spowodowało poważne opóźnienia w ich dystrybucji.
Należy jednak umożliwić Państwom Członkowskim odwołanie się do tego systemu w przypadku, gdy uznają go za przydatny.
(5) Traktat wymaga, aby podczas definiowania i realizacji wszystkich wspólnotowych polityk i działań zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
W ramach strategii trwałego rozwoju Unii Europejskiej pod uwagę należy brać ekonomiczne, społeczne i środowiskowe konsekwencje każdej polityki.
W regionach produkcji surowca tytoniowego wskazane jest w konsekwencji podjęcie działań mających na celu rozwój nowych źródeł dochodu oraz nowych rodzajów działalności dla producentów tytoniu.
Aby osiągnąć ten cel proponuje się, aby zmienić zakres działań Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego i zastąpić badania agronomiczne środkami wsparcia konkretnych inicjatyw umożliwiających producentom tytoniu przejście z produkcji tytoniu na inne uprawy oraz podjęcie działań gospodarczych tworzących nowe miejsca pracy.
(6) Wskazane jest również zwiększenie wysokości potrąceń przeznaczonych na finansowanie Funduszu do poziomu 3 % w 2003 r. w celu wzmocnienia środków budżetowych dostępnych na finansowanie przedsięwzięć w zakresie informowania o szkodliwych skutkach spożywania tytoniu oraz inicjatyw dotyczących konwersji produkcji.
Ten ostatni środek, będący nowym priorytetem, mógłby być wdrażany na poziomie krajowym jako część konkretnych przedsięwzięć konwersyjnych oraz towarzyszyłby i rozwijał efekt synergii z programem skupowania kwot.
W razie konieczności, w przypadku zbiorów z 2004 r. potrącenie może być zwiększone do 5 % w zależności od wykorzystania środków Funduszu, na podstawie sprawozdania opracowanego przez Komisję.
(7) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2075/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla zbiorów w latach 2002–2004 wysokości premii dla każdej z grup surowca tytoniowego oraz kwoty dodatkowe, określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, odpowiadają wielkościom określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla zbiorów w latach 2002–2004 progi gwarantowane, określone w art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, w zależności od grupy odmian i Państwa Członkowskiego odpowiadają wielkościom określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 2075/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwo Członkowskie może, jeżeli jest to wskazane z punktu widzenia jego struktur, stosować wobec grup producentów, którzy zamierzają w nim uczestniczyć, system aukcji umów kontraktacji, określony w ust. 1, dla określonej grupy odmian, w przypadku, gdy zostanie ona zawarta przed dniem rozpoczęcia dostaw tytoniu.";
2) w art. 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie produkujące tytoń mają prawo do tworzenia krajowej rezerwy kwoty, której zasady działania przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.";
3) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Tworzy się Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy (zwany dalej "Funduszem"), finansowany z następujących potrąceń:
- 2 % premii za zbiory w 2002 r.,
- 3 % premii za zbiory w 2003 r.
Komisja przedkłada, do dnia 31 grudnia 2003 r., sprawozdanie w sprawie wykorzystania środków Funduszu, do którego może zostać dołączona, w miarę potrzeby, propozycja zwiększenia procentowej wielkości potrąceń na rzecz Funduszu do 5 % dla zbiorów w 2004 r.
2.
Ze środków Funduszu finansuje się działania w następujących sferach:
a) podniesienie publicznej świadomości szkodliwych skutków wszystkich form spożywania tytoniu, w szczególności poprzez informowanie i edukację, pomoc w zakresie gromadzenia danych mających na celu określenie wzorów konsumpcji tytoniu oraz przeprowadzenie badań epidemiologicznych dotyczących nikotynizmu we Wspólnocie oraz badań nad zapobieganiem temu zjawisku;
b) jako część programu, określonego w art. 14 ust. 1, szczególne środki mające na celu pomoc dla producentów tytoniu w przejściu na inne uprawy lub podjęcie innego rodzaju działalności gospodarczej tworzącej nowe miejsca pracy, jak również przeprowadzenie badań dotyczących możliwości, jakimi w tym zakresie dysponują producenci tytoniu."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 563/2002
z dnia 2 kwietnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 stanowi, że muszą zostać określone najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych w celu ochrony zdrowia publicznego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 472/2002 [3], ma zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2002 r., zastępując rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [4], zmienione w szczególności rozporządzeniem (WE) nr 864/1999 [5] ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy azotanów w sałacie i szpinaku.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane przedstawić wyniki monitorowania i przedłożyć sprawozdanie w sprawie podjętych środków i postępu w odniesieniu do stosowania kodeksów dobrej praktyki rolniczej w celu zmniejszenia poziomów azotanu.
Wykorzystując te informacje, Komisja dokonuje, co trzy lata, a po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2002 r., przeglądu najwyższych dopuszczalnych poziomów azotanów w sałacie i szpinaku, uwzględniając ogólny cel zmniejszenia wspomnianych poziomów.
(4) Coroczne dane monitorowania od Państw Członkowskich wykazują zmniejszenie poziomów azotanów w sałacie.
Mniejsze najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych rodzajów sałaty są rozsądnie osiągalne w oparciu o dobrą praktykę produkcyjną.
W niektórych regionach poziomy azotanów są często wyższe niż określone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 466/2001, chociaż ogólna tendencja wykazuje, że poziomy azotanu w sałacie zmniejszają się.
Poziomy azotanu w szpinaku nie wykazują wyraźnej tendencji malejącej.
Niektóre Państwa Członkowskie powinny utrzymać ustanowiony okres przejściowy w celu zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w kraju sałaty i/lub szpinaku uprawianych i przeznaczonych do spożycia na ich terytorium.
Dla sałaty ten okres przejściowy powinien zostać czasowo ograniczony, jednakże dla szpinaku końcowa data nie jest jeszcze przewidziana.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić na okres przejściowy na wprowadzenie do obrotu świeżej sałaty i świeżego szpinaku, uprawianych i przeznaczonych do spożycia na ich terytorium, o wyższych poziomach azotanów niż ustalone jako najwyższe dopuszczalne poziomy w ppkt 1.1 i 1.4 Załącznika, pod warunkiem że stosowane są kodeksy dobrych praktyk rolniczych w celu osiągnięcia stopniowego postępu zmierzającego do uzyskania poziomów zanieczyszczeń określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Okres przejściowy:
a) w odniesieniu do sałaty — upływa dnia 1 stycznia 2005 r.;
b) w odniesieniu do szpinaku — zostanie poddany przeglądowi najpóźniej do dnia 1 stycznia 2005 r.
Państwa Członkowskie co roku powiadamiają inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o krokach podjętych w celu wprowadzenia w życie akapitu pierwszego.";
2) sekcję 1 załącznika I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 564/2002
z dnia 2 kwietnia 2002 r.
zmieniające opis dwóch nazw występujących w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych oraz zmieniające opis nazwy występującej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 (Marchfeldspargel/Baena/Lammefjordsgulerod)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rząd austriacki wystąpił, w związku z nazwą "Marchfeldspargel", zarejestrowaną jako chronione oznaczenia geograficzne na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1263/96 [3] uzupełniającego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1778/2001 [5], o zmianę opisu produktu i dodanie pewnej ilości odmian szparagów.
(2) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rząd hiszpański wystąpił, w związku z nazwą "Baena", zarejestrowaną jako chronione oznaczenie pochodzenia, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę określenia obszaru geograficznego, a w szczególności dodanie wsi "Castro del Río" oraz o zmianę opisu produktu.
(3) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rząd duński wystąpił w związku z nazwą "Lammefjordsgulerod", zarejestrowaną jako chronione oznaczenia geograficzne ma mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 245/2002 [7], o zmianę określenia obszaru geograficznego, w szczególności dodanie trzech małych obszarów "Sidinge Fjord, Klintsø i Svinninge Vejle", dowodu pochodzenia i powiązania.
(4) Po zbadaniu wymienionych trzech wniosków o dokonanie zmian, zdecydowano, że proponowane zmiany nie są nieistotne.
(5) Zgodnie z procedura ustanowioną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i ponieważ zmiany nie są nieistotne, ma zastosowanie mutatis mutandis art. 6 procedury.
(6) Zdecydowano, że zmiany w tych trzech przypadkach odpowiadają rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 po opublikowaniu powyższych nazw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [8], Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu, w rozumieniu art. 7 rozporządzenia w odniesieniu do powyższych nazw.
(7) Wobec tego te zmiany powinny zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002
z dnia 2 kwietnia 2002 r.
ustanawiające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2001/104/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Argentyną na mocy art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) z 1994 r. o zmianie koncesji w odniesieniu do czosnku, przewidzianych w harmonogramie CXL załączonym do GATT [3], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie negocjacji prowadzonych na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., Wspólnota zmieniła warunki przywozu czosnku.
Od 1 czerwca 2001 r. normalne cło na przywóz czosnku objętego kodem CN 07032000 składa się ze stawki celnej ad valorem w wysokości 9,6 % oraz szczególnej kwoty równej 1200 EUR za tonę netto.
Jednakże Umowa zawarta z Argentyną otworzyła kontyngent 38370 ton wolny od szczególnej stawki celnej, zatwierdzony decyzją 2001/404/WE, zwany dalej "kontyngentem GATT".
Umowa stanowi, że kontyngent ma być podzielony na 19147 ton na przywóz z Argentyny (numer seryjny 09.4104), 13200 ton na przywóz z Chin (numer seryjny 09.4105) i 6023 ton na przywóz z innych krajów (numer seryjny 09.4106).
(2) Przywóz czosnku może być również dokonywany poza kontyngentem GATT lub poza normalną stawką celną, na preferencyjnych warunkach, na mocy porozumień zawartych między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi.
(3) Metoda zarządzania kontyngentem GATT została ustanowiona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1047/2001 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1865/2001 [5].
Doświadczenie pokazuje jednakże, że zarządzanie to mogłoby być usprawnione i uproszczone.
W szczególności, należy znieść pozwolenia na przywóz dokonywany poza kontyngentem GATT, a warunki przystąpienia importerów do tego kontyngentu należy dostosować tak, aby lepiej uwzględniały tradycyjny obrót handlowy.
(4) Przywóz czosnku może być monitorowany zgodnie z art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [7].
(5) Z uwagi na istnienie szczególnej stawki celnej na niepreferencyjny przywóz poza kontyngentem GATT, zarządzanie tym kontyngentem wymaga wprowadzenia systemu pozwoleń na przywóz.
Szczegółowe zasady tego systemu muszą uzupełniać lub odstępować od zasad ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [9].
(6) Potrzebne są środki w celu utrzymania na możliwie jak najniższym poziomie spekulacyjnych wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz, które nie są związane z prawdziwą działalnością handlową na rynku owoców i warzyw.
W tym celu, należy ustanowić szczegółowe zasady w sprawie wniosków o wydanie pozwoleń i ich ważności.
(7) Przyjmując, że Umowa zawarta z Argentyną przewiduje zarządzanie kontyngentem GATT w oparciu o system tradycyjnych i nowych importerów, należy określić pojęcie tradycyjnych importerów oraz podzielić kontyngent między te dwie kategorie importerów, pozwalając przy tym na jego optymalne wykorzystanie.
(8) W celu zagwarantowania poprawnego zarządzania kontyngentem GATT, należy przyjąć środki, które mają być zastosowane przez Komisję w przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia obejmują, dla ściśle określonego pochodzenia lub w ściśle określonym kwartale, ilości przewyższające ilości ustalone decyzją 2001/404/WE, powiększone o ilości niewykorzystane w ramach pozwoleń wydanych wcześniej.
W przypadku, gdy środki te wiążą się z zastosowaniem współczynnika obniżki w czasie wydawania pozwolenia, należy przewidzieć możliwość wycofania wniosków o wydanie pozwolenia z natychmiastowym zwolnieniem zabezpieczenia.
(9) W celu poprawy kontroli i zapobiegania ewentualnemu zakłóceniu w handlu, wynikającemu z niedokładnej dokumentacji, dla czosnku przywożonego z niektórych państw trzecich należy utrzymać istniejący system świadectw pochodzenia i wymóg transportu tego czosnku do Wspólnoty bezpośrednio z państwa trzeciego będącego krajem pochodzenia.
To świadectwo pochodzenia ma być wydawane przez właściwe władze krajowe zgodnie z art. 56—62 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1047/2001 niniejszym traci moc.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
KONTYNGENTY TARYFOWE
Artykuł 1
Cel i ustalenie cła stosowanego w kontyngencie
1.
Niniejszy rozdział ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi dla czosnku objętego kodem CN 07032000, otwartymi decyzją 2001/404/WE.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana wobec produktów przywożonych w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 wynosi 9,6 %.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) przez "okres przywozu" należy rozumieć okres jednego roku począwszy od 1 czerwca danego roku do 31 maja roku następnego;
b) przez "importerów" należy rozumieć podmioty, osoby fizyczne lub prawne, jednostki lub grupy, które przywiozły do Wspólnoty przynajmniej w jednym z poprzednich dwóch lat kalendarzowych co najmniej 50 ton owoców i warzyw rocznie określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) przez "tradycyjnych importerów" należy rozumieć importerów, którzy przywieźli czosnek do Wspólnoty w co najmniej dwóch z trzech poprzednich okresów przywozu, niezależnie od pochodzenia i daty tego przywozu;
d) przez "ilość referencyjną" należy rozumieć maksymalną ilość rocznego przywozu czosnku, dokonywanego przez tradycyjnego importera w latach kalendarzowych 1998, 1999 i 2000.
W przypadku, gdy dany importer w ogóle nie przywoził czosnku w dwóch spośród tych trzech lat, ilość referencyjna odpowiada maksymalnej ilości rocznego przywozu czosnku z trzech okresów przywozu poprzedzających ten okres, na który wniosek o wydanie pozwolenia został przedstawiony;
e) przez "nowych importerów" należy rozumieć importerów nie będących importerami tradycyjnymi.
Ilość referencyjna obliczana na dany okres pozostaje ważna w całym tym okresie.
Artykuł 3
System pozwoleń na przywóz
1. Każdy przywóz w ramach kontyngentów określonych w art. 1 ust. 1 podlega wymogowi przedstawienia pozwolenia na przywóz, zwanego dalej "pozwoleniem", wydawanego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do pozwoleń nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
W polu 9 pozwolenia umieszcza się "0".
3.
Nie naruszając przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa należne z tytułu pozwolenia nie mogą być przenoszone.
4. Kwota zabezpieczenia określona w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 15 EUR za tonę netto.
Artykuł 4
Ważność pozwoleń
1.
Pole 8 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia produktu.
Słowo "tak" w polu 8 jest zaznaczane krzyżykiem.
Pozwolenia są ważne jedynie dla produktów pochodzących z kraju wskazanego w tym polu.
2.
Pozwolenia są ważne wyłącznie na kwartał, na który zostały wydane.
Pole 24 zawiera jeden z następujących zapisów:
- certificado expedido y válido solamente para el trimestre comprendido entre el 1… y el 28/29/30/31…
- licens, der kun er udstedt og gyldig for kvartalet fra 1.… til 28./29./30./31…
- Lizenz nur erteilt und gültig für das Quartal vom 1.… bis 28./29./30./31.…
- Πιστοποιητικό εκδοθέν και ισχύον μόνο για το τρίμηνο από την 1η… έως τις 28/29/30/31…
- licence issued and valid only for the quarter from 1 [month] to 28/29/30/31 [month] …
- certificat émis et valable seulement pour le trimestre du 1er… au 28/29/30/31…
- titolo rilasciato e valido unicamente per il trimestre dal 1o… al 28/29/30/31…
- voor het kwartaal van 1… tot en met 28/29/30/31… afgegeven en uitsluitend in dat kwartaal geldig certificaat…
- certificado emitido e válido apenas para o trimestre de 1 de… a 28/29/30/31 de…
- todistus on myönnetty 1 päivän… ja 28/29/30/31 päivän… väliselle vuosineljännekselle ja se on voimassa ainoastaan kyseisenä vuosineljänneksenä …
- licens utfärdad och giltig endast för tremånadersperioden den 1… till den 28/29/30/31…
Artykuł 5
Wnioski o wydanie pozwolenia
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia mogą być składane wyłącznie przez importerów.
Dla poparcia swoich wniosków importerzy, w szczególności importerzy tradycyjni, przekazują właściwym władzom krajowym informacje sprawdzające zgodność z art. 2 lit. b) i c).
W przypadku, gdy nowi importerzy uzyskali pozwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (WE) nr 1047/2001 w trakcie poprzedniego okresu przywozu, muszą przedłożyć dowód, że co najmniej 90 % ilości im przyznanych zostało dopuszczone do swobodnego obrotu.
2.
Na każdy kwartał określony w załączniku I wnioski o wydanie pozwolenia mogą być składane wyłącznie od drugiego poniedziałku miesiąca, po którym następuje miesiąc poprzedzający dany kwartał, aż do ostatniego piątku tego kwartału włącznie.
Pole 20 na tych wnioskach zawiera jeden z następujących zapisów:
- certificado solicitado para el trimestre comprendido entre el 1… y el 28/29/30/31…
- licens, der er ansøgt om for kvartalet fra 1.… til 28./29./30./31.…
- Lizenz beantragt für das Quartal vom 1.… bis 28./29./30./31.…
- Πιστοποιητικό που ζητήθηκε για το τρίμηνο από την 1η… έως τις 28/29/30/31…
- licence sought for the quarter from 1 [month] to 28/29/30/31 [month] …
- certificat demandé pour le trimestre du 1er… au 28/29/30/31…
- titolo richiesto per il trimestre dal 1o… al 28/29/30/31…
- voor het kwartaal van 1… tot en met 28/29/30/31… aangevraagd certificaat …
- certificado pedido para o trimestre de 1 de… a 28/29/30/31 de…
- todistus on haettu 1 päivän… ja 28/29/30/31 päivän… väliselle vuosineljännekselle …
- licens begärd för tremånadersperioden den 1… till den 28/29/30/31…
3.
Pozwolenia na przywóz składane przez importerów tradycyjnych mogą obejmować, w odniesieniu do okresu przywozu, ilość nie większą niż ilość referencyjna dla tych importerów.
4.
Dla każdego z trzech pochodzeń oraz na każdy kwartał podany w załączniku I, wnioski o wydanie pozwoleń złożone przez nowych importerów mogą obejmować na kwartał oraz dla tego pochodzenia nie więcej niż 10 % ilości określonej w załączniku I.
5.
Na ściśle określony kwartał i dla ściśle określonego pochodzenia nie można składać wniosków o wydanie pozwolenia w przypadku gdy na ten kwartał i dla tego pochodzenia w załączniku I nie jest podana żadna ilość.
6.
W polu 20 wniosku o wydanie pozwolenia wpisuje się "importer tradycyjny" bądź "nowy importer", stosownie do przypadku.
Artykuł 6
Maksymalna ilość, dla której pozwolenie może być wydane
1.
Dla każdego z trzech pochodzeń i na każdy kwartał podany w załączniku I wydawane są pozwolenia do maksymalnej ilości równej sumie:
a) ilości podanej w załączniku I na ten kwartał i dla tego pochodzenia;
b) ilości dla tego pochodzenia, o które nie wnioskowano w poprzednim kwartale;
c) zgłoszonej Komisji ilości niewykorzystanej w ramach pozwoleń wydanych wcześniej dla tego pochodzenia.
Ilości, o które nie wnioskowano, bądź ilości niewykorzystane w okresie przywozu nie mogą być przenoszone na następny okres przywozu.
2.
Dla każdego z trzech pochodzeń i na każdy kwartał podany w załączniku I maksymalna ilość obliczona zgodnie z ust. 1 jest rozdzielona w następujący sposób:
a) 70 % dla importerów tradycyjnych;
b) 30 % dla nowych importerów.
Jednakże dostępne ilości są rozdzielane na każdą z dwóch kategorii importerów bez dyskryminacji, począwszy od pierwszego poniedziałku drugiego miesiąca każdego kwartału.
Artykuł 7
Powiadomienia Komisji ze strony Państwa Członkowskiego
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) ilościach objętych wnioskami o wydanie pozwolenia;
b) ilościach objętych pozwoleniami częściowo lub całkowicie wykorzystanymi, odpowiadającymi różnicy między ilościami wpisanymi na odwrocie pozwolenia, a ilościami, na które zostały wydane;
c) ilościach związanych z wnioskami o wydanie pozwolenia, wycofanymi na podstawie art. 8 ust. 4.
2.
Informacje określone w ust. 1 lit. a) są przekazywane w każdy czwartek w przypadku wniosków złożonych w poniedziałek i wtorek tego tygodnia oraz w każdy poniedziałek w przypadku wniosków złożonych w środę, czwartek i piątek poprzedniego tygodnia.
Informacje określone w ust. 1 lit. b) i c) są przekazywane w każdy czwartek w przypadku informacji otrzymanych w poprzednim tygodniu.
Powiadomienia określone w ust. 1 są przekazywane najpóźniej do godz. 12.00 (czasu brukselskiego).
Jeżeli nie złożono wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz lub jeżeli w rozumieniu ust. 1 lit. b) i c) niewykorzystane bądź wycofane ilości nie występują, dane Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję w dniach podanych w niniejszym ustępie.
Jeżeli dzień, w którym informacja przewidziana w niniejszym ustępie ma być przekazana, przypada na święto państwowe, dane Państwo Członkowskie przekazuje niniejsze powiadomienie najpóźniej do godz. 15.00 (czasu brukselskiego) dnia roboczego poprzedzającego to święto.
3.
Powiadomienia określone w ust. 1 są przekazywane drogą elektroniczną na formularzu przesłanym w tym celu Państwom Członkowskim przez Komisję.
Powiadomienia są dzielone według dnia złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, państwa trzeciego będącego krajem pochodzenia, kwartału i typu importera w rozumieniu art. 2.
Artykuł 8
Wydanie pozwolenia
1.
Pozwolenia są wydawane piątego dnia roboczego od dnia złożenia wniosków, chyba że Komisja w tym czasie przyjmie środki na mocy ust. 2.
W przypadku zastosowania środków na mocy ust. 2, pozwolenia są wydawane trzeciego dnia roboczego od ich wejścia w życie.
2.
W przypadku, gdy Komisja uzna na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 7, że wnioski o wydanie pozwolenia przekraczają dostępne saldo jednej z maksymalnych ilości ustanowionych zgodnie z art. 6, o ile zachodzi taka potrzeba przyjmuje w drodze rozporządzenia procent jednorazowej obniżki dla odpowiednich wniosków i wstrzymuje w odniesieniu do kolejnych wniosków wydawanie pozwoleń do dnia określonego w art. 6 ust. 2 akapit drugi lub do końca danego kwartału.
3.
Dla celów rozpatrywania określonego w ust. 2, Komisja uwzględnia pozwolenia już wydane, bądź takie, które mają być wydane na dany kwartał i dla danego pochodzenia.
4.
W przypadku gdy, na mocy ust. 2, ilość, dla której pozwolenie jest wydane jest niższa od ilości wnioskowanej, wniosek o wydanie pozwolenia może być wycofany w terminie trzech dni roboczych od wejścia w życie środków przyjętych na mocy ust. 2.
W przypadku takiego wycofania zabezpieczenie jest niezwłocznie zwalniane.
5.
Zakazane jest wydawanie pozwoleń mających na celu sprowadzanie produktów pochodzących z krajów wymienionych w załączniku II, które nie przekazały Komisji informacji potrzebnych do ustanowienia procedury współpracy administracyjnej zgodnie z art. 63-65 rozporządzenia (WE) nr 2454/93.
Informacje te uznaje się za przekazane w dniu ich opublikowania, jak przewiduje art. 11.
ROZDZIAŁ II
ŚWIADECTWA POCHODZENIA
Artykuł 9
Przepisy ogólne
Każde dopuszczenie czosnku pochodzącego z państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do swobodnego obrotu we Wspólnocie wymaga:
a) przedstawienia świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe władze tego państwa zgodnie z art. 55—65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; oraz
b) bezpośredniego transportu produktu z tego kraju do Wspólnoty, w rozumieniu art. 10.
Artykuł 10
Bezpośredni transport
1.
Za przywiezione bezpośrednio do Wspólnoty z państw trzecich, wymienionych w załączniku II, uznaje się:
a) produkty przywiezione z pominięciem przejazdu przez terytorium każdego innego państwa trzeciego;
b) produkty przywiezione przez terytorium jednego lub kilku państw trzecich innych niż kraj pochodzenia, z przeładunkiem lub bez, bądź czasowo składowane w tych krajach, przy założeniu, że przejazd ten jest uzasadniony ze względów geograficznych lub wyłącznie z uwagi na wymogi transportu oraz przy założeniu, że:
i) produkty te pozostają pod kontrolą organów celnych kraju lub krajów tranzytowych bądź składowania;
ii) nie zostały w tych krajach wprowadzone do obrotu handlowego bądź przeznaczone do konsumpcji; oraz
iii) nie zostały w tych krajach poddane działaniom innym niż rozładunek lub przeładunek lub wszelkim innym działaniom mającym na celu utrzymanie ich w dobrym stanie.
2.
Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) jest przekazywany władzom Wspólnoty.
Dowód ten może być przekazany w szczególności w formie jednego z kilku następujących dokumentów:
a) jednorazowego dokumentu transportowego wydawanego w kraju pochodzenia na przejazd przez kraj lub kraje tranzytowe;
b) świadectwa wydawanego przez organy celne kraju lub krajów tranzytowych, zawierające:
i) dokładny opis towarów;
ii) daty ich rozładunku i przeładunku bądź ich załadunku lub wyładunku, ze wskazaniem używanych statków;
iii) poświadczenie warunków, w których towary te były przechowywane.
Artykuł 11
Współpraca administracyjna
Z chwilą przekazania przez każde państwo trzecie wymienione w załączniku II informacji wymaganych dla ustanowienia procedury współpracy administracyjnej na podstawie art. 63—65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich [10]publikowany jest komunikat dotyczący przekazania tych informacji.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Utrata mocy
Niniejszym z dniem 1 czerwca 2002 r. rozporządzenie (WE) nr 1047/2001 traci moc.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie stosuje się do pozwoleń, mających zastosowanie od 8 kwietnia 2002 r. na kwartał, od 1 czerwca do 31 sierpnia 2002 r. oraz na dopuszczenie do swobodnego obrotu od 1 czerwca 2002 r.
Rozporządzenia nie stosuje się do dopuszczenia do swobodnego obrotu realizowanego do 31 maja 2002 r. w ramach pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1047/2001.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 580/2002
z dnia 25 marca 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu określającego wielkości dopuszczalne połowów oraz udział finansowy ustanowione w Umowie między Wspólnotą Europejską i Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu w okresie od dnia 3 grudnia 2001 r. do dnia 2 grudnia 2005 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosownie do Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu [2], obydwie strony odbyły negocjacje w związku z ustalaniem poprawek lub uzupełnień, które będą wprowadzane do Umowy pod koniec okresu obowiązywania dołączonego do niej Protokołu.
(2) W wyniku tych negocjacji dnia 20 września 2001 r. parafowano nowy Protokół określający wielkości dopuszczalne połowów oraz udział finansowy, o których mowa w wyżej wspomnianej Umowie, w okresie od dnia 3 grudnia 2001 r. do dnia 2 grudnia 2005 r.
(3) Zatwierdzenie tego protokołu leży w interesie Wspólnoty.
(4) Powinno się określić podział wielkości dopuszczalnych połowów między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Protokół określający wielkości dopuszczalne połowów oraz udział finansowy, ustanowione w Umowie między Wspólnotą Europejską i Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu w okresie od dnia 3 grudnia 2001 r. do dnia 2 grudnia 2005 r.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów wymienione w Protokole rozdziela się między Państwa Członkowskie w sposób następujący:
- sejnery do połowu tuńczyka:
— Francja: _BAR_ 20 statków, _BAR_
— Hiszpania: _BAR_ 18 statków; _BAR_
- taklowce nawodne:
— Hiszpania: _BAR_ 20 statków, _BAR_
— Portugalia: _BAR_ 6 statków; _BAR_
- trawlery:
— Hiszpania: _BAR_ 900 GRT miesięcznie, uśrednianych w ciągu roku, _BAR_
— Grecja: _BAR_ 300 GRT miesięcznie, uśrednianych w ciągu roku. _BAR_
Jeżeli wnioski o przyznanie licencji pochodzące z tych Państw Członkowskich nie obejmują całkowitej wielkości dopuszczalnej połowów określonej w Protokole, Komisja może rozważyć wnioski o przyznanie licencji pochodzące z któregokolwiek innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Wymaga się, aby Państwa Członkowskie, których statki łowią ryby zgodnie Protokołem, informowały Komisję o wielkości każdego połowu dokonanego w Gabońskiej strefie połowowej zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w sprawie monitorowania połowów prowadzonych przez statki rybackie Wspólnoty na wodach państw trzecich i na otwartym morzu [4].
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania Protokołu, aby stał się wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2002
z dnia 5 kwietnia 2002 r.
zmieniające i korygujące rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1563/2001 [4], powinno być zmienione w celu zapewnienia, iż szczegółowe zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2298/2001 z dnia 26 listopada 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa [5] mają zastosowanie do wniosków o świadectwa refundacji i świadectwa refundacji wydawane w celu wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa.
(2) Termin składania specjalnego wniosku, w przypadku gdy zgłoszenie wywozowe nie jest specjalnym wnioskiem, zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, powoduje trudności w niektórych Państwach Członkowskich. Należy zająć się tymi trudnościami, a rozwiązanie powinno obowiązywać w stosunku do wniosków, które pozostają nierozpatrzone w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(3) Załącznik B ustanawia refundacje dla cukru w odniesieniu do kodów CN 21013011 i 21013091.
Kody te nie są wymienione w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [6].
W związku z tym należy skorygować załącznik B.
(4) W związku z tym należy zmienić i skorygować rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Poprzedni akapit nie ma zastosowania do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie lub w art. 36, 40, 44, 45 i art. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ani do wywozu określonego w art. 14.";
2) w art. 7 ust. 4, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wymóg pierwotny uważa się za spełniony, jeżeli eksporter przekaże specjalny(-e) wniosek(wnioski) dotyczący(-e) towarów wywożonych w okresie ważności świadectwa refundacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w sekcji VI załącznika F. W przypadku gdy specjalny wniosek nie jest zgłoszeniem wywozowym, musi zostać złożony w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności świadectwa refundacji opatrzonego numerem, który został podany w specjalnym wniosku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.";
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Rozporządzenie (WE) nr 2298/2001 stosuje się do wniosków o świadectwa refundacji wydawane w celu wywozu towarów, które stanowią część międzynarodowych transakcji pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia.";
4) w załączniku F zostaje wprowadza się następującą zmianę:
w sekcji I ust. 2, skreśla się ostatnie zdanie.
Artykuł 2
W załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się wpis w odniesieniu do kodu CN 21013011;
2) skreśla się wpis w odniesieniu do kodu CN 21013091.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 597/2002
z dnia 5 kwietnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2104/2001 [4], przewiduje wydawanie przez organy celne w porcie wyładunku świadectwa stwierdzającego ilość każdego wyładowanego towaru. Jednakże rozporządzenie nie określa formatu tego świadectwa, co spowodowało brak harmonizacji. Dlatego też w celu rozwiązania tego problemu należy dołączyć wzór świadectwa.
(2) W szczególnych, wyjątkowych okolicznościach, reprezentatywne ceny cif kalkulowane zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 dają w wyniku cło ustalone dla pszenicy zwyczajnej niskiej jakości, które jest niższe od cła dla pszenicy zwyczajnej wysokiej jakości.
Niższe cło należy zastosować do odpowiednich jakości.
(3) Na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, w przypadku gdy cło związane z jakością towaru, który ma zostać przywieziony, nie jest najwyższym cłem dla danego towaru, importerzy pszenicy zwyczajnej i pszenicy durum muszą złożyć szczególne zabezpieczenie, poza zabezpieczeniem wymaganym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1162/95 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2298/2001 [6].
Celem tego zabezpieczenia jest zagwarantowanie, że cło obowiązujące dla przywiezionej jakości zostanie zapłacone.
Jeżeli cło dla każdej jakości wynosi zero, takie zabezpieczenie jest niepotrzebne.
(4) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że władze celne pobierają reprezentatywne próbki niektórych towarów przywiezionych w celu ustalenia stawki celnej, która ma być zastosowana z uwzględnieniem jakości towaru. W przypadku gdy należność przywozowa jest taka sama dla różnych jakości tego samego towaru, pobranie próbek dla osiągnięcia powyższego celu jest niepotrzebne.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Organy celne w porcie wyładunku wydają świadectwo zgodnie ze wzorem podanym w załączniku VI, poświadczające ilość każdego wyładowanego towaru.
W celu przyznania obniżki należności świadectwo towarzyszy towarom do czasu zakończenia formalności celnych.".
2.
W art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Reprezentatywne ceny cif w przywozie dla pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy, a w przypadku pszenicy zwyczajnej dla każdej normy jakościowej, to suma komponentów określonych w ust. 1 lit. a), b) i c).
Jednakże jeżeli reprezentatywna cena cif w przywozie w przypadku przywozu pszenicy zwyczajnej niskiej jakości jest wyższa niż cena za pszenicę zwykłą wysokiej jakości, wyższa reprezentatywna cena cif jest wykorzystana dla obliczenia cła związanego z jakością towaru będącą bezpośrednio powyżej tej, dla której reprezentatywna cena cif jest niższa.
W przypadkach kiedy państwa trzecie przyznają subsydia wywozowe do pszenicy zwyczajnej średniej lub niskiej jakości do krajów europejskich lub krajów basenu Morza Śródziemnego, tak że mogą zostać zaniżone ceny światowe, Komisja może uwzględnić te subsydia przy ustanawianiu reprezentatywnej ceny cif w przywozie do Wspólnoty.".
3.
Na końcu art. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli należność przywozowa dla różnych jakości wynosi zero, zobowiązanie określone w akapicie pierwszym tiret drugie nie jest wymagane.".
4.
Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Urząd celny dopuszczający do swobodnego obrotu pobiera reprezentatywne próbki, zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy Komisji 76/371/EWG, z każdej przesyłki pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej standardowej wysokiej lub średniej jakości i kukurydzy rogowatej.
Jednakże próbek nie pobiera się w przypadku, gdy należność przywozowa za towary różnej jakości jest taka sama.".
5.
Tekst niniejszego załącznika dodaje się jako załącznik VI.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2002
z dnia 11 kwietnia 2002 r.
ustanawiające ostateczne terminy przedstawienia informacji dla oceny zdefiniowanych chemicznie substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia (WE) nr 2232/96 jest ustanowienie wykazu substancji aromatycznych, których użycie jest dopuszczone, z wyłączeniem wszystkich innych substancji.
Wykaz ten jest ustanawiany na podstawie oceny substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych.
(2) W stosowaniu tego rozporządzenia, decyzją Komisji 1999/217/WE [2], ostatnio zmienioną decyzją 2002/113/WE [3], został przyjęty rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych.
(3) Informacje wymagane do oceny substancji z rejestru zostały wyszczególnione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1565/2000 [4] ustanawiającym program oceny zdefiniowanych chemicznie substancji aromatycznych wymienionych w decyzji 1999/217/WE.
(4) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1565/2000 określa ogólnie informacje, jakie w celu przeprowadzenia programu oceny muszą zostać przedstawione przez osobę odpowiedzialną za wprowadzanie odpowiednich substancji do obrotu.
Jeśli informacje dotyczące określonej substancji nie są dostępne w przeciągu jednego roku od przyjęcia tego rozporządzenia, Komisja powinna zostać poinformowana, kiedy stanie się możliwe przedstawienie tych informacji.
(5) W ciągu pierwszego roku funkcjonowania programu oceny osoby odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu substancji znajdujących się w rejestrze przedstawiły, poprzez Europejskie Stowarzyszenie Aromatów i Zapachów, dane dotyczące części substancji wymienionych w decyzji 1999/217/WE oraz przekazały Komisji informacje dotyczące terminów, w jakich mogą zostać przedstawione dane dotyczące pozostałych substancji.
(6) W celu umożliwienia sprawnego funkcjonowania procesu oceny Komisja ma obecnie możność ustalenia ostatecznych terminów przedstawienia informacji określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1565/2000.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Ostateczne terminy przedstawienia informacji dotyczących substancji aromatycznych wymaganych na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1565/2000 są przedstawione w Załączniku.
2.
Na uzasadniony wniosek osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie takich substancji do obrotu Komisja może przedłużyć ostateczny termin.
Wniosek musi być wniesiony przed wygaśnięciem ostatecznego terminu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 623/2002
z dnia 11 kwietnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2550/2001 w odniesieniu do obszarów kwalifikujących się do otrzymywania premii za kozy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obszary kwalifikujące się do premii dla producentów mięsa koziego są wymienione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2550/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemu dopłat oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 263/2002 [3]. Dalsza analiza wykazała, iż wykaz obszarów geograficznych powinien być uaktualniony. Ustalono, iż kryteria ustanowione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 zostały spełnione w przypadku Niemiec na obszarach górskich w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [4].
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2550/2001 otrzymuje brzmienie Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 651/2002
z dnia 16 kwietnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 oraz rozporządzenie (WE) nr 245/2001 w zakresie kodów Nomenklatury Scalonej na siewne nasiona konopi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej w odniesieniu do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [3], w szczególności jego art. 9 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] postanawia o zmianach Nomenklatury Scalonej, w szczególności dla siewnych nasion konopi.
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 wprowadza przepisy dotyczące przywozu konopi. Produkty, o których mowa we wspomnianym artykule, w tym siewne nasiona odmian konopi, zostały zidentyfikowane przy pomocy ich kodów Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 z dnia 5 lutego 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 52/2002 [6], wprowadza wzór świadectwa dla przywożonych konopi, w szczególności dla siewnych nasion konopi.
(3) W konsekwencji, art. 5 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 oraz Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 245/2001 powinny zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drugim tiret art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 wyrażenie:
"— nasiona odmian konopi oznaczone kodem CN 12079910 przeznaczone na siew muszą być zaopatrzone w dowód, że poziom tetrahydrokanabinolunie przekracza poziomu ustalonego zgodnie z art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,"
otrzymuje brzmienie:
"— nasiona odmian konopi oznaczone kodem CN 12079920 przeznaczone na siew muszą być zaopatrzone w dowód, że poziom tetrahydrokanabinolunie przekracza poziomu ustalonego zgodnie z art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,"
.
2.
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 245/2001 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ramce 16, kod "ex12079910" otrzymuje brzmienie "ex12079920";
b) w ramce 24, kod "CN 12079910" otrzymuje brzmienie "CN 12079920".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 658/2002
z dnia 15 kwietnia 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym", w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 3,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenia
(1) W maju 1994 r., Komisja decyzją 94/293/WE [2] zaakceptowała działania podjęte w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Litwy i Rosji, wynikające z regionalnego postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Zjednoczonego Królestwa.
Przyjęte zobowiązanie organów rosyjskich zostało jednak naruszone już w pierwszym roku jego działania.
(2) W następstwie skargi wniesionej przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Nawozów (EFMA), w czerwcu 1994 r. wszczęte zostało ogólnowspólnotowe dochodzenie antydumpingowe dotyczące azotanu amonu pochodzącego z Litwy i Rosji.
Decyzją Komisji 95/344/WE [3] postępowanie zostało zakończone w odniesieniu do przywozu z Litwy, a w sierpniu 1995 r., rozporządzeniem (WE) nr 2022/95 [4], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji.
Środki mające zastosowanie do przywozu pochodzącego z Rosji obejmowały zmienne cło równe różnicy między ecu 102,9 za tonę netto produktu ("minimalna cena importowa" lub "MIP") a ceną CIF netto na granicy Wspólnoty przed odprawą celną, nakładane w przypadku gdy cena CIF netto na granicy Wspólnoty była niższa.
(3) W wyniku dalszego postępowania, które wykazało absorpcję powyższych środków, w marcu 1998 r. rozporządzeniem (WE) nr 663/98 [5], środki te zmieniono na cło specyficzne w wysokości ecu 26,3 za tonę.
2.
Dochodzenia dotyczące innych krajów
(4) W październiku 1999 r. wszczęto dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty azotanu amonu pochodzącego z Litwy, Polski i Ukrainy [6].
Postępowanie to wykazało, że przywóz azotanu amonu pochodzącego z Polski i Ukrainy miał charakter dumpingowy i spowodował istotne szkody dla przemysłu wspólnotowego, podczas gdy przywóz pochodzący z Litwy uznano za niemający charakteru dumpingowego.
W konsekwencji, rozporządzeniem (WE) nr 132/2001 [7] nałożono ostateczne środki antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Polski i Ukrainy, kończąc dochodzenie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Litwy.
Nałożone cła miały charakter cła specyficznego na tonę produktu, w celu zapewnienia efektywności zastosowanych środków i w celu zniechęcenia wszelkich manipulacji cenami.
3.
Obecne dochodzenie
3.1. Wniosek o przeprowadzenie przeglądu
(5) Po opublikowaniu w dniu 24 lutego 2000 r. zawiadomienia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji [8], Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu w związku z wygaśnięciem oraz przeglądu tymczasowego na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, wniesiony przez EFMA w imieniu producentów reprezentujących większą część wspólnotowej produkcji azotanu amonu ("składający wniosek producenci wspólnotowi").
We wniosku o przeprowadzenie przeglądu w związku z wygaśnięciem domniemywano, że w razie dopuszczenia do wygaśnięcia środków antydumpingowych wyrządzający szkodę przywóz dumpingowy pochodzący z Rosji prawdopodobnie utrzyma się lub wystąpi ponownie.
Złożony wniosek o przeprowadzenie przeglądu tymczasowego oparty był na fakcie, że aktualnie sto sowane środki nie okazały się dostateczne dla przeciwdziałania szkodliwym skutkom dumpingu.
3.2. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(6) Po konsultacji z Komitetem Doradczym i ustaleniu, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu, Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, publikując zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [9].
3.3. Okres dochodzenia
(7) Okres dochodzenia ("OD") przeznaczony na badanie skutków utrzymania się oraz ponownego wystąpienia dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.
Badanie dotyczyło oceny tendencji występujących w razie utrzymania się i/lub ponownego wystąpienia szkody, obejmując okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca OD ("okresu objętego przeglądem").
3.4. Strony zainteresowane dochodzeniem
(8) Komisja z urzędu powiadomiła składających wniosek wspólnotowych producentów, eksportujących producentów z Rosji, importerów, użytkowników i stowarzyszenia uznanych za strony zainteresowane, oraz przedstawicieli zainteresowanego kraju wywozu o wszczęciu dochodzenia.
Komisja przesłała kwestionariusze producentom eksportującym, producentom wspólnotowym, importerom, użytkownikom i stowarzyszeniom uznanym za strony zainteresowane, jak również stronom, które zgłosiły swoje zainteresowanie w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(9) W celu umożliwienia rosyjskim producentom eksportującym przedłożenia wniosku o traktowanie zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej ("MET") lub traktowanie indywidualne ("IT"), gdyby takie chcieli przedłożyć, Komisja wysłała formularze wniosków producentom eksportującym uznanym za zainteresowanych.
(10) Wypełnione kwestionariusze przysłało w odpowiedzi dziewięciu producentów wspólnotowych, jeden producent z kraju analogicznego, dwaj importerzy, jedno stowarzyszenie importerów oraz dwa stowarzyszenia użytkowników.
Otrzymano tylko jeden wypełniony kwestionariusz z zainteresowanego kraju wywozu.
3.5. Weryfikacja otrzymanych informacji
(11) Komisja przejrzała i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celu ustalenia skutków utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkody dla interesu Wspólnoty.
Komisja dała również bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(12) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
- Grande Paroisse SA, Francja,
- Hydro Agri France, Francja,
- Kemira Ince Ltd, Zjednoczone Królestwo,
- Terra Nitrogen, Zjednoczone Królestwo;
producent z kraju analogicznego:
- Mississippi Chemical Corporation, Yazoo City, USA.
B. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(13) Rozpatrywanym produktem jest ten sam produkt, który podlegał poprzedniemu dochodzeniu, tj. azotan amonu ("AN" lub "produkt rozpatrywany"), azotowy nawóz w stanie stałym powszechnie używany w rolnictwie.
Produkt ten, w formie bryłek lub granulek, jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość azotu przekracza 28 % masy.
(14) Rozpatrywany produkt obecnie objęty jest kodami CN 31023090 (azotan amonu inny niż w roztworze wodnym) i 31024090 (mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami, które nie są nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy).
2.
Produkt podobny
(15) Jak wykazały poprzednie dochodzenia oraz dochodzenia dotyczące innych krajów, AN jest produktem czysto handlowym a jego podstawowe właściwości chemiczne są porównywalne niezależnie od kraju pochodzenia.
Istnieją dwa rodzaje AN: granulowany i w bryłkach.
AN granulowany ma większą średnicę, z czego wynikają lepsze właściwości rozprowadzania.
Dochodzenie wykazało, że przywóz AN pochodzącego z Rosji występuje w bryłkach i że większość AN wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy jest granulowana.
Jednakże ponieważ właściwości chemiczne oraz przeznaczenie AN granulowanego i w bryłkach są takie same, a użytkownicy uważają je za zamienne, należy je uważać za dwa różne rodzaje tego samego produktu.
(16) Dlatego produkt wytwarzany i sprzedawany we Wspólnocie przez składających wniosek producentów wspólnotowych jest uważany za produkt podobny do produktu wytwarzanego w Rosji i sprzedawanego w kraju producenta lub wywożonego do Wspólnoty.
To samo odnosi się do AN sprzedawanego na rynku krajowym kraju analogicznego.
C. DUMPING I PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ DUMPINGU
(17) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy zbadać, czy wygaśnięcie środków antydumpingowych mogłoby doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu.
(18) W trakcie dochodzenia prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu konieczne jest zweryfikowanie, czy dumping istnieje obecnie i czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wszelkiego dumpingu tego rodzaju.
1.
Dumping podczas OD
1.1. Wielkość wywozu do Wspólnoty podczas OD
(19) Wywóz AN z Rosji wyniósł podczas OD 282000 ton, stanowiąc ok. 20 % całkowitego wspólnotowego przywozu AN i około 5 % wspólnotowej konsumpcji AN.
Przywóz ten jest jedynie nieco mniejszy od poziomu stwierdzonego w poprzednim okresie dochodzenia, tzn. 340000 ton między kwietniem 1993 r. a marcem 1994 r.
1.2. MET i IT
(20) Od trzech producentów eksportujących otrzymano wnioski o MET i/lub IT.
Ponieważ dwa z tych przedsiębiorstw nie przedłożyły Komisji w odpowiednim czasie swych kwestionariuszy, uznano za właściwe nie poddawanie dalszemu przetwarzaniu ich formularzy wniosków o MET/IT.
W rzeczywistości, przy braku danych niezbędnych do obliczenia dumpingu, wnioski o MET i IT nie mogły zostać przyjęte.
Przedsiębiorstwa te uznano dlatego za niewspółpracujące przy dochodzeniu i następnie poinformowano, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia zostaną oparte na dostępnych faktach.
(21) Stwierdzono, że trzecie przedsiębiorstwo które przedłożyło formularz wniosku o MET/IT nie prowadziło podczas OD wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
W braku jakichkolwiek bieżących danych odnoszących się do sprzedaży towarów na wywóz podczas OD nie było możliwe obliczenie dumpingu w kontekście zarówno przeglądu w związku z wygaśnięciem jak i przeglądu tymczasowego.
W konsekwencji powyższego, zarówno wnioski o MET jak i IT nie mogły zostać przyjęte.
1.3. Kraj analogiczny
(22) Ponieważ przywóz z Rosji na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) objęty jest rozporządzeniem podstawowym z wyjątkiem przypadku nadania MET, wartość normalna musi być określona w oparciu o informacje uzyskane w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zasugerowała Polskę jako właściwy kraj analogiczny, ponieważ była wykorzystywana jako kraj analogiczny w innych dochodzeniach dotyczących tego samego produktu, a procesy produkcyjne i dostęp do surowców są porównywalne z procesami i dostępem przeważającym w Rosji.
(23) Od Europejskiego Stowarzyszenia Importerów Nawozów (EFIA) otrzymano komentarze, oponujące przeciw temu wyborowi.
Ich główny sprzeciw dotyczył faktu, że krajowe ceny nawozów w Polsce są bardzo wysokie ze względu na wysoki poziom ochrony przed przywozem nawozów, jak również ze względu na najwyższe w Europie Środkowej ceny gazu wynikające z monopolu państwowego systemu dystrybucji gazu.
Jako alternatywę EFIA zaproponowała Litwę ze względu na bliskość Rosji i podobne do rosyjskich warunki produkcji, brak wymiany barterowej oraz fakt, że jedyny litewski producent nawozów zakupuje gaz od rosyjskiego dostawcy zaopatrującego również producentów rosyjskich po cenach zmieniających się wraz z publikowanymi północnoeuropejskimi cenami cif na amoniak.
(24) Jednakże żaden ze znanych producentów polskich ani też jedyny producent litewski nie wykazał chęci do współpracy.
(25) Zgodnie z sugestiami zgłoszonymi przez EFMA, Komisja porównała producentów z Australii i USA.
Ponieważ z każdego z tych krajów tylko jeden producent zgłosił chęć współpracy, dalszą analizę przeprowadzono pod kątem ważności udziału odpowiednich krajowych sprzedaży na rynku krajowym oraz reprezentatywności wielkości ich sprzedaży krajowej w porównaniu z rosyjskim wywozem do Wspólnoty.
Analizy wykazały, że choć obaj producenci prowadzili reprezentatywną sprzedaż krajową, to producent australijski nie miał na rynku krajowym żadnej znaczącej konkurencji.
Choć producent z USA miał również znaczną sprzedaż w swym kraju, napotykał na konkurencję cenową zarówno krajowych jak i zagranicznych przedsiębiorstw.
W konsekwencji powyższego, USA wybrane zostały jako najbardziej właściwy kraj analogiczny.
(26) Po zbadaniu sprzedaży AN przez producenta z USA na jego rynku krajowym stwierdzono, że jest ona reprezentatywna w porównaniu do rosyjskiej sprzedaży na wywóz AN do Wspólnoty.
(27) Po ujawnieniu tych danych EFIA przekonywała, że brak współpracy ze strony jedynego litewskiego producenta nie powinien uniemożliwiać Komisji wykorzystywania Litwy jako kraju analogicznego, ponieważ Komisja była w posiadaniu istotnych informacji pochodzących z ostatniego dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu azotanu amonu z Litwy, Ukrainy i Polski [10].
Faktycznie występowało nakładanie się okresów OD w dwóch dochodzeniach.
Jednakże ten okres nakładania się był ograniczony do pierwszych trzech miesięcy OD bieżącego dochodzenia.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ustalenia reprezentatywne wymagają OD trwającego zwykle sześć miesięcy przypadających bezpośrednio przed wszczęciem dochodzenia.
W tych okolicz nościach uznano, że dane z pierwszych trzech miesięcy OD nie byłyby wystarczająco reprezentatywne dla sezonowego i niestabilnego rynku AN.
Dodatkowo powinno zostać podkreślone, że wykorzystanie informacji uzyskanych w kontekście danego dochodzenia dla dokładnie określonego celu do innego dochodzenia dla innego celu, i ponadto jeżeli zainteresowana strona wyraziła brak współpracy przy drugim dochodzeniu, byłoby to sprzeczne z przepisami art. 19 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Argument został więc odrzucony.
1.4. Wartość normalna
(28) Jak podano powyżej, wartość normalną obliczono na podstawie danych zweryfikowanych w zakładzie przedsiębiorstwa amerykańskiego, które w pełni współpracowało podczas dochodzenia.
(29) W celu określenia czy sprzedaż produktu podobnego na rynku USA odbywała się w zwykłym obrocie handlowym, porównano krajową cenę sprzedaży na poziomie ex-works z całkowitymi kosztami produkcji (tj. kosztami wytwarzania plus wydatki na SG&A).
Ponieważ średnia ważona cena sprzedaży była wyższa od średniej ważonej kosztu jednostkowego, wartość normalną ustalono na podstawie średniej ważonej krajowej ceny sprzedaży w trakcie OD.
(30) Zarówno EFIA jak i współpracujący eksporter rosyjski przekonywali, że obniżka ceny do konstruowanej wartości normalnej powinna była zostać dokonana ze względu na wysokie ceny gazu płacone przez producentów z USA.
Po pierwsze, należy zauważyć, że wartość normalna nie została skonstruowana, ale ustalona na podstawie cen zyskownej sprzedaży na krajowym rynku USA.
Po drugie, chociaż gaz stanowi ważny element kosztów produkcji AN, to zauważono, że krajowy rynek AN w USA jest określany przez konkurencję i że przywóz jest znaczny.
W tej sytuacji ceny krajowe AN są w znacznym stopniu określane przez rynek, a nie przez koszty.
Nie uzyskano dowodów co do zakresu, w jakim wyższe ceny gazu na rynku USA wpływałyby na ceny krajowej sprzedaży AN w ciągu OD.
Wreszcie, nawet gdyby uznać, że wysokie ceny gazu miałyby w wymiernym stopniu wpływ na krajowe ceny sprzedaży AN, nie miałoby to wpływu na ostateczne cło, ponieważ stwierdzony margines dumpingu nie obniżyłby się poniżej marginesu szkody.
W tych okolicznościach argument został odrzucony.
1.5. Cena eksportowa
(31) Ponieważ jedyny współpracujący producent eksportujący nie dokonywał wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty podczas OD, cenę eksportową określono na podstawie dostępnych danych, w tym przypadku statystyk Eurostatu dla cen cif granica Wspólnoty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
1.6. Porównanie
(32) Wartość normalna została porównana z ceną eksportową na podstawie ceny ex-works.
Metody tej użyto w celu uwzględnienia różnic w kosztach transportu wewnętrznego w krajach o gospodarce rynkowej i w krajach o gospodarce nierynkowej, dotyczących w szczególności kosztów transportu produktów luzem, w rodzaju produktu rozpatrywanego, dla których koszty transportu stanowią bardzo dużą część ceny sprzedaży.
Dokonano zatem odpowiedniej korekty ceny eksportowej cif dodając do ceny ex-works koszty transportu do portu, usług portowych, ubezpieczenia i frachtu.
(33) Stwierdzono, że koszty transportu AN w USA są określane przez rynek i że istnieje konkurencja między przedsiębiorstwami transportowymi.
Ponieważ USA są rynkiem konkurencyjnym, taryfy kolejowe określone podczas dochodzenia dotyczącego rozpatrywanego produktu w USA były stosowane proporcjonalnie do eksportowej ceny granica Wspólnoty rosyjskich producentów eksportujących, na podstawie średniej ważonej odległości do granicy Wspólnoty obliczonej dla wszystkich zorientowanych na wywóz (patrz: akapit 37) producentów rosyjskich.
1.7. Margines dumpingu
(34) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 podstawowego rozporządzenia, ogólnokrajowy margines dumpingu został określony poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową na poziomie ceny ex-works.
Ogólnokrajowy margines dumpingu wyrażony w procentach ceny cif granica Wspólnoty wynosi 115,8 %.
2.
Prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu
(35) Jak wskazano w akapicie 34, stwierdzono że wywóz do Wspólnoty odbywał się podczas OD po cenach dumpingowych, a margines dumpingu był znacznie wyższy niż podczas poprzedniego dochodzenia.
(36) W celu zbadania czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu na znaczącym poziomie i w znacznych ilościach, przeanalizowano szereg źródeł informacji.
Po pierwsze wykorzystano informacje przedłożone przez jedynego współpracującego producenta rosyjskiego.
Jednakże producent ten, pomimo że dokonywał wywozu do państw trzecich, nie prowadził sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Po drugie, wobec braku jakiegokolwiek współpracującego przedsiębiorstwa, które dokonywało wywozu na rynek wspólnotowy, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego analizę oparto także na danych Eurostatu oraz na informacjach podanych we wniosku o przeprowadzenie przeglądu, które umożliwiły projekcję prawdopodobnych przyszłych wielkości wywozu do Wspólnoty.
(37) Całkowite zdolności produkcyjne AN w Rosji ocenia się na około 8900000 ton (tj. 1,6-krotna konsumpcja wspólnotowa podczas OD), z czego zdolności produkcyjne producentów "zorientowanych na wywóz" (tj. zazwyczaj tych, którzy dysponują wystarczającym dostępem do portu) ocenia się na minimum 4500000 ton.
Choć stopa wykorzystania tych zdolności zmienia się znacznie między przedsiębiorstwami i z roku na rok, konsumpcję na miejscu ocenia się zaledwie na około 2200000 ton.
Uwzględniając aktualny poziom rosyjskiego wywozu do państw trzecich (tj. 2189000 ton w 1999 r.) oznacza to, że nadal dostępna jest zdolność w odniesieniu do produkcji na wywóz, co może zostać potencjalnie wykorzystane do dalszego zwiększenia istniejącego wywozu do Wspólnoty w razie wygaśnięcia podjętych środków.
(38) Przypomina się ponadto, że jeszcze w 1996 r. rosyjski wywóz do Wspólnoty stanowił 40 % całkowitego rosyjskiego wywozu [11] rozpatrywanego produktu.
W połączeniu z faktem, że szereg państw trzecich (USA, Australia, Polska i Węgry) przyjęło handlowe środki ochrony przed przywozem z Rosji, oraz w związku z faktem, że od 1997 r. Chiny aktywnie realizują strategię zastępowania przywozu produkcją własną, a konsumpcja krajowa w Rosji prawdopodobnie pozostanie w bliskiej przyszłości na stosunkowo niskim poziomie oznacza, że producenci rosyjscy będą prawdopodobnie chcieli skierować wszelką dodatkową produkcję na rynek wspólnotowy.
(39) Uwzględniając aktualne poziomy cen na rynku wspólnotowym prawdopodobne jest, że w celu odzyskania utraconych udziałów w rynku rosyjscy producenci eksportujący będą nadal przyjmować politykę cen dumpingowych.
Potwierdza to także polityka cenowa rosyjskich eksporterów na ich najważniejszych rynkach wywozowych poza Wspólnotą i USA.
(40) Ponadto, nawet pomimo przewidywanego wzrostu światowego zużycia nawozów w 2004 r. przewiduje się, że przeważająca jego część będzie miała miejsce w Azji, głównie w Chinach i Indiach.
Jednakże Chiny i Indie rozwinęły duże zdolności produkcyjne nawozów w celu obniżenia poziomu przywozu.
Bardziej szczegółowo, Chiny wprowadziły zakaz przywozu azotowych nawozów, włączając AN.
(41) Jak wspomniano w akapicie 21, jedyny producent eksportujący który współpracował w trakcie dochodzenia nie prowadził wywozu do Wspólnoty podczas OD.
Choć producent ten dysponował w trakcie OD znacznymi zdolnościami produkcyjnymi, to ograniczył niewykorzystane zdolności i dlatego wszelka znacząca produkcja przeznaczona do wywozu do Wspólnoty w razie wygaśnięcia podjętych środków wymagałaby zmniejszenia sprzedaży na innych rynkach.
Przy znacznej wielkości wywozu i marginesie dumpingu w trakcie OD ze strony innych eksporterów, nawet jeśli po wygaśnięciu podjętych środków eksporter ten mógłby sprzedawać do Wspólnoty po cenach niedumpingowych, nie zmieniłoby to ustaleń w odniesieniu do prawdopodobieństwa utrzymania dumpingu przez kraj jako całość.
(42) EFIA argumentowała, że po ostatnich atakach terrorystycznych w USA wzrosły wszystkie koszty związane, jak ubezpieczenie, transport, rozładunek, składowanie i poddawanie zabiegom, co odbije się na wyższych cenach przywożonych nawozów, ponieważ importerzy także muszą odzyskać te koszty.
Argument ten był jednakże bezpodstawny, ponieważ nie przedstawiono dowodów wskazujących że będzie to miało większy wpływ na ceny przy wywozie z Rosji niż na krajowe ceny w USA.
Ponadto, rozwój sytuacji po OD może być brany pod uwagę tylko w razie wykazania, że w następstwie takiego rozwoju wyniki dochodzenia będą nieodpowiednie, a planowane nałożenie cła antydumpingowego wyraźnie niecelowe.
Takiej sytuacji nie stwierdzono i dlatego argument został odrzucony.
3.
Wniosek
(43) W trakcie dochodzenia nie stwierdzono niczego, co sugerowałoby że ustalony dla okresu dochodzenia margines dumpingu lub wielkość wywozu dumpingowego zniknie lub nawet tylko się zmniejszy w razie dopuszczenia do wygaśnięcia podjętych środków.
Stwierdzono ponadto, że rosyjscy producenci dysponują znacznymi wolnymi zdolnościami produkcyjnymi i zniesienie podjętych środków spowodowałoby prawdopodobnie dalszy dumpingowy wywóz do Wspólnoty.
Wyciągnięto więc wniosek, że w razie wygaśnięcia podjętych środków prawdopodobnie dumping utrzyma się na znaczącym poziomie, a także wzrośnie wielkość przywozu.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(44) Spośród 11 składających wniosek producentów wspólnotowych jeden nie odpowiedział na kwestionariusz (Sefanitro), a jeden nie przedstawił wystarczających informacji (Chemical Industries of Northern Greece).
W konsekwencji obu tych producentów uznano za niewspółpracujących i dlatego nie uznano za część przemysłu wspólnotowego.
Dochodzenie wykazało, że pozostałych dziewięciu producentów współpracujących reprezentowało ponad 85 % wspólnotowej produkcji AN w czasie OD.
Z tego względu stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Uwaga wstępna
(45) Wprowadzenie w 1995 r. środków antydumpingowych na przywóz AN pochodzącego z Rosji początkowo w znaczny sposób poprawiło sytuację ekonomiczną składających wniosek producentów wspólnotowych, w szczególności poprzez lepsze wyniki finansowe wynikające z podwyżki cen w latach 1995 i 1996.
2.
Konsumpcja
(46) Konsumpcję wspólnotową określono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, zgodnie z odpowiedziami zawartymi w kwestionariuszu, wartości sprzedaży na rynku wspólnotowym przez innych producentów wspólnotowych (zarówno niewspółpracujących, jak i nieskładających wniosku), zgodnie z danymi podanymi w skardze, oraz na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty z kraju rozpatrywanego i wszystkich pozostałych państw trzecich, na podstawie Eurostatu.
Na tych podstawach, konsumpcja wspólnotowa spadła między 1996 r. a OD o 13 %, tj. z 6328000 ton w 1996 r. do 5525000 ton w trakcie OD.
Szczególnie duży spadek nastąpił w latach 1996 i 1997, po czym pozostał względnie stabilny aż do końca OD.
3.
Przywóz z rozpatrywanego kraju
3.1. Wielkość i udział w rynku
(47) Całkowity przywóz AN do Wspólnoty w omawianym okresie odnotował tendencję spadkową (- 28 %), nawet pomimo niewielkiego wzrostu między 1999 r. a OD.
Wielkość rosyjskiego przywozu w okresie dochodzenia znacznie się zmniejszyła, w szczególności od 1997 r.
Tendencja ta wydaje się być wynikiem opublikowania w 1997 r. ponownego wszczęcia dochodzenia, z którego wnioski opublikowano w 1998 r. i które doprowadziło w tym roku do zmiany środków antydumpingowych, a także wynikiem znacznego wzrostu przywozu z niektórych innych państw trzecich, które zyskały na nałożeniu ceł antydumpingowych na rosyjski przywóz.
Między 1996 r. a końcem OD przywóz rosyjski spadł o 74 %, podczas gdy przywóz z innych krajów wzrósł o 30 %.
(48) Udział w rynku przywozu z Rosji w okresie dochodzenia zmniejszył się o 12 punktów procentowych.
Jednakże w trakcie OD stanowił nadal 5 % wspólnotowej konsumpcji i znaczną część całkowitego przywozu, to jest 20 %.
3.2. Ceny
(49) Po nałożeniu środków antydumpingowych w 1995 r., podane przez Eurostat średnie ceny rozpatrywanego przywozu spadły między 1996 r. a OD o 45 %.
3.3. Porównanie cen
(50) Komisja zbadała czy producenci eksportujący w rozpatrywanym kraju spowodowali w trakcie OD podcięcie cen w przemyśle wspólnotowym.
Do celów tej analizy, dokonano należytej korekty ceny cif producentów eksportujących do poziomu ceny ex quay granica Wspólnoty z opłaconym cłem (DEQ) oraz porównania, przy tym samym poziomie handlu, z cenami ex-works producentów wspólnotowych, a w obu przypadkach produkty były zapakowane w worki.
Uwzględniono fakt, że produkty te przywożone są zawsze w workach, podczas kiedy przemysł wspólnotowy sprzedaje swoje produkty zarówno w workach jak i luzem.
Dlatego, korekty dokonano w miarę potrzeb.
Dodatkowo dochodzenie wykazało, że produkty granulowane były na ogół sprzedawane po cenie wyższej niż produkty w bryłkach.
Dlatego dla porównania cen wprowadzono margines w wysokości 3,1 EUR za tonę.
Suma ta jest średnią różnicą cen między AN granulowanym a bryłkowym, sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia.
(51) EFIA argumentowała, że powinna zostać dokonana korekta cen w odniesieniu do niższej jakości produktu przywożonego z Rosji.
Dochodzenie wykazało jednakże że jakość rozpatrywanego produktu przywożonego z Rosji w ostatnich latach poprawiła się osiągając poziom zgodności z wyższymi normami europejskimi.
Dlatego argument został odrzucony.
(52) Określona na tej podstawie ogólnokrajowa różnica cen, wyrażona w procentach cen producentów wspólnotowych wynosi 27,7 %.
Po dodaniu cła antydumpingowego do ceny eksportowej różnica ta ciągle jeszcze wynosi 3,2 %.
Ponadto nastąpił spadek cen w przemyśle wspólnotowym, ponieważ przemysł ten poniósł straty w wysokości 18 %.
4.
Ekonomiczna sytuacja przemysłu wspólnotowego
4.1. Produkcja
(53) Produkcja przemysłu wspólnotowego między 1996 r. a OD spadła o 17 %, tj. z 4713000 ton do 3903000 ton.
Między 1997 a 1998 r. miał miejsce niewielki wzrost, po czym produkcja ponownie spadła w 1999 r.
4.2. Zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(54) Należy zauważyć, że zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie nie zostały uznane za znaczące wskaźniki dla tego rodzaju produkcji i przemysłu, ponieważ na tych samych urządzeniach produkcyjnych wytwarzane są także inne produkty.
W rzeczywistości, różne inne produkty wytwarzanie na tych samych liniach produkcyjnych oparte są na gazie ziemnym przetwarzanym na amoniak.
Ogólne zdolności produkcyjne przemysłu wspólnotowego były w rozpatrywanym okresie stosunkowo stabilne, ale ich wykorzystanie spadło z 56 % w 1996 r. do 46 % w 1997 r., po czym pozostało stałe.
4.3. Sprzedaż we Wspólnocie
(55) Wielkość sprzedaży przez przemysł wspólnotowy zmniejszyła się z 4380000 ton w 1996 r. do 3766000 ton w trakcie OD, tzn. o 11 %.
Największy spadek miał miejsce w latach 1996 i 1997, kiedy sprzedaż spadła o 15 %.
4.4. Zapasy
(56) Poziomu zapasów nie jest uznawany za istotny wskaźnik szkodliwości, co wynika z sezonowego charakteru sprzedaży oraz z faktu, że AN jest częściowo składowany przez samych producentów, a częściowo przez spółdzielnie rolników.
4.5. Udział w rynku
(57) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się w latach 1996 i 1997, po czym między 1996 r. a OD wzrósł ostatecznie o 1,2 punktu procentowego.
Podczas OD udział w rynku wynosił 68,2 % w porównaniu z 67 % w 1996 r.
4.6. Ceny i czynniki wpływające na ceny
(58) Średnia cena sprzedaży netto producentów wspólnotowych zmniejszyła się ze ecu 133 za tonę w 1996 r. do ecu 99 za tonę w trakcie OD, tj. o 25 %.
Spadek wystąpił przede wszystkim między 1996 r. a 1999 r. (- 28 %).
Oprócz efektu obniżających się cen na dany przywóz, innymi czynnikami które mogły przyczynić się do spadku cen były spadek zapotrzebowania na rynku wspólnotowym w latach 1996 i 1997, przywóz z państw objętych rozporządzeniem (WE) nr 132/2001 oraz nałożony w 1997 r. przez Chiny zakaz przywozu azotowych nawozów sztucznych.
4.7. Rentowność i zwrot z inwestycji
(59) Średnia ważona rentowność przemysłu wspólnotowego pogorszyła się między 1996 r. a OD o 37 punktów procentowych (z 18,6 % do -18,0 %).
Tendencję tę należy rozpatrywać w świetle podobnego obrazu ewolucji cen, jak również w świetle wzrostu cen gazu ziemnego od trzeciego kwartału 1999 r.
W trakcie okresu objętego przeglądem, zwrot inwestycji charakteryzował się podobną tendencją jak tendencja rentowności.
4.8. Przepływ środków pieniężnych
(60) Przepływ środków pieniężnych generowany przez przemysł wspólnotowy w związku ze sprzedażą AN charakteryzuje się bardzo ścisłą zgodnością z tendencjami rentowności.
4.9. Zdolność do pozyskania kapitału
(61) Z uwagi na strukturę przedsiębiorstw składających skargę, tj. faktu że producenci nawozów stanowią część dużych grup przemysłu chemicznego zajmujących się również innymi produktami, nie było możliwe określenie zdolności do pozyskania kapitału tylko w odniesieniu do rozpatrywanego produktu i dlatego nie została uznana za wskaźnik mający znaczenie dla pomiaru szkody.
4.10. Zatrudnienie i płace
(62) Między 1996 r. a OD zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym spadło z 1986 do 1608 pracowników, co oznacza spadek o 19 %. W odniesieniu do całkowitych wynagrodzeń, nastąpił podobny spadek w porównaniu ze spadkiem liczby osób zatrudnionych.
4.11. Inwestycje
(63) Wielkość inwestycji w rozpatrywanym okresie pozostawała stosunkowo stabilna.
Obejmuje ona inwestycje odnoszące się do etapów produkcji poprzedzających produkcję AN.
Najważniejsze inwestycje między 1996 r. a OD dotyczyły instalacji do produkcji kwasu azotowego, który jest surowcem do produkcji AN, ale może być wykorzystywany również do innych celów, na przykład do produkcji mocznikowych roztworów azotanu amonu.
4.12. Wielkość marginesu dumpingu
(64) Wpływ przemysłu wspólnotowego na wielkość bieżącego marginesu dumpingu przy istniejącej wielkości i cenach przywozu z rozpatrywanych krajów, nie może być uznany za mało istotny.
5.
Wniosek
(65) Jak wyjaśniono w motywie 45, wprowadzenie w 1995 r. środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu AN pochodzącego z Rosji początkowo znacznie poprawiło sytuację ekonomiczną składających wniosek producentów wspólnotowych.
Jednakże od 1997 r. sytuacja uległa ponownemu pogorszeniu.
Poza lekkim wzrostem udziału w rynku wynikającym ze spadku cen, wszystkie inne wskaźniki szkody tj. produkcja, wielkość sprzedaży, ceny, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i zatrudnienie wykazały pogorszenie.
W szczególności, negatywny skutek dla rentowności miał wyraźny spadek cen w przemyśle wspólnotowym.
Jak potwierdziło rozporządzenie (WE) nr 132/2001, taki rozwój sytuacji należy rozpatrywać w świetle zwiększonej na rynku wspólnotowym obecności przywozu z tych państw trzecich, które zdobyły więcej niż połowę rosyjskiego udziału w rynku i znacznie podcięły ceny przemysłu wspólnotowego.
(66) W związku z tym należy zauważyć, że rosyjskie ceny, na podstawie danych Eurostatu i z wyłączeniem cła specyficznego nałożonego w 1998 r., były w całym okresie objętym przeglądem niższe od cen sprzedaży w Polsce i na Ukrainie (o 27 % w trakcie OD), z wyjątkiem 1997 r., gdy ich poziom był taki sam.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Zmiany odnoszące się do dumpingu i sytuacja przemysłu wspólnotowego
1.1. Zmiana okoliczności odnoszących się do dumpingu
(67) Dochodzenie wykazało znaczny wzrost marginesu dumpingu w porównaniu z marginesem obliczonym przy poprzednim dochodzeniu, który doprowadził do wprowadzenia obowiązujących środków.
W rzeczywistości margines dumpingu obliczony podczas poprzedniego dochodzenia wynosił 41,9 %, a więc był znacznie niższy od obliczonego przy obecnym dochodzeniu (115,8 %).
1.2. Zmiana okoliczności odnoszących się do sytuacji przemysłu wspólnotowego
(68) Dochodzenie wykazało, że między 1998 r. a OD przemysł wspólnotowy poniósł znaczne straty.
Sytuacja jest nawet gorsza od istniejącej w czasie dochodzenia, które doprowadziło do wprowadzenia obowiązujących środków, ponieważ na przykład poziom strat w trakcie OD dla bieżącego dochodzenia był prawie trzykrotnie wyższy niż w przypadku poprzedniego dochodzenia, prowadzonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2022/95.
(69) Prawie przez cały czas istnienia cła na przywóz z Rosji miało miejsce znaczne podcięcie cenowe.
W marcu 1998 r. zmienne cło musiało zostać zastąpione cłem specyficznym, ponieważ podjęte środki okazały się nieskuteczne.
Ponadto, od lipca 1998 r. ceny eksportowe z opłaconym cłem były niższe od niewyrządzającej szkody ceny przemysłu wspólnotowego, określonej podczas dochodzenia początkowego, od której ustalano poziom cła.
2.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody
(70) W celu oceny prawdopodobnego skutku wygaśnięcia obowiązujących środków, wzięto pod uwagę następujące elementy.
(71) Polityka cenowa rosyjskich producentów eksportujących, której dowodem są niskie ceny na rynkach państw trzecich i na rynku wspólnotowym, połączone ze zdolnością dostarczania znacznych dodatkowych ilości AN, w razie uchylenia środków z całą pewnością będą powodowały ogólny wpływ na obniżki cen tego tak czułego na poziom cen towaru.
Rosyjscy producenci eksportujący z całą pewnością przejmą od przemysłu wspólnotowego znaczące dodatkowe udziały w rynku.
To z kolei doprowadzi do ponownego wystąpienia szkody wywołanej przez przywóz pochodzący z Rosji, przybierającej formę obniżania cen sprzedaży przez przemysł wspólnotowy, wielkości jego sprzedaży i udziału w rynku, jak również w konsekwencji formę spadku rentowności.
(72) Sytuacja przemysłu wspólnotowego jest trudna, w szczególności w odniesieniu do jego rentowności.
W rzeczywistości, pomimo że po nałożeniu rozpatrywanych środków sytuacja przemysłu wspólnotowego znacznie się polepszyła w pierwszym roku ich stosowania, to w szczególności od 1997 r. pogorszyła się ponownie w wyniku wyrządzającego szkodę dumpingu przy przywozie z innych państw, jak ustalono w rozporządzeniu (WE) nr 132/2001, a obecna sytuacja jest jeszcze gorsza.
Uwzględniając powyższe, uchylenie środków w odniesieniu do Rosji nie tylko ponownie sprowadzi ryzyko na przemysł wspólnotowy, ale również osłabi lub nawet wyeliminuje zyski, jakie przemysł wspólnotowy czerpie ze środków nałożonych na przywóz z innych państw.
(73) EFIA argumentowała, że występujące od 1997 r. na rynku wspólnotowym spadki cen są spowodowane przez szereg czynników, także przez zakaz przywozowy nałożony przez Chiny w odniesieniu do nawozów azotowych, i nie można go przypisać rosyjskiej polityce cenowej.
Nawet jeżeli spadek cen może być spowodowany innymi czynnikami, na przykład spadkiem zapotrzebowania na rynku wspólnotowym w latach 1996 i 1997 oraz strategią Chin, to ceny rosyjskie spadły znacznie bardziej niż ceny wszystkich innych eksporterów i były znacznie niższe od innych, przeważających niedumpingowych cen importowych z państw takich jak Litwa, Egipt i Bułgaria.
Można to wyjaśnić faktem utraty przez Rosję jednego z najważniejszych rynków wywozowych, uwzględniając że rok sprzed ustanowienia zakazu rosyjski wywóz do Chin przekraczał 1000000 ton, czyli 90 % chińskiego przywozu AN w 1996 r.
(74) To samo stowarzyszenie importerów twierdziło w kontekście innego dochodzenia prowadzącego do nałożenia środków antydumpingowych, że ponieważ pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego przypisano już Polsce i Ukrainie, nie można go rozpatrywać również w odniesieniu do przywozu AN pochodzącego z Rosji.
Uwzględniając powyższe należy przypomnieć, że zakres przeglądu w związku z wygaśnięciem obejmuje analizę sytuacji rynku wspólnotowego pod względem prawdopodobieństwa, że w razie usunięcia obowiązujących środków, dumping i szkoda utrzymają się lub ponownie wystąpią.
W konsekwencji, w odniesieniu do bieżącego dochodzenia w związku z wygaśnięciem fakt, że pogorszenie przemysłu wspólnotowego było w niektórych okresach przypisane obecności innych państw trzecich, to jest Polski i Ukrainy, w kontekście innego dochodzenia antydumpingowego nie ma wpływu na analizę przyszłego zachowania się rosyjskich eksporterów na rynku wspólnotowym i jego prawdopodobnych skutków dla sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(75) Na koniec EFIA twierdziła, że spadek rentowności przemysłu wspólnotowego wynika głównie ze wzrostu cen gazu ziemnego i w celu uwzględnienia powyższego, należy dokonać korekty ceny do nieszkodliwego poziomu.
Jak wspomniano w akapicie 59, uznano, że podwyżka cen gazu mogła mieć wpływ na rentowność.
Jednakże rentowność to tylko część analizy sytuacji przemysłu wspólnotowego oraz, jak wyjaśniono w akapicie 65, w okresie objętym przeglądem pogorszeniu uległo również wiele innych wskaźników.
Dlatego uznano, że ewolucję cen gazu należy uważać raczej za wskaźnik pogarszający, a nie za przyczynę szkody, uwzględniając również, że stwierdzony nacisk cenowy nie umożliwił przemysłowi wspólnotowemu przeniesienia wzrostu na ceny sprzedaży.
Na koniec, analiza ewolucji cen gazu we Wspólnocie w ciągu ostatnich lat wykazuje ich bardzo zmienny charakter i wyciąganie jakichkolwiek wniosków odnoszących się do przyszłego rozwoju nie jest możliwe.
W konsekwencji stwierdzono, że na rynku wspólnotowym nie występują szczególne okoliczności, które uzasadniałyby taką korektę.
(76) Na podstawie powyższego wyciągnięto wniosek, że uchylenie środków najprawdopodobniej spowoduje ponowne wystąpienie szkody.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(77) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przedłużenie i zmiana istniejących środków antydumpingowych nie byłyby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie oceny różnych interesów stron zainteresowanych, tj. przemysłu wspólnotowego, importerów/podmiotów gospodarczych, jak również użytkowników rozpatrywanego produktu.
Do celów oceny prawdopodobnego skutku utrzymania lub nie utrzymania środków antydumpingowych, Komisja zażądała informacji od wszystkich wyżej wymienionych zainteresowanych stron.
(78) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przyjęcie środków uznano za niewyrządzające szkody interesom Wspólnoty.
Ponadto fakt, że obecne dochodzenie stanowi przegląd, przez co obejmuje analizę sytuacji przy istniejących już środkach antydumpingowych, umożliwi ocenę wszelkich negatywnych skutków dla stron, których aktualne środki antydumpingowe dotyczą.
(79) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku wskazującego na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu, nie istniały ważne przyczyny, które doprowadziłyby do wniosku, że utrzymywanie środków nie leży w tym szczególnym przypadku w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(80) Uważa się, że w razie nie utrzymania ceł antydumpingowych istnieje duże prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu i sytuacja przemysłu wspólnotowego, która w okresie dochodzenia się pogorszyła, pogorszy się jeszcze bardziej.
(81) Przemysł wspólnotowy wykazał strukturalną siłę umożliwiającą dostosowanie się do zmieniających się warunków rynkowych.
Wykazały to w szczególności zyski przemysłu osiągane do 1997 r. oraz jego inwestycje w nowoczesne zdolności produkcyjne.
Sukces tych działań w dużym stopniu zależy od istnienia uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym.
(82) Można rozsądnie przewidywać, że przemysł wspólnotowy zyska na stosowaniu środków nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 132/2001 pod warunkiem że inne źródło wyrządzającego szkodę dumpingu tych środków nie osłabi.
Jak przedstawiono w zarysie powyżej, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu z Rosji, w interesie przemysłu Wspólnoty leży utrzymanie środków antydumpingowych przy przywozie AN pochodzącego z Rosji.
3.
Interes importerów
(83) Otrzymano kwestionariusze i informacje od EFIA (reprezentującej 24 importerów) oraz od dwóch importerów (na 48 wysłanych kwestionariuszy).
(84) Odpowiedzi otrzymane od dwóch współpracujących importerów potwierdziły spadek ceny od 1998 r. oraz fakt, że producenci wspólnotowi muszą utrzymywać tę tendencję w celu zapewnienia konkurencyjności.
Jeden z nich podkreślił również konieczność utrzymania europejskiej infrastruktury w celu zagwarantowania dobrych warunków dostaw na rynek europejski, a stowarzyszenie wypowiedziało się przeciw utrzymaniu środków.
(85) Ze względu na niski poziom współpracy oraz na fakt, że importerzy na ogół zajmują się szeroką gamą nawozów z których jednym jest AN wyciągnięto wniosek, że wszelkie negatywne dla importerów skutki utrzymania środków nie byłyby czynnikiem nakazującym zniesienie tych środków.
4.
Interes użytkowników
(86) Użytkownikami rozpatrywanego produktu są rolnicy.
Komisja wysłała kwestionariusze do sześciu stowarzyszeń użytkowników na poziomie europejskim i krajowym.
Dwa stowarzyszenia użytkowników odpowiedziały na kwestionariusz.
Oba są z zasady przeciwne utrzymaniu środków.
(87) Jedno ze stowarzyszeń użytkowników argumentowało, że analiza interesu użytkowników powinna być ściśle powiązana z interesem użytkowników brytyjskich z uwagi na fakt, że Zjednoczone Królestwo ma największą we Wspólnocie konsumpcję AN.
Jednakże dochodzenie wykazało, że w trakcie OD Zjednoczone Królestwo zanotowało jedynie 16 % (wielkości) przywozu rozpatrywanego produktu z Rosji do Wspólnoty, podczas gdy Francja zanotowała 47 % rosyjskiego przywozu AN do Wspólnoty.
Na tej podstawie argument musiał zostać odrzucony.
(88) Oprócz tego, to samo stowarzyszenie argumentowało również, że utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych mogłoby zmniejszyć dochody brytyjskich rolników, tym samym stawiając ich w znacznie trudniejszej sytuacji ekonomicznej.
Z tego względu, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 132/2001, koszt nawozów stanowi średnio 6 % całkowitych kosztów produkcji dla rolników.
Biorąc pod uwagę, że przywóz z rozpatrywanego kraju stanowił w trakcie OD 5 % zużycia AN na rynku wspólnotowym oraz uwzględniając, że tylko część skutków wzrostu ceny importowej jest przenoszona na użytkowników, jakikolwiek wzrost kosztów produkcji rolników najprawdopodobniej będzie minimalny.
Ponadto, gdyby przemysł wspólnotowy chciał podnieść nie tylko wielkość sprzedaży ale i ceny, każdy taki wzrost ceny byłby ograniczony dzięki istnieniu innych źródeł zaopatrzenia.
Faktycznie 37 % całości przywozu AN do Wspólnoty nie podlega działaniu środków antydumpingowych.
(89) EFIA i jedno ze stowarzyszeń użytkowników argumentowały, że środki antydumpingowe ograniczają rolnikom dostęp do konkurencyjnych cenowo alternatywnych źródeł, ponieważ tylko 37 % całości przywozu AN do Wspólnoty nie podlega działaniu środków antydumpingowych.
Z jednej strony przypomina się, że celem środków antydumpingowych nie jest ograniczanie podaży, ale przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym.
Z drugiej strony należy zauważyć, że 37 % jest wielkością częściowo niedoszacowaną ze względu na fakt, że dostawy AN na rynek wspólnotowy z krajów niestosujących dumpingu stały się mniej atrakcyjne z powodu silnego nacisku cenowego ze strony Rosji, Polski i Ukrainy.
Jest więc wysoce prawdopodobne, że po przywróceniu uczciwej konkurencji państwa niestosujące dumpingu zwiększą swą obecność na rynku wspólnotowym.
(90) Na podstawie powyższego uznano, że prawdopodobne skutki dla rolników nie staną się czynnikiem nakazującym zniesienie środków, ponieważ możliwe negatywne skutki dla rolników najprawdopodobniej nie będą w stanie zneutralizować ich pozytywnego wpływu na przemysł wspólnotowy.
5.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(91) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Wspólnoty przeciwko utrzymaniu środków.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(92) Składający skargę przedłożył dane wskazujące na powstawanie nowych form AN, tj. mieszanin AN z innymi produktami, których jedynym celem jest obejście możliwych środków antydumpingowych dotyczących AN.
Na tę sprawę zwraca się uwagę organów celnych.
(93) W świetle wniosków sformułowanych w odniesieniu do dumpingu i szkody oraz biorąc pod uwagę, że może zostać ustalone że istniejące środki nie dają przewidywanych wyników w usuwaniu uprzednio określonej szkody, stwierdza się konieczność utrzymywania środków antydumpingowych w celu zapobiegania dalszym szkodom, oraz potrzebę modyfikacji poziomu działania środków.
(94) W celu ustanowienia poziomu ceł, zwrócono uwagę na poziom stwierdzonego marginesu dumpingu oraz wysokość cła niezbędnego do eliminacji szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Na podstawie reguły niższego cła, do określenia kwoty ceł użyto marginesu szkody.
(95) EFMA argumentowała, że podwójny mechanizm (cło specyficzne powiązane z minimalną ceną importową) byłby właściwszy z uwagi na wyjątkowo niskie, ustalone przez państwo ceny gazu płacone przez rosyjskich producentów.
Jednakże uznaje się, że wystarczające jest cło specyficzne oparte na ustaleniach postępowania przeglądowego oraz że forma środka, tj. cło specyficzne, zniechęca do manipulacji cenami i absorpcji ceł.
Wniosek EFMA został wobec tego odrzucony.
(96) Marginesy szkody obliczono w celu ustalenia poziomu cła wymaganego do eliminacji szkody spowodowanej dumpingiem.
Niezbędny wzrost ceny został ustalony na podstawie porównania, przy tym samym poziomie handlu, średniej ważonej ceny importowej z niewyrządzającą szkody ceną AN sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
(97) Niewyrządzającą szkody cenę otrzymano dodając do całkowitego jednostkowego kosztu produkcji marżę zysku, która w rozsądny sposób może zostać osiągnięta przy braku wyrządzającego szkodę dumpingu, uwzględniając także dodatek związany z różnicą ceny AN granulowanego i AN w bryłkach, wykorzystaną już przy obliczeniach cen podcinanych.
Używana przy tych obliczeniach marża zysku wynosi 8 %.
Różnica wynikająca z porównania średniej ważonej ceny importowej z niewyrządzającą szkody ceną przemysłu wspólnotowego została wyrażona w procentach całkowitej wartości cif w przywozie.
(98) Składający wniosek przedłożył dane wskazujące, że właściwa byłaby marża zysku zapewniająca 15 % zwrot zaangażowanego kapitału.
Argumentował przy tym, że taki poziom zwrotu był niezbędny do ponownego długoterminowego inwestowania i osiągnięcia odpowiedniej dla akcjonariuszy rentowności kapitału.
Jednakże w tym kontekście, odpowiednia koncepcja opiera się na rozsądnym zysku jaki przemysł wspólnotowy mógłby uzyskać przy braku wyrządzającego szkodę dumpingu, co nie pokrywa się z koncepcją zysku na jaki oczekują akcjonariusze.
Na podstawie ustaleń zawartych w akapicie 56 rozporządzenia (WE) nr 132/2001, oraz przy braku jakichkolwiek innych komentarzy, 8 % od obrotu wydaje się być rozsądnym zyskiem.
W celu zapewnienia skuteczność środków oraz zniechęcenia do zaobserwowanych uprzednio manipulacji cenami, uważa się za właściwe nakładanie cła w formie określonej kwoty za tonę towaru.
(99) Na podstawie powyższego, wysokość cła jest równa stałej kwocie za tonę AN jak podano poniżej:
Państwo _BAR_ Stała kwota cła (EUR za tonę) _BAR_
Rosja _BAR_ 47,07 _BAR_
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pochodzącego z Rosji AN, objętego kodami CN 31023090 i 31024090.
2.
Wysokość cła stosowanego za tonę produktu stanowi stała kwota za tonę AN jak podano poniżej:
Państwo _BAR_ Stała kwota cła (EUR za tonę) _BAR_
Rosja _BAR_ 47,07 _BAR_
3.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest wyznaczana w celu ustalenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [12], kwota cła antydumpingowego wymienionego w ust. 2 jest obniżana o procent odpowiadający cenie faktycznie zapłaconej bądź należnej.
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 680/2002
z dnia 19 kwietnia 2002 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje przyznawanie refundacji wywozowych do niektórych produktów określonych w tym rozporządzeniu w przypadku gdy są one wywożone w formie towarów wymienionych w załączniku V do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] zmienia Nomenklaturę Scaloną, szczególnie odnośnie do niektórych produktów wytwarzanych z produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Lista towarów podana w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 powinna w konsekwencji zostać zmieniona.
(4) Zmiany te powinny obowiązywać równocześnie z rozporządzeniem (WE) nr 2031/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 687/2002
z dnia 22 kwietnia 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 578/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta, albo która dodaje do niej dodatkowy podział czy została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal przywoływane przez ich posiadacza, na podstawie przepisów art. art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem mogą być nadal przywoływane przez okres trzech miesięcy, na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 688/2002
z dnia 22 kwietnia 2002 r.
uzupełniające treść Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do rejestru świadectw o szczególnym charakterze, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych (Panellety)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 Hiszpania przekazała Komisji wniosek o wprowadzenie nazwy "Panellety" do rejestru świadectw o szczególnym charakterze.
(2) Określenie "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być używane jedynie w odniesieniu do nazw wprowadzonych do rejestru.
(3) Po opublikowaniu nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] do Komisji nie wpłynął żaden sprzeciw na podstawie art. 8 rozporządzenia.
(4) W konsekwencji nazwa wymieniona w Załączniku powinna zostać wprowadzona do rejestru świadectw o szczególnym charakterze produktów rolnych i środków spożywczych i w ten sposób – jako tradycyjna specjal-ność gwarantowana – podlegać ochronie na obszarze Wspólnoty zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie treści Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 244/2002 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę figurującą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i umieszcza w rejestrze świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Nazwa ta podlega ochronie zgodnie z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 704/2002
z dnia 25 marca 2002 r.
czasowo zawieszające autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów przemysłowych oraz otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W październiku i listopadzie 2000 r. władze hiszpańskie poprosiły o utrzymanie w okresie kolejnych 10 lat środków w ramach Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) dla Wysp Kanaryjskich, pierwotnie wprowadzonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich [3], które wygasło dnia 31 grudnia 2001 r., oraz przedłożyły określoną dokumentację uzasadniającą ich żądanie.
Czas na ocenę dokumentacji był jednak niewystarczający dla sformułowania ostatecznego wniosku o tym, czy utrzymanie środków na okres, o który wnioskowano, było nadal uzasadnione.
(2) Stosowanie środków taryfowych zostało w związku z tym przedłużone o jeden rok rozporządzeniem Rady (WE) nr 1105/2001 z dnia 30 maja 2001 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 [4] i (WE) nr 1106/2001 z dnia 30 maja 2001 r. przedłużające okres stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3621/92 czasowo zawieszającego autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie oraz rozporządzenia (WE) nr 527/96 czasowo zawieszającego autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej i stopniowo wprowadzającego cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów przemysłowych na Wyspy Kanaryjskie [5].
(3) Od wprowadzenia szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w 1991 r., sytuacja gospodarcza w regionie uległa znaczącej poprawie.
Średni dochód pracowników osiągnął poziom odpowiadający średniej w Hiszpanii.
Bezrobocie spadło do poziomu średniej w Hiszpanii (około 12 %), a różnica w standardzie życia ludności wysp i Hiszpanii prawie się wyrównała.
Rozwój ten był głównie spowodowany olbrzymim wzrostem w sektorze turystycznym i związanym z nim handlu oraz poprawą w sektorze rolnym.
(4) Jednocześnie odnotowano, iż rozwój sektora wytwórczego był jednak o wiele wolniejszy niż rozwój pozostałych dwóch sektorów i że przemysł ten jest zagrożony całkowitą marginalizacją.
Udział tego sektora w produkcie krajowym brutto (PKB) Wysp Kanaryjskich spadł w ciągu ostatnich dwóch lat do poziomu poniżej 6 % lokalnego PKB.
Powody tego spadku zostaną wyjaśnione poniżej.
Dalsza dekoniunktura w tej dziedzinie gospodarki stwarza ryzyko, że biorąc pod uwagę częste zmiany w międzynarodowej turystyce, od której wyspy są coraz bardziej uzależnione, ogólna sytuacja gospodarcza stanie się bardziej niestabilna.
(5) Do chwili obecnej sektor przemysłu na Wyspach Kanaryjskich produkuje głównie na potrzeby lokalnego rynku wysp i ma, pomimo bliskości kontynentu afrykańskiego, olbrzymie trudności w znalezieniu nabywców na swoje produkty spoza wysp. Ta trudna sytuacja jest spowodowana głównie brakiem środków transportu i wysokimi kosztami transportu przy zakupie i dystrybucji towarów.
Ma to negatywny wpływ na koszty produkcji wyrobów gotowych, co może doprowadzić do wzrostu tych kosztów do 12 %, w zależności od rodzaju produktu, w porównaniu z kosztami produkcji w podobnych spółkach na Półwyspie Iberyjskim.
Co więcej, wzrost cen energii i jego wpływ na koszty transportu na świecie w ciągu ostatnich dwóch lat z pewnością przyczyniły się do dalszego spadku konkurencyjności sektora przemysłu na wyspach.
Ponadto, korzyści wynikające z zawieszenia taryf autonomicznych, wprowadzanych od 1991 r. w celu wspierania rozwoju tego sektora, były jednocześnie stale ograniczane.
Konsekwencją tego był znaczący spadek konkurencyjności lokalnego przemysłu w stosunku do jego konkurentów w Hiszpanii i pozostałych częściach Wspólnoty.
(6) Obydwa aspekty przyczyniły się do zastoju w rozwoju przemysłu, prowadzącego do wyłączenia tego sektora z ogólnego rozwoju gospodarczego Wysp Kanaryjskich.
(7) Biorąc pod uwagę społeczny i gospodarczy rozwój Wysp Kanaryjskich od 1991 r., zniesienie do końca 2001 r. obowiązujących autonomicznych środków taryfowych nie jest właściwe.
Zniesienie tych środków spowodowałoby bezpośredni skutek inflacyjny na rynku Wysp Kanaryjskich i w mniejszym lub większym stopniu zagrażałoby istnieniu już i tak bardzo niewielkiej bazy przemysłowej wysp.
Jednakże niezbędne jest dokonanie zmian środków taryfowych, które uwzględniałyby zmiany w sytuacji społecznej i gospodarczej ludzi zamieszkujących wyspy, niskiej konkurencyjności lokalnego przemysłu oraz zmiany stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej, w związku z wynikami Rundy Urugwajskiej.
(8) W związku z tym należy dokonać rozróżnienia w podejściu do produktów przemysłowych dla końcowego konsumenta, dóbr inwestycyjnych i surowców, części oraz składników do przetworzenia przemysłowego i konserwacji.
Produkty objęte na dzień 1 stycznia 2002 r. stawkami celnymi WTC niższymi niż 2 % należy wyłączyć z zawieszenia z uwagi na to, że oddziaływanie gospodarcze wynikające z zawieszenia jest uznawane za nieznaczące.
Ponadto produkty, których dotyczy projekt decyzji Rady w sprawie uzgodnień dotyczących podatku AIEM, stosowanego na Wyspach Kanaryjskich, należy również wyłączyć z zawieszenia cła, ponieważ byłoby to sprzeczne z zasadą jednolitego rynku o zastąpieniu wspólnotowych opłat celnych podatkami lokalnymi.
(9) Przywóz produktów dla końcowego konsumenta w latach 2000 i 2001 był objęty uprzywilejowanym cłem w wysokości 4,5 %.
Ponieważ, od 1991 r. sytuacja gospodarcza i społeczna ludzi zamieszkujących wyspy bardzo wyraźnie się poprawiła oraz uwzględniając, że we Wspólnocie występują inne regiony, których sytuacja gospodarcza jest wyraźnie gorsza i które nie korzystają z podobnych przywilejów, właściwe jest zniesienie zawieszania ceł na produkty dla końcowego konsumenta.
(10) Jednakże w celu uniknięcia skutków inflacyjnych na rynku Wysp Kanaryjskich, zawieszenia i kontyngenty taryfowe należy uchylić stopniowo w okresie pięciu lat.
(11) W celu uniknięcia zakłóceń w handlu produktami dla końcowego konsumenta, zawieszenia należy stosować wyłącznie wobec produktów, które w momencie przedłożenia hiszpańskim władzom celnym działającym na Wyspach Kanaryjskich zgłoszenia celnego, pozwalającego na wprowadzenie do swobodnego obrotu, są wyładowane ze statku lub samolotu i które są wyprowadzane z obszaru celnego po wprowadzeniu do swobodnego obrotu.
Należy również wprowadzić szczególne przepisy dotyczące przywozu samochodów silnikowych.
(12) Jak wykazano powyżej, sektor przemysłu stoi dziś w obliczu całkowitego zmarginalizowania i jest bardziej niż kiedykolwiek daleki od możliwości osiągnięcia korzyści skali poprzez sprzedaż swoich produktów klientom spoza wysp.
W celu umożliwienia temu sektorowi odzyskania i poprawy konkurencyjności, niezbędne jest wyznaczenie zakresu środków, które dają inwestorom długoterminową perspektywę, a podmiotom gospodarczym umożliwiają osiągnięcie poziomu działalności przemysłowej i handlowej, który zachęca spółki zajmujące się transportem towarów do świadczenia lepszych usług za rozsądne ceny.
(13) Dlatego właściwe jest całkowite zawieszenie stawek celnych WTC, na okres 10 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., na dobra inwestycyjne i surowce, części i składniki do przetworzenia przemysłowego i konserwacji, użytkowane przez spółki na Wyspach Kanaryjskich.
(14) Zawieszenia powinny być uzależnione od ostatecznego przeznaczenia produktów, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem celnym.
(15) Wyjątkowe położenie geograficzne Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do źródeł zaopatrzenia w niektóre produkty rybołówstwa, które są niezbędne dla krajowej konsumpcji, oznacza dla tego sektora dodatkowe koszty.
Ta naturalna przeszkoda może zostać usunięta między innymi przez czasowe zawieszenie ceł przywozowych na dane produkty z państw trzecich w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych o odpowiednich wielkościach.
(16) Właściwe władze hiszpańskie przedstawiły sprawozdanie na temat funkcjonowaniaustaleń zawieszania taryf w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3621/92, a Komisja zbadała wpływ przyjętych środków na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie.
(17) Komisja uznaje, że uzasadnione są dwa kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rybołówstwa, ponieważ kontyngenty te mogłyby pokryć zapotrzebowanie rynku krajowego Wysp Kanaryjskich zapewniając jednocześnie, że przepływ przywożonych do Wspólnoty produktów o zmniejszonym cle pozostanie przewidywalny i jasno określony.
(18) W celu uniknięcia bezpośredniego oddziaływania na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy podjąć środki w celu zapewnienia, aby produkty rybołówstwa, dla których występuje się z wnioskiem o zawieszenie cła, były przeznaczone jedynie na rynek krajowy Wysp Kanaryjskich.
(19) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(20) Należy podjąć środki pozwalające na regularne informowanie Komisji o danym przywozie oraz wprowadzić wymóg upoważnienia Komisji, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do przyjęcia, jeśli jest to konieczne, tymczasowych środków przeznaczonych do zapobiegania jakiemukolwiek spekulacyjnemu przepływowi lub zakłóceniu w handlu, do czasu przyjęcia ostatecznego rozwiązania przez instytucje wspólnotowe.
(21) Zmiany w Nomenklaturze Scalonej normalnie nie wywołują żadnych istotnych zmian w charakterze środków.
W celu uproszczenia, należy wprowadzić wymóg upoważnienia Komisji, zgodnie z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, do dokonywania niezbędnych zmian i technicznych dostosowań w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, łącznie z publikacją ujednoliconej wersji.
(22) W celu zapewnienia ciągłości środków określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1911/91 niezbędne jest stosowanie od dnia 1 stycznia 2002 r. środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów dla końcowego konsumenta, wymienionych w sekcji A załącznika I, zawiesza się na poziomie i zgodnie z harmonogramem ustanowionym we wspomnianej sekcji.
2.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów dla końcowego konsumenta, wymienionych w sekcji B załącznika I, zawiesza się na poziomie nieprzekraczającym podanych wielkości, zgodnie z harmonogramem ustanowionym w tej sekcji.
3.
Zawieszenia stosuje się tylko do towarów wyładowanych ze statku lub samolotu zanim zgłoszenie celne pozwalające na wprowadzenie do swobodnego obrotu zostanie przedłożone władzom celnym działającym na Wyspach Kanaryjskich.
Przywożone pojazdy samochodowe oznaczone kodem CN 8703 i motocykle oznaczone kodem CN 8711, na które cła zostały zawieszone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, muszą być zarejestrowane na okres co najmniej 24 miesięcy przez osoby zamieszkujące na stałe na Wyspach Kanaryjskich, zgodnie z hiszpańskimi przepisami z zakresu ruchu drogowego.
4.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie dóbr inwestycyjnych przeznaczonych do użytkowania w celach handlowych i przemysłowych, wymienione w załączniku II, są całkowicie zawieszone.
Towary te są użytkowane w okresie co najmniej 24 miesięcy od wprowadzenia do swobodnego obrotu przez podmioty gospodarcze znajdujące się na Wyspach Kanaryjskich.
5.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie surowców, części i składników przeznaczonych do przetwarzania przemysłowego i konserwacji, wymienionych w załączniku III, są całkowicie zawieszone.
Artykuł 2
1.
Właściwe władze hiszpańskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 1.
Władze te powiadamiają Komisję o środkach wprowadzonych w życie przed dniem 1 lipca 2002 r.
2. Zawieszenie ceł, określonych w art. 1 ust. 4 i ust. 5, podlega ostatecznemu przeznaczeniu zgodnie z art. 21 i 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [7] i kontroli ustanowionych we wspólnotowych przepisach wykonawczych do tych artykułów.
3.
Kontyngenty taryfowe wymienione w sekcji B załącznika I i w załączniku IV są zarządzane przez Komisję, zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
1.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku IV są dla wskazanej ilości całkowicie zawieszone.
2.
Podstawowe wielkości kontyngentu, wymienione w załączniku IV są corocznie zwiększane o 2,5 %.
3.
Prawo stosowania zawieszenia, określone w ust. 1, jest przyznawane wyłącznie produktom przeznaczonym na rynek krajowy Wysp Kanaryjskich.
Zawieszenie jest stosowane wyłącznie do produktów rybołówstwa wyładowanych ze statku lub samolotu zanim zgłoszenie celne pozwalające na wprowadzenie do swobodnego obrotu zostanie przedłożone władzom celnym znajdującym się na Wyspach Kanaryjskich.
Właściwe władze hiszpańskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności, w szczególności poprzez nałożenie ceł WTC, gdy dane produkty są wysłane do innych części obszaru celnego Wspólnoty.
Władze te przed dniem 1 lipca 2002 r. powiadamiają Komisję o zastosowanych środkach.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze hiszpańskie przesyłają Komisji dnia 1 marca i dnia 1 października każdego roku półroczne sprawozdanie w sprawie przywozu towarów, które objęto prawem stosowania zawieszenia ceł zgodnie z przepisami art. 1.
Sprawozdania dotyczą odpowiednio okresu od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca i od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia każdego roku.
Każde sprawozdanie podaje 8 cyfrowy kod CN, łączną wartość celną i łączną wagę towarów sprowadzonych w okresie sześciu miesięcy.
Sprawozdanie jest dzielone na cztery części zgodnie z załącznikami I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeśli władze hiszpańskie zechcą wyeliminować dany produkt, bądź dodać nowe produkty do produktów wymienionych w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia, władze te składają Komisji przed dniem 1 kwietnia każdego roku wniosek z dołączoną, odpowiednią dokumentacją dowodową uzasadniającą wniosek.
Komisja dokonuje analizy wniosku na podstawie przedłożonej dokumentacji dowodowej i proponuje Radzie, gdy wniosek zostanie uznany za możliwy do przyjęcia, niezbędne zmiany w załącznikach.
Artykuł 5
1.
Przed dniem 1 czerwca 2004 r. właściwe władze hiszpańskie przedłożą Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania środków, określonych w art. 3.
Komisja zbada wpływ przyjętych środków i, o ile okaże się to konieczne, zaproponuje Radzie, w oparciu o tę średniookresową analizę, wszelkie właściwe zmiany ilości, które mają być przywożone.
2.
Przed dniem 1 czerwca 2006 r. właściwe władze hiszpańskie przedłożą Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania po roku 2004 środków, określonych w art. 3, Komisja dokona ponownej analizy wpływu przyjętych środków i, w oparciu o jej wyniki, przedłoży Radzie wszelkie istotne propozycje na okres po roku 2006.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Komisja będzie miała powody aby uznać, że zawieszenie wprowadzone niniejszym rozporządzeniem doprowadziło do załamania się handlu określonym produktem, może, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, czasowo wstrzymać to zawieszenie w drodze rozporządzenia Komisji, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.
Dla ceł przywozowych na produkty, dla których zawieszenie zostało tymczasowo uchylone, jest zabezpieczone gwarancją, zaś warunkiem wprowadzenia odpowiednich produktów do swobodnego obrotu na Wyspach Kanaryjskich jest dostarczenie takiej gwarancji.
2.
Gdy Rada, na wniosek Komisji, w terminie 12 miesięcy zdecyduje, że zawieszenie należy definitywnie uchylić, kwoty ceł objęte zabezpieczeniem zostają ostatecznie pobrane.
3.
Jeżeli w terminie 12 miesięcy nie podjęto ostatecznej decyzji, zgodnie z ust. 2, zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 7
Jeżeli okaże się to konieczne, Komisja może, w drodze rozporządzenia, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, dokonać zmian i dostosowań technicznych w załącznikach I–IV do niniejszego rozporządzenia, wymaganych w następstwie zmian w Nomenklaturze Scalonej.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) NR 733/2002 parlamentu europejskiego i rady
z dnia 22 kwietnia 2002 r.
w sprawie wprowadzania w życie Domeny Najwyższego Poziomu.eu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 156 tego Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Utworzenie Domeny Najwyższego Poziomu (TLD).eu jest ujęte jako jeden z celów służących pobudzeniu handlu elektronicznego inicjatywy e-Europe zaaprobowanej przez Radę Europejską podczas spotkania w Lizbonie dnia 23 i 24 marca 2000 r.
(2) Komunikat Komisji przekazany Radzie i Parlamentowi Europejskiemu w sprawie organizacji i zarządzania Internetem odnosi się do utworzenia TLD.eu i rezolucja Rady z dnia 3 października 2000 r. w sprawie organizacji i zarządzania Internetem [4] poleca Komisji wspieranie koordynacji polityk związanych z zarządzaniem Internetem.
(3) TLD stanowi integralną część infrastruktury Internetu.
Jest zasadniczym elementem globalnej interoperacyjności World Wide Web ("WWW" lub "sieci").
Poprzez połączenia i obecność dopuszczone alokacją nazw domen i związanych z nimi adresów umożliwiają użytkownikom zlokalizowanie komputerów i witryn w sieci Web.
TLD jest również integralną częścią każdego internetowego adresu elektronicznego.
(4) TLD.eu powinna pobudzać stosowanie i dostęp do sieci Internetowych i wirtualnych rynków opartych na Internecie, zgodnie z art. 154 ust. 2 Traktatu, oferując do rejestracji domenę uzupełniającą istniejącego kodu krajowego Domeny Najwyższego Poziomu (ccTLDs) lub globalnej rejestracji w podstawowej Domenie Najwyższego Poziomu i w konsekwencji powinien wpłynąć na zwiększenie wyboru i konkurencji.
(5) TLD.eu powinna poprawić interoperacyjność sieci transeuropejskich, zgodnie z art. 154 i 155 Traktatu, poprzez zapewnienie dostępności serwerów nazw domeny.eu we Wspólnocie.
Wpłynie to na topologię i infrastrukturę techniczną Internetu w Europie, odnoszącego korzyści z dodatkowego zestawu serwerów nazw domeny we Wspólnocie.
(6) Dzięki TLD.eu rynek wewnętrzny powinien stać się bardziej widoczny na wirtualnym rynku opartym na Internecie.
TLD.eu powinna zapewniać jasno określone połączenie ze Wspólnotą, jej stowarzyszonymi ramami prawnymi i rynkiem europejskim.
Powinna umożliwiać przedsiębiorstwom, organizacjom i osobom fizycznym we Wspólnocie rejestrację w określonej domenie, co uczyni dane połączenie oczywistym.
Jako taka, TLD.eu będzie nie tylko zasadniczym elementem budowy handlu elektronicznego w Europie, lecz będzie również wspierać cele art. 14 Traktatu.
(7) TLD.eu może zwiększyć korzyści społeczeństwa informacyjnego w Europie jako całości, odgrywać rolę w integracji przyszłych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i pomóc zwalczać ryzyko cyfrowego zróżnicowania z państwami sąsiednimi.
Oczekuje się zatem, że niniejsze rozporządzenie zostanie rozszerzone na Europejski Obszar Gospodarczy i że można dążyć do zmian ustaleń istniejących między Unią Europejską i trzecimi państwami europejskimi w celu dostosowania wymagań TLD.eu tak, aby podmioty w tych krajach mogły w niej uczestniczyć.
(8) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony danych osobowych.
Niniejsze rozporządzenie jest wykonywane zgodnie z zasadami odnoszącymi się do prywatności i do ochrony danych osobowych.
(9) Zarządzanie Internetem opiera się zasadniczo na zasadach nieingerencji, samozarządzania i samoregulacji.
W możliwym zakresie i bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego zasady te mają zastosowanie również do ccTLD.eu.
Wprowadzanie TLD.eu może uwzględnić najlepsze praktyki w tym względzie i w miarę potrzeb może być wspomagane nieobowiązkowymi wytycznymi lub zasadami postępowania.
(10) Ustanowienie TLD.eu przyczynia się do promocji wizerunku Unii Europejskiej w globalnych sieciach informacji i posiada dodatkową wartość dla internetowego systemu nazw w uzupełnieniu do krajowych ccTLDs.
(11) Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie warunków wprowadzenia TLD.eu, zapewnienie wyznaczenia Rejestru i ustanowienie ogólnych ram polityki funkcjonowania Rejestru.
Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje krajowych ccTLDs.
(12) Rejestr jest podmiotem, któremu zlecono organizację, administrowanie i zarządzanie TLD.eu, włącznie z utrzymaniem właściwych baz danych i związanych z nimi publicznych usług kwerendy, akredytację rejestratorów, rejestrację nazw domen wnioskowanych przez akredytowanych rejestratorów, obsługę serwerów nazw domenowych TLD i upowszechnianie plików strefowych TLD.
Publiczne usługi kwerendy związane z TLD określane są jako kwerendy "Who is".
Bazy danych typu "Who is" pozostają w zgodności z prawem wspólnotowym dotyczącym ochrony danych i prywatności.
Dostęp do tych baz danych zapewnia informacje na temat właściciela nazwy domeny i jest zasadniczym narzędziem umacniania zaufania użytkownika.
(13) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wezwania do przedstawienia interesu Komisja wyznacza Rejestr w drodze otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury wyboru.
Komisja zawiera umowę z wybranym Rejestrem, która wyszczególnia warunki stosowane do Rejestru w zakresie organizacji, administrowania i zarządzania TLD.eu i która zawierana jest na czas określony oraz jest odnawialna.
(14) Komisja, działając w imieniu Wspólnoty, wnioskowała o przyznanie kodu EU do celów utworzenia internetowych ccTLD.
W dniu 25 września 2000 r. Internet Corporation for Assigned Names i Numbers (ICANN) wydała rezolucję przewidującą, że "możliwe jest przypisanie kodów alpha-2 jako ccTLD jedynie w przypadkach, gdy ISO 3166 Maintenance Agency, na liście wyjątkowych rezerwacji, zastrzegła kod obejmujący zastosowanie ISO 3166-1 wymagające kodowego przedstawienia w nazwie państwa, terytorium lub danego obszaru".
Kod EU spełnia te warunki, a zatem jest możliwe przypisanie go Wspólnocie.
(15) ICANN jest obecnie odpowiedzialna za koordynację przydzielania Rejestrom kodów oznaczających ccTLD.
Rezolucja Rady z dnia 3 października 2000 r. zachęca do wprowadzania zasad stosowanych do Rejestrów ccTLD przyjętych przez Rządowy Komitet Doradczy (GAC).
Rejestr zawiera umowę z ICANN, przestrzegając zasad GAC.
(16) Odwołanie się do porządku publicznego w odniesieniu do spekulacji i nadużyć w rejestracji nazw domen zapewnia, że właściciele uprzednich praw uznanych lub ustanowionych na mocy prawa krajowego i/lub wspólnotowego oraz instytucje publiczne będą korzystać z określonego przedziału czasu ("sunrise period"), w którym rejestracja nazw ich domen jest wyłącznie zastrzeżona dla takich właścicieli uprzednich praw uznanych lub ustanowionych na mocy prawa krajowego i/lub wspólnotowego oraz instytucji publicznych.
(17) Nazwy domen nie są odbierane arbitralnie.
Odwołanie można jednakże otrzymać, w szczególności jeśli nazwa domeny pozostaje w oczywisty sposób w sprzeczności z porządkiem publicznym.
Polityka odwołań oferuje jednakże sprawny i szybki mechanizm.
(18) Należy przyjąć zasady w kwestii bona vacantia w odniesieniu do statusu nazw domen, których rejestracja nie jest ponawiana lub które, na przykład z powodu następstwa prawnego, pozostają bez właściciela.
(19) Nowy Rejestr TLD.eu nie jest upoważniony do tworzenia domen drugiego poziomu przy użyciu kodów alpha-2 oznaczających kraje.
(20) W ramach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem zasady porządku publicznego dotyczące wprowadzania i funkcji TLD.eu i zasady porządku publicznego dotyczące rejestracji, różnych opcji, włączając metodę "pierwszy przybyły, pierwszy obsłużony", są brane pod uwagę w momencie ustalania polityki rejestracji.
(21) Odnosząc się do zainteresowanych stron, przewiduje się konsultacje obejmujące, w szczególności, władze publiczne, przedsiębiorstwa, organizacje i osoby fizyczne.
Rejestr może ustanowić organ doradczy do organizacji takich konsultacji.
(22) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, włączając kryteria procedury wyboru Rejestru, wyznaczania Rejestru, jak również przyjęcie zasad porządku publicznego, przyjmowane są zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(23) Ponieważ cel proponowanych działań, mianowicie wprowadzenie TLD.eu nie może zostać dostatecznie dobrze osiągnięty przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skalę działań może być lepiej osiągnięty na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymienioną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest wprowadzenie we Wspólnocie krajowego kodu Domeny Najwyższego Poziomu (ccTLD).eu.
Rozporządzenie określa warunki tego wprowadzenia, łącznie z wyznaczeniem Rejestru, oraz ustanawia ogólne ramy polityki funkcjonowania Rejestru.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla ustaleń dotyczących krajowych ccTLDs w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Rejestr" oznacza podmiot, któremu powierzono organizację, administrowanie i zarządzanie TLD.eu, włączając utrzymywanie właściwych baz danych i związanych z nimi usług kwerendy publicznej, rejestrację nazw domen, obsługę Rejestru nazw domen, obsługę Rejestru serwerów nazw TLD oraz upowszechnianie plików strefowych TLD;
b) "rejestrator" oznacza osobę lub podmiot, który, w drodze umowy z Rejestrem, dostarcza usługi rejestracji nazwy domeny podmiotom dokonującym rejestracji.
Artykuł 3
Cechy Rejestru
1.
Komisja:
a) ustanawia, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 3, kryteria i procedurę wyznaczania Rejestru;
b) wyznacza, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2, Rejestr po opublikowaniu wezwania do przedstawienia interesów w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i po zakończeniu procedury takiego wezwania;
c) zawiera, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2, umowę określającą warunki, na jakich Komisja nadzoruje organizację, administrowanie i zarządzanie przez Rejestr TLD.eu.
Umowa między Komisją i Rejestrem zawierana jest na czas określony i odnawialna.
Rejestr nie może przyjmować rejestracji do momentu ustalenia polityki rejestracji.
2.
Rejestr jest organizacją typu non-profit, utworzoną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego i posiadającą swoją statutową siedzibę, zarząd i główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie.
3.
Po otrzymaniu wstępnego pozwolenia ze strony Komisji Rejestr zawiera właściwą umowę zapewniającą przydzielenie kodu .eu ccTLD.
W tym celu należy wziąć pod uwagę odpowiednie zasady przyjęte przez Rządowy Komitet Doradczy.
4.
Rejestr TLD.eu nie działa sam jako rejestrator.
Artykuł 4
Obowiązki Rejestru
1.
Rejestr stosuje się do reguł, polityk i procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu i do umów określonych w art. 3.
Rejestr przestrzega przejrzystych i niedyskryminujących procedur.
2.
Rejestr:
a) organizuje, administruje i zarządza TLD.eu w interesie ogólnym i zgodnie z zasadami jakości, skuteczności, wiarygodności i dostępności;
b) rejestruje nazwy domen w TLD.eu poprzez wszystkich akredytowanych rejestratorów.eu na wniosek dowolnego:
i) przedsiębiorstwa mającego statutową siedzibę, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie; lub
ii) organizacji założonej we Wspólnocie bez uszczerbku dla stosowania prawa krajowego, lub
iii) osobę fizyczną zamieszkałą we Wspólnocie;
c) nakłada opłaty bezpośrednio związane z poniesionymi kosztami;
d) wykonuje politykę pozasądowego rozstrzygania sporów na podstawie zasady zwrotu kosztów i procedury szybkiego rozwiązywania sporów między właścicielami nazw domen dotyczących praw odnoszących się do nazw, włączając prawa własności intelektualnej, jak również sporów związanych z indywidualnymi decyzjami Rejestru.
Polityka ta przyjęta jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i biorąc pod uwagę zalecenie Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.
Polityka ta zapewnia zainteresowanym stronom odpowiednie gwarancje proceduralne i nie przesądza żadnego postępowania sądowego;
e) przyjmuje procedury działania i przeprowadza akredytację rejestratorów.eu oraz zapewnia skuteczne i sprawiedliwe warunki konkurencji między rejestratorami.eu;
f) zapewnia integralność baz danych nazw domen.
Artykuł 5
Ramy polityki
1.
Po konsultacji z Rejestrem i zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 3 Komisja przyjmuje zasady porządku publicznego dotyczące wprowadzenia i funkcji TLD.eu i zasady porządku publicznego w zakresie rejestracji.
Porządek publiczny obejmuje:
a) politykę pozasądowego rozstrzygania sporów;
b) porządek publiczny dotyczący spekulacji i nadużyć w rejestracji nazw domen, włączając możliwość etapowej rejestracji nazw domen w celu zapewnienia posiadaczom uprzednich praw uznanych lub ustanowionych przez prawo krajowe i/lub prawo wspólnotowe i instytucje publiczne właściwej i tymczasowej sposobności rejestracji swoich nazw;
c) politykę dotyczącą możliwości odebrania nazw domen, włączając kwestię bona vacantia,
d) kwestie językowe i pojęć geograficznych;
e) traktowanie własności intelektualnej i innych praw.
2.
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim ograniczoną listę szeroko uznanych nazw w odniesieniu do pojęć geograficznych i/lub geopolitycznych, jakie mają wpływ na ich organizację polityczną lub terytorialną, które mogą albo:
a) nie być rejestrowane; albo
b) być rejestrowane tylko w domenie drugiego poziomu zgodnie z zasadami porządku publicznego.
Komisja niezwłocznie notyfikuje Rejestrowi listę notyfikowanych nazw, co do których mają zastosowanie takie kryteria.
Komisja publikuje tę listę równocześnie z powiadomieniem Rejestru.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja w ciągu 30 dni od publikacji wniesie sprzeciw do pozycji objętej notyfikowaną listą, Komisja podejmie środki zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 3, aby zaradzić zaistniałej sytuacji.
3.
Przed rozpoczęciem czynności rejestracji Rejestr przyjmuje wstępną politykę rejestracji TLD.eu, konsultując się z Komisją i innymi zainteresowanymi stronami.
Rejestr wykonuje w polityce rejestracji zasady porządku publicznego przyjęte na mocy ust. 1, biorąc pod uwagę listę wyjątków określonych w ust. 2.
4.
Komisja przekazuje okresowo komitetowi określonemu w art. 6 informacje w sprawie działań określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Komunikacji ustanowiony na podstawie art. 22 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [6].
Do czasu ustanowienia Komitetu Komunikacji, na mocy decyzji 1999/468/WE, Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony art. 9 dyrektywy Rady 90/387/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie utworzenia wewnętrznego rynku usług telekomunikacyjnych poprzez realizację zasady otwartych sieci [7].
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia art. 8 tej decyzji.
3.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia art. 8 tej decyzji.
Termin ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na trzy miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
Zastrzeżenie praw
Wspólnota zachowuje wszystkie prawa związane z TLD.eu, włączając w szczególności prawa własności intelektualnej i inne prawa do baz danych Rejestru wymagane do zapewnienia wykonania niniejszego rozporządzenia oraz prawo do ponownego wyznaczenia Rejestru.
Artykuł 8
Sprawozdanie wykonawcze
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania, skuteczności i działania TLD.eu w rok po przyjęciu niniejszego rozporządzenia, a następnie co dwa lata.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 743/2002
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
ustanawiające ogólne ramy działań Wspólnoty w celu ułatwienia wprowadzenia w życie współpracy sądowej w sprawach cywilnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwijanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w których zapewnia się swobodny przepływ osób.
W tym celu Wspólnota musi przyjąć, między innymi, środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych niezbędne dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Dnia 3 grudnia 1998 r. Rada przyjęła plan działań Rady i Komisji dotyczący jak najlepszego wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu odnośnie do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (zwany dalej "wiedeńskim planem działań") [4].
(3) Podczas spotkania Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. przyjęto konkluzje zatytułowane "W stronę unii wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: kamienie milowe z Tampere".
(4) Dnia 30 listopada 2000 r. Rada przyjęła wspólny program Komisji i Rady dotyczący sposobów wprowadzenia w życie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych [5].
(5) Wspólne działanie 96/636/WSiSW [6] ustanowiło, na okres 1996–2000 r., program zachęt oraz wymiany dla prawników (Grotius).
(6) Rozporządzeniem (WE) nr 290/2001 [7] program zachęt oraz wymiany dla prawników w dziedzinie prawa cywilnego (Grotius civil) przedłożono na okres przejściowy tylko jednego roku, oczekując wyników dokładnej analizy w kwestii, na co w przyszłości powinny być skierowane działania i wsparcie Wspólnoty.
(7) Decyzja nr 1496/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8] ustanowiła na okres trzech lat program działań w celu poprawy świadomości prawa Wspólnoty w ramach zawodów prawniczych (projekt Roberta Schumana).
(8) Elastyczne i skuteczne ogólne ramy dla działań Wspólnoty w dziedzinie prawa cywilnego są niezbędne, jeśli mają być realizowane ambitne cele wytyczone przez Traktat, wiedeński plan działań i konkluzje z Tampere.
(9) Ogólne ramy dla działań Wspólnoty powinny przewidywać inicjatywy podejmowane przez Komisję, w zgodności z zasadą subsydiarności, odnośnie do działań wspierania organizacji wspierających i ułatwiających współpracę sądową w sprawach cywilnych, oraz odnośnie do działań wspierania specyficznych projektów.
(10) Znaczna ilość działań będzie wymagana do dalszego rozwoju współpracy sądowej w sprawach cywilnych i dlatego powinna być podejmowana w ramach programu działań Wspólnoty.
Planowanie i realizacja takich działań odniosą korzyści z przydzielenia obydwu do ogólnych ram działania Wspólnoty.
(11) Działania Komisji mogą obejmować specyficzne działania, takie jak studia, badania, seminaria, konferencje, spotkania biegłych, publikacje, podręczniki, bazy danych i/lub strony w sieci internetowej, jak również środki rozpowszechniania wyników projektów współfinansowanych na podstawie ogólnych ram działania Wspólnoty.
(12) Ogólne ramy dla działań Wspólnoty w celu poprawy wzajemnego zrozumienia prawnych i sądowych systemów Państw Członkowskich przyczynią się do obniżenia barier we współpracy sądowej w sprawach cywilnych, co poprawi funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(13) Działania zapewniające dobre wykorzystanie instrumentów wspólnotowych w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych są niezbędne i będą bardziej skuteczne, jeśli są koordynowane wewnątrz ogólnych ram działania Wspólnoty.
(14) Ponieważ cele zaproponowanego działania nie mogą zostać w pełni osiągnięte przez Państwa Członkowskie i oczekiwana ekonomia skali oraz łączny skutek zamierzonych działań, z powodu europejskiego wymiaru koniecznego do osiągania swoich celów, lepiej mogą być osiągnięte przez Wspólnotę, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określone w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak wymieniono w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do zapewnienia tych celów.
(15) Udział w ogólnych ramach działania Wspólnoty krajów kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej będzie przydatnym przygotowaniem do przystąpienia, w szczególności w odniesieniu do możliwości stosowania w tych krajach dorobku wspólnotowego.
(16) Niektóre zasady muszą być ustanowione w odniesieniu do sankcji, jakie mają być nałożone w przypadku, gdy odnotowano nieprawidłowości lub w przypadku, gdy nie są przestrzegane zobowiązania wynikające z umów o dotacji między Komisją a beneficjentami.
(17) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(18) Roczny program pracy zostaje przyjęty przez Komitet Zarządzający procedurą w celu zapewnienia środka równowagi instytucjonalnej, ze szczególnym uwzględnieniem faktu, że specyficzne działania przewidziane w art. 3 ust. 1 podejmowane są przez Komisję.
(19) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powiadomiły o swojej chęci uczestnictwa w przyjęciu i wykonaniu niniejszego rozporządzenia.
(20) Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, które nie jest wiążące dla Danii ani w stosunku do niej stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CELE I DZIAŁANIA
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., ogólne ramy dla działań Wspólnoty, aby ułatwić wprowadzenie w życie współpracy sądowej w sprawach cywilnych (zwane dalej "ogólnymi ramami").
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Danii.
Artykuł 2
Cele
Ogólne ramy dla działań mają następujące cele:
1. popieranie współpracy sądowej w sprawach cywilnych, dążąc w szczególności do:
a) zapewnienia pewności prawnej i poprawienia dostępu do sądownictwa;
b) wspierania wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i wyroków,
c) wspierania koniecznego zbliżenia ustawodawstwa; lub
d) eliminowania przeszkód powstałych wskutek rozbieżności w prawie cywilnym i procedurach cywilnych;
2. poprawę wzajemnej znajomości systemów prawnych i sądowych Państw Członkowskich w sprawach cywilnych;
3. zapewnienie poprawnego wykonania i zastosowania instrumentów wspólnotowych w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych; i
4. poprawę w informowaniu społeczeństwa o dostępie do sądownictwa, we współpracy sądowej i w systemach prawnych Państw Członkowskich w sprawach cywilnych.
Artykuł 3
Rodzaje działalności
Działania finansowane lub podejmowane zgodnie z niniejszymi ogólnymi ramami dla działań odpowiadają przynajmniej jednemu z celów z art. 2 i polegają na:
1. szczególnych działaniach podejmowanych przez Komisję; lub
2. działaniach dostarczających pomoc finansową dla szczególnych projektów będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty zgodnie z warunkami określonymi w art. 5; lub
3. działaniach dostarczających pomoc finansową dla działań organizacji pozarządowych zgodnie z warunkami określonymi w art. 6.
Artykuł 4
Udział państw trzecich
W niniejszych ogólnych ramach działań mogą uczestniczyć:
1. kraje kandydujące Europy Środkowej i Wschodniej (CEECs), zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, w dodatkowych Protokołach do nich i w decyzjach właściwych Rad Stowarzyszenia;
2.
Cypr, Malta i Turcja, na podstawie dwustronnych umów zawieranych z tymi krajami; i
3. inne kraje, jeśli pozwalają na to porozumienia i procedury.
Artykuł 5
Szczególne projekty
1.
Szczególne projekty określone w art. 3 ust. 2 obejmują jeden lub więcej następujących punktów:
a) kształcenie zawodowe;
b) wymiany i praktyki zawodowe;
c) studia i badania;
d) spotkania i seminaria;
e) rozpowszechnianie informacji.
2.
Projekty mogą składać instytucje i organizacje publiczne lub prywatne, włączając organizacje zawodowe, instytuty badawcze oraz prawne i sądowe instytuty kształcące zawodowo lub dalsze instytuty kształcące dla prawników.
Określenie "prawnicy" oznacza, między innymi, sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, personel akademicki i naukowy, urzędników ministerstw, wyższych urzędników sądowych, komorników, sądowych tłumaczy i innych przedstawicieli zawodów związanych z sądownictwem w dziedzinie prawa cywilnego.
3.
Do współfinansowania kwalifikują się projekty, które obejmują przynajmniej trzy kraje uczestniczące w niniejszych ogólnych ramach dla działań.
Projekty mogą również włączać prawników z Danii, z krajów kandydujących, w przypadku gdy przyczyniłoby się to do przygotowania ich do przystąpienia, lub z innego państwa trzeciego nieuczestniczącego w niniejszych ramach działań, w przypadku gdy służy to celom projektów.
Artykuł 6
Działalność organizacji pozarządowych
Pomoc finansowa dla działań określonych w art. 3 ust. 3 może być przyznana na działalność wspierającą włączoną do rocznych programów działalności organizacji pozarządowych, które odpowiadają następującym kryteriom:
1. muszą być to organizacje nieprzynoszące zysków;
2. muszą być ustanowione zgodnie z prawem jednego z Państw Członkowskich;
3. muszą zajmować się działalnością o europejskim wymiarze i włączać przynajmniej, co do zasady, przynajmniej połowę Państw Członkowskich;
4. cele ich działalności muszą obejmować jeden lub więcej celów ustanowionych w art. 2.
ROZDZIAŁ II
FINANSOWANIE, WYKONANIE I PROCEDURY
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Współfinansowanie działalności zgodnie z niniejszymi ogólnymi ramami wyklucza każde inne finansowanie przez inny program finansowany z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
2. Działania określone w art. 3 ust. 1, z jednej strony, i w art. 3 ust. 2 i 3, z drugiej strony, otrzymują odpowiednią część rocznej kwoty.
3.
Proporcja pomocy finansowej z ogólnego budżetu Unii Europejskiej nie może, w zasadzie, przekroczyć 60 % kosztów dla działań określonych w art. 3 ust. 2 lub 3.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach pomoc finansowa może wynieść 80 %.
Artykuł 8
Wprowadzenie w życie
1.
Komisja opublikuje każdego roku, jeśli jest to możliwe przed dniem 30 czerwca, roczny program pracy:
a) określając priorytety zgodnie z celami i rodzajami działalności w następnym roku;
b) opisując działania określone w art. 3 ust. 1, jakie Komisja zamierza podjąć; oraz
c) włączając opis dokonania wyboru i kryteria przyznania oraz procedury złożenia i zatwierdzenia propozycji dla działań określonych w art. 3 ust. 2 i 3.
2.
Komisja przyjmuje roczny program pracy zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
3.
Komisja przykłada szczególną wagę do następujących kryteriów podczas oceniania i wybierania propozycji:
a) zdolność przyczynienia się do celów z art. 2;
b) ukierunkowanie na rozwiązywanie problemów;
c) europejski wymiar
d) środki zaplanowane dla zapewnienia rozpowszechnienia wyników;
e) komplementarność z inną przeszłą, obecną czy przyszłą działalnością; oraz
f) zasięg działania, w szczególności zgodnie z korzyściami skali i efektywność pod względem kosztów.
4. Komisja zbada każdy z przedłożonych jej projektów działań, jak określono w art. 3 ust. 2 i 3. Decyzje odnoszące się do takich działań przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 9
Decyzje o finansowaniu
1.
Po decyzjach Komisji o finansowaniu na mocy art. 3 ust. 2 i 3 następuje zawarcie porozumień o dotacji między Komisją a beneficjentami.
2.
Decyzje o finansowaniu i wynikające z nich porozumienia o dotacji podlegają kontroli finansowej Komisji i rewizjom Trybunału Obrachunkowego.
Artykuł 10
Monitorowanie
1.
Komisja zapewnia regularne monitorowanie i nadzór nad realizacją działań finansowanych przez Wspólnotę.
Monitorowanie i nadzór sprawuje się na podstawie sprawozdań wykorzystujących procedury uzgodnione między Komisją a beneficjentem.
To może obejmować kontrole na miejscu metodą pobierania próbek.
2.
Beneficjenci składają Komisji sprawozdanie z każdego działania w terminie trzech miesięcy od jego zakończenia.
Komisja ustala formę tego sprawozdania, łącznie z rodzajem informacji, jakie muszą być w nim zawarte.
3.
Beneficjenci pomocy finansowej trzymają do dyspozycji Komisji wszelką dokumentację dowodową wydatków przez okres pięciu lat od ostatniej wypłaty dotyczącej danego działania.
Artykuł 11
Rozpowszechnianie informacji
1.
Komisja zapewnia coroczne opublikowanie listy beneficjentów i działalności finansowanych na podstawie niniejszych ogólnych ram, łącznie z podaniem kwoty przydzielonej na wspieranie.
2.
W przypadku gdy projekty finansowane na mocy art. 3 ust. 2 nie przewidują rozpowszechnienia wyników, i w przypadku gdy to przyczyniłoby się do osiągnięcia jednego z celów z art. 2, Komisja może podjąć środki.
3.
Na początku każdego roku Komisja przekazuje wyznaczonemu zgodnie z art. 12 Komitetowi informację o działaniach podjętych w poprzednim roku na mocy art. 3 ust. 1.
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ("art. 12 Komitet").
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 13
Komitet Zarządzający
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ("art. 13 Komitet").
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 14
Sankcje
1.
Sankcje są uregulowane w porozumieniach o dotacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Komisja może wypowiedzieć porozumienie o dotacji zawarte na podstawie ogólnych ram, jeśli wykryje nieprawidłowości, lub jeśli nie dotrzymano zobowiązań wynikających z porozumienia o dotacji.
Jeśli wykryto nieprawidłowości lub jeśli nie dotrzymano zobowiązań wynikających z porozumienia o dotacji, Komisja może zawiesić wypłatę pozostałej sumy pomocy finansowej.
Komisja zwraca się do beneficjenta o wyjaśnienie lub poprawienie sytuacji w odpowiednim czasie określonym przez Komisję.
Jeśli odpowiedź nie jest zadowalająca lub jeśli sytuacja nie uległa poprawie, Komisja może wypowiedzieć porozumienie o dotacji i zażądać zwrotu już wypłaconej sumy, z odsetkami za niedotrzymanie warunków.
3.
Jeśli któreś ze zobowiązań wynikających z porozumienia nie zostało dotrzymane, Komisja może obniżyć pozostałą sumę pomocy finansowej i zażądać zwrotu części każdej już wypłaconej sumy, z zapłaceniem odsetek za niedotrzymanie warunków.
Artykuł 15
Sprawozdanie i ocena
1.
Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r. z wykonania niniejszych ogólnych ram współpracy, łącznie z wynikami kontroli, sprawozdaniami i monitorowaniem działań.
2.
Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające niniejsze ogólne ramy, gotowe na czas przed możliwym odnowieniem ogólnych ram lub najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Sprawozdanie to będzie zawierać ocenę efektywności pod względem kosztów i oszacowanie oparte na wskaźnikach wykonania, czy cele zostały osiągnięte.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 748/2002
z dnia 29 kwietnia 2002 r.
w sprawie zawieszenia i otwarcia kontyngentów taryfowych stosowanych przy przywozie do Wspólnoty niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Węgier i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1477/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 1999/67/WE z dnia 22 października 1998 r. dotyczącą przyjęcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Węgierską z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej w sprawie Rolnictwa, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Węgierską z drugiej strony, zatwierdzony przez Radę oraz decyzją Komisji 93/742/EURATOM, EWWiS, WE [4], ustanawia zasady handlu dotyczące przetworzonych produktów rolnych, które są wymienione w wyżej wymienionym rozporządzeniu.
(2) Protokół 3 do Układu Europejskiego został zmieniony w zakresie wielkości kontyngentu taryfowego oraz systemu obliczania zredukowanych elementów rolnych i dodatkowych opłat celnych decyzją nr 2/2002 Rady Stowarzyszenia między Węgrami a Wspólnotą Europejską z dnia 16 kwietnia 2002 r. w sprawie rozszerzania porozumień handlowych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi, przewidzianymi w Protokole 3 do Układu Europejskiego [5].
Zmiany te wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
(3) Wskutek tego właściwe jest zawieszenie stosowania kontyngentów taryfowych, otwartych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2542/2001 [6], na rok 2002 przy przywozie do Wspólnoty Europejskiej produktów pochodzących z Węgier oraz otwarcie nowych kontyngentów rocznych określonych w załączniku I do protokołu 3. Nowe kontyngenty w 2002 r. powinny obowiązywać w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia. Tym samym należy ustalić, że dotychczasowy przywóz z Węgier, w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2542/2001, musi być traktowany jako część nowego kontyngentu taryfowego. Cła stosowane do tego przywozu są refundowane, w stosownym przypadku, zgodnie z przepisami art. 878–898 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [8].
(4) Kontyngenty taryfowe otwarte dla Węgier muszą być zarządzane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
(5) Zredukowane elementy rolne i dodatkowe opłaty celne, stosowane od dnia 1 lipca 2000 r. w odniesieniu do przywozu na rynki wspólnotowe towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/93, ustanowione w ramach Układu Europejskiego z Węgrami rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1477/2000 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 176/2002 [10], powinny zostać zniesione.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1477/2000 musi zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stosowanie kontyngentów taryfowych otwartych na podstawie załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 2542/2001 zostaje zawieszone z dniem 1 stycznia 2002 r.
2.
Kontyngenty taryfowe Wspólnoty na produkty pochodzące z Węgier, wymienione w załącznikach I i II, otwierane są corocznie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
W 2002 r. kontyngenty te są otwarte od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r.
3.
Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w załączniku I są zwolnione z opłat celnych.
4.
W ramach limitu kontyngentów taryfowych wymienionych w załączniku II w odniesieniu do odpowiednich produktów stosuje się opłatę celną w wysokości 0 % + 1,8 EUR/100 kg/net eda.
Opłata ta podlega corocznej obniżce o 10 %, począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 2
Ilość produktów podlegających kontyngentom taryfowym i znajdujących się w swobodnym obrocie, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2542/2001 i przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia zostaje włączona do ilości określonych w załącznikach I i II.
Artykuł 3
Kontyngentami taryfowymi Wspólnoty określonymi w art. 1 ust. 2 zarządza Komisja zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 1477/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 skreśla się akapit trzeci;
2) skreśla się załączniki V, VI, VII i VIII.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002
z dnia 29 kwietnia 2002 r.
ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 53 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział II Tytułu V i załączniki VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określają przepisy dotyczące opisu, oznaczania i prezentacji niektórych produktów objętych tym rozporządzeniem ("produkty sektora wina") oraz ochrony niektórych szczegółowych danych i terminów. Należy w związku z tym przyjąć szczegółowe zasady realizacji tych przepisów i uchylić istniejące przepisy prawne w tym zakresie, a mianowicie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3201/90 z dnia 16 października 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady opisu, i prezentacji win i moszczy gronowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 885/2001 [4], rozporządzeniem (EWG) nr 3901/91 z dnia 18 grudnia 1991 r. ustanawiającym szczegółowe zasady opisu i prezentacji win specjalnych [5], rozporządzeniem (WE) nr 554/95 z dnia 13 marca 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady opisu i prezentacji win musujących i gazowanych win musujących [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1915/96 [7] i rozporządzeniem (WE) nr 881/98 z dnia 24 kwietnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady ochrony dodatkowych tradycyjnych terminów stosowanych dla oznaczania niektórych rodzajów gatunkowego wina produkowanych w określonych regionach [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1608/2000 [9].
(2) Niektóre reguły w zakresie etykietowania środków spożywczych są określone w dyrektywie Rady nr 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie objętościowego uzupełniania niektórych wstępnie pakowanych płynów [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/676/EWG [11], dyrektywą Rady nr 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii artykułów, do których należy dany środek spożywczy [12], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 92/11/EWG [13], oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [14], zmienioną dyrektywą Komisji 2001/101/WE [15].
Te reguły stosuje się również do produktów sektora wina, za wyjątkiem gdzie zostało wyraźnie wyłączone przepisami odpowiednich dyrektyw.
(3) Reguły określone w niniejszym rozporządzeniu uwzględniają doświadczenie uzyskane w stosowaniu istniejących przepisów do produktów sektora wina jak też reguły określone w wymienionych powyżej dyrektywach.
W szczególności, należy w jak największym stopniu zapewnić uproszczenie i czytelność przepisów oraz harmonizację przepisów dla różnych grup produktów, biorąc również pod uwagę różnorodność tych produktów.
(4) Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z celami ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i producentów, zapewniać sprawne działanie rynku wewnętrznego i promować produkcję wyrobów o wysokiej jakości, zgodnie z przepisami art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Spełnia ono również wymogi art. 77 tego rozporządzenia tak, aby odpowiednio można było jednocześnie uwzględnić cele określone w art. 33 i w art. 131 Traktatu, jak też zobowiązania wynikające z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
(5) Należy dokładniej wyjaśnić termin "etykietowanie" w celu ograniczenia znaczenia tego terminu do tych aspektów prezentacji produktów sektora wina, które dotyczą charakteru, jakości lub pochodzenia samych produktów.
(6) Dla ułatwienia orientacji konsumentów, niektóre obowiązkowe informacje winny być zgrupowane w jednym polu widzenia na pojemniku, należy również ustalić limity tolerancji dla wskazania rzeczywistej zawartości alkoholu i wziąć pod uwagę specjalny charakter produktów, o których mowa.
(7) Dotychczasowe reguły dotyczące stosowania kodów przy etykietowaniu okazały się przydatne i są w związku z tym utrzymane.
(8) Niektóre produkty sektora wina mogą nie być przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi.
Należy wobec tego zezwolić Państwom Członkowskim na zwolnienie takich produktów z reguł w zakresie oznakowań, pod warunkiem wprowadzenia w życie odpowiednich mechanizmów kontrolnych.
To samo ma zastosowanie w przypadku niektórych gatunkowych win produkowanych w określonych regionach i dojrzewających w butelkach.
(9) W przypadku produktów sektora wina wywożonych ze Wspólnoty może zachodzić konieczność spełnienia wymogów państw trzecich dotyczących oznakowań lub dostarczania informacji przydatnych dla konsumentów w tych krajach.
Państwa Członkowskie powinny w związku z tym móc zezwalać na używanie innych języków dla niektórych terminów umieszczanych na etykietach.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 harmonizuje etykietowanie dla wszystkich produktów sektora wina z ustalonym już modelem dla win półmusujących, pozwalając na użycie innych terminów niż te, które są wyraźnie określone przez przepisy wspólnotowe pod warunkiem, że są to terminy dokładne.
W związku z tym, należy również zharmonizować w ten sam sposób zasady stosowania niniejszego rozporządzenia stosując model ustalony dla win półmusujących, zapewniając jednocześnie, że nie istnieje ryzyko pomylenia tych innych terminów z terminami objętymi przepisami wspólnotowymi i że takie terminy mogą być stosowane jedynie wtedy, gdy w przypadku jakichkolwiek wątpliwości podmioty gospodarcze mogą udowodnić ich dokładność.
(11) W interesie pewności prawnej, istniejące definicje "butelkujący" i "butelkowanie" powinny pozostać niezmienione oraz należy wprowadzić definicję "importera".
(12) Należy zakazać stosowania kapturków osłonowych wykonanych na bazie ołowiu dla zamknięć pojemników zawierających produkty, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999, w celu uniknięcia wszelkiego ryzyka dotyczącego po pierwsze skażenia, szczególnie przez przypadkowy kontakt z takimi produktami, a po drugie zanieczyszczenia środowiska przez odpady zawierające ołów z takich kapturków.
(13) Stosowanie pewnych typów butelek dla niektórych produktów jest powszechnie przyjętą, tradycyjną praktyką we Wspólnocie i państwach trzecich.
Takie butelki mogą wywoływać u konsumentów pewne skojarzenia dotyczące charakterystycznych cech lub pochodzenia produktów, związane z ich tradycyjnie przyjętym stosowaniem.
(14) Dla zapewnienia identyfikacji i kontroli produktów sektora wina, niektóre dane szczegółowe na etykietach powinny zostać powtórzone w rejestrach i towarzyszących dokumentach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 884/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich i rejestrów, których prowadzenie jest wymagane w sektorze tych produktów [16].
(15) Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 ustala warunki określające stosowanie pewnych terminów.
W przypadku niektórych z tych terminów, dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego potrzebne są przepisy wspólnotowe.
Generalnie, takie przepisy są oparte na istniejących przepisach.
W zakresie innych terminów, każde Państwo Członkowskie powinno ustalić zasady dla wina produkowanego na ich terytorium zgodnie z prawem wspólnotowym tak, aby można było opracować politykę, która byłaby jak najbliżej producenta.
Niemniej jednak należy zapewnić przejrzystość tych zasad.
(16) Jeśli chodzi o obowiązkowe podanie nazwiska lub firmy butelkującego lub ekspedytora i dobrowolne wskazanie nazwiska, adresu i zawodu jednej lub więcej osób zajmujących się wprowadzaniem produktu do obrotu, w celu zapewnienia sprawnego działania rynku wewnętrznego i uniknięcia wprowadzania konsumenta w błąd, należy wprowadzić obowiązek oznaczania działalności tych osób przy użyciu terminów takich jak: "plantator winorośli", "zebrane przez", "zbywca", "dystrybutor", "importer", "przywożone przez" i innych podobnych określeń.
(17) Stosowanie terminów dotyczących ekologicznej produkcji winogron regulowane jest wyłącznie rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji organicznej produktów rolnych oraz oznaczeń produktów rolnych i środków spożywczych [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 473/2002 [18], co oznacza możliwość stosowania tych przepisów dla wszystkich produktów sektora wina.
Przepisy niniejszego rozporządzenia w sprawie informacji dotyczących sposobu otrzymywania lub metody opracowania nie obejmują w związku z powyższym tych terminów.
(18) Używanie i regulacja niektórych terminów (innych niż oznaczenia pochodzenia) w celu określenia jakości produktów sektora wina jest tradycyjną, powszechną praktyką we Wspólnocie.
Takie tradycyjne terminy i określenia mogą wywoływać u konsumentów skojarzenia dotyczące metod produkcji lub dojrzewania wina, czy też przypominać jakość, kolor lub rodzaj wina, a nawet szczególne wydarzenie związane z jego historią.
Dla zapewnienia uczciwej konkurencji i uniknięcia wprowadzaniu w błąd konsumentów, należy określić wspólne ramy dla rejestrowania i ochrony takich tradycyjnych terminów i zwrotów.
(19) W interesie prostoty i jasności, należy przeprowadzić jak najdalej idącą harmonizację etykietowania win likierowych i win półmusujących, przy odpowiednim uwzględnieniu różnorodności produktów i stosowaniu podejścia ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 dla win niemusujących.
Należy w podobny sposób przeprowadzić harmonizację etykietowania innych produktów sektora wina, aczkolwiek specyficzny charakter tych produktów i ich rynków wymaga większego stopnia zróżnicowania, szczególnie w zakresie obowiązkowej informacji.
(20) Należy również przeprowadzić jak najszerszą harmonizację przepisów w sprawie etykietowania produktów sektora wina z państw trzecich sprzedawanych na rynku Wspólnoty z podejściem ustalonym dla wspólnotowego sektora produktów winiarskich, w celu uniknięcia wprowadzania w błąd konsumentów i przeciwdziałania nieuczciwej konkurencji dla producentów.
Jednakże, należy uwzględniać różnice w warunkach produkcji, tradycjach produkcji wina i w przepisach państw trzecich.
(21) Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych zasad, które mogłyby być wynegocjowane w ramach umów z państwami trzecimi, zawartych na mocy procedury określonej w art. 133 Traktatu.
(22) Szczególne i szczegółowe sposoby etykietowania win musujących zostały już ustanowione w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Należy jednakże określić niektóre dodatkowe przepisy wykonawcze.
(23) Tam, gdzie jest to możliwe, reguły dotyczące win półmusujących gazowanych są dostosowane do tych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 dla win musujących gazowanych, przy odpowiednim uwzględnieniu różnorodności produktu.
(24) Artykuł 80 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa środki, jakie mają zostać przyjęte dla ułatwienia przejścia od poprzednich przepisów dla sektora wina do tego rozporządzenia.
Tak więc, dla uniknięcia niepotrzebnych obciążeń podmiotów gospodarczych, należy przyjąć przepisy zapewniające możliwość dalszego wprowadzania do obrotu produktów etykietowanych zgodnie z dotychczasowych przepisami i stosowania w czasie okresu przejściowego etykiet wydrukowanych zgodnie z tymi przepisami.
(25) Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 uchyla istniejące przepisy Rady dla sektora wina, łącznie z tymi dotyczącymi aspektów ujętych w tym rozporządzeniu.
W celu umożliwienia przejścia do nowych przepisów bez zakłóceń i dla ciągłości odpowiednich ustaleń do czasu finalizacji i przyjęcia środków wykonawczych, rozporządzenie (WE) nr 1608/2000, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 699/2002 [19], przewiduje pozostawienie w mocy przez krótki okres przejściowy niektórych przepisów Rady uchylonych przez art. 81.
Zmiany w istniejących przepisach spowodowane tym rozporządzeniem wymagają od Państw Członkowskich przyjęcia szeregu środków wprowadzania ich w życie.
Tak więc, aby wyznaczyć rozsądny termin dla przyjęcia tych środków i dostosowania się podmiotów gospodarczych do nowych reguł, niektóre z przepisów Rady uchylonych przez art. 81 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 powinny pozostać w mocy przez dalszy krótki okres przejściowy.
W związku z tym, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1608/2000.
(26) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu powinny obowiązywać jedynie dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, bez uszczerbku dla przepisów tego rozporządzenia mających zastosowanie do innych produktów, w szczególności jego art. 52 ust. 2-4 i załączniki VII część C i VIII część I pkt 3 do tego rozporządzenia.
(27) Komitet Zarządzający ds. Wina nie przedstawił swojej opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
WSPÓLNE REGUŁY
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie określa reguły stosowania przepisów zawartych w rozdziale II tytułu V i w załącznikach VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dotyczących opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów.
Artykuł 2
Etykietowanie
Słowa, symbole i inne znaki nie stanowią elementów etykiety według definicji w sekcji wstępnej załącznika VII i załącznika VIII część A pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, o ile:
a) są wymagane na mocy przepisów wykonawczych Państw Członkowskich dla dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE [20];
b) odnoszą się do producenta lub objętości pojemnika i są na nim wpisane bezpośrednio i nieusuwalnie;
c) są używane dla kontroli butelkowania. W tym przypadku, Państwa Członkowskie mogą określić lub zatwierdzić system dla wskazania daty butelkowania win i moszczy gronowych butelkowanych na ich terytoriach;
d) są stosowane do identyfikacji produktu za pomocą kodu liczbowego i/lub symbolu do skanowania maszynowego;
e) są wymagane na mocy przepisów Państw Członkowskich dotyczących jakościowej lub ilościowej kontroli produktów, poddawanej systematycznemu i oficjalnemu badaniu;
f) odnoszą się do ceny produktu;
g) są obowiązkowe na mocy przepisów podatkowych Państw Członkowskich;
h) inne niż te objęte punktami a)-g), które nie odnoszą się w jakimkolwiek stopniu do opisu danego produktu i nie są regulowane przepisami rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Prezentacja obowiązkowych danych szczegółowych
1.
Obowiązkowe dane szczegółowe wymienione w załączniku VII część A do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 mają być zgrupowane w tym samym polu widzenia na pojemniku i przedstawione w formie łatwych do odczytania, nieusuwalnych znaków na tyle dużych, aby wyraźnie się odznaczały od tła, na którym są wydrukowane i wyraźnie odróżniających się od wszelkich innych (pisemnych i graficznych) treści etykiety.
Jednakże obowiązkowe dane szczegółowe dotyczące importera i numer partii produktu mogą być przedstawione poza polem widzenia, na którym znajdują się inne obowiązkowe dane szczegółowe.
2.
Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu wymieniona w tiret trzecim załącznika VII część A pkt 1 i załącznika VIII część B pkt 1 lit. d) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ma być wyrażona w pełnych jednostkach procentowych lub w jednostkach połówkowych, nie naruszając tolerancji ustalonych dla stosowanej referencyjnej metody analizy.
Wykazana zawartość alkoholu nie może się różnić o więcej niż ±0,5 % vol od zawartości określonej drogą analizy. Jednakże zawartość alkoholu w gatunkowych winach produkowanych w określonych regionach i przechowywanych w butelkach przez ponad trzy lata, winach musujących, winach musujących gazowanych, winach półmusujących, winach półmusujących gazowanych i winach likierowych, nie naruszając tolerancji ustalonych dla stosowanej referencyjnej metody analizy, nie może różnić się o więcej niż 0,8 % vol od zawartości określonej drogą analizy.
Po liczbie wyrażającej rzeczywistą, objętościową zawartość alkoholu następuje symbol "% vol", który może być poprzedzony słowami "rzeczywista zawartość alkoholu" lub "rzeczywisty alkohol" bądź też skrótem "alk".
Rzeczywista zawartość alkoholu jest uwidoczniona na etykietach przy zastosowaniu liter o wysokości przynajmniej 5 mm, przy pojemności nominalnej butelki ponad 100 cl, przynajmniej 3 mm dla pojemności mniejszej niż 100 cl, lecz większej niż 20 cl, oraz 2 mm dla pojemności 20 cl lub poniżej.
Artykuł 4
Użycie kodów na etykietach
1.
Kody wymienione w załączniku VII część.
E do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 są ustalane przez Państwo Członkowskie, w którym butelkujący, ekspedytor lub importer ma swoją centralną siedzibę, zaś kody wymienione w załączniku VIII część D pkt 4 i 5 do tego rozporządzenia ustala Państwo Członkowskie, w którym swoją centralną siedzibę ma producent lub sprzedawca wina.
2.
Wszelkie kodowe odniesienia do Państwa Członkowskiego, o których mowa w ust. 1, są przedstawione przy pomocy skrótów pocztowych poprzedzających pozostałe części kodu.
Artykuł 5
Odstępstwa
1.
W przypadku win wyprodukowanych na ich terytorium, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu etykietowania zawartego w załączniku VII część G pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w stosunku do następujących produktów:
a) produkty transportowane pomiędzy dwoma lub więcej pomieszczeniami jednego przedsiębiorstwa zlokalizowanego na obszarze jednej jednostki administracyjnej lub sąsiadujących jednostek administracyjnych. Takie jednostki nie mogą być większe niż regiony odpowiadające poziomowi III w nomenklaturze jednostek terytorialnych dla celów statystycznych (NUTS III), z wyjątkiem terytoriów wyspiarskich, gdzie jednostka administracyjna odpowiada poziomowi II w nomenklaturze jednostek terytorialnych dla celów statystycznych (NUTS II);
b) moszcz winny i wino w ilościach nie przekraczających 30 litrów w partii produktu i nie przeznaczonych do sprzedaży;
c) moszcz winny i wino przeznaczone do spożycia domowego producentów i ich pracowników.
Ponadto dane Państwo Członkowskie może również ustalić specjalne doraźne odstępstwa dla niektórych gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, o których mowa w tiret drugim art. 29 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, i dojrzewających w butelkach na długo przed sprzedażą, pod warunkiem ustalenia przez te Państwa wymogów kontrolnych i reguł dla obrotu tymi produktami.
2.
W drodze odstępstwa od załącznika VII część D pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w przypadkach, gdy dane produkty mają być wywożone i tam, gdzie wymagają tego przepisy państw trzecich, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby dane szczegółowe na etykietach, szczególnie dane obowiązkowe, były podane w językach innych niż oficjalne języki Wspólnoty.
Artykuł 6
Reguły wspólne dla wszystkich szczegółowych danych na etykietach
1.
Dla celów załącznika VII część B pkt 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, etykietowanie produktów objętych tym załącznikiem może być uzupełnione innymi szczegółami pod warunkiem, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd przez dodanie takich szczegółów tych do których są one adresowane, szczególnie poprzez wywołanie zamieszania odnośnie obowiązkowych szczegółów określonych w części A pkt 1 lub też szczegółów fakultatywnych określonych w części B pkt 1 tego załącznika.
2. W przypadku produktów wymienionych w załączniku VII część B pkt 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, władze wyznaczone na podstawie art. 72 ust. 1 tego rozporządzenia mogą, pod warunkiem ich działania w zgodności z ogólnymi zasadami proceduralnymi przyjętymi przez Państwo Członkowskie, zażądać od butelkujących, wysyłających lub importerów dostarczenia dowodu dokładności terminów stosowanych w opisie w zakresie charakteru, tożsamości, jakości, składu, pochodzenia lub źródła odnośnego produktu lub produktów użytych do jego wytworzenia.
Jeśli prośbę kieruje właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym dany butelkujący, wysyłający lub importer prowadzi swoją działalność gospodarczą, to ten organ zwraca się bezpośrednio o taki dowód.
Jeśli prośbę kieruje właściwy organ innego Państwa Członkowskiego, wówczas ten organ dostarczy właściwemu organowi państwa, w którym dany butelkujący, ekspedytor lub importer prowadzi swoją działalność gospodarczą, w ramach ich bezpośredniej współpracy, wszelkie dane pozwalające organowi tego państwa na żądanie takiego dowodu.
Organ zwracający się o dowód jest informowany o działaniach podjętych w związku z tym żądaniem.
Jeśli właściwe władze stwierdzą brak przedstawienia dowodu, dane szczegółowe, o których mowa są traktowane jako niezgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999 lub niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Definicja "butelkującego", "butelkowania" i "importera"
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "butelkujący" oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę takich osób prowadzących butelkowanie lub w imieniu których butelkowanie jest prowadzone;
b) "butelkowanie" oznacza wprowadzanie dla celów handlowych produktu, o którym mowa do opakowań o pojemności nieprzekraczającej 60 litrów;
c) "importer" oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę takich osób prowadzących działalność gospodarczą w obrębie Wspólnoty i przyjmujących odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu towarów pozawspólnotowych w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [21].
Artykuł 8
Zakaz stosowania kapturków lub folii wykonanych na bazie ołowiu
Zamknięcia butelek dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie mogą być osłaniane kapturkiem lub folią wykonaną na bazie ołowiu.
Artykuł 9
Zastrzeżenia odnośnie niektórych typów butelek
1.
Zasady regulujące używanie pewnych typów butelek są wymienione w załączniku I.
2.
Aby spełnić wymogi włączenia do załącznika I, typy butelek muszą odpowiadać następującym kryteriom:
a) muszą być w sposób tradycyjny i zgodny ze swoim przeznaczeniem używane przez przynajmniej ostatnie 25 lat w określonych regionach produkcji lub obszarach Wspólnoty;
b) ich użytkowanie musi przywodzić na myśl pewne cechy charakterystyczne dla danego wina lub jego pochodzenia;
c) dany typ butelki nie może być używany dla innych win na rynku Wspólnoty;
3.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o:
a) faktach uzasadniających uznanie każdego rodzaju butelki;
b) cechach charakterystycznych typów butelek spełniających wymogi, o których mowa w ust. 2 i wina, dla którego takie butelki są zastrzeżone.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1-3, niektóre typy butelek wymienione w załączniku I mogą być stosowane dla prezentacji win pochodzących z państw trzecich pod warunkiem, że:
a) kraje te przedstawiły uzasadnioną wniosek do Komisji; i
b) zostały spełnione wymogi uważane za równoważne do wymienionych w ust. 2 i 3 tego artykułu.
Państwa trzecie zatwierdziły używanie każdego typu butelek wymienionych w załączniku I wraz z regułami jego stosowania.
5.
Niektóre butelki tradycyjnie używane w państwach trzecich, lecz nie ujęte w załączniku I mogą być zakwalifikowane do ochrony określonej w tym artykule dla takiego typu butelki w związku z ich wprowadzaniem do obrotu we Wspólnocie o ile obowiązują w tym względzie uzgodnienia na zasadach wzajemności.
Pierwszy akapit jest realizowany poprzez porozumienia z danymi państwami trzecimi, zawartymi zgodnie z trybem przewidzianym w art. 133 Traktatu.
Artykuł 10
Rejestry, dokumenty towarzyszące oraz inne dokumenty
1. Dla produktów wymienionych w załączniku VII część A ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z wyjątkiem win półmusujących i gazowanych win półmusujących, opis w rejestrach prowadzonych przez podmioty gospodarcze wymienionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 884/2001 oraz w innych rejestrach oraz dokumenty towarzyszące i inne dokumenty określone przez przepisy wspólnotowe, zaś w przypadkach niesporządzenia dokumentu towarzyszącego stosowne dokumenty handlowe, oprócz danych szczegółowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 884/2001, zawierają fakultatywne dane szczegółowe wymienione w załączniku VII część B pkt 1 i 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 pod warunkiem, że zostaną umieszczone na etykietach lub też takie umieszczenie jest przewidziane.
2.
Dla produktów wymienionych w załączniku VIII część A pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz dla win półmusujących i gazowanych win półmusujących opisy w rejestrach prowadzonych przez producentów win jak i w innych rejestrach, w dokumentach towarzyszących i innych dokumentach określonych przez przepisy wspólnotowe, zaś w przypadkach niesporządzenia dokumentu towarzyszącego w stosownych dokumentach handlowych, oprócz danych szczegółowych przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 884/2001 zawierają:
- w przypadku produktów wymienionych w załączniku VIII część A pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nazwę, pod którą produkt jest sprzedawany i wskazanie rodzaju produktu, o czym wspomina załącznik VIII część B pkt 1 a i c do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, a w przypadku win półmusujących i gazowanych win półmusujących – nazwę, pod którą produkt jest sprzedawany, o którym mowa w załączniku VII część A pkt 2 do rozporządzenie (WE) nr 1493/1999,
- w przypadku produktów wymienionych w załączniku VIII część A pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, fakultatywne dane szczegółowe wymienione w załączniku VIII część E do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, a przypadku win półmusujących i gazowanych win półmusujących w załączniku VII część A pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 pod warunkiem, że zostaną umieszczone na etykietach lub też takie umieszczenie jest przewidziane.
3. Dla produktów objętych tytułem II, opisy w rejestrach prowadzonych przez podmioty gospodarcze wymienionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 884/2001 i w innych rejestrach, w dokumentach towarzyszących i innych dokumentach określonych przez przepisy wspólnotowe, zaś w przypadkach niesporządzenia dokumentu towarzyszącego w stosownych dokumentach handlowych, oprócz danych szczegółowych przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 884/2001 zawierają fakultatywne dane szczegółowe, o których mowa w art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że zostaną umieszczone na etykietach lub takie umieszczenie jest przewidziane.
4.
Opis w rejestrach prowadzonych przez osoby inne niż producenci lub w razie potrzeby przez producentów wina, zawiera przynajmniej dane szczegółowe, o których mowa, zależnie od okoliczności w ust. 1, 2 lub 3.
Fakultatywne dane szczegółowe, o których mowa, zależnie od okoliczności w ust. 1, 2 lub 3 można w tych rejestrach zastąpić numerem dokumentu towarzyszącego lub innych dokumentów przewidzianych w ustawodawstwie wspólnotowym z podaniem daty ich sporządzenia.
5.
Pojemniki dla przechowywania produktów, o których mowa w ust. 1-3 mają być zidentyfikowane wraz ze wskazaniem ich nominalnej objętości.
Na tych pojemnikach mają być również uwidocznione odpowiednie dane szczegółowe dostarczone przez Państwa Członkowskie w celu umożliwienia organom kontroli identyfikacji ich zawartości przy użyciu rejestrów lub zastępujących je dokumentów.
Jednakże w przypadku pojemników o pojemności do 600 litrów, wypełnionych tym samym produktem i składowanych razem w tej samej partii, oznacza się całą partię, a nie indywidualne pojemniki pod warunkiem, że taka partia jest wyraźnie odseparowana od pozostałych.
TYTUŁ II
REGUŁY DOTYCZĄCE MOSZCZU WINNEGO, MOSZCZU WINNEGO FERMENTUJĄCEGO, KONCENTRATU MOSZCZU WINNEGO, MŁODEGO WINA W TRAKCIE FERMENTACJI ORAZ WINA Z PRZEJRZAŁYCH WINOGRON
Artykuł 11
Przepisy ogólne
1. W przypadkach, gdy produkty objęte przepisami art. 53 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub te same produkty wytworzone w państwach trzecich (zwane dalej "produktami tytułu II") mają być znakowane, etykietowanie jest zgodne z przepisami art. 12-14.
2.
Artykuł 3 ust. 1 stosuje się mutatis mutandis do obowiązkowych danych szczegółowych, o których mowa w art. 12.
3.
Załącznik VII część E do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i art. 4 niniejszego rozporządzenia stosują się mutatis mutandis do produktów tytułu II.
Artykuł 12
Obowiązkowe dane szczegółowe
1.
Etykiety produktów tytułu II zawierają oznaczenie sprzedaży produktu przy użyciu:
a) terminu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999, który najdokładniej opisuje produkt;
lub b) terminów niezdefiniowanych w regułach Wspólnoty, lecz których stosowanie jest regulowane w danym Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, pod warunkiem poinformowania o nich Komisji, która podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia upowszechnienia tych terminów.
2.
Etykiety produktów tytułu II wskazują nominalną objętość produktu.
3.
Etykiety produktów tytułu II wskazują:
a) w przypadku pojemników o nominalnej objętości do 60 litrów nazwisko lub firmę butelkującego oraz nazwę lokalnej jednostki administracyjnej i Państwo Członkowskie, w którym butelkujący ma siedzibę swojej firmy;
b) w przypadku innych pojemników, nazwisko lub firmę wysyłającego oraz nazwę lokalnej jednostki administracyjnej i Państwo Członkowskie w którym wysyłający ma siedzibę swojej firmy;
c) w przypadku produktów przywożonych — importera lub gdy butelkowanie zostało przeprowadzone we Wspólnocie — butelkującego.
W przypadku danych szczegółowych, o których mowa w lit. a)-c), przepisy art. 15 stosują się mutatis mutandis do produktów wytworzonych we Wspólnocie, podczas gdy art. 34 ust. 1 lit. a) stosuje się mutais mutandis do produktów wytworzonych w państwach trzecich.
4.
W przypadku moszczu winnego lub koncentratu moszczu winnego, na oznakowaniach należy podać gęstość moszczu.
W przypadku moszczu winnego lub młodego wina w trakcie fermentacji, na etykietach należy podać rzeczywistą i/lub ogólną objętościową zawartość alkoholu.
Tam, gdzie została wykazana ogólna objętościowa zawartość alkoholu, szczególnie dla fermentującego moszczu winnego, nie może się ona różnić o więcej niż ±0,5 % od zawartości ustalonej drogą analizy.
Liczbie wyrażającej ogólną zawartość alkoholu ma towarzyszyć symbol "% vol" poprzedzany słowami "ogólna zawartość alkoholu" lub "alkohol ogółem".
Liczba ta ma być uwidoczniona na etykietach przy zastosowaniu liter o tej samej minimalnej wysokości, jaka jest ustalona dla rzeczywistej zawartości alkoholu.
W przypadku win otrzymywanych z przejrzałych winogron, etykiety mają wykazywać rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu.
Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu jest wyrażona w pełnych jednostkach procentowych lub w jednostkach połówkowych według objętości.
Wykazana zawartość alkoholu nie może różnić się o więcej niż 0,5 % od zawartości ustalonej drogą analizy.
Liczbie wyrażającej rzeczywistą zawartość alkoholu ma towarzyszyć symbol "% vol", który może być poprzedzony słowami "rzeczywista zawartość alkoholu" lub "rzeczywisty alkohol", bądź skrótem "alk".
Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu jest uwidoczniona na etykietach przy zastosowaniu liter o wysokości co najmniej 5 mm przy nominalnej objętości powyżej 100 cl, co najmniej 3 mm przy objętości mniejszej niż 100 cl lecz większej niż 20 cl i 2 mm wysokości przy objętości 20 cl lub mniej.
5.
W przypadku wysyłki produktów tytułu II do innego Państwa Członkowskiego lub wywozu, na etykietach należy podać:
a) dla moszczu winnego produkowanego w Państwie Członkowskim, w którym uprawiano winogrona – nazwę tego Państwa Członkowskiego;
b) w przypadku wina, o którym mowa w tym artykule, uzyskanego z winogron uprawianych i przerobionych na wino na terytorium jednego Państwa Członkowskiego – nazwę tego Państwa.
6.
W przypadku produktów tytułu II wytworzonych w państwach trzecich, na etykietach podaje się nazwę danego państwa trzeciego.
7.
W przypadku produktów tytułu II wytworzonych drogą kupażu z produktów pochodzących z dwóch lub więcej Państw Członkowskich, na etykietach należy podać "kupaż produktów dwóch lub więcej krajów Wspólnoty Europejskiej".
W przypadku moszczu winnego, niewytworzonego w Państwie Członkowskim, w którym zebrano winogrona użyte do jego produkcji na etykietach należy podać "moszcz uzyskany z … winogron zebranych w …".
W przypadku win, które nie były wyprodukowane w Państwie Członkowskim, w którym zebrano winogrona użyte do wyrobu, na etykietach należy podać "wino wyprodukowane w … z winogron zebranych w …".
8.
Na etykietach produktów tytułu II należy podać numer partii, zgodnie z dyrektywą 89/396/EWG.
Artykuł 13
Fakultatywne dane szczegółowe
1.
Etykiety produktów tytułu II można uzupełnić następującymi danymi:
a) nazwisko, adres i zawód jednej lub więcej osób zaangażowanych we wprowadzanie produktu do obrotu; do odnośnych produktów stosuje się, z niezbędnymi zmianami, art. 15;
b) rodzaj produktu według ustalenia przez Państwo Członkowskie producenta;
c) specyficzny kolor według ustalenia przez Państwo Członkowskie producenta; do odnośnych produktów stosuje się, z niezbędnymi zmianami, art. 17;
2.
Etykiety produktów tytułu II można uzupełnić innymi, nieobowiązkowymi danymi szczegółowymi, zaś do tych produktów stosuje się, z niezbędnymi zmianami, art. 6.
Artykuł 14
Etykietowanie z oznaczeniem geograficznym
1.
Moszcz winny w trakcie fermentacji, przeznaczony do bezpośredniego spożycia i wino z przejrzałych winogron wyprodukowane we Wspólnocie mogą być oznaczone przy użyciu oznaczenia geograficznego.
W takich przypadkach, oznaczenie sprzedaży, o którym mowa w art. 12 ust. 1 składa się z:
a) odpowiednio słów "moszcz winny w trakcie fermentacji" bądź "wino z przejrzałych winogron";
b) nazwy jednostki geograficznej;
c) tradycyjnego, specyficznego terminu, zaś w przypadkach, gdy taki termin obejmuje oznaczenie sprzedaży produktu, nie potrzeba powtarzać tego oznaczenia.
Państwa Członkowskie ustalą tradycyjne, specyficzne terminy, o których mowa w ust. 1 lit. c), które mogą być stosowane dla moszczu winnego w trakcie fermentacji przeznaczonego do bezpośredniego spożycia i dla wina z przejrzałych winogron produkowanego na ich terytorium.
Artykuł 51 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, art. 28 niniejszego rozporządzenia oraz te przepisy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i niniejszego rozporządzenia, które dotyczą ochrony nazw win stołowych ze oznaczeniem geograficznym stosują się, z niezbędnymi zmianami, do moszczu winnego ze geograficznym w trakcie fermentacji przeznaczonego dla bezpośredniego spożycia oraz do wina z przejrzałych winogron ze oznaczeniem geograficznym.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych dla realizacji przepisów ust 1.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
3.
Etykiety z oznaczeniem geograficznym moszczu winogronowego w trakcie fermentacji i przeznaczonego dla bezpośredniego spożycia i wina z przejrzałych winogron z oznaczeniem geograficznym, wyprodukowanego we Wspólnocie można uzupełnić następującymi danymi:
a) rocznik wina; przepisy art. 18 i 20 stosują się mutatis mutandis;
b) nazwa jednej lub więcej odmian winorośli; przepisy art. 19 i 20 stosują się mutatis mutandis;
c) szczegółowe informacje dotyczące nagród, medali lub wygranych konkursów; przepisy art. 21 stosują mutatis mutandis;
d) dane szczegółowe dotyczące metod produkcji; przepisy art. 22 stosują się mutatis mutandis;
e) dodatkowe tradycyjne terminy; przepisy art. 23 i 24 stosują się mutatis mutandis;
f) nazwa przedsiębiorstwa; przepisy art. 25 stosują się mutatis mutandis;
g) informacja o butelkowaniu produktu w gospodarstwie producenta, przez grupę producencką lub w przedsiębiorstwie w regionie produkcji; przepisy art. 26 stosują się mutatis mutandis.
TYTUŁ III
REGUŁY DLA WIN STOŁOWYCH, WIN STOŁOWYCH Z OZNACZENIEM GEOGRAFICZNYM GATUNKOWYCH WIN PRODUKOWANYCH W OKREŚLONYCH REGIONACH
Artykuł 15
Wskazanie nazwiska, adresu i zawodu jednej lub więcej osób uczestniczących we wprowadzaniu produktu do obrotu
1.
Obowiązkowym wskazaniom wymienionym w tiret pierwszym załącznika VII część A pkt 3 lit. a) oraz fakultatywnym oznaczeniom wymienionym w tiret pierwszym załącznika VII część B pkt 1 lit. a do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 towarzyszy oznaczenie określające działalność gospodarczą butelkującego, wysyłającego lub osób zajmujących się wprowadzaniem produktu do obrotu, w którym stosowane są takie wyrażenia jak: "plantator winorośli", "zebrane przez", "zbywca", "dystrybutor", "importer", "przywożone przez" lub inne im podobne.
W szczególności, oznaczenie butelkującego jest uzupełnione słowami "butelkujący" lub "butelkowane przez".
Jednakże w przypadku butelkowania na zlecenie, oznaczenie butelkującego jest uzupełnione słowami "butelkowane dla" lub tam, gdzie nazwisko, adres i zawód osoby, która przeprowadziła butelkowanie w imieniu strony trzeciej są wskazane, słowami "butelkowane dla … przez …".
W przypadku opakowań innych niż butelki, stosują się przepisy drugiego i trzeciego punktu.
Jednakże słowa "pakujący" i "pakowane przez" stosuje się odpowiednio w zastępstwie terminów "butelkujący" i "butelkowane przez".
Jednakże nie jest wymagane używanie któregokolwiek ze zwrotów wymienionych w drugim, trzecim i czwartym punkcie tam, gdzie używa się jednego z oznaczeń wymienionych w art. 26 i 33.
Przepisy niniejszego ustępu stosuje się bez uszczerbku dla przepisów ust. 2.
W przypadku gdy butelkowanie lub wysyłka odbywa się jednostce administracji lokalnej innej niż jednostka butelkującego bądź ekspedytora, albo w jednostce sąsiedniej, danym szczegółowe wymienionym w tym ustępie mają towarzyszyć odniesienia do jednostki administracji lokalnej, w której te działania miały miejsce, a w przypadku ich przeprowadzenia w innym Państwie Członkowskim – nazwa tego państwa.
2.
Określenia wymienione w pierwszym akapicie ust. 1 nie mogą obejmować terminów odnoszących się do gospodarstwa rolnego, o ile produkt, o którym mowa nie był wytworzony wyłącznie z winogron zebranych w winnicach należących do tego gospodarstwa lub do gospodarstwa osoby określonej przez jeden z tych terminów i wyrób wina był prowadzony w tym gospodarstwie.
Dla celów pierwszego akapitu nie bierze się pod uwagę dodawania skoncentrowanego moszczu winnego bądź rektyfikowanego, skoncentrowanego moszczu winnego w celu zwiększenia naturalnej zawartości alkoholu w danym produkcie.
Państwa Członkowskie wyszczególnią te wyrażenia dla win produkowanych na ich terytorium i określą warunki dotyczące ich stosowania.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych przez nie dla realizacji przepisów trzeciego akapitu.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
3.
Fakultatywne dane szczegółowe wymienione w pierwszym akapicie ust. 1 mogą być wykorzystane jedynie za zgodą osoby lub osób, których dotyczą.
Jednakże tam, gdzie przepisy Państwa Członkowskiego wymagają podania nazwiska, adresu i zawodu osoby butelkującej na zlecenie, to przepisy akapitu pierwszego nie stosują się do takiego wskazania.
4.
Wskazanie Państwa Członkowskiego osoby butelkującej lub ekspedytora jest uwidocznione na etykietach przy zastosowaniu liter tej samej czcionki i wielkości, jakie zostały użyte dla nazwiska, adresu, zawodu lub firmy danych osób.
Państwo Członkowskie należy oznaczyć następująco:
a) w pełnym brzmieniu, po obszarze administracji lokalnej lub jej części;
b) lub też skrótem pocztowym odpowiednio wraz z kodem pocztowym danej jednostki administracji lokalnej.
5.
W przypadku win stołowych, nazwa jednostki administracji lokalnej, w której znajduje się siedziba osoby lub osób wymienionych w pierwszym akapicie ust. 1 jest uwidoczniona na etykietach przy zastosowaniu liter nie przekraczających połowy wielkości liter w słowach "wino stołowe".
W przypadku win stołowych z oznaczeniem geograficznym, nazwa jednostki administracji lokalnej, w której znajduje się siedziba osoby lub osób wymienionych w pierwszym akapicie ust. 1 jest podana na etykiecie przy zastosowaniu liter o wysokości nie większej niż połowa liter użytych dla oznaczenia geograficznego.
W przypadku gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, nazwa jednostki administracji lokalnej, w której znajduje się siedziba osoby lub osób wymienionych w pierwszym akapicie ust. 1 jest podana na etykiecie przy zastosowaniu liter o wysokości nie większej niż połowa liter użytych dla wskazania określonego regionu.
Przepisy niniejszego ustępu nie mają zastosowania w przypadkach, w których obszar administracji lokalnej jest wskazany przy pomocy kodu, o którym mowa w załączniku VII część E do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 16
Wskazanie rodzaju produktu
1. Dla celów tiret drugiego załącznika VII część B pkt 1 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, następujących terminów można jedynie używać na etykietach win stołowych, win stołowych z oznaczeniem geograficznym i gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, z wyjątkiem gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach i gatunkowych win półmusujących produkowanych w określonych regionach objętych przez art. 39 ust. 1 lit. b):
a) "sec", "trocken", "secco", "asciuttto", "dry", "tør", "ξηρòς", "seco", "kuiva", "droog" lub "torri" (wytrawne), pod warunkiem że wino, którego to dotyczy ma resztkową zawartość cukru nie przekraczającą
i) 4 gramy na litr; lub
ii) 9 gramów na litr, pod warunkiem, że ogólna kwasowość wyrażona w gramach kwasu winowego na litr nie jest większa niż 2 gramy poniżej resztkowej zawartości cukru;
b) "demi-sec", "halbtrocken", "abboccato", "medium dry", "halvtør", "ημξηρος", "semiseco", "meio seco", "adamado", "puolikuiva", "halfdroog", "halvtom" (półwytrawne), pod warunkiem że wino, którego to dotyczy ma resztkową zawartość cukru powyżej ustalonej w lit. a) lecz nie przekraczającą:
i) 12 gramów na litr; lub
ii) 18 gramów na litr tam, gdzie minimalna ogólna kwasowość została ustalona przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 2;
c) "moelleux", "lieblich", "amabile", "medium", "medium sweet", "halvsød", "ημίγλυκος", "semidulce", "meio doce", "puolimakea", "halfzoet", "halvsftt" (półsłodkie), pod warunkiem że wino, którego to dotyczy ma resztkową zawartość cukru powyżej ustalonej w lit. b) lecz nie przekraczającą 45 gramów na litr;
d) "doux", "süss", "dolce", "sweet", "sød", "γλυκòς", "dulce", "doce", "makea", "zoet""sftt" (słodkie), pod warunkiem że wino, którego to dotyczy ma resztkową zawartość cukru przynajmniej 45 gramów na litr;
2.
Państwa Członkowskie mogą, jako warunek używania:
a) terminów wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) ustalić wielkość minimalnej, ogólnej kwasowości jako kryterium uzupełniające w przypadku niektórych win produkowanych na ich terytorium;
b) terminów wymienionych w ust. 1 lit. d) ustalić minimalną resztkową zawartość cukru nie niższą niż 35 gramów na litr w przypadku niektórych win markowych produkowanych w określonych regionach ich terytorium.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych przez nie w celu wdrożenia przepisów ust. 2.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 17
Wskazania dotyczące koloru
W przypadku gdy Państwa Członkowskie dla win produkowanych na ich terytorium szczegółowo określają, dla celów tiret trzeciego załącznika VII część B pkt 1 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, sposób wskazania specyficznego koloru win stołowych, win stołowych z oznaczeniem geograficznym, gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, Państwa te określą warunki związane z użyciem takiego wskazania i powiadomią Komisję o tych środkach.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
TYTUŁ IV
REGUŁY DLA WIN STOŁOWYCH Z OZNACZENIEM GEOGRAFICZNYM I GATUNKOWYCH WIN PRODUKOWANYCH W OKREŚLONYCH REGIONACH
ROZDZIAŁ I
REGUŁY WSPÓLNE
Artykuł 18
Wskazanie rocznika wina
Rocznik wina wymieniony w tiret pierwszym załączniku VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 można podać na etykietach wina stołowego z oznaczeniem geograficznym lub gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach pod warunkiem, że co najmniej 85 % winogron użytych do wyrobu wina, nie uwzględniając żadnych ilości produktów użytych do dosłodzenia, zostało zebrane w danym roku.
Dla win tradycyjnie wyrabianych z winogron zebranych w zimie, wykazuje się rok rozpoczynający bieżący rok gospodarczy, a nie rocznik wina.
Artykuł 19
Wskazanie odmiany winorośli
1.
Nazwy odmian winorośli używanych do produkcji wina stołowego z oznaczeniem geograficznym lub gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach, bądź też synonimy tych nazw można podać na etykietach danego wina, pod warunkiem że:
a) odmiany, o których mowa oraz ewentualnie ich synonimy znajdują się w klasyfikacji odmian sporządzonej przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) odmiany są ustalane dla danego wina przez Państwo Członkowskie na mocy załącznika VI część B pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i ust. 2 art. 28 niniejszego rozporządzenia;
c) nazwa odmiany lub jeden z jej synonimów nie obejmuje oznaczenia geograficznego stosowanego dla opisu gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach, wina stołowego lub wina przywożonego wymienionych w porozumieniach zawartych miedzy Wspólnotą a państwami trzecimi, a w przypadkach innego terminu geograficznego towarzyszącego tej nazwie, nazwa ta jest podana na etykietach bez tego terminu geograficznego;
d) jeśli wymieniono z nazwy jedynie jedną odmianę lub jej synonim oznacza to, że co najmniej 85 % danego produktu wyprodukowano z tej odmiany, nie uwzględniając żadnej ilości produktów użytych do dosłodzenia. Taka odmiana musi określać charakter danego wina, jednakże gdy dany produkt jest wyprodukowany wyłącznie z odmiany, o której mowa, wraz z każdą ilością produktu użytego do dosłodzenia z wyjątkiem rektyfikowanego moszczu winnego, dopuszcza się wskazanie, że produkt został sporządzony wyłącznie z odmiany, o której mowa;
e) o ile dwie lub trzy odmiany lub ich synonimy wymieniono z nazwy oznacza to, że 100 % danego produktu wyprodukowano z tych odmian, nie uwzględniając żadnej ilości produktów użytych do dosłodzenia. W takim przypadku odmiany należy wymienić w porządku malejącym ich proporcjonalnego udziału i oznaczyć przy zastosowaniu tej samej wielkości liter;
f) o ile więcej niż trzy odmiany lub ich synonimy wymieniono z nazwy, to te nazwy odmian lub ich synonimy są uwidocznione poza polem widzenia, na którym przedstawiono obowiązkowe dane szczegółowe wymienione w art. 3 ust. 1 i muszą być oznaczone przy zastosowaniu liter o wysokości nieprzekraczającej 3 mm.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. c):
a) nazwę odmiany lub jeden z synonimów obejmujących wskazanie geograficzne można uwidocznić na etykiecie wina z tym oznaczeniem geograficznym;
b) nazwy odmian i ich synonimy wymienione w załączniku II można stosować zgodnie z krajowymi i wspólnotowymi przepisami obowiązującymi w dniu wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach wymienionych w ust. 2 lit. b) do dnia 1 października 2002 r.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 20
Reguła 85 %
Artykuł 18 i 19 ust.1 lit. d) można stosować jednocześnie pod warunkiem, że co najmniej 85 % (bez uwzględnienia jakichkolwiek ilości produktów użytych do dosłodzenia) wina w kupażu pochodzi z odmiany winorośli i rocznika przedstawionych w opisie danego wina.
Artykuł 21
Nagrody i medale
Dla celów tiret trzeciego załącznika VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, nagrody i medale można przedstawić na etykietach win stołowych z oznaczeniem geograficznym i gatunkowych win produkowanych w określonych regionach pod warunkiem, że takie nagrody przyznano partiom danego wina w konkursach odbywających się za zgodą Państwa Członkowskiego bądź państwa trzeciego i prowadzonych absolutnie bezstronnie.
Państwa Członkowskie i państwa trzecie przedstawią Komisji listy zatwierdzonych konkursów, a Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia takich list.
Artykuł 22
Wskazania dotyczące metody produkcji
1.
Tam, gdzie dla celów tiret czwartego załącznika VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie wyszczególniają dla win produkowanych na ich terytorium wskazania dotyczące metody produkcji win stołowych ze oznaczeniem geograficznym i win markowych produkowanych w określonych regionach, to określą one również warunki ich stosowania.
Wskazania te nie obejmują odniesień do ekologicznej produkcji winogron regulowanej rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych dla wprowadzenia w życie przepisów ust. 1.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 23
Definicja "inne tradycyjne terminy"
Dla celów tiret piątego załącznika VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia nr 1493/1999 określenie "inne tradycyjne terminy" oznacza dodatkowe terminy tradycyjnie stosowane w Państwach Członkowskich producenta dla oznaczenia, w przypadku win wymienionych w niniejszym tytule, produkcji bądź metody dojrzewania, albo jakości, koloru, rodzaju miejsca lub szczególnego wydarzenia związanego z historią danego wina i zdefiniowane w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego dla celów oznaczania win, o których mowa, pochodzących z terytorium tego państwa.
Artykuł 24
Ochrona tradycyjnych terminów
1. Dla celów niniejszego artykułu, określenie "tradycyjne terminy" oznacza dodatkowe tradycyjne terminy wymienione w art. 23, terminy wymienione w art. 28 i tradycyjne specyficzne terminy wymienione w art. 14 ust. 1 pierwszy akapit, lit. c), art. 29 i art. 38 ust. 3.
2.
Tradycyjne terminy wymienione w załączniku III są zarezerwowane dla win, z którymi są związane, oraz są chronione przed:
a) wszelkiego rodzaju niewłaściwym stosowaniem, imitacją bądź przywołaniem, nawet w przypadkach, gdy terminowi objętemu ochroną towarzyszą określenia takie jak: "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja", "gatunek" itp.;
b) wszelkim innym bezpodstawnym, fałszywym lub wprowadzającym w błąd wskazaniem co do charakteru bądź zasadniczych cech wina, umieszczonym na wewnętrznym lub zewnętrznym opakowaniu, w materiałach reklamowych lub jakichkolwiek dokumentach dotyczących tego wina;
c) wszelkimi innym praktykami mogącymi wprowadzić konsumentów w błąd, szczególnie sprawiającymi wrażenie, że wino kwalifikuje się do określenia tradycyjnie chronionym terminem.
3.
Znaki handlowe stosowane do opisu wina na jego etykietach nie mogą zawierać tradycyjnych terminów wymienionych w załączniku III o ile wino nie kwalifikuje się do określenia takim tradycyjnym terminem.
Jednakże pierwszy akapit nie ma zastosowania w przypadku znaków handlowych legalnie i w dobrej wierze zarejestrowanych we Wspólnocie bądź takich, które legalnie uzyskały prawa we Wspólnocie na skutek ich stosowania w dobrej wierze przed dniem opublikowania niniejszego rozporządzenia (lub w przypadku tradycyjnych terminów dodanych do załącznika III po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a przed terminem ich dodania) i które od momentu zarejestrowania lub uzyskania praw wspólnotowych są faktycznie używane zgodnie z prawem i w dobrej wierze.
Ten akapit ma jedynie zastosowanie w Państwie Członkowskim, w którym dana nazwa firmowa została zarejestrowana lub w którym przez takie jej stosowanie została zalegalizowana.
Niniejszy ustęp stosuje się bez uszczerbku dla przepisów załącznika II część F i VIII część H do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
4.
Jeśli tradycyjny termin wymieniony w załączniku III do niniejszego rozporządzenia mieści się również w jednej z kategorii wskazań wymienionych w załączniku VII część A i B pkt 1 i 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, to do tego tradycyjnego terminu mają zastosowanie przepisy niniejszego artykułu, a nie inne przepisy tytułu IV lub tytułu V.
Ochrona tradycyjnego terminu ma jedynie zastosowanie do języka(ów), w którym ten termin jest przedstawiony w załączniku III.
Każdy tradycyjny termin wymieniony w załączniku III będzie powiązany z jedną lub więcej wymienionych poniżej kategorii win:
a) gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach i win likierowych z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie przy oznaczaniu win likierowych;
b) gatunkowych win musujących produkowanych (w tym markowych win musujących produkowanych w określonych regionach typu aromatycznego); w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win musujących i gazowanych win musujących;
c) gatunkowych win półmusujących produkowanych w określonych regionach i win półmusujących z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win półmusujących i gazowanych win półmusujących;
d) gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, innych niż te, o których mowa w lit. a), b) lub c) oraz win stołowych i win stołowych z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win innych niż wina likierowe, wina musujące, gazowane wina musujące, wina półmusujące i gazowane wina półmusujące;
e) moszczu winnego w trakcie fermentacji przeznaczonego do bezpośredniego spożycia, z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania moszczu winnego w trakcie fermentacji;
f) wina z przejrzałych winogron z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania wina z przejrzałych winogron.
5.
Aby zakwalifikować się do włączenia do załącznika III część A tradycyjny termin musi:
a) być szczegółowy sam w sobie i precyzyjnie zdefiniowany w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego;
b) być w dostatecznym stopniu wyróżniającym się i/lub cieszyć się uznaną renomą na rynku Wspólnoty;
c) być tradycyjnie używanym co najmniej od 10 lat w danym Państwie Członkowskim;
d) być stosowanym dla jednego lub więcej wina wspólnotowego, albo jednej lub więcej kategorii wina wspólnotowego.
6.
Aby zakwalifikować się do włączenia do załącznika III część B tradycyjny termin musi spełnić warunki określone w ust. 5, musi być stosowany dla wina z oznaczeniem geograficznym i musi identyfikować to wino jako pochodzące z regionu lub okolicy na terytorium Wspólnoty, gdzie określona jakość, renoma bądź inne cechy charakterystyczne wina określane przez ten tradycyjny termin są zasadniczo związane z tym pochodzeniem geograficznym.
7.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję:
a) o faktach uzasadniających uznanie każdego terminu;
b) o tradycyjnych terminach znajdujących się w ich ustawodawstwie i spełniających powyższe wymogi, jak też o winach, dla których takie terminy są zastrzeżone;
c) o wszelkich tradycyjnych terminach nie znajdujących się już pod ochroną w państwie pochodzenia.
8.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1-7 stosowanie niektórych tradycyjnych terminów wymienionych w załączniku III część A może być dopuszczone na etykietach win z oznaczeniem geograficznym pochodzących z państw trzecich w języku pochodzenia państwa trzeciego lub w innym języku, gdzie tradycyjnie taki język jest stosowany dla tych terminów, pod warunkiem, że:
a) państwa te przedstawiły Komisji uzasadniony wniosek w tej sprawie i przekazały teksty ustawodawstwa dotyczącego danego terminu; oraz
b) zostały spełnione warunki wymienione w ust. 5 i 9; oraz
c) wymogi określone przez zainteresowane państwa trzecie nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd odnośnie do danego terminu.
Dla każdego tradycyjnego terminu w załączniku III część A wymieniono państwa trzecie, których to dotyczy.
9.
Dla celów szóstego akapitu załącznika VII część D pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i ust. 8 niniejszego artykułu, użycie języka innego niż oficjalny język kraju traktowane będzie jako tradycyjne w przypadkach stosowania tego języka dla tradycyjnych terminów, o ile przepisy danego kraju przewiduje używanie tego języka i jeśli jest on stale stosowany dla tradycyjnych terminów od co najmniej 25 lat.
10.
Przepisy niniejszego artykułu stosują się bez uszczerbku dla przepisów art. 28 i 29.
Artykuł 25
Nazwa przedsiębiorstwa
1.
Nazwy przedsiębiorstwa można użyć, zgodnie z przepisami tiret szóstego załącznika VII część B ust. 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jedynie w przypadkach uczestniczenia przez to przedsiębiorstwo w dystrybucji produktu i wyrażenia zgody przez to przedsiębiorstwo na używanie jego nazwy.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo jest gospodarstwem uprawy winorośli, w którym produkuje się wino, nazwa tego przedsiębiorstwa może być użyta jedynie wtedy, gdy wino zostało wyprodukowane wyłącznie z winogron zebranych z winorośli uprawianych w tym gospodarstwie i wino to było również w tym gospodarstwie wyprodukowane.
Państwa Członkowskie szczegółowo określą warunki stosowania takich nazw dla win produkowanych na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych dla wprowadzenia w życie przepisów ust. 1.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 26
Wskazania dotyczące butelkowania
1.
Dla win produkowanych na ich terytorium Państwa Członkowskie szczegółowo określą, dla celów tiret siódmego załącznika VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wskazania stwierdzające, że wina stołowe z oznaczeniem geograficznym i gatunkowe wina produkowane w określonych regionach są butelkowane:
a) w gospodarstwie producenta; lub
b) przez grupę producentów; albo
c) w przedsiębiorstwie zlokalizowanym w regionie produkcji lub, w przypadku gatunkowych win produkowanych w określonych regionach wymienionych w załączniku VI część D pkt 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w bezpośrednim sąsiedztwie regionu produkcji.
Państwa Członkowskie określą warunki dotyczące stosowania takich wskazań.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych przez nie dla wprowadzenia w życie przepisów ust. 1.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 27
Dodatkowe przepisy określone przez Państwa Członkowskie producenta
Przepisy określone w niniejszym tytule, odnoszące się do niektórych terminów fakultatywnych, stosują się bez naruszenia praw Państw Członkowskich producenta do wprowadzenia obowiązku stosowania tych wskazań, do ich zakazu lub ograniczenia w przypadku win uzyskanych na ich terytorium, zgodnie z przepisami załącznika VII część B pkt 4 do rozporządzenie (WE) nr 1493/1999.
Przy ograniczaniu zastosowania tych fakultatywnych terminów, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić warunki ostrzejsze niż te, które są określone w niniejszym tytule.
ROZDZIAŁ II
SZCZEGÓLNE REGUŁY DOTYCZĄCE WIN STOŁOWYCH Z OZNACZENIEM GEOGRAFICZNYM
Artykuł 28
Stosowanie oznaczeń geograficznych
W odniesieniu do win stołowych, scharakteryzowanych jako:
- "Landwein" w przypadku win stołowych pochodzących z Niemiec, Austrii i prowincji Bolzano we Włoszech,
- "vin de pays" w przypadku win stołowych pochodzących z Francji, Luksemburga i regionu Valle d’Aosta we Włoszech,
- "indicazione geografica tipica" w przypadku win stołowych pochodzących z Włoch,
- "vino de la tierra" w przypadku win stołowych pochodzących z Hiszpanii,
- "ονομασία κατά παράδοση"(appellation traditionnelle) lub 'τοπικός οίνος' (vin de pays) w przypadku win stołowych pochodzących z Grecji,
- "vinho regional" w przypadku win stołowych pochodzących z Portugalii,
- "regional wine (wino regionalne)" w przypadku win stołowych pochodzących z Wielkiej Brytanii, oraz
- "landwijn" w przypadku win stołowych pochodzących z Niderlandów,
każde Państwo Członkowskie producenta poda do wiadomości Komisji, zgodnie z tiret trzecim załącznika VII część A pkt 2 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) wykaz nazw jednostek geograficznych mniejszych niż Państwo Członkowskie, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jakie mogą być używane oraz przepisy regulujące stosowanie terminów i nazw jednostek;
b) wszelkie kolejne zmiany do wykazu i przepisów wymienionych w lit. a).
Przepisy krajowe w zakresie stosowania terminów podanych w pierwszym akapicie muszą obowiązkowo wymagać, aby te terminy były związane z używaniem określonego oznaczenie geograficznego mniejszego niż Państwo Członkowskie i zastrzeżonego dla win stołowych spełniających pewne warunki produkcji, zwłaszcza dotyczące odmiany winorośli, minimalnej objętościowej zawartości alkoholu oraz oceny lub wskazania charakterystyki organoleptycznej.
Przepisy wymienione w ust. 2 mogą jednakże dopuścić, aby takie terminy jak, "ονομασία κατά παράδοση"(appellation traditionelle) lub "τοπικός οίνος" (vin de pays) były stosowane w połączeniu z "Ρετσίνα", "retsina" bez powiązania z określonym oznaczeniem geograficznym.
Państwa Członkowskie producenta mogą przyjąć bardziej rygorystyczne przepisy odnośnie stosowania tych terminów dla win produkowanych na ich terytorium.
Komisja opublikuje nazwy jednostek geograficznych przekazanych do jej wiadomości zgodnie z pierwszym akapitem w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ III
SPECJALNE REGUŁY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO GATUNKOWYCH WIN PRODUKOWANYCH W OKREŚLONYCH REGIONACH
Artykuł 29
Tradycyjne terminy szczególne
1.
Bez uszczerbku dla dodatkowych terminów przyjętych w ustawodawstwie krajowym tradycyjne terminy szczególne, wymienione w tiret czwartym załącznika VII część A pkt 2 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, pod warunkiem, że przepisy wspólnotowe i krajowe dotyczące danych win jest przestrzegane są następujące:
a) Belgia:
- "gecontroleerde oorsprongsbenaming"
- "appellation d’origine contrôlée";
b) Niemcy:
(termin towarzyszący wskazaniu pochodzenia wina):
- "Qualitätswein", "Qualitätswein garantierten Ursprungs"
- "Qualitätswein mit Prädikat" plus "Kabinett", "Spätlese", "Auslese", "Beerenauslese", "Trockenbeerenauslese" lub "Eiswein";
c) Grecja:
- "Ονομασία προελεύσεως ελεγχόμενη" ("ΟΠΕ") (appellation d'origine contrôlée)
- "Ονομασία προελεύσεως ανωτέρας ποιότητος" ("ΟΠΑΠ") (appellation d'origine de qualité supérieure)
Jednakże, jeśli na etykiecie podana jest nazwa gospodarstwa, odmiany winorośli lub też nazwa firmowa, nazwa określonego regionu zostaje powtórzona między słowami "Ονομασία προελεύσεως" i "Ελεγχόμενη" lub między słowami "Ονομασία προελεύσεως" i "Ανωτέρας Ποιότητος", a wszystkie te nazwy są podane literami tego samego typu, wielkości i koloru;
- "Οίνος γλυκός φυσικός" (vin doux naturel)
- "Οίνος φυσικώς γλυκύς" (vin naturellement doux);
d) Hiszpania:
- "Denominación de origen", "Denominación de origen calificada", "D.O.", "D.O.Ca"
jednakże te terminy należy podać na etykietach tuż poniżej nazwy określonego regionu;
- "vino generoso", "vino generoso de licor", "vino dulce natural";
e) Francja:
- "appellation d’origine contrôlée", "appellation contrôlée"
Jednakże, jeśli na etykietach podana jest nazwa gospodarstwa, odmiany winorośli lub też nazwa firmowa, nazwa określonego regionu zostaje powtórzona między słowami "appellation" i "contrôlée", a wszystkie te nazwy są podane literami tego samego typu, wielkości i koloru;
- "appellation d’origine vin délimité de qualité supérieure", "vin doux naturel"
te terminy mogą być podane jedynie w formie akronimu i jeśli towarzyszy im logo zdefiniowane przez Francję dla każdej z tych kategorii;
f) Włochy:
- "Denominazione di origine controllata", "Denominazione di origine controllata e garantita", "vino dolce naturale", "D.O.C", "D.O.C.G."
słowa "Kontrollierte Ursprungsbezeichnung" mogą być podane na etykietach win D.O.C. produkowanych w prowincji Bolzano, a słowa "Kontrollierte und garantierte Ursprungsbezeichnung" na etykietach win D.O.C.G. produkowanych w tej prowincji;
g) Luksemburg:
- "Marque nationale", po których następuje "Appellation contrôlée" albo "Appellation d’origine contrôlée" plus nazwa określonego regionu "Moselle luxemburgeoise", "A.O.C."
słowa "marque nationale" mogą być podane na dodatkowych etykietach;
- "vendange tardive", "vin de paille" i "vin de glace" wraz z nazwą określonego regionu "Moselle luxemburgeoise - Appellation contrôlée";
h) Austria:
nazwy towarzyszące wskazaniom pochodzenia wina:
- "Qualitätswein mit staatlicher Prüfnummer"
- "Qualitätswein"
- "Kabinett" lub "Kabinettwein"
- "Qualitätswein besonderer Reife und Leseart" lub "Prädikatswein"
- "Spätlese" lub "Spätlesewein"
- "Auslese" lub "Auslesewein"
- "Beerenauslese" lub "Beerenauslesewein"
- "Ausbruch" lub "Ausbruchwein"
- "Trockenbeerenauslese" lub "Trockenbeerenauslesewein"
- "Eiswein"
- "Strohwein"
- "Schilfwein"
- "Districtus Austria Controllatus" lub "DAC";
i) Portugalia:
- "Denominação de origem", "Denominação de origem controlada""Indicação de provenięncia regulamentada", "vinho generoso", "vinho dolce natural", "D.O.", "D.O.C" i "I.P.R"
Termin "região demarcada" może być stosowany łącznie z terminem "denominação de origem controlada";
j) Zjednoczone Królestwo:
- "Gatunkowe wino produkowane w określonych regionach z angielskiej winorośli" i "Gatunkowe wino produkowane w określonych regionach".
2.
Tradycyjne terminy szczególne, wymienione w tiret drugim załącznika VIII część D pkt 2 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 do stosowania jako oznaczenia sprzedaży dla gatunkowych win produkowanych w określonych regionach:
a) Niemcy:
- "Qualitätsschaumwein garantierten Ursprungs";
b) Grecja:
- "Ονομασία προελεύσεως ελεγχόμενη" ("ΟΠΕ") (appellation d'origine contrôlée)
- "Ονομασία προελεύσεως ανωτέρας ποιότητος" ("ΟΠΑΠ") (appellation d'origine de qualité supérieure)
Jednakże, jeśli na etykietach podana jest nazwa gospodarstwa, odmiany winorośli lub też nazwa firmowa, nazwa określonego regionu zostaje powtórzona między słowami "Ονομασία προελεύσεως" i "ελεγχόμενη" lub między słowami "Ονομασία προελεύσεως" i "ανωτέρας ποιότητος", a wszystkie te nazwy są podane literami tego samego typu, wielkości i koloru;
c) Hiszpania:
- "Denominación de origen" i "Denominación de origen calificada"; "D.O." i "D.O.Ca"
jednakże te terminy muszą być podane na etykietach tuż poniżej nazwy określonego regionu;
d) Francja:
- "appellation d’origine contrôlée"
- "appellation contrôlée"
jednakże, jeśli na etykiecie opatrzonym terminem "appellation contrôlée" podana jest nazwa gospodarstwa, odmiany winorośli lub też nazwa firmowa, nazwa określonego regionu zostaje powtórzona między słowami "appellation" i "contrôlée", a wszystkie te nazwy są podane literami tego samego typu, wielkości i koloru;
- "appellation d’origine vin délimité de qualité supérieure"
te terminy mogą być podane jedynie w formie akronimu i jeśli towarzyszy im logo zdefiniowane przez Francję dla każdej z tych kategorii;
e) Włochy:
- "Denominazione di origine controllata", "Denominazione di origine controllata e garantita", "D.O.C" i "D.O.C.G."
słowa "Kontrollierte Ursprungsbezeichnung" mogą być podane na etykietach win D.O.C. produkowanych w prowincji Bolzano, a słowa "Kontrollierte und garantierte Ursprungsbezeichnung" na etykietach win D.O.C.G. produkowanych w tej prowincji;
f) Luksemburg:
- "Marque nationale", po których następuje "Appellation contrôlée" bądź "Appellation d’origine contrôlée" plus nazwa określonego regionu "Moselle Luxemburgeoise"i "A.O."
słowa "marque nationale" mogą być podane na dodatkowych etykietach;
g) Portugalia:
- "Denominação de origem", "Denominação de origem controlada""Indicação de provenięncia regulamentada", "D.O.", "D.O.C" i "I.P.R".
Artykuł 30
Odstępstwo od obowiązku używania tradycyjnego terminu szczególnego
W drodze odstępstwa od przepisów tiret drugiego załącznika VII część A pkt 2 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wina opatrzone jedną poniższych, określonych nazw regionu mogą na mocy stosownych przepisów Wspólnoty i prawa krajowego być wprowadzane do obrotu jedynie pod taką nazwą:
a) Grecja:
- "Σάμος" ("Samos");
b) Hiszpania:
- "Cava"
- "Jerez", "Xérčs" lub "Sherry"
- "Manzanilla";
c) Francja:
- "Champagne";
d) Włochy:
- "Asti"
- "Marsala"
- "Franciacorta";
e) Portugalia:
- "Madeira" lub "Madère"
- "Porto" lub "Port".
Artykuł 31
Jednostka geograficzna mniejsza od określonego regionu
1.
Dla celów opisu gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach na etykiecie, zgodnie z tiret pierwszym załącznika VII część B ust. 1) lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, nazwa "jednostka geograficzna mniejsza od określonego regionu" oznacza nazwę:
a) małej miejscowości lub grupy miejscowości;
b) jednostki administracji lokalnej lub jej części;
c) podregionu uprawy winorośli lub jego części.
2.
Państwa Członkowskie producenta mogą przydzielić dla gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach nazwę jednostki geograficznej mniejszej od określonego regionu, którego to dotyczy, pod warunkiem, że:
a) jednostka geograficzna jest dobrze zdefiniowana;
b) wszystkie winogrona użyte do produkcji win pochodzą z tej jednostki.
3.
W przypadkach uzyskiwania gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach z produktów uzyskanych z winogron zebranych w różnych jednostkach geograficznych, o których mowa w ust. 1, zlokalizowanych na obszarze określonego regionu, jedyną informacją, jaką można dodać do nazwy określonego regionu jest nazwa większej jednostki geograficznej obejmującej wszystkie odnośne obszary produkcji wina.
Jednakże, z zastrzeżeniem art. 20, Państwa Członkowskie producentów mogą zatwierdzić dla oznaczania gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach:
a) nazwy jednostki geograficznej, o której mowa w ust. 1, gdzie wino zostało dosłodzone produktem wyprodukowanym w tym samym określonym regionie, z wyłączeniem rektyfikowanego, skoncentrowanego moszczu winnego;
b) nazwy jednostki geograficznej, o której mowa w ust. 1, gdzie wino jest uzyskiwane z mieszanki winogron, moszczu winnego, młodych win w trakcie fermentacji lub, do dnia 31 sierpnia 2003 r., win pochodzących z jednostki geograficznej, której nazwa ma być używana dla oznaczenia z produktem uzyskanym w tym samym określonym regionie, lecz na zewnątrz tej jednostki, pod warunkiem, że co najmniej 85 % markowego wina psr, którego to dotyczy, uzyskano z winogron zebranych w jednostce geograficznej której nazwą jest to wino opatrzone i pod warunkiem, w odniesieniu do wyjątku tracącego ważność 31 sierpnia 2003 r., że takie ustalenia były dopuszczalne na mocy przepisów danego Państwa Członkowskiego producenta przed dniem 1 września 1995 r.;
c) nazwę jednostki geograficznej, o której mowa w ust. 1, wraz z nazwą jednostki administracji lokalnej lub jej części, albo jednej z jednostek administracji lokalnej na której obszar wchodzi dana jednostka geograficzna pod warunkiem, że:
i) takie ustalenia są tradycyjne i zwyczajowe oraz dopuszczalne na mocy przepisów ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego przed dniem 1 września 1976 r.; oraz
ii) nazwa jednostki administracji lokalnej lub jej części, albo jedna z nazw takich jednostek znajdująca się na liście, która ma zostać sporządzona, jest używana jako nazwa reprezentatywna dla wszystkich jednostek administracji lokalnej objętych tą jednostką geograficzną.
Państwo Członkowskie producenta opracuje wykaz rodzajów tych jednostek geograficznych wraz z nazwami określonych regionów, do których należą te jednostki, objętych odstępstwem, które będzie obowiązywać do dnia 31 sierpnia 2003 r. i jest przewidziane w lit. b).
Taki wykaz zostanie przekazany do Komisji.
Państwo Członkowskie producenta opracuje wykaz nazw jednostek administracji lokalnej, o których mowa powyżej w pkt ii) lit. c) i przekaże ten wykaz do Komisji.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych wykazów.
4.
Nazwy określonego regionu i nazwy jednostki geograficznej, o których mowa w ust. 1, nie można przydzielić:
- dla wina powstałego z mieszanki gatunkowego wina musującego produkowanego w określonych regionach i produktu uzyskanego poza tym określonym regionem,
- dla gatunkowego wina musującego produkowanego w określonych regionach dosładzanego produktem uzyskanym poza tym określonym regionem.
Pierwszy akapit nie stosuje się do win znajdujących się na liście, której przyjęcie przewidziano na mocy przepisów załączniku VI część D pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 32
Jednostka geograficzna większa od określonego regionu
W przypadkach sporządzania przez Państwa Członkowskie, dla celów tiret drugiego załącznika VII część B pkt 1 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wykazu jednostek geograficznych większych od określonego regionu dla win produkowanych na ich terytorium, Państwa Członkowskie określą warunki dotyczące ich stosowania i powiadomią Komisję o podjętych przez siebie środkach.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
Artykuł 33
Butelkowanie w określonym regionie
1.
Dla celów tiret trzeciego załącznika VII część B pkt 1 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie określą szczegółowo, dla win produkowanych na ich terytorium, wyrażenie wskazujące, że wino zostało zabutelkowane w określonym regionie i zdefiniują warunki jego stosowania.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych dla wprowadzenia w życie przepisów ust. 1.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
3.
Wyrażenia, o których mowa w ust. 1, można stosować jedynie wtedy, gdy butelkowanie miało miejsce w danym, określonym regionie lub w przedsiębiorstwach zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie takiego regionu, w rozumieniu przepisów art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1607/2000 [22].
TYTUŁ V
REGUŁY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRODUKTÓW PRZYWOŻONYCH
Artykuł 34
Reguły ogólne
1.
Dla celów załącznika VII część B pkt2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na etykietach win pochodzących z państw trzecich, z wyjątkiem win musujących i gazowanych win musujących, oraz produktów Tytułu II wyprodukowanych w państwach trzecich, można podać następujące dane dodatkowe:
a) nazwa, adres i zawód jednej lub więcej osób zajmujących się wprowadzaniem produktu do obrotu, o ile warunki używania tych danych są regulowane w danym państwie trzecim;
b) rodzaj produktu. Przepisy art. 16 stosują się mutatis mutandis;
c) specyficzny kolor, o ile warunki używania tych terminów są regulowane w danym państwie trzecim.
W przypadku win likierowych, win półmusujących, gazowanych win półmusujących i produktów Tytułu II wyprodukowanych w państwach trzecich, można używać szczegółowych danych określonych w pierwszym akapicie lit. b), o ile warunki ich używania są regulowane w danym państwie trzecim.
2. W odniesieniu do danych szczegółowych o których mowa w lit. a) pierwszego akapitu ust. 1 i wskazań importera, albo - jeśli butelkowanie odbywa się we Wspólnocie – wskazań butelkującego, o których mowa w załączniku VII część A pkt 3 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, stosuje się z niezbędnymi zmianami art. 15 ust. 1, pierwszy i drugi akapit ust. 2, pierwszy akapit ust. 3 oraz ust. 4 niniejszego rozporządzenia.
W przypadku produktów z państw trzecich bez oznaczenia geograficznego, nazwa jednostki administracji lokalnej, w której znajduje się główna siedziba osoby lub osób wymienionych w pierwszym akapicie, jest podana na etykietach przy zastosowaniu liter nie większych niż połowa wielkości liter w słowie "wino", a następnie podana jest nazwa państwa trzeciego.
W przypadku produktów z państw trzecich ze oznaczeniem geograficznym, nazwa jednostki administracji lokalnej, w której znajduje się główna siedziba osoby lub osób wymienionych w pierwszym akapicie, jest podana na etykietach przy zastosowaniu liter nie większych niż połowa wielkości liter oznaczenia geograficznego.
Drugi i trzeci akapit nie mają zastosowania w przypadkach wskazania jednostki administracji lokalnej lub jej części za pomocą kodu, o którym mowa w załączniku VII część E do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 35
Nazwy państw trzecich
Do nazwy kraju pochodzenia, o której mowa w załączniku VII część A pkt 2 lit. d) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dodaje się następujące informacje uzupełniające:
a) słowa "kupaż win z różnych krajów spoza Wspólnoty Europejskiej" lub "kupaż win z …" podając nazwy tych państw trzecich, dla win kupażowanych w państwie trzecim, win pochodzących z dwóch lub więcej państw trzecich; lub
b) słowa "wino wyprodukowane w … z winogron zebranych w …", podając nazwy tych państw trzecich, dla win wyprodukowanych w państwie trzecim z winogron uzyskanych w innym państwie trzecim.
Artykuł 36
Wina przywożone z oznaczeniem geograficznym
1.
Etykiety win przywożonych, w tym win produkowanych z przejrzałych winogron lub moszczu winnego w trakcie fermentacji do bezpośredniego spożycia, pochodzących z państw trzecich będących członkami Światowej Organizacja Handlu mogą uwidaczniać nazwę obszaru geograficznego, o której mowa w załączniku VII część A pkt 2 lit. d) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, o ile służy ona identyfikacji wina jako pochodzącego z terytorium państwa trzeciego lub regionu albo miejscowości takiego państwa trzeciego, gdzie dana jakość, renoma lub inne cechy charakterystyczne są zasadniczo związane z tym pochodzeniem geograficznym.
Jednakże, jeśli chodzi o wskazania wyjątkowo służące do identyfikacji wina jako pochodzącego z terytorium państwa trzeciego jako całości, na etykietach win przywożonych można stosować wskazania wymienione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeśli produkt, o którym mowa w ust. 1, pochodzi z państwa trzeciego nie należącego do Światowej Organizacji Handlu, oprócz warunków określonych w tym ustępie, muszą być również spełnione następujące warunki dodatkowe:
a) dane oznaczenie geograficzne dotyczy wyraźnie zdefiniowanego obszaru produkcyjnego mniejszego niż cały obszar uprawy winorośli danego państwa trzeciego;
b) winogrona użyte do wyrobu produktu pochodzą z tej jednostki geograficznej;
c) winogrona użyte do wyrobu win spełniających typowe kryteria jakościowe są zebrane w tej jednostce geograficznej; oraz
d) wskazanie jest stosowane dla oznaczenia wina na rynku krajowym danego państwa trzeciego i wyznaczone do tego celu przez przepisy tego państwa.
Dane państwo trzecie przekaże swoje przepisy do Komisji.
Jeśli niniejsze warunki są spełnione, nazwa państwa trzeciego zostanie włączona do wykazu w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
3.
Oznaczenia geograficzne, o których mowa w ust. 1 i 2 nie mogą być mylone z oznaczeniami geograficznymi stosowanymi do identyfikacji gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach, wina stołowego lub innego wina przywożonego znajdującego się na listach porozumień zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi.
Jednakże niektóre oznaczenia geograficzne państwa trzeciego, o których mowa w pierwszym akapicie, będące homonimicznymi oznaczeniami geograficznymi dla gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, win stołowych lub win przywożonych, mogą być stosowane z zastrzeżeniem warunków praktycznych, w których będą od siebie odróżniane, jak też z uwzględnieniem konieczności zapewnienia równorzędnego traktowania danych producentów i unikania wprowadzania w błąd konsumentów.
Podobnie, niektóre terminy państwa trzeciego służące do identyfikacji wina jako pochodzącego z regionu lub miejscowości tego państwa trzeciego, gdzie określona jakość, renoma lub inne cechy charakterystyczne wina wyrażane w tych terminach są zasadniczo związane z tym pochodzeniem geograficznym, a które są homonimami tradycyjnych terminów wymienionych w załączniku III część B, mogą być stosowane z zastrzeżeniem warunków praktycznych, w których będą od siebie odróżniane, jak też z uwzględnieniem konieczności zapewnienia równorzędnego traktowania producentów i niewprowadzania w błąd konsumentów.
Te wskazania jak i warunki praktyczne ich stosowania są ustanowiono w załączniku VI.
4.
Oznaczenia geograficzne i terminy tradycyjne, o których mowa w ust. 1-3, nie mogą być stosowane, jeśli pomimo tego, że są formalnie prawdziwe dla terytorium, regionu lub miejscowości pochodzenia towarów, fałszywie przedstawiają konsumentom, że produkty pochodzą z innego terytorium.
5.
Wino przywożone ze Stanów Zjednoczonych Ameryki może być identyfikowane poprzez nazwę stanu, z dodaniem, odpowiednio, nazwy hrabstwa lub regionu uprawy winorośli, nawet jeśli jedynie 75 % danego wina jest produkowane w tym stanie lub w pojedynczym hrabstwie, którego nazwę nosi to wino, o ile jest ono wyprodukowane całkowicie z winogron zebranych w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Jednakże pierwszy akapit stosuje się jedynie do czasu wejścia w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., porozumienia wynikającego z prowadzonych ze Stanami Zjednoczonymi negocjacji dotyczących zawarcia porozumienia w sprawie handlu winem i metod enologicznych, w szczególności o ochronie oznaczeń geograficznych.
Artykuł 37
Inne dane szczegółowe, które mogą być uwidaczniane na etykietach win przywożonych z oznaczeniem geograficznym
1.
Dla celów załącznika VII część B pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na oznaczeniach win pochodzących z państw trzecich (z wyłączeniem win musujących i gazowanych win musujących, ale łącznie z winami z przejrzałych winogron), moszczy winnych w trakcie fermentacji produkowanych w państwach trzecich do bezpośredniego spożycia, mających oznaczenie geograficzne zgodnie z art. 36, można dodać następujące dane:
a) rocznik wina; można używać o ile warunki stosowania są regulowane w danym państwie trzecim i gdy co najmniej 85 % winogron użytych do wyrobu wina zostało zebrane w danym roku, nie uwzględniając ilości jakichkolwiek produktów użytych w celu dosłodzenia;
b) nazwę jednej lub więcej odmian winorośli; te nazwy odmian mogą być stosowane o ile:
i) warunki ich stosowania są regulowane w danym państwie trzecim;
ii) nazwy odmian i ich synonimy są zgodne z art. 20 ust.3 lit.a)-c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 [23]; oraz
iii) spełnione zostały wymogi art. 19 ust.1 lit.c)-f) niniejszego rozporządzenia; stosuje się mutatis mutandis art. 19 ust. 2;
c) szczegóły dotyczące nagród, medali lub wygranych konkursów; stosuje się mutatis mutandis art. 21;
d) dane szczegółowe dotyczące metod produkcji, o ile warunki ich stosowania są regulowane w danym państwie trzecim;
e) w przypadku win z państw trzecich i moszczy winnych w trakcie fermentacji produkowanych w krajach trzecich do bezpośredniego spożycia, tradycyjne terminy, z wyłączeniem terminów wymienionych w załączniku III zgodnie z ustawodawstwem danego państwa trzeciego i dodatkowe terminy tradycyjne wymienione w załączniku III, o ile warunki ich stosowania są regulowane w danym państwie trzecim zgodnie z art. 23 i 24;
f) nazwę przedsiębiorstwa, o ile warunki ich stosowania są regulowane w danym państwie trzecim; stosuje się art. 25 ust. 1;
g) informacje o butelkowaniu produktu:
i) albo w gospodarstwie producenta, przez grupę producencką, w przedsiębiorstwie w regionie produkcji;
ii) lub w regionie produkcji, o ile butelkowanie odbyło się w danym regionie produkcji lub w przedsiębiorstwach zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie tego regionu, o ile warunki stosowania są regulowane w danym państwie trzecim;
2.
Dane szczegółowe, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) mogą być stosowane łącznie, o ile co najmniej 85 % produktów w kupażu pochodzi z odmiany winorośli i rocznika stosowanych do identyfikacji danych produktów, nie uwzględniając jakichkolwiek ilości produktów użytych do dosłodzenia.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. b), dla wina przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki można używać nazwy odmiany nawet jeśli tylko 75 % danego wina wyprodukowano z winogron tej odmiany, której nazwę nadano temu winu, o ile ta odmiana określa charakter danego wina.
Jednakże takie odstępstwo stosuje się jedynie do czasu wejścia w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., porozumienia wynikającego z prowadzonych ze Stanami Zjednoczonymi negocjacji dotyczących zawarcia porozumienia w sprawie handlu winem i metod enologicznych, w szczególności o ochronie wskazań geograficznych.
TYTUŁ VI
REGUŁY DLA WIN LIKIEROWYCH, WIN PÓŁMUSUJĄCYCH I GAZOWANYCH WIN PÓŁMUSUJĄCYCH
Artykuł 38
Obowiązkowe dane szczegółowe
1.
Dla celów załącznika VII część A pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na etykietach win likierowych, win półmusujących i gazowanych win półmusujących do obowiązkowych danych szczegółowych, o których mowa w części A pkt 1 tego załącznika, dodaje się następujące dane:
a) nazwisko lub nazwę firmową, nazwę jednostki administracji lokalnej i Państwa Członkowskiego butelkującego lub – dla pojemników o nominalnej pojemności powyżej 60 litrów – wysyłającego; w przypadku win półmusujących nazwisko/nazwa butelkującego może być zastąpione nazwiskiem/nazwą producenta wina;
b) w przypadku wina przywożonego, nazwisko/nazwę importera lub – jeśli wino butelkowano we Wspólnocie – nazwisko/nazwę butelkującego.
Jeśli chodzi o dane szczegółowe, o których mowa w pierwszym akapicie, do produktów wyprodukowanych we Wspólnocie stosuje się art. 15, zaś do wyprodukowanych w państwach trzecich art. 34 ust. 1 lit. a).
2.
Termin "gazowane wino półmusujące", o którym mowa w załączniku VII część A pkt 2 lit. g) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostanie podany na etykietach zawierających obowiązkowe dane szczegółowe wymagane przez ten załącznik.
O ile z samego terminu nie wynika jasno, iż dodano dodanie dwutlenek węgla, wówczas termin jest uzupełniony słowami "uzyskane przez dodatek dwutlenku węgla" z zastosowaniem liter o tej samej wielkości i czcionce.
Powyższa informacja będzie podana w tym samym wierszu, co oznaczenie sprzedaży lub w wierszu bezpośrednio poniżej.
3.
Dla celów załącznika VII część A pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wina likierowe i półmusujące produkowane we Wspólnocie mogą posiadać oznaczenie geograficzne.
W takich przypadkach oznaczenie sprzedaży składa się z:
a) terminu "wino likierowe" lub "wino półmusujące";
b) nazwy jednostki geograficznej;
c) tradycyjnego, specyficznego terminu; tam gdzie taki termin obejmuje oznaczenie sprzedaży produktu, nie potrzeba powtarzać oznaczenia.
Państwa Członkowskie wyszczególnią tradycyjne, specyficzne terminy do stosowania dla win produkowanych na ich terytorium.
Artykuł 51 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, art. 28 niniejszego rozporządzenia i przepisy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i niniejszego rozporządzenia dotyczące ochrony nazw win stołowych z oznaczeniem geograficznym mają zastosowanie do win likierowych z oznaczeniem geograficznym i do win półmusujących z oznaczeniem geograficznym.
4.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisje o środkach podjętych dla wprowadzenia w życie przepisów ust. 3.
Komisja podejmie wszelkie stosowne działania dla zapewnienia upowszechnienia tych środków.
5.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach i gatunkowych win półmusujących produkowanych w określonych regionach objętych Tytułem III.
Artykuł 39
Fakultatywne dane szczegółowe
1.
Dla celów załącznika VII część B pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na etykietach win likierowych, win półmusujących i gazowanych win półmusujących pochodzących ze Wspólnoty, można dodać następujące dane:
a) nazwisko, adres i zawód jednej lub więcej osób zajmujących się wprowadzaniem produktu do obrotu; art. 15 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis;
b) rodzaj produktu, zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego producenta;
c) specyficzny kolor zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego producenta; art. 17 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis;
2.
Dla celów załącznika VII część B pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na etykietach win likierowych z oznaczeniem geograficznym oraz win półmusujących z oznaczeniem geograficznym pochodzących ze Wspólnoty, można dodać następujące dane:
a) rocznik; art. 18 i 20 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis;
b) nazwę jednej lub więcej odmian winorośli; art. 19 i 20 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis;
c) szczegóły dotyczące nagród, medali lub wygranych konkursów; art. 21 stosuje się mutatis mutandis;
d) dane szczegółowe dotyczące metod produkcji; art. 22 stosuje się mutatis mutandis;
e) dodatkowe terminy tradycyjne; art. 23 i 24 stosuje się mutatis mutandis;
f) nazwę przedsiębiorstwa; art. 25 stosuje się mutatis mutandis;
g) informacje o butelkowaniu produktu w gospodarstwie producenta lub przez grupę producencką, albo w przedsiębiorstwie w regionie produkcji; art. 26 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Przepisy ust. 1, z wyjątkiem lit. b), i ust. 2 nie stosują się do gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach i gatunkowych win półmusujących produkowanych w określonych regionach objętych Tytułem IV.
Artykuł 40
Warunki stosowania terminów "wino likierowe", "wino półmusujące" i "gazowane wino półmusujące" dla win z państw trzecich.
W drodze odstępstwa od przepisów załączniku VII część C pkt 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do win z państw trzecich można stosować terminy "wino likierowe", "wino półmusujące" i "gazowane wino półmusujące" o ile wina te spełniają warunki ustanowione odpowiednio w lit. d), g) i h) załącznika XI do rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 [24].
TYTUŁ VII
REGUŁY DLA WIN MUSUJĄCYCH I GAZOWANYCH WIN MUSUJĄCYCH
Artykuł 41
Gazowane wina musujące
Termin "gazowane wino musujące", o którym mowa w załączniku VIII część D pkt 2 lit. f) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, podaje się na etykietach zawierających obowiązkowe dane szczegółowe wymagane w tym załączniku.
O ile z samego terminu nie wynika jasno, iż dodano dwutlenek węgla, wówczas termin uzupełnia się słowami "uzyskane przez dodatek dwutlenku węgla" z zastosowaniem liter o tej samej wielkości i czcionce.
Powyższa informacja ma zostać podana w tym samym wierszu, co oznaczenie sprzedaży lub w wierszu bezpośrednio poniżej.
Artykuł 42
Definicja "zbywcy"
1.
Za zbywcę, o którym mowa w tiret drugim załącznika VIII część B pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, uważa się każdą osobę fizyczną lub prawną nie objętą definicją producenta wina, trzymającą w swoim imieniu na składzie wina musujące lub gazowane wina musujące w celu wprowadzenia ich do obrotu do spożycia.
Ta definicja stosuje się również do grup takich osób fizycznych lub prawnych.
2. Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy stosuje się do danych szczegółowych, o których mowa w załączniku VIII część B pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 43
Wskazanie jednostki geograficznej innej niż określony region
Nazwy jednostek geograficznych (innych niż określone regiony) mniejszych niż Państwo Członkowskie, które można stosować na etykietach gatunkowych win musujących pochodzących ze Wspólnoty zgodnie z tiret drugim załącznika VIII część E pkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostały wymienione w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
Wina musujące pochodzące z państwa trzeciego
Wina musujące pochodzące z państwa trzeciego, o którym mowa w tiret trzecim załącznika VIII część E pkt 1 do rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999, zostały wymienione w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 45
Przepisy dodatkowe
1.
Artykuł 23 i 24 stosuje się mutatis mutandis do win musujących.
2. Artykuł 29 ust.2, 30 i 31 ust.4 stosuje się do gatunkowych win musujących produkowanych w określonych regionach.
Dla celów tiret drugiego załącznika VIII część E pkt 12 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, art. 22 stosuje się mutatis mutandis do gatunkowych win musujących produkowanych w określonych regionach.
3.
Przepisów tytułów III i IV, z wyjątkiem tych określonych w ust. 1 i 2, nie stosuje się do gatunkowych win musujących produkowanych w określonych regionach.
Artykuł 46
Odmiany winorośli "Pinot"
W przypadku gatunkowych win musujących produkowanych w określonych regionach lub gatunkowych win musujących, nazwy odmian używane dodatkowo do opisu produktu, a mianowicie "Pinot blanc", "Pinot noir" lub "Pinot gris" i równoważniki tych nazw w innych językach Wspólnoty, można zastąpić synonimem "Pinot".
TYTUŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 47
Przepisy przejściowe
1.
Produkty objęte tym rozporządzeniem, których opis i prezentacja były zgodne z przepisami obowiązującymi w czasie wprowadzania tych produktów do obrotu, lecz które obecnienie odpowiadają tym przepisom w wyniku wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być trzymane na składzie w celu sprzedaży, mogą być wprowadzone do obrotu i wywożone aż do wyczerpania zapasów.
Etykiety i opakowania opatrzone szczegółowymi danymi wydrukowanymi zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie wprowadzania produktów do obrotu, lecz które już nie odpowiadają tym przepisom od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu używane do 1 sierpnia 2003 r.
2.
W drodze odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, następujące przepisy w dalszym ciągu obowiązują jedynie do 31 grudnia 2002 r.:
a) artykuł 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 823/87 [25];
b) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/89 [26];
c) artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3895/91 [27];
d) artykuł 8, 9 i 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2333/92 [28];
e) artykuł 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [29].
Artykuł 48
Uchylenia
1. Rozporządzenia (EWG) nr 3201/90, (EWG) nr 3901/91 i (WE) nr 554/95 zostają niniejszym uchylone.
2.
Rozporządzenia (WE) nr 881/98 i (WE) nr 1608/2000 zostają niniejszym uchylone.
Artykuł 49
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 19 ust., 47 ust. 2 i 48 ust. 2, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 763/2002
z dnia 3 maja 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 578/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowy podpodział lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich odnoszące się do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, które nie są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, ich posiadacz mógł się nadal powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej pod odpowiednimi kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez władze celne Państwa Członkowskiego, która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 765/2002
z dnia 3 maja 2002 r.
w sprawie pobierania próbek oraz przyjęcia niektórych szczegółowych zasad w związku z kontrolami bezpośrednimi kawałków wołowiny bez kości, kwalifikujących się do uzyskania refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [4], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 różnica w cenach na produkty wymienione w art. 1 tego rozporządzenia w sprawie światowego rynku i w ramach Wspólnoty może być pokryta za pomocą refundacji wywozowej. Odnośnie do produktów rolnych uzgodnienia zarządzające systemem są wymienione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [6].
(2) Sektor 5 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych w zakresie refundacji wywozowych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 488/2002 [8], stanowi między innymi, że refundacji mają być przyznawane na niektóre kawałki mięsa bez kości, pod warunkiem że mają minimalną zawartość chudej wołowiny, a w przypadku kawałków mięsa dorosłych byków – są oddzielnie pakowane.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2655/1999 [10], ustanawia szczegółowe zasady odnośnie do kontroli bezpośrednich przeprowadzanych podczas wywozu produktów rolnych, spełniających warunki konieczne do uzyskania refundacji. Specjalne warunki odnośnie do wołowiny są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2457/97 z dnia 10 grudnia 1997 r. w sprawie pobierania próbek w związku z kontrolami bezpośrednimi kawałków wołowiny bez kości, kwalifikujących się do uzyskania refundacji wywozowych [11].
(4) Należy przyjąć przepisy odnośnie do kontroli w sprawie pochodzenia kawałków bez kości mięsa dorosłych byków oraz metodologię stosowania tych kontroli, mając na względzie standaryzację i możliwość ustalenia odpowiednich kar w przypadku niezastosowania się do warunku odnośnie do pochodzenia. Rozporządzenie (WE) nr 2457/97 powinno ponadto zostać uaktualnione w celu wzięcia pod uwagę zmian w nomenklaturze stosowanej odnośnie do refundacji wywozowych do produktów rolnych określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 3846/87, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2556/2001 [12].
(5) Mając na względzie przejrzystość, rozporządzenie (WE) nr 2457/97 powinno zostać uchylone i otrzymać nowe brzmienie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w przypadku kontroli bezpośrednich produktów w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90 odnoszących się do:
a) zgodności z obowiązkiem oddzielnego pakowania kawałków wołowiny bez kości, w ramach następujących kodów produktów:
- 020130009100,
- 020130009120;
b) pochodzenia kawałków mięsa bez kości dorosłych byków, w ramach następujących kodów produktów:
- 020130009100,
- 020130009120;
c) minimalnej średniej zawartości chudego mięsa w kawałkach bez kości dorosłych byków, w ramach następujących kodów produktów:
- 020130009100,
- 020130009120,
- 020130009060,
- 020230909200.
2.
Opis produktów określonych w ust. 1 powinien być zgodny z tym, który obejmuje nomenklatura produktów rolnych spełniających warunki konieczne do uzyskania refundacji wywozowych, określonych w sektorze 5 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87.
Artykuł 2
1.
Do celów kontroli bezpośredniej próbki zawierają dwa pełne kartony zebrane z dwóch różnych części wysyłki.
Pierwszy karton przeznaczony jest dla organów odpowiadających za kontrole, a drugi jest trzymany w rezerwie, pod nadzorem organów celnych.
2.
Uważa się, że ilość produktów objętych jedną z następujących deklaracji, składa się na wysyłkę:
a) deklaracja wymieniona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
b) deklaracja wymieniona w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w sytuacji wymienionej w tym ustępie, wyłącznie odnośnie do magazynowania.
Artykuł 3
Do celów kontroli zgodności ze zobowiązaniami, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), organy celne kontrolują, czy każdy kawałek mięsa w pierwszym kartonie próbek, o których mowa w art. 2, jest oddzielnie opakowany i czy żaden pakunek nie zawiera więcej niż jednego kawałka.
Jeśli taka sytuacja nie występuje, takie same kontrole są przeprowadzane odnośnie do drugiego kartonu.
W przypadku gdy łącznie w obu kartonach najwyżej jeden kawałek okazuje się nie opakowany oddzielnie lub jeden pakunek zawiera więcej niż jeden kawałek, a wszystkie inne warunki odnośnie do refundacji są spełnione, wysyłki nie uważa się za nieprzepisową.
Jeśli te warunki nie są przestrzegane, uważa się, że nieprawidłowość ma miejsce.
W przypadku gdy nieprawidłowość jest ustalona, refundacja płatna odnośnie do wysyłki zostaje obliczona na podstawie skorygowanej wagi.
Skorygowana waga jest uzyskiwana dzięki odjęciu od zadeklarowanej wagi netto, wartości procentowej odpowiadającej wadze kawałków nie spełniających warunków w stosunku do całkowitej wagi netto próbki.
Artykuł 4
Do celów kontroli warunku odnośnie do pochodzenia wymienionego w art. 1 ust. 1 lit. b) próbka do analizy zawiera jeden lub dwa kawałki pobrane losowo z pierwszego kartonu próbek wymienionych w art. 2.
W przypadku gdy analiza wykazuje, że znajduje się tam mięso inne niż wołowina z dorosłych byków, nie udziela się refundacji.
Kontrole powinny być przeprowadzane zgodnie z metodologią opisaną w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Bez uszczerbku dla dalszych kontroli wyznaczonych w przypadku podejrzeń co do nieprawidłowości, kontrole przeprowadzone są losowo, obejmując wszystkie czynności wywozowe na nie mniej niż jednej trzeciej wybranych czynności przy kontroli bezpośredniej.
Artykuł 5
Do celów kontroli zgodności z warunkiem wymienionym w art. 1 ust. 1 lit. c) cała zawartość pierwszego kartonu próbek wymienionych w art. 2 zostaje zmielona do postaci jednolitej masy.
W przypadku gdy zawartość chudego mięsa w próbce jest niższa niż ustalone minimum, zawartość drugiego kartonu zostaje zbadana w ten sam sposób.
W przypadku gdy średnia dla dwóch kartonów jest niższa niż ustalona średnia zawartość mięsa chudego, nie udziela się refundacji wywozowej.
Artykuł 6
Zgodnie z art. 68 i bez naruszenia art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [13] próbki są zbierane i kontrolowane, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w czasie kiedy przyjęte deklaracje, wymienione w art. 2 ust. 2, są weryfikowane.
Artykuł 7
Rozporządzenie (WE) nr 2457/97 niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.
Stosuje się je wobec czynności objętych deklaracją wymienioną w art. 2 ust. 2, począwszy od dnia 1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 769/2002
z dnia 7 maja 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA I OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) W marcu 1996 r. na mocy rozporządzenia nr 600/96 [2] przyjęto ostateczne środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
Środki zostały nałożone w formie cła specyficznego w wysokości 3479 ECU za tonę.
B. OBECNE DOCHODZENIE
1.
Wniosek o przeprowadzenie postępowania przeglądowego
(2) W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia [3] środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ("państwo rozpatrywane" lub "ChRL"), Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie").
(3) Wniosek został wniesiony dnia 4 stycznia 2001 r. przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego (CEFIC) ("składający wniosek") w imieniu jedynego producenta we Wspólnocie, reprezentującego całość wspólnotowej produkcji kumaryny.
(4) Wniosek o przeprowadzenie przeglądu w związku z wygaśnięciem oparto na podstawach, że wyrządzający szkodę dumping przywozu pochodzącego z ChRL mógłby utrzymać się lub ponownie wystąpić w przypadku zezwolenia na wygaśnięcie środków.
2.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(5) Po ustaleniu, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istniały dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu, Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia poprzez opublikowanie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
3.
Okres dochodzenia
(6) Okres dochodzenia ("OD") przeznaczony na badanie skutków utrzymania lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.
Badanie dotyczące tendencji istotnych dla dokonania oceny utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody ("okres objęty przeglądem") obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca OD.
4.
Strony zainteresowane dochodzeniem
(7) Komisja z urzędu powiadomiła składającego wniosek producenta wspólnotowego, producentów eksportujących z ChRL oraz ich przedstawicieli, organy chińskie oraz importerów, użytkowników i stowarzyszenia uznane za strony zainteresowane o wszczęciu postępowania.
Komisja przesłała kwestionariusze producentom eksportującym, producentowi w Stanach Zjednoczonych (kraj analogiczny), jedynemu producentowi wspólnotowemu, importerom, użytkownikom i stowarzyszeniom uznanym za strony zainteresowane, jak również stronom, które zgłosiły swoje zainteresowanie w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(8) Producent wspólnotowy, producent z kraju analogicznego, jedno stowarzyszenie importerów i pięciu użytkowników wypełniło kwestionariusze.
Nie otrzymano odpowiedzi na kwestionariusze odnoszące się do ChRL.
5.
Weryfikacja otrzymanych informacji
(9) Komisja przejrzała i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celu ustalenia skutków utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz interesu Wspólnoty.
Komisja dała również bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(10) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Producent wspólnotowy:
- Rhodia, (Lyon) Francja;
Importerzy:
- Quest International, (Ashford) Zjednoczone Królestwo;
Producent z kraju analogicznego:
- Rhodia, (Cranbury NJ) USA.
C. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(11) Produktem jest ten sam produkt, który podlegał poprzedniemu dochodzeniu, tj. kumaryna, białawy krystaliczny proszek o charakterystycznym zapachu świeżo skoszonego siana.
Głównie wykorzystywany jest jako aromatyczna substancja chemiczna i jako utrwalacz w przygotowywaniu komponentów zapachowych, które używane są w produkcji detergentów, kosmetyków i perfum.
(12) Kumaryna, która była pierwotnie produktem naturalnym uzyskiwanym z bobu tonka, jest obecnie produkowana syntetycznie.
Można ją uzyskać w procesie syntezy począwszy od fenolu, aż do uzyskania aldehydu salicylowego (reakcja Perkina) lub na drodze syntezy z ortokrezolu (reakcja Raschiga).
Główna fizyczna właściwość kumaryny to jej czystość, której wskaźnikiem jest temperatura topnienia.
Standardowej jakości kumaryna będąca w obrocie we Wspólnocie posiada temperaturę topnienia wahającą się między 68 °C a 70 °C, co odpowiada 99 % czystości.
(13) Rozpatrywany produkt objęty jest kodem CN ex29322100.
2.
Produkt podobny
(14) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, kumarynę produkowaną oraz sprzedawaną na rynku krajowym w kraju analogicznym (USA) oraz kumarynę wywożoną do Wspólnoty z ChRL, jak również kumarynę produkowaną i sprzedawaną przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, uznano za posiadające faktycznie identyczne właściwości fizyczne i zastosowania, a tym samym za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
(15) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia należy zbadać, czy wygaśnięcie środków mogłoby prowadzić do utrzymania się dumpingu.
(16) W trakcie dochodzenia czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu, konieczne jest zweryfikowanie, czy dumping istnieje w chwili obecnej i czy taki dumping może się utrzymywać.
1.
Uwagi wstępne
(17) Ustalenia w sprawie dumpingu określone poniżej powinny być oceniane w świetle faktu, że chińscy producenci eksportujący nie współpracowali w trakcie dochodzenia, a zatem ustalenia musiały zostać oparte na dostępnych faktach, tj. danych Eurostatu, chińskich danych dotyczących handlu zagranicznego oraz informacjach zawartych w skardze.
2.
Obecny poziom dumpingu
a) Kraj analogiczny
(18) Istniejące środki przewidują jednolite ogólnokrajowe cło na cały przywóz kumaryny z ChRL do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, Komisja zastosowała tę samą metodologię, jak w pierwotnym dochodzeniu.
W związku z tym normalna wartość została ustalona na podstawie informacji uzyskanych w państwie trzecim o gospodarce rynkowej ("kraj analogiczny").
(19) Stany Zjednoczone były wykorzystywane jako kraj analogiczny w pierwotnym dochodzeniu.
Dlatego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w związku z wygaśnięciem zalecano ponowne wybranie Stanów Zjednoczonych jako kraju analogicznego do celów ustanowienia wartości normalnej.
Ponieważ ustalono również, że pierwotne przyczyny wyboru USA, tj. wielkość rynku krajowego, otwartość ich rynku i stopień ich dostępności do materiałów podstawowych są wciąż aktualne, Stany Zjednoczone uznano za właściwy i niebezzasadny wybór kraju analogicznego.
Tylko jedna zainteresowana strona sprzeciwiła się temu wyborowi kraju analogicznego, w szczególności w odniesieniu do różnicy w wytwarzania produktu, jednakże nie przedstawiła ona żadnego alternatywnego wyboru w wymagalnym czasie.
W związku z tym, ponieważ producent ze Stanów Zjednoczonych z którym się skontaktowano, zgodził się na pełną współpracę i miał wystarczająco reprezentatywną sprzedaż krajową, Stany Zjednoczone uznano zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia, za właściwy i niebezzasadny wybór kraju analogicznego do celów ustanowienia wartości normalnej w odniesieniu do ChRL dla rozpatrywanego produktu.
b) Wartość normalna
(20) Zbadano następnie, czy sprzedaż krajową współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych niezależnym odbiorcom może zostać uznana za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Ustalono, że średnia ważona cena sprzedaży wszystkich sprzedaży w okresie dochodzenia była powyżej średniej ważonej jednostkowego kosztu produkcji, i że wielkość indywidualnych transakcji sprzedaży poniżej jednostkowego kosztu produkcji wyniosła ponad 20 %, ale mniej niż 90 % sprzedaży stosowanych do ustalenia wartości normalnej; dlatego jedynie łączną przynoszącą zysk sprzedaż krajową uznano za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym i wykorzystano do celów porównania. Wartość normalna została zatem ustalona, jak określono w art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, na podstawie ceny zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców krajowych współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych w trakcie okresudochodzenia.
c) Cena eksportowa
(21) W przypadku wywozu do Wspólnoty, w odniesieniu do którego chińscy producenci eksportujący nie współpracowali, ustalenia muszą zostać oparte na dostępnych danych, zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Średnia cena eksportowa dla wszystkich transakcji została tym samym ustalona na podstawie danych o chińskim handlu zagranicznym.
d) Porównanie
(22) Do celów obiektywnego porównania i zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, należnych ulg w formie korekty dokonano w odniesieniu do różnic w zakresie frachtu śródlądowego, poddawania zabiegom i załadunku, kosztów transportu i kosztu kredytów, które wpływały na ceny i porównywalność cen.
(23) W zakresie transportu śródlądowego, odpowiednie korekty oparte zostały na kosztach kraju analogicznego.
e) Margines dumpingu
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, porównano średnią ważoną wartość normalną na podstawie ceny ex-works ze średnią ważoną ceną eksportową na podstawie chińskiej ceny ex-works na tym samym poziomie handlu.
(25) Powyższe porównanie wykazało istnienie bardzo znaczącego dumpingu.
Ustalony margines dumpingu był znaczny i niewiele poniżej poziomu ustalonego w pierwotnym dochodzeniu (około 50 %).
(26) Dochodzenie nie ujawniło jakiejkolwiek przyczyny dla której dumping miałby zniknąć, gdyby środki zostały uchylone.
Dlatego stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu.
Jednakże biorąc pod uwagę niski poziom przywozu pochodzącego z ChRL w trakcie OD, uznano za właściwe zbadanie, czy doszłoby do ponownego wystąpienia dumpingu przy zwiększonej wielkości wywozie, gdyby wyczerpujące środki zostały uchylone.
3.
Rozwój przywozu z ChRL
(27) Do celów zbadania prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu zbadano następujące czynniki: istnienie dumpingu, ewolucję zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności produkcyjnej w ChRL oraz ewolucję ogólnoświatowego chińskiego wywozu kumaryny.
a) Istnienie dumpingu
(28) Margines dumpingu ustalony w pierwotnym dochodzeniu był wysoki (ponad 50 %, prowadzący do cła w wysokości 3479 ECU za tonę).
Dochodzenie przeprowadzone w ramach obecnego przeglądu wykazuje, że dumping wciąż się utrzymywał i zbliżał się do poziomu ustalonego w pierwotnym dochodzeniu.
b) Ewolucja zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności produkcyjnej w ChRL
(29) Zgodnie z dostępnymi informacjami, zdolność produkcyjna w ChRL jest wysoka i może nawet zostać zwiększona w bardzo krótkim czasie z uwagi na rodzaj produktu i procesu produkcyjnego.
Informacje wskazują, że chińska zdolność produkcyjna wynosi około 1900 ton (stanowiąc 40 % ogólnoświatowej zdolności z siedmioma producentami i 18 potencjalnymi producentami gotowymi do ponownego wejścia na rynki).
Jest ona znacznie większa niż całkowita konsumpcja WE, wynosząca 700 ton.
(30) Wskutek tego, niezwykła dostępność niewykorzystanej zdolności produkcyjnej (między 50 % a 60 % zdolności produkcyjnej) daje chińskim producentom eksportującym bardzo wysoki stopień elastyczności w procesie produkcyjnym.
Wspomniani producenci mogą dlatego szybko zwiększyć produkcję i skierować ją na każdy rynek wywozowy, włącznie z rynkiem wspólnotowym, gdyby środki miały zostać uchylone.
c) Ewolucja chińskiego wywozu do państw trzecich
1.
Ogólna tendencja wywozu
(31) Na podstawie chińskich statystyk wywozowych, chińska polityka cenowa na ich innych rynkach wywozowych wskazuje, że ceny chińskich eksporterów na tych rynkach są średnio 11 % niższe niż ceny oferowane we Wspólnocie, a nawet 16 % na niektórych rynkach państw trzecich, takich jak Hongkong i Indie.
2.
Możliwe załamanie się chińskiego wywozu z powodu wprowadzenia ograniczeń w państwach trzecich
(32) W 1995 r. USA nałożyło cła antydumpingowe na przywóz kumaryny z ChRL i utrzymało je w maju 2000 r. na mocy przeglądu w związku z wygaśnięciem.
Cła USA wahają się od 31,02 % do 160,80 %.
(33) To pokazuje, że istnieje nacisk na chińskich producentów eksportujących w odniesieniu do znalezienia alternatywnych rynków wywozowych.
Gdyby Wspólnota uchyliła istniejące środki antydumpingowe, wywóz na rynek wspólnotowy stanowiłby atrakcyjną opcję dla chińskich producentów eksportujących.
3.
Chiński wywóz na reprezentatywne rynki wywozowe
(34) Ważnym jest zaznaczenie, że po nałożeniu przez Radę w 1995 r. ceł antydumpingowych, producenci eksportujący w ChRL nie byli w stanie przeniknąć na inne rynki wywozowe ani rozszerzyć wywozu na inne istniejące rynki.
d) Wniosek
(35) Dochodzenie wykazało, że ilości przywożone do Wspólnoty z ChRL w okresie dochodzenia podlegały dumpingowi.
(36) Dochodzenie wykazało również, że wielkość wywozu chińskiej kumaryny do Wspólnoty najprawdopodobniej osiągnęłaby znaczne poziomy, gdyby istniejące środki miały zostać uchylone.
Wniosek ten wyciągnięto w świetle znacznej wolnej zdolności dostępnej w ChRL, i w świetle nacisku na chińskich producentów eksportujących w odniesieniu do znalezienia alternatywnych rynków wywozowych do USA i na inne rynki wywozowe.
Wskazuje to niezmiennie silne zainteresowanie chińskich producentów eksportujących sprzedażą do Wspólnoty.
(37) Stwierdzono również, że taki znacznie zwiększony wywóz do Wspólnoty odbywałby się najprawdopodobniej po cenach dumpingowych.
Dowodzą tego niskie ceny ujawnione dla chińskiego wywozu na inne główne rynki państw trzecich.
(38) Podsumowując, istnieje wysokie prawdopodobieństwa, że w razie uchylenia środków antydumpingowych przywóz do Wspólnoty z ChRL wystąpi ponownie w znacznych ilościach i po znacznych cenach dumpingowych.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(39) Przedsiębiorstwo reprezentowane przez wnioskodawcę było jedynym producentem kumaryny we Wspólnocie w okresie dochodzenia.
(40) Producent wspólnotowy przywoził w trakcie OD kumarynę z państwa innego niż ChRL.
Celem takiego przywozu było zrekompensowanie deficytów rozpatrywanego produktu w produkcji producenta wspólnotowego wynikających z przyczyn technicznych.
Przywóz ten stanowił niewielką część całkowitej wielkości sprzedaży przez producenta we Wspólnocie.
Tym samym, pomimo tych sprzedaży przywożonej kumaryny, zasadnicza działalność przedsiębiorstwa pozostała we Wspólnocie, a przywóz tego producenta nie wpłynął na jego status producenta wspólnotowego.
Z tego względu ten producent wspólnotowy stanowi przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja wspólnotowa [5]
(41) Konsumpcję wspólnotową określono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, na podstawie danych zawartych w odpowiedzi na kwestionariusz, wielkości przywozu do Wspólnoty z rozpatrywanego kraju oraz ze wszystkich innych państw trzecich, na podstawie Eurostatu.
(42) Na tej podstawie, pozorna konsumpcja kumaryny wzrosła do 92 % w trakcie okresu objętego przeglądem.
Najbardziej znaczny wzrost miał miejsce między 1996 r. a 1997 r., tj. + 82 %.
Jednakże to zjawisko należy oceniać w świetle dużych ilości kumaryny, które były przywożone, głównie z ChRL, w latach 1994 i 1995, tj. przed nałożeniem środków antydumpingowych.
Te duże przywożone ilości były magazynowane, a następnie sprzedawane/zużywane w 1996 r., tym samym zmniejszając sztucznie popyt na kumarynę tego roku i co za tym idzie pozorną konsumpcję.
Całkowita wielkość przywozu powróciła w 1997 r. do poziomu porównywalnego z poziomem z roku 1993.
2.
Przywóz z rozpatrywanego kraju
a) Wielkość i udział w rynku
(43) W odniesieniu do wielkości chińskiego przywozu, zmalała ona drastycznie w trakcie okresu objętego przeglądem, tj. o 89 %, w szczególności między 1996 r. a 1998 r., tj. o 87 %.
Zbiegło się to z nałożeniem środków antydumpingowych i z pojawieniem się innych państw, które zwiększyły swój wywóz do Wspólnoty.
Pod tym względem, wydawać by się mogło, że niektóry przywóz z Japonii był w rzeczywistości pochodzenia chińskiego, w ten sposób obchodzącym środki.
Można to zauważyć w szczególności od 1997 r., kiedy przywóz z Japonii nagle wzrósł gwałtownie.
Następnie, przyjmując, że USA podjęło działanie mające na celu zapobieganie takim czynnościom obchodzenia na rynku amerykańskim, rozpatrywany eksporter japoński także zaprzestał wywozu do WE, a przywóz z Japonii na rynek wspólnotowy, na podstawie danych Eurostatu, stopniowo malał do końca OD.
(44) Udział w rynku przywozu z ChRL zmalał o 25 punktów procentowych w trakcie okresu objętego przeglądem i wyniósł około 1,5 i 3 %.
b) Ceny
(45) Po nałożeniu środków w 1995 r., średnie ceny cif rozpatrywanego przywozu, na podstawie danych Eurostatu, wzrosły o 23 %, między rokiem 1996 a OD, ale pozostały poniżej średnich cen cif wszystkich innych przywozów w trakcie okresu objętego przeglądem, a także poniżej cen przemysłu wspólnotowego.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja
(46) Produkcja przemysłu wspólnotowego podwoiła się między rokiem 1996 a OD.
Znaczny wzrost miał miejsce między 1996 r. a 1997 r.
Następnie produkcja nieznacznie malała do roku 1999 i wzrosła ponownie między rokiem 1999 a OD.
b) Zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(47) Całkowita zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego wzrosła w okresie objętym przeglądem o 29 %.
Wzrost nastąpił dzięki unowocześnieniu istniejących urządzeń w 1999 r.
(48) Między rokiem 1996 a OD wykorzystanie zdolności produkcyjnych wzrosło o 56 %.
Wzrost zaobserwowano w szczególności między 1996 r. a 1997 r., jak również między 1999 r. a OD.
c) Sprzedaż we Wspólnocie
(49) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego znacznie wzrosła w trakcie okresu objętego przeglądem.
Potroiła się między rokiem 1996 a OD.
Taki rozwój został umożliwiony, gdy produkcja się podwoiła, ponieważ wywóz zmalał w tym samym czasie.
Wzrost sprzedaży był najbardziej znaczący między 1996 r. a 1997 r., nawet jeżeli sprzedaż stopniowo wzrastała między rokiem 1997 a OD.
Jednakże jak już wyjaśniono w motywie 42, popyt na rynku wspólnotowym był szczególnie niski w 1996 r., tym samym zniekształcając porównanie.
Przyjmując 1997 r. za podstawę porównania, wzrost wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego między rokiem 1997 a OD wynosi 41 %.
Kilka powodów wyjaśnia tę ewolucję, takich jak nałożenie środków antydumpingowych w 1995 r. oraz spadek przywozu z niektórych państw trzecich, jak już wspomniano w motywie 43.
d) Zapasy
(50) Zapasy przemysłu wspólnotowego na koniec roku spadły o 8 % w trakcie okresu objętego przeglądem.
Początkowo wzrosły między 1996 r. a 1997 r., a następnie spadały do 1999 r. przed ponownym wzrostem między rokiem 1999 a OD.
e) Udział w rynku
(51) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł o 27 punktów procentowych w trakcie okresu objętego przeglądem.
Wzrost ten był szczególnie zauważalny między 1996 r. a 1998 r., kiedy udział w rynku osiągnął 20 punktów procentowych.
Następnie, udział w rynku nieznacznie spadł w 1999 r. i ponownie osiągnął około 12 punktów procentowych między rokiem 1999 a OD.
f) Ceny
(52) Średnie ceny sprzedaży netto producenta wspólnotowego spadły o 14 % między rokiem 1996 a OD.
Spadek był szczególnie zauważalny między 1996 r. a 1997 r., a następnie między rokiem 1999 a OD.
(53) Można to częściowo wyjaśnić poziomem cen produktów chińskich, które, jak już wspomniano w motywie 45, utrzymywały się poniżej średnich cen cif wszystkich innych przywozów w trakcie okresu objętego przeglądem.
Nawet, jeżeli wielkość przywozu pozostała stosunkowo niska w trakcie OD, dochodzenie wykazało, że oferty cenowe chińskich eksporterów nadal dokonywane były po niskich cenach.
Ponadto, nacisku cenowego wywieranego przez przywóz z Japonii w trakcie okresu objętego przeglądem nie można uznać za nieistotny, nawet jeżeli wielkości zmalały od 1997 r.
Jednakże tej ewolucji również należy się przyjrzeć z świetle wysiłków poczynionych przez producenta wspólnotowego w celu poprawy efektywności procesu produkcyjnego.
Wzrost zdolności produkcyjnych w połączeniu ze skutkiem środków antydumpingowych pozwoliły producentowi wspólnotowemu zwiększyć sprzedawaną wielkość i tym samym zmniejszyć jednostkowy koszt sprzedawanych towarów.
g) Rentowność
(54) Średnia ważona rentowność przemysłu wspólnotowego została zauważalnie poprawiona w trakcie okresu objętego przeglądem, ponieważ przeszła od znacznej straty w 1996 r. do zysku, który wahał się między 5 % a 10 % w trakcie OD.
Temu wzrostowi, który był szczególnie zauważalny między rokiem 1998 a OD, należy przyjrzeć się w świetle podniesienia zdolności, wspomnianego już w motywie 47, który pozwolił przemysłowi wspólnotowemu na znaczne obniżenie swoich kosztów produkcji.
h) Przepływ środków pieniężnych i zdolność do pozyskania kapitału
(55) Rozwój przepływu środków pieniężnych generowany przez przemysł wspólnotowy w odniesieniu do sprzedaży kumaryny jest bardzo zbliżony do rozwoju rentowności, ponieważ od 1999 r. przeszedł on od liczby ujemnej do liczby dodatniej.
(56) Dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy nie doświadczał trudności w odniesieniu do swojej zdolności do pozyskania kapitału.
Jednakże nie uznaje się tego za istotny wskaźnik przyjmując, że przemysł wspólnotowy jest dużą grupą, której produkcja kumaryny stanowi stosunkowo niewielką część całkowitej produkcji, i że zdolność do pozyskania kapitału jest ściśle powiązana z działalnością całej grupy.
i) Zatrudnienie, wydajność i płace
(57) Zatrudnienie przemysłu wspólnotowego nieznacznie wzrosło w trakcie okresu objętego przeglądem i między rokiem 1996 a OD osiągnęło 9 %.
Wydajność siły roboczej przemysłu wspólnotowego, mierzona jako wielkość produkcji na osobę zatrudnioną, zauważalnie wzrosła w trakcie tego samego okresu, poprawiając się o ponad 80 %.
Płace jako całość, zostały podniesione między rokiem 1996 a OD o 27 %, tym samym doprowadzając do wzrostu średniej płacy na pracownika o 16 % między rokiem 1996 a OD.
j) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(58) Poziom inwestycji wzrósł znacznie między 1996 r. a 1999 r. i obniżył się ponownie w trakcie OD.
Dochodzenie wykazało, że większość tych wydatków kapitałowych była związana ze zwiększeniem zdolności, wspomnianym już w motywie 47, jak również z konserwacją sprzętu.
(59) Zwrot z inwestycji, wyrażony jako stosunek między zyskami netto przemysłu wspólnotowego a wartością księgową netto jego inwestycji, nastąpił w bliskim powiązaniu z tendencją rentowności, odkąd od 1999 r. okazała się ona dodatnia, i między rokiem 1996 a OD wyniósł 23 punkty procentowe.
k) Wzrost
(60) Jak wspomniano powyżej, podczas gdy konsumpcja wspólnotowa niemal się podwoiła w trakcie okresu objętego przeglądem, wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu wspólnotowego objęte były jeszcze wyraźniejszą tendencją.
Przemysł wspólnotowy mógł wobec tego w pełni odnosić korzyści ze wzrostu na rynku.
l) Wielkość marginesu dumpingu
(61) Jeżeli chodzi o wpływ ustalonej wielkości marginesu dumpingu (patrz: motyw 28) na przemysł wspólnotowy, przyjmując niski poziom wielkości przywozu w trakcie OD, nie może on mieć wpływu.
4.
Wniosek
(62) Nałożenie środków antydumpingowych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL miało pozytywny wpływ na przemysł wspólnotowy, który mógł zwalczyć swoją osłabioną sytuację ekonomiczną.
Wszystkie wskaźniki szkody, z wyjątkiem cen sprzedaży, rozwinęły się dodatnio.
Jednakże tej tendencji należy przyjrzeć się również w świetle wysiłków poczynionych przez przemysł wspólnotowy w celu poprawienia jego efektywności i zmniejszenia jego kosztów produkcji.
Wreszcie należy zauważyć, że tylko taka poprawa pozwoliła przemysłowi wspólnotowemu powrócić do sytuacji istniejącej przed rozpoczęciem praktyki dumpingowej.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody
(63) W odniesieniu do możliwych dla przemysłu wspólnotowego skutków wygaśnięcia obowiązujących środków, rozważono następujące czynniki, na równi z elementami opisanymi w motywach 35–38.
(64) Istnieją wyraźne sygnały, że przywóz pochodzący z ChRL nadal będzie prowadzony po cenach dumpingowych.
Ponadto istnieje prawdopodobieństwo, że wielkość przywozu znacznie wzrośnie, biorąc pod uwagę, że chińscy producenci eksportujący mają odpowiedni potencjał, aby podnieść wielkość produkcji i wywozu w związku z ich dużymi niewykorzystaną zdolnością produkcyjną.
Ponadto, nawet jeśli przewiduje się, że światowa konsumpcja kumaryny nieznacznie wzrośnie w następnych trzech latach, nie jest możliwe przyjęcie tej niewykorzystanej chińskiej zdolności.
(65) Uwzględniając politykę chińskich eksporterów w zakresie cen eksportowych na rynkach państw trzecich, które są o 10 % niższe niż na rynku wspólnotowym, a mianowicie Hongkongu, Indii, Japonii i Singapurze, można uznać za prawdopodobne, że chińscy producenci eksportujący przyjmą agresywną politykę cenową we Wspólnocie w celu odzyskania utraconych wcześniej udziałów w rynku.
Istotnie, te niskie ceny na rynkach państw trzecich wskazują, że chińscy eksporterzy uważają, że sprzedaż po takich cenach leży w ich interesie.
To z kolei doprowadziłoby do ponownego wystąpienia szkody w związku z obniżającymi się cenami sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz zmniejszającymi się wielkościami sprzedaży, jak również do będącego tego następstwem negatywnego wpływu na rentowność.
(66) Rynek wspólnotowy może być również atrakcyjny dla chińskich eksporterów.
Z jednej strony przypomina się, że rynek wspólnotowy absorbował 46 % chińskiego wywozu w 1995 r., tj. przed nałożeniem obecnie obowiązujących środków, w porównaniu do 10 % w 1999 r.
(67) Z drugiej strony, porównanie między całkowitym wywozem chińskim na światowy rynek, a chińskim wywozem na rynek wspólnotowy w trakcie tego samego okresu pokazuje, że chińskim eksporterom nie udało się znaleźć nowych rynków, które mogłyby zastąpić ich sprzedaże w WE.
Istotnie, znaczny spadek chińskiego wywozu na rynek wspólnotowy między 1995 r. a 1999 r. (363 tony) został jedynie zrekompensowany wzrostem chińskiego wywozu do państw trzecich o około 100 ton.
(68) Ponadto, z uwagi na fakt, że rynek wspólnotowy i rynek amerykański stanowią około 50 % światowej konsumpcji kumaryny i przyjmując, że USA nałożyło środki antydumpingowe na przywóz kumaryny z ChRL, jest bardzo prawdopodobne, że gdyby środki zostały uchylone, rynek wspólnotowy byłby bardzo atrakcyjny dla eksporterów z ChRL.
(69) Jedno stowarzyszenie importerów utrzymywało, że istnienie zdolności w ChRL nie oznacza samo w sobie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody.
(70) W związku z tym szczególnym punktem przypomina się, że dochodzenie to powinno ocenić prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody w przypadku usunięcia środków.
Nawet, jeśli istnienie dużej zdolności produkcyjnej w ChRL samo w sobie nie oznacza, że wyrządzający szkodę dumping wystąpi ponownie, tym niemniej jest to znaczący wskaźnik, który powinien zostać wzięty pod uwagę.
Wskaźnik ten, w połączeniu z analizą zachowania się chińskich eksporterów na rynkach państw trzecich oraz ustalonym trwającym dumpingiem stanowi wskaźnik prawdopodobnego zachowania się eksporterów w przypadku gdy środki zostaną uchylone, i tym samym jego prawdopodobnego skutku.
(71) Na podstawie powyższego wyciągnięto wniosek, że uchylenie środków najprawdopodobniej spowoduje ponowne wystąpienie szkody spowodowanej przywozem kumaryny z ChRL.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(72) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie i zmiana istniejących środków antydumpingowych nie byłyby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie oceny różnych interesów stron zainteresowanych, tj. przemysłu wspólnotowego, importerów/podmiotów gospodarczych, jak również użytkowników rozpatrywanego produktu.
Do celów oceny prawdopodobnego skutku utrzymania lub nie utrzymania środków antydumpingowych, Komisja zażądała informacji od wszystkich wyżej wymienionych zainteresowanych stron.
(73) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przyjęcie środków nie zostało uznane za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponadto fakt, że obecne dochodzenie stanowi przegląd, przez co obejmuje analizę sytuacji przy istniejących już środkach antydumpingowych, umożliwia ocenę jakiegokolwiek niewłaściwego oddziaływania aktualnie stosowanych środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
(74) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków dotyczących prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu, nie istniały ważne przyczyny, które doprowadziłyby do wniosku, że utrzymywanie środków nie leży w tym szczególnym przypadku w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(75) Uważa się, że jeżeli środki antydumpingowe nałożone w poprzednim dochodzeniu zostaną uchylone, wyrządzający szkodę dumping może wystąpić ponownie, a sytuacja przemysłu wspólnotowego, która uległa poprawie w trakcie okresu objętego przeglądem, pogorszyłaby się.
3.
Interes importerów
(76) Spośród 26 wysłanych kwestionariuszy, służby Komisji otrzymały tylko jedną odpowiedź od stowarzyszenia importerów.
(77) Stowarzyszenie to utrzymywało, że środki antydumpingowe doprowadziły do wykluczenia z rynku wspólnotowego zarówno chińskich producentów, jak i producentów państw trzecich, tym samym prowadząc do uzależnienia użytkowników od jedynego producenta wspólnotowego.
(78) Przede wszystkim, należy przypomnieć, że światowy rynek kumaryny jest bardzo silnie skoncentrowany na kilku zaledwie producentach, z których najważniejsi pod względem zdolności mają swoje siedziby w Chinach i we Wspólnocie.
W związku z tym, każdy udział w rynku utracony przez producentów jednego z tych dwóch państw może być odzyskany przez drugiego.
Jednakże przypomina się, że celem środków antydumpingowych nie jest restrykcyjne zaopatrzenie, ale przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym oraz aby kumaryna pochodząca z ChRL mogła nadal być przywożona na rynek wspólnotowy.
Ponadto, należy zauważyć, że w trakcie OD, około 25 % wszystkich przywozów kumaryny pochodziło z innych państw niż Chiny, w szczególności z Japonii i Indii, tym samym pokazując, że alternatywne źródła zaopatrzenia nadal istnieją.
Co więcej, ze względu na niski poziom współpracy oraz fakt, że importerzy na ogół mają do czynienia z szeroką gamą produktów chemicznych, z których jednym jest kumaryna wyciągnięto wniosek, że wszelkie negatywne dla importerów skutki utrzymania środków nie byłyby czynnikiem nakazującym zniesienie tych środków.
4.
Interes użytkowników
(79) Kwestionariusze i/lub informacje otrzymano od pięciu użytkowników (z 23 wysłanych kwestionariuszy).
(80) Jedno z tych przedsiębiorstw jest wyraźnie za utrzymaniem środków, podczas gdy drugie nie spodziewa się żadnej zmiany w swoich interesach, jeżeli środki zostaną usunięte lub utrzymane.
To ostatnie przedsiębiorstwo podkreśliło również fakt, że zaprzestanie produkcji przez producenta wspólnotowego nie leżałoby w interesie przemysłu w przypadku powtórzenia się przywozu dumpingowego.
(81) Dwóch użytkowników, z których tylko jeden przywoził rozpatrywany produkt z rozpatrywanego państwa w trakcie okresu objętego przeglądem było przeciwnych utrzymania środków, ale obaj stwierdzili w swoich odpowiedziach na kwestionariusz, że nie spodziewają się jakiegokolwiek skutku dla swoich interesów, jeśli środki zostaną usunięte lub utrzymane.
(82) Inny użytkownik był także przeciwny przedłużeniu środków.
Ten użytkownik utrzymywał, że konkurencja ze strony chińskich eksporterów jest niezbędna w celu zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw po konkurencyjnych cenach.
Jeżeli konkurencyjne ceny nie zostaną zagwarantowane, użytkownik ten może wziąć pod uwagę przeniesienie części swoich czynności łączenia zapachów do ChRL, co spowoduje utratę miejsc pracy we Wspólnocie.
Jednakże przyjmując, że kumaryna stanowi około 1,5 % całkowitego kosztu produkcji tego użytkownika, uważa się za mało prawdopodobne, aby przeniesienie produkcji niektórych składników spoza Wspólnotę nastąpiło po prostu jako rezultat utrzymania istniejących środków antydumpingowych, w szczególności z uwagi na fakt, że takie przeniesienie nie nastąpiło w okresie pięciu lat obowiązywania środków.
(83) Ten sam użytkownik wspomniał również o trudnościach produkcyjnych z jakimi borykał się producent wspólnotowy, prowadzących do znacznych opóźnień w dostawie.
Chociaż producent wspólnotowy stanął w obliczu trudności produkcyjnych w trakcie okresu objętego przeglądem, były one spowodowane szczególnymi okolicznościami, które prawdopodobnie nie będą powtarzać się regularnie, między innymi unowocześnieniem istniejących urządzeń wspomnianym w motywie 47.
Ponadto, wpływ problemów z dostawą na użytkowników uznano za mniej istotny, jako że, jak wspomniano w motywie 40, producent wspólnotowy był w stanie dokonać przywozu podobnego produktu w celu zrekompensowania deficyt swojej produkcji rozpatrywanego produktu.
(84) Na podstawie powyższego i z uwagi na niski poziom współpracy, która sama w sobie wydaje się potwierdzać, że użytkownicy nie doznali żadnego znacznego negatywnego skutku w odniesieniu do swojej sytuacji ekonomicznej w wyniku środków obecnie obowiązujących uznano, że wpływ na użytkowników nie stanowi istotnej przyczyny przeciwko utrzymaniu środków, jako że nie jest prawdopodobne, aby możliwy negatywny skutek na użytkowników równoważył pozytywny skutek na przemysł wspólnotowy.
5.
Zagadnienia konkurencji
(85) Kilka zainteresowanych stron utrzymywało, że obecne środki doprowadzają do zniesienia chińskiej kumaryny na rynku wspólnotowym, prowadząc do monopolowej pozycji przemysłu wspólnotowego.
Przedłużenie tych środków byłoby tym samym sprzeczne z interesem Wspólnoty.
(86) Jak już wspomniano w motywie 51, przemysł wspólnotowy zwiększył swój udział w rynku i w ten sposób może czerpać korzyści z silnej pozycji na rynku wspólnotowym.
Jednakże obecne dochodzenie ustaliło również, że skutkiem środków było pozwolenie przemysłowi wspólnotowemu na odzyskanie tego udziału na rynku wspólnotowym, w którego był posiadaniu zanim rozpoczęło się chińskie stosowanie dumpingu.
(87) Ponadto należy zauważyć, że światowy rynek kumaryny charakteryzuje się działalnością zaledwie kilku producentów.
W tej sytuacji, zagadnienia konkurencji muszą być przestrzegane ze szczególną uwagą, przyjmując, że skutek środków w odniesieniu do tych dostawców może mieć doniosłe znaczenie.
Jednakże dochodzenie nie wykazało śladu jakichkolwiek praktyk antykonkurencyjnych producenta wspólnotowego.
W tym kontekście, należy podkreślić, że ceny sprzedaży spadły w trakcie okresu objętego przeglądem.
Co więcej, kilka alternatywnych źródeł zaopatrzenia nadal istnieje z uwagi na to, że kumaryna jest lub może być przywożona z kilku państw, pośród których Japonia i Indie nadal posiadają znaczne udziały na rynku wspólnotowym.
(88) Na podstawie powyższego stwierdzono, że wszelkie obawy związane z konkurencją uznaje się za niestanowiące istotnej przyczyny przeciwko utrzymania środków.
6.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(89) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Wspólnoty przeciwko utrzymaniu środków.
I ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(90) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie, których postanowiono zarekomendować utrzymanie istniejącego cła antydumpingowego w odniesieniu do przywozu kumaryny pochodzącej z ChRL.
Otrzymały one także czas na złożenie oświadczeń po uzyskaniu tych informacji.
Nie wpłynęły żadne komentarze, które miałyby taki charakter, aby mogły spowodować zmianę powyższych wniosków.
(91) Z powyższego wynika, że obecnie obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej kumaryny, objętej kodem CN ex29322100 (kod TARIC 2932210010).
2.
Ustala się stawkę celną w wysokości 3479 EUR za tonę.
Artykuł 2
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 778/2002
z dnia 7 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2799/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 213/2001 [4], stanowi przepracowanie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1725/79 z dnia 26 lipca 1979 r. w sprawie zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetwarzanego na mieszankę paszową oraz mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę dla cieląt [5]. Zgodnie z warunkami art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1725/79 oraz zgodnie z jego praktycznym zastosowaniem mieszanki przeznaczone do wytwarzania mieszanki paszowej zawierają mleko odtłuszczone w proszku, do którego dodać można jeden lub większą liczbę składników podanych w tym ustępie. Aby pozbyć się wszelkich wątpliwości w zakresie interpretacji art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, które ustanawia wymagania w zakresie składu mieszanek, należy potwierdzić jego praktyczne stosowanie przez Państwa Członkowskie oraz, w związku z tym, artykuł należy wyjaśnić z mocą wsteczną.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) odtłuszczone mleko w proszku oraz w zależności od okoliczności,"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 780/2002
z dnia 8 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3063/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do systemu pomocy do produkcji miodu określonej jakości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 wprowadza dla mniejszych wysp Morza Egejskiego system pomocy w odniesieniu do pasiek do produkcji miodu określonej jakości. Artykuł 12 tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 442/2002, odnosi się obecnie do "zrzeszeń pszczelarzy", terminologia stosowana w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3063/93 [3] powinna zatem zostać zmieniona.
(2) W celu uaktualnienia rozporządzenia (WE) nr 3063/93 należy uchylić odstępstwa w odniesieniu do roku 1993 dotyczące terminów składania wniosków o przyznanie pomocy i jej wypłaty oraz terminów powiadamiania Komisji o wypłaconej pomocy oraz liczby wniosków o pomoc, które zostały sprawdzone na miejscu.
Należy również wykreślić odniesienie do rolniczego kursu przeliczeniowego.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 3063/93 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3063/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Pomoc na produkcję miodu wysokiej jakości charakterystycznego dla mniejszych wysp Morza Egejskiego zawierającego dużą część miodu tymiankowego przyznawana jest zrzeszeniom pszczelarzy uznanym przez właściwe organy, które podejmują coroczne programy inicjatyw mające na celu poprawę warunków wprowadzania do obrotu i promocji miodu specjalnego.";
2) w art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Programy przedstawiane są przez stowarzyszenia pszczelarzy władzom greckim do zatwierdzenia.";
3) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się akapit drugi;
b) w ust. 2 pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:
"— nazwa i adres zrzeszenia pszczelarzy lub nazwa (nazwisko) i adres pszczelarza,";
4) w art. 4 skreśla się ustęp drugi;
5) w art. 5 wprowadza się następuje zmiany:
a) w akapicie pierwszym tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"— Liczba zrzeszeń pszczelarzy oraz liczba indywidualnych pszczelarzy, którzy złożyli wnioski o pomoc,
— Liczba pasiek, w odniesieniu do których zrzeszenia pszczelarzy oraz pszczelarze indywidualni ubiegali się o pomoc, oraz pomoc przyznana";
b) skreśla się akapit drugi;
6) w pierwszym akapicie art. 6 ust. 2 skreśla się zdanie drugie;
7) skreśla się art. 8.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 786/2002
z dnia 13 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w zakresie kontyngentów taryfowych Wspólnoty oraz ilości referencyjnych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 oraz (WE) nr 934/95 [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Eurośródziemnomorskim Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim z drugiej strony [2], zwanym dalej "układem", na przywóz do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Jordanii udzielone zostały ulgi celne w ramach kontyngentów taryfowych Wspólnoty.
(2) Dla niektórych ogórków i melonów, dla których stosuje się ulgi celne na mocy Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, zatwierdzone decyzją Rady 87/512/EWG [3], w ramach ilości referencyjnej, układ przewiduje zwolnienie celne dla nieograniczonej wielkości w przywozie do Wspólnoty.
(3) W celu wprowadzenia w życie ulg celnych przewidzianych w układzie niezbędne jest zastąpienie wykazu produktów rolnych, na które stosuje się kontyngenty taryfowe oraz usunięcie ilości referencyjnych na niektóre ogórki i melony.
(4) Zgodnie z układem, wielkości kontyngentów taryfowych na niektóre produkty należy zwiększyć od wejścia w życie tej umowy w czterech równych rocznych ratach, każdej odpowiadającej 3 % wielkości bazowej określonej w układzie.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 747/2001 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 787/2002
z dnia 13 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych odnośnie do wywozu do Szwajcarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 oraz art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 156/2002 [4], stanowi, że dla serów określonych w załączniku III do tego rozporządzenia, wywożonych do Szwajcarii, należy przedstawić pozwolenie wywozowe potwierdzające, iż omawiane produkty pochodzą ze Wspólnoty oraz określające, czy zapłacono refundację wywozową.
W następstwie zniesienia refundacji wywozowych do wszystkich serów pochodzących ze Wspólnoty, a wywożonych do Szwajcarii, na mocy Umowy dwustronnej między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi (dalej zwaną "Umową"), podpisaną w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1999 r. i zatwierdzoną decyzją Rady z dnia 28 lutego 2002 r. [5] oraz w interesie uproszczenia formalności celnych zezwala się na wywóz serów do Szwajcarii na podstawie prostego zgłoszenia wywozowego, do którego dołącza się dowód pochodzenia, stosownie do protokołu nr 3 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej do Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r., ostatnio zmienionego decyzją nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE–Szwajcaria z dnia 24 stycznia 2001 r.
[6], zatwierdzoną rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2840/72 z dnia 19 grudnia 1972 r.
[7].
W związku z tym należy zmienić ten przepis oraz skreślić załącznik III.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
W celu zakwalifikowania się do obniżenia lub zwolnienia od opłat celnych na sery przywożone na teren Szwajcarii podanych w dodatku 2 do załącznika III do Umowy między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi wymaga się dołączenia do zgłoszenia wywozowego dowodu pochodzenia, wydanego stosowanie do protokołu nr 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r.";
2) skreśla się załącznik III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 797/2002
z dnia 14 maja 2002 r.
zmieniające załączniki III i VIII do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 27/2002 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła w rozporządzeniu (WE) nr 2474/2000 [3] wykaz wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, który ma zostać włączony do GATT 1994 r. w dniu 1 stycznia 2002 r.
(2) Chińska Republika Ludowa stała się pełnoprawnym członkiem Światowej Organizacji Handlu w dniu 11 grudnia 2001 r.
Tajwan stał się pełnoprawnym członkiem w dniu 1 stycznia 2002 r.
(3) Świadectwo pochodzenia i świadectwo wywozowe stosowane przez Tajwan różni się częściowo od modelu standardowego określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93.
Wzór został przekazany przez władze tajwańskie.
(4) Aby zapewnić wypełnienie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty należy przyjąć przepisy dotyczące zasady elastyczności w odniesieniu do obydwu państw, ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93.
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Aby zapewnić wypełnienie przez Wspólnotę jej zobowiązań międzynarodowych środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. Załącznik III zmienia się zgodnie z częścią A Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
2. Załącznik VIII zastępuje się tekstem wymienionym w części B Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2002
z dnia 14 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1686/72 w sprawie niektórych szczegółowych zasad pomocy w odniesieniu do materiału siewnego w odniesieniu do mechanizmu stabilizacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 154/2002 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 ustanawia mechanizm stabilizacji dla materiału siewnego innego niż materiał siewny ryżu, ustalający maksymalną ilość kwalifikującą się do przyznania pomocy, zasadę rozdzielania tej maksymalnej ilości między Państwa Członkowskie oraz konsekwencji wynikających z powyższego, w zakresie ograniczania kwoty pomocy w przypadku przekroczenia ilości maksymalnej.
(2) Należy ustalić maksymalną ilość materiału siewnego innego niż materiał siewny ryżu, kwalifikującą się do przyznania pomocy na terytorium Wspólnoty. Maksymalna ilość przypadająca na każde Państwo Członkowskie jest równa średniej ilości plonów zebranych w okresie bazowym, ustalonym w rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71. Uwzględniane ilości to te przekazywane Komisji w oparciu o pkt 6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3083/73 z dnia 14 listopada 1973 r. w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1679/92 [4].
(3) Różnym gatunkom materiału siewnego przysługują różne kwoty pomocy.
Aby je zrównoważyć ze względów budżetowych, dla każdego gatunku należy ustalić współczynnik równoważności, obliczony w oparciu o stosunek kwoty pomocy w odniesieniu do każdego gatunku nasion do średniej kwoty pomocy.
Średnią kwotę pomocy ustala się na podstawie wydatku teoretycznie związanego z ilością materiału siewnego stanowiącą maksymalną gwarantowaną ilość.
Maksymalną ilość dla terytorium Wspólnoty oraz ilości krajowe podaje się w ilościach równoważnych.
(4) Aby możliwe było właściwe funkcjonowanie mechanizmu stabilizacji oraz by obliczyć współczynniki zmniejszenia kwoty pomocy dotyczące każdego z Państw Członkowskich, należy ustalić termin, w którym Państwa Członkowskie poinformują Komisję o ilościach materiału siewnego podanych we wnioskach o przyznanie pomocy.
(5) W Państwach Członkowskich, które przekroczyły przysługującą im ilość krajową, wypłaty pomocy można dokonać tylko wtedy, gdy Komisja ustali współczynniki zmniejszenia kwoty dotacji dotyczące każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich.
W związku z tym należy ustalić termin ustalania tych współczynników.
(6) Aby zagwarantować, że mechanizm stabilizacji stosuje się wyłącznie w odniesieniu do przekroczenia maksymalnej ilości na terytorium Wspólnoty, oraz aby uniknąć namawiania do nadprodukcji, wszelkie ilości niewykorzystane przez Państwa Członkowskie należy ponownie rozdzielić między Państwa Członkowskie, które w stosunku do przysługującej im ilości krajowej przekroczyły ilość krajową, a ponadto dla każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego należy we właściwy sposób obliczyć współczynniki zmniejszenia kwoty pomocy w stosunku do przekroczenia ustalonej ilości krajowej.
(7) Komisja ustala współczynniki zmniejszenia kwoty pomocy dotyczące każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich.
W związku z tym należy ustalić metodę, według której Państwa Członkowskie muszą obliczyć kwotę pomocy przysługującej w odniesieniu do każdego gatunku.
(8) Aby Państwa Członkowskie mogły uwzględnić szczególny charakter struktury produkcji krajowej, w szczególności małych sektorów produkcji, należy ustanowić przepis umożliwiający Państwom Członkowskim rozdzielenie ilości krajowej między poszczególne rodziny lub gatunki nasion.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1686/72 [5] wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Od dnia 1 lipca 2002 r. dla materiału siewnego innego niż materiał siewny ryżu ustala się, iż maksymalna ilość, dla której można przyznać pomoc na terytorium Wspólnoty, to 305754 ton rocznie, rozdzielonych między produkujące Państwa Członkowskie w sposób następujący:
Belgia: _BAR_ 10077 ton _BAR_
Dania: _BAR_ 93697 ton _BAR_
Niemcy: _BAR_ 31654 ton _BAR_
Grecja: _BAR_ 3846 ton _BAR_
Hiszpania _BAR_ 23976 ton _BAR_
Francja: _BAR_ 52981 ton _BAR_
Irlandia: _BAR_ 1016 ton _BAR_
Wlochy769 ton _BAR_ 18822 ton _BAR_
Luksemburg: _BAR_ 865 ton _BAR_
Niderlandy: _BAR_ 35856 ton _BAR_
Austria: _BAR_ 769 ton _BAR_
Portugalia: _BAR_ 769 ton _BAR_
Szwecja: _BAR_ 8132 ton _BAR_
Finlandia: _BAR_ 5853 ton _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ 17910 ton _BAR_
Ilości te należy wyrazić w ilościach równoważnych zgodnie z ust. 2.
2.
Przeliczenia ilości, dla których złożono wnioski o przyznanie pomocy, na ilości równoważne należy dokonać poprzez pomnożenie ilości dotyczącej każdego gatunku przez współczynnik równoważności ustalony dla tego gatunku, ustanowiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
W odpowiedzi na wniosek przedłożony po zbiorze plonów, a przed datą ustaloną przez Państwo Członkowskie, pomoc przyznaje się plantatorowi nasion dla każdego gatunku lub grupy odmian.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 5 Państwo Członkowskie wypłaca pomoc plantatorowi nasion w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku, a najpóźniej do dnia 31 lipca roku następującego po roku zbioru plonów.
Do dnia 15 sierpnia roku następującego po roku zbioru plonów produkujące Państwa Członkowskie poinformują Komisję o ilościach, na które złożono wnioski.
5. W przypadku gdy na mocy art. 3 ust. 4a akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 odnośnie do zbioru określonych plonów stwierdzono przekroczenie ilości maksymalnej oraz jeśli uzyskano informacje podane w ust. 4 akapit drugi, do dnia 30 września roku gospodarczego następującego po przekroczeniu, Komisja ustala współczynniki zmniejszenia kwoty pomocy dla każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich.
Współczynniki zmniejszenia kwoty pomocy ustala się proporcjonalnie do przekroczenia ilości krajowej ustalonej w ust. 1.
Jeśli Komisja stwierdzi, iż dane Państwo Członkowskie nie wykorzystało w pełni ilości krajowej ustalonej w ust. 1, niewykorzystaną ilość należy ponownie rozdzielić w tym samym roku gospodarczym między Państwa Członkowskie, które przekroczyły przypisane im ilości krajowe.
Komisja ponownie rozdzieli tę ilość proporcjonalnie do ilości krajowych przyznanych tym Państwom Członkowskim.
6.
Państwo Członkowskie oblicza kwotę zmniejszonej pomocy dla każdego gatunku, mnożąc kwotę dotacji przez współczynnik zmniejszenia kwoty dotacji uzyskany na podstawie ust. 5.
7.
Przed rozpoczęciem roku gospodarczego Państwa Członkowskie mogą ustalić, na poziomie krajowym, profil produkcji, rozdzielając przysługujące im ilości krajowe między poszczególne gatunki i/lub rodziny gatunków materiału siewnego.
Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości opisanej w powyższym akapicie, powiadamiają o tym Komisję, a ponadto w odpowiednim momencie informują Komisję o środkach planowanych na poziomie krajowym. Środki te muszą być zgodne z art. 3 ust. 4a rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 oraz z ust. 5 i 6, w szczególności w odniesieniu do wpływu budżetu na wypłatę pomocy.";
2) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik I.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2002
z dnia 16 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w celu uwzględnienia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2031/2001 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2511/2001 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadziło zmiany w nomenklaturze w odniesieniu do niektórych produktów objętych załącznikami I, II i IV do rozporządzenia (WE) nr 32/2000. W związku z tym należy odpowiednio dostosować te załączniki.
(2) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2031/2001, papier gazetowy (kod CN 48010000) jest zwolniony z cła od dnia 1 stycznia 2002 r.
W związku z tym kontyngenty taryfowe na ten produkt stały się zbędne i należy dokonać ich zamknięcia w dniu 31 grudnia 2001 r.
(3) Powyższe dostosowania powinny obowiązywać od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 2031/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 32/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się numery seryjne 09.0015 i 09.0017;
b) w siódmej kolumnie numeru seryjnego 09.0091 skreśla się liczbę "20".
2.
W załączniku II numer seryjny 09.2501, w drugiej kolumnie, kod CN "6002" zastępuje się kodami CN "6002-6006".
3.
W załączniku IV numer seryjny 09.0106, w drugiej kolumnie kod CN "ex61101035" zastępuje się kodem CN "ex61101210", kod CN "ex61101038" zastępuje się kodem CN "ex61101910", kod CN "ex61101095" zastępuje się kodem CN "ex61101290", kod CN "ex61101098" zastępuje się kodem CN "ex61101990".
W załączniku IV numer seryjny 09.0106, w wykazie kodów TARIC dla numeru seryjnego 09.0106 w kolumnie "kod CN" kod CN "ex61101035" zastępuje się kodem CN "ex61101210", kod CN "ex61101038" zastępuje się kodem CN "ex61101910", kod CN "ex61101095" zastępuje się kodem CN "ex61101290" a kod CN "ex61101098" zastępuje się kodem CN "ex61101990".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 812/2002
z dnia 16 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 63 i 72,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przywóz wina na podstawie koncesji, przewidzianych w porozumieniach z niektórymi państwami trzecimi, podlega wymogowi przedstawiania świadectw, wydawanych przez oficjalne organy lub organy oficjalnie uznane przez obie strony umowy oraz publikowanych na wspólnie sporządzonych listach w celu zapewnienia, aby wino, o którym mowa, spełniało warunki dostępu do koncesji.
(2) Państwa Członkowskie powinny przesłać Komisji wykazy proponowanych oficjalnych lub oficjalnie uznanych organów do wydawania takich świadectw, aby Komisja mogła sporządzić i wymienić te wykazy z zainteresowanymi państwami trzecimi.
W celu ułatwienia zadań tych organów wykazy powinny być dostarczone we właściwej formie i na odpowiednim nośniku.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 [3] dodaje się następujący rozdział:
"ROZDZIAŁ VIIa
SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY W SPRAWIE WYWOZU
Artykuł 34a
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykazy proponowanych oficjalnych lub oficjalnie uznanych organów, które powinny wydać świadectwa stwierdzające, że dane wino spełnia warunki dostępu do koncesji ustanowione w porozumieniach z państwami trzecimi.
2.
Komisja działa w imieniu Wspólnoty, sporządzając i wymieniając, wspólnie z zainteresowanym państwem trzecim, wykaz oficjalnych organów upoważnionych do sporządzania świadectw, o których mowa w ust. 1 i równoważnych zaświadczeń wydanych przez zainteresowane państwo trzecie.
3.
Komisja dostarcza wykaz, o którym mowa w ust. 2, w formie i na nośniku, jakie uzna za odpowiednie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czwartego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002
z dnia 17 maja 2002 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyki Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyki Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 17 ust. 2 i art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istnieje rosnące zapotrzebowanie ze strony naukowców i środowiska naukowego jako całości na dostęp w celach naukowych do poufnych danych przekazywanych do władz wspólnotowych.
(2) Dostęp do celów naukowych do poufnych danych można przyznać albo przez umożliwienie dostępu do nich w pomieszczeniach organu wspólnotowego, albo przez udostępnianie ich naukowcom w formie anonimowej i na szczególnych warunkach (dostęp kontrolowany).
(3) Rozporządzenie to respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznawanych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(4) Powyższe rozporządzenie zapewnia w szczególności pełne poszanowanie prawa do prywatności oraz ochronę danych osobowych (art. 7 i 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej).
(5) Rozporządzenie to stosuje się z zastrzeżeniem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [2] oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe oraz swobodnego przepływu takich danych [3].
(6) Środki przewidziane w tym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie, w celu umożliwienia wyciągania statystycznych wniosków do celów naukowych, warunków, na których może być przyznawany dostęp do poufnych danych przekazywanych organom wspólnotowym, oraz zasad współpracy między Wspólnotą a władzami krajowymi mającej ułatwić taki dostęp.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "organ wspólnotowy", określony w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97, oznacza departament Komisji odpowiedzialny za wykonywanie zadań wyznaczonych Komisji w odniesieniu do tworzenia statystyk Wspólnoty (Eurostat),
- "statystyka wspólnotowa", określona w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97, oznacza ilościową, uśrednioną i reprezentatywną informację uzyskaną z gromadzenia i systematycznego przetwarzania danych, sporządzoną przez władze krajowe i organ wspólnotowy w ramach realizacji programu statystycznego Wspólnoty,
- "dane poufne" oznaczają dane umożliwiające jedynie pośrednią identyfikację określonych jednostek statystycznych,
- "dostęp do danych poufnych" oznacza dostęp w pomieszczeniach organu Wspólnoty albo udostępnienie danych cząstkowych przetworzonych w celu zachowania anonimowości,
- "dane cząstkowe przetworzone w celu zachowania anonimowości" oznaczają indywidualne dane statystyczne zmodyfikowane w celu zminimalizowania, zgodnie z najlepszymi obecnie standardami praktyki, ryzyka identyfikacji jednostek statystycznych, do których się one odnoszą,
- "władze krajowe", określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97, oznaczają krajowe instytuty statystyczne lub inne organy odpowiedzialne w każdym z Państw Członkowskich za tworzenie statystyk Wspólnoty.
Artykuł 3
Dopuszczalność wniosków ratione personae
1.
Dostęp do danych poufnych może być przyznany przez organ wspólnotowy naukowcom z organów należących do jednej z poniższych kategorii:
a) uniwersytetów i innych instytucji szkolnictwa wyższego utworzonych na mocy prawa wspólnotowego lub prawa Państwa Członkowskiego;
b) organizacji i instytucji prowadzących badania naukowe, utworzonych na mocy prawa wspólnotowego lub prawa Państwa Członkowskiego;
c) innych urzędów, organizacji i instytucji, po uzyskaniu opinii Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97.
2.
Dostęp do danych może być również przyznany przez organ wspólnotowy naukowcom organów, którym zlecono przeprowadzenie badań w celach naukowych.
Organy zlecające i zleceniobiorcy powinni należeć do jednej z kategorii wymienionych w ust. 1.
Zleceniobiorcami mogą być również organizacje i instytucje wyznaczone przez departamenty Komisji lub przez administracje Państw Członkowskich do przeprowadzenia szczególnych badań.
Takie organizacje i instytucje powinny posiadać osobowość prawną.
Artykuł 4
Warunki ogólne
1.
Z zastrzeżeniem spełnienia wymagań szczególnych ustanowionych w art. 5 i 6, w zależności od przypadku, organ wspólnotowy może udostępniać dane poufne, o ile spełnione są następujące warunki:
a) przedstawiony został odpowiedni wniosek wraz ze szczegółową propozycją badań, zgodnie z aktualnymi standardami naukowymi;
b) propozycja badań powinna, z dostateczną szczegółowością, wskazywać zbiór udostępnianych danych, metody ich analizy oraz czas potrzebny na ich wykorzystanie;
c) umowa określająca warunki udostępnienia, obowiązki naukowców, środki dla zapewnienia poufności danych statystycznych oraz sankcje w wypadku złamania tych zobowiązań została podpisana przez badacza, przez jego instytucję lub przez organizację zlecającą badania, w zależności od przypadku, i przez organ wspólnotowy;
d) organ krajowy, który dostarczył danych, został powiadomiony przed przyznaniem do nich dostępu.
2.
Oprócz warunków określonych w ust. 1 organ wspólnotowy może udostępniać dane poufne w swoich pomieszczeniach zgodnie z art. 5, o ile są spełnione również następujące warunki:
a) badanie będzie prowadzone wyłącznie na terenie pomieszczeń organu wspólnotowego i pod nadzorem wyznaczonego urzędnika tego organu;
b) wyniki badania nie opuszczą pomieszczeń organu wspólnotowego bez uprzedniego sprawdzenia, czy nie zawierają one danych poufnych;
c) przyszłe wyniki przeznaczone do publikacji lub rozpowszechnienia w inny sposób zostaną sprawdzone przez organ wspólnotowy w celu zapobieżenia ujawnieniu danych poufnych.
Artykuł 5
Dostęp w pomieszczeniach organu Wspólnoty
1.
Organ Wspólnoty może udostępniać w swoich pomieszczeniach dane poufne uzyskane z następujących badań lub źródeł danych statystycznych:
- Zespół Wspólnotowy ds. Gospodarstw Domowych,
- Badanie na temat siły roboczej,
- Badanie wspólnotowe na temat innowacji,
- Badanie na temat ustawicznego szkolenia zawodowego.
Jednakże na wniosek organu krajowego, który dostarczył danych, dostęp do danych uzyskanych od tego organu krajowego nie zostanie przyznany dla specjalnych programów badawczych.
2.
Z zastrzeżeniem uprzedniej wyraźnej zgody właściwego organu krajowego, organ wspólnotowy może udostępniać w swoich pomieszczeniach dane poufne inne niż te określone w ust. 1.
Artykuł 6
Udostępnianie danych cząstkowych przetworzonych w celu zachowania anonimowości
1.
Organ wspólnotowy może udostępniać zestawy danych cząstkowych przetworzonych w celu zachowania anonimowości uzyskanych z następujących badań lub źródeł danych statystycznych:
- Zespół ds. Europejskich Gospodarstw Domowych,
- Przegląd Siły Roboczej,
- Przegląd Innowacyjny Wspólnoty,
- Przegląd ustawicznego szkolenia zawodowego.
Jednakże na wniosek organu krajowego, który dostarczył danych, dostęp do danych uzyskanych od tego organu krajowego nie zostanie przyznany dla pewnych programów badawczych.
2.
Przed takim udostępnieniem organ wspólnotowy powinien zapewnić, we współpracy z organami krajowymi, aby metody przetwarzania w celu zachowania anonimowości zastosowane dla powyższych danych cząstkowych zminimalizowały, zgodnie z najlepszymi obecnie praktykami, ryzyko identyfikacji określonych jednostek statystycznych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 322/97.
Artykuł 7
Porozumienia dwustronne
Każdy z organów krajowych i organ wspólnotowy uzgodnią dwustronnie na piśmie praktyczne przedsięwzięcia i warunki określone w art. 5 i 6.
Porozumienia dwustronne i wszelkie ich zmiany przedkłada się Komitetowi ds. Poufności Danych Statystycznych.
Artykuł 8
Sprawy organizacyjne
1.
Organ wspólnotowy podejmie niezbędne środki administracyjne, techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia, aby dostęp do danych poufnych nie naruszał fizycznej i logicznej ochrony danych poufnych ani nie pozwalał na bezprawne ujawnienie lub użycie wykraczające poza cele, dla których przyznano do nich dostęp.
2.
W każdym przypadku, kiedy wymagane jest stanowisko organów krajowych, organy krajowe i organ wspólnotowy podejmą środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia właściwej współpracy prowadzonej w sposób efektywny, bez niepotrzebnych opóźnień i z uwzględnieniem potrzeb programu badawczego.
Poczynione zostaną wszelkie wysiłki w celu zapewnienia, aby stanowisko organu krajowego, wymagane na mocy tego art. 5 lub art. 6, zostało przekazane nie później niż w ciągu sześciu tygodni od otrzymania odnośnego wniosku przez organ krajowy.
3.
Pod warunkiem zastosowania odpowiednich środków ochrony poufności danych oraz uzyskania pozwolenia władz krajowych, które przekazały dane organowi Wspólnoty, można również zezwolić na dostęp do danych poufnych w bezpiecznym miejscu na terenie pomieszczeń organu krajowego.
W takich wypadkach zastosowane na miejscu środki fizycznej i logicznej ochrony danych powinny być porównywalne z tymi stosowanymi w pomieszczeniach organu wspólnotowego.
Artykuł 9
Koszty
Koszty związane z dostępem do danych poufnych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności z korzystaniem z urządzeń Komisji, ponoszone są przez wnioskodawców.
Określając koszty, organ wspólnotowy zapewni, aby nie doprowadziły one do nieuczciwej konkurencji z organami krajowymi.
Artykuł 10
Środki ochronne
1.
Organ wspólnotowy zapewni, aby udostępniane dane nie zawierały informacji umożliwiających bezpośrednią identyfikację jednostek statystycznych, do których się one odnoszą.
2.
Organ wspólnotowy prowadzi powszechnie dostępny rejestr zawierający wszystkie istotne informacje.
Artykuł 11
Sprawozdania
Komisja przedkłada coroczne sprawozdanie Komitetowi ds. Poufności Danych Statystycznych o wykonaniu niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie zawiera informacje, takie jak nazwiska i adresy naukowców i ich instytucji, udostępnione dane, poniesione koszty, opis projektów badawczych oraz związanych z nimi publikacji.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 839/2002
z dnia 21 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2090/98 odnośnie do rejestru statków rybackich Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celach wspólnej polityki rybołówstwa należy prowadzić uaktualnioną referencyjna bazę danych w sprawie parametrów statków floty połowowej Wspólnoty, tworząc rejestr statków rybackich Wspólnoty określony w rozporządzeniu (WE) nr 2090/98 [3].
(2) Państwa Członkowskie muszą monitorować jakość danych przesyłanych Komisji celem włączenia do wspomnianej powyżej bazy danych.
(3) W bazie danych powinny być zintegrowane informacje o licencjach połowowych wystawianych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3690/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiającym wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych [4].
(4) Baza danych musi zawierać informacje wymagane zgodnie z dwustronnymi umowami dotyczącymi rybołówstwa zawieranymi między Wspólnotą a państwami trzecimi.
(5) Dodatkowe informacje muszą również być włączone do bazy danych celem spełnienia międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty w odniesieniu do wymiany danych z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych zgodnie z decyzją Rady (WE) nr 96/428/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie przyjęcia przez Wspólnotę Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu [5].
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2090/98 powinno w związku z tym zostać zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2090/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Informacje zdefiniowane w załączniku I przez rozporządzenie (WE) nr 839 muszą być dostarczone Komisji nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. w przypadku statków z licencją połowową, których długość całkowita wynosi 15 metrów lub 12 metrów lub więcej między pionami.
Dla statków z licencją połowową o długości całkowitej poniżej 15 metrów lub długości poniżej 12 metrów między pionami, nieprzekraczalny termin przekazania informacji przypada na najpóźniej na dzień 31 grudnia 2003 r.".
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Komisja rejestruje informacje o statkach połowowych przekazywane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez Państwa Członkowskie w bazie danych stanowiącej rejestr, z zastrzeżeniem jego zgodności z załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mają dostęp do danych przechowywanych w rejestrze, które dotyczą ich własnej floty.".
3.
Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Statek jest identyfikowany w sposób niepowtarzalny za pomocą jego wewnętrznego numeru określonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Numer ten nadaje się definitywnie w momencie pierwszej rejestracji statku w krajowym rejestrze.
W konsekwencji, nie może on zostać ani zmieniony ani nadany innemu statkowi nawet w przypadku przekazania go z innego Państwa Członkowskiego lub do innego Państwa Członkowskiego, zniszczenia, wycofania z połowów lub przekwalifikowania.".
4.
Załączniki I–V zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 843/2002
z dnia 21 maja 2002 r.
ustanawiające normę handlową dla truskawek i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 899/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 3 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Truskawki znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 899/87 z dnia 30 marca 1987 r. ustanawiające normy jakości dla wiśni i czereśni oraz truskawek [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], zostało zmienione i już nie zapewnia przejrzystości prawnej.
(2) W celu uzyskania przejrzystości, przepisy w sprawie truskawek należy oddzielić od przepisów w sprawie innych produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 899/87.
W tej sytuacji, w celu zachowania przejrzystości rynku światowego, należy uwzględnić normę dla truskawek zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Poprawy Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W związku z tym, należy ponownie opracować przepisy dotyczące truskawek oraz zmienić rozporządzenie (EWG) nr 899/87.
(3) Stosowanie nowych norm powinno usunąć z rynku produkty o niezadowalającej jakości, dostosować produkcję do wymagań konsumenta oraz ułatwić handel oparty na uczciwej konkurencji, przyczyniając się tym samym do poprawy rentowności.
(4) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres i różne procesy, którym są poddawane produkty, mogą powodować pewne pogorszenie, wynikające z rozwoju biologicznego produktów lub ich podatności na psucie się.
Pogorszenie takie powinno być brane pod uwagę przy stosowaniu normy na etapach obrotu następujących po wysyłce.
Ponieważ przy sortowaniu i pakowaniu produktów klasy ekstra należy zachować szczególną ostrożność, w tym przypadku uwzględnia się jedynie utratę świeżości i turgoru.
(5) W przypadku truskawek jednym z minimalnych wymagań jest wystarczająca dojrzałość.
Istniejące dane naukowe i techniczne nie pozwalają na określenie pewnych i obiektywnych kryteriów oceny dla tego wymogu.
(6) W regionach produkcyjnych Finlandii i Danii tradycją stało się sprzedawanie truskawek bez kielicha w przypadku odmian, które łatwo tracą kielichy podczas zbioru.
Te dwa Państwa Członkowskie wystąpiły, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96, z wnioskiem, aby truskawki produkowane i spożywane w tych regionach nie musiały spełniać norm.
W związku z tym, w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć odstępstwo.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dla truskawek objętych kodem CN 08101000 określona jest w Załączniku.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać w stosunku do wymagań normy:
a) niewielką utratę świeżości i turgoru;
b) w odniesieniu do produktów zakwalifikowanych do klas innych niż klasa ekstra niewielkie pogorszenie, spowodowane ich rozwojem i podatnością na psucie się.
Artykuł 2
1.
Niezależnie od przepisów niniejszego rozporządzenia, w regionach produkcyjnych Finlandii i Danii odmiany truskawek, które podczas zbioru łatwo tracą kielichy, mogą być sprzedawane bez kielichów.
2.
Dla celów stosowania ust. 1, każde opakowanie lub partię towaru należy opatrzyć, oprócz innych wymaganych oznaczeń, następującymi oznaczeniami:
- w języku fińskim:
"myydään ainoastaan … (region produkcji)",
- w języku duńskim:
"må kun sælges i … (region produkcji)",
- w języku szwedzkim:
"får endast säljas i … (region produkcji)".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 899/87 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie: "Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 899/87 z dnia 30 marca 1987 r. ustanawiające normy jakości dla wiśni i czereśni";
b) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Norma handlowa w odniesieniu wiśni i czereśni objętych pozycją CN 08092095 określona jest w Załączniku";
c) skreśla się załącznik II;
d) w załączniku I, wyrazy "Załącznik I" zastępuje się wyrażeniem "Załącznik".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 849/2002
z dnia 22 maja 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować za pomocą kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej, dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli należy klasyfikować według Nomenklatury Scalonej za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal się powoływać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 868/2002
z dnia 24 maja 2002 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2002 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać gentamycynę, piperazynę i abamektynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać alantoinę i benzokainę.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 869/2002
z dnia 24 maja 2002 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2002 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać spektynomycynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać dekspantenol.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla alfacypermetryny i cypermetryny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3] ostatnio zmienionej rozporządzeniem Komisji 2000/37/WE [4].
(10) Środki, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 876/2002
z dnia 21 maja 2002 r.
ustanawiające Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 171,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 13 stycznia 1999 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie Komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego "W kierunku transeuropejskiej sieci pozycjonowania i nawigacji obejmującej europejską strategię Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS)" [4].
(2) Dnia 10 lutego 1999 r. Komisja przyjęła Komunikat "Galileo — włączenie Europy do nowej generacji usług nawigacji satelitarnej".
(3) Konkluzje Rady Europejskiej w Kolonii (3 i 4 czerwca 1999 r.), Feira (19 i 20 czerwca 2000 r.), Nicei (7-11 grudnia 2000 r.), Sztokholmie (23 i 24 marca 2001 r.), Laeken (14 i 15 grudnia 2001 r.) i Barcelonie (15 i 16 marca 2002 r.) zawierają odniesienia do Galileo.
(4) Dnia 19 lipca 1999 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie włączenia Europy do nowej generacji usług nawigacji satelitarnej — Galileo — faza tworzenia definicji [5].
(5) Dnia 22 listopada 2000 r. Komisja przyjęła Komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Galileo.
(6) Rada przyjęła rezolucję w sprawie Galile od dnia 5 kwietnia 2001 r. [6].
(7) Dnia 26 marca 2002 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie Galileo.
(8) Pierwsze umowy badawcze oraz badania wykonalności zostały sfinansowane na podstawie czwartego i piątego programu ramowego dla badań i rozwoju.
(9) Faza rozwoju technologicznego została sfinansowana ze środków przekazanych na transeuropejskie sieci transportowe na podstawie art. 4 lit. g) decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [7], która przewiduje możliwość finansowania badań i rozwoju, i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [8].
(10) Na początku 2001 r. prowadzenie radionawigacyjnego programu Galileo, zwanego dalej "programem Galileo", wkroczyło w jego fazę rozwojową ukierunkowaną na sprawdzanie i badanie założeń podczas fazy tworzenia definicji, w szczególności w odniesieniu do różnych części składowych architektury systemu.
(11) Po fazie rozwojowej powinna nastąpić faza rozmieszczania, obejmująca produkcję satelitów i naziemnych części składowych, wyniesienie satelity i instalowania stacji naziemnych oraz wyposażenia w celu umożliwienia funkcjonowania systemu w 2008 r.
(12) Uwzględniając liczbę uczestników, których trzeba będzie włączyć do tego procesu, oraz potrzebne środki finansowe i fachową wiedzę techniczną, niezbędne jest ustanowienie osoby prawnej zdolnej zapewnić skoordynowane zarządzanie środkami finansowymi przekazanymi na rzecz programu Galileo w jego fazie rozwojowej. Ze względu na pewność prawną, należy wskazać, iż ten podmiot, który nie ma na celu wypełniania celu gospodarczego, a jest odpowiedzialny za zarządzanie publicznym programem badawczym będącym przedmiotem europejskiego zainteresowania, musi być uznany za organizację międzynarodową w rozumieniu art. 15 ust. 10 tiret drugie szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych [9] i art. 23 ust. 1 tiret drugie dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania [10].
(13) Sztokholmska Rada Europejska zwróciła uwagę, że "sektor prywatny jest gotów uzupełnić budżety publiczne dotyczące fazy rozwojowej".
Przedstawiciele głównych branż, których to dotyczy, podpisali Protokół Ustaleń w marcu 2001 r., zgodnie z którym zobowiązują się oni do wskazania swojego wkładu do ogólnej kwoty 200 milionów EUR dla fazy rozwojowej programu Galileo poprzez wpłacenie wkładu do kapitału Wspólnego Przedsiębiorstwa lub wniesienie wkładu w jakiejś innej formie.
(14) Niezbędne jest zatem ustanowienie Wspólnego Przedsiębiorstwa na mocy art. 171 Traktatu, ponieważ program Galileo pociąga za sobą znaczną część badań i rozwoju, co uzasadnia i będzie nadal uzasadniać użycie środków finansowych przekazanych na ramowe programy badań i rozwoju.
Ponadto, program ten powinien umożliwić dokonanie znaczącego postępu w rozwoju technologii nawigacji satelitarnej.
(15) Głównym zadaniem Wspólnego Przedsiębiorstwa powinno być, zgodnie z decyzją Rady, pomyślne zakończenie rozwoju programu Galileo w czasie jego fazy rozwojowej poprzez połączenie finansowania przez sektor publiczny i prywatny.
Ponadto, powinno to umożliwić zarządzanie głównymi projektami pokazowymi.
(16) Regulacje finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa powinny być zgodne z ogólnymi zasadami i regułami, ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r., stosowanym do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [11].
(17) Formułując swój wniosek dotyczący nominacji dyrektora Wspólnego Przedsiębiorstwa, Komisja powinna uwzględnić, że osoba ta powinna być wyznaczona na podstawie zasług oraz umiejętności w zakresie zarządzania, jak również kompetencji i odpowiedniego doświadczenia, oraz powinna być niezależna od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa w wykonywaniu swoich obowiązków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów wdrożenia fazy rozwojowej programu Galileo, Wspólne Przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 171 Traktatu zostaje niniejszym ustanowione na okres czterech lat.
Celem Wspólnego Przedsiębiorstwa jest zapewnienie jednolitości administracji i kontroli finansowej projektu dla faz badawczej, rozwojowej i pokazowej programu Galileo, oraz w tym celu — mobilizowanie środków finansowych przekazanych na ten program.
Wspólne Przedsiębiorstwo jest uznane za organizację międzynarodową w rozumieniu art. 15 ust. 10 tiret drugie dyrektywy 77/388/EWG i art. 23 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 92/12/EWG.
Jego siedziba mieści się w Brukseli.
Artykuł 2
Statut Wspólnego Przedsiębiorstwa, określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zostaje przyjęty.
Artykuł 3
1.
W celu zapewnienia odpowiedniego przepływu informacji i skutecznej kontroli politycznej wdrożenia fazy rozwojowej programu Galileo przez Państwa Członkowskie, ustanowiona zostaje rada nadzorcza.
Złożona jest ona z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej oraz z przedstawiciela Komisji w radzie administracyjnej Wspólnego Przedsiębiorstwa.
2.
Radzie nadzorczej przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, które przewodniczy Radzie Unii Europejskiej.
3.
W odpowiednim czasie i co najmniej 15 dni przed każdym posiedzeniem rady administracyjnej, Komisja zwołuje radę nadzorczą i przedkłada jej członkom wszystkie dokumenty dotyczące zagadnień porządku dziennego tego posiedzenia.
Rada nadzorcza podejmuje decyzje we wszystkich zagadnieniach, które wchodzą w skład porządku dziennego zbliżającego się posiedzenia rady administracyjnej i może umieścić inne pozycje w tym porządku dziennym.
Komisja, wykonując swoje funkcje w radzie administracyjnej, czyni wszystko co możliwe w celu zapewnienia, aby decyzje podjęte przez radę administracyjną odzwierciedlały decyzje i poglądy rady nadzorczej.
4.
Rada nadzorcza podejmuje swoje decyzje kwalifikowaną większością głosów przedstawicieli Państw Członkowskich, głosy te są ważone zgodnie z art. 205 ust. 2 Traktatu.
Przedstawiciel Komisji nie uczestniczy w głosowaniu.
5.
Rada nadzorcza uchwala swój regulamin.
Artykuł 4
Corocznie Komisja przedstawia Radzie roczne sprawozdanie w sprawie postępu programu Galileo, jak również plan rozwojowy programu, łącznie z aspektami finansowymi.
Pod koniec 2003 r. Komisja powiadamia Radę o wynikach procedury przetargowej, uruchomionej przez Wspólne Przedsiębiorstwo zgodnie z art. 4 jego statutu.
Artykuł 5
Komisja powiadamia Radę o przystąpieniu nowych członków.
Jakikolwiek udział nowych członków, łącznie z udziałem członków z państw trzecich, przedkładany jest Radzie do zatwierdzenia.
Artykuł 6
Wspólne Przedsiębiorstwo podlega regułom zawartym w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. przyjmującej przepisy bezpieczeństwa Rady [12].
Artykuł 7
1.
W celu zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa dotyczącymi systemu Galileo ustanawia się radę bezpieczeństwa.
Złożona jest ona z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej i z przedstawiciela Komisji.
2.
Rada Bezpieczeństwa uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002
z dnia 27 maja 2002 r.
wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB dotyczące środków ograniczających ograniczających przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al-Kaida, talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym oraz uchylające wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje;
(1) Dnia 16 stycznia 2002 r., Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1390(2002) wskazującą, że talibowie nie odpowiedzieli na jej żądania wystosowane w kilku poprzednich rezolucjach i potępiającą talibów za umożliwienie wykorzystania Afganistanu jako bazy do szkolenia i działania terrorystów, a także potępiającą sieć Al-Kaidy i inne powiązane z nią grupy terrorystyczne za dokonywanie aktów terrorystycznych i niszczenie mienia.
(2) Rada Bezpieczeństwa zdecydowała, między innymi, że zakaz lotów i niektóre ograniczenia wywozowe nałożone na Afganistan w następstwie rezolucji 1267(1999) i 1333(2000) powinny zostać uchylone oraz że zakres zamrożenia funduszy i zakaz udostępniania funduszy, które zostały nałożone w następstwie tych rezolucji, powinny zostać dostosowane.
Rada zadecydowała również, że należy zastosować zakaz dostarczania talibom i organizacji Al-Kaida niektórych usług związanych z działalnością wojskową.
Zgodnie z ust. 3 rezolucji 1390(2002), środki te zostaną ponownie przejrzane przez Radę Bezpieczeństwa dwanaście miesięcy po przyjęciu rezolucji i na zakończenie tego okresu Rada Bezpieczeństwa albo pozwoli na ich dalsze stosowanie albo zadecyduje o ich usprawnieniu.
(3) W tym względzie, Rada Bezpieczeństwa przypomniała o obowiązku wykonania w całości rezolucji 1373(2001) w odniesieniu do każdego członka społeczności talibów i organizacji Al-Kaida, ale także w odniesieniu do tych, którzy są z nimi powiązani, którzy uczestniczyli w finansowaniu, planowaniu, ułatwianiu, przygotowywaniu i dokonywaniu aktów terrorystycznych.
(4) Środki te podlegają zakresowi Traktatu i, dlatego, szczególnie w celu unikania zakłócania konkurencji, niezbędne dla prawodawstwa Wspólnoty jest wykonanie odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa, w zakresie w jakim dotyczy to terytorium Wspólnoty.
Terytorium to obejmuje, w celu wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia, wszystkie terytoria Państw Członkowskich, w których stosuje się przepisy Traktatu, na mocy przepisów ustalonych w tym Traktacie;
(5) W celu zapewnienia najwyższego stopnia pewności prawnej we Wspólnocie, nazwiska i inne odpowiednie dane w odniesieniu do osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów, których fundusze powinny zostać zamrożone w następstwie oznaczenia przez władze ONZ, powinny zostać podane do wiadomości publicznej, natomiast we Wspólnocie powinna zostać ustanowiona procedura do zmiany tych list.
(6) Właściwe władze Państw Członkowskich powinny być, gdzie to konieczne, uprawnione do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(7) Rezolucja 1267(1999) Rady Bezpieczeństwa ONZ przewiduje, że właściwy Komitet ONZ ds. sankcji może udzielić wyłączeń z zamrożenia funduszy z tytułu potrzeb humanitarnych.
W związku z tym, należy wprowadzić przepisy w celu stosowania takich wyłączeń w całej Wspólnocie.
(8) Ze względów praktycznych, Komisja powinna zostać upoważniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia na podstawie stosownego powiadomienia lub informacji dostarczonej odpowiednio przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, właściwy Komitet ONZ ds. sankcji i Państwa Członkowskie.
(9) Komisja i Państwa Członkowskie powinny powiadamiać się wzajemnie o środkach podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz o innych istotnych informacjach będących w ich posiadaniu w związku z niniejszym rozporządzeniem oraz powinny współpracować z właściwym Komitetem ONZ ds. sankcji, w szczególności poprzez dostarczanie mu informacji.
(10) Państwa Członkowskie powinny ustanawiać zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i zapewnić ich wykonywanie.
Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(11) Uwzględniając fakt, że zamrażanie funduszy ma zostać dostosowane, niezbędne jest zapewnienie, że sankcje za naruszenie niniejszego rozporządzenia mogą być nakładane już od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(12) Ze względu na środki nałożone na mocy rezolucji 1390(2002) niezbędne jest dostosowanie środków nałożonych we Wspólnocie przez uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 [4] i przyjęcie nowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
1. "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i korzyści ekonomiczne każdego rodzaju, w tym, lecz nie ograniczające się do nich, gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia wypłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze; depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych jednostkach, salda na kontach, długi i zobowiązania dłużne; publiczne i prywatne rynkowe papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, zaświadczenia papierów wartościowych, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne, kontrakty pochodne; odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów; kredyty, prawa do rozliczenia wzajemnych roszczeń, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania kontraktu lub inne zobowiązania finansowe; akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne z upoważnieniem wierzyciela do sprzedaży zastawu; dokumenty poświadczające zyski z funduszy lub środków finansowych, oraz wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
2. "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami lecz mogące służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
3. "zamrożenie funduszy" oznacza zapobieganie jakimkolwiek ruchom, przenoszeniu, zmianom, wykorzystaniu lub dokonywaniu transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie portfelem;
4. "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie wykorzystywaniu ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez sprzedaż, wynajem lub ich zastawianie.
Artykuł 2
1.
Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do, będące własnością lub będące w posiadaniu osoby fizycznej lub prawnej, grupy lub podmiotu oznaczonego przez Komitet ds. sankcji i wymienionego w załączniku I zostają zamrożone.
2.
Żadne fundusze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi oznaczonemu przez Komitet ds. sankcji i wymienionemu w załączniku I lub też na ich rzecz.
3.
Żadne zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi oznaczonemu przez Komitet ds. sankcji i wymienionemu w załączniku I lub też na ich rzecz, aby uniemożliwić tej osobie, grupie lub podmiotowi uzyskiwanie funduszy, towarów czy usług.
Artykuł 3
Nie naruszając kompetencji Państw Członkowskich w wykonywaniu ich władzy publicznej, zabronione jest bezpośrednie lub pośrednie udzielanie, sprzedaż, dostarczanie lub przekazywanie doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń związanych z działalnością wojskową, w szczególności szkoleń i pomocy w produkcji, utrzymywaniu i używaniu broni oraz powiązanych materiałów wszystkich typów, każdej osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi oznaczonej przez Komitet ds. sankcji i wymienionej w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Świadomy i celowy udział w działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio albo pośrednio, próba obejścia art. 2 lub wspieranie transakcji określonych w art. 3, jest zabroniony.
2.
Wszelkie informacje o obejściu przepisów niniejszego rozporządzenia w przeszłości lub obecnie, należy zgłaszać właściwym władzom Państw Członkowskich i, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych władz, Komisji.
Artykuł 5
1.
Nie naruszając odpowiednich zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz przepisów art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) przekazują niezwłocznie wszelkie informacje, które ułatwiłyby zapewnienie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, takie jak rachunki i kwoty zamrożone zgodnie z art. 2, właściwym władzom Państw Członkowskich wymienionym w załączniku II, w których zamieszkują lub mają siedzibę oraz, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych władz, Komisji.
W szczególności, przekazane zostają dostępne informacje w odniesieniu do funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych będących własnością lub pod kontrolą osób oznaczonych przez Komitet ds. sankcji i wymienionych w załączniku I w okresie sześciu miesięcy przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia;
b) współpracują z właściwymi władzami wymienionymi w załączniku II, w zakresie jakiejkolwiek weryfikacji tych informacji.
2.
Każda informacja dostarczona lub otrzymana zgodnie z niniejszym artykułem zostaje wykorzystana wyłącznie w celach, dla których została ona dostarczona lub otrzymana.
3.
Każda dodatkowa informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję zostaje udostępniona właściwym władzom Państw Członkowskich, których ona dotyczy.
Artykuł 6
Zamrożenie funduszy, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych, dokonane w dobrej wierze, że takie działanie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie pociąga za sobą żadnego rodzaju odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej, grupy czy podmiotu, która tego dokonała, ich dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie dowiedzione, iż to zamrożenie było spowodowane niedbalstwem.
Artykuł 7
1.
Komisja jest upoważniona do:
- zmiany lub uzupełniania załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet ds. sankcj, oraz
- zmiany załącznika II na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Nie naruszając praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja zachowuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie posiadane informacje związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje uzyskane zgodnie z art. 5 oraz informacje dotyczące naruszenia, a także trudności w stosowaniu oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez względu na jakiekolwiek przyznane prawa lub obowiązki nałożone przez jakąkolwiek podpisaną umowę międzynarodową lub każdą inną zawartą umowę lub udzieloną licencję czy pozwolenie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Do czasu przyjęcia, tam, gdzie jest to konieczne, jakiegokolwiek aktu prawnego, prowadzącego do realizacji tego celu, sankcjami nakładanymi w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, są sankcje określone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 467/2001.
3.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za wszczęcie postępowania przeciwko każdej osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi podlegającemu jego jurysdykcji, w sprawach o naruszenie któregokolwiek z zakazów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu przez każdą taką osobę, grupę lub podmiot.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
- na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną,
- na pokładzie jakiegokolwiek samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego,
- wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego, niezależnie od miejsca pobytu,
- wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu zarejestrowanego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego,
- wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu prowadzącej działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 12
Rozporządzenie (WE) nr 467/2001 traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 886/2002
z dnia 27 maja 2002 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz zmieniające to rozporządzenie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 29 ust. 1 oraz art. 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa dwustronna zawarta między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi, podpisana w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1999 r. i zatwierdzona decyzją 2002/309/WE, EURATOM Rady i Komisji [3] (zwana dalej "Umową ze Szwajcarią"), dotyczy w szczególności otwarcia kontyngentów i obniżek ceł na niektóre przetwory mleczne pochodzące ze Szwajcarii.
Dlatego należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [4].
(2) Umowa ze Szwajcarią wchodzi w życie w dniu 1 czerwca 2002 r.
Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 przewiduje zarządzanie kontyngentami taryfowymi w oparciu o sześciomiesięczne okresy rozpoczynające się dnia 1 stycznia i dnia 1 lipca każdego roku.
W interesie koordynacji i zgodności z rocznymi ilościami określonymi w Umowie ze Szwajcarią, kontyngenty ustalone w tej Umowie powinny być zarządzane w oparciu o te same odstępy czasu.
(3) Na podstawie art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, aby być uprawnionym do obniżonego cła przywozowego w odniesieniu do niektórych serów ze Szwajcarii, trzeba przestrzegać minimalnej wartości franco granica, a w przypadku niedopełnienia tego warunku są przewidziane kary.
Ponieważ Umowa ze Szwajcarią nie zakłada już zgodności z minimalną wartością franco granica, artykuł ten powinien zostać skreślony.
(4) Aby umożliwić importerom, którzy mają zamiar uczestniczyć w przydziale kontyngentów otwartych na podstawie Umowy ze Szwajcarią, wykonanie decyzji zatwierdzających ustanowionych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, należy przedłużyć termin składania wniosków o zatwierdzenie.
(5) Eurośródziemnomorski Układ ustanawiający Stowarzyszanie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, podpisany w Brukseli dnia 24 listopada 1997 r. i zatwierdzony decyzją 2002/357/WE, EWWiS Rady i Komisji [5] (zwany dalej "Układem z Jordanią") dotyczy w szczególności koncesji taryfowych dla niektóre rodzaje serów pochodzących z Jordanii.
Kontyngent ten powinien być zarządzany zgodnie z zasadami ustanowionymi w tytule 2 rozdział I rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 poprzez włączenie niezbędnych przepisów.
(6) Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 przewiduje ustalanie maksymalnych ilości, w odniesieniu do których importerzy mogą składać wnioski o wydanie pozwolenia. Na podstawie art. 16 ust. 2, w przypadku gdy ilość przyznana w pierwszym okresie jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja ustali ilość, która będzie dodana do ilości dostępnej w drugim okresie roku kontyngentowego. Powinno być wyjaśnione, że w takim przypadku ilości określone w art. 13 będą odpowiednio dostosowane.
(7) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 określa, że właściwe władze Państw Członkowskich będą wysyłać Komisji wykazy zatwierdzonych importerów.
Aby umożliwić łatwiejszą identyfikację każdego wnioskodawcy, należy określić przekazywane na temat każdego importera dane.
(8) W duchu współpracy z krajami kandydującymi oraz w celu maksymalnego ułatwienia wykorzystania kontyngentów i koncesji taryfowych przyznanych tym krajom, należy także umożliwić, na wniosek danego kraju, przesyłanie wykazów zatwierdzonych importerów, zgodnie z rozporządzeniem nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [6].
(9) Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 wymaga, aby osoby występujące z wnioskiem o wydanie pozwolenie określały produkty, które mają być przywiezione, podając we wniosku o wydanie pozwolenia oraz w pozwoleniu dokładną zawartość tłuszczu i zawartość suchej masy.
Kontyngenty taryfowe zarządzane zgodnie z tytułem 2 rozdział I, są często przedmiotem wniosku o pozwolenie na przywóz, który daleko przekracza dostępne kontyngenty i dlatego prowadzi do zastosowania współczynnika minimalnego przydziału i przyznania poszczególnym wnioskodawcom ilości stanowiących jedynie część ilości wnioskowanej.
Z tego powodu, gdy wnioski zostaną złożone, dani importerzy nie mają możliwości podpisania umowy i w związku z tym dokładny skład produktów, które zamierzają przywozić w ramach kodów wskazanych we wniosku o wydanie pozwolenia, nie jest dla nich dostępny.
Biorąc pod uwagę to, że dokładny skład produktu jest dostępny dla importerów po sporządzeniu zgłoszenia przywozowego, dane przepisy powinny być zastąpione wymaganiem, aby importer podał zawartość produktów w zgłoszeniu przywozowym przy dokonywaniu formalności celnych.
(10) W celu monitorowania tendencji zawartości niektórych z tych produktów, należy umożliwić przekazywanie tych informacji Komisji. Jednakże aby dalej nie obciążać krajowych administracji, należy wystąpić do właściwych władz o przekazanie tylko danych dotyczących zawartości przekraczających reprezentatywne wartości referencyjne. W tym celu, wartości te powinny być określone w oparciu o zawartości określone w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 796/2002 [8] oraz zawartości określone w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 749/2002 [10].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 dodaje się litery w brzmieniu:
"f) kontyngenty określone w załączniku 2 i w dodatku 1 do załącznika 3 do Umowy w sprawie handlu produktami rolnymi zawartej między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dniu 21 czerwca 1999 r. [11];
g) kontyngent określony w Załączniku do protokołu 1 do Umowy z Jordanią [12].";
2) w art. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Ilości określone w załączniku I części B, D i F, na każdy rok importowy są dzielone na dwie równe części na okresy sześciomiesięczne zaczynające się od dnia 1 lipca oraz od dnia 1 stycznia każdego roku.";
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Przed 20 czerwca każdego roku, Państwa Członkowskie przesyłają swoje wykazy zatwierdzonych importerów, zgodnie z ust. 3, do Komisji, która odsyła je właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich.
Tylko importerzy, którzy znajdują się w wykazie, są upoważnieni do występowania z wnioskiem o pozwolenie w okresie od 1 lipca do dnia 30 czerwca, zgodnie z art. 11–14.
2.
Komisja, na wniosek krajów ubiegających się o członkostwo, dla których otwarty jest kontyngent przywozowy, może przesyłać wykazy zatwierdzonych importerów pod warunkiem, że na takie przekazanie uzyska zgodę importerów znajdujących się w wykazie.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu ubiegania się o zgodę importerów.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają swoje wykazy zatwierdzonych importerów zgodnie ze wzorem podanym w załączniku XIV, wskazując w części A tego Załącznika zatwierdzonych importerów, którzy wyrazili zgodę na podstawie ust. 2, a w części B tego Załącznika pozostałych zatwierdzonych importerów.";
4) w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioski o wydanie pozwolenia odnoszą się do co najmniej 10 ton i do nie więcej niż 10 % ilości ustalonej w ramach kontyngentu na okres sześciomiesięczny określony w art. 6.
Jednakże w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. c), d), e) oraz g), wnioski o wydanie pozwolenia odnoszą się do co najmniej 10 ton i do ilości nie większej niż ilość ustalona na każdy okres zgodnie z art. 6.
3.
Ilość, na którą mogą być składane wnioski o wydanie pozwolenia określonego w ust. 2, zostaje zwiększona o ilość wynikającą ze stosowania art. 16 ust. 2 akapit drugi.";
5) w art. 18 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w polu 15 opis produktu podany w załączniku I lub, w przypadku jego braku, w Nomenklaturze Scalonej dla kodu CN podanego dla danego kontyngentu";
6) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujące lit. f) i g):
"f) protokół 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. [13];
g) protokół 3 do Umowy z Jordanią.";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Przy dokonywaniu formalności celnych importerzy są zobowiązani wskazać, przy przywozie sera, określonego w załączniku XIII i objętego kontyngentami określonymi w art. 5, w polu 31 deklaracji przywozowej, zawartość suchej masy ( %), zawartość tłuszczu ( %) w suchej masie oraz, w stosownym przypadku, zawartość tłuszczu w masie ( %).
W przypadku gdy podane zawartości przekraczają zawartości podane w załączniku XIII, właściwe władze powiadamiają o tym Komisję w możliwie najkrótszym czasie poprzez przekazanie jej kopii deklaracji przywozowej oraz kopii odpowiedniego pozwolenia przywozowego.";
7) w art. 20 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) Umowa dotycząca handlu produktami rolnymi zawarta między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią, załącznik 2 i dodatek 1 do załącznika 3.";
8) skreśla się art. 23;
9) załącznik I do niniejszego rozporządzenie dodaje się jako załącznik I części F i G;
10) załącznik II część D zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
11) załącznik III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik XIV;
12) załącznik IV do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik XIII.
Artykuł 2
Niezależnie od przepisów art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, wnioski o zatwierdzenie dotyczące kontyngentów, które będą otwarte dnia 1 lipca 2002 r., mogą być przedkładane do dnia 10 czerwca 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże art. 1 pkt 1, 2, 6 lit. a) oraz pkt 7–10 stosuje się od dnia 1 czerwca 2002 r. z wyłączeniem przepisów dotyczących Umowy z Jordanią.
Punkty 4, 5, 6 lit. b) oraz pkt 12 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 888/2002
z dnia 24 maja 2002 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2538/2001 [2], w szczególności jego art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po zawarciu dwustronnych porozumień i innych uzgodnień z niektórymi krajami obecnie objętymi rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3030/93 [3], kraje te należy usunąć z załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
W załączniku II należy dodać Federalną Republikę Jugosławii.
(2) Zmiany opublikowane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] spowodowały konieczność uzupełnienia załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Aby zapewnić przejrzystość, należy zastąpić załączniki I i II.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 517/94 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej ważne jest, aby zapewnić właściwy poziom odszkodowań dla pasażerów uczestniczących w wypadkach lotniczych.
(2) Nowa Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, uzgodniona w Montrealu dnia 28 maja 1999 r., ustanawiająca nowe ogólne zasady w sprawie odpowiedzialności z tytułu wypadków w międzynarodowych przewozach lotniczych zastępuje Konwencję warszawską z 1929 r. wraz z jej późniejszymi zmianami [4].
(3) Konwencja warszawska będzie nadal obowiązywała wraz z Konwencją montrealską przez czas nieokreślony.
(4) Konwencja montrealska przewiduje zasadę nieograniczonej odpowiedzialności w przypadku śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera.
(5) Wspólnota podpisała Konwencję montrealską, deklarując zamiar przystąpienia do tego porozumienia przez jego ratyfikację.
(6) Konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków [5] w celu dostosowania do postanowień Konwencji montrealskiej, tworząc w ten sposób jednolity system odpowiedzialności w międzynarodowym transporcie lotniczym.
(7) Niniejsze rozporządzenie i Konwencja montrealska wzmacniają ochronę pasażerów i osób znajdujących się na ich utrzymaniu i nie mogą być interpretowane jako osłabiające ich ochronę w odniesieniu do obecnego ustawodawstwa w dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
(8) Na wewnętrznym rynku lotniczym rozróżnienie między krajowym a międzynarodowym transportem wyeliminowano i dlatego właściwe jest posiadanie tego samego poziomu i charakteru odpowiedzialności zarówno w międzynarodowym, jak i krajowym transporcie we Wspólnocie.
(9) Zgodnie z zasadą pomocniczości pożądane jest działanie na poziomie wspólnotowym w celu stworzenia wspólnego zbioru zasad dla wszystkich przewoźników lotniczych Wspólnoty.
(10) System nieograniczonej odpowiedzialności w razie śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera jest właściwy w kontekście bezpiecznego i nowoczesnego systemu transportu lotniczego.
(11) Przewoźnik lotniczy Wspólnoty nie powinien mieć możliwości skorzystania z art. 21 ust. 2 Konwencji montrealskiej, jeżeli nie udowodni, że szkody nie zostały zawinione jego zaniedbaniem lub innym bezprawnym czynem lub zaniechaniem przewoźnika lub jego pracowników albo agentów.
(12) Granice jednolitej odpowiedzialności za utratę, uszkodzenie lub zniszczenie bagażu i za szkody spowodowane opóźnieniem, które stosuje się do wszystkich przewozów wykonywanych przez przewoźników Wspólnoty, muszą zapewniać proste i jasne zasady zarówno dla pasażerów, jak i dla linii lotniczych oraz umożliwiać pasażerom rozeznanie, kiedy niezbędne jest dodatkowe ubezpieczenie.
(13) Byłoby niepraktyczne dla przewoźników lotniczych Wspólnoty i mylące dla ich pasażerów, gdyby stosowano różne systemy odpowiedzialności na różnych trasach ich sieci.
(14) Pożądane jest uwolnienie ofiar wypadków i osób pozostających na ich utrzymaniu od krótkoterminowych problemów finansowych niezwłocznie po wypadku.
(15) Artykuł 50 Konwencji montrealskiej wymaga, aby strony zapewniły, aby przewoźnicy lotniczy byli odpowiednio ubezpieczeni oraz konieczne jest uwzględnienie art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym [6] zgodnie z niniejszym przepisem.
(16) Pożądane jest zapewnienie wszystkim pasażerom podstawowych informacji w sprawie obowiązujących zasad odpowiedzialności przewoźników, tak aby pasażerowie mogli, jeżeli uznają za konieczne, zawrzeć dodatkowe ubezpieczenie.
(17) Konieczne będzie dokonanie przeglądu kwot pieniężnych ustalonych w niniejszym rozporządzeniu, w celu uwzględnienia inflacji i każdego przeglądu granic odpowiedzialności w Konwencji montrealskiej.
(18) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wprowadzenie wszelkich dalszych przepisów, które nie zostały zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2027/97, a są konieczne w celu wprowadzenia w życie postanowień Konwencji montrealskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2027/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu przewozu pasażerów i ich bagażu drogą powietrzną." ;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie wprowadza w życie odpowiednie postanowienia Konwencji montrealskiej w odniesieniu do przewozu pasażerów i ich bagażu drogą powietrzną i ustanawia określone przepisy uzupełniające.
Rozszerza ono stosowanie tych przepisów również w odniesieniu do przewozów lotniczych wewnętrznych każdego Państwa Członkowskiego.";
3) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik lotniczy"; oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z ważną licencją na działalność;
b) "przewoźnik lotniczy Wspólnoty"; oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją na działalność, udzieloną przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2407/92;
c) "osoba uprawniona do odszkodowania"; oznacza pasażera lub każdą osobę uprawnioną do występowania z roszczeniem w imieniu tego pasażera, zgodnie z obowiązującymi przepisami;
d) "bagaż";, jeżeli nie ustalono inaczej, oznacza zarówno bagaż odprawiony, jak i nieodprawiony w rozumieniu art. 17 ust. 4 Konwencji montrealskiej;
e) "SDR"; oznacza specjalne prawo ciągnienia zgodnie z jego definicją ustaloną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy;
f) "Konwencja warszawska"; oznacza Konwencję o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisaną w Warszawie dnia 12 października 1929 r. lub Konwencję warszawską ze zmianami wprowadzonymi w Hadze w dniu 28 września 1955 r. oraz Konwencję uzupełniającą do Konwencji warszawskiej podpisaną w Guadalajarze dnia 18 września 1961 r.;
g) "Konwencja montrealska"; oznacza Konwencję o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisaną w Montrealu dnia 28 maja 1999 r.
2.
Pojęcia użyte w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały zdefiniowane w ust. 1, są równoznaczne z pojęciami stosowanymi w Konwencji montrealskiej.";
4) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego Wspólnoty w odniesieniu do pasażerów i ich bagażu podlega postanowieniom Konwencji montrealskiej określającym tę odpowiedzialność.
2.
Obowiązek ubezpieczenia, określony w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2407/92, od odpowiedzialności wobec pasażerów, należy rozumieć jako wymóg, aby przewoźnik lotniczy Wspólnoty był ubezpieczony w wysokości zapewniającej, że wszystkie osoby upoważnione do odszkodowania, będą mogły otrzymać pełną kwotę, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.";
5) dodaje się artykuł 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Suma uzupełniająca, która zgodnie z art. 22 ust. 2 Konwencji montrealskiej może być żądana przez przewoźnika lotniczego Wspólnoty, kiedy pasażer składa specjalną deklarację zainteresowania z dostarczeniem jego bagażu do miejsca przeznaczenia, jest ustalana na podstawie taryfy, która odnosi się do kosztów dodatkowych ponoszonych w związku z transportem i ubezpieczeniem danego bagażu powyżej taryf dotyczących bagażu o wartości lub poniżej granic odpowiedzialności.
Taryfy są udostępniane pasażerom na żądanie.";
6) skreśla się art. 4;
7) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Przewoźnik lotniczy Wspólnoty niezwłocznie, jednakże nie później niż w ciągu piętnastu dni po zidentyfikowaniu osoby fizycznej uprawnionej do odszkodowania, dokonuje wypłaty zaliczki w takiej wysokości, jaka może być wymagana w celu pokrycia najpilniejszych wydatków, proporcjonalnie do doznanych trudności.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 zaliczka nie może być niższa niż równowartość 16000 SDR wyrażona w euro, na jednego pasażera w przypadku śmierci.
3.
Wypłata zaliczki nie stanowi uznania odpowiedzialności i może stanowić rekompensatę późniejszych sum wypłaconych na podstawie odpowiedzialności ponoszonej przez przewoźnika lotniczego Wspólnoty, ale nie jest ona zwrotna, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 20 Konwencji montrealskiej lub w przypadku gdy osoba, która otrzymała tę zaliczkę, okaże się osobą nieuprawnioną do odszkodowania.";
8) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Wszyscy przewoźnicy lotniczy sprzedający przewozy lotnicze we Wspólnocie mają obowiązek zapewnić, aby wyciąg z najważniejszych przepisów regulujących odpowiedzialność z tytułu przywozu pasażerów i ich bagażu, w tym określenie czasu przewidzianego na wypłacenie odszkodowania oraz informacja o możliwości dokonania specjalnej deklaracji bagażu, zostały udostępnione pasażerom we wszystkich punktach sprzedaży, łącznie ze sprzedażą za pośrednictwem telefonu lub internetu.
W celu wykonania obowiązku udostępnienia informacji przewoźnicy lotniczy Wspólnoty wykorzystają ogłoszenie znajdujące się w Załączniku.
Taki wyciąg lub ogłoszenie nie może być wykorzystane jako podstawa do roszczenia o wypłatę odszkodowania ani też do interpretowania przepisów niniejszego rozporządzenia lub Konwencji montrealskiej.
2.
Ponadto do wymagań informacyjnych określonych w ust. 1 wszyscy przewoźnicy w odniesieniu do przewozów lotniczych świadczonych lub zakupionych we Wspólnocie mają obowiązek dostarczyć każdemu pasażerowi pisemne oznaczenie:
- stosowanej granicy odpowiedzialności przewoźnika dla danego lotu na wypadek śmierci lub uszkodzenia ciała, jeżeli taka granica istnieje,
- stosowanej granicy odpowiedzialności przewoźnika dla danego lotu na wypadek zniszczenia, utraty lub uszkodzenia bagażu oraz ostrzeżenie, że bagaż o większej wartości niż określona kwota powinien zostać zgłoszony linii lotniczej przy odprawie pasażera i bagażu lub też powinien zostać w pełni ubezpieczony przez pasażera odrębnie przed rozpoczęciem podróży;
- stosowanej granicy odpowiedzialności przewoźnika dla danego lotu na wypadek strat spowodowanych opóźnieniem.
3.
W przypadku kiedy całość przewozu jest dokonywana przez przewoźnika lotniczego Wspólnoty, granice wskazane zgodnie z obowiązkiem dostarczenia informacji, ust. 2 i 3, są granicami ustalonymi niniejszym rozporządzeniem, chyba że przewoźnik lotniczy Wspólnoty dobrowolnie stosuje wyższe granice.
W przypadku całości przewozu dokonywanego przez niewspólnotowego przewoźnika lotniczego ust. 1 i 2 stosuje się jedynie do przewozów z lub na terenie Wspólnoty.";
9) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Nie później niż trzy lata po dacie rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (WE) nr 889/2002 [7] Komisja opracuje sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
Komisja zbada przede wszystkim potrzebę zmiany wysokości kwot wymienionych w odpowiednich artykułach Konwencji montrealskiej w świetle rozwoju gospodarczego i notyfikacji otrzymanych od depozytariusza ICAO.";
10) dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"
Rozporządzenie (WE) nr 893/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 685/2001 w celu ustalenia podziału między Państwa Członkowskie zezwoleń otrzymanych na mocy porozumienia ustanawiającego określone warunki transportu drogowego rzeczy i wspierania kombinowanego transportu między Wspólnotą Europejską a Rumunią
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Rady 2002/409/WE [4] Wspólnota Europejska zawarła z Rumunią Umowę ustanawiającą pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanego.
(2) Porozumienie to przewiduje dla Wspólnoty otrzymywanie od Rumunii zezwoleń na tranzyt drogowy, tak samo jak to odbywa się zgodnie z prawie identycznymi porozumieniami zawartymi z Bułgarią i Węgrami.
(3) Spójność porozumień wymaga identyczności zasad określających rozdział tych zezwoleń, tak aby były one identyczne z zasadami ustanowionymi dla rozdziału zezwoleń otrzymywanych na mocy porozumień z Bułgarią i Węgrami.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 685/2001 [5] wymaga zmiany,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 685/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie (WE) nr 685/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. dotyczące podziału między Państwa Członkowskie zezwoleń otrzymanych na mocy porozumień ustanawiających określone warunki dla drogowego przewozu rzeczy i wspierania transportu kombinowanego między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier oraz między Wspólnotą Europejską a Rumunią.".
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady podziału między Państwa Członkowskie zezwoleń dostępnych dla Wspólnoty na mocy art. 6 ust. 2 porozumień zawartych między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier oraz między Wspólnotą Europejską a Rumunią, ustanawiających określone warunki drogowego transportu rzeczy i wspierania transportu kombinowanego (zwanych dalej "porozumieniami".).".
3) Załącznik otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie _BAR_ Zezwolenia do wykorzystania w: _BAR_
Bułgaria _BAR_ Węgry _BAR_ Rumunia _BAR_
Belgia _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_ 104 _BAR_
Dania _BAR_ 110 _BAR_ 110 _BAR_ 111 _BAR_
Niemcy _BAR_ 134 _BAR_ 133 _BAR_ 137 _BAR_
Grecja _BAR_ 11468 _BAR_ 10974 _BAR_ 12457 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Francja _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Irlandia _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Włochy _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 150 _BAR_ 147 _BAR_ 154 _BAR_
Austria _BAR_ 119 _BAR_ 118 _BAR_ 120 _BAR_
Portugalia _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Finlandia _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Szwecja _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 107 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_ 104 _BAR_
Razem _BAR_ 13000 _BAR_ 12500 _BAR_ 14000" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 894/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 dotyczące wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ataki terrorystyczne z dnia 11 września 2001 r. w Stanach Zjednoczonych oraz sytuacja polityczna, jaka po tych atakach nastąpiła, poważnie wpłynęły na działalność przewoźników lotniczych i spowodowały znaczny spadek zapotrzebowania w sezonach rozkładowych późnej jesieni 2001 r. oraz zimowym 2001/2002.
(2) Aby operatorzy nie utracili uprawnień do przyznanych na te sezony czasów na start lub lądowanie mimo ich niewykorzystania, niezbędne staje się jasne i niedwuznaczne stwierdzenie, że ataki terrorystyczne z dnia 11 września 2001 r. szkodliwie wpłynęły na wspomniane sezony rozkładowe.
(3) W związku z tym rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty [4], wymaga zmiany,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 95/93 dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Wydarzenia z dnia 11 września 2001 r.
Do celów art. 10 ust. 3 koordynatorzy akceptują uprawnienia przewoźników lotniczych do tych samych serii czasów na start lub lądowanie w sezonie letnim 2002 oraz w sezonie zimowym 2002/2003, jakie były dla nich przeznaczone dnia 11 września 2001 r. na letni sezon rozkładowy 2001 oraz na sezon zimowy 2001/2002." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 905/2002
z dnia 30 maja 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Calçot de Valls)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przekazała Komisji wniosek o rejestrację w sprawie rejestracji nazwy "Calçot de Valls" jako chronione oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi w nim określone, w szczególności że zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu, na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 564/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 923/2002
z dnia 30 maja 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu określającego, na okres od dnia 18 stycznia 2002 r. do dnia 17 stycznia 2005 r., wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziany w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, wraz z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli [2], podpisaną w Brukseli dnia 28 października 1987 r., obydwie Strony prowadziły negocjacje mające na celu określenie zmian, jakich należy dokonać w tej Umowie pod koniec okresu stosowania postanowień Protokołu dołączonego do wymienionej Umowy.
(2) W wyniku tych negocjacji dnia 28 września 2001 r. został parafowany nowy Protokół określający, na okres od dnia 18 stycznia 2002 r. do dnia 17 stycznia 2005 r., wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziany w wyżej wymienionej Umowie.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu.
(4) Rozdział możliwości połowowych między Państwa Członkowskie zostanie dokonany na podstawie tradycyjnego rozdziału dokonanego na mocy Umowy dotyczącej rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół określający, na okres od dnia 18 stycznia 2002 r. do dnia 17 stycznia 2005 r. wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziany w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli.
Treść Protokołu załączona jest do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Możliwości połowowe określone w Protokole rozdziela się między Państwa Członkowskie w sposób następujący:
a) sejnery do połowu tuńczyka
— Hiszpania _BAR_ 18 statków _BAR_
— Francja _BAR_ 20 statków _BAR_
— Włochy _BAR_ 1 statek _BAR_
— Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1 statek _BAR_
b) taklowce powierzchniowe
— Hiszpania _BAR_ 15 statków _BAR_
— Francja _BAR_ 5 statków _BAR_
— Portugalia _BAR_ 7 statków _BAR_
Jeżeli wnioski o pozwolenia od tych Państw Członkowskich nie wyczerpują możliwości połowowych określonych w Protokole, Komisja może rozpatrzyć wnioski o pozwolenia złożone przez jakiekolwiek inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki prowadzą połowy na podstawie niniejszego Protokołu, powiadamiają Komisję o ilościach odłowionych z każdego zasobu na wodach przybrzeżnych Seszeli, zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 500/2001 [4].
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Protokołu, aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2002
z dnia 31 maja 2002 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii i uchylające rozporządzenie (WE) nr 851/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję 2002/309/WE, Euratom Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji, z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską [1], a w szczególności Umowę w sprawie handlu produktami rolnymi [2], zwaną dalej "umową", w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest otwarcie kontyngentów taryfowych przewidzianych w załączniku 2 do Umowy oraz określenie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi.
(2) Te kontyngenty taryfowe zarządzane będą przez władze Wspólnoty i Państwa Członkowskie zgodnie z systemem zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianym w art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Kodeks Celny Wspólnoty [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 [4].
(3) Aby mogły zostać dopuszczone do korzystania z tych kontyngentów taryfowych, produkty muszą pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 umowy.
(4) Kontyngent taryfowy na wiśnie dojrzałe według kodu Nomenklatury Scalonej CN 08092095 zastępuje kontyngent taryfowy na ten sam produkt, podlegający numerowi porządkowemu 09.0901, przewidzianemu w rozporządzeniu Rady (WE) nr 851/95 [5].
To rozporządzenie staje się tym sposobem zbyteczne i powinno być uchylone od daty wejścia w życie umowy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, kontyngenty taryfowe na produkty pochodzące z Szwajcarii, wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, będą otwierane corocznie i w wymiarze cła wskazanym w tym Załączniku, od 1 stycznia do 31 grudnia.
2.
W 2002 r., kontyngenty taryfowe zostaną otwarte od 1 czerwca do 31 grudnia.
Coroczne wielkości będą redukowane do poziomu proporcjonalnego do ilości miesięcy, na które otwarte są kontyngenty taryfowe.
Części tony, wynikające z niniejszego wyliczenia będą zaokrąglane do następnej pełnej tony.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe określone w art. 1 będą zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 851/95 traci moc od dnia 1 czerwca 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2002
z dnia 3 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 881/2002 upoważnia Komisję do zmiany lub uzupełniania załącznika I do tego rozporządzenia na podstawie ustaleń zarówno Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, jak również Komitetu ds. Sankcji ustanowionego przez rezolucję 1267(1999) Rady Bezpieczeństwa.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(3) Dnia 15 marca i dnia 24 kwietnia 2002 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie i uzupełnieniu listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, w związku z czym załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do listy w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.
2.
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002, zapis "Al Rashid Trust" zastępuje się zapisem:
"Al Rashid Trust (alias Al Rasheed Trust, Al-Rasheed Trust, Al-Rashid Trust, The Aid Organisation of The Ulema):
- Kitas Ghar, Nazimabad 4, Dahgel-Iftah, Karachi, Pakistan,
- Jamia Maajid, Sulalman Park, Melgium Pura, Lahore, Pakistan,
- Kitab Ghar, Darul Ifta Wal Irshad, Nazimabad No 4, Karaczi, Pakistan, tel.: 668 33 01; tel.: 0300–820 91 99; fax: 662 38 14,
- Jamia Masjid, Sulaiman Park, Begum Pura, Lahore, Pakistan; tel.: 042–681 20 81,
- 302b-40, Good Earth Court, naprzeciw Pia Planitarium, Block 13a, Gulshan -I Iqbal, Karaczi; tel.: 497 92 63,
- 617 Clifton Center, Block 5, szóste piętro, Clifton, Karaczi; tel.: 587–25 45,
- 605 Landmark Plaza, 11 Chundrigar Road, naprzeciw Jang Building, Karaczi, Pakistan; tel.: 262 38 18–19,
- Biuro Dha'rbi M'unin, naprzeciw Khyber Bank, Abbottabad Road, Mansehra, Pakistan,
- Biuro Dhar'bi M'unin ZR Brothers, Katcherry Road, Chowk Yadgaar, Peszawar, Pakistan,
- Biuro Dha'rbi-M'unin, Rm No 3 Moti Plaza, koło Liaquat Bagh, Muree Road, Rawalpindi, Pakistan,
- Biuro Dha'rbi-M'unin, najwyższe piętro, Dr Dawa Khan Dental Clinic Surgeon, Main Baxae, Mingora, Swat, Pakistan,
Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 962/2002
z dnia 27 maja 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 [4] ustala kwoty dla Państw Członkowskich produkujących skrobię ziemniaczaną na lata gospodarcze 2000/2001 i 2001/2002.
(2) Na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 kwota ma być rozdzielana między Państwa Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną w trzyletnich odstępach na podstawie sprawozdania, które Komisja przedstawia Radzie. W związku z tym, kwoty ustalone na rok gospodarczy 2001/2002 należy prolongować na trzy lata.
(3) W związku z trwającą oceną sektora, Komisja zastrzega sobie prawo do przedstawienia innych odpowiednich projektów aktów prawnych w odniesieniu do systemu dotyczącego skrobi ziemniaczanej.
(4) Państwa Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną rozdzielają przyznane im na okres trzech lat kwoty między wszystkich producentów skrobi ziemniaczanej na podstawie kwot przyjętych na rok gospodarczy 2001/02.
(5) Ilości wykorzystane ponad wielkość limitów przydzielonych na rok gospodarczy 2001/2002 poszczególnym producentom, należy odjąć od kwot przydzielonych na rok gospodarczy 2002/2003, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
(6) Zmiana rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [5] rozporządzeniem Rady (WE) nr 1253/1999 [6] dotyczyła zmian terminologii związanej z płatnościami w art. 8; w związku z tym niniejsze rozporządzenie należy dostosować do tej terminologii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1868/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Niniejszym przydziela się wymienionym poniżej Państwom Członkowskim następujące wielkości kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2004/2005:
(w tonach) _BAR_
Dania _BAR_ 168215 _BAR_
Niemcy _BAR_ 656298 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1943 _BAR_
Francja _BAR_ 265354 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 507403 _BAR_
Austria _BAR_ 47691 _BAR_
Finlandia _BAR_ 53178 _BAR_
Szwecja _BAR_ 62066 _BAR_
Razem _BAR_ 1762148 _BAR_
2.
Każde Państwo Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną dzieli kwotę, o której mowa w ust. 1 między producentów skrobi ziemniaczanej, do wykorzystania w latach gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2004/2005, proporcjonalnie do limitów przydzielonych każdemu producentowi na rok gospodarczy 2001/2002, przed zastosowaniem ewentualnej korekty na mocy art. 6 ust. 2.
Limity przydzielone każdemu producentowi na rok gospodarczy 2002/2003 należy dostosować biorąc pod uwagę ilości wykorzystane ponad kwotę w roku gospodarczym 2001/2002, zgodnie z art. 6 ust. 2."
2) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Do dnia 30 września 2004 r., a następnie w trzyletnich odstępach, Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie o rozdziale kwot we Wspólnocie, załączając stosowne wnioski.
W sprawozdaniu należy wziąć pod uwagę ewentualne zmiany w płatnościach na rzecz producentów ziemniaków oraz rozwój rynków skrobi ziemniaczanej i skrobi zbożowej.
2.
Do 31 grudnia 2004 r., a następnie w trzyletnich odstępach, działając na podstawie art. 37 Traktatu, Rada rozdziela kwotę między Państwa Członkowskie na podstawie sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, do wykorzystania w ciągu trzech następnych lat gospodarczych.
3.
Do 31 stycznia 2005 r., a następnie w trzyletnich odstępach, Państwa Członkowskie powiadamiają zainteresowanych o szczegółach rozdziału kwoty na trzy następne lata gospodarcze."
3) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje produkcji skrobi ziemniaczanej przez producentów, którzy nie skupują ziem niaków objętych płatnością, o której mowa w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 ani nie korzystają z refundacji, o której mowa w art. 7 tego rozporządzenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 963/2002
z dnia 3 czerwca 2002 r.
ustanawiające przepisy przejściowe dotyczące środków antydumpingowych i antysubsydyjnych przyjętych na podstawie decyzji Komisji nr 2277/96/EWWiS i nr 1889/98/EWWiS oraz toczących się dochodzeń antydumpingowych i antysubsydyjnych, skarg i wniosków opartych na tych decyzjach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Traktat EWWiS) wygaśnie dnia 23 lipca 2002 r.
(2) Produkty obecnie objęte Traktatem EWWiS od dnia 24 lipca 2002 r. objęte będą Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
(3) Komisja przyjęła pewną ilość środków antydumpingowych na mocy decyzji Komisji nr 2277/96/EWWiS z dnia 28 listopada 1996 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (podstawowa decyzja antydumpingowa) [1].
Środki są zazwyczaj nakładane na okres pięciu lat, zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowej decyzji antydumpingowej.
Jednakże do chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS dla niektórych z tych środków (środki antydumpingowe EWWiS) ten pięcioletni okres się nie zakończy.
Niektóre dochodzenia wszcżęte na mocy podstawowej decyzji antydumpingowej mogą także być jeszcze w toku w chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS (toczące się dochodzenia antydumpingowe).
Podobnie skargi i inne wnioski o wszczęcie dochodzenia złożone na podstawie przepisów podstawowej decyzji antydumpingowej mogą być w chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS jeszcze nierozpatrzone (nierozpatrzone wnioski antydumpingowe).
(4) Dlatego też właściwe jest zapewnienie dalszego stosowania środków antydumpingowych EWWiS na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (podstawowe rozporządzenie antydumpingowe) [2] po wygaśnięciu Traktatu EWWiS i stosowanie od tego momentu w odniesieniu do tych środków przepisów podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
Wszelkie toczące się dochodzenia antydumpingowe powinny po wygaśnięciu Traktatu EWWiS, być nadal prowadzone i zakończone zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, a wszelkie środki antydumpingowe wynikające z tych dochodzeń powinny podlegać przepisom podstawo wego rozporządzenia antydumpingowego.
Podobnie po wygaśnięciu Traktatu EWWiS, nierozpatrzone wnioski antydumpingowe powinny być rozpatrywane na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(5) W tym kontekście należy zauważyć, że przepisy podstawowej decyzji antydumpingowej są, z wyjątkiem przepisów regulujących wspólnotową procedurę podejmowania decyzji, praktycznie identyczne z przepisami podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(6) Komisja przyjęła także pewną ilość środków wyrównawczych na podstawie decyzji Komisji nr 1889/98/EWWiS w sprawie ochrony przed subsydiowanym przywozem z krajów nie będących członkami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (podstawowa decyzja antysubsydyjna) [3].
Środki są zazwyczaj nakładane na okres pięciu lat, zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowej decyzji antysubsydyjnej.
Jednakże do chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS nie zakończy się ten pięcioletni okres dla niektórych z tych środków (środki wyrównawcze EWWiS).
Niektóre dochodzenia rozpoczęte na mocy podstawowej decyzji antysubsydyjnej mogą także być jeszcze w toku w chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS (toczące się dochodzenia antysubsydyjne).
Podobnie skargi i inne wnioski o wszczęcie dochodzenia złożone na podstawie przepisów podstawowej decyzji antysubsydyjnej mogą być jeszcze nierozpatrzone w chwili wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego EWWiS (nierozpatrzone wnioski antysubsydyjne).
(7) Dlatego też właściwe jest zapewnienie dalszego stosowania środków wyrównawczych EWWiS na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne) [4] po wygaśnięciu Traktatu EWWiS i stosowanie od tego momentu w odniesieniu do tych środków przepisów podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Wszelkie toczące się dochodzenia antysubsydyjne powinny po wygaśnięciu Traktatu EWWiS, być nadal prowadzone i zakończone na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, a wszelkie środki wyrównawcze wynikające z tych badań powinny podlegać przepisom podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Podobnie po wygaśnięciu Traktatu EWWiS, nierozpatrzone wnioski antysubsydyjne powinny być rozparzone na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia antysudsydyjnego.
(8) W tym kontekście należy zauważyć, że przepisy podstawowej decyzji antysubsydyjnej są, z wyjątkiem przepisów regulujących wspólnotową procedurę podejmowania decyzji, praktycznie identyczne z przepisami podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Środki antydumpingowe, określone w Załączniku I do niniejszego rozporządzenia, które zostały przyjęte na mocy decyzji nr 2277/96/EWWiS i które w dniu 23 lipca 2002 r. nadal będą obowiązywać (środki antydumpingowe określone w załączniku I), będą nadal stosowane i regulowane przepisami rozporządzenia (WE) nr 384/96 z mocą od dnia 24 lipca 2002 r.
2. Przy obliczaniu daty, z którą środki antydumpingowe określone w załączniku I wygasają na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, bierze się pod uwagę pierwotną datę wejścia w życie tych środków.
3.
Wszelkie dochodzenia, które zostały wszczęte na podstawie decyzji nr 2277/96/EWWiS i które będą nadal w toku w dniu 23 lipca 2002 r. oraz wszelkie skargi lub wnioski o rozpoczęcie takich badań, które w tym dniu nie będą jeszcze rozpatrzone, będą nadal prowadzone i regulowane przepisami rozporządzenia (WE) nr 384/96 z mocą od dnia 24 lipca 2002 r.
Wszelkie środki antydumpingowe wynikające z takich toczących się badań antydumpingowych, nierozpatrzonych skarg i wniosków, regulowane będą przepisami rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Artykuł 2
1.
Środki wyrównawcze, określone w Załączniku II do niniejszego rozporządzenia, które zostały przyjęte na mocy decyzji nr 1898/98/EWWiS i które w dniu 23 lipca 2002 r. nadal będą obowiązywać (środki antysubsydyjne określone w załączniku II), będą kontynuowane i regulowane przepisami rozporządzenia (WE) nr 2026/97 z mocą od dnia 24 lipca 2002 r.
2. Przy obliczaniu daty, w której środki antysubsydyjne określone w załączniku II wygasają na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2026/97, bierze się pod uwagę pierwotną datę wejścia w życie tych środków.
3.
Wszelkie dochodzenia, które zostały rozpoczęte na podstawie decyzji nr 1898/98/EWWiS i które będą nadal w toku w dniu 23 lipca 2002 r. oraz wszelkie skargi lub wnioski o rozpoczęcie takich badań, które nie będą rozpatrzone do dnia 23 lipca 2002 r., będą nadal prowadzone i regulowane przepisami rozporządzenia (WE) nr 2026/97 z mocą od dnia 24 lipca 2002 r.
Wszelkie środki wyrównawcze wynikające z takich toczących się dochodzeń antysubsydyjnych i nierozpatrzonych skarg i wniosków, regulowane będą przepisami rozporządzenia (WE) nr 2026/97.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 976/2002
z dnia 4 czerwca 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Indonezji i kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie postępowanie dotyczące przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Malezji
(1) W styczniu 1997 r., rozporządzeniem (WE) nr 119/97 [2], Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) i Malezji.
(2) We wrześniu 2000 r., w następstwie wszczęcia postępowania przeglądowego na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (podstawowe rozporządzenie), Rada, rozporządzeniem (WE) nr 2100/2000 [3], zmieniła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z ChRL.
(3) W styczniu 2002 r., Komisja rozpoczęła postępowanie przeglądowe na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, dotyczącego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z ChRL [4].
Nie wpłynął wniosek o postępowanie przeglądowe dotyczące środków mających zastosowanie do Malezji, które w następstwie wygasły w styczniu 2002 r.
2.
Bieżące postępowanie
(4) Dnia 18 maja 2001 r., Komisja ogłosiła przez zawiadomienie (Zawiadomienie o wszczęciu postępowania) opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] o wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Indii i Indonezji.
(5) Postępowanie zostało wszczęte w następstwie skargi wniesionej dnia 3 kwietnia 2001 r. przez następujących producentów wspólnotowych: Koloman Handler AG (Koloman), Austria i Krause Ringbuchtechnik GmbH & Co.
KG (Krause), Niemcy (skarżący) reprezentujących większą cześć, w tym przypadku około 90 % producentów wspólnotowych mechanizmów kołowych do segregatorów.
Skarga zawierała dowody na istnienie dumpingu wymienionego produktu i na istotne szkody z niego wynikające, co zostało uznane za wystarczającą podstawę do wszczęcia postępowania.
(6) Wszczęcie analogicznego postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu tego samego produktu pochodzącego z tych samych krajów zostało ogłoszone poprzez zawiadomienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [6] z tą samą datą.
(7) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania producentów eksportujących, zainteresowanych eksporterów i importerów, przedstawicieli krajów wywozu, skarżących i wszystkich innych producentów i użytkowników wspólnotowych.
Stronom zainteresowanym dano możliwość przedstawienia ich opinii na piśmie oraz czas na wysłuchanie ich w terminie określonym w Zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(8) Z każdego z zainteresowanych państw swoją opinię na piśmie przedstawił jeden producent eksportujący.
Wszystkie strony, które o to poprosiły we wspomnianym powyżej terminie i wykazały, że istniały konkretne przyczyny, dla których winny być wysłuchane, otrzymały taką możliwość.
(9) Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim zainteresowanym stronom i wszystkim innym spółką, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w Zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi otrzymano ze strony jednego z dwóch skarżących producentów wspólnotowych, jednego producenta eksportującego z Indii, a także od powiązanego z nim eksportera spoza Wspólnoty oraz od jednego użytkownika i dwóch nie powiązanych importerów wspólnotowych.
Komisja zbadała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za konieczne dla celu określenia dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w pomieszczeniach następujących spółek:
a) Producenci wspólnotowi
- Koloman Handler AG, Austria
b) Producenci eksportujący w Indiach
- ToCheungLee Stationery Mfg Co.
Pvt. Ltd, Tiruvallore
c) Eksporterzy powiązani spoza Wspólnoty w Hongkongu
- ToCheungLee (BVI) Limited/World Wide Stationery Mfg Co.
Ltd (podstawowa spółka holdingowa)
d) Importerzy niepowiązani
- Bensons International Systems Ltd, Zjednoczone Królestwo
- Bensons International Systems BV, Niderlandy
e) Użytkownik
- Esselte, Zjednoczone Królestwo.
(10) Dochodzenie w zakresie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2001 r.(okres objęty dochodzeniem lub OD), Do celów analizy tendencji istotnych dla oceny szkody, Komisja zbadała dane odnoszących się do okresu od dnia 1 stycznia 1980 r. do zakończenia OD (rozważany okres).
3.
Środki tymczasowe
(11) Mając za zadanie zbadanie niektórych aspektów szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, w szczególności w świetle mającej miejsce restrukturyzacji skarżycieli, nie nałożono tymczasowych środków antydumpingowych na mechanizmy kołowe do segregatorów pochodzących z Indii i Indonezji.
4.
Dalsza procedura
(12) Wszystkie strony zostały poinformowane o decyzji o nienakładaniu środków tymczasowych.
Komisja kontynuowała szukanie i weryfikację wszystkich informacji uznanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
W szczególności przeprowadzono dalsze dochodzenie na miejscu w pomieszczeniach użytkownika mechanizmów kołowych do segregatorów we Wspólnocie oraz dwóch niepowiązanych importerów wspólnotowych.
(13) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i przemyśleniach na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
Ustne i pisemne uwagi przedłożone przez strony zostały wzięte pod uwagę i, tam gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozpatrywany produkt
(14) Rozpatrywany produkt to niektóre mechanizmy kołowe do segregatorów (rozpatrywany produkt).
Obecnie klasyfikowane są w ramach kodu CN ex83051000.
Mechanizmy z dźwignią podnoszącą, klasyfikowane przez ten sam kod CN nie wchodzą w zakres niniejszego dochodzenia.
(15) Mechanizmy kołowe do segregatorów składają się z dwóch prostokątnych kawałków stali lub drutów, z przynajmniej czterema półkolami wykonanymi ze stalowych drutów, zamocowanych na nich, połączonych stalową przykrywką.
Można je otworzyć albo poprzez pociągnięcie półkoli, albo za pomocą małej zapadki, przymocowanej do mechanizmu kołowego do segregatorów.
Kółka mogą mieć różne kształty, najpopularniejszy jest okrągły, prostokątny lub w kształcie litery D.
(16) Mechanizmy kołowe do segregatorów są używane do przechowywania różnego rodzaju dokumentów lub papierów.
Używane są między innymi przez producentów segregatorów kołowych, podręczników technicznych i oprogramowania, albumów fotograficznych i klaserów, katalogów i broszur.
(17) Do Wspólnoty sprzedano setki różnych modeli mechanizmów kołowych do segregatorów w OD.
Modele różniły się rozmiarem, kształtem i liczbą kółek, rozmiarem płytki podstawy oraz systemem otwierania kółek (otwarcie poprzez pociągniecie lub za pomocą zapadki otwierającej).
Wobec braku jednoznacznej granicy dzielącej poszczególne rodzaje mechanizmów kołowych do segregatorów oraz biorąc pod uwagę, że wszystkie mają podobne właściwości fizyczne i techniczne, jak również fakt, że poszczególne modele mogą w określonym zakresie zastępować się nawzajem, Komisja uznała, że wszystkie rodzaje mechanizmów kołowych do segregatorów do celów bieżącego postępowania uznawane są za jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(18) Komisja ustaliła, że mechanizmy kołowe do segregatorów produkowane i sprzedawane na rynku krajowym w Indiach, jak również te, które wywożone są do Wspólnoty z Indii mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowania
(19) Komisja ustaliła również, że nie ma różnicy w zakresie podstawowych właściwości fizycznych i technicznych, i w zakresie zastosowań między mechanizmami kołowymi do segregatorów przywożonymi do Wspólnoty pochodzącymi z Indii a mechanizmami kołowymi do segregatorów produkowanymi przez przemysł wspólnotowy i sprzedawanymi na rynku wspólnotowym.
(20) Z uwagi na brak współpracy ze strony któregokolwiek producenta indonezyjskiego Komisja oparła się na stanie faktycznym dostępnym zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Z tego względu, jak również z uwagi na brak jakiejkolwiek informacji dostępnej ze strony tego państwa, Komisja uznała za właściwe skorzystanie z informacji zawartych w skardze, zgodnie z którymi mechanizmy kołowe do segregatorów produkowane i sprzedawane w Indonezji lub wywożone do Wspólnoty oraz mechanizmy kołowe do segregatorów produkowane przez wspólnotowych producentów skarżących i sprzedawane na rynku wspólnotowym są podobne.
(21) Ostatecznie ustalono zatem, że mechanizmy kołowe do segregatorów produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, mechanizmy kołowe do segregatorów pochodzące z Indii i Indonezji wywożone do Wspólnoty oraz mechanizmy kołowe do segregatorów produkowane oraz sprzedawane na rynku krajowym w Indiach oraz w Indonezji są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(22) W OD rozpatrywany produkt objęty był standardowym cłem w wysokości 2,7 % w 2000 r. oraz 2,7 % w 2001 r.
W ramach systemu GSP omawiany produkt przywożony z Indii oraz Indonezji korzystał ze zniżki wynoszącej 100 % standardowego cła płatnego w 2000 r. oraz 2001 r.
W rezultacie zastosowane cło wyniosło 0 % w 2000 r. i 0 % w 2001 r.
C. DUMPING
1.
Indie
(23) Jedna spółka odpowiedziała na kwestionariusz producentów eksportujących.
Na kwestionariusz odpowiedziała również jedna spółka spoza Wspólnoty powiązana z tym producentem eksportującym.
Według danych o przywozie, odnotowanych przez Eurostat, producent ten rozliczył się z całego wywozu indyjskiego do Wspólnoty.
a) Wartość normalna
(24) Do celów określenia wartości normalnej, należało po pierwsze ustalić, czy całkowita sprzedaż krajowa mechanizmów kołowych do segregatorów jedynego współpracującego producenta eksportującego z Indii jest reprezentatywna w porównaniu z całkowitą sprzedażą eksportową do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, sprzedaż krajowa nie została uznana za reprezentatywną, gdyż całkowita wielkość sprzedaży krajowej producenta eksportującego była niższa niż 5 % z wartości całkowitej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(25) Z braku reprezentatywnych sprzedaży krajowych, bądź sprzedaży jakiegokolwiek innego producenta eksportującego na rynku krajowym, lub innych sprzedaży w tej samej ogólnej kategorii produktów przez producenta eksportującego, wartość normalna musiała zostać określona zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, w oparciu o koszty wytworzenia plus rozsądną sumę za sprzedaż, koszty ogólne i administracyjne i za zyski.
(26) Koszty własne ogólne i administracyjne spółki oraz zyski ze sprzedaży krajowej rozpatrywanego produktu zostały dodane do kosztów wytworzenia modeli eksportowanych.
Zgodnie z art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, koszty ogólne i administracyjne zadeklarowane przez producenta eksportującego zostały tak ustalone, aby odzwierciedlać ich potwierdzone deklaracje finansowe.
(27) W następstwie ujawnienia istotnych faktów i przemyśleń, w oparciu o które zamierzano nałożyć ostateczne środki, współpracujący producent eksportujący z Indii utrzymywał, że w świetle braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej, jego koszty ogólne i administracyjne oraz marża zysku w sprzedaży krajowej może być zastosowana do konstruowania wartości normalnej oraz, że marża zysku nie była właściwa w porównaniu z marżą zysku zastosowaną do przeliczenia poziomu zniesienia szkody, użytej w poprzednim dochodzeniu i obecnie stosowanego do sprzedaży eksportowej.
(28) Co do kosztów ogólnych i administracyjnych, argumenty przedstawione przez indyjskiego producenta eksportującego nie były poparte dowodami na to, że koszty ogólne i administracyjne spółki istotnie różniłyby się w przypadku gdyby sprzedaż krajowa byłaby wyższa niż 5 % wywozu.
Stąd, roszczenie zostało odrzucone.
(29) Co do zysku, sytuacja została ponownie rozpatrzona w świetle nowych danych uzyskanych z indyjskiego rynku krajowego.
W oparciu o te nowe dane określono, że rozsądna marża zysku, nie przekraczając zysku zwykle osiąganego przez innych eksporterów lub producentów w sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów na rynku krajowym danego kraju pochodzenia, Indie nie przekroczą 5 %.
Na tej podstawie, dokonano przeglądu wyliczenia.
b) Cena eksportowa
(30) Cała sprzedaż eksportowa do Wspólnoty trafiła do wspólnotowych importerów niezależnych, a cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia poprzez odniesieniu do cen faktycznie zapłaconych lub należnych.
c) Porównanie
(31) W celu zapewnienia uczciwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, z powodu różnic mających wpływ na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia ustalono należny dodatek w formie dostosowania.
(32) Sprzedaż do Wspólnoty odbywała się poprzez powiązaną spółkę w Hongkongu.
Spółka ta spełniała funkcje podmiotu gospodarczego i zastosowano dostosowanie do ceny eksportowej z tej spółki w Hongkongu poprzez odliczenie prowizji od ceny eksportowej, dla określenia funkcji przez nią wypełnianej.
(33) Zastosowano dodatki do różnic w kosztach transportu, ubezpieczenia, pakowania i kredytów do różnic, gdzie właściwe i uzasadnione.
d) Margines dumpingu
(34) Jak przewiduje art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona wartości normalnej każdego modelu rozpatrywanego produktu, wywożonego do Wspólnoty, została porównana ze średnią ważoną ceny eksportowej na poziomie fabrycznym dla takiego samego modelu i na takim samym poziomie handlu.
(35) Porównanie wykazało, że nie istniał dumping przy przywozie mechanizmów kołowych do segregatorów realizowanym przez współpracującego producenta eksportującego w OD.
Ostateczny margines dumpingu wyrażony w procentach ceny importowej CIF na granicach Wspólnoty przed ocleniem przedstawia się jak następuje:
- ToCheungLee Stationery Mfg Co.
Pvt. Ltd: 0,0 %.
(36) Jako że współpracujący producent eksportujący rozliczył się z całego indyjskiego wywozu rozpatrywanego produktu, postanowiono ustalić końcowy margines dumpingu na poziomie marginesu dumpingu ustalonego dla tego współpracującego producenta eksportującego, tj. 0,0 %.
2.
Indonezja
(37) Jedyny znany producent eksportujący w Indonezji i związany z nim importer nie odpowiedzieli na kwestionariusz.
Zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia, spółka ta została należycie powiadomiona, że jeżeli nie będzie współpracować, ustalenia zostałyby oparte na podstawie dostępnych faktów.
Mimo to, spółka nadal nie współpracowała z dochodzeniem.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, nie przeprowadzono wizyty weryfikacyjnej w pomieszczeniach tego producenta eksportującego.
a) Wartość normalna i cena eksportowa
(38) W oparciu o dostępne fakty i wobec braku innych wiarygodnych informacji dotyczących tego kraju, uznano za właściwe, aby określenie oprzeć o informacje przedłożone w skardze.
Zgodnie z art. 18 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, informacja ta została sprawdzona, tam, gdzie to było to możliwe, w odniesieniu do informacji z innych niezależnych źródeł.
(39) Wartość normalna została skonstruowana dla pięciu różnych rodzajów mechanizmów kołowych do segregatorów w Indonezji na podstawie kosztów wytwarzania powiększonych o uzasadnioną kwotę kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysk.
(40) Cena eksportowa została ustalona w oparciu o cenę pierwszego niepowiązanego nabywcy we Wspólnocie dla każdego z pięciu rodzajów.
Dokonano dostosowania kosztów ogólnych i administracyjnych oraz uzasadnionego zysku, w oparciu o informacje zawarte w skardze.
(41) Jedyny znany producent eksportujący w Indonezji dowodził, że wartość normalna ustalona w oparciu o skargę nie była reprezentatywna dla ich prawdziwej wartości normalnej, a także, że na mocy art. 18 ust. 5 Komisja jest zobowiązana sprawdzić informacje zawarte w skardze u źródeł niezależnych, w tym w publikowanych wykazach cen, w urzędowych statystykach i innych niezależnych oficjalnych informacjach.
(42) Jak wspomniano powyżej, producent eksportujący nie dostarczył żadnych danych na temat ustanowienia wartości normalnej.
Dokonano próby na tyle, na ile to możliwe, by uzyskać alternatywne źródła informacji i zweryfikować dane zawarte w skardze poprzez poszukiwania w internecie, zbadanie danych od niezależnych importerów i analizę danych z Eurostatu.
W tym względzie skarga zawierała pięć konkretnych modeli o zróżnicowanej skali cen dla wartości normalnej i dokonywała porównania cen z równoważnymi cenami eksportowymi dla takiego samego modelu.
Porównanie każdej pojedynczej wartości normalnej oraz prostej średniej wartości normalnej ze skargi ze średnią ważoną ceny eksportowej z Eurostatu nie dostarczyło wartościowej podstawy dla ustalenia.
Co za tym idzie, nie uzyskano żadnych alternatywnych danych w odniesieniu do wartości normalnej lub ceny eksportowej, która mogłaby być bardziej wiarygodna niż ta w skardze.
b) Porównanie
(43) Gdzie to konieczne, poczyniono dostosowania dla kosztów transportu i dystrybucji, dla zapewnienia uczciwego porównania.
Dostosowania były jednakowo oparte o zweryfikowane informacje zawarte w skardze.
c) Margines dumpingu
(44) Jak stanowi art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, wartość normalna każdego z rozważanego rodzaju, rozpatrywanego produktu wywożonego do Wspólnoty, została porównana z ceną eksportową na poziomie fabrycznym dla każdego porównywalnego rodzaju.
(45) Porównanie wykazało istnienie dumpingu w odniesieniu do Indonezji.
Margines dumpingu wyrażony w procentach ceny importowej CIF na granicach Wspólnoty przed ocleniem dla wszystkich indonezyjskich producentów eksportujących przedstawia się jak następuje:
(46) Wszyscy eksporterzy: 144,0 %.
D. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(47) Biorąc pod uwagę, że tylko jeden indyjski producent eksportujący współpracował w dochodzeniu oraz, że przemysł wspólnotowy obejmuje jedynie jedną spółkę, określone dane odnoszące się do tych spółek zostały zindeksowane lub ułożone w formie zakresu, dla zachowania poufności danych przedłożonych zgodnie z art. 19 podstawowego rozporządzenia.
2.
Produkcja wspólnotowa
(48) Ustalono, że prócz produkcji dwóch skarżących producentów wspólnotowych, produkcja miała także miejsce we Włoszech i w Hiszpanii.
Chociaż zaangażowana spółka włoska nie dostarczyła Komisji pełnych danych, otrzymane informacje potwierdziły fakt, że w OD stanowiła ona udział około 10 % całej produkcji wspólnotowej.
Co do spółki hiszpańskiej, która nie dostarczyła kompletnych danych Komisji stwierdzono, że w 2001 r. wyprodukowała ona nieznaczne ilości rozpatrywanego produktu, importowała za to większą część swojej sprzedaży z jednego z rozpatrywanych krajów.
Stwierdzono, że powinna być uznawana raczej za importera niż za producenta.
(49) Stwierdzono także, że spółka ulokowana w Zjednoczonym Królestwie była wcześniej zaangażowana w produkcję niektórych rodzajów mechanizmów kołowych do segregatorów.
Spółka ta potwierdziła na piśmie, że zaprzestała produkcji rozpatrywanego produktu kilka lat temu.
Inni producenci we Wspólnocie nie są znani.
(50) W oparciu o powyższe, produkcja producentów skarżących i innych producentów wspólnotowych we Włoszech stanowi całość produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
3.
Definicja przemysłu wspólnotowego
a) Przemysł wspólnotowy
(51) Jeden z dwóch skarżących producentów nie odpowiedział na kwestionariusz (Krause) i uznany został za niewspółpracującego.
Producent ten, choć wspierający skargę, nie był stąd uznawany za część przemysłu wspólnotowego.
Co się tyczy innego producenta (Koloman), stwierdzono, że spółka ta nie tylko produkowała produkt podobny we Wspólnocie w OD, ale produkowała także jego części na Węgrzech.
Oprócz swojej produkcji wspólnotowej, Koloman handlował produktami węgierskimi we Wspólnocie i używał także części produkowanych na Węgrzech do swojej produkcji wspólnotowej.
Ponadto, część produkcji współpracującego producenta wspólnotowego została przeniesiona na początku 2000 r. za pomocą transferu niektórych maszyn z Austrii na Węgry.
Jednakże pomimo powyższego, podstawowa działalność tej spółki pozostawała we Wspólnocie, tj. siedziba zarządu, magazyny, biura sprzedaży, produkcja znaczącej ilości zakresu produktu, podobnie jak istotne techniczne i marketingowe know-how.
Sprzedaż importowa uzupełniała zakres produktu podobnego i stąd nie wpływała na status Kolomana jako producenta wspólnotowego.
Co do produkcji części na Węgrzech i następujące potem ich włączenie do produktu finalnego, dochodzenie ustaliło, że włączane części stanowiły jedynie mniejszą część kosztów produkcji produktu finalnego i stąd, wartości dodanej.
Dlatego status producenta jako producenta wspólnotowego nie ucierpiał za sprawą tego przywozu.
(52) Dochodzenie potwierdziło, że jedyny współpracujący producent wspólnotowy reprezentował więcej niż 25 % wspólnotowej produkcji mechanizmów kołowych do segregatorów, spełniając w ten sposób wymagania art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Postanowiono więc ustalić, że przemysł wspólnotowy pozostanie w obrębie znaczenia art. 4 ust. 1 tego samego rozporządzenia i będzie dalej zwany jako "przemysł wspólnotowy".
b) Wydarzenia, które miały miejsce po okresie objętym dochodzeniem
(53) W listopadzie 2001 r., tj. po zakończeniu OD, współpracujący producent wspólnotowy Koloman znalazł się pod sekwestrem sądowym i w rezultacie procedury likwidacyjnej został przejęty przez spółkę austriacką, której spółka dominująca, znajdująca się w Zjednoczonym Królestwie, przyjęła także węgierski oddział Kolomana.
(54) Nabywcy potwierdzili wobec Komisji swoje ciągłe poparcie skargi.
c) Konsumpcja Wspólnoty
(55) Faktyczna konsumpcja Wspólnoty została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, sprzedaży innych producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, jak zostało to odnotowane w skardze, należycie dostosowanej do OD, informacji dostarczonych przez współpracującego producenta eksportującego oraz danych przywozowych Eurostatu.
Wzięto pod uwagę fakt, że kod CN 83051000 obejmuje również produkty, które nie zostały włączone do niniejszego postępowania.
Jednakże w odniesieniu do Indonezji, z uwagi na brak współpracy eksporterów indonezyjskich, wzięto pod uwagę dostępne optymalne fakty, tj. dane Eurostatu.
Pod tym względem, w oparciu o skargę jako najlepszy dostępny dowód, cały przywóz objęty wyżej wymienionym kodem został uznany za spełniający kryteria rozpatrywanego produktu.
Niewspółpracujący eksporter indonezyjski twierdził, że jego wywóz na rynek wspólnotowy wynosił około 15 % mniej niż przyjęta wartość przywozu.
Jednakże twierdzenie to nie mogło być zweryfikowane, a różnica była tego rodzaju, że mogła być wyjaśniona przez proporcję stosowaną do przeliczania danych liczbowych Eruostatu, które podawane są w tonach lub jednostkach.
Na tej podstawie, konsumpcja Wspólnoty wzrosła o 5 % między 1998 r. a OD.
Dokładniej, pozostawała ona stosunkowo stabilna w latach 1998–1999, a następnie stopniowo wzrastała aż do końca OD, kiedy to stwierdzono, że wyniosła około 348 milionów jednostek.
4.
Przywóz z rozważanego kraju
(56) Przypomniano, że postępowanie przeciwko Indiom zostało zakończone, jedynie przywóz z Indonezji będzie analizowany jako przywóz pozostałego kraju rozważanego.
a) Wielkość przywozu dumpingowego
(57) Mimo, że wartość przywozu pochodzącego z Indonezji spadła w latach 1998–2000, a następnie nieznacznie wzrosła między 2000 r. a OD, należy odnotować, że nawet jeśli przywóz z rozważanego kraju rozpoczął się dopiero w 1997 r., to był już znaczący w 1998 r. i wynosił 32 miliony sztuk w OD.
b) Udział w rynku przywozu dumpingowego
(58) Przywóz indonezyjski określono na 8–13 % udziału w rynku; od 1998 r. zmniejszył się o około 2 punkty procentowe.
c) Ceny przywozu dumpingowego
i) Ewolucja ceny
(59) Średnia ważona cen importowych pochodzących z Indonezji zmniejszyła się o 5 % między 1998 r. a OD, tzn. że 105 ECU za tysiąc jednostek do 99 EUR za tysiąc jednostek.
Obniżka była szczególnie wyraźna w latach 1998–1999, kiedy ceny spadły o 3 % i między 2000 r. a OD, kiedy spadły o 2 %.
ii) Podcięcie
(60) Przy braku współpracy ze strony eksporterów indonezyjskich, porównanie cen przeprowadzono na podstawie danych Eurostatu, odpowiednio dostosowanych o należności celne, koszty poprzywozowe i porównano, na tym samym poziomie handlu, z cenami ex-works producentów wspólnotowych.
(61) Na tej podstawie, podcięcie cenowe zostało ponownie rozpatrzone i poprawione tam, gdzie to konieczne, w oparciu o informacje dostarczone podczas dodatkowych wizytacji weryfikacyjnych.
Ustalono, że przywóz z Indonezji podcina ceny przemysłu wspólnotowego o około 30–40 %.
Należy również odnotować, że występowało tam również tłumienie cen, gdyż przemysł wspólnotowy nie był dochodowy.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja
(62) Produkcja przemysłu wspólnotowego uległa w tym okresie tendencji spadkowej, zmniejszając się o 25 % między 1998 r. a OD.
Znaczący spadek nastąpił w latach 1998–1999 (-15 %).
Kolejny znaczący spadek miał miejsce w latach 1999–2000, a następnie wielkość produkcji pozostawała stabilna aż do końca OD.
b) Możliwości produkcyjne i poziom zużycia możliwości produkcyjnych
(63) Możliwości produkcyjne ulegały temu samej tendencji co produkcja i spadła o 26 % między 1998 r. a OD.
(64) Na tej podstawie poziom możliwości zużycia pozostał stabilny w rozpatrywanym okresie.
c) Zapasy
(65) Zapasy przemysłu wspólnotowego pod koniec roku spadły o 12 % między 1998 r. a OD.
d) Sprzedaż we Wspólnocie
(66) Pomimo wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, wartość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła znacząco między 1998 r. a OD, o 25 %.
Spadek wystąpił w latach 1998–1999 (-10 %), a w latach 1999–2000 okazał się jeszcze wyraźniejszy (-15 %).
e) Udział w rynku
(67) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o ponad 4 punkty procentowe od 1998 r. do OD, ulegając tej samej tendencji co wielkość sprzedana.
f) Ceny
(68) Przeciętne ceny sprzedaży netto przemysłu wspólnotowego spadły o 4 % od 1998 r. do OD.
Spadek ten był szczególnie zauważalny w latach 1998–1999 (6 %), tj. gdy ceny importowe rozpatrywanego państwa znacząco spadły, jak zostało to wyjaśnione w motywie 59.
g) Rentowność
(69) Średnia ważona rentowności przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 10 punktów procentowych między 1998 r. a OD i odnotowała straty od 2000 r.
W wyniku tego niefortunnego rozwoju sytuacji, jak zostało to wymienione w motywie 53, przemysł wspólnotowy był zmuszony znaleźć się pod zarządem przymusowym.
h) Przepływ środków pieniężnych i zdolność podnoszenia kapitału
(70) Rozwój przepływu środków pieniężnych wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy w odniesieniu do sprzedaży mechanizmów kołowych do segregatorów jest bardzo podobny do przebiegu rozwoju rentowności, tj. odnotował znaczący spadek między 1998 r. a OD.
(71) Dochodzenie ustaliło, że zdolność przemysłu wspólnotowego do podnoszenia kapitału stała się w tym okresie trudniejsza z uwagi na swoją sytuację finansową, w szczególności z uwagi na pogarszającą się rentowność.
i) Zatrudnienie, płace i produktywność
(72) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym związane z produkcją mechanizmów kołowych do segregatorów spadło o 30 % między 1998 r. a OD.
Całkowita suma płac jako całości ulegała tej samej tendencji, spadając o 27 % w tym samym okresie, co doprowadziło do podwyższenia średniego zarobku o 5 % między 1998 a OD.
Produktywność siły roboczej przemysłu wspólnotowego, mierzona jako wielkość produkcji na zatrudnioną osobę, zwiększyła się o 8 % między 1998 r. a OD
j) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(73) Poziom inwestycji obniżył się o 39 % między 1998 r. a OD Spadek był szczególnie odnotowany między 1999 r. a 2000 r.
Dochodzenie wykazało, że większość tych wydatków kapitałowych dotyczyło wymiany i utrzymania istniejących urządzeń.
(74) Zwrot z inwestycji, określany jako stosunek między zyskiem netto przemysłu wspólnotowego a wartością księgową netto inwestycji bardzo ściśle odpowiadał tendencjom dotyczącym rentowności i był ujemny w 2000 r.
k) Wzrost
(75) Podczas gdy konsumpcja Wspólnoty wzrosła o 5 % między 1998 r. a OD, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o około 25 % a wielkość rozpatrywanego przywozu pozostała znacząca.
Stąd, przemysł wspólnotowy nie był w stanie uzyskać minimalnego wzrostu popytu na rynku wspólnotowym.
l) Wielkość marginesu dumpingu
(76) Co do wpływu na przemysł wspólnotowy rozmiaru faktycznego marginesu dumpingu, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z rozpatrywanego kraju, nie można uznać tego wpływu za nieistotny.
m) Ożywienie po skutkach poprzedniego dumpingu
(77) Przemysł wspólnotowy pozostaje wciąż w trakcie procesu ożywienia po skutkach poprzedniego przywozu dumpingowego mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzącego z ChRL i Malezji.
Jak wspomniano, rozporządzenie (WE) nr 119/97 nakładające ostateczne środki zostało zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/2000 w celu wzięcia pod uwagę ustaleń procedury antyabsorpcyjnej przeciwko ChRL.
Ponadto, po wygaśnięciu środków przeciwko Malezji w styczniu 2002 r., zastosowano przegląd odnoszący się do chińskiego przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów.
6.
Przeniesienie części produkcji
(78) W celu sprawdzenia, czy pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego nie wynikało ze zmiany w modelu produkcji przemysłowej, badano również, czy przeniesienie części produkcji, wspomniane w motywie 51 (poprzez transfer maszyn z Austrii do Węgier), które miało miejsce na początku 2000 r., miało wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Zdarzało się bowiem, że podczas gdy tendencja spadkowa niektórych wskaźników szkody pogarszała się przy takim przeniesieniu (tzn. produkcja, możliwości produkcyjne oraz wielkość sprzedaży), poprawiała się tendencja poziomu możliwości zużycia i średnich cen sprzedaży, co prowadziło do ograniczenia strat.
Na przykład, oszacowano, że około 60 % spadku produkcji i około 80 % spadku wielkości sprzedaży jest związane z przeniesieniem, podczas gdy bez przeniesienia spadek cen byłby trzykrotnie wyższy, a rentowność straciłaby 7 dodatkowych punktów procentowych.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzono, że pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego nie wynikało ze zmiany organizacji produkcji wspólnotowej.
(79) Dowodzono, że podstawowa działalność przemysłu wspólnotowego nie ma już miejsca we Wspólnocie, gdyż przeniesienie na Węgry rzekomo wywołało 60 % spadek produkcji wspólnotowej i 80 % spadek sprzedaży produkcji wspólnotowej.
(80) Jak to już wyjaśniono w motywie 78, przeniesienie nie pociąga za sobą takiego zmniejszenia się produkcji przemysłu wspólnotowego, lecz jedynie spadek 15 % produkcji wspólnotowej i 20 % sprzedaży produkcji wspólnotowej.
Tak więc, wniosek zawarty w motywie 51, dotyczący zasadniczej działalności przemysłu wspólnotowego, został potwierdzony.
7.
Wniosek dotyczący szkody
(81) Pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego (po uwzględnieniu przeniesienia co wyjaśnione zostało w motywie 78 zostało określone przez odniesienie do rozważanego okresu.
(82) Środki antydumpingowe nałożone na przywóz mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z ChRL i Malezji doprowadziły do istotnego spadku przywozu pochodzącego z tych krajów po 1998 r. Jednakże przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni wykorzystać takiego rozwoju.
Poczynając od 1998 r. większość wskaźników szkód, tj. produkcja, wielkość sprzedaży, ceny, udział w rynku, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i zatrudnienie odnotowywały negatywny rozwój.
W szczególności spadek cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego wpłynął negatywnie na jego rentowność.
(83) Ponadto, podczas gdy sprzedaż przemysłu wspólnotowego obniżała się w okresie między 1998 r. a OD, przywóz pochodzący z Indonezji był znaczący.
Dochodzenie wykazało, że w OD przywóz indonezyjski realizowany był z podcięciem cenowym w stosunku do przemysłu wspólnotowego w granicach 30–40 %.
Ponadto, występowało tłumienie cen.
(84) Określono, że sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyła się do tego stopnia, że stwierdzono, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody.
(85) Przypomniano, że po OD zła sytuacja finansowa doprowadziła przemysł wspólnotowy do znalezienia się pod zarządem przymusowym.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wprowadzenie
(86) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 podstawowego rozporządzenia, zbadano, czy przywóz pochodzący z Indonezji, pod względem jego wielkości i wpływu na ceny mechanizmów kołowych do segregatorów na rynku wspólnotowym, spowodował szkody na rzecz przemysłu wspólnotowego do stopnia pozwalającego na sklasyfikowanie ich jako istotne.
Zbadano również znane czynniki inne niż przywóz dumpingowy, które w tym samym czasie mogły szkodzić przemysłowi wspólnotowemu, w celu upewnienia się, że możliwe szkody spowodowane przez te inne czynniki nie były związane z przywozem dumpingowym z Indonezji.
2.
Skutek przywozu dumpingowego
(87) Wielkość przywozu dumpingowego spadła o 14 % między 1998 r. a OD, a odpowiedni udział w rynku wspólnotowym o 2 punkty procentowe w tym samym okresie.
Jednakże przywóz ten pozostał znaczący i ciągle zachowywał udział w rynku w wysokości od 8 % do 13 % między 1998 r. a OD.
Przywóz ten znacząco podciął ceny przemysłu wspólnotowego.
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego obniżył się o ponad 4 punkty procentowe.
W tym samym czasie średnie ceny Wspólnoty spadły o 4 %.
Faktyczny spadek cen był w rzeczywistości jeszcze większy niż zostało to przedstawione w motywie 78.
(88) W tym samym okresie, między 1998 r. a OD, sytuacja przemysłu wspólnotowego pogarszała się, co odzwierciedlało spadek wielkości sprzedaży i udziału w rynku, spadek cen i znaczące pogorszenie rentowności, co doprowadziło do strat.
Tak więc, przemysł wspólnotowy nie był w stanie znacząco skorzystać z nałożenia powyżej wspomnianych środków wobec ChRL i Malezji.
(89) Indonezyjski eksporter dowodził, że wywóz indonezyjski nie mógł spowodować szkody, gdyż obniżył się w latach 1999–2000 i utrzymywał minimalny udział w rynku.
Ta sama spółka utrzymywała, że przywóz z Indonezji nie mógł mieć istotnego wpływu na przemysł wspólnotowy, gdyż produkcja wspólnotowa była pięcio- ub sześciokrotnie wyższa od wielkości przywozu indonezyjskiego.
(90) Przypomniano jednakże że przywóz indonezyjski zmniejszył się między 1998 r. a 2000 r. oraz nieznacznie zwiększył się między 2000 r. a OD, nie osiągając poziomu z 1998 r.
Dodatkowo, jak już wyjaśniono w motywie 58, między 1998 r. a OD przywóz indonezyjski miał udział w rynku w wysokości 8–13 %, który uznać należy za istotny i wyraźnie powyżej minimalnego.
Wreszcie, przypomniano także, że przemysł wspólnotowy został jasno określony w motywie 52 oraz, że poziom jego produkcji jest znacznie niższy od tego, o którym mówiła spółka indonezyjska.
(91) Tak więc można wyciągnąć wniosek, że przywóz dumpingowy pochodzący z Indonezji podważył skutki zastosowania środków antydumpingowych przyjętych w 1997 r. wobec ChRL i Malezji, zmienionych w stosunku do ChRL w 2000 r., i że przywóz ten był istotną przyczyną negatywnego rozwoju sytuacji, jak zostało to podsumowane w poprzednich ustępach.
3.
Skutek innych czynników
a) Przywóz z innych państw trzecich
(92) Zwrócono uwagę na czynniki inne niż przywóz dumpingowy z Indonezji, który mógł doprowadzić lub przyczynić się do szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy, w szczególności na to, czy przywóz z krajów innych niż Indonezja mógł przyczynić się do tej sytuacji.
(93) Wielkość przywozu z państw trzecich wzrosła o 17 % o między 1998 r. a OD, podczas gdy ich udział w rynku wzrósł o ponad 5 punktów procentowych w tym samym okresie.
Wzrost ten wynika w dużej mierze ze wzrostu przywozu pochodzącego z Indii, Węgier i Tajlandii, podczas gdy w tym samym czasie przywóz pochodzący z ChRL i Malezji znacząco spadł z uwagi na wprowadzenie środków antydumpingowych, nałożonych w 1997 r.
(94) Średnia cena jednostkowa przywozu z państw trzecich spadła o 16 % między 1998 r. a OD.
Ceny z prawie wszystkich państw trzecich spadły w tym okresie, prócz cen przywozu z ChRL, które z uwagi na skutek nałożonych środków antydumpingowych znacząco wzrosły, osiągając jednak ten sam poziom co ceny węgierskie jedynie w OD.
i) Indie
(95) Na początku zbadano, czy przywóz pochodzący z Indii mógł przyczynić się do szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże choć przywóz z Indii znacząco wzrósł między 1998 r. a OD stwierdzono, że ceny przywozu z Indonezji były zaniżone o 2–30 % w stosunku do cen przywozu pochodzącego z Indii między 1998 r. a OD.
Należy także odnotować, że w chwili rozpoczęcia przywozu indyjskiego w 1998 r. jego cena była o ponad 40 % wyższa niż cena przywozu z Indonezji obejmującego porównywalną liczbę mechanizmów kołowych do segregatorów.
Od tego czasu indyjskie ceny importowe stopniowo się obniżały, jednakże zawsze były wyższe niż ceny indonezyjskie, jak ustalono, o ponad 5 % powyżej cen indonezyjskich w OD.
Dlatego stwierdzono, że przywóz z Indii negatywnie oddziaływał na sytuację przemysłu wspólnotowego, jednakże również duże znaczenie miał negatywny wpływ oddzielnego przywozu dumpingowego z Indonezji.
Dodatkowo Indonezja była ważnym i wpływowym podmiotem we Wspólnocie.
Wielkość jej wywozu do Wspólnoty była mniejsza od wywozu indyjskiego, jednakże pozostawała znacząca.
Wywóz indonezyjski podcina ceny przemysłu wspólnotowego w większym nawet stopniu niż wywóz indyjski.
Należy także odnotować, że wyżej wymienioną analizę znacznie utrudniał brak współpracy Indonezji, a co za tym idzie brak informacji na temat rodzajów produktu w sektorach rynku reprezentowanych przez wywóz z Indonezji.
ii) Chińska Republika Ludowa
(96) Rozpatrzono, czy przyjęcie środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r. na przywóz z ChRL mogło doprowadzić lub przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Należy odnotować, że pomimo że złagodzenie cła na przywóz z ChRL złagodziło oddziaływanie środków nałożonych w 1997 r. w odniesieniu do cen sprzedaży, to środki te nadal przyczyniały się do znaczącego ograniczenia wielkości przywozowych z ChRL w 1998 r.
Należy ponadto odnotować, że przywóz z Indonezji, który rozpoczął się dopiero w 1997 r., osiągną już podobny poziom jak przywóz z ChRL przed 1998 r.
Od tego czasu przywóz z ChRL gwałtownie się obniżył, podczas gdy przywóz indonezyjski spadał w znacznie mniejszym stopniu do chwili OD.
Przywóz indonezyjski był wtedy ponad trzykrotnie wyższy niż przywóz z ChRL. Dlatego też z uwagi na fakt, że wielkość przywozu z ChRL była o wiele mniejsza niż wielkość przywozu z Indonezji w OD uznano, że przywóz ten nie miał tak poważnego wpływu na przemysł wspólnotowy jak przywóz dumpingowy z Indonezji.
iii) Węgry
(97) W celu ustalenia czy wyodrębniony przywóz z Węgier spowodował szkody w przemyśle wspólnotowym zbadano poziom przywozu i cen na rynku wspólnotowym.
(98) Analiza dotycząca przywozu węgierskiego między 1998 r. a OD została oparta na danych zawartych w kwestionariuszu dostarczonym przez producenta wspólnotowego, którego zakład na Węgrzech reprezentuje jedynego węgierskiego producenta.
(99) W rozpatrywanym okresie przywóz mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Węgier zwiększył się ilościowo.
W odniesieniu do cen poniesionych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym dla produktów pochodzących z Węgier, to mimo obniżki w rozpatrywanym okresie pozostały one najwyższe pośród cen importowych z innych państw trzecich i były podcięte przez przywóz z Indonezji.
(100) Węgierska produkcja mechanizmów kołowych do segregatorów przemysłu wspólnotowego poddana została analizie oraz porównana do produkcji austriackiej.
Stwierdzono, że modele produkowane w Austrii i na Węgrzech pokrywały się w małym stopniu.
(101) Biorąc pod uwagę mały procent modelów produkowanych zarówno w Austrii jak i na Węgrzech uznano, ze produkty węgierskie uzupełniały zakres produktów przemysłu wspólnotowego, oferując klientom szerszy wybór modeli i nie wpłynęły negatywnie na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(102) W oparciu o powyższe uznano, ze przywóz z Węgier materialnie nie przyczynił się do pogorszenia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
iv) Tajlandia
(103) Biorąc pod uwagę, jak już wspomniano w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2100/2000, "niektóre z towarów pochodzenia chińskiego zostały zgłoszone do krajowych organów celnych jako pochodzące z Tajlandii i dzięki temu uniknęły zapłacenia ceł antydumpingowych normalnie wymagalnych" uznano za właściwe, aby ocenić wpływ przywozu przesyłanego z Tajlandii.
(104) W tym względzie przywóz z Tajlandii wzrósł znacząco podczas rozpatrywanego okresu, poczynając od około miliona jednostek w 1998 r. do ponad 23 milionów jednostek w OD.
Ponadto ustalono, w oparciu o dane z Eurostatu, że ceny sprzedaży przywozu tajlandzkiego utrzymywały się zasadniczo poniżej cen przywozu indonezyjskiego.
(105) Jednakże choć stwierdzono, że ceny tajlandzkie były o około 20 % niższe niż ceny przywozu indonezyjskiego, to przywóz z Indonezji jest większy o jedną trzecią od przywozu z Tajlandii.
Tak więc, wziąwszy pod uwagę, że wielkości przywożone z Tajlandii są wciąż znacząco niższe od wielkości przywożonych z Indonezji, uznano, że przywóz tajlandzki nie mógł mieć znaczącego wpływu w porównaniu z wpływem przywozu dumpingowego z Indonezji.
(106) Analiza w odniesieniu do Tajlandii została zakwestionowana przez niewspółpracującego eksportera indonezyjskiego.
Utrzymywał on, że poziom przywozu z Indonezji jest porównywalnie niższy, a ceny wyższe w porównaniu do przywozu tajlandzkiego.
Należy jednak przypomnieć, że choć ceny tajlandzkie były niższe niż ceny przywozu z Indonezji, to wielkości przywożone z Indonezji były o ponad 30 % wyższe od przywozu z Tajlandii.
Dlatego też, wniosek podany w motywie 105 został potwierdzony.
b) Dodatkowe czynniki
(107) Zbadano także, czy czynniki inne niż wspomniane powyżej mogły przyczynić się do szkody przemysłu wspólnotowego.
(108) Importerzy współpracujący dowodzili, że handel mechanizmami kołowymi do segregatorów jest bardzo wyczulony na ceny i dlatego producenci muszą sprzedawać duże ilości, aby być konkurencyjnymi.
Niektórzy utrzymywali również, że przemysł wspólnotowy jest uzależniony tylko od rynku wspólnotowego, a nie rynku światowego, co pozwoliłoby mu być bardziej efektywnym pod względem kosztów.
W tej sprawie, przypomniano, że stosunek sprzedaży przemysłu wspólnotowego w obrębie Wspólnoty i poza Wspólnotą nie zmienił się znacząco między 1998 r. a OD.
Niezależnie od tego, pomimo, że przemysł wspólnotowy był silnie zorientowany na rynek wspólnotowy, sprzedaż eksportowa pozwalała przemysłowi wspólnotowemu pozostać opłacalnym w 1998 r., w czasie gdy przywóz z Indonezji pozostawał znaczący.
(109) Jeden z użytkowników dowodził, ze szkoda została spowodowana przez silną konkurencję w przemyśle artykułów biurowych.
Konkurencja ta miała rzekomo skłaniać użytkowników omawianego produktu do wywierania nacisku cenowego na przemysł wspólnotowy, co prowadziło do spadku cen.
W tym względzie podkreślono, że przywóz dumpingowy musiał znacząco wpływać na zwiększanie presji cenowej wywieranej przez użytkowników we Wspólnocie, a co za tym idzie powodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(110) Sprawdzono ponadto, czy obniżenie cen nie mogło być związane z normalnym przebiegiem rozwoju handlu mechanizmami kołowymi do segregatorów, gdyż ceny prawie wszystkich źródeł zaopatrzenia spadły między 1998 r. a OD.
(111) W tym względzie przypomniano, że zasadniczy spadek cen powinien być postrzegany w świetle trwających nieuczciwych praktyk, przede wszystkim ze strony ChRL i Malezji, jak również ze strony Indonezji, które wpłynęły na przemysł wspólnotowy.
(112) Ponadto, jak wspomniano w motywie 108, rynek mechanizmów kołowych do segregatorów jest bardzo wrażliwy na ceny.
Dlatego, biorąc pod uwagę, że ceny przywozu indonezyjskiego uznano za dumpingowe i niższe od przeciętnej ceny jednostkowej całego przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów między 1998 r. a OD, uznano, że przywóz z Indonezji, który w OD miał od 8 % do 13 % udziału w rynku wspólnotowego miał negatywny wpływ cenowy na ten rynek.
(113) Na koniec, dokonano analizy, czy zachowania cenowe Krause'a, niewspółpracującego producenta wspólnotowego, mogły przyczynić się do szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy.
Dodatkowe badanie danych dotyczących Krause'a wykazało, że ten producent wspólnotowy sam doznał pogorszenia sytuacji w omawianym okresie, w szczególności w odniesieniu do cen sprzedaży i rentowności.
Jak się zatem zdaje nie przyczynił się on do szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy oraz sam w równym stopniu doznał negatywnego wpływu przywozu z Indonezji będąc w rezultacie zmuszonym do obniżenia swych cen, podobnie jak przemysł wspólnotowy.
(114) Biorąc pod uwagę wszystkie powyżej wymienione powody uznano, że spadek cen na rynku wspólnotowym nie powinien być uznany za normalny rozwój handlu, lecz raczej wynik nieuczciwych praktyk handlowych Indonezji.
(115) Władze indonezyjskie uznały, że wywóz z Indonezji ograniczał się do zaopatrywania włoskiego producenta segregatorów kołowych, w celu uzupełnienia zakresu jego produkcji.
(116) Jednakże twierdzenie to uznane zostało za stojące w sprzeczności z oświadczeniem złożonym przez jednego niewspółpracującego eksportera indonezyjskiego, który utrzymywał, że jedynym rynkiem, w którym producent indonezyjski posiadał znaczący udział był rynek Zjednoczonego Królestwa.
Zostało to również potwierdzone przez Eurostat.
(117) Producent ten twierdził, że wywóz indonezyjski nie mógł spowodować szkód, gdyż jego głównym rynkiem jest Zjednoczone Królestwo, gdzie przemysł wspólnotowy nie prowadzi znaczącej aktywności.
Jednakże prócz faktu, że przypuszczenie to stoi w sprzeczności z twierdzeniem władz indonezyjskich przypomniano także, że analiza szkód przeprowadzana jest na podstawach wspólnotowych, a nie na podstawach regionalnych.
4.
Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(118) W świetle powyższego stwierdzono, że istotne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy, które znalazły odzwierciedlenie w negatywnym rozwoju produkcji, wielkości sprzedaży, cenach, udziale w rynku, rentowności, zwrotu z inwestycji, przepływie środków pieniężnych oraz zatrudnieniu należycie dostosowanemu w celu uwzględnienia przeniesienia na Węgry, zostały spowodowane przez rozpatrywany przywóz dumpingowy.
W istocie przywóz z Indii, Tajlandii oraz ChRL, jak również częściowe przeniesienie produkcji wspólnotowej miały łącznie ograniczony wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(119) Indonezyjski eksporter niewspółpracujący utrzymywał, że istnieje sprzeczność między wnioskiem zawartym w motywie 118 oraz faktem, że istnieją wystarczające dowody na to, aby wszcząć postępowanie przeglądowe dotyczące wygaśnięcia środków dla ChRL.
(120) W tym względzie należy przypomnieć, że zakresem postępowania przeglądowego dotyczącego wygaśnięcia środków jest analiza sytuacji rynku wspólnotowego, w perspektywie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, czy obowiązujące środki można usunąć.
W konsekwencji fakt, że pogorszenie przemysłu wspólnotowego zostało w okresie objętym dochodzeniem przypisane Indonezji nie wpływa na analizę przyszłego zachowania się chińskich eksporterów na rynku wspólnotowym i jego potencjalnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Przypomniano również, że chiński udział w rynku utrzymywał się na bardzo niskim poziomie podczas ostatnich dwóch lat rozpatrywanego okresu.
(121) Biorąc pod uwagę analizy, które w sposób właściwy rozróżniły i oddzieliły wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwego wpływu przywozu dumpingowego podsumowano, że te wszystkie inne czynniki jako takie nie zmieniają faktu, że stwierdzone istotne szkody należy przypisać przywozowi dumpingowemu.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwaga wstępna
(122) Zbadano, czy istniały przekonujące powody, które mogły prowadzić do wniosku, że wprowadzenie środków w tym konkretnym przypadku nie leżało w interesie Wspólnoty.
W tym celu, zgodnie z art. 21 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, na podstawie wszystkich przedłożonych dowodów rozważono wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w tę procedurę, a także konsekwencje powstrzymania się od przyjęcia takich środków.
(123) W celu dokonania oceny prawdopodobnego wpływu nałożenia bądź nie nakładania środków o informacje poproszono wszystkie zainteresowane strony.
Kwestionariusze zostały wysłane do dwóch skarżących producentów wspólnotowych, dwóch innych spółek znanych jako producenci we Wspólnocie, dziewięciu nie powiązanych importerów, czterdziestu dziewięciu użytkowników i jednego stowarzyszenia użytkowników.
Jeden skarżący producent wspólnotowy (Koloman), dwaj niepowiązani importerzy, a także jeden użytkownik powiązany z tymi importerami odpowiedzieli na ten kwestionariusz.
Inny użytkownik przekazał opinię bez odpowiadania na kwestionariusz.
(124) Odpowiedzi te i opinie stworzyły podstawę dla analizy interesu Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
a) Uwaga wstępna
(125) Kilku producentów mechanizmów kołowych do segregatorów we Wspólnocie wstrzymało wytwarzanie rozpatrywanego produktu w okresie kilku ostatnich lat.
Co do pozostałych spółek dochodzenie ustaliło, że jak wspomniano w motywie 49, spółka mieszcząca się w Zjednoczonym Królestwie również wstrzymała swoją produkcję kilka lat wcześniej.
Co do spółki mieszczącej się we Włoszech stwierdzono, że nie stanowiła ona istotnej części produkcji mechanizmów kołowych do segregatorów we Wspólnocie i przywoziła znaczącą część swojej sprzedaży.
Co do spółki hiszpańskiej stwierdzono, że należy rozpatrywać ją raczej jako importera niż producenta, jako że produkowała nieznaczną ilość rozpatrywanego produktu jednocześnie przywożąc ponad 90 % swojej sprzedaży z Indonezji.
Stąd wniosek, że dwaj skarżący są jedynymi producentami wspólnotowymi mechanizmów kołowych do segregatorów ze znaczącą produkcją.
(126) Należy przypomnieć, że dwaj skarżący producenci wspólnotowi już w przeszłości ponieśli poważną szkodę z powodu przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z ChRL i Malezji, który, jak to opisano w rozporządzeniu (WE) nr 119/97, doprowadził do, między innymi, 28 % spadku ich siły roboczej między 1992 r. a październikiem 1995 r.
Jak wykazano to w motywie 72 między 1998 r. a OD nastąpiła dalsza redukcja o 30 % siły roboczej przemysłu wspólnotowego.
(127) W świetle istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy stwierdzono, że gdyby przemysł wspólnotowy nie ożywiłby się po nieuczciwym stosowaniu dumpingu to prawdopodobnie produkcja we Wspólnocie ustała by całkowicie, a użytkownicy byliby w sposób znaczący uzależnieni od przywozu.
b) Sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego
(128) Sytuacja finansowa Wspólnoty rozwijała się negatywnie w rozpatrywanym okresie do tego stopnia, że po OD przemysł wspólnotowy został poddany przymusowemu zarządowi, wymienionemu w motywie 53.
Należy zauważyć, że powodująca straty sytuacja przemysłu wspólnotowego jest skutkiem jego trudności w konkurowaniu z przywozem dumpingowym po niskich cenach.
Jednakże fakt, że współpracujący producent wspólnotowy został przejęty, wskazuje, że produkcja mechanizmów kołowych do segregatorów we Wspólnocie jest w trakcie procesu restrukturyzacji, a także, że uczyniono znaczny wysiłek na rzecz utrzymania tego przemysłu i aby uczynić go opłacalnym.
c) Możliwe efekty nałożenia/nienałożenia środków na przemysł wspólnotowy
(129) W następstwie nałożenia środków, przywrócenie uczciwych warunków rynkowych umożliwiłoby przemysłowi wspólnotowemu odzyskanie utraconego udziału w rynku oraz poprzez zwiększenie możliwości zużycia obniżenie kosztów produkcji jednostki oraz zwiększenie rentowności.
Ponadto oczekuje się, że środki będą miały pozytywny wpływ na poziom cen przemysłu wspólnotowego.
W konkluzji należy oczekiwać, że wzrost wielkości produkcji i wielkości sprzedaży z jednej strony, oraz dalszy spadek kosztów jednostki z drugiej strony, w połączeniu z umiarkowanym wzrostem cen pozwoli przemysłowi wspólnotowemu poprawić swoją sytuację finansową.
(130) Przeciwnie, w przypadku niezastosowania środków antydumpingowych prawdopodobne jest, że przemysł wspólnotowy będzie musiała dalej obniżyć swoje ceny i/lub tracić udział w rynku.
W obu przypadkach sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego prawdopodobnie ulegnie pogorszeniu.
W dalszej konsekwencji prawdopodobne jest, że produkcja wspólnotowa w krótkim czasie ostatecznie ustałaby.
(131) Ponadto biorąc pod uwagę, że przemysł wspólnotowy produkuje nie tylko rozpatrywany produkt, ale także inne produkty stanowiące około jedną trzecią jego obrotu, jest bardzo prawdopodobne, że zamknięcie linii produkcyjnych wytwarzających mechanizmy kołowe do segregatorów dotknęłoby także efektywności całej fabryki i doprowadziłoby do zamknięcia wszystkich linii produkcyjnych, co wywarłoby szerszy negatywny efekt na zatrudnienie i inwestycje.
d) Możliwe przeniesienie produkcji przemysłu wspólnotowego
(132) Zbadano czy jakiekolwiek środki mogą być uznane jako nieleżące w interesie Wspólnoty biorąc pod uwagę przeniesienie części produkcji przemysłu wspólnotowego do państwa trzeciego.
Zbadano także możliwość jakiegokolwiek dalszego przeniesienia.
(133) Po pierwsze, jak wytłumaczono w motywie 78, przypomniano, że przeniesienie, które miało miejsce w 2000 r. pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu ograniczyć straty.
W tym względzie była to strategiczna decyzja celem udaremnienia praktyk dumpingowych.
Ponadto jest prawdopodobne, że przeniesienie to poprzez poprawienie sytuacji przemysłu wspólnotowego miało pośredni wpływ na uczynienie go bardziej atrakcyjnym dla nowego inwestora, który go ostatnio przejął.
(134) Co do ryzyka jakiegokolwiek dodatkowego przeniesienia Komisja uzyskała satysfakcjonujące potwierdzenie, że przeniesienie takie nie jest przewidywane przez przemysł wspólnotowy.
Ponadto nie ma powodu, aby uważać je za prawdopodobne, jako że wysiłki restrukturyzacyjne w połączeniu z nałożeniem cła antydumpingowego umożliwi przemysłowi Wspólnoty ponowne korzystanie z rentownej sytuacji.
3.
Interes importerów
(135) Niektórzy importerzy, którzy nie nabywali mechanizmów kołowych do segregatorów z Indonezji wnieśli, że zmienne źródła zaopatrzenia mogą powodować dodatkowe koszty i przejściowe problemy.
Podkreślali oni, że przez nałożone w 1997 r. środki antydumpingowe byli już zmuszeni do zmiany swego źródła zaopatrzenia.
(136) Przypomniano jednakże że celem środków antydumpingowych nie jest zmuszenie importerów lub użytkowników do zmiany źródła ich zaopatrzenia ale odbudowa uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym.
Ponadto importerzy uznali również, że pewna liczba innych państw trzecich może łatwo produkować mechanizmy kołowe do segregatorów i nie przewidują trudności w zaopatrywaniu się w państwie nie objętym środkami antydumpingowymi.
Ponadto mogą oni także handlować produktami producentów wspólnotowych.
Dlatego jakiekolwiek problemy wynikające z możliwej zmiany zaopatrzenia są prawdopodobnie tymczasowe i mało prawdopodobne jest, by zmieniły pozytywny efekt środków antydumpingowych przeciwko dumpingowi wyrządzającemu szkodę na przemysł wspólnotowy.
4.
Interes użytkowników i konsumentów
a) Użytkownicy
(137) Zarówno niepowiązani importerzy współpracujący, jak i użytkownik (producent segregatorów kołowych) stwierdzili, że nałożenie środków antydumpingowych wywrze poważny niepomyślny wpływ na sytuację finansową użytkowników.
(138) W tym zakresie ustalono prawdopodobny wpływ środków antydumpingowych nałożonych na Indonezję na koszt produkcji użytkowników.
Dokonano oszacowania, jaki byłby wpływ środków zaproponowanych przeciwko Indonezji na użytkownika mającego jako jedyne źródło zaopatrzenia przywóz z Indonezji (najgorszy przypadek).
Na tej podstawie wpływ środków zaproponowanych przeciwko Indonezji oceniono jako wzrost kosztów produkcji o ok.
4 %. Jak już wyjaśniono jest to całkowicie hipotetyczny przypadek jako że żaden z użytkowników nie współpracował lecz tylko zaopatrywał się w rozpatrywany produkt w Indonezji.
(139) W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że wpływ ceł antydumpingowych dla użytkowników będzie nieznaczny.
Ogólniej rzecz ujmując, biorąc pod uwagę brak współpracy ze strony innych użytkowników prawdopodobne jest, że koszty wpływu na innych użytkowników będą podobnie nieznaczne.
(140) Użytkownik współpracujący twierdził, że jak to działo się w ostatnich trzech latach, gdy zmuszony był przenieść część swojej produkcji poza Wspólnotę i zamknąć trzy fabryki w efekcie nałożenia środków antydumpingowych na mechanizmy kołowe do segregatorów pochodzące z ChRL i Malezji, środki antydumpingowe na przywóz pochodzący z Indonezji przez zwiększenie cen jednej z części kosztów ich produkcji mogły spowodować dalsze przeniesienie produkcji segregatorów poza Wspólnotę i/lub zamknięcie istotnych zakładów.
Stwarzałoby to ryzyko wpływu na całość jego działalności, tj. także wytwarzanie innych produktów, których zakłady wytwórcze zostałyby również przeniesione, powodując znaczne straty na rynku pracy we Wspólnocie.
(141) Jako uwagę ogólną należy odnotować, że ryzyko przeniesienia przemysłu z powodu środków antydumpingowych jest ograniczane przez fakt, że część rynku segregatorów odbywa się między przedsiębiorstwami oraz że jest sprawą zasadniczą, że użytkownicy są blisko swoich klientów, mają elastyczną produkcję gotową sprostać zapotrzebowaniu i dobrą znajomość rynku.
Dochodzenie wykazało, że głównymi kryteriami klientów producentów segregatorów kołowych, którzy biorą pod uwagę w swoim wyborze, są cena, jakość, serwis a także szybka dostawa.
Ponadto, jako wskazano to już w motywach 137 i 138 stwierdzono, że finansowy wpływ środków antydumpingowych na przemysł jest nieznaczny.
Wreszcie fakt, że tylko jeden producent segregatorów w pełni współpracował w dochodzeniu zdaje się potwierdzać konkluzję, że środki antydumpingowe nie będą mieć decydującego wpływu na użytkowników.
(142) Ponadto niektóre zainteresowane strony wskazały, że przemieszczenie kilku użytkowników, które miało miejsce w latach ubiegłych, spowodowane było wysokimi kosztami produkcji we Wspólnocie.
Potwierdza to, że jakiekolwiek przemieszczenie powinno być postrzegane w szerszym kontekście w całościowej strukturze kosztów, w której jak już wyjaśniono, środki antydumpingowe reprezentują nieznaczną część.
(143) W odniesieniu do szczególnej sytuacji użytkownika współpracującego, dochodzenie wykazało, że pomimo iż użytkownik ten przeniósł część swojej produkcji poza Wspólnotę między 1998 r. a OD, tzn. po nałożeniu środków antydumpingowych przeciwko ChRL i Malezji, użytkownik ten faktycznie zmienił źródło zaopatrzenia po nałożeniu środków antydumpingowych przeciwko ChRL i Malezji nabywając mechanizmy kołowe do segregatorów od importera współpracującego, który w zamian od 1998 r. rozpoczął przywóz z Indii, ze szkodą dla ChRL.
Trudne wydaje się więc ustalenie związku między przeniesieniem produkcji segregatorów kołowych tego użytkownika poza Wspólnotę a nałożeniem ceł antydumpingowych na przywóz z ChRL i Malezji.
Ponadto, jak ukazano w motywie 139, cła antydumpingowe miały znikomy wpływ na koszty produkcji użytkownika.
(144) Stwierdzono, że opisane powyżej przeniesienie powinno być raczej postrzegane jako konsekwencja na zewnątrz zorientowanej strategii tego użytkownika, który nabył pewną liczbę spółek w ciągu kilku ostatnich lat.
Strategia ta doprowadziła ostatecznie do konsolidacji i restrukturyzacji różnych podmiotów w grupach, spośród których niektóre mogą być zamknięte.
Przeniesienie niektórych zakładów poza Wspólnotę powinno być postrzegane jako część tej strategii, której celem jest umocnienie pozycji tego użytkownika na rynku wspólnotowym i rozwinięcie jego obecności w Europie Wschodniej.
(145) Mając na względzie powyższe fakty oraz w świetle niewielkiego potencjalnego wpływu poziomu ceł nałożonych na danego użytkownika mało prawdopodobne wydaje się, by środki antydumpingowe przeciwko Indonezji mogły jako takie pociągnąć za sobą dalsze przeniesienie produkcji segregatorów kołowych poza Wspólnotę.
(146) W zakresie zamykania zakładów i ryzyka dalszych zamknięć związane z nakładaniem środków antydumpingowych na Indonezję, stwierdzono, że współpracujący użytkownik zamknął trzy zakłady w ciągu ostatnich trzech lat, gdy obowiązywały środki nałożone na ChRL i Malezję.
Biorąc pod uwagę niewielki wpływ, jakie środki miałyby na koszt produkcji i finansową sytuację danego użytkownika, jak wyjaśniono to w motywie 144, jest mało prawdopodobne, że środki na ChRL i Malezję same doprowadziłyby do zamknięcia tych zakładów, oraz że środki antydumpingowe na przywóz z Indonezji mogłyby spowodować zamknięcie innych zakładów.
b) Konsumenci
(147) Należy wspomnieć, że rozpatrywany produkt nie jest sprzedawany na poziomie detalicznym i że nie ujawniły się żadne organizacje konsumenckie, które uczestniczyłyby w dochodzeniu.
(148) Współpracujący użytkownik dowodził także, że środki antydumpingowe spowodowałyby wzrost ceny segregatorów kołowych płaconej przez końcowego klienta, tj. konsumentów.
Jednakże w świetle powyższego wyjaśnienia dotyczącego wpływu na producentów segregatorów jakakolwiek podwyżka końcowej ceny sprzedaży dla konsumentów segregatorów nie będzie prawdopodobnie znacząca.
(149) Dodatkowo dochodzenie wykazało, że użytkownik współpracujący sprzedaje swój produkt głównie dystrybutorom.
W najgorszym przypadku, gdyby podwyżka kosztów, która dotknąć może użytkowników w całości została przeniesiona na końcowego konsumenta, spowodowałoby to dla niego podwyżkę ceny o max 4 %.
Jednakże jest nieprawdopodobne, by tak się stało, gdyż ogólne doświadczenie wskazuje, że każde ogniwo w łańcuchu dystrybucji prawdopodobnie wesprze część podwyżki swoich kosztów, aby pozostać konkurencyjnymi na swoim rynku.
(150) W oparciu o powyższe, wpływ na użytkowników mechanizmów kołowych do segregatorów i konsumentów segregatorów kołowych rozpatrywany był nie po to, by ustalić nieodparty powód przeciwko nakładaniu środków antydumpingowych, jako że możliwy negatywny efekt nie ma szans zredukować pozytywnego efektu nałożenia środków antydumpingowych przeciwko dumpingowi wyrządzającemu szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
c) Wpływ na konkurencję
(151) Zbadano również, czy nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z Indonezji może doprowadzić do sytuacji, w której przemysł wspólnotowy mógłby uzyskać pozycję dominującą na rynku wspólnotowym, w szczególności w świetle środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r. na przywóz z ChRL i Malezji oraz w świetle restrukturyzacji przemysłu wspólnotowego.
(152) Przypomina się przede wszystkim, że przemysł wspólnotowy posiadał w OD udział w rynku, którego wielkość wahała się między 10 % a 15 %.
Obydwaj skarżący producenci wspólnotowi razem mogliby osiągnąć w OD udział w rynku wynoszący między 32 % a 37 %.
Nawet gdyby do udziału w rynku obydwu skarżących włączono przywóz Kolomana to wynosiłby on od 47 % do 52 % rynku wspólnotowego.
Ponadto przypomina się, że pomimo, iż Komisja wszczęła postępowanie przeglądowe w sprawie środków przeciwko ChRL, to nie objęło ono przywozu z Malezji.
Również mechanizmy kołowe do segregatorów mogą być nadal przywożone z Indii.
Dlatego uważa się za bardzo mało prawdopodobne, aby nałożenie środków antydumpingowych przeciwko Indonezji wywołało negatywny skutek na konkurencję przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
Na koniec przypomina się, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z ChRL i Malezji nie wywołało żadnego rodzaju dominacji przemysłu wspólnotowego, nawet w sytuacji, gdy nie było w tym czasie innych źródeł zaopatrzenia, jak tylko z tych dwóch państw.
(153) Z drugiej strony, jak wspomniano w motywie 130, prawdopodobnym jest, że bez przyjęcia środków dla skorygowania skutków przywozu dumpingowego produkcja wspólnotowa w krótkim czasie przestałaby funkcjonować i ustałaby.
Z cała pewnością nie byłoby w interesie użytkowników, aby przemysł wspólnotowy zaprzestał wytwarzania rozpatrywanego produktu.
Rzeczywiście, z jednej strony pojedynczy użytkownik współpracujący nabywał między 20 % a 50 % mechanizmów kołowych do segregatorów od przemysłu wspólnotowego między 1998 r. a OD. Z drugiej strony, gdyby przemysł wspólnotowy ostatecznie zaprzestał produkcji mechanizmów kołowych do segregatorów, to użytkownicy w dużym stopniu uzależnieni byliby od przywozu.
(154) Gdyby środki zostały nałożone, pozostałoby wiele alternatywnych źródeł zaopatrzenia.
Mechanizmy kołowe do segregatorów są i mogą być nabywane od przemysłu wspólnotowego, innych producentów wspólnotowych, Indii i Hongkongu.
Ponadto przywóz z Malezji prawdopodobnie zostanie wznowiony, gdyż środki przeciwko temu państwu ostatnio wygasły.
Ponadto, dochodzenie wykazało, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z ChRL i Malezji nie pociągał za sobą żadnych braków rozpatrywanego produktu.
Ostatecznie przypomina się, że, jak stwierdzono, wpływ środków na użytkowników był nieznaczny, oraz że omawiany produkt będzie prawdopodobnie nadal przywożony z Indonezji.
5.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(155) Biorąc pod uwagę powyższe powody podsumowano, ze nie istniały istotne względy przemawiające przeciwko nałożeniu ceł antydumpingowych.
G. OSTATECZNE ŚRODKI
1.
Poziom zniesienia szkody
(156) Wziąwszy pod uwagę wnioski w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty nałożyć należy ostateczne środki antydumpingowe które zapobiegałyby ponoszenie przez przemysł wspólnotowy dalszej szkody spowodowanej przez przywóz dumpingowy.
(157) Zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, Komisja zbadała jaki poziom ceł byłby odpowiedni dla usunięcia szkody spowodowanej przez dumping.
W tym celu uznano, że należy obliczyć poziom cen opartych na kosztach produkcji producentów wspólnotowych oraz odpowiedniej marży zysku.
(158) Uznano, że marża zysku w wysokości 5 % obrotu powinna zostać uznana jako odpowiednie minimum, wziąwszy pod uwagę konieczność długoterminowych inwestycji, w szczególności marżę zysku, na którą przemysł wspólnotowy mógłby liczyć w sytuacji braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
(159) Biorąc pod uwagę brak współpracy, uznano, że poziom usunięcia szkody powinien pokrywać różnicę między tą skalkulowaną ceną oraz ceną CIF ustaloną jak to wyjaśniono w motywie 60.
(160) Poziom zniesienia szkody ustalono na 42,30 % wobec przywozu z Indonezji.
2.
Ostateczne środki antydumpingowe
(161) W świetle powyższego, a także zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, ustalono, że ostateczne cła antydumpingowe powinny być nałożone na poziomie marginesu szkody poniesionej ze strony Indonezji.
(162) Jednakże w świetle prowadzonego równolegle postępowania antysubsydyjnego zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 [7] (podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne) oraz art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, wobec żadnego produktu nie powinno się stosować zasady nakładania jednocześnie cła antydumpingowego oraz cła wyrównawczego w odniesieniu do jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiów wywozowych. W bieżącym dochodzeniu stwierdzono, że cła antydumpingowe powinny zostać nałożone na przywóz rozpatrywanego produktu pochodzącego z Indonezji, a zatem należy określić czy i do jakiego stopnia subsydium i marginesy dumpingu powstały z tej samej sytuacji.
(163) W równoległym postępowaniu antysubsydyjnym, w odniesieniu do Indonezji, nałożono cła wyrównawcze odpowiadające wielkości subsydium w wysokości 10 %, zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Niektóre z badanych subsydiów indonezyjskich stanowiły subsydia wywozowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenie antysubsydyjnego.
Jako takie subsydia te mogły wpłynąć jedynie na cenę eksportową producentów indonezyjskich prowadząc do zwiększania się marginesu dumpingu.
Innymi słowy margines dumpingu ustalony dla producentów indonezyjskich częściowo wynika z faktu istnienia subsydiów wywozowych.
Jednakże odnotowano, że margines szkody jest znacząco niższy niż margines dumpingu, nawet jeśli ten ostatni został skalkulowany z uwzględnieniem subsydium wywozowego.
W tych okolicznościach nie wydaje się właściwe, aby cła wyrównawcze jak i cła antydumpingowe były nałożone w pełnym zakresie ustalonych odpowiednich subsydiów oraz marginesów dumpingu.
Dlatego też łączny poziom ceł nie powinien przekroczyć marginesu szkody.
Biorąc pod uwagę, że część marginesu szkody w wysokości 42,3 % będzie pokryta przez nałożenie ceł wyrównawczych w wysokości 10 % cła antydumpingowego, cło antydumpingowe nie powinno przekroczyć utrzymanego marginesu szkody w wysokości 32,3 %.
Spółka _BAR_ Margines subsydium wywozowego _BAR_ Całkowity margines subsydium _BAR_ Margines szkody _BAR_ Cło wyrównawcze _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Suma nałożonego cła _BAR_
Indonezja: Wszystkie spółki _BAR_ 5 % _BAR_ 10 % _BAR_ 42,3 % _BAR_ 10 % _BAR_ 32,3 % _BAR_ 42,3 % _BAR_
(164) Dowodzono, że naruszony zostałby art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, gdyż żaden produkt nie może być objęty zarówno cłem antydumpingowym jak i cłem wyrównawczym.
Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku zastosowania subsydiów dumpingowych oraz wywozowych.
Należy jednak przypomnieć, że, jak wyjaśniono w motywach 162 i 163, cła zostały ustalone zgodnie z art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Argument został więc odrzucony.
(165) W celu zachowania nieprzekraczalnego terminu określonego w art. 6 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się cło antydumpingowe na przywóz niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów, objętych kodem CN ex83051000 (TARIC kody 83051000*10 i 83051000*20) oraz pochodzących z Indonezji.
Do celów niniejszego rozporządzenia, mechanizmy kołowe do segregatorów składają się z dwóch prostokątnych kawałków stali lub drutów, z przynajmniej czterema półkolami wykonanymi ze stalowych drutów, zamocowanych na nich, połączonych stalową przykrywką.
Można je otworzyć albo poprzez pociągnięcie półkoli, albo za pomocą małej zapadni, przymocowanej do mechanizmu kołowego do segregatora.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowanego do ceny franco granica Wspólnoty, przed naliczeniem cła, ustala się następująco na produkty pochodzące z:
Państwo _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (%) _BAR_
Indonezja _BAR_ 32,3 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
4.
Postępowanie dotyczące przywozu niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Indii zostaje zakończone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 977/2002
z dnia 4 czerwca 2002 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych kołowych mechanizmów spinających (KMS) pochodzących z Indonezji oraz kończące postępowanie antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu niektórych KMS pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] w szczególności jego art. 15,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obecne dochodzenie
(1) W dniu 18 maja 2001 r. Komisja ogłosiła w formie zawiadomienia (zwanego dalej "zawiadomieniem o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych kołowych mechanizmów spinających (zwanych dalej "KMS") pochodzących z Indii i Indonezji, a rozpoczęła dochodzenie.
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi wniesionej dnia 3 kwietnia 2001 r. przez następujących producentów wspólnotowych: Koloman Handler AG ("Koloman"), Austria, oraz Krause Ringbuchtechnik GmbH & Co.
KG ("Krause"), Niemcy, ("skarżący"), reprezentujących większość, w tym przypadku około 90 %, wspólnotowej produkcji KMS.
Skarga zawierała dowody subsydiowania wspomnianych produktów, oraz wynikającej z tego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające do usprawiedliwienia wszczęcia postępowania.
(3) Wszczęcie równoległego postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu tych samych produktów pochodzących z tych samych krajów ogłoszono w zawiadomieniu opublikowanym w tym samym dniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Przed wszczęciem postępowania i zgodnie z art. 10 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), Komisja notyfikowała Rządy Indii i Indonezji, o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zarzucającej, że subsydiowany przywóz KMS pochodzących z Indii i Indonezji powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Oba rządy zostały zaproszone do udziału w konsultacjach, w celu wyjaśnienia sytuacji odnoszącej się do treści skargi i osiągnięcia wzajemnie uzgodnionego rozwiązania.
Konsultacje z oboma rządami były prowadzone przez Komisję w Brukseli.
Należycie odnotowano komentarze poczynione przez te rządy na zarzuty zawarte w skardze dotyczącej subsydiowanego przywozu i istotnej szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy, a niektóre spośród zarzucanych działań nie zostały w efekcie włączone do dochodzenia.
(5) Komisji oficjalnie powiadomiła do wywożących producentów, importerów oraz użytkowników, co do których wiadomo, że są zainteresowani, przedstawicieli krajów wywozu oraz skarżącego o wszczęciu postępowania.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(6) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim stronom, co do których wiadomo, że są zainteresowane oraz wszystkim innym przedsiębiorcom, którzy nieprzekraczalnym terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
Otrzymano odpowiedzi od Rządu Indii, jednego producenta wspólnotowego, jednego producenta wywożącego z Indii, jak również od związanego z nim eksportera spoza Wspólnoty oraz od dwóch importerów ze Wspólnoty, a także od jednego użytkownika powiązanego z tymi importerami.
Komisja odszukała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do celów ustalenia subsydiowania, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne zostały przeprowadzone w lokalach Rządu Indii oraz następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi
- Koloman Handler AG, Austria
b) Producenci wywożący z Indii
- ToCheungLee Stationery Mfg Co.
Pvt. Ltd, Tiruvallore
c) Powiązani eksporterzy spoza Wspólnoty w Hong Kongu
- ToCheungLee (BVI) Limited/World Wide Stationery Mfg.
Co.
Ltd. (dominująca spółka holdingu)
d) Niepowiązani importerzy
- Bensons International Systems Ltd, Zjednoczone Królestwo
- Bensons International Systems BV, Niderlandy
e) Użytkownik
- Esselte, Zjednoczone Królestwo
(7) Dochodzenie subsydiowania oraz szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2001 r. ("okres dochodzenia" lub "OD").
W celach analizy tendencji mających znaczenie dla oszacowania szkody, Komisja zbadała dane odnoszące się do okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. aż do końca OD ("rozważany okres").
2.
Środki tymczasowe
(8) Wobec potrzeby dalszego zbadania niektórych aspektów szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, w szczególności w świetle prowadzonej restrukturyzacji skarżących, nie nałożono żadnych zapobiegawczych środków tymczasowych na KMS pochodzące z Indii oraz Indonezji.
3.
Dalsza procedura
(9) Wszystkie strony zostały poinformowane o decyzji odnośnie do nienakładania środków tymczasowych.
Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
W szczególności przeprowadzano dalsze dochodzenie na miejscu w lokalach użytkowników KMS we Wspólnocie oraz u dwóch niepowiązanych importerów we Wspólnocie.
(10) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach oraz ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie definitywnych ceł wyrównawczych.
Stronom przyznano okres, w trakcie którego mogą składać oświadczenia wynikające z niniejszego stanowiska.
Rozważono przedłożone przez strony ustne i pisemne komentarze oraz, gdy było to właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Przedmiotowy produkt
(11) Przedmiotowym produktem są niektóre kołowe mechanizmy spinające ("przedmiotowy produkt").
Są one obecnie sklasyfikowane w ramach kodu CN ex83051000.
Mechanizmy z ramieniem dźwigniowym, mieszczące się w tym samym kodzie CN, nie są objęte zakresem tego dochodzenia.
(12) KMS składają się z dwóch prostokątnych stalowych arkuszy lub drutów, z co najmniej czterema pół - pierścieniami sporządzonymi z przymocowanego do nich stalowego drutu, utrzymywanych razem przez stalową pokrywę.
Mogą one być otworzone albo przez ciągnięcie za pół - pierścienie albo przez mały stalowy mechanizm spustowy przymocowany do KMS.
Pierścienie te mogą mieć różne kształty, z których najpowszechniejsze są okrągłe, prostokątne lub w kształcie litery D.
(13) KMS są wykorzystywane do archiwizowania różnych rodzajów dokumentów i kartek.
Są używane, między innymi, przez producentów skoroszytów kołowych, instrukcji do oprogramowania i instrukcji technicznych, albumów fotograficznych i filatelistycznych, katalogów i broszur.
(14) W trakcie OD, na terenie Wspólnoty sprzedano wiele set różnych modeli KMS.
Modele różniły się wielkością, kształtem i ilością pierścieni, wielkością płytki bazowej i układem otwierania pierścieni (otwierane przez pociągnięcie lub otwieranie przy pomocy przełącznika).
Wobec braku wyrazistej linii podziału w ramach całej gamy KMS oraz, biorąc pod uwagę, że wszystkie one mają takie same właściwości fizyczne i techniczne, a także uwzględniając, że modele KMS mogą, w pewnym zakresie, wzajemnie się zastępować, Komisja stwierdziła, że wszystkie KMS stanowią jeden produkt do celów obecnego postępowania.
2.
Produkt podobny
(15) Komisja stwierdziła, że KMS produkowane i sprzedawane na rynek krajowy w Indiach oraz te przywożone z Indii do Wspólnoty miały te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowania.
(16) Komisja stwierdziła także, że brak jest różnicy w podstawowych właściwościach fizycznych i technicznych oraz zastosowaniu między KMS przywożonymi do Wspólnoty pochodzącymi z Indii, a KMS produkowanymi przez przemysł wspólnotowy i sprzedawanymi na rynku wspólnotowym.
(17) W świetle braku współpracy ze strony producenta indonezyjskiego, Komisja oparła się na stanie faktycznym dostępnym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, a także wobec braku jakichkolwiek innych informacji dotyczących tego kraju, Komisja uznała za właściwe skorzystanie z informacji dostarczonych w skardze, stosownie do których KMS produkowane i sprzedawane w Indonezji lub wywożone do Wspólnoty są takie same, jak KMS produkowane przez skarżących producentów wspólnotowych i sprzedawane na rynku wspólnotowym.
(18) Dlatego ostatecznie uznano, że KMS produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, KMS pochodzące z Indii i Indonezji, wywożone do Wspólnoty oraz KMS produkowane i sprzedawane na rynku krajowym w Indiach i Indonezji, były wszystkie produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(19) W trakcie OD przedmiotowy produkt podlegał zwykłemu cłu w wysokości 2,7 % w 2000 r. i 2001 r.
Jednakże w oparciu o reżim GSP, przedmiotowy produkt przywożony z Indii i Indonezji korzystał z obniżki wynoszącej do 100 % zwykłego cła należnego w 2000 r. i 2001 r.
Wskutek powyższego stosowane cło wynosiło 0 % w 2000 r. i 0 % w 2001 r.
C. SUBSYDIA
1.
Indie
a) Wstęp
(20) Na podstawie informacji zawartych w skardze i w odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, Komisja zbadała następujące systemy, które rzekomo pociągają za sobą przyznawanie subsydiów wywozowych:
- strefy przetwarzania wywozu/jednostki ukierunkowane na wywóz (SPW/JUW)
- system książeczki uprawnień celnych (KUC)
- system wspierania wywozu dóbr inwestycyjnych (WWDI)
- system zwolnienia z podatku dochodowego (ZPD).
(21) Pierwsze trzy schematy są oparte ustawie o handlu zagranicznym (rozwój i regulacja) z 1992 r. (obowiązującej od 7 sierpnia 1992 r.).
Ustawa o handlu zagranicznym upoważnia Rząd Indii do wydawania zawiadomień dotyczących polityki wywozowej i przywozowej.
Są one zebrane w dokumentach "Polityka wywozowa i przywozowa", wydawanych co pięć lat i corocznie uaktualnianych.
Dokument, mający znaczenie dla okresu dochodzenia w danym przypadku obejmuje politykę w latach 1997–2002.
(22) Ostatni system, system podatku dochodowego, jest oparty na ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., która jest corocznie zmieniana przez ustawę skarbową.
(23) Jedno przedsiębiorstwo odpowiedziało na kwestionariusz dla producentów wywożących.
Na kwestionariusz odpowiedziało też przedsiębiorstwo spoza Wspólnoty, powiązane z tym wywożącym producentem.
Na podstawie danych o przywozie przedstawionych przez Eurostat, producent wywożący z Indii był odpowiedzialny za cały indyjski wywóz do Wspólnoty.
b) Strefy przetwarzania wywozu (SPW)/jednostki ukierunkowane na wywóz (JUW)
i) Podstawa prawna
(24) Instrumentem prowadzonym w ramach polityki wywozowej i przywozowej, angażującym środki zachęcające związane z wywozem jest system stref przetwarzania wywozu (zwanych dalej "SPW")/jednostek ukierunkowanych na wywóz (zwanych dalej "JUW"), wprowadzony w 1965 r.
W trakcie OD system został uregulowany zawiadomieniami celnymi nr 53/97, 133/94 i 126/94.
Szczegóły systemu są zawarte w rozdziale 9 polityki wywozowej i przywozowej na lata 1997/2002, jak również w istotnym podręczniku procedur.
ii) Podmioty uprawnione
(25) W zasadzie, zobowiązanie przedsiębiorstw dotyczące wywozu całej produkcji ich może zostać objęte systemem SPW/JUW.
Kiedy już status ten zostanie przyznany, przedsiębiorstwa te mogą czerpać dla siebie określone korzyści.
Istnieje siedem zidentyfikowanych SPW w Indiach.
JUW może znajdować się gdziekolwiek w Indiach.
Stanowią one jednostki wolnocłowe pod nadzorem urzędników celnych zgodnie z sekcją 65 ustawy celnej.
Chociaż JUW/SPW ogólnie są zobowiązane do wywozu całej swojej produkcji, Rząd Indii pozwala tym jednostkom pod pewnymi warunkami sprzedawać część ich produkcji na rynku krajowym.
Status JUW został przyznany współpracującemu wywożącemu producentowi.
iii) Wdrożenie praktyczne
(26) Przedsiębiorstwa wnioskujące o status JUW albo ustanawiane w SPW muszą złożyć wniosek do stosownych władz.
Wniosek taki musi zawierać szczegóły dla okresu obejmującego następnych pięć lat, w odniesieniu między innymi do: zaplanowanej ilości produkcji, prognozowanej wartości wywozu, wymagań przywozowych oraz wymagań miejscowych.
Jeśli władze zaaprobują wniosek przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwo zostaje powiadomione o zasadach i warunkach z nim związanych.
Przedsiębiorstwa w SPW oraz JUW mogą brać udział w produkcji dowolnego wyrobu.
Porozumienie obowiązuje przez okres pięcioletni i może zostać przedłużone na kolejne okresy.
(27) Jednostki SPW/JUW są uprawnione do następujących korzyści:
i) zwolnienie od należności przywozowych dla wszystkich typów towarów (w tym dóbr inwestycyjnych, surowców i towarów konsumpcyjnych), niezbędnych dla wytwarzania, produkcji i przetwarzania albo w związku z nimi, pod warunkiem że nie są one towarami zakazanymi na wykazie wyłączonych towarów przywożonych;
ii) zwolnienie od akcyzy na towary zamówione z miejscowych źródeł;
iii) zwolnienie z opodatkowania dochodu, podlegającego normalnie podatkowi dochodowemu zgodnie z sekcją 10A lub 10B ustawy o podatku dochodowym, przez okres 10 lat;
iv) zwrot centralnego podatku od sprzedaży zapłaconego przy towarach zamówionych lokalnie;
v) 100 % udziału podmiotów zagranicznych;
vi) wsparcie dla sprzedaży części produkcji na rynku krajowym.
(28) Importer powinien utrzymać w określonym formacie, właściwy rachunek całego danego przywozu oraz konsumpcji i zużycia wszystkich przywożonych materiałów i zrealizowanego wywozu.
Powinny one być okresowo składane, w zależności od potrzeby, do pełnomocnika do spraw rozwoju.
(29) Importer musi też zapewnić minimalny przychód dewizowy netto, jako udział procentowy działalności w zakresie wywozu i przywozu określony w polityce.
Całość działania JUW/SPW musi odbywać się w pomieszczeniach pod zamknięciem celnym.
iv) Wnioski w sprawie SPW/JUW
(30) W obecnym postępowaniu, system JUW został użyty do wywozu dóbr inwestycyjnych, surowców i towarów konsumpcyjnych, jak również do nabywania towarów na rynek krajowy.
Dlatego, Komisja zbadała tylko podleganie wyrównaniu tych zezwoleń.
(31) Pod tym względem, system JUW/SPW wykorzystujący przyznawanie subsydiów w formie zezwoleń przyznawanych w ramach systemu, stanowi wkład finansowy Rządu Indii, jako że rezygnuje się z dochodów państwowych, wymagalnych w innej sytuacji, a korzyść z tego płynąca jest przyznawana odbiorcy.
(32) Zawieszenie poboru ceł od dóbr inwestycyjnych ma taki sam skutek jak zwolnienie, gdyż tak długo jak spełniane są wymagania wywozowe, wyłącznie w dyskrecji przedsiębiorstwa leży, kiedy i czy w ogóle zwolnić te dobra inwestycyjne.
(33) Subsydium to jest uzależnione prawnie od działalności wywozowej w rozumieniu w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że nie może zostać otrzymana bez przyjęcia przez przedsiębiorstwo zobowiązania wywozowego i dlatego jest ona uważana za szczególną i możliwą do wyrównania.
v) Obliczenie kwoty subsydium
Zawieszenie należności przywozowych od zakupu dóbr inwestycyjnych:
(34) Indyjski producent wywożący skorzystał z systemu JUW w celu uzyskania zawieszenia należności przywozowych należnych normalnie od dóbr inwestycyjnych.
(35) Korzyść przedsiębiorstwa została obliczona na podstawie ilości niezapłaconego należnego cła od przywożonych dóbr inwestycyjnych, poprzez jej rozciągnięcie na okres siedmiu lat, który odzwierciedla okres amortyzacji dla dóbr inwestycyjnych rzeczywiście przywożonych przez przedsiębiorstwo, i który jest uważany za odzwierciedlający normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle.
Tak obliczona ilość, dająca się przypisać do okresu dochodzenia, została dostosowana przez dodanie odsetek za okres, tak aby otrzymać pełną korzyść wynikłą dla odbiorcy z tego systemu.
Uwzględniając charakter tego systemu, równoważną jednorazowej dotacji, handlowa stopa procentowa podczas okresu badania w Indiach, tj. 10 %, została uznana za właściwą.
Kwota ta została następnie przyporządkowana do całego wywozu w trakcie okresu dochodzenia.
(36) Na tej podstawie, przedsiębiorstwo w ramach tego systemu otrzymało korzyści w wysokości 2,42 %.
Zwolnienie od cła wymagalnego od przywozu surowców i towarów konsumpcyjnych:
(37) Indyjski producent wywożący skorzystał z planu JUW w celu uzyskania zwolnienia od należnego cła od przywozu surowców i towarów konsumpcyjnych.
(38) W trakcie wizyty weryfikacyjnej zweryfikowano charakter i ilość tak przywiezionych materiałów.
Dla wszystkich surowców przywiezionych podczas OD, przedsiębiorstwo było w stanie przedstawić powiązanie z ilością wywiezionych produktów gotowych i można było przyjąć, że nie miał miejsca żaden przywóz przekraczający wielkości, które zostały rzeczywiście użyte w wywiezionych produktach.
(39) Dlatego wywóz ten mieści się w ramach wyjątku do pozycji I wykazu obrazującego subsydia wywozowe zawartego w załączniku I do rozporządzenia podstawowego, jako że wszystkie towary, które zostały przywiezione jako wolne od cła, zostały zawarte w wywiezionym produkcie i nie zaistniało żadne nadmierne złagodzenie należności przywozowych.
Zwolnienie od akcyzy towarów zamówionych ze źródeł lokalnych:
(40) Indyjski producent wywożący skorzystał z systemu JUW w celu uzyskania zwolnienia od akcyzy na towary zamówione ze źródeł lokalnych.
(41) Jednakże akcyza zapłacona przy zakupach dokonywanych przez jednostkę nie będącą JUW (tj. jakiekolwiek przedsiębiorstwo działające bez specjalnego statusu) jest traktowana jako zwrot (zgodnie z CENVAT/MODVAT) i jest wykorzystywana do opłacania akcyzy od sprzedaży krajowych.
W ten sposób przez zwolnienie z akcyzy od zakupów dokonywanych przez JUW Rząd Indii nie pozbawia się żadnego dodatkowego przychodu.
W konsekwencji nie ma żadnej dodatkowej korzyści dla JUW.
Zwrot centralnego podatku od sprzedaży zapłaconego od towarów zamówionych lokalnie:
(42) Indyjski producent wywożący skorzystał z systemu JUW w celu uzyskania zwrotu centralnego podatku od sprzedaży zapłaconego od towarów zamówionych lokalnie.
Zwrot ten zawiera w sobie przyznawanie subsydiów, gdyż porzucane są dochody państwowe wymagalne w innej sytuacji, a korzyść odnosi z tego odbiorca.
(43) Korzyść została obliczona na podstawie kwoty podlegającego zwrotowi centralnego podatku od sprzedaży dla zamówień miejscowych, dokonanych w trakcie okresu dochodzenia.
W odniesieniu do tego, można było ustalić, że indyjski producent wywożący dokonał praktycznie wszystkich swoich zakupów w regionie, w którym znajduje się jego siedziba (Tamil Nadu), a centralny podatek od sprzedaży ma zastosowanie tylko do transakcji między regionalnych.
Ilość centralnego podatku od sprzedaży należnego do zwrotu dla tego przedsiębiorstwa została dlatego ograniczona do 0,01 %.
c) System zwolnienia z podatku dochodowego (ZPD)
i) Podstawa prawna
(44) System zwolnienia z podatku dochodowego jest oparty na ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., który określa podstawę dla zbierania podatków, jak również różnych zwolnień/odliczeń, które można stosować.
Między innymi można powoływać się na zwolnienia/odliczenia objęte sekcjami 10A, 10B i 80HHC ustawy, które ustanawiają zwolnienie podatkowe dochodu uzyskiwanego z zysków pochodzących od sprzedaży na wywóz.
ii) Podmioty uprawnione
(45) Zwolnienie na podstawie sekcji 10A może być stosowane przez przedsiębiorstwa znajdujące się w strefach wolnego handlu, zwolnienie na podstawie sekcji 10B może być stosowane przez jednostki ukierunkowane na wywóz, a zwolnienie na podstawie sekcji 80HHC może być stosowane przez każde przedsiębiorstwo, które wywozi towary.
iii) Wykonanie
(46) Wniosek o odliczenie zysków z wywozu składa się obok zwykłej rocznej deklaracji dochodu podatkowego.
iv) Wnioski w związku z ZPD
(47) Na podstawie systemu ZPD, Rząd Indii przyznaje przedsiębiorstwom korzyści finansowe poprzez rezygnowanie z przychodów państwowych w formie podatków bezpośrednich, które byłyby należne w innym przypadku.
Ta finansowa korzyść jest zyskiem dla odbiorcy poprzez zmniejszenie jego zobowiązań z tytułu podatku dochodowego.
(48) Ten system zwolnienia z podatku dochodowego jest uwarunkowany prawnie od działalności wywozowej w rozumieniu art. 3 ust. 4) lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ tylko dochody osiągnięte z działalności wywozowej mogą zostać potrącone od dochodu do opodatkowania, i dlatego jest on uważany za określony i możliwy do wyrównania.
v) Obliczenie kwoty subsydium
(49) Indyjski producent wywożący, będąc JUW, był uprawniony do zwolnienia z opodatkowania dochodu na podstawie sekcji 10B ustawy o podatku dochodowym i w trakcie OD złożył on wniosek o odliczenie.
Korzyść została obliczona przez zastosowywanie krajowej stawki podatku, który miałby zastosowanie do dochodów, gdyby odliczenie nie miało być dokonane.
(50) Na tej podstawie przedsiębiorstwo otrzymało w ramach tego systemu korzyści w wysokości 0,15 %.
d) Inne systemy subsydium
(51) W dochodzeniu ustalono, że producent wywożący nie skorzystał z żadnego z innych badanych systemów.
Dlatego nie jest konieczne ocenianie możliwości ich wyrównywania.
e) Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu
(52) Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, w odniesieniu do badanego eksportera wynosi 2,5 %.
Kwota ta znajduje się poniżej poziomu de minimis, i w tych okolicznościach, margines subsydium dla Indii musi zostać uznany za pozostający bez znaczenia.
2.
Indonezja
a) Wstęp
(53) W następstwie konsultacji określonych w akapicie 4, służby Komisji zdecydowały się na ograniczenie dochodzenia do dwóch systemów (BKPM oraz Cakung SPE).
Stosownie, do Rządu Indonezji wysłano kwestionariusz, w którym zwrócono się o przekazanie informacji istotnych.
Jednakże w następstwie tego Rząd Indonezji nie dostarczył żadnej odpowiedzi na wysłany kwestionariusz.
Dlatego nie przeprowadzono żadnej wizyty weryfikacyjnej w Rządzie Indonezji.
Jedyny znany producent wywożący z Indonezji nie odpowiedział na kwestionariusz, mimo przedłużenia nieprzekraczalnego terminu na dostarczenie odpowiedzi.
W świetle powyższego braku współpracy, przedsiębiorstwo to zostało należycie poinformowane o ostatecznych ustaleniach, jako że będą one opierały się na faktach dostępnych zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, z taką konsekwencją, że zgodnie z art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, może to skutkować mniej korzystnymi wynikami, niż w przypadku podjęcia współpracy.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie przeprowadzono żadnych wizyt weryfikacyjnych w lokalach tego producenta wywożącego.
(54) W konsekwencji, zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego, subsydiowanie i cena eksportowa musiały zostać ustalone w oparciu o dostępne fakty.
Komisja uznała za właściwe oprzeć swoje ustalenia na informacjach dostarczonych w skardze, jak również na informacjach dostępnych w oparciu o poprzednie postępowanie antysubsydyjne dotyczące Indonezji [4].
Zgodnie z art. 28 ust. 5, informacje te sprawdzono także, tam gdzie było to możliwe, poprzez porównanie z danymi ze źródeł niezależnych.
b) Systemy BKPM
(55) Ze skargi wynika, że dany producent wywożący osiągał korzyści udostępniane przez Radę koordynacji inwestycji (BKPM), która jest rządową agencją odpowiedzialną za planowanie i wspieranie inwestycji.
(56) Cytowane wyżej wcześniejsze badanie wykazało, że BKPM może zatwierdzać zarówno zagraniczne (PMA) jak i krajowe (PMDN) inwestycje.
Przedsiębiorstwa, które zostaną uznane za PMA lub PMDN, otrzymują zwolnienie lub ulgę w należnościach przywozowych oraz obciążeniach nałożonych na przywóz dóbr inwestycyjnych, mianowicie maszyn, sprzętu, części zamiennych oraz sprzętu pomocniczego, jak również na przywóz surowców.
(57) Systemy BKPM stanowią subsydium, jako że finansowy udział Rządu Indonezji w formie zwolnienia od opłacania obciążeń niesie bezpośrednie korzyści dla odbiorcy.
(58) Systemy nie mogą zostać uznane za systemy zwrotne zgodnie z przepisami załączników I - III do rozporządzenia podstawowego, jako że dobra inwestycyjne nie są zużywane w toku procesu produkcyjnego oraz brak jest obowiązku wywozu produktu gotowego zawierającego surowce.
(59) Systemy BKPM nie są uwarunkowane prawnie od działalności wywozowej lub wykorzystania produktów krajowych przed przywożonymi.
(60) Kryteria bycia uprawnionym są ustalane przez BKPM i wydaje się, że są często uaktualniane.
Systemy BKPM wyraźnie ograniczają dostęp do subsydiów dla niektórych przedsiębiorstw, które nie prowadzą działalności w pewnych sektorach.
Również przyznające je władze mogą postępować uznaniowo w trakcie procesu zatwierdzania, a uprawnionym nie staje się automatycznie.
(61) Dlatego systemy BKPM są niezgodne z art. 33 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, który stwierdza że władza udzielająca wsparcia musi przyjmować obiektywne neutralne kryteria, nie faworyzujące niektórych przedsiębiorstw przed innymi, a także które nie mają charakteru gospodarczego i nie są stosowane horyzontalnie. Wskutek tego, programy te należy uznać za szczególne na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że wyraźnie ograniczają one dostęp niektórych przedsiębiorstw do subsydiowania. Fakt, że ani producent wywożący, ani Rząd Indonezyjski nie współpracowały, uczynił niemożliwym precyzyjne ustalenie w jakim zakresie dany producent korzystał z tego systemu.
c) Indonezyjskie zamknięte strefy celne - Cakung SPE
(62) Adres niewspółpracującego producenta wywożącego wskazuje, że jego przedsiębiorstwo znajduje się w strefie przetwarzania wywozu Cakung, która jest obszarem oznaczonym jako "Zamknięta strefa celna Nusantara".
Przedsiębiorstwo potwierdziło tę informację.
Przedsiębiorstwa znajdujące się w takich strefach są uprawnione do pewnych korzyści, które zwyczajnie nie przysługując przedsiębiorstwom znajdującym się poza takim strefami, w szczególności zwolnienie od cła przywozowego na towary mające być wykorzystane w produkcji przywożonych produktów gotowych.
(63) Producent wywożący, wybierając brak współpracy, nie przedstawił żadnych dowodów tego, że nie wykorzystywał korzyści dostępnych mu w takiej strefie.
Aby nie nagradzać braku współpracy, oraz wziąwszy pod uwagę, że stwierdzono, iż producent wywożący rzeczywiście znajduje się w SPW, Rada jest uprawniona do przyjęcia, że korzyści takie były wykorzystywane.
(64) Zgodnie z ustaleniami z poprzednich dochodzeń, system zwrotu cła działający w takich strefach stanowi finansowy udział danego rządu, ponieważ rezygnuje on z potencjalnie należnych dochodów, a korzyści z tego czerpią beneficjenci.
(65) Taki system zwrotu stanowi subsydiowanie, które jest uwarunkowane prawnie od działalności wywozowej w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie można z niego skorzystać bez zaakceptowania przez przedsiębiorstwo zobowiązania wywozowego, i dlatego uważany za określony i podlegający wyrównaniu.
(66) Fakt, że producent wywożący nie współpracował, uczynił niemożliwym ustalenie czy przywóz dokonywany z wykorzystaniem tego systemu można by zakwalifikować, jako któryś z wyjątków określonych w załącznikach do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie można stwierdzić, czy przywożone towary są rzeczywiście włączane do wywożonego produktu, a także że brak jest nadmiernych zwolnień.
d) Wnioski w sprawie subsydiowania
(67) Na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego, są dowody na istnienie subsydiów wyrównawczych, które są dostępne dla niewspółpracującego producenta wywożącego, a także uzasadnione przesłanki, że takie subsydia są wykorzystywane.
Na potrzeby środków, zakłada się, zgodnie z poprzednim badaniem, że jedną część (50 %) stanowią subsydia krajowe, a drugą część (50 %) stanowią subsydia wywozowe, ponieważ tylko jeden z tych dwóch systemów, SPW, został uznany za subsydium wywozowe.
(68) Uznano, że brak współpracy jest wynikiem wykorzystywania i osiągania korzyści przez danego producenta, z subsydiów podlegających wyrównaniu na poziomie powyżej poziomu de minimis przyjętego dla Indonezji.
Stosownie, oraz w celu uniknięcia przyznania korzyści za brak współpracy, w świetle informacji zawartych w skardze, jak również ustaleń dokonanych w poprzednim dochodzeniu, ostateczny margines subsydiowania, wyrażony jako udział procentowy ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed opłaceniem cła stosowany do wszystkich indonezyjskich producentów wywożących jest następująca:
wszyscy eksporterzy: 10,0 %.
D. SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(69) Biorąc pod uwagę, że tylko jeden indyjski producent wywożący współpracował w badaniu oraz, że przemysł wspólnotowy obejmuje tylko jedno przedsiębiorstwo, szczegółowe dane odnoszące się do tych przedsiębiorstw zostały zawarte w indeksie lub umieszczone w formie zakresów, w celu zachowania poufności dostarczonych danych, zgodnie z art. 29 rozporządzenia podstawowego.
2.
Produkcja wspólnotowa
(70) Ustalono, że poza produkcją dwóch skarżących producentów wspólnotowych, produkcja odbywa się także we Włoszech i Hiszpanii.
Mimo, że uczestniczące w procesie przedsiębiorstwo włoskie nie dostarczyło Komisji kompletnych danych, otrzymane informacje potwierdziły, że w trakcie OD, przedsiębiorstwo to reprezentowało około 10 % udziału w całej produkcji wspólnotowej.
Jeśli chodzi o przedsiębiorcę hiszpańskiego, który nie dostarczył Komisji kompletnych danych, stwierdzono że w 2001 r. wytwarzał on nieistotne wielkości przedmiotowego produktu, podczas gdy znaczna część jego własnej sprzedaży pochodziła z przywozu z jednego z przedmiotowych krajów.
Z tego względu uznano, że należy go traktować raczej jako importera niż jako producenta.
(71) Ustalono także, że przedsiębiorca znajdujący się w Zjednoczonym Królestwie był wcześniej zaangażowany w produkcję niektórych rodzajów KMS.
Przedsiębiorca ten potwierdził na piśmie, że zaprzestał własnej produkcji przedmiotowego produktu kilka lat temu.
Nie są znani żadni inni producenci na terenie Wspólnoty.
(72) Opierając się na powyższym, produkcja skarżących oraz innego producenta wspólnotowego znajdującego się we Włoszech stanowi całą produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.
Definicja przemysłu wspólnotowego
a) Przemysł wspólnotowy
(73) Spośród dwóch skarżących producentów jeden nie odpowiedział na kwestionariusz (Krause) i został uznany za podmiot nie współpracujący.
Ten producent, nawet mimo wspierania skargi, nie został dlatego uznany za część przemysłu wspólnotowego.
W odniesieniu do drugiego producenta (Koloman), ustalono że ten przedsiębiorca w trakcie OD wytwarzał produkt podobny nie tylko we Wspólnocie, ale również wytwarzał część z niego na Węgrzech.
W uzupełnieniu swojej produkcji wspólnotowej, Koloman sprzedawał produkty węgierskie we Wspólnocie, a także wykorzystywał części wytwarzane na Węgrzech dla własnej produkcji wspólnotowej.
Ponadto, część produkcji współpracującego producenta wspólnotowego została przeniesiona na początku 2000 r. poprzez wywiezienie niektórych maszyn z Austrii na Węgry.
Jednakże mimo powyższego, główna działalność tego przedsiębiorcy pozostała we Wspólnocie, tj. siedziba, magazynowanie, biuro sprzedaży, produkcja znaczących ilości asortymentu produktu, jak również istotne know - how techniczne i dotyczące wprowadzania do obrotu.
Sprzedaż z przywozu uzupełniała asortyment produktu podobnego i z tego względu nie wpływał na status firmy Koloman jako producenta wspólnotowego.
Jeśli chodzi o produkcję części na Węgrzech oraz ich późniejsze włączanie do produktu końcowego, dochodzenie wykazało, że te włączane części stanowiły tylko mniejszość kosztu produkcji produktów gotowych i jako takie stanowiły wartość dodaną.
Konsekwentnie, status producenta jako producenta wspólnotowego został przez ten przywóz naruszony.
(74) Dochodzenie potwierdziło, że jedyny współpracujący producent wspólnotowy reprezentował więcej niż 25 % produkcji wspólnotowej KMS spełniając wymagania art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Dlatego został uznany za stanowiący przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 9 ust. 1 tego samego rozporządzenia i będzie dalej zwany dalej "przemysłem wspólnotowym".
b) Zdarzenia występujące po okresie dochodzenia
(75) W listopadzie 2001 r., tj. po zakończeniu OD, współpracujący producent wspólnotowy Koloman został postawiony w stan upadłości, i w wyniku procedury likwidacyjnej, został przejęty przez przedsiębiorcę austriackiego, którego spółka dominująca, znajdująca się a Zjednoczonym Królestwie nabyła także węgierską filię firmy Koloman.
(76) Nabywcy potwierdzili przed Komisją ich poparcie dla skargi.
c) Konsumpcja wspólnotowa
(77) Widoczna konsumpcja wspólnotowa została wykazana na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym. Sprzedaż pozostałych producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, przedstawiona w skardze, należycie skorygowała w trakcie OD informacje dostarczone przez współpracujących producentów wywożących oraz dane importowe Eurostat.
Uwzględniono także fakt, że kod CN nr 83051000 obejmuje również produkty nie ujęte w zakresie niniejszego postępowania.
Jednakże w odniesieniu do Indonezji, wobec braku współpracy eksporterów indonezyjskich, wykorzystano najlepsze dostępne fakty, tj. dane Eurostat.
W związku z tym, opierając się na skardze, jako najlepszym dostępnym dowodzie, cały przywóz dokonywany w ramach wyżej wymienionego kody CN został uznany za przywóz przedmiotowego produktu.
Nie współpracujący indonezyjski eksporter twierdził, że jego wywóz na rynek wspólnotowy był około 15 % niższy, niż wykorzystane wielkości przywozu.
Jednakże żądanie to nie może zostać zweryfikowane, a różnica była taka, że może zostać wyjaśniona wskaźnikiem wykorzystywanym do konwersji danych statystycznych Eurostat, sporządzonych w tonach, na jednostki.
Na tej podstawie, konsumpcja wspólnotowa wzrosła o 5 % w okresie od 1998 r. do OD.
Bardziej szczegółowo, pozostała ona względnie stabilna między 1998 r. a 1999 r., a następnie równomiernie wzrastała do końca OD., kiedy ustalono ją na około 348 milionów jednostek.
4.
Przywóz z przedmiotowego kraju
(78) Należy przypomnieć, że postępowanie względem Indii zostało zakończone.
Dlatego wyłącznie przywóz z Indonezji jest analizowany jako przywóz z pozostałego kraju przedmiotowego.
a) Wielkość przywozu subsydiowanego
(79) Nawet jeśli wielkość przywozu pochodzącego z Indonezji spadła między 1998 r. a 2000 r., a następnie ponownie lekko wzrosła między 2000 r. a OD należy zauważyć, że podczas gdy przywóz z przedmiotowego kraju rozpoczął się dopiero w 1997 r., był on już znaczący w 1998 r. i osiągnął poziom 32 milionów sztuk w OD.
b) Udział rynkowy przywozu subsydiowanego
(80) Udział indonezyjskiego przywozu w rynku ustalono na 8 % do 13 %, po spadku około dwóch punktów procentowych od 1998 r.
c) Ceny subsydiowanego przywozu
i) Ewoluowanie cen
(81) Średnia ważona cena importowa dla przywozu pochodzącego z Indonezji spadła o - 5 % między 1998 r. a OD, tj. z 105 ECU na jeden tysiąc jednostek do 99 EUR na jeden tysiąc jednostek.
Spadek ten był w szczególności odnotowany w między 1998 r. a 1999 r., kiedy ceny spadły o 3 % oraz między 2000 r. a OD kiedy nastąpił spadek cen o 2 %.
ii) Zaniżanie cen
(82) Wobec braku współpracy ze strony eksporterów indonezyjskich, porównanie cen zostało dokonane na podstawie danych Eurostat, należycie skorygowanych o opłaty celne i koszty ponoszone po przywozie, a następnie porównane, na tym samym poziomie handlowym, do cen ex works producentów wspólnotowych uwzględniających odbiór z zakładu.
(83) Na tej podstawie, przeanalizowano zaniżanie cen i skorygowano, gdy było to niezbędne, na podstawie informacji uzyskanych w trakcie dodatkowych wizyt weryfikacyjnych.
Uznano, że cena importowa z Indonezji jest zaniżona w odniesieniu do cen przemysłu wspólnotowego od 30 % do 40 %.
Należy również zauważyć, że istniało zaniżenie cen gdyż przemysł wspólnotowy nie był zyskowny.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja
(84) Produkcja przemysłu wspólnotowego w trakcie przedmiotowego okresu, poddała się tendencji zniżkowej, spadając o 25 % między 1998 r. a OD.
Znaczny spadek miał miejsce między 1998 r. a 1999 r. (- 15 %).
Dalszy znaczny spadek wystąpił także między 1999 r. a 2000 r., a następnie wielkości produkcji pozostała stabilna do końca OD.
b) Zdolność oraz wskaźniki wykorzystania zdolności
(85) Zdolność produkcyjna poddała się tej samej tendencji co produkcja i spadła o 26 % między 1998 r. a OD.
(86) Na tej podstawie, wskaźnik wykorzystania zdolności pozostał stabilny przez cały rozważany okres.
c) Zapasy
(87) Zapasy przemysłu wspólnotowego na koniec roku spadły o 12 % między 1998 r. a OD.
d) Sprzedaż we Wspólnocie
(88) Mimo wzrostu konsumpcji wspólnotowej, wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego istotnie spadła między 1998 r. a OD, o 25 %.
Spadek nastąpił między 1998 r. a 1999 r. (- 10 %), a nawet większy został zauważony między 1999 r. a 2000 r., (- 15 %).
e) Udział rynkowy
(89) Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego spadł o więcej niż cztery punkty procentowe między 1998 r. a OD, w zatem poddał się on tej samej tendencja co wielkość sprzedaży.
f) Ceny
(90) Przeciętna cena sprzedaży netto przemysłu wspólnotowego spadła o 4 % między 1998 r. a OD.
Spadek taki został szczególnie odnotowany między 1998 r. a 1999 r. (- 6 %), tj. kiedy ceny importowe przedmiotowego kraju istotnie spadły, jak wyjaśniono to w akapicie 81.
g) Rentowność
(91) Średnia ważona rentowność przemysłu wspólnotowego pogorszyła się o 10 punktów procentowych między 1998 r. a OD, a z początkiem 2000 r. przekształciła się w stratę.
W wyniku tego niekorzystnego rozwoju oraz jak wskazano to w akapicie 75, przemysł wspólnotowy został postawiony w stan upadłości.
h) Przepływ środków pieniężnych i możliwości pozyskiwania kapitału
(92) Rozwój przepływu środków pieniężnych generowanego przez przemysł wspólnotowy w powiązaniu ze sprzedażą KMS jest podobny do rozwoju rentowności, tj. wystąpił istotny spadek między 1998 r. a OD.
(93) Badanie wykazało, że zdolność przemysłu wspólnotowego do pozyskiwania kapitału stała się bardziej utrudniona, ze względu na jego sytuację finansową, w szczególności wobec pogorszenia się jego rentowności.
i) Zatrudnienie, płace oraz produktywność
(94) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym odnoszące się do produkcji KMS spadło o 30 % między 1998 a OD.
Łączna wartość płac, jako całości poddała się tej samej tendencji, spadając o 27 % w trakcie tego samego okresu, prowadząc w ten sposób do wzrostu przeciętnego wynagrodzenia 5 % między 1998 r. a OD.
Produktywność siły roboczej zatrudnionej w przemyśle wspólnotowym, liczona w wielkości produkcji na zatrudnionego pracownika, wzrosła o 8 % między 1998 r. a OD.
j) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(95) Poziom inwestycji spadł o 39 % między 1998 r. a OD.
Spadek ten został w szczególności odnotowany między 1999 r. a 2000 r.
Dochodzenie wykazało, że większość wydatków inwestycyjnych dotyczyło wymiany lub utrzymania istniejących urządzeń.
(96) Zwrot z inwestycji, wyrażony jako stosunek między zyskami netto przemysłu wspólnotowego a wartością księgową netto jego inwestycji, bardzo ściśle podążał za tendencją jego rentowności i stał się ujemny w 2000 r.
k) Wzrost
(97) Podczas gdy konsumpcja wspólnotowa wzrosła o 5 % między 1998 r. a OD, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o około 25 %, a wielkość przedmiotowego przywozu pozostała znaczna.
Dlatego przemysł wspólnotowy nie był zdolny do osiągnięcia korzyści z lekkiego wzrostu popytu na rynku wspólnotowym.
6.
Przemieszczenie części produkcji
(98) W celu zweryfikowania, że pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego nie było spowodowane zmianą w strukturze produkcji wspólnotowej, zbadano również czy przemieszczenie części produkcji, wspomniane w akapicie 73 (poprzez przeniesienie maszyn z Austrii na Węgry), które nastąpiło na początku 2000 r., miało wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Zdarzyło się to, że podczas gdy to przemieszczenie przyczyniło się do pogorszenia spadającej tendencji niektórych wskaźników szkody (tj. produkcja, zdolność produkcyjna i wielkość sprzedaży), poprawie uległa tendencja wykorzystania zdolności oraz średnia cena sprzedaży, prowadząc w ten sposób do ograniczenia strat.
Na przykład, oceniono, że około 60 % spadku produkcji było związane ze wspomnianym przemieszczeniem, oraz około 80 % spadku wielkości sprzedaży, podczas gdy bez tego przemieszczenia, spadek cen byłby trzykrotnie wyższy a rentowność spadłaby o kolejne siedem punktów procentowych.
Biorąc pod uwagę powyższe, ostatecznie uznano, że pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego nie było spowodowane zmianą struktury produkcji wspólnotowej.
(99) Argumentowano, że główna działalność przemysłu wspólnotowego nie pozostaje na obszarze Wspólnoty, odkąd wspomniane przemieszczenie na Węgry pociągnęło za sobą rzekomo 60 % spadek jego produkcji wspólnotowej, oraz 80 % spadek wytwarzanej we Wspólnocie sprzedaży.
(100) Jak już to wyjaśniono w akapicie 98, przemieszczenie nie pociągnęło za sobą takiego spadku w produkcji przemysłu wspólnotowego, a wyłącznie spadek jego produkcji wspólnotowej o 15 % oraz 20 % jego wytwarzanej we Wspólnocie sprzedaży.
Z tego względu, potwierdzone zostają wnioski umieszczone w akapicie 73 dotyczące głównej działalności przemysłu wspólnotowego.
7.
Wnioski w sprawie szkody
(101) W odniesieniu do rozważanego okresu stwierdzono pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego (po uwzględnieniu przemieszczenia opisanego w akapicie 98).
(102) Podczas gdy środki antydumpingowe dotyczące przywozu KMS pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Malezji doprowadziły do istotnego spadku przywozu pochodzącego z tych krajów po 1998 r., przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni skorzystać z tego osiągnięcia.
Począwszy od 1998 r., większość wskaźników szkody, tj. produkcja, wielkość sprzedaży, ceny, udział rynkowy, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych oraz zatrudnienie, ulegało spadkowi.
W szczególności spadek cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego miał negatywny skutek na jego rentowność.
(103) Ponadto, przy spadku sprzedaży przemysłu wspólnotowego między 1998 r. a OD, przywóz pochodzący z Indonezji pozostawał znaczny.
Badanie wykazało, że w trakcie OD przywóz indonezyjski odbywał się po cenach zaniżonych w odniesieniu do cen przemysłu wspólnotowego między 30 % a 40 %.
Dodatkowo występowało tłumienie cen.
(104) A zatem, ustalono że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pogorszeniu w takim stopniu, że ostatecznie uznano, iż przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody.
(105) Należy przypomnieć, że po OD, słaba sytuacja finansowa doprowadziła przemysł wspólnotowy do stanu upadłości.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wprowadzenie
(106) Zgodnie z art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano czy przywóz pochodzący z Indonezji, wobec jego wielkości i wpływu na ceny KMS na rynku wspólnotowym, wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu, w stopniu pozwalającym na uznanie jej za szkodę istotną.
Zbadano również, inne niż subsydiowany przywóz, znane czynniki, które mogły być szkodliwe dla przemysłu wspólnotowego w tym samym czasie, dla zapewnienia aby możliwa szkoda spowodowana przez te czynniki nie została przypisana do subsydiowanego przywozu z Indonezji.
2.
Skutek subsydiowanego przywozu
(107) Wielkość subsydiowanego przywozu spadła o 14 % między 1998 r. a OD, a odpowiadający mu udział w rynku wspólnotowym spadł o dwa punkty procentowe w trakcie tego samego okresu.
Jednakże pozostał on znaczny i zawsze utrzymywał udział rynkowy w granicach między 8 % a 13 %, w okresie między 1998 a OD.
Przywóz ten odbywał się również po cenach znacznie zaniżonych od cen przemysłu wspólnotowego.
Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego spadł o więcej niż cztery punkty procentowe.
W tym samym czasie, średnie ceny Wspólnoty spadły o 4 %.
Rzeczywisty spadek cen był w istocie nawet wyższy, niż wskazano to w akapicie 98.
(108) W trakcie tego samego okresu, między 1998 r. a OD, sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyła się, co ilustruje spadek wielkości sprzedaży i udziału rynkowego, spadek cen oraz znaczne pogorszenie jego rentowności, które zamieniło się w straty.
W ten sposób, przemysł wspólnotowy nie mógł znacząco skorzystać z nałożenia wyżej wymienionych środków w stosunku do ChRL i Malezji.
(109) Indonezyjski eksporter twierdził, że indonezyjski wywóz nie mógł wyrządzić szkody, gdyż spadł on między 1999 r. a 2000 r. i pozostał na poziomie de minimis udziału rynkowego.
Ten sam przedsiębiorca twierdził, że przywóz z Indonezji nie mógł mieć żadnego rzeczywistego wpływu na przemysł wspólnotowy, gdyż produkcja wspólnotowa była pięć lub sześć razy większa niż wielkość przywozu indonezyjskiego.
(110) Należy jednakże przypomnieć, że mimo iż indonezyjski przywóz spadł między 1998 r. a 2000 r., wzrósł on lekko między 2000 r. a OD, nie osiągając poziomu z 1998 r.
Ponadto, jak zostało to wyjaśnione w akapicie 80, między 1998 r. a OD, indonezyjski przywóz utrzymał udział rynkowy znajdujący między 8 % a 13 %, który jest udziałem znacznym i wyraźnie powyżej poziomu de minimis.
W końcu, trzeba także przypomnieć, że przemysł wspólnotowy jest jasno określony w akapicie 74, a jego poziom produkcji jest daleko poniżej tego, który był wskazywany przez przedsiębiorcę indonezyjskiego.
(111) Dlatego możliwe jest podsumowanie, że subsydiowany przywóz pochodzący z Indonezji osłabił skutki środków antydumpingowych przyjętych w 1997 r. wobec ChRL i Malezji, a następnie zmienionych w 2000 r. w stosunku do ChRL, oraz że przywóz ten był istotną przyczyną negatywnego rozwoju, streszczonego w poprzednich punktach.
3.
Wpływ innych czynników
a) Przywóz z innych państw trzecich
(112) Rozważono możliwość doprowadzenia lub przyczynienia się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu przez czynniki inne niż subsydiowany przywóz z Indonezji, w szczególności, czy do takiej sytuacji mógł przyczynić się przywóz z krajów innych niż Indonezja.
(113) Wielkość przywozu z innych państw trzecich wzrosła o 17 % między 1998 r. a OD, podczas gdy ich udział rynkowy wzrósł w trakcie tego samego okresu o więcej niż pięć punktów procentowych.
Wzrost ten jest w znacznej mierze spowodowany wzrostem przywozu pochodzącym w Indii, Węgier i Tajlandii, podczas gdy w tym samym czasie, przywóz pochodzący z ChRL i Malezji istotnie spadł wskutek środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r.
(114) Średnia cena jednostkowa przywozu z państw trzecich spadła o 16 % między 1998 r. a OD.
W trakcie tego okresu spadły ceny z prawie wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem ceny przywozu z ChRL, która wskutek środków antydumpingowych wzrosła istotnie, jakkolwiek jedynie w trakcie OD, osiągając ten sam poziom co ceny węgierskie.
i) Indie
(115) W pierwszej kolejności zbadano, czy przywóz pochodzący z Indii mógł przyczynić się do szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże mimo że przywóz z Indii wzrósł istotnie między 1998 r. a OD, ceny tego przywozu były znacznie zaniżone w odniesieniu do cen przywozu z Indonezji, które w okresie między 1998 r. a OD były, w zakresie 2 %-30 %, niższe od cen przywozu z Indii.
Ponadto należy zauważyć, że z chwilą rozpoczęcia indyjskiego przywozu w 1998 r., ceny indyjskiego przywozu były ponad 40 % wyższe niż ceny indonezyjskiego przywozu dla porównywalnych ilości KMS.
Od tego czasu cena indyjskiego przywozu stabilnie spadała, ale zawsze pozostawała powyżej cen indonezyjskich, a w trakcie OD stale była ponad 5 % wyższa niż ceny indonezyjskie.
Z tego względu ostatecznie przyjęto, że mimo iż indyjski przywóz miał negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, negatywny wpływ subsydiowanego przywozu z Indonezji, brany osobno, był mimo tego znaczny.
Rzeczywiście, Indonezja była wpływowym i ważnym graczem we Wspólnocie.
Wielkość wywozu do Wspólnoty była niższa niż indyjskiego wywozu, jednak wciąż znacząca.
Indonezyjski wywóz odbywał się po cenach zaniżonych w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego, nawet w większym stopniu, niż indyjski wywóz.
Należy także odnotować, że wcześniejsza analiza została poważnie utrudniona przez fakt, że Indonezja nie współpracowała, i dlatego niedostępna była informacja o tym jakie rodzaje produktu i segmenty rynku reprezentuje wywóz z Indonezji.
ii) Chińska Republika Ludowa
(116) Rozważono także, czy absorpcja środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r. na przywóz z ChRL mogła doprowadzić, lub przyczynić się do szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy.
W odniesieniu do tej kwestii, godne uwagi jest spostrzeżenie, iż mimo, że zaabsorbowanie cła na przywóz z ChRL osłabiło efekt środków nałożonych w 1997 r. w odniesieniu do cen sprzedaży, środki te wciąż prowadziły do znacznego zmniejszenia wielkości przywozu z ChRL już w 1998 r.
Ponadto, należy zauważyć że podczas gdy przywóz z Indonezji rozpoczął się dopiero w 1997 r., to już osiągnął on blisko ten sam poziom co przywóz z ChRL przed 1998 r.
Od tego czasu, przywóz z ChRL dramatycznie spadł, podczas gdy do OD indonezyjski przywóz spadł w znacznie mniejszym stopniu, przy czym nawet ten ostatni przywóz był wciąż ponad trzy razy większy niż przywóz z ChRL.
Dlatego stwierdzając, że wielkość przywozu z ChRL była w trakcie OD znacznie poniżej wielkości przywozu z Indonezji, zostało ostatecznie uznane że ten przywóz nie miał poważnego wpływu na przemysł wspólnotowy, w porównaniu do wpływu subsydiowanego przywozu z Indonezji.
iii) Węgry
(117) W celu ustalenia czy przywóz z Węgier, analizowany z osobna, spowodował szkodę przemysłowi wspólnotowemu, zbadano poziom przywozu oraz ceny na rynku wspólnotowym.
(118) Analiza w odniesieniu do węgierskiego przywozu między 1998 r. a OD została oparta na danych dostarczonych przez producenta wspólnotowego, którego zakłady na Węgrzech reprezentują jedynego węgierskiego producenta, w odpowiedzi na kwestionariusz.
(119) W trakcie przedmiotowego okresu, wzrosła wielkości przywozu KMS pochodzących z Węgier.
W stosunku do cen ustalanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym dla jego produktów przywożonych z Węgier, to mimo iż spadły one w trakcie rozważanego okresu, wciąż pozostawały najwyższe spośród cen importowych z innych państw trzecich, a ceny importowe z Indonezji były zaniżane w odniesieniu do nich.
(120) Węgierska produkcja KMS wytwarzana przez przemysł wspólnotowy została przeanalizowana i porównana z produkcją austriacką.
Ustalono, że modele wytwarzane w Austrii i Węgrzech nakładają się w bardzo niewielkim stopniu.
(121) Uwzględniając ten mały udział procentowy modeli wytwarzanych zarówno w Austrii i na Węgrzech, ostatecznie uznano, że asortyment produktów węgierskich przemysłu wspólnotowego umożliwił mu oferowanie klientom szerszego wyboru modeli oraz, że nie wpłynął negatywnie na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(122) W oparciu o powyższe, uznano ostatecznie, że przywóz z Węgier nie przyczynił się w sposób istotny do pogorszenia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
iv) Tajlandia
(123) Uwzględniając że, jak wspomniano to już w rozporządzeniu (WE) nr 2100/2000 [5], "niektóre z towarów chińskiego pochodzenia deklarowano krajowym organom celnym jako będące pochodzenia tajskiego i w ten sposób unikano płacenia należnych normalnie ceł antydumpingowych", należało także uwzględnić właściwą ocenę wpływu przywozu wysyłanego z Tajlandii.
(124) W odniesieniu do tej kwestii, przywóz z Tajlandii wzrósł istotnie w trakcie przedmiotowego okresu, z około jednego miliona jednostek od chwili jego rozpoczęcia w 1998 r. do ponad 23 milionów jednostek w trakcie OD.
Ponadto, zostało wykazane na podstawie danych Eurostat, że ceny sprzedaży tajskiego przywozu były, ogólnie rzec biorąc, poniżej cen indonezyjskiego przywozu.
(125) Jednakże mimo że ceny tajskie były około 20 % niższe niż ceny indonezyjskiego przywozu, należy wskazać że te ostatnie są ponad jedną trzecią wyższe niż wielkość przywozu z Tajlandii.
Z tego względu, przyjmując, że wielkości przywozu z Tajlandii wciąż pozostaje znacznie poniżej wielkości przywożonych z Indonezji, ostatecznie uznano, że ten przywóz nie mógł mieć znacznego wpływu, w porównaniu do skutku subsydiowanego przywozu z Indonezji.
(126) Analiza odnosząca się do Tajlandii została zakwestionowana przez niewspółpracującego eksportera indonezyjskiego.
W tej kwestii, twierdził on że poziom przywozu z Indonezji jest porównywalnie niższy, a ceny wyższe w porównaniu z przywozem z Tajlandii.
Należy jednakże przypomnieć, że mimo iż ceny tajskie były niższe niż ceny przywozu z Indonezji, wielkości przywożone z Indonezji były ponad 30 % wyższe niż przywóz z Tajlandii.
Z tego względu, potwierdzono wnioski wskazane w akapicie 125.
b) Dalsze czynniki
(127) Zbadano również czy czynniki inne niż wskazane wyżej, mogły przyczynić się do szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy.
(128) Współpracujący importerzy utrzymywali, że działalność gospodarcza w obszarze KMS jest niezwykle wrażliwa na ceny i dlatego, aby pozostać konkurencyjnymi, producenci muszą sprzedawać ogromne ilości.
Te same strony twierdziły także, że przemysł wspólnotowy opiera się wyłącznie na rynku wspólnotowym, zamiast na rynku światowym, który pozwoliłby na zwiększenie wydajności kosztowej.
W tej kwestii należy przypomnieć, że stosunek sprzedaży przemysłu wspólnotowego wewnątrz i na zewnątrz Wspólnoty nie zmienił się istotnie między 1998 r. a OD.
Niemniej jednak, nawet pomimo silnego ukierunkowania przemysłu wspólnotowego na rynek wspólnotowy, jego sprzedaż na wywóz umożliwiła przemysłowi wspólnotowemu utrzymanie zyskowności w 1998 r., kiedy przywóz z Indonezji był znaczący.
(129) Jeden użytkownik twierdził, że szkoda była spowodowana przez silną konkurencję w przemyśle zaopatrzenia biurowego.
Konkurencja ta rzekomo prowadziła użytkowników/dystrybutorów przedmiotowego produktu do wywierania nacisku cenowego na przemysł wspólnotowy, doprowadzając w ten sposób do spadku cen.
W tej kwestii, należy podkreślić, że subsydiowany przywóz musiał istotnie pogorszyć nacisk cenowy wywierany przez użytkowników na obszarze Wspólnoty, powodując w ten sposób szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
(130) Ponadto, zbadano czy spadek cen może być przyporządkowany zwykłemu tokowi działalności gospodarczej w obszarze KMS, ponieważ między 1998 r. a OD spadły ceny z prawie wszystkich źródeł zaopatrzenia.
(131) W tej kwestii, należy przypomnieć, że ogólny spadek cen powinien być postrzegany w świetle trwających nieuczciwych praktyk, w pierwszej kolejności ze strony ChRL i Malezji, a następnie ze strony Indonezji, które miały wpływ na rynek wspólnotowy.
(132) Ponadto, jak wskazano to w akapicie 128, rynek KMS jest niezwykle wrażliwy cenowo.
Z tego względu, przyjmując że stwierdzono iż ceny indonezyjskiego przywozu były subsydiowane i niższe, niż średnia cena jednostkowa całego pozostałego przywozu KMS między 1998 r. a OD, należy ostatecznie uznać że przywóz z Indonezji, utrzymujący się w trakcie OD między 8 % a 13 % rynku wspólnotowego, miał wpływ na obniżenie cen na tym rynku.
(133) W końcu, przeanalizowano czy zachowanie cenowe firmy Krause, niewspółpracującego producenta wspólnotowego, mogło przyczynić się do szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy.
Dodatkowe zbadanie danych odnoszących się do Krause wykazało, że w trakcie przedmiotowego okresu ten producent wspólnotowy sam doznał pogorszenia własnej sytuacji, w szczególności w odniesieniu do cen sprzedaży i rentowności.
Dlatego wydaje się, że nie przyczynił się on do szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy, oraz że został on jednakowo negatywnie dotknięty przez przywóz towarów z Indonezji, będąc zmuszonym do obniżenia swoich cen, podobnie jak przemysł wspólnotowy.
(134) Ze wszystkich wyjaśnionych wyżej powodów ostatecznie uznano, że spadek cen na rynku wspólnotowym nie powinien być postrzegany jako wynikający ze zwykłego rozwoju handlu, ale raczej jako konsekwencja nieuczciwych praktyk handlowych Indonezji.
(135) Władze indonezyjskie utrzymywały, że indonezyjski wywóz był ograniczony do dostaw dla włoskiego producenta kołowych mechanizmów spinających, w celu uzupełnienia asortymentu jego produktów.
(136) Jednakże twierdzenie to było sprzeczne z deklaracją dokonaną przez nie współpracującego eksportera indonezyjskiego, który twierdził że jedynym rynkiem, na którym producent indonezyjski ma istotny udział rynkowy jest Zjednoczone Królestwo.
Potwierdziły to także dane Eurostat.
(137) Wspomniany ostatni producent utrzymywał, że indonezyjski wywóz nie mógł spowodować szkody, gdyż jego głównym rynkiem jest Zjednoczone Królestwo, gdzie przemysł wspólnotowy nie prowadzi istotnej działalności.
Jednakże poza faktem że to twierdzenie jest sprzeczne z twierdzeniami władz indonezyjskich, należy także przypomnieć że analiza szkody jest prowadzona względem całej Wspólnoty, a nie w odniesieniu do poszczególnych regionów.
4.
Wnioski w odniesieniu do związku przyczynowego
(138) W świetle powyższego, uznaje się że szkoda majątkowa doznana przez przemysł wspólnotowy, polegająca na negatywnym rozwoju produkcji, wielkości sprzedaży, cen, udziału rynkowego, rentowności, zwrotu z inwestycji, przepływu środków pieniężnych oraz zatrudnienia, odpowiednio skorygowana dla uwzględnienia przemieszczenia na Węgry, została spowodowana przez przedmiotowy subsydiowany przywóz.
Faktycznie, łączny skutek przywozu z Indii, Tajlandii oraz ChRL, jak również częściowego przemieszczenia produkcji wspólnotowej, na sytuację przemysłu wspólnotowego był jedynie ograniczony.
(139) Niewspółpracujący eksporter indonezyjski utrzymywał także, że istnieje sprzeczność między wnioskami określonymi w akapicie 138 a faktem, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu związanego z upłynięciem terminu w sprawie ChRL.
(140) W tej kwestii należy przypomnieć, że do zakresu przeglądu związanego z upływem terminu należy analiza sytuacji rynku wspólnotowego w perspektywie prawdopodobieństwa kontynuowania lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody w przypadku zniesienia obowiązujących środków.
W konsekwencji fakt, że pogorszenie przemysłu wspólnotowego zostało w trakcie niniejszego okresu badania przypisane do Indonezji nie wpływa na analizę przyszłego zachowania chińskich eksporterów na rynku wspólnotowym i prawdopodobnie wpłynie na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Należy także przypomnieć, że chiński udział rynkowy był w trakcie ostatnich dwóch lat przedmiotowego okresu na bardzo niskim poziomie.
(141) Biorąc pod uwagę tę analizę, która w sposób prawidłowy wyróżniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków subsydiowanego przywozu, niniejszym ostatecznie uznaje się, że wspomniane pozostałe czynniki nie zmieniają faktu, że stwierdzoną istotną szkodę należy przypisać subsydiowanemu przywozowi.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwaga wstępna
(142) Zbadano czy istnieją nieodparte powody, mogące prowadzić do wniosków, iż podjęcie środków nie leży w danym przypadku w interesie Wspólnoty.
W tym celu, oraz zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o wszystkie dostarczone dowody został rozważony wpływ ewentualnych środków na wszystkie strony zaangażowane w to postępowanie, a także konsekwencje niepodjęcia tych środków.
(143) W celu oceny prawdopodobnego wpływu nałożenia lub nienałożenia środków, zwrócono się do wszystkich zainteresowanych stron o informacje.
Wysłano kwestionariusze do dwóch skarżących producentów wspólnotowych, dwóch pozostałych przedsiębiorstw znanych jako producenci ze Wspólnoty, dziewięciu niepowiązanych importerów, 49 użytkowników i jednego użytkownika powiązanego.
Jeden skarżący producent wspólnotowy (Koloman), dwaj niepowiązani importerzy, jak też jeden użytkownik powiązany z tymi importerami odpowiedzieli na kwestionariusz.
Inny użytkownik złożył stanowisko bez odpowiedzi na kwestionariusz.
(144) Powyższe odpowiedzi i stanowiska stworzyły podstawę do analizy interesu Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
a) Uwaga wstępna
(145) Wielu producentów KMS ze Wspólnoty zaprzestało w trakcie ostatnich kilku lat wytwarzania przedmiotowego produktu.
W odniesieniu do jednego pozostałego przedsiębiorcy, badanie wykazało że, jak wskazano to w akapicie 71, przedsiębiorca znajdujący się w Zjednoczonym Królestwie również zaprzestał własnej produkcji kilka lat temu.
W stosunku do przedsiębiorcy znajdującego się we Włoszech ustalono, że nie reprezentuje on znacznej części produkcji KMS we Wspólnocie i przywoził znaczną część własnej sprzedaży.
W odniesieniu do przedsiębiorcy hiszpańskiego ustalono, że należy go traktować raczej jako importera niże producenta, gdyż wytwarzał on nieznaczne ilości przedmiotowego produktu, a przywoził ponad 90 % własnej sprzedaży z Indonezji.
Dlatego przyjęto, że dwa podmioty skarżące są jedynymi producentami wspólnotowymi KMS posiadającymi znaczną produkcję.
(146) Należy przypomnieć, że dwaj skarżący producenci wspólnotowi ponieśli już w przeszłości ciężką szkodę poprzez przywóz KMS pochodzących z ChRL i Malezji, który, jak opisano to w rozporządzeniu (WE) nr 119/97 [6], doprowadził między innymi do 28 % spadku zatrudnienia między 1992 r. a październikiem 1995 r.
Jak wskazano w akapicie 94, dalsze zmniejszenie zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym o 30 % wystąpiło między 1998 r. a OD.
(147) Wobec istotnej szkody doznanej przez przemysł wspólnotowy uznano, że jeżeli z przemysłu wspólnotowego nie zostaną wyeliminowane nieuczciwe praktyki w zakresie subsydiowania, prawdopodobne będzie, że całkowicie zostanie zaprzestana produkcja we Wspólnocie, a użytkownicy staną się znacznie uzależnieni od przywozu.
b) Sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego
(148) Sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego w trakcie przedmiotowego okresu rozwinęła się tak negatywnie, że po OD przemysł wspólnotowy został postawiony w stan upadłości, jak wskazano to w akapicie 75.
Należy zauważyć, że ta przynosząca straty sytuacja przemysłu wspólnotowego wynikła z jego trudności w konkurowaniu z subsydiowanym przywozem po niskich cenach.
Jednakże fakt że współpracujący producent wspólnotowy został przejęty pokazuje, że produkcja KMS we Wspólnocie znajduje się w trakcie procesu restrukturyzacji oraz, że podjęty został silny wysiłek w celu podtrzymania żywotności tego przemysłu i przywrócenia jego zyskowności.
c) Możliwe skutki nałożenia/nienałożenia środków dla przemysłu wspólnotowego
(149) W następstwie nałożenia środków, przywrócenie uczciwych warunków rynkowych umożliwiłoby przemysłowi wspólnotowemu odzyskać stracony udział rynkowy oraz obniżyć jednostkowe koszty produkcji i podnieść rentowność, poprzez zwiększenie wykorzystania zdolności. Co więcej, oczekuje się że środki te odniosą pozytywny skutek na poziom cen przemysłu wspólnotowego.
Podsumowując, oczekuje się że podniesienie produkcji i wielkości sprzedaży, z jednej strony, oraz dalszy spadek jednostkowych kosztów produkcji, z drugiej strony, ostatecznie połączone z umiarkowanym wzrostem cen, pozwolą przemysłowi wspólnotowemu poprawić swoją sytuację finansową.
(150) W przeciwnym wypadku, jeżeli środki wyrównawcze nie zostaną nałożone, prawdopodobne będzie, że przemysł wspólnotowy musiałby dalej obniżać swoje ceny lub dalej tracić udział rynkowy.
W obu scenariuszach, sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego ulegnie prawdopodobnemu pogorszeniu.
Dalszą konsekwencją byłoby prawdopodobnie definitywne zaprzestanie produkcji wspólnotowej w krótkim okresie czasu.
(151) Ponadto, przyjmując że przemysł wspólnotowy nie produkuje wyłącznie przedmiotowego produktu, ale także inne produkty stanowiące około jednej trzeciej jego obrotu, jest bardzo prawdopodobne, że zamknięcie linii produkcyjnych wytwarzających KMS wpłynęłoby na żywotność całej fabryki i doprowadziło do zamknięcia wszystkich linii produkcyjnych, z konsekwentnie szerszym skutkiem negatywnym na zatrudnienie i inwestycje.
d) Możliwe przemieszczenie produkcji przemysłu wspólnotowego
(152) Zbadano czy jakiekolwiek środki mogą zostać uznane za nie leżące w interesie Wspólnoty, biorąc pod uwagę przemieszczenie części produkcji przemysłu wspólnotowego do państwa trzeciego.
Zbadano także prawdopodobieństwo dalszego przemieszczania.
(153) Po pierwsze, jak wyjaśniono to w akapicie 98, należy przypomnieć że przemieszczenie, które miało miejsce w 2000 r., umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu ograniczyć straty.
W tej kwestii, była to decyzja strategiczna podjęta w celu udaremnienia skutków praktyk polegających na subsydiowaniu.
Ponadto, jest prawdopodobne, że przemieszczenie to, poprawiając sytuacje finansową przemysłu wspólnotowego, odniosło pośrednio skutek uczynienia go bardziej atrakcyjnym dla nowego inwestora, który ostatnio go przejął.
(154) W odniesieniu do ryzyka dodatkowego przemieszczenia, Komisja otrzymała satysfakcjonujące zapewnienie, że przemieszczenie takie nie jest przez przemysł wspólnotowy przewidywane.
Ponadto, brak jest powodów do uznania takiego ruchu za prawdopodobny, jako że wysiłki restrukturyzacyjne połączone z nałożeniem ceł wyrównawczych, powinny ponownie umożliwić przemysłowi wspólnotowemu skorzystanie z zyskownej sytuacji.
3.
Interes importerów
(155) Niektórzy importerzy, którzy jednakże nie nabywali KMS od Indonezji, oświadczyli że zmiana źródła zaopatrzenia może spowodować dodatkowe koszty lub problemy przejściowe.
Bardziej szczegółowo, importerzy ci podkreślali że w efekcie środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r., zostali oni już zmuszeni do zmiany źródeł własnych dostaw.
(156) Jednakże należy przypomnieć, że celem środków wyrównawczych nie jest zmuszanie importerów lub użytkowników do zmiany źródeł ich dostaw, ale przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym.
Ponadto, importerzy ci przyznali również, że dużo innych państw trzecich może łatwo produkować KMS i nie przewidywali oni żadnych trudności w zaopatrywaniu się z kraju nie objętego środkami wyrównawczymi.
Ponadto, mogliby oni także kupować produkty producentów wspólnotowych.
Z tego względu jakiekolwiek problemy wynikające z ewentualnej zmiany dostaw, będą prawdopodobnie jedynie czasowe i nie jest prawdopodobne aby zrównoważyły pozytywny dla przemysłu wspólnotowego skutek środków wyrównawczych względem szkodliwych subsydiów.
4.
Interes użytkowników i konsumentów
a) Użytkownicy
(157) Zarówno współpracujący niepowiązani importerzy, jak i użytkownik (producent kołowych segregatorów) twierdzili, że nałożenie środków wyrównawczych będzie miało poważny niekorzystny wpływ na finansową sytuację użytkowników.
(158) W tej kwestii, został oszacowany prawdopodobny wpływ nałożonych na Indonezję środków wyrównawczych na koszt produkcji użytkowników.
Dokonano oszacowania tego, jaki byłby wpływ środków zaproponowanych dla Indonezji, na użytkownika posiadającego jedyne źródło dostaw w postaci przywozu z Indonezji (najgorszy możliwy scenariusz).
Na tej podstawie wpływ środków zaproponowanych dla Indonezji zostałby oszacowany, jako powodujący wzrost kosztu produkcji o około 1,3 %.
Jak to wyjaśniono, jest to scenariusz całkowicie hipotetyczny, gdyż nie było użytkownika, który zaopatrywał się w przedmiotowy produkt wyłącznie w Indonezji.
(159) W świetle powyższych ustaleń, ostatecznie uznano że wpływ ceł wyrównawczych na użytkowników będzie nieznaczny.
Bardziej ogólnie można stwierdzić, że wobec braku współpracy ze strony innych użytkowników, jest prawdopodobne że wpływ kosztowy na wszystkich pozostałych użytkowników będzie podobnie nieznaczny.
(160) Współpracujący użytkownik twierdził, że podobnie jak miało to miejsce w poprzednich trzech latach, kiedy w następstwie nałożenia środków antydumpingowych na KMS pochodzące z ChRL i Malezji musiał przenieść część swojej produkcji poza Wspólnotę i zamknąć trzy fabryki, środki wyrównawcze na przywóz pochodzący z Indonezji, poprzez zwiększenie ceny jednej pozycji jego kosztów produkcji, mogą pociągnąć za sobą dalsze przeniesienie jego produkcji segregatorów kołowych poza Wspólnotę lub zamknięcie stosownych fabryk.
To zaryzykowałoby oddziaływanie na jego całą działalność, tj. również wytwarzanie innych produktów, których fabryki zostałyby również przemieszczone, przy znacznej utracie miejsc pracy we Wspólnocie.
(161) Jako uwagę ogólną należy odnotować, że ryzyko przemieszczenia przemysłu przetwórczego w wskutek środków wyrównawczych jest łagodzona przez fakt, że część rynku skoroszytów jest zorientowana na bezpośrednie relacje między podmiotami gospodarczymi i w związku z tym pierwszorzędną kwestią jest to, aby użytkownicy byli blisko swoich klientów, posiadając elastyczną produkcję, gotową do sprostania popytowi oraz solidną znajomość rynku.
Dochodzenie rzeczywiście wykazało, że głównymi kryteriami jakimi kierują się przy wyborze klienci producentów skoroszytów kołowych są cena, jakość i zaopatrzenie, jak również szybkość dostaw.
Ponadto, jak to już wyjaśniono w akapitach 157–158, wpływ finansowy środków wyrównawczych na przemysł przetwórczy został uznany za nieistotny.
I ostatecznie, fakt, że wyłącznie jeden producent skoroszytów w pełni współpracował w badaniu, skłania do potwierdzenia wniosków, iż środki wyrównawcze nie będą miału stanowczego wpływu na użytkowników.
(162) Ponadto, niektóre zainteresowane strony wskazywały, że przemieszczenie wielu użytkowników, jakie nastąpiło w poprzednich latach, było efektem wysokich kosztów produkcji we Wspólnocie.
To potwierdza, że każde przemieszczenie powinno być postrzegane w szerszym kontekście całej struktury kosztów, w ramach której, co już wyjaśniono, jedynie nieznaczną część stanowią środki wyrównawcze.
(163) W odniesieniu do szczególnej sytuacji użytkownika współpracującego, badanie wykazało że, mimo iż użytkownik ten przeniósł część swojej produkcji poza Wspólnotę między 1998 a OD, tj. po nałożeniu środków antydumpingowych przeciw ChRL i Malezji, użytkownik ten w rzeczywistości zmienił źródło swoich dostaw po nałożeniu środków antydumpingowych przeciw ChRL i Malezji, nabywając KMS od współpracujących importerów, którzy z kolei począwszy od 1998 r., rozpoczęli z uszczerbkiem dla ChRL przywóz z Indii.
Dlatego wydaje się trudne przyjęcie powiązania między przeniesieniem produkcji skoroszytów kołowych tego użytkownika poza Wspólnotę a nałożeniem ceł antydumpingowych na przywóz z ChRL i Malezji.
Ponadto, jak to już wskazano w akapicie 159, cła wyrównawcze mają znikomy wpływ na koszty produkcji użytkowników.
(164) Ustalono, że opisane wyżej przemieszczenie powinno raczej być postrzegane jako konsekwencja ukierunkowanej zewnętrznie strategii tego użytkownika, który nabył w trakcie ostatnich lat wiele przedsiębiorstw.
Strategia ta doprowadziła w końcu do konsolidacji i restrukturyzacji różnych przedsiębiorstw należących do tej grupy, spośród których część zamknięto.
To przemieszczenie niektórych fabryk poza Wspólnotę powinno być postrzegane jako część tej strategii, zmierzającej do wzmocnienia stanowiska tego użytkownika na rynku wspólnotowym oraz rozwinięcie jego obecności w Europie Wschodniej.
(165) Na powyższym tle, oraz w świetle znikomego poziomu potencjalnego wpływu nałożonych ceł na przedmiotowego użytkownika, wydaje się nieprawdopodobne aby same w sobie środki wyrównawcze wobec Indonezji pociągnęły za sobą dalsze przeniesienie jego produkcji kołowych mechanizmów spinających poza Wspólnotę.
(166) W odniesieniu do zamknięcia fabryk oraz ryzyka kolejnych zamknięć powiązanych z nałożeniem środki wyrównawczych wobec Indonezji ustalono, że użytkownik współpracujący zamknął trzy fabryki w ciągu ostatnich trzech lat, kiedy obowiązywały środki wobec ChRL i Malezji.
Wobec znikomego wpływu jakie miałyby te środki na koszty produkcja i sytuacje finansową przedmiotowego użytkownika, jak zostało to wyżej wyjaśnione w akapicie 164, jest mało prawdopodobne, że środki wobec ChRL i Malezji, same w sobie doprowadziły do zamknięcia tych fabryk oraz, że środki wyrównawcze na przywóz z Indonezji spowodowałyby zamknięcie innych fabryk.
b) Konsumenci
(167) Należy wspomnieć, że przedmiotowy produkt nie jest sprzedawany na poziomie detalicznym oraz, że żadne stowarzyszenie konsumentów nie zgłosiło się i nie wzięło udziału w tym badaniu.
(168) Użytkownik współpracujący twierdził także, że środki wyrównawcze podniosłyby cenę płaconą przez konsumenta końcowego kołowych mechanizmów spinających, tj. konsumentów.
Jednakże w świetle powyższego wyjaśnienia dotyczącego wpływu na producentów kołowych mechanizmów spinających, jakikolwiek wzrost końcowej ceny sprzedaży dla konsumentów kołowych mechanizmów spinających prawdopodobnie nie będzie istotny.
(169) Ponadto dochodzenie wykazało, że użytkownik współpracujący sprzedaje swoje produkty głownie dystrybutorom.
W najgorszym scenariuszu, gdyby nastąpiło podniesienie kosztu dla użytkowników, który w całości zostałby przeniesiony na konsumenta końcowego, pociągnęłoby to za sobą wzrost ceny dla konsumenta końcowego o maksimum 4 %.
Jednakże jest mało prawdopodobne, że tak się stanie, gdyż ogólne doświadczenie pokazuje, że każdy szczebel w łańcuchu dystrybucji częściej przejmie na siebie część wzrostu kosztów, aby pozostać konkurencyjnym na rynku.
(170) Na podstawie powyższego, wpływ na użytkowników KMS oraz konsumentów kołowych mechanizmów spinających został uznany, za nie wnoszący istotnego powodu przeciwko nałożeniu środków wyrównawczych, jako że jest nieprawdopodobne aby potencjalny skutek negatywny zrównoważył skutek pozytywny środków wyrównawczych względem szkodliwych subsydiów dla przemysłu wspólnotowego.
c) Wpływ na konkurencję
(171) Zbadano również, czy nałożenie środków wyrównawczy na przywóz z Indonezji mogłoby prowadzić do sytuacji, w której przemysł wspólnotowy czerpałby korzyści z pozycji dominującej na rynku wspólnotowym, w szczególności w świetle środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r. na przywóz z ChRL i Malezji oraz w świetle restrukturyzacji przemysłu wspólnotowego.
(172) Po pierwsze należy przypomnieć, że przemysł wspólnotowy posiadał, w trakcie OD, udział rynkowy jedynie w granicach między 10 % a 15 %.
Dwaj skarżący producenci wspólnotowi brani łącznie pod uwagę posiadaliby, w trakcie OD, udział rynkowy w zakresie między 32 % a 37 %.
Nawet w sytuacji włączenia przywozu Koloman do udziału rynkowego posiadanego razem przez oba podmioty skarżące, obliczony udział rynkowy znajdowałby się w granicach od 47 % do 52 % rynku wspólnotowego w trakcie OD.
Ponadto należy przypomnieć że, mimo iż Komisja rozpoczęła przegląd środków wobec ChRL, przegląd ten nie dotyczy przywozu z Malezji.
KMS wciąż mogą być również przywożone z Indii.
Z tego względu uznano, że jest bardzo mało prawdopodobne, aby nałożenie środków wyrównawczych wobec Indonezji, doprowadziło do jakiegokolwiek negatywnego skutku dla konkurencji przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
Na koniec należy przypomnieć że środków antydumpingowych na przywozu z ChRL i Malezji również nie doprowadziło do żadnej formy dominacji przemysłu wspólnotowego, nawet mimo tego iż w tamtym czasie poza tymi dwoma krajami nie istniały żadne inne źródła zaopatrzenia.
(173) Z drugiej strony, jak to już wyjaśniono w akapicie 150, prawdopodobne jest, że bez środków służących skorygowaniu skutków subsydiowanego przywozu, w krótkim okresie czasu produkcja wspólnotowa przestanie być żywotna, wskutek czego zostanie zaprzestana.
Oczywistym jest, że nie byłoby w interesie użytkowników, aby przemysł wspólnotowy zaprzestał produkcji przedmiotowego produktu.
Rzeczywiście, z jednej strony, między 1998 r. a OD jedyny współpracujący użytkownik kupował między 20 % a 50 % swoich KMS od przemysłu wspólnotowego.
Z drugiej strony, w przypadku definitywnego zaprzestania produkcji KMS przez przemysł wspólnotowy, użytkownicy staliby się istotnie uzależnieni od przywozu.
(174) W przypadku nałożenia środków, dalej będzie istniało wiele alternatywnych źródeł zaopatrzenia.
KMS są lub mogą być kupowane od przemysłu wspólnotowego, od innych producentów wspólnotowych, z Indii i Hong Kongu.
Ponadto, prawdopodobnie rozpocznie się znowu przywóz z Malezji, gdyż środki wobec tego kraju niedawno wygasły.
Ponadto, badanie wykazało, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z ChRL i Malezji nie pociągnęło za sobą żadnego niedoboru przedmiotowego produktu.
Na koniec, należy przypomnieć, że wpływ środków na użytkowników został uznany za nieistotny, oraz że przedmiotowy produkt będzie z tego względu prawdopodobnie dalej przywożony z Indonezji.
5.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(175) Przedstawiając powyższe uzasadnienie, ostatecznie uznaje się, że brak jest istotnych powodów przeciwko nałożeniu cła wyrównawczego.
G. ŚRODKI OSTATECZNE
1. Poziom zniesienia szkody
(176) W świetle wniosków otrzymanych w odniesieniu do subsydiowania, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, należy nałożyć definitywne środki wyrównawcze na poziomie wystarczającym do zlikwidowania szkody spowodowanej przemysłowi wspólnotowemu przez subsydiowany przywóz.
(177) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała jaki poziom cła byłby odpowiedni do zlikwidowania szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu przez subsydiowanie.
W tym celu, uznano, że należy obliczyć poziom cen oparty na kosztach produkcji producentów wspólnotowych łącznie z uzasadnioną marżą zysku.
(178) W tym miejscu stwierdzono, że marża zysku w wysokości 5 % obrotu może zostać uznana za uzasadnione minimum, biorąc pod uwagę potrzebę długoterminowych inwestycji oraz, bardziej szczegółowo, kwotę którą zgodnie z oczekiwaniami mógłby uzyskać przemysł wspólnotowy przy braku szkodliwego subsydiowania.
(179) Przyjmując brak współpracy, uznano że poziom zniesienia szkody powinien pokryć różnicę między niniejszą cena obliczaną a cenami CIF dostosowanymi zgodnie z wyjaśnieniami w akapicie 82.
(180) Dla przywozu z Indonezji stwierdzono poziom zniesienia szkody w wysokości 42,30 %.
2.
Definitywne środki wyrównawcze
(181) W świetlne powyższego oraz zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, cło wyrównawcze powinno odpowiadać marginesowi subsydiowania, który był niższy niż poziom szkody.
Z tego względu stosuje się następującą stawkę celną:
Indonezja (wszystkie przedsiębiorstwa): 10,0 %
(182) Dla dochowania nieprzekraczalnego terminu określonego w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, obecne rozporządzenie powinno wchodzić w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych kołowych mechanizmów spinających, oznaczanych kodem CN ex83051000 (kody TARIC 8305100010 oraz 8305100020) pochodzących z Indonezji.
Do celów niniejszego rozporządzenia, kołowe mechanizmy spinające składają się z dwóch prostokątnych stalowych arkuszy lub drutów, z co najmniej czterema pół - pierścieniami sporządzonymi z przymocowanego do nich stalowego drutu, utrzymywanych razem przez stalową pokrywę.
Mogą one być otwierane albo przez ciągnięcie pół - pierścieni albo przez mały stalowy mechanizm spustowy przymocowany do tego kołowego mechanizmu spinającego.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, ustala się następująco dla produktów pochodzących z:
Kraj _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (%) _BAR_
Indonezja _BAR_ 10,0 _BAR_
3.
Do powyższych ceł stosuje się przepisy dotyczące opłat celnych, chyba że ustalono to inaczej.
4.
Niniejszym kończy się postępowanie dotyczące przywozu niektórych kołowych mechanizmów spinających pochodzących z Indii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 980/2002
z dnia 4 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2082/2000 przyjmujące normy Eurocontrol
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/65/EWG z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym 1, ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 97/15/WE2, w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/15/WE przyjmująca normy Eurocontrol i zmieniająca dyrektywę 93/65/EWG w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym, zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 2082/20003, przyjęła standard Eurocontrol dla bezpośredniej wzajemnej wymiany danych (OLDI), edycja 1.0 i standard Eurocontrol dla prezentacji wymiany danych kontroli ruchu lotniczego (ADEXP), edycja 1.0.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2082/2000 przyjęło dwie późniejsze wersje tych dwóch norm Eurocontrol, mianowicie OLDI edycja 2.2 i ADEXP edycja 2.0, jak również nowy standard Eurocontrol nazwany wymianą danych lotu - dokument kontroli interfejsu (FDE-ICD).
(3) Od tego momentu Eurocontrol przyjęła zmiany OLDI edycja 2.2 i ADEXP edycja 2.0.
(4) Zmiany norm Eurocontrol wchodzące w zakres dyrektywy 93/65/EWG przyczyniają się do ujednolicenia narodowych systemów kontroli ruchu lotniczego Państw Członkowskich, w szczególności przekazywania lotów między centrami kontroli ruchu lotniczego (OLDI) i zarządzania przepływem ruchu lotniczego (ADEXP).
(5) Zmiany te obejmują w szczególności wskazania dotyczące możliwości technicznych lotu i są konieczne dla ułatwienia sprawnego i bezpiecznego wykonania szeregu programów mających na celu zwiększenie przepustowości.
(6) W rozporządzeniu (WE) nr 2082/2000 należy wprowadzić stosowne zmiany.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/65/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 2082/2000 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 982/2002
z dnia 7 czerwca 2002 r.
ustanawiające normy handlowe dla pieczarek hodowlanych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pieczarki hodowlane znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy.
W tym celu, a także w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normę dla pieczarek hodowlanych, zaleconą przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(2) Stosowanie tych norm powinno doprowadzić do wycofania z rynku produktów niezadowalającej jakości, osiągnięcia zgodności produkcji z wymaganiami konsumentów, oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, tym samym przyczyniając się do poprawy rentowności.
(3) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie ponad określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo się psujące.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu po od chwili jego wysyłki.
(4) Ponieważ produkty klasy ekstra, które muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględniać jedynie brak świeżości i jędrności.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dla pieczarek hodowlanych z rodzaju Agaricus objętych kodem CN 07095100 jest zgodna z normą wymienioną w Załączniku.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce produkty mogą, w porównaniu z wymaganiami normy, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i jędrności; produkty sklasyfikowane w klasach innych niż klasa ekstra mogą ponadto wykazywać nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i ich tendencją do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 988/2002
z dnia 3 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 [2] ustanawia środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.
(2) W celu zachowania jasności oraz zastosowania się do postanowień art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z dnia 19 grudnia 1988 r. oraz rezolucji 20/4 sesji specjalnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków w 1998 r. przepisy dotyczące pozwolenia na wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3677/90 powinny zostać oddzielone od przepisów w sprawie wstępnego powiadomienia wywozowego.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3677/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 pkt 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— nazwy i adresy eksportera, importera, jednostki rozprowadzającej oraz, zgodnie z art. 4, 4a, 5 i 5a, odbiorcy końcowego";
2) artykuł 4 zastępuje się art. 4 i 4a:
"Artykuł 4
Wstępne powiadomienie wywozoweSubstancje sklasyfikowane wymienione w kategorii 1 Załącznika
1. Jakikolwiek wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika jest poprzedzony wstępnym powiadomieniem wywozowym, wysyłanym do państwa przeznaczenia zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z dnia 19 grudnia 1988 r. oraz rezolucji 20/4 sesji specjalnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków w 1998 r.
Państwo przeznaczenia udziela odpowiedzi w terminie piętnastu dni roboczych, pod koniec którego właściwe organy Państwa Członkowskiego wywozu zezwalają na operację wywozową, chyba że zostanie wystosowane odmienne zawiadomienie.
2.
Właściwe organy danego Państwa Członkowskiego, przed jakimkolwiek wywozem substancji sklasyfikowanych do państwa przeznaczenia, przekazują informacje określone w art. 4a ust. 2 właściwym organom tego kraju.
Organ przekazujący informacje wymaga od organu państwa trzeciego otrzymującego informacje zachowania poufnego charakteru każdej wymiany handlowej, tajemnicy handlowej lub zawodowej lub każdego procesu handlowego, o którym jest mowa w tym kontekście.
Artykuł 4a
Pozwolenie na wywózSubstancje sklasyfikowane wymienione w kategorii 1 Załącznika
1.
Wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika podlega pozwoleniu w formie indywidualnego pozwolenia na wywóz wydanego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym celne zgłoszenie wywozowe ma być złożone zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Wnioski o pozwolenie określone w ust. 1 zawierają następujące informacje:
a) nazwy i adresy eksportera, importera w państwie trzecim oraz jakiegokolwiek innego podmiotu gospodarczego zajmującego się operacjami wywozowymi i wysyłką, a także odbiorcy końcowego;
b) nazwa substancji sklasyfikowanej, która jest podana w kategorii 1 w Załączniku;
c) ilość i waga substancji sklasyfikowanej oraz, w przypadku mieszaniny, ilość i waga mieszaniny, jak i ilość i waga lub skład procentowy wszystkich substancji wymienionych w Załączniku, stanowiących składnik mieszaniny;
d) dane dotyczące transportu, w szczególności planowaną datę wysyłki, metodę transportu, nazwę urzędu celnego, w którym celne zgłoszenie wywozowe ma być złożone, oraz, o ile informacja taka jest dostępna na tym etapie, określenie środków transportu, trasy podróży, planowanego miejsca wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty oraz miejsca wprowadzenia do kraju przywozu.
W przypadkach określonych w ust. 9 kopię pozwolenia na przywóz wydanego przez kraj przeznaczenia dołącza się do wniosku.
3.
Decyzję w sprawie wniosku podejmuje się w ciągu piętnastu dni roboczych, począwszy od dnia, w którym właściwy organ uzna dokumenty za kompletne.
Okres ten zostaje przedłużony, jeżeli, w przypadkach określonych w ust. 9, właściwe organy są zobowiązane do podjęcia dalszych kroków w celu sprawdzenia, czy w sposób właściwy zezwolono na przywóz substancji.
4.
Bez uszczerbku dla możliwego wdrożenia środków wykonawczych odmawia się udzielenia pozwolenia na wywóz określonego w ust. 1, jeżeli:
a) istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że informacje udzielone zgodnie z ust. 2 są nieprawdziwe lub niepoprawne;
b) w przypadkach określonych w ust. 9 ustalono, że właściwe organy państwa przeznaczenia nie zezwoliły w sposób właściwy na przywóz substancji sklasyfikowanych;
c) istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje, o których mowa, są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
5.
Jeżeli dane szczegółowe dotyczące trasy podróży i środków transportu nie zostały uwzględnione we wniosku określonym w ust. 2, w pozwoleniu na wywóz stwierdza się, że podmiot gospodarczy musi przedstawić te dane szczegółowe organom celnym lub innemu organowi właściwemu w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty przed fizycznym nadaniem przesyłki.
W takich przypadkach w pozwoleniu na wywóz dokonuje się odpowiedniej adnotacji w chwili wystawienia.
6.
We wszystkich przypadkach pozwolenie na wywóz okazuje się organom celnym przy dokonywaniu celnego zgłoszenia wywozowego.
Kopia tego pozwolenia towarzyszy dalej przesyłce do urzędu celnego w miejscu wyprowadzenia substancji wymienionych w wykazie z obszaru celnego Wspólnoty.
Urząd ten dodaje, tam gdzie to właściwe, dane szczegółowe określone w ust. 5 oraz wszelkie inne niezbędne dane szczegółowe i umieszcza pieczęć na kopii pozwolenia przed zwróceniem go do organu, który je wydał.
7.
Wydanie pozwolenia na wywóz nie wyłącza możliwej administracyjnej lub innej odpowiedzialności posiadacza pozwolenia.
8.
Pozwolenie na wywóz może zostać zawieszone lub cofnięte przez właściwe organy w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje mogą zostać wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
9.
W każdym przypadku, gdy na mocy porozumienia między Wspólnotą a państwem trzecim nie zezwala się na wywóz, chyba że właściwe organy państwa trzeciego wydały pozwolenie na przywóz substancji, o których mowa, Komisja przekazuje właściwym organom Państw Członkowskich nazwę i adres właściwego organu państwa trzeciego wraz z informacjami operacyjnymi otrzymanymi od tego państwa.
Właściwe organy Państw Członkowskich upewnią się, czy w sposób właściwy zezwolono na przywóz oraz, jeżeli jest to konieczne, występując o potwierdzenie do właściwego organu państwa trzeciego.";
3) artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Artykuł 4 i 4a stosuje się mutatis mutandis do wywozu określonego w ust. 1 w każdym przypadku, gdy wydaje się przeznaczony, bezpośrednio lub pośrednio, do jakiegokolwiek państwa trzeciego, które zostało uznane za państwo dotknięte problemem nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych przy użyciu odnośnych substancji sklasyfikowanych.
Wymienione uznanie opiera się w szczególności na umotywowanym wniosku skierowanym do Komisji przez zainteresowane państwo trzecie.
Artykuł 4a stosuje się również w każdym przypadku, gdy otwarte indywidualne pozwolenie nie może zostać wydane zgodnie z ust. 3.";
4) artykuł 5a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wywóz substancji określony w ust. 1 podlega mutatis mutandis przepisom art. 4 i 4a w każdym przypadku, gdy w ramach szczególnych uzgodnień z danymi państwami trzecimi pozwolenie na wywóz oraz wstępne powiadomienie wywozowe są wymagane dla każdej operacji.
Artykuł 4a stosuje się również w każdym przypadku, gdy otwarte indywidualne pozwolenie nie może zostać wydane zgodnie z ust. 3.";
5) artykuł 6 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
W celu zapewnienia właściwego stosowania art. 2, 4, 4a, 5 i 5a każde Państwo Członkowskie przyjmuje, w ramach swojego prawa krajowego, środki niezbędne do umożliwienia właściwym organom:
a) uzyskania informacji dotyczących wszelkich zamówień lub operacji z użyciem substancji sklasyfikowanych;
b) dostępu do miejsca prowadzenia działalności podmiotów gospodarczych w celu zbierania dowodów nieprawidłowości.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 4, 4a, 5 i 5a oraz w ust. 1 niniejszego artykułu właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zabronić wprowadzania substancji sklasyfikowanych na obszar celny Wspólnoty lub też ich wyprowadzenia z tego obszaru, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje te są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 993/2002 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 6 czerwca 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia EBC/2001/13 dotyczącego skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [1]
(EBC/2002/4)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 134/2002 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie EBC/2001/13 miało zastąpić rozporządzenie EBC/1998/16 z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [5], zmienione rozporządzeniem EBC/2000/8 [6] z dnia 1 stycznia 2003 r.
Sprawozdawczość według nowych zasad rozpoczyna się od danych za styczeń 2003 r.
Obowiązkowa sprawozdawczość zgodna z rozporządzeniem EBC/1998/16 powinna w związku z tym być kontynuowana do dnia 1 stycznia 2003 r.
Jednakże data wejścia w życie rozporządzenia EBC/2001/13 została mylnie ustalona na dzień 1 stycznia 2002 r. i w rezultacie rozporządzenie EBC/1998/16, które na mocy przepisów rozporządzenia EBC/2001/13 zostaje uchylone z dniem wejścia w życie tego ostatniego, zostało uchylone o rok za wcześnie.
Dlatego rozporządzenie EBC/2001/13 musi zostać sprostowane w celu wyjaśnienia, że wchodzi ono w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
(2) Na podmioty sprawozdawcze nałożono wymogi w zakresie sprawozdawczości ustanowione w rozporządzeniu EBC/1998/16 od dnia 1 stycznia 1999 r.
Dalsze stosowanie tego ostatniego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2002 r., w szczególności obowiązek wykonania go od dnia 1 stycznia 2002 r., tj. przed datą wejścia w życie obecnego rozporządzenia, ma na celu nienaruszanie uprawnionych oczekiwań podmiotów sprawozdawczych, które nadal przedstawiały odpowiednie informacje statystyczne po zakończeniu 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu EBC/2001/13 wprowadza się sprostowanie:
- w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Rozporządzenie (WE) nr 2819/98 (EBC/1998/16) traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.";
- artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.".
Artykuł 2
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/2002
z dnia 11 czerwca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do dodatkowej pomocy w sektorze wołowiny i cielęciny dla mniejszych wysp Morza Egejskiego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 ustanawiające zwłaszcza szczególne środki w sektorze wołowiny i cielęciny podejmowane na rzecz hodowli bydła na terenie mniejszych wysp Morza Egejskiego, zostało istotnie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002. W związku z tymi zmianami, aby zapewnić przejrzystość prawną, należy przyjąć nowe przepisy w celu wprowadzenia w życie tego rozporządzenia w odniesieniu do dodatkowej pomocy udzielanej producentom wołowiny i cielęciny, zaś rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2889/93 z dnia 21 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 w zakresie uzupełnień do premii specjalnych dla producentów wołowiny i cielęciny oraz do premii za prowadzenie hodowli krów mamek [3] należy uchylić.
(2) Na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 pomoc dla tuczu bydła przyznawana jest producentom wołowiny i cielęciny jako dodatek do premii specjalnej określonej w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [5]. Zgodnie z drugim akapitem jego art. 6 ust. 2 dodatek ten jest przyznawany do limitu pogłowia wynoszącego 12000 byków rocznie w ramach lokalnie ustalonego pułapu zgodnie z art. 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Aby uniknąć komplikacji w zarządzaniu administracyjnym, należy ustanowić przepis w sprawie przedkładania jednorazowego wniosku w sprawie dodatkowej pomocy na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 oraz premii na mocy rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dodatek do premii specjalnej za tucz bydła określony w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 jest przyznawany w kontekście przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, mającego zastosowanie do wniosków o przyznanie premii specjalnej za hodowlę bydła.
Dodatek ten jest przyznawany do limitu pogłowia wynoszącego 12000 byków rocznie w ramach lokalnie ustalonego pułapu zgodnie z art. 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Proporcjonalne obniżenie, o którym mowa w art. 4 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, nie ma zastosowania w ramach tego limitu.
2. Dodatek do premii za hodowlę krów mamek określony w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 jest przyznawany w kontekście przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, mającego zastosowanie do wniosków o przyznanie premii specjalnej za hodowlę krów mamek.
Artykuł 2
Dodatkowa pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 i 2, oraz premia specjalna i premia za hodowlę krów mamek, ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999, są objęte jednorazowym wnioskiem producenta, zgodnie z zasadami ustalonymi w tym rozporządzeniu.
Artykuł 3
1.
Władze greckie niezwłocznie powiadomią Komisję o wszelkich przepisach, jakie ewentualnie przyjmą w celu przyznania dodatkowej pomocy, o której mowa w art. 1.
2.
Władze greckie zgłaszają Komisji corocznie, nie później niż do 31 lipca, liczbę zwierząt, w odniesieniu do których w roku poprzedzającym złożono wnioski i przyznano dodatkową pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 2889/93 niniejszym uchyla się.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/2002
z dnia 11 czerwca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie przepisów odnoszących się do przydziału Państwom Członkowskim wkładu finansowego Wspólnoty w celu wzmocnienia infrastruktury inspekcji w zakresie kontroli zdrowia roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1] (dyrektywa), ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 9 akapit piąty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie (do 50 %) wydatków poniesionych bezpośrednio na poprawę wyposażenia w sprzęt i urządzenia wymagane do przeprowadzania inspekcji w punktach kontroli innych niż znajdujące się w miejscu przeznaczenia powyżej poziomu, jaki już został osiągnięty w wyniku spełnienia minimalnych warunków określonych w przepisach wykonawczych zgodnie z art. 13 ust. 8 akapit czwarty dyrektywy.
(2) Konieczne jest określenie szczegółowych zasad wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przydziału Państwom Członkowskim wkładu finansowego Wspólnoty na osiągnięcie takiej poprawy.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [3] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są w ramach sekcji gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrolę finansową tych środków regulują art. 8 i 9 powyższego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wniosek Państwa Członkowskiego o przydział "wkładu finansowego dotyczącego punktów kontroli zdrowia roślin przy przywozie":
a) zostanie sporządzony na piśmie przez organ wymieniony w art. 1 ust. 4 dyrektywy;
b) zostanie skierowany do Komisji Wspólnot Europejskich, Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów, B-1049 Bruksela, Belgia;
c) zostanie złożony do dnia 1 czerwca, aby mógł zostać rozpatrzony w tym samym roku.
W 2002 r. termin składania wniosków jest wyjątkowo odroczony do dnia 15 lipca 2002 r.;
d) zawiera dowody, że Państwo Członkowskie zamierza nabyć sprzęt i/lub urządzenia poprzez realizację odpowiedniego programu, włączając w to:
i) lokalizację punktu kontroli (punktów kontroli), dla którego (których) sprzęt i/lub urządzenia będą przeznaczone;
ii) opis punktu kontroli pod względem ilości personelu, wykazu sprzętu i charakteru głównego rodzaju kontrolowanych roślin i produktów roślinnych;
iii) uzasadnienie zakupu i/lub ulepszenia sprzętu i/lub urządzeń;
iv) opis techniczny sprzętu i/lub urządzeń, jakie mają być zakupione i/lub ulepszone;
v) szczegółową prognozę finansową planowanego zakupu i/lub ulepszenia (bez podatku od towarów i usług VAT i innych podatków) dotyczącą opisanego powyżej sprzętu i/lub urządzeń;
e) dotyczy sprzętu i/lub urządzeń takich jak wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem towarów przeznaczonych do konsumpcji.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do każdego z otrzymanych wniosków Komisja ustala czy:
a) przedstawiono fitosanitarne uzasadnienie proponowanego zakupu lub ulepszenia;
b) koszty zakupu lub ulepszenia zostały oszacowane na rozsądnym poziomie.
Na żądanie Komisji zainteresowane Państwo Członkowskie przekaże jej wszelkie dodatkowe informacje, jakie są wymagane do rozpatrzenia wniosku.
2.
Co roku przed dniem 15 września Komisja przygotowuje wykaz programów, które spełniają kryteria podane w ust. 1 lit. a) i b) i dlatego mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o otrzymaniu wkładu finansowego Wspólnoty.
W celu zapewnienia skutecznego i trwałego wkładu WE, a także biorąc pod uwagę rozwój sytuacji fitosanitarnej we Wspólnocie, Komisja ustala wagę powyższych programów.
Priorytetowe znaczenie otrzymają programy, które w największym stopniu przyczyniają się do wzrostu wartości dodanej punktu kontroli pod względem ilości i/lub jakości inspekcji, a tym samym dotyczą:
- ulepszeń, jakie zostały zasugerowane przez ekspertów określonych w art. 21 dyrektywy,
- punktów kontroli, które mają zostać znacznie zrestrukturyzowane.
Wykaz, który określa szczegółowo wielkość proponowanego wkładu finansowego Wspólnoty do każdego programu, zostaje przedłożona do dyskusji na forum Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
3.
Każdy program umieszczony w wykazie określonym w ust. 2 jest zatwierdzany indywidualnie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy.
Decyzja o zatwierdzeniu programu powinna zawierać poziom wkładu finansowy Wspólnoty, wszelkie warunki, od których może być uzależniony oraz górną granicę wkładu.
W przypadku gdy całkowita kwota kwalifikujących się wydatków na program wynosi mniej niż 25000 EUR, wkładu finansowego Wspólnoty nie przydziela się.
Program może dotyczyć więcej niż jednego punktu kontroli w tym samym Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
W celu uzyskania wypłaty wkładu finansowego Wspólnoty dla zatwierdzonego programu:
a) zakup i/lub ulepszenie sprzętu i/lub urządzeń wymienionych w programie musi być podjęte między dniem 1 stycznia i dniem 31 grudnia roku bezpośrednio następującego po zatwierdzeniu, określonym w art. 2 ust. 3;
b) wypłaty dokonywane przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do programu zostaną dokonane w ciągu sześciu miesięcy od jego zakończenia;
c) Państwo Członkowskie musi wystąpić z wnioskiem o wypłatę wkładu finansowego w euro do Komisji w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia programu, a w każdym przypadku najpóźniej do dnia 30 września roku następującego po roku, w którym program miał być podjęty;
d) wniosek Państwa Członkowskiego musi zawierać dowód wypłaty w postaci odpowiedniej dokumentacji, np. w postaci pokwitowania dokonanych wpłat.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1005/2002
z dnia 12 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w odniesieniu do uznawania grup producentów, systemu licytacji, rezerwy krajowej i porozumień dotyczących przeniesienia w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2002 [2], w szczególności jego art. 7, art. 9 ust. 5, art. 11 i art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 486/2002 [4], ustanawia warunki uznawania grup producentów. Na terenach wyspiarskich, na których uprawia się niewielkie ilości tytoniu, oraz na odizolowanych obszarach produkcyjnych, w których produkcja tytoniu spada, w niektórych przypadkach może się zdarzyć, że nie zostaną osiągnięte minimalne progi wymagane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2848/98 do założenia grupy producentów. Dlatego należy wprowadzić alternatywne kryterium dla terenów wyspiarskich i powinna zostać zredukowana minimalna wartość procentowa wymagana do uznania grup producentów, aby zainteresowani producenci mogli mieć dostęp do zmiennej części premii.
(2) Artykuł 6 ust. 5 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2002. Dlatego odpowiednie zasady stosowania przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(3) Artykuł 33 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2848/98 przewiduje, że do celów przeniesienia kwot porozumienie między stronami musi zostać zarejestrowane przez właściwy organ w terminie 30 dni od ostatecznego terminu wydania deklaracji kwot produkcyjnych. Aby przyspieszyć i uprościć procedurę, bieg terminu rejestracji porozumienia powinien rozpoczynać się od dnia faktycznego wydania deklaracji kwot produkcyjnych.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2848/98 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 lit. e) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Na terenach wyspiarskich grupa producentów, która nie osiąga wymaganej minimalnej wartości procentowej, może zostać uznana pod warunkiem, że członkowie grupy stanowią co najmniej 70 % ogólnej liczby producentów na tym terenie.";
2) artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie do dnia 31 stycznia roku zbiorów decydują o tym, czy stosować system licytacji w odniesieniu do umowy kontraktacji, który obejmuje wszystkie takie umowy podpisane na jego terytorium.
System ten obejmuje umowy z grupami producentów wyrażającymi gotowość do uczestniczenia w nim.";
3) artykuł 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu zachęcenia producentów do przestawienia się na inne uprawy oraz restrukturyzacji swoich gospodarstw Państwa Członkowskie mogą ustanowić krajową rezerwę kontyngentową dla każdej z grup odmian na każdy zbiór";
4) artykuł 33 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) porozumienie określone w lit. c) zostało złożone do rejestracji właściwemu organowi w terminie 30 dni od daty wydania deklaracji kwot produkcyjnych;";
5) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2002
z dnia 12 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/2002 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niedawno Komisja Europejska oraz Estonia, Łotwa i Litwa zawarły umowy handlowe ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dotyczących niektórych produktów rolnych oraz całkowitej liberalizacji handlu pozostałymi produktami rolnymi.
W sektorze zbóż, zniesienie refundacji stanowi jedną z form koncesji.
Umowa zawarta z Estonią dotyczy wszystkich produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz skrobi ryżowej.
Umowa zawarta z Litwą dotyczy wszystkich produktów określonych powyżej, z wyjątkiem jęczmienia oraz kukurydzy, a także niektórych produktów wytwarzanych z tych zbóż.
Umowa zawarta z Łotwą nie dotyczy niektórych produktów przetworzonych.
(2) Władze Estonii, Łotwy oraz Litwy zobowiązały się zagwarantować, iż do przywozu do tych państw dopuszczane są jedynie kontyngenty produktów Wspólnoty objęte umowami handlowymi, na które nie zostały przyznane refundacje.
W związku z tym, art. 7a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2298/2001 [6] regulujący wywóz do Polski należy stosować również do wywozu do tych państw.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 7a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7a
1.
Stosuje się następujące przepisy do wywozu do państw trzecich wymienionych w załączniku IV oraz w odniesieniu do produktów wymienionych w tym Załączniku.
2.
Wywóz określony w ust. 1 podlega obowiązkowi przedłożenia właściwym władzom odnośnych państw trzecich uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz, wydanego zgodnie z art. 7 ust. 3a oraz z niniejszym artykułem oraz właściwie potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego dotyczącego każdego kontyngentu.
Towary nie mogą być uprzednio wywożone do innego państwa trzeciego.
3.
Pozwolenie zawiera:
a) w rubryce 7, nazwę kraju przywozu lub odnośnych państw;
b) w rubryce 15, opis towarów stosownie do Nomenklatury Scalonej;
c) w rubryce 16, ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej oraz ilość każdego produktu, określonego w rubryce 15 w tonach;
d) w rubryce 17 i 18, całkowitą ilość produktów określonych w rubryce 16;
e) w rubryce 20, jeden z poniższych wpisów:
- Exportación conforme al artículo 7 bis del Reglamento (CE) n° 1162/95
- Udførsel i overensstemmelse med artikel 7a i forordning (EF) nr 1162/95
- Ausfuhr in Übereinstimmung mit Artikel 7a der Verordnung (EG) Nr 1162/95
- Εξαγωγή σύμφωνα με το άρθρο 7α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1162/95
- Export in accordance with Article 7a of Regulation (EC) nr 1162/95
- Exportation conformément à l’article 7 bis du règlement (CE) n° 1162/95
- Esportazione in conformità all’articolo 7 bis del regolamento (CE) n. 1162/95
- Uitvoer op grond van artikel 7 bis van Verordening (EG) nr 1162/95
- Exportação conforme o artigo 7.°A do Regulamento (CE) n.° 1162/95
- Asetuksen (EY) N:o 1162/95 7 a artiklan mukainen vienti
- Export i överensstämmelse med artikel 7a i förordning (EG) nr 1162/95;
f) w rubryce 22, oprócz wyrazów przewidzianych w art. 7 ust. 3a, jeden z poniższych wpisów:
- Sin restitución por exportación
- Uden eksportrestitution
- Ohne Ausfuhrerstattung
- Χωρίς επιστροφή κατά την εξαγωγή
- No export refund
- Sans restitution à l’exportation
- Senza restituzione all’esportazione
- Zonder uitvoerrestitutie
- Sem restituição à exportação
- Ilman vientitukea
- Utan exportbidrag;
g) pozwolenia są ważne wyłącznie w odniesieniu do produktów i ilości określonych w podany sposób.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego artykułu nakładają obowiązek wywozu do jednego z miejsc przeznaczenia podanych w rubryce 7.
5.
Na życzenie strony zainteresowanej wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
6.
W pierwszy poniedziałek każdego miesiąca właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilościach, dla których wydano pozwolenia w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej."
2) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1011/2002
z dnia 10 czerwca 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz sproszkowanego węgla aktywowanego, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności art. 11 ust. 2 rozporządzenia,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZE BADANIE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1006/96 z dnia 3 czerwca 1996 r.
[2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz sproszkowanego aktywnego węgla pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
B. OBECNE BADANIE
(2) Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu [3] obowiązujących środków antydumpingowych, Komisja otrzymała wniosek o rozpatrzenie rewizji tych środków w związku z ich wygaśnięciem, wniesiony przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego(CEFIC) w imieniu dwóch producentów, reprezentujących razem znaczącą część (ponad 80 %) całkowitej produkcji sproszkowanego aktywnego węgla (SAW) we Wspólnocie.
Zgodnie z wnioskiem, istnieje duże prawdopodobieństwo, że szkodliwy dumping dotyczący przywozu towaru pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Chin) powtórzy się w przypadku wygaśnięcia środków.
(3) Ustaliwszy po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją dowody wystarczające do rozpoczęcia rewizji, Komisja na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym") wszczęła badanie [4].
(4) Badanie dotyczące prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkód objęło okres od 1 czerwca 2000 r. do dnia 31 maja 2001 r. ("okres badania").
Sprawdzenie tendencji odnoszących się do oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkód objęło okres od 1997 r. do końca okresu badania (okres analizy).
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła występujących z wnioskiem producentów wspólnotowych, chińskich eksporterów oraz chińskich producentów dokonujących wywozu, importerów/pośredników handlowych, znanych zainteresowanych użytkowników i dostawców, o rozpoczęciu rewizji.
Komisja w terminie wskazanym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, rozesłała wszystkim ww. zainteresowanym oraz tym, którzy zgłosili się jako zainteresowani kwestionariusze.
Komisja umożliwiła także bezpośrednio zainteresowanym przedstawianie opinii na piśmie oraz wnioskowanie o przesłuchanie.
(6) Komisja wysłała 26 kwestionariuszy do niepowiązanych importerów/pośredników handlowych oraz 49 kwestionariuszy do chińskich eksporterów i producentów dokonujących wywozu.
Co więcej Komisja ze względu na dużą ilość eksporterów i producentów dokonujących wywozu w Chinach, rozesłała kwestionariusz dotyczący informacji o przeciętnej sprzedaży i cenach SAW ("próbny kwestionariusz") do wszystkich zainteresowanych eksporterów i producentów dokonujących wywozu w celu ustalenia czy próba była konieczna.
Nie otrzymano żadnej odpowiedzi ze strony importerów/pośredników handlowych, jeden z chińskich eksporterów wypełnił próbny kwestionariusz, po czym przerwał współpracę.
(7) Komisja wysłała kwestionariusze także do wszystkich innych stron, które mogły być zainteresowane i otrzymała odpowiedzi od dwóch producentów ze Wspólnoty, w imieniu których złożono wniosek o rewizję, a także od dwóch dostawców surowców i od dwóch użytkowników.
(8) Komisja sprawdziła wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa utrzymania lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkód i dla ustalenia interesu Wspólnoty.
Skontrolowano siedziby następujących przedsiębiorstw:
Producent w kraju analogicznym - Stanach Zjednoczonych Ameryki:
- NORIT Americas Inc, Atlanta, Georgia;
Producenci wspólnotowi:
- Norit NV, Niderlandy,
- Ceca SA, Francja.
C. ROZWAŻANY TOWAR ORAZ TOWAR PODOBNY
(9) Rozważany towar jest taki sam jak towar poddany pierwszemu badaniu tj. SAW klasyfikowany w pozycji CN ex38021000.
Jest nim mikroporowata forma węgla uzyskana z różnych surowców takich jak węgiel, torf, drzewo, węgiel brunatny, pestki oliwek lub łupiny orzechów kokosowych, pobudzonych za pomocą pary lub procesów chemicznych.
SAW ma postać drobnego proszku.
Aktywny węgle są również sprzedawane w postaci granulatu (granulowany aktywny węgiel lub GAW), który nie jest objęty obowiązującymi środkami.
(10) Po wprowadzeniu środków ostatecznych w 1996 r., pojawiły się pewne trudności dotyczące odróżnienia aktywnego węgla sprzedawanego w proszku od aktywnego węgla w formie granulatu.
W związku z tym, należy zauważyć, że obydwa towary wytwarzane są z grup cząsteczek węgla, których wielkość jest różna i nie istnieje norma międzynarodowa w odniesieniu do SAW.
Stąd, w celu stosowania środków Komitet Wspólnotowego Kodeksu Celnego zdefiniował SAW w następujący sposób: "sproszkowany, aktywny węgiel składa się co najmniej w 90 % masy (% m/m) z cząsteczek o wielkości mniejszej niż 0,5 mm".
Badanie potwierdziło prawidłowość tej definicji.
(11) Głównymi zastosowaniami SAW są: obróbka wody (obróbka wody pitnej i ścieków), oczyszczanie gazu i powietrza, regeneracja rozpuszczalników, odbarwianie cukru, olejów roślinnych i tłuszczy, dezodoryzacja i oczyszczanie różnych produktów w przemyśle chemicznym (tj. kwasów organicznych) lub farmaceutycznym (tj. kapsułek żołądkowo - jelitowych) lub spożywczym (tj. alkoholi i napojów bezalkoholowych).
(12) W poprzednim badaniu wykazano, a w obecnym potwierdzono, że SAW produkowany i sprzedawany przez producentów Wspólnoty oraz SAW przywożony z Chin są pod każdym względem identyczne i posiadają te same cechy fizyczne i chemiczne.
Gospodarka Chin znajduje się w okresie przejściowym i, jak wspomniano w akapicie 18, wartość normalna musiała być ustalona na podstawie informacji uzyskanych w państwie trzecim o gospodarce rynkowej.
Zgodnie z dostępnymi danymi, SAW produkowany i sprzedawany w państwie trzecim o gospodarce rynkowej - Stanach Zjednoczonych Ameryki posiada te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne co SAW produkowany w Chinach i sprzedawany do Wspólnoty.
Stąd uważa się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO DALSZEGO WYSTĘPOWANIA LUB PONOWNEGO ZAISTNIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(13) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, celem rewizji związanej z wygaśnięciem środków jest ustalenie czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu.
(14) W związku z tym, zbadano wielkość wywozu do Wspólnoty w okresie badania.
Należy zauważyć, że ponieważ żaden z chińskich eksporterów ani żaden z importerów we Wspólnocie nie współpracował w obecnym badaniu, dane dotyczące wywozu ustalono w oparciu o art. 18 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie dostępnych informacji.
Od nałożenia ostatecznych środków antydumpingowych w 1996 r., dane statystyczne Wspólnoty dotyczące przywozu SAW są dostępne.
Te dane statystyczne zostały potwierdzone informacjami uzyskanymi dzięki badaniom rynkowym, dostarczonymi przez składających skargę producentów wspólnotowych.
Na tej podstawie i w związku z brakiem innych wiarygodnych informacji, posłużono się tymi danymi statystycznymi.
Pokazują one, że w okresie badania z Chin do Wspólnoty przywieziono 993 tony SAW-u.
(15) W pierwotnym okresie badania, wielkość przywozu chińskiego SAW do Wspólnoty wynosiła 4008 ton, tj. około 10 % zapotrzebowania Wspólnoty.
Przywóz obniżył się w 1996 r., po nałożeniu ceł antydumpingowych, do 960 ton i pozostał w latach następnych na względnie stałym poziomie, osiągając w 1999 r. 842 tony i 811 ton w roku 2000.
(16) Udział w rynku Wspólnoty chińskiego SAW, zgodnie z danymi Eurostat wynosi mniej niż 3 % niemniej jednak pozostaje znaczący tzn. przekracza próg minimalny określony w rozporządzeniu podstawowym [5].
2.
Prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu
(17) W kontekście prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu zbadano czy wywóz z Chin ma obecnie miejsce.
Uzasadnieniem badania było założenie, że jeżeli dumping ma miejsce obecnie to najprawdopodobniej wystąpi także w przyszłości o ile obowiązujące środki wygasną.
a) Kraj analogiczny
(18) Ponieważ gospodarka Chin znajduje się w okresie przejściowym, wartość normalna została ustalona na podstawie informacji uzyskanych w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej, ustalonym zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(19) Stany Zjednoczone Ameryki zostały wybrane jako właściwy kraj porównawczy w postępowaniu pierwotnym.
Jak wskazano w ogłoszeniu wszczęcia postępowania, Komisja przewidziała Stan Zjednoczone Ameryki jako właściwy kraj analogiczny także w obecnym postępowaniu.
Badanie wykazało, że Stany Zjednoczone Ameryki są najbardziej właściwym krajem analogicznym z następujących przyczyn:
Stany Zjednoczone Ameryki są jednym z największych producentów SAW na świecie.
Liczby przedstawione przez współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz producentów Wspólnotowych, stojących za złożeniem wniosku wskazują, że wysokość produkcji obydwu krajów jest porównywalna.
Co więcej, jak wspomniano w akapicie 12, SAW produkowany i sprzedawany w Stanach Zjednoczonych Ameryki jest produktem podobnym do SAW produkowanego Chinach i wywożonego do Wspólnoty.
Sprzedaż krajowa dokonana przez współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych (jej wysokość) była reprezentatywna w porównaniu do przywozu SAW z Chin do Wspólnoty.
Wreszcie, poziom konkurencji w Stanach Zjednoczonych Ameryki jest bardzo wysoki.
Dodatkowo, oprócz konkurencji między różnymi producentami w samych Stanach Zjednoczonych Ameryki, istniała konkurencja ze strony SAW przywożonego (głownie z Chin, Filipin i Sri Lanki), który mógł być przywożony bez ograniczeń ilościowych ani pobierania należności przywozowych.
Główni producenci SAW w Stanach Zjednoczonych chętnie podjęli współpracę.
(20) Mając na uwadze powyższe oraz to, że nie otrzymano od żadnej ze stron żadnych uwag dotyczących wyboru kraju analogicznego, Stany Zjednoczone Ameryki zostały wybrane jako najbardziej właściwy kraj analogiczny.
b) Wartość normalna
(21) Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rozważono czy sprzedaż krajowa SAW w Stanach Zjednoczonych Ameryki mogłaby, z uwzględnieniem ustalonych cen, kształtować się na takim poziomie w zwykłym obrocie handlowym.
Aby to oszacować Komisja sprawdziła czy sprzedaż krajowa była opłacalna.
W tym celu, całkowity koszt produkcji jednostkowego produktu każdej klasy w okresie badania został zestawiony z przeciętną ceną jednostkową transakcji handlowych dotyczących towaru tej samej klasy, dokonanych w tym samym okresie.
Stwierdzono, że wszystkie transakcje były opłacalne.
Badanie ujawniło także, że wszystkie towary sprzedano niezależnym odbiorcom.
Wskutek tego, ceny zapłacone lub ustalone do zapłacenia za SAW przez niezależnych odbiorców na rynku krajowym Stanów Zjednoczonych Ameryki w zwykłych obrocie handlowym zostały wykorzystane do ustalenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
c) Cena eksportowa
(22) Jak już wspomniano, ani chińscy eksporterzy ani producenci dokonujący wywozu ani żaden z importerów SAW we Wspólnocie nie współpracował w postępowaniu.
Dlatego cena eksportowa została ustalona na podstawie stanu faktycznego stwierdzonego zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jak już wspomniano w akapicie 14 niniejszego rozporządzenia oraz z braku innych wiarygodnych informacji, niniejsze rozporządzenie zredagowano w oparciu o dane Eurostat.
(23) Dane w Eurostat są ustalane na podstawie cen CIF granica Wspólnoty Europejskiej.
Ceny te posłużyły do ustalenia cen FOB, poprzez odjęcie kosztów transportu morskiego oraz kosztów ubezpieczenia.
Niezbędne informacje dotyczące tych kosztów zostały przedstawione przez wspólnotowych przedstawicieli danych sektorów i wykorzystane do wyliczeń ze względu na brak innych bardziej wiarygodnych informacji.
d) Porównanie
(24) Aby zapewnić wiarygodne porównanie wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto pod uwagę różnice czynników, które kształtowały ceny i ich zestawienie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym dokonano niezbędnej korekty obejmującej poziom handlu, prowizje, opakowanie i transport śródlądowy.
(25) W przypadku wartości normalnej, średnia ważona kosztów transportu śródlądowego i kosztów opakowania towaru jednostkowego zostały odjęte od ceny sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Koszty transportu śródlądowego obejmowały koszt ubezpieczenia, koszty załadunku i rozładunku.
Ze względu na brak jakiejkolwiek współpracy ze strony chińskich eksporterów i producentów dokonujących wywozu oraz ze względu na brak innych, bardziej wiarygodnych informacji taka sama kwota ustalona dla transportu śródlądowego i opakowania została odjęta od ceny eksportowej FOB.
(26) W odniesieniu do kosztów opakowania, wnoszący skargę przedstawiciele przemysłu wspólnotowego przedłożyli Komisji dowody wskazujące, że co najmniej niektóre towary wywożone do Wspólnoty były pakowane w torby, podczas gdy ich wartość normalna została ustalona bez uwzględnienia kosztów opakowania.
Dlatego też cena eksportowa została obniżona o odpowiedni koszt opakowania.
(27) Sprzedaż krajowa Stanów Zjednoczonych Ameryki była skierowana głownie do użytkowników końcowych, podczas gdy eksportowany chiński SAW trafiał, zgodnie z dostępnymi informacjami, głównie do pośredników handlowych/dystrybutorów.
Stąd wartość normalna została skorygowana upust dystrybutorów stosowany na rynku krajowym Stanów Zjednoczonych.
(28) Ponadto, zgodnie z dowodami przedłożonymi przez przedstawicieli przemysłu Wspólnotowego, niemalże całkowita sprzedaż z Chin przeznaczona na wywóz została dokonana przez agencje eksportowe ze względu na wymóg posiadania pozwolenia na wywóz.
Stąd prowizja od sprzedaży w wysokości 1 % została odjęta od ceny eksportowej.
e) Margines dumpingu
(29) Średnia ważona wartości normalnej oraz średnia ważona ceny eksportowej towaru wszystkich klas zostały porównane na tym samym poziomie handlu tj. dystrybutorów/pośredników handlowych.
Porównanie wykazało, że w okresie badani, wywóz SAW do Wspólnoty miał cechy dumpingu.
Margines dumpingu równał się wielkości, o którą wartość normalna przekraczała ceny sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Średni ważony margines dumpingu przekroczył 40 %.
3.
Zmiany w przywozie w przypadku wygaśnięcia środków
(30) Sprawdzono także jak przywóz SAW z Chin rozwinąłby się w przypadku wygaśnięcia środków.
W tym celu zbadano wolną zdolność produkcyjną Chin, wielkość wywozu oraz rynek krajowy Chin oraz wysokość cen w Chinach wobec państw trzecich.
Ze względu na brak współpracy od producentów dokonujących wywozu, wykorzystano informacje uzyskane w wyniku przeprowadzenia badań rynkowych przedstawione przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego.
a) Zdolność produkcyjna, rynek krajowy Chin i wielkość wywozu
(31) Zgodnie z informacjami udostępnionymi Komisji, Chiny razem ze Stanami Zjednoczonymi, są największym w świecie producentem i eksporterem aktywnego węgla (granulowanego i sproszkowanego).
Obecna produkcja aktywnego węgla w Chinach – zgodnie ze statystycznym, przemysłowym spisem, przedłożonym przez przedstawicieli przemysłu Wspólnoty – wyniosła 100000 ton w 1998 r., w tym 40 % lub 40000 ton węgla sproszkowanego.
Zdolność produkcyjną oceniono w tym czasie na 140000 ton w oparciu o zdolność najważniejszych chińskich producentów reprezentujących 31 % całkowitej zdolności produkcyjnej Chin, której co najmniej połowa tj. 70000 ton, może dotyczyć produkcji SAW,.
A zatem w 1998 r. wolna zdolność produkcyjna wynosiła około 30000 ton SAW.
(32) Na podstawie danych dostępnych w latach poprzednich łącznie ze wspomnianym statystycznym spisem przemysłu stwierdzono, że roczny wzrost zużycia, produkcji i zdolności produkcyjnej SAW w Chinach wyniósł co najmniej 5 %.
Na tej podstawie wolna zdolność produkcyjna SAW osiągnie 36000 ton w 2003 r.
Ze względu na szczególną sytuację na rynku krajowym (patrz niżej) całość zdolności produkcyjnej będzie mogła być skierowana na wywóz.
(33) Co więcej, zgodnie z przytoczonym statystycznym spisem przemysłu, na rynku krajowym Chin wystąpiła znacząca nadwyżka wynikająca z niestabilności cen.
Dlatego też, chińscy producenci SAW zaczęli wywozić towar na rynki zagraniczne, co stanowiło często jedyną możliwość utrzymania produkcji.
Należy zauważyć, że nie było żadnych ograniczeń wywozowych (innych niż pozwolenia na wywóz) dotyczących chińskiego SAW.
Ze względu na sytuację na chińskim rynku krajowym, znacząca wolną zdolność produkcyjna i wynikającą stąd potrzebę sprzedaży na rynki zagraniczne, uznano za prawdopodobne, że ceny eksportowe będą niskie i nabiorą charakteru dumpingowego.
(34) Głównymi rynkami zbytu dla chińskiego SAW były kraje Azji południowo – wschodniej takie jak: Japonia, Republika Korei a także Stany Zjednoczone Ameryki i Europa.
Jednakże zgodnie z dowodami przedstawionymi przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, dodatkowe zapotrzebowanie innych krajów na przywożony SAW byłoby znikome, a tym samym możliwość wchłonięcia towaru przywożone go z Chin niewielka.
Co więcej należy zauważyć, że rynki zagraniczne, na które mógłby być skierowany chiński wywóz, np. Indie i Indonezja, chronione są wysokimi stawkami celnymi na SAW.
(35) Z drugiej strony, jeżeli cło antydumpingowe byłoby zniesione, rynek Wspólnoty byłby w stanie wchłonąć duże ilości SAW chińskiego, ze względu na znaczącą konsumpcję we Wspólnocie.
W związku z tym należy również zauważyć, że chińscy eksporterzy są cały czas obecni na rynku Wspólnoty przez powiązanych z nimi importerów, którzy umożliwiają wzrost przywozu i dystrybucji SAW.
(36) Podsumowując, jeżeli środki zostaną zniesione jest prawdopodobne, że chińscy producenci zaczną wykorzystywać w większym stopniu swoje możliwości produkcyjne, gdyż Wspólnota stanie się atrakcyjnym rynkiem zbytu.
b) Kształtowanie cen
(37) Analiza kształtowania się cen u chińskich eksporterów sprzedających do państw trzecich takich jak Stany Zjednoczone Ameryki lub Japonia pozwoliła na ustalenie, że wywóz SAW do tych krajów odbywał się po bardzo niskich cenach mających, w porównaniu do wartości normalnej ustalonej w niniejszym badaniu, charakter dumpingu.
W przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki, zgodnie z dowodami przedłożonymi przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego oraz na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujących eksporterów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, poziom dumpingu przekroczyłby 40 % podczas gdy margines dumpingu dotyczący wywozu do Japonii przekroczyłby 90 %.
(38) Mając na uwadze dużą wolne zdolności produkcyjne, które mogą być wykorzystane do produkcji przeznaczonej na wywóz a także to, że produkcja w Chinach nakierowana jest głównie na wywóz prawdopodobne wydaje się, że margines dumpingu, który mógłby dotknąć Wspólnotę, w przypadku uchylenia środków antydumpingowych, miałby co najmniej ten sam poziom jak dumping na innych głównych rynkach zagranicznych zbytu dla chińskiego SAW.
4.
Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu
(39) Przywóz chińskiego SAW w okresie badania przekroczył poziom minimalny i zachowywał cechy dumpingu.
Ustalono, że dumping utrzymywał się i że istnieje duże prawdopodobieństwo jego dalszego utrzymywania się, jeśli środki antydumpingowe zostałyby zniesione.
Ponadto prawdopodobne jest, że wywóz chińskiego SAW do Wspólnoty znacznie wzrośnie (a co najmniej powróci do poziomu sprzed pierwotnego okresu badania) oraz, że ceny dodatkowych przywiezionych ilości towaru będą miały w znaczącym stopniu charakter cen dumpingowych, jeśli środki antydumpingowe zostaną uchylone.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(40) Dwaj producenci wspólnotowi, w imieniu których wniesiono skargę brali udział w badaniu. Reprezentowali oni ponad 80 % wspólnotowej produkcji SAW i dlatego odnosi się do nich definicja przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
F. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja wspólnotowa
(41) Konsumpcja SAW przez Wspólnotę została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, informacji zawartych we wniosku o rewizję dotyczących innych producentów we Wspólnocie oraz danych Eurostat dotyczących przywozu SAW.
(42) Stąd wniosek, że konsumpcja SAW we Wspólnocie była praktycznie niezmienna w okresie badania i kształtowała się na poziomie nieznacznie poniżej 40000 ton rocznie.
2.
Przywóz z Chin
a) Wielkość przywozu, udział w rynku oraz ceny
(43) Opierając się na informacjach z Eurostat, wielkość przywozu z Chin w okresie badania nieznacznie wzrosła jednakże pozostała poniżej 3 % zużycia, podczas gdy udział przywozu w rynku w poprzednim badaniu ustalono na 10 %.
(44) W okresie analizowanym ceny przywożonego z Chin towaru wzrosły o 28 % głównie z dwóch przyczyn.
Po pierwsze z powodu zmian kursu EUR do dolara, szczególnie w okresie między 1999 a 2000 r.
Po drugie ceny węgla na świecie wzrosły, na co wskazują informacje uzyskane w wyniku badań rynkowych.
Przywóz z Chin _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres badania _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 818 _BAR_ 647 _BAR_ 842 _BAR_ 811 _BAR_ 993 _BAR_
Indeksowanie _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 103 _BAR_ 99 _BAR_ 121 _BAR_
Cena (eur/tona) _BAR_ 832 _BAR_ 834 _BAR_ 863 _BAR_ 1089 _BAR_ 1067 _BAR_
Indeksowanie _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 131 _BAR_ 128 _BAR_
b) Kształtowanie się cen w przywozie
(45) Nawet po wprowadzeniu ceł antydumpingowych w 1996 r., ceny SAW pochodzącego z Chin były niższe niż ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy.
Różnica między cenami wynosiła w okresie badania15 %.
Została ona ustalona w oparciu o średnie ceny sprzedaży (cena ex - works) przemysłu wspólnotowego, chińskie ceny importowe uzyskane z Eurostat i uwzględniające koszty poniesione po dokonaniu przywozu, należności celne, w tym cła antydumpingowe.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Uwagi wstępne
(46) Ponieważ przemysł wspólnotowy tworzą dwa przedsiębiorstwa, dane jego dotyczące musiały być, ze względu na poufność informacji, przedstawione w formie wskaźników, a udział w rynku uczestników obrotu zaokrąglony.
b) Produkcja, zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(47) W okresie analizowanym produkcja SAW przemysłu wspólnotowego spadła o 5 % do około 30000 ton.
Całkowita zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego od 1998 r. do okresu badania była stabilna i wynosiła 35000 ton z wysokim wskaźnikiem wykorzystania.
c) Sprzedaż we Wspólnocie i udział w rynku
(48) Między 1997 a 1999 r. wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o 11 %.
Wzrosłą nieznacznie w 2000 r. i w okresie badani ale pozostała o 6 % poniżej poziomu z 1997 r.
Ponieważ konsumpcja utrzymywała się na stałym poziomie udział w rynku kształtował się podobnie do cen.
Ogólnie w okresie analizowanym spadł o 7 punktów procentowych osiągając około 60 % w okresie badania.
Sprzedaż w tonach _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres badania _BAR_
Indeksowanie _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 89 _BAR_ 92 _BAR_ 94 _BAR_
d) Zapasy
(49) W okresie analizowanym zapas towaru w końcu roku wzrósł o 15 % ponieważ ceny spadły a urządzenia były stale wykorzystywane aby uniknąć bardzo wysokich kosztów związanych z ich ponownym uruchamianiem.
e) Ceny sprzedaży we Wspólnocie
(50) W okresie analizowanym średnie ceny sprzedaży netto przemysłu wspólnotowego wzrosły o 7 %.
W 1999 i 2000 r. ceny były wyższe niż okresie badania.
Ceny SAW _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres badania _BAR_
Indeksowanie _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 111 _BAR_ 110 _BAR_ 107 _BAR_
f) Rentowność i zwrot z inwestycji
(51) Po zanotowaniu strat w wysokości 10 % w 1993 r., w poprzednim okresie badani przemysł wspólnotowy odnotował zysk w 1997 r.
Z wyjątkiem roku 2000, w którym zysk należy zawdzięczać połączeniu wysokiego poziomu cen z raczej niskim kosztem jednostkowym, zysk Wspólnoty nigdy nie przekroczył 6 %.
W analizowanym okresie zwrot z inwestycji był pozytywny i stały.
Rentowność _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres badania _BAR_
Indeksowanie _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 85 _BAR_ 198 _BAR_ 131 _BAR_
g) Przepływ środków pieniężnych
(52) Przemysł wspólnotowy generował wysokie przychody w całym okresie badania i podobną tendencję odnotowano w zakresie jego rentowności.
h) Zdolność pozyskiwania kapitału
(53) W analizowanym okresie przemysł wspólnotowy nie napotkał na szczególne problemy związane z pozyskiwaniem kapitału lub uzyskiwaniem pożyczek.
i) Zatrudnienie i płace
(54) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym spadło w okresie analizowanym o 9 % tj. do mniej niż 350 osób natomiast koszty pracy wzrosły o 11 % (wzrost o około 20 % na pracownika).
j) Inwestycje
(55) W okresie analizowanym przemysł wspólnotowy dokonywał stałych inwestycji w celu podniesienia wydajności i zracjonalizowania procesu produkcji.
Kwoty zainwestowane w kolejnych latach utrzymywały się na stałym poziomie.
k) Wydajność
(56) Wydajność przemysłu wspólnotowego wyrażona w tonach na jedną osobę zatrudnioną przy produkcji oraz sprzedaż SAW wzrosły w analizowanym okresie o 7 %.
l) Rozmiary dumpingu i likwidowanie skutków wcześniejszego dumpingu
(57) W odniesieniu do wpływu, jaki na sytuację przemysłu wspólnotowego miał rzeczywisty rozmiar marginesu dumpingu stwierdzony w okresie badania, należy zauważyć, że zakres dumpingu w przypadku Chin ma znaczące rozmiary.
Jednakże istnienie środków antydumpingowych pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu na ponaprawianie szkód wyrządzonych przez wcześniejszy dumping.
4.
Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(58) Wywóz SAW przez przemysł Wspólnoty wzrósł nieznacznie w okresie analizowanym i wyniósł około trzeciej części całkowitej produkcji.
5.
Wielkość przywozu z państw trzecich i stosowane ceny
(59) W okresie analizowanym wielkość przywozu SAW z państw trzecich innych niż Chiny obniżyła się z 7600 ton w 1997 r. do 5400 ton w okresie badania, co odpowiada około 20 % i 15 % udziału w rynku.
Głównymi eksporterami SAW do Wspólnoty były Stany Zjednoczone Ameryki, Malezja i Indonezja.
Podczas gdy przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki zmniejszył się o połowę, przywóz z pozostałych wymienionych krajów wzrósł z 1100 ton w 1997 r. do 1900 ton w okresie badania.
Średnie ceny importowe z Malezji i Indonezji były niższe niż ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy i kształtowały się na wysokości cen stosowanych do przywozu pochodzącego z Chin.
6.
Sprzedaż przez pozostałych producentów wspólnotowych
(60) Pozostali producenci SAW ze Wspólnoty głównie przetwarzają GAW, który nie podlega środkom antydumpingowym. W okresie analizowanym, zaczęli oni przywozić więcej GAW z Chin w celu zmielenia go na SAW.
Dlatego byli oni w stanie zwiększyć udział w rynku z 10 % w 1997 r. do przeszło 20 % w okresie badania.
Ich konkurencja nie uniemożliwiła jednak przemysłowi Wspólnotowemu w kontynuowaniu sprzedaży SAW po cenach gwarantujących rozsądną opłacalność produkcji.
7.
Wnioski
(61) Przyjęte środki pozwoliły przemysłowi wspólnotowemu na odzyskanie opłacalności produkcji oraz złagodziły nacisk na ceny spowodowany dumpingowym przywozem z Chin.
Jednakże przemysł wspólnotowy stale tracił udział w rynku w szczególności po tym jak inni producenci ze Wspólnoty zaczęli sprzedawać SAW wyprodukowany z przetworzenia pochodzącego z Chin GAW.
Dlatego też, o ile jego sytuacja finansowa jest zadawalająca, o tyle jego pozycja na rynku pozostaje słaba.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKÓD
(62) Należy przypomnieć, że w akapicie 39 stwierdzono, że wygaśnięcie środków doprowadzi najprawdopodobniej do znaczącego wzrostu dumpingowego przywozu SAW z Chin do Wspólnoty.
(63) W rzeczywistości, jeżeli środki wygasną prawdopodobne jest, że znaczące ilości trafią po bardzo niskich cenach na rynek Wspólnoty, co może znacząco poważyć ceny przemysłu wspólnotowego.
Obecne zróżnicowanie cen o 15 % między towarem przywożonym a towarem wytworzonym przez przemysł Wspólnotowy (patrz akapit 45) mogłoby wzrosnąć do ponad 30 % (kwota cła w odniesieniu do obecnych cen importowych), jeżeli zezwolono by na wygaśniecie środków.
Należy zauważyć, że obecna cena eksportowa przy wywozie z Chin do Wspólnoty (na podstawie CIF) odpowiada cenom eksportowym stosowanym przy wywozie z Chin do państw trzecich.
(64) Szacuje się, że co najmniej 10000 ton SAW pochodzącego z Chin mogłoby zostać wywiezione do Wspólnoty po zaniesieniu cła.
Jest to wielkość stanowiąca przeszło czwartą część rynku Wspólnoty.
Ponieważ w tego rodzaju przemyśle koszty stałe jak również koszty ponownego uruchomienia produkcji w przypadku jej wstrzymania są bardzo wysokie, taka ilość dumpingowego przywozu natychmiast spowodowałoby znaczący spadek cen na rynku, ponieważ przemysł wspólnotowy przede wszystkim starałby się zachować swój udział w rynku niż redukować produkcję.
To spowodowałoby z kolei zupełny spadek rentowności przemysłu wspólnotowego, który poniósłby straty podobne do tych z 1993 r.
W krótkim czasie przemysł Wspólnoty byłby zmuszony do opuszczenia rynku ze względu na fakt, że nie ma nim miejsca dla wzrostu wydajności, która zezwoliłaby mu na funkcjonowanie po niższych kosztach jednostkowych.
(65) Powyższe uwagi powinny być rozpatrywane w następującym kontekście.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego niewątpliwie uległa poprawie (mimo iż sektor pozostaje osłabiony).
Tytułem przykładu przemysł wspólnotowy w pierwotnym okresie badania zanotował straty w wysokości 10,8 %, a następnie doszedł do zysku na poziomie 6 %.
Prawdopodobny wpływ wzrostu przywozu dokonanego po cenach dumpingowych opisany w poprzedzającym akapicie potwierdzany jest także przez główne zmiany na rynku, które zaszły między pierwotnym a obecnym okresem badania.
- W obecnym okresie badania, udział w rynku towaru przywożonego z Chin był znacznie niższy niż w pierwotnym okresie badania.
- Zróżnicowanie cen Wspólnotowych i cen stosowanych przy przywozie z Chin zostało znacznie zmniejszone przez fakt wprowadzenia ceł.
- W obecnym okresie badania stwierdzono przywóz po niskich cenach z Indonezji i Malezji, niemniej jego wysokość pozostała znacznie mniejsza niż wielkość przywozu z Chin zanotowana w pierwotnym okresie badania.
Zwrócono uwagę, że towary przywożone z Malezji były obecne na rynku Wspólnoty w pierwotnym okresie badania.
- Wzrósł udział w rynku producentów ze Wspólnoty, którzy nie stanowią części przemysłu wspólnotowego.
Na tej podstawie stwierdza się, że głównym czynnikiem, który spowodował zmianę sytuacji przemysłu wspólnotowego było przywrócenie równych reguł gry w stosunku do SAW przywożonego z Chin.
Dlatego też dobra sytuacja przemysłu wspólnotowego szybko uległaby pogorszeniu jeżeli chińscy producenci dokonujący wywozu mieliby znów możliwość sprowadzania na rynek Wspólnoty towaru po cenach dumpingowych.
(66) W oparciu o powyższe ustalenia stwierdza się, że zezwolenie na wygaśniecie środków antydumpingowych stworzyłoby znaczne prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkód.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi wstępne
(67) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano czy przedłużenie stosowania obowiązujących środków antydumpingowych nie kłóciłoby się z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty zostało oparte na analizie różnych interesów tj. interesów przemysłu wspólnotowego, interesów innych producentów we Wspólnocie, interesów importerów/pośredników handlowych oraz użytkowników i dostawców towaru.
(68) Należy zauważyć, że w poprzednim badaniu środki zostały przyjęte w założeniu, że nie będą one pozostawać w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
Co więcej, obecne badanie stanowi rewizję tj. analizowana jest sytuacja w której środki antydumpingowe zostały już wprowadzone, co pozwoliło na ustalenie negatywnego wpływu obecnych środków antydumpingowych na interesy stron.
(69) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo stwierdzonych korzyści dla przemysłu wspólnotowego i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu w razie wygaśnięcia środków, istnieją uzasadnione przyczyny które doprowadziłyby do stwierdzenia, że w tym konkretnym przypadku zachowanie środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(70) Przemysł wspólnotowy wykazał strukturalną siłę umożliwiającą dostosowanie się do zmieniających się warunków rynkowych.
Zdolność ta została potwierdzona w szczególności przez poprawę sytuacji w czasie przywrócenia efektywnej konkurencji po nałożeniu ceł antydumpingowych na przywóz z Chin oraz przez inwestycje mające na celu poprawienie zdolności produkcyjnej.
Jednakże można dojść do wniosku, że bez utrzymania środków antydumpingowych, sytuacja przemysłu wspólnotowego ulec może znacznemu pogorszeniu.
3.
Interes pozostałych producentów
(71) Biorąc pod uwagę prawdopodobną ilość i ceny chińskiego SAW, który mógłby zostać przywieziony do Wspólnoty, jeśli zezwoli się na wygaśnięcie środków, sytuacja ekonomiczna pozostałych producentów SAW, łącznie z przetwarzającymi aktywny węgiel w formie granulatu pochodzący Chin, uległaby znacznemu pogorszeniu. To samo dotyczy ich udziału w rynku.
4.
Interes niepowiązanych importerów/pośredników handlowych
(72) Komisja rozesłała kwestionariusze to 26 niezwiązanych z przywozem SAW importerów/pośredników handlowych. Nie otrzymano żadnej informacji.
(73) W tych okolicznościach stwierdzono, że przedłużenie stosowania środków nie będzie miało wpływu na niezwiązanych z SAW importerów/pośredników handlowych.
5.
Interes użytkowników
(74) Komisja rozesłała kwestionariusze to 42 korzystających. Otrzymano dwie niekompletne odpowiedzi, z których wynikało, że SAW ma bardzo mały wpływ na koszty (mniej niż (0,1 %).
6.
Interes dostawców
(75) Komisja rozesłała kwestionariusze do 11 dostawców surowców dla producentów SAW. Otrzymano dwie odpowiedzi.
Wyrażały one poparcie dla zachowania środków, które oznaczałoby zapewnienie zbytu ich surowców we Wspólnocie.
7.
Wnioski
(76) Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że na gruncie interesu Wspólnoty nie istnieją ważne powody przeciwko utrzymaniu środków antydumpingowych.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(77) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, należących u podstaw utrzymania obowiązujących środków.
Ponadto stronom przyznano czas na przedstawienie uwag związanych z ogłoszeniem tych informacji.
Nie wpłynęły jednak żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.
(78) Z powyższego wynika, że na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe stosowane do przywozu SAW pochodzącego z Chin, wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1006/96, powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym wprowadza się ostateczne cła antydumpingowe na przywóz sproszkowanego, węgla aktywowanego objętego kodem CN ex38021000 (kod TARIC 38021000*20) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Ostateczne cło antydumpingowe wynosi 323 EUR za tonę (waga netto).
Artykuł 2
O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1017/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowy podział lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i retrospektywnego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe odnoszące się do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal przywoływane przez okres 60 dni przez ich posiadacza, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w Załączniku w kolumnie 1 tabeli zostały sklasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej pod kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dla systemów podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru Wspólnoty nad produktami tekstylnymi w przywozie do jej obszaru, przez okres trzech miesięcy można się nadal powoływać na wiążące informacje taryfowe wydawane przez władze celne Państwa Członkowskiego, które nie są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1018/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Fagiolo di Sorana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przekazały Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Fagiolo di Sorana" jako chronione oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi ustanowione w rozporządzeniu, w szczególności zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do niej żadnej deklaracji sprzeciwu, na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie we Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 564/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku w sektorze olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Oliwa z oliwek posiada określone właściwości, zwłaszcza właściwości organoleptyczne oraz odżywcze, które, biorąc pod uwagę jej koszty produkcji, przeznaczają jej miejsce na rynku stosunkowo wysokich cen, w porównaniu z większością innych tłuszczów roślinnych.
W świetle sytuacji tego rynku, należy ustanowić nowe normy handlowe dla oliwy z oliwek, obejmujące, w szczególności, przepisy właściwego etykietowania, uzupełniające te ustanowione w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżania prawodawstwa Państw Członkowskich dotyczące etykietowania, prezentacji oraz reklamy środków spożywczych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2001/101/WE [4], w szczególności przepisy ustanowione w jej art. 2.
(2) W celu zagwarantowania autentyczności sprzedawanej oliwy z oliwek, opakowanie dla sprzedaży detalicznej powinno być małe i mieć odpowiedni system zamknięcia.
Jednakże Państwa Członkowskie powinny mieć prawo zatwierdzania większych opakowań dla placówek zbiorowych.
(3) Poza obowiązkowymi opisami różnych kategorii oliwy z oliwek, określonych w art. 35 rozporządzenia nr 136/66/EWG, konsumenci powinni być informowani o oferowanych rodzajach oliwy z oliwek.
(4) Wskutek tradycji rolniczych oraz lokalnych praktyk wyciskania i sporządzania mieszanek, nadająca się do bezpośredniego obrotu oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, może mieć zupełnie inny smak i jakość, w zależności od jej geograficznego pochodzenia.
Może to spowodować różnice w cenie w ramach tej samej kategorii, które zakłócają sytuację na rynku.
Nie ma zasadniczych różnic wynikających z pochodzenia w innych kategoriach jadalnej oliwy z oliwek i w związku z tym oznaczenie pochodzenia bezpośrednio na opakowaniu takiej oliwy może sprawić, że konsument uwierzy, że różnice jakościowe jednak istnieją.
Aby nie zakłócać sytuacji na rynku jadalnej oliwy z oliwek, normy Wspólnoty powinny zatem być ustalone odnośnie do oznaczania pochodzenia, które powinno być ograniczone do ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, które spełniają te szczegółowe warunki.
Celem jest system polegający na obowiązkowym oznaczaniu pochodzenia odnośnie do kategorii oliwy z oliwek.
Jednakże z uwagi na brak uzgodnień dotyczących lokalizowania i kontrolowania wszystkich ilości oliwy z oliwek znajdującej się w obrocie handlowym, obecnie nie jest możliwe wprowadzenie takiego systemu, a zatem uzgodnienia fakultatywne będą musiały być wprowadzone odnośnie do ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.
(5) Istniejące znaki towarowe obejmujące wskazania geograficzne mogą nadal pozostać w użyciu, pod warunkiem, że zostały oficjalnie zarejestrowane w przeszłości, zgodnie z pierwszą dyrektywą Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w ramach ujednolicania prawodawstwa Państw Członkowskich odnośnie do znaków towarowych [5], ostatnio zmienioną decyzją 92/10/EWG [6] lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie znaku towarowego [7], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3288/94 [8].
(6) Regionalne oznaczenie pochodzenia może odbywać się w ramach chronionego oznaczania pochodzenia (COP) lub chronionego wskazania geograficznego (CWG), zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony wskazań geograficznych oraz ochrony oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [10]. Oznaczenia wskazujące pochodzenie regionalne powinny być zarezerwowane dla CWG lub CPO, tak aby uniknąć nieporozumienia między konsumentami, potencjalnie prowadzącego do zakłóceń na rynku. W przypadku przywożonej oliwy z oliwek, przepisy dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia, o których mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [12], muszą być przestrzegane.
(7) Jeśli oznaczenie pochodzenia oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia odnosi się do Wspólnoty lub Państwa Członkowskiego, trzeba mieć na uwadze, że nie tylko wykorzystane oliwki, ale także techniki tłoczenia oraz praktyki, mają wpływ na jakość i smak oliwy.
Oznaczenie pochodzenia musi wobec tego odnosić się do obszaru geograficznego, z którego oliwa z oliwek została uzyskana, który stanowi w zasadzie obszar, w którym oliwa została pozyskana z oliwek.
Jednakże w niektórych przypadkach oliwa jest pozyskiwana w miejscu, które nie jest tym samym, co miejsce zbioru oliwek i ta informacja powinna znaleźć się na opakowaniu lub etykietach na opakowaniu, aby zagwarantować, że konsumenci nie są wprowadzani w błąd, a rynek oliwy z oliwek nie jest zakłócany.
(8) We Wspólnocie i Państwach Członkowskich zasadnicza ilość oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, która znajduje się w obrocie handlowym, składa się z mieszanek oliwy z oliwek, tym samym zagwarantowując niezmienną jakość oraz typowy organoleptyczny charakter, jakiego rynek oczekuje.
Typowy charakter oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia na obszarach, o których mowa, jest gwarantowany pomimo, lub czasem z uwagi na, dodatek małej ilości oliwy z oliwek pochodzących z innego obszaru.
W celu zezwolenia na regularne dostawy na rynek, zgodnie z tradycyjną wymianą handlową, oraz uwzględnienia fluktuacji w wielkości produkcji typowej dla uprawy oliwek, oznaczenie pochodzenia, wymieniające Wspólnotę lub Państwo Członkowskie, powinno być wobec tego utrzymane, kiedy produkt jest mieszanką zawierającą małą ilość oliwy z oliwek z innych obszarów.
Jednakże konsumenci muszą być informowani w takich przypadkach, że produkt nie pochodzi w całości ze strefy objętej oznaczeniem pochodzenia.
(9) W ramach dyrektywy 2000/13/WE, oznaczenia wskazane na etykietkach nie mogą wprowadzać kupującego w błąd, zwłaszcza pod względem cech charakterystycznych oliwy z oliwek, o którą chodzi, lub poprzez przypisywanie jej właściwości, których nie posiada, albo poprzez sugerowanie, że posiada specjalne cechy, podczas gdy w rzeczywistości większość oliw ma takie cechy.
Pewne powszechnie używane oznaczenia zastępcze, które są typowe dla oliwy z oliwek, także wymagają zharmonizowanych przepisów w celu dokładnego określenia takich stwierdzeń oraz zagwarantowania, że ich trafność może podlegać weryfikacji.
W związku z tym, pojęcia "tłoczenie na zimno" oraz "uzyskiwanie na zimno" powinny odpowiadać określonej pod względem technicznym metodzie tradycyjnej produkcji.
Właściwości organoleptyczne muszą być oparte na obiektywnych wnioskach.
Odniesienie do kwasowości, w wyizolowaniu, niesłusznie sugeruje skalę absolutnej jakości, co jest mylące dla konsumentów, jako że ten wskaźnik reprezentuje jakościową wartość tylko w odniesieniu do innych cech charakterystycznych oliwy z oliwek, o której mowa.
Wskutek tego, w świetle rozprzestrzeniania niektórych oznaczeń i ich znaczenia gospodarczego, należy ustalić obiektywne kryteria odnośnie do ich używania, w celu wprowadzenia przejrzystości na rynku oliwy z oliwek.
(10) Należy podjąć kroki dla zapewnienia, że środki spożywcze zawierające oliwę z oliwek, nie wykorzystują konsumentów, poprzez podkreślanie jakości oliwy z oliwek bez jasnego określenia prawdziwego składu produktu.
Zawartość procentowa oliwy z oliwek i niektóre oznaczenia typowe dla produktów zawierających wyłącznie mieszankę olejów roślinnych, muszą wobec tego być wyraźnie wskazane na etykietce.
Ponadto, należy wziąć pod uwagę specjalne postanowienia przyjęte w niektórych rozporządzeniach, typowe dla produktów oliwy z oliwek.
(11) Nazwy kategorii oliwy z oliwek odpowiadają cechom fizyko-chemicznym i organoleptycznym, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2568/91 z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie cech charakterystycznych oliwy z oliwek oraz oliwy z osadu oliwkowego i w sprawie odpowiednich metod przeprowadzania analizy [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 796/2002 [14]. Wszystkie pozostałe oznaczenia pojawiające się na etykietce muszą być potwierdzone przez obiektywne składniki, w celu zapewnienia, że konsumenci nie są wprowadzani w błąd, i że, konkurencja na rynkach oliwy, o której mowa, nie jest zakłócana.
(12) W ramach systemu kontroli, ustanowionego w art. 35a ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG, Państwa Członkowskie muszą określić dowód do okazania oraz kary finansowe ponoszone w przypadku innych określeń niż te, jakie mogą być użyte na etykietce. Bez wyrokowania o jakichkolwiek możliwościach a priori, taki dowód mógłby zawierać ustalony stan faktyczny, rezultaty analiz lub wiarygodne zapisy, oraz informacje administracyjne lub księgowe.
(13) Z uwagi na to, że kontrole przedsiębiorstw odpowiedzialnych za etykietowanie muszą być przeprowadzane w Państwie Członkowskim, w którym zostały one ustanowione, musi istnieć procedura odnośnie do współpracy administracyjnej pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi, w przypadku gdy oliwa znajduje się w obrocie handlowym.
(14) W celu oceny uzgodnień, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, zainteresowane Państwa Członkowskie muszą składać sprawozdanie dotyczące okoliczności oraz napotkanych trudności.
(15) W celu przyznania okresu na dostosowanie do nowych norm oraz na stworzenie środków koniecznych na ich zastosowanie, okres zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 2815/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. dotyczącego norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2152/2001 [16], powinien zostać wydłużony, a zastosowanie niniejszego rozporządzenia powinno zostać odroczone.
(16) Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie przedstawił opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nie uchybiając przepisom dyrektywy 2000/13/WE, niniejsze rozporządzenie ustanawia określone normy odnośnie do handlu na etapie detalicznym oliwą z oliwek oraz oliwą z wytłoczyn oliwek, wymienione w pkt 1 lit. a) i b), pkt 3 i 6 załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, etap detaliczny oznacza sprzedaż ostatecznemu konsumentowi oliwy, jak określone w ust. 1, zaprezentowanej w stanie naturalnym lub zawartej w środkach spożywczych.
Artykuł 2
Oliwa, jak wymieniono w art. 1 ust. 1, prezentowana jest konsumentowi ostatecznemu w opakowaniu o maksymalnej pojemności pięciu litrów.
Takie opakowanie zaopatrzone jest w system zamknięcia, który nie może już być zapieczętowany, po tym jak został po raz pierwszy otwarty i jest zaopatrzone w etykietkę, zgodnie z art. 3-6.
Jednakże w przypadku oliwy przeznaczonej do spożycia w restauracjach, szpitalach, stołówkach i innych podobnych placówkach zbiorowych, Państwa Członkowskie mogą ustalić maksymalną pojemność opakowania powyżej pięciu litrów, w zależności od rodzaju placówki, o której mowa.
Artykuł 3
Etykietka oliwy, o której mowa w art. 1 ust. 1, zawiera, w postaci zrozumiałego i nieusuwalnego napisu, oprócz opisu towaru, zgodnie z art. 35 rozporządzenia nr 136/66/EWG, następujące informacje dotyczące kategorii oliwy:
a) ekstra oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia:
"najwyższa kategoria oliwy z oliwek, uzyskana bezpośrednio z oliwek i wyłącznie za pomocą środków mechanicznych;"
b) oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia:
"oliwa z oliwek uzyskana bezpośrednio z oliwek i wyłącznie za pomocą środków mechanicznych;"
c) oliwa z oliwek zawierająca rafinowaną oliwę z oliwek i oliwę z oliwek pierwszego tłoczenia:
"oliwa zawierająca wyłącznie oliwę z oliwek, które poddane zostały rafinacji i oliwę uzyskana bezpośrednio z oliwek;"
d) oliwa z wytłoczyn z oliwek:
"oliwa zawierająca wyłącznie oliwę uzyskaną za pomocą obróbki produktu otrzymanego po uzyskaniu oliwy z oliwek oraz oliwę otrzymaną bezpośrednio z oliwek,"
lub
"oliwa zawierająca wyłącznie oliwę uzyskaną z przetworzenia oliwy z wytłoczyn z oliwek i oliwę otrzymaną bezpośrednio z oliwek."
Artykuł 4
1.
Jedynie ekstra oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia i oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia, jak określono w pkt 1 lit. a) i b) załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, mogą zawierać oznaczenie pochodzenia na etykietce, zgodnie z warunkami, o których mowa w ust. 2-6.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, "oznaczenie pochodzenia" oznacza odniesienie do obszaru geograficznego na opakowaniu lub etykiecie na opakowaniu.
2.
Oznaczenia pochodzenia mogą wskazywać pochodzenie regionalne odnośnie do produktów korzystających z chronionego oznaczenia pochodzenia lub chronionego wskazania geograficznego, w ramach rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Oznaczenia takie są objęte tym rozporządzeniem.
W innych przypadkach, oznaczenie pochodzenia zawiera odniesienie do Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub państwa trzeciego.
3.
Nazwy marki lub firm, na których rejestrację wnioski zostały złożone, nie później niż dnia 31 grudnia 1998 r., w ramach dyrektywy 89/104/EWG, lub nie później niż dnia 31 maja 2002 r., w ramach rozporządzenia (WE) nr 40/94, nie są uważane za oznaczenia pochodzenia, określone przez niniejsze rozporządzenie.
4.
W przypadku przywozu z państwa trzeciego, oznaczenie pochodzenia jest ustalane zgodnie z art. 22-26 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
5.
Oznaczenie pochodzenia, wspominające Państwo Członkowskie lub Wspólnotę, odpowiada obszarowi geograficznemu, w którym oliwki, o których mowa, zostały zebrane lub, w których znajduje się tłocznia, w przypadku gdy oliwa była uzyskana z oliwek.
Jeśli oliwki zebrane w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, innym niż w którym znajduje się tłocznia, w przypadku gdy oliwa była uzyskana z oliwek, oznaczenie pochodzenia zawiera następujący tekst: "(ekstra) oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia otrzymana w (Wspólnota lub nazwa Państwa Członkowskiego, o którym mowa) z oliwek zebranych w (Wspólnota lub nazwa Państwa Członkowskiego albo państwa trzeciego, o którym mowa)".
6.
W przypadku mieszanek ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia lub oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, w których ponad 75 % pochodzi, w rozumieniu pierwszego akapitu ust. 5 niniejszego artykułu, z tego samego Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty, może być określone główne pochodzenie, z następującym po nim oznaczeniem minimalnej zawartości procentowej (75 % lub więcej), co znaczy właściwie, że pochodzi z głównego miejsca pochodzenia.
Artykuł 5
Między możliwymi oznaczeniami, które mogą się pojawić na etykietce oliwy, o jakich mowa w art. 1 ust. 1, te ustanowione w niniejszym artykule odpowiadają następującym istotnym wymaganiom:
a) oznaczenie "pierwsze tłoczenie na zimno" może się pojawić tylko odnośnie do oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia lub ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, otrzymanych przy temperaturze poniżej 27 °C z pierwszego mechanicznego tłoczenia przecieru z oliwek za pomocą tradycyjnego systemu uzyskiwania z wykorzystaniem tłoków hydraulicznych;
b) oznaczenie "uzyskiwanie na zimno" może pojawić się tylko odnośnie do oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia lub ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia otrzymywanych przy temperaturze poniżej 27 °C, za pomocą przesączania lub wirowania przecieru z oliwek;
c) oznaczenia właściwości organoleptycznych może pojawić się tylko, jeśli są one oparte na rezultatach metod przeprowadzania analiz, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91;
d) oznaczenie kwasowości lub maksymalnej kwasowości może pojawić się tylko, jeśli towarzyszy mu oznaczenie, za pomocą napisu tego samego rozmiaru i w tym samym polu widzenia, na temat wartości nadtlenku, zawartości wosku i pochłanianiu ultrafioletu, ustalone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2568/91.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy obecność oliwy, o której mowa w art. 1 ust. 1, w mieszance oliwy z oliwek i innych olejów roślinnych, jest zaznaczona na etykietce w innym miejscu niż na wykazie składników, z użyciem wyrazów, obrazków lub grafiki, mieszanka o której mowa, musi mieć następujący opis towaru: "Mieszanka olejów roślinnych (lub określone nazwy olejów roślinnych, o których mowa) i oliwy z oliwek", z następującą po nim bezpośrednio zawartością procentową oliwy z oliwek w mieszance.
Obecność oliwy z oliwek może być zaznaczona za pomocą obrazków lub grafiki na etykiecie mieszanki, jak wymienione w pierwszym akapicie, tylko w przypadku gdy wynosi ona więcej niż 50 % mieszanki, o której mowa.
2.
Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w rozporządzeniach przeznaczonych dla niektórych produktów zawierających oliwę z oliwek, w przypadku gdy obecność oliwy z oliwek w środkach spożywczych, innych niż te określone w ust. 1, jest zaznaczona na etykietce w innym miejscu niż na wykazie składników, z użyciem wyrazów, obrazków lub grafiki, po opisie towarowym środków spożywczych bezpośrednio następuje zawartość procentowa oliwy z oliwek w stosunku do całkowitej wagi netto środków spożywczych.
Zawartość procentowa dodanej oliwy z oliwek w stosunku do całkowitej wagi netto środków spożywczych może być zastąpiona zawartością procentową dodanej oliwy z oliwek w stosunku do całkowitej wagi tłuszczów, za pomocą dodania wyrazów "zawartość procentowa tłuszczów".
3.
W przypadku gdy obecna jest oliwa z wytłoczyn z oliwek, stosuje się ust. 1 i 2, mutatis mutandis, z użyciem wyrazów "oliwa z wytłoczyn z oliwek" zastępujących "oliwa z oliwek".
Artykuł 7
Na prośbę Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się adres producenta, osoby pakującej lub sprzedawcy, pojawiający się na etykietce, zainteresowane strony dostarczają dokumentację w celu wspierania oznaczeń określonych w art. 4, 5 i 6, opartą na jednym lub więcej z następujących elementów:
a) stan faktyczny lub stan faktyczny ustanowiony naukowo;
b) rezultaty analiz lub zapisów automatycznych wykonane na reprezentatywnych próbkach;
c) informacja administracyjna lub księgowa, zgodna z przepisami Wspólnoty i/lub przepisami krajowymi.
Zainteresowane Państwo Członkowskie uznaje tolerancję pomiędzy oznaczeniami określonymi w art. 4, 5 i 6 i pojawiającymi się na etykietce, oraz wnioskami wyciągniętymi na podstawie przedstawionej załączonej dokumentacji i/lub porównawczych opinii eksperckich, uwzględniając słuszność oraz powtarzalność metod i dokumentacji, o której mowa, oraz, gdzie stosowne, słuszność i powtarzalność porównawczych opinii eksperckich.
Artykuł 8
1.
Państwo Członkowskie prześle nazwę i adres organu lub jednostek odpowiedzialnych za monitorowanie zastosowania niniejszego rozporządzenia do Komisji, która poinformuje inne Państwa Członkowskie i wszystkie zainteresowane strony, które o to proszą.
2.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się adres producenta, osoby pakującej lub sprzedawcy, pojawiający się na etykietce, na podstawie wniosku o weryfikację, pobiera próbki przed końcem miesiąca następującego po miesiącu wniosku i weryfikuje prawdziwość oznaczeń na etykietce, o których mowa.
Wniosek ten może być przesłane przez:
a) właściwe służby Wspólnoty;
b) organizację podmiotów gospodarczych, zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4a rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 [17];
c) jednostkę kontrolującą innego Państwa Członkowskiego.
3.
Wnioskom określonym w ust. 2, towarzyszą wszystkie informacje potrzebne do wnioskowanej weryfikacji, w szczególności:
a) data pobrania próbek lub zakupu oliwy, o której mowa;
b) nazwa i adres przedsiębiorstwa, w przypadku gdy próbka została pobrana lub w przypadku gdy oliwa, o której mowa, została zakupiona;
c) ilość partii, o których mowa;
d) kopia wszystkich etykietek pojawiających się na opakowaniu oliwy, o którą chodzi;
e) rezultaty analiz lub innych porównawczych opinii eksperckich, wskazujące wykorzystane metody i nazwę/nazwisko i adres laboratorium lub eksperta, o których chodzi;
f) gdzie stosowne, nazwisko dostawcy oliwy, o którą chodzi, jak zadeklarowane przez sprzedającego.
4.
Przed końcem trzeciego miesiąca następującego po miesiącu wniosku, określonego w ust. 2, zainteresowane Państwo Członkowskie poinformuje osobę składającą wniosek o numerze referencyjnym i o podjętym działaniu.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki, w tym dotyczące systemu kar, w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o podjętych w tym celu środkach, nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r., oraz o zmianach do tych środków, przed końcem miesiąca następującego po miesiącu ich przyjęcia.
2.
Dla celów sprawdzenia oznaczeń, jak określone w art. 5 i 6, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą wprowadzić uzgodnienia odnośnie do zatwierdzenia przedsiębiorstw, których urządzenia związane z pakowaniem, znajdują się na ich terytorium.
Zatwierdzenie takie jest obowiązkowe odnośnie do oznaczeń wymienionych w art. 4.
Zatwierdzenie jest przyznawane, zaś alfanumeryczna identyfikacja przydzielona dla wszystkich występujących o to przedsiębiorstw, które spełniają następujące warunki:
a) posiadają urządzenia do pakowania;
b) podejmują się gromadzenia oraz przechowywania dokumentacji dowodowej wymaganej przez Państwo Członkowskie, na podstawie art. 7;
c) mają system gromadzenia, który umożliwia kontrole pochodzenia oliwy mającej oznaczenie pochodzenia, ku satysfakcji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Etykietka, gdzie stosowne, posiada alfanumeryczną identyfikację zatwierdzonego zakładu pakującego.
3.
Państwa Członkowskie mogą nadal brać pod uwagę przedsiębiorstwa zatwierdzone na pakowanie oliwy o określonym pochodzeniu, w ramach rozporządzenia (WE) nr 2815/98, które spełniają wymagania zatwierdzenia na rok gospodarczy 2001/02.
Artykuł 10
Zainteresowane Państwa Członkowskie prześlą Komisji, nie później niż dnia 31 marca każdego roku, sprawozdanie zawierające następujące informacje za ubiegły rok:
a) wnioski o weryfikację, otrzymane zgodnie z art. 8 ust. 2;
b) podjęte weryfikacje i te rozpoczęte w poprzednich latach gospodarczych, a wciąż będące w toku;
c) uzupełnienie przeprowadzonych weryfikacji i zastosowanych kar.
Sprawozdanie przedstawia te informacje według roku, kiedy weryfikacja została podjęta i według kategorii naruszenia.
Gdzie stosowne określi wszystkie napotkane specyficzne trudności oraz proponowane ulepszenia odnośnie do kontroli.
Artykuł 11
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2815/98, data "dnia 30 czerwca 2002 r." zostaje zastąpiona datą "dnia 31 października 2002 r."
Artykuł 12
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 listopada 2002 r., z wyjątkiem przypadku produktów, które były zgodnie z prawem produkowane i etykietowane we Wspólnocie Europejskiej lub legalnie przywiezione do Wspólnoty Europejskiej i dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 1 sierpnia 2002 r.
Artykuł 11 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 3, 5 i 6 stosuje się od dnia 1 listopada 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1020/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2958/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 3a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 zostało istotnie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002. Jest przez to konieczne przyjęcie szczegółowych zasad stosowania tego rozporządzenia, ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2958/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4].
(2) Kwoty pomocy przyznanej dla dostaw na wyspy grupy A i B powinny zostać dostosowane do nowego systemu monetarnego.
Pomoc dla dostaw na wyspy grupy A powinna być zwiększona w celu podniesienia atrakcyjności dla podmiotów gospodarczych.
Ponadto dodatkowa pomoc powinna być przyznana na pokrycie kosztów przeładunku i transportu z wysp tranzytowych bądź załadunku z przeznaczeniem dla wysp przeznaczenia należących do grupy A albo B, w przypadku gdy bezpośredni transport ze stałego lądu nie jest możliwy lub regularny.
(3) Monitorowanie działań kwalifikujących, zgodnie ze szczególnymi ustaleniami dotyczącymi dostaw, wymaga zakazu przenoszenia praw i obowiązków nadanych posiadaczowi świadectwa.
Termin na przedstawienie dowodu wykorzystania świadectwa pomocy powinien być odpowiednio przedłużony, aby dać podmiotom gospodarczym czas na wypełnienie zobowiązania.
(4) Jednym z celów wprowadzenia szczególnych ustaleń dotyczących dostaw jest zapewnienie, że świadczenia są rzeczywiście przekazywane na etapie, na którym produkty przeznaczone dla ostatecznego użytkownika są wprowadzone do obrotu.
W tym celu władzom krajowym powinno się zezwolić na weryfikację marż i cen stosowanych przez podmioty gospodarcze.
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 stanowi, że produkty objęte szczegółowymi ustaleniami dotyczącymi dostaw nie mogą być ponownie wywożone do państw trzecich albo ponownie wysyłane do pozostałych części Wspólnoty.
Jednakże przewiduje się odstępstwa w przypadku tradycyjnego wywozu albo tradycyjnego transportu do pozostałych części Wspólnoty produktów przetworzonych.
Należy ustalić szczegółowe zasady kontrolowania sposobu wykorzystywania tych odstępstw.
(6) Dlatego konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2958/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Zryczałtowana pomoc, określona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, jest niniejszym ustalona dla wszystkich produktów określonych w załączniku do tego rozporządzenia na:
- 22 EUR/tonę dla dostaw na wyspy w grupie A, określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
- 36 EUR/tonę dla dostaw na wyspy w grupie B, określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Dodatkowo przyznaje się 9 EUR/tonę na pokrycie kosztów przeładunku i transportu z wysp tranzytowych lub załadunku towarów zmierzających do wysp docelowych należących do grupy A albo B w przypadku gdy bezpośredni transport ze stałego lądu nie jest możliwy lub regularny.";
b) Skreśla się ust. 2.
c) Ustęp 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Dowód wykorzystania świadectwa pomocy ma być dostarczony w terminie dwóch miesięcy od wygaśnięcia ważności świadectwa, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej.".
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Świadectwa nie są zbywalne.".
3) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) Skreśla się ust. 1.
b) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Władze greckie podejmują wszelkie właściwe kroki w celu sprawdzenia czy świadczenia pochodzące z pomocy są przekazywane użytkownikowi końcowemu.
Podczas wykonywania tych czynności mogą oceniać marże handlowe i ceny stosowane przez różne zainteresowane podmioty gospodarcze.
Komisja jest powiadamiana o tych środkach oraz wszelkich dokonanych zmianach.".
4) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Dopuszcza się tradycyjny wywóz i tradycyjne przesyłki produktów przetworzonych zawierających surowce do pozostałych części Wspólnoty, w przypadku których korzystano ze świadczeń w ramach szczególnych ustaleń dotyczących dostaw, w granicach rocznego limitu ilościowego ustalanego przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 13a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
Właściwe władze podejmują niezbędne kroki mające na celu zapewnienie, że działania te nie przekroczą ustanowionych rocznych ilości.
2.
Właściwe organy zezwalają na wywóz albo przesyłki do pozostałych części Wspólnoty ilości przetworzonych produktów, innych niż określone w ust. 1, jedynie w przypadku potwierdzenia, że określone produkty nie zawierają surowców wprowadzonych w ramach konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe władze przeprowadzają konieczne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości potwierdzenia, określonego w pierwszym akapicie i odzyskują, gdzie stosowne, pomoc przyznaną w ramach konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw.
3.
Dla celów ust. 1 i 2, wysyłka produktów do miejsc znajdujących się poza wyspami grupy A lub grupy B jest równoznaczna z wysłaniem do pozostałych części Wspólnoty.".
5) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Władze greckie informują Komisję, nie później niż ostatniego dnia każdego miesiąca, o następujących danych dotyczących miesiąca poprzedzającego, według produktów:
- ilości, na które złożono wnioski o świadectwa pomocy, w podziale według grupy wysp odbiorców,
- ilość przypadków niewykorzystania świadectw pomocy i związanych z nimi ilości produktów, z podziałem według grupy wysp odbiorców,
- wszelkie ilości wywożone po przetworzeniu w ramach wywozu tradycyjnego w podziale według miejsca przeznaczenia,
- wszelkie ilości wywożone po przetworzeniu w ramach tradycyjnych przesyłek w podziale według miejsca przeznaczenia.".
6) Skreśla się art. 6.
7) Załącznik II zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat z Amsterdamu ma na celu stopniowe tworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz powierza Komisji wspólne prawo inicjatywy ustawodawczej w celu podjęcia odpowiednich środków w sprawie zharmonizowanej polityki imigracyjnej.
(2) Ustęp 38 lit. c) ppkt ii) planu działań Rady i Komisji, dotyczący optymalnego sposobu wprowadzenia w życie przepisów Traktatu z Amsterdamu w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], przewiduje opracowanie zasad dotyczących procedur wydawania przez Państwa Członkowskie wiz długoterminowych oraz dokumentów pobytowych.
(3) Rada Europejska na szczycie w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. podkreśliła potrzebę zharmonizowanej polityki imigracyjnej, zwłaszcza w świetle przepisów Traktatu odnoszących się do wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich.
(4) Wspólne działania Rady 97/11/WSiSW [4], dotyczące jednolitego wzoru dokumentów pobytowych, potwierdza potrzebę zharmonizowania wzoru dokumentów pobytowych stały, wydawanych przez Państwa Członkowskie obywatelom państw trzecich.
W konsekwencji uznaje się za właściwe, aby odtąd wspólnotowy akt prawny zastąpił wspólne działanie 97/11/WSiSW.
(5) Istotne jest, aby jednolity wzór dokumentów pobytowych zawierał wszystkie niezbędne informacje i odpowiadał bardzo wysokim normom technicznym, w szczególności w zakresie zabezpieczeń przed podrobieniem i fałszowaniem.
Przyczyni się to do realizacji zadania zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji oraz nielegalnego pobytu.
Wzór powinien być przystosowany do wykorzystania przez wszystkie Państwa Członkowskie i posiadać powszechnie rozpoznawalne zharmonizowane cechy zabezpieczenia, widoczne gołym okiem.
(6) W celu udoskonalenia ochrony dokumentów pobytowych przed podrobieniem i fałszowaniem Państwa Członkowskie i Komisja w regularnych odstępach czasu będą rozważać, stosownie do rozwoju technologii, potrzebę wprowadzenia zmian do zabezpieczeń wbudowanych w dokumenty pozwoleń, zwłaszcza włączenie i wykorzystanie nowych elementów biometrycznych.
(7) Niniejsze rozporządzenie ustanawia jedynie te wymogi, które nie stanowią tajemnicy.
Wymogi te należy uzupełnić wymogami, które pozostaną tajne w celu uniknięcia ryzyka podrobienia i fałszowania, a które nie mogą zawierać danych osobowych lub odniesień do takich danych.
Kompetencje w zakresie przyjmowania takich dodatkowych wymogów technicznych należy przyznać Komisji, wspomaganej przez Komitet utworzony na podstawie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającego jednolity formularz wizowy [5].
W tym względzie należy zapobiec jakiemukolwiek przerwaniu ciągłości w odniesieniu do dokumentów pobytowych wynikających z decyzji Rady z dnia 17 grudnia 1997 r. i z dnia 8 czerwca 2001 r.
(8) Dla zapewnienia, żeby przedmiotowa informacja nie była ujawniana w szerszym zakresie niż jest to konieczne, istotne jest, aby każde Państwo Członkowskie wyznaczyło jeden organ odpowiedzialny za drukowanie jednolitego wzoru dokumentów pobytowych, przy czym w razie konieczności zachowana była możliwość zmiany tego organu przez dane Państwo Członkowskie.
Ze względów bezpieczeństwa każde Państwo Członkowskie powinno podać nazwę właściwego organu do wiadomości Komisji oraz pozostałych Państw Członkowskich.
(9) W porozumieniu z Komisją, Państwa Członkowskie stosują konieczne środki w celu zapewnienia zgodności przetwarzania danych osobowych z poziomem zabezpieczeń, o których mowa w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6].
(10) Środki konieczne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(11) Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na zakres kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw i jednostek terytorialnych oraz paszportów, dokumentów podróży i dokumentów tożsamości wydanych przez ich odnośne władze.
(12) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega.
Przyjmując, że niniejsze rozporządzenie ma bazować na dorobku Schengen zgodnie z przepisami trzeciej części tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w ciągu sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia, stosownie do art. 5 wymienionego Protokołu, Dania podejmie decyzję co do ewentualnej jego transpozycji do swojego prawa krajowego.
(13) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku z Schengen, mieszcząc się w obszarze określonym w art. 1 lit. b) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [8].
(14) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powiadomiło listem z dnia 3 lipca 2001 r. o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(15) Zgodnie z art. 1 wymienionego Protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Wskutek tego oraz z zastrzeżeniem art. 4 wyżej wspomnianego Protokołu, przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania w odniesieniu do Irlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dokumenty pobytowe wydawane przez Państwa Członkowskie obywatelom państw trzecich sporządza się według jednolitego wzoru i zapewnia się wystarczająco dużo miejsca na umieszczenie tam informacji wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednolity wzór zezwolenia może mieć postać naklejki albo odrębnego dokumentu.
Każde Państwo Członkowskie może dodać w odpowiednim miejscu jednolitego wzoru ważne informacje dotyczące charakteru zezwolenia oraz prawnego statusu osoby zainteresowanej, w szczególności informację co do posiadania/nieposiadania pozwolenia na pracę.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia,
a) "dokument pobytowy" oznacza upoważnienie wydane przez władze danego Państwa Członkowskiego zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na danym terytorium, z wyjątkiem:
i) wiz;
ii) zezwoleń wydanych do czasu rozpatrzenia wniosku o dokument pobytowy lub wniosku o azyl;
iii) upoważnień na okres pobytu nieprzekraczający sześciu miesięcy, wydanych przez Państwa Członkowskie niestosujące przepisów art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Francuską o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach [9];
b) "obywatel państwa trzeciego" oznacza osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 2
1.
Dodatkowe wymogi techniczne dla jednolitego wzoru dokumentów pobytowych, odnoszące się do poniższych kwestii, ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2:
a) dodatkowe elementy i wymogi dotyczące zabezpieczeń, w tym podwyższone standardy przeciwdziałające podrabianiu, przerabianiu i fałszowaniu;
b) techniczne standardy i metody w zakresie wypełniania jednolitego dokumentu pobytowego;
c) pozostałe standardy przestrzegane przy wypełnianiu dokumentu pobytowego.
2.
Kolory jednolitego dokumentu pobytowego można zmieniać zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 3
Wymogi określone w art. 2 stanowią tajemnicę i nie podlegają publikacji.
Udostępnia się je jedynie organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, odpowiedzialnym za druk oraz osobom należycie upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ odpowiedzialny za drukowanie jednolitego dokumentu pobytowego.
Nazwa tego organu jest podana przez Państwo Członkowskie do wiadomości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich.
Ten sam organ może zostać wyznaczony przez dwa lub więcej Państw Członkowskich.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego organu.
Informuje ono w stosownym trybie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem zasad ochrony danych, osoby, którym wydano dokument pobytowy, mają prawo do weryfikacji danych szczegółowych zawartych w dokumentach pobytowych, jak również, gdzie stosowne, do dokonania korekt lub skreśleń.
W dokumencie pobytowym nie umieszcza się żadnych informacji nadających się do odczytu maszynowego, o ile nie są one przewidziane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub o ile nie występują one w odpowiednich dokumentach podróży.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy są:
- członkami rodzin obywateli Unii, korzystających z prawa swobody przepływu,
- obywatelami Państw Członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu będących stroną Porozumienia o sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz członków ich rodzin, korzystających z prawa swobody przepływu zgodnie z wymienionym układem,
- obywatelami państw trzecich, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania wizy i którzy posiadają zgodę na pobyt w Państwie Członkowskim przez okres poniżej trzech miesięcy.
Artykuł 6
Środki niezbędne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia w życie przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 7
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet utworzony na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1683/95.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich dotyczące uznawania państw i jednostek terytorialnych oraz paszportów, dokumentów tożsamości i dokumentów podróży wydanych przez ich władze.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wystawiają dokumenty pobytowe określone w art. 1, według jednolitego wzoru nie później niż rok po przyjęciu dodatkowych elementów i wymogów dotyczących zabezpieczeń określonych w art. 2 ust. 1 lit. a).
Od tego momentu w zainteresowanych Państwach Członkowskich wspólne działanie 97/11/WSiSW zostaje zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
Umieszczanie zdjęcia, przewidziane w pkt 14 Załącznika, na dokumencie pobytowym dla obywateli państw trzecich wykonywanym w formie naklejki wprowadza się najpóźniej w ciągu pięciu lat po przyjęciu wymogów technicznych dla zastosowania tego środka, przewidzianych w art. 2.
Jednakże ważność upoważnień uprzednio udzielonych w formie innego wzoru dokumentu pobytowego nie podlega zmianie wskutek wprowadzenia jednolitego wzoru dokumentów pobytowych, o ile zainteresowane Państwo Członkowskie nie postanowi inaczej.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1040/2002
z dnia 14 czerwca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2051/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 23 ust. 5 akapit ostatni,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE udział finansowy Wspólnoty może być przyznany Państwom Członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z koniecznymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(2) Państwa Członkowskie mogą, w szczególności, złożyć wniosek o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na specjalne środki, które przyjęły lub których przyjęcie zaplanowały, w celu kontroli infekcji wywołanych przez szkodliwe organizmy wprowadzone na ich terytorium.
Górna granica tego udziału wynosi 50 % kwalifikujących się wydatków.
(3) Zastosowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2051/97 z dnia 20 października 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej [3] wykazało, że potrzebne są bardziej szczegółowe zasady, w szczególności wymogi dotyczące informacji, które Państwa Członkowskie muszą przedłożyć w celu uzasadnienia wniosku o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty, powinny zostać bardziej sprecyzowane.
(4) Nowe zasady powinny określać informacje konieczne do uwzględnienia we wnioskach Państw Członkowskich o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty, w szczególności dla uzasadnienia programu likwidacji szkodliwego organizmu, w odniesieniu do którego złożono wniosek o udział finansowy w zakresie kontroli fitosanitarnej.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [4] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin, podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi, finansowane są w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrolę finansową tych środków regulują art. 8 i 9 powyższego rozporządzenia.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2051/97 powinno dlatego utracić moc.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 23 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE, wnioski Państw Członkowskich o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej, zgodnie z art. 23 ust. 5 dyrektywy 2000/29/WE, składane są na piśmie najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku przez organ określony w art. 1 ust. 4 tej dyrektywy celem ich rozpatrzenia w tym roku i skierowane do Komisji Wspólnot Europejskich, Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów, B-1049 Bruksela, Belgia.
2.
Wnioski zawierają informacje na temat programu likwidacji szkodliwego organizmu, w odniesieniu do którego złożono wniosek o udział finansowy w zakresie kontroli fitosanitarnej, w szczególności:
a) ogólne informacje na temat pojawienia się odnośnego szkodliwego organizmu, w tym szczegóły takie, jak: data podejrzenia lub potwierdzenia jego pojawienia się oraz przypuszczalna przyczyna tego pojawienia się;
b) konieczne środki, które zostały podjęte lub które są planowane w celu zwalczania odnośnego szkodliwego organizmu, ich spodziewany czas trwania oraz, o ile to możliwe, uzyskane wyniki, rzeczywisty lub przewidywany koszt wydatków poniesionych lub które zostaną poniesione, i część takiego wydatku pokryta lub która zostanie pokryta z funduszy publicznych.
Czas trwania nie powinien przekraczać dwóch lat od daty wykrycia pojawienia się odnośnego szkodliwego organizmu, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, gdy dwa takie dalsze wnioski za każdy rok mogą być złożone.
Artykuł 2
1.
Do celów rozpatrzenia określonego w art. 1 ust. 1 Państwa Członkowskie przedłożą dokumentację zawierającą, w odniesieniu do każdego roku trwania programu:
a) kopię powiadomienia o obecności lub pojawieniu się odnośnego organizmu, zgodnie z art. 16 ust. 1 lub 2 dyrektywy 2000/29/WE;
b) informacje na temat inspekcji, badań i innych działań podjętych w celu ustalenia charakteru i rozmiarów pojawienia się odnośnego szkodliwego organizmu, w tym metody zastosowanej wobec tych działań;
c) urzędowy wymóg przeprowadzenia zabiegów, takich jak: niszczenie, dezynfekcja, dezynfestacja, sterylizacja i inne oraz oficjalny opis i ocenę ich osiągnięć/wyników, w tym opis metod zastosowanych dla tych zabiegów;
d) w przypadku wypłat odszkodowań za straty finansowe, inne niż dochody uzyskane z pracy najemnej, spowodowane zakazami i/lub ograniczeniami określonymi w art. 23 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2000/29/WE, urzędowe oświadczenie o dokonanej lub zamierzonej płatności oraz metodę rozliczania;
e) informacje na temat tożsamości przesyłki, zgodnie z przepisami art. 23 ust. 4 dyrektywy 2000/29/WE lub, jeśli to niemożliwe, przyczyny niemożności jej zidentyfikowania.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie przedłożą także wykaz kwot bez VAT i podatków, zapłaconych lub do zapłaty, za przeprowadzenie koniecznych środków do zwalczania odnośnego szkodliwego organizmu, i część tych kwot pokrywanych z funduszy publicznych.
Odpowiednie szczegóły załącza się do każdego z tych środków:
a) odnośnie do inspekcji i analiz, w postaci tabeli podsumowującej, wskazującej, między innymi, ich daty, miejsca i koszty jednostkowe;
b) odnośnie do zabiegów określonych w ust. 1 lit. c) – wykaz gospodarstw/miejsc poddanych zabiegom i ilość zakładów/obszarów poddanych zabiegom;
c) odnośnie do wypłat określonych w ust. 1 lit. d) – listę beneficjentów.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do każdego otrzymanego wniosku Komisja ustali, czy środki fitosanitarne były odpowiednie i czy koszty tych środków są uzasadnione.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie, na wniosek, przekaże Komisji wszelkie dodatkowe informacje, jakie są wymagane do rozpatrzenia wniosku.
Artykuł 4
1.
Każdego roku, najpóźniej do dnia 15 września, Komisja przygotuje wykaz programów do rozpatrzenia, które kwalifikują się do przyznania udziału finansowego Wspólnoty. W celu zapewnienia skutecznego i trwałego udziału, a także mając na uwadze rozwój sytuacji fitosanitarnej we Wspólnocie, Komisja ustala wagę powyższych programów.
W powyższym rankingu priorytetowe znaczenie otrzymają programy, które spełniają jak najpełniej następujące kryteria:
- chronią interes całej Wspólnoty,
- wykazują wyższe prawdopodobieństwo skuteczności,
- dostarczają wymaganych informacji odnośnie do tożsamości przesyłki.
2.
Wykaz, który wyszczególnia kwotę proponowanego udziału finansowego Wspólnoty do każdego programu, zostaje przedłożony do dyskusji na forum Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Gdzie stosowne, wspomina się również wskaźnik stopniowego obniżania udziału finansowego.
3.
Każdy program umieszczony w wykazie określonym w pkt 2 jest zatwierdzany indywidualnie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 2000/29/WE.
Decyzja o zatwierdzeniu programu powinna zawierać poziom udziału finansowego Wspólnoty, wszelkie warunki, od których może być uzależniony, oraz górną granicę udziału.
W przypadku gdy całkowita kwota kwalifikujących się wydatków na rok określonych zgodnie z art. 4 ust. 1 wynosi mniej niż 50000 EUR, udziału finansowego Wspólnoty nie przydziela się.
Artykuł 5
W celu otrzymania wypłaty udziału finansowego Wspólnoty dla zatwierdzonego programu Państwo Członkowskie złoży Komisji wniosek o wypłatę udziału finansowego w euro najpóźniej do dnia 30 września roku następującego po tym, w którym program został zatwierdzony.
Wniosek Państwa Członkowskiego zawiera dowód wypłaty w postaci odpowiedniej dokumentacji, takiej jak faktury lub pokwitowania.
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 2051/97 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1041/2002
z dnia 14 czerwca 2002 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2205/2001 [2], w szczególności jej art. 3 i art. 9a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki po przeprowadzeniu przeglądu wniosku sporządzonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 2 (aaa) dyrektywy 70/524/EWG wymaga, aby zezwolenia na kokcydiostatyki były powiązane z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie ich do obrotu.
(3) Artykuł 9a dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że tymczasowe zezwolenie na takie substancje, które są wymienione w części I załącznika C do tej dyrektywy, może być przyznane na okres do czterech lat od daty, kiedy zezwolenie staje się skuteczne, jeśli warunki stanowione w art. 3a lit. b)–e) są spełnione oraz, zasadne jest założenie, że w związku z dostępnymi wynikami ich stosowanie w żywieniu zwierząt wywołuje jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a).
(4) Ocena dokumentacji przedłożonych w odniesieniu do kokcydiostatyku "Semduramicin sodium" opisanego w Załączniku wskazała, że niniejszy dodatek spełnia wyżej wspomniane wymagania, jeśli stosowany jest dla określonej kategorii zwierząt oraz na warunkach opisanych w tym Załączniku.
(5) Ocena dokumentacji wykazuje, że aby chronić pracowników przed narażeniem na działanie dodatków, wymagane mogą być określone procedury.
Taka ochrona powinna być jednakże zapewniona przez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa powyżej wspomnianego kokcydiostatyku, zgodnie z warunkami opisanymi w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na stosowanie dodatku "Semduramicin sodium" jako dodatku w żywieniu zwierząt, należącego do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, przyznaje się tymczasowe zezwolenie na warunkach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1042/2002
z dnia 14 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 919/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w zakresie organizacji producentów bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 630/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 404/93 w odniesieniu do organizacji producentów bananów. Ustala ono w szczególności warunki uznawania organizacji producentów, a załącznik I do rozporządzenia ustala minimalną wielkość produkcji bananów nadających się do wprowadzenia do obrotu i minimalną liczbę producentów, których członkostwo organizacje te muszą udokumentować.
(2) W celu realizacji gospodarczych zadań przypisanych organizacjom producentów w zakresie produkcji i obrotu, dla zwiększenia dochodu ze sprzedaży i poprawy zarządzania tym sektorem, należy zachęcać do tworzenia większych jednostek, jak również podwyższyć progi związane z liczbą członków i wielkością produkcji nadającej się do wprowadzenia do obrotu.
W tym celu stosowanie progów ustanowionych dla francuskich regionów produkcji należy rozszerzyć na Wyspy Kanaryjskie.
Podniesienie progów dla innych regionów produkcji na terenie Grecji i Portugalii nie jest rozpatrywane z uwagi na właściwości tamtejszych organizacji producentów.
(3) W celu ułatwienia tworzenia organizacji producentów dostosowanych do nowych progów należy przesunąć na 2002 r. nieprzekraczalny termin, w którym członkowie organizacji producentów prowadzących działalność gospodarczą w Hiszpanii są obowiązani powiadomić o zamiarze wystąpienia z organizacji.
(4) Pomoc przewidziana w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 nie powinna być przyznawana tym organizacjom producentów, w których skład wchodzą dawne organizacje producentów, które dotychczas korzystały z tego systemu pomocy.
(5) W celu umożliwienia organizacjom producentów przystosowania się do nowych progów przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 2003 r., z wyłączeniem przepisu dotyczącego powiadamiania o wystąpieniu z organizacji, które należy przekazać w 2002 r., który stosuje się od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 919/94.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 919/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 lit. c) dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Nie naruszając przepisów zawartych w akapicie pierwszym, w przypadku organizacji producentów utworzonych w Hiszpanii powiadomienie o jakimkolwiek zamiarze wystąpienia z organizacji do przekazania w 2002 r. przekazywane jest najpóźniej do dnia 15 października.".
2) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Pomoc mająca na celu wspieranie tworzenia i wspomaganie działalności administracyjnej organizacji producentów, jak określono w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, nie jest przyznawana tym organizacjom producentów, które otrzymały pomoc przewidzianą w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 lub w art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 952/97 [5] i które skupiają członków będących uprzednio członkami organizacji, które już korzystały z tej pomocy.".
3) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 919/94 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1050/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu, pochodzących z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTANOWIENIA TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 2479/2001 [2], (zwanym dalej rozporządzeniem tymczasowym), nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu (CD–R), określonych kodem CN ex85239000 (kod TARIC 85239000*10), pochodzących z Tajwanu.
(2) Przypomina się, że dochodzenie dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. (zwany dalej "okresem objętym dochodzeniem" lub OD).
Badanie tendencji istotnych dla analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1997 r do końca okresu objętego dochodzeniem (zwanego dalej rozważanym okresem).
B. DALSZA PROCEDURA
(3) Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe, kilka zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, stronom na ich wniosek dano możliwość bycia wysłuchanym.
(4) Komisja kontynuowała szukanie i weryfikowanie wszystkich informacji uznanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
(6) Stronom przyznano okres na składanie wszelkich oświadczeń związanych z niniejszym ujawnieniem.
(7) Uwagi w formie ustnej i pisemnej złożone przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i, w uzasadnionych przypadkach, tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(8) W wyniku przyjęcia środków tymczasowych dwie spółki, Nan Ya Plastics Corporation, Taipei i Rimma International Inc., Taipei w Tajwanie, wystąpiły o przyznanie statusu nowego producenta eksportującego i zwróciły się o traktowanie ich w taki sposób, w jaki traktowane są spółki, które współpracowały w dochodzeniu. Ponieważ w przypadku dochodzenia dumpingu stosowano kontrolę wyrywkową, nie można w obecnym postępowaniu dokonać przeglądu nowych eksporterów, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu. Badanie tych wniosków i dodatkowych dowodów dostarczonych przez te spółki wykazało, że tylko jedna z nich, Nan Ya Plastics Corporation, spełniła wszystkie wymogi art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w przeciwnym razie, tj.:
- nie wywoziła rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w czasie okresu objętego dochodzeniem;
- nie jest powiązana z jakimkolwiek eksporterem lub producentem na Tajwanie, który został poddany tymczasowym środkom antydumpingowym, oraz
- faktycznie wywoziła rozpatrywany produkt do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, którego dotyczyły podjęte środki lub zawarła nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znacznej ilości do Wspólnoty.
W tych okolicznościach, w celu zapewnienia równego traktowania nowego producenta eksportującego i spółek współpracujących nieobjętych kontrolą wyrywkową, zadecydowano o wpisaniu Nan Ya Plastics Corporation do wykazu spółek poddanych średniej ważonej stawce celnej, wymienionej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia tymczasowego.
C. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKTY PODOBNE
1.
Rozpatrywany produkt
(9) Biorąc pod uwagę podobny wygląd płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu (CD-R) i płyt kompaktowych wielokrotnego zapisu (CD-RW), które nie są objęte dochodzeniem, skarżący - Komitet Europejskich Producentów CD-R (CECMA), zażądał takiego oznaczenia rozpatrywanego produktu, aby możliwe było odróżnienie od niego płyt kompaktowych wielokrotnego zapisu (CD-RW) w celu zapewnienia prawidłowego stosowania nałożonego cła.
(10) Charakter płyty jest zwykle wskazany na samej płycie lub na opakowaniu.
Z tego względu, umieszczenie dodatkowej specyfikacji nie wydaje się konieczne.
W mało prawdopodobnym przypadku braku takiego oznaczenia, kolor strony płyty bez nadruku wskazuje charakter produktu.
Strona CD-R bez nadruku ma albo jaskrawy kolor (np. cyjaninowo jasnoniebieski, fitalocyjaninowo zielony, żółty lub połączony zielono/żółty, srebrny i złoty) lub azowy ciemnoniebieski.
Strona CD-R bez nadruku jest koloru ciemnoszarego i, w porównaniu do CD-R charakteryzuje się niskim współczynnikiem odbijania.
(11) CD-R o rozmiarze mniejszym od standardowej średnicy równej 12 cm, objęte są opisem rozpatrywanego produktu.
CD-R o średnicy równej 8 cm charakteryzuje się mniejszą możliwością lub czasem odtwarzania od normalnej CD-R o średnicy 12 cm.
Niektóre CD-R o średnicy 8 cm dostosowano w taki sposób, aby ich wielkość odpowiadała wielkości wizytówki, przy czym właściwości takiego CD-R pozostają takie same jak właściwości CD-R o średnicy 12 cm poza różnicą formy płyty.
Wszystkie wymienione rodzaje mniejszych CD-R mogą być używane we wszystkich komputerach osobistych w taki sam sposób jak CD-R o średnicy 12 cm.
Dlatego, dochodzeniem i przyjętymi środkami objęto zarówno CD-R o średnicy 8 cm jak i CD-R w formie wizytówki.
(12) Należy podkreślić istnienie różnicy między CD-R a tak zwanym minidyskiem.
Chociaż minidysk jest produktem optycznym jednokrotnego zapisu, wykorzystującym tę samą technologię laserową co CD-R, jednocześnie jest ona kasowalna i zawsze zamknięta w stałej obudowie, porównywalnej z obudową dyskietki 3,5-calowej.
Zapisywanie/odczytywanie informacji z minidysku wymaga użycia specjalnego sprzętu (nagrywarki lub odtwarzacza minidysków), który nie stanowi części komputera osobistego.
Z uwagi na różnice właściwości fizycznych i całkowicie różny rynek docelowy, minidyski nie zostały objęte przyjętymi środkami.
(13) Niektóre strony twierdziły, iż definicja rozpatrywanego produktu w rozporządzeniu tymczasowym nie uwzględniała faktu iż na rynku występują różne rodzaje opakowań CD-R.
Kwestię opakowań, związane koszty produkcji oraz porównanie produkcji przemysłu wspólnotowego z przywozem z Tajwanu rozpatruje się w sekcji "G. Szkoda" pkt 2 lit. b) "Podcięcie cenowe" i pkt 3 lit. a) "Koszt produkcji i rentowność" tego rozporządzenia.
Należy zauważyć, że kwestia opakowania ma znaczenie wyłącznie w kontekście analizy porównania cen, a nie dla definicji rozpatrywanego produktu.
(14) Z uwagi na powyższe, potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach 9 i 10 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Produkty podobne
(15) Z powodu braku jakichkolwiek uwag potwierdza się definicję produktu podobnego opisaną w motywie 11 rozporządzenia tymczasowego.
D. KONTROLA WYRYWKOWA
(16) Z uwagi na fakt niewpłynięcia żadnych roszczeń względem kontroli wyrywkowej produktów tajwańskich producentów eksportujących, potwierdza się wnioski zawarte w motywie 12–18 rozporządzenia tymczasowego.
E. DUMPING
1.
Wartość normalna
(17) Po przyjęciu środków tymczasowych, jeden z producentów eksportujących zwrócił się o wyłączenie kosztów ze sprzedaży, ogólnych oraz administracyjnych jego spółki powiązanej, poniesionych na rynku krajowym z całkowitych kosztów ogólnych i administracyjnych, stosowanych w zwykłym trybie w badaniu handlowym w procesie konstruowania wartości normalnej.
Producent eksportujący twierdził, iż jego powiązana spółka założona w celu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z internetem, która to działalność generuje wysokie koszty ogólne i administracyjne. Działalność tej spółki, związana ze sprzedażą rozpatrywanego produktu ma charakter tymczasowy i związana jest z chęcią poprawy jej sytuacji finansowej.
Producent eksportujący twierdził, że większość kosztów ogólnych i administracyjnych poniesionych przez jego powiązaną spółkę nie była związana ze sprzedażą rozpatrywanego produktu.
Ponadto, producent eksportujący zwrócił się do Komisji o pominięcie z tych samych powodów w obliczeniach dumpingu sprzedaży krajowej, spółki powiązanej.
(18) W tym względzie, roszczenie dotyczące całkowitego pominięcia sprzedaży krajowej i kosztów ogólnych i administracyjnych spółki powiązanej zostało odrzucone, ponieważ niemożliwe było poparcie go wiarygodnymi, zweryfikowanymi informacjami.
Jednakże w procesie ustalania normalnej wartości Komisja przychyliła się do wniosku o wyłączenie niektórych kwot kosztów ogólnych i administracyjnych, co do których wykazano, że nie są związane ze sprzedażą krajową rozpatrywanego produktu.
(19) Dwaj producenci eksportujący stwierdzili, że Komisja nie powinna przeznaczać wszystkich kosztów odsetek na rozpatrywany produkt, lecz tylko te związane z działaniami operacyjnymi.
Argumentowali oni, iż długoterminowe i krótkoterminowe inwestycje stanowią część sumy aktywów i wymagają finansowania, zatem generują koszty odsetek, które nie są związane z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu.
(20) To roszczenie zostało przyjęte, ponieważ wykazano iż niektóre koszty finansowe nie dotyczyły działań operacyjnych związanych z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu.
Dlatego, dokonano rewizji kosztów ogólnych i administracyjnych przed wykorzystaniem ich w zwykłym trybie w badaniu handlowym w procesie konstruowania wartości normalnej.
2.
Cena eksportowa
(21) Nie wpłynęły żadne skargi dotyczące ustalania ceny eksportowej.
Z tego względu potwierdza się wnioski zawarte w motywie 26 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Porównanie
(22) Trzej producenci eksportujący twierdzili, że przy porównywaniu wartości normalnej i ceny eksportowej koszty opakowania nie zostały równomiernie rozdzielone między wartość normalną konstruowaną a wartość normalną opartą na faktycznych cenach.
Producenci eksportujący twierdzili, że niewłaściwe jest, że Komisja popełniła błąd rozważając odliczenie kosztów opakowania w przypadku wartości normalnej opartej na cenach, a nie rozważając takiego odliczenia w przypadku wartości normalnej konstruowanej.
(23) Ponadto, trzej producenci eksportujący twierdzili, że koszty opakowania na mocy art. 2 ust. 10 lit. f) podstawowego rozporządzenia muszą zostać odliczone obowiązkowo w przypadku istnienia różnicy między bezpośrednio związanymi kosztami opakowania wartości normalnej a ceną eksportową.
Twierdzili, iż w przypadku porównania średniej ważonej wartości normalnej z cenami indywidualnych transakcji wywozowych, Komisja dokonała porównania indywidualnych cen eksportowych wraz z indywidualnymi kosztami opakowania w przeliczeniu na transakcję, przy czym wartość normalna konstruowana zawierała średni ważony koszt opakowania eksportowego dla tego samego rodzaju produktu.
Z tego względu, trzej producenci eksportujący wystąpili o możliwość odliczenia kosztów opakowań od wszystkich cen eksportowych i wartości normalnej konstruowanej na tej samej podstawie.
(24) W odniesieniu do rzekomego, obowiązkowego charakteru odliczenia kosztów opakowań, uważa się, że odliczenie na mocy art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przysługuje jedynie wówczas, gdy istnieją różnice w czynnikach, takich jak na przykład opakowania, które uniemożliwiają sprawiedliwe porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej.
W omawianym przypadku, wartość normalna konstruowana oparta jest o koszt produkcji rodzaju wywozowego wraz z kosztem opakowania i, z tego względu, nie istniała różnica w kosztach opakowania między ceną eksportową a wartością normalną.
(25) Jednakże uwzględniono roszczenie dotyczące porównania indywidualnej ceny eksportowej obejmującej koszt opakowania indywidualnego z wartością normalną konstruowaną zawierającą średni ważony koszt opakowania eksportowego w przeliczeniu na rodzaj produktu.
Z tego względu, w odniesieniu do czterech producentów eksportujących, wysyłających takie rodzaje produktów, dla których należało skonstruować wartość normalną, dokonano rewizji sposobu konstruowania wartości normalnej w celu uwzględnienia kosztu opakowania eksportowego w przeliczeniu na rodzaj produktu i rodzaj opakowania.
(26) Jeden producent eksportujący twierdził iż Komisja nie uwzględniła przy obliczeniach dumpingu niektórych zmian w rodzajach opakowań sprzedaży eksportowej, które poczyniono w trakcie wizyty weryfikacyjnej.
(27) W wyniku uznania roszczenia dokonano zmiany rozpatrywanych rodzajów opakowań.
4.
Marginesy dumpingu
(28) Dwaj producenci eksportujący twierdzili, iż Komisja nie powinna ustalać marginesów dumpingu na podstawie porównania według rodzaju produktu średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych. Podstawą twierdzenia było uznanie uzasadnienia Komisji wyjaśniającego odwołanie się do tej metody za niewystarczające.
Chociaż spółki te przyznały, iż ceny eksportowe w okresie objętym dochodzeniem cechowało duże zróżnicowanie, w ich opinii dał się zauważyć równoległy trend spadkowy cen światowych, w tym wartości normalnych jak i cen eksportowych i z tego względu nie należało brać pod uwagę cen eksportowych.
W ich opinii, należało posłużyć się porównaniem normalnej wartości i ceny eksportowej transakcji z transakcją.
(29) Przedstawione argumenty nie zostały przyjęte.
W kwestii zaproponowanego porównywania transakcji z transakcją stwierdzono, że Wspólnota nie korzysta z tej metody, ponieważ proces wyboru indywidualnych transakcji w celu dokonania porównania uważa się za niewykonalny i arbitralny, przynajmniej w przypadku istnienia tysięcy transakcji wywozowych i krajowych.
Z tego względu uznano, że porównanie transakcji z transakcją nie byłoby właściwą, alternatywną metodą porównywania.
(30) W celu skorzystania z porównania średniej ważonej wartości normalnej do cen wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych w przeciwieństwie do porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen eksportowych, należy uwzględnić fakt, iż ceny eksportowe różnią się w sposób istotny między różnymi nabywcami, regionami czy okresami czasu, i użycie innych dwóch metod porównania, określonych w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, nie odzwierciedlałoby w pełnym stopniu dumpingu.
Jeżeli chodzi o pierwszy wymóg, stwierdzono że ceny eksportowe były w sposób istotny niższe w drugiej połowie okresu objętego dochodzeniem w porównaniu z pierwszą połową i ustalenia tego nie kwestionowali producenci eksportowi.
Jednakże spierali się oni o to, czy różnica w cenach stanowiła jakiś wzorzec, który, w ich opinii, był wynikiem ogólnoświatowego spadku cen, obejmującego wartości normalne.
Uznano, że spadek cen eksportowych stanowił określony wzorzec z dwóch powodów: po pierwsze dominował on w ciągu całej drugiej połowy okresu objętego dochodzeniem i po drugie, jego zakres, w niektórych przypadkach sięgający 50 %, uznano za niezwykle istotny.
Jeżeli chodzi o twierdzenie że różnice w cenach eksportowych będące wynikiem światowych trendów obejmowały wartości normalne, uznano je za bezzasadne, ponieważ należało przeprowadzić właściwą analizę cen eksportowych do krajów Wspólnoty.
Należy również przypomnieć, że art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego nakazuje wykazanie wzorca cen eksportowych nie zaś wyjaśnienie przyczyn jego istnienia.
(31) W odniesieniu do wymogu wykazania, iż jedynie porównanie średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych odzwierciedli w pełni skalę dumpingu, należy zauważyć, że zastosowanie tej metody dało znacznie wyższy margines dumpingu niż porównanie średniej ważonej normalnej wartości ze średnią ważoną cen eksportowych, które nie uwzględniało skutku istotnego spadku cen eksportowych do Wspólnoty w drugiej połowie OD.
Skutkiem tego, istotnie wyższy lub celowy dumping, który miał miejsce w drugiej połowie okresu objętego dochodzeniem zostałby nieodpowiednio ukryty poprzez użycie porównania średniej ważonej normalnej wartości ze średnią ważoną cen eksportowych, chyba że dokonanoby porównania średnich ważonych wartości normalnych z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych.
Właściwym okazało się również uwzględnienie w obliczaniu dumpingu faktu, że ceny eksportowe w drugiej połowie okresu objętego dochodzeniem pozostawały poniżej kosztów produkcji, tym samym stanowiąc drastyczną formę dumpingu, poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich transakcji wywozowych.
(32) Ci sami dwaj producenci eksportujący wskazali na sprawozdania Organu Panelowego i Odwoławczego ze sprawy indyjskiej pościeli, która toczyła się przed Organem Rozstrzygania Sporów (DSB) Światowej Organizacji Handlu, twierdząc, iż "zerowanie negatywnych marginesów dumpingu" jest niedopuszczalne przy obliczaniu marginesów dumpingu opartych na porównaniu średniej ważonej normalnej wartości z wszystkimi indywidualnymi transakcjami wywozowymi.
(33) W odniesieniu do przytoczonej sprawy, toczącej się przed DSB, należy zauważyć, że metoda zastosowana przez Organ Panelowy i Odwoławczy różniła się od metody zastosowanej w bieżącym dochodzeniu.
DSB nie przyjął żadnego zalecenia dotyczącego porównania średniej ważonej normalnej wartości z wszystkimi indywidualnymi transakcjami wywozowymi.
W każdym razie, w kwestii "zerowania" należy zaznaczyć, że gdyby nie zastosowano tej praktyki, w wyniku porównania średniej ważonej normalnej wartości z wszystkimi poszczególnymi transakcjami wywozowymi według rodzaju produktu i porównania średniej ważonej normalnej wartości ze średnią ważoną ceny eksportowej według rodzaju produktu, uzyskano by identyczny margines dumpingu.
W takim przypadku metoda wymieniona w art. 2 ust. 11 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego, polegająca na porównywaniu średniej ważonej normalnej wartości ze wszystkimi indywidualnymi transakcjami wywozowymi okazałaby się zbędna.
Ponadto, w przypadku dumpingu celowego, "zerowanie" pozwala uniknąć sytuacji, w której pozytywne marginesy dumpingu od sprzedaży po cenach dumpingowych zostają przesłonięte negatywnymi marginesami dumpingu.
Z tego względu odrzuca się wniosek o wprowadzenie zakazu "zerowania" przy porównywaniu średniej ważonej wartości normalnej z wszystkimi indywidualnymi transakcjami wywozowymi.
(34) Marginesy dumpingu ustanowiono zgodnie z motywem 28–33 rozporządzenia tymczasowego.
Porównanie średniej ważonej normalnej wartości według rodzaju produktu, uznane za właściwe, ze średnią ważoną ceny eksportowej według rodzaju produktu i cenami eksportowymi loco fabryka według rodzaju produktu dla dwóch spółek w kontroli wyrywkowej i z cenami eksportowymi loco fabryka wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych dla trzech innych spółek w kontroli wyrywkowej, wykazało istnienie dumpingu u wszystkich zbadanych producentów eksportowych w kontroli wyrywkowej.
(35) W związku ze zmianami obliczeń wynikającymi z wyżej wymienionych ustaleń, nieznacznie zmieniono marginesy dumpingu badanych spółek.
Niniejszym potwierdza się, że zmiana ta nie miała wpływu na wybór metody wymienionej w motywach 28 i 29 rozporządzenia tymczasowego.
W konsekwencji, rewizji poddano również średnie ważone marginesów dumpingu obliczone dla spółek współpracujących nieobjętych kontrolą wyrywkową na podstawie art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Rewizja sposobu obliczania miała ponadto wpływ na marginesy dumpingu ustanowione dla spółek niewspółpracujących.
Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako procent, ceny importowej CIF niezapłaconego cła, są następujące:
— Auvistar Industry Co. _BAR_ 17,7 % _BAR_
— Princo Corporation _BAR_ 29,9 % _BAR_
— Prodisc Technology Inc. _BAR_ 17,7 % _BAR_
— Ritek Corporation _BAR_ 17,7 % _BAR_
— Unidisc Technology Co. _BAR_ 17,7 % _BAR_
— Współpracujący producenci eksportujący nie objęci kontrolą wyrywkową _BAR_ 19,2 % _BAR_
— Niewspółpracujący producenci eksportujący _BAR_ 38,5 %. _BAR_
F. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(36) Z braku nowych informacji dotyczących przemysłu wspólnotowego, potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywach35–38 rozporządzenia tymczasowego.
G. SZKODA
1.
Konsumpcja Wspólnoty
(37) Z braku nowych informacji dotyczących konsumpcji Wspólnoty, potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywie 40 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Rozpatrywany przywóz
a) Wielkość, cena i udział rynkowy przywozu pochodzącego z Tajwanu
(38) Z braku nowych informacji dotyczących wielkości, ceny i udziału rynkowego przywozu płyt kompaktowych jednorazowego zapisu pochodzących z Tajwanu, potwierdza się ustalenia opisane w motywach 41–43 rozporządzenia tymczasowego.
b) Podcięcie cenowe
(39) Kilka stron zwróciło się z zapytaniem, czy przy obliczeniach podcięcia cenowego wzięto pod uwagę opakowanie.
Jedno z roszczeń, związane z faktem iż wybór opakowań oferowanych przez tajwańskich producentów eksportujących jest szerszy od wyboru opakowań oferowanych przez przemysł wspólnotowy skierowane jest zgodnie z sekcją "G. Szkoda" pkt 3 lit. a) "Koszt produkcji rentowność" niniejszego rozporządzenia.
(40) W zakresie podcięcia cenowego należy zauważyć, że porównanie między cenami sprzedaży na rynku wspólnotowym CD-R produkowanych przez przemysł wspólnotowy a przywożonymi z Tajwanu dotyczyło jedynie CD-R o tych samych podstawowych właściwościach (w kategoriach rodzaju przechowywanych danych, pojemności, warstwy odblaskowej i CD-R posiadających nadruk lub nie) jak również posiadających identyczne opakowania.
(41) Twierdzono, że CD-R pochodzące z Tajwanu przywożone do Wspólnoty i CD-R produkowane przez przemysł wspólnotowy nie powinny być porównywane ze względu na różne marki.
Zgodnie z tym twierdzeniem, produkt przemysłu wspólnotowego oznaczony typową marką, uzyskałby premię cenową względem pozbawionego marki produktu z Tajwanu.
(42) Dochodzenie wykazało, że marka produktu ma wpływ na konsumenta wyłącznie kiedy cena jest podobna, tak więc, o ile konsumenci nie mają zamiaru płacić dodatkowo za produkt markowy, częściej decydują się na jego zakup gdy ceny obydwu produktów są takie same.
(43) Producenci wspólnotowi sprzedają zarówno markowe jak i "niemarkowe" produkty. Z reguły również produkty niemarkowe są zazwyczaj oznaczone zgodnie ze specyfikacjami i nazwą detalisty.
Dochodzenie nie wykazało różnicy cenowej między markowymi a "niemarkowymi" sprzedawanymi klientom detalicznym.
Ponadto, tajwańscy producenci eksportujący postępowali dokładnie w ten sam sposób, sprzedając produkt pod własną marką lub produkt zgodny ze specyfikacjami klienta.
Produkty sprzedawane pod nazwą firmową, które konsument mógł postrzegać jako pochodzące z obszaru Wspólnoty, często były wytwarzane w Tajwanie.
(44) Mając na względzie powyższe, potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące podcięcia cenowego i średniego marginesu podcięcia cenowego równego 29 %, zgodne z motywami 44–47 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Koszt produkcji i rentowność
(45) Twierdzono, że tajwańscy producenci eksportujący oferują szerszy wybór opakowań niż przemysł wspólnotowy, a tymczasowe rozporządzenie nie dostarczyło wystarczającego wytłumaczenia w sprawie wpływu opakowania na koszt produkcji.
(46) Chociaż dochodzenie wykazało, że istnieje szeroka odmiana rodzajów opakowań, które regularnie uaktualniano w celu sprostania wymogom rynkowym, można wyróżnić następujące główne kategorie.
Uszeregowano je zgodnie ze wzrastającym średnim kosztem produkcji podczas OD z cyfrą w nawiasach wskazującą różnice kosztów w formie wskaźników.
Wbrew twierdzeniu, że tajwańscy producenci eksportujący oferują szerszy wybór opakowań niż przemysł wspólnotowy, potwierdzono, że takie same rodzaje opakowań są oferowane przez obydwie powyższe kategorie dostawców na rynek wspólnotowy, a o wyborze decyduje ta sama kategoria klientów niepowiązanych, np. klienci detaliczni.
(47) CD-R sprzedawane masowo (100) [3] z reguły przesyłane na wałkach, czyli urządzeniach wykonanych z plastiku, na których mieści się określona liczba CD-R.
Wałek wraz z nasadzonymi na niego CD-R przeważnie owija się celofanem.
Produkt masowy jednakże czasami również transportuje się bez wałka, wyłącznie owinięty celofanem.
(48) CD-R sprzedaje się również w pudełkach typu cake (144), które można opisać jako wałek, do którego przykręca się plastikową pokrywę, uzyskując w ten sposób produkt zamknięty w pojemniku.
(49) Pudełka typu box z dołączoną wkładką (200), stanowiły w OD najbardziej rozpowszechniony rodzaj opakowania.
Najczęściej występowało ono w przypadku sprzedaży dysków z nagranymi utworami muzycznymi - płyt CD.
Nowszy rodzaj opakowania to pudełka typu slim (174) różniąca się od pudełek typu box czarną wkładką wewnętrzną na której umieszczona jest CD-R.
W efekcie uzyskuje się pudełko mniej więcej o połowę cieńsze od oryginalnego produktu typu box.
b) Zatrudnienie, produktywność i płace
(50) Dokonano ponownego przeliczenia średniego kosztu zatrudnienia w przeliczeniu na pracownika oraz produktywności w celu poprawienia danych dotyczących zatrudnienia za 1997 r, w odniesieniu do jednego producenta przemysłu wspólnotowego.
Przedłożył on dane liczbowe na koniec roku, wraz z danymi dotyczącymi kształcących się w celu przyszłych możliwości produkcyjnych zamiast danych będących średnim rocznym ekwiwalentem pełnowymiarowym.
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (= okres objęty badaniem) _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 427 _BAR_ 623 _BAR_ 877 _BAR_ 1037 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 146 _BAR_ 205 _BAR_ 243 _BAR_
Średni roczny koszt zatrudnienia pracownikaw ‘000 EUR _BAR_ 25,0 _BAR_ 27,7 _BAR_ 31,5 _BAR_ 30,7 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 126 _BAR_ 123 _BAR_
Produktywność CD na pracownika _BAR_ 45300 _BAR_ 137500 _BAR_ 240000 _BAR_ 311200 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 304 _BAR_ 530 _BAR_ 687 _BAR_
(51) Średni roczny koszt płacy w przeliczeniu na pracownika wzrósł o 23 % w rozpatrywanym okresie czasu, co pozostawało zgodne z normalną indeksacją płac w stosunku do kosztów utrzymania, jak również kosztami wyszkolenia i zatrudnienia wyspecjalizowanego personelu do obsługi dodatkowych maszyn.
Spadek, który wystąpił między 1999 a 2000 r. tłumaczy fakt, że nowych pracowników zatrudniano głównie w działach opakowań, gdzie średnie płace są niższe, a zatrudnienie ma charakter czasowy. Ponadto, rodzaj wykonywanej pracy wymaga zatrudnienia mniej wyspecjalizowanych pracowników.
(52) Ostateczne określenie wzrostu średniego kosztu zatrudnienia w przeliczeniu na pracownika na poziomie 23 % zastępuje liczbę 39 %, zawartą w motywie 64 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wniosek dotyczący szkody
(53) W odniesieniu do rozporządzenia tymczasowego, należy przypomnieć, że wielkość przywozu po niskiej cenie z Tajwanu zwiększyła się w sposób istotny w analizowanym okresie czasu.
Jego udział rynkowy wzrósł z 6,3 % do 60,1 %, a ich cena importowa średnio zmniejszyła się o 73 %.
Rynek wspólnotowy został zdominowany przez przywóz z Tajwanu, które w kategoriach wielkości sprzedaży i udziału w rynku odniosły znacznie większe korzyści z rosnącego zapotrzebowania Wspólnoty na CD-R niż przemysł wspólnotowy.
(54) Wzrost wielkości przywozu wraz z jednoczesnym spadkiem ceny sprzedaży szczególnie zaznaczyły się w okresie czasu przypadającym między 1999 r. a OD.
W tym czasie, przywóz z Tajwanu doprowadził do podcięcia cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego średnio o 29 % w OD, wywierając oddolny nacisk na ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Stwierdzono, że zakres dumpingu producentów eksportujących z Tajwanu był znaczny.
Nie stwierdzono, aby jakiekolwiek inne czynniki miały wpływ na ceny krajowe.
(55) Niektóre wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do sytuacji przemysłu wspólnotowego, takie jak np. produkcja CD-R, osiągnięte możliwości produkcyjne, wielkość sprzedaży, przepływ środków pieniężnych, zatrudnienie i produktywność wykazały w rozpatrywanym okresie tendencje pozytywne.
Jednakże w kategoriach względnych, tzn. w odniesieniu do szybko rozszerzającego się rynku, te pozytywne tendencje nie były nagłaśniane w takim stopniu, w jakim należałoby tego oczekiwać.
Współczynnik wykorzystania posiadanych zdolności wzrastał do 1999 r., aby w OD ulec zmniejszeniu do 86 %.
W rozpatrywanym okresie, średnia cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się w sposób istotny.
(56) Przemysł wspólnotowy w 1998 r. zdobył 16,8 % udziału w rynku, aby następnie stracić część tego udziału na rzecz tajwańskich importerów, osiągając w OD poziom 12,6 %.
Trudności, na jakie napotkał przemysł wspólnotowy w osiągnięciu, planowaną sprzedaż na rozszerzającym się rynku doprowadziły do znacznego nagromadzenia zapasów w OD.
Ujemny zwrot od inwestycji w OD w znacznej mierze przyczynił się do podjęcia przez przemysł wspólnotowy decyzji o odłożeniu lub rezygnacji z nowych inwestycji.
(57) Bez względu na wzrost kosztu średniej płacy w przeliczeniu na pracownika, w 1999 r. przemysł wspólnotowy stał się rentowny w konsekwencji zmniejszenia pełnego kosztu produkcji.
Jednakże dalsze redukcje kosztów okazały się niewystarczające dla zrównoważenia istotnego spadku cen sprzedaży, prowadząc do strat finansowych w OD.
(58) Dochodzenie ujawniło, że przemysł wspólnotowy nie mógł uczestniczyć w zwiększającym się rynku wspólnotowym, programy inwestycyjne przemysłu wspólnotowego dotyczące CD-R zostały w sposób istotny ograniczone w sytuacji spadku cen sprzedaży, ceny sprzedaży produktów przemysłu wspólnotowego zostały podcięte przez tajwańskich producentów eksportujących średnio o 29 %, przemysł wspólnotowy poniósł straty w OD, napotykając na trudności w pozyskiwaniu dodatkowych funduszy.
(59) W świetle powyższych ustaleń potwierdza się wnioski zawarte w motywach 66–71 rozporządzenia tymczasowego.
H. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wpływ przywozu dumpingowego
(60) Zostało stwierdzone, że brak istotnego wzrostu w kategoriach produkcji, sprzedaży i udziału rynkowego przemysłu wspólnotowego nie był spowodowany przywozem z Tajwanu, lecz wysokimi możliwościami zużycia podczas 1999 r. i OD, które uniemożliwiły przemysłowi wspólnotowemu dodatkową sprzedaż oraz uzyskanie dodatkowego udziału w rynku.
(61) Należy przypomnieć, że możliwości zużycia przemysłu wspólnotowego zmniejszyły się z 91,8 % w 1999 r. do 86,3 % w OD.
Ponadto, o czym wspomniano w motywie 55 rozporządzenia podstawowego, pod koniec 1999 r. i, w jeszcze większym stopniu z końcem OD doszło do znacznego zwiększenia zapasów.
W OD produkcja CD-R przekroczyła sprzedaż o około 40 milionów jednostek, co pod koniec roku doprowadziło do nagromadzenia zapasów stanowiących ponad 20 % rocznej produkcji CD-R.
Fakt ten wyraźnie wskazuje, iż współczynnik możliwości zużycia nie mógł być przyczyną braku wzrostu przemysłu wspólnotowego.
(62) Ponadto twierdzono, iż szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy były konsekwencją niepowodzenia w dostosowaniu się do światowych cen rynkowych.
Twierdzono również, że oddolna presja na ceny była wynikiem ogólnoświatowej nadprodukcji.
W tym kontekście twierdzono, iż w ostatnim okresie nie poczyniono praktycznie żadnych dodatkowych inwestycji w możliwości produkcyjne CD-R ze względu na wyjątkowo niski poziom cen.
(63) Zainteresowane strony nie dostarczyły żadnych dowodów potwierdzających istnienie przynajmniej jednej, ogólnoświatowej, referencyjnej ceny sprzedaży CD-R.
Oceniając ten zarzut należy zauważyć, iż dochodzenie wykazało, że w zależności od rynku eksportowego, CD-R mogą być sprzedawane w jednej formie opakowania.
Jak stwierdzono w motywach 39–44 niniejszego rozporządzenia, takie opakowanie ma poważny wpływ na koszt produkcji, co wyjaśnia fakt, że całościowe poziomy cen mogą różnić się w sposób istotny od rodzaju opakowania i rynku przeznaczenia.
Bez dysponowania szczegółowymi danymi dotyczącymi mieszaniny rodzajów produktu CD-R dla rynku przeznaczenia, nie można przeprowadzić solidnej analizy rynku światowego.
Ponadto, ustalenie ceny importowej przez tajwańskich producentów eksportujących na rynku wspólnotowym na poziomie poniżej własnych kosztów produkcji spowodowało oddolny nacisk na poziom cen wspólnotowych, z którym przemysł wspólnotowy nie mógł konkurować sprzedając ze stratą podczas OD.
(64) Jak nadmieniono w motywie 58 niniejszego rozporządzenia, przemysł wspólnotowy w istotnym zakresie ograniczył inwestycje w związku ze spadkiem cen sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Z kolei tajwańscy producenci eksportujący, działający na rynkach ogólnoświatowych, rozwijali swe zakłady produkcyjne pomimo niesprzyjających prognoz cenowych.
Według dostępnych informacji, w OD zdolność produkcyjna zakładów tajwańskich przekraczała szacunkowe, ogólnoświatowe zapotrzebowanie, które wzrosło o 84 % w porównaniu z 1999 r.
Zwiększenie możliwości produkcyjnych przez producentów tajwańskich wskazuje, że sami oni doprowadzili do sytuacji nadprodukcji.
Ponadto, zwiększenie tajwańskich możliwości produkcyjnych dowodzi, iż twierdzenie dotyczące braku inwestycji w możliwości produkcyjne CD-R nie znajduje uzasadnienia.
(65) W oparciu o wymienione fakty i przemyślenia odrzuca się powyższe roszczenia.
2.
Przywóz CD-R z innych krajów
(66) Udział rynkowy przywozu z innych krajów zmniejszył się z 78,8 % do 21,3 % w rozpatrywanym okresie.
Największymi eksporterami do Wspólnoty są Japonia i Singapur; ich udziały w rynku w OD wynosiły odpowiednio 9,5 % i 2,7 %.
(67) Zaobserwowano, że japońska cena importowa do Wspólnoty zmniejszyła się bardziej w rozpatrywanym okresie niż cena tajwańska.
Japońska cena importowa, która przekraczała tajwańską cenę eksportową nawet o 53 % w okresie 1997–1999, w OD była już tylko o 26 % wyższa.
Zatem przypuszcza się, że ostry spadek japońskich cen eksportowych do Wspólnoty w rozpatrywanym okresie czasu miał wpływ na oddolny nacisk na ceny na rynku wspólnotowym.
(68) Przypomina się, że w rozpatrywanym okresie ceny japońskie były zawsze znacznie wyższe od cen tajwańskich producentów eksportujących.
Chociaż ilości CD-R przywożonych z Japonii wzrosły z 53 milionów do 192 milionów w rozpatrywanym okresie, japoński udział rynkowy na rynku wspólnotowym zmalał z 33 % do 9,5 %.
Zatem ich wpływ na rynek był znacznie bardziej ograniczony niż tajwańskich CD-R po cenach dumpingowych.
(69) W OD wywóz z Tajwanu do Japonii wyniósł 87 milionów CD-R, po średniej cenie 0,42 EUR za 1 sztukę, która to cena jest 26 % wyższa od średniej tajwańskiej ceny eksportowej do Wspólnoty.
Cena ta dokładnie odpowiada średniej cenie importowej CD-R pochodzenia japońskiego do Wspólnoty.
Wydaje się zatem, że poziom ceny tajwańskiej na rynku wspólnotowym jest szczególnie niski.
(70) CD-R przywożone z Singapuru wjeżdżały do Wspólnoty po cenach niższych od przywozu z Tajwanu, jednakże ich udział w rynku zmalał z 14,2 % do 2,7 % w rozpatrywanym okresie.
Dostępne informacje wskazują również, że na rynku singapurskim dominuje jeden producent CD-R, zarówno w dostawach na rynek krajowy jak i do Wspólnoty i spółka ta jest powiązana z innym producentem CD-R mającym siedzibę we Wspólnocie.
W rozpatrywanym okresie, obydwie spółki sprzedawały CD-R trzeciej spółce siostrzanej we Wspólnocie, która odsprzedawała je pod nazwą handlową.
Na tej podstawie nie można stwierdzić, że transakcje sprzedaży dokonywane przez głównego singapurskiego producenta eksportującego do Wspólnoty odbywały się na warunkach rynkowych.
(71) Przypomina się, że przywóz po niskich cenach dumpingowych z Tajwanu zdobył 60 % rynku wspólnotowego w OD.
W sytuacji spadku japońskiego udziału rynkowego i poziomu cenowego przywozu z Japonii do Wspólnoty uważa się, że przywóz z Japonii miał niewielki wpływ na nacisk oddolny wywierany na rynek wspólnotowy.
3.
Oszczędności skali
(72) Zwrócono się o dalsze wyjaśnienia dotyczące oszczędności skali, wspomniane w motywie 56 rozporządzenia tymczasowego i uściślając, stwierdzono, że producenci japońscy mogą osiągnąć niższy koszt produkcji jednej CD-R niż koszt produkcji przemysłu wspólnotowego ponieważ przeciętny rozmiar spółki tajwańskiej jest większy od spółki wspólnotowej.
Oszczędności skali, realizowane przez tajwańskich producentów eksportujących mogły zatem tłumaczyć różnicę cen między CD-R produkowanymi na Tajwanie i we Wspólnocie.
(73) Ustalono, że w OD przeciętny rozmiar fabryki tajwańskiego producenta eksportującego objętego kontrolą wyrywkową wynosiła 530 milionów CD-R rocznie, w porównaniu do średnio 40 milionów rocznie dla przemysłu wspólnotowego.
Jednakże linie produkcyjne zainstalowane we wszystkich spółkach są wytwarzane przez te same spółki w Niemczech, Szwajcarii lub Japonii i mają porównywalne rozmiary.
Tajwańscy producenci eksportujący przeciętnie instalują więcej linii produkcyjnych niż producenci wspólnotowi.
Dlatego uważa się, że przy tych kosztach stałych nie jest możliwe uzyskanie oszczędności skali.
(74) Jednakże warto nadmienić, że czynnikiem determinującym dla kosztu produkcji jest liczba CD-R jaką można wyprodukować na danej linii produkcyjnej w określonym okresie czasu.
Koszt nabycia maszyny w rozpatrywanym okresie czasu pozostawał stabilny, jednak zwiększała się wydajność średnio z 10 CD-R na minutę w 1997 r. do 25 CD-R na minutę w 2000 r.
Dzięki zwiększeniu wydajności przemysł wspólnotowy zdołał zmniejszyć koszta produkcji.
(75) Typową dla praktycznie każdej spółki była obecność różnych generacji maszyn. Nowe inwestycje osiągały najlepsze wyniki produkcyjne, natomiast stare maszyny podlegały częściowej lub całkowitej rozbiórce.
Teoretycznie, najdłuższy czas życia maszyny wynosi pięć lat, choć w praktyce jest nawet krótszy.
Wzorzec ten jest identyczny dla tajwańskich producentów eksportujących jak i dla przemysłu wspólnotowego.
Przeciętna wydajność linii produkcyjnej zakupionej w 2000 r. wyniesie około 1 miliona CD-R miesięcznie w porównaniu do 400000 CD-R miesięcznie w przypadku linii produkcyjnej zainstalowanej w 1997 r.
(76) Tajwańscy producenci eksportujący nie dostarczyli żadnych dowodów, które przedstawiłyby i określiły ilościowo rzekomą oszczędność skali, przykładowo wykazując, że większych rozmiarów fabryka z większą liczbą linii produkcyjnych generuje niższy koszt produkcji na jedną sztukę CD-R.
Nie stwierdzono, by tajwańscy producenci eksportujący korzystali z jakichkolwiek szczególnych korzyści w odniesieniu do kosztów zakupu surowców, jak również nie powoływali się oni na istnienie takich korzyści.
(77) W każdym przypadku należy podkreślić, iż nawet gdyby istniał taki niższy koszt wytworzenia w przeliczeniu na 1 sztukę CD-R, nie usprawiedliwiałoby to dumpingowego postępowania eksporterów tajwańskich.
Dlatego rzekoma oszczędność skali nie zmieniła związku przyczynowego między przywozem dumpingowym tajwańskich CD-R a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
4.
Wnioski dotyczący związku przyczynowego
(78) Podsumowując potwierdza się, że istotna szkoda przemysłu wspólnotowego została spowodowana rozpatrywanym przywozem dumpingowym.
Istotną szkodę charakteryzuje fakt, iż przemysłowi wspólnotowemu uniemożliwiono uczestnictwo we wzroście rynkowym, programy inwestycyjne związane z CD-R uległy istotnemu ograniczeniu z powodu malejącej tendencji cen sprzedaży, ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego zostały podcięte przeciętnie o 29 % wskutek tajwańskiego przywozu dumpingowego, przemysł wspólnotowy doznał strat finansowych w czasie OD i trudności w pozyskaniu dodatkowych funduszy.
(79) Nie wniesiono żadnych innych roszczeń odnośnie do wpływu czynników omówionych w motywie 77–94 rozporządzenia tymczasowego.
Zatem stwierdza się, że wpływ rozwoju konsumpcji Wspólnoty, przywozu z innych państw trzecich, działalności wywozowej przemysłu wspólnotowego, zakupów CD-R z innych państw trzecich przez przemysł wspólnotowy i przystosowanie technologii szybkiej transmisji, na negatywny rozwój przemysłu wspólnotowego w kategoriach możliwości zużycia, budowania stanu zapasów, cen sprzedaży, udziału w rynku, rentowności, inwestycji, zwrotu od inwestycji i zdolności gromadzenia kapitału praktycznie nie miał żadnego znaczenia.
Na podstawie analizy, która w sposób prawidłowy określiła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwego wpływu przywozu dumpingowego niniejszym potwierdza się, że rzeczone inne czynniki jako takie nie zmieniają faktu, iż poniesione szkody należy przypisać przywozowi dumpingowemu.
Jednocześnie przyznaje się, że przywóz CD-R pochodzących z Tajwanu miał istotny, negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego oraz że wpływ innych czynników, ze szczególnym uwzględnieniem przywozu z państw trzecich, w tym Japonii, nie był na tyle znaczący aby wpłynąć na związek przyczynowo między przywozem dumpingowym z Tajwanu a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
I. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(80) Z braku nowych informacji na temat interesu przemysłu wspólnotowego potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywie 98–100 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Interes importerów
(81) Stwierdzono fakt, że współpracujący importerzy tajwańscy CD-R nie byli w stanie pokryć swoich kosztów ogólnych normalną marżą handlową na pokrycie kosztów stałych stosowanej do cen rynkowych w OD i mógł wskazywać, iż przywóz z Tajwanu nie był przyczyną oddolnego nacisku na ceny.
Powyższe również wskazuje, iż nałożenie ceł antydumpingowych nie będzie w interesie importerów.
(82) Jednakże nie przedstawiono dowodów uzasadniających to twierdzenie, a powtórne zbadanie dostępnych danych potwierdziło iż wzrastające wielkości i malejące ceny przywozu CD-R pochodzących z Tajwanu przyczyniły się do spadku wspólnotowych cen rynkowych.
Dochodzenie wykazało, że zwyczajowe marże handlowe importerów współpracujących oparte na niższych cenach CD-R nie zapewniały wystarczającego pokrycia kosztów ogólnych, prowadząc do strat w OD.
Ponadto, spadek cen rynkowych był tak raptowny, że importerzy znaleźli się w sytuacji gwałtownego spadku wartości towarów będących w tranzycie, co stworzyło sytuację, w której cena nabycia niejednokrotnie była wyższa od ostatecznej ceny sprzedaży.
(83) Należy zauważyć, że żaden z importerów nie zakwestionował tymczasowych ustaleń Komisji.
Uważa się, że skuteczne warunki handlu na rynku wspólnotowym będą służyć interesowi importerów poprzez przywrócenie właściwego poziomu cen na rynku wspólnotowym.
(84) W świetle powyższych, potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywie 101 i 102 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Interes użytkowników i konsumentów
(85) Z braku nowych informacji dotyczących interesu użytkowników i konsumentów, potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywie 103–105 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(86) Z uwagi na powyższe, potwierdza się tymczasowy wniosek opisany w motywie 107 rozporządzenia tymczasowego, tj. nie istnieją żadne istotne przyczyny na gruncie interesu Wspólnoty przeciwko nakładaniu ostatecznych środków antydumpingowych.
J. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(87) Stwierdzono, że marża zysku przed opodatkowaniem w wysokości 8 % określona w motywie 110 rozporządzenia tymczasowego i użycie w określeniu ceny niepowodującej szkody była w sposób nieuzasadniony zawyżona.
(88) Marża, która mogłaby być racjonalnie osiągnięta w normalnych warunkach konkurencji oparta o ocenę wpływu na ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w stopniu, w jakim importerzy tajwańscy doprowadzili do dumpingu cen CD-R na rynku wspólnotowym, poziomy cen importowych niedumpingowego przywozu z państw trzecich oraz rentowność wymagana do pokrycia kosztów finansowych inwestycji dokonywanych przez przemysł wspólnotowy.
W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że marża zysku przed opodatkowaniem w wysokości 8 % gwarantuje uzyskanie zysku na rozsądnym poziomie.
(89) Niezależnie od sytuacji należy zauważyć, że ostateczne środki antydumpingowe oparte są na marginesach dumpingu, przy zastosowaniu reguły mniejszego cła.
2.
Ostateczne środki antydumpingowe
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna _BAR_
Tajwan _BAR_ Acer Media Technology Inc. _BAR_ 19,2 % _BAR_
Auvistar Industry Co.
Ltd _BAR_ 17,7 % _BAR_
Digital Storage Technology Co. _BAR_ 19,2 % _BAR_
Gigastore Corporation _BAR_ 19,2 % _BAR_
Lead Data Inc. _BAR_ 19,2 % _BAR_
Megamedia Corporation _BAR_ 19,2 % _BAR_
Nan Ya Plastics Corporation _BAR_ 19,2 % _BAR_
Postech Corporation _BAR_ 19,2 % _BAR_
Princo Corporation _BAR_ 29,9 % _BAR_
Prodisc Technology Inc. _BAR_ 17,7 % _BAR_
Ritek Corporation _BAR_ 17,7 % _BAR_
Unidisc Technology Inc. _BAR_ 17,7 % _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 38,5 % _BAR_
(90) Stawki antydumpingowe dla indywidualnych spółek, określone w niniejszym rozporządzeniu ustalono w oparciu o ustalenia bieżącego dochodzenia.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia w odniesieniu do danych spółek.
Zatem te stawki celne (w przeciwieństwie do ogólnokrajowego cła stosowanego do wszystkich pozostałych spółek), są stosowane wyłącznie do przywozu produktów danego kraju i wyprodukowanych przez te spółki, a zatem przez wymienione określone osoby prawne. Importowany produkt wytworzony przez jakąkolwiek inną spółkę niewymienioną w części praktycznej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, włączając w to jednostki powiązane z wymienionymi, podlega opłacie celnej według stawek naliczanych dla "wszystkich pozostałych spółek" Przywożone produkty, wyprodukowane przez inną spółkę, niewymienioną w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane z tymi wymienionymi spółkami, nie mogą korzystać z tych stawek i stosują stawkę celną odnoszącą się do "wszystkich pozostałych spółek".
(91) Wnioski o zastosowanie antydumpingowych stawek celnych ustanowionych dla indywidualnych spółek (np. w przypadku zmiany jej nazwy czy ustanowienia nowego podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą) należy bezzwłocznie kierować do Komisji [4] wraz z wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian w działalności spółki związanej z produkcją, sprzedażą krajową eksportową, związanych z przykładową zmianą nazwy lub zmianą podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
Komisja, jeżeli uzna za słuszne, po konsultacji z Komitetem Doradczym, odpowiednio zmieni niniejsze rozporządzenie, uaktualniając wykaz spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(92) Ponieważ w dochodzeniu dumpingu stosowano kontrolę wyrywkową, nie można w tym postępowaniu dokonać przeglądu nowych eksporterów, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu. Jednakże w celu zapewnienia równego traktowania nowych, tajwańskich producentów eksportujących i spółek współpracujących nieobjętych kontrolą wyrywkową, dostrzega się potrzebę wprowadzenia przepisu dotyczącego średniej ważonej cła nakładanego na te spółki, w odniesieniu do wszelkich nowych tajwańskich producentów eksportujących, do których, w innym przypadku miałby zastosowanie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Pobieranie ceł tymczasowych
(93) Mając na względzie wielkość marginesów dumpingu dla producentów eksportujących i w świetle powagi spowodowanych szkód dla przemysłu wspólnotowego, uważa się za niezbędne, że kwoty zabezpieczone w drodze tymczasowego cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem mają zostać ostatecznie pobrane w zakresie sumy nałożonych ostatecznych ceł, jeżeli suma ta jest równa lub niższa od sumy cła tymczasowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu (CD-R), aktualnie klasyfikowanych według kodu CN ex85239000 (kod TARIC 85239000*10), pochodzących z Tajwanu.
2.
Stawkę ostatecznego cła, naliczaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, dla produktów wytwarzanych przez niżej wymienione spółki ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Tajwan _BAR_ Acer Media Technology Inc., 29 Jianguo E. Road, Gueishan, Taoyuan 333, Taiwan, R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A298 _BAR_
Auvistar Industry Co.
Ltd, 21, Tung-Yuan Road, Chung-Li Industrial Park, Taiwan R.O.C. _BAR_ 17,7 % _BAR_ A299 _BAR_
Digital Storage Technology Co., Ltd, No 42, Kung 4 Rd, Linkou 2nd Industrial Park, Taipei Hsien, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A300 _BAR_
Gigastore Corporation, 2, Kuang Fu South Rd, Hsinchu Industrial Park, Hsinchu, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A301 _BAR_
Lead Data Inc., No 23, Kon Yeh 5th Rd, Hsinchu Industrial Park Fu Kou Hsiang, Hsinchu Hsien, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A302 _BAR_
Megamedia Corporation, No 13, Kung Chien Rd, Chi-Tu District, Keelung, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A303 _BAR_
Nan Ya Plastics Corporation, 201, Tung Hwa N. Road, Taipei, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A361 _BAR_
Postech Corporation, No 42, Kuang Fu South Road, Hsinchu Industrial Park, Hsinchu Hsien, Taiwan R.O.C. _BAR_ 19,2 % _BAR_ A304 _BAR_
Princo Corporation, No 6, Creation 4th Rd, Science-based Industrial Park, Hsinchu, Taiwan R.O.C. _BAR_ 29,9 % _BAR_ A305 _BAR_
Prodisc Technology Inc., No 13, Wu-Chuan 7th Rd, Wu-Ku Industrial District, Wu-Ku County, Taipei, Taiwan R.O.C. _BAR_ 17,7 % _BAR_ A306 _BAR_
Ritek Corporation, No 42, Kuanfu N. Road, Hsinchu Industrial Park, Taiwan 30316 R.O.C. _BAR_ 17,7 % _BAR_ A307 _BAR_
Unidisc Technology Co., Ltd, 4F, No 543, Chung-Cheng Rd., Hsin-Tien, Taipei, Taiwan, R.O.C. _BAR_ 17,7 % _BAR_ A308 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 38,5 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeżeli nie postanowiono inaczej stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
W przypadku gdy nowy, tajwański producent eksportujący przedstawi Komisji wystarczające dowody, że:
- nie wywoził do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.),
- nie jest powiązany z żadnym z eksporterów lub producentów tajwańskich, których dotyczą środki antydumpingowe nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia,
- faktycznie wywoził do Wspólnoty rozpatrywane produkty po okresie objętym dochodzeniem lub zawarł nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znacznej ilości do Wspólnoty,
Rada może, stanowiąc zwykłą większością na wniosek Komisji po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmienić art. 1 ust. 2 dodając nowego producenta dokonującego wywozu do wykazu spółek, które stosują średnią ważoną stawkę celną wymienioną w tym artykule.
Artykuł 3
Zabezpieczone kwoty z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz z Tajwanu na mocy rozporządzenia, pobiera się w wysokości ostatecznie nałożonego cła przez niniejsze rozporządzenie.
Zabezpieczone kwoty przekraczające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1052/2002
z dnia 17 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie zdobyte podczas stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 595/2002 [4], wskazuje, że właściwe jest zapewnienie bardziej elastycznych przepisów dotyczących przenoszenia uprawnień w odniesieniu do świadectw refundacji, które mają krótkie okresy ważności i które wydawane są pod koniec okresu budżetowego oraz podwyższenie poziomu, poniżej którego niektóre podmioty gospodarcze są zwolnione z przedstawiania świadectw.
(2) W celu odpowiedniego dostosowania przepisu do tego podwyższonego poziomu należy zwiększyć rezerwę na każdy rok budżetowy, wymienioną w art. 14 ust. 1.
(3) Ponadto, w świetle tego podwyższonego poziomu, kwota, powyżej której Komisja może zawiesić stosowanie art. 14 ust. 1 i 2, powinna zostać zwiększona.
(4) Kody Nomenklatury Scalonej niektórych towarów wymienionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 493/2002 [6], i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [8], i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [10], zostały zmienione w celu uwzględnienia zmian w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2002 [12], wprowadzonym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 [13] z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
(5) Załączniki B i D do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 powinny w związku z tym zostać uaktualnione, aby zachować równoważność z odpowiednimi załącznikami do rozporządzeń (EWG) nr 2771/75, (WE) nr 1255/1999 i (WE) nr 1260/2001.
(6) Właściwe jest uściślenie aktualnego tekstu art. 8 ust. 1 w celu zapewnienia większej pewności prawnej.
W związku z czym należy również zmienić tekst instrukcji podanej w załączniku F III lit. k).
(7) W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku C, ilość podstawowych produktów, która ma być uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, jest przedstawiona w wymienionym załączniku w odniesieniu do każdego z tych towarów.
Jednakże ilość wskazana w odniesieniu do kodu CN ex20089985 powinna być zmieniona, gdyż jest ona nadmierna.
(8) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1520/2000.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi Niewymienionymi w Załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 ust. 1 dodaje się akapit 1a w brzmieniu:
"1a.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w odniesieniu do wydanych świadectw refundacji, stosowanych od dnia 1 czerwca w stosunku do towarów, które mają być wywiezione przed dniem 1 października, wymóg umieszczenia nazwiska i adresu beneficjenta w rubryce 20 druku wniosku nie ma zastosowania.
Z tych świadectw refundacji nie skreśla się rubryki 6.
W odniesieniu do okresu budżetowego kończącego się z dniem 30 września 2002 r., przepisy akapitu pierwszego stosuje się do świadectw refundacji wydanych w celu użycia od dnia 1 sierpnia 2002 r.";
2) W art. 8 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
O świadectwa refundacji, wydane na pojedynczy okres budżetowy, można wnioskować oddzielnie w sześciu transzach.
Wnioski o świadectwa mogą być składane najpóźniej:
a) dnia 7 września, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 października;
b) dnia 7 listopada, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 grudnia;
c) dnia 7 stycznia, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 lutego;
d) dnia 7 marca, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 kwietnia;
e) dnia 7 maja, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 czerwca;
f) dnia 7 lipca, w odniesieniu do świadectw stosowanych od dnia 1 sierpnia.";
3) W art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy "30 milionów EUR" otrzymuje brzmienie "35 milionów EUR";
b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Niniejszy artykuł stosuje się do wywozu dokonywanego przez podmioty gospodarcze, które nie miały świadectwa refundacji od początku odnośnego okresu budżetowego i które nie mają takiego świadectwa w dniu wywozu.
Wnioski złożone przez podmiot gospodarczy na warunkach określonych w załączniku F sekcja VI ust. 2 w ciągu roku budżetowego i przed złożeniem wniosku o wywóz muszą wynosić ogółem mniej niż 75000 EUR";
c) ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeśli suma kwot zgłoszonych przez Państwa Członkowskie osiąga 25 milionów EUR, Komisja może zawiesić stosowanie ust. 1 i 2 w odniesieniu do wywozu produktów nieobjętych świadectwem refundacji.";
4) W załączniku B wiersz
"190530 – Słodkie suchary: wafle, opłatki"
, otrzymuje brzmienie:
"— Słodkie herbatniki (biskwity); wafle i opłatki:
190531 – – Słodkie herbatniki (biskwity);
190532 – – Wafle i opłatki";
5) W załączniku C wpis oznaczony kodem CN
ex20089985
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Pszenica zwyczajna _BAR_ Pszenica Durum _BAR_ Kukurydza (ziarna) _BAR_ Ryż całkowicie bielony długo-ziarnisty _BAR_ Ryż całkowicie bielony okrągło-ziarnisty _BAR_ Jęczmień _BAR_ Cukier biały _BAR_ Serwatka (PG1) _BAR_ Mleko odtłuszczone w proszku (PG2) _BAR_ Jaja w skorupkach _BAR_
ex20089985 _BAR_ Kukurydza, w postaci ziarna, inna niż kukurydza słodka (Zea mays var.
Saccharata): _BAR_ _BAR_ _BAR_ 60(1)" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
6) W załączniku D wiersz
"190530 – Słodkie suchary, wafle, opłatki"
, otrzymuje brzmienie:
"— Słodkie herbatniki (biskwity); wafle i opłatki:
190531 – – Słodkie herbatniki(biskwity);
190532 – – Wafle i opłatki";
7) Załącznik F III lit. k) otrzymuje brzmienie:
"Rubryka 22 musi zawierać wyrazy: "do zastosowania począwszy od…", ustalone zgodnie z art. 8."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1097/2002
z dnia 24 czerwca 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Queso de Murcia al vino – Queso de Murcia)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania przekazała Komisji dwa wnioski w sprawie rejestracji nazw "Queso de Murcia al vino" i "Queso de Murcia" jako chronione nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, uznano, że wnioski spełniają wszystkie wymogi tam ustanowione, w szczególności zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Na podstawie art. 7 tego rozporządzenia Komisja, po opublikowaniu przedmiotowych nazw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nie otrzymała wobec nich żadnych deklaracji sprzeciwu.
(4) W wyniku tego, nazwy powinny zostać wpisane do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych i być w ten sposób chronione w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia.
(5) Niniejszy Załącznik uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 465/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy podane w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych ustanowionego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1105/2002
z dnia 25 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 w zakresie konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu powietrznego [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 2,
po opublikowaniu projektu tego rozporządzenia,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1617/93 z dnia 25 czerwca 1993 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych przedsięwzięć i uzgodnień dotyczących taryf pasażerskich i towarowych w rejsowych połączeniach lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie [2], zostało ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1324/2001 [3] w celu rozszerzenia wyłączeń zbiorowych w odniesieniu do konsultacji w sprawie taryf pasażerskich do dnia 30 czerwca 2002 r. i wyłączeń zbiorowych w odniesieniu do przydziału czasu na start lub lądowanie i rozkładów dla portów lotniczych dnia do dnia 30 czerwca 2004 r.
(2) W lutym 2001 r. Komisja zainicjowała konsultację, mającą na celu zebranie opinii, czy wyłączenia zbiorowe dla konsultacji w sprawie taryf pasażerskich powinny zostać zachowane w obecnej formie.
Komisja otrzymała odpowiedzi od Państw Członkowskich, linii lotniczych, biur podróży i grup konsumenckich.
(3) Ogromna większość respondentów była zdania, że konferencje Zrzeszenia Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA) w sprawie taryf pasażerskich zapewniają ważne korzyści w postaci kojarzenia linii i że powielenie tej korzyści przez jakikolwiek alternatywny, mniej restrykcyjny system jest mało prawdopodobne.
Podczas gdy wielu respondentów uznało, że wycofanie wyłączeń zbiorowych dla konferencji w sprawie taryf pasażerskich nie oznaczałoby całkowitego końca kojarzenia linii, wielu uważało, że bez konferencji w sprawie taryf konsumenci mieliby mniejszy wybór elastycznych opłat i mniejsze linie lotnicze miałyby mniej możliwości kojarzenia linii i w rezultacie trudniej byłoby im konkurować.
Jednakże, niektórzy respondenci argumentowali, że w miarę rozwijania się aliansów, przynajmniej w dłuższym horyzoncie czasowym, alianse i produkty dwustronne mogłyby oferować korzyści podobne do korzyści płynących z kojarzenia linii przez IATA.
(4) Linie lotnicze stoją obecnie w obliczu szczególnych trudności i w związku z tym może być im trudno czynić w tym okresie inwestycje konieczne do rozwinięcia alternatywnego systemu kojarzenia linii.
(5) W związku z tym wyłączenia zbiorowe dla konferencji w sprawie taryf pasażerskich powinny zostać rozszerzone o trzy lata, do dnia 30 czerwca 2005 r.
Aby ułatwić Komisji ponowne zbadanie, czy wyłączenia zbiorowe powinny być dalej przedłużone po tej dacie, do wyłączenia należy dodać zobowiązanie, nakładające na przewoźników powietrznych uczestniczących w konferencji obowiązek zbierania, dla każdego sezonu IATA i począwszy od dnia 1 września 2002 r., danych dotyczących względnego używania taryf pasażerskich ustalonych w konferencjach i danych dotyczących ich wpływu na rzeczywiste kojarzenie linii.
Okres trzech lat pozwoli uzyskać serię danych z wystarczająco reprezentatywnego okresu.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1324/2001 rozszerzyło wyłączenia zbiorowe w odniesieniu do przydziału czasu na odlot i rozkładów dla portów do czasu przyjęcia zaproponowanych zmian do rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 894/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [5]. Ponieważ zmiany te nie zostały jeszcze przyjęte, właściwe jest rozszerzenie tego wyłączenia wspólnego o kolejny rok, do dnia 30 czerwca 2005 r.
(7) W związku z tym w rozporządzeniu (EWG) nr 1617/93 powinny zostać wprowadzone zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 otrzymuje brzmienie:
1.
W art. 4, dodaje się następujący ust. 3:
"3.
Przewoźnicy powietrzni uczestniczący w konsultacjach w sprawie taryf pasażerskich będą, począwszy od dnia 1 września 2002 r., zbierać dane w odniesieniu do:
a) względnego udziału taryf ustalonych w konsultacjach w stosunku do całego ruchu taryfowego w ramach EEA;
b) stopnia, w jakim bilety według taryf ustalonych w konsultacjach są rzeczywiście używane dla kojarzenia linii;
c) stopnia, w jakim bilety według taryf innych niż ustalone w konsultacjach są rzeczywiście używane dla kojarzenia linii.
Zebrane dane będą dostarczane Komisji przez odnośnych przewoźników lotniczych lub w ich imieniu w odstępach sześciomiesięcznych."
2.
W art. 7, drugi ustęp otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się je do dnia 30 czerwca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2002
z dnia 20 czerwca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady realizacji czwartego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/48/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja uruchamia program prac w zakresie stopniowego przeprowadzania badań substancji czynnych, które były w obrocie dwa lata po ogłoszeniu dyrektywy 91/414/EWG. Pierwszy etap tego programu został określony przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2266/2000 [4]. Pierwszy etap jest w fazie realizacji. Etapy drugi i trzeci zostały określone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5] i są również w fazie realizacji.
(2) Przewiduje się czwarty etap prac, obejmujący wszystkie istniejące substancje czynne, które nie zostały uwzględnione w pierwszym, drugim i trzecim etapie programu.
W odniesieniu do niektórych kategorii substancji czynnych pożądane jest wskazanie, które z substancji lub w jakich warunkach stosowania mają być przedmiotem badań w czwartym etapie programu.
(3) Należy określić procedurę zgłoszenia, zgodnie z którą zainteresowani producenci mogą informować Komisję o zamiarze ubiegania się o włączenie substancji czynnej do wykazu substancji czynnych podanego w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG oraz składać zobowiązania do przedłożenia wszelkich wymaganych informacji na potrzeby właściwej oceny danej substancji czynnej oraz podjęcia decyzji w jej sprawie, w świetle kryteriów włączania do wykazu określonych w art. 5 tej dyrektywy.
Takie informacje pozwalają na ustalenie dalszych priorytetów w ramach programu pracy i umożliwiają podjęcie decyzji co do tego, czy te substancje mogą pozostać w obrocie po dniu 25 lipca 2003 r., w oczekiwaniu na wyniki oceny zgodności ich stosowania z kryteriami określonymi w art. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
(4) Niezbędne jest określenie obowiązków składających zgłoszenie w odniesieniu do formatu, terminów oraz kierowania informacji do właściwych organów, które mają być ich odbiorcami.
W odniesieniu do różnych kategorii substancji stosuje się różne poziomy zgłoszenia.
Dla niektórych kategorii substancji czynnych zostały określone wymagania dotyczące danych oraz kryteriów oceny.
Dlatego też należy wymagać od zainteresowanych producentów, by dostarczali szczegółowe informacje stosownie do aktualnego stanu kompletności posiadanej dokumentacji i właściwości substancji oraz zobowiązali się do przedłożenia pełnego zestawu informacji w wyznaczonym terminie.
W odniesieniu do pozostałych substancji czynnych zainteresowani producenci powinni dostarczyć podstawowe informacje celem właściwego zidentyfikowania substancji czynnej oraz określenia jej zastosowania, jak również zobowiązać się do dostarczenia pełnego zestawu informacji w wyznaczonym terminie.
(5) Zgłoszenie nie może być, po włączeniu substancji czynnej do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, warunkiem niezbędnym do wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin, z zastrzeżeniem przepisów art. 13 tej dyrektywy.
(6) Procedury ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie naruszają procedur i działań podejmowanych na mocy innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 91/188/EWG [7], jeśli informacje są podawane do wiadomości Komisji, która wskazuje, że jej wymagania mogą być spełnione.
(7) Komisja, z zastrzeżeniem wniosków sformułowanych w przedkładanym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdaniu w sprawie postępu prac w ramach programu, określonym w art. 8 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 91/414/EWG, przyjmuje dalsze szczegółowe uregulowania pozwalające na zakończenie w możliwie jak najkrótszym czasie oceny i podejmowania decyzji w sprawie substancji czynnych, w odniesieniu do których są przestrzegane przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące zgłoszenia.
(8) Artykuł 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG przewiduje, że decyzją Komisji substancje czynne, w odniesieniu do których nie zostały spełnione warunki określone w art. 5 dyrektywy bądź nie przedłożono wymaganych informacji i danych w wyznaczonym terminie, nie zostają włączone do wykazu podanego w załączniku I, a Państwa Członkowskie cofają zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające takie substancje czynne.
Jednakże w szczególnych przypadkach i na podstawie szczegółowego uzasadnienia przedstawionego przez Państwa Członkowskie takie cofnięcie może zostać odroczone w odniesieniu do niektórych zastosowań o zasadniczym znaczeniu, dla których nie istnieją inne substancje zastępcze zapewniające skuteczną ochronę roślin lub produktów roślinnych, tak aby umożliwić opracowanie innych substancji zastępczych w miejsce wycofanych produktów.
Potrzeba ponownego przeglądu tych przepisów musi być wykazana odrębnie dla każdego przypadku.
(9) Jeżeli w odniesieniu do danej substancji czynnej wymagania dotyczące zgłoszenia określone w niniejszym rozporządzeniu nie są spełnione, zainteresowane strony zachowują prawo do ubiegania się o włączenie takiej substancji do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG na mocy procedury, o której mowa w art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w późniejszym terminie.
(10) Kosztami oceny mającej na celu wykazanie, że ich produkty są bezpieczne dla obrotu, należy obciążyć wytwórców tych produktów, a opłaty należy wnosić do organu wyznaczonego przez Komisję do rozpatrywania zgłoszeń dotyczących substancji czynnych.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady wstępnej realizacji czwartego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zwanej dalej "dyrektywą".
2. Wstępna realizacja niniejszego, czwartego etapu obejmuje zgłoszenie substancji czynnych określonych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia, z myślą o ich ewentualnym włączeniu w przyszłości do podstawowego wykazu substancji czynnych, podanego w załączniku I do dyrektywy. Art. 6 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nie stosują się do substancji wymienionych lub określonych w załącznikach I i II do czasu zakończenia odnoszących się do tych substancji procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla:
a) przeglądów dokonywanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności w związku z odnowieniem zezwoleń, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy;
b) przeglądów dokonywanych przez Komisję, zgodnie z art. 5 ust. 5 dyrektywy;
c) ocen przeprowadzanych na podstawie dyrektywy 79/117/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "Producent" oznacza:
- w odniesieniu do substancji czynnych produkowanych na obszarze Wspólnoty – wytwórcę lub osobę mającą siedzibę na obszarze Wspólnoty, wyznaczoną przez wytwórcę na jego jedynego przedstawiciela do celów wykonania niniejszego rozporządzenia,
- w odniesieniu do substancji czynnych produkowanych poza obszarem Wspólnoty – osobę mającą siedzibę na obszarze Wspólnoty i wyznaczoną przez wytwórcę na jego jedynego przedstawiciela na obszarze Wspólnoty do celów wykonania niniejszego rozporządzenia,
- w odniesieniu do substancji czynnych, w odniesieniu do których przedłożono wspólne zgłoszenie lub wspólną dokumentację – związek producentów mających siedzibę na obszarze Wspólnoty i wyznaczony przez producentów wymienionych w pierwszym i drugim tiret do celów wykonania niniejszego rozporządzenia.
b) "Wytwórca" oznacza osobę, która sama wytwarza substancję czynną lub zleca innej stronie wytwarzanie substancji czynnej w swoim imieniu.
c) "Komitet" oznacza Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Roślin, ustanowiony na mocy art. 19 dyrektywy.
Artykuł 3
Władze Państwa Członkowskiego
1.
Państwa Członkowskie powierzają odpowiednim władzom odpowiedzialność za wypełnienie swoich obowiązków związanych z programem prac określonym w art. 8 ust. 2 dyrektywy.
2.
W każdym z Państw Członkowskich jeden organ krajowy, określony w załączniku VI, koordynuje program prac i zapewnia wszelkie niezbędne kontakty z producentami, innymi Państwami Członkowskimi oraz Komisją zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję i wyznaczone krajowe organy koordynujące pozostałych Państw Członkowskich o wszelkich zmianach do wcześniej podanych danych dotyczących krajowego organu koordynującego.
ROZDZIAŁ 2 CZWARTY ETAP PROGRAMU PRAC
Artykuł 4
Zgłoszenie podstawowe
1.
Każdy producent pragnący ubiegać się o włączenie substancji czynnej określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy zgłasza ten fakt organowi określonemu w załączniku V. Komisja będzie regularnie śledzić realizację zadań określonych w załączniku V, powierzonych organowi wyznaczonemu w tym załączniku.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19 dyrektywy może zostać podjęta decyzja o wyznaczeniu innego organu, jeżeli okaże się, że zadania nie są odpowiednio realizowane.
2.
Zgłoszenie wraz z pisemnym zobowiązaniem do przedstawienia dokumentacji musi być przedłożone odrębnie dla każdej substancji czynnej w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie ze wzorem zgłoszenia zamieszczonym w części 1 załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
3.
Każdy producent, który nie zgłosił substancji czynnej określonej w ust. 1 w terminie określonym w ust. 2 lub którego zgłoszenie zostało odrzucone na mocy przepisów art. 6, będzie miał prawo do udziału w programie przeglądu jedynie wspólnie z jednym lub większą liczbą składających zgłoszenie substancji czynnej (w tym Państwem Członkowskim, które złożyło zgłoszenie zgodnie z art. 6 ust. 2), których zgłoszenie zostało przyjęte zgodnie z art. 6, składając wspólną dokumentację.
Artykuł 5
Pełne zgłoszenie
1.
Każdy producent pragnący ubiegać się o włączenie substancji czynnej określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy zgłasza ten fakt organowi określonemu w załączniku V.
2.
Zgłoszenie musi być przedłożone odrębnie dla każdej substancji czynnej:
a) w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, pierwsze zgłoszenie, zgodnie ze wzorem zgłoszenia zamieszczonym w części 1 załącznika III do niniejszego rozporządzenia, oraz
b) w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, drugie zgłoszenie, zgodnie ze wzorem zgłoszenia zamieszczonym w części 2 załącznika III do niniejszego rozporządzenia, wraz z pisemnym zobowiązaniem do przedstawienia pełnej dokumentacji.
3.
Każdy producent, który nie zgłosił substancji czynnej określonej w ust. 1 w terminie określonym w ust. 2 lub którego zgłoszenie zostało odrzucone na mocy przepisów art. 6, będzie miał prawo do udziału w programie przeglądu jedynie wspólnie z jednym lub większą liczbą składających zgłoszenie substancji czynnej w tym Państwem Członkowskim, które złożyło zgłoszenie zgodnie z art. 6 ust. 2, których zgłoszenie zostało przyjęte zgodnie z art. 6, składając wspólną dokumentację.
Artykuł 6
Badanie zgłoszenia podstawowego i pełnego
1. Komisja w terminie dwóch miesięcy po zakończeniu terminu określonego w art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2 lit. a) informuje Komitet o zgłoszeniach, które wpłynęły przed upływem terminu.
2.
W przypadku substancji czynnej, w odniesieniu do której nie wpłynęło zgłoszenie od żadnego producenta, Państwo Członkowskie może zgłosić zamiar włączenia jej do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy, składając zgłoszenie organowi wyznaczonemu w załączniku V, zgodnie z art. 4 lub 5. Takie zgłoszenia muszą być przedłożone możliwie jak najszybciej, jednak nie później niż w terminie trzech miesięcy od przekazania Państwom Członkowskim przez Komisję informacji, że w odniesieniu do tej substancji nie zostało złożone żadne zgłoszenie.
Państwo Członkowskie przedkładające zgłoszenie jest traktowane jak producent na potrzeby oceny danej substancji czynnej.
3. Najpóźniej w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2 Komisja informuje Komitet o dopuszczalności otrzymanych zgłoszeń, biorąc pod uwagę kryteria określone w załączniku IV, część 1 i 2.
4.
Komisja ustanawia, w rozporządzeniu przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy, szczegółowe przepisy dotyczące przedkładania dokumentacji, terminów ich przedkładania oraz wysokości opłat dotyczących substancji czynnych, których zgłoszenia spełniające kryteria dopuszczalności zostały złożone.
5.
Komisja decyduje, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, o niewłączeniu do wykazu podanego w załączniku I do dyrektywy substancji czynnych określonych w załączniku I lub II do niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do których w wyznaczonym terminie nie zostało przedłożone żadne zgłoszenie spełniające kryteria dopuszczalności.
Decyzja uzasadnia powody niewłączenia.
Państwa Członkowskie cofają zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające takie substancje czynne w terminie określonym w decyzji.
ROZDZIAŁ 3 OPŁATY
Artykuł 7
Opłaty za zgłoszenie w ramach czwartego etapu programu prac
1.
Każdy producent przedkładający zgłoszenie zgodnie z przepisami art. 4 w chwili jego przedłożenia wnosi na rzecz organu wyznaczonego w załączniku V opłatę w wysokości 750 EUR za każdą substancję czynną.
Opłata może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie kosztów rzeczywiście poniesionych w związku z realizacją zadań wymienionych w załączniku V.
2.
Każdy producent przedkładający zgłoszenie zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) w chwili jego przedłożenia wnosi na rzecz organu wskazanego w załączniku V opłatę w wysokości 5000 EUR za każdą substancję czynną.
Opłata może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie kosztów rzeczywiście poniesionych w związku z realizacją zadań wymienionych w załączniku V.
ROZDZIAŁ 4 PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Środki tymczasowe
W decyzji dotyczącej stopniowego wycofywania substancji czynnej, w odniesieniu do której nie zostało przedłożone zgłoszenie spełniające kryteria dopuszczalności, Komisja może, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/WE, jeżeli Państwo Członkowskie przedstawiło dodatkowy dowód techniczny świadczący o zasadniczej potrzebie dalszego stosowania danej substancji oraz braku jakichkolwiek skutecznych substancji zastępczych, ustalić okres stopniowego wycofywania substancji, wystarczająco długi do opracowania odpowiednich substancji zastępczych.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1113/2002
z dnia 26 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1788/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 473/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3 lit. b) i art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2001 [3] ustanawia nowe świadectwo kontroli dla produktów przywożonych, zastępujące świadectwo ustanowione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3457/92 [4], oraz przewiduje, iż nowe świadectwo stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r. do produktów przywożonych na mocy procedur ustanowionych w art. 11 ust. 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(2) Podczas przygotowań na dzień 1 lipca 2002 r. w kilku Państwach Członkowskich pojawiły się jednakże pewne trudności techniczne i wątpliwości związane z wykonaniem rozporządzenia (WE) nr 1788/2001.
Dla zapewnienia przejrzystości oraz w celu uniknięcia niezgodności problemy te muszą zostać rozwiązane przed zastosowaniem nowego świadectwa.
(3) Dlatego wskazane jest odroczenie daty, od której nowe świadectwo, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1788/2001, będzie obowiązywało.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1788/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 8 datę "1 lipca 2002 r." zastępuje się datą "1 listopada 2002 r.".
2) W art. 9 datę "1 lipca 2002 r." zastępuje się datą "1 listopada 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1146/2002
z dnia 25 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3050/95 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przeznaczone do konstruowania, konserwacji i napraw statków powietrznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cła Wspólnej Taryfy Celnej na pewną liczbę produktów przeznaczonych do konstruowania, konserwacji i napraw statków powietrznych zostały w całości zawieszone rozporządzeniem (WE) nr 3050/95 [1]. Jednakże cła w przywozie tych produktów są zawieszone jedynie wtedy, gdy te produkty są objęte kontrolą w zakresie przeznaczenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] (zwany dalej "Kodeksem Celnym") oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], to znaczy, jeżeli wykorzystywane są wyłącznie do statków powietrznych.
(2) Podobne zawieszenie ceł w powiązaniu z tymi samymi przepisami kodeksu celnego dotyczącymi przeznaczenia zostało wprowadzone w sekcji II B przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej w związku z Porozumieniem GATT w sprawie statków powietrznych.
Przeznaczeniem dla tych produktów była budowa, naprawa, konserwacja, przebudowa, modyfikacja lub przekształcenie nie tylko statków powietrznych do celów cywilnych, ale także symulatorów lotu do celów cywilnych.
(3) Biorąc pod uwagę powyższe, właściwa jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 3050/95 w celu dostosowania jego przepisów dotyczących przeznaczenia do przepisów Nomenklatury Scalonej i rozszerzenia zakresu zawieszenia ceł autonomicznych, wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 3050/95, na symulatory lotu do celów cywilnych.
Takie rozszerzenie ułatwi podmiotom gospodarczym i organom celnym zarządzanie i kontrolę przeznaczenia.
(4) Uwzględniając znaczenie gospodarcze niniejszego rozporządzenia, należy powołać się na względy pilności przewidziane w Protokole pkt I ust. 3 załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3050/95 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w Załączniku zostają całkowicie zawieszone, pod warunkiem że produkty te przeznaczone są do konstruowania, konserwacji i naprawy statków powietrznych o masie własnej przekraczającej 2000 kilogramów oraz symulatorów lotu do celów cywilnych." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1147/2002
z dnia 25 czerwca 2002 r.
w sprawie tymczasowego zawieszenia autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre przywożone towary posiadające świadectwo zdatności do lotu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Procedury celne w przywozie wolnych od cła części, komponentów i innych produktów wykorzystywanych do konstruowania, naprawy, konserwacji, przebudowy, modyfikacji lub przekształcenia statków powietrznych powinny zostać uproszczone.
(2) Do osiągnięcia tego celu wskazane jest zawieszenie autonomicznych stawek celnych na takie towary w przywozie, jeżeli posiadają one świadectwa zdatności do lotu, wystawione przez instytucję upoważnioną przez organy lotnictwa we Wspólnocie lub w państwie trzecim.
(3) W świetle faktu, że ceny na części i komponenty wykorzystywane w sektorze statków powietrznych są zazwyczaj trzykrotnie wyższe niż na podobne towary używane do innych celów, ryzyko, że towary przywożone bez cła mogłyby być używane w innych gałęziach przemysłu, jest niewielkie.
(4) Zawieszenie to zmniejszy administracyjne obciążenia podmiotów gospodarczych działających w sektorze statków powietrznych, ponieważ ograniczy konieczność stosowania przez te podmioty zawieszających procedur celnych związanych z preferencyjnym traktowaniem towarów ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, zwolnienie w związku z dokonywaniem uszlachetnienia czynnego lub przekazywanie do składów celnych.
Ponadto, dzięki takiemu zawieszeniu, małe i średnie przedsiębiorstwa, które dotychczas nie mogły skorzystać z zawieszających procedur celnych, staną się bardziej konkurencyjne w odniesieniu do większych podmiotów gospodarczych w tym obszarze.
(5) Ponieważ świadectwa zdatności do lotu nie zawsze towarzyszą towarom podczas transportu, należy ustanowić procedurę, zgodnie z którą organy celne będą mogły identyfikować świadectwa podczas kontroli na miejscu, po dopuszczeniu produktu do swobodnego obrotu.
(6) W świetle złożoności zasad stosowanych w sektorze lotnictwa organy celne powinny mieć możliwość odwołania się, na koszt przywożącego, do specjalistycznej oceny dokonanej przez przedstawiciela krajowych władz lotnictwa, w przypadku gdy mają one uzasadnione podstawy przypuszczać, że świadectwo zdatności do lotu zostało sfałszowane oraz jeżeli decyzja rozstrzygająca tę kwestię nie może być podjęta w inny sposób.
Jednakże przed podjęciem takiego działania organy celne powinny wyważyć koszty z tym związane wobec wielkości przywozu i kwoty należności z tytułu cła, obciążonej ryzykiem utraty, w celu uniknięcia sytuacji, gdy stwierdza się, że nie popełniono żadnego naruszenia, a korzyści dla importera, wynikające z zawieszenia cła, zostały zniwelowane przez koszty sporządzenia ekspertyzy.
(7) Komisja powinna przygotować sprawozdanie, na podstawie informacji uzyskanych od Państw Członkowskich, na temat ich doświadczeń w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
(8) Uwzględniając znaczenie ekonomiczne niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w pkt I (3) Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do elementów, części składowych i innych towarów przeznaczonych do zamontowania lub wykorzystania w cywilnych statkach powietrznych i objętych w działach 25–97 Wspólnej Taryfy Celnej, dla których zostało wystawione świadectwo zdatności do lotu przez instytucję upoważnioną przez władze lotnicze we Wspólnocie lub w państwie trzecim.
Artykuł 2
1.
Zawieszenie ustanowione w art. 1 jest uwarunkowane przedłożeniem organom celnym oryginału świadectwa zdatności do lotu, w chwili gdy towary zostają dopuszczone do swobodnego obrotu.
W przypadku gdy nie ma możliwości przedstawienia oryginału świadectwa zdatności do lotu w chwili dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, zawieszenie cła obowiązuje pod warunkiem złożenia deklaracji na fakturze handlowej lub w formie dokumentu załączonego do niej, podpisanej przez sprzedającego dane towary.
Wzór wymaganej deklaracji jest wymieniony w Załączniku sekcja A.
2.
Tekst podany w Załączniku sekcja B jest wpisywany przez importera w polu 44 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego (SAD).
3.
W przypadku gdy towary są dopuszczone do swobodnego obrotu na podstawie uproszczonych procedur zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [1], importer umieszcza tekst podany w Załączniku sekcja B w dokumencie SAD (w polu 44) lub w jakimkolwiek innym dokumencie wystawianym w jego miejsce.
W takich przypadkach zawieszenie cła jest uwarunkowane przedłożeniem dokumentów określonych w ust. 1 zgodnie z warunkami zezwalającymi na zastosowanie uproszczonej procedury z chwilą dostarczenia zgłoszenia uzupełniającego do właściwego urzędu celnego.
Artykuł 3
W przypadku gdy organy celne mają uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że świadectwo zdatności do lotu zostało sfałszowane, oraz jeżeli decyzja rozstrzygająca tę kwestię nie może być podjęta w inny sposób, mogą one zażądać specjalistycznej opinii sporządzonej, na koszt importera, przez przedstawiciela krajowych władz lotnictwa.
W takich przypadkach organy celne uwzględniają wielkość przywozu oraz kwotę należności z tytułu cła, obciążoną ryzykiem utraty, w celu uniknięcia sytuacji, w której korzyści dla importera wynikające z zawieszenia cła zostaną zniwelowane przez koszty sporządzenia ekspertyzy, gdyby w wyniku badania okazało się, że zasady wystawiania takich świadectw nie zostały naruszone.
Artykuł 4
Nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia, sporządzone na podstawie informacji uzyskanych od Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1148/2002
z dnia 26 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2505/96 [1], Rada otworzyła kontyngenty taryfowe Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przemysłowe.
Wspólnotowe zapotrzebowanie na produkty, o których mowa powinno być zaspokojone na najkorzystniejszych warunkach.
Z tego względu kontyngenty taryfowe Wspólnotowe kontyngenty taryfowe powinny zostać otwarte z obniżonymi lub zerowymi stawkami celnymi na określone ilości, oraz rozszerzone w przypadku niektórych obowiązujących kontyngentów taryfowych, przy jednoczesnym uniknięciu wszelkich zakłóceń na rynkach tych produktów.
(2) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2505/96 należy zmienić.
(3) Mając na uwadze ważność ekonomiczną niniejszego rozporządzenia, jest konieczne powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w pkt I ppkt 3 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Unię Europejską w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do kontyngentu na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2002 r., w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany:
- numer porządkowy 09.2935: wielkość kontyngentu taryfowego zmienia się na 80000 ton.
Artykuł 2
W odniesieniu do kontyngentu na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r., w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany:
- numer porządkowy 09.2799: wielkość kontyngentu taryfowego zmienia się na 50000 ton,
- numer porządkowy 09.2950: wielkość kontyngentu taryfowego zmienia się na 6500 ton.
Artykuł 3
Począwszy od dnia 1 lipca 2002 r., kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodane zostają do załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1149/2002
z dnia 27 czerwca 2002 r.
otwierające niezależny kontyngent na przywóz wysokiej jakości wołowiny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle zainteresowania rozwijaniem jednolitych stosunków handlowych z państwami trzecimi należy ustanowić przepis otwierający kontyngent taryfowy na 1000 ton wysokiej jakości wołowiny świeżej, chłodzonej lub mrożonej, stanowiący środek niezależny.
(2) Pomimo trudności odnotowanych w 2001 r., rynek wołowiny zmierza obecnie w kierunku większej stabilizacji.
Wśród konsumentów z terytorium Wspólnoty rośnie popyt, szczególnie na wysokiej jakości wołowinę.
Dodatkowy kontyngent o ulgowej stawce taryfy celnej na wołowinę wysokiej jakości zaspokoiłby zarówno potrzeby konsumentów, jak i interesy dostawców.
Kontyngent ten nie miałby znaczącego wpływu na ogólny poziom przywozu wołowiny na terytorium Wspólnoty.
(3) Wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze z terytorium Wspólnoty uzyskałyby równy i stały dostęp do kontyngentu.
Konieczne jest również zagwarantowanie właściwych procedur monitorowania.
W związku z tym wykorzystanie kontyngentu należy uzależnić od przedstawienia certyfikatu autentyczności potwierdzającego typ oraz miejsce pochodzenia produktów.
(4) Na podstawie art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], stosownie do szczegółowych zasad przyjętych na mocy procedury ustanowionej w art. 43 wspomnianego rozporządzenia, kontyngenty celne na produkty objęte niniejszym rozporządzeniem podlegają nadzorowi Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się roczny kontyngent celny Wspólnoty, o ilości 1000 ton produktu wagowo, wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, figurującej we Wspólnej Taryfie Celnej jako pozycja 02013000 oraz 02023090.
2.
Stawka celna stosowana do kontyngentu wynosi 20 % ad valorem.
3.
Rok kontyngentowy trwa od 1 lipca do 30 czerwca.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, przyjęte stosownie do procedury określonej w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, obejmują przepisy uzależniające wykorzystanie kontyngentu, o którym mowa w art. 1, od przedstawienia certyfikatu autentyczności potwierdzającego typ oraz miejsce pochodzenia produktów.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2002
z dnia 28 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 w odniesieniu do warunków wypłaty refundacji wywozowych do produktów zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [4], stanowi, że gdy zróżnicowana refundacja ma zastosowanie do określonego państwa trzeciego, uprawnienie do otrzymania refundacji jest nabywane w związku z przywozem do tego państwa trzeciego.
Artykuł 14, 15 i 16 tego rozporządzenia ustanawiają warunki wypłat refundacji, jeśli ma zastosowanie zróżnicowana refundacja, w szczególności określają dokumenty, które muszą być przedstawione w celu udowodnienia przybycia produktu do miejsca przeznaczenia.
(2) Jeśli ma zastosowanie zróżnicowana refundacja, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji, obliczonej przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, jest płacona na wniosek eksportera po dostarczeniu dowodów, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 602/2001 [6], przewiduje wyjątki od rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w wyniku umowy handlowej zawartej w 2000 r. dotyczącej zniesienia refundacji do pszenicy zwyczajnej, mąki i otrębów wywożonych do Polski.
(4) Ostatnio zawarto umowy handlowe między Wspólnotą Europejską, a Estonią, Łotwą i Litwą (Państwa Bałtyckie), ustanawiające pewne koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych oraz całkowitą liberalizację handlu innymi produktami rolnymi. Jedną z takich koncesji w sektorze zbóż jest zniesienie refundacji do większości produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
(5) Artykuł 7a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1006/2002 [8], przewiduje szczególne uzgodnienia w przypadku wywozu do Polski i Państw Bałtyckich.
(6) Należy zatem wziąć pod uwagę te szczególne uzgodnienia, które mają wejść w życie z dniem 1 lipca 2002 r., aby nie obciążać zbędnymi kosztami eksporterów handlujących z danymi państwami trzecimi.
W tym celu, nie należy brać pod uwagę faktu, że podczas określania najniższej stawki refundacji nie ustalono refundacji dla danego miejsca przeznaczenia.
(7) W związku z powyższym, należy dostosować przepisy rozporządzenia (WE) nr 1501/95 zawierające wyjątki od rozporządzenia (WE) nr 800/1999, z uwzględnieniem nowych umów handlowych zawartych z Państwami Bałtyckimi.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 13a rozporządzenia (WE) nr 1501/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13a
1.
W drodze wyjątku od art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [9], w przypadku gdy zróżnicowanie refundacji wynika wyłącznie z braku ustalenia refundacji w odniesieniu do miejsc przeznaczenia, określonych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1162/95, dowód na wypełnienie formalności celnych w przywozie nie jest wymagany w przypadku wypłaty refundacji do produktów wymienionych w niniejszym załączniku.
2. Fakt braku ustalenia refundacji w stosunku do wywozu produktów określonych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1162/95 dla wskazanych miejsc przeznaczenia, nie jest brany pod uwagę przy ustalaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1164/2002
z dnia 28 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1646/2001 w odniesieniu do ustalenia kwoty pomocy dostosowawczej i dodatkowej pomocy podstawowej dla przemysłu rafinacji cukru na lata gospodarcze 2002/2003 do 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 38 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że w latach gospodarczych 2001/2002 do 2005/2006 pomoc dostosowawcza ma być udzielana jako środek interwencyjny dla przemysłu rafinacji cukru trzcinowego we Wspólnocie, wraz z dodatkową pomocą podstawową dla cukru trzcinowego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich.
(2) Artykuł 38 ust. 4 stanowi, że pomoc dostosowawcza i pomoc dodatkowa może być dostosowana uwzględniając trendy ekonomiczne w sektorze cukru, w szczególności marż przy wytwarzaniu białego cukru buraczanego i rafinacji cukru trzcinowego.
Dla roku gospodarczego 2000/2001 i poprzednich lat pomoc dostosowawcza i pomoc dodatkowa była ustalona, między innymi, na bazie obowiązujących opłat składowych.
Dla roku gospodarczego 2001/2002 system rekompensat za koszty składowania został zniesiony, a pomoc, o której mowa, oparta na założeniu, że zniesienie poprzednio wymienionego systemu nie narusza równowagi między marżą wytwarzania, a marżą rafinacji. Ustanowienie nastąpiło również podczas badania rozwoju gospodarczego w obu sektorach, aby ustalić w szczególności, czy sposób, w jaki te dwie marże się kształtują, uzasadnia kontynuację pomocy dostosowawczej i pomocy dodatkowej.
(3) Przeprowadzone analizy prowadzą do wniosku, że pomoc dla przemysłu rafinacji jest nadal uzasadniona, aby utrzymać równowagę z wytwarzaniem białego cukru buraczanego w okresie, dla którego ceny w sektorze cukru są ustalone, tzn. dla lat gospodarczych 2002/2003 do 2005/2006.
Wysokość pomocy ustalonej na rok gospodarczy 2001/2002 jest proporcjonalna do rozwoju sytuacji, w szczególności po zniesieniu systemu rekompensat za koszty składowania.
(4) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie dostarczył opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1646/2001 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Pomoc dostosowawczą i dodatkową pomoc podstawową dla lat gospodarczych 2002/2003 do 2005/2006, określoną zgodnie z art. 38 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się w wyniku dostosowania określonego w art. 38 ust. 4, na 2,92 EUR za 100 kg cukru wyrażonego jako cukier biały.
2. Kwota ta może być dostosowana, zgodnie z art. 38 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, tam gdzie dominujące warunki ekonomiczne, w szczególności stopa procentowa, istniejące przed rozpoczęciem jednego z lat gospodarczych, o których mowa, znacząco różnią się od tych występujących, gdy kwota została ustalona po raz pierwszy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 lipca 2002 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1165/2002
z dnia 28 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwierania kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 886/2002 [4], stanowi, że niektóre kody CN stosowane są tylko do produktów przywożonych, pochodzących i sprowadzanych ze Szwajcarii. Klasyfikacja obejmująca kody CN 04069002–04069006 wymaga zgodności z minimalną wartością franco granica, jeśli przywóz do Wspólnoty ma kwalifikować się do preferencyjnej stawki celnej. Ponieważ od dnia 1 czerwca 2002 r., to jest dnia wejścia w życie umowy dwustronnej między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. i zatwierdzonej decyzją 2002/309/WE, Euratom Rady i Komisji [5], kwalifikacja do preferencyjnej stawki celnej nie wymaga już zgodności z minimalną wartością franco granica, a ponieważ sery objęte tymi kodami są obecnie przywożone pod kodami CN 04069013–04069017, wymienionymi w załączniku II część D do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, kody CN 04069002–04069006 nie są już wymagane. W celu uniknięcia wprowadzenia w błąd importerów i władz celnych oraz w oczekiwaniu na wykreślenie tych kodów z Nomenklatury Scalonej, należy dostosować treść wyżej wymienionego artykułu oraz przyjąć przepisy przejściowe dotyczące zezwoleń wydanych przed datą wejścia w życie umowy ze Szwajcarią.
(2) Artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 stanowi, że importerzy mogą złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia, każdy dla tego samego kontyngentu w zintegrowanej taryfie Wspólnot Europejskich (TARIC).
Numery kontyngentów, wymienione w załączniku I część B pkt 2 i 3 do tego rozporządzenia, dotyczące produktów pochodzących z Republiki Czeskiej i ze Słowacji są identyczne, ponieważ te dwa państwa stanowiły kiedyś jedno państwo.
Należy więc zaznaczyć, że dane kontyngenty należy uznawać za oddzielne kontyngenty.
(3) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kody CN 04062010 i 04069019 stosuje się tylko w odniesieniu do produktów przywożonych, pochodzących i sprowadzanych ze Szwajcarii, zgodnie z art. 20.".
2) W art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Kody CN 04069002–04069006 nie są stosowane na mocy niniejszego rozporządzenia.
W przypadku przywozu dokonanego po dniu 1 czerwca 2002 r., na podstawie pozwoleń wydanych przed tym terminem, produkty objęte tymi kodami klasyfikuje się w ramach kodów CN 04069013–04069017 oraz stosuje się stawki określone w załączniku II część D.".
3) W art. 12 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże kontyngenty określone w załączniku I część B pkt 2 i 3, noszące ten sam numer kontyngentu, uznaje się za oddzielne kontyngenty.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1166/2002
z dnia 28 czerwca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 787/2002 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [6] w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i produktów mlecznych. W celu zagwarantowania, że ustalenia dotyczące refundacji wywozowych są należycie wykonywane i w celu zmniejszenia ryzyka spekulacji i zakłóceń w funkcjonowaniu ustaleń dotyczących niektórych przetworów mlecznych, należy podwyższyć zabezpieczenie przewidziane w wyżej wspomnianym rozporządzeniu.
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 przewiduje, że refundacje wywozowe do serów mają być zróżnicowane odpowiednio do obszaru miejsca przeznaczenia.
Z uwagi na różne kształtowanie się refundacji w zależności od różnych miejsc przeznaczenia, niektóre obszary mogą być zniesione.
Dla ułatwienia, niektóre obszary miejsc przeznaczenia należy łączyć.
(3) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 174/1999 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 9 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Zabezpieczenie określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 jest równe procentowi refundacji ustalonej dla każdego produktu o kodzie stosowanym w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wynosi:
a) 10 % na produkty objęte kodem CN 0405;
b) 30 % na produkty objęte kodem CN 040210;
c) 30 % na produkty objęte kodem CN 0406;
d) 25 % na pozostałe produkty.".
2) W art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obszary określone w ust. 1 ustala się w następujący sposób:
- obszar I: kody miejsc przeznaczenia 070 oraz 091 do 096,
- obszar III: kod miejsca przeznaczenia 400,
- obszar VI: kody pozostałych miejsc przeznaczenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1176/2002
z dnia 28 czerwca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wywozu niektórych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych do Estonii i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1961/2001 i 1429/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw1, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 545/20022, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 35 ust. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych3, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/20024, w szczególności jego art. 11 ust. 2, art. 16 ust. 8 i art. 17 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych5, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/20016, stanowi, że, jeżeli dla danego państwa trzeciego stosuje się zróżnicowaną refundację, prawo do refundacji nabywane jest w odniesieniu do przywozu do tego państwa trzeciego.
Artykuły 14, 15 i 16 tego rozporządzenia określają warunki wypłaty refundacji w przypadku stosowania refundacji zróżnicowanej, w szczególności dokumenty, które należy przedłożyć w celu dostarczenia dowodu przybycia produktu na miejsce przeznaczenia.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1151/20027 ustanawia koncesje w formie kontyngentów taryfowych Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewiduje, jako środek autonomiczny i przejściowy, dostosowanie niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią.
Jedną z przewidzianych koncesji jest zniesienie, z mocą od dnia 1 lipca 2002 r., refundacji do wywozu do Estonii produktów wspólnotowych objętych wspólną organizacją rynków owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.
(3) W celu zapobieżenia, by ta koncesja nie prowadziła do zastosowania wyżej wymienionych art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w przypadku gdy refundacje udzielone są na wywóz przedmiotowych produktów do innych państw trzecich, Estonia zobowiązała się zapewnić, że do przywozu do Estonii dopuszczone zostały jedynie produkty, które nie zostały zakwalifikowane do refundacji i które pochodzą bezpośrednio ze Wspólnoty.
(4) W celu umożliwienia władzom estońskim przeprowadzania takich kontroli należy ustanowić przepis nakładający obowiązek przedkładania tym władzom przy przywozie odnośnych produktów, z jednej strony, uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz zawierającego szczegółowe dane gwarantujące, że nie przyznano refundacji wywozowej do wymienionych w nim produktów, a z drugiej strony, uwierzytelnionego odpisu zgłoszenia wywozowego zawierającego pewne szczegółowe odniesienia do pozwolenia na wywóz.
Szczegółowe zasady uzgodnień dotyczących pozwoleń muszą uzupełniać lub odstępować od ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych1, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001.
(5) Przy stosowaniu wyżej wymienionych przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999 należy również uwzględnić te szczególne uzgodnienia tak, aby nie nakładać zbędnych kosztów na eksporterów prowadzących handel z państwami trzecimi. W tym celu przy określaniu najniższej stawki refundacji nie należy brać pod uwagę faktu, że refundacja wywozowa nie została ustalona dla Estonii. W związku z tym szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1961/20012 do świeżych owoców i warzyw oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1429/953, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1962/20014 do przetworów owocowych i warzywnych, powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) W końcu należy podjąć działania łagodzące wpływ wymienionych koncesji na stosowanie pozwoleń wydanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia na przyznawanie refundacji do wywozu do Estonii, w przypadku gdy operacje przywozowe nie mogły być zakończone przed dniem 1 lipca 2002 r.
Dozwolone powinno być anulowanie tych pozwoleń i zwrot zabezpieczenia proporcjonalnie do niewykorzystanych ilości.
(7) Dokładne określenie odnośnych produktów wymaga odniesienia do nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3846/875, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1007/20026.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wspólnego posiedzenia Komitetów Zarządzających ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wywóz do Estonii produktów wymienionych w załączniku I wymaga przedłożenia właściwym władzom estońskim następujących dokumentów dla każdej przesyłki:
a) uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz, zwanego dalej "pozwoleniem", wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000 z zastrzeżeniem art. 2 niniejszego rozporządzenia; oraz
b) prawidłowo potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego, w którego rubryce 44 znajduje się odniesienie do numeru seryjnego odpowiedniego pozwolenia.
Taki wywóz nie kwalifikuje się do refundacji.
Produkty nie mogą być wcześniej wywiezione do innego państwa trzeciego.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenie i pozwolenia zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 7 "Estonia" i wyraz "tak" zaznaczony krzyżykiem;
b) w rubryce 20 jeden z następujących wpisów:
- Exportación a Estonia.
Reglamento (CE) n° 1176/2002
- Udfrsel til Estland.
Forordning (EF) nr. 1176/2002
- Ausfuhr nach Estland.
Verordnung (EG) Nr. 1176/2002
- . () .
1176/2002
- Export to Estonia.
Regulation (EC) No 1176/2002
- Exportation en Estonie.
Rglement (CE) n° 1176/2002
- Esportazione in Estonia.
Regolamento (CE) n. 1176/2002
- Uitvoer naar Estland.
Verordening (EG) nr. 1176/2002
- Exportaço para a Estónia.
Regulamento (CE) n.o 1176/2002
- Vienti Viroon.
Asetus (EY) N:o 1176/2002
- Export till Estland.
Förordning (EG) nr 1176/2002
oraz kod produktu według nomenklatury rozporządzenia (WE) nr 3846/87.
2.
Rubryka 22 pozwolenia zawiera jeden z następujących wpisów:
- Sin restitución por exportación
- Uden eksportrestitution
- Ohne Ausfuhrerstattung
-
- No export refund
- Sans restitution l'exportation
- Senza restituzione all'esportazione
- Zonder uitvoerrestitutie
- Sem restituiço exportaço
- Ilman vientitukea
- Utan exportbidrag.
3.
Pozwolenia są ważne wyłącznie w odniesieniu do wykazanych w nich produktów i ilości.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego rozporządzenia pociągają za sobą obowiązek wywozu do miejsca przeznaczenia wskazanego w rubryce 7.
5.
Na wniosek zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
6.
Okres ważności pozwolenia wynosi trzy miesiące.
7. Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, wydanie pozwolenia nie podlega warunkowi złożenia zabezpieczenia.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dziesiątego dnia każdego miesiąca o liczbie pozwoleń wydanych w poprzednim miesiącu oraz o ilościach odnośnych produktów w podziale według kodu nomenklatury rozporządzenia (WE) nr 3846/87.
Artykuł 4
Pozwolenia na wywóz wydane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w związku z przyznaniem refundacji na mocy art. 35 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub art. 16 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 dla jednego z produktów wymienionych w Załączniku i określające w rubryce 7 Estonię jako miejsce przeznaczenia, na wniosek zainteresowanych stron nie później niż miesiąc po upływie okresu ważności danego pozwolenia są anulowane, a zabezpieczenia zwalniane proporcjonalnie do niewykorzystanych ilości.
Artykuł 5
1.
W rozporządzeniu (WE) nr 1961/2001 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
W przypadku gdy zróżnicowanie refundacji jest jedynie wynikiem nieustalenia refundacji dla Estonii i bez względu na przepisy art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 nie jest wymagany dowód wypełnienia przywozowych formalności celnych dla wypłacenia refundacji do produktów objętych kodami CN ex 0802, 0805 i 0806.
2. Fakt, że refundacja nie została ustalona do wywozu do Estonii produktów objętych kodami CN 0802, 0805 i 0806, nie jest brany pod uwagę przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.".
2.
W rozporządzeniu (WE) nr 1429/95 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
W przypadku gdy zróżnicowanie refundacji jest jedynie wynikiem nieustalenia refundacji dla Estonii i bez względu na przepisy art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999*, nie jest wymagany dowód wypełnienia przywozowych formalności celnych dla wypłacenia refundacji do produktów objętych kodami CN 2008 i 2009.
2. Fakt, że refundacja nie została ustalona do wywozu do Estonii produktów objętych kodami CN 2008 i 2009, nie jest brany pod uwagę przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
* Dz.U. L 102 z 17.4.1999, str. 11.".
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1177/2002
z dnia 27 czerwca 2002 r.
dotyczące tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3 lit. e), art. 89 i art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja Europejska i Rząd Republiki Korei, zwanej dalej "Koreą", podpisały uzgodniony protokół odnoszący się do światowego przemysłu stoczniowego w dniu 22 czerwca 2000 r., zwany dalej "uzgodnionym protokołem", mając na celu przywrócenie uczciwych i przejrzystych warunków konkurencji.
Jednakże zobowiązania wynikające z uzgodnionego protokołu, w szczególności zobowiązanie do zapewnienia skutecznego mechanizmu nadzorowania cen, nie zostały skutecznie wykonane przez stronę koreańską i w związku z powyższym nie zostały osiągnięte satysfakcjonujące rezultaty.
(2) Pomoc operacyjna okazała się nieskuteczna dla zapewnienia, aby europejski przemysł stoczniowy nie był poszkodowany przez konkurencję, w której nie są respektowane normalne warunki konkurencji na rynku przemysłu stoczniowego.
W związku z tym, jak wynika z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiającego nowe reguły dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [3], względem umów uzgodnionych od dnia 1 stycznia 2001 r. nie można udzielić, wynikającej z zawartych umów, pomocy operacyjnej dla przemysłu stoczniowego.
(3) Jednakże na zasadzie wyjątkowego i tymczasowego środka oraz w celu udzielenia pomocy stoczniom Wspólnoty w tych sektorach, które doznają niekorzystnych skutków w postaci istotnej szkody i poważnego uszczerbku w wyniku nieuczciwej konkurencji ze strony Korei, powinien zostać ustanowiony tymczasowy mechanizm obronny w stosunku do ograniczonych sektorów rynku, jedynie na krótki i ograniczony okres.
Rozporządzenie (WE) nr 1540/98 stosuje się mutatis mutandis.
(4) Sytuacja w przemyśle stoczniowym Wspólnoty jest różnorodna.
Stosownie do czwartego i piątego raportu Komisji w sprawie sytuacji w światowym przemyśle stoczniowym, w przybliżeniu połowa skompensowanego tonażu brutto produkowanego w stoczniach Wspólnoty dotyczy sektorów rynku, w których stocznie Wspólnoty mają silną pozycję na rynku międzynarodowym.
Jednakże w innych segmentach istnieją dowody na to, że stocznie Wspólnoty doznają niekorzystnych skutków w postaci istotnej szkody i poważnego uszczerbku w wyniku nieuczciwej konkurencji ze strony Korei.
Dlatego w niektórych okolicznościach, może być dopuszczone tymczasowe wsparcie odnoszące się do umów w tych sektorach, a mianowicie w sektorze kontenerowców, produktowców oraz chemikaliowców.
(5) Mając na uwadze wyjątkowy rozwój w sektorze zbiornikowców LPG, Komisja będzie nadal monitorować ten rynek.
Tymczasowe wsparcie odnoszące się do umów może zostać dopuszczone w tym sektorze, jeśli Komisja potwierdzi, na podstawie postępowań obejmujących rok 2002, że przemysł Wspólnoty w tym sektorze doznał istotnej szkody i poważnego uszczerbku w wyniku nieuczciwej konkurencji ze strony Korei, w tym samym stopniu co w sektorze kontenerowców, produktowców oraz chemikaliowców.
(6) Można dopuścić wsparcie wynoszące 6 % wartości umowy przed udzieleniem pomocy, aby w skuteczny sposób umożliwić stoczniom Wspólnoty przezwyciężenie nieuczciwej konkurencji Korei.
(7) Tymczasowy mechanizm obronny powinien być dopuszczony jedynie po rozpoczęciu przez Wspólnotę procedury rozstrzygającej spór z Koreą, poprzez zażądanie konsultacji z Koreą, zgodnie z Porozumieniem Światowej Organizacji Handlu w sprawie zasad i procedur dotyczących rozstrzygania sporów i nie może on pozostawać nadal dopuszczony, w przypadku gdy spór ten zostanie rozstrzygnięty lub zawieszony, z tej przyczyny, że Wspólnota uzna, że uzgodniony protokół został skutecznie wprowadzony w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się odpowiednie definicje wymienione w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1540/98.
Ponadto stosuje się następujące definicje:
a) "kontenerowce" oznaczają statki o kadłubie jednopokładowym z układem uchwytów do przewożenia pojemników (standardowych i niestandardowych, chłodzących i niechłodzących), których uchwyty są wyposażone w prowadnice ułatwiające ustawianie pojemników, w które to prowadnice mogą być również wyposażone niektóre pokładowe przestrzenie składowe.
Inne statki, których nośność ładunkowa przeznaczona jest zarówno na pojemniki jak i innego rodzaju ładunek uznawane są za kontenerowce, jeśli nośność ładunkowa jest w większej części przeznaczona na pojemniki;
b) "chemikaliowce" oznaczają statki o kadłubie jednopokładowym z układem zespolonych lub niezależnych zbiorników, przystosowanych do przewożenia produktów chemicznych w postaci ciekłej.
Chemikaliowce charakteryzują się zdolnością do przewożenia i obsługi kilku substancji w tym samym czasie oraz specyficznym wyposażeniem zbiorników w postaci powłok, stosownie do charakteru ładunku i ryzyka związanego z jego przewozem;
c) "produktowce" oznaczają statki o kadłubie jednopokładowym, z układem zespolonych lub niezależnych zbiorników, przeznaczonych do przewozu rafinowanych produktów ropopochodnych w postaci ciekłej;
d) "zbiornikowce LPG" (zbiornikowce do przewozu gazu ziemnego w stanie ciekłym) oznaczają statki o kadłubie jednopokładowym wyposażone w zamocowane zespolone lub niezależne zbiorniki przeznaczone do przewozu gazu ziemnego w postaci ciekłej.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2–6, bezpośrednia pomoc udzielana w celu wspierania umów na budowę kontenerowców, produktowców, chemikaliowców, i zbiornikowców LPG jest uznawana za zgodną ze wspólnym rynkiem w sytuacji, kiedy koreańska stocznia konkuruje o umowę oferując niższą cenę.
2.
Bezpośrednia pomoc udzielana w celu wspierania umów na budowę zbiornikowców LPG może być dopuszczona na podstawie niniejszego artykułu, w odniesieniu do ostatecznych umów podpisanych po ogłoszeniu przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, iż potwierdza na podstawie przeprowadzonych postępowań obejmujących rok 2002, że przemysł Wspólnot doznał istotnej szkody i poważnego uszczerbku w tym sektorze rynku spowodowanych nieuczciwymi praktykami Korei.
3.
Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może być dopuszczona dla umów przemysłu stoczniowego w wysokości do 6 % wartości umowy przed udzieleniem pomocy.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w odniesieniu do jakiegokolwiek statku, dostarczonego później niż w ciągu trzech lat od daty podpisania końcowej umowy.
Jednakże Komisja może przedłużyć trzyletni okres na dostarczenie statku, w przypadku gdy jest to uzasadnione techniczną złożonością jednostkowego projektu stoczniowego lub opóźnieniami w programie pracy stoczni wynikającymi z niespodziewanych zakłóceń o poważnym i uzasadnionym charakterze, spowodowanych wyjątkową i nieprzewidzianą sytuacją zewnętrzną.
5.
Komisja kontroluje sektory rynku uprawnione do pomocy na podstawie ust. 1, w odniesieniu do dowodów wyraźnie wskazujących, że określony sektor rynku Wspólnoty doznał bezpośrednich szkód z powodu nieuczciwych i nieprzejrzystych warunków konkurencji.
6.
Rozporządzenie (WE) nr 1540/98 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 3
Pomoc na mocy art. 2 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień art. 88 Traktatu.
Komisja przyjmuje decyzję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 88 [4] Traktatu WE [5].
Artykuł 4
Rozporządzenie stosuje się do końcowych umów podpisanych od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do jego wygaśnięcia, z wyjątkiem końcowych umów podpisanych przed ogłoszeniem przez Wspólnotę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, że rozpoczęła postępowanie rozstrzygające spór z Koreą poprzez zażądanie konsultacji zgodnie z Porozumieniem Światowej Organizacji Handlu w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz końcowych umów podpisanych jeden miesiąc lub dłużej po ogłoszeniu przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, że spór został rozstrzygnięty lub zawieszony, gdy Wspólnota uzna, że uzgodniony protokół został skutecznie wprowadzony w życie. Artykuł 5 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i wygasa dnia 31 marca 2004 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1181/2002
z dnia 1 lipca 2002 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 869/2002 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W związku z ograniczoną dostępnością produktów leczniczych dla niektórych gatunków zwierząt służących do produkcji żywności [3] maksymalne poziomy pozostałości należy określić metodami ekstrapolacji z maksymalnych poziomów pozostałości określonych dla innych gatunków w ściśle naukowy sposób.
(5) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(6) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(7) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się trimetoprim, neomycynę (w tym framycetynę), paromomycynę, spektynomycynę, kolistynę, danofloksacynę, difloksacynę, enrofloksacynę, flumechinę, erytromycynę, tylmikozynę, florfenikol, linkomycynę i oksyklozanid.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [4] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1185/2002
z dnia 1 lipca 2002 r.
zmieniające wykaz sądów właściwych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków [1], w szczególności jego art. 44,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności w odniesieniu do orzeczeń o ponoszeniu odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków powinien być przedkładany do sądów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1347/2000.
(2) Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 przewiduje, iż Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o tekstach zmieniających wykaz sądów wymienionych w załączniku I.
(3) Niderlandy powiadomiły Komisję o zmianie wykazu sądów wymienionych w załączniku I. Dlatego też rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 tiret jedenaste otrzymuje brzmienie:
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1186/2002
z dnia 2 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 94/2002 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 434/2002 [3], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
(2) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 94/2002 określa niektóre szczegóły procedury badania i zatwierdzenia przez Komisję programów opracowanych przez federacje handlowe i organizacje międzybranżowe.
(3) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 94/2002 określa niektóre szczegóły procedury badania i zatwierdzania przez Komisję programów złożonych przez Państwa Członkowskie, w przypadkach, w których znajduje zastosowanie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
(4) Dla jasności i bezpieczeństwa prawnego należy zapewnić, żeby wspomniane procedury obejmowały decyzję Komisji, które programy kwalifikują się do realizacji w ramach założeń budżetowych określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
(5) W rezultacie należy dostosować art. 7 ust. 3 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na wspólnym posiedzeniu Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 94/2002 otrzymuje brzmienie:
"3. Po zbadaniu programów znajdujących się na ostatecznej liście, o której mowa w akapicie trzecim art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, Komisja podejmuje, najpóźniej do 14 sierpnia 2002 r. po raz pierwszy, a następnie najpóźniej do 15 listopada 2002 r., decyzję o tym, które programy może częściowo finansować w ramach założeń budżetowych podanych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
O swojej decyzji Komisja zawiadamia wspólne komitety zarządzające określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000." .
Artykuł 2
Artykuł 8 zdanie ostatnie rozporządzenia (WE) nr 94/2002 otrzymuje brzmienie:
"Komisja podejmuje, najpóźniej do 30 września 2002 r. po raz pierwszy, a następnie najpóźniej do 15 grudnia w późniejszym czasie, decyzję o tym, które programy może częściowo finansować w ramach założeń budżetowych podanych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
O swojej decyzji Komisja zawiadamia wspólne komitety zarządzające." .
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1194/2002
z dnia 3 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2234/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do konsumpcji przetworów mlecznych ze świeżego mleka na Maderze
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1600/92 (Poseima) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 ustala kwotę pomocy w odniesieniu do spożycia przez ludzi przetworów mlecznych produkowanych na Maderze w kwocie 12 EUR na 100 kg mleka pełnego dostarczonego do mleczarni.
Pomoc ta przyznawana jest w odniesieniu do spożycia przez ludzi przetworów mlecznych produkowanych lokalnie ze świeżego mleka krowiego w granicach potrzeb spożycia na Maderze, okresowo ocenianych.
Artykuł ten również dopuszcza produkcję na Maderze, do spożycia lokalnego, mleka UHT odtworzonego z mleka w proszku pochodzącego ze Wspólnoty, tak długo, aż środek ten zapewni zbieranie lokalnie produkowanego mleka i jego zbyt.
(2) Oszacowano, że potrzeby w zakresie spożycia na Maderze nie przekroczą limitu 4000 ton, co odpowiada limitowi produkcji lokalnej, w ramach którego program dodatkowych opłat wyrównawczych stosowanych wobec producentów mleka krowiego, przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającym dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 582/2002 [3], nie stosuje się do Madery. W efekcie, objętość mleka, w odniesieniu do którego przyznawana jest pomoc przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 1453/2001, wypłacana mleczarniom za wszystkie przetwory uzyskane w wyniku przetworzenia mleka produkowanego lokalnie powinna być ograniczona do ilości 4000 ton.
(3) Należy również ustanowić zasady dotyczące wykorzystania świeżego mleka krowiego produkowanego na Maderze, dla którego pomoc wspólnotowa jest przyznawana i minimalną objętość, która musi być włączona do regenerowanego mleka UHT przeznaczonego do lokalnego spożycia.
Minimalna objętość wynosząca 15 % jest odpowiednia by zapewnić, by lokalnie produkowane mleko było zbierane i znajdowało zbyt.
(4) W związku z tym, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2234/92 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [5], musi być zmienione.
(5) Przepisy, dotyczące kwoty pomocy i zakwalifikowanych przetworów, są ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1453/2001.
Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2234/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Pomoc w odniesieniu do spożycia przez ludzi przetworów mlecznych produkowanych na Maderze, przewidziana w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, jest wypłacana, podlega limitowi do 4000 ton mleka pełnego przez okres 12 miesięcy.".
2) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Mleko produkowane na Maderze, w odniesieniu do którego pomoc określona w ust. 1 jest przyznawana, jest wykorzystywane całkowicie w celach lokalnego wytwarzania przetworów mlecznych przeznaczonych wyłącznie do lokalnego spożycia.".
3) Dodaje się art. 1a:
"Artykuł 1a
Regenerowane mleko UHT, określone w art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, zawiera przynajmniej 15 % świeżego mleka produkowanego lokalnie.".
4) Skreśla się Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1195/2002
z dnia 3 lipca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków przywozowych dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do tytoniu, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2179/92 oraz dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 w zakresie kodów Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [1], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej do produktów rolnych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 przewiduje zwolnienie z należności celnych w odniesieniu do bezpośredniego przywozu na Wyspy Kanaryjskie 20000 ton surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu przeznaczonego do lokalnej produkcji wyrobów tytoniowych.
(2) W celu wykonania tego uzgodnienia należy przewidzieć okres jednego roku dla obliczenia maksymalnej ilości, określonej w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, oraz należy zdefiniować pojęcie "lokalna produkcja wyrobów tytoniowych".
Ponadto w celu zapewnienia możliwie dużej elastyczności w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów na bazie tytoniu należy zezwolić na to, aby łączna ilość surowca tytoniowego odżyłowanego mogła być wykorzystana na przywóz innych wyrobów, w oparciu o współczynnik równoważności, stosownie do zapotrzebowania lokalnego przemysłu.
(3) W celu wykonania tego uzgodnienia, dla zachowania prostoty oraz jednolitości administracyjnej, należy w miarę możliwości stosować przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/2002 z dnia 28 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla regionów peryferyjnych, wprowadzonych rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 474/2002 [5].
(4) W celu zachowaniu przejrzystości przepisów prawnych należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2179/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków przywozowych dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do tytoniu [6].
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 2179/92 stanowi, że kontyngent roczny w wysokości 20000 ton ma być zrealizowany w okresie od dnia 1 lipca danego roku do dnia 30 czerwca roku następnego.
W celu dostosowania tego warunku do szczegółowych uzgodnień w sprawie dostaw należy zmienić termin realizacji programu, a ilości powinny być określone na bazie roku kalendarzowego.
W celu realizacji programu w okresie przejściowym od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. maksymalna ilość, określona w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, powinna być ustalona na poziomie 10000 ton.
(6) Zmieniony został kod CN dla tytoniu ciętego.
W związku z tym art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady dla przywozu tytoniu na Wyspy Kanaryjskie na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Artykuł 2
W celu stosowania niniejszego rozporządzenia:
- roczny okres przyjmowany dla obliczenia maksymalnej ilości rocznej rozpoczyna się dnia 1 stycznia każdego roku, a kończy dnia 31 grudnia tego samego roku,
- "lokalna produkcja wyrobów tytoniowych" oznacza działalność prowadzoną na Wyspach Kanaryjskich, mającą na celu przetworzenie produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na wyroby przemysłowe gotowe do palenia,
- ilości surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu są przeliczane na ilości surowca tytoniowego odżyłowanego na podstawie współczynnika równoważności podanego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Przywóz produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wymaga przedstawienia świadectwa zwolnienia.
Sekcja 20 we wnioskach o wydanie świadectwa oraz świadectwa zawierają wyrazy: "produkt przeznaczony dla przemysłu produkującego wyroby tytoniowe".
Z wyjątkiem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia art. 2, 5, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 25 i 26 rozporządzenia (WE) nr 20/2002 stosuje się mutatis mutandis.
Właściwe organy zapewniają, że produkty objęte niniejszym rozporządzeniem są wykorzystywane zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi, w szczególności art. 291–300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [8].
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 2179/92 traci moc.
Artykuł 5
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. maksymalna ilość ekwiwalentu surowca tytoniowego odżyłowanego zwolnionego z należności celnych na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 wynosi 10000 ton.
Artykuł 6
W art. 16 ust. 1 tiret siódme rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 kod "ex24031000" zastępuje się "ex24031090".
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1215/2002
z dnia 5 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 20/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla najbardziej peryferyjnych regionów, wprowadzone rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 34,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyznaczenie minimalnego poziomu stawki ryczałtowej pomocy w ramach dostaw dla regionów peryferyjnych, stosownie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/2002 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 474/2002 [5], wymaga oceny i analizy licznych danych. Z uwagi na fakt, że zadanie to jest bardziej czasochłonne niż przewidziano, termin, w którym omawiany przepis ma wejść w życie powinien zostać odroczony i powinien być zbieżny z rozpoczęciem roku kalendarzowego, tzn. z dniem 1 stycznia 2003 r.
(2) W związku z powyższym, rozporządzenie (WE) nr 20/2002 powinno zostać zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 30 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 20/2002 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w art. 6 akapit trzeci i czwarty wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2002
z dnia 5 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2070/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2001 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem.
(2) Uległa zmianie liczba uli w komunikatach Państw Członkowskich uaktualniających dane strukturalne w sprawie sytuacji w sektorze, przewidziana w art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2300/97.
W wyniku tego załącznik I do tego rozporządzenia powinien zostać zmieniony.
(3) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2300/97 ustanawia ostateczny termin wykonania środków na podstawie programów rocznych. W wyniku tego nowy załącznik I należy stosować po raz pierwszy do rocznych programów obejmujących rok gospodarczy 2002/03.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2300/97 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2002
z dnia 5 lipca 2002 r.
wymagające od importerów i producentów niektórych substancji EINECS dostarczenia określonych informacji i wykonania określonych badań na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kilka Państw Członkowskich zawiadomiło Komisję o uzasadnionych podstawach do twierdzenia, że niektóre substancje w Europejskim Spisie Istniejących Substancji chemicznych o znaczeniu handlowym (EINECS) [2] mogą, ze względu na stopień narażenia na oddziaływanie w ich produkcji lub użytkowaniu, stwarzać poważne zagrożenie dla człowieka lub środowiska naturalnego.
(2) Od zainteresowanych producentów i importerów należy zatem wymagać dostarczenia Komisji informacji dotyczących tych substancji, które posiadają.
(3) Od zainteresowanych producentów i importerów należy również wymagać badania tych substancji, sporządzenia sprawozdania dotyczącego tych badań oraz przesłania Komisji tych sprawozdań wraz z wynikami badań, z zastrzeżeniem możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, że w przypadku gdy substancja jest produkowana lub przywożona jako taka lub w preparacie przez kilku producentów lub importerów, mogą być wykonane dalsze badania przez jednego lub więcej producentów lub importerów działających w imieniu pozostałych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Producenci i importerzy jednej lub więcej substancji EINECS, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia:
a) dostarczą Komisji informacje określone w Załączniku w terminach w nim ustanowionych;
b) przeprowadzą, w odniesieniu do każdej takiej substancji, badania wskazane w Załączniku, zgodnie z protokołami w nim określonymi;
c) dostarczą Komisji sprawozdanie dotyczące każdego takiego badania, włącznie z jego wynikami, w terminach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1221/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 czerwca 2002 r.
w sprawie kwartalnych niefinansowych sprawozdań administracji publicznej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [4], (ESA 95), zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji i reguł rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu sprawozdań Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) Sprawozdanie Komitetu Walutowego w sprawie wymogów informacyjnych, wprowadzonych przez Radę Ecofin w dniu 18 stycznia 1999 r., podkreśla, że dla sprawnego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz jednolitego rynku, zasadnicze znaczenie mają efektywny nadzór i koordynacja polityk gospodarczych i że wymaga to wyczerpującego systemu informacji statystycznej dającego politykom niezbędne dane do podejmowania decyzji.
Sprawozdanie to potwierdziło także, iż wysoki priorytet dla Państw Członkowskich powinny mieć krótkookresowe statystyki finansów publicznych, w szczególności dla członków unii gospodarczej i walutowej, i że celem było opracowanie uproszczonych kwartalnych niefinansowych sprawozdań sektora administracji publicznej, wynikających z podejścia krok po kroku.
(3) Właściwym jest, aby zdefiniowano uproszczone kwartalne sprawozdania niefinansowe administracji publicznej przez odniesienie do wykazu ESA 95 kategorii wydatków i dochodów budżetowych zdefiniowanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1500/2000 z dnia 10 lipca 2000 r. wprowadzającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 odnoszące się do wydatków i dochodów administracji publicznej [5].
(4) W podejściu krok po kroku priorytet uzyskały podatki, rzeczywiste składki na ubezpieczenia społeczne oraz świadczenia społeczne inne niż rzeczowe transfery społeczne, jako kategorie reprezentujące wiarygodne wskaźniki trendów w finansach publicznych, które już są dostępne (pierwszy krok).
(5) Przekazanie pierwszego zestawu kategorii na bazie kwartalnej począwszy od czerwca 2000 r., we wszystkich Państwach Członkowskich jest objęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 264/2000 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie wprowadzenia rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 odnoszącego się do krótkookresowych statystyk finansów publicznych [6].
(6) Niezbędne jest uzupełnienie pierwszego kroku innym zestawem kategorii w celu uzyskania pełnego wykazu kategorii tworzących wydatki i dochody administracji publicznej.
(7) Wiarygodność danych kwartalnych uzyskanych na podstawie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do danych rocznych powinna podlegać ocenie.
Dlatego przed końcem 2005 r. powinno być sporządzone sprawozdanie w sprawie jakości danych kwartalnych.
(8) Artykuł 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 ustanawiają warunki, na mocy, których Komisja może przyjąć zmiany w metodologii ESA 95 w celu wyjaśnienia i poprawy jej treści.
Opracowanie kwartalnych niefinansowych sprawozdań administracji publicznej wymaga dodatkowych środków w Państwach Członkowskich.
Dlatego ich przekazanie Komisji nie może być przedmiotem decyzji Komisji.
(9) Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC), utworzony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [7] i Komitet ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego (CMBF), utworzony decyzją Rady 91/115/EWG [8], były konsultowane zgodnie z art. 3 tych decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest określenie treści kwartalnych sprawozdań niefinansowych administracji publicznej, ustanowienie wykazu ESA 95 kategorii przekazywanych przez Państwa Członkowskie od dnia 30 czerwca 2002 r. i określenie głównych cech charakterystycznych tych kategorii.
Artykuł 2
Treść kwartalnych sprawozdań niefinansowych administracji publicznej
Treść kwartalnych sprawozdań niefinansowych administracji publicznej jest zdefiniowana w Załączniku przez odniesienie do wykazu ESA 95 kategorii tworzących wydatki i dochody administracji publicznej.
Artykuł 3
Kategorie objęte obowiązkiem przekazywania danych kwartalnych
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) dane kwartalne dla kategorii lub grup kategorii włączonych do wykazu zawartego w Załączniku, z wyjątkiem tych kategorii, dla których dane muszą być przekazywane w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 264/2000.
2.
Dane kwartalne przekazuje się dla następujących kategorii (lub grup kategorii) wydatków i dochodów administracji publicznej:
a) wydatki:
- konsumpcja pośrednia (P.2)
- inwestycje brutto + Nabytki pomniejszone o sprzedaż niefinansowych aktywów niewyprodukowanych (P.5 + K.2)
- środki trwałe brutto (P.51)
- wynagrodzenie pracowników (D.1)
- pozostałe podatki od produkcji (D.29)
- subsydia, zapłacone (D.3)
- przychody z własności (D.4)
- odsetki (D.41)
- bieżące podatki dochodowe, majątkowe itp.
(D.5)
- transfery socjalne w naturze związane z wydatkami na produkty dostarczane gospodarstwom domowym przez producentów rynkowych (D.6311 + D.63121 + D.63131)
- inne transfery bieżące (D.7)
- dostosowanie z tytułu zmian w udziale netto gospodarstw domowych w rezerwach funduszy emerytalnych (D.8)
- podatki od kapitału + dotacje inwestycyjne + inne transfery kapitałowe, zapłacone (D.91 + D.92 + D.99).
b) dochód:
- produkcja rynkowa + produkcja na własne cele + płatności za pozostałą produkcję nierynkową (P.11 + P.12 + P.131)
- inne subsydia produkcyjne, otrzymane (D.39)
- przychody z własności (D.4)
- kalkulacyjne składki na ubezpieczenie społeczne (D.612)
- inne bieżące transfery (D.7)
- dotacje inwestycyjne + inne transfery kapitałowe, otrzymane (D.92 + D.99).
3.
Transakcje D.41, D.7, D.92 i D.99 są skonsolidowane w ramach operacji sektora administracji publicznej.
Inne transakcje nie są skonsolidowane.
Artykuł 4
Opracowanie danych kwartalnych: źródła i metody
1.
Dane kwartalne odnoszące się do pierwszego kwartału 2001 r. poczynając od pierwszego kwartału 2001 r. opracowuje się zgodnie z następującymi zasadami:
a) dane kwartalne bazują, jak to tylko możliwe, na bezpośrednich informacjach źródłowych, w celu zminimalizowania, dla każdego kwartału, różnic między wstępnymi szacunkami a danymi ostatecznymi;
b) w razie potrzeby bezpośrednie informacje, uzupełnia się, korektami w zakresie pokrywania oraz korektami pojęć, tak by dane kwartalne odpowiadały pojęciom ESA 95;
c) dane kwartalne i odpowiadające im dane roczne są zgodne.
2.
Dane kwartalne odnoszące się do okresu od pierwszego kwartału 1999 r. do czwartego kwartału 2000 r. są opracowywane zgodnie ze źródłami zapewniającymi spójność między danymi kwartalnymi i odpowiednimi danymi rocznymi.
Artykuł 5
Harmonogram przekazywania danych kwartalnych
1.
Dane kwartalne określone w art. 3 są dostarczane Komisji (Eurostat) najpóźniej trzy miesiące po zakończeniu kwartału, do którego dane się odnoszą.
Jakiekolwiek weryfikacje danych odnoszących się do poprzedniego kwartału są przekazywane w tym samym czasie.
2.
Pierwsze przekazanie danych kwartalnych odnosi się do danych za pierwszy kwartał 2002 r.
Państwa Członkowskie dostarczą te dane nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.
Jednakże Komisja może przyznać odstępstwo, nie przekraczające okresu jednego roku, dotyczące terminu przekazania pierwszych danych kwartalnych za okres począwszy od pierwszego kwartału 2002 r., jeśli krajowy system statystyczny wymaga zasadniczych zmian.
Artykuł 6
Przekazywanie wcześniejszych danych
1.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji (Eurostat) kwartalnie wcześniejsze dane dla kategorii określonych w art. 3, poczynając od pierwszego kwartału 1999 r.
2.
Dane kwartalne odnoszące się do okresu od pierwszego kwartału 1999 r. do czwartego kwartału 2001 r. przekazuje się Komisji (Eurostat) nie później niż dnia 30 czerwca 2002 r.
Jednakże Komisja może udzielić odstępstwa nie przekraczającego okresu jednego roku, dotyczącego terminu przekazania pierwszych danych kwartalnych za okres począwszy od pierwszego kwartału 1999 r., jeśli krajowe systemy statystyczne wymagają zasadniczych zmian.
Artykuł 7
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji (Eurostat) opis źródeł i metod wykorzystanych do opracowania danych kwartalnych określonych w art. 3 (wstępny opis), w tym samym czasie, gdy rozpoczną przekazywanie danych kwartalnych zgodnie z harmonogramem określonym w art. 5 ust. 2.
2.
Wszelkie weryfikacje wstępnego opisu źródeł i metod wykorzystanych do opracowania danych kwartalnych dostarcza się Komisji (Eurostat), gdy zweryfikowane dane są przekazywane.
3.
Komisja (Eurostat) informuje SPC i CMBF o źródłach i metodach wykorzystywanych przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
Sprawozdanie
Na podstawie danych przekazanych dla kategorii wyszczególnionych w art. 3, i po konsultacji z SPC, Komisja (Eurostat) dostarczy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę wiarygodności danych kwartalnych dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Przepisy przejściowe
1. Państwa Członkowskie, które nie mogą przekazywać danych, w okresie przejściowym przewidzianym w ust. 4, danych kwartalnych poczynając od pierwszego kwartału 2001 r. zgodnie ze źródłami i metodami przewidzianymi w art. 4 ust. 1 i harmonogramem określonym w art. 5 ust. 1 stosują ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie określone w ust. 1 przekażą Komisji (Eurostat) ich "najlepsze szacunki kwartalne" (tj. zawierające wszystkie nowe informacje dostępne w trakcie procesu opracowywania systemu kwartalnych niefinansowych sprawozdań administracji publicznej) zgodnie z harmonogramem określonym w art. 5 ust. 1.
Wskazują one jednocześnie, jakie kroki należy nadal podjąć dla zapewnienia zgodności ze źródłami oraz metodami przewidzianymi w art. 4 ust. 1.
3.
W trakcie okresu przejściowego przewidzianego w ust. 4, Komisja (Eurostat) zbada postęp dokonany przez Państwa Członkowskie w kierunku pełnej zgodności z art. 4 ust. 1.
4.
Okres przejściowy zaczyna się od daty pierwszego przekazania określonej w art. 5 ust. 2 i kończy najpóźniej dnia 31 marca 2005 r.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1223/2002
z dnia 8 lipca 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowe poddziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich odnoszące się do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal przywoływane przez ich posiadacza, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli określonej w Załączniku są klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod kodami CN, wskazanymi w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1226/2002
z dnia 8 lipca 2002 r.
zmieniające załącznik B do dyrektywy Rady 64/432/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 535/2002 [2], w szczególności jej art. 16 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 11 października 1999 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt przyjął sprawozdanie [3] dotyczące zmiany załączników technicznych do dyrektywy Rady 64/432/EWG celem uwzględnienia postępu naukowego w zakresie gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła.
(2) Zgodnie z powyższym sprawozdaniem próby tuberkulinowe należy przeprowadzać zgodnie ze wskazaniami Podręcznika Norm dla Testów Diagnostycznych oraz Szczepionek Międzynarodowego Biura Epizootii, wydanie trzecie 1996 r.
(3) W sierpniu 2001 r. Międzynarodowe Biuro Epizootii opublikowało czwarte wydanie wspomnianego podręcznika (2000), zawierające pewne zmiany w opisie prób tuberkulinowych.
(4) W styczniu 2002 r. Europejska Dyrekcja ds. Jakości Leków opublikowała czwarte wydanie Farmakopei Europejskiej (2002), zawierające monografie 0535 i 0536 dotyczące oczyszczonej pochodnej białkowej tuberkuliny bydlęcej i ptasiej.
(5) W związku z powyższym zachodzi konieczność wprowadzenia zmian w załączniku B do dyrektywy 64/432/EWG, celem ustanowienia procedur mających zastosowanie do celów nadzoru i handlu we Wspólnocie, z uwzględnieniem opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego.
(6) Środki, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z oceną Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik B do dyrektywy 64/432/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1228/2002
z dnia 8 lipca 2002 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz niektórych grzybów zakonserwowanych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1218/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 z dnia 6 września 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2125/95 ustanawia, że jeżeli wnioskowane ilości przekraczają ilości dostępne, Komisja musi ustalić ryczałtową stopę procentową obniżki wnioskowanych ilości i zawiesić wydawanie pozwoleń na przywóz w odniesieniu do kolejnych wniosków.
(2) Ilości, o które wnioskowano w dniach 1 i 2 lipca 2002 r. na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95, na produkty pochodzące z Chin przekraczają ilości dostępne. Należy więc ustalić limit ilościowy, do jakiego mogą być wydane pozwolenia na przywóz oraz termin zawieszający wydawanie pozwoleń na przywóz w odniesieniu do kolejnych wniosków.
(3) Kontrola wykazała, że w rozporządzeniu (WE) nr 1218/2002 dotyczącym wydawania pozwoleń na przywóz niektórych zakonserwowanych grzybów znajdują się oczywiste błędy mające wpływ na zainteresowane podmioty gospodarcze.
Dlatego też rozporządzenie to musi zostać uchylone i zastąpione z mocą obowiązującą od daty jego wejścia w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz, o które wnioskowano w dniach 1 i 2 lipca 2002 r. na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95 na produkty pochodzące z Chin, dla których wnioski zostały złożone do Komisji w dniu 3 lipca 2002 r., zostaną wydane, zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia, na 19,23 % wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Wydawanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Chin, o które wnioskowano na mocy rozporządzenia (WE) nr 2125/95, zostaje zawieszone w odniesieniu do wniosków złożonych między dniem 3 lipca a dniem 31 grudnia 2002 r. włącznie.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1218/2002 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 6 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/2002
z dnia 9 lipca 2002 r.
zastępujące Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90 ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3769/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 988/2002 [2], w szczególności jego art. 9a,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3769/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. wykonujące i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1251/2001 [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy nadać skuteczność decyzjom podjętym przez Komisję Narodów Zjednoczonych do spraw Środków Odurzających w marcu 2001 r. dodającym anhydryt kwasu octowego i nadmanganian potasu do tabeli I Załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1988 r.
(2) Należy zmienić Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3677/90 dla wykonania niniejszej decyzji.
Komisja może wprowadzać zmiany na mocy art. 9a lit. e) rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 3769/92 musi zostać zmienione dla uwzględnienia zmian w rozporządzeniu (EWG) nr 3677/90 oddzielających przepisy w sprawie pozwoleń na wywóz od tych w sprawie wstępnych powiadomień wywozowych dla substancji sklasyfikowanych w kategorii 1 Załącznika.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3677/90 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 3769/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Szczególne wymagania wywozowe dla substancji sklasyfikowanych w kategorii 2
Na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wywóz substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 podlega odpowiednio przepisom art. 4 i 4a rozporządzenia podstawowego za każdym razem, kiedy jest przeznaczony dla podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w kraju wymienionym i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C. Wykazy te są regularnie aktualizowane przez Komisję Europejską.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Szczególne wymagania wywozowe dla substancji sklasyfikowanych w kategorii 3
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych wymagań określanych na podstawie porozumień z zainteresowanymi krajami wywóz substancji sklasyfikowanych w kategorii 3 podlega, na mocy art. 5a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przepisom art. 4 i 4a rozporządzenia podstawowego za każdym razem, kiedy jest przeznaczony dla podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w kraju wymienionym w wykazie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, a ponadto na mocy ust. 3 niniejszego artykułu nie może zostać wydane otwarte indywidualne upoważnienie.
Wykazy te są regularnie aktualizowane przez Komisję Europejską.";
3) załącznik I zastępuje się załącznikiem 2 do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1241/2002
z dnia 10 lipca 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Gailtaler Speck, Morbier, Queso Palmero lub Queso de la Palma, oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia Thrapsano extra, Turrón de Agramunt lub Torró d’Agramunt)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przekazała Komisji dwa wnioski w sprawie rejestracji nazwy "Queso Palmero lub Queso de la Palma" jako nazwy pochodzenia oraz nazwy "Turrón de Agramunt lub Torró d’Agramunt" jako oznaczenia geograficznego, Francja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Morbier" jako nazwy pochodzenia, Austria przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Gailtaler Speck" jako oznaczenia geograficznego, a Grecja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia Thrapsano extra" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w rozporządzeniu w szczególności, że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Na mocy art. 7 tego rozporządzenia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnych deklaracji sprzeciwu.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie we Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1097/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/2002
z dnia 11 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek na lata gospodarcze 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003 i 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynków w sektorze olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek oraz pomocy dla organizacji producentów oliwy z oliwek [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku w sektorze olejów i tłuszczów [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [6], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 pomocy nie udziela się żadnemu plantatorowi oliwek w odniesieniu do dodatkowych drzew oliwnych posadzonych po dniu 1 maja 1998 r. lub takich, dla których nie sporządzono deklaracji zbiorów przed upływem ustalonej daty. Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2070/2001 [8], przewiduje, że wyłączenie z pomocy odnosi się do uprawy dodatkowych drzew oliwnych posadzonych po dniu 1 maja 1998 r. lub posadzonych po dniu 1 listopada 1995 r., dla których nie sporządzono deklaracji zbiorów przed upływem dnia 1 kwietnia 1999 r. Jednakże dodatkowe drzewa oliwne posadzone w związku z przekształceniem starej plantacji oliwek lub objęte programem zatwierdzonym przez Komisję mogą kwalifikować się do przydzielenia pomocy.
(2) Zbiory z dodatkowych drzew oliwnych, określonych w art. 4 akapicie pierwszym rozporządzenia (WE) nr 1638/98, nie są znaczne w ciągu pierwszych trzech lat po zasadzeniu.
Jednakże od roku gospodarczego 2002/03 zbiory te będą większe i muszą zostać uwzględnione w celach wyłączenia z systemu pomocy.
Dlatego niezbędne jest ustanowienie systemu obliczeniowego uwzględniającego wyprodukowaną ilość oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, ilość uprawianych drzew oliwnych posadzonych przed i po 1 maja 1998 r. oraz współczynniki pozwalające na odjęcie oliwy wyprodukowanej z dodatkowych drzew oliwnych niekwalifikujących się do pomocy od całkowitej produkcji.
Powyższe współczynniki ustala się na podstawie przewidywanego wzrostu plonów w stosunku do wieku drzew.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się następujący art. 12a:
"Artykuł 12a
Na podstawie deklaracji określonej w art. 2 i 5 oraz wniosków o pomoc określonych w art. 12 produkujące Państwa Członkowskie ustalają wielkość produkcji oliwy z oliwek z dodatkowych drzew oliwnych w rozumieniu art. 4 akapitu pierwszego rozporządzenia (WE) nr 1638/98 na rok gospodarczy 2002/03, mnożąc średni plon z dorosłego drzewa oliwnego przez sumę:
- liczby dodatkowych drzew oliwnych posadzonych pomiędzy dniem 1 maja i dniem 31 października 1998 r. pomnożonej przez 0,70, oraz
- liczby dodatkowych drzew oliwnych posadzonych pomiędzy dniem 1 listopada 1998 r. i dniem 31 października 1999 r. pomnożonej przez 0,35.
Średni plon z dorosłego drzewa oliwnego oblicza się dzieląc ilość oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia wyprodukowanej z dodatkowych drzew oliwnych określonych w pierwszym akapicie przez sumę:
- liczby owocujących drzew oliwnych posadzonych przed dniem 1 maja 1998 r., oraz
- liczby owocujących drzew oliwnych posadzonych między dniem 1 maja a dniem 31 października 1998 r. pomnożonej przez 0,70, oraz
- liczby owocujących drzew oliwnych posadzonych między dniem 1 listopada 1998 r. a dniem 31 października 1999 r. pomnożonej przez 0,35".
2) Artykuł 14 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Plantatorzy oliwek są uprawnieni do pomocy odnośnie do ilości produkowanej oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, po odjęciu produkcji z dodatkowych drzew oliwnych określonej w art. 12a akapicie pierwszym i po dodaniu ryczałtowej ilości oliwy z wytłoczyn określonej w ust. 2".
3) Artykuł 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Ilość oliwy z wytłoczyn, dla której może być wypłacana pomoc, wynosi 8 % ilości oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, po odjęciu produkcji z dodatkowych drzew oliwnych określonej w art. 12a, produkowanej z oliwek, z których pochodzą wytłoczyny oraz w stosunku do których uznano uprawnienie do uzyskania pomocy z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1252/2002
z dnia 11 lipca 2002 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowy dodatek paszowy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2205/2001 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że nowe dodatki i nowe zastosowanie dodatków mogą być objęte zezwoleniem po rozpatrzeniu wniosku sporządzonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy stanowi, że mogą być udzielane tymczasowe zezwolenia nowego dodatku pasowego lub nowego wykorzystania dodatku, jeżeli spełnione zostaną warunki art. 3a lit. b)-e) oraz jeżeli, opierając się na dostępnych wynikach można zasadnie przyjąć, że w przypadku zastosowania w żywieniu zwierząt wywołuje on jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a). Takie tymczasowe zezwolenie może być udzielone na okres do czterech lat w przypadku dodatków wymienionych w części II załącznika C do tej dyrektywy.
(3) Ocena przedłożonej dokumentacji środka konserwującego opisanego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wykazuje, że spełnia on wszystkie warunki określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, dlatego też może być objęty zezwoleniem na zasadach tymczasowych na okres do czterech lat.
(4) Ocena dokumentacji wykazuje, że może zaistnieć potrzeba zastosowania niektórych procedur w celu ochrony pracowników przed wpływem działania dodatków.
Taka ochrona powinna być jednakże zapewniona przez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt przedstawił pozytywną opinię na temat bezpieczeństwa substancji konserwującej zgodnie z warunkami opisanymi we wspomnianym Załączniku.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat należący do grupy "Środki konserwujące", wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje dopuszczony do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1253/2002
z dnia 11 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/1999 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 i 21, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie warunki zatwierdzania i kontrolowania międzynarodowych spółek wyspecjalizowanych w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru (zwanych dalej spółkami nadzoru) przez Państwa Członkowskie są ustanowione w dokumencie roboczym Komisji, który nie jest prawnie wiążący.
W swoim sprawozdaniu specjalnym nr 7/2001 dotyczącym refundacji wywozowych [3] Trybunał Obrachunkowy wykazał pewne braki w systemie dowodów przybycia w odniesieniu do zróżnicowanych refundacji wywozowych do produktów rolnych, w którym spółki nadzoru odgrywają zasadniczą rolę.
W świetle zaleceń tego sprawozdania specjalnego właściwe jest nadanie zasadom regulującym nadzór i kontrolę spółek nadzoru charakteru prawnie wiążącego poprzez włączenie ich do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [5].
Warunki te dotyczą procedur przyznawania, zawieszania i wycofywania zatwierdzeń, typów i wzorów świadectw wydawanych przez spółki nadzoru, jak również wymagań dotyczących certyfikacji.
(2) Ponadto uważa się za konieczne, aby istniał skuteczny system sankcji, który ma być wprowadzony w życie przez Państwa Członkowskie, w przypadku nieprawidłowych dowodów przybycia wydawanych przez spółki nadzoru.
(3) Obecnie nie istnieją wspólne reguły wydawania świadectw rozładunku przez urzędy Państw Członkowskich ustanowione w państwach trzecich.
Dlatego konieczne jest ustanowienie minimalnych wymagań, które urzędy te muszą spełnić przy wydawaniu wtórnego dowodu przybycia.
(4) W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych związanych z przedkładaniem dowodów przybycia należy zwiększyć kwoty refundacji wywozowych, dla których nie jest wymagany dowód przywozu.
(5) Zarządzanie niewielkimi kwotami refundacji stanowi dla właściwych organów duże obciążenie.
Dlatego uważa się za właściwe, w celu uproszczenia, ustalenie progu w wysokości 100 EUR, poniżej którego właściwe organy Państwa Członkowskiego będą miały możliwość odmowy wypłacenia takich refundacji.
(6) Jednocześnie należy dostosować art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 do zmienionego art. 912c ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [7].
(7) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 800/1999 należy odpowiednio zmienić.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 9 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Zamiast warunków wymienionych w lit. b) Państwo Członkowskie przeznaczenia egzemplarza kontrolnego T5 lub Państwo Członkowskie, w którym jako dowód stosowany jest dokument krajowy, mogą postanowić, by egzemplarz kontrolny T5 lub dokument krajowy zaświadczający, że produkty opuściły obszar celny Wspólnoty, był potwierdzony jedynie po przedstawieniu dokumentów przewozowych określających ostateczne miejsce przeznaczenia poza obszarem celnym Wspólnoty.
W takich przypadkach w rubryce "Uwagi"., w sekcji "Kontrola". wykorzystania i/lub przeznaczeniaT egzemplarza kontrolnego T5 lub w odpowiadającej jej rubryce dokumentu krajowego właściwy organ Państwa Członkowskiego przeznaczenia egzemplarza kontrolnego T5 lub Państwa Członkowskiego, w którym jako dowód stosowany jest dokument krajowy, dodaje jeden z następujących wpisów:
- Documento de transporte con destino fuera de la CE presentado,
- Transportdokument med destination uden for EF forelagt,
- Beförderungspapier mit Bestimmung außerhalb der EG wurde vorgelegt,
- Υποβαλλόμενο έγγραφο μεταφοράς με προορισμό εκτός ΕΚ,
- Transport document indicating a destination outside the customs territory of the Community has been presented,
- Document de transport avec destination hors CE présenté,
- Documento di trasporto con destinazione fuori CE presentato,
- Vervoerdocument voor bestemming buiten EG voorgelegd,
- Documento de transporte com destino fora da CE apresentado,
- Kuljetusasiakirja, jossa ilmoitetaan yhteisön tullialueen ulkopuolinen määräpaikka, on esitetty,
- Transportdokument med slutlig destination, utanför gemenskapens tullomrĺde har lagts fram,
Zgodność z przepisami niniejszej litery sprawdzana jest w drodze odpowiednich kontroli wyrywkowych przeprowadzane przez agencję płatniczą".
2) W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) świadectwa rozładunku i przywozu sporządzone przez zatwierdzoną spółkę wyspecjalizowaną w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru (zwaną dalej spółką nadzoru) zgodnie z zasadami przewidzianymi w załączniku VI rozdział III, przy wykorzystaniu wzoru określonego w załączniku VII.
W danym świadectwie muszą być umieszczone data i numer dokumentu celnego przywozowego.";
b) w ust. 2 zdanie wprowadzające oraz lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"W przypadku gdy eksporter nie może otrzymać dokumentu wybranego zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b), nawet po podjęciu odpowiednich środków lub w przypadku zaistnienia wątpliwości co do autentyczności przedstawionego dokumentu lub ogólnie co do jego rzetelności, dowód dokonania przywozowych formalności celnych może stanowić jeden lub więcej następujących dokumentów:"
"b) świadectwo rozładunku, wydane przez urząd Państwa Członkowskiego ustanowiony w kraju przeznaczenia lub urząd właściwy dla kraju przeznaczenia, zgodnie z ustalonymi wymaganiami i odpowiadające wzorowi określonemu w załączniku VIII, zaświadczające dodatkowo, że produkt opuścił miejsce rozładunku lub przynajmniej, że według jego wiedzy, produkt nie został następnie załadowany w celu powrotnego wywozu;
c) świadectwo rozładunku sporządzone przez zatwierdzoną spółkę nadzoru zgodnie z przepisami określonymi w załączniku VI rozdział III, przy wykorzystaniu wzoru określonego w załączniku IX, zaświadczające dodatkowo, że produkt opuścił miejsce rozładunku lub przynajmniej, że według jej wiedzy produkt nie został następnie załadowany w celu powrotnego wywozu;";
c) skreśla się ust. 5.
3) Dodaje się art. 16a-16f w brzmieniu:
"Artykuł 16a
1. Spółka nadzoru chcąca wydawać świadectwa, określone w art. 16 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c), musi zostać zatwierdzona przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba spółki.
2.
Spółkę zatwierdza się na jej wniosek na okres trzech lat, który podlega odnowieniu, jeżeli spółka spełnia warunki wymienione w załączniku VI rozdział I. Zatwierdzenie jest ważne we wszystkich Państwach Członkowskich.
3. W zatwierdzeniu określa się, czy upoważnienie do wydawania świadectw wymienionych w art. 16 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c) jest ważne na całym świecie lub czy ograniczone jest do pewnej liczby państw trzecich.
Artykuł 16b
1.
Spółka nadzoru działa w poszanowaniu zasad wymienionych w załączniku VI rozdział II pkt 1.
Jeżeli jeden lub więcej warunków przewidzianych w wyżej wymienionych zasadach nie jest przestrzeganych, Państwo Członkowskie, które zatwierdziło spółkę nadzoru, zawiesza zezwolenie na taki okres, jaki jest potrzebny, aby zaradzić zaistniałej sytuacji.
2.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło spółkę nadzoru, kontroluje jej funkcjonowanie i zachowanie zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w załączniku VI rozdział II pkt 2.
Artykuł 16c
Państwa Członkowskie, które zatwierdziły spółkę nadzoru, zapewniają skuteczny system sankcji, w przypadku gdy zatwierdzona spółka nadzoru wydała fałszywe świadectwo.
Artykuł 16d
1.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło spółkę nadzoru, niezwłocznie wycofuje zatwierdzenie:
- jeżeli spółka nadzoru przestaje spełniać warunki zatwierdzenia wymienione w załączniku VI rozdział I, lub
- jeżeli spółka nadzoru wielokrotnie i systematycznie wydawała fałszywe świadectwa.
W tym wypadku nie stosuje się sankcji przewidzianej w art. 16 lit. c).
2.
Wycofanie dotyczy wszystkich lub ogranicza się do niektórych obszarów działalności spółki nadzoru, w zależności od wykrytych nieprawidłowości.
3.
W każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie spółki nadzoru należącej do tej samej grupy spółek, Państwa Członkowskie, które zatwierdziły spółki nadzoru należące do tej samej grupy, zawieszają zatwierdzenia tych spółek na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w celu przeprowadzenia niezbędnego dochodzenia, aby sprawdzić, czy spółki nadzoru również wykazują nieprawidłowości stwierdzone w przypadku spółki nadzoru, której zatwierdzenie zostało wycofane.
Do celów stosowania powyższego akapitu do grupy spółek zalicza się wszystkie spółki, których kapitał stanowi własność, bezpośrednio lub pośrednio, w ponad 50 % jednej spółki macierzystej, jak również samą spółkę macierzystą.
Artykuł 16e
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zatwierdzeniu spółek nadzoru.
2.
Państwo Członkowskie, które wycofuje lub zawiesza zatwierdzenie, niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, wskazując nieprawidłowości, które doprowadziły do wycofania lub zawieszenia.
Powiadomienie Państw Członkowskich przesyłane jest do organów centralnych Państw Członkowskich, których wykaz znajduje się w załączniku X.
3.
Komisja okresowo publikuje w celach informacyjnych uaktualniony wykaz spółek nadzoru zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16f
1. Świadectwa określone w art. 16 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c) wydane po dacie wycofania lub zawieszenia zezwolenia są nieważne.
2.
Państwa Członkowskie nie uznają świadectw określonych w art. 16 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c), jeżeli w świadectwach tych wykryją nieprawidłowości lub braki.
Gdy takie świadectwa zostały wydane przez spółkę nadzoru zatwierdzoną przez inne Państwo Członkowskie, Państwo Członkowskie, które wykryło nieprawidłowości, powiadamia o zaistniałej sytuacji Państwo Członkowskie, które dokonało zatwierdzenia".
4) Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Państwa Członkowskie mogą zwolnić eksporterów z obowiązku przedstawiania dowodu wymaganego na mocy art. 16, innego niż dokument przewozowy, w przypadku zgłoszenia wywozowego uprawniającego do refundacji, której zróżnicowana część jest mniejsza lub równa:
a) 2400 EUR, w przypadku gdy państwo trzecie lub terytorium miejsca przeznaczenia jest wymienione w załączniku IV;
b) 12000 EUR, w przypadku gdy państwo trzecie lub terytorium miejsca przeznaczenia nie są wymienione w załączniku IV.
Jeżeli eksporter w sposób sztuczny dzieli operację wywozową, aby obejść obowiązek dostarczenia dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia, prawo do refundacji wywozowej przestaje przysługiwać, a refundacja powinna być zwrócona, z wyjątkiem przypadku, gdy eksporter dostarczy dowód wymagany na mocy art. 16 dla danych produktów".
5) W art. 49 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o nieprzyznaniu refundacji, jeżeli kwota jest mniejsza lub równa 100 EUR na zgłoszenie wywozowe".
6) Dodaje się załączniki VI–X znajdujące się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r., z zastrzeżeniem następujących odstępstw:
a) Artykuł 1 pkt 1 stosuje się od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
b) Artykuł 1 pkt 4 i 5 stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjętych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
c) W przypadku spółek nadzoru, które otrzymały zezwolenie na maksymalnie trzy lata przed dniem 1 stycznia 2003 r., przepisy art. 16a i załącznika VI rozdział I stosuje się po raz pierwszy w momencie, gdy upływa termin odnowienia tego zezwolenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1272/2002
z dnia 12 lipca 2002 r.
zmieniające kody i wyszczególnienie niektórych produktów wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 827/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2002 [4], zawiera Nomenklaturę Scaloną obecnie obowiązującą.
(2) Niektóre z kodów i wyszczególnień w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 827/68 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 195/96 [6], nie odpowiadają już kodom i wyszczególnieniom z Nomenklatury Scalonej.
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 powinien w związku z tym zostać zmieniony.
Dla większej czytelności Załącznik do tego rozporządzenia powinien zostać zastąpiony nowym, zaktualizowanym Załącznikiem.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/2002
z dnia 15 lipca 2002 r.
zmieniające załączniki do dyrektywy Rady 92/65/EWG ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1] ostatnio zmienianej przez decyzję Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z doświadczeniami Państw Członkowskich z wprowadzania w życie dyrektywy 92/65/EWG w odniesieniu do handlu zwierzętami określonymi w art. 5, 13 i 23 tej dyrektywy istnieje potrzeba wyjaśnienia wymogów dla zatwierdzonych jednostek, instytutów albo ośrodków oraz włączenia określonych przepisów dotyczących kwarantanny.
(2) Dlatego niezbędne jest dokonanie kilku technicznych dostosowań dotyczących zasad regulujących zatwierdzanie jednostek, instytutów albo ośrodków, aby wprowadzić szczególne świadectwa w handlu tymi zwierzętami oraz uporządkować wykaz chorób podlegających obowiązkowi zgłoszenia.
(3) Te jednostki, instytuty albo ośrodki już zatwierdzone przez Państwa Członkowskie na podstawie wcześniejszych przepisów powinny możliwie szybko być nadal zatwierdzone i dostosowane do nowych warunków.
(4) Załączniki A, C oraz E do dyrektywy 92/65/EWG powinny być w związku z tym odpowiednio zmienione.
(5) W celu zapewnienia, iż istnieje właściwy okres czasu na wprowadzenie tych przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich, powinna zostać ustanowiona data wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki A, C oraz E do dyrektywy 92/65/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1284/2002
z dnia 15 lipca 2002 r.
ustanawiające normę handlową w odniesieniu do orzechów laskowych w łupinach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Orzechy laskowe znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy.
W tym celu oraz dla zachowania przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normę dla orzechów laskowych w łupinach zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Podatnych na Psucie się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych.
(2) Stosowanie tych norm powinno usunąć z rynku produkty o niezadowalającej jakości, dostosować produkcję do wymagań konsumenta oraz ułatwić stosunki handlowe oparte na uczciwej konkurencji, przyczyniając się tym samym do poprawy rentowności produkcji.
Dlatego powinno być stosowane na wszystkich etapach obrotu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa w odniesieniu do orzechów laskowych w łupinach objętych pozycją CN 08022100 i pozycją CN ex081350 określona jest w Załączniku.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/2002
z dnia 15 lipca 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do "rejestru świadectw o szczególnym charakterze" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych (Kalakukko)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, Finlandia przekazała do Komisji wniosek o wpisanie do rejestru świadectw o szczególnym charakterze nazwy "Kalakukko".
(2) Adnotacja "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być stosowana tylko w przypadku nazw wpisanych do tego rejestru.
(3) Nie przesłano do Komisji sprzeciwu zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia po publikacji nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
(4) W związku z powyższym, nazwa wymieniona w Załączniku powinna zostać wpisana do rejestru świadectw o szczególnym charakterze i tym samym chro-niona w całej Wspólnocie jako tradycyjna specjalność gwarantowana na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia jest uzupełnieniem Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 688/2002 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w Załączniku do niniejszego rozporządzenia włącza się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i wpisuje do rejestru świadectw o szczególnym charakterze zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Nazwa jest chroniona zgodnie z art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1298/2002
z dnia 17 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1503/96 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych na ryż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 4a ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2831/98 [4], wnioskowi o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu Basmati towarzyszy świadectwo autentyczności. Takie świadectwo musi być wydane przez właściwy organ uznany przez Komisję. Wykaz właściwych organów uznanych przez Komisję przewidziany jest w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1503/96. Władze Pakistanu poinformowały Komisję, że organ właściwy do wydawania świadectw autentyczności dla pakistańskiego ryżu Basmati zostaje zmieniony od dnia 1 sierpnia 2002 r. W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1503/96.
(2) W celu umożliwienia przywozu pakistańskiego ryżu Basmati zaopatrzonego w świadectwo autentyczności wydawane od dnia 1 sierpnia 2002 r. przez nowy właściwy organ Pakistanu niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tej daty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1503/96 tiret "– Rice Export Corporation of Pakistan Ltd, Karachi" zostaje zastąpione przez tiret "– Trading Corporation of Pakistan (Pvt) Ltd".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1309/2002
z dnia 12 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zwiększenia efektywności zarządzania administracyjnego, dokument nadzoru w załączniku VII do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 [1] powinien zostać uaktualniony w celu ujednolicenia go ze wspólnotowym dokumentem nadzoru przewidzianym w rozporządzeniach Rady (WE) nr 3285/94 [2] i (WE) nr 519/94 [3], obu ostatnio zmienionych rozporządzeniem (WE) nr 139/96 [4]. W celu zachowania jasności, przepisy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 517/94 powinny zostać odpowiednio przeredagowane.
(2) Należy wprowadzić możliwość ubiegania się o dokument nadzoru drogą elektroniczną i wystawiania go w taki sposób.
W tym kontekście zachodzi konieczność zmiany art. 21 rozporządzenia (WE) nr 517/94 w celu umożliwienia elektronicznego składania wniosków o wystawienie tego dokumentu.
(3) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 517/94 dotyczące procedury komitetu powinny być dostosowane w celu uwzględnienia decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(4) Procedura określona w art. 25 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 517/94 dotycząca wprowadzenia nagłych środków ochronnych na mocy art. 13 tego rozporządzenia stanowi wariant wcześniejszej procedury "IIIB", która traci ważność. Właściwą procedurą dotyczącą składania wniosków w sprawie nagłych środków ochronnych jest procedura stosowania środków ochronnych przewidziana w art. 6 lit. c) pierwsza alternatywa decyzji 1999/468/WE.
(5) Procedura w sprawie stosowania standardowych środków ochronnych zawarta w art. 25 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 517/94 odpowiada procedurze określonej w art. 6 lit. c) druga alternatywa decyzji 1999/468/WE, która jest właściwa w celu stosowania takich środków ochronnych.
(6) W związku z tym procedura w sprawie stosowania środków nadzoru w ramach tytułu III rozporządzenia (WE) nr 517/94 powinna być taka sama jak obowiązująca w zakresie stosowania normalnych środków ochronnych, a mianowicie procedura przewidziana w art. 6 lit. c) druga alternatywa decyzji 1999/468/WE, ponieważ oba rodzaje środków są ściśle ze sobą powiązane.
(7) Dla jasności, właściwe jest zastąpienie całości przepisów rozporządzenia (WE) nr 517/94 odnoszących się procedury Komitetu.
(8) Przy stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 517/94, Federalna Republika Jugosławii obejmuje Kosowo, jak zostało to określone rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.
W Kosowie, międzynarodowa administracja cywilna (UNMIK) utworzyła odrębną administrację celną.
Załączniki do tego rozporządzenia powinny być dostosowane w celu uwzględnienia tej sytuacji.
(9) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 517/94 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 517/94 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 14 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Wyroby podlegające uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi lub środkom ochronnym mogą byc wprowadzone do swobodnego obrotu jedynie po przedstawieniu dokumentu przywozowego.
W przypadku uprzedniego wspólnotowego nadzoru dokument przywozowy jest wystawiany bez pobierania opłat przez właściwy organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie w terminie do pięciu dni roboczych następujących po otrzymaniu przez właściwy organ krajowy wniosku od importera wspólnotowego niezależnie od miejsca prowadzenia przez niego działalności na terenie Wspólnoty na dowolną wnioskowaną ilość.
Wniosek taki uważa się za otrzymany przez właściwy organ krajowy nie później niż trzy dni robocze po przedłożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
Dokument przywozowy sporządza się w formie odpowiadającej wzorowi w załączniku VII.
Przepisy art. 21 stosuje się mutatis mutandis.
W przypadku środków ochronnych, dokument przywozowy wystawia się zgodnie z przepisami tytułu IV.
2.
Informacji innych niż przewidziane w ust. 1 można wymagać, w przypadku gdy podejmowana jest decyzja o stosowaniu środków nadzoru lub środków ochronnych.";
2. W art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wnioski o zezwolenia na przywóz sporządza się na formularzach odpowiadających wzorowi posiadającemu cechy ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 ust. 2.
Właściwe organy mogą zgodnie z warunkami przez nie ustalonymi, dopuścić składanie wniosków drogą elektroniczną.
Jednakże wszystkie dokumenty i dowody muszą być dostępne dla właściwych organów.";
b) ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Dowolny środek konieczny do realizacji niniejszego ustępu można przyjąć zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 ust. 2.";
c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, wyroby włókiennicze w posiadaniu właściwych organów tego Państwa Członkowskiego, szczególnie w kontekście upadłości lub podobnych procedur, na które ważne zezwolenie na przywóz nie jest już dostępne, można wprowadzić do swobodnego obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.";
3. art. 25 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 25
Komitet ds. Wyrobów Włókienniczych
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
W odniesieniu do spraw ujętych w tytule III niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem jego art. 13, stosuje się procedurę ochronną stosownie do art. 6 decyzji 1999/468/WE w zgodności z jej art. 7.
Przed przyjęciem przez Komisję decyzji, Komisja zasięga opinii Komitetu zgodnie z procedurami do ustalenia w regulaminie Komitetu.
Termin przewidziany w art. 6 lit. b) decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc od przyjęcia przez Komisję decyzji dotyczącej środków ochronnych.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, uzupełnić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję w terminie trzech miesięcy licząc od odesłania decyzji Komisji do Rady, po upływie którego decyzję Komisji uznaje się za uchyloną.
4.
W przypadku nagłych środków ochronnych na podstawie art. 13 niniejszego rozporządzenia stosuje się procedurę na podstawie art. 6 decyzji 1999/468/WE, w zgodności z jej art. 7.
Przed przyjęciem przez Komisję decyzji, Komisja zasięga opinii Komitetu zgodnie z procedurami do ustalenia w regulaminie Komitetu.
Termin przewidziany w art. 6 lit. b) decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc od przyjęcia przez Komisję decyzji dotyczącej środków ochronnych.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu trzech miesięcy licząc od odesłania decyzji Komisji do Rady.
5.
Przewodniczący może z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z przedstawicieli Państw Członkowskich, zasięgać opinii Komitetu w jakiejkolwiek innej sprawie dotyczącej działania lub stosowania niniejszego rozporządzenia.
6.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.";
4. W art. 3 ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 17 ust. 3, art. 17 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 2, art. 21 ust. 3, art. 22, art. 23 i art. 28 wyrazy "zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25" zastępuje się wyrazami "zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 ust. 2";
5. W załącznikach wprowadza się następujące zmiany:
a) w załącznikach IIIb i VI pozycję "FEDERALNA REPUBLIKA JUGOSŁAWII" zastępuje się pozycją "FEDERALNA REPUBLIKA JUGOSŁAWII [6]";
b) załącznik VII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) 1310/2002
z dnia 19 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 963/2002 ustanawiające przepisy przejściowe dotyczące środków antydumpingowych i antysubsydyjnych przyjętych zgodnie z decyzjami Komisji nr 2277/96/EWWiS i nr 1889/98/EWWiS oraz toczących się dochodzeń antydumpingowych i antysubsydyjnych, skarg i wniosków opartych na tych decyzjach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali ("Traktat EWWiS") wygasa z dniem 23 lipca 2002 r.
(2) Produkty objęte obecnie Traktatem EWWiS będą przedmiotem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w jego formie z dnia 24 lipca 2002 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 963/2002 [1] ustanawia przepisy przejściowe dotyczące środków antydumpingowych i antysubsydyjnych, przyjętych na mocy decyzji Komisji nr 2277/96/EWWiS z dnia 28 listopada 1996 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2] oraz na mocy decyzji Komisji nr 1889/98/EWWiS z dnia 3 września 1998 r. w sprawie ochrony przed subsydiowanym przywozem z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [3]. Załączniki do tego rozporządzenia wyszczególniają wszystkie środki antydumpingowe i antysubsydyjne, które obowiązują w dniu 16 kwietnia 2002 r., będącym datą przyjęcia wniosku przez Komisję.
(4) Tymczasem, zostały przyjęte zmiany odnośnie do niektórych powyższych środków.
W rezultacie powyższego, wyżej wymienione załączniki powinny zostać uaktualnione.
Stąd jest właściwe przygotowanie takiego rozporządzenia zmieniającego, które uaktualni załączniki do rozporządzenia (WE) nr 963/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 963/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1. tabela w załączniku I otrzymuje brzmienie:
a) obok zapisu "Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej (zwinięte, walcowane na gorąco)":
i) zapis w drugiej kolumnie zatytułowany
"Decyzja nr"
otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji nr 283/2000/EWWiS z dnia 4.2.2000 r. (Dz.U. L 31 z 5.2.2000, str. 15) (poprawiona decyzją nr 2009/2000/EWWiS z dnia 22.9.2000 r.) (Dz.U. L 240 z 23.9.2000, str. 12), ostatnio zmieniona decyzją Komisji nr 841/2002/EWWiS z dnia 21.5.2002 r. (Dz.U. L 134 z 22.5.2002, str. 11) oraz decyzja Komisji nr 1043/2002/EWWiS z dnia 14.6.2002 r. (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, str. 45)";
ii) w piątej kolumnie, zapis odnoszący się do Indii otrzymuje brzmienie:
"Tata Iron & Steel Company Ltd (A078)
Essar Steel Ltd (A083/A076)
Steel Authority of India Ltd (A084/A077)
Jindal Vijayanagar Steel Ltd (A270)
Ispat Industries Ltd (A204)
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa (A999)";
iii) w szóstej kolumnie, zapis odnoszący się do Indii otrzymuje brzmienie:
"0
Zobowiązanie/1,5 %
Zobowiązanie/11,5 %
Zobowiązanie/18,1 %
Zobowiązanie/14 %
10,7 %";
b) Obok zapisu "Blachy Wyroby walcowane na gorąco płaskie ze stali niestopowej (płyty quarto)":
i) zapis w drugie kolumnie zatytułowany
"Decyzja nr"
otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji nr 1758/2000/EWWiS z dnia 9.8.2000 r. (Dz.U. L 202 z 10.8.2000, str. 21), ostatnio zmieniona decyzją Komisji nr 979/2002/EWWiS z dnia 3.6.2002 r. (Dz.U. L 150 z 8.6.2002, str. 36)";
ii) w piątej kolumnie, zapis odnoszący się do Rumunii otrzymuje brzmienie:
"Sidex SA (069)
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa (A999)";
iii) w szóstej kolumnie, zapis odnoszący się do Rumunii otrzymuje brzmienie:
"5,7 %
11,5 %";
2. tabela w załączniku II otrzymuje brzmienie:
a) w drugiej kolumnie, zapis zatytułowany
"Decyzja nr"
otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji nr 284/2000/EWWiS z dnia 4.2.2000 r. (Dz.U. L 31 z 5.2.2000, str. 15), poprawiona decyzją Komisji nr 2071/2000/EWWiS 29.9.2000 r. (L 246 z 30.9.2000, str. 32), ostatnio zmieniona decyzją Komisji nr 842/2002/EWWiS z dnia 21.5.2002 r. (Dz.U. L 134 z 22.5.2002, str. 18) oraz decyzja Komisji 1043/2002/EWWiS z dnia 14.6.2002 r. (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, str. 45)";
b) w piątej kolumnie, zapis odnoszący się do Indii otrzymuje brzmienie:
"Essar Steel Ltd (A083/A076)
The Steel Authority of India Ltd (A084/A077)
Tata Iron & Steel Company Ltd (A075/A078)
Ispat Industries Ltd (A204)
Jindal Vijayanagar Steel Ltd (A270)
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa (A999)";
c) w szóstej kolumnie, zapis odnoszący się do Indii otrzymuje brzmienie:
"Zobowiązanie/4,9 %
Zobowiązanie/12,3 %
Zobowiązanie/6,2 %
Zobowiązanie/9,8 %
Zobowiązanie/5,7 %
13,1 %".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1313/2002
z dnia 19 lipca 2002 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty w zakresie specyfikacji modułu ad hoc dla roku 2003 dotyczącego kształcenia ustawicznego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1626/2000 [2] wykonującym rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie określony został program modułów ad hoc odnoszących się do badań siły roboczej w latach 2001-2004, obejmujący moduł ad hoc dotyczący kształcenia ustawicznego.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 szczegółowy wykaz informacji, jakie powinny zostać zebrane w module ad hoc należy sporządzić co najmniej 12 miesięcy przed początkiem okresu referencyjnego dla tego modułu.
(3) Komunikat Komisji COM(2001) 678 w sprawie "Urzeczywistnienia Europejskiego Obszaru Kształcenia Ustawicznego" w ust. 4 pkt 3 podkreśla, że porównywalne informacje oraz środki statystyczne mają kluczowe znaczenie dla rozwoju i realizacji spójnych i wyczerpujących strategii kształcenia ustawicznego, a także że statystyki i wskaźniki stanowią zasadniczą część inicjatyw w dziedzinie kształcenia ustawicznego w związku z monitorowaniem postępu, zarówno w osiąganiu określonych celów, jak i realizacji celów polityki.
(4) Zgodnie z wytycznymi zatrudnienia C z 2002 r. Państwa Członkowskie powinny ustanowić krajowe cele w zakresie zwiększenia inwestycji w zasoby ludzkie, jak również w dziedzinie uczestnictwa w dalszej edukacji i kształceniu (formalnej i nieformalnej) oraz regularnie monitorować postępy realizacji tych celów.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego powołany decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w 2003 r. w module ad hoc w sprawie kształcenia ustawicznego ustanowiony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1315/2002
z dnia 19 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 420/2002 [4], oprócz innych szczegółowych zasad w sprawie dostaw do gorzelni, ustanawia terminy dostaw.
(2) W Portugalii, kiedy agencja interwencyjna przejmuje alkohol wyprodukowany z różnych destylacji, gorzelnie dostarczają swoje produkty do agencji interwencyjnej, która składuje je w zarządzanych przez siebie placówkach.
Następnie ten składowany alkohol Wspólnota sprzedaje w drodze przetargu.
(3) W ostatnim okresie nie było możliwe przeprowadzenie przetargów, a urządzenia do składowania należące do agencji są obecnie pełne.
W konsekwencji, ponieważ portugalska agencja interwencyjna nie jest w stanie zorganizować nowych składów, poprosiła ona gorzelnie, aby składowały alkohol we własnych pomieszczeniach.
Gorzelnie stopniowo osiągnęły granice pojemności składowej i nie są w stanie przyjąć całego wina dostarczanego przez producentów do destylacji na mocy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 378/2002 [5].
(4) Należy więc wydłużyć okres dostaw w Portugalii tak, aby zaplanowane operacje można było przeprowadzić i podmioty gospodarcze nie były karane za dostawy realizowane po 30 czerwca.
Zezwolenie na kontynuowanie dostaw jest wskazane, aby zapobiec przedłużeniu się dostaw poza rok winny.
(5) Zmiana ta musi więc mieć zastosowanie ze skutkiem wstecz od dnia 1 lipca 2002 r.
To działanie wstecz jest bez uszczerbku uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych, ponieważ przewiduje ono jedynie wydłużenie okresu dostaw.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 63 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dodaje się następujący akapit:
"Jednakże w roku gospodarczym 2001/02 wina wymienione w umowach zawartych z Portugalią na destylację na mocy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2002 mogą być dostarczane do dnia 31 lipca 2002 r."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1321/2002
z dnia 22 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/98 [2], w szczególności jego art. 7 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1072/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania norm handlowych w sektorze mięsa drobiowego.
(2) Niezbędne jest wprowadzenie definicji "młodych kogutów" oraz odpowiednich kryteriów odnoszących się do nich w załączniku IV rozporządzenia (EWG) nr 1538/91.
(3) Kiedy chów z wybiegiem jest podany na etykiecie na mięsie kaczek i gęsi hodowanych do produkcji "foie gras", niezbędne jest również podanie na etykiecie dla klienta informacji o produkcji "foie gras" w celu zapewnienia pełnej informacji o charakterystyce produktu.
(4) W celu ułatwienia inspekcji prowadzonych przez Państwa Członkowskie w rzeźniach, w gospodarstwach, u producentów pasz i w wylęgarniach niezbędne jest przyjęcie przepisów dotyczących przechowywania danych.
(5) Artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 przewiduje, że w przypadku sprzedaży konsumentowi ostatecznemu podaje się nazwy produktów i inne wyrażenia w języku lub językach zrozumiałych dla kupującego w Państwie Członkowskim, w którym odbywa się sprzedaż.
To postanowienie powinno być uchylone zgodnie z zastosowaniem art. 16 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2001/101/WE [6].
(6) Doświadczenie pokazało, że w przypadku chłodzenia powietrzem tusz drobiowych, absorpcja wody przez tusze jest minimalna.
Dlatego też częstotliwość kontroli przeprowadzanych w rzeźniach może być zmniejszona, jeśli istnieje wystarczający dowód na to, że wyniki kontroli były zgodne z wymogami dla określonego okresu czasu.
Z doświadczenia również jasno wynika, że dla tusz indyków chłodzonych powietrzem wymogi dotyczące regularnych kontroli wchłaniania wody mogą być uchylone.
(7) Dla przejrzystości i jasności niezbędny jest przegląd przepisów dotyczących analiz kontrolnych wymienionych w art. 14a ust. 6 i 10 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 i określenie, że analizy kontrolne są prowadzone wyłącznie w krajowych laboratoriach referencyjnych.
(8) Dla przejrzystości, te same określenia, które zostały zastosowane w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 powinny być zastosowane w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Ponieważ w niektórych Państwach Członkowskich istnieje rynek na koguty i kapłony hodowane w warunkach "ekstensywnego chowu ściółkowego", należy je dodać w lit. b) załącznika IV i zezwolić na taką samą maksymalną gęstość obsady jak w przypadku kurcząt hodowanych w tych samych rodzajach hodowli.
Ponadto, niezbędne staje się ustalenie minimalnego wieku uboju w przypadku kogutów i kapłonów.
Dla perliczki hodowanej w warunkach "tradycyjnego chowu z wybiegiem" powinna być stosowana ta sama maksymalna gęstość obsady w chowie ściółkowym jak dla kurcząt, jako że maksymalna gęstość obsady chowu z wybiegiem dla obu jest również taka sama.
Niezbędne jest ustalenie minimalnego wieku uboju w przypadku indyków i indyczek hodowanych w warunkach "tradycyjnego chowu z wybiegiem" i przeznaczonych na dzielenie.
Produkcja tego rodzaju wymaga krótszych okresów tuczenia niż produkcja indyków na pieczeń. Dlatego też minimalny wiek powinien być również niższy niż wiek tych indyków.
(9) Wymagania dotyczące wielkości próbki dla różnych części kurczaka na mocy załącznika VIa ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 powinny zostać wyjaśnione.
(10) Nazwa i adres krajowego laboratorium referencyjnego w Danii, Irlandii, Królestwie Niderlandów, Austrii i Portugalii ulegają zmianie.
(11) Rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 powinno zostać zatem zmienione.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a), dodaje się następujące piąte tiret:
"— młody kogut: kurczę płci męskiej z twardym, lecz nie całkowicie skostniałym zakończeniem mostka, w wieku w dniu uboju przynajmniej 90 dni.";
b) w ust. 2, ostatni akapit, odniesienie do "dyrektywy 79/112/EWG" zastępuje się odniesieniem do "dyrektywy 2000/13/WE".
2) W art. 9, pierwszy akapit, odniesienie do "dyrektywy 79/112/EWG" zastępuje się odniesieniem do "dyrektywy 2000/13/WE".
3) W art. 10 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pierwszym akapicie odniesienie do "dyrektywy 79/112/EWG" zastępuje się odniesieniem do "dyrektywy 2000/13/WE";
b) dodaje się następujący akapit:
"Kiedy produkcja z chowu z wybiegiem (lit. c), d) i e)) podana jest na etykiecie mięsa pochodzącego z kaczek i gęsi hodowanych do produkcji "foie gras", umieszcza się na niej również napis "z produkcji foie gras"."
4) W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujące tiret trzecie i czwarte:
"— liczby i całkowitej wagi żywych ptaków lub tusz tych ptaków dostarczonych i przetworzonych,
— danych zawierających nazwy i adresy kupujących za okres minimum 6 miesięcy od chwili wysyłki.";
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wymienieni producenci są następnie regularnie kontrolowani.
Zachowują oni bieżące dane przez okres minimum 6 miesięcy od chwili wysyłki, dotyczące liczby ptaków w podziale na system chowu drobiu przedstawiające również liczbę ptaków sprzedanych oraz nazwy i adresy kupujących oraz ilości i źródło dostaw pasz.
Ponadto producenci stosujący systemy chowu z wybiegiem przechowują również dane dotyczące daty ich pierwszego dostępu do wybiegu.";
c) dodaje się następujące ust. 2a i 2b:
"2a.
Producenci pasz i dostawcy przechowują dane za okres przynajmniej sześciu miesięcy po wysyłce wykazujące, że skład pasz w dostawach do producentów wymienionych w art. 10 ust. 1 lit. a) odpowiada wskazaniom dotyczącym karmienia.
2b.
Wylęgarnie przechowują dane dotyczące ptaków od kur niosek uznanych za wolno rosnące, dostarczonych producentom wymienionym w art. 10 ust. 1 lit. d) i e) przez okres przynajmniej sześciu miesięcy po wysyłce.";
d) drugie tiret ustępu 3 otrzymuje brzmienie:
"— u producentów pasz i dostawców: co najmniej raz w roku."
5) Skreśla się art. 14.
6) W art. 14a wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujący ust. 5a:
"5a.
W przypadku gdy przy chłodzeniu powietrzem wyniki kontroli określonych w ust. 3 i 4 wykazują zgodność z kryteriami ustanowionymi w załączniku V-VII w okresie sześciu miesięcy, częstotliwość kontroli określonych w ust. 3 może być zmniejszona do jednej w miesiącu.
Każde zaniedbanie w stosowaniu tych kryteriów ustanowionych w tych załącznikach powoduje przywrócenie kontroli określonych w ust. 3.";
b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Jeżeli wyniki kontroli określonych w ust. 4 przekraczają dopuszczalne granice, to dana partia jest uznana za niezgodną z niniejszym rozporządzeniem.
W takim przypadku jednak rzeźnia może zażądać analizy kontrolnej, która zostanie wykonana w laboratorium referencyjnym Państwa Członkowskiego przy użyciu metody wybranej przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
Koszt tej analizy kontrolnej ponosi posiadacz partii.";
c) ust. 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Jeżeli wyniki kontroli określonych w ust. 8 przekroczą dopuszczalne granice, posiadacz danej partii może zażądać analizy kontrolnej przeprowadzonej w laboratorium referencyjnym wymienionym w załączniku VIII przy użyciu tej samej metody co w przypadku początkowych badań.
Wydatki powstałe w związku z tą analizą ponoszone są przez posiadacza partii.
Zadania i odpowiedzialność tych laboratoriów są podane w załączniku IX."
7) W art. 14b ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:
"— regularne kontrole absorpcji wody są przeprowadzane w rzeźniach zgodnie z art. 14a ust. 3 również w przypadku tusz kurcząt i indyków przeznaczonych do produkcji świeżych, mrożonych i szybko zamrażanych części, wymienionych w ust. 1.
Kontrole takie przeprowadzane są przynajmniej raz na osiem godzin roboczych.
Jednakże w przypadku chłodzenia powietrzem tusz indyków, regularne kontrole absorpcji wody nie muszą być przeprowadzane.
Wartości graniczne ustalone w załączniku VII ust. 9 mają zastosowanie również w przypadku tusz indyków,";
b) dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy wyniki kontroli zastosowanej w odniesieniu do kurcząt chłodzonych powietrzem, do których odnosi się pierwsze tiret oraz ust. 3, wykazują zgodność z kryteriami ustanowionymi w załącznikach V-VII w okresie sześciu miesięcy, częstotliwość kontroli, do których odnosi się pierwsze tiret, może być zmniejszona do jednej na miesiąc.
Każde zaniedbanie w stosowaniu tych kryteriów ustanowionych w załącznikach V-VII powoduje przywrócenie kontroli wymienionych w pierwsze tiret."
8) Akapit drugi art. 14b ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Po okresie roku zgodności z kryteriami ustanowionymi w załączniku VIa, w szczególności zakładu rozbioru, częstotliwość badań zostaje zmniejszona do jednej na sześć miesięcy.
Każde zaniedbanie w stosowaniu tych kryteriów powoduje przywrócenie kontroli wymienionych w pierwszym akapicie."
9) W załącznikach I, IV, VIa i VIII wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1324/2002
z dnia 22 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1163/2002 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 w odniesieniu do warunków wypłaty refundacji wywozowych do produktów zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2002 [3] wprowadza odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [5] w sprawie wypłacania refundacji zróżnicowanych.
(2) Artykuł 2 stanowi, że rozporządzenie to stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Z uwagi na to, że data ta może powodować pewną dezorientację, należy ściśle określić zakres stosowania tych rozporządzeń.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1163/2002 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjętych nie wcześniej niż dnia 1 lipca 2002 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2002
z dnia 23 lipca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 w zakresie programów działania podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek na lata gospodarcze 2002/03 i 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 4a ust. 3 akapit pierwszy tiret drugie oraz art. 4a ust. 4;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, z mocą od dnia 1 listopada 2002 r., Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek mogą ograniczyć się do pewnych limitów pomocy, w przypadkach gdy zamierzają nią objąć producentów oliwy z oliwek i/lub oliwy stołowej, w celu zapewnia finansowania przez Wspólnotę programów działania sporządzonych przez zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych. Należy ustanowić, czy dane plany działania obejmują wyłącznie lata gospodarcze 2002/03 i 2003/04, zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001.
(2) W celu zapewnienia, że zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych są skuteczne, zatwierdzanie musi odnosić się do różnych kategorii podmiotów gospodarczych mających duży wpływ w sektorach oliwy z oliwek i/lub oliwy stołowej, z jednoczesnym zapewnieniem, że ich wielkość gwarantuje osiąganie znaczących wyników ekonomicznych.
Państwa Członkowskie powinny też mieć możliwość, w odniesieniu do sytuacji lokalnych, ustanowienia dodatkowych kryteriów zatwierdzania w celu zapewnienia, że zatwierdzone organizacje posiadają odpowiednią zdolność.
(3) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania administracyjnego systemem zatwierdzania organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwy należy ustanowić procedury i terminy zatwierdzania takich organizacji, kryteria selekcji ich programów działania i uzgodnienia dotyczące ich finansowania przez Wspólnotę.
(4) W celu zapewnienia całkowitej spójności działań zatwierdzonych organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek niezbędne jest ustalenie rodzajów działalności kwalifikujących podmioty do finansowania przez Wspólnotę oraz kryteria selekcji programów działania.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powinny jednakże mieć możliwość ustanawiania dodatkowych warunków kwalifikacji, co pozwalałoby im na ściślejsze przystosowanie działalności do krajowych realiów w sektorze oliwek.
(5) W celu przystąpienia do działania w odpowiednim momencie podmioty gospodarcze w sektorze oliwek powinny mieć możliwość otrzymania zaliczki na poczet zatwierdzonego finansowania wspólnotowego, pod warunkiem złożenia odpowiedniego zabezpieczenia na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [5].
(6) Do celów zapewnienia właściwego zarządzania zasadami funkcjonowania organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek zainteresowane Państwa Członkowskie powinny sporządzić plan kontroli i określić system kar za wszelkie dokonane nieprawidłowości.
Należy również ustanowić przepis w odniesieniu do organizacji podmiotów gospodarczych w celu powiadamiania władz krajowych w zainteresowanych Państwach Członkowskich o wynikach ich działalności oraz dalszego przekazywania tych wyników do Komisji.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i definicje
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/03 i 2003/04 szczegółowe zasady stosowania art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 w sprawie zatwierdzania programów działania sporządzanych przez organizacje producentów i w szczególności ich związki, organizacje międzybranżowe i inne organizacje podmiotów gospodarczych sektorów oliwy z oliwek i oliwek stołowych wymienionych w tym ustępie.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "organizacje podmiotów gospodarczych sektora oliwy" oznaczają organizację lub związki, określone w art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98;
b) "obszar regionalny" oznacza obszar zdefiniowany w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [6] oraz stosuje się do obszaru utworzonego przez resztę terytoriów poszczególnych producenckich Państw Członkowskich.
W przypadku Włoch za regiony uważa się też następujące obszary:
- Liguria, Piemont i Valle d’Aosta, lub
- Lombardia, Trentino-Alto Adige, Veneto i Friuli-Venezia Giulia, lub
- Umbria, Marche i Emilia-Romagna, lub
- Basilicata, lub
- Sardynia, lub
- Abruzja i Molise.
Artykuł 2
Warunki zatwierdzania podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek
1.
Państwa Członkowskie zatwierdzają te organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek, które poddają się wszelkim kontrolom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu oraz spełniają pewne warunki.
2.
W odniesieniu do różnego rodzaju organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek warunkami określonymi w ust. 1 są warunki wskazane odpowiednio w lit. a), b), c) oraz d), według których minimalna liczba członków i inne kryteria dotyczące minimalnych wymagań w odniesieniu do liczby członków mogą być przez zainteresowane Państwo Członkowskie podniesione, oraz te ustanowione, tam gdzie jest to właściwe, przez właściwe władze krajowe w odniesieniu do zdolności produkcyjnej, dostępnych środków i kontroli organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek.
a) Organizacje producentów muszą się składać wyłącznie z producentów oliwek niebędących członkami żadnej innej organizacji producentów zatwierdzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia, otrzymującej pomoc produkcyjną wymienioną w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG na rok przed poprzednim rokiem gospodarczym lub które wniosły deklarację upraw na bieżący rok gospodarczy; oraz
i) zrzeszają co najmniej 2500 członków, lub
ii) obejmują 2 % producentów oliwy lub średniego uzysku oliwy z oliwek lub produkcji oliwek stołowych na terenie danych obszarów regionalnych;
b) Związki organizacji producentów muszą się składać wyłącznie z organizacji producentów zatwierdzonych na podstawie lit. a), niebędących częścią innego związku organizacji producentów zatwierdzonego na podstawie niniejszego rozporządzenia, oraz
i) składają się z co najmniej 10 organizacji członkowskich, utworzonych w kilku obszarach regionalnych danego Państwa Członkowskiego,
ii) lub obejmują co najmniej 15 % średniego uzysku oliwy z oliwek lub produkcji oliwek stołowych w danym Państwie Członkowskim.
c) Inne organizacje podmiotów gospodarczych sektora oliwek muszą składać się wyłącznie z podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek niebędących częścią innej organizacji, zatwierdzonej na podstawie lit. c), a także w roku poprzedzającym bieżący rok gospodarczy albo wypracowały co najmniej 50 % obrotu z przetwarzania oliwek lub sprzedaży oliwy z oliwek lub oliwek stołowych, albo wprowadziły do obrotu ponad 5000 ton oliwy z oliwek lub ponad 1000 ton oliwek stołowych i mają co najmniej:
i) 20 podmiotów gospodarczych będących członkami wprowadzających do obrotu lub przetwarzających ogółem ilość większą od równowartości 15000 ton oliwy z oliwek lub 3000 ton oliwek stołowych,
ii) lub 15 % średniego uzysku oliwy z oliwek lub produkcji oliwek stołowych danego Państwa Członkowskiego.
d) Organizacje międzybranżowe uznane przez Państwa Członkowskie, w których prowadzą swoją działalność w rozumieniu art. 4a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 i stanowiące szeroką i zrównoważoną reprezentację całej działalności gospodarczej związanej z produkcją, przetwarzaniem i handlem oliwą z oliwek i/lub oliwkami stołowymi.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek, zatwierdzone na podstawie art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG, oraz inne organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek, uznane przez Państwo Członkowskie, które przedkłada program działania, zgodnie z art. 5, uważa się za zatwierdzone na podstawie niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy spełniają one kryteria określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
Procedura zatwierdzania organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek
1.
Do celów zatwierdzenia organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek muszą złożyć, w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie, ale nie później niż do dnia 31 marca 2003 r., wniosek wykazujący, że spełniają warunki ustanowione w art. 2.
2.
W ciągu dwóch miesięcy po złożeniu przez Państwo Członkowskie w pełni udokumentowanego wniosku organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek otrzymują numer zatwierdzenia.
3.
Zatwierdzenie anuluje się, zawiesza bądź niezwłocznie wycofuje w sytuacji, gdy organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek nie spełniają warunków zatwierdzenia lub podlegają postępowaniu przed właściwym organem państwowym w sprawie uchybienia względem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Działalność kwalifikująca do finansowania
1.
Działalności kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę na podstawie art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98 (zwana dalej "działalnością kwalifikującą") w dziedzinie monitorowania sytuacji rynkowej i administracyjnego zarządzania w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych obejmują:
a) gromadzenie danych o sektorze i rynku, zgodnie ze specyfikacjami odnoszącymi się do metody, reprezentatywności geograficznej i ich ścisłości, ustanowionymi przez odpowiednie właściwy organ krajowy;
b) sporządzanie badań, w szczególności na tematy związane z inną działalnością, przewidzianą w programie działalności danych organizacji podmiotów gospodarczych.
2.
Działalność kwalifikująca w dziedzinie poprawy upraw oliwek na środowisko obejmuje:
a) zbiorowe działania w celu utrzymania upraw oliwek o wysokiej wartości dla środowiska wobec ryzyka niepodjęcia takich działań, w określonych warunkach, na podstawie obiektywnych kryteriów, określonymi przez właściwy organ krajowy, szczególnie w odniesieniu do obszarów, które mogą się kwalifikować do otrzymania takiej pomocy oraz obszaru i minimalnej liczby producentów oliwy z oliwek, którzy muszą być zaangażowani skutecznie w określone działania;
b) rozwój dobrej praktyki rolniczej w zakresie uprawy oliwek, opartej na kryteriach środowiskowych, przystosowanych do warunków lokalnych, jej upowszechnianie między plantatorami oliwek oraz monitorowanie ich praktycznego stosowania;
c) praktyczne pokazy technik uprawiania oliwek ukierunkowane na ochronę środowiska oraz na kształtowanie krajobrazu;
d) dodawanie danych środowiskowych do Systemu Informacji Geograficznej (GIS), określonego w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1638/98.
3.
Działalność kwalifikująca w dziedzinie podnoszenia jakości produkcyjnej oliwy z oliwek i oliwek stołowych obejmuje:
a) poprawę warunków uprawy (szczególnie kontrola muchy oliwkowej), zbiorów, przewozu i składowania oliwek przed etapem przetwarzania, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi przewidzianymi przez właściwy organ krajowy;
b) poprawa warunków składowania i utylizacji wytłoczyn oliwy z oliwek i produkcji oliwek stołowych;
c) pomocy technicznej dla przemysłu przetwórczego oliwy z oliwek w aspektach związanych z jakością produktów;
d) zakładanie i udoskonalanie laboratoriów do badań oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia.
4.
Działalność kwalifikująca w dziedzinie identyfikacji pochodzenia, certyfikacji i ochrony jakość oliwy z oliwek i oliwek stołowych obejmuje:
a) tworzenie i zarządzanie systemami umożliwiającymi przekazanie produktu bezpośrednio od plantatora oliwek do pakowania i etykietowania, zgodnie ze specyfikacjami, określonymi przez właściwy organ krajowy;
b) tworzenie i kierowanie systemami certyfikacji jakości, opartymi na systemie analizy ryzyka i kontroli punktów krytycznych, odpowiadających kryteriom technicznym, przyjętym przez właściwy organ krajowy;
c) tworzenie i zarządzanie systemami w celu monitorowania zgodności z normami zaświadczającymi o autentyczności, jakości i obrocie oliwy z oliwek i oliwek stołowych, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi, przewidzianymi przez właściwy organ krajowy.
5.
Na podstawie art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98 do finansowania przez Wspólnotę nie kwalifikują się:
a) działalności, które są finansowane przez Wspólnotę inaczej, niż to określono w art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98;
b) działalności mające na celu bezpośredni wzrost produkcji lub wzrost zapasów albo potencjału przetwórczego;
c) działalności związane z zakupem albo składowaniem oliwy z oliwek lub oliwek stołowych albo mająca wpływ na ich ceny;
d) działalności związane z promocją handlową oliwy z oliwek lub oliwek stołowych;
e) działalności związane z badaniami naukowymi.
6.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe warunki określające działalności kwalifikujące, określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu, bez wymogu uniemożliwienia wprowadzania lub prezentacji działalności w tym zakresie.
Artykuł 5
Programy działalności organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek
1. Programy działalności kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę na podstawie art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 składają się z działalności wymienionych w art. 4 niniejszego rozporządzenia i realizowane są między dniem 1 listopada 2002 r. a dniem 31 października 2004 r.
2.
Każda organizacja podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek zatwierdzona na podstawie niniejszego rozporządzenia może składać wniosek o finansowanie wspólnotowe pojedynczego programu działania w terminie ustalanym przez Państwo Członkowskie, lecz nie później niż do dnia 31 marca 2003 r.
Na wniosek składają się:
a) szczegóły danej organizacji podmiotów gospodarczych;
b) informacje o kryteriach selekcji, określonych w art. 6 ust. 1;
c) opis i uzasadnienie podjęcia proponowanej działalności oraz harmonogram;
d) planowane wydatki w podziale według dziedzin działalności określonych w art. 4, z odrębnym wyliczeniem kosztów całkowitych, które nie mogą przekroczyć 2 % całkowitych wydatków, oraz inne główne typy kosztów;
e) plan finansowania według dziedzin działalności określonych w art. 4, ze wskazaniem w szczególności wnioskowanego finansowania wspólnotowego oraz, gdzie jest to stosowne, wkładów finansowych ze strony podmiotów gospodarczych oraz udział samego państwa;
f) opis ilościowy i jakościowy wskaźników skuteczności, pozwalający na ocenę programu po zakończeniu jego realizacji;
g) dowód wniesienia zabezpieczenia bankowego w wysokości co najmniej 5 % wnioskowanej sumy finansowania wspólnotowego;
h) gdzie jest to stosowne, wniosek o zaliczkę na podstawie art. 8;
i) deklaracja ze strony organizacji, że na żadne z przewidzianych w jego programie działań nie przyznano finansowania wspólnotowego;
j) w odniesieniu do organizacji międzybranżowych i związków organizacji producentów, szczegóły na temat organizacji podmiotów gospodarczych, odpowiedzialnych za rzeczywistą realizację działań zleconych w ramach ich programów;
k) w odniesieniu do organizacji podmiotów gospodarczych sektora oliwek stanowiących część związku organizacji producentów lub organizacji międzybranżowej deklaracja, że działania, przewidziane w ich programach, nie są objęte żadnym innym wnioskiem o finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Selekcja programów działania
1.
Państwa Członkowskie poddają programy działania selekcji na podstawie następujących kryteriów:
a) całościowa jakość programu i jego spójność z punktu widzenia celów i priorytetów sektora oliwek, o którym mowa, jak to jest przewidziane w planach Państwa Członkowskiego;
b) odpowiednie zasoby finansowe tych organizacji podmiotów gospodarczych do celów realizacji proponowanej działalności;
c) obszar objęty programem działalności;
d) stosunek wysokości wnioskowanego finansowania wspólnotowego do wielkości uzysku oliwy sprzedanego przez danych członków organizacji podmiotów gospodarczych;
e) ujęte w programie różnice w sytuacji ekonomicznej na obszarze objętym programem działania;
f) istnienie wielu obszarów działalności i wysokość udziału finansowego ze strony podmiotów gospodarczych.
Państwa Członkowskie uwzględniają rozdzielenie wniosków między różnego typu podmiotami gospodarczymi w sektorze oliwek, określonych w art. 2, oraz wielkość upraw oliwek na każdym z obszarów.
2.
Państwa Członkowskie wyłączają z procedury selekcji wszelkie programy działania, które są niekompletne lub zawierają niewystarczające informacje bądź zawierają jedną z działalności, które ich nie kwalifikują do pomocy określonych w art. 4 ust. 5.
3.
Najpóźniej do dnia 31 maja 2003 r. Państwa Członkowskie zatwierdzają programy działalności, na które przeznaczają odpowiednie finansowanie krajowe.
Państwa Członkowskie informują o tym dane organizacje podmiotów gospodarczych.
Ostatecznego zatwierdzenia programu działania można dokonać z zastrzeżeniem wniesienia poprawek, które Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne.
Jeżeli wnioskowany program działania nie jest wybrany, Państwo Członkowskie niezwłocznie zwraca zabezpieczenie, określone w art. 5 ust. 2 lit. g).
Artykuł 7
Zmiany programów działania
Podmioty gospodarcze w sektorze oliwek mogą, zgodnie z procedurą ustanowioną przez Państwo Członkowskie, wnioskować o wniesienie zmian do już zatwierdzonych ich programów działania w sprawach dotyczących jednej z dziedzin działalności, określonych w art. 4, pod warunkiem jednak, że nie pociąga to za sobą wzrostu wysokości finansowania.
Do wniosku o wniesienie zmiany dołącza się dokumenty towarzyszące, określające powody, charakter i implikacje proponowanych zmian.
Artykuł 8
Zaliczki
1.
Organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek, które przedkładają wniosek zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. h), otrzymują, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu, zaliczkę w wysokości maksimum 90 % wkładu wspólnotowego, przewidzianego w zatwierdzonym programie działania na okres, o którym jest w nim mowa.
2.
W ciągu miesiąca po zatwierdzeniu danego programu działania Państwo Członkowskie wypłaca tymże podmiotom gospodarczym jedną trzecią sumy określonej w ust. 1, a pozostałe dwie trzecie po dniu 16 października 2003 r., po sprawdzeniu, że pierwsza transza zaliczki rzeczywiście jest już wydana.
3.
Płatności określone w ust. 2 wymagają od danych organizacji podmiotów gospodarczych złożenia zabezpieczenia, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2220/85, o wysokości równej 110 % sumy wnioskowanej zaliczki.
Głównym wymogiem w rozumieniu art. 20 tego rozporządzenia jest uruchomienie środków wykazanych w zatwierdzonym programie działania.
4.
W terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie, lecz najpóźniej do dnia 31 maja 2004 r., dane organizacje podmiotów gospodarczych mogą złożyć wniosek o zwrot zabezpieczenia, określonego w ust. 3, do wysokości równej połowie wydatków rzeczywiście poniesionych.
Państwo Członkowskie ustanawia, jakie dokumenty uzupełniające należy dołączyć do tego wniosku, sprawdza je i zwraca zabezpieczenia proporcjonalnie do danych wydatków, najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od złożenia wniosku.
Artykuł 9
Płatność finansowania wspólnotowego
1.
Do celów płatności finansowania wspólnotowego na podstawie art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98 lub, gdzie jest to właściwe, jego salda, organizacje podmiotów gospodarczych sektora oliwek składają w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie, najpóźniej jednak do dnia 31 stycznia 2005 r., wniosek do właściwego organu krajowego.
Finansowanie wspólnotowe odpowiadające wyżej wspomnianym wnioskom, złożonym po tym terminie obniża się o 1 % za każdy dzień roboczy zwłoki.
Wnioski złożone po dniu 25 lutego 2005 r. nie będą przyjmowane.
2.
Do wniosków spełniających warunki ich przyjęcia, wymienionych w ust. 1, dołącza się:
a) dokumenty uzupełniające zaświadczające, że:
i) w danym okresie wydatki zostały poniesione;
ii) gdzie jest to właściwe, płatności wkładów finansowych podmiotów gospodarczych oraz Państw Członkowskich;
b) sprawozdanie zbiorcze o następującej treści:
i) opis działań wykonanych w ramach programu, w podziale według dziedzin działalności, określonych w art. 4;
ii) gdzie jest to stosowne, uzasadnienie i skutki finansowe różnicy między przewidywaniami i rzeczywiście wykonaną pracą;
iii) ocenę wyników w oparciu o wskaźniki ustanowione w art. 5 ust. 2 lit. f).
3.
W przypadku działań zakończonych przed dniem 31 października 2004 r. oraz za które płatność jest dokonywana po tym nieprzekraczalnym terminie, finansowanie wspólnotowe obniża się o 1 % za każdy dzień zwłoki przez pierwsze 30 dni i o 2 % za każdy następny dzień.
4.
W ciągu trzech miesięcy od miesiąca, w którym jest wnoszony kompletny wniosek, określony w ust. 1, oraz gdy zostaje przeprowadzone badanie dokumentów, określone w ust. 2, a także weryfikacja, określona w art. 10, Państwa Członkowskie wypłacają należne finansowanie wspólnotowe i zwracają odpowiadające mu zabezpieczenie.
Artykuł 10
Kontrole i kary
1.
Państwa Członkowskie sprawdzają, czy spełnione są warunki przyznawania finansowania wspólnotowego, szczególnie w odniesieniu do zgodności z wymogami zatwierdzenia, realizacją zatwierdzonych programów działania, rzeczywiście poniesionymi wydatkami i wniesionymi wkładami finansowymi przez dane podmioty gospodarcze sektora oliwek.
W związku z tym przeprowadzają one plan kontroli, obejmujący kontrole próbek, ustalone na podstawie analizy ryzyka i obejmujące co najmniej 30 % organizacji producentów w sektorze oliwek oraz wszystkie inne organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek zatwierdzone do finansowania wspólnotowego na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie określają lub, gdzie jest to stosowne, ustanawiają system kar za nieprawidłowości na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i muszą działać odstraszająco oraz obejmować, w przypadkach najpoważniejszych naruszeń, możliwość cofnięcia zatwierdzenia i kary finansowe w wysokości co najmniej podwojonej sumy kwoty finansowania wspólnotowego w wyniku określonej nieprawidłowości.
3.
W ramach systemu kontroli, określonego w ust. 1, w odniesieniu do każdej podlegającej kontroli organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek prowadzi się indywidualną dokumentację.
Taka dokumentacja zawiera dowody weryfikacji i przeprowadzonych kontroli oraz, gdzie jest to stosowne, wskazanie wykrytych nieprawidłowości i wymierzonych kar.
Artykuł 11
Powiadomienia od Państw Członkowskich
1.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek powiadamiają Komisję o przepisach krajowych, szczególnie odnoszących się do:
a) warunków zatwierdzania organizacji podmiotów gospodarczych, określonych w art. 2 ust. 2,
b) dodatkowych specyfikacji i warunków odnoszących się do działań kwalifikujących, określonych w art. 4 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 niniejszego rozporządzenia,
c) celów i priorytetów sektora oliwek określonych w art. 6 ust. 1 lit. a),
d) uzgodnień dotyczących systemu zaliczek określonych w art. 8 oraz, gdzie jest to stosowne, systemu płatności finansowania krajowego,
e) plan kontroli i system kar określony w art. 10.
2.
Przed dniem 30 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane o zatwierdzonych organizacjach podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek oraz o zatwierdzonych programach działań wraz z ich charakterystyką, w podziale według typów organizacji producentów, określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia, według obszarów działalności określonych w art. 4 niniejszego rozporządzenia i według obszarów regionalnych, oraz wysokości sum potrąconych zgodnie z art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/03 i 2003/04.
3.
Nie później niż do dnia 30 kwietnia 2005 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem co najmniej następujących danych:
a) liczby sfinansowanych programów, beneficjentów, obszarów, olejarni, infrastruktury przetwórczej oraz ilości oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
b) charakterystyki działań realizowanych w ramach każdej z dziedzin działalności, określonych w art. 4;
c) wszelkich rozbieżności między działaniami planowanymi a rzeczywiście realizowanymi;
d) opisu i oceny wyników, w szczególności na podstawie oceny programów działań określonych w art. 9 ust. 2 lit. b) iii) tiret trzecie;
e) opisu przeprowadzonych kontroli oraz proponowanych i zastosowanych kar zgodnie z art. 10;
f) wydatków w podziale według programu i dziedziny działalności, określonych w art. 4, oraz wniesionych przez Wspólnotę, przez Państwa i przez podmioty gospodarcze wkładów finansowych.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1337/2002
z dnia 24 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 76/2002 wprowadzające uprzedni nadzór wspólnotowy nad niektórymi przywożonymi wyrobami z żelaza i stali objętymi Traktatami EWWiS i WE, pochodzącymi z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1138/98 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
po konsultacjach w komitetach utworzonych na mocy wyżej wymienionych rozporządzeń,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 marca 2002 r., Stany Zjednoczone Ameryki wprowadziły środek ochronny "Sekcja 201" w postaci kontyngentów taryfowych i dodatkowych należności celnych wahających się od 8 % do 30 % ad valorem na różne kategorie wyrobów stalowych.
Te surowe amerykańskie ograniczenia grożą powstaniem zakłóceń powodowanych przekierowaniem dużej ilości takich wyrobów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na rynek Wspólnoty, szkodząc tym samym producentom Wspólnoty.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 560/2002 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/2002 [6], nakładającym tymczasowe środki ochronne na przywóz piętnastu kategorii wyrobów stalowych po stwierdzeniu przez Komisję znacznego wzrostu takiego przywozu w okresie 1998–2001 r. i dokonaniu wstępnego zatwierdzenia istnienia oczywistych dowodów potwierdzających, że wzrost przedmiotowego przywozu, po niskich cenach stwarzał zagrożenie dla producentów Wspólnoty.
Komisja stwierdziła również, że zwiększony przywóz był spowodowany zakłóceniami wynikającymi z rosnąco protekcyjnego stanowiska Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Ponadto Komisja obecnie prowadzi dochodzenie w sprawie ochrony dotyczącej wyrobów objętych tymczasowymi środkami i sześciu innych kategorii wyrobów.
(3) Dane statystyczne w dziedzinie handlu zagranicznego dla Wspólnoty nie są dostępne w terminie przewidzianym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 z dnia 7 września 2000 r. ustanawiającym niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do statystyki handlu zagranicznego [7], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1669/2001 [8].
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 76/2002 [9] wprowadziło uprzedni nadzór wspólnotowy nad niektórymi przywożonymi wyrobami żelaznymi i stalowymi objętych Traktatami EWWiS i WE.
Wyroby objęte rozporządzeniem nie odpowiadają dokładnie wyrobom objętym środkami ochronnymi przez Stany Zjednoczone Ameryki.
Ponadto rozporządzenie nie ma zastosowania do przywozu pochodzącego z państw należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), z państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) lub z Turcji.
Oczywiste jest, że istnieje potrzeba wykorzystania statystyki do dokonania szybkiej analizy tendencji w przywozie wszystkich wyrobów żelaznych i stalowych, które mogą spowodować zakłócenia na rynku Wspólnoty w obliczu nałożenia przez Stany Zjednoczone Ameryki wyżej wymienionych środków, niezależnie od ich geograficznego pochodzenia.
(5) Dlatego zakres uprzedniego nadzoru musi zostać rozszerzony zarówno w kwestii wyrobów objętych, jak i pochodzenia geograficznego.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 76/2002 musi zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 76/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów żelaznych i stalowych objętych Traktatami EWWiS i WE, wymienionych w załączniku 1 objęte jest wspólnotowym nadzorem uprzednim, zgodnie z art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 519/94.
Stosuje się to do przywozu pochodzącego ze wszystkich państw trzecich.
Jednakże wyroby, które objęte są umowami o podwójnej kontroli, zawartymi między państwem trzecim a Wspólnotą, podlegają warunkom ustanowionym w tych umowach, a nie w niniejszym rozporządzeniu.".
2.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1338/2002
z dnia 22 lipca 2002 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja rozporządzeniem (WE) nr 573/2002 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") nałożyła tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii.
Komisja rozporządzeniem (WE) nr 575/2002 [3] ("tymczasowe rozporządzenie antydumpingowe") nałożyła również tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po ujawnieniu zasadniczych faktów i względów, w oparciu o które została podjęta decyzja, aby nałożyć tymczasowe cło wyrównawcze, pewna ilość zainteresowanych stron złożyła uwagi na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które prosiły o przesłuchanie dano możliwość zostania przesłuchanym przez Komisję.
(3) Komisja nadal szukała i sprawdzała wszystkie informacje uważane za niezbędne do ostatecznych ustaleń.
(4) Wszystkie strony zostały poinformowane o podstawowym stanie faktycznym i powodach, w oparciu o które zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego i ostatecznego pobrania sum zabezpieczonych poprzez tymczasowe cło wyrównawcze.
Wyznaczono im również termin, w którym mogły one składać oświadczenia w następstwie tego ujawnienia.
(5) Wzięto pod uwagę ustne i pisemne argumenty przedstawione przez strony.
(6) Po dokonaniu przeglądu ustaleń tymczasowych, w oparciu o informacje zebrane od tego czasu, główne ustalenia wymienione w rozporządzeniu tymczasowym zostają potwierdzone.
C. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Przedmiotowy produkt
(7) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, pewna liczba zainteresowanych stron miała zastrzeżenia, że definicja przedmiotowego produktu jest niewłaściwa.
Twierdziły one, że kwas sulfanilowy w stopniu technicznym i oczyszczonym różni się zasadniczo pod względem czystości i posiada inne właściwości i zastosowania.
Twierdzono, że te dwa stopnie kwasu sulfanilowego nie mogą być uważane za jednolity produkt i dlatego powinny być traktowane jako różne produkty do celów dochodzenia.
Na poparcie tej obrony, argumentowano, że istnieje niewystarczająca wzajemna wymienialność pomiędzy tymi dwoma stopniami kwasu sulfanilowego.
O ile zgadzano się, że stopień oczyszczony może być używany we wszystkich zastosowaniach, nie można tego powiedzieć o kwasie sulfanilowym w stopniu technicznym ze względu na poziom zanieczyszczeń, jaki zawiera, głównie osadów aniliny.
W wyniku tych zanieczyszczeń kwas sulfanilowy w stopniu technicznym nie nadaje się do stosowania w produkcja optycznych substancji wybłyszczających i barwników spożywczych.
(8) Przypomina się, że stopień oczyszczony kwasu sulfanilowego powstaje w wyniku oczyszczania technicznego stopnia kwasu sulfanilowego w procesie, który usuwa niektóre zanieczyszczenia.
Ten proces oczyszczania nie zmienia właściwości cząsteczkowych związku lub sposobu wchodzenia w reakcje z innymi chemikaliami.
Dlatego też, stopnie techniczny i oczyszczony posiadają te same podstawowe właściwości chemiczne.
Dlatego, faktu, że zamienność może występować tylko w jednym kierunku w niektórych zastosowaniach z powodu zawartości zanieczyszczeń nie uważa się za wystarczające uzasadnienie, aby stopnie oczyszczony i techniczny stanowiły odmienne produkty, które powinny być oddzielnie potraktowane w dwóch różnych dochodzeniach.
Zgadzając się, że proces oczyszczania dodaje pewne dodatkowe koszty do procesu produkcji, przypomina się, że były one brane pod uwagę przy dokonywaniu należytego porównania pomiędzy różnymi stopniami produkowanymi przez przemysł wspólnotowy i tymi przywożonymi z zainteresowanych państw w celach obliczenia poziomu zaniżenia ceny i poziomu usunięcia szkód.
(9) W rezultacie, nie uznano, aby uwagi wniesione przez zainteresowane strony dotyczące definicji przedmiotowego produktu były wystarczające do zmiany ustaleń w tej kwestii, jakie zostały dokonane na etapie tymczasowym.
Dla- tego ustala się ostatecznie, że oba stopnie kwasu sulfanilowego powinny być traktowane jako jeden produkt do celów obecnego postępowania.
2.
Produkt podobny
(10) Nie przedstawiono pod uwagę Komisji żadnych nowych elementów, które doprowadziłyby ja do zmiany konkluzji osiągniętych na etapie tymczasowym, mianowicie, że kwas sulfanilowy produkowany i sprzedawany przez producentów Wspólnoty i ten produkowany w Indii i wywożony do Wspólnoty są produktami podobnymi.
(11) Ustalenia tymczasowe dotyczące produktów podobnych określone akapicie 13 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
D. SUBSYDIUM
(12) Ustalenia dokonane w rozporządzeniu tymczasowym dotyczące subsydiów podlegających wyrównaniu otrzymanych przez wywożących producentów zostają niniejszym potwierdzone, o ile poniżej nie zostanie wyraźnie stwierdzone inaczej.
1.
Strefy przetwarzania na wywóz (SPW)/Jednostki nastawione na wywóz (JNW)
(13) Nie otrzymano żadnych nowych uwag do tej pozycji.
Ustalenia określone w akapitach 18–28 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
System "paszportowy" uprawnienia celnego (SPUC) – po wywozie
(14) Rząd Indii ("RI") twierdził, że zostało naruszone zarówno co do ducha jak i litery porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (PSŚW) przez to, że Komisja nie zbadała praktycznego wykorzystania SPUC w każdym z przypadków.
Argumentował on, że dokonana przez Komisję ocena korzyści wynikających z tego systemu jest niewłaściwa ponieważ jedynie zwrot nadwyżki cła mógł być uważany za subsydium zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 ("rozporządzenie podstawowe").
Dlatego też, w celu ustalenia czy istnieje subsydium, należy podjąć badanie czy istnieje nadwyżka.
(15) Komisja zastosowała następujące podejście w celu ustalenia czy SPUC po wywozie stanowi subsydium podlegające wyrównaniu, a jeżeli tak, aby wyliczyć sumę korzyści.
(16) Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawowego, stwierdza się, że ten system angażuje udział finansowy RI, ponieważ nie jest pobierany przychód rządowy (tzn. należności przywozowe z tytułu przywozu) należny w innym przypadku. Istnieje również korzyść nadawana, w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, otrzymującemu, ponieważ producenci wywożący są zwolnieni od płacenia normalnych należności przywozowych. Subsydium SPUC stanowi kwota pozostała do wykorzystania po dokonaniu wywozu, więc podlega wyrównaniu na podstawie art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, chyba że stosuje się jeden z wyjątków przewidzianych przez rozporządzenie podstawowe.
(17) art. 2 ust. 1 lit. a) ii) przewiduje, że takim wyjątkiem są, między innymi, systemy cła zwrotnego i zastępczego cła zwrotnego, które są zgodne z ostrymi zasadami ustanowionymi w załączniku I i), załączniku II (definicja i zasady cła zwrotnego) oraz załączniku III (definicja i zasady zastępczego cła zwrotnego).
(18) Analiza ujawniła, że podstawa SPUC po wywozie nie stanowi systemu cła zwrotnego lub zastępczego cła zwrotnego.
Systemowi temu brakuje wbudowanego zobowiązania do przywozu jedynie towarów, które są zużyte w trakcie produkcji towarów wywożonych (załącznik II rozporządzenia podstawowego), które zapewniłoby że zostają spełnione wymogi załącznika I i). Dodatkowo, nie istnieje system weryfikujący, aby sprawdzić czy towary przywiezione zostały rzeczywiście zużyte w procesie produkcji.
Nie jest to również system zastępczego cła zwrotnego, ponieważ towary przywożone nie musza być w tej samej ilości i o tych samych właściwościach co składniki nabywane w kraju, które były stosowane do produkcji wywozowej (załącznik III rozporządzenia podstawowego).
W końcu, producenci wywożący są uprawnienie do korzyści ze SPUC bez względu na to czy w ogóle przywożą jakiekolwiek składniki.
W celu uzyskania tej korzyści, wystarczy, aby eksporter po prostu wywiózł towary bez wykazywania, że jakiekolwiek materiały składowe zostały przywiezione.
Tak więc, producenci wywożący, którzy zaopatrują się we wszystkie swoje składniki na rynku krajowym i nie przywożą towarów, które mogą być użyte jako składniki są w dalszym ciągu uprawnieni do korzyści ze SPUC.
Stąd, zasada SPUC po wywozie nie jest zgodna z żadnym z przepisów załączników I–III.
Ponieważ powyższy wyjątek do definicji subsydium nie ma z tego powodu zastosowania, korzyść podlegająca wyrównaniu stanowi złagodzenie całkowitych należności przywozowych zwykle wymagalnych w odniesieniu do całego przywozu.
(19) Z powyższego jasno wynika, zgodnie z rozporządzeniem podstawowym, że złagodzenie nadwyżki ceł przywozowych stanowi podstawę do obliczenia kwoty korzyści jedynie w przypadku systemów cła zwrotnego i zastępczego cła zwrotnego w dobrej wierze.
Ponieważ zostało ustalone, że SPUC po wywozie nie kwalifikuje się do jednej z tych dwu kategorii, korzyścią jest całkowite złagodzenie ceł przywozowych, a nie przypuszczalne złagodzenie nadwyżki, ponieważ w takich przypadkach wszystkie złagodzenia cła są uważane za nadwyżkę.
(20) Z powyższych powodów, roszczenie RI nie może być przyjęte i tymczasowe ustalenia dotyczące sposobu wyrównywania w tym systemie i obliczenie korzyści, wymienione w akapitach 35–40 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
3.
System zwolnień od podatku dochodowego (SZPD)
(21) Współpracujące przedsiębiorstwo twierdziło, że przy obliczaniu korzyści wynikających z tego systemu, rzeczywista kwota podatku zapłaconego przez to przedsiębiorstwo nie była w pełni uwzględniona, ponieważ do oryginalnych obliczeń został włączony jedynie minimalny podatek alternatywny (MPA), a nie zapłacony z góry podatek dochodowy z lat poprzednich.
(22) To twierdzenie zostało uznane za prawdziwe.
Korzyść dla przedsiębiorstwa została ponownie obliczona i została uznana za znikomą.
4.
System wstępnych pozwoleń – wstępne polecenia zwolnienia (WPZ)
(23) RI przedstawił, że WPZ jest jedynie prawowitym przedłużeniem zgodnego prawowitego systemu zastępczego cła zwrotnego (wstępne pozwolenie).
Według RI dowodzi tego fakt, że istnieje nierozerwalny związek pomiędzy uzyskanymi pozwoleniami (nawet jeżeli zostają one następnie wymienione na WPZ) i przywozem niezbędnych składników do wytwarzania wywożonych towarów.
Ponadto, system jest zorganizowany i administrowany przez RI w taki sposób, aby zapobiegać pojawieniu się jakiejkolwiek możliwości nadmiernego zwrotu.
(24) W odniesieniu do tego, RI argumentował, że system zastępczego cła zwrotnego nie wymaga, aby przedsiębiorstwo uzyskujące korzyści z cła zwrotnego w związku z przywożonymi składnikami zużywało dokładnie te same składniki do produkcji odpowiednich wywożonych towarów.
Według RI, przedsiębiorstwo może wykorzystać zakupione w kraju składniki do produkcji towarów wywożonych pod warunkiem że są one wykorzystane w wielkości odpowiadających składnikom w odniesieniu, do których przyjęta została korzyść zmniejszenia należności przywozowej.
RI argumentował dalej, że użytkownik WPZ może je wymienić jedynie na produkt będący składnikiem (zakupiony w kraju) wskazany we wstępnym pozwoleniu i że wstępne pozwolenie zostało uzyskane poprzez odniesienie do towaru wywożonego, do którego już wykorzystano równoważną ilość tego samego składnika.
(25) Odnosząc się do tych argumentów, należy przypomnieć, że wstępne pozwolenia są dostępne dla eksporterów (eksporterów będących producentami lub eksporterów będących handlowcami), aby umożliwić im przywóz składników stosowanych do produkcji towarów wywożonych, wolnych od cła.
Wstępne pozwolenia mierzą jednostki dozwolonego przywozu albo pod względem ich ilości lub pod względem ich wartości.
W obu przypadkach przeliczniki stosowane do ustalenia dopuszczalnego zakupu wolnego od cła są ustalone, dla większości produktów zawierających produkt objęty niniejszym dochodzeniem, w oparciu o Standardowe normy nakładów i wyników (PNNW).
Pozycje nakładów określone we wstępnym pozwoleniu są pozycjami stosowanymi do produkcji odpowiednich gotowych produktów wywożonych.
(26) Posiadacz wstępnego pozwolenia zamierzający nabyć składniki ze źródeł krajowych, zamiast przywozu bezpośredniego, ma możliwość nabyć je w zamian za WPZ.
W takich przypadkach wstępne licencje są zatwierdzane jako WPZ i są indosowane na dostawcę po dostawie pozycji w nich określonych.
Zgodnie z dokumentem "Wywóz i polityka przywozowa", indosowanie WPZ daje dostawcy prawa do korzyści z domniemanego wywozu takich jak cło zwrotne z domniemanego wywozu i zwrot końcowej akcyzy.
(27) W tym przypadku, współpracujące przedsiębiorstwo korzystało w ograniczonym stopniu ze wstępnych pozwoleń do przywozu wolnych od cła składników.
Zamiast tego, przedsiębiorstwo to zamieniało pozwolenia na WPZ i indosowało je na miejscowych dostawców uzyskując korzyści handlowe.
Korzyści handlowe z WPZ odpowiadają kwocie ceł, których WPZ pozwalają dostawcy uniknąć w myśl instrumentu cła zwrotnego za domniemany wywóz.
(28) Zostało uznane, że systemy zwrotu cła mogą dopuszczać refundację lub zwrot opłat przywozowych na składniki, które są zużywane w procesie produkcji innego produktu i w przypadku gdy wywóz tego ostatniego produktu zawiera składniki krajowe o tej samej jakości i właściwościach jak te, które zastępują składniki przywożone.
Byłoby na przykład dopuszczalne, aby przedsiębiorstwo, w przypadku braku składników wolnych od cła, wykorzystało składniki krajowe i włączyło je do wywożonych towarów, a potem, na późniejszym etapie, przywiozło odpowiednią ilość składników wolnych od cła.
W tym kontekście, ważne jest istnienie systemu lub procedury weryfikacji, ponieważ umożliwia to, w tym przypadku, RI zapewnić i wykazać, że ilość składników dla których występuje się o zwrot cła nie przekracza ilości wywiezionych podobnych produktów, w dowolnej postaci, i że zwrot opłat przywozowych nie przekracza tych początkowo nałożonych na przywiezione składniki, o których mowa.
(29) Jak stwierdzono w rozporządzeniu tymczasowym, w drodze weryfikacji zostało ustalone, że nie istnieje żaden system ani procedura, aby potwierdzić czy i jakie składniki, nabyte za WPZ, są zużywane w procesie produkcji produktów wywożonych lub czy wystąpiły nadmierne korzyści z ceł przywozowych w rozumieniu i) załącznika I i załączników II i III rozporządzenia podstawowego.
W szczególności, eksporter nie ma żadnego obowiązku do rzeczywistego zastosowania składników nabytych za WPZ w procesie produkcji.
Ponieważ zmniejszenie ceł przywozowe nie jest ograniczone do tego płatnego za towary zużyte w procesie produkcji wywożonych produktów, nie jest spełniony warunek, że jedynie towary rzeczywiście zużyte w procesie produkcji wywożonych produktów mogą korzystać z takiego zmniejszenia.
Dlatego dochodzi się do wniosku, że element WPZ Systemu wstępnych pozwoleń nie jest dozwolonym systemem ograniczenia/zwrotu w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
(30) W dodatku, WPZ nie mogą być uważane za system zwrotu cła, ponieważ wydaje się, że nie ma żadnego wymogu przywożenia składników.
W tym kontekście, system mógłby być uważany za system zwrotu cła bona fide, w przypadkach gdzie istnieje element przywozu, tzn. kiedy istnieje związek pomiędzy sprowadzonymi składnikami i wywożonymi towarami.
Ilość przywożonych składników powinna odpowiadać wywożonym towarom.
(31) Z powyższych powodów, roszczenia te nie mogą zostać uznane i tymczasowe ustalenia w odniesieniu do właściwości wyrównawczych tego i wyliczenia korzyści zostają potwierdzone.
5.
System pakietu środków zachęcających (SPSZ) rządu Maharashtra
(32) Jak stwierdzono w rozporządzeniu tymczasowym, system SPSZ jest dostępny jedynie dla przedsiębiorstw po zainwestowaniu w niektórych wyznaczonych obszarach geograficznych podlegający jurysdykcji stanu Maharashtra.
Nie jest on dostępny dla przedsiębiorstw zlokalizowanych poza tymi obszarami.
Poziom korzyści jest różny w zależności od obszaru jakiego dotyczy.
Dlatego system ten jest szczególny w myśl art. 3 ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(33) RI i zainteresowane przedsiębiorstwo twierdziły, że system ten stanowi subsydium niepodlegające wyrównaniu, ponieważ spełnia on kryteria art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, i dlatego można go zakwalifikować jako regionalne subsydium "zielonego światła" przyznawane w stanie Maharashtra.
(34) Na podstawie tego artykułu, aby nie podlegać środkom wyrównawczym, subsydia dla regionów upośledzonych na terytorium kraju pochodzenia i/lub wywozu musiałyby spełniać pewne kryteria; głównie, musiałyby one być mianowicie: i) zgodne z ogólnymi ramami rozwoju regionalnego, ii) regiony, których to dotyczy musiałyby być jasno określonymi sąsiadującymi obszarami geograficznymi z dająca się określić tożsamością gospodarczą i administracyjna, i iii) być uważane za upośledzone w oparciu o neutralne i obiektywne kryteria, które muszą być jasno wymienione w ustawie lub innym oficjalnym dokumencie.
Te kryteria obejmują środki rozwoju gospodarczego, które są oparte na co najmniej jednym z następujących czynników: dochód per capita lub dochód per capita w gospodarstwie domowym, lub PKB per capita (w każdym z tych przypadków, nie przekraczający 85 % średniej dla terytorium kraju pochodzenia lub wywozu którego to dotyczy), lub stopę bezrobocia mierzona przez okres trzyletni (co najmniej 110 % średniej dla terytorium zainteresowanego kraju pochodzenia lub zainteresowanego kraju wywozu).
(35) Rząd Maharashtra w liście do Ministerstwa Handlu i Przemysłu RI stwierdził, że SPSZ stosuje się do całego sąsiadującego regionu poza stosunkowo rozwiniętym regionem składającym się z pasa Mumbai - Thane stanu Maharashtra, i że upośledzony region poza tym pasem charakteryzuje się dochodem per capita, który jest poniżej średniej stanowej.
Dostarczono liczby, które pokazywały, że dochód per capita dla regionu do którego ma zastosowanie SPSZ wynosi 74,54 % liczby dla całego stanu Maharashtra w latach 1982/83 i 74,81 % do 1998/99.
Jednakże liczby te nie zostały potwierdzone popierającymi dowodami.
(36) W każdym przypadku, zbadanie roszczenia zielonego światła wykazało, że dochód per capita w stanie Maharashtra, zmierzony w okresie trzech lat (1996/97–1998/99), jest więcej niż 60 % wyższy niż średnia krajowa Indii.
Powinno być jasne, że pułap 85 % mierzy się w odniesieniu do dochodu na głowę ludności dla całego kraju pochodzenia lub wywozu, a nie szczególnego stanu lub regionu.
Na tej podstawie, jest jasne, że dochód per capita w uprawnionym regionie w Maharashtra, chociaż niższy niż 85 % średniej regionalnej, jest znacznie wyższy niż średni krajowy dochód per capita i dlatego region ten nie zalicza się do kategorii zielonego światła w oparciu o to kryterium.
W odniesieniu do kryterium bezrobocia, władze Indii nie dostarczyły żadnych informacji.
(37) W oparciu o powyższe, stwierdza się, że w tym przypadku, system ten nie spełnia kryteriów art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Tymczasowe ustalenia w odniesieniu do podlegania tego systemu wyrównaniu zostają tym samym potwierdzone.
(38) W odniesieniu do obliczenia kwoty subsydium, jak określono w akapitach 72–74 preambuły rozporządzenia tymczasowego, RI i zainteresowane przedsiębiorstwo zgłosiły roszczenie że suma korzyści uzyskanych w wyniku środka zachęcającego polegającego na odłożeniu podatku powinny zostać rozłożone raczej na całkowitą sprzedaż w okresie dochodzenia ("DO") niż na całkowitą sprzedaż krajową w DO jak to zostało przydzielone tymczasowo, ponieważ jest to korzyść dla przedsiębiorstwa jako całości z tego powodu nie powinna być przypisywana wyłącznie jego sprzedaży krajowej.
(39) Dodatkowo zwróciły one uwagę Komisji na niektóre czynniki z powodu, których wyliczenia korzyści uzyskanych przez zainteresowane przedsiębiorstwo w wyniku bodźca zwolnienie podatkowego od sprzedaży były zawyżone.
(40) Twierdzenie dotyczące podstawy alokacji korzyści uzyskanych w wyniku środka zachęcającego polegającego na odłożeniu podatku zostało uznane za uzasadnione i Komisja zmieniła odpowiednio obliczenia kwoty subsydium.
(41) W odniesieniu do bodźca zwolnienia podatkowego, por uwzględnieniu uwag zainteresowanych stron i po dokonaniu szczegółowego przeglądu ustaleń tymczasowych, tymczasowe wyliczenia zostały dostosowane w wyniku czego uległa zmniejszeniu całkowita kwota subsydium.
(42) W oparciu o zrewidowane obliczenia opisane powyżej, suma subsydium jaką uzyskało to przedsiębiorstwo w wyniku tego systemu wynosi 0,8 %.
6.
Suma subsydiów podlegających wyrównaniu
(43) Suma subsydiów podlegających wyrównaniu, obliczona zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem wynosi 7,1 %, dla badanego producenta wywożącego.
(44) Poziom współpracy w Indii był wysoki (ponad 80 %).
W świetle wysokiego stopnia współpracy, zdecydowano, aby ustalić krańcowy margines subsydium na poziomie funduszu subsydium dla współpracującego producenta wywożącego, tzn. 7,1 %.
Subsydia oznaczone gwiazdką są subsydiami wywozowymi. _BAR_ Subsydia oznaczone gwiazdką są subsydiami wywozowymi.Rodzaj subsydium _BAR_ JZWSPUC _BAR_ EPCGS _BAR_ SZPD _BAR_ Wstępne pozwolenia/WPZ _BAR_ System stanu Maharashtra _BAR_ RAZEM _BAR_
Kokan Synthethics and Chemicals Private Limited _BAR_ 1,4 % _BAR_ 1,7 % _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 3,2 % _BAR_ 0,8 % _BAR_ 7,1 % _BAR_
Wszystkie inne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 7,1 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(45) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron złożyło zapytania w sprawie definicji przemysłu wspólnotowego i jego pozycji w rozumieniu art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
W szczególności, sugerowano, że producent skarżący, Sorochimie Chime Fine, nie musiał wspierać drugiego producenta Wspólnoty, Quimigal SA, kiedy ten wniósł swoją skargę.
(46) Należy przypomnieć, że o ile Quimigal nie był stroną pierwotnej skargi, wyraził swoje poparcie dla postępowania na etapie jego rozpoczęcia i w pełni współpracował w dochodzeniu.
W odpowiedzi na roszczenia niektórych zainteresowanych stron, powtarzał również swoje poparcie dla postępowania w trakcie dochodzenia.
Dlatego, ponieważ nie zwrócono uwagi Komisji na żadne nowe elementy, które prowadziłyby ja do zmiany jej wcześniejszych ustaleń, ustalenia tymczasowe dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego i jego pozycji wyszczególnione w akapicie 78 preambuły rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(47) Kilka zainteresowanych stron miało zastrzeżenia, co do sposobu w jaki Komisja ustaliła liczby przy przywozie kwasu sulfanilowego do Wspólnoty, spożycie przez Wspólnotę i udziały w rynku.
Twierdzili oni, że Komisja w niewystarczającym stopniu ujawniła ustalenia dotyczące przywozu, zarówno pod względem wielkości jak i wartości, i że w rezultacie zostały ograniczone ich prawa do obrony.
Odnotowano, że niektórych z tych informacji było brak również w publicznej wersji skargi, w wyniku, czego skarga, nie spełniała norm wyszczególnionych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(48) Należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, informacja, która zostaje udzielona poufnie przez strony w dochodzeniu jest traktowana jako taka przez władze prowadzące dochodzenie, tak długo jak dana informacja wymaga takiego traktowania.
Należy przypomnieć, że kwas sulfanilowy jest produkowany na świecie przez stosunkowo małą liczbę producentów.
W rezultacie, nie było możliwe z powodów poufności wyjawić dokładne informacje dotyczące przywozu produktu do Wspólnoty, w szczególności dla tych krajów gdzie istnieje tylko jeden wywożący producent.
Dlatego, w celach ujawnienie, udostępniono zainteresowanym stronom liczby wskaźnikowe i wyjaśniające opisy dotyczące tej i związanych z nią pozycji.
(49) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron, które podniosły temat niewystarczającego ujawnienia nie była w stanie wykazać, że informacja udostępniona im w formie sumarycznej nie umożliwia im obrony ich praw, ich argumenty w tym względzie musiały zostać odrzucone.
2.
Przedmiotowy przywóz
(50) Jedna z zainteresowanych stron sugerowała, że liczby dotyczące wzrostu przywozu, odnotowane w rozporządzeniu tymczasowym wprowadzają w błąd.
Twierdzono, że po wycofaniu się z rynku kilku innych producentów, użytkownicy we Wspólnocie zostali zmuszeni do kupna kwasu sulfanilowego na rynku światowym, co w efekcie doprowadziło do znacznego wzrostu wielkości przywozu.
Twierdzenie to musiało zostać odrzucone z kilku powodów.
Po pierwsze, nie dostarczono żadnych dodatkowych dowodów dotyczących poziomu przywozu, które mogłyby zmienić ustalenia dotyczące tego punktu osiągnięte na etapie tymczasowym.
Podobnie, o ile zostało potwierdzone w akapicie 161 rozporządzenia tymczasowego, że spodziewane jest, iż przywóz z Indii będzie nadal odgrywał znacząca rolę w zaspokojeniu popytu we Wspólnocie, zwrócono również uwagę, że gdyby przemysł wspólnotowy nie podlegał szkodliwym skutkom subsydiowanego przywozu, byłby w stanie wprowadzić w życie niektóre plany rozszerzenia, tym samym zaspakajając większą część popytu Wspólnoty.
W świetle powyższego, ustalenia tymczasowe dotyczące przywozu do Wspólnoty z Indii i poziomu zaniżania cen jak zauważono w akapitach 81–85 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(51) Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zbadanie wpływu subsydiowanego przywozu na przemysł wspólnotowy obejmowało oszacowanie wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na jego stan.
(52) Po ujawnieniu tymczasowym, pewna liczba zainteresowanych stron miała zastrzeżenia do sposobu w jaki Komisja doszła do tymczasowego określenia dotyczącego szkody ponieważ niektóre wskaźniki wykazywały pozytywne zmiany.
W szczególności, sugerowano, że wzrost w produkcji, sprzedaży i wykorzystania mocy w przemyśle wspólnotowym, w analizowanym okresie (od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 30 czerwca 2001 r.) udowodnił, że nie poniósł on szkody.
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła również, że Komisja nie dokonała właściwej oceny kosztów płac roboczych wymaganej przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(53) Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, żaden z czynników lub wskaźników gospodarczych wymienionych w wymienionym wcześniej artykule nie musi koniecznie odgrywać decydującej roli dla ustalenia szkody.
Jest rzeczywiście prawdziwe, że niektóre wskaźniki odnoszące się do ilości wyprodukowanych i sprzedanych przez przemysł wspólnotowy wykazały pozytywne zmiany.
Jednakże należy na to spojrzeć w świetle faktu, że zużycie kwasu sulfanilowego we Wspólnocie wzrosło o około 13 % w analizowanym okresie, i że uległa zmniejszeniu ilość dostawców na rynku w związku z zamknięciem niektórych producentów wspólnotowych.
(54) Co ważniejsze, należy przypomnieć, że przemysł wspólnotowy poniósł szkody w formie spadku i utrzymania cen na niskim poziomie.
W szczególności, jego średnia cena sprzedaży obniżyła się znacznie między 1997 r. i 1998 r., kiedy stał się oczywisty nacisk wywierany na rynek przez wzrastającą ilość przywozu.
W następstwie tego, chociaż przemysł wspólnotowy był w stanie podnieść swoją średnią cenę sprzedaży, ponieważ popyt na rynku Wspólnoty również wzrósł, nie osiągnęła ona poziomu jaki pozwoliłby na pokrycie całkowitych kosztów produkcji i w OD nadal ponoszono straty.
(55) W odniesieniu do podniesionego argumentu dotyczącego płac, zauważono, że chociaż ilość pracowników zatrudnionych przez Sorochimie zmniejszyła się w analizowanym okresie, średni koszt zatrudnienia na pracownika zwiększył się.
Wynika to z faktu, że w tym okresie nastąpiła zmiana w składzie pracowników jak również z ogólnego wzrostu płac.
W odniesieniu do Quimigal, należy odnotować, że w roku podstawowym dla wskaźnika (1998 r.) przedsiębiorstwo nie produkowało kwasu sulfanilowego.
Kiedy rozpoczęło ono produkcję 1999 r., pracownicy zostali zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin do tej działalności z dodatkowym dniem pracy poczynając od 2000 r.
Żadne z przedsiębiorstw nie zwróciło uwagi na to, że płace osób zatrudnionych przy działalności związanej z kwasem sulfanilowym są wynikiem przywozu, którego to dotyczy.
Dlatego, płace nie były uważane za wskaźnik szkody.
(56) W świetle powyższego, ustalenia tymczasowe, że przemysł wspólnotowy poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego, wyszczególnione w akapitach 88–107 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Uwagi ogólne w sprawie wniosków Komisji dotyczących związku przyczynowego dotyczącego szkody
(57) Niektóre zainteresowane strony argumentowały, że przemysł wspólnotowy sam jest częściowo odpowiedzialny za szkodę, jaką poniósł.
Kilka ze stron miało zastrzeżenia do jakości zarządzania, obsługi produktu i klienta w Sorochimie, i uwydatniło fakt, że w analizowanym okresie ono samo przywoziło kwas sulfanilowy.
Jedna ze stron przypuszczała również, że szkoda poniesiona przez Sorochimie powinna zostać przypisane jej innej działalności handlowej (klej), która doświadczała znacznych trudności w OD.
W odniesieniu do sytuacji Quimigal, drugiego przedsiębiorstwa stanowiącego część przemysłu wspólnotowego, argumentowano, że jego decyzja wejścia na rynek ze strategią niskich cen w okresie jego rozruchu również przyczyniło się do domniemanej szkody.
W końcu, twierdzono również, że przemysł wspólnotowy musiał spełniać surowe przepisy środowiskowe i miał wyższe koszty robocizny i transportu niż producenci wywożący w Indii sugerując, że przywóz pochodzący z tego kraju ma przewagę konkurencyjną i nie dokonywano go po szkodliwych cenach.
(58) Dochodzenie wykazało, że Sorochimie, pomimo jej trudności finansowych związanych z nadmiernie niskimi cenami panującymi na rynku, w analizowanym okresie było w stanie zdobyć nowych klientów i przystosować swoje produkty tak, aby spełniały ich potrzeby.
W analizowanym okresie przedsiębiorstwo było zmuszone do nabycia pewnych ilości produktu, którego to dotyczy, w celu spełnienia istniejących wymogów klienta w czasie, gdy jego wyposażenie produkcyjne było poddawane podstawowym naprawom.
Nie można więc uważać, że Sorochimie przyczyniła się do swojej własnej szkody.
Podobnie, przypomina się, że wszelkie nadzwyczajne koszty dotyczące trudności przedsiębiorstwa w związku z jego przedsięwzięciem z klejem zostały wyłączone z obecnego dochodzenia, ponieważ nie są one związane z produktem, którego to dotyczy i dlatego nie są one odzwierciedlone we wskaźnikach szkody opisanych w rozporządzeniu tymczasowym.
(59) W akapicie 118 rozporządzenia tymczasowego zauważono, że decyzja Quimigal o wejściu na rynek została podjęta w czasie, gdy ceny kwasu sulfanilowego na rynku Wspólnoty były wyższe.
Quimigal był w stanie umiejscowić się na rynku w czasie zarówno rosnącego popytu we Wspólnocie jak i zmian w ilości dostawców kwasu sulfanilowego we Wspólnocie i poza nią.
Zauważono również, że przedsiębiorstwo z było zmuszone oferować ceny podobne do cen dumpingowego i subsydiowanego przywozu w celu umiejscowienia się na rynku i uzyskania udziału w rynku w latach 1999 i 2000. W tym przypadku to, że jest stosunkowo niewielkie oznaczało, że raczej przyjmowało ono ceny niż je ustalało ceny.
Niemniej jednak, jego udział w rynku nieznacznie się zmniejszył w okresie dochodzenia, podczas gdy przywóz z Indii zwiększył swoja wielkość.
Dlatego też nie znaleziono żadnych oznak, że pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego wynika z nadmiernej konkurencji przemysłu wewnątrz Wspólnoty.
(60) W odniesieniu do domniemanych wyższych kosztów, jakie przemysł wspólnotowy musi ponosić w warunkach zgodności z przepisami środowiskowymi i innymi, należy przypomnieć, że przewaga konkurencyjna przywozu, którego to dotyczy została wzięta pod uwagę przy określaniu normalnej wartości.
W rezultacie, ustalenia tymczasowe dotyczące związku przyczynowego wymienione w akapitach 121–123 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(61) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, jedna z zainteresowanych stron poddała w wątpliwość jak Komisja mogła ustalić, w świetle tego, że Sorochimie jest pod zarządem komisarycznym, że przemysł wspólnotowy jest zdolny do funkcjonowania i konkurencyjny.
Należy przypomnieć, że Sorochimie była zmuszona szukać ochrony przed swoimi wierzycielami w następstwie pewnych trudności w swoim przedsięwzięciu z klejem i innymi naciskami w jej działalności przy kwasie sulfanilowym.
Sąd gospodarczy z Charleville-Mézières został wyznaczony zarządcą, aby nadzorować działalność handlowa przedsiębiorstwa i dał przedsiębiorstwu czas na przygotowanie planu restrukturyzacji.
Termin ten został ostatnio przedłużony dnia 31 stycznia 2003 r.
O ile nie zaistnieją nieprzewidziane wypadki, przedsiębiorstwo powinno nadal istnieć w najbliższej przyszłości i tym samym być w stanie skorzystać z nałożenia ostatecznych środków.
W wyniku tego, ustalenia tymczasowe, że nałożenie środków jest w interesie przemysłu wspólnotowego jak to zauważono w akapicie 134 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(62) Pewna liczba zainteresowanych stron twierdziła, że Komisja nie dokonała obiektywnej oceny sytuacji użytkowników nie biorąc pod uwagę jakiegoś wzrostu cen przemysłu wspólnotowego, który prawdopodobnie nastąpiłby po nałożeniu środków.
Twierdzono również, że środki są przeciwne interesowi Wspólnoty, ponieważ zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego jest niewystarczająca do zaspokojenia wspólnotowego popytu i jako możliwa sytuacja duopolistyczna oparta na dwóch producentach wspólnotowych może przynieść w rezultacie zamknięcie rynku dla przywozu z Indii i również z CHRL, które są przedmiotem równoległego dochodzenia antydumpingowego.
(63) W odniesieniu do twierdzenia, że Komisja nie uwzględniła w sposób obiektywny różnych interesów przy ustalaniu nałożenia środków, przypomina się, że na etapie tymczasowym, Komisja przeprowadziła szczegółową analizę każdego z głównych sektorów użytkowników (producenci wybłyszczaczy optycznych, dodatków do betonu, farb i barwników).
Ta analiza obejmowała ocenę wpływu środków na ich koszty przyjmując, że ceny importowej, której to dotyczy wzrosną proporcjonalnie do proponowanych środków.
Jednocześnie, odpowiednio przyjęto w tym wyliczeniu maksymalny możliwy wzrost cen kwasu sulfanilowego sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy o 10 % przyjmując, że jego cena wzrosłaby do poziomu podobnego do ceny importowej, której to dotyczy po nałożeniu środków biorąc pod uwagę, że działał on już przy całkiem wysokim stopniu wykorzystania mocy produkcyjnych w okresie dochodzenia.
Jako takie, nie zostały przedłożone przez zainteresowane strony żadne nowe elementy, które zmieniałyby ustalenia tymczasowe dotyczące możliwego wzrostu kosztów wytwarzania w różnych przemysłach użytkujących.
(64) W odniesieniu do sytuacji dostaw i konkurencji na rynku wspólnotowym, należy zauważyć, że obecne moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego mogłyby zaspokoić popyt wspólnotowy w granicach 50 %.
Celem środków w każdym przypadku nie jest zamykanie rynku dla przywozu z Indii, lecz zapewnienie, że jest on prowadzony po cenach niesubsydiowanych i nieprzynoszących szkód.
Dlatego jest spodziewane, że przywóz z państw trzecich włączając Indię będzie nadal docierał na rynek.
Jednocześnie, środki powinny zapewnić ciągłą produkcję kwasu sulfanilowego we Wspólnocie w wyniku czego użytkownicy będą mieli większy wybór między dostawcami krajowymi i zagranicznymi i konkurencja między wszystkimi dostawcami powinna zostać utrzymana.
Należy również podkreślić, że przemysł wspólnotowy posiada plany zwiększenia swojej produkcji poprzez zainwestowanie w nowe urządzenia, jeżeli wydatki kapitałowe można uzasadnić.
Aby to się stało, trzeba usunąć przynoszące szkodę skutki subsydiowanego przywozu.
(65) W świetle powyższego, ustalenie tymczasowe, że nałożenie środków nie jest sprzeczne z interesem Wspólnoty jak zauważono w akapicie 164 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzone.
I. ŚRODKI ANTYSUBSYDYJNE
1.
Poziom zniesienia szkód
(66) Wobec nie przedłożenia żadnych nowych dokumentów dotyczących tego punktu, metodologia zastosowana do ustalenia marginesu szkody określona w akapitach 165–167 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzona.
2.
Środki ostateczne
(67) Ponieważ poziom zniesienia szkody jest wyższy niż ustalony margines subsydium, środki ostateczne powinny być oparte na marginesie.
Dlatego też stosuje się następujące cło:
India (wszystkie przedsiębiorstwa): 7,1 %.
3.
Ostateczne pobranie ceł tymczasowych
(68) W świetle ustalonej wielkości subsydiowania i w świetle powagi szkody spowodowanej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za niezbędne, aby kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła wyrównawczego zostały ostatecznie pobrane w wysokości cła ostatecznie nałożonego.
Kwoty zabezpieczone jako cło tymczasowe przekraczające ostateczne cło antydumpingowe zostają zwolnione.
J. ZOBOWIĄZANIE
(69) Po wprowadzeniu środków tymczasowych, jedyny współpracujący producent wywożący z Indii zaproponował zobowiązanie cenowe zgodne z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Czyniąc to, zgodził się on sprzedawać przedmiotowy produkt na poziomie lub powyżej poziomu cen, co spowodowałoby zniesienie szkodliwych skutków subsydiowania.
Przedsiębiorstwo to będzie również dostarczać Komisji regularne i szczegółowe informacje dotyczące swojego wywozu do Wspólnota, co oznacza, że przedsiębiorstwo to może być skutecznie monitorowane przez Komisję.
Ponadto, struktura sprzedaży tego wywożącego producenta jest taka, że Komisja uważa, że ryzyko obejścia uzgodnionego zobowiązania jest ograniczona.
(70) W świetle powyższego, oferta zobowiązania została przyjęta przez Komisję w decyzji 2002/611/WE [5].
(71) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i monitorowanie tego zobowiązania, kiedy zostanie przedstawiony odpowiednim władzom celnym wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu stosownie do zobowiązania, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem faktury handlowej zawierającej informacje wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub gdy nie będzie ona związana z przedmiotowym produktem przedstawionym organom celnym, w zamian powinna być płatna właściwa wysokość cła wyrównawczego.
(72) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia lub wycofania się ze zobowiązania lub podejrzenia o naruszenie, może być nałożone cło wyrównawcze na podstawie art. 13 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje nałożone ostateczne cło wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego, objętego kodem CN ex29214210 (kod TARIC 29214210*60) i pochodzącego z Indii.
2.
Wysokość ostatecznego cła wyrównawczego stosowanego do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem wynosi 7,1 %.
3.
Bez względu na ust. 1, ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Chyba że ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
1.
Towary przywożone objęte następującym dodatkowym kodem TARIC, które są produkowane i wywożone bezpośrednio (tzn. wysłane i zafakturowane) przez wymienione poniżej przedsiębiorstwo do przedsiębiorstwa we Wspólnocie działającego jako importer zostają zwolnione z cła wyrównawczego nałożonego przez art. 1 po warunkiem, że są one przywożone zgodnie z ust. 2.
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
India _BAR_ Kokan Synthetics & Chemicals Pvt Ltd, 14 Guruprasad, Gokhale Road (N), Dadar (W), Mumbai 400 028, India _BAR_ A 398 _BAR_
2.
Przywóz wspomniany w ust. 1 zostaje zwolniony z cła pod warunkiem że:
i) po przedstawieniu deklaracji o dopuszczenie do swobodnego obrotu zostaje przedstawiona organom celnym Państw Członkowskich faktura handlowa; zawierająca co najmniej elementy niezbędnych informacji wyliczonych w Załączniku; oraz
ii) zadeklarowane i przedstawione organom celnym towary dokładnie odpowiadają opisowi w fakturze handlowej.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone poprzez tymczasowe cło wyrównawcze nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 573/2002 zostają ostatecznie pobrane w wysokości ceł nałożonych ostatecznie.
Kwoty zabezpieczone przekraczające wysokość ostatecznego cła wyrównawczego zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1339/2002
z dnia 22 lipca 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 575/2002 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Indii.
Rozporządzeniem (WE) nr 573/2002 [3] ("tymczasowe rozporządzenie antysubsydyjne") Komisja nałożyła również tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe, kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi w formie pisemnej.
Wszystkie zainteresowane strony, które złożyły wniosek o przesłuchanie przez Komisję, otrzymały taką możliwość.
(3) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(4) Wszystkie strony powiadomiono o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(5) Wzięto pod uwagę argumenty przedłożone przez strony zarówno w formie pisemnej, jak i ustnej.
(6) Po przeanalizowaniu wstępnych ustaleń dokonanych na podstawie informacji zebranych od tego czasu, wnioskuje się, że główne ustalenia wymienione w rozporządzeniu tymczasowym są potwierdzone.
C. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(7) Po publikacji rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron oświadczyło, że definicja rozpatrywanego produktu była nieprawidłowa.
Twierdziły one, że kwas sulfanilowy klasy technicznej i oczyszczonej różni się zasadniczo pod względem czystości i posiada inne właściwości i zastosowania.
Twierdzono, że te dwie klasy kwasu sulfanilowego nie mogą być uważane za jednolity produkt i dlatego do celów dochodzenia powinny być traktowane jako różne produkty.
Dla potwierdzenia tej opinii argumentowano, że istnieje niewystarczająca wzajemna wymienialność między tymi dwoma klasami kwasu sulfanilowego.
O ile zgadzano się, że klasa oczyszczona może być używana we wszystkich zastosowaniach, nie można tego powiedzieć o kwasie sulfanilowym klasy technicznej ze względu na poziom zanieczyszczeń, jaki zawiera, głównie pozostałości aniliny.
Zanieczyszczenia te spowodowały, że kwas klasy technicznej nie nadaje się do stosowania przy produkcji rozjaśniaczy optycznych i barwników spożywczych.
(8) Przypomina się, że oczyszczona klasa kwasu sulfanilowego powstaje w wyniku oczyszczania technicznej klasy kwasu sulfanilowego w procesie, który usuwa niektóre zanieczyszczenia.
Taki proces oczyszczania nie zmienia właściwości molekularnych związku, ani sposobu reakcji z innymi chemikaliami.
Dlatego też klasa techniczna i oczyszczona mają takie same podstawowe właściwości chemiczne.
Fakt, że wymiana może występować jedynie w jedną stronę w przypadku niektórych zastosowań ze względu na obawy przed zanieczyszczeniami nie jest uważany za wystarczające uzasadnienie, że klasy techniczna i oczyszczona stanowią inne produkty i powinny być oddzielnie traktowane w dwóch różnych dochodzeniach.
Przyjęto, że proces oczyszczania przysparza niektórych dodatkowych kosztów w procesie produkcji, jednocześnie przypomina się, że koszty te zostały wzięte pod uwagę przy uczciwym porównaniu różnych klas wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy oraz przywożonych z rozpatrywanych krajów w celu obliczenia poziomu podcięcia cenowego oraz poziomu usunięcia szkody.
(9) W konsekwencji nie uznano, aby uwagi wniesione przez zainteresowane strony dotyczące definicji rozpatrywanego produktu były wystarczające do zmiany ustaleń w tej kwestii, jakie zostały dokonane na etapie tymczasowym.
Dlatego ustala się ostatecznie, że obie klasy kwasu sulfanilowego powinny być traktowane jako jeden produkt do celów obecnego postępowania.
2.
Produkt podobny
(10) Nie przedstawiono Komisji żadnych nowych szczegółów, które mogłyby doprowadzić do zmiany ustalonych na etapie tymczasowym wniosków, mianowicie, że kwas sulfanilowy produkowany i sprzedawany przez producentów wspólnotowych oraz produkowany w rozpatrywanych krajach i wywożony do Wspólnoty są produktami podobnymi.
(11) Ustalenia tymczasowe dotyczące produktu podobnego określone w motywie 12 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Indie
1.1.
Wartość normalna
(12) Indyjski producent eksportujący zakwestionował metodologię określania marży zysku wykorzystywaną do konstruowania wartości normalnej wymienionej w motywie 18 rozporządzenia tymczasowego.
Twierdził on, że zapasy początkowe i końcowe produktu podobnego powinny być brane pod uwagę przy tym określaniu.
(13) Jego twierdzenie zostało odrzucone, ponieważ przedsiębiorstwo sugerowało, aby brać pod uwagę zapasy początkowe i końcowe jedynie przy określaniu marży zysku, a nie przy określaniu kosztu wytworzenia wykorzystywanego do obliczania konstruowanej wartości normalnej.
Dlatego też wykorzystywanie dwóch różnych kosztów wytworzenia w tym samym celu nie może być przyjęte.
Co więcej, kosztem wytworzenia stosowanym do obliczenia wartości normalnej w rozporządzeniu tymczasowym był koszt poniesiony w okresie dochodzenia ("OD") i uznany został za bardziej właściwy ponieważ nie miała na niego wpływu wycena zapasów ad hoc.
1.2 Cena eksportowa
(14) To samo przedsiębiorstwo twierdziło, że cena eksportowa za sprzedaż dokonaną poprzez powiązanego importera powinna być konstruowana przy wykorzystaniu rzeczywistej marży zysku tego powiązanego importera. Twierdzenie to nie mogło zostać przyjęte, ponieważ marża zysku ustalona przez powiązanego importera jest oparta na cenach transferowych między stowarzyszonymi stronami (danym przedsiębiorstwem a powiązanym importerem) i jako takich cen tych nie można uznać za wiarygodne zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe").
(15) Na podstawie powyższego, ustalenia zawarte w motywach 19–21 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
1.3.
Porównanie
(16) Nie otrzymano żadnych uwag do tej pozycji.
Dlatego ustalenia zawarte w motywach 22–26 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
1.4.
Margines dumpingu
(17) W związku z tym, że nie przedłożono żadnych uwag uzasadniających zmianę ustaleń dotyczących dumpingu zawartych w rozporządzeniu tymczasowym, margines dumpingu (24,6 %) ustanowiony w motywie 29 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzony.
2.
Chińska Republika Ludowa
2.1.
Wartość normalna
(18) W związku z tym, że nie przedłożono żadnych nowych informacji do tej pozycji, ustalenia zawarte w motywach 30–35 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.2.
Cena eksportowa
(19) W związku z tym, że nie przedłożono żadnych nowych informacji do tej pozycji, ustalenia zawarte w motywach 36–39 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.3.
Porównanie
(20) W związku z tym, że nie przedłożono żadnych nowych informacji do tej pozycji, ustalenia zawarte w motywie 40 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.4.
Margines dumpingu
(21) Margines dumpingu (21,0 %) ustanowiony w motywach 41 i 42 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzony.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(22) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron zakwestionowało definicję przemysłu wspólnotowego oraz jego pozycji w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W szczególności sugerowano, że producent składający skargę, Sorochimie Chime Fine nie był wspierany przez drugiego producenta wspólnotowego, Quimigal SA, kiedy złożył skargę.
(23) Przypomina się, że chociaż Quimigal nie był stroną pierwotnej skargi, wyraził poparcie dla postępowania na etapie początkowym oraz w pełni współpracował w dochodzeniu.
W odpowiedzi na roszczenia niektórych zainteresowanych stron, powtarzał również swoje poparcie dla postępowania w trakcie dochodzenia.
Dlatego też, w związku z tym, że nie przedstawiono Komisji żadnych nowych szczegółów, które mogłyby doprowadzić do zmiany wcześniejszych ustaleń, tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego i jego pozycji wyszczególnione w motywie 44 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(24) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały sposób, w jaki Komisja ustaliła liczby dotyczące przywozu kwasu sulfanilowego do Wspólnoty, konsumpcję wspólnotową oraz udziały w rynku.
Twierdziły one, że Komisja w niewystarczającym stopniu ujawniła ustalenia dotyczące przywozu, zarówno pod względem wielkości jak i wartości, i że w rezultacie zostały ograniczone ich prawa do obrony.
Zwrócono uwagę na fakt, że niektórych z tych informacji brakuje również w publicznej wersji skargi, w wyniku czego skarga nie spełniała norm wyszczególnionych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(25) Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, informacja, która zostaje udzielona poufnie przez strony dochodzenia jest traktowana jako taka przez organ prowadzący dochodzenie, tak długo jak dana informacja wymaga takiego traktowania.
Przypomina się, że kwas sulfanilowy jest wytwarzany przez stosunkowo małą liczbę producentów na świecie.
Dlatego też, ze względu na poufność, nie było możliwe ujawnienie dokładnych informacji dotyczących przywozu produktu do Wspólnoty, w szczególności dla tych krajów gdzie istnieje tylko jeden producent eksportujący.
Dlatego też, do celów jawności, udostępniono zainteresowanym stronom zaindeksowane liczby oraz wyjaśniające opisy dotyczące tego produktu i związanych z nim pozycji.
(26) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron, które podniosły temat niewystarczającego ujawnienia nie była w stanie wykazać, że informacja udostępniona im w formie sumarycznej nie umożliwia im obrony ich praw, ich argumenty w tym względzie musiały zostać odrzucone.
2.
Rozpatrywany przywóz
(27) Jedna zainteresowana strona sugerowała, że liczba określająca wzrost przywozu zawarta w rozporządzeniu tymczasowym wprowadzała w błąd.
Twierdzono, że po wycofaniu się z rynku kilku innych producentów, użytkownicy we Wspólnocie zostali zmuszeni do kupna kwasu sulfanilowego na rynku światowym, co w efekcie doprowadziło do znacznego wzrostu wielkości przywozu.
Twierdzenie to musiało zostać odrzucone z kilku powodów.
Po pierwsze nie przedstawiono żadnych dodatkowych dowodów dotyczących poziomu przywozu w celu zmiany ustaleń dokonanych na etapie początkowym w danej kwestii.
Podobnie, w motywie 127 rozporządzenia tymczasowego potwierdzono, że przewiduje się, że przywóz będzie nadal odgrywał znaczącą rolę w zaspokajaniu popytu we Wspólnocie, a jednocześnie zauważono, że gdyby przemysł wspólnotowy nie podlegał szkodliwym skutkom dumpingowego przywozu, byłby w stanie wprowadzić w życie niektóre plany rozszerzenia, tym samym zaspakajając większą część wspólnotowego popytu.
W świetle powyższego, ustalenia tymczasowe dotyczące przywozu do Wspólnoty z rozpatrywanych krajów oraz poziomu podcięć cenowych zawarte w motywach 47–54 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(28) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu dumpingowego przywozu na przemysł wspólnotowy obejmowało ocenę wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na jego stan.
(29) Po tymczasowym ujawnieniu informacji, kilka zainteresowanych stron zakwestionowało sposób, w jaki Komisja doszła do tymczasowego określenia szkody ponieważ niektóre wskaźniki wskazywały na pozytywny rozwój.
W szczególności sugerowano, że wzrost produkcji, sprzedaży i wykorzystania mocy w przemyśle wspólnotowym w analizowanym okresie (od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 30 czerwca 2001 r.) udowodnił, że nie poniósł on szkody.
Jedna zainteresowana strona twierdziła również, że Komisja nie dokonała właściwej oceny kosztów płac wymaganej przez art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(30) Przypomina się, że zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, żaden z czynników lub wskaźników gospodarczych wymienionych w wyżej przytoczonym artykule nie jest decydujący przy określaniu szkody.
Prawdą jest rzeczywiście, że niektóre wskaźniki odnoszące się do ilości produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy wykazały pozytywny rozwój.
Zmianę tę należy rozważać w świetle faktu, iż konsumpcja kwasu sulfanilowego we Wspólnocie wzrosła o około 13 % w analizowanym okresie oraz że uległa zmniejszeniu liczba dostawców na rynku w związku z zakończeniem działalności przez niektórych producentów wspólnotowych.
(31) Co ważniejsze, należy przypomnieć, że przemysł wspólnotowy poniósł szkody w formie spadku i utrzymania cen na niskim poziomie.
W szczególności, jego średnia cena sprzedaży obniżyła się znacznie między 1997 a 1998 r., kiedy nacisk wywierany na rynek przez wzrastającą ilość przywozu stał się oczywisty.
W następstwie tego, chociaż przemysł wspólnotowy był w stanie podnieść swoją średnią cenę sprzedaży ponieważ popyt na rynku wspólnotowym również wzrósł, nie osiągnęła ona poziomu jaki pozwoliłby na pokrycie całkowitych kosztów produkcji i w trakcie OD nadal ponoszono straty.
(32) W odniesieniu do argumentu wysuniętego w odniesieniu do płac zauważono, że chociaż liczba pracowników zatrudnionych przez Sorochimie zmniejszyła się w analizowanym okresie, średni koszt zatrudnienia na pracownika zwiększył się.
Związane jest to z faktem, że zaszła zmiana w konfiguracji pracowników w tym okresie oraz z ogólnym spadkiem siły nabywczej płac.
W odniesieniu do Quimigal, należy zauważyć, że w roku podstawowym dla wskaźnika (1998) przedsiębiorstwo nie produkowało kwasu sulfanilowego.
Kiedy rozpoczęto produkcję w 1999 r., pracownicy pracowali w pełnym wymiarze godzin oraz w jeden dodatkowy dzień od 2000 r.
Żadne z przedsiębiorstw nie odnotowało wpływu rozpatrywanego przywozu na płace osób zatrudnionych przy produkcji kwasu.
Dlatego też płace nie były brane pod uwagę jako wskaźnik szkody.
(33) W związku z powyższym, tymczasowe ustalenia, że przemysł wspólnotowy poniósł znaczne szkody w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, wyszczególnione w motywach 57–76 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
G. PRZYCZYNA
1.
Uwagi ogólne w sprawie wniosków Komisji dotyczących przyczyn szkody
(34) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że przemysł wspólnotowy sam jest częściowo odpowiedzialny za szkodę, jaką poniósł.
Kilka stron zakwestionowało jakość zarządzania, produktu i obsługi klienta w Sorochimie, oraz podkreśliły fakt, że przedsiębiorstwo to samo przywoziło kwas sulfanilowy w analizowanym okresie.
Jedna ze stron przypuszczała również, że szkoda poniesiona przez Sorochimie powinna zostać przypisane jej innej działalności (klej), która doświadczała znacznych trudności w trakcie OD.
W odniesieniu do sytuacji Quimigal, drugiego przedsiębiorstwa stanowiącego część przemysłu wspólnotowego twierdzono, że jego decyzja o wejściu na rynek ze strategią niskich cen w okresie początkowym przedsiębiorstwa, również przyczyniła się do domniemanej szkody.
Wreszcie twierdzono również, że przemysł wspólnotowy musiał spełniać surowe przepisy dotyczące środowiska i miał wyższe koszty robocizny i transportu niż producenci eksportujący w Indiach sugerując, że przywóz pochodzący z tego kraju miał przewagę konkurencyjną oraz, że nie był dokonany po cenach wyrządzających szkodę.
(35) Dochodzenie wykazało, że Sorochimie, pomimo trudności finansowych związanych z nadmiernie niskimi cenami na rynku, w analizowanym okresie było w stanie zdobyć nowych klientów oraz dostosować produkty do ich potrzeb.
W analizowanym okresie przedsiębiorstwo było zmuszone do nabycia pewnych ilości rozpatrywanego produktu, w celu spełnienia istniejących wymogów klienta w czasie, gdy jego wyposażenie produkcyjne było poddawane niezbędnym naprawom.
Nie można zatem twierdzić, że Sorochimie przyczyniło się do własnej szkody; podobnie przypomina się, że wszelkie dodatkowe koszty spowodowane trudnościami przedsiębiorstwa związanymi z sektorem kleju zostały wyłączone z obecnego dochodzenia, ponieważ nie są powiązane z rozpatrywanym produktem, a zatem nie mają odzwierciedlenia we wskaźnikach szkody określonych w rozporządzeniu tymczasowym.
(36) W motywie 85 rozporządzenia tymczasowego zauważono, że decyzja Quimigal o wejściu na rynek została podjęta w okresie, kiedy ceny kwasu sulfanilowego na rynku wspólnotowym były wyższe.
Quimigal był w stanie zaistnieć na rynku w okresie w czasie zarówno rosnącego popytu we Wspólnocie jak i zmian w ilości dostawców kwasu sulfanilowego we Wspólnocie i poza nią.
Zwrócono również uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo było zmuszone oferować ceny podobne do cen dumpingowego przywozu w celu zaistnienia na rynku i uzyskania udziału w rynku w latach 1999 i 2000, ponieważ jego stosunkowo mały rozmiar sprawił, że raczej przyjmowało ono ceny niż je ustalało.
Niemniej jednak, jego udział w rynku nieznacznie się zmniejszył w trakcie OD, podczas gdy wielkość przywozu z rozpatrywanych krajów zwiększyła się.
Nie znaleziono dlatego żadnych przesłanek, aby sądzić, że pogorszenie stanu przemysłu wspólnotowego wynika z nadmiernej konkurencji wewnętrznej w przemyśle wspólnotowym.
(37) W odniesieniu do domniemanych wyższych kosztów, jakie przemysł wspólnotowy musi ponosić w warunkach zgodności z przepisami dotyczącymi środowiska i innymi, należy przypomnieć, że przewaga konkurencyjna rozpatrywanego przywozu została wzięta pod uwagę przy określaniu wartości normalnej.
W rezultacie, tymczasowe ustalenia dotyczące przyczyny zawarte w motywach 88 i 89 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(38) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, jedna zainteresowana strona zakwestionowała ustalenie przez Komisję, w świetle faktu, że Sorochimie poddano nadzorowi administracyjnemu, że przemysł wspólnotowy jest zdolny do funkcjonowania i konkurencyjny.
Przypomina się, że Sorochimie był zmuszony zwrócić się do wierzycieli w związku z trudnościami spowodowanymi w jego sektorze kleju oraz innymi trudnościami związanymi z działalnością związaną z kwasem sulfanilowym.
Sąd gospodarczy z Charleville Mézières wyznaczył administratora do nadzoru działalności handlowej przedsiębiorstwa oraz ustalił termin, do którego przedsiębiorstwo winno przygotować plan restrukturyzacji.
Termin ten został ostatnio przesunięty do dnia 31 stycznia 2003 r.
Przy braku innych nieprzewidzianych wydarzeń, przedsiębiorstwo powinno nadal istnieć w najbliższej przyszłości i dlatego też powinno wyciągnąć korzyści z nałożenia środków ostatecznych.
Wstępne ustalenia, że nałożenie środków leży w interesie przemysłu Wspólnoty, zawarte w motywie 100 rozporządzenia tymczasowego potwierdza się.
(39) Kilka zainteresowanych stron twierdziło, że Komisji nie udało się dokonać obiektywnej oceny sytuacji użytkowników nie biorąc pod uwagę wzrostu cen przemysłu wspólnotowego, który najprawdopodobniej nastąpiłby po nałożeniu środków.
Twierdzono również, że środki są sprzeczne z interesem Wspólnoty, ponieważ zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego jest niewystarczająca do zaspokojenia wspólnotowego popytu oraz w następstwie zamknięcia rynku dla przywozu z Indii i ChRL może powstać duopol oparty na dwóch producentach wspólnotowych.
(40) W odniesieniu do twierdzenia, że Komisja nie uwzględniła w sposób obiektywny różnych interesów przy ustalaniu, czy nałożenie środków jest sprzeczne z interesem Wspólnoty, przypomina się, że na etapie tymczasowym Komisja przeprowadziła szczegółową analizę każdego z głównych sektorów użytkowników (producenci rozjaśniaczy optycznych, dodatków do betonu oraz barwników i pigmentów).
Analiza ta obejmowała ocenę wpływu środków na ich koszty na podstawie założenia, że rozpatrywane ceny importowe wzrosną wraz z nałożeniem proponowanych środków.
Równocześnie, dokonano należytego dodatku przy tym obliczaniu maksymalnego możliwego wzrostu ceny kwasu sulfanilowego sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy w wysokości 10 % przyjmując, że jego cena wzrosłaby do poziomu podobnego do rozpatrywanej ceny importowej po nałożeniu środków biorąc pod uwagę, że prowadził on działalność już przy odpowiednio wysokim stopniu wykorzystania mocy produkcyjnych w OD.
Zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych nowych szczegółów, które wpłynęłyby na zmianę tymczasowych ustaleń dotyczących możliwego wzrostu kosztów wytwarzania różnych gałęzi przemysłu stosujących kwas sulfanilowy.
(41) W odniesieniu do sytuacji dostaw i konkurencji na rynku wspólnotowym należy zauważyć, że obecna zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego mogłaby zaspokoić popyt wspólnotowy w granicach 50 %.
W każdym wypadku, celem środków nie jest zamknięcie rynku dla przywozu z rozpatrywanych krajów, lecz zapewnienie, że nie odbywa się on po cenach dumpingowych i wyrządzających szkody.
Dlatego też spodziewane jest, że przywóz z państw trzecich włączając Indie i ChRL nadal będzie docierał na rynek.
Jednocześnie, środki powinny zapewnić dalszą produkcję kwasu sulfanilowego we Wspólnocie, co spowoduje, że użytkownicy będą mieli większy wybór oraz będą korzystać z większej konkurencji między dostawcami.
Należy również podkreślić, że przemysł wspólnotowy ma w planach zwiększenie swojej produkcji poprzez inwestowanie w nowe urządzenia, jeżeli wydatki kapitałowe będą uzasadnione.
Do tego czasu, szkodliwe skutki przywozu dumpingowego muszą zostać usunięte.
(42) W świetle powyższego, tymczasowe ustalenia, że nałożenie środków nie jest sprzeczne z interesem Wspólnoty określonym w motywie 130 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(43) Metodologia ustanawiania marginesu szkody określona w motywach 131–133 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzona.
2.
Środki ostateczne
(44) Ponieważ zarówno w przypadku Indii, jak i ChRL margines dumpingu okazał się niższy niż poziom zniesienia szkody, ostateczne cła które mają zostać nałożone powinny odpowiadać marginesowi dumpingu ustanowionemu zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(45) Jednakże w odniesieniu do równoległego postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do Indii, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 [4] ("podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne") oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, żaden produkt nie podlega zarówno cłu antydumpingowemu i cłu wyrównawczemu w przypadku jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu. Dlatego też konieczne jest ustalenie, czy i w jakim stopniu kwota subsydium i margines dumpingu wynikają z tej samej sytuacji.
(46) W odniesieniu do Indii, ostateczne cło wyrównawcze odpowiadające wysokości subsydium, które okazało się niższe niż margines szkody, zostało zaproponowane zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Niektóre przeanalizowane plany subsydiowania, które okazały się zrównoważone w Indiach, stanowiły subsydia wywozowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Jako takie, subsydia te mogły jedynie wpłynąć na cenę eksportową indyjskiego producenta eksportującego, powodując podwyższenie marginesu dumpingu.
Innymi słowy, ostateczny margines dumpingu ustanowiony dla jedynego współpracującego producenta indyjskiego jest częściowo związany z istnieniem subsydiów wywozowych.
W tych okolicznościach nie uważa się za właściwe nałożenie zarówno cła wyrównawczego, jak i cła antydumpingowego w pełnym zakresie odpowiedniej kwoty subsydiów wywozowych i ostatecznie ustanowionego marginesu dumpingu.
Dlatego należy dostosować ostateczne cło antydumpingowe w celu uwzględnienia właściwego marginesu dumpingu pozostającego po wprowadzeniu ostatecznego cła wyrównawczego kompensującego skutki subsydiów wywozowych.
W konsekwencji, ostateczna stawka cła antydumpingowego w przypadku Indii została ustanowiona na poziomie marginesu dumpingu (24,6 %) pomniejszonego o stawkę ostatecznego cła wyrównawczego subsydiów wywozowych (6,3 %).
(47) Rząd Indii i indyjski producent eksportujący sprzeciwili się temu podejściu twierdząc, że ostateczne cło antydumpingowe powinno zostać obniżone o całkowity poziom ustalonych subsydiów (7,1 %), a nie tylko o kwotę subsydiów wywozowych.
Twierdzili, że w praktyce każdy zysk może być wykorzystany do wzajemnego subsydiowania wszelkiej działalności, jaką wybierze eksporter, co oznaczałoby, że jeżeli subsydia nie są wykorzystywane do obniżenia cen eksportowych, nie powinny zostać zrównoważone.
Alternatywnie, twierdzili, jeżeli subsydia są wykorzystywane do obniżenia cen krajowych, wówczas jedynie część tych subsydiów, która wpływa na ustalanie nieuczciwych cen eksportowych, powinna zostać zrównoważona.
(48) W związku z tym zauważono, że subsydia, które nie są zależne od wywozu ("subsydia krajowe") uważa się za wpływające jednakowo na cenę eksportową i wartość normalną indyjskiego producenta eksportującego, co oznacza, że mają one neutralny wpływ na margines dumpingu.
Dlatego też postanowiono, że kwota subsydiów krajowych i marginesu dumpingu nie wynika z tej samej sytuacji, a co za tym idzie nie jest wymagane żadne dostosowanie do cła dumpingowego ze względu na istnienie takich subsydiów.
(49) W przypadku ChRL stawkę cła antydumpingowego ustanowiono na poziomie marginesu dumpingu.
3.
Ostateczne pobranie ceł tymczasowych
(50) Wobec stwierdzonej wielkości dumpingu ze strony producentów eksportujących oraz w świetle poważnej szkody dla przemysłu wspólnotowego, uznaje się za niezbędne, aby kwoty zabezpieczone poprzez tymczasowe cło antydumpingowe były pobierane w wysokości cła ostatecznie nałożonego.
J. ZOBOWIĄZANIE
(51) Jedyne współpracujące przedsiębiorstwo w ChRL, Mancheng Gold Star Chemical Industry Co., Ltd of Baoding ("Mancheng"), zaproponowało wspólne zobowiązanie wraz z kontrolowanym przez państwo przedsiębiorstwem handlowym, Sinochem Hebei Import & Export Corporation. Jednakże przypomina się, że Mancheng był producentem, który nie spełnił wymogów przyznania indywidualnego traktowania, ponieważ nie posiadał on pozwoleń na wywóz, a cały jego wywóz dokonywany był za pośrednictwem wyżej wspomnianego kontrolowanego przez państwo przedsiębiorstwa handlowego.
Ponadto, w związku z bardzo niskim poziomem współpracy ze strony producentów eksportujących w ChRL, Komisja nie zamierza dalej rozważać zobowiązania zaproponowanego przez przedsiębiorstwo handlowe ze względu na nieodłączne wysokie ryzyko takiego zobowiązania.
Zainteresowane strony chińskie zostały odpowiednio poinformowane.
(52) Po nałożeniu środków tymczasowych, jedyny współpracujący indyjski producent eksportujący rozpatrywanego produktu zaproponował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W ten sposób zgodził się na sprzedaż rozpatrywanego produktu po cenie lub powyżej ceny, która eliminuje szkodliwe skutki dumpingu.
Przedsiębiorstwo będzie również dostarczać Komisji regularne i szczegółowe informacje dotyczące swojego wywozu do Wspólnoty, co oznacza że zobowiązanie może być skutecznie monitorowane przez Komisję.
Ponadto, struktura sprzedaży producenta eksportującego jest taka, że Komisja uważa, iż ryzyko obejścia tego zobowiązania jest ograniczone.
(53) W związku z powyższym, Komisja przyjęła ofertę zobowiązania w decyzji 2002/611/WE [5].
(54) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i monitorowania zobowiązania, w przypadku gdy zostanie przedstawiony odpowiedniemu organowi celnemu wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu stosownie do zobowiązania, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem faktury handlowej zawierającej informacje wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są niezbędne, aby organy celne mogły upewnić się że przesyłka odpowiada dokumentom handlowym na wymaganym poziomie szczegółowości.
W przypadku gdy nie przedstawiono takiej faktury lub jeśli nie odpowiada ona rozpatrywanemu produktowi przedstawionemu organom celnym, powinna być należna właściwa stawka cła antydumpingowego.
(55) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub podejrzewanego naruszenia, może zostać nałożone cło antydumpingowe na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej oraz z Indii objętego kodem CN ex29214210 (kod TARIC 29214210*60).
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego dotyczącego produktów opisanych w ust. 1 stosowaną przed ocleniem w odniesieniu do ceny netto franco granica Wspólnoty, ustala się następująco:
Państwo _BAR_ Ostateczne cło (%) _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 21,0 _BAR_
Indie _BAR_ 18,3 _BAR_
3.
Bez względu na ust. 1, ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania w stosunku do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych
Artykuł 2
1.
Przywóz towarów objętych następującym dodatkowym kodem TARIC, które są produkowane i bezpośrednio wywożone (tj. załadowywane i fakturowane) przez przedsiębiorstwo wymienione poniżej do przedsiębiorstwa we Wspólnocie działającego jako importer jest zwolniony z nałożonego na mocy art. 1 cła antydumpingowego pod warunkiem że przywóz odbywa się zgodnie z ust. 2.
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Kokan Synthetics & Chemicals Pvt Ltd, 14 Guruprasad, Gokhale Road (N), Dadar (W), Mumbai 400 028, India _BAR_ A398 _BAR_
2.
Przywóz wspomniany w ust. 1 zostaje zwolniony z cła pod warunkiem że:
i) zostanie przedstawiona organom celnym Państw Członkowskich faktura handlowa zawierająca przynajmniej część niezbędnych informacji wymienionych w Załączniku przy przedstawianiu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu; oraz
ii) zadeklarowane i przedstawione organom celnym towary dokładnie odpowiadają opisowi zawartemu w fakturze handlowej.
Artykuł 3
Kwota zabezpieczona poprzez tymczasowe cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 575/2002 jest ostatecznie pobrana w wysokości stawki cła ostatecznie nałożonego na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej oraz Indii, jak zdefiniowano w tym rozporządzeniu.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2002
z dnia 24 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 10, 15 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu rozwiązania szczególnego problemu praktycznego, należy zmienić termin ustanowiony w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do odstępstwa od art. 2 ust. 2. Stosowanie różnych przepisów związanych z udzieleniem odstępstwa narzuca poważne i złożone obciążenie administracyjne, w szczególności związane z kontrolami i karami. W związku z tym, w interesie prawidłowej administracji, należy odroczyć tę datę do dnia 30 listopada 2002 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/2001 [4], ustanowiło termin dla okresu określonego w art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w którym producent może otrzymać prawa do ponownego sadzenia, po zasadzeniu danego obszaru. Okres taki należy ustanowić ze względów praktycznych, związanych z uzyskaniem tych praw.
(3) Doświadczenie pokazało, że należy uprościć program premiowania za stałe zaniechanie upraw winorośli na obszarach poniżej 25 arów, w celu uniknięcia nadmiernego obciążenia administracyjnego.
(4) W następstwie zmian w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001, warunki przyznawania pomocy zgodnie z dawnymi planami poprawy materialnej i pomocy młodym rolnikom należy ustanowić tak, aby nie osłabić ogólnego celu organizacji rynku w odniesieniu do kontrolowania potencjału uprawy winorośli.
(5) W kontekście programów restrukturyzacji i przekształcenia należy przeprowadzić rozróżnienie między sytuacją wypłacania pomocy za realizację wszystkich środków uwzględnionych w planie a wypłacaniem jej w odniesieniu do określonego działania.
W związku z tym, należy ustanowić szczegółowe zasady zaliczkowego wypłacania pomocy.
(6) W przypadku zaliczkowego wypłacania pomocy, podczas określania czasu trwania planów restrukturyzacji i przekształcenia, należy wziąć pod uwagę ograniczenia pogodowe, zdrowotne i higieniczne.
(7) Należy zmienić ustanowione kary, aby były proporcjonalne do realizacji środków uwzględnionych w planie, lecz niewykonanych w ustanowionym terminie.
Dla celów kontroli sprawdzenie ostatecznego wykonania wspomnianych środków należy przyjąć jako kryterium.
(8) Doświadczenie pokazało, że należy ustanowić przepisy szczególne w odniesieniu do sytuacji, w której producent rezygnuje z wykonania planu lub z otrzymania zaliczkowej wypłaty pomocy.
(9) W związku z powyższym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1227/2000.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Termin dzień 31 lipca 2002 r., ustanowiony w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje odroczony do dnia 30 listopada 2002 r."
b) w ust. 5 "31 marca 2002 r." zastępuje się "15 lipca 2002 r.";
2) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W odniesieniu do wszystkich gospodarstw rolnych, gdy obszar upraw winorośli nie przekracza 25 arów, maksymalna premia za hektar, jaka może zostać przyznana nie przekracza kwoty 4300 EUR.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu premii określonej w akapicie pierwszym gospodarstwom, w których obszar upraw winorośli przekracza 25 arów, w celu wykarczowania obszarów o powierzchni minimum 10 do maksymalnie 25 arów.";
b) skreśla się ust. 6;
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1. dla celów art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) "normalna odnowa wyeksplatowanych winnic"; oznacza ponowne zasadzenie tej samej odmiany na tym samym gruncie, z zastosowaniem tego samego systemu upraw winorośli;
b) "młodzi rolnicy"; to rolnicy poniżej 40 roku życia, którzy posiadają odpowiednie umiejętności zawodowe oraz kompetencje i rozpoczynają produkcję win, która ma stanowić podstawową działalność ich gospodarstw rolnych.
2. Prawa do nowego sadzenia, określone w art. 11 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, obejmują prawa wymienione w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia.";
4) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są ustanowić minimalną powierzchnię gruntu, która może zostać zakwalifikowana do uzyskania pomocy w odniesieniu do procesu restrukturyzacji i przekształcenia oraz minimalną powierzchnię gruntu, wynikającą z restrukturyzacji i przekształcenia.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są ustanowić:
a) definicje środków, które mają zostać uwzględnione w planach;
b) terminy ich zastosowania, nie przekraczające pięciu lat;
c) wymóg, że wszystkie plany muszą określać na każdy rok budżetowy środki, jakie mają zostać zastosowane w danym roku budżetowym oraz obszar, którego dotyczy każdy środek;
d) procedury związane z monitorowaniem stosowania tych środków.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są ustanowić przepisy, ograniczające podczas wykonywania planu wykorzystanie praw do ponownego sadzenia, wynikających z wykarczowania przewidzianego w planie, gdyby działanie takie mogłoby prowadzić do ewentualnego wzrostu plonów z obszaru objętego tym planem.
Przepisy mają zadanie zapewnić osiągnięcie celu programu, w szczególności mają zapobiegać ogólnemu wzrostowi potencjału produkcji danego Państwa Członkowskiego.
Właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są ustanowić przepisy regulujące wykorzystanie praw do nowego sadzenia.
Przepisy te muszą zapewniać, aby prawa takie były wykorzystywane jedynie w przypadku gdy są konieczne z technicznego punktu widzenia oraz w proporcji nieprzekraczającej 10 % całego obszaru, który został objęty planem.
Przepisy te muszą także przewidywać odpowiednią redukcję pomocy udzielanego w odniesieniu do tych obszarów.
W związku z prawami do nowego sadzenia określonymi w art. 11 ust. 3 akapicie trzecim rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przepisy wymienione w akapicie drugim tego ust. przewidują, że:
a) limit w wysokości 10 %, wymieniony w akapicie drugim tego ustępu nie ma zastosowania;
b) prawa do nowego sadzenia, przyznawane młodym rolnikom, nie mogą stanowić więcej niż 30 % nowo utworzonych praw do sadzenia, przypisanych danemu Państwu Członkowskiemu na mocy art. 6 ust. 1 lit. a)) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są przyjąć przepisy regulujące szczególny zakres i poziomy udzielanej pomocy.
Z zastrzeżeniem rozdziału III tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i niniejszego rozdziału, przepisy te muszą w szczególności przewidywać wypłatę kwot zryczałtowanych, maksymalne poziomy pomocy w odniesieniu do hektara oraz rozróżnienie pomocy na podstawie obiektywnych kryteriów.
Przepisy muszą w szczególności przewidywać odpowiednio wyższe poziomy pomocy w przypadku gdy prawa do ponownego sadzenia, wynikające z wykarczowania przewidzianego w planie, wykorzystywane są w celu wykonania planu.";
5) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Pomoc zostanie wypłacona zaraz po ustaleniu, czy dany środek został zastosowany.
Jeżeli kontrole wykazują, że środek objęty wnioskiem o udzielenie pomocy nie został całkowicie zastosowany, lecz pomimo to został zastosowany w ustanowionym terminie na powierzchni ponad 80 % danego obszaru, pomoc jest pomniejszona o kwotę równą dwukrotności dodatkowej pomocy, jaka mogłaby zostać udzielona w przypadku zastosowania danego środka na całym obszarze.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć pomoc w odniesieniu do danego środka, jaka może zostać wypłacona zaliczkowo producentom przed zastosowaniem tego środka, pod warunkiem że proces wykonywania został rozpoczęty, a beneficjant wniósł zabezpieczenie równe 120 % kwoty pomocy.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zobowiązanie obejmuje zastosowanie danego środka w terminie dwóch lat od wypłacenia zaliczki.
Państwa Członkowskie mogą zmienić ten termin w przypadku gdy:
a) dane obszary stanowią część obszaru, który ucierpiał na skutek klęski żywiołowej, uznanej przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego;
b) nie można zastosować planowanego środka z powodu problemów zdrowotnych materiału roślinnego, które zostały poświadczone przez upoważniony organ danego Państwa Członkowskiego.
W celu otrzymania zaliczkowej wypłaty pomocy, producent zobowiązany jest zastosować w pełni wszelkie wcześniejsze środki na gruntach, dla których także uzyskał zaliczkę pomocy.
Jeżeli kontrole wykazują, że środek objęty wnioskiem o udzielenie pomocy, na który została zaliczkowo wypłacona pomoc, nie został w pełni zastosowany, lecz pomimo wszystko został zastosowany w ustanowionym terminie na ponad 80 % danego obszaru, pomoc jest pomniejszona o kwotę równą dwukrotności dodatkowej pomocy, jaka mogłaby zostać udzielona w przypadku zastosowania danego środka na całym obszarze.
W przypadku gdy przed upływem terminu, ustanowionego przez dane Państwo Członkowskie, producent rezygnuje z zaliczkowej wypłaty pomocy, zwalniane jest 95 % zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o terminie, jaki ustanowią w celu wykonania przepisów niniejszego akapitu.
W przypadku gdy przed upływem terminu, ustanowionego przez dane Państwo Członkowskie, producent podejmuje decyzję o nie stosowaniu środka, zwraca wypłaconą zaliczkę, po czym zwolnione jest 90 % zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o terminie, jaki ustanowią w celu wykonania przepisów niniejszego akapitu.
3.
W przypadku gdy w terminie, ustanowionym na podstawie art. 13 ust. 2, żaden ze środków objętych wnioskiem o udzielenie pomocy nie zostanie zastosowany, producent zobowiązany jest do zwrotu całej kwoty pomocy, wypłaconej mu na podstawie tego wniosku.
Jednakże jeżeli wszystkie środki objęte wnioskiem o udzielenie pomocy zostaną zastosowane w terminie na ponad 80 % danego obszaru, kwota zwrotu jest równa dwukrotności dodatkowej pomocy, jaka mogłaby zostać udzielona w przypadku zastosowania wszystkich środków uwzględnionych w planie, na wszystkich obszarach.
4.
Dla celów niniejszego artykułu, w przypadku kontroli obszarów, należy przyjąć tolerancję 5 %.
Artykuł 15a
1.
W drodze odstępstwa od art. 15, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że pomoc zostanie wypłacona po sprawdzeniu, czy zostały zastosowane wszystkie środki objęte we wniosku o udzielenie pomocy.
Jeżeli kontrole wykazują, że żaden ze środków objętych wnioskiem o udzielenie pomocy nie został całkowicie zastosowany, lecz mimo to zostały one zastosowane w ustanowionym terminie na ponad 80 % danego obszaru, pomoc jest pomniejszona o kwotę równą dwukrotności dodatkowej pomocy, jaka mogłaby zostać udzielona w przypadku zastosowania danego środka na całym obszarze.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na pomoc w odniesieniu do danego środka, jaka może zostać zaliczkowo wypłacona producentom przed zastosowaniem tego środka, pod warunkiem że proces wdrażania został rozpoczęty, a beneficjant wniósł zabezpieczenie równe 120 % kwoty pomocy.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zobowiązanie obejmuje zastosowanie danego środka w terminie dwóch lat od wypłacenia zaliczkowego pomocy.
Państwa Członkowskie mogą dostosować ten termin w przypadku gdy:
a) dany obszar stanowi część obszaru, który ucierpiał na skutek klęski żywiołowej, uznanej przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego;
b) nie można zastosować planowanego środka z powodu problemów zdrowotnych materiału roślinnego, które zostały poświadczone przez upoważniony organ danego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli kontrole wykazują, że żaden ze środków objętych wnioskiem o udzielenie pomocy, na który została wypłacona zaliczka, nie został całkowicie zastosowany, lecz pomimo wszystko zostały one zastosowane w ustanowionym terminie na ponad 80 % danego obszaru, pomoc jest pomniejszona o kwotę równą dwukrotności dodatkowej pomocy, jaka mogłaby zostać udzielona w przypadku zastosowania wszystkich środków na całym obszarze.
W przypadku gdy przed upływem terminu, ustanowionego przez dane Państwo Członkowskie producent rezygnuje z zaliczkowego wypłacenia pomocy, zwolnione zostanie 95 % zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie zobowiązane są poinformować Komisję o terminie, jaki ustanowią w celu wykonania przepisów niniejszego akapitu.
W przypadku gdy przed upływem terminu, ustanowionego przez dane Państwo Członkowskie, producent podejmuje decyzję o nie stosowaniu środka, zwraca wypłaconą zaliczkę, po czym zwalnia się 90 % zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o terminie, jaki ustanowią w celu wykonania przepisów niniejszego akapitu.
3.
Dla celów niniejszego artykułu, w razie kontroli danych obszarów, należy przyjąć tolerancję 5 %.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1360/2002
z dnia 13 czerwca 2002 r.
dostosowujące po raz siódmy do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2135/98[2], w szczególności jego art. 17 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymagania techniczne określone w załączniku I B do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 należy dostosować do postępu technicznego zwracając uwagę, w szczególności, na całkowite bezpieczeństwo systemu i współdziałanie urządzeń rejestrujących z kartami kierowcy.
(2) Dostosowanie urządzeń wymaga też dostosowania załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w którym zdefiniowano znaki i świadectwa homologacji.
(3) Komitet powołany na mocy art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie wydał opinii o środkach przewidzianych we wniosku i dlatego też Komisja złożyła do Rady wniosek dotyczący tych środków.
(4) Do końca okresu ustanowionego w art. 18 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 Rada nie wykonała czynności i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2135/98 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W rozdziale I pozycja 1 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:
- konwencjonalny znak państwa dla Grecji "GR" zastępuje się liczbą "23",
- konwencjonalny znak państwa dla Irlandii "IRL" zastępuje się liczbą "24",
- dodaje się znak państwa "12" dla Austrii,
- dodaje się znak państwa "17" dla Finlandii,
- dodaje się znak państwa "5" dla Szwecji.
2.
W rozdziale I pozycja 1 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
- wyrazy "lub karcie do tachografów" dodaje się po wyrazie "wykresówce".
3.
W rozdziale I pozycja 2 wprowadza się następujące zmiany:
- wyrazy "i na każdej karcie do tachografów" dodaje się po wyrazie "wykresówce".
3. Nazwa producenta
4. Adres producenta
5.
Zgłoszono do homolgacji
6. Laboratorium(-a)
Data i liczba testu(-ów) 8.
9. Data wycofania homolgacji
10.Typ lub typy elementów urządzeń rejestrujących, do których element jest przeznaczony
11. Miejscowość
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1368/2002
z dnia 26 lipca 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1166/2002 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [6], w zakresie pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania refundacji wywozowych i zmniejszenia ryzyka związanego ze spekulacyjnym stosowaniem oraz naruszaniem ustaleń dotyczących niektórych przetworów mlecznych istnieje potrzeba odstąpienia od przepisów art. 35 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [8], które ogranicza część zabezpieczenia podlegającą utracie, w przypadku gdy podmiot gospodarczy zwraca pozwolenie przed upływem okresu ważności.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1151/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych i przewidujące autonomiczny i przejściowy środek, polegający na dostosowaniu niektórych koncesji w zakresie rolnictwa, przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [9], wprowadza koncesje w formie obustronnych kontyngentów taryfowych, obejmujące zniesienie refundacji wspólnotowych do określonych przetworów mlecznych.
Podobne koncesje wprowadzono w wyniku uzgodnień poczynionych z Łotwą i Litwą.
W wyniku tego od dnia 4 lipca 2002 r. zniesiono refundacje do przedmiotowych produktów w przypadku tych trzech państw nadbałtyckich.
W celu uniknięcia zakłóceń w obrocie handlowym z tymi państwami oraz zagwarantowania, aby wywożono do nich wyłącznie produkty nieobjęte refundacjami, możliwie jak najszybciej należy ustanowić szczegółowe regulacje dotyczące wydawania pozwoleń w odniesieniu do tych państw.
W tym celu przepisy mające zastosowanie na mocy art. 20b rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do Polski należy stosować również w odniesieniu do przedmiotowych państw i produktów.
(3) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawia okres ważności pozwoleń na wywóz. Art. 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych na produkty rolne [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [11], ustanawia stawkę refundacji w przypadku niezgodności dotyczących miejsca przeznaczenia, jakie zostało wskazane na pozwoleniu. W celu stosowania przyznanych koncesji należy podjąć niezbędne działania zapobiegające wykorzystaniu pozwoleń wydanych w odniesieniu do innych państw trzecich, do celów wywozu do państw, w odniesieniu do których przyznano koncesje, oraz umożliwiające unieważnienie pozwoleń i uwolnienie wniesionych zabezpieczeń.
(4) W związku z powyższym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 174/1999.
(5) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie dostarczył opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 9 dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
"W drodze wyjątku od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, art. 35 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia nie ma zastosowania do pozwoleń wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.";
2) artykuł 20b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20b
1.
Ustępy 1 do 11 stosuje się w odniesieniu do wywozu produktów wymienionych na wykazie stanowiącym załącznik VIII, do miejsc przeznaczenia wymienionych w tym wykazie.
2.
Wywóz, określony w ust. 1, podlega obowiązkowi przedłożenia właściwym władzom państw wymienionych w załączniku VIII uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz, wydanego zgodnie z przepisami niniejszego artykułu oraz należycie potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego dla każdej przesyłki.
Towary nie mogą być wcześniej wywożone do innego państwa trzeciego.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia muszą zawierać następujące wpisy:
a) w rubryce 7 – kraj przeznaczenia;
b) w rubryce 15 – wyszczególnienie towarów zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
c) w rubryce 16 – ośmiocyfrowy kod CN oraz ilość każdego produktu określonego w rubryce 15, podana w kilogramach;
d) w rubrykach 17 i 18 – ogólna ilość produktów określonych w rubryce 16;
e) w rubryce 20, jeden z następujących:
- Exportación en virtud del artículo 20 ter del Reglamento (CE) no 174/1999,
- Udførsel i overensstemmelse med artikel 20b i forordning (EF) nr. 174/1999,
- Ausfuhr in Übereinstimmung mit Artikel 20b der Verordnung (EG) Nr. 174/1999,
- Εξαγωγή σύμφωνα με το άρθρο 20β του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
174/1999,
- Export in accordance with Article 20b of Regulation (EC) No 174/1999,
- Exportation au titre de l’article 20 ter du règlement (CE) no 174/1999,
- Esportazione in conformità all’articolo 20 ter del regolamento (CE) n. 174/1999,
- Uitvoer op grond van artikel 20 ter van Verordening (EG) nr. 174/1999,
- Exportação conforme o artigo 20.oB do Regulamento (CE) n.o 174/1999,
- Asetuksen (EY) N:o 174/1999 20 b artiklan mukainen vienti,
- Export i överensstämmelse med artikel 20b i förordning (EG) nr 174/1999;
f) w rubryce 22, jeden z następujących:
- Sin restitución por exportación,
- Uden eksportrestitution,
- Ohne Ausfuhrerstattung,
- Χωρίς επιστροφή κατά την εξαγωγή,
- No export refund,
- Sans restitution à l’exportation,
- Senza restituzione all’esportazione,
- Zonder uitvoerrestitutie,
- Sem restituição à exportação,
- Ilman vientitukea,
- Utan exportbidrag;
g) pozwolenia są ważne wyłącznie w odniesieniu do produktów i ilości określonych w podany sposób.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego artykułu pociągają za sobą obowiązek wywozu do miejsca przeznaczenia wskazanego w rubryce 7.
5.
Na wniosek zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
6.
Wydawanie pozwoleń nie wymaga wniesienia zabezpieczenia.
7.
W drodze wyjątku od przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia nie są zbywalne.
8. Pozwolenia są ważne od dnia ich wydania, w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, do dnia 30 czerwca, następującego po dacie wydania.
9.
Przed końcem lutego właściwe władze Państw Członkowskich zobowiązane są powiadomić Komisję o ilości pozwoleń wydanych w poprzednim roku oraz o ilości produktów objętych tymi pozwoleniami, w podziale według kodów Nomenklatury Scalonej.
10.
Rozdziału I nie stosuje się.
11. W drodze wyjątku od przepisów art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie przyznaje się refundacji w odniesieniu do pozwoleń wykorzystanych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w celu wywozu produktów wymienionych na wykazie stanowiącym załącznik VIII do miejsc przeznaczenia wymienionych w załączniku VIII, w przypadku podania w rubryce 7 miejsca przeznaczenia innego niż te wymienione we wspomnianym załączniku.";
3) załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIII.
Artykuł 2
W przypadku gdy pozwolenie zostało wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a jego ważność wygasa po dniu 30 czerwca 2002 r., na wniosek zainteresowanej strony unieważnia się pozwolenie na jeden z produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w przypadku wskazania w rubryce 7 jednego z miejsc przeznaczenia wymienionych w tym załączniku, a odnośne zabezpieczenia uwalnia się proporcjonalnie do niewykorzystanych ilości.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1369/2002
z dnia 26 lipca 2002 r.
wprowadzające odstępstwa od przepisów art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w zakresie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych oraz ustanawiające szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 10 tiret trzecie i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że w przypadku refundacji zróżnicowanych refundację wypłaca się po przedstawieniu dowodu, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub do innego miejsca przeznaczenia, dla którego została ustalona refundacja.
Możliwe są wyjątki od tej zasady, z zastrzeżeniem, że ustanowiono warunki zapewniające równoważne gwarancje.
(2) W przypadku zróżnicowania refundacji wywozowych zależnie od miejsca przeznaczenia, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [4], przewiduje, że część refundacji, obliczoną z zastosowaniem najniższej stawki refundacji, wypłaca się na wniosek eksportera, po dostarczeniu dowodu, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(3) Na mocy szczególnych ustaleń z niektórymi państwami trzecimi stawka refundacji stosowana w przypadku wywozu do tych krajów niektórych przetworów mlecznych może być niższa, a w niektórych przypadkach dużo niższa niż refundacje powszechnie stosowane.
Możliwy jest także brak ustalenia refundacji, w związku z czym najniższa stawka refundacji stanowi również wynik braku jej ustalenia.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1151/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające określone koncesje w formie kontyngentów taryfowych Wspólnoty w odniesieniu do niektórych produktów rolnych i przewidujące autonomiczny i przejściowy środek polegający na dostosowaniu niektórych koncesji w zakresie rolnictwa, przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [5], ustanawia koncesje w formie obustronnych kontyngentów taryfowych, obejmujące zniesienie refundacji wspólnotowych do określonych przetworów mlecznych.
Podobne koncesje wprowadzono w wyniku uzgodnień poczynionych z Łotwą i Litwą.
W wyniku tego zniesiono refundacje do przedmiotowych produktów z tych trzech krajów nadbałtyckich, z mocą od dnia 4 lipca 2002 r.
(5) Zniesienie dopłat skutkuje zróżnicowaniem dopłat w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych. Aby nie wymagać od eksporterów dostarczania dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia, w celu przyznania refundacji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1255/1999, władze krajów objętych koncesjami zobowiązały się zapewnić, aby kraje te przyjmowały w ramach przywozu ze Wspólnoty wyłącznie partie produktów nieobjętych refundacjami. W tym celu przedmiotowe kraje i produkty objęto przepisami mającymi zastosowanie w odniesieniu do Polski na mocy art. 20 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 174/1999 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1368/2002 [7]. W związku z tym należy wprowadzić odstępstwo od przepisów art. 31 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(6) Artykuł 20 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 zobowiązuje podmioty gospodarcze do przedstawiania właściwym władzom uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz odpowiadającego mu zgłoszenia wywozowego w przypadku wywozu produktów określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 do miejsc przeznaczenia określonych w tym załączniku. Pozwolenie na wywóz musi zostać opatrzone specjalnym oznaczeniem stanowiącym gwarancję, że dane produkty nie zostały objęte refundacją wywozową. Władze zainteresowanych państw trzecich zobowiązane są sprawdzić zgodność z przepisami art. 20 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
(7) W przypadku stosowania rozporządzeń (WE) nr 1255/1999 i (WE) nr 800/1999 należy mieć na uwadze szczegółowe regulacje, aby uniknąć nakładania na eksporterów zbędnych opłat w trakcie przeprowadzania przez nich transakcji handlowych z państwami trzecimi.
W związku z tym, w przypadku gdy określona jest najniższa stawka refundacji, nie należy uwzględniać stawek ustalonych na określonych warunkach i dla danego miejsca przeznaczenia.
(8) Celem zapewnienia jasności traci moc rozporządzenie Komisji (WE) nr 2886/2000 z dnia 27 grudnia 2000 r. wprowadzające odstępstwa od przepisów art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku zróżnicowanych refundacji i ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej dla niektórych przetworów mlecznych [8], które ustanawia podobne przepisy w odniesieniu do wywozu niektórych produktów do Polski. Przepisy tego rozporządzenia obejmuje się zakresem niniejszego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, nie wymaga się dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w odniesieniu do produktów określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 2
Przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie uwzględnia się faktu, że nie ustalono dopłaty do produktów określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 2886/2000 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1380/2002
z dnia 29 lipca 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowy poddział lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, które nie są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, mogły być nadal przywoływane przez ich posiadacza, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli określonej w Załączniku są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod kodami CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1381/2002
z dnia 29 lipca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady otwierania kontyngentów taryfowych na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych, oraz zarządzania nimi na lata gospodarcze 2002/03–2005/06
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
[1], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 ustanawia, że do czasu całkowitego zawieszenia ceł przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej na każdy rok gospodarczy będzie otwierany ogólny bezcłowy kontyngent taryfowy na produkty klasyfikowane do kodu CN 17011110, pochodzące z krajów, które zgodnie z załącznikiem I do tego rozporządzenia korzystają ze szczególnych uzgodnień dla krajów najmniej rozwiniętych.
Kontyngent taryfowy na rok gospodarczy 2002/03 wynosi 85313 ton ekwiwalentu cukru białego na produkty objęte kodem CN 17011110.
Na każdy następny rok gospodarczy kontyngent ten będzie zwiększany o 15 % w odniesieniu do kontyngentu z roku poprzedniego.
(2) Przepisy te muszą być wykonywane w ramach wspólnego systemu handlu ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [3].
(3) Ilości cukru surowego korzystającego z ogólnego bezcłowego kontyngentu taryfowego powinny być przywożone na warunkach spełniających zapotrzebowanie Państw Członkowskich w zakresie rafinacji określone w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(4) Doświadczenie zdobyte na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1978/2001 z dnia 10 października 2001 r. w sprawie otwarcia kontyngentu taryfowego na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych, na rok gospodarczy 2001/02 [4], uzasadnia ustanowienie szczegółowych zasad regulujących otworzenie kontyngentów i zarządzanie nimi na dłuższy okres. Okres ten obejmuje cztery lata gospodarcze.
(5) W celu zapewnienia odpowiednich cen surowego cukru trzcinowego wywożonego z krajów najmniej rozwiniętych do Wspólnoty, powinna zostać ustalona cena minimalna płacona przez rafinerów.
Cena minimalna powinna uwzględniać czynniki mające zastosowanie w latach gospodarczych 2002/03–2005/06.
(6) Powinny mieć zastosowanie ogólne zasady w zakresie pozwolenia na przywóz ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [6], a także specjalne szczegółowe zasady dla sektora cukru ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1464/95 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 996/2002 [8]. W celu ułatwienia zarządzania kontyngentami na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz w celu zapewnienia przestrzegania odpowiednich ilości w ramach kontyngentów rocznych, należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz cukru surowego wyrażonego jako cukier biały.
(7) Przepisy dotyczące dowodów pochodzenia określone w art. 67–97 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [10], ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących, stosowaną do celów planu ogólnych preferencji taryfowych.
(8) Z uwagi na fakt, że Rada ustalając ogólne kontyngenty taryfowe nie przewidziała marginesu przekroczenia tych ilości, cło przewidziane we Wspólnej Taryfie Celnej w pełnej wysokości ma zastosowanie na wszystkie ilości przeliczone na ekwiwalent cukru białego, przywiezione z przekroczeniem ilości wskazanych w pozwoleniu na przywóz.
W celu uniknięcia nadmiaru cukru przywożonego do Wspólnoty z krajów najmniej rozwiniętych, konieczne są przepisy zapewniające, że przywożone ilości cukru są efektywnie wykorzystane do rafinacji na koniec danego roku gospodarczego lub przed upływem określonego terminu ustalonego przez Państwo Członkowskie.
(9) W celu przestrzegania ilości w ramach kontyngentu rocznego określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2501/2001, Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o ilościach cukru surowego wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady otwierania kontyngentów taryfowych na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, określony w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001, oraz zarządzania nimi na lata gospodarcze 2002/03, 2003/04, 2004/05 i 2005/06.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "rok gospodarczy" oznacza rok gospodarczy określony w art. 1 ust. 2 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001,
- "rafiner" oznacza osobę dokonującą przywozu do celów swojej rafinerii, w rozumieniu art. 7 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Artykuł 3
1.
Następujące ogólne bezcłowe kontyngenty taryfowe na produkty objęte kodem CN 17011110, wyrażone jako ekwiwalent cukru białego, zostają otworzone na następujące lata gospodarcze na przywóz pochodzący z krajów korzystających zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 ze szczególnych uzgodnień dla krajów najmniej rozwiniętych:
- 85313 ton na rok gospodarczy 2002/03,
- 98110 ton na rok gospodarczy 2003/04,
- 112827 ton na rok gospodarczy 2004/05, i
- 129751 ton na rok gospodarczy 2005/06.
Każdy z tych kontyngentów posiada numer porządkowy, odpowiednio 09.4302; 09.4303; 09.4304 i 09.4305.
Kontyngenty te zostają otworzone w pierwszym dniu danego roku gospodarczego oraz pozostają otwarte do ostatniego dnia tego roku gospodarczego.
2.
Wszystkie cła przewidziane we Wspólnej Taryfie Celnej, a także dodatkowe cła określone w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostają zawieszone w odniesieniu do przywozu objętego tymi kontyngentami.
Artykuł 4
1.
Minimalna cena nabycia cukru trzcinowego standardowej jakości (CIF, wolna poza europejskimi portami Wspólnoty) płacona przez rafinerów ma zastosowanie na przywóz objęty tymi kontyngentami, określonymi w art. 3 ust. 1.
2. Minimalna cena nabycia na każdy rok gospodarczy jest zgodna z ceną interwencyjną na cukier surowy, określoną w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zmniejszoną o iloczyn kwoty pomocy dostosowawczej dla przemysłu rafinacyjnego stosowanej na dany rok gospodarczy i stopy 0,92 dla cukru surowego, zgodnie z art. 38 ust. 1 i 4 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. Przywóz objęty kontyngentami określonymi w art. 3 ust. 1 wymaga pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000 i rozporządzeniem (WE) nr 1464/95, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Wnioski o pozwolenia są składane przez rafinerów właściwym organom Państw Członkowskich określonym w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Wnioskom tym towarzyszy deklaracja rafinera, w której zobowiązuje się on do przeprowadzenia rafinacji danej ilości cukru surowego przed końcem roku gospodarczego przywozu.
3.
Pozwolenia na przywóz mogą być wydawane tylko w granicach kontyngentów określonych w art. 3 ust. 1.
Pozwolenia te są wydawane przez Państwa Członkowskie przedmiotowego przywozu.
4.
Rafinerzy mogą przenosić pozwolenia na innych rafinerów.
W tym przypadku rafiner niezwłocznie powiadamia właściwy organ Państwa Członkowskiego, który wydał pierwotne pozwolenie.
Jednakże zobowiązanie do przywozu i przeprowadzenia rafinacji jest niezbywalne oraz nadal stosuje się art. 9 rozporządzenia nr 1291/2000.
5.
Pozwolenia na przywóz są ważne od daty ich wydania do końca roku gospodarczego, na który zostały wydane.
Jednakże w przypadku, gdy zgodnie z ust. 8 pozwolenie jest wydane przed otwarciem kontyngentu, jest ważne wyłącznie od daty otwarcia kontyngentu.
6.
Zabezpieczenia odnoszące się do pozwoleń wynoszą 0,30 EUR na 100 kg wagi netto cukru.
7.
Wnioski o pozwolenia na przywóz oraz same pozwolenia zawierają następujące wpisy:
- w sekcji 8: kraj lub kraje pochodzenia (kraj lub kraje objęte szczególnymi uzgodnieniami dla krajów najmniej rozwiniętych, zgodnie z kolumną H załącznika I do rozporządzenia nr 2501/2001),
- w sekcjach 17 i 18: ilość cukru surowego wyrażona jako ekwiwalent cukru białego;
- w sekcji 20: "cukier surowy przeznaczony do rafinacji, przywieziony na podstawie art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001. Nr porządkowy kontyngentu… (nr określony w art. 3 ust. 1)".
8.
Okres składania wniosków o pozwolenia na przywóz rozpoczyna się na trzy tygodnie przed pierwszym dniem danego roku gospodarczego.
9.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są właściwym organom Państwa Członkowskiego przedmiotowego przywozu, od poniedziałku do piątku każdego tygodnia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję pierwszego dnia roboczego następnego tygodnia o ilościach cukru surowego wyrażonego jako ekwiwalent cukru białego, na które w poprzednim tygodniu wydano pozwolenia na przywóz, ze wskazaniem ilości na każdy kraj pochodzenia.
10.
Pozwolenia wydawane są czwartego dnia od dokonania powiadomienia określonego w ust. 9, pod warunkiem że Komisja nie wyrazi sprzeciwu.
11.
Komisja opracowuje całkowitą tygodniową ilość, na którą zostały wydane pozwolenia.
W przypadku gdy wnioski o pozwolenia przekraczają ilość pozostałą w ramach kontyngentu na bieżący rok gospodarczy, Komisja ogranicza wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do pozostałych ilości oraz, stosownie do potrzeb, powiadamia Państwa Członkowskie, że została osiągnięta maksymalna ilość w ramach przedmiotowego kontyngentu.
Artykuł 6
1. W celu udowodnienia statusu pochodzenia przywozu objętego kontyngentem określonym w art. 3 ust. 1 przedstawia się formularz A świadectwa pochodzenia wydanego zgodnie z art. 67–97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Formularz A świadectwa pochodzenia zawiera w polu 4:
- wyrażenie "nr porządkowy kontyngentu… (nr określony w art. 3 ust. 1) – rozporządzenie (WE) nr 1381/2002",
- datę załadunku cukru w kraju beneficjencie wywożącym i rok gospodarczy, do którego odnosi się dokonywana dostawa;
- kod CN 17011110.
3.
Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu wskazują w formularzu A świadectwa pochodzenia:
- datę zakończenia załadunku cukru w porcie wywozu, ustanowioną na podstawie odpowiedniego dokumentu przewozowego,
- informacje dotyczące operacji przywozu oraz ilość rzeczywiście przywiezionego cukru surowego.
4.
W przypadku gdy rafinerzy przenoszą pozwolenia na przywóz na innych rafinerów na podstawie art. 5 ust. 4, Państwo Członkowskie zbiera wypełnione formularze A świadectw pochodzenia oraz przesyła kopie tych świadectw Państwu Członkowskiemu, które pierwotnie wydało pozwolenie na przywóz.
Artykuł 7
1.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi rejestr ilości rzeczywiście przywiezionych z zastosowaniem świadectw pochodzenia określonych w art. 6 dla cukru surowego oraz przelicza te ilości na ekwiwalent cukru białego, na podstawie ustalonej polaryzacji, z zastosowaniem przepisów pkt II ust. 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2. Na podstawie art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 cło przewidziane we Wspólnej Taryfie Celnej w pełnej wysokości mające zastosowanie od dnia dopuszczenia do swobodnego obrotu stosuje się na przywóz wszystkich ilości przeliczonych na cukier biały, przekraczających ilości wskazane w pozwoleniu na przywóz określonym w art. 5.
3.
Rafiner, który złożył wniosek o pozwolenie, musi, w terminie trzech miesięcy po upływie terminu rafinacji, zgodnie z art. 5 ust. 2, przedłożyć akceptowany dowód przeprowadzenia rafinacji Państwu Członkowskiemu, które wydało pozwolenie.
4.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli cukier nie został rafinowany w terminie, rafiner, który złożył wniosek o pozwolenie, wpłaca kwotę równą kwocie cła w pełnej wysokości, stosowanego na cukier surowy w tym roku gospodarczym oraz, jeżeli ma zastosowanie, najwyższą dodatkową stawkę celną odnotowaną w tym roku gospodarczym.
5.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli nie było możliwe dostarczenie ilości cukru w odpowiednim czasie w celu przeprowadzenia rafinacji do końca danego roku gospodarczego, Państwo Członkowskie przywozu może, na wniosek rafinera, przedłużyć ważność pozwolenia o 30 dni od rozpoczęcia następnego roku gospodarczego.
W takim przypadku przedmiotowy cukier surowy zostaje zaliczony w granicach kontyngentu na poprzedni rok gospodarczy.
6.
W przypadku gdy nie było możliwe przeprowadzenie rafinacji ilości cukru przed końcem roku gospodarczego, dane Państwo Członkowskie może, na wniosek rafinera, przedłużyć termin przeprowadzenia rafinacji maksymalnie o 90 dni od rozpoczęcia następnego roku gospodarczego.
W takim przypadku przedmiotowy cukier surowy zostaje poddany rafinacji w tym przedłużonym terminie oraz zostaje zaliczony w granicach kontyngentu na poprzedni rok gospodarczy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie określone w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 powiadamiają Komisję:
a) na początku roku gospodarczego o tymczasowych ilościach cukru surowego, które będą przywożone z różnych zainteresowanych krajów;
b) każdego miesiąca w odniesieniu do poprzedniego miesiąca o ilościach cukru surowego według wagi, wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego, na który wydano pozwolenia na przywóz określone w art. 5;
c) każdego miesiąca:
- o ilościach surowego cukru "tel quel" według wagi oraz w ekwiwalencie cukru białego rzeczywiście przywiezionego w okresie trzech poprzednich miesięcy, z zastosowaniem pozwoleń określonych w art. 5, w podziale według krajów pochodzenia,
- o ilościach surowego cukru "tel quel" według wagi oraz w ekwiwalencie cukru białego rafinowanego w okresie trzech poprzednich miesięcy;
d) przed dniem 1 listopada:
- o ilościach surowego cukru "tel quel" według wagi oraz w ekwiwalencie cukru białego rzeczywiście przywiezionego z zastosowaniem pozwoleń określonych w art. 5 podczas poprzedniego roku gospodarczego, w podziale według krajów pochodzenia,
- o ilościach surowego cukru "tel quel" według wagi oraz w ekwiwalencie cukru białego rafinowanego, który został zaliczony w ramach kontyngentu na poprzedni rok gospodarczy.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1386/2002
z dnia 29 lipca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
względniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności, zmienione rozporządzeniami (WE) nr 1264/1999 i (WE) nr 1265/1999, w szczególności jego art. 12 ust. 4 oraz art. H ust. 4 załącznika II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 wymaga od Państw Członkowskich podjęcia pewnej ilości działań w celu zapewnienia skutecznego i prawidłowego oraz zgodnego z zasadą należytego zarządzania finansami, korzystania z Funduszu Spójności.
(2) Do tego celu niezbędne jest, by Państwa Członkowskie przewidziały odpowiednie wytyczne dotyczące organizacji właściwego funkcjonowania instytucji odpowiedzialnych za realizację projektów, zaświadczania wydatków oraz ogólnego zarządzania i koordynacji działań Funduszu Spójności w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 wymaga od Państw Członkowskich współpracy z Komisją w celu zapewnienia, iż posiadają one sprawnie funkcjonujące systemy zarządzania i kontroli, oraz w celu udzielenia jej wszelkiej niezbędnej pomocy w przeprowadzaniu kontroli, w tym kontroli wyrywkowych.
(4) W celu zharmonizowania wzorów zaświadczania wydatków, na pokrycie których wnioskuje się o wypłaty z Funduszu, treść tych zaświadczeń powinna zostać ustanowiona oraz powinny zostać sprecyzowane charakter i jakość informacji stanowiących ich podstawę.
(5) W celu umożliwienia Komisji przeprowadzania kontroli określonych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1164/94, Państwa Członkowskie powinny dostarczyć na żądanie Komisji dane, które wymagane są przez instytucje odpowiedzialne za realizację projektów, za ogólne zarządzanie i koordynację działań Funduszu Spójności w celu wykonania zadań w zakresie zarządzania, monitorowania i oceny wymogów tego rozporządzenia.
Konieczne jest ustanowienie treści takich danych, formatu i środków przekazywania plików komputerowych, gdy dane są dostarczane w formie elektronicznej.
Komisja powinna zapewnić, iż dane skomputeryzowane i inne dane są zabezpieczone i przechowywane z zachowaniem ich poufności.
(6) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1831/94 z dnia 26 lipca 1994 r. dotyczącego nieprawidłowości i zwrotu niesłusznie wypłaconych kwot w ramach finansowania z Funduszu Spójności oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie.
(8) Powinny zostać ustanowione szczegółowe przepisy, dotyczące procedury postępowania na mocy art. H załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, obejmujące odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych, zwrot do Komisji i odsetki za zwłokę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przedmiot i zakres
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności (zwanego dalej Funduszem) na działania kwalifikujące się, podlegające art. 3 tego rozporządzenia i które po raz pierwszy były zatwierdzone po dniu 1 stycznia 2000 r., oraz w zakresie procedury dokonywania korekt finansowych do takiej pomocy.
ROZDZIAŁ II
Systemy zarządzania i kontroli
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia odpowiednie wytyczne dotyczące zabezpieczenia systemów zarządzania i kontroli niezbędnych do zapewnienia następującym instytucjom i organom prawidłowego zarządzania Funduszem zgodnie z powszechnie akceptowanymi zasadami i normami:
a) instytucje odpowiedzialne za realizację projektów na mocy art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (zwane dalej instytucjami wykonawczymi);
b) organy lub instytucje odpowiedzialne za zaświadczanie deklaracji wydatków, na pokrycie których wnioskuje się o wypłaty z Funduszu na mocy art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i art. D ust. 4 załącznika II do tego rozporządzenia, włączając, w przypadku gdy są one różne, organy lub instytucje wyznaczone na mocy art. D ust. 1 załącznika II do tego rozporządzenia (zwane dalej organami wypłacającymi);
c) organy odpowiedzialne za ogólne zarządzanie i koordynację działań Funduszu w Państwie Członkowskim (zwane dalej organami zarządzającymi); i
d) publiczne lub prywatne instytucje lub służby działające w ramach kompetencji organów zarządzających lub wypłacających lub wykonujących zadania w ich imieniu w stosunku do instytucji wykonawczych (zwane dalej instytucjami pośredniczącymi).
W szczególności, wytyczne te pomagają tym organom lub instytucjom w ustanowieniu systemów niezbędnych nie tylko do zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia bezbłędności, prawidłowości i uprawnień do pomocy wspólnotowej lecz również do zapewnienia, iż projekty są realizowane zgodnie z warunkami przedmiotowej decyzji i z celami wyznaczonymi tym projektom.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "instytucje wykonawcze" obejmują, w przypadku gdy instytucja wykonawcza nie jest końcowym odbiorcą finansowania, instytucje i firmy zaangażowane w realizację projektu, czy też posiadacze koncesji, osoby mianowane lub inne.
3. Do celów niniejszego rozporządzenia, o ile nie uzgodniono inaczej, "projekt" oznacza każdy indywidualny projekt, etap projektu czy też grupę projektów podlegających art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1164/94, lub każdy środek objęty art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia, które jest przedmiotem decyzji wydanej na mocy jego art. 10 ust. 6 (zwanej dalej decyzją przyznającą).
Artykuł 3
Systemy zarządzania i kontroli organów zarządzających i wypłacających, instytucji pośredniczących i instytucji wykonawczych, podlegając zasadzie proporcjonalności w stosunku do zakresu zarządzanej pomocy, zapewniają:
a) wyraźne określenie, wyraźny rozdział, i tak dalece jak jest to niezbędne do należytego zarządzania, właściwe oddzielenie funkcji w ramach danej organizacji;
b) skuteczne systemy w celu zapewnienia, że funkcje te są pełnione w sposób odpowiedni;
c) w przypadku instytucji pośredniczących, składającym sprawozdania organowi odpowiedzialnemu za realizację swych zadań i zaangażowane środki.
Artykuł 4
1.
Systemy zarządzania i kontroli określone w art. 3 zawierają procedury w celu sprawdzenia autentyczności wnioskowanych wydatków i realizacji projektów od ich etapu przygotowawczego aż do wejścia w życie finansowanej inwestycji zgodnie z warunkami przedmiotowej decyzji przyznającej, wraz z celami wyznaczonymi projektowi i stosowanymi regułami krajowymi i wspólnotowymi w szczególności w zakresie kwalifikowania wydatków do wsparcia z Funduszu, ochrony środowiska naturalnego, transportu, sieci transeuropejskich, konkurencji i zamówień publicznych.
Sprawdzenie obejmuje wszystkie aspekty, zarówno te o charakterze finansowym, technicznym jak i administracyjnym, determinującymi efektywne wykorzystanie przyznanych funduszy.
2.
Procedury te zapewniają rejestrację sprawdzenia projektów na miejscu.
Zapisy stwierdzą stan wykonanych prac, wyniki sprawdzenia oraz środków podjętych w przypadku rozbieżności.
W przypadku gdy jakiekolwiek fizyczne lub administracyjne sprawdzenia nie są wyczerpujące, lecz przeprowadzone wyrywkowo w zakresie prac lub sprawozdań z działalności, zapisy powinny identyfikować wybrane prace lub transakcje i powinny zawierać opis metody kontroli.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, w zakresie projektów zatwierdzonych po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 2000 r., powiadamiają Komisję, w ciągu trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o organizacji organów zarządzających i wypłacających i instytucji pośredniczących, odpowiedzialnych za działania Funduszu w ich kraju, o systemie zarządzania i kontroli na miejscu w tych organach i instytucjach oraz o planowanych usprawnieniach w zastosowaniu wytycznych określonych w art. 2 ust. 1.
2.
Komunikat zawiera następujące informacje dotyczące każdego organu zarządzającego i wypłacającego oraz instytucji pośredniczącej:
a) przydzielone im funkcje;
b) rozdział funkcji pomiędzy lub w ramach ich służb, w tym pomiędzy organem zarządzającym a wypłacającym w przypadku gdy są one tym samym organem;
c) procedury inspekcji i zatwierdzania prac na pokrycie których wnioskowane wypłaty są otrzymywane, sprawdzane i potwierdzane, i poprzez które płatności na rzecz beneficjentów są zatwierdzane, wykonywane i rozliczane;
d) przepisy w zakresie audytu systemów zarządzania i kontroli.
3.
Komisja, we współpracy z Państwem Członkowskim upewnia się czy system zarządzania i kontroli przedstawiony zgodnie z ust. 1 i 2 spełnia normy wymagane rozporządzeniem (WE) nr 1164/94 oraz niniejszym rozporządzeniem, i zawiadomi o wszelkich przeszkodach, jakie stanowią one dla przejrzystości kontroli działania Funduszu i wypełnienia przez Komisję jej obowiązków na mocy art. 274 Traktatu.
Przeglądy obsługi systemów podejmowane są regularnie.
Artykuł 6
1.
Systemy zarządzania i kontroli zapewniają dostateczny ślad rewizyjny.
2.
Ślad rewizyjny uznawany jest za wystarczający w przypadku gdy pozwala na:
a) uzgodnienie kwot sumarycznych zgłoszonych Komisji z indywidualną dokumentacją wydatków i dokumentami uzupełniającymi przechowywanymi na różnych szczeblach administracyjnych i przez instytucje wykonawcze;
b) sprawdzenie rozdziału i przekazywania dostępnych funduszy wspólnotowych i krajowych;
c) sprawdzenie prawidłowości dostarczonych informacji dotyczących realizacji projektu zgodnie z warunkami decyzji przyznającej i celami wyznaczonymi projektowi.
3.
Indykatywny opis wymogów wobec informacji dla dostatecznego śladu rewizyjnego podany jest w załączniku I.
4.
Organ zarządzający upewnia się w zakresie następujących punktów:
a) istnienie procedur w celu zapewnienia, iż dokumenty odpowiadają poszczególnym pozycjom poniesionych wydatków, dokonanych wypłat, podjętych prac i ich sprawdzeniu przeprowadzonemu w związku z projektem, oraz wymaganych do celów dostatecznego śladu rewizyjnego, i czy są utrzymywane zgodnie z wymaganiami art. G ust. 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 oraz załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
b) zachowania dokumentacji przez instytucję przechowującą oraz jej siedziby;
c) udostępnienia dokumentów do kontroli przez osoby i organy, które normalnie miałyby prawo kontrolowania tych dokumentów.
5.
Osobami i instytucjami określonymi w ust. 4 lit. c) są:
a) personel organu zarządzającego i wypłacającego, instytucji pośredniczących i instytucji wykonawczej, która rozpatruje wnioski o płatność;
b) służby przeprowadzające audyty systemów zarządzania i kontroli;
c) osoba lub dział organu wypłacającego odpowiedzialny za zaświadczanie przejściowych i końcowych wniosków o wypłatę na mocy art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i art. D ust. 2 lit. d) załącznika II do tego rozporządzenia oraz osoba lub dział, który wydaje deklaracje na mocy art. 12 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia;
d) umocowani urzędnicy krajowych instytucji kontrolnych oraz Wspólnoty.
Mogą oni wymagać, by dostarczono im wyciągi lub kopie dokumentów lub dokumentacji księgowej określonych w ust. 4.
Artykuł 7
Organ wypłacający utrzymuje rachunek kwot kwalifikujących się do odzyskania z już dokonanych wypłat pomocy wspólnotowej, i zapewnia odzyskanie tych kwot bez nieuzasadnionego opóźnienia.
Po otrzymaniu zwrotu reguluje nieregularne płatności zwrócone wraz z odsetkami otrzymanymi na konto płatności przeterminowanych, poprzez potrącenie przedmiotowych kwot z następnego sprawozdania z wydatków i wniosku o wypłatę skierowanego do Komisji w zakresie danego projektu.
Jeżeli będzie to niewystarczające, Komisja może zażądać, by kwota nadwyżki została jej zrefundowana.
Organ wypłacający przedstawia Komisji raz w roku, w załączniku do czwartego sprawozdania kwartalnego dotyczącego odzyskanych kwot dostarczonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/94, deklarację kwot oczekujących na zwrot według tej daty, zakwalifikowanych przed rokiem rozpoczęcia postępowania windykacyjnego.
ROZDZIAŁ III
Zaświadczanie wydatków
Artykuł 8
1. Zaświadczenia deklaracji o wydatkach przejściowych i końcowych, określonych w art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i art. D ust. 2 lit. d) tiret czwarte załącznika II sporządzane są w formie opisanej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia przez osobę lub dział organu wypłacającego, który funkcjonalnie jest niezależny od wszelkich służb, które zatwierdzają wnioski.
2.
Przed zaświadczeniem każdej deklaracji wydatków organ wypłacający upewnia się, że spełnione są następujące warunki:
a) organ zarządzający, instytucje pośredniczące oraz instytucja wykonawcza spełniają wymagania rozporządzenia (WE) nr 1164/94, w szczególności jego art. 12 ust. 1 lit. c) i e) i art. D ust. 2 lit. b) i d) jego załącznika II, i czy przestrzegane są warunki decyzji przyznającej;
b) deklaracja wydatków zawiera jedynie wydatki:
i) które zostały rzeczywiście poniesione w okresie kwalifikującym się, ustanowionym w decyzji przyznającej i czy może to być poparte otrzymanymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równoważnej wartości dowodowej;
ii) odnoszące się do prac, które nie zostały w zasadniczym stopniu wykonane w momencie złożenia wniosku o przyznanie pomocy;
iii) uzasadnione postępem czy też zakończeniem projektu zgodnie z warunkami decyzji przyznającej i celami wyznaczonymi dla projektu.
3.
Aby wystarczająca ilość systemów kontroli oraz ślad rewizyjny mogły być zawsze uwzględnione przed przedłożeniem Komisji deklaracji wydatków, organ zarządzający zapewnia, że organ wypłacający jest na bieżąco informowany o przeprowadzanych przez niego procedurach, przez instytucje pośredniczące i instytucję wykonawczą w celu:
a) sprawdzenia autentyczności zgłaszanych wydatków i realizacji projektu zgodnie z warunkami odpowiedniej udzielonej decyzji oraz celami wyznaczonymi dla projektu;
b) zapewnienia zgodności ze stosowanymi zasadami;
c) utrzymywania śladu rewizyjnego.
4.
W przypadkach gdy organ zarządzający i organ wypłacający są lub należą do tej samej instytucji, ta instytucja zapewnia, że stosowane są procedury oferujące zasady kontroli równoważne z ustalonymi w ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ IV
Kontrole wyrywkowe
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie organizują kontrole projektów na podstawie odpowiedniej próbki, przeznaczone w szczególności do:
a) sprawdzenia skuteczności systemów zarządzania i kontroli na miejscu;
b) selektywnego sprawdzenia, na podstawie analizy ryzyka, deklaracji wydatków dokonanych na różnych przedmiotowych szczeblach.
2.
Kontrole przeprowadzane w okresie 2000-2006 obejmą przynajmniej 15 % ogólnych zakwalifikowanych wydatków poniesionych na pierwsze projekty zatwierdzone na ten okres.
Procent ten może zostać obniżony proporcjonalnie do wydatków poniesionych przed wejściem niniejszego rozporządzenia w życie.
Kontrole oparte są na reprezentatywnych wyrywkowych kontrolach sprawozdań z działalności, uwzględniających wymogi ust. 3.
Państwa Członkowskie podejmują starania o rozszerzenie wykonania kontroli nawet poza dany okres.
Zapewniają one właściwy podział zadań pomiędzy tymi kontrolami i wykonaniem lub procedurami płatności dotyczącymi projektów.
3.
Selekcja prób do kontroli transakcji uwzględnia:
a) potrzebę skontrolowania projektów o właściwie zróżnicowanych rodzajach i rozmiarach;
b) wszelkich czynników ryzyka zidentyfikowanych przez kontrole krajowe lub wspólnotowe;
c) konieczność zapewnienia, że różne rodzaje instytucji zaangażowanych w realizacje projektów i dwa sektory działalności (transport i środowisko naturalne) są zadowalająco kontrolowane.
Artykuł 10
Poprzez kontrole, Państwa Członkowskie podejmują starania w celu sprawdzenia:
a) praktycznego zastosowania i skuteczności systemu zarządzania i kontroli;
b) realizacji projektów zgodnie z warunkami decyzji przyznającej i celami wyznaczonymi dla projektów;
c) dla odpowiedniej liczby dokumentacji księgowej, zgodności tej dokumentacji z dokumentami towarzyszącymi utrzymywanymi przez instytucje pośredniczące i przez instytucję wykonawczą;
d) obecności dostatecznego śladu rewizyjnego;
e) dla odpowiedniej liczby pozycji wydatków, zgodności przedmiotowych wydatków z przepisami prawa wspólnotowego pod kątem charakteru i terminowości, oraz zgodności z zatwierdzonymi specyfikacjami projektu oraz pracami rzeczywiście wykonanymi;
f) rzeczywistej dostępności właściwego krajowego współfinansowania; oraz
g) wykonywania współfinansowanych projektów zgodnie z regułami wspólnotowymi i polityką wymaganą w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
Artykuł 11
Kontrole ustalają, czy napotykane problemy mają charakter systemowy, pociągający za sobą ryzyko dla innych lub wszystkich projektów prowadzonych przez tę samą instytucję wykonawczą lub w danym Państwie Członkowskim.
Identyfikują one również przyczyny takich sytuacji, wszelkie dalsze kontrole, które mogą być wymagane, a także niezbędne działania korygujące i zapobiegawcze.
Artykuł 12
Zgodnie z art. G ust. 1 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 30 czerwca każdego roku i po raz pierwszy przed dniem 30 czerwca 2003 r., o stosowaniu przez nie art. 9-11 niniejszego rozporządzenia w poprzednim roku kalendarzowym i dodatkowo dostarczają wszelkie niezbędne rozszerzenia lub udoskonalenia opisu swego systemu zarządzania i kontroli zgłoszonego na mocy art. 5 ust. 1.
ROZDZIAŁ V
Deklaracja do likwidacji projektów
Artykuł 13
Osoba lub dział wyznaczony do wydawania deklaracji dotyczących likwidacji projektów na mocy art. 12 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1164/94 pełnią funkcje niezależne od:
a) organu zarządzającego, instytucji wykonawczej i instytucji pośredniczącej;
b) osoby lub działu wewnątrz organu wypłacającego odpowiedzialnego za sporządzanie zaświadczeń określonych w art. 8 ust. 1.
Prowadzi swe badania zgodnie z międzynarodowo uznanymi standardami audytu.
Jest zaopatrzona (zaopatrzony) przez instytucję wykonawczą, organ zarządzający i wypłacający oraz instytucje pośredniczące we wszystkie wymagane informacje, a także otrzymuje dostęp do dokumentacji i dowodów niezbędnych na poparcie konieczności dokonania zgłoszenia.
Artykuł 14
Deklaracje oparte są na badaniu systemu zarządzania i kontroli, wynikach badań, ustaleniach zebranych podczas kontroli już przeprowadzonych i tam gdzie to niezbędne, dalszej wyrywkowej kontroli sprawozdań z działalności, sprawozdań końcowych sporządzonych zgodnie z art. F ust. 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94. Osoba lub dział wydający deklaracje przeprowadzi wszelkie niezbędne badania by uzyskać wiarygodną gwarancję, iż poświadczone sprawozdania z wydatków są prawidłowe, że zasadnicze sprawozdania z działalności są zgodne z prawem i przepisami i że projekt został zrealizowany zgodnie z warunkami udzielonej decyzji i celami wyznaczonymi dla projektu.
Deklaracje zostaną sporządzone na podstawie indykatywnego wzoru wskazanego w załączniku III i będą załączone do sprawozdania, które zawiera wszystkie istotne informacje uzasadniające deklarację, zawierające spis wyników badań, ustaleń, zebranych informacji ze wszystkich kontroli przeprowadzonych przez krajowe i wspólnotowe organy, do których składający deklarację miał dostęp.
Artykuł 15
Jeżeli obecność istotnych niedociągnięć w zarządzaniu lub kontroli lub wysokiej częstotliwości napotykanych nieprawidłowości lub wątpliwości czy projekt został właściwie wykonany nie pozwalają na zapewnienie pozytywnej całkowitej gwarancji co do ważności wniosku o wypłatę końcowej raty i ostatecznego zaświadczenia wydatków, deklaracja odnosi się do tych okoliczności i prognozuje zakres problemu i jego skutki finansowe.
W takim przypadku Komisja może domagać się przeprowadzenia dalszych kontroli w celu zidentyfikowania i poprawienia nieprawidłowości w wyznaczonym okresie czasu.
ROZDZIAŁ VI
Forma i zawartość informacji księgowych przechowywanych i przekazywanych Komisji na jej żądanie
Artykuł 16
1.
Dokumentacja księgowa dotycząca projektów określona w załączniku I jest w miarę możliwości przechowywana w formie skomputeryzowanej.
Dokumentacja ta udostępniana jest Komisji na jej szczególne żądanie do celów przeprowadzenia kontroli dokumentacji na miejscu, bez naruszenia wymogu dostarczania sprawozdań rocznych na mocy art. F ust. 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
2.
Komisja uzgadnia z każdym Państwem Członkowskim zawartość zapisów komputerowych, udostępnianych zgodnie z ust. 1, środki za pomocą których będą one przekazywane i długość okresu wymaganego do opracowania wszelkich niezbędnych systemów komputerowych.
Zakres wymaganych informacji i zalecane techniczne specyfikacje przekazywania plików komputerowych Komisji są wskazane w załącznikach IV i V.
3.
Na pisemny wniosek Komisji, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji dokumentację określoną w ust. 1 w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania wniosku.
Inny okres może być uzgodniony między Komisją a Państwem Członkowskim, szczególnie w przypadku gdy ta dokumentacja nie jest dostępna w formie skomputeryzowanej.
4.
Komisja zapewnia, że informacje przedłożone przez Państwa Członkowskie lub przez nią zebrane w trakcie kontroli na miejscu, są zabezpieczone z zachowaniem ich poufności zgodnie z art. 287 Traktatu.
5.
Zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, urzędnicy Komisji mają dostęp do wszystkich dokumentów przygotowanych albo w celu kontroli albo w następstwie kontroli przeprowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia i do przechowywanych danych, w tym danych zgromadzonych w systemach komputerowych.
ROZDZIAŁ VII
Korekty finansowe
Artykuł 17
1. Kwota korekt finansowych dokonanych przez Komisję na mocy art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 dla jednostkowej lub systemowej nieprawidłowości jest oszacowana, tam gdzie jest to możliwe i wykonalne, na podstawie dokumentów indywidualnych i jest równa kwocie wydatków błędnie obciążającej Fundusz, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
2.
Jeżeli nie jest możliwe lub wykonalne dokładne liczbowe określenie kwoty nieprawidłowych wydatków, lub jeżeli byłoby niewspółmiernym całkowite skreślenie przedmiotowych wydatków, Komisja opiera swe korekty finansowe na ekstrapolacji lub stawce ryczałtowej i postępuje według następującej procedury:
a) w przypadku ekstrapolacji, wykorzystuje reprezentatywną próbkę transakcji sprawozdania z działalności o podobnym charakterze;
b) w przypadku stawki ryczałtowej, ocenia wagę naruszenia zasad i stopień następstw finansowych niedociągnięć systemu zarządzania i kontroli, które doprowadziły do powstania nieprawidłowości.
3. W przypadku gdy Komisja opiera swoje stanowisko na stanie faktycznym ustalonym przez audytorów innym niż ten ustalony przez jej własne służby, wyciąga wnioski dotyczące jego skutków finansowych, po zbadaniu działań podjętych przez dane Państwo Członkowskie na mocy art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i art. G ust. 1 jego załącznika II, na sprawozdaniach przedłożonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/94 i każdej odpowiedzi Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
1. Okres czasu, w którym dane Państwo Członkowskie może odpowiedzieć na żądanie zgodnie z art. H ust. 1 akapit pierwszy załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 dostarczając swój komentarz wynosi dwa miesiące, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych, dla których dłuższy okres może zostać uzgodniony z Komisją.
2.
W przypadku gdy Komisja proponuje korekty finansowe na podstawie ekstrapolacji lub według stawki ryczałtowej, Państwo Członkowskie otrzymuje możliwość wykazania, poprzez zbadanie przedmiotowych dokumentów, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości jest mniejszy niż wynika to z oceny Komisji.
W porozumieniu z Komisją, Państwo Członkowskie może ograniczyć zakres tych badań do odpowiedniej proporcji lub wyrywkowo na podstawie przedmiotowych dokumentów.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, czas przeznaczony na te badania nie może przekroczyć okresu kolejnych dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie określonym w ust. 1.
Wyniki tych badań sprawdzane są w sposób określony w art. H ust. 1 akapit drugi załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
Komisja uwzględnia wszelkie dowody dostarczone w terminie przez Państwo Członkowskie.
3. W każdym przypadku gdy Państwo Członkowskie zgłasza zastrzeżenia do uwag poczynionych przez Komisję i zgodnie z art. H ust. 1 akapit drugi załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, ma miejsce przesłuchanie, od daty którego rozpoczyna się trzymiesięczny okres, w którym Komisja może wydać decyzję zgodnie z art. H ust. 2 załącznika II do tego rozporządzenia.
Artykuł 19
W przypadkach, w których Komisja zawiesiła płatności na mocy art. G ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, Komisja i dane Państwo Członkowskie zmierzają do osiągnięcia porozumienia zgodnie z procedurą i w terminie określonym w art. 18 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia. Jeżeli porozumienie nie zostaje osiągnięte, stosuje się art. 18 ust. 3.
Artykuł 20
1.
Każdy zwrot należny Komisji na podstawie art. H ust. 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 dokonywany jest przed terminem wymagalności wskazanym w poleceniu zwrotu sporządzonym zgodnie z rozporządzeniem finansowym stosowanym do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Terminem wymagalności jest ostatni dzień drugiego miesiąca po wydaniu polecenia.
2.
Każda zwłoka w dokonaniu zwrotu stanowi podstawę do naliczania odsetek za zwłokę od płatności przeterminowanej, rozpoczynającej się od terminu wymagalności określonego w ust. 1 i kończącej się w dniu rzeczywistej płatności.
Stopa procentowa tych odsetek wynosi jeden i pół punktu procentowego powyżej stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych na pierwszy roboczy dzień miesiąca, na który przypada termin wymagalności.
3. Korekta finansowa na mocy art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 nie uchybia zobowiązaniu Państwa Członkowskiego do dokonania zwrotu na mocy art. 12 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia.
4.
Jeżeli w następstwie nieprawidłowości, kwoty podlegają zwrotowi, właściwe służby lub organy rozpoczynają postępowanie windykacyjne i powiadomią o tym instytucję wykonawczą oraz organy zarządzające i wypłacające.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 21
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu przepisów krajowych bardziej rygorystycznych niż te opisane w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie nie narusza zobowiązań Państw Członkowskich w zakresie projektów po raz pierwszy zatwierdzonych przed dniem 1 stycznia 2000 r. zapewniających, iż projekty te wykonywane są w sposób właściwy, przeciwdziałają nieprawidłowościom i zapobiegają im oraz odzyskują każdą kwotę utraconą w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1400/2002
z dnia 31 lipca 2002 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 19/65/EWG z dnia 2 marca 1965 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1215/1999[2], w szczególności jego art. 1,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia[3],
po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie zdobyte w sektorze motoryzacyjnym dotyczące dystrybucji nowych pojazdów silnikowych, części zapasowych i usług posprzedażnych, umożliwia określenie kategorii porozumień wertykalnych, które mogą być traktowane jako w pełni spełniające warunki ustanowione w art. 81 ust. 3.
(2) To doświadczenie prowadzi do wniosku, iż zasady ściślejsze niż te przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych[4] są niezbędne w tym sektorze.
(3) Te ściślejsze zasady zwolnień w zależności od kategorii (dalej zwanych "zwolnieniami"), powinny stosować się do porozumień wertykalnych dotyczących nabywania lub sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, porozumień wertykalnych dotyczących nabywania lub sprzedaży części zapasowych do pojazdów silnikowych oraz porozumień wertykalnych dotyczących nabywania i sprzedaży usług naprawczych i serwisowych takich pojazdów w przypadku gdy takie porozumienia zawarte są między niekonkurującymi przedsiębiorstwami, między niektórymi konkurentami lub między niektórymi stowarzyszeniami sprzedawców detalicznych lub osób zajmujących się naprawami.
Obejmuje to porozumienia wertykalne zawierane między dystrybutorem działającym na poziomie sprzedaży detalicznej lub mającymi autoryzację osobami zajmującymi się naprawami i innym, także dalszym dystrybutorem lub osobami zajmującymi się naprawami.
Niniejsze rozporządzenie powinno również stosować się do tych porozumień wertykalnych, które zawierają przepisy dodatkowe, odnoszące się do przeniesienia praw własności intelektualnej lub ich wykorzystania.
Pojęcie "porozumienie wertykalne" powinno być określone odpowiednio, aby obejmowało zarówno takie porozumienia jak i odpowiednie praktyki uzgodnione.
(4) Zwolnienie powinno być ograniczone do porozumień wertykalnych, dla których można przyjąć z wystarczającą pewnością, iż spełniają warunki art. 81 ust. 3.
(5) Porozumienia wertykalne, podlegające kategoriom określonym w niniejszym rozporządzeniu, mogą poprawić wydajność gospodarczą w łańcuchu produkcji lub dystrybucji poprzez umożliwienie lepszej koordynacji między uczestniczącymi przedsiębiorstwami; w szczególności, mogą one prowadzić do ograniczenia kosztów transakcyjnych i dystrybucyjnych ponoszonych przez strony oraz do optymalizacji ich poziomów sprzedaży i inwestycji.
(6) Prawdopodobieństwo, że takie poprawiające wydajność skutki będą przeważać nad wszelkimi skutkami antykonkurencyjnymi, wynikającymi z ograniczeń zawartych w porozumieniach wertykalnych, zależy od siły rynkowej, jaką posiada dane przedsiębiorstwo i tym samym od zakresu, do jakiego te przedsiębiorstwa są w stanie sprostać konkurencji ze strony innych dostawców towarów lub usług, które z punktu widzenia nabywcy postrzegane są jako zamienne lub substytucyjne, z uwagi na cechy produktu, cenę lub zamierzone zastosowanie.
(7) Progi, oparte na udziale rynkowym, powinny być wyznaczone w celu odzwierciedlenia siły rynkowej dostawcy.
Ponadto, to specyficzne dla tego sektora rozporządzenie powinno zawierać ściślejsze zasady, niż te, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2790/1999, w szczególności w odniesieniu do dystrybucji selektywnej.
Progi, poniżej których można przyjąć, iż korzyści zapewnione przez porozumienia wertykalne przeważają nad ich ograniczającymi skutkami, powinny zmieniać się w zależności od cech różnych rodzajów porozumień wertykalnych.
Można zatem przyjąć, iż ogólnie porozumienia wertykalne dają takie korzyści w przypadku gdy dostawca, którego to dotyczy, posiada udział rynkowy do 30 % rynku dystrybucji nowych pojazdów silnikowych lub części zapasowe, albo do 40 % w przypadku gdy do sprzedaży nowych pojazdów silnikowych stosuje się ilościową dystrybucję selektywną.
W odniesieniu do usług posprzedażnych można przyjąć, iż ogólnie porozumienia wertykalne, przez które dostawca ustala kryteria, według których mające jego autoryzację osoby zajmujące się naprawami muszą dokonywać napraw lub świadczyć usługi zachowania sprawności odnośnie do pojazdów silnikowych danej marki, a także wyposaża je w sprzęt oraz prowadzi szkolenie dla umożliwienia świadczenia takich usług, przynoszą takie korzyści, w przypadku gdy sieć autoryzowanych warsztatów danego dostawcy ma udziały rynkowe do 30 %.
Jednakże w przypadku porozumień wertykalnych zawierających zobowiązania wyłączności dostaw, właściwy do określenia ogólnych skutków takiego porozumienia wertykalnego na rynku jest udział rynkowy nabywcy.
(8) Powyżej tych progów udziału rynkowego nie można zakładać, iż porozumienia wertykalne objęte zakresem art. 81 ust. 1, będą przeważnie powodować obiektywne korzyści o takim charakterze i rozmiarze, aby mogły one skompensować szkody, jakie stwarzają dla konkurencji.
Jednakże korzyści takich można oczekiwać w przypadku jakościowej dystrybucji selektywnej, niezależnie od udziału rynkowego dostawcy.
(9) W celu uniemożliwienia dostawcy rozwiązywania porozumienia, gdy dystrybutor lub osoba zajmująca się naprawami podejmie zachowanie prokonkurencyjne, takie jak aktywna lub pasywna sprzedaż konsumentom zagranicznym, prowadzenie napraw i świadczenie usług w zakresie pojazdów wielu marek lub zlecanie napraw innym osobom lub usług przeglądowych, każde wypowiedzenie porozumienia musi jednoznacznie na piśmie podawać przyczyny, które muszą być obiektywne i przejrzyste.
Ponadto, w celu wzmocnienia niezależności dystrybutorów i osób zajmujących się naprawą od ich dostawców, minimalny okres wypowiedzenia powinien być zapewniony w przypadku nieodnowienia porozumień zawartych na czas określony oraz rozwiązywania umów zawartych na czas nieokreślony.
(10) W celu sprzyjania integracji rynku oraz umożliwienia dystrybutorom i osobom zajmującym się naprawami mającym autoryzację, wykorzystywania dodatkowych możliwości gospodarczych, należy pozwolić dystrybutorom i osobom zajmującym się naprawami mającym autoryzację na nabywanie innych przedsiębiorstw tego samego rodzaju, prowadzących sprzedaż lub naprawę pojazdów silnikowych tej samej marki w ramach systemu dystrybucji.
W tym celu każde porozumienie wertykalne między dostawcą i dystrybutorem lub osobą zajmującą się naprawami mającą autoryzację musi przyznawać temu ostatniemu prawo przenoszenia wszelkich jego praw i zobowiązań jakiemukolwiek, dowolnie wybranemu przez niego, przedsiębiorstwu tego samego rodzaju, które sprzedaje lub naprawia pojazdy silnikowe tej samej marki w ramach systemu dystrybucji.
(11) W celu sprzyjania szybkiemu rozwiązywaniu sporów, powstających między stronami porozumień dystrybucyjnych i które mogłyby w przeciwnym wypadku utrudniać efektywną konkurencję, porozumienia powinny jedynie korzystać ze zwolnień, jeśli przewidują one dla każdej strony prawo odwołania się do niezależnego eksperta lub arbitra, w szczególności w przypadku gdy nastąpiło wypowiedzenie porozumienia.
(12) Niezależnie od udziału rynkowego przedsiębiorstw, których to dotyczy, niniejsze rozporządzenie nie obejmuje porozumień wertykalnych, zawierających niektóre rodzaje zakazów szczególnie antykonkurencyjnych (ograniczeń podstawowych), które ogólnie odczuwalnie ograniczają konkurencję nawet przy niskim poziomie udziałów rynkowych i które nie są niezbędne do osiągnięcia pozytywnych skutków, określonych wyżej.
Dotyczy to w szczególności porozumień wertykalnych, zawierających takie ograniczenia, jak minimalne lub stałe ceny odsprzedaży, a także, z pewnymi wyjątkami, ograniczenia odnośnie do obszaru, na którym, lub klientów, którym dystrybutor lub osoba zajmująca się naprawami może sprzedawać towary lub usługi stanowiące przedmiot umowy.
Takie porozumienia nie powinny korzystać ze zwolnień.
(13) Niezbędne jest zapewnienie, aby efektywna konkurencja wewnątrz wspólnego rynku oraz między dystrybutorami, usytuowanymi w różnych Państwach Członkowskich nie była ograniczana w przypadku gdy dostawca stosuje dystrybucję selektywną na niektórych rynkach, a inne formy dystrybucji na innych.
W szczególności, porozumienia o selektywnej dystrybucji, które ograniczają sprzedaż pasywną jakiemukolwiek ostatecznemu użytkownikowi lub nieautoryzowanemu dystrybutorowi, działającemu na rynkach, na których ustanowiono obszar wyłączności, powinny zostać wyłączone ze zwolnienia, dotyczy to również tych porozumień o selektywnej dystrybucji, które ograniczają sprzedaż pasywną grupom klientów, którzy zostali przydzieleni na zasadzie wyłączności innym dystrybutorom.
Zwolnienie powinno być również uchylone wobec porozumień dotyczących wyłącznej dystrybucji, jeśli ogranicza się w nich pasywną lub aktywną sprzedaż jakiemukolwiek użytkownikowi ostatecznemu lub nieautoryzowanemu dystrybutorowi usytuowanemu na rynkach, na których stosuje się dystrybucję selektywną.
(14) Prawo każdego dystrybutora do pasywnej, lub tam, gdzie ma to znaczenie, aktywnej sprzedaży nowych pojazdów silnikowych użytkownikom ostatecznym, powinno obejmować prawo do sprzedaży takich pojazdów użytkownikom ostatecznym, którzy upoważnili pośrednika lub agenta dokonującego zakupu w celu odsprzedaży, przyjęcia dostawy, przewozu lub przechowania nowego pojazdu silnikowego w swoim imieniu.
(15) Prawo każdego dystrybutora do sprzedaży nowych pojazdów silnikowych lub części zapasowych lub jakiegokolwiek autoryzowanego warsztatu do pasywnej sprzedaży usług naprawczych i przeglądowych dowolnemu użytkownikowi ostatecznemu, lub tam, gdzie ma to znaczenie, do ich sprzedaży aktywnej, powinno obejmować prawo do wykorzystywania Internetu lub odpowiednich stron internetowych.
(16) Ograniczenia nakładane przez dostawców na sprzedaż, dokonywaną przez ich dystrybutorów użytkownikom ostatecznym w innym Państwie Członkowskim, na przykład w przypadku gdy wynagrodzenie dystrybutora lub cena nabycia jest uzależniona od przeznaczenia pojazdów lub od miejsca zamieszkania użytkownika ostatecznego, równają się pośredniemu ograniczeniu sprzedaży.
Inne przykłady pośrednich ograniczeń sprzedaży obejmują kontyngenty oparte na obszarze sprzedaży innym niż wspólny rynek, niezależnie od tego, czy powiązane jest to z celami sprzedaży.
Systemy premiowe oparty na miejscu przeznaczenia pojazdów lub jakakolwiek inna forma dyskryminowania dostaw produktów dystrybutorom, czy to w przypadku niedoboru towaru lub innych, także równa się pośredniemu ograniczeniu sprzedaży.
(17) Porozumienia wertykalne, które nie zobowiązują osób zajmujących się naprawami mających autoryzację, w ramach systemu dystrybucyjnego dostawcy do uznawania gwarancji, wykonywania bezpłatnego serwisu oraz prac związanych z usuwaniem wad fabrycznych w odniesieniu do każdego pojazdu silnikowego nabytego na wspólnym rynku równają się pośredniemu ograniczeniu sprzedaży i nie powinny korzystać ze zwolnienia.
To zobowiązanie jest bez uszczerbku dla prawa dostawcy pojazdów silnikowych do zobowiązania dystrybutora, aby upewnił się w odniesieniu do nowych, sprzedanych przez niego pojazdów silnikowych, że gwarancje są uznawane oraz że bezpłatny serwis i prace związane z usuwaniem wad fabrycznych zostaną wykonane albo przez dystrybutora, albo, w przypadku udzielenia zlecenia ich wykonania innym osobom przez osoby zajmujące się naprawami mające autoryzację, którym wykonywanie takich usług zostało zlecone.
W tych przypadkach, jeśli powyższe zobowiązania nie zostały dobrze wypełnione przez osoby zajmujące się naprawami mające autoryzację, któremu dystrybutor zlecił te usługi, konsumenci powinni móc zwrócić się do dystrybutora.
Ponadto, w celu umożliwienia dystrybutorom sprzedaży pojazdów silnikowych użytkownikom ostatecznym na całym obszarze wspólnego rynku, zwolnienie powinno być stosowane jedynie wobec takich porozumień dystrybucyjnych, które wymagają, aby osoby zajmujące się naprawami w ramach sieci dostawcy dokonywały usług naprawczych i przeglądowych w odniesieniu do towarów objętych umową i odpowiednich towarów, niezależnie od tego, gdzie te towary zostały sprzedane na wspólnym rynku.
(18) Na rynkach, na których stosuje się dystrybucję selektywną, zwolnienie powinno być stosowane w odniesieniu do zakazu nakładanego na dystrybutora, dotyczącego funkcjonowania poza dodatkowym miejscem prowadzenia działalności, w którym jest on dystrybutorem pojazdów innych niż samochody osobowe lub lekkie pojazdy przeznaczone do celów gospodarczych.
Jednakże nie powinno się uchylać tego zakazu, jeśli ogranicza rozwój działalności gospodarczej dystrybutora w autoryzowanym miejscu prowadzenia działalności, przez na przykład ograniczanie rozwoju lub nabywania infrastruktury niezbędnej do umożliwienia wzrostu wielkości sprzedaży, w tym wzrostu spowodowanego sprzedażą przez internet.
(19) Niewłaściwe byłoby zwolnienie jakiegokolwiek porozumienia wertykalnego, które ogranicza sprzedaż oryginalnych części zapasowych lub części zapasowych porównywalnej jakości przez uczestników systemu dystrybucyjnego niezależnym osobom zajmującym się naprawami, które wykorzystują je do świadczenia usług naprawczych lub przeglądowych.
Bez dostępu do takich części zapasowych, te niezależne osoby zajmujące się naprawami nie byłyby w stanie efektywnie konkurować z mającymi autoryzację osobami zajmującymi się naprawami, gdyż nie mogłyby świadczyć klientom usług wysokiej jakości, które z kolei przyczyniają się do bezpiecznego i niezawodnego funkcjonowania pojazdów silnikowych.
(20) W celu przyznania użytkownikom ostatecznym prawa do nabycia nowych pojazdów silnikowych posiadających specyfikacje identyczne do tych sprzedawanych w każdym innym Państwie Członkowskim, od jakiegokolwiek dystrybutora sprzedającego odpowiednie modele i mającego siedzibę lub miejsce zamieszkania we wspólnym rynku, zwolnienie powinno być stosowane wyłącznie do porozumień wertykalnych, umożliwiających dystrybutorowi zamawianie, przechowywanie i sprzedaż wszelkich takich pojazdów, które odpowiadają modelowi określonemu w umowie.
Dyskryminujące lub obiektywnie nieuzasadnione warunki dostaw, w szczególności te dotyczące terminów dostaw lub cen, stosowane przez dostawcę do odpowiednich pojazdów, mają być uznawane za ograniczenie możliwości dystrybutora do sprzedaży takich pojazdów.
(21) Pojazdy silnikowe są drogimi i technicznie złożonymi dobrami ruchomymi, które wymagają napraw i przeglądów w regularnych i nieregularnych odstępach czasu.
Jednakże nie jest konieczne, aby dystrybutorzy nowych pojazdów silnikowych również sami dokonywali napraw i przeprowadzali przeglądy.
Uzasadnione interesy dostawców i użytkowników ostatecznych mogą zostać w pełni zaspokojone, jeśli dystrybutor zleci owe usługi, w tym także uznawanie gwarancji, bezpłatny serwis i prace związane z usuwaniem wad fabrycznych osobom zajmującym się naprawami lub większej liczbie takich osób w ramach systemu dystrybucyjnego dostawcy.
Właściwe jest jednakże ułatwienie dostępu do usług naprawczych oraz przeglądów.
Dostawca może, zatem wymagać od dystrybutorów, którzy zlecili usługi naprawcze i przeglądy jednemu lub więcej osobom zajmującym się naprawami, aby podawali użytkownikom ostatecznym nazwę i adres warsztatu lub warsztatów.
Jeśli żadna z tych osób zajmujących się naprawami nie znajduje się w pobliżu punktu sprzedaży, dostawca może również wymagać, aby dystrybutor oznajmił użytkowników ostatecznych jak daleko od punktu sprzedaży znajduje się warsztat lub warsztaty.
Jednakże dostawca może jedynie nałożyć taki obowiązek, jeżeli nakłada również podobne obowiązki na dystrybutorów, których własny warsztat nie jest w tym samym miejscu, w którym punkt sprzedaży.
(22) Ponadto, nie jest konieczne, aby w celu należytego świadczenia usług naprawczych i dokonywania przeglądów osoby zajmujące się naprawami mające autoryzację również sprzedawały nowe pojazdy silnikowe.
Zwolnienie nie powinno, zatem obejmować porozumień wertykalnych, zawierających jakikolwiek, bezpośredni lub pośredni, obowiązek lub zachętę, które prowadzą do powiązania działalności sprzedaży i serwisu, lub, które uzależniają wykonanie jednej z tych działalności od wykonania drugiej; jest to w szczególności przypadek, gdy wynagrodzenie dystrybutora lub mających autoryzację osób zajmujących się naprawami w odniesieniu do nabycia lub sprzedaży towarów lub usług niezbędnych do wykonywania jednej działalności zostaje uzależnione od nabycia lub sprzedaży towarów lub usług dotyczących innej działalności, lub, gdy wszystkie takie towary lub usługi są skomasowane bez rozróżnienia w jednym systemie wynagradzania i rabatów.
(23) W celu zapewnienia skutecznej konkurencji na rynku napraw i przeglądów oraz w celu umożliwienia mającym autoryzację osobom zajmującym się naprawami oferowania użytkownikom ostatecznym konkurencyjnych części zapasowych, takich jak oryginalne części zapasowe i części zapasowe o porównywalnej jakości, zwolnienie nie powinno obejmować porozumień wertykalnych, które ograniczają możliwości w ramach systemu dystrybucji producenta pojazdów, niezależnych dystrybutorów części zapasowych, niezależnych osób zajmujących się naprawami lub użytkowników ostatecznych zaopatrywania się w części zapasowe od producenta takich części zapasowych lub od innych stron trzecich, według ich wyboru.
Nie wpływa to na odpowiedzialność producenta części zapasowych na podstawie prawa cywilnego.
(24) Ponadto, w celu umożliwienia mającym autoryzację oraz niezależnym osobom zajmującym się naprawami oraz użytkownikom ostatecznym zidentyfikowania producenta podzespołów lub części zapasowych do pojazdów silnikowych oraz dokonywania wyboru między konkurencjnymi częściami zapasowymi, zwolnienia nie powinny obejmować porozumień, na mocy których producent pojazdów silnikowych ogranicza możliwości producenta podzespołów lub oryginalnych części zapasowych do umieszczania swojego znaku towarowego lub znaku firmowego na tych częściach w sposób skuteczny i widoczny.
Ponadto, w celu ułatwienia dokonywania tego wyboru oraz sprzedaży części zapasowych, które zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami oraz normami produkcyjnymi i jakościowymi, dostarczonymi przez producenta pojazdów do celów produkcji podzespołów lub części zapasowych, przyjmuje się, że części zapasowe stanowią oryginalne części zapasowe, jeżeli producent części zapasowych wystawi zaświadczenie, że te części są takiej samej jakości, jak podzespoły stosowane do montażu pojazdów silnikowych oraz że zostały wyprodukowane zgodnie z tymi specyfikacjami i normami.
Inne części zapasowe, dla których producent części zapasowych może w każdej chwili wystawić certyfikat potwierdzający, że jakościowo dorównują one podzespołom używanym do montażu określonego pojazdu silnikowego, mogą być sprzedawane jako części zapasowe o porównywalnej jakości.
(25) Zwolnienie nie powinno obejmować tych porozumień wertykalnych, które ograniczają korzystanie mających autoryzację osób zajmujących się naprawami z części zapasowych o porównywalnej jakości do naprawy lub przeglądu pojazdu silnikowego.
Jednakże ze względu na bezpośrednie, umowne zaangażowanie producentów pojazdów w naprawy gwarancyjne, bezpłatny serwis oraz prace związane z usuwaniem wad fabrycznych, porozumienia zawierające zobowiązanie mających autoryzację osób zajmujących się naprawami do korzystania z oryginalnych części zapasowych, dostarczanych przez producenta pojazdów tym osobom, powinny zostać objęte zwolnieniem.
(26) W celu ochrony efektywnej konkurencji na rynku usług naprawczych i przeglądowych oraz w celu uniknięcia wyeliminowania niezależnych osób zajmujących się naprawami, producenci pojazdów silnikowych powinni umożliwić wszystkim zainteresowanym, niezależnym podmiotom pełny dostęp do wszelkich informacji technicznych, diagnostyki i innego wyposażenia, narzędzi, w tym wszelkie właściwe oprogramowanie, a także do szkoleń, wymaganych do przeprowadzania napraw i przeglądów pojazdów silnikowych.
Do niezależnych podmiotów, którym należy zapewnić taki dostęp, zalicza się w szczególności niezależne osoby zajmujące się naprawami, producentów narzędzi lub sprzętu do napraw, wydawców informacji technicznych, kluby automobilowe, świadczących pomoc drogową, świadczących usługi kontrolne i badawcze oraz świadczących usługi szkoleniowe dla osób zajmujących się naprawami.
W szczególności, warunki dostępu nie mogą wprowadzać dyskryminacji między podmiotami autoryzowanymi i niezależnymi, dostęp musi być przyznany na żądanie i bez zbędnej zwłoki, a opłata pobierana za udostępnienie takich informacji nie powinna zniechęcać do dostępu do nich, w drodze nieuwzględnienia zakresu, w jakim niezależne podmioty korzystają z nich.
Dostawca pojazdów silnikowych powinien być zobowiązany do udostępnienia niezależnym operatorom informacji technicznej dotyczącej nowych pojazdów silnikowych jednocześnie z udostępnianiem takiej informacji mającym jego autoryzację osobom zajmującym się naprawami, a także nie może zobowiązać niezależnego podmiotu do nabycia innych informacji, niż niezbędne do realizacji danych prac.
Dostawcy powinni być zobowiązani do udostępniania informacji technicznych, niezbędnych do przeprogramowywania urządzeń elektronicznych w pojazdach silnikowych.
Uzasadnione i właściwe jest jednakże wstrzymanie dostępu do informacji technicznych, które mogłyby pozwolić stronom trzecim obejść lub unieszkodliwić pokładowe urządzenia antywłamaniowe, przekalibrować urządzenia elektroniczne lub manipulować w urządzeniach, które na przykład pozwalają na ograniczenie prędkości pojazdu silnikowego, chyba że ochrona antywłamaniowa, ochrona przed przekalibrowaniem i manipulowaniem może zostać zapewniona przy użyciu innych, mniej restrykcyjnych środków.
Prawa własności intelektualnej oraz prawa dotyczące know-how, w tym te prawa, które odnoszą się do wyżej wymienionych urządzeń, muszą być wykorzystywane w sposób, który pozwala uniknąć wszelkiego rodzaju nadużyć.
(27) W celu zapewnienia dostępu oraz zapobieżenia zmowie na odpowiednich rynkach oraz w celu umożliwienia dystrybutorom sprzedaży pojazdów marek, pochodzących od dwóch lub więcej producentów, które nie są przedsiębiorstwami powiązanymi do zwolnień, dołączane są określone warunki szczególne.
W tym celu nie należy przyznawać zwolnień w przypadku istnienia zakazów konkurowania.
W szczególności, z zastrzeżeniem możliwości dostawcy zobowiązania dystrybutora do prezentowania pojazdów w salonie sprzedaży w obszarach wyznaczonych dla poszczególnych marek tak, aby uniknąć ich pomylenia, żaden zakaz odnoszący się do sprzedaży marek konkurencyjnych nie powinien zostać objęty zwolnieniem.
To samo stosuje się do obowiązku prezentowania pełnego asortymentu pojazdów silnikowych, jeśli uniemożliwia to lub nadmiernie utrudnia sprzedaż albo prezentowanie pojazdów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa niepowiązane ze sobą.
Ponadto, zobowiązanie do zatrudnienia sprzedawców, wyspecjalizowanych w danej marce uznawane jest za pośredni zakaz konkurowania i dlatego nie może zostać objęte zwolnieniem, chyba że dystrybutor zdecyduje się na zatrudnienie sprzedawców, wyspecjalizowanych w określonej marce, a dostawca poniesie wszelkie dodatkowe koszty z tym związane.
(28) W celu zapewnienia, aby osoby zajmujące się naprawami były w stanie przeprowadzać naprawy lub dokonywać przeglądów wszystkich pojazdów silnikowych, zwolnienie nie powinno być stosowane do jakichkolwiek zobowiązań ograniczających zdolność osób zajmujących się naprawami pojazdów silnikowych do świadczenia usług naprawczych lub przeglądów marek konkurujących dostawców.
(29) Dodatkowo, szczególne warunki są wymagane, aby wyłączyć niektóre ograniczenia z zakresu zwolnienia, nakładane czasami w kontekście systemu dystrybucji selektywnej.
Stosuje się to w szczególności do zobowiązań, które skutkują powstrzymywaniem się uczestników systemu dystrybucji selektywnej od sprzedaży marek określonych konkurujących dostawców, co łatwo mogłoby doprowadzić do wyeliminowania niektórych marek.
Dodatkowe warunki są niezbędne w celu wspierania konkurencji między markami i integracji rynkowej na wspólnym rynku, tworzenia możliwości dla dystrybutorów i mających autoryzację osób zajmujących się naprawami, zamierzających prowadzić działalność gospodarczą poza swoim miejscem prowadzenia działalności oraz do stworzenia warunków, które będą sprzyjać rozwojowi działalności dystrybutorów wielu marek.
W szczególności, nie powinno podlegać zwolnieniu ograniczanie działania poza wyznaczonym miejscem prowadzenia działalności, nakładane na dystrybucję samochodów osobowych i lekkich pojazdów przeznaczonych do celów gospodarczych lub na świadczenie usług naprawczych i przeglądów.
Dostawca może wymagać dodatkowych punktów sprzedaży lub punktów dostaw dla samochodów osobowych i lekkich pojazdów przeznaczonych do celów gospodarczych, lub warsztatów, spełniających odpowiednie kryteria jakościowe, stosowane do podobnych punktów sprzedaży, znajdujących się w tym samym obszarze geograficznym.
(30) Zwolnienie nie powinno być stosowane do ograniczeń, zmniejszających możliwości dystrybutora do sprzedaży usług leasingu dla pojazdów silnikowych.
(31) Ograniczenia dotyczące udziałów rynkowych, fakt, że niektóre porozumienia wertykalne nie są objęte zwolnieniami oraz warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, powinny zwykle zapewnić, aby porozumienia, do których stosuje się zwolnienia, nie umożliwiły uczestniczącym przedsiębiorstwom zlikwidować konkurencji w odniesieniu do istotnej części danych towarów i usług.
(32) W szczególnych przypadkach, w których porozumienia, które w przeciwnym razie korzystałyby ze zwolnienia, a mimo to mają skutki niezgodne z art. 81 ust. 3, Komisja jest uprawniona do cofnięcia zwolnienia; do takiej sytuacji może dojść w szczególności w przypadku gdy kupujący posiada znaczącą siłę rynkową na rynku właściwym, na którym odsprzedaje towary lub świadczy usługi, albo w przypadku gdy równoległe sieci porozumień wertykalnych mają podobny skutek, który w znacznie ogranicza dostęp do rynku właściwego lub konkurencję na tym rynku; takie skumulowane skutki mogą na przykład powstać w przypadku dystrybucji selektywnej. Komisja może również cofnąć zwolnienie, jeżeli konkurencja na rynku jest znacznie ograniczana wskutek obecności dostawcy, mającego siłę rynkową lub, jeżeli ceny i warunki dostaw do dystrybutorów pojazdów silnikowych istotnie różnią się między rynkami geograficznymi. Komisja może również cofnąć zwolnienie, jeżeli na dostawy towarów odpowiadających zakresowi umowy są stosowane dyskryminujące ceny lub warunki sprzedaży albo nieuzasadnione wysokie dopłaty, takie jak te ponoszone w przypadku zakupu pojazdów przystosowanych do ruchu lewostronnego.
(33) Rozporządzenie nr 19/65/EWG uprawnia władze krajowe Państw Członkowskich do cofnięcia zwolnienia w odniesieniu do porozumień wertykalnych, mających skutki niezgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 w przypadku gdy takie skutki są odczuwalne na ich terytorium lub na jego części oraz w przypadku gdy takie terytorium posiada cechy odmiennego rynku geograficznego; wykonanie tego krajowego prawa do cofnięcia nie powinno naruszać jednolitego stosowania na całym obszarze wspólnego rynku wspólnotowych reguł konkurencji lub dla całościowego skutku środków przyjętych przy wykonywaniu tych przepisów.
(34) W celu umożliwienia lepszego nadzoru nad równoległymi sieciami porozumień wertykalnych, mającymi podobne, ograniczające skutki, i które obejmują powyżej 50 % danego rynku, Komisja powinna mieć prawo zadeklarowania, że zwolnienie niestosowane do porozumień wertykalnych, zawierających szczególne ograniczenia odnoszące się do rynku, którego to dotyczy, i tym samym przywrócić pełne stosowanie art. 81 ust. 1 do takich porozumień.
(35) Zwolnienie powinno być udzielone z zastrzeżeniem stosowania przepisów art. 82 Traktatu, dotyczącego nadużywania przez przedsiębiorstwo pozycji dominującej.
(36) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych[5] jest stosowane do dnia 30 września 2002 r. W celu przyznania wszystkim podmiotom czasu na przystosowanie porozumień wertykalnych, które są zgodne z tym rozporządzeniem, a które nadal obowiązują w chwili, gdy zwolnienie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wygasa, właściwe jest, aby takie porozumienia korzystały z okresu przejściowego do dnia 1 października 2003 r., w trakcie którego powinny one być wyłączone z zakazu ustanowionego w art. 81 ust. 1 na mocy niniejszego rozporządzenia.
(37) W celu umożliwienia wszystkim podmiotom w ramach systemu ilościowej dystrybucji selektywnej nowych samochodów osobowych i lekkich pojazdów przeznaczonych do celów gospodarczych przystosowania ich strategii gospodarczych do niestosowania zwolnień w odniesieniu do klauzuli miejsca, właściwe jest zastrzeżenie, że warunki określone w art. 5 ust. 2 lit. b) wchodzą w życie z dniem 1 października 2005 r.
(38) Komisja powinna na bieżąco monitorować funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia, ze szczególnym uwzględnieniem jego wpływu na konkurencję w zakresie handlu detalicznego pojazdami samochodowymi oraz serwisu posprzedażnego na wspólnym rynku lub w jego odnośnych częściach.
Powinno to także obejmować monitorowanie wpływu niniejszego rozporządzenia na strukturę i poziom koncentracji dystrybucji pojazdów silnikowych oraz na wszelkie wynikające stąd oddziaływanie na konkurencję.
Komisja powinna również przeprowadzić ocenę funkcjonowania niniejszego rozporządzenia i sporządzić sprawozdanie nie później niż do dnia 31 maja 2008 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przedsiębiorstwa konkurujące" oznaczają rzeczywistych lub potencjalnych dostawców na ten sam rynek towarów; rynek towarów obejmuje towary lub usługi, które są uznawane przez nabywcę za zamienne lub substytucyjne w stosunku do towarów lub usług objętych umowami, ze względu na cechy produktów, ich cenę i ich zamierzone zastosowanie;
b) "zakaz konkurowania" oznacza każde bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie, powodujące, że nabywca nie wytwarza, nie nabywa, nie sprzedaje ani nie odsprzedaje towarów lub usług, które konkurują z towarami lub usługami objętymi umową, lub każde bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie narzucające nabywcy zakup od dostawcy lub od innego przedsiębiorstwa, wyznaczonego przez dostawcę, w wysokości powyżej 30 % całkowitych zakupów objętych umową towarów nabywcy, odpowiednich towarów lub usług oraz ich substytutów na rynku właściwym, obliczonej na podstawie wartości jego zakupów w poprzednim roku kalendarzowym.
Zobowiązanie, zgodnie z którym dystrybutor sprzedaje pojazdy silnikowe, pochodzące od innych dostawców w wydzielonych obszarach salonu sprzedaży, aby uniknąć pomyłki co do marki, nie stanowi do celów niniejszego rozporządzenia zakazu konkurowania.
Zobowiązanie, zgodnie z którym dystrybutor będzie zatrudniał sprzedawców wyspecjalizowanych w określonych markach pojazdów silnikowych stanowi dla celów niniejszego rozporządzenia zakaz konkurowania, chyba że dystrybutor sam zdecyduje się na zatrudnianie sprzedawców wyspecjalizowanych w określonych markach pojazdów, a dostawca poniesie wszelkie dodatkowe, związane z tym koszty;
c) "porozumienia wertykalne" oznaczają porozumienia lub praktyki uzgodnione, w których uczestniczą dwa lub więcej przedsiębiorstwa, przy czym każde z nich działa, do celów porozumienia, na innym poziomie łańcucha produkcji lub dystrybucji;
d) "ograniczenia wertykalne" oznaczają ograniczenia konkurencji, objęte zakresem art. 81 ust. 1, gdy takie ograniczenia są zawarte w porozumieniu wertykalnym;
e) "zobowiązanie wyłącznej dostawy" oznacza każde pośrednie lub bezpośrednie zobowiązanie, powodujące, że dostawca sprzedaje wewnątrz wspólnego rynku towary lub usługi objęte umową wyłącznie jednemu nabywcy, do celów ich szczególnego wykorzystania lub odsprzedaży;
f) "system dystrybucji selektywnej" oznacza system dystrybucji, w którym dostawca podejmuje się sprzedawać, bezpośrednio lub pośrednio, towary lub usługi objęte umową wyłącznie dystrybutorom lub osobom zajmującym się naprawami, wybranym na podstawie określonych kryteriów, oraz w którym ci dystrybutorzy lub osoby zajmujące się naprawami podejmują się nie sprzedawać tych towarów lub usług nieautoryzowanym dystrybutorom lub niezależnym osobom zajmującym się naprawami, z zastrzeżeniem możliwości sprzedaży niezależnym osobom zajmującym się naprawami części zapasowych lub zobowiązania się do udostępniania niezależnym podmiotom wszelkiej informacji technicznej, sprzętu diagnostycznego, narzędzi i szkoleń, wymaganych do naprawy i dokonywania przeglądów pojazdów silnikowych lub dla wdrażania środków ochrony środowiska naturalnego;
g) "system ilościowej dystrybucji selektywnej" oznacza system dystrybucji selektywnej, w którym dostawca stosuje kryteria selekcji dystrybutorów lub osób zajmujących się naprawami, które bezpośrednio ograniczają ich liczbę;
h) "system jakościowej dystrybucji selektywnej" oznacza system dystrybucji selektywnej, w którym dostawca stosuje kryteria selekcji dystrybutorów lub osób zajmujących się naprawami, które mają charakter wyłącznie jakościowy, które są wymagane ze względu na charakter towarów lub usług objętych umową, które są określone jednolicie dla wszystkich dystrybutorów lub osób zajmujących się naprawami, ubiegających się o włączenie ich do systemu dystrybucji, które nie są stosowane w sposób dyskryminujący i które nie ograniczają bezpośrednio liczby dystrybutorów lub osób zajmujących się naprawami;
i) "prawa własności intelektualnej" obejmują prawo własności przemysłowej, prawo autorskie i prawa pokrewne;
j) "know-how" oznacza pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wywiedzionych z doświadczenia i badań przeprowadzanych przez dostawcę, które stanowią tajemnicę, są istotne i zidentyfikowane; w tym kontekście "tajemnica" oznacza, że know-how, jako nadwozie lub dokładna konfiguracja i montaż jego elementów nie jest ani powszechnie znane ani łatwo dostępne; "istotne" oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są niezbędne dla nabywcy do użytkowania, sprzedaży lub odsprzedaży towarów lub usług objętych umową; "zidentyfikowane" oznacza, że know-how musi być opisany w wystarczająco zrozumiały sposób, umożliwiający sprawdzenie, czy spełnia kryteria tajności i istotności;
k) "nabywca", niezależnie od tego czy jest nim dystrybutor, czy osoba zajmująca się naprawami obejmuje przedsiębiorstwo, które sprzedaje towary lub usługi w imieniu innego przedsiębiorstwa;
l) "mająca autoryzację osoba zajmująca się naprawami" oznacza świadczącego usługi naprawcze lub przeglądowe w odniesieniu do pojazdów silnikowych, działający w ramach systemu dystrybucji, utworzonego przez dostawcę pojazdów silnikowych;
m) "niezależna osoba zajmująca się naprawami" oznacza świadczącego usługi naprawcze lub przeglądowe w odniesieniu do pojazdów silnikowych, który nie działa w ramach systemu dystrybucji, utworzonego przez dostawcę pojazdów silnikowych, dla którego świadczy usługi naprawcze lub przeglądowe.
Mająca autoryzację osoba zajmująca się naprawami w ramach systemu dystrybucji danego dostawcy jest do celów niniejszego rozporządzenia uznawana za niezależną osobę zajmującą się naprawami, w takim stopniu, w jakim świadczy ona usługi naprawcze i przeglądowe w odniesieniu do pojazdów silnikowych, względem których nie jest ona uczestnikiem danego systemu dystrybucji tego dostawcy;
n) "pojazd silnikowy" oznacza pojazd z własnym napędem, przeznaczony do wykorzystywania na drogach publicznych, wyposażony w trzy lub więcej kół;
o) "samochód osobowy" oznacza pojazd silnikowy, przeznaczony do przewozu osób i posiadający nie więcej niż osiem siedzeń oprócz miejsca kierowcy;
p) "lekki pojazd przeznaczony do celów gospodarczych" oznacza pojazd silnikowy, przeznaczony do przewozu rzeczy lub osób, o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony; jeśli określone rodzaje lekkich pojazdów przeznaczonych do celów gospodarczych są sprzedawane także w wersjach o maksymalnej masie przekraczającej 3,5 tony, wszystkie wersje tego pojazdu są uznawane za lekkie pojazdy przeznaczone do celów gospodarczych;
q) "zakres umowy" oznacza wszystkie różniące się modele pojazdów silnikowych, dostępne do nabycia przez dystrybutora od dostawcy;
r) "pojazd silnikowy, który odpowiada modelowi z zakresu umowy" oznacza pojazd, który jest przedmiotem porozumienia dystrybucyjnego z innym przedsiębiorstwem w ramach systemu dystrybucji utworzonego przez producenta lub za jego zgodą i który jest:
- produkowany lub montowany w dużych ilościach przez producenta, oraz
- posiada identyczną linię nadwozia, rodzaj napędu, podwozie i rodzaj silnika, jak pojazdy z zakresu umowy;
s) "części zapasowe" oznacza towary przeznaczone do zainstalowania w lub na pojeździe silnikowym, w celu zastąpienia elementów tego pojazdu, w tym takie produkty jak smary, które są niezbędne do korzystania z pojazdu silnikowego, z wyjątkiem paliw;
t) "oryginalne części zapasowe" oznaczają części zapasowe o tej samej jakości jak elementy zastosowane w montażu pojazdu silnikowego oraz które są produkowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcji, dostarczonymi przez producenta tych pojazdów w odniesieniu do produkcji elementów lub części zapasowych danego pojazdu silnikowego.
Obejmuje to części zapasowe, które są produkowane na tej samej linii produkcyjnej co elementy.
Przyjmuje się, jeśli nie zostanie udowodniona teza przeciwna, że te części stanowią oryginalne części zapasowe, jeśli producent części zaświadczy, że części te jakościowo odpowiadają częściom stosowanym w montażu danych pojazdów, i że zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcji producenta pojazdów;
u) "części zapasowe porównywalnej jakości" oznaczają wyłącznie części zapasowe, produkowane przez każde przedsiębiorstwo, które może w każdej chwili zaświadczyć, że części, których to dotyczy, odpowiadają pod względem jakości elementom, które są lub były zastosowane w montażu danych pojazdów silnikowych;
v) "przedsiębiorstwa wchodzące w skład systemu dystrybucji" oznaczają producenta oraz przedsiębiorstwa, którym zostało powierzone przez producenta lub uzyskały jego zgodę na dystrybucję albo naprawę, albo przeglądy towarów objętych umową lub towarów im odpowiadających;
w) "użytkownik ostateczny" obejmuje spółki leasingowe, chyba że obowiązujące umowy leasingowe przewidują przeniesienie własności lub opcje na nabycie pojazdu przed wygaśnięciem umowy.
2.
Pojęcia "przedsiębiorstwo", "dostawca", "nabywca", "dystrybutor" i "osoba zajmująca się naprawami" obejmują odpowiednie ich przedsiębiorstwa powiązane.
"Przedsiębiorstwami powiązanymi" są:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia, bezpośrednio lub pośrednio:
i) ma prawo do korzystania z ponad połowy praw głosu, lub
ii) ma prawo do powołania więcej niż połowy członków Rady nadzorczej, zarządu lub organów prawnie reprezentujących przedsiębiorstwo, lub
iii) ma prawo zarządzania sprawami przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają, wobec strony porozumienia, prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo, określone w lit. b) posiada, bezpośrednio lub pośrednio, prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia wraz z jednym lub więcej przedsiębiorstwami, określonymi w lit. a), b) lub c) lub, w których dwa lub więcej z tych ostatnich przedsiębiorstw wspólnie posiadają prawa, lub uprawnienia wymienione w lit. a);
e) przedsiębiorstwa, w których prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a) są wspólnie posiadane przez:
i) strony porozumienia lub ich odpowiednie przedsiębiorstwa powiązane, określone w lit. a)-d), lub
ii) jedną lub więcej ze stron porozumienia albo jedno lub więcej z ich przedsiębiorstw powiązanych, określonych w lit. a)-d) oraz jedną lub więcej stron trzecich.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1. Zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu oraz z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, deklaruje się niniejszym, że przepisów art. 81 ust. 1 nie stosuje się do porozumień wertykalnych, w przypadku gdy dotyczą one warunków, zgodnie z którymi strony mogą nabywać, sprzedawać lub odsprzedawać nowych pojazdów silnikowych, części zapasowych do pojazdów silnikowych lub świadczenia usług naprawczych albo przeglądowych w odniesieniu do pojazdów silnikowych.
Akapit pierwszy stosuje się w zakresie, w którym takie porozumienia wertykalne zawierają ograniczenia wertykalne.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, zwolnienie zadeklarowane w niniejszym ustępie jest nazywane "zwolnieniem".
2.
Zwolnienia stosuje się również do następujących kategorii porozumień wertykalnych:
a) Porozumienia wertykalne zawarte między związkami przedsiębiorstw a jego członkami lub między takim związkiem a jego dostawcami, jedynie jeśli wszyscy jego członkowie są dystrybutorami pojazdów silnikowych lub części zapasowych do pojazdów silnikowych, lub osobami zajmującymi się naprawami i jeżeli żaden z indywidualnych członków związku wraz ze swoimi przedsiębiorstwami powiązanymi nie wykazuje całościowych obrotów rocznych przekraczających 50 milionów EUR; porozumienia wertykalne zawarte przez takie związki są objęte niniejszym rozporządzeniem z zastrzeżeniem stosowania art. 81 do porozumień horyzontalnych zawieranych między członkami związku lub decyzji przyjętych przez związek;
b) porozumienia wertykalne zawierające przepisy dotyczące udzielenia nabywcy lub użytkowania przez nabywcę praw własności intelektualnej, pod warunkiem że te przepisy nie stanowią podstawowego przedmiotu tych porozumień oraz odnoszą się bezpośrednio do użytkowania, sprzedaży lub odsprzedaży towarów lub usług przez nabywcę lub jego klientów.
Zwolnienie stosuje się pod warunkiem że te przepisy nie zawierają ograniczeń konkurencji w odniesieniu do towarów lub usług objętych umową, które mają ten sam przedmiot lub skutek, jak ograniczenia wertykalne, które nie podlegają zwolnieniu na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.
Zwolnienie nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych, zawieranych między przedsiębiorstwami konkurującymi.
Jednakże stosuje się je w przypadku gdy przedsiębiorstwa konkurujące zawrą porozumienia wertykalne niebędące porozumieniem wzajemnym oraz gdy:
a) całkowity roczny obrót nabywcy nie przekracza 100 milionów EUR, lub
b) dostawca jest producentem i dystrybutorem towarów, natomiast nabywca jest dystrybutorem, nieprodukującym towarów konkurujących z towarami objętymi umową, lub
c) dostawca świadczy usługi na kilku poziomach handlu, natomiast nabywca nie świadczy żadnych usług konkurencyjnych na tym poziomie handlu, na którym nabywa on usługi objęte umową.
Artykuł 3
Warunki ogólne
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, 3, 4, 5, 6 i 7, zwolnienia stosuje się, pod warunkiem że udział rynkowy dostawcy w rynku właściwym, na którym sprzedaje on nowe pojazdy silnikowe, części zapasowe do pojazdów silnikowych lub usługi naprawcze i przeglądowe, nie przekracza 30 %.
Jednakże w przypadku porozumień, tworzących systemy ilościowej dystrybucji selektywnej dla sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, próg udziału rynkowego, dla stosowania zwolnienia wynosi 40 %.
Te progi nie mają zastosowania do porozumień ustanawiających systemy jakościowej dystrybucji selektywnej.
2.
W przypadku porozumień wertykalnych, zawierających zobowiązanie wyłącznej dostawy, zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że udział rynkowy, posiadany przez nabywcę nie przekracza 30 % rynku właściwego, na którym dokonuje on zakupów towarów lub usług objętych umową.
3.
Zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że porozumienie wertykalne zawarte z dystrybutorem lub osobą zajmującą się naprawami przewiduje, że dostawca zgadza się na przeniesienie praw i zobowiązań, wynikającymi z porozumienia wertykalnego przez innego dystrybutora lub osobę zajmującą się naprawami w ramach systemu dystrybucji, wybranemu przez poprzedniego dystrybutora lub osobę zajmującą się naprawami.
4.
Zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że porozumienie wertykalne zawarte z dystrybutorem lub osobą zajmującą się naprawami przewiduje, że dostawca, który zamierza dokonać wypowiedzenia porozumienia, musi przekazać takie wypowiedzenie na piśmie i musi ono zawierać szczegółowe, obiektywne i przejrzyste powody rozwiązania umowy, aby uniemożliwić dostawcy rozwiązanie porozumienia wertykalnego z dystrybutorem lub osobą zajmującą się naprawami z powodu praktyk, które nie mogą być ograniczone na mocy niniejszego rozporządzenia.
5.
Zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że porozumienie wertykalne, zawarte przez dostawcę nowych pojazdów silnikowych z dystrybutorem lub mającą autoryzację osobą zajmującą się naprawami przewiduje, że:
a) porozumienie jest zawierane na okres co najmniej pięć lat; w tym przypadku każda strona musi zobowiązać się, że zawiadomienie o zamiarze nieprzedłużania porozumienia będzie przekazane drugiej stronie z wyprzedzeniem co najmniej sześciomiesięcznym;
b) porozumienie jest zawierane na czas nieokreślony; w takim przypadku okres zwykłego wypowiedzenia porozumienia musi wynosić co najmniej dwa lata dla każdej ze stron; okres ten ulega skróceniu do co najmniej jednego roku w przypadku gdy:
i) dostawca jest zobowiązany przez prawo lub przez specjalne porozumienie do zapłaty odpowiedniego odszkodowania za wypowiedzenie porozumienia, lub
ii) dostawca wypowiada porozumienie w przypadku gdy jest to niezbędne do reorganizacji całej lub istotnej części sieci.
6.
Zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że porozumienie wertykalne przewiduje dla każdej strony prawo do przekazywania sporów, dotyczących wypełnienia swoich zobowiązań umownych do niezależnego eksperta lub arbitra.
Spory te mogą dotyczyć między innymi następujących spraw:
a) zobowiązań dotyczących dostaw;
b) ustalania lub osiągania celów sprzedaży;
c) stosowania wymagań dotyczących składowania;
d) wykonanie zobowiązania dostarczania lub wykorzystywania pojazdów pokazowych;
e) warunków sprzedaży różnych marek;
f) kwestii, czy zakaz działania poza wyznaczonym miejscem prowadzenia działalności ogranicza zdolność dystrybutora pojazdów silnikowych innych niż samochody osobowe lub lekkie pojazdy przeznaczone do celów gospodarczych do rozwijania swojej działalności, lub
g) kwestii, czy wypowiedzenie porozumienia jest uzasadnione powodami podanymi w wypowiedzeniu.
Prawo, określone w pierwszym zdaniu jest bez uszczerbku dla prawa każdej strony do zwrócenia się do sądu krajowego.
7. Dla celów niniejszego artykułu, udział rynkowy posiadany przez przedsiębiorstwa określone w art. 1 ust. 2 lit. e) rozdziela się równo między każde przedsiębiorstwo posiadające prawa lub uprawnienia, wymienione w art. 1 ust. 2 lit. a).
Artykuł 4
Ograniczenia podstawowe (Ograniczenia podstawowe dotyczące sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, usług naprawczych i przeglądowych lub części zapasowych)
1.
Zwolnienie nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych, które, bezpośrednio lub pośrednio, samodzielnie lub w połączeniu z innymi czynnikami, będącymi się pod kontrolą stron, posiadają cel:
a) ograniczenia możliwości dystrybutora lub osoby zajmującej się naprawami określania swojej ceny sprzedaży z zastrzeżeniem możliwości dostawcy nakładania ceny maksymalnej lub zalecanej ceny sprzedaży, pod warunkiem że nie równa się ona cenie stałej lub minimalnej cenie sprzedaży, jako skutku formy nacisku lub bodźców wywieranych przez którąkolwiek stronę;
b) ograniczenia terytorium na którym lub grupy klientów, którym dystrybutor lub osoba zajmująca się naprawami może sprzedawać towary lub usługi objęte umową; jednakże zwolnienie stosuje się do:
i) ograniczenia aktywnej sprzedaży na wyłącznym terytorium lub grupie wyłącznych klientów, zarezerwowanym dla dostawcy lub przyznanym przez dostawcę innemu dystrybutorowi lub osobie zajmującej się naprawami, w przypadku gdy takie ograniczenie nie zmniejsza sprzedaży przez klientów dystrybutora lub osoby zajmującej się naprawami;
ii) ograniczenia sprzedaży użytkownikom ostatecznym przez dystrybutora działającego na poziomie sprzedaży hurtowej;
iii) ograniczenia sprzedaży nowych pojazdów silnikowych oraz części zapasowych dystrybutorom nieautoryzowanym przez uczestników systemu dystrybucji selektywnej na rynkach, na których stosowana jest dystrybucja selektywna, z zastrzeżeniem przepisów i);
iv) ograniczenia możliwości nabywcy sprzedaży elementów, dostarczanych do celów ich zamontowania, klientom, którzy mogliby wykorzystać je do produkowania towarów tego samego rodzaju, jak te wyprodukowane przez dostawcę;
c) ograniczenia dostaw krzyżowych między dystrybutorami lub osobami zajmującymi się naprawami w ramach systemu dystrybucji selektywnej, w tym dostawy między dystrybutorami lub osobami zajmującymi się naprawami, działającymi na różnych poziomach handlu;
d) ograniczenia aktywnej lub pasywnej sprzedaży nowych samochodów osobowych lub lekkich pojazdów przeznaczonych do celów handlowych, części zapasowych do wszystkich pojazdów silnikowych lub świadczenia usług naprawczych albo przeglądowych w zakresie wszystkich pojazdów silnikowych wykorzystywanych przez użytkowników ostatecznych, które są sprzedawane przez uczestników systemu dystrybucji selektywnej, działających na poziomie sprzedaży detalicznej na rynkach, na których stosuje się dystrybucję selektywną.
Zwolnienie stosuje się do porozumień, zawierających zakaz, nałożony na uczestnika systemu dystrybucji selektywnej, dotyczący działania poza autoryzowanym miejscem prowadzenia działalności.
Jednakże stosowanie zwolnienia do takich zakazów jest objęte art. 5 ust. 2 lit. b);
e) ograniczenia aktywnej lub pasywnej sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, innych niż samochody osobowe lub lekkie pojazdy przeznaczone do celów handlowych użytkownikom ostatecznym przez uczestników systemu dystrybucji selektywnej, działających na poziomie sprzedaży detalicznej na rynkach, na których stosuje się dystrybucję selektywną, z zastrzeżeniem uprawnienia dostawcy do zakazania uczestnikowi tego systemu działania poza autoryzowanym miejscem prowadzenia działalności;
(Ograniczenia podstawowe, dotyczące wyłącznie sprzedaży nowych pojazdów silnikowych)
f) ograniczenie uprawnienia dystrybutora do sprzedawania wszelkich nowych pojazdów silnikowych, które odpowiadają modelom w ramach jego zakresu umowy;
g) ograniczenie uprawnienia dystrybutora do zlecania świadczenia usług naprawczych lub przeglądowych mającym autoryzację osobom zajmującym się naprawami, bez uszczerbku dla uprawnienia dostawcy do zobowiązania dystrybutora, aby podawał użytkownikom ostatecznym nazwę (nazwisko) i adres mającej autoryzację osoby lub osób zajmujących się naprawami, których to dotyczy, przed zawarciem umów sprzedaży oraz, jeśli żadna z tych mających autoryzację osób zajmujących się naprawami nie znajduje się w pobliżu punktu sprzedaży, także aby informował użytkowników ostatecznych, w jakiej odległości od punktu sprzedaży znajduje się dany warsztat lub warsztaty; jednakże takie zobowiązania mogą być nałożone jedynie pod warunkiem że podobne zobowiązania są nałożone na dystrybutorów, których warsztat nie znajduje się w tym samym miejscu, w którym ich punkt sprzedaży;
(Ograniczenia podstawowe dotyczące jedynie sprzedaży usług naprawczych i przeglądowych oraz części zapasowych)
h) ograniczenie uprawnienia mających autoryzację osób zajmujących się naprawami do ograniczenia swojej działalności do świadczenia usług naprawczych i przeglądowych oraz dystrybucji części zapasowych;
i) ograniczenie sprzedaży części zapasowych do pojazdów silnikowych przez uczestników systemu dystrybucji selektywnej niezależnym osobom zajmującym się naprawami, które używają tych części do napraw i przeglądów pojazdów silnikowych;
j) ograniczenia uzgodnione między dostawcą oryginalnych części zapasowych lub części zapasowych o porównywalnej jakości, narzędzi naprawczych lub diagnostycznych lub innego sprzętu, oraz producentem pojazdów silnikowych, ograniczające uprawnienie dostawcy do sprzedaży tych towarów lub usług autoryzowanym lub niezależnym dystrybutorom albo mającym autoryzację lub niezależnym osobom zajmującym się naprawami lub użytkownikom ostatecznym;
k) ograniczenie uprawnienia dystrybutora lub mającej autoryzację osoby zajmującej się naprawami do otrzymywania oryginalnych części zapasowych lub części zapasowych o porównywalnej jakości, od przedsiębiorstw trzecich, według swojego uznania oraz do używania ich do naprawy i przeglądów pojazdów silnikowych, z zastrzeżeniem uprawnień dostawcy nowych pojazdów silnikowych do zobowiązania do stosowania oryginalnych części zapasowych, dostarczanych przez niego do napraw gwarancyjnych, bezpłatnych serwisów oraz prac związanych z usuwaniem wad fabrycznych;
l) ograniczenie uzgodnione między producentem pojazdów silnikowych, który wykorzystuje części składowe do pierwotnego montażu pojazdów silnikowych oraz dostawcą takich części składowych, które ograniczają uprawnienie tego ostatniego do skutecznego umieszczania swojego znaku towarowego lub znaku firmowego w łatwo widoczny sposób na częściach składowych dostarczanych lub na częściach zapasowych.
2.
Zwolnienie nie ma zastosowania w przypadku gdy dostawca pojazdów silnikowych odmawia niezależnym podmiotom dostępu do wszelkiej informacji technicznej, sprzętu diagnostycznego i innego wyposażenia, narzędzi, w tym odpowiedniego oprogramowania lub szkoleń wymaganych do dokonywania napraw i przeglądów tych pojazdów silnikowych lub wdrażania środków ochrony środowiska naturalnego.
Taki dostęp musi obejmować w szczególności nieograniczone korzystanie z systemów kontroli elektronicznej oraz systemów diagnostyki pojazdów silnikowych, programowanie tych systemów zgodnie ze standardowymi procedurami dostawcy, wskazówki dotyczące naprawy i szkolenia oraz informacje wymagane do korzystania z narzędzi i sprzętu diagnostycznego i serwisowego.
Dostęp podmiotom niezależnym musi być przyznany w sposób niedyskryminacyjny, natychmiastowy i proporcjonalny, a informacje muszą być przekazywane w postaci nadającej się do wykorzystania.
Jeśli odnośna kwestia jest objęta prawem własności intelektualnej lub stanowi know-how, dostępu nie odmawia się w niewłaściwy sposób.
Dla celów niniejszego ustępu, "niezależny podmiot" oznacza przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio wykonują naprawy i przeglądy pojazdów silnikowych, w szczególności niezależne osoby zajmujące się naprawami, producentów narzędzi lub sprzętu do napraw, wydawców informacji technicznych, kluby automobilowe, świadczących pomoc drogową, świadczących usługi kontrolne i badawcze oraz świadczących usługi szkoleniowe dla osób zajmujących się naprawami.
Artykuł 5
Warunki szczególne
1.
W odniesieniu do sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, usług naprawczych lub przeglądowych lub części zapasowych, zwolnienie nie ma zastosowania do któregokolwiek z następujących zobowiązań zawartych w porozumieniach wertykalnych:
a) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zakazów konkurowania;
b) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zobowiązań ograniczających uprawnienie mających autoryzację osób zajmujących się naprawą do świadczenia usług naprawczych lub przeglądowych w zakresie pojazdów pochodzących od dostawców konkurujących;
c) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zobowiązań, uniemożliwiających uczestnikom systemu dystrybucyjnego sprzedawanie pojazdów silnikowych lub części zapasowych określonych dostawców konkurujących albo świadczenie usług naprawczych lub przeglądowych w zakresie pojazdów silnikowych określonych dostawców konkurujących;
d) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zobowiązań, uniemożliwiających dystrybutorowi lub mającej autoryzację osobie zajmującej się naprawą po wymówieniu porozumienia produkowanie, nabywanie, sprzedawanie lub odsprzedawanie pojazdów silnikowych lub świadczenie usług naprawczych lub przeglądowych.
2.
W odniesieniu do sprzedaży nowych pojazdów silnikowych, zwolnienie nie ma zastosowania do któregokolwiek z następujących zobowiązań zawartych w porozumieniach wertykalnych:
a) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zobowiązań, uniemożliwiających sprzedawcy detalicznemu sprzedaż usług leasingowych, dotyczących towarów objętych umową lub im odpowiadających;
b) wszelkich bezpośrednich lub pośrednich zobowiązań nałożonych na dystrybutora samochodów osobowych lub lekkich pojazdów przeznaczonych do celów handlowych, w ramach systemu dystrybucji selektywnej, które ograniczają jego uprawnienie do tworzenia dodatkowych punktów sprzedaży lub punktów dostaw w innych miejscach wewnątrz wspólnego rynku, na którym dystrybucja selektywna jest stosowana.
3.
W odniesieniu do usług naprawczych i przeglądowych lub sprzedaży części zapasowych, zwolnienie nie ma zastosowania do jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego zobowiązania, dotyczącego miejsca prowadzenia działalności przez mającą autoryzację osobę zajmującą się naprawami, w którym dystrybucja selektywna jest stosowana.
Artykuł 6
Cofnięcie korzyści wynikającej z rozporządzenia
1. Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 19/65/EWG, Komisja może cofnąć korzyść wynikającą z niniejszego rozporządzenia, jeśli uzna w jakimkolwiek szczególnym przypadku, że porozumienia wertykalne, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, pomimo to wywołują skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, w szczególności:
a) w przypadku gdy dostęp do rynku właściwego albo konkurencja w jego ramach są znacznie ograniczane w rezultacie skumulowanego efektu równoległych sieci podobnych ograniczeń wertykalnych, wprowadzonych przez konkurujących dostawców lub nabywców, lub
b) w przypadku gdy konkurencja jest ograniczona na rynku, na którym jeden dostawca nie jest narażony na efektywną konkurencję ze strony innych dostawców, lub
c) w przypadku gdy ceny lub warunki dostaw towarów objętych umową lub towarów im odpowiadających różnią się zasadniczo w zależności od rynku geograficznego, lub
d) w przypadku gdy w ramach rynku geograficznego stosowane są dyskryminujące ceny lub warunki sprzedaży.
2.
W przypadku gdy w jakimkolwiek szczególnym przypadku porozumienia wertykalne, do których stosuje się zwolnienie, wywierają na terytorium Państwa Członkowskiego lub na jego części, mającym wszystkie cechy odrębnego rynku geograficznego, skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, odpowiednie władze tego Państwa Członkowskiego mogą odwołać stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego obszaru, na podstawie tych samych warunków, jak te przewidziane w ust. 1.
Artykuł 7
Niestosowanie rozporządzenia
1.
Zgodnie z art. 1a rozporządzenia nr 19/65/EWG, Komisja może na mocy rozporządzenia oświadczyć, że w przypadku gdy równoległe sieci podobnych ograniczeń wertykalnych obejmują więcej niż 50 % rynku właściwego, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych, zawierających szczególne ograniczenia, odnoszące się do tego rynku.
2.
Rozporządzenie przyjęte na podstawie ust. 1 nie staje się skuteczne wcześniej niż po upływie roku od jego przyjęcia.
Artykuł 8
Obliczanie udziału rynkowego
1.
Udziały rynkowe, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, oblicza się w następujący sposób:
a) w przypadku dystrybucji nowych pojazdów silnikowych na podstawie wolumenu towarów objętych umową i towarów im odpowiadających, sprzedanych przez dostawcę, wraz z jakimikolwiek innymi towarami, sprzedanymi przez dostawcę, które z punktu widzenia nabywcy postrzegane są jako zamienne lub substytucyjne, z uwagi na cechy produktu, cenę i zamierzone zastosowanie;
b) w przypadku dystrybucji części zapasowych, na podstawie wartości towarów objętych umową i innych towarów sprzedanych przez dostawcę, wraz z jakimikolwiek innymi towarami, sprzedanymi przez dostawcę, które z punktu widzenia nabywcy postrzegane są jako zamienne lub substytucyjne, z uwagi na cechy produktów, ich ceny i zamierzone przeznaczenie;
c) w przypadku świadczenia usług naprawczych i przeglądowych na podstawie wartości usług objętych umową, sprzedawanych przez uczestników sieci dystrybucyjnej dostawcy, wraz z jakimikolwiek innymi usługami, sprzedanymi przez tych uczestników, które z punktu widzenia nabywcy postrzegane są jako zamienne lub substytucyjne, z uwagi na ich cechy, ceny i zamierzone przeznaczenie.
Jeśli dane dotyczące wolumenu sprzedaży, wymagane do tych obliczeń są niedostępne, dane dotyczące wartości sprzedaży mogą być wykorzystane lub na odwrót.
W przypadku gdy takie informacje nie są dostępne, oszacowania na podstawie innych wiarygodnych informacji rynkowych mogą być wykorzystane.
Dla celów art. 3 ust. 2, do obliczenia udziału rynkowego stosuje się wolumen lub odpowiednio wartość zakupów rynkowych, albo ich oszacowanie.
2.
Dla celów stosowania progów 30 % i 40 % udziałów rynkowych, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, stosuje się następujące zasady:
a) udział rynkowy oblicza się na podstawie danych, odnoszących się do poprzedniego roku kalendarzowego;
b) udział rynkowy obejmuje wszystkie towary lub usługi dostarczane dystrybutorom zintegrowanym w celach sprzedaży;
c) w przypadku gdy udział rynkowy początkowo nie przekracza odpowiednio 30 % lub 40 %, ale następnie rośnie powyżej tych poziomów, ale nie przekraczając odpowiednio 35 % lub 45 %, to nadal, przez okres dwóch kolejnych lat kalendarzowych, następujących po roku, w którym próg udziału rynkowego wynoszący odpowiednio 30 % lub 40 % został po raz pierwszy przekroczony, stosuje się zwolnienie;
d) w przypadku gdy udział rynkowy nie przekracza początkowo odpowiednio 30 % lub 40 %, ale następnie rośnie przekraczając odpowiednio 35 % lub 45 %, to nadal, przez okres jednego roku kalendarzowego, następującego po roku, w którym poziom odpowiednio 30 % lub 40 % został po raz pierwszy przekroczony, zwolnienie stosuje się;
e) korzyść wynikająca z lit. c) i d) nie mogą być łączone w sposób pozwalający przekroczyć okres dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 9
Obliczanie obrotów
1. Dla celów obliczania wielkości całkowitych obrotów rocznych określonych odpowiednio w art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 2 ust. 3 lit. a), sumuje się obrót uzyskany w ciągu poprzedniego roku obrachunkowego przez odpowiednią stronę porozumienia wertykalnego oraz obrót uzyskany przez powiązane z nią przedsiębiorstwa w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, ale z wyłączeniem wszelkich podatków i innych opłat. Do tego celu nie bierze się pod uwagę żadnych transakcji między stroną porozumienia wertykalnego oraz jej przedsiębiorstwami powiązanymi lub między ich przedsiębiorstwami powiązanymi.
2.
Zwolnienie pozostaje stosowane w przypadku gdy przez dowolny okres dwóch kolejnych lat obrachunkowych, próg całkowitego obrotu rocznego nie zostaje przekroczony o więcej niż 10 %.
Artykuł 10
Okres przejściowy
Zakaz ustanowiony w art. 81 ust. 1 nie stosuje się w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 września 2003 r. w odniesieniu do porozumień już obowiązujących w dniu 30 września 2002 r., które nie spełniają warunków zwolnienia, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, ale które spełniają warunki zwolnienia, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1475/95.
Artykuł 11
Sprawozdania z monitoringu i oceny
1.
Komisja na bieżąco monitoruje funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia, ze szczególnym uwzględnieniem jego wpływu na:
a) konkurencję w handlu detalicznym pojazdami silnikowymi oraz w zakresie serwisu posprzedażnego na wspólnym rynku lub jego odnośnych części;
b) strukturę i poziom koncentracji dystrybucji pojazdów silnikowych oraz wszelkie wynikające stąd skutki dla konkurencji.
2.
Komisja opracowuje nie później niż dnia 31 maja 2008 r. sprawozdanie dotyczące niniejszego rozporządzenia, uwzględniając w szczególności warunki określone w art. 81 ust. 3.
Artykuł 12
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.
2.
Artykuł 5 ust. 2 lit. b) stosuje się od dnia 1 października 2005 r.
3.
Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 maja 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1401/2002
z dnia 31 lipca 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na ryż pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych na lata gospodarcze od 2002/03 do 2008/09
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
[1], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 stanowi, że do czasu całkowitego zawieszenia opłat celnych przewidzianych Wspólną Taryfą Celną, to jest do dnia 1 września 2009 r., należy otwierać ogólny bezcłowy kontyngent taryfowy na każdy rok gospodarczy na produkty klasyfikowane do kodu CN 1006 pochodzące z krajów, które zgodnie z załącznikiem I do tego rozporządzenia korzystają ze szczególnych uzgodnień dla krajów najmniej rozwiniętych.
Kontyngent taryfowy na rok gospodarczy 2002/03 wynosi 2895 ton ekwiwalentu ryżu łuskanego na produkty objęte kodem 1006.
W każdym następnym roku gospodarczym kontyngent ten będzie zwiększany o 15 % w stosunku do kontyngentu na poprzedni rok gospodarczy.
(2) Przepisy te muszą być wykonywane w ramach wspólnego systemu handlu ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 411/2002 [3].
(3) Szczegółowe zasady obowiązujące przy otwieraniu i zarządzaniu kontyngentem powinny obowiązywać przez siedem lat gospodarczych.
(4) Ilości ryżu przewidziane w ramach globalnego kontyngentu taryfowego powinny być przywożone na możliwie najkorzystniejszych warunkach konkurencji w celu uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/2001 z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie otwarcia kontyngentu taryfowego na ryż pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych na rok gospodarczy 2001/02 [4] obowiązywało tylko przez jeden rok gospodarczy.
Jego czwarty akapit określa, że po zakończeniu tego okresu, w świetle doświadczeń nabytych w pierwszym roku możliwe jest późniejsze ustanowienie zasad na dłuższy okres.
(6) Przepisy dotyczące dowodu pochodzenia określone w art. 67–97 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [6], ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących, stosowaną do celów ogólnych preferencji taryfowych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na ryż, określonymi w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001, na lata gospodarcze 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08 i 2008/09.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia "rok gospodarczy" oznacza rok gospodarczy określony w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
Artykuł 3
1.
Ogólne bezcłowe kontyngenty taryfowe na produkty objęte kodem CN 1006, wyrażone w ekwiwalencie ryżu łuskanego, są otwarte na siedem lat gospodarczych począwszy od roku 2002/03, zgodnie z tabelą wymienioną w Załączniku.
Kontyngenty te stosuje się wyłącznie na przywozy z krajów, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 korzystają ze szczególnych uzgodnień dla krajów najmniej rozwiniętych.
2.
Kursem przeliczeniowym między ryżem łuskanym a ryżem niełuskanym, ryżem półbielonym lub całkowicie bielonym jest kurs ustalony w art. 1 rozporządzenia Komisji nr 467/67/EWG [7].
Dla ryżu łamanego wymagane ilości są liczone w podanej wielkości.
3.
Wszystkie stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej na przywozy w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 są zawieszone.
Artykuł 4
1.
Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [8] dotyczące pozwoleń stosuje się do pozwoleń określonych w ust. 2, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Przywozy w ramach kontyngentów określonych w art. 3 ust. 1 odbywają się pod warunkiem okazania pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Wnioski o pozwolenie na przywóz należy składać do właściwych organów Państw Członkowskich w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych danego roku gospodarczego.
Każdy wniosek o wydanie zezwolenia przywozowego dotyczy ilości, która nie może przekraczać ilości ekwiwalentu ryżu łuskanego dostępnej na przywóz w danym roku gospodarczym.
4.
Wniosek o pozwolenie na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) sekcja 8 — nazwa kraju pochodzenia: wyraz "tak" zaznacza się znakiem "X";
b) sekcja 20 — następujące wskazanie:
"Ryż pochodzący z … (nazwa kraju wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001) przywożony na mocy art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001".
5.
Pozwolenie na przywóz zawiera, w sekcji 24, następującą informację:
"Zwolnienie z cła ilości do wysokości wskazanych w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz (rozporządzenia (WE) nr 1401/2002)"
.
6. W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [9] zabezpieczenie pozwolenia na przywóz wynosi 46 EUR za tonę.
7.
Wnioski o pozwolenie na przywóz w ramach określonego kontyngentu są opatrzone:
a) dowodem, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą w sektorze ryżu przez minimum 12 miesięcy, zarejestrowaną w Państwie Członkowskim, w którym jest składany wniosek;
b) pisemną deklarację wnioskodawcy stwierdzającą, że składa on tylko jeden wniosek w odniesieniu do kontyngentu określonego w art. 3 ust. 1 lub, w zaistniałym przypadku, w odniesieniu do pozostałej ilości dostępnej w dodatkowej transzy określonej w art. 5 ust. 4.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz, wszystkie jego wnioski są odrzucone.
Artykuł 5
1.
W terminie dwóch dni roboczych następujących po ostatnim dniu okresu wskazanego w art. 4 ust. 3 Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o ilościach, na które zostały złożone wnioski o pozwolenia na przywóz, podzielonych według ośmiocyfrowych kodów CN oraz według krajów pochodzenia.
Państwa Członkowskie podają nazwy i adresy wnioskodawców, jak również numer i tytuł niniejszego rozporządzenia.
Powiadomienia wysyła się do Komisji pocztą elektroniczną lub faksem na formularzach dostarczonych w tym celu Państwom Członkowskim przez Komisję.
Powiadomienia dokonuje się nawet w przypadku, gdy nie został złożony żaden wniosek w Państwie Członkowskim; stwierdza ono, że nie wpłynął żaden wniosek w okresie wskazanym w art. 4 ust. 3.
2.
W ciągu dziesięciu dni roboczych następujących po ostatnim dniu okresu wskazanego w ust. 1 Komisja zadecyduje, w jakim zakresie złożone wnioski mogą być uwzględnione.
Jeżeli całkowita ilość, na jaką złożono wnioski, przekracza wielkość odpowiedniego kontyngentu, Komisja ustala procentowy współczynnik redukcji, jaki zostanie zastosowany do wszystkich wniosków.
3.
Jeżeli w jakimkolwiek Państwie Członkowskim w wyniku zastosowania współczynnika określonego w ust. 2 w jednym lub więcej przypadków powstanie ilość poniżej 20 ton na jeden wniosek, Państwo Członkowskie rozdzieli łączną ilość w drodze losowania między wnioskodawców, tworząc dwudziestotonowe partie i odpowiednio pozostałą ilość.
4.
Jeżeli całość lub część kontyngentów określonych w art. 3 ust. 1 nie jest objęta wydanymi pozwoleniami na przywóz, pozostałe ilości mogą być objęte dodatkową transzą w lutym przedmiotowego roku gospodarczego.
Procedurę wydawania pozwoleń na przywóz na podstawie niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 6
1.
W terminie dwóch dni roboczych od dnia opublikowania decyzji Komisji zostaną wydane pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości wynikających z zastosowania art. 5.
2.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające z zezwoleń przywozowych nie są zbywalne.
3.
Pozwolenia na przywóz wydane na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne od daty wydania.
Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 pozwolenia na przywóz są ważne przez sześć miesięcy.
Jednakże okres ważności pozwolenia na przywóz wygasa z końcem roku gospodarczego.
Artykuł 7
1. Dowodem statusu pochodzenia przywozów w ramach kontyngentów określonych w art. 3 ust. 1 jest świadectwo pochodzenia na formularzu A wydane zgodnie z przepisami art. 67–97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Formularz A świadectwa pochodzenia zawiera w rubryce 4:
a) stwierdzenie "kontyngent — rozporządzenie (WE) nr 1401/2002";
b) datę załadunku ryżu w kraju beneficjencie wywożącym i rok gospodarczy, do którego odnosi się dana dostawa;
c) kod CN 1006, podany według ośmiocyfrowego kodu CN.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję faksem lub pocztą elektroniczną:
a) w terminie dwóch dni roboczych następujących po wydaniu pozwolenia na przywóz określonego w art. 6 ust. 1 ilości, podzielone według ośmiocyfrowego kodu CN, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane, wskazując datę, kraj pochodzenia oraz nazwę (nazwisko) i adres posiadacza;
b) w terminie dwóch dni roboczych następujących po unieważnieniu, jeżeli pozwolenie na przywóz już wydane zostało unieważnione, o ilościach, podzielonych według ośmiocyfrowego kodu CN, dla których pozwolenia na przywóz zostały unieważnione, oraz nazwy (nazwiska) i adresy posiadaczy unieważnionych pozwoleń na przywóz;
c) w ostatnim dniu roboczym drugiego kolejnego miesiąca o ilościach, podzielonych według ośmiocyfrowego kodu CN i krajów pochodzenia, faktycznie wprowadzonych do wolnego obrotu w ciągu każdego miesiąca.
Powiadomienie w zakresie powyższych informacji musi być dokonane w ten sam sposób, jednakże oddzielnie od informacji w sprawie innych pozwoleń na przywóz w sektorze ryżu.
Powiadomienie jest wysyłane, nawet jeżeli nie wydano żadnego pozwolenia na przywóz i nie miał miejsca przywóz w danym okresie.
Powiadomienie takie stwierdza brak wydania jakichkolwiek zaświadczeń i/lub przywozu.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2002 r.
ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota przyjęła znaczną liczbę środków legislacyjnych w celu poprawy bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu w transporcie morskim.
Aby być skutecznym, takie ustawodawstwo musi być odpowiednio i jednolicie stosowane w całej Wspólnocie.
Zapewni to jednakowe reguły gry, zredukuje zakłócenia konkurencji wynikające z przewagi ekonomicznej statków niestosujących się do tych przepisów i wynagrodzi poważnych armatorów morskich.
(2) Niektóre zadania obecnie wykonywane na szczeblu wspólnotowym lub narodowym mogłyby być wykonane przez wyspecjalizowany organ ekspercki.
Rzeczywiście, istnieje potrzeba technicznego i naukowego wsparcia, a także wysokiego poziomu stabilnej wiedzy fachowej, aby właściwie stosować ustawodawstwo wspólnotowe w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, monitorować jej wykonanie oraz oceniać skuteczność podejmowanych kroków.
Istnieje zatem potrzeba w obrębie istniejącej struktury instytucjonalnej oraz równowagi władz we Wspólnocie ustanowienia Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu ("Agencja").
(3) W kategoriach ogólnych Agencja powinna stanowić organ techniczny, zapewniający Wspólnocie środki niezbędne do skutecznych działań w celu poprawy ogólnych zasad bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
Agencja powinna wspomagać Komisję w stałym procesie uaktualniania i tworzenia ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, a także powinna stanowić niezbędne wsparcie w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego wykonania tych przepisów w całej Wspólnocie poprzez wspomaganie Komisji w wykonywaniu zadań powierzonych jej przez istniejące i przyszłe ustawodawstwo wspólnotowe dotyczące bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
(4) W celu właściwego osiągnięcia celów, dla których Agencja jest ustanowiona, właściwe jest wykonywanie przez nią określonej liczby innych istotnych zadań, mających na celu poprawę bezpieczeństwa na morzu i zapobieganie zanieczyszczeniu ze statków na wodach Państw Członkowskich.
W tym względzie Agencja powinna pracować z Państwami Członkowskimi w celu zorganizowania właściwych działań szkoleniowych w sprawie kwestii związanych z kontrolą państwa portu i państwa bandery oraz w celu zapewnienia pomocy technicznej związanej z wykonaniem ustawodawstwa wspólnotowego.
Powinno to ułatwić współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, jak przewiduje dyrektywa 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca system monitorowania i informacji o ruchu statków wspólnotowych i uchylająca dyrektywę Rady 93/75/EWG [5], a mianowicie poprzez utworzenie i wykorzystywanie dowolnego systemu informacyjnego niezbędnego do celów wymienionej dyrektywy, a także w działaniach dotyczących dochodzeń związanych z poważnymi wypadkami na morzu.
Powinna ona dostarczać Komisji i Państwom Członkowskim obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji i danych na temat bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, aby umożliwić im podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wzmocnienia istniejących środków i oceny ich skuteczności.
Powinna zadbać, aby wspólnotowe know-how na temat bezpieczeństwa na morzu było do dyspozycji państw ubiegających się o przystąpienie.
Powinna pozostać otwarta na uczestnictwo tych państw i innych państw trzecich, które zawarły ze Wspólnotą umowy, poprzez które przyjmują i wykonują przepisy wspólnotowe w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
(5) Agencja powinna sprzyjać ustanawianiu lepszej współpracy między Państwami Członkowskimi, a także rozwijać i rozpowszechniać najlepsze praktyki we Wspólnocie.
To z kolei powinno przyczyniać się do poprawy ogólnego systemu bezpieczeństwa na morzu we Wspólnocie oraz redukcji ryzyka wypadków morskich, zanieczyszczenia morskiego i utraty życia ludzkiego na morzu.
(6) W celu właściwego wykonywania zadań powierzonych Agencji właściwe jest, aby jej urzędnicy odwiedzali Państwa Członkowskie w celu monitorowania ogólnego funkcjonowania wspólnotowego systemu bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
Wizyty te powinny odbywać się zgodnie z polityką, która zostanie ustanowiona przez Radę Administracyjną Agencji i powinny być ułatwione przez władze Państw Członkowskich.
(7) Agencja powinna stosować odpowiednie ustawodawstwo wspólnotowe dotyczące publicznego dostępu do dokumentów oraz ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.
Powinna udostępniać opinii publicznej i wszelkim zainteresowanym stronom obiektywne, wiarygodne i łatwe do zrozumienia informacje w odniesieniu do swej działalności.
(8) W kwestii odpowiedzialności kontraktowej Agencji, która regulowana jest prawem mającym zastosowanie do umów zawieranych przez Agencję, jurysdykcja Trybunału Sprawiedliwości powinna obejmować wydawanie wyroków na mocy każdej klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie.
Jurysdykcja Trybunału Sprawiedliwości powinna także obejmować spory dotyczące odszkodowań za wszelkie szkody powstałe w wyniku odpowiedzialności pozaumownej Agencji.
(9) W celu skutecznego zapewnienia wypełnienia funkcji Agencji Państwa Członkowskie i Komisja powinny być reprezentowane w Radzie Administracyjnej, której powierzono uprawnienia niezbędne dla uchwalania budżetu, weryfikowania jego realizacji, przyjmowania odpowiednich zasad finansowych, ustanawiania przejrzystych procedur działania w zakresie podejmowania decyzji przez Agencję, zatwierdzania jej programu działania, badania wniosków o pomoc techniczną ze strony Państw Członkowskich, definiowania polityki w zakresie wizyt w Państwach Członkowskich i powoływania dyrektora zarządzającego.
W świetle wysoce technicznej i naukowej misji i zadań Agencji właściwym dla Rady Administracyjnej składem będzie jeden przedstawiciel z każdego Państwa Członkowskiego i czterech przedstawicieli Komisji, będących członkami o wysokim poziomie wiedzy fachowej.
W celu dalszego zapewnienia najwyższego poziomu wiedzy fachowej i doświadczenia w Radzie Administracyjnej i w związku z włączeniem sektorów najściślej powiązanych z zadaniami Agencji Komisja powinna mianować niezależnych specjalistów z tych sektorów jako członków Rady bez prawa głosu, na podstawie ich osobistych zasług i doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, nie zaś jako przedstawicieli określonych organizacji zawodowych.
(10) Właściwe funkcjonowanie Agencji wymaga, aby jej dyrektor zarządzający był mianowany na podstawie zasług i udokumentowanych umiejętności administracyjnych i kierowniczych, a także kompetencji i doświadczenia związanego z bezpieczeństwem na morzu i zapobieganiem zanieczyszczeniu ze statków oraz aby wykonywał(a) swoje obowiązki w całkowitej niezależności i elastyczności w zakresie organizacji wewnętrznego funkcjonowania Agencji.
W tym celu dyrektor zarządzający powinien przygotowywać i podejmować wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia właściwego wykonania programu działania Agencji, powinien przygotowywać coroczny projekt ogólnego sprawozdania do przedłożenia Radzie Administracyjnej, powinien wykonywać preliminarz dochodów i wydatków Agencji i powinien wykonywać budżet.
(11) W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności Agencji uznaje się za konieczne przyznanie jej autonomicznego budżetu, którego dochody pochodzą głównie z wkładu ze strony Wspólnoty.
(12) Przez poprzednie lata, w miarę jak tworzono więcej zdecentralizowanych agencji, władza budżetowa oczekiwała poprawy przejrzystości i kontroli nad zarządzaniem wspólnotowym finansowaniem przeznaczonym dla tych agencji, w szczególności dotyczącym budżetowania opłat, kontroli finansowej, uprawnień do zwolnień, wkładów do planu emerytalnego i wewnętrznej procedury budżetowej (kodeks postępowania).
W podobny sposób rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [6] powinny mieć zastosowanie bez ograniczeń w odniesieniu do Agencji, która powinna przystąpić do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich w sprawie wewnętrznych dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [7].
(13) W okresie pięciu lat od daty podjęcia przez Agencję swoich obowiązków Rada Administracyjna powinna zlecić wykonanie niezależnej zewnętrznej oceny, aby ocenić wpływ tego rozporządzenia, Agencję oraz jej praktyki działania zmierzające do stworzenia wysokiego poziomu bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CELE I ZADANIA
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (Agencja) w celu zapewnienia wysokiego, jednolitego i skutecznego poziomu bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków we Wspólnocie.
2.
Agencja zapewnia Państwom Członkowskim i Komisji potrzebną pomoc techniczną i naukową o wysokim poziomie wiedzy fachowej w celu udzielenia im pomocy we właściwym stosowaniu ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, monitorowania jej wykonania i oceny skuteczności podejmowanych środków.
Artykuł 2
Zadania
W celu zapewnienia, że cele określone w art. 1 są wypełniane we właściwy sposób, Agencja wykonuje następujące zadania:
a) pomaga Komisji, gdzie stosowne, w pracach przygotowawczych w celu uaktualniania i tworzenia ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, w szczególności zgodnie z rozwojem międzynarodowego ustawodawstwa w tym zakresie.
Zadanie to obejmuje analizowanie projektów badawczych wykonywanych w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków;
b) pomaga Komisji w skutecznym wykonaniu ustawodawstwa wspólnotowego w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków w całej Wspólnocie.
W szczególności Agencja:
i) monitoruje ogólne funkcjonowanie wspólnotowego reżimu kontroli państwa portu, co może obejmować wizyty w Państwach Członkowskich, a także proponuje Komisji wszelkie możliwe usprawnienia w tym zakresie;
ii) zapewnia Komisji pomoc techniczną niezbędną do wzięcia udziału w pracy organów technicznych paryskiego protokołu Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu;
iii) pomaga Komisji w wykonywaniu wszelkich zadań wyznaczonych Komisji przez istniejące i przyszłe ustawodawstwo wspólnotowe dotyczące bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków, w szczególności ustawodawstwa mającego zastosowanie do towarzystw klasyfikacyjnych, bezpieczeństwa statków pasażerskich oraz tej mającej zastosowanie do bezpieczeństwa, szkolenia, certyfikacji i pełnienia wacht przez załogi statków;
c) współpracuje z Państwami Członkowskimi w celu:
i) organizowania, gdzie to stosowne, odpowiednich działań szkoleniowych w zakresie odpowiedzialności portu niemacierzystego i państwa bandery;
ii) tworzenia rozwiązań technicznych i dostarczania pomocy technicznej związanej z wykonaniem przepisów wspólnotowych;
d) ułatwia współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w zakresie objętym dyrektywą 2002/59/WE.
W szczególności Agencja:
i) promuje współpracę między państwami nadbrzeżnymi w odnośnych rejonach żeglugi w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą;
ii) tworzy i wykorzystuje dowolny system informacji niezbędny do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy;
e) ułatwia współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją nad rozwojem, w poszanowaniu różnych systemów prawnych w Państwach Członkowskich, wspólnej metodologii dochodzeń związanych z wypadkami morskimi według uzgodnionych zasad międzynarodowych, nad przepisem wspierania Państw Członkowskich w działaniach dotyczących dochodzeń związanych z poważnymi wypadkami morskimi i nad przeprowadzaniem analizy istniejących sprawozdań z dochodzeń dotyczących wypadków;
f) dostarcza Komisji i Państwom Członkowskim obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji i danych dotyczących bezpieczeństwa na morzu i zanieczyszczeniu ze statków, aby umożliwić im podejmowanie niezbędnych kroków w celu poprawy bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków oraz oceny skuteczności istniejących środków.
Zadania tego rodzaju obejmują zbieranie, zapisywanie i ocenę danych technicznych w zakresie bezpieczeństwa na morzu i ruchu statków, a także w zakresie zanieczyszczenia morza, zarówno przypadkowego, jak i umyślnego, systematyczne wykorzystywanie istniejących baz danych, łącznie z ich wzajemną wymianą, oraz, gdzie stosowne, tworzenie dodatkowych baz danych.
Na podstawie zebranych danych Agencja co pół roku wspomaga Komisję w publikowaniu informacji odnoszących się do statków, którym odmówiono dostępu do portów wspólnotowych na mocy dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi na wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [8].
Agencja pomaga również Komisji i Państwom Członkowskim w ich działaniach mających na celu poprawę identyfikacji i ścigania statków dokonujących nielegalnych zrzutów;
g) w toku negocjacji z państwami ubiegającymi się o przystąpienie Agencja może zapewniać pomoc techniczną w odniesieniu do wykonania ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
Zadanie to jest skoordynowane z istniejącymi lokalnymi programami współpracy i obejmuje, gdzie to stosowne, organizację odpowiednich szkoleń.
Artykuł 3
Wizyty w Państwach Członkowskich
1.
W celu wypełnienia powierzonych działań Agencja może przeprowadzać wizyty w Państwach Członkowskich zgodnie z polityką zdefiniowaną przez Radę Administracyjną.
Władze państwowe Państw Członkowskich będą ułatwiać pracę pracownikom Agencji.
2.
Agencja informuje odpowiednie Państwo Członkowskie o planowanej wizycie, nazwiskach delegatów i dacie rozpoczęcia wizyty.
Przedstawiciele Agencji delegowani do przeprowadzenia tych wizyt przeprowadzają je na podstawie przedstawionej decyzji dyrektora zarządzającego Agencji, wyszczególniającej przeznaczenie i cele misji.
3.
Na zakończenie każdej wizyty Agencja opracowuje sprawozdanie i przesyła je Komisji i odpowiedniemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 4
Przejrzystość i ochrona informacji
1.
Agencja stosuje się do zasad rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie dostępu publicznego do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [9], podczas rozpatrywania wniosków w sprawie dostępu do dokumentów posiadanych przez Agencję.
2.
Agencja może komunikować się według własnego uznania w dziedzinach objętych misją.
W szczególności zapewni opinii publicznej i każdej zainteresowanej stronie szybkie udzielanie obiektywnych, wiarygodnych i łatwych do zrozumienia informacji w odniesieniu do swojej działalności.
3.
Rada Administracyjna ustanawia wewnętrzne zasady niezbędne dla zastosowania ust. 1 i 2.
4.
Informacje są gromadzone przez Komisję i Agencję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, z zastrzeżeniem rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [10].
ROZDZIAŁ II
WEWNĘTRZNA STRUKTURA I FUNKCJONOWANIE
Artykuł 5
Status prawny, centra lokalne
1.
Agencja jest organem Wspólnoty.
Posiada osobowość prawną.
2.
W każdym z Państw Członkowskich Agencja korzysta z najszerszej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym przez ich prawo krajowe.
W szczególności może nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz może stanowić stronę w postępowaniu prawnym.
3.
Na wniosek Komisji Rada Administracyjna może podjąć decyzję za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich, o założeniu lokalnych ośrodków niezbędnych dla wykonania zadań związanych z monitorowaniem żeglugi i ruchu statków, określonych w dyrektywie 2002/59/WE.
4.
Agencja reprezentowana jest przez swego dyrektora zarządzającego.
Artykuł 6
Pracownicy
1.
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich i zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich w celach stosowania niniejszego regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia młodocianych stosują się do pracowników Agencji.
Rada Administracyjna w porozumieniu z Komisją przyjmuje niezbędne szczegółowe zasady stosowania.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 16 kompetencje nadane organowi powołującemu przez regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników są wykonywane przez Agencję w odniesieniu do własnych pracowników.
3.
W Agencji pracują urzędnicy mianowani lub oddelegowani przez Komisję lub Państwa Członkowskie na zasadzie tymczasowości oraz inni urzędnicy przyjmowani przez Agencję jako niezbędni do wykonywania jej zadań.
Artykuł 7
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do Agencji i jej pracowników.
Artykuł 8
Odpowiedzialność prawna
1.
Odpowiedzialność kontraktowa Agencji jest regulowana ustawami, które mają zastosowanie do danej umowy.
2.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zastosowaniu każdej klauzuli arbitrażowej znajdującej się w umowie zawartej przez Agencję.
3.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Agencja, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez jej służby lub urzędników wykonujących swoje obowiązki.
4.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawy szkód określonych w ust. 3.
5.
Odpowiedzialność osobista urzędników w stosunku do Agencji jest regulowana przepisami ustanowionymi w regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia, które mają do nich zastosowanie.
Artykuł 9
Języki
1.
Przepisy ustanowione w rozporządzeniu nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [11] stosują się do Agencji.
2.
Usługi tłumaczeniowe wymagane dla funkcjonowania Agencji zapewnia Centrum Tłumaczeń organów Unii Europejskiej.
Artykuł 10
Tworzenie i kompetencje Rady Administracyjnej
1.
Niniejszym Rada Administracyjna zostaje ustanowiona.
2.
Rada Administracyjna:
a) mianuje dyrektora zarządzającego na mocy art. 16;
b) przyjmuje przed 30 kwietnia każdego roku generalne sprawozdanie Agencji za miniony rok i przesyła je do Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;
c) bada, w ramach przygotowań programu działań, wnioski Państw Członkowskich o pomoc techniczną, określoną w art. 2 lit. c) ppkt ii);
d) przyjmuje przed 31 października każdego roku, i biorąc pod uwagę opinię Komisji, program działań Agencji na nadchodzący rok i przesyła go do Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;
Program działań jest przyjmowany bez wpływu na coroczną wspólnotową procedurę budżetową.
W przypadku wyrażenia przez Komisję niezgody w sprawie tego programu w czasie 15 dni od daty przyjęcia tego programu działań Rada Administracyjna ponownie bada program i przyjmuje go z ewentualnymi poprawkami w przeciągu okresu dwóch miesięcy podczas drugiego czytania większością dwóch trzecich głosów, włącznie z przedstawicielami Komisji lub przedstawicieli Państw Członkowskich;
e) przyjmuje ostateczny budżet Agencji przed rozpoczęciem roku budżetowego, korygując go, gdzie to konieczne, zgodnie z wkładem Wspólnoty i wszelkimi innymi dochodami Agencji;
f) uchwala procedury podejmowania decyzji przez dyrektora zarządzającego;
g) określa politykę wizyt przeprowadzanych zgodnie z art. 3;
h) wykonuje swoje obowiązki związane z budżetem Agencji, zgodnie z art. 18, 19 i 21;
i) sprawuje władzę dyscyplinarną nad dyrektorem zarządzającym i dyrektorami jednostki, określonymi w art. 15 ust. 3;
j) uchwala własny regulamin.
Artykuł 11
Skład Rady Administracyjnej
1.
Rada Administracyjna składa się z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego i czterech przedstawicieli Komisji, jak również z czterech specjalistów z najbardziej zainteresowanych sektorów mianowanych przez Komisję bez prawa głosu.
Członkowie Rady są mianowani na podstawie ich stopnia odpowiedniego doświadczenia i wiedzy fachowej w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
2.
Każde Państwo Członkowskie i Komisja powołuje swoich członków Rady Administracyjnej, a także zastępcę, który reprezentuje członka pod jego nieobecność.
3.
Okres trwania kadencji wynosi pięć lat.
Kadencja może być przedłużona jeden raz.
4.
W odpowiednich przypadkach udział przedstawicieli państw trzecich i ich warunki ustanawiane są w uzgodnieniach wymienionych w art. 17 ust. 2.
Artykuł 12
Przewodniczący Rady Administracyjnej
1.
Rada Administracyjna wybiera przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego spośród swoich członków.
Zastępca przewodniczącego automatycznie zajmuje miejsce przewodniczącego, jeśli niemożliwe jest pełnienie przez niego swoich obowiązków.
2.
Kadencja przewodniczącego i zastępcy przewodniczącego wynosi trzy lata i wygasa, kiedy ustaje ich członkostwo w Radzie Administracyjnej.
Możliwe jest jednorazowe przedłużenie kadencji.
Artykuł 13
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Rady Administracyjnej są zwoływane przez jej przewodniczącego.
2.
Dyrektor zarządzający Agencji bierze udział w obradach.
3.
Rada Administracyjna odbywa posiedzenie zwyczajne dwa razy w roku.
Dodatkowo zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek Komisji albo jednej trzeciej Państw Członkowskich.
4.
W przypadku zaistnienia kwestii poufności lub konfliktu interesów Rada Administracyjna może podjąć decyzję o zbadaniu określonych punktów porządku obrad bez obecności członków mianowanych na podstawie ich zdolności jako specjalistów z najbardziej zainteresowanych sektorów.
Szczegółowe zasady w celu stosowania niniejszego przepisu mogą zostać ustanowione w regulaminie.
5.
Rada Administracyjna może wezwać do wzięcia udziału w posiedzeniu w roli obserwatora każdą osobę, której opinia może okazać się istotna.
6.
Członkowie Rady Administracyjnej mogą, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu Rady, korzystać z pomocy doradców lub biegłych.
7.
Agencja zapewnia Sekretariat Rady Administracyjnej.
Artykuł 14
Głosowanie
1.
Rada Administracyjna podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów wszystkich członków z prawem głosowania.
2.
Każdy z członków posiada jeden głos.
Dyrektor zarządzający Agencji nie głosuje.
Pod nieobecność członka jego zastępca jest uprawniony do skorzystania ze swego prawa do głosowania.
3.
Regulamin uchwala bardziej szczegółowe uzgodnienia dotyczące głosowania, w szczególności warunki występowania jednego z członków w imieniu innego.
Artykuł 15
Obowiązki i kompetencje dyrektora zarządzającego
1.
Agencja zarządzana jest przez swego dyrektora zarządzającego, który jest całkowicie niezależny w pełnieniu swych obowiązków, bez wpływu na odnośne kompetencje Komisji i Rady Administracyjnej.
2.
Dyrektor zarządzający posiada następujące obowiązki i kompetencje:
a) przygotowuje program działań i przedstawia go Radzie Administracyjnej po konsultacji z Komisją.
Podejmuje niezbędne kroki w celu jego wdrożenia.
Odpowiada na wszelkie wnioski o pomoc ze strony Komisji lub Państw Członkowskich zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. c);
b) podejmuje decyzje o przeprowadzaniu wizyt określonych w art. 3, po konsultacji z Komisją i zgodnie z polityką ustanowioną przez Radę Administracyjną, zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. g);
c) podejmuje wszelkie niezbędne kroki łącznie z przyjmowaniem wewnętrznych instrukcji administracyjnych i publikacją ogłoszeń w celu zapewnienia funkcjonowania Agencji zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
d) organizuje skuteczny system monitorowania, aby umożliwić porównywanie osiągnięć Agencji z jej celami operacyjnymi.
Na tej podstawie dyrektor zarządzający przygotowuje coroczny projekt sprawozdania generalnego i przedkłada go Radzie Administracyjnej.
Uchwala regularne procedury oceniania spełniające uznane normy specjalistyczne;
e) korzysta w odniesieniu do pracowników z kompetencji ustalonych w art. 6 ust. 2;
f) opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji, zgodnie z art. 18, i wykonuje budżet zgodnie z art. 19.
3.
Dyrektor zarządzający może korzystać z pomocy jednego lub więcej dyrektorów jednostki.
Jeśli dyrektor zarządzający jest nieobecny lub niedysponowany, jeden z dyrektorów jednostki zajmuje jego miejsce.
Artykuł 16
Mianowanie dyrektora zarządzającego
1.
Dyrektor zarządzający Agencji jest mianowany przez Radę Administracyjną na podstawie zasług i udokumentowanych umiejętności administracyjnych i kierowniczych, jak również kompetencji związanych z bezpieczeństwem na morzu i zapobieganiem zanieczyszczeniu ze statków.
Rada Administracyjna podejmuje decyzję większością czterech piątych głosów wszystkich członków z prawem głosowania.
Komisja może zaproponować kandydata lub kandydatów.
Odwołanie dyrektora zarządzającego leży w kompetencji Rady Administracyjnej, zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Kadencja dyrektora zarządzającego trwa pięć lat.
Kadencja ta może być odnowiona jeden raz.
Artykuł 17
Uczestnictwo państw trzecich
1.
Agencja pozostaje otwarta na uczestnictwo państw trzecich, które zawarły porozumienia ze Wspólnotą Europejską, według których przyjęły i stosują się do prawa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków.
2.
Zgodnie z odpowiednimi przepisami takich umów zostaną zawarte uzgodnienia, które, między innymi, określą rodzaj i zakres szczegółowych zasad uczestnictwa tych państw w działaniach Agencji, łącznie z przepisami dotyczącymi wkładów finansowych i pracowników.
ROZDZIAŁ III
WYMOGI FINANSOWE
Artykuł 18
Budżet
1.
Na dochody Agencji składają się:
a) wkład Wspólnoty;
b) ewentualne wkłady państwa trzeciego, które uczestniczy w działaniach Agencji zgodnie z art. 17;
c) opłaty za publikacje, szkolenie i/lub wszelkie inne usługi świadczone przez Agencję.
2.
Wydatki Agencji obejmują koszty pracownicze, administracyjne, infrastrukturalne i operacyjne.
3.
Dyrektor zarządzający opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji na nadchodzący rok budżetowy i przesyła ją Radzie Administracyjnej łącznie z planem ich wdrożenia.
4.
Dochody pokrywają wydatki.
5.
Co roku najpóźniej do dnia 30 kwietnia Rada Administracyjna przyjmuje projekt budżetu, łącznie ze wstępnym programem działań, przesyła je Komisji i państwom trzecim, które uczestniczą w działaniach Agencji, zgodnie z art. 17.
Na podstawie tego projektu budżetu Komisja uchwala odpowiedni preliminarz we wstępnym projekcie ogólnego budżetu Unii Europejskiej, który składa przed Radą, zgodnie z art. 272 Traktatu.
Należy przestrzegać zakresu zatwierdzonego preliminarza budżetu Wspólnoty na nadchodzące lata.
6.
Po przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej Rada Administracyjna przyjmuje budżet Agencji i końcowy program działań, dostosowując je, gdzie to konieczne, do wkładu Wspólnoty.
Niezwłocznie przesyła je Komisji, władzy budżetowej i państwom trzecim, które uczestniczą w działaniach Agencji.
Artykuł 19
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor zarządzający wykonuje budżet Agencji.
2.
Kontrola zobowiązań, regulowanie wszelkich wydatków i kontrola istnienia i odzyskiwania wszelkich dochodów Agencji dokonywane są przez kontrolera finansowego Komisji.
3.
Co roku, najpóźniej do 31 marca, dyrektor zarządzający przedkłada Komisji, Radzie Administracyjnej i Trybunałowi Obrachunkowemu szczegółowe rozliczenia wszystkich dochodów i wydatków z minionego roku.
Trybunał Obrachunkowy bada te rozliczenia, zgodnie z art. 248 Traktatu.
Publikuje coroczne sprawozdanie dotyczące działań Agencji.
4.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady Administracyjnej, zwalnia dyrektora zarządzającego Agencji z zadania wykonania budżetu.
Artykuł 20
Zwalczanie nadużyć finansowych
1.
W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych nielegalnych działań przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 stosuje się bez ograniczeń w odniesieniu do Agencji.
2.
Agencja przystępuje do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego wewnętrznych dochodzeń przeprowadzanych przez OLAF i niezwłocznie wydaje odpowiednie przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich pracowników Agencji.
3.
Decyzje dotyczące finansowania i wykonania umów i instrumentów z nich wynikających wyraźnie ustalają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą przeprowadzać na miejscu, w razie konieczności, kontrole odbiorców funduszy Agencji i przedstawicieli odpowiedzialnych za ich przydzielanie.
Artykuł 21
Przepisy finansowe
Rada Administracyjna po otrzymaniu zgody od Komisji i opinii Trybunału Obrachunkowego przyjmuje rozporządzenie finansowe Agencji.
To rozporządzenie finansowe określa w szczególności procedurę sporządzania i wykonywania budżetu Agencji, zgodnie z art. 142 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., które ma zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [12].
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 22
Ocena
1.
W okresie pięciu lat od daty podjęcia przez Agencję swoich obowiązków Rada Administracyjna zleca niezależną, zewnętrzną ocenę dotyczącą wykonania niniejszego rozporządzenia.
Komisja udostępnia Agencji wszelkie informacje, jakie uznaje za stosowne dla oceny.
2.
Ocena dokonuje oceny wpływu niniejszego rozporządzenia, Agencji oraz jej sposobów działania zmierzających do ustanowienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniom ze statków.
Rada Administracyjna wydaje określony zakres uprawnień w porozumieniu z Komisją, na podstawie konsultacji ze stronami zaangażowanymi.
3.
Rada Administracyjna otrzymuje ocenę i wydaje Komisji zalecenia odnośnie do zmian w tym rozporządzeniu, Agencji i jej sposobach działania.
Zarówno wyniki oceny, jak i zaleceń są przekazywane przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady i zostają opublikowane.
Artykuł 23
Początek działalności Agencji
Agencja jest gotowa do podjęcia działań w ciągu dwunastu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002
z dnia 23 lipca 2002 r.
w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3 lit. e) i art. 89,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego utworzonego zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat EWWiS, jak też i zasady przyjęte dla jego wykonania, w szczególności decyzja Komisji nr 3632/93/EWWiS z dnia 28 grudnia 1993 r. ustanawiającą zasady wspólnotowe w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego [5], wygasają dnia 23 lipca 2002 r.
(2) Nierównowaga konkurencyjna pomiędzy węglem z Wspólnoty a węglem przywożonym zmusiła przemysł węglowy do podjęcia zdecydowanych środków restrukturyzacyjnych, w tym znacznej redukcji produkcji w ciągu ostatnich kilku dekad.
(3) Wspólnota stała się coraz bardziej uzależniona od zewnętrznego zaopatrzenia w źródła energii pierwotnej.
Jak stwierdzono w Zielonej Księdze w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa podaży energii, przyjętej przez Komisję dnia 29 listopada 2000 r., dywersyfikacja źródeł energii, pod względem obszarów geograficznych i rodzaju produktów, umożliwi stworzenie warunków dla zwiększenia bezpieczeństwa podaży energii.
Ta strategia uwzględnia rozwój krajowych źródeł energii pierwotnej, w szczególności źródeł energii wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej.
(4) Ponadto, sytuacja polityczna na świecie wprowadza całkowicie nowy wymiar do oceny ryzyka geopolitycznego i ryzyka bezpieczeństwa w sektorze energetycznym oraz nadaje szersze znaczenie idei bezpieczeństwa podaży energii.
W związku z tym musi być dokonywana regularna ocena ryzyka odnoszącego się do unijnej struktury podaży energii.
(5) Jak wskazano w Zielonej Księdze w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa podaży energii, konieczne jest, w oparciu o bieżącą sytuację energetyczną, podjęcie środków, które umożliwią zagwarantowanie dostępu do zasobów węgla i stąd potencjalną dostępność wspólnotowego węgla.
(6) W związku z tym, Parlament Europejski w dniu 16 października 2001 r. przyjął uchwałę dotyczącą Zielonej Księgi Komisji w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa podaży energii, która uznaje znaczenie węgla jako krajowego źródła energii.
Parlament Europejski stwierdził, że należy wziąć pod uwagę pomoc finansową dla produkcji węgla, jednocześnie uznając potrzebę większej efektywności w tym sektorze i zmniejszania subwencji.
(7) Wzmocnienie bezpieczeństwa energetycznego Unii, które podkreśla generalna zasada ostrożności, uzasadnia więc utrzymywanie możliwości produkcji węgla z uwzględnieniem pomocy państwa.
Jednakże realizacja tego celu nie kwestionuje potrzeby kontynuacji procesu restrukturyzacji przemysłu węglowego, zważywszy, że w przyszłości większość produkcji węgla pozostanie raczej niekonkurencyjna w stosunku do węgla przywożonego.
(8) Minimalny poziom produkcji węgla, wspólnie z innymi środkami, szczególnie promocją źródeł energii odnawialnej, pomoże utrzymać udział krajowych źródeł energii pierwotnej, które znacząco zwiększą bezpieczeństwo energetyczne Unii.
Co więcej, udział krajowych źródeł energii pierwotnej posłuży promocji celów ekologicznych w ramach stałego rozwoju.
(9) Strategiczny kontekst bezpieczeństwa energetycznego ma charakter rozwojowy, co uzasadnia średniookresową ocenę niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę udział wszystkich krajowych źródeł energii pierwotnej.
(10) Niniejsze rozporządzenie nie narusza swobody wyboru przez Państwa Członkowskie ich zaopatrzenia w źródła energii.
Pomoc i jej kwota będą przyznawane zgodnie z przepisami odnoszącymi się do każdego rodzaju źródła energii i do wartości każdego z tych źródeł.
(11) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, produkcja subsydiowanego węgla musi być ograniczona do tego, co jest absolutnie konieczne, aby mieć efektywny udział w realizacji celu bezpieczeństwa energetycznego.
Pomoc przyznana przez Państwa Członkowskie będzie zatem ograniczona do pokrycia kosztów inwestycyjnych lub bieżących strat produkcyjnych w przypadku gdy górnictwo jest częścią planu zabezpieczenia zasobów.
(12) Pomoc państwa dla utrzymania dostępu do rezerw węgla w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego powinna być przeznaczona dla jednostek produkcyjnych, które mogłyby przyczynić się do realizacji tego celu na satysfakcjonujących ekonomicznie warunkach.
Wdrożenie tych zasad pomoże zmniejszyć pomoc dla przemysłu węglowego.
(13) Mając na względzie ryzyka związane z geologiczną niepewnością, pomoc na pokrycie początkowych kosztów inwestycji pozwoli jednostkom produkcyjnym, które są rentowne lub bliskie ekonomicznej rentowności, na podjęcie inwestycji, koniecznych do zachowania konkurencyjnego potencjału produkcyjnego.
(14) Proces restrukturyzacji przemysłu węglowego ma zasadnicze reperkusje społeczne i regionalne z powodu ograniczenia działalności.
Jednostki produkcyjne, które nie są uprawnione do pomocy jako części realizacji celu dostępu do rezerw węgla muszą, więc mieć możliwość, tymczasowo, skorzystania z pomocy dla złagodzenia społecznych i regionalnych skutków ich zamknięcia.
Ta pomoc w szczególności umożliwi Państwom Członkowskim zastosowanie odpowiednich środków na rozwój społeczny i gospodarczy obszarów objętych procesem restrukturyzacji.
(15) Przedsiębiorstwa będą także uprawnione do pomocy na pokrycie kosztów, które zgodnie ze zwykłymi zasadami rachunkowości nie dotyczą kosztów produkcji.
Niniejsza pomoc ma na celu pokrycie kosztów nadzwyczajnych, w szczególności przejętych zobowiązań.
(16) Zmniejszanie pomocy dla przemysłu węglowego pozwoli Państwom Członkowskim, zgodnie z ich ograniczeniami budżetowymi, na ponowne rozdzielenie pomocy przyznanej sektorowi energetycznemu, w oparciu o zasadę stopniowego transferu pomocy zwykle udzielanej na konwencjonalne formy energii, w szczególności sektorowi węglowemu, na źródła energii odnawialnej.
Pomoc na źródła energii odnawialnej będzie przyznawana zgodnie z zasadami i kryteriami przyjętymi w wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska [6].
(17) Realizując swoje zadanie, Wspólnota musi zapewnić, że są ustanowione, zachowane i stosowane normalne warunki konkurencji.
W szczególności w odniesieniu do rynku energii elektrycznej, pomoc dla przemysłu węglowego nie może wpływać na wybór podaży źródeł energii pierwotnej przez producentów energii elektrycznej.
W związku z tym, ceny i ilość węgla muszą być swobodnie uzgadniane pomiędzy Umawiającymi się Stronami w świetle warunków panujących na rynku światowym.
(18) Poziom minimalny produkcji subsydiowanego węgla pomoże utrzymać znaczącą pozycję europejskiego wydobycia i technologię czystego spalania węgla, umożliwiając w szczególności jej transfer do głównych zagłębi węglowych poza Unią.
Taka polityka przyczyni się do znacznej globalnej redukcji emisji zanieczyszczeń i gazów cieplarnianych.
(19) Uprawnienia Komisji muszą być wykonywane w oparciu o dokładną i pełną wiedzę o środkach, które rządy planują podjąć.
W związku z tym, Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji skonsolidowane sprawozdanie pokazujące wszystkie szczegóły pomocy bezpośredniej i pośredniej, którą planują one przyznać przemysłowi węglowemu, wymieniając powody i zakres proponowanej pomocy, i jej zależność z planem dostępu do zasobów węgla i, tam gdzie będą miały zastosowanie, przedłożą plany redukcji działalności.
(20) W celu wzięcia pod uwagę terminu wyznaczonego zgodnie z dyrektywą 2001/80/WE [7] w sprawie dużych zakładów spalania węgla, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zgłoszenia Komisji konkretnych zakładów produkcyjnych będacych częścią planów zamknięcia lub planów dostępu do rezerw węgla najpóźniej do czerwca 2004 r.
(21) Zakładając zgodność z obecnym programem, przemysłowi węglowemu może być również przyznawana przez Państwa Członkowskie pomoc na badania naukowe i prace rozwojowe oraz na ochronę środowiska i szkolenie.
Pomoc musi być przyznana zgodnie z wymaganiami i kryteriami ustalonymi przez Komisję dla tych kategorii pomocy.
(22) Zastosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia wobec wygaśnięcia Traktatu EWWiS i decyzji nr 3632/93/EWWiS może spowodować powstanie trudności dla przedsiębiorstw związane z faktem, że w tym samym roku kalendarzowym będą miały zastosowanie dwa programy pomocy.
Dlatego jest konieczne zastosowanie okresu przejściowego do dnia 31 grudnia 2002 r.
(23) Proponowany państwowy system pomocy uwzględnia bardzo zróżnicowane czynniki, które charakteryzują obecny przemysł węglowy i rynek energii we Wspólnocie jako całość.
Te czynniki, które mogą się w mniejszym lub większym stopniu zmienić, niektóre z nich niespodziewanie, szczególnie zdolność węgla ze Wspólnoty do wzmocnienia unijnego bezpieczeństwa energetycznego, powinny być ponownie ocenione w ciągu trwania programu, w kontekście stałego rozwoju, w ramach sprawozdania.
Na podstawie takiego sprawozdania, uwzględniając różne rodzaje paliw kopalnych dostępnych na terytorium Wspólnoty, Komisja przedstawi Radzie propozycje, które uwzględnią rozwój i długoterminowe perspektywy programu, w szczególności społeczne i regionalne aspekty procesu restrukturyzacji przemysłu węglowego.
(24) Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej po wygaśnięciu Traktatu EWWiS i działać wstecz w celu zapewnienia pełnych korzyści z jego przepisów,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady udzielania pomocy dla przemysłu węglowego w celu przyczynienia się do restrukturyzacji tego przemysłu.
Ustanowione tutaj zasady uwzględniają:
- społeczne i regionalne aspekty restrukturyzacji sektora,
- potrzebę zachowania, jako środka ostrożności, poziomu minimalnego krajowej produkcji węgla dla zagwarantowania dostępu do rezerw.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "węgiel" oznacza wysokiej-, średniej- i niskiej klasy węgiel kategorii A i B, w rozumieniu międzynarodowej klasyfikacji ustanowionej przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ [8];
b) "plan dostępu do rezerw węgla": plan opracowany przez Państwo Członkowskie, zapewniający produkcję minimalnej ilości krajowego węgla, koniecznej do zagwarantowania dostępu do rezerw węgla;
c) "plan likwidacji": plan opracowany przez Państwo Członkowskie zapewniający środki, których efektem jest ostateczne zamknięcie jednostek produkcyjnych węgla;
d) "początkowe koszty inwestycji": stałe koszty kapitałowe bezpośrednio związane z pracami infrastrukturalnymi lub wyposażeniem koniecznym do eksploatacji złóż węgla w istniejących kopalniach;
e) "koszty produkcji" oznacza koszty związane z bieżącą produkcją, skalkulowane zgodnie z art. 9 ust. 3, obejmujące poza eksploatacją operacje związane z przeróbką węgla, w szczególności ze wzbogacaniem na mokro, klasyfikacją i sortowaniem oraz transportem do punktu załadunkowego;
f) "bieżące straty produkcyjne" oznacza dodatnią różnicę pomiędzy kosztem produkcji i ceną sprzedaży łącznie z dostawą swobodnie uzgodnioną pomiędzy Umawiającymi się Stronami w świetle warunków panujących na rynku światowym.
Artykuł 3
Pomoc
1.
Pomoc dla przemysłu węglowego uznaje się za zgodną z właściwym funkcjonowaniem wspólnego rynku tylko wtedy, gdy jest ona zgodna z przepisami rozdziału 2, bez uszczerbku dla programów pomocy państwa na badania i rozwój technologiczny, środowisko naturalne i kształcenie.
2.
Pomoc pokrywa wyłącznie koszty związane z węglem do produkcji energii elektrycznej, skojarzonej produkcji ciepła i energii elektrycznej, produkcji koksu i opalania pieców hutniczych w przemyśle stalowym w przypadku gdy takie zastosowanie ma miejsce we Wspólnocie.
ROZDZIAŁ 2
KATEGORIE POMOCY
Artykuł 4
Pomoc na ograniczenie działalności
Pomoc dla przedsiębiorstwa przeznaczona konkretnie na pokrycie bieżących strat jednostki produkcyjnej jest uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem tylko wtedy, gdy spełnia następujące warunki:
a) działalność danych jednostek produkcyjnych stanowi część planu zamknięcia, którego termin nie wykracza poza dzień 31 grudnia 2007 r.;
b) notyfikowana pomoc na jedną tonę przeliczeniową węgla nie może przekraczać przewidywanych kosztów produkcji i przewidywanych przychodów na rok produkcyjny węgla.
Pomoc wypłacona w rzeczywistości podlega corocznej korekcie, w oparciu o aktualne koszty i przychody, najpóźniej do końca roku produkcyjnego węgla następującego po roku, dla którego pomoc została przyznana;
c) kwota pomocy na jedną tonę przeliczeniową węgla nie może powodować, że ceny łącznie z dostawą węgla ze Wspólnoty będą niższe niż węgla podobnej jakości z państw trzecich;
d) pomoc nie może powodować zniekształcenia konkurencji pomiędzy kupującymi węgiel a użytkownikami we Wspólnocie;
e) pomoc nie może powodować zniekształcenia konkurencji na rynku energii elektrycznej na rynku skojarzonej produkcji ciepła i energii elektrycznej, na rynku produkcji koksu oraz na rynku stal.
Artykuł 5
Pomoc na dostęp do zasobów węgla
1.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ust. 2 i 3, przyznać pomoc przedsiębiorstwu, skierowaną konkretnie do jednostki produkcyjnej lub grupy jednostek produkcyjnych, wyłącznie, jeśli pomoc przyczynia się do zachowania dostępu do rezerw węgla.
Jednostka produkcyjna może otrzymać pomoc wyłącznie z tytułu kategorii określonych w ust. 2 lub ust. 3.
Nie jest możliwa kumulacja pomocy z tytułu ust. 2 i 3.
Pomoc na inwestycje początkowe
2.
Pomoc przeznaczona na pokrycie inwestycji początkowych może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem wyłącznie, jeśli spełnia warunki ustanowione w art. 4 lit. c), d) i e) oraz następujące warunki:
a) pomoc jest przeznaczona dla istniejących jednostek produkcyjnych, które nie otrzymały pomocy z tytułu art. 3 decyzji nr 3632/93/EWWiS lub które otrzymały pomoc zaakceptowaną przez Komisję na podstawie powyższego art. 3 po wykazaniu, że były one zdolne osiągnąć pozycję konkurencyjną wobec cen węgla o podobnej jakości z państw trzecich;
b) jednostki produkcyjne opracują plan operacyjny i plan finansowy pokazujące, że pomoc dla danego projektu inwestycyjnego zapewni efektywność ekonomiczną tych jednostek;
c) pomoc notyfikowana i rzeczywiście wypłacona nie przekroczy 30 % ogólnych kosztów właściwego projektu inwestycyjnego, który pozwoli jednostkom produkcyjnym na osiągnięcie konkurencyjności w stosunku do cen węgla podobnej jakości z państw trzecich.
Pomoc przyznana zgodnie z niniejszym ustępem, czy to w formie pojedynczej wypłaty czy rozłożona na kilka lat nie może być wypłacona po dniu 31 grudnia 2010 r.
Pomoc na bieżącą produkcję
3.
Pomoc przeznaczona na pokrycie bieżących strat produkcyjnych może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem wyłącznie, jeśli spełnia warunki ustanowione w art. 4 lit. b)–e) i następujące warunki:
a) działalność omawianych jednostek produkcyjnych lub grup jednostek produkcyjnych w tym samym przedsiębiorstwie tworzy część planu dostępu do rezerw węgla;
b) pomoc jest przyznawana jednostkom produkcyjnym, które mają najlepsze ekonomiczne perspektywy, ze szczególnym odniesieniem do poziomu i struktury kosztów produkcji, oraz w granicach ilości krajowego węgla produkowanego zgodnie z planem wymienionym w lit. a)
Artykuł 6
Zmniejszanie pomocy
1.
Ogólna kwota pomocy dla przemysłu węglowego przyznanej zgodnie z art. 4 i art. 5 ust. 3 powinna mieć trend spadkowy i prowadzić do jej znacznego zmniejszenia.
Nie można przyznać pomocy na redukcję działalności na podstawie art. 4 po dniu 31 grudnia 2007 r.
2.
Ogólna kwota pomocy dla przemysłu węglowego przyznanej zgodnie z art. 4 i 5 nie przekroczy, w żadnym roku po 2003 r., kwoty pomocy zaakceptowanej przez Komisję zgodnie z art. 3 i 4 decyzji nr 3632/93/EWWiS na rok 2001.
Artykuł 7
Pomoc na pokrycie kosztów nadzwyczajnych
1.
Pomoc państwa przyznana przedsiębiorstwom, które prowadzą lub prowadziły działalność związaną z produkcją węgla, w celu umożliwienia im pokrycia kosztów powstających lub powstałych w wyniku racjonalizacji i restrukturyzacji przemysłu węglowego, które nie są związane z bieżącą produkcją ("odziedziczone zobowiązania") jest traktowana jako zgodna ze wspólnym rynkiem przy założeniu, że wypłacona kwota nie przekracza tych kosztów.
Taka pomoc może być wykorzystana na pokrycie:
a) kosztów poniesionych tylko przez przedsiębiorstwa, które prowadzą lub prowadziły restrukturyzację, tj. kosztów związanych z rekultywacją terenów pokopalnianych przeprowadzoną zgodnie z wymogami ochrony środowiska;
b) kosztów poniesionych przez kilka przedsiębiorstw.
2.
Kategorie kosztów wynikających z racjonalizacji i restrukturyzacji przemysłu węglowego są określone w Załączniku.
Artykuł 8
Wspólne przepisy
1.
Zatwierdzona kwota pomocy przyznanej zgodnie z którymkolwiek z przepisów niniejszego rozporządzenia jest obliczana z uwzględnieniem pomocy udzielonej w tym samym celu, niezależnie od formy, z innych zasobów krajowych.
2.
Całość pomocy otrzymanej przez przedsiębiorstwo jest wykazywana w sprawozdaniach finansowych jako oddzielna pozycja przychodów w odróżnieniu od obrotów.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc na mocy niniejszego rozporządzenia prowadzi nie tylko wydobycie, ale także inną działalność gospodarczą, przyznane fundusze są wykazywane na oddzielnych rachunkach, tak aby przepływy pieniężny na podstawie niniejszego rozporządzenia były wyraźnie rozpoznawalne.
Fundusze są zarządzane w taki sposób, aby nie było możliwości transferowania ich na inną działalność.
ROZDZIAŁ 3
PROCEDURY NOTYFIKACJI, OCENY I ZATWIERDZENIA
Artykuł 9
Notyfikacja
1.
Oprócz przepisów art. 88 Traktatu i rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiających szczegółowe zasady zastosowania art. 93 Traktatu WE [9], pomoc wymieniona w niniejszym rozporządzeniu jest przedmiotem szczególnych przepisów ustanowionych w art. 2–12.
2.
Państwa Członkowskie, które przyznają pomoc dla przemysłu węglowego, dostarczą Komisji wszystkie potrzebne informacje na tle bieżącej sytuacji w energetyce, dla uzasadnienia szacowanych zdolności produkcyjnych tworzących część planu dostępu do rezerw węgla, poziom minimalny produkcji potrzebny do zagwarantowania tego dostępu, a także uwzględniając kategorie pomocy, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu i odpowiednie rodzaje wsparcia, biorąc pod uwagę specyfikę przemysłu węglowego w każdym Państwie Członkowskim.
3.
Koszty produkcji są obliczone zgodnie z trzymiesięcznym preliminarzem kosztów przesłanym Komisji przez przedsiębiorstwa węglowe lub ich stowarzyszenia.
Przedsiębiorstwa te włączają zwykłą amortyzację i odsetki od pożyczonych środków do swojej kalkulacji kosztów produkcji.
Kwalifikujące się koszty oprocentowania opierają się na rynkowych stawkach oprocentowania i są ograniczone do działań wymienionych w art. 2 lit. e).
4.
Państwa Członkowskie, które zamierzają przyznać pomoc na redukcję działalności wymienionej w art. 4, przedstawią Komisji plan zamknięcia jednostek produkcyjnych najpóźniej do dnia 31 października 2002 r.
Plan ten powinien zawierać, co najmniej następujące elementy:
a) wyspecyfikowanie jednostek produkcyjnych;
b) rzeczywiste lub szacunkowe koszty produkcji każdej jednostki produkcyjnej na rok produkcyjny węgla; koszty te są obliczane zgodnie z ust. 3;
c) szacunkową produkcję na rok produkcyjny, jednostek produkcyjnych będących przedmiotem planu likwidacji;
d) szacunkową kwotę pomocy na ograniczenie działalności, na rok produkcyjny węgla.
5.
Państwa Członkowskie, które zamierzają przyznać pomoc określoną w art. 5 ust. 2, przedłożą najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r.
Komisji projekt planu dostępu do rezerw węgla.
Ten plan dostarczy, jako minimum, obiektywnych kryteriów wyboru, takich jak rentowność ekonomiczna, którą mają osiągnąć jednostki produkcyjne w celu otrzymania pomocy na projekty inwestycyjne.
6.
Państwa Członkowskie, które zamierzają przyznać pomoc wymienioną w art. 5 ust. 3, przedstawią Komisji plan dostępu do zasobów najpóźniej do dnia 31 października 2002 r.
Plan ten powinien zawierać co najmniej następujące elementy:
a) obiektywne kryteria wyboru, jakie mają spełniać jednostki produkcyjne, tak aby zostały włączone do tego planu;
b) specyfikację jednostek produkcyjnych lub grup jednostek produkcyjnych w tym samym przedsiębiorstwie spełniających kryteria wyboru;
c) rzeczywiste lub szacunkowe koszty produkcji dla każdej jednostki produkcyjnej na rok produkcyjny węgla; koszty te są obliczane zgodnie z ust. 3;
d) plan działalności i plan finansowy dla każdej jednostki produkcyjnej lub grupy jednostek produkcyjnych w tym samym przedsiębiorstwie odzwierciedlające zasady budżetowe Państw Członkowskich;
e) szacunkową produkcję na rok produkcyjny węgla, jednostek produkcyjnych lub grup jednostek produkcyjnych w tym samym przedsiębiorstwie, tworzącą część planu dostępu do rezerw węgla;
f) szacunkową kwotę pomocy na dostęp do rezerw węgla na każdy rok produkcyjny węgla;
g) odpowiednie udziały krajowego węgla i źródeł energii odnawialnej wobec wielkości krajowych źródeł energii pierwotnej, które przyczyniają się do realizacji celu bezpieczeństwa energetycznego w ramach stałego rozwoju i spodziewane trendy zwiększania lub zmniejszania tych udziałów.
7.
Jako część notyfikacji planów, określonych w ust. 4, 5 i 6, Państwa Członkowskie dostarczą Komisji wszystkie informacje dotyczące zmniejszania emisji gazów cieplarnianych.
Powinny się one odnosić w szczególności do ograniczania emisji w wyniku wysiłków stosowania czystych technologii spalania węgla.
8.
Państwa Członkowskie, na odpowiednio uzasadnionej podstawie poinformują Komisję najpóźniej do czerwca 2004 r. o wytypowaniu z nazwy jednostek produkcyjnych tworzących część planów, określonych w ust. 4 i 6.
9.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich zmianach w planie wcześniej dostarczonym Komisji zgodnie z ust. 4, 5, 6, 7 i 8.
10.
Państwa Członkowskie wysyłają powiadomienie o wszystkich środkach finansowych, które zamierzają przyznać w ciągu roku produkcyjnego węgla, wyszczególniając charakter wsparcia z powołaniem się na formy pomocy, określone w art. 4, 5 i 7.
Państwa dostarczą Komisji szczegóły istotne dla kalkulacji przewidywanych kosztów produkcji i ich związku z planami notyfikowanymi Komisji zgodnie z ust. 4, 5, 6, 7 i 8.
11.
Państwa Członkowskie prześlą zawiadomienie o wysokości kwoty oraz wyczerpującą informację na temat środków faktycznie wypłaconych w roku produkcyjnym, nie później niż 6 miesięcy po zakończeniu tego roku produkcyjnego.
Przed końcem następnego roku produkcyjnego zgłoszą one również wszelkie korekty w odniesieniu do środków finansowych pierwotnie wypłaconych.
12.
Powiadamiając o pomocy określonej w art. 4, 5 i 7 oraz składając oświadczenie o pomocy rzeczywiście wypłaconej, Państwa Członkowskie dostarczą wszelkich informacji koniecznych do celów weryfikacji warunków i kryteriów wymienionych w niniejszych przepisach.
Artykuł 10
Ocena i zatwierdzenie
1.
Komisja oceni plan(-y) notyfikowane zgodnie z art. 9.
Komisja podejmie decyzję o ich zgodności z warunkami i kryteriami określonymi w art. 4, 5, 6, 7 i 8 oraz o ich zgodności z celami niniejszego rozporządzenia, zgodnie z regulaminem ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 659/1999.
2. Komisja zbada środki notyfikowane zgodnie z art. 9 ust. 10. w świetle planów dostarczonych w ramach art. 9 ust. 4, 5, 6, 7 i 8. Komisja podejmie decyzję zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 11
Sprawozdania Komisji
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., Komisja przedstawi sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, obejmujący w szczególności doświadczenia i problemy wynikające ze stosowania niniejszego rozporządzenia od czasu jego wejścia w życie.
Komisja oceni w świetle środków podjętych przez Państwa Członkowskie wyniki restrukturyzacji przemysłu węglowego i skutki dla rynku wewnętrznego.
2.
Komisja przedstawi bilans odpowiedniego udziału różnych rodzimych źródeł energii pierwotnej w każdym z Państw Członkowskich, łącznie z różnymi kategoriami dostępnych paliw kopalnych.
Uwzględniając rozwój odnawialnych źródeł energii, Komisja oceni faktyczny udział rodzimego węgla w długoterminowym bezpieczeństwie energetycznym Unii Europejskiej jako część strategii stałego rozwoju, oraz przedstawi swoją ocenę, w jakim stopniu węgiel będzie potrzebny do celu zagwarantowania bezpieczeństwa energetycznego.
Artykuł 12
Środki wykonawcze
Komisja podejmie wszelkie środki dla wykonania niniejszego rozporządzenie.
Uchwali wspólne ramy dla przekazywania informacji, które pozwolą jej ocenić zgodność z warunkami i kryteriami ustalonymi dla przyznawania pomocy.
Artykuł 13
Środki oceny
1.
W oparciu o sprawozdanie przygotowany zgodnie z art. 11, Komisja przedstawi Radzie, w razie potrzeby, propozycje zmian w niniejszym rozporządzeniu dotyczące stosowania go w odniesieniu do pomocy, od dnia 1 stycznia 2008 r.
Zachowując zasadę ograniczania pomocy, propozycje takie ustanowią w szczególności zasady, w oparciu o które od dnia 1 stycznia 2008 r. będą wprowadzane plany Państw Członkowskich.
2.
Zasady określone w ust. 1 zostaną ustanowione w świetle celów wymienionych w art. 1, ze szczególnym uwzględnieniem społecznych i regionalnych skutków środków podejmowanych w odniesieniu do energii.
Artykuł 14
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 lipca 2002 r.
2.
Pomoc obejmująca koszty na 2002 r. może być, jednakże kontynuowana na podstawie uzasadnionego wniosku Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem przepisów i zasad przyjętych w decyzji nr 3632/93/EWWiS, z wyjątkiem zasad dotyczących ostatecznych terminów i procedur.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1426/2002
z dnia 2 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 449/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6 i 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 449/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1343/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [6], ustanawia wspólną organizację rynków owoców i warzyw.
(3) Terminy przekazywania określonych informacji do właściwych władz powinny być dostosowane do terminów ustanowionych dla zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych programów pomocowych Wspólnoty ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [8], oraz w celu umożliwienia przesyłania świadectw dostawy teleksem, faksem lub pocztą elektroniczną.
(4) Należy zwiększyć kontrolę ilości dostarczonych do przetwarzania oraz uwzględnić przeprowadzanie kontroli porównawczych obszarów i wprowadzić pewne zmiany w systemie kontroli i kar w świetle anomalii wykrytych podczas kontroli na miejscu oraz w celu rozróżnienia pomiędzy przypadkami, gdzie zadeklarowana powierzchnia jest większa lub mniejsza, niż powierzchnia faktycznie ustalona.
(5) W związku z problemami napotkanymi podczas wdrażania, na życzenie zainteresowanych stron należywprowadzić przepisy dla zastosowania niektórych zmienionych zasad niniejszego rozporządzenia w przypadkach mających miejsce przed jego wejściem w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 449/2001 wprowadza się zmiany jak następuje:
1) W ostatnim akapicie art. 4, "do dnia 20 maja" zastępuje się "najpóźniej do dnia 31 maja".
2) W ostatnim akapicie art. 5 ust. 5, "do dnia 20 maja" zastępuje się "najpóźniej do dnia 31 maja".
3) W ostatnim zdaniu art. 6 słowa "podczas kontroli na miejscu jak przewidziano w art. 18" zastępuje się "podczas kontroli powierzchni przewidzianych w art. 18".
4) Drugie zdanie w akapicie trzecim art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Organizacja producentów przesyła kopię lub telex, faks lub pocztę elektroniczną zawierające informacje ustanowione w pierwszym akapicie najpóźniej w piątym dniu roboczym po tygodniu, w którym nastąpiła dostawa, do organu określonego przez Państwo Członkowskie, w którym jest jego główna siedziba, oraz ewentualnie do organu określonego przez Państwo Członkowskie, w którym odbywa się przetwarzanie, w celu ułatwienia kontroli."
5) Tiret drugie art. 18 ust. 1 ppkt i) otrzymuje brzmienie:
"— 7 % ilości dostarczonych do przetwarzania w celu sprawdzenia ich zgodności z certyfikatami, określonymi w art. 11 oraz zgodności z minimalnymi wymogami jakościowymi.".
6) Artykuł 18 ust. 1 ppkt v) otrzymuje brzmienie:
"v) kontrole wszystkich wniosków o udzielenie pomocy i dokumenty towarzyszące oraz - w przypadku pomidorów - kontrole przekrojowe wszystkich zadeklarowanych działek;"
7) Artykuł 20 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku pomidorów, jeżeli kontrola powierzchni określonych w art. 18 ust. 1 pkt i) i/lub v) wykazuje rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią a powierzchnią faktycznie ustaloną, na poziomie całej skontrolowanej powierzchni pomoc płatna na rzecz organizacji producentów zostanie zmniejszona, o ile różnice wystąpiły wyraźnie na skutek błędu:
- o procent ustalonej rozbieżności, jeżeli wynosi ona ponad 5 %, ale mniej niż 20 % ustalonej powierzchni,
- o 30 %, jeżeli rozbieżność wynosi ponad 20 % ustalonej powierzchni.
Niezależnie od przepisów akapitu pierwszego, jeżeli zadeklarowana powierzchnia jest mniejsza niż powierzchnia faktycznie ustalona, pomoc płatna na rzecz organizacji producentów zostanie zmniejszona o połowę procentu ustalonej różnicy, a redukcję tę stosuje się tylko wówczas, gdy rozbieżność jest większa niż 10 % ustalonej powierzchni."
8) Akapit drugi i trzeci art. 21 ust. 1 otrzymują brzmienie:
"Dodatkowo zawiesza się zatwierdzenie przetwórcy, zgodnie z art. 3 ust. 1:
- na rok gospodarczy występujący po ustaleniu, jeśli różnica określona w akapicie pierwszym jest większa niż 10 %, ale mniejsza niż 20 %,
- na dwa następne lata gospodarcze po ustaleniu, jeśli różnica przekracza 20 %.
Do celów stosowania akapitu pierwszego i drugiego wszelkie ilości gotowych produktów przekraczające 8 % tolerancji, niespełniające wymogów jakości są traktowane jako ilości nieprzetworzone."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1442/2002
z dnia 7 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1554/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczącego wprowadzania na rynek cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem nierafinowanym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje stawkę ryczałtową pomocy wspólnotowej do cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich, który ma być wprowadzany na rynek w europejskich regionach Wspólnoty. Pomoc dotyczy cukru nierafinowanego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich, przeznaczonego do rafinacji w rafinerii usytuowanej w europejskim regionie Wspólnoty i przewożonego do europejskich regionów Wspólnoty lub w razie konieczności składowanego w tych departamentach.
(2) Pomoc ta na rok gospodarczy 2001/02 jest ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1554/2001 [3].
Pomoc dotycząca transportu z bazy loco fabryki do bazy portu fob oraz składowania we francuskich departamentach zamorskich na rok gospodarczy 2001/02 jest ustalona w art. 2 ust. 1 lit. a) i c) tego rozporządzenia.
Obecnie po uzyskaniu przez Komisję informacji na temat odpowiedniego poziomu tej pomocy należy ustalić kwoty pomocy na lata gospodarcze od 2002/03 do 2005/06, tj. na okres, na który rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 przewiduje ustalenie cen interwencyjnych oraz kwot produkcji i rafinacji.
Przez ten sam okres należy kontynuować przyznawanie pomocy na koszty transportu morskiego oraz pomocy na rafinację.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1554/2001 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na wniosek właściwych władz francuskich w latach gospodarczych od 2002/03 do 2005/06 producenci cukru, o którym mowa w art. 1, dostarczonego do portów europejskich we Wspólnocie otrzymują pomoc złożoną z następujących elementów:
a) kwota stawki ryczałtowej za tonę cukru wyrażonego jako cukier biały, na pokrycie kosztów transportu z bazy loco fabryki do bazy portu fob, ustaloną w wysokości:
- 17 EUR za tonę dla Réunion i Martyniki,
- 24 EUR za tonę dla Gwadelupy;
b) kwota jednolitej stawki ryczałtowej na pokrycie kosztów transportu morskiego z portu fob w bazie departamentu zamorskiego do portów europejskich (baza CIF) we Wspólnocie oraz odpowiednich kosztów ubezpieczenia;
c) kwota stawki ryczałtowej za 100 kilogramów cukru nierafinowanego, wyrażonego jako cukier biały, zatrzymanego w składach producentów na koniec każdego miesiąca, ustalona w wysokości 0,45 EUR dla Gwadelupy oraz 0,35 EUR dla Réunion."
Artykuł 2
Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1554/2001 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku cukru określonego w art. 1, rafinowanym w europejskich regionach Wspólnoty w latach gospodarczych od 2002/03 do 2005/06, pomoc zostaje udzielona zainteresowanym rafineriom na każdą dziesiątą część procenta uzysku ponad 92 %, kwoty równej 0,0387 % ceny interwencyjnej na cukier nierafinowany, ustalonej na ten okres." .
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1444/2002
z dnia 24 lipca 2002 r.
zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktury gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie przeprowadzania wspólnotowych przeglądów dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 143/2002 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyniki wspólnotowych przeglądów struktury gospodarstw rolnych przewidziane rozporządzeniem (EWG) nr 571/88 mogą być spójne w całej Wspólnocie Europejskiej tylko wtedy, kiedy zawarte w wykazie charakterystyk określenia są jednakowo rozumiane i stosowane.
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 143/2002 został zmieniony wykaz charakterystyk, przewidzianych do stosowania przy przeprowadzaniu wspólnotowych przeglądów struktury gospodarstw rolnych w latach 2003, 2005, 2007.
(3) Do wykazu charakterystyk dodano nowe zmienne, a rozwój rolnictwa spowodował konieczność rewizji definicji różnych zmiennych sformułowanych dawniej.
(4) Rewizji wymaga wykaz wyjątków od jednolitych definicji, wymagalnych w okolicznościach szczególnych dla określonych Państw Członkowskich.
(5) W pewnych Państwach Członkowskich uległy zmianom granice regionów i okręgów administracyjnych, skutkiem czego nastąpiła rewizja wykazu regionów i okręgów do celów stosowania przy przeglądach struktury rolnej we Wspólnocie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji Komisji 2000/115/WE [4] otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik ten zawiera wspólnotowe definicje przeznaczone do stosowania we wspólnotowych przeglądach struktury gospodarstw rolnych wraz z dotyczącymi ich wyjaśnieniami i przykładami.
Artykuł 2
Załącznik III do decyzji 2000/115/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik ten zawiera wyjątki od wspólnotowych definicji z powodu szczególnych wymagań w określonych Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
Regiony i prowincje Włoch wymienione w załączniku IV do decyzji 2000/115/WE zastępuje się regionami i prowincjami zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Nowe regiony i prowincje będą służyć za podstawę w stosunku do wyników przeglądu podstawowego w latach 1999/2000.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia od daty jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1446/2002
z dnia 8 sierpnia 2002 r.
w sprawie zawieszenia i otwarcia kontyngentów taryfowych stosowanych przy przywozie do Wspólnoty niektórych produktów rolnych przetworzonych pochodzących z Bułgarii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1477/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 1999/278/WE z dnia 9 marca 1999 r. dotyczącą sfinalizowania Protokołu dostosowania handlowych aspektów Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa łącznie z usprawnieniami istniejących uzgodnień preferencyjnych [3], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół nr 3 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony, zatwierdzony decyzją Rady i Komisji 94/908/EWWiS, WE, Euratom [4], ustanawia uzgodnienia handlowe na przetworzone produkty rolne wymienione poniżej.
(2) Protokół nr 3 Układu Europejskiego, odnośnie wielkości kontyngentów taryfowych i systemu obliczania zmniejszonych składników rolnych oraz dodatkowych należności celnych, został zmieniony decyzją Rady Stowarzyszenia UE-Bułgaria nr 2/2002 z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie usprawnień uzgodnień handlowych dotyczących przetworzonych towarów rolnych, o których mowa w Protokole nr 3 Układu Europejskiego [5].
Zmiany wchodzą w życie od dnia 1 września 2002 r.
(3) W rezultacie należy zawiesić stosowanie kontyngentów taryfowych przy przywozie do Wspólnoty Europejskiej produktów pochodzących z Bułgarii, ustanowionych na rok 2002 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2542/2001 [6] i ustanowić nowe roczne kontyngenty określone w załączniku I do protokołu nr 3.
Ponieważ nowe kontyngenty roczne dotyczą roku 2002, a nie mogą zostać wprowadzone przed dniem 1 września 2002 r., należy je zmniejszyć na rok 2002 proporcjonalnie do okresu, który już upłynął.
(4) Kontyngent taryfowy ustanowiony dla Bułgarii musi być zarządzany zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [8].
(5) Powinny zostać zniesione zmniejszone składniki rolne i dodatkowe należności celne stosowane od dnia 1 lipca 2000 r. w przywozie do Wspólnoty towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/93, ustanowione w ramach Układu Europejskiego z Bułgarią rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1477/2000 [9], zmienionym ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 748/2002 [10].
(6) W związku z tym musi zostać zmienione rozporządzenie (WE) nr 1477/2000.
(7) Regulacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących obrotu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 września 2002 r. zawiesza się stosowanie kontyngentów taryfowych ustanowionych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 2542/2001.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe Wspólnoty na towary pochodzące z Bułgarii, wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia ustalane są corocznie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia i są zwolnione z należności celnych.
Podstawę kontyngentów na rok 2002 zmniejsza się pro rata w stosunku do okresu, który upłynął, przyjmując za podstawę pełne miesiące.
Artykuł 3
Kontyngentami celnymi Wspólnoty wymienionymi w art. 2 zarządza Komisja zgodnie z przepisami art. 308 lit. a), 308 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
W rozporządzenie (WE) nr 1477/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 skreśla się akapit piąty;
2) skreśla się załączniki XI i XII.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1472/2002
z dnia 13 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 względem pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych oraz przewidujące dostosowanie autonomiczne i przejściowe niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [3] wprowadza koncesje w formie obustronnych kontyngentów taryfowych, obejmujące zniesienie refundacji wspólnotowych do niektórych produktów. W celu uniknięcia zakłóceń w obrocie handlowym z tym państwem oraz zagwarantowania wywozu do niego wyłącznie produktów, które nie korzystają z refundacji, należy jak najszybciej sporządzić szczególne regulacje dotyczące wydawania pozwoleń w odniesieniu do tego państwa. W tym celu, przez uzupełnienie załącznika VIII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1368/2002 [5], przepisy mające zastosowanie na mocy art. 20b rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i rozporządzenia Komisji nr 1369/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. wprowadzającego odstępstwa od przepisów art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w zakresie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych oraz ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych [6] należy rozszerzyć na Węgry.
(2) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustala okres ważności pozwoleń na wywóz.
W celu pozostawania w zgodności z przyznanymi koncesjami należy ustanowić przepis dotyczący ograniczenia okresu ważności pozwoleń, unieważniania ich i zwalniania wniesionych zabezpieczeń.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Pozwolenia na produkt wymieniony w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999, wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a których okres ważności wygasa po dniu 31 lipca 2002 r. oraz które odnoszą się do Republiki Węgierskiej w rubryce 7, są unieważniane na wniosek zainteresowanej strony, a zabezpieczenia zwalniane proporcjonalnie do niewykorzystanych ilości.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002
z dnia 14 sierpnia 2002 r.
ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/48/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja ma zrealizować program prac mający na celu stopniowe przebadanie, w okresie 12 lat, substancji czynnych występujących w obrocie dwa lata po dacie notyfikacji dyrektywy 91/414/EWG. Pierwszy etap tego programu został przewidziany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4]. Ten pierwszy etap jest obecnie realizowany.
(2) Szczegóły drugiego etapu określono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5] i jest on również obecnie realizowany.
(3) Trzeci etap prac przewidziano w rozporządzeniu (WE) nr 451/2000 dla innych substancji czynnych nie objętych pierwszym i drugim etapem programu.
Producenci zamierzający zapewnić włączenie tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG dostarczyli szczegółowych informacji dotyczących obecnego etapu kompletności ich dokumentacji i jej docelowej zawartości oraz zobowiązali się do dostarczenia kompletu danych.
(4) W odniesieniu do trzeciego etapu programu prac, art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 precyzuje, że szczegółowe przepisy dotyczące przedkładania kompletnej dokumentacji, termin(-y) jej składania i systemu opłat dla danych substancji czynnych muszą zostać ustanowione przez Komisję rozporządzeniem, które należy przyjąć zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.
[6] utworzyło Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w celu zapewnienia, że Wspólnota ma dostęp do wysokiej jakości, niezależnego i skutecznego wsparcia naukowego i technicznego, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia w odniesieniu do prawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa żywności i pasz.
Dlatego właściwym jest zapewnienie EFSA udziału w programie prac dotyczącym substancji czynnych i należy określić jak najszybciej zakres tego udziału.
(6) W celu zapewnienia, aby dokumentacja została przekazana Państwom Członkowskim w sposób dogodny, należy dokonać podziału substancji czynnych na dwie grupy o odrębnych terminach przedkładania dokumentacji.
(7) Następnie, na etapie wstępnym, powinno wystarczyć by powiadamiający dostarczali Państwom Członkowskim sprawozdawcom jedynie wykazy dostępnych testów i badań, w celu umożliwienia tym Państwom ustalenia, czy dostępny jest komplet danych, które zostaną przedłożone w określonym terminie.
W przypadku, gdy takie dane nie będą dostępne w tym terminie, nie będzie możliwe zakończenie ponownej oceny substancji czynnej w ramach harmonogramu przewidzianego w dyrektywie 91/414/EWG i dlatego powinna niezwłocznie zostać podjęta decyzja o niewłączeniu danej substancji do załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie powinny cofnąć zezwolenie na produkty zawierające taką substancję czynną.
(8) Należy określić relacje między producentami, Państwami Członkowskimi, Komisją i EFSA oraz ustanowić obowiązki każdego z nich w zakresie realizacji programu, z uwzględnieniem doświadczenia zdobytego podczas pierwszego i drugiego etapu programu.
Dla zapewnienia skuteczności programu niezbędna jest ścisła współpraca między wszystkimi zaangażowanymi stronami i dokładne przestrzeganie ustanowionych terminów.
Należy ustalić ścisłe terminy dla wszystkich elementów trzeciego etapu programu prac, w celu zapewnienia jego zakończenia w dającym się zaakceptować okresie.
W przypadku, gdy zaprzestaje się współpracy z powiadamiającymi, nie jest możliwe dalsze skuteczne ocenianie i dlatego też dokonywanie oceny powinno zostać zakończone.
(9) W celu zapewnienia, by zostały rozważone wszelkie istotne informacje o potencjalnie groźnych skutkach substancji czynnej lub jej pozostałości, przy dokonywaniu oceny należy rozważyć informacje techniczne i naukowe przedłożone w odpowiednim terminie przez jakąkolwiek osobę.
(10) Niezbędne jest określenie obowiązków powiadamiających w odniesieniu do formatów, okresów oraz organów otrzymujących informacje, które należy przedłożyć.
(11) Zadanie dokonania oceny należy rozdzielić między właściwe władze Państw Członkowskich.
Dlatego dla każdej z substancji czynnej należy wyznaczyć Państwo Członkowskie sprawozdawcę.
Państwo Członkowskie sprawozdawca powinno ocenić kompletność kontroli dokonanej przez powiadamiającego oraz ocenić przedłożone informacje.
Powinno ono przedstawić EFSA wyniki oceny i wydać zalecenie Komisji dotyczące decyzji, jaką należy podjąć w odniesieniu do danej substancji czynnej.
(12) Państwa Członkowskie powinny przesyłać projekty sprawozdań ze swoich ocen do EFSA.
Projekty sprawozdań przygotowane przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę powinny być dokładnie przeglądane przez EFSA przed ich przedłożeniem Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(13) W celu unikania dublowania prac, w szczególności doświadczeń z wykorzystaniem kręgowców, należy zachęcać producentów do składania wspólnej dokumentacji.
(14) Powiadomienie i przedłożenie dokumentacji nie powinno być przesłanką dla umożliwienia, po włączeniu substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, wprowadzenia środków ochrony roślin do obrotu, z zastrzeżeniem przepisów art. 13 tej dyrektywy.
Dlatego podmiotom gospodarczym, które nie dokonały powiadomienia, należy umożliwić na wszystkich etapach procesu oceny uzyskiwanie informacji o możliwych dalszych wymaganiach dla kontynuowania obrotu środkami ochrony roślin zawierającymi substancje czynne podlegające ocenie.
(15) Procedury ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie powinny naruszać procedur i działań podejmowanych w ramach innych uregulowań wspólnotowych, w szczególności na mocy dyrektywy Rady 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, jeżeli Komisji zostaje udostępniona informacja wykazująca, że jej wymagania mogą zostać spełnione.
(16) Należy zniechęcać do stosowania do celów ochrony roślin środków zwalczających drobnoustroje z grup, które są lub mogą być używane w medycynie lub weterynarii.
Kategoria ta obejmuje dwie z substancji będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia —kasugamycynę oraz streptomycynę [8]. Do czasu ewentualnego podjęcia decyzji o ich włączeniu do załącznika I, należy zabronić ich stosowania, a zezwolić na to jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne.
W celu dokonania ich oceny, wymagana będzie informacja dotycząca odporności mikrobiologicznej.
(17) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty dotyczących bromku metylu wynikających z Protokołu Montrealskiego.
(18) W przypadku oczywistego braku równowagi w obowiązkach nałożonych na Państwa Członkowskie sprawozdawców w zakresie dokonywania oceny, należy stworzyć możliwość zastąpienia Państwa Członkowskiego pierwotnie wyznaczonego jako sprawozdawcę dla konkretnej substancji czynnej przez inne Państwo Członkowskie.
(19) W celu zapewnienia prawidłowego pozyskiwania środków na tym etapie programu prac, opłaty dla Państw Członkowskich powinny być wnoszone za opracowywanie i dokonywanie oceny dokumentacji, obok opłat już uiszczonych za ocenę powiadomień na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
(20) Rozporządzenie (WE) nr 451/2000 stanowi, że dla substancji czynnych objętych trzecim etapem programu prac, terminem przedłożenia kompletu danych jest najpóźniej dzień 25 maja 2003 r.
Rozporządzenie to stanowi także, że szczegółowe przepisy dotyczące przedkładania kompletnej dokumentacji zostaną ustanowione na późniejszym etapie.
W celu zorganizowania skutecznego programu prac, nie jest konieczne przedłożenie kompletu danych tuż przed złożeniem pełnej dokumentacji.
Jednakże, w celu zapewnienia, by substancje czynne bez kompletu danych nie pozostawały w obrocie, powinien być złożony wykaz dostępnych danych, podczas gdy pełna dokumentacja powinna być złożona tylko w przypadkach wyjątkowych i tylko na żądanie.
(21) Rozporządzenie (WE) nr 451/2000 należy odpowiednio zmienić.
(22) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, odnoszące się do kontynuowania oceny substancji czynnych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 451/2000.
2. Artykuł 6 ust. 2, 3 i 4 akapit drugi, dyrektywy 91/414/EWG nie stosują się do substancji wymienionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, tak długo jak procedury przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie zostaną zakończone w odniesieniu do tych substancji.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla:
a) przeglądów substancji czynnych objętych załącznikiem I, w szczególności odnawianiu zezwoleń zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokonywanych przez Państwa Członkowskie;
b) przeglądów dokonywanych przez Komisję na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy 91/414/EWG;
c) ocen dokonywanych na podstawie dyrektywy 79/117/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się definicje dyrektywy 91/414/EWG.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "powiadamiający" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która złożyła powiadomienie zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 451/2000 wymienionymi w załączniku II;
b) "Komitet" oznacza Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt określony w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG;
c) "wykaz danych" oznacza wykaz wszystkich dostępnych danych, jakie mają zostać przedłożone w komplecie danych;
d) "komplet danych" oznacza informacje i wyniki badań wystarczające dla spełnienia wymagań załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań danych substancji czynnych.
Artykuł 3
Organ Państwa Członkowskiego
1.
Państwa Członkowskie przydzielają swemu organowi lub organom odpowiedzialność za wykonanie swoich zobowiązań wynikających z programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Każde Państwo Członkowskie, na mocy niniejszego rozporządzenia, wyznacza jeden organ krajowy określony w załączniku III, w celu koordynacji i zapewnienia wszelkich niezbędnych kontaktów z powiadamiającymi, pozostałymi Państwami Członkowskimi, Komisją i Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, EFSA i wyznaczone koordynujące organy krajowe każdego innego Państwa Członkowskiego o szczegółach dotyczących wyznaczonego koordynującego organu krajowego i o każdej ich zmianie.
Artykuł 4
Środki w przypadku braku równowagi
Jeżeli w trakcie dokonywania oceny określonej w art. 9 i 10, staje się oczywiste, że występuje brak równowagi w obciążeniu odpowiedzialnością i pracą jaką należy wykonać, lub rzeczywiście wykonywaną przez Państwa Członkowskie jako sprawozdawców, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG, o zastąpieniu Państwa Członkowskiego, pierwotnie wyznaczonego jako sprawozdawcę dla konkretnej substancji czynnej, przez inne Państwo Członkowskie.
W takich przypadkach pierwotne Państwo Członkowskie sprawozdawca informuje danych powiadamiających i przekazuje nowo wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy całość korespondencji i informacji, którą otrzymało jako Państwo Członkowskie sprawozdawca na temat danej substancji czynnej.
Pierwotne Państwo Członkowskie zwraca powiadamiającemu opłatę określoną w art. 17, z wyjątkiem części określonej w jego ust. 2 lit. d).
Nowo wyznaczone Państwo Członkowskie sprawozdawca wymaga od powiadamiających uiszczenia opłaty określonej w art. 17, z wyjątkiem części określonej w jego ust. 2 lit. d).
Artykuł 5
Wycofanie się lub zastąpienie powiadamiającego
1.
Jeżeli powiadamiający podejmuje decyzję o zakończeniu swojego uczestnictwa w programie prac dotyczącym substancji czynnych, niezwłocznie informuje Państwo Członkowskie sprawozdawcę, Komisję, EFSA i wszystkich pozostałych powiadamiających dla danej substancji o swojej decyzji, podając powody.
W przypadku gdy powiadamiający kończy swoje uczestnictwo lub nie wypełnia swoich zobowiązań na podstawie niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do jego dokumentacji procedury przewidziane w art. 9 lub 10 zostają zakończone.
2.
Jeżeli powiadamiający uzgodni z innym producentem, że powiadamiający zostaje zastąpiony do celów dalszego uczestniczenia w programie prac na mocy niniejszego rozporządzenia, powiadamiający i taki inny producent informują Państwo Członkowskie sprawozdawcę, Komisję i EFSA w drodze wspólnego oświadczenia uzgadniającego, że taki inny producent zastępuje pierwotnego powiadamiającego w wykonywaniu zadań powiadamiającego zgodnie z art. 6, 7, 9, 10 lub 11.
Zapewniają oni, by równocześnie poinformowani o tym zostali inni powiadamiający dla danej substancji.
Zgodnie z systemem ustanowionym przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17, inny producent jest w tym przypadku solidarnie odpowiedzialny z pierwotnym powiadamiającym za wszelkie pozostające do uiszczenia opłaty związane z wnioskiem powiadamiającego.
3.
Wszystkie przedłożone informacje pozostają dostępne dla Państw Członkowskich sprawozdawców, Komisji lub EFSA.
Artykuł 6
Przedkładanie i sprawdzanie wykazów danych
1.
Najpóźniej do dnia 23 maja 2003 r. powiadamiający przedkłada(-ją) odpowiedniemu Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy wykazy danych dotyczących substancji czynnych wymienionych w załączniku I i przedkłada(-ją) kopie do EFSA.
W przypadku, gdy, dla jakiejkolwiek substancji czynnej wymienionej w załączniku I, istnieje kilka zgłoszeń, dani powiadamiający podejmują wszelkie właściwe kroki, by wspólnie przedkładać te wykazy danych.
W przypadku, gdy nie wszyscy zainteresowani powiadamiający przedkładają wykazy danych, wskazuje ono na starania poczynione w tym zakresie i powody, dla których niektórzy powiadamiający w nich nie uczestniczyli.
W odniesieniu do substancji czynnych zgłoszonych przez więcej niż jednego powiadamiającego, powiadamiający ci wyszczególniają, w stosunku do każdego badania z wykorzystaniem kręgowców, próby podejmowane dla uniknięcia dublowania testów i podają, w stosownym przypadku, powody przeprowadzenia zdublowanych badań.
2.
Wykazy danych przygotowywane są w formie określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
Powiadamiający udostępniają komplet danych określony w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
Na pisemną prośbę Państwa Członkowskiego sprawozdawcy lub Komisji, powiadamiający bezzwłocznie dostarcza żądaną część lub komplet danych.
3.
Państwo Członkowskie sprawozdawca bada przedłożone wykazy danych, aby ustalić, czy wskazują one że dostępny jest, w celu przedłożenia, komplet danych.
W odniesieniu do tych substancji czynnych, co do których Państwo Członkowskie sprawozdawca uważa, że nie jest dostępny, w celu jego przedłożenia, komplet danych, Państwo Członkowskie sprawozdawca zwraca się do powiadamiającego o bezzwłocznie przedłożenie kompletu danych i sprawdza, czy jest on kompletny.
Państwo Członkowskie sprawozdawca składa sprawozdanie Komisji o wynikach kontroli najpóźniej w terminie trzech miesięcy od otrzymania wykazu danych.
4.
W odniesieniu do tych substancji czynnych, co do których Państwo Członkowskie sprawozdawca uznaje, że nie jest dostępny komplet danych, bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Decyzja, czy komplet danych jest dostępny, podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
5.
W przypadku gdy stwierdza się, że dla konkretnej substancji czynnej nie jest dostępny komplet danych, Komisja podejmuje decyzję przewidzianą w art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG o niewłączeniu danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
6. O ile Komisja nie poinformuje powiadamiającego, że dla konkretnej substancji czynnej nie jest dostępny komplet danych, powiadamiający przedkłada dokumentację określoną w art. 7 ust. 2 i 3, w terminach określonych w art. 7 ust. 1.
Artykuł 7
Przedkładanie dokumentacji
1.
Powiadamiający przedkłada(-ją) odpowiedniemu Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy uproszczoną dokumentację określoną w ust. 2 i kompletną dokumentację określoną w ust. 3, najpóźniej do dnia 30 listopada 2003 r. dla substancji czynnych wymienionych w załączniku I część A, oraz najpóźniej do 30 listopada 2004 r. dla substancji czynnych wymienionych w załączniku I część B.
W przypadku, gdy dla którejś z substancji czynnych wymienionych w załączniku I istnieje kilka zgłoszeń, dani powiadamiający podejmują wszelkie właściwe kroki dla wspólnego przedłożenia dokumentacji.
W przypadku, gdy dokumentacja nie została przedłożona przez wszystkich zainteresowanych powiadamiających, zawiera ona wzmiankę o poczynionych staraniach i powodach, dla których niektórzy powiadamiający w nich nie uczestniczyli.
W odniesieniu do substancji czynnych zgłoszonych przez więcej niż jednego powiadamiającego, powiadamiający wyszczególniają, dla każdego z badań wykorzystujących kręgowce, szczegóły poczynionych prób w celu uniknięcia dublowania testów i podają, w stosownym przypadku, powody przeprowadzenia dublowanych badań.
2.
Uproszczona dokumentacja zawiera:
a) kopię powiadomienia; w przypadku wspólnego wystąpienia z wnioskiem przez kilku producentów, kopię zgłoszeń dokonanych zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 i nazwisko osoby wyznaczonej przez danych producentów jako odpowiedzialnej za wspólną dokumentację i przetwarzanie dokumentacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) ograniczony zakres reprezentatywnych zastosowań substancji czynnej, w odniesieniu do której dane przedłożone przez powiadamiającego w dokumentacji wykazują, że dla jednego lub więcej preparatów mogą zostać spełnione wymagania określone w art. 5 dyrektywy 91/414/EWG dla włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
c) i) dla każdego punktu załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG, streszczenie oraz wyniki badań i prób, nazwisko osoby lub nazwa instytutu, który przeprowadzał próby;
ii) dla każdego punktu załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG streszczenie oraz wyniki badań i prób, nazwisko osoby lub nazwa instytutu, który przeprowadzał próby dotyczące oceny kryteriów, określonych w art. 5 dyrektywy 91/414/EWG dla jednego lub więcej preparatów, które są reprezentatywne dla zastosowań, określonych w lit. b), uwzględniając, że niepełne dane w informacjach dokumentacji załącznika II wynikające z zaproponowanego ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań substancji czynnej, mogą prowadzić do ograniczeń we włączaniu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
iii) oraz dla substancji czynnych wymienionych w załączniku I część B dla badań jeszcze nie zakończonych całkowicie, dowody, że badania te zostały zlecone stosownie do wymogów art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 451/2000, ze zobowiązaniem, że ich wyniki zostaną przedłożone najpóźniej do dnia 31 maja 2005 r.;
d) wykaz kontrolny wypełniony przez powiadamiającego, wykazujący, że dokumentacja jest kompletna.
3.
Kompletna dokumentacja zawiera fizycznie poszczególne sprawozdania z testów i badań dotyczących wszystkich informacji, określonych w ust. 2 lit. c), lub dowody określone w ust. 2 lit. c) iii), w przypadku, gdy prace są w toku.
4.
Każde Państwo Członkowskie określa liczbę kopii i format streszczenia oraz kompletnych dokumentacji przedkładanych przez powiadamiających.
Przy określaniu formatu dokumentacji Państwa Członkowskie uwzględniają zalecenia wydawane zgodnie z procedurą określoną w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
5.
W przypadku gdy dokumentacje, lub jakiekolwiek ich części nie są przesyłane w odpowiednim terminie, Państwo Członkowskie sprawozdawca powiadamia Komisję i EFSA w terminie dwóch miesięcy, podając wszystkie uzasadnienia opóźnienia dostarczone przez powiadamiających.
6.
Na podstawie informacji przekazanych przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę zgodnie z ust. 5, Komisja ustala, czy powiadamiający wykazał, że opóźnienie przedłożenia dokumentacji było spowodowane siłą wyższą.
W takim przypadku, ustanawia ona nowy termin przedłożenia dokumentacji spełniającej wymogi ust. 2 i 3, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/4141/EWG.
7.
Komisja podejmuje decyzję, przewidzianą w art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG o niewłączeniu do załącznika I substancji czynnej, dla której nie została przedłożona dokumentacja w ustanowionym terminie.
Artykuł 8
Przedkładanie informacji przez strony trzecie
Każda osoba zamierzająca przedłożyć Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy informacje, które mogłyby się przyczynić do oceny, w szczególności w odniesieniu do potencjalnie niebezpiecznego oddziaływania substancji czynnej lub jej pozostałości na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko, czyni to najpóźniej do dnia 30 listopada 2003 r. dla substancji wymienionych w załączniku I część A, i najpóźniej do dnia 30 listopada 2004 r. dla substancji wymienionych w załączniku I część B. Państwo Członkowskie sprawozdawca przedkłada EFSA wszystkie otrzymane informacje.
Artykuł 9
Sprawdzanie kompletności dokumentacji
1.
W odniesieniu do każdej substancji czynnej, dla której wyznaczono sprawozdawcę, Państwo Członkowskie bada dokumentację określoną w art. 7 ust. 2 i 3 oraz ocenia wykazy kontrolne dostarczone przez powiadamiających.
Państwo Członkowskie sprawozdawca najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania całej dokumentacji dla substancji czynnej składa sprawozdanie w sprawie kompletności dokumentacji EFSA oraz Komisji.
EFSA ocenia sprawozdania przedłożone jej przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę i składa Komisji sprawozdanie w sprawie kompletności dokumentacji.
W odniesieniu do tych substancji czynnych, dla których jedną lub więcej dokumentacji uznano za kompletną, Państwo Członkowskie sprawozdawca dokonuje oceny określonej w art. 10, chyba że EFSA, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego w sprawie kompletności dokumentacji, poinformuje Państwo Członkowskie sprawozdawcę i Komisję, że nie uważa dokumentacji za kompletną.
W odniesieniu do tych substancji czynnych, dla których dokumentacja musi zostać uzupełniona, zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c) (iii), sprawozdanie musi potwierdzać termin, w którym dokumentacja zostanie uzupełniona, i termin, w którym rozpoczęta zostanie ocena określona w art. 10.
2. W odniesieniu do tych substancji czynnych, co do których Państwo Członkowskie sprawozdawca lub EFSA uznaje, że dokumentacja nie jest kompletna w rozumieniu art. 7 ust. 2 i 3, Komisja, w terminie trzech miesięcy od otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego sprawozdawcy lub EFSA, składa takie sprawozdanie Komitetowi. Decyzja czy dokumentacja jest uważana za kompletną w rozumieniu art. 7 ust. 2 i 3 podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
3.
Komisja decyduje, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG, o niewłączeniu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnej, dla której nie przedłożono w wyznaczonym terminie kompletnej dokumentacji.
Artykuł 10
Ocena Państwa Członkowskiego sprawozdawcy
1.
Państwo Członkowskie sprawozdawca dokonuje oceny i składa sprawozdanie dotyczące jedynie tych substancji czynnych, co do których ustalono, zgodnie z art. 9, że co najmniej jedna dokumentacja jest kompletna.
Dla takich substancji dokonywana jest ocena oraz składane jest sprawozdanie tylko w odniesieniu do kompletnych dokumentacji, a w odniesieniu do innych dokumentacji sprawdzana jest tożsamość i zanieczyszczenia substancji czynnej.
Państwo Członkowskie sprawozdawca uwzględnia dostępne informacje dotyczące potencjalnie niebezpiecznego oddziaływania, zawarte w innych dokumentacjach przedłożonych przez powiadamiających lub przez strony trzecie, zgodnie z przepisami art. 8.
Przesyła ono projekt sprawozdania ze swojej oceny do EFSA tak szybko, jak jest to możliwe i najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od ustalenia, że dokumentacja jest kompletna.
Projekt sprawozdania z oceny przedkładany jest w formacie zaleconym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
Równocześnie Państwo Członkowskie sprawozdawca wydaje zalecenie Komisji, by:
- włączyła substancję czynną do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, określając warunki włączenia, lub
- nie włączyła substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, określając powody niewłączenia.
Państwo Członkowskie sprawozdawca w szczególności zawiera w projekcie sprawozdania z oceny odniesienie do każdego sprawozdania z testu i badań, dla każdego punktu załącznika II i załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG, na których oparta została ocena.
Odniesienie to dokonywane jest w formie wykazu sprawozdań z testów i badań, włącznie z tytułem, autorem(-ami), datą badania lub sprawozdania z badań i datą opublikowania, normą, według której przeprowadzono test lub badanie, nazwą posiadacza i ewentualnie, roszczenia z jakim wystąpił posiadacz lub powiadamiający o ochronę danych.
Odnotowuje ono także, w stosunku do innych zgłoszonych źródeł substancji czynnych, dla których dokumentację uznano za niekompletną, czy można uznać, że takie substancje czynne są porównywalne w rozumieniu art. 13 ust. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy 91/414/EWG, przedłożenie nowych badań nie zostaje zatwierdzone, z wyjątkiem badań określonych w 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
Jednakże Państwo Członkowskie sprawozdawca może zażądać od powiadamiającego przedłożenia dalszych danych niezbędnych dla wyjaśnienia treści dokumentacji.
Czyniąc to Państwo Członkowskie sprawozdawca ustala termin, w którym powinna zostać dostarczona informacja; termin ten nie ma wpływu na termin przedłożenia sprawozdania określony w ust. 1.
Państwo Członkowskie sprawozdawca może, od chwili rozpoczęcia swojego badania dokumentacji, zasięgać opinii ekspertów z EFSA oraz może zażądać dodatkowych informacji technicznych i naukowych od innych Państw Członkowskich, by wesprzeć ocenę.
Państwo Członkowskie sprawozdawca może dokonać oceny wspólnie z Państwem Członkowskim pełniącym wraz z nim funkcję sprawozdawcy.
Państwo Członkowskie sprawozdawca zwraca się do powiadamiających o przedłożenie zaktualizowanych uproszczonych dokumentacji EFSA, pozostałym Państwom Członkowskim oraz na żądanie Komisji w tym samym czasie, kiedy projekt sprawozdania z oceny przesyłany jest do EFSA.
Państwa Członkowskie, Komisja lub EFSA mogą żądać, za pośrednictwem Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, by powiadamiający przesłali również do nich zaktualizowaną kompletną dokumentację lub jej części.
3.
Z chwilą, gdy dla Państwa Członkowskiego sprawozdawcy staje się oczywiste, że nie będzie ono w stanie dotrzymać terminu określonego w ust. 1 dla przedłożenia do EFSA projektu sprawozdania z oceny, powiadamia o tym Komisję i EFSA podając powody opóźnienia.
W miarę potrzeby, niektóre substancje czynne mogą zostać przydzielone innemu Państwu Członkowskiemu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 11
Ocena dokonywana przez EFSA
1.
Po otrzymaniu zaktualizowanej uproszczonej dokumentacji i projektu sprawozdania określonego w art. 10 ust. 1, EFSA potwierdza Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy, w ciągu 30 dni, otrzymanie sprawozdania.
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli projekt sprawozdania z oceny w sposób oczywisty nie spełnia wymogów dotyczących formatu zaleconego przez Komisję, Komisja uzgadnia z EFSA i z Państwem Członkowskim sprawozdawcą termin dla ponownego przedłożenia poprawionego sprawozdania.
Termin ten nie przekracza czterech miesięcy.
2.
EFSA rozsyła projekt sprawozdania z oceny do Państw Członkowskich i może organizować konsultacje ekspertów włączając ekspertów z Państwa Członkowskiego sprawozdawcy.
EFSA może zasięgać opinii niektórych lub wszystkich powiadamiających o substancjach czynnych wyszczególnionych w załączniku I w sprawie sprawozdania lub części sprawozdania dotyczących poszczególnych substancji czynnych.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy 91/414/EWG, przedłożenie nowych badań nie jest zatwierdzane, z wyjątkiem badań określonych w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. Państwo Członkowskie sprawozdawca może, w porozumieniu z EFSA, zwracać się do powiadamiających o przedłożenie, w określonych terminach, dalszych danych uznanych przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę lub EFSA za niezbędne dla wyjaśnienia dokumentacji.
3.
EFSA udostępnia, na szczególne żądanie, lub udostępnia w celu konsultacji przez jakąkolwiek osobę:
a) informacje określone w art. 10 ust. 1 ostatni akapit, z wyjątkiem ich elementów, które zaakceptowano jako poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy 91/414/EWG;
b) nazwę substancji czynnej;
c) zawartość czystej substancji czynnej w wytworzonym materiale;
d) wykaz wszelkich danych wymaganych dla rozważenia ewentualnego włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, po pierwsze jako zawartych z sprawozdaniu sprawozdawcy, i po drugie jako sfinalizowanych przez EFSA;
e) projekt sprawozdania z oceny, z wyjątkiem jego elementów zatwierdzonych jako poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy 91/414/EWG.
4.
EFSA dokonuje oceny projektu sprawozdania sprawozdawcy i, najpóźniej w ciągu roku po otrzymaniu projektu sprawozdania z oceny Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, przekazuje Komisji swoją opinię w sprawie spełnienia przez daną substancję czynną wymogów bezpieczeństwa dyrektywy 91/414/EWG.
W stosownym przypadku, EFSA wydaje opinię na temat dostępnych możliwości mających spełniać wymogi bezpieczeństwa.
W celu ułatwienia planowania prac, Komisja i EFSA uzgadniają harmonogram wydawania opinii.
Komisja i EFSA uzgadniają format, w jakim opinia przedkładana jest EFSA.
Artykuł 12
Przedstawienie projektu dyrektywy lub projektu decyzji
Najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu opinii EFSA określonej w art. 11 ust. 4, Komisja przedkłada projekt sprawozdania z przeglądu.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek wniosków, jakie może przedłożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, i na podstawie końcowego sprawozdania z przeglądu, przedkłada Komitetowi:
a) projekt dyrektywy mającej na celu włączenie substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, określając, w stosownym przypadku, warunki, w tym termin, dla takiego włączenia; lub
b) projekt decyzji skierowanej do Państw Członkowskich, mającej na celu cofnięcie zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG, na mocy którego ta substancja czynna nie zostaje włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, z podaniem powodów takiego niewłączenia.
Dyrektywę lub decyzję przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 13
Końcowe sprawozdanie z przeglądu
W przypadku, gdy Komisja przedkłada projekt dyrektywy lub projekt decyzji zgodnie z art. 12, równocześnie przedkłada wnioski z badania Komitetu w formacie końcowego sprawozdania z przeglądu, w celu odnotowania ich w podsumowującym sprawozdaniu z posiedzenia.
Końcowe sprawozdanie z przeglądu, z wyłączeniem wszelkich części, które odnoszą się do informacji poufnych zawartych w dokumentacji i uznanych za takie zgodnie z art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, zostaje udostępnione do konsultacji publicznej.
Artykuł 14
Zawieszenie terminów
Jeżeli, w odniesieniu do substancji wymienionej w załączniku I, Komisja przedkłada wniosek dotyczący całkowitego zakazu na mocy dyrektywy 79/117/EWG, terminy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zostają zawieszone do chwili podjęcia decyzji w sprawie tego wniosku.
Jeżeli Rada podejmuje decyzję dotyczącą całkowitego zakazu dotyczącego substancji wymienionej w Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG, procedura na podstawie niniejszego rozporządzenia zostaje zakończona.
Artykuł 15
Środki podejmowane przez Państwa Członkowskie
Każde Państwo Członkowskie, które, na podstawie informacji zawartych w dokumentacji określonej w art. 7 lub w sprawozdaniu dotyczącym substancji czynnej określonym w art. 10, przewiduje podjęcie działań w celu wycofania z obrotu lub poważnego ograniczenia stosowania środka ochrony roślin zawierającego tę substancję, jak najszybciej powiadamia o tym Komisję, EFSA, pozostałe Państwa Członkowskie oraz powiadamiających, podając powody zamierzonych działań.
Artykuł 16
Tymczasowe sprawozdanie w sprawie postępu prac
Wszystkie Państwa Członkowskie dostarczają Komisji i EFSA sprawozdanie o postępach w dokonywaniu oceny substancji czynnych, w odniesieniu do których są sprawozdawcami.
Takie sprawozdanie sporządza się do dnia 30 listopada 2004 r. dla substancji czynnych wymienionych w załączniku I część A oraz do dnia 30 listopada 2005 r. dla substancji czynnych wymienionych w załączniku I część B.
Artykuł 17
Opłaty
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system zobowiązujący powiadamiających do wnoszenia opłat za obsługę administracyjną i ocenę dokumentacji.
2.
W tym celu, Państwa Członkowskie:
a) wymagają wniesienia opłaty za każde przedłożenie dokumentacji;
b) zapewniają, że kwoty opłat są ustanawiane w sposób przejrzysty, tak aby odpowiadały rzeczywistym kosztom badania i obsługi administracyjnej dokumentacji; Jednakże, nie wyklucza to ustalenia przez Państwa Członkowskie skali opłat stałych opartych na średnich kosztach obliczenia całkowitej opłaty;
c) zapewniają, że opłata jest przyjmowana zgodnie z instrukcjami wydanymi przez organizację w każdym z Państw Członkowskich wymienioną w załączniku IV, oraz że dochody z opłat są wykorzystywane wyłącznie do finansowania kosztów rzeczywiście ponoszonych przez Państwo Członkowskie w związku z dokonywaniem oceny i obsługą administracyjną dokumentacji, w odniesieniu do której Państwo Członkowskie jest sprawozdawcą, lub do finansowania ogólnych działań w celu wykonania ich obowiązków jako Państw Członkowskich wynikających z art. 9 lub 10;
d) wymagają, by pierwsza część opłat, pokrywająca koszty zobowiązań Państwa Członkowskiego sprawozdawcy wynikających z art. 6 i art. 9 była wnoszona w chwili przedkładania wykazu danych określonego w art. 6; ta część nie będzie w żadnych okolicznościach podlegała zwrotowi.
Artykuł 18
Inne opłaty, podatki, opłaty wyrównawcze lub honoraria
Artykuł 17 pozostaje bez uszczerbku dla praw Państwa Członkowskiego do utrzymania bądź wprowadzenia, w zakresie dozwolonym na mocy Traktatu, opłat, podatków, opłat wyrównawczych lub honorariów w odniesieniu do zezwolenia, wprowadzania do obrotu, wykorzystywania i kontrolowania substancji czynnych i środków ochrony roślin, innych niż opłaty przewidziane w art. 17.
Artykuł 19
Środki tymczasowe
Jeżeli jest to niezbędne, i na zasadzie jednostkowych przypadków, Komisja może podejmować właściwe środki tymczasowe przewidziane w art. 8 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 91/414/EWG dotyczące zastosowań, w stosunku do których zostały dostarczone dodatkowe techniczne dowody wykazujące, że zachodzi istotna potrzeba stosowania substancji czynnej i że nie istnieje żadna skuteczna alternatywa.
Artykuł 20
Zmiana w rozporządzeniu (WE) nr 451/2000
W rozporządzeniu (WE) nr 451/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 8
Ocena dokumentacji przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę i EFSA
1.
Państwo Członkowskie sprawozdawca dokonuje oceny i składa sprawozdanie dotyczące jedynie tych substancji czynnych, co do których ustalono, że co najmniej jedna dokumentacja jest kompletna, zgodnie z art. 6 ust. 2 i ust. 3.
Dla takich substancji dokonywana jest ocena oraz składane jest sprawozdanie tylko w odniesieniu do kompletnych dokumentacji, a w odniesieniu do innych dokumentacji sprawdzana jest tożsamość i zanieczyszczenia substancji czynnej.
Państwo Członkowskie sprawozdawca uwzględnia dostępne informacje dotyczące potencjalnie niebezpiecznego oddziaływania, zawarte w innych dokumentacjach przedłożonych przez powiadamiających lub przez stronę trzecią, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 4 lit. d).
Przesyła ono projekt sprawozdania ze swojej oceny do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jak najszybciej, i nie później niż w ciągu 12 miesięcy od ustalenia, że dokumentacja jest kompletna.
Projekt sprawozdania z oceny jest przedkładany w formacie zaleconym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy.
Równocześnie Państwo Członkowskie sprawozdawca wydaje zalecenie Komisji, by:
- włączyła substancję czynną do załącznika I do dyrektywy, określając warunki włączenia, lub
- nie włączyła substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, określając powody niewłączenia.
Państwo Członkowskie sprawozdawca w szczególności zawiera w projekcie sprawozdania z oceny odniesienie do każdego sprawozdania z testów i badań, dla każdego punktu załącznika II i załącznika III do dyrektywy, stanowiącego podstawę oceny.
Takiego odniesienia dokonuje się w formie wykazu sprawozdań z testów i badań zawierającego tytuł, autora(ów), datę przeprowadzenia badań lub sprawozdania z badań i datę opublikowania, normę, zgodnie z którą przeprowadzono test lub badanie, nazwę posiadacza i, jeżeli ma to miejsce, roszczenie z jakim wystąpił posiadacz lub powiadamiający w sprawie ochrony danych.
Odnotowuje ono także, w stosunku do innych zgłoszonych źródeł substancji czynnych, dla których dokumentację uznano za niekompletną, czy można uznać, że takie substancje czynne są porównywalne w rozumieniu art. 13 ust. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy, przedłożenie nowych badań nie zostaje zatwierdzane, z wyjątkiem badań określonych w art. 6 ust. 2 lit. c) tiret trzecie.
Państwo Członkowskie sprawozdawca może zwracać się do powiadamiających o przedłożenie dalszych danych, które są niezbędne dla wyjaśnienia dokumentacji.
Czyniąc to, Państwo Członkowskie sprawozdawca ustala termin, w którym powinna być dostarczona informacja; termin ten nie ma wpływu na termin przedłożenia sprawozdania określony w ust. 1.
Państwo Członkowskie sprawozdawca może, od chwili rozpoczęcia tego badania, zasięgać opinii ekspertów z EFSA, i może zwracać się o dodatkowe informacje techniczne lub naukowe do innych Państw Członkowskich, by wesprzeć ocenę.
Państwo Członkowskie sprawozdawca może dokonać oceny wspólnie z Państwem Członkowskim pełniącym wraz z nim funkcję sprawozdawcy.
Państwo Członkowskie sprawozdawca zwraca się do powiadamiających o przedłożenie zaktualizowanych uproszczonych dokumentacji EFSA, pozostałym Państwom Członkowskim oraz na żądanie Komisji w tym samym czasie, kiedy projekt sprawozdania z oceny przesyłany jest do EFSA.
Państwa Członkowskie, EFSA lub Komisja mogą żądać, za pośrednictwem Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, by powiadamiający przesłali również do nich zaktualizowaną kompletną dokumentację lub jej części.
3.
Z chwilą, gdy dla Państwa Członkowskiego sprawozdawcy staje się oczywiste, że nie będzie ono w stanie dotrzymać terminu określonego w ust. 1 dla przedłożenia do EFSA projektu sprawozdania z oceny, powiadamia Komisję i EFSA podając powody opóźnienia.
Wszystkie Państwa Członkowskie dostarczają Komisji i EFSA sprawozdanie z postępów w ocenie substancji czynnych, w odniesieniu do których są sprawozdawcami.
Sprawozdania takie muszą zostać sporządzone do dnia 30 kwietnia 2003 r.
4.
Po otrzymaniu zaktualizowanych uproszczonych dokumentacji i projektu sprawozdania z oceny określonego w ust. 1, EFSA potwierdza Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy, w ciągu 30 dni, otrzymanie sprawozdania.
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli projekt sprawozdania z oceny nie spełnia wymogów dotyczących formatu zaleconego przez Komisję, Komisja uzgadnia z EFSA i Państwem Członkowskim sprawozdawcą okres ponownego złożenia poprawionego sprawozdania.
Okres ten nie przekracza czterech miesięcy.
5.
EFSA dostarcza projekt sprawozdania z oceny przygotowany przez sprawozdawcę Państwom Członkowskim i może zorganizować konsultacje ekspertów łącznie z Państwem Członkowskim sprawozdawcą.
EFSA może zasięgać opinii niektórych lub wszystkich powiadamiających o substancjach czynnych określonych w załączniku I, w sprawie sprawozdania lub części sprawozdania dotyczących poszczególnych substancji czynnych.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy, przedłożenie nowych badań nie zostaje zatwierdzone.
Państwo Członkowskie sprawozdawca, za zgodą EFSA, może zwracać się do powiadamiających o przedłożenie w określonych okresach dalszych danych uznanych przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę EFSA za niezbędne dla wyjaśnienia dokumentacji.
6.
EFSA udostępnia, na szczególne żądanie lub udostępnia w celu konsultacji przez jakąkolwiek osobę:
a) informacje, określone w ust. 1 ostatni akapit, z wyjątkiem ich elementów, które zatwierdzono jako poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy;
b) nazwę substancji czynnej;
c) zawartość czystej substancji czynnej w wytworzonym materiale;
d) wykaz wszelkich danych wymaganych dla rozważenia ewentualnego włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, po pierwsze jako zawartych w sprawozdaniu Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, i po drugie jako sfinalizowanych przez EFSA;
e) projekt sprawozdania z oceny, z wyjątkiem jego elementów zatwierdzonych jako poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy.
7.
EFSA dokonuje oceny projektu sprawozdania sprawozdawcy i, najpóźniej w ciągu roku po otrzymaniu projektu sprawozdania z oceny Państwa Członkowskiego sprawozdawcy przekazuje Komisji swoją opinię przekazuje Komisji swoją opinię w sprawie spełnienia przez daną substancję czynną wymogów bezpieczeństwa dyrektywy.
W stosownym przypadku, EFSA wydaje opinię na temat dostępnych możliwości mających spełniać wymogi bezpieczeństwa.
W celu ułatwienia planowania prac, Komisja i EFSA uzgadniają harmonogram wydawania opinii.
Komisja i EFSA uzgadniają format, w jakim opinia przedkładana jest EFSA.
8.
Najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu opinii EFSA określonej w art. 7, Komisja przedkłada projekt sprawozdania z przeglądu.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek wniosków, jakie może przedłożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, i na podstawie końcowego sprawozdania z przeprowadzonego przeglądu, przedkłada Komitetowi:
a) projekt dyrektywy mającej na celu włączenie substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, określając, w stosownym przypadku, warunki, w tym termin, dla takiego włączenia; lub
b) projekt decyzji skierowanej do Państw Członkowskich mającej na celu cofnięcie zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, na mocy którego ta substancja czynna nie zostaje włączona do załącznika I do dyrektywy, z podaniem powodów takiego niewłączenia.
Dyrektywę lub decyzję przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy.
9.
W przypadku, gdy Komisja przedkłada projekt dyrektywy lub projekt decyzji zgodnie z ust. 8, równocześnie przedkłada wnioski z badania Komitetu, w formacie końcowego sprawozdania z przeglądu w celu odnotowania ich w podsumowującym sprawozdaniu z posiedzenia.
Końcowe sprawozdanie z przeglądu, z wyłączeniem wszelkich części, które odnoszą się do informacji poufnych zawartych w dokumentacji i uznanych za takie zgodnie z art. 14 dyrektywy, zostaje udostępnione do konsultacji publicznej."
2.
W art. 10 ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
"Terminem dla przedłożenia wykazu dostępnych badań jest dzień 23 maja 2003 r.
Komplet danych jest dostępny najpóźniej w dniu 23 maja 2003 r."
3.
W art. 11 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie wycofują do dnia 25 lipca 2003 r. zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, w odniesieniu do których nie zostało złożone dopuszczalne powiadomienie.
Zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, w odniesieniu do których nie przedłożono wykazu dostępnych badań, lub w odniesieniu do których nie jest dostępny komplet danych, są wycofywane w terminie określonym w decyzji w sprawie nie włączania danych substancji czynnych."
4.
W załączniku I część A, w odniesieniu do substancji czynnej Tolchlofos metylowy wyraz "Niderlandy" zastępuje się wyrazem "Szwecja".
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1494/2002
z dnia 21 sierpnia 2002 r.
zmieniające załączniki III, VII i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła, zwalczania gąbczastej encefalopatii bydła, usuwania materiału szczególnego ryzyka oraz zasad przywozu żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 270/2002 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) u bydła, niszczenia bydlęcych zarodków i komórek jajowych w przypadku BSE, handlu bydlęcymi zarodkami i komórkami jajowymi oraz usuwania określonego materiału ryzykownego BSE zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001.
(2) Kiedy mocą rozporządzenia Komisji (WE) nr 1248/2001 [3] zmieniono program monitorowania bydła na obecność BSE, uwzględniono możliwość przeglądu programu monitorowania w świetle wyników uzyskanych w pierwszych sześciu miesiącach.
(3) W drugim półroczu 2001 r. na obecność BSE przebadano ponad pięć milionów sztuk bydła, z wynikiem pozytywnym w 457 przypadkach.
Większość przypadków pozytywnych stwierdzono u zwierząt padłych w gospodarstwach, u zwierząt, które poddano ubojowi sanitarnemu oraz u zwierząt, których ubój został wstrzymany ze względu na podejrzenie wystąpienia choroby lub pogorszenie ogólnej kondycji.
(4) W celu zapewnienia jednolitego stosowania programu monitorowania konieczne jest wyjaśnienie w załączniku III rozdział A.I.2 definicji zwierząt, których ubój został wstrzymany ze względu na podejrzenie wystąpienia choroby lub pogorszenie ogólnej kondycji.
(5) Wszystkie padłe w gospodarstwie zwierzęta powyżej 24 miesięcy zostały przebadane na obecność BSE w ramach jednorocznego badania statystycznego stanowiącego środek przejściowy określony w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001.
W celu zapewnienia skutecznego wykrywania przypadków BSE należy kontynuować regularne badanie wszystkich padłych w gospodarstwach zwierząt powyżej 24 miesięcy.
W celu uniknięcia niewspółmiernie wysokich kosztów należy ustanowić odstępstwo w odniesieniu do zwierząt padłych na obszarach znacznie oddalonych, gdzie nie zorganizowano zbierania martwych sztuk.
(6) Ważne jest obserwowanie ewolucji epidemii BSE u zwierząt urodzonych po wprowadzeniu zakazu karmienia wzbogaconą paszą w Zjednoczonym Królestwie.
W tym celu badanie zwierząt poddanych ubojowi i zlikwidowanych na mocy "ponadtrzydziestomiesięcznego programu" powinno zostać rozszerzone na obejmujące wszystkie zwierzęta urodzone po wprowadzeniu tego zakazu.
Jednakże wykrycie przypadków z wynikiem pozytywnym u zwierząt poniżej 42 miesiąca życia jest wysoce nieprawdopodobne i dlatego niewspółmiernie kosztowny byłby wymóg przebadania zdrowych zwierząt poniżej tego wieku, przeznaczonych do likwidacji na mocy nadzwyczajnego programu przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r. w sprawie przyjęcia nadzwyczajnych środków wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1176/2000 [5].
(7) Konieczne jest wyjaśnienie zasad oznaczania jakości zdrowotnej tusz wybranych do badania na obecność przenośnej gąbczastej encefalopatii.
(8) W celu uniknięcia niewspółmiernie wysokich kosztów programu monitorowania małych przeżuwaczy należy ustanowić odstępstwo w odniesieniu do zwierząt padłych na obszarach znacznie oddalonych, gdzie nie zorganizowano zbierania martwych sztuk.
(9) Należy wyjaśnić przepisy dotyczące dobrowolnych programów monitorowania gatunków zwierząt innych niż bydło, owce i kozy.
(10) W opinii z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa zarodków bydlęcych, Naukowy Komitet Sterujący (SSC) stwierdził, że nie istnieje potrzeba zastosowania środków innych niż nakazane w protokołach Międzynarodowego Towarzystwa Transferu Zarodków.
Na sesji generalnej w maju 2002 r. światowa organizacja zdrowia zwierząt Międzynarodowego Biura Epizootii podjęła decyzję, na podstawie podobnych przesłanek naukowych, o zniesieniu wszelkich warunków w handlu bydlęcymi zarodkami i komórkami jajowymi.
Dlatego należy uchylić przepisy w sprawie niszczenia bydlęcych zarodków i komórek jajowych pochodzących od zwierząt, u których stwierdzono BSE, oraz przepisy w sprawie związanych z BSE warunków handlu bydlęcymi zarodkami i komórkami jajowymi.
(11) Konieczne jest wyjaśnienie zasad usuwania i kontroli materiału szczególnego ryzyka.
(12) W opinii z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie geograficznego ryzyka wystąpienia BSE w niektórych państwach trzecich Naukowy Komitet Sterujący stwierdził, że oprócz państw dotychczas ocenionych, wystąpienie BSE u bydła krajowego w Islandii i Vanuatu jest wysoce nieprawdopodobne.
Dlatego Islandia i Vanuatu powinny zostać wyłączone z warunków handlu dotyczących bydła żywego i produktów pochodzenia wołowego, owczego i koziego.
(13) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 999/2001 należy odpowiednio zmienić.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach III, VII i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1495/2002
z dnia 21 sierpnia 2002 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych oznaczeń pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Piment d’Espelette bądź Piment d’Espelette – Ezpeletako Biperra, Oberpfälzer Karpfen, Carne da Charneca i Carne Cachena da Peneda)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności art. 6 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Portugalia przesłała do Komisji dwa wnioski o dokonanie rejestracji nazw "Carne da Charneca" i "Carne Cachena da Peneda" jako oznaczeń pochodzenia, Francja przesłała do Komisji wniosek o dokonanie rejestracji nazwy "Piment d’Espelette" lub "Piment d’Espelette - Ezpeletako Biperra" jako oznaczenia pochodzenia, a Niemcy przesłały do Komisji wniosek o dokonanie rejestracji nazwy "Oberpfälzer Karpfen" jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie warunki ustanowione tamże, w szczególności warunek, aby zawierały wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnych deklaracji sprzeciwu z mocy art. 7 tego rozporządzenia w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do tego rozporządzenia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Nazwy te powinny zatem zostać wprowadzone do "Rejestru chronionych oznaczeń pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać odtąd ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenia pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1241/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy z Załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wprowadza jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1496/2002
z dnia 21 sierpnia 2002 r.
zmieniające załącznik I (zasady jurysdykcji określone w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2) oraz załącznik II (wykaz sądów i właściwych organów) do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 44 i 74,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego mogą być pozwane przed sądy innego Państwa Członkowskiego tylko zgodnie z zasadami wymienionymi w rozdziale II sekcje 2–7 w sprawie jurysdykcji; zgodnie z art. 3 ust. 2, w szczególności zasady jurysdykcji określone w załączniku I nie mają zastosowania wobec tych osób.
(2) W związku z tym, jeżeli zasada określona w załączniku I zostaje zniesiona w Państwie Członkowskim, zawartość wykazu powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(3) Wniosek o wydanie klauzuli wykonalności orzeczenia wydanego w Państwie Członkowskim i podlegającego wykonaniu w tym państwie, powinien w innym Państwie Członkowskim zostać przekazany właściwym organom wymienionym w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 44/2001.
(4) Artykuł 38 i nast. oraz art. 57 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 dopuszczają, aby wniosek o wydanie klauzuli wykonalności dokumentu urzędowego mógł zostać przekazany do notariusza jako właściwego organu.
(5) Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 stanowi, że Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o tekstach zmieniających wykazy właściwych organów, podane w załącznikach I–IV.
(6) Niderlandy powiadomiły Komisję o zmianie zasad jurysdykcji określonych w załączniku I oraz zmianie wykazu właściwych sądów i organów, określonego w załączniku II oraz Niemcy powiadomiły Komisję o zmianie wykazu właściwych sądów i organów, określonego w załączniku II; w związku z tym rozporządzenie (WE) nr 44/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 44/2001, skreśla się tiret ósme dotyczące Niderlandów.
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 44/2001 wyrazy "w Niemczech przewodniczący składu sędziowskiego izby Landgericht" zastępuje się wyrazami:
"w Niemczech:
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/2002
z dnia 22 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 dotyczące szczegółowych zasad stosowania programu odkupywania kwot w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2002 [2], w szczególności jego art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 dotyczącego systemu premiowego, kwot produkcyjnych i szczególnej pomocy, jaka ma być udzielana grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1005/2002 [4], przewiduje, w ramach części procedury odkupywania kwoty, że w okresie od dnia 1 września do dnia 31 grudnia, Państwo Członkowskie upublicznia intencje producentów dotyczące sprzedaży ich kwot, tak aby inni producenci mogli je kupić, zanim zostaną nieodwracalnie odkupione.
(2) Doświadczenie wykazało, że ten czteromiesięczny okres jest zbyt długi i powinien być skrócony do połowy, tym samym przyspieszając procedurę odkupywania i czyniąc ją bardziej atrakcyjną dla producentów, jako że okres niepewności co do zakończenia procedury sprzedaży zostaje również skrócony.
(3) W związku z faktem, że okres, który ma być zmieniony, rozpoczyna się 1 września, niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wchodzić w życie.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 35 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 i 2 datę "1 września" zastępuje się datą "1 listopada";
b) ustęp. 3 otrzymuje brzmienie
"3.
Z chwilą zakończenia dwumiesięcznego okresu ustanowionego w pierwszym akapicie ust. 2, wszelkie kwoty, które nie zostały kupione przez producentów, są nieodwracalnie odkupywane."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1514/2002
z dnia 19 sierpnia 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza lub stali, pochodzących z Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei i Słowacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nienależących do Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 358/2002 [2] ("tymczasowe rozporządzenie"), nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza, z żelaza lub stali, objętych kodami CNex73079311,ex73079319,ex73079930 orazex73079990, pochodzących z Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei i Słowacji.
(2) Należy przypomnieć, że okres dochodzenia w odniesieniu do dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2001 r. ("OD").
Badanie tendencji istotnych dla analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 marca 2001 r. ("okres rozważany").
B. DALSZA PROCEDURA
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych kształtek rurowych i rur pochodzących z Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei i Słowacji niektóre zainteresowane strony zgłosiły uwagi w formie pisemnej.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, także umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, zostały rozpatrzone i, gdzie właściwe, wstępne ustalenia odpowiednio zmienione.
C. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
(7) Wobec braku uwag, definicja rozpatrywanego produktu i produktu podobnego opisana w motywach 9–12 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Ogólna metoda
(8) Wobec braku uwag, ogólna metoda obliczania marginesów dumpingu określona w motywach 15–28 tymczasowego rozporządzenia zostaje potwierdzona.
2.
Marginesy dumpingu
(9) Wobec braku uwag, określenie wartości normalnej, ceny eksportowej i porównanie dla Republiki Czeskiej, Malezji, Republiki Korei, Słowacji oraz określenie statusu gospodarki rynkowej oraz kraju analogicznego dla Rosji, zgodnie z treścią motywów 29–60 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
(10) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny importowej cif granica Wspólnoty zostają potwierdzone w następującej wysokości:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu (%) _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Mavet a.s., Trebic _BAR_ 17,6 _BAR_
Bovex s.r.o. _BAR_ 22,4 _BAR_
Malezja _BAR_ Anggerik Laksana Sdn Bhd _BAR_ 59,2 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 83,9 _BAR_
Słowacja _BAR_ Bohus s.r.o. _BAR_ 7,7 _BAR_
Zeleziarne Podbrezova a.s. _BAR_ 15,0 _BAR_
Rosja _BAR_ 43,3 _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(11) Wobec braku nowych informacji, tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego, jak opisano w motywach 61–62 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
F. SZKODA
1.
Konsumpcja wspólnotowa
(12) W braku wszelkich nowych informacji, tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji wspólnotowej, opisane w motywach 63–64 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
2.
Przywóz z rozważanych krajów
Łączna ocena skutków rozważanego przywozu, wielkości, udziału w rynku i cen importowych
(13) Z tymczasowego rozporządzenia wynika, że przywozy pochodzące z rozważanych krajów powinny być oceniany łącznie, jako że kryteria wymienione w art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia zostały spełnione.
W istocie, marginesy dumpingu ustalone dla wszystkich rozważanych krajów były wyższe niż minimalne, wielkość przywozu nie była nieznaczna, a ocena łączna została uznana za właściwą, z uwagi na warunki konkurencji zarówno między produktami przywożonymi, jak i produktami przywożonymi i wspólnotowym produktem podobnym.
Dowodem na te zbliżone warunki konkurencji jest fakt, że przywożone kształtki rurowe i rury oraz te wyprodukowane przez przemysł wspólnotowy były podobne i rozprowadzane były tymi samymi kanałami handlowymi, na tych samych warunkach handlowych.
Poza tym całkowita wielkość przywozu była znaczna i skutkiem tego był znaczący udział w rynku, który wzrósł między 1996 r., a OD oraz stosowane ceny były zdecydowanie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego, prowadząc w ten sposób do obniżenia cen przemysłu wspólnotowego.
(14) Przy braku wszelkich komentarzy dotyczących tych pozycji tymczasowe ustalenia, przedstawione w motywach 65–67 tymczasowego rozporządzenia, są potwierdzone.
Podcięcie cenowe
(15) Jeden ze słowackich producentów eksportujących zakwestionował metodę stosowaną przez Komisję w celu obliczania marginesów podcięcia cenowego.
Jest to związane bardziej szczegółowo z metodą tak zwanego zerowania, według której marginesy dodatnie dla cen zawyżonych nie są brane pod uwagę.
Argument ten oparty jest na wnioskach osiągniętych przez Organ Apelacyjny WTO w sprawie bielizny pościelowej [3], w której, na podstawie okoliczności faktycznych tej sprawy, praktyka zerowania przy ustanawianiu marginesów dumpingu, który w tym przypadku został ustanowiony przez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową, ustaloną przez Komisję, została uznana za niezgodną z art. 2.4.2 Porozumienia Antydumpingowego WTO.
(16) Należy mieć na uwadze, że Organ Apelacyjny WTO w każdym przypadku rozdzielnie analizował praktykę zerowania stosowaną do ustanawiania istnienia marginesów dumpingu.
Poza tym Porozumienie Antydumpingowe WTO nie określa żadnych wymogów metodologicznych dotyczących obliczania podcięcia cenowego.
(17) Bez względu na okoliczności, w bieżącym przypadku, z uwagi na bardzo małą liczbę modeli, dla których nie odnotowano podcięcia zastosowanie metody zerowania nie prowadzi do wyraźnie innych skutków, to znaczy, różnica w przypadku zastosowania zerowania lub nie wynosi mniej niż 1 %.
Oznacza to, że podcięcie marginesów pozostałoby znaczące, nawet jeżeli zerowanie nie byłoby zastosowane.
Argument musiał w związku z tym zostać odrzucony.
(18) Przedstawiciele przemysłu wspólnotowego przedstawili stanowisko, że nie należy wprowadzać żadnych korekt z tytułu poziomu obrotu w celu ustalenia marginesów podcięcia cenowego.
W istocie, zarówno producenci eksportujący, jak i przemysł wspólnotowy zaopatrują tę samą kategorię odbiorców i w związku z tym działają na tym samym poziomie obrotu.
W dalszej części stwierdzono, że, co za tym idzie, wyłącznie korekta obejmująca koszty odprawy celnej jest uzasadniona.
(19) Dalsza analiza dostępnych informacji dowiodła, że zarówno przemysł wspólnotowy, jak i producenci eksportujący, ogólnie rzecz biorąc, zaopatrują ten sam typ odbiorców we Wspólnocie, tj. hurtowników.
Zostało to również poparte faktem, że trzej współpracujący niepowiązani importerzy, którzy prowadzą działalność związaną z prowadzeniem hurtowni, byli zaopatrywani zarówno przez przemysł wspólnotowy, jak i producentów eksportujących z rozważanych krajów.
W związku z tym argument został przyjęty i marginesy podcięcia cenowego zostały odpowiednio zmienione.
Zmieniona korekta została ograniczona do kwoty obejmującej wyłącznie koszty odprawy celnej, na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujących niepowiązanych importerów.
(20) Przedstawiciele przemysłu wspólnotowego zakwestionowali następnie poziom marginesów podcięcia cenowego obliczony dla jednego ze słowackich producentów eksportujących.
Przedstawiono stanowisko, że poziom podcięcia był niezgodny ze średnim poziomem cen wynikającym ze statystyki handlu międzynarodowego, jak również z informacji rynkowych.
(21) Obliczenia marginesów podcięcia cenowego zostały odpowiednio zmienione, wykryto także wówczas błąd pisarski w obliczaniu ceny eksportowej stosowanej do ustalania marginesu podcięcia cenowego dla tego producenta eksportującego.
W związku z tym marginesy zostały zmienione.
(22) Biorąc pod uwagę powyższe spostrzeżenia, zmienione ostateczne marginesy pocięcia średnich ważonych cen ustalone dla każdego kraju, wyrażone jako procent cen przemysłu wspólnotowego, są następujące:
- Republika Czeska: od 19 % do 21 %,
- Malezja: od 52 % do 72 %,
- Rosja: 26 %,
- Republika Korei: 23 %,
- Słowacja: od 15 % do 36 %.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(23) Zauważa się, że wprowadzenie środków przeciwko Chinom, Chorwacji i Tajlandii miało pozytywny wpływ na sytuację ekonomiczną przemysłu wspólnotowego.
Większość wskaźników szkody wykazywała w latach 1996 i 1998 zmiany pozytywne.
Wzrosły produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych i wielkość sprzedaży, wskutek czego nastąpił wzrost udziału w rynku i zatrudnienia.
Wskaźniki rentowności, takie jak zyski/straty jako procent od obrotu, zwrot z inwestycji i przepływ środków pieniężnych, również rozwinęły się korzystnie.
Jednakże po 1998 r. nastąpiło ogólne pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego, podczas gdy produkcja pozostała względnie stabilna i wykorzystanie zdolności produkcyjnych, poziom zatrudnienia i płace nieznacznie wzrosły, zasadnicze wskaźniki, takie jak wielkość sprzedaży i udział w rynku, spadły, podobnie jak rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych i ceny.
Na podstawie powyższych spostrzeżeń i ustaleń dotyczących wydajności, wzrostu i rozmiarów dumpingu wyciągnięto wniosek, na etapie tymczasowym, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody.
(24) Z powodu braku uwag, fakty i dane liczbowe określone w motywach 72–87 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
4.
Wniosek w sprawie szkody
(25) Z powodu braku dalszych uwag w sprawie ustaleń innych niż te określone powyżej osiągnięty wniosek określone w motywie 88 tymczasowego rozporządzenia zostaje potwierdzony.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(26) Z powodu braku nowych informacji przedłożonych w sprawie związku przyczynowego osiągnięte ustalenia i wnioski określone w motywach 89–97 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(27) Z powodu braku nowych informacji przedłożonych w sprawie interesu Wspólnoty osiągnięte ustalenia i wnioski określone w motywach 98–111 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
I. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(28) Na podstawie metody objaśnionej w motywach 112–115 tymczasowego rozporządzenia poziom zniesienia szkody został obliczony do celów ustanowienia poziomu ostatecznie środków nałożonych.
(29) Jeden z producentów eksportujących zakwestionował poziom marży zysku równy 5 %, stosowany do celów ustalenia ceny, która nie spowoduje szkody dla przemysłu wspólnotowego, twierdząc, że jest zbyt wysoki.
Twierdził on również, że ten poziom marży zysku nie był wyjaśniony w dostatecznym stopniu w przekazanym dokumencie.
(30) W odniesieniu do pierwszego wniosku należy mieć na uwadze, że ze względu na negatywny wpływ na rentowność przemysłu wspólnotowego, wynikający ze skutku obniżenia cen, spowodowanego przez dumpingowy przywóz, tak jak określono w motywie 71 tymczasowego rozporządzenia, obliczenie ceny niepowodującej szkody było oparte na poziomie zysku, jaki przemysł wspólnotowy mógłby osiągnąć przy braku wyrządzającego szkodę dumpingu.
Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w motywie 114 tymczasowego rozporządzenia marża zysku równa 5 % została uznana za rozsądną, jako że ten poziom zysku odpowiada rzeczywistemu poziomowi zysku, jaki przemysł wspólnoty mógł osiągnąć w 1997 r. na rynku wspólnotowym wolnym od dumpingowego przywozu.
W istocie, wówczas stosowane były środki przeciwko Chinom, Chorwacji i Tajlandii i udział w rynku towarów importowanych z rozważanych tu krajów był stosunkowo niski.
Poza tym uważano, że ta marża zysku pozwoli przemysłowi wspólnotowemu poczynić niezbędne inwestycje.
W odniesieniu do drugiego wniosku należy mieć na uwadze, że Komisja wyjaśniła dostatecznie szczegółowo w przekazanym dokumencie sposób, w jaki obliczyła poziom marży zysku stosowany do ceny niepowodującej szkody, co zostało wyjaśnione również w motywie 114 tymczasowego rozporządzenia.
Wnioski zostały w związku z tym odrzucone.
(31) Dodatkowo ten sam poziom zysku był stosowany do ustalania marginesu szkody w postępowaniu dotyczącym wyżej wymienionych krajów i nie ma powodów, aby przypuszczać, że od tego czasu miały miejsce istotne zmiany.
(32) Zastosowanie marży zysku równej 5 % obrotu do naliczania ceny niepowodującej szkody zostaje w związku z tym potwierdzone.
(33) Na podstawie powyższych spostrzeżeń metoda stosowana do ustalania poziomu zniesienia szkody, przedstawiona w motywach 112–115 tymczasowego rozporządzenia, zostaje potwierdzona.
(34) Zgodnie z tym, co zostało przedstawione powyżej w odniesieniu do marginesów podcięcia cenowego, marginesy szkody zostały przejrzane i poprawione dla jednego z producentów eksportujących na Słowacji.
2.
Forma i poziom ceł