(35) W świetle powyższego i zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe powinno zostać nałożone wobec Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei i Słowacji.
Cło to powinno zostać nałożone na poziomie ustalonych marginesów dumpingu, z wyjątkiem Republiki Korei, gdzie margines szkody został ustalony jako niższy niż margines dumpingu.
(36) Na podstawie powyższego ostateczne należności celne są następujące:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 22,4 _BAR_
Malezja _BAR_ Anggerik Laksana Sdn Bhd _BAR_ 59,2 _BAR_
Inne _BAR_ 75,0 _BAR_
Rosja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 43,3 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 44,0 _BAR_
Słowacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 15,0 _BAR_
3.
Pobieranie tymczasowych ceł
(37) Ze względu na ustalone rozmiary marginesu dumpingu oraz w świetle poziomu szkód wyrządzonych przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, nałożonymi tymczasowym rozporządzeniem, powinny być ostatecznie pobrane według ostatecznie nałożonej stawki.
W przypadku kiedy stawki ostateczne są wyższe od stawek tymczasowych, ostatecznie pobiera się tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
(38) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania indywidualnych antydumpingowych stawek celnych (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych jednostek zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być skierowane do Komisji [4] bezzwłocznie wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności z określeniem zmian w działalności danego przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą krajową lub wywozem, wynikających na przykład ze zmianą nazwy lub zmianami w jednostkach zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
4.
Zobowiązania
(39) Należy mieć na uwadze, że jeden z producentów eksportujących na Słowacji przedstawił zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Niniejsze zobowiązanie cenowe zostało przyjęte w tymczasowym rozporządzeniu.
(40) W następstwie nałożenia tymczasowych środków antydumpingowych jeden z producentów eksportujących w Republice Czeskiej zaproponował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
W ten sposób zgodził się sprzedawać rozpatrywany produkt według lub powyżej poziomów, które eliminują szkodliwe skutki dumpingu.
Przedsiębiorstwo to będzie również regularnie dostarczać Komisji szczegółowych informacji dotyczących swojego wywozu do Wspólnoty, co pozwoli na skuteczne monitorowanie zobowiązania przez Komisję.
Ponadto struktura sprzedaży tego producenta eksportującego jest taka, aby Komisja uznała, że ryzyko obejścia przyjętego zobowiązania jest ograniczone.
(41) W celu dalszego umożliwienia Komisji skutecznego monitorowania zgodności działalności przedsiębiorstwa ze zobowiązaniem w chwili złożenia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu odpowiednim organom celnym zwolnienie z cła antydumpingowego jest uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te elementy, które zostały wymienionew Załączniku.
Te informacje są również konieczne, by umożliwić organom celnym upewnienie się, z odpowiednią dokładnością, że przesyłki odpowiadają dokumentacji handlowej.
W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury lub niezgodności faktury z produktem przedstawionym organom celnym właściwe będzie odprowadzenie odpowiedniej stawki cła antydumpingowego.
(42) Z uwagi na powyższe, zaproponowane zobowiązanie jest w związku z tym uważane za możliwe do przyjęcia przez Komisję, a zainteresowane przedsiębiorstwo zostało poinformowane o zasadniczych faktach, okolicznościach i obowiązkach, na jakich oparte jest to przyjęcie.
(43) Należy mieć na uwadze, że w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub podejrzenia jego naruszenia cło antydumpingowe może zostać nałożone na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia.
(44) Powyższe zobowiązanie zostaje przyjęte decyzją Komisji 2002/675/WE [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kształtek rurowych i rur (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), z żelaza lub stali (wyłączając stal nierdzewną), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, typu stosowanego do spawania doczołowego lub do innych celów, objętych kodami CN ex73079311 (kody TARIC 73079311*91 i 73079311*99), ex73071993 (kody TARIC 73079319*91 i 73079319*99), ex73079930 (kody TARIC 73079930*92 i 73079930*98) iex73079990(kody TARIC 73079990*92 i 73079990*98), pochodzących z Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei oraz Słowacji.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franko granica Wspólnoty przed zapłaceniem cła dla produktów wytwarzanych przez podane niżej przedsiębiorców ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwa _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Mavet a.s., Trebic _BAR_ 17,6 _BAR_ A323 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 22,4 _BAR_ A999 _BAR_
Malezja _BAR_ Anggerik Laksana Sdn Bhd, Selangor Darul Ehsan _BAR_ 59,2 _BAR_ A324 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 75,0 _BAR_ A999 _BAR_
Rosja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 43,3 _BAR_ _BAR_
Republika Korei _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 44,0 _BAR_ _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 15,0 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Bez względu na ust. 1, ostatecznego cła antydumpingowego nie stosuje się do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Produkty przywiezione, zgłoszone do swobodnego obrotu pod następującymi dodatkowymi kodami TARIC, produkowane i wywożone bezpośrednio (tj. dostarczane i fakturowane) przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych poniżej do przedsiębiorstwa we Wspólnocie, działającego w charakterze importera, są zwolnione z cła antydumpingowego nałożonego art. 1, pod warunkiem że produkty te przywożone są zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Bovex s.r.o., Hercikova 4, 612 00 Brno _BAR_ A387 _BAR_
Słowacja _BAR_ Bohus s.r.o., Nálepkova 310, 976 45 Hronec _BAR_ A329 _BAR_
2.
Produkty przywożone wymienione w ust. 1 są zwolnione z cła antydumpingowego, pod warunkiem że:
a) faktura handlowa zawierająca przynajmniej elementy wymienione w Załączniku zostanie przedstawiona organom celnym Państw Członkowskich po przedstawieniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu; oraz
b) towary zadeklarowane i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze handlowej.
Artykuł 3
Kwoty pobrane w związku z tymczasowym cłem antydumpingowym na mocy rozporządzenia (WE) nr 358/2002 w sprawie przywozu niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza lub stali objętych kodami CNex73079311,ex73079319 ,ex73079930 iex73079990 oraz pochodzących z Republiki Czeskiej, Malezji, Rosji, Republiki Korei i Słowacji są ostatecznie pobierane według stawek ceł nałożonych ostatecznie.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty pobierane na poziomie ceł tymczasowych powinny być pobierane ostatecznie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2002
z dnia 16 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 348/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych bezszwowych rur żelaznych lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając wniosek Komisję przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) W dniu 19 listopada 1998 r., Komisja wszczęła [2] postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu żelaznych lub ze stali niestopowej ("rozważany produkt") pochodzących, między innymi, z Ukrainy.
(2) Skutkiem tego postępowania było nałożenie cła antydumpingowego rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 [3] w lutym 2000 r. w celu wyeliminowania szkodliwych skutków dumpingu.
(3) Jednocześnie, decyzją 2000/137/WE [4], Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie cenowe do pewnego progu ilościowego towarów, włączając środki mające na celu monitorowanie przedsięwzięcia trzech ukraińskich producentów eksportujących, Dnepropetrovsk Tube Works ("DTW"), Nikopol Pivdennotrubny Works (przekształcony później w Nikopolsky Seamless Tube Plant, "Niko Tube" [5] i Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant ("NTRP").
Odpowiednio, przywóz rozważanego produktu od tych producentów eksportujących został zwolniony z wyżej wymienionego cła antydumpingowego.
B. DOBROWOLNE WYCOFANIE SIĘ ZE WSPÓLNEGO ZOBOWIĄZANIA
(4) DTW, Niko Tube i NTRP poinformowały Komisję o chęci wycofania się z niniejszego wspólnego zobowiąznia.
Odpowiednio, decyzją Komisji 2002/669/WE [6], nazwy tych firm skreśla się z listy firm, których zobowiązania są przyjęte w art. 1 decyzji 2000/137/WE.
C. ZMIANA ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 348/2000
(5) Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 348/2000 powinien zostać odpowiednio zmieniony, a producenci eksportowi powinni podlegać właściwej stawce cła antydumpingowego dla Ukrainy, określonego zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 348/2000 (38,5 %),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabelę w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 348/2000 zastępuje się tabelą:
"Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chorwacja _BAR_ Zeljezara Sisak d.d., Sisak _BAR_ A064" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/2002
z dnia 23 sierpnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 wprowadzającego szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, w odniesieniu do upraw niektórych produktów rolnych, ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz sadzeniaków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wyspy Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 stanowi, że dotacja na hektar uprawy jest przyznawana na uprawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi i sadzeniaki do maksymalnego obszaru uprawy i zbiorów wynoszącego 2200 hektarów rocznie.
Zasady dotyczące stosowania niniejszych przepisów zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3404/93 [3] ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
Do powyższych przepisów należy wprowadzić techniczne poprawki, zwłaszcza w odniesieniu do procedur kontroli oraz kar przewidzianych za naruszenie przepisów, o których mowa. W celu osiągnięcia jasności i wydajności administracyjnej należy dokonać całkowitej zmiany przepisów wykonawczych.
(2) Przed przyznaniem pomocy przewidzianej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 wniosek o pomoc musi zostać złożony przez zainteresowanego producenta.
Ostateczny termin na złożenie wniosku powinien zostać ustalony tak, aby możliwe było przeprowadzenie miejscowej kontroli wymaganej w celu zagwarantowania właściwego zastosowania zasad, o których mowa.
Należy uzależnić ten ostateczny termin od ekonomicznego celu uprawy ziemniaka.
W związku z długością cyklu uprawy ziemniaków na złożenie wniosku o pomoc należy ustalić trzy różne terminy.
(3) W celu kontroli prawidłowego stosowania środków wprowadzających ustanowionych przez władze greckie należy wprowadzić odpowiedni system kontrolny.
Władze greckie są zobowiązane do przedstawiania Komisji okresowych raportów.
(4) W związku z powyższym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3404/93.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc przewidziana w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 dla uprawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych kodem CN 07019050 i 07019090 oraz sadzeniaków objętych kodem CN 07011000, będzie wypłacana na obszarach:
a) o wielkości co najmniej 0,1 hektara;
b) zasianych i uprawianych w normalny sposób; oraz
c) dla których złożono wniosek o pomoc zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia, wniosek stanowi deklarację obszaru upraw.
Kwota pomocy wynosi 603 EUR na hektar.
2.
Płatności przeznaczone na pomoc w uprawie sadzeniaków są uzależnione od certyfikacji zebranych ziemniaków zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 66/403/EWG [4].
W przypadku nieuzyskania certyfikacji przyjmuje się, że wniosek o pomoc dotyczy uprawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
3.
W przypadku gdy uprawy nie osiągną stopnia dojrzałości umożliwiającego ich zebranie, władze greckie mogą zezwolić na dalsze korzystanie z pomocy, gdy siła wyższa lub klęska żywiołowa w istotny sposób wpłyną na obszar upraw wnioskodawcy.
O przypadkach siły wyższej lub klęski żywiołowej będą powiadamiane właściwe władze greckie w terminie 10 dni roboczych od ich wystąpienia.
Dowody dostarcza się w ciągu miesiąca od dnia powiadomienia.
Grecja niezwłocznie powiadomi Komisję o przypadkach, w których w wyniku działania siły wyższej lub klęski naturalnej zezwoliła na dalsze korzystanie z pomocy.
Artykuł 2
1.
Producenci chcący otrzymać pomoc składają wnioski do właściwych władz greckich.
2.
Wnioski należy składać w terminach ustalonych przez władze greckie, które kończą się:
a) 30 września każdego roku dla ziemniaków, które mają być zebrane między 1 listopada i 31 marca następnego roku;
b) 10 marca każdego roku dla ziemniaków, które mają być zebrane między dniem 1 kwietnia i dniem 31 marca następnego roku;
c) 15 maja każdego roku dla ziemniaków, które mają być zebrane między dniem 1 sierpnia i dniem 31 października następnego roku.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej wnioski złożone z opóźnieniem skutkować będą obniżeniem pomocy o 20 %.
Wnioski złożone później niż 20 dni po terminie nie będą rozpatrywane.
4.
Wnioski zawierają co najmniej następujące informacje:
a) nazwisko i imię wnioskodawcy oraz adres;
b) obszar upraw w hektarach i arach oraz oznaczenie działki lub inne oznaczenie uznawane przez właściwe organy odpowiedzialne za kontrolę danego obszaru;
c) datę sadzenia;
d) rodzaj roślin, w szczególności występowanie sadzeniaków lub ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
e) zaplanowaną datę zbiorów.
5.
Jeżeli całkowity obszar objęty wnioskami o pomoc przekracza obszar maksymalny określony w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, władze greckie określą jednolity współczynnik redukcji, który zostanie zastosowany do wszystkich wniosków.
Artykuł 3
1.
Grecja do dnia 30 października każdego roku powiadomi Komisję o szacunkach dotyczących wszystkich obszarów, do których stosowana będzie pomoc w ciągu następnego roku, z rozróżnieniem pomiędzy ziemniakami młodymi, konsumpcyjnymi i sadzeniakami.
2.
Grecja co roku, do dnia 30 sierpnia przekaże Komisji młodych ziemniaków, a do dnia 31 grudnia następujące informacje dotyczące ziemniaków konsumpcyjnych i sadzeniaków:
a) całkowity obszar dla którego złożono wnioski o pomoc;
b) zastosowany współczynnik redukcji, o ile to konieczne;
c) obszar poddany kontroli;
d) liczbę stwierdzonych nieprawidłowości i odpowiedni obszar w każdym Nomos.
Artykuł 4
Władze krajowe podejmą wszelkie czynności konieczne do zapewnienia zgodności przyznawania pomocy z warunkami przewidzianymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
Weryfikacja ma charakter kontroli administracyjnej oraz w formie kontroli na miejscu.
Kontrola administracyjna jest całościowa i zawiera w sobie, o ile to właściwe, kontrole przekrojowe z danymi istniejącymi w zintegrowany system zarządzania i kontroli.
Na podstawie analizy ryzyka władze krajowe przeprowadzają kontrole na miejscu polegające na sprawdzaniu określonej liczby wniosków o pomoc, które reprezentują co najmniej 10 % beneficjentów w każdym Nomos.
Grecja ustali i powiadomi Komisję o kryteriach wyboru obszarów, gdzie ma być przeprowadzona kontrola.
Podczas kontroli na miejscu dokonany zostanie pomiar wszystkich obszarów objętych pomocą.
W przypadku stwierdzenia istotnej liczby nieprawidłowości w Nomos właściwe władze dokonają dodatkowych kontroli w roku, o którym mowa, i podniosą odsetek liczby wniosków, które będą podlegać kontroli w tym Nomos w ciągu najbliższego roku.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy pomoc została wypłacona niezgodnie z prawem, właściwe organy podejmą czynności mające na celu odzyskanie kwoty pomocy, wraz z odsetkami naliczanymi od dnia płatności do dnia zapłaty przez beneficjenta.
W przypadku gdy nienależna pomoc została wypłacona w związku ze sfałszowaniem deklaracji, fałszywymi dokumentami lub istotnego niedbalstwa po stronie beneficjanta, zostanie nałożona kara w wysokości równej nienależnie wypłaconej kwocie pomocy.
Stopa odsetkowa ustalana jest na podstawie stopy stosowanej poprzez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansowych, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązującego w dniu nienależnej wpłaty i podniesiona o trzy punkty procentowe.
2.
Odzyskana kwota pomocy zostanie przekazana organom lub agencjom, które jej dokonały, a następnie potrącona przez nie z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 6
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3404/93 niniejszym uchyla się.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1524/2002
z dnia 26 sierpnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 936/97 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1149/2002 z dnia 27 czerwca 2002 otwierającego niezależny kontyngent na przywóz wysokiej jakości wołowiny [3] przewiduje otwarcie rocznego kontyngentu taryfowego w wysokości 1000 ton na przywóz wysokiej jakości wołowiny od dnia 1 lipca 2002 r.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1150/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. otwierającego niezależny kontyngent na przywóz wysokiej jakości wołowiny [4] przewiduje otwarcie rocznego kontyngentu taryfowego w wysokości 10000 ton na przywóz wysokiej jakości wołowiny w okresie od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r.
(3) Zgodnie z art. 2 wyżej wymienionych rozporządzeń przedmiotowe kontyngenty są zarządzane z zastosowaniem świadectw autentyczności.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 361/2002 [6], przewiduje, w odniesieniu do niektórych kontyngentów na wołowinę wysokiej jakości, zarządzanie z zastosowaniem świadectw autentyczności. W celu zapewnienia jednolitego zarządzania przedmiotowymi kontyngentami należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania dwóch powyższych kontyngentów i włączyć je do rozporządzenia (WE) nr 936/97.
(5) Na mocy art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 przedmiotowe mięso musi spełniać pewne kryteria jakości.
W tym kontekście właściwy organ kanadyjski określił klasy tusz mięsa bawolego.
Dlatego też należy zmienić wyżej wymieniony art. 2 lit. f.
(6) W niektórych przypadkach, w szczególności gdy wysokiej jakości świeża lub mrożona wołowina, ze względu na jej ograniczoną trwałość, jest przywożona drogą lotniczą, brak jest dokumentów i/lub danych wymaganych do szybkiego dopuszczenia do swobodnego obrotu tych produktów.
W celu ułatwienia czynności handlowych należy zmienić art. 8 rozporządzenia (WE) nr 936/97.
Należy uprzednio określić wyjątkowe przypadki, w jakich mogą być wydawane pozwolenia na przywóz.
Muszą zostać ustanowione warunki składania i zwalniania określonych zabezpieczeń dotyczących pozwoleń na przywóz, innych niż te określone w art. 4 tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2492/2001 [8], oraz musi zostać określony główny wymóg takiej gwarancji.
(7) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 936/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
a) "58100 ton" zastępuje się "59100 ton";
b) dodaje się następujący drugi akapit:
"Jednakże całkowita wielkość kontyngentów taryfowych na rok przywozu 2002/03 wynosi 69100 ton.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) dodaje się następujący drugi akapit:
"Jednakże w roku przywozu 2002/03 kontyngent taryfowy wynosi 38000 ton, z których 10000 ton, wyrażonych w wadze produktu, objętych jest kodami CN 02013000, 02023090, 02061095 i 02062991.";
b) litera f) otrzymuje brzmienie:
"f) 11500
ton mięsa objętego kodami CN
0201
,
0202
,
02061095
i
02062991
i odpowiadającego następującej definicji:
"Tusze lub jakiekolwiek kawałki uzyskane z bydła w wieku nie więcej niż 30 miesięcy, które było karmione przez 100 lub więcej dni porcjami paszy odżywczo zrównoważonej, wysoko energetycznej, zawierającej nie mniej niż 70 % ziarna, o wadze co najmniej 20 funtów na dzień.
Wołowinę sklasyfikowaną jako "choice'"; lub "prime'"; wg standardów USDA (Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych), uznaje się za odpowiadającą powyższej definicji.
Mięso sklasyfikowane jako "Canada A'";, "Canada AA'";, "Canada AAA'";, "Canada Choice'"; i "Canada Prime'";, "A1'";, "A2'"; i "A3'";, według norm Ministerstwa Rolnictwa Kanady, odpowiada niniejszej definicji.";";
c) dodaje się następującą lit. g):
"g) 1000
ton mięsa bez kości objętego kodami CN
02013000
i
02023090
i odpowiadającego następującej definicji:
"filet (lomito), polędwica i/lub kulka antrykotu (lomo), część tylnobiodrowa (rabadilla), zrazowa wewnętrzna (carnaza negra) uzyskane z wybranych zwierząt ras mieszanych z mniejszym niż 50 % udziałem ras typu zebú i wyłącznie wypasanych na pastwiskach lub karmionych sianem.
Zwierzętami rzeźnymi są młode woły lub jałówki objęte kategorią "V'"; systemu klasyfikacji tusz VACUNO, tworzące tusze nieprzekraczające 260 kg.
Kawałki muszą być etykietowane zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [9].
Oznaczenie "wołowina wysokiej jakości'"; może zostać dodane do informacji na etykiecie.";";
3) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie
"1. Przywóz ilości określonych w art. 1 ust. 1 tiret drugie i w art. 2 lit. a), b), c), d), e) i g) podlega przedstawieniu, w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu, pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z art. 4 lit. c) i d) i ust. 2 niniejszego artykułu.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Nie naruszając przepisów ust. 2 lit. a) oraz c) oraz zgodnie z warunkami niniejszego ustępu, właściwe organy mogą wydać pozwolenia na przywóz, gdy:
- został przedstawiony oryginał świadectwa autentyczności, ale nie otrzymano jeszcze odpowiednich informacji z Komisji, lub
- oryginał świadectwa autentyczności nie został przedstawiony, lub
- oryginał świadectwa autentyczności został przedstawiony i otrzymano odpowiednie informacje z Komisji, lecz niektóre dane nie są zgodne.
W takich przypadkach, nie naruszając przepisów art. 4 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1445/95, zabezpieczenie, jakie należy złożyć w odniesieniu do pozwoleń na przywóz, równa się, dla odpowiednich produktów, kwocie odpowiadającej pełnej wartości cła według Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), mającej zastosowanie w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na przywóz.
Po otrzymaniu oryginału świadectwa autentyczności i informacji z Komisji dotyczących danego świadectwa i po sprawdzeniu zgodności danych Państwa Członkowskie zwalniają to zabezpieczenie, pod warunkiem że zabezpieczenie określone w art. 4 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1445/95 zostało wniesione w odniesieniu do tego samego pozwolenia na przywóz.
Przedstawienie właściwemu organowi oryginału zgodnego świadectwa autentyczności przed upływem okresu ważności danego przyzwolenia na przywóz stanowi główny warunek w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [*] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5. w odniesieniu do zabezpieczenia określonego w drugim akapicie.
Niezwolnione kwoty tego zabezpieczenia ulegają przepadkowi i zatrzymywane są w charakterze opłat celnych.";
4) do załącznika II dodaje się następujące tiret:
"— MINISTERIO DE AGRICULTURA, GANADERÍA, DIRECCIÓN DE NORMAS Y CONTROL DE ALIMENTOS:
na mięso pochodzące z Paragwaju i odpowiadające definicji podanej w art. 2 lit. g).".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1530/2002
z dnia 27 sierpnia 2002 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę dotyczącą określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 roku ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1181/2002 [2], w szczególności zaś jego art. 6–8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 należy stopniowo określać maksymalne dopuszczalne ilości pozostałości wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych na terytorium Wspólnoty w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celach spożywczych.
(2) Określenie maksymalnych dopuszczalnych ilości pozostałości leków może nastąpić nie wcześniej niż po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich stosownych informacji, czy pozostałości określonych substancji w artykułach spożywczych pochodzenia zwierzęcego są bezpieczne dla zdrowia konsumentów oraz wpływu tych pozostałości na proces produkcji artykułów spożywczych.
(3) Podczas określania maksymalnych dopuszczalnych ilości pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w artykułach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy koniecznie podać gatunki zwierząt, w których mogą występować pozostałości leków, poziom pozostałości leków we wszystkich tkankach mięsnych pozyskiwanych z leczonych zwierząt (tkanki docelowe) oraz rodzaj pozostałości, który służy do monitorowania pozostałości leków (pozostałości sygnalizujące).
(4) Z uwagi na ograniczone podawanie weterynaryjnych produktów leczniczych niektórym gatunkom zwierząt hodowanych w celach spożywczych [3] maksymalne dopuszczalne ilości pozostałości mogą być określone metodą ekstrapolacji na podstawie maksymalnych dopuszczalnych ilości pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych określonych na ściśle naukowej podstawie dla innych gatunków zwierząt.
(5) W celu kontroli pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przewidzianej w odpowiednich przepisach Wspólnoty należy określić maksymalne dopuszczalne ilości pozostałości dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednak w handlu międzynarodowym wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych, dlatego należy określić maksymalne dopuszczalne ilości pozostałości leków również w tkance mięśniowej i tłuszczowej.
(6) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków znoszących jaja, zwierząt dających mleko lub pszczół produkujących miód należy określić maksymalne dopuszczalne ilości pozostałości leków w jajach, mleku lub miodzie.
(7) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy uwzględnić dwuhydrostreptomycynę, streptomycynę i meloksykam.
(8) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy uwzględnić azaglynafarelin i octan deslorelinowy.
(9) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, należy wydłużyć okres ważności tymczasowo określonej maksymalnej dopuszczalnej ilości altrenogestu uprzednio podanej w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(10) W celu uwzględnienia zapisów niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić odpowiednio długi okres poprzedzający jego wejście w życie, aby Państwa Członkowskie mogły poczynić wszelkie niezbędne przygotowania do zgodnego z prawem umieszczenia na rynku wyżej wymienionych weterynaryjnych produktów leczniczych, na co zezwoliła im dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/82/WE [4].
(11) Postanowienia niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1531/2002
z dnia 14 sierpnia 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Malezji i Tajlandii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Singapuru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9, art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie badania i obowiązujące środki
(1) W kwietniu 1990 r.
Rada rozporządzeniem (EWG) nr 1048/90 [2], wprowadziła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz małoekranowych odbiorników telewizji kolorowej, tj. tych o długości przekątnej ekranu większej niż 15,5 cm, ale nieprzekraczającej 42 cm (MOTVK) pochodzących z Republiki Korei (Korea).
(2) Następnie w lipcu 1991 r.
Rada rozporządzeniem (EWG) nr 2093/91 [3], nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz MOTVK pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (Chin).
(3) W kwietniu 1995 r. Komisja decyzją 95/92/WE [4] zakończyła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu odbiorników telewizji kolorowej (OTVK) pochodzących z Turcji, które zostało rozpoczęte w listopadzie 1992 r.
W tym samym czasie Rada rozporządzeniem (WE) nr 710/95 [5] nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz OTVK o przekątnej ekranu przekraczającej 15,5 cm pochodzących z Malezji, Chin, Korei, Singapuru i Tajlandii.
Pomimo iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że nie było już podstaw do rozróżniania odbiorników telewizji kolorowej ze względu na rozmiar ekranu, ponieważ środki antydumpingowe obowiązywały w stosunku do MOTVK pochodzących z Chin i Korei, zakres badania oraz stosowania ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 710/95 w stosunku do Chin i Korei został ograniczony do odbiorników telewizji kolorowej o długości przekątnej przekraczającej 42 cm, tj. do wielkoekranowych OTVK.
(4) W listopadzie 1998 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 2584/98 [6] zmieniła rozporządzenie (WE) nr 710/95 w odniesieniu do ceł stosowanych wobec Chin i Korei tak aby uwzględnić w tym rozporządzeniu wyniki ustaleń, według których nie ma podstaw do rozróżniania telewizorów ze względu na wielkość ekranu.
2.
Badanie w związku z wygaśnięciem środków i przegląd tymczasowy
(5) Po opublikowaniu zawiadomienia dotyczącego zbliżającego się wygaśnięcia [7] obowiązujących środków antydumpingowych dotyczących przywozu OTVK pochodzących z Chin, Korei, Malezji, Singapuru i Tajlandii, Zjednoczenie Europejskich Producentów Telewizorów (Producers of European Televisions in Cooperation – Poectic), złożyło wniosek o przeprowadzenie przeglądu w związku z wygaśnięciem obowiązujących środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (podstawowe rozporządzenie).
(6) W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
We wniosku zawarto informację wskazującą, że na wielu rynkach w ostatnich latach zaszły znaczące zmiany, zmiany te dotyczą także samego produktu.
Informacja ta, łącznie z twierdzeniami dotyczącymi dumpingu i szkody, doprowadziła Komisję do wniosku, że przegląd tymczasowy dotyczący zarówno dumpingu, jak i szkody powinien być także przeprowadzony na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(7) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istniały wystarczające dowody do rozpoczęcia przeglądu w związku z wygaśnięciem środków i przeglądu tymczasowego na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [8], a następnie rozpoczęła badanie.
3.
Wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego Turcji
(8) W dniu 15 lipca 2000 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia (Zawiadomienie o wszczęciu postępowania) opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [9], wszczęcie postępowania dotyczącego przywozu OTVK pochodzących lub wywożonych z Turcji.
(9) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej w czerwcu 2000 r. przez Poetic, działający w imieniu producentów wspólnotowych reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 30 % całkowitej wspólnotowej produkcji OTVK.
Skarga zawierała wystarczające do wszczęcia postępowania antydumpingowego dowody dumpingu i szkody nim spowodowanej.
4.
Zakończenie postępowania antydumpingowego dotyczącego OTVK pochodzących z Turcji
(10) Ze względu na złożoność szczegółowych reguł pochodzenia stosowanych do przywozu OTVK, sprawdzenie pochodzenia OTVK wywożonych z Turcji nie mogłoby być dokonane w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 7 rozporządzenia podstawowego.
Dlatego też kwestie dotyczące dumpingu, szkody i interesów Wspólnoty nie mógłby być odpowiednio sprawdzone, wskutek czego nie można było rozważyć nałożenia żadnych tymczasowych środków antydumpingowych.
(11) Badanie prowadzono zatem dalej aby dokonać ostatecznych ustaleń.
Ze względu na zamiar uzyskania ogólnego obrazu wpływu przywozu z danych krajów na przemysł wspólnotowy, dane zebrane w badaniu dotyczącym Turcji zostały sprawdzone w związku z danymi zebranymi w ramach tymczasowego przeglądu dotyczącego środków nałożonych na Chiny, Koreę, Malezję, Singapur i Tajlandię.
Jednakże ze względu na ustalenia dotyczące pochodzenia, które przypomniane są w motywach 40–44, Komisja decyzją 2001/725/WE [10] zakończyła postępowanie w zakresie odnoszącym się do OTVK pochodzących z Turcji.
5.
Strony zainteresowane postępowaniem
(12) Komisja oficjalnie poinformowała skarżących producentów wspólnotowych, pozostałych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów i ich stowarzyszenia, Europejską Organizację Konsumentów (BEUC) oraz przedstawicieli krajów wywozu o rozpoczęciu badania.
Zainteresowanym stronom umożliwiono składanie oświadczeń na piśmie oraz wnioskowanie o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
(13) Kilku producentów eksportujących z rozważanych krajów jak również producentów wspólnotowych złożyło pisemne wyjaśnienia.
Wszystkim stronom, które w określonym terminie złożyły o to wniosek oraz które wykazały przyczyny, dla których powinny być wysłuchane, umożliwiono złożenie ustnych wyjaśnień.
(14) Zważywszy na dużą liczbę producentów eksportujących rozważanego produktu w krajach objętych postępowaniem przeglądowym znanych z wniosku i z poprzednich badań, w akapicie 5 lit. a) i b) zawiadomienia o wszczęciu na potrzeby badania dotyczącego dumpingu przewidziano stosowanie technik próbnych.
(15) Jednakże tylko niewielka liczba producentów eksportujących z Korei, Singapuru, Chin i Tajlandii ujawniła się i dostarczyła informacje określone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Dlatego też wykorzystanie technik próbnych nie było uznane za niezbędne wobec żadnego z rozważanych krajów.
(16) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich spółek, które ujawniły się w nieprzekraczalnych terminach wskazanych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od pięciu producentów wspólnotowych, trzech niepowiązanych importerów, pięciu spółek z Turcji i ich powiązanych importerów ze Wspólnoty, jednego tajlandzkiego producenta eksportującego i jego powiązanych importerów ze Wspólnoty oraz od ośmiu chińskich spółek.
Jednakże żaden z koreańskich, malezyjskich i singapurskich producentów eksportujących nie dostarczył w odpowiedzi na kwestionariusz wystarczającej odpowiedzi i z tego powodu spółki znane z próbnych sprawdzeń w tych krajach zostały uznane za strony, które nie podjęły współpracy.
Komisja poinformowała je o konsekwencjach niepodjęcia współpracy.
(17) Komisja poszukiwała i weryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do ustalenia rozmiarów dumpingu, szkody i określenia interesów Wspólnoty oraz ustalenia czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz czy zachowanie środków nie naruszy interesów Wspólnoty.
W lokalach następujących spółek zostały przeprowadzone wizyty weryfikacyjne:
a) Producenci wspólnotowi
Tecnimagen SA — Barcelona, Hiszpania
Grundig AG — Norymberga, Niemcy
Philips Consumer Electronics — Eindhoven, Niderlandy
Industrie Formenti Italia Spa — Lissone, Włochy
Seleco Formenti Spa — Pordenone, Włochy.
b) Eksporterzy/producenci oraz powiązane spółki handlowe
Turcja
Profilo Telra Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, Istambuł (łącznie z powiązanymi spółkami handlowymi) i) PRO-EKS Dis Ticaret AS, Istambuł, ii) Savunma Gerecleri AS, Istambuł, iii) Elektrotem Elektronik Aletler Limited, Istambuł)
Beko Elektronik AS, Stambuł (łącznie z powiązaną spółką handlową Ram Dis Ticaret, Istambuł)
Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, Stambuł (łącznie z powiązanymi spółkami handlowymi: i) Vestel Dis Ticaret AS, Istambuł; ii) Vestel Dis Ticaret AS Ege Serbest Bolge SB, Izmir; iii) Vestel Bilisim Teknolojileri Sanayi ve Ticaret AS, Istambuł; iv) Vestel Komunikasyon Sanayi ve Ticaret AS, Izmir)
Izmir Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, Izmir
Tajlandia
Thomson Television Thailand, Pathumthani, Tajlandia (łącznie z powiązanymi spółkami handlowymi European Audio Products (HK) Ltd, Shatin, New Teritorry, Hongkong)
c) Powiązani importerzy we Wspólnocie
- importerzy powiązani z eksporterami tureckimi
Beko (UK) Ltd, Watford, Zjednoczone Królestwo
Beko Electronics Espana SL, Barcelona, Hiszpania
Vestel Holland BV, Rotterdam, Niderlandy
Vestel Iberia, Madryt, Hiszpania
- importerzy powiązani z Thomson Television Thailand
Thomson Multimedia Marketing France SA, Boulogne, Francja
Thomson Multimedia Sales Spain, SA, Madryt, Hiszpania
Thomson Multimedia Sales UK Ltd, West Malling, Kent, Zjednoczone Królestwo
d) Niepowiązani importerzy ze Wspólnoty
Alba plc — Barking, Zjednoczone Królestwo.
(18) Badanie dumpingu w czasie postępowań przeglądowych objęło okres od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. (okres objęty przeglądem).
Jeżeli chodzi o postępowanie antydumpingowe przeciw Turcji to badanie dotyczące dumpingu objęło okres od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2000 r.
(IP). Sprawdzenie kierunków w kontekście analizy szkód dla obydwu postępowań objęło okres od 1995 r. do 30 czerwca 2000 r. (rozważany okres) tak aby uwzględnić istnienie dwóch różniących się okresów badanych w sprawie dumpingu.
6.
Traktowanie zgodne z zasadami gospodarki rynkowej i traktowanie indywidualne
(19) Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, jedna chińska spółka, Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd (spółka składająca wniosek), złożyła wniosek o traktowanie zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej i traktowanie indywidualne oraz została poproszona umieszczenie w formularzu wniosku wszystkich wymaganych istotnych informacji. Po konsultacji z Komitetem Doradczym podjęto decyzję o odmowie traktowania tej spółki zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, na tej podstawie, że składające wniosek spółka nie spełniła wszystkich wymagań określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(20) Po przyjęciu niniejszej decyzji ustalono, że w okresie objętym przeglądem składająca wniosek spółka w rzeczywistości nie dokonywała wywozu OTVK do Wspólnoty.
Pierwotnie w formularzu wniosku oraz w odpowiedzi na kwestionariusz wskazała ona nieznaczny wywóz OTVK do Wspólnoty.
Jednakże na dalszym etapie badania ustalono, że te OTVK nigdy nie były dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz że krajem przeznaczenia było państwo trzecie.
A zatem z powodu braku jakiegokolwiek wywozu OTVK do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem, indywidualne traktowanie wobec składającej wniosek spółki stało się bezprzedmiotowe.
B. ROZWAŻANY PRODUKT ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Rozważany produkt
a) Opis produktu
(21) Rozważanym produktem są odbiorniki telewizji kolorowej o długości przekątnej ekranu przekraczającej 15,5 cm niezależnie od tego, czy posiadają one wbudowany odbiornik radiowy i/lub zegar.
Obecnie taki towar klasyfikowany jest do kodów CN ex85281252, 85281254, 85281256, 85281258, ex85281262 i 85281266.
(22) Rozporządzenie (WE) nr 710/95 wyłączyło z definicji rozważanego produktu odbiorniki D2MAC oraz telewizory o wysokiej rozdzielczości (HDTV), ponieważ te produkty, które wprowadzały techniczne zmiany jakościowe, były w tym czasie na poziomie rozwoju i nie były, z wyjątkiem szczególnych sytuacji, powszechnie dostępne.
Rozporządzenie (WE) nr 2584/98 potwierdziło, że towary te nie powinny być objęte zakresem definicji produktu ponieważ badanie nie wykazało żadnych przyczyn ku temu aby objąć je zakresem definicji.
To samo dotyczyło obecnego badania, w którym nie przedstawiono żadnych nowych dowodów uzasadniających objęcie ich zakresem definicji.
Dlatego też stwierdza się, że odbiorniki D2MAC oraz telewizory o wysokiej rozdzielczości nie są objęte obecnym badaniem.
b) Argumenty stron
(23) Jeden importer wnioskował o wyłączenie z zakresu badania odbiorników telewizji kolorowej, które mogą być podłączone do Internetu (Internet-OTVK), zawierające modem i system operacyjny umożliwiający dostęp do Internetu z wykorzystaniem ekranu telewizora oraz sterowane przy użyciu pilota z pełną klawiaturą.
W Intrenet-OTVK niezbędne oprzyrządowanie modemu jest wmontowane w odbiornik i nie stanowi oddzielnego urządzenia.
(24) Importer wnioskował, że wyłączenie powinno być dokonane ze względu na różnice dotyczące podstawowych fizycznych i technicznych cech między OTVK i Internet-OTVK oraz ze względu na różny zakres odbiorców obydwu towarów.
(25) Różnice dotyczące podstawowych cech fizycznych Internet-OTVK dotyczyły dodatkowych elementów Internetowych w OTVK, które stanowiły około 60 % całkowitego kosztu Internet-OTVK oraz klawiatury wbudowanej w pilota.
(26) W odniesieniu do podstawowych cech technicznych argumentowano, że Internet-OTVK wysyła i odbiera dane nie za pomocą technologii nadawczej lecz za pomocą systemu telefonicznego korzystającego z modemu.
Co więcej, wykorzystuje on technologię inną niż podstawowa technologia wykorzystana przy OTVK; wykorzystuje on system bezpiecznego dostępu do Internetu (secure socket laser - SSL), technologię przeglądania umożliwiającą wyświetlanie grafiki internetowej na ekranie telewizyjnym o standardowej rozdzielczości oraz modem przetwarzający sygnały cyfrowe na sygnały analogowe, które mogą być przesyłane przez standardowe linie telefoniczne.
(27) Twierdzono, że inny zakres odbiorców towaru w porównaniu z zakresem typowych odbiorców OTVK został udowodniony przez fakt, że Internet-OTVK są sprzedawane detalicznie po cenie dwukrotnie większej niż cena OTVK.
Co więcej, argumentowano, że wbudowane układy scalone służące do obsługi Internetu stanowią dodatkowy element standardowego OTVK, który wnosi do niego zupełnie inną jakość.
Aby to udowodnić, przytoczono jako przykład przypadek magnetowidów z Japonii i Korei (VCR), w którym okazało się, że jeśli magnetowid i odbiornik telewizji kolorowej są połączone w jednej obudowie, takie urządzenie, które wykonuje obie funkcje musi być traktowane jako zupełnie inny produkt.
(28) Składający wniosek argumentował, że takie wyłączenie nie było uzasadnione.
Zakwestionowano twierdzenie, że Interenet-OTVK miały różne podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz argumentowano, że elementy Internetowe były porównywalne z teletekstem w standardowym odbiorniku.
Internet powinien być uznany za nowoczesną formę teletekstu i dlatego też stanowi raczej dodatkową cechę OTVK niż nowy produkt pozbawiony podstawowych cech OTVK.
Ponieważ OTVK z teletekstem były objęte badanieniem, OTVK, które można podłączyć do Internetu również powinny być nim objęte.
(29) Składający wniosek również zakwestionował wnioski importera dotyczące różnego zakresu odbiorców argumentując, że Internet-OTVK są produktem bardzo nowym.
Dalej argumentowano, że wysoki udział kosztów Internetu był spowodowany niedawnym wprowadzeniem Internet-OTVK na rynek.
Dostarczono dowodów na to, że w czasie wprowadzenia teletekstu w OTVK jego koszt był znacznie wyższy niż obecnie.
(30) Zakwestionowano przykład magnetowidów, argumentując, że połączenie magnetowid/odbiornik telewizyjny ma niezależne funkcje, podczas gdy funkcji Internetu nie można oddzielić od OTVK i stanowią one raczej jego uzupełnienie.
c) Ustalanie poczynione w wyniku badania
(31) Badanie wykazało, że Internet-OTVK to produkt, który łączy w jednym urządzeniu dwie technologie wykorzystywane do dwóch różnych celów: z jednej strony pozwala na wysyłanie i otrzymywanie poczty elektronicznej oraz dostęp do ogólnoświatowej sieci Internetowej (World Wide Web), a z drugiej strony pozwala na oglądanie programów telewizyjnych.
Ze względu na tę dodatkową funkcję, OTVK niekoniecznie określa charakter całego produktu, gdyż to raczej usługa Internetowa jest nadrzędną funkcją odbiornika.
W rzeczywistości takie połączenie zawiera specyficzny element nadający Internet-OTVK dodatkowy charakter oraz pozwala na uważanie go za inny produkt na potrzeby obecnego badania antydumpingowego.
(32) Powyższe wnioski zostały wyciągnięte na podstawie informacji zebranych w toku badania i odnoszących się do obecnego badanego okresu.
Z uwagi na wczesny stopień rozwoju tego produktu oraz z uwagi na fakt, że był on powszechnie dostępny w niewielkich ilościach, nie można wykluczyć, że ustalenia obecnego badania będą musiały być zrewidowane w świetle dalszego rozwoju produktu.
Zatem jeżeli w przyszłości byłby przeprowadzony przegląd obowiązujących środków, musiałaby być również przeprowadzona ponowna analiza sytuacji produktu w oparciu o informacje zebrane w niniejszym badaniu, tak aby ustalić, czy wykluczenie nadal znajdowałoby uzasadnienie.
(33) Co więcej ustalono, że pomimo różnic w rozmiarze ekranów, w systemie dźwiękowym, systemie nadawania, w rodzaju ekranu oraz częstotliwości obrazu, wszystkie OTVK mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz takie samo wykorzystanie i dlatego stanowią one jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(34) W toku badania ustalono, że OTVK pochodzące lub przywożone z rozważanych krajów oraz przeznaczone na rynek wspólnotowy, mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz takie samo przeznaczenie jak OTVK produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Ustalono także, że nie istniały żadne różnice miedzy OTVK produkowanymi i sprzedawanymi w danych krajach, łącznie z Turcją, która posłużyła za kraj porównawczy, oraz tymi wywożonymi do Wspólnoty, które były identyczne do OTVK wytwarzanych i sprzedawanych na rynku wspólnotowym.
Produkty te są zatem podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. POCHODZENIE
1.
Uwagi ogólne
(35) OTVK często zawierają części składowe i elementy pochodzące z krajów innych niż kraj produkcji lub montażu produktu gotowego co skutkuje tym, że OTVK mogą być uznane za pochodzące z kraju innego niż kraj produkcji lub montażu.
Zatem, zgodnie ze stałą praktyką wspólnotową oraz na podstawie art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, sprawdzenie pochodzenia OTVK wywiezionych z rozważanych krajów stanowiło część badania antydumpingowego.
(36) Kwestia pochodzenia została już przeanalizowana szczegółowo w rozporządzeniu Rady (WE) nr 710/95, kiedy zastosowanie reguł pochodzenia doprowadziło do redystrybucji wielkości przywozu między różnymi krajami, w celu odzwierciedlenia pochodzenia ustalonego w badaniu.
(37) Do celów ustawodawstwa antydumpingowego, pochodzenie rozważanego produktu jest ustalane zgodnie z niepreferencyjnymi regułami pochodzenia tak jak przewiduje art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11].
Dotyczy to także Turcji, w przypadku której decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE – Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzająca ostatni etap unii celnej [12] nie przewiduje żadnego odstępstwa w tym względzie.
(38) Zgodnie z art. 39 i załącznikiem 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [13], do OTVK stosuje się niepreferencyjne reguły pochodzenia.
Zgodnie z tymi regułami, OTVK pochodzi z kraju, w którym wartość dodana montażu oraz, o ile to uzasadnione, włączenia elementów pochodzących z kraju montażu wynosi co najmniej 45 % ceny ex works OTVK. Kiedy reguła 45 % nie jest spełniona, OTVK pochodzi z kraju pochodzenia elementów, z których cena ex works stanowią powyżej 35 % ceny ex works OTVK.
(39) Należy podkreślić, że przytoczone poniżej ustalenia poczyniono tylko do celów obecnego badania antydumpingowego oraz bardziej szczegółowo, do celów określenia prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu.
2.
Wywóz z Turcji
(40) Przypomina się, że Komisja decyzją 2001/725/WE [14]. zakończyła postępowanie dotyczące OTVK pochodzących z Turcji.
Ustalenia poczynione w ramach tego postępowania wykazały, że wszystkie OTVK wywożone z Turcji do Wspólnoty w okresie badanym zostały zgłoszone jako pochodzące z Turcji (były one objęte jednolitym dokumentem administracyjnym wskazującym, ich tureckie pochodzenie).
Towary były także objęte świadectwem ATR wskazującym, że towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w Turcji.
Jednakże w toku badania wszystkie tureckie spółki oświadczyły, że OTVK nie były pochodzenia tureckiego.
(41) Stosując szczególne, niepreferencyjne reguły pochodzenia, ustalono, że pochodzenie wszystkich OTVK wywożonych w okresie badanym z Turcji do Wspólnoty było inne niż tureckie.
W szczególności ustalono, że reguła 45 % wartości dodanej nie była spełniona w stosunku do wywozu dokonywanego przez spółki poddane badaniu, to znaczy wywozu, który stanowił w okresie badanym całość wywozu OTVK z Turcji do Wspólnoty.
(42) Ponieważ reguła 45 % wartości dodanej nie została spełniona, pochodzenie musiało być ustalone na podstawie reguły 35 % wartości niepochodzących elementów/materiałów.
W tych okolicznościach, pochodzenie kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej (KOTVK) praktycznie zdecydowało o pochodzeniu OTVK, ponieważ cena ex works kineskopu stanowiła w prawie wszystkich przypadkach co najmniej 35 % ceny ex works OTVK.
Należy zauważyć, że kineskopy nie są produkowane w Turcji, a zatem wszystkie użyte kineskopy były przywożone.
(43) Na podstawie reguły 35 % części/materiałów niepochodzących, produkty wywożone do Wspólnoty okazały się pochodzić z niektórych krajów wywozu objętych badaniem przeglądowym, ze Wspólnoty lub z innych krajów nieobjętych żadnym badaniem.
(44) W odniesieniu do OTVK wywożone z Turcji i pochodzące z krajów, na które nałożono środki antydumpingowe podlegające obecnemu postępowaniu przeglądowemu (tj. Chiny, Korea i Malezja), ilości wywiezione z Turcji do Wspólnoty uznano za pochodzące z tych krajów.
3.
Wywóz z Tajlandii
(45) Badanie wykazało, że całkowity wywóz z Tajlandii do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem, dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących, nie spełniał reguły 45 % wartości dodanej.
Dlatego też pochodzenie musiało być ustalone na podstawie reguły 35 % wartości niepochodzących elementów/materiałów.
W związku z tym ustalono, że o pochodzeniu OTVK zdecyduje praktycznie pochodzenie KOTVK, które stanowią, we wszystkich z wyjątkiem jednego przypadkach, co najmniej 35 % ceny ex works OTVK.
Współpracujący producent eksportujący nie wykorzystywał do swej produkcji tajlandzkich KOTVK, lecz koreańskie i malezyjskie.
Co więcej, spółka przywiozła znaczącą ilość pozostałych materiałów wykorzystanych do produkcji OTVK.
Odpowiednio do tego stwierdzono, że OTVK wywożone z Tajlandii do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem przez współpracującego producenta eksportującego, nie miały pochodzenia tajlandzkiego, lecz koreańskie lub malezyjskie.
(46) Na podstawie informacji udostępnionych przez Eurostat ustalono, że całość wywozu OTVK z Tajlandii do Wspólnoty była dokonana wyłącznie przez jedynego współpracującego eksportującego producenta z tego kraju.
W świetle powyższych ustaleń dotyczących pochodzenia, wszystkie towary wywożone z Tajlandii do Wspólnoty do celów postępowań przeglądowych potraktowane jako pochodzące z Korei i Malezji.
4.
Wywóz z Chin, Korei, Malezji i Singapuru
(47) Należy zauważyć, że nie było żadnej współpracy ze strony producentów eksportujących z Korei, Malezji ani Singapuru.
Co więcej żadna ze spółek chińskich nie wykazała żadnego wywozu OTVK do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem.
Dlatego też uznano, że OTVK pochodzące z tych czterech krajów były tymi wykazanymi przez dane Eurostat dotyczące przywozu, jak również tymi wywożonymi z Turcji i Tajlandii, co do których ustalono pochodzenie koreańskie, malezyjskie lub chińskie.
D. DUMPING
1.
Chińska Republika Ludowa
(48) Żaden z chińskich producentów wywożących w okresie objętym przeglądem OTVK do Wspólnoty nie podjął współpracy.
Jednakże stwierdzono, że jedna ze współpracujących spółek tureckich, Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, wywoziła znaczne ilości OTVK chińskiego pochodzenia.
Dlatego też uznano za stosowane aby dla tej spółki margines dumpingu obliczyć oddzielnie.
a) Kraj analogiczny
(49) Ponieważ Chiny nie są krajem o gospodarce rynkowej, analogiczne państwo trzecie o gospodarce rynkowej musiało być wzięte pod uwagę do ustalenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zaproponowano Singapur, który zaproponowany został także we wniosku o przegląd.
W terminie wskazanym w odpowiednim zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, niektóre chińskie spółki sprzeciwiły się temu rozwiązaniu i zawnioskowały o wykorzystanie najniższej zwykłej wartości ustalonej dla innych krajów objętych badaniem.
Jedna z chińskich spółek zaproponowała Malezję, Tajlandię lub Koreę.
(50) Jednakże producenci w Korei, Singapurze i Malezji nie współpracowali w badaniu.
Jeżeli chodzi o Tajlandię, jedyna współpracująca w badaniu spółka nie sprzedawało OTVK na rynek krajowy i z tego powodu wartość normalna nie mogła być dla tego kraju ustalona.
Następnie sprawdzono, czy jako kraj analogiczny dla ustalenia wartości normalnej nie mogłaby być uwzględniona Turcja.
We wniosku o przegląd została ona wskazana jako opcja alternatywna w stosunku do Singapuru.
(51) Ze względu na konkurencyjny rynek, znaczący poziom produkcji oraz krajową konsumpcję, wybór Turcji jako kraju analogicznego został uznany za uzasadniony.
Kilku producentów krajowych stwarza silną konkurencję na rynku Turcji, a turecka sprzedaż towaru jest znaczna.
Trzech tureckich producentów współpracujących w ramach badania dotyczącego Turcji przedstawiło szczegóły dotyczące sprzedaży krajowej oraz kosztów produkcji.
(52) W tych okolicznościach Komisja zdecydowała wykorzystać Turcję jako kraj analogiczny.
Ponieważ okres badany badania dotyczącego przywozu z Turcji przekraczał okres objęty przeglądem o sześć miesięcy, wartość normalna została ustalona tylko dla wspólnego dla obydwu postępowań okresu, tj. od 1 lipca 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. (druga połowa okresu objętego przeglądem), a margines dumpingu został obliczony również dla tego okresu.
b) Wartość normalna
(53) Z uwagi na wysoką stopę inflacji w Turcji w drugiej części okresu objętego przeglądem, wartość normalna została ustalona dla możliwie najkrótszego okresu, tj. w oparciu o okres jednego miesiąca, a to w celu wyeliminowania skutków inflacji.
(54) Sprzedaż krajowa została uznana za wystarczająco reprezentatywną w porównaniu do sprzedaży na wywóz.
Dodatkowo, służby Komisji sprawdziły, czy sprzedaż krajowa każdej spółki może być uznana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(55) Zrobiono to poprzez ustalenie proporcji między sprzedażą krajową dla niezależnych odbiorców każdego z modeli produktu przeznaczonych na wywóz, sprzedanego w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym w drugiej połowie okresu objętego przeglądem.
Dla tego modelu produktu, w przypadku którego więcej niż 80 % sprzedaży w ujęciu ilościowym zostało dokonane z zyskiem na rynku krajowym oraz w przypadku kiedy średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa niż średni ważony koszt produkcji, wartość normalna dla każdego modelu produktu została obliczona jako średnia ważona wszystkich cen sprzedaży krajowej danego modelu.
Dla tych modeli produktu, w przypadku którego co najmniej 10 %, ale nie więcej niż 80 % sprzedaży zostało dokonane z zyskiem na rynku krajowym, wartość normalna dla każdego modelu produktu została obliczona jako średnia ważona tylko opłacalnej sprzedaży krajowej danego modelu.
(56) Z uwagi na to, że sprzedaż krajowa produktu podobnego, przez producentów tureckich, w pierwszej połowie okresu badanego osiągnęła wystarczający poziom w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została oparta na wysokości cen rzeczywiście zapłaconych lub należnych za odpowiedni model produktu przez niezależnego odbiorcę w Turcji w drugiej połowie okresu objętego przeglądem.
c) Cena eksportowa
(57) Badanie wykazało, że wywóz OTVK pochodzących z Turcji dokonywany przez rozważane spółki tureckie, przez jej powiązanych eksporterów w Turcji, trafił zarówno do niepowiązanych jak i powiązanych importerów we Wspólnocie.
(58) Dlatego też dla sprzedaży dokonanych dla niezależnych odbiorców we Wspólnocie, cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego w oparciu o ceny eksportowe rzeczywiście zapłacone lub należne.
(59) Dla sprzedaży dokonanych przez importerów powiązanych, cena eksportowa została skonstruowana w oparciu o ceny odsprzedaży niezależnym odbiorcom.
Korekty objęły wszystkie koszty poniesione między przywozem i odsprzedażą przez importera, łącznie z kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz marżę zysku, która według uzyskanych wyników badania stosowana jest przez niepowiązanych importerów rozważanego produktu, zgodnie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
d) Porównanie
(60) Do celów rzetelnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, należycie uwzględniono, poprzez dokonanie odpowiednich korekt, różnice, co do których zarzucono i wykazano, że wpływają na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie, stosowne korekty zostały dokonane w odniesieniu do podatków od przywozu i podatków pośrednich, zniżek, kosztów transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku, kosztów dodatkowych i manipulacyjnych, kosztów ponoszonych po sprzedaży, prowizji i kredytu.
(61) Domagano się również rozlicznych innych korekt obejmujących różnice w innych czynnikach, takich jak koszty nieściągalnych długów, koszty finansowe spowodowane różnicami w poziomie zapasów, koszty finansowe podatków od przywozu i podatków pośrednich, wartość marki, koszty reklamy i koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powiązanych krajowych dystrybutorów.
Jednakże żądania te nie zostały przyjęte, ponieważ nie wykazano ich wpływu na porównywalność cen.
(62) Domagano się korekt z tytułu podatku VAT, w szczególności stawek podatku od przywozu przeznaczonego do produkcji krajowej oraz finansowania podatku od sprzedaży krajowej.
W tym kontekście spółki mają obowiązek ściągnąć podatek w imieniu państwa oraz zwrócić mu kwotę należną.
Operacje podlegające VAT nie mają wpływu na wyniki finansowe (zyski lub straty) spółek.
Wpływają one raczej na aktywa obrotowe lub na zobowiązania krótkoterminowe zgodnie z ich zapisami księgowymi.
Co więcej w związku z jakimikolwiek finansowymi kosztami wynikającymi z podatku VAT spowodowanymi stałym charakterem tego podatku, istnieje stały strumień operacji podlegających VAT w obydwie strony (należnych i otrzymanych), które w każdym czasie się równoważą.
A zatem każdy finansowy koszt związany z VAT, w normalnych okolicznościach, pojawiłby się na wczesnym etapie funkcjonowania spółki, kiedy jej potrzeby zaopatrzeniowe znacznie przekraczają sprzedaż.
Żądania dotyczące kosztów finansowych związanych z VAT, jeżeli takie istnieją, powinny być rozważane jako zwykłe koszty ogólne działalności i żadne korekty nie powinny być dokonywane w stosunku do tych kosztów ponieważ nie wpływają one na porównywalność cen.
(63) Domagano się korekt z tytułu rabatów argumentując, że jeżeli krajowi nabywcy zakupiliby taką samą ilość produktu jak odbiorcy na rynku wywozu to wszyscy krajowi odbiorcy mogliby otrzymać maksymalne zniżki przyznane na rynku krajowym.
Żądanie to nie mogło być przyjęte, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. c) rozporządzenia podstawowego, korekty z tytułu rabatów obejmujące różne ilości mogą być rozważane tylko jeżeli różnice te są obliczone na podstawie danych faktycznych, a nie założonych.
(64) Domagano się również korekty z tytułu różnic w poziomie obrotu OEM (original equipment manufacturer).
Jednakże stwierdzono, że układ cen na rynku krajowym dla modeli markowych u modeli OEM był taki.
Dlatego też żądanie to nie mogłoby być przyjęte, ponieważ żadna taka różnica nie miałaby wpływu na porównywalność cen.
(65) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ex works.
e) Margines dumpingu dla tureckiej spółki eksportującej OTVK pochodzące z Chin
(66) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, miesięczna średnia ważona wartość normalna dla modelu produktu została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla modelu produktu.
Margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny CIF granica Wspólnoty przed zapłaceniem cła, dla Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, Turcja wynosi 69,2 %.
f) Margines dumpingu dla producentów chińskich
(67) Dla chińskich niewspółpracujących producentów eksportujących oraz dla chińskich producentów, którzy nie dokonywali wywozu w okresie objętym przeglądem, poziom dumpingu ustalono na podstawie dostępnych danych.
(68) W związku z tym wartość normalna została ustalona na podstawie ogólnych, średnich, krajowych cen sprzedaży wszystkich modeli OTVK produkowanych przez trzech współpracujących tureckich producentów w pierwszej połowie okresu badanego.
W odniesieniu do ceny eksportowej, ustalono ją na podstawie danych udostępnionych przez Eurostat, tj. średniej ważonej ceny CIF, skorygowanej o koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia, dotyczących przywozu z Chin wszystkich modeli OTVK w drugiej połowie okresu objętego przeglądem.
Porównanie tej wartości normalnej i ceny eksportowej wykazało, że wywóz z Chin do Wspólnoty był w tym czasie przedmiotem znacznego dumpingu.
W rzeczywistości ustalony margines dumpingu przekraczał ustalony w poprzednim badaniu margines o 44,6 %.
(69) Co więcej, Poetic podał w swoim wniosku dowody prima facie świadczące, że znaczący dumping miał miejsce w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Chin.
W rzeczywistości margines dumpingu wskazany we wniosku o przegląd również przekraczał pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
(70) W tych okolicznościach nie było powodu aby wierzyć, że margines dumpingu dla Chin byłby mniejszy niż pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
Dlatego też, na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu w wysokości 44,6 % został przypisany wszystkim chińskim producentom.
2.
Korea
(71) Ze względu na to, że żaden producent eksportujących nie współpracował w badaniu, Komisja do celów ustalenia marginesu dumpingu dla Korei uwzględniła tylko dostępne dane.
(72) W związku z tym, wartość normalna została ustalona na podstawie informacji przedstawionych przez producentów koreańskich do celów próbnego sprawdzenia, tj. na podstawie średniej ważonej wartości towaru sprzedanego na rynku krajowym w okresie objętym przeglądem.
Jeśli chodzi o cenę eksportową, ustalono ją w oparciu o dane udostępnione przez Eurostat, tj. średnią ważoną wartość CIF, skorygowaną o koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia, przywozu z Korei wszystkich modeli OTVK w drugiej połowie okresu objętego przeglądem.
Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało, że wywóz z Korei do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem miał w dużym zakresie cechy dumpingu.
W szczególności margines dumpingu został ustalony na poziomie wyższym niż pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu tj. 21,2 %.
(73) Co więcej, Poetic w swoim wniosku przedstawił dowody oparte na domniemaniach faktycznych, świadczące, że znaczący dumping miał miejsce w odniesieniu do przywozu z Korei.
W rzeczywistości margines dumpingu wskazany we wniosku o przegląd również przekraczał pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
(74) W tych okolicznościach nie ma podstaw aby wierzyć, że margines dumpingu dla wszystkich spółek, które nie podjęły współpracy będzie mniejszy niż pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
Na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu w wysokości 21,2 % został przypisany wszystkim koreańskim producentom, którzy nie podjęli współpracy.
(75) Z tych samych przyczyn, taki sam margines dumpingu w wysokości 21,2 % został przypisany Thomson Television Thailand, Thailand and Beko Elektronik AS, Turcja, co do których ustalono, że wywoziły OTVK koreańskiego pochodzenia w okresie badanym.
Porównanie ogólnej, średniej ceny eksportowej tych OTVK z ogólną wartością normalną ustaloną na podstawie informacji dotyczącej cen krajowych podobnego typu OTVK sprzedawanego w Korei, zaczerpniętej z wniosku o przegląd, potwierdziło, że znaczący dumping zgodny z wyżej określonym marginesem miał miejsce.
3.
Malezja
(76) Ze względu na to, że żaden producent eksportujący nie współpracował w badaniu, Komisja do celów ustalenia marginesu dumpingu dla Malezji uwzględniła tylko dostępne dane.
(77) W związku z tym oraz mając na uwadze, że żaden z malezyjskich producentów eksportujących nie dostarczył informacji do próbnego sprawdzenia, uznano za właściwe wykorzystać informacje dotyczące Korei do ustalenia wartości normalnej dla Malezji.
W związku z tym wartość normalna została ustalona na podstawie informacji dostarczonych przez producentów koreańskich do celów próbnego sprawdzenia, tj. na podstawie średniej ważonej wartości towaru sprzedanego na rynku koreańskim w okresie objętym przeglądem.
Jeżeli chodzi o cenę eksportową, ustalono ją w oparciu o dane udostępnione przez Eurostat, tj. na podstawie średniej ważonej wartości CIF, skorygowanej o koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia, wszystkich modeli towaru przywożonego z Malezji w okresie objętym przeglądem.
Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało, że wywóz z Malezji do Wspólnoty miał w dużym zakresie cechy dumpingu.
W rzeczywistości margines dumpingu został ustalony na poziomie wyższym niż dodatkowy margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu tj. 25,1 %.
(78) W tych okolicznościach nie ma podstaw aby wierzyć, że margines dumpingu dla wszystkich spółek, które nie podjęły współpracy będzie mniejszy niż pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
Na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu w wysokości 21,2 % został przypisany wszystkim malezyjskim producentom, którzy nie podjęli współpracy.
(79) Z tych samych przyczyn, taki sam margines dumpingu w wysokości 25,1 % został przypisany Thomson Television Thailand, Thailand and Beko Elektronik AS, Turcja, co do których ustalono, że wywoziły OTVK malezyjskiego pochodzenia w okresie badanym.
Porównanie ogólnej, średniej ceny eksportowej tych OTVK z ogólną wartością normalną ustaloną na podstawie informacji dotyczącej cen krajowych podobnego typu OTVK sprzedawanego w Malezji, zaczerpniętej z wniosku o przegląd, potwierdziło, że znaczący dumping zgodny z wyżej określonym marginesem miał miejsce.
4.
Singapur
(80) Ze względu na to, że żaden producent eksportujący nie współpracował w badaniu, Komisja do celów ustalenia marginesu dumpingu dla Singapuru uwzględniła tylko dostępne dane.
Należy zauważyć, że wielkość wywozu do Wspólnoty zgodnie z danymi Eurostat była bardzo niska.
(81) Wartość normalna oraz cena eksportowa zostały ustalone na podstawie informacji dotyczących sprzedaży krajowych oraz sprzedaży na wywóz do Wspólnoty, dostarczonych przez jednego singapurskiego producenta do celów próbnego sprawdzenia.
Porównanie tak ustalonej, ogólnej średniej wartości normalnej z ogólną, średnią ceną eksportową wykazało, że znaczący dumping miał miejsce.
(82) W tych okolicznościach nie ma podstaw, aby wierzyć, że margines dumpingu dla wszystkich spółek, które nie podjęły współpracy będzie mniejszy niż pozostały margines dumpingu ustalony w poprzednim badaniu.
Na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu w wysokości 24,6 % został przypisany wszystkim singapurskim producentom, którzy nie podjęli współpracy.
5.
Tajlandia
(83) Tylko jedna spółka z Tajlandii podjęła współpracę w postępowaniu, tj. Thomson Television Thailand.
Jednakże ustalono, że wywóz przez nią wykazany nie dotyczył towarów pochodzenia tajlandzkiego i dlatego, w odniesieniu do marginesów dumpingu, dotyczą jej uwagi zamieszczone w akapitach 71–75 i 76–79.
Zgodnie z dostępnymi danymi, tj. danymi Eurostat, producenci, którzy nie podjęli współpracy, nie wywozili do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem OTVK pochodzenia tajlandzkiego.
Dlatego też dane na podstawie których można by ustalić nowy poziom dumpingu nie były dostępne.
E. UTRZYMYWANIE SIĘ LUB PONOWNE WYSTĄPIENIE DUMPINGU
(84) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprawdzono, czy wygaśniecie obowiązujących środków spowodowałoby prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu.
(85) W celu ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu, Komisja przeanalizowała obecny dumping przy wywozie z rozważanych krajów do Wspólnoty na tej podstawie, że stwierdzono istnienie dumpingu a zatem uzasadnione było, w braku przeciwnych informacji, rozważyć prawdopodobieństwo jego utrzymywania się w przyszłości.
(86) Jeżeli chodzi o ustalenie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu, tj. prawdopodobieństwa zwiększenia przywozu po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia obecnych środków, co jest nieuniknione kiedy wielkość przywozu z danych krajów jest względnie niska, Komisja zbadała, czy przyszły dumping byłby prawdopodobny i czy taki dumping miałby miejsce w znaczących ilościach.
1.
Chińska Republika Ludowa
(87) Jak wcześniej wspomniano, żadna z chińskich współpracujących spółek nie wywoziła OTVK do Wspólnoty w okresie objętym przeglądem.
Jednakże zgodnie z informacją udostępnioną przez Eurostat, OTVK były wywożone z tego kraju w okresie objętym przeglądem.
Zgodnie z dostępnymi informacjami, jak określono w akapicie 70, potwierdzono, że poziom dumpingu dla OTVK pochodzących i wywożonych z tego kraju utrzymywał się na wysokim poziomie.
(88) Dodatkowo badanie wykazało, że znacząca ilość OTVK wywożonych do Wspólnoty z Turcji pochodziła z Chin.
Ustalono, że te OTVK były wywożone z Turcji po cenach w znaczącym stopniu dumpingowych.
(89) Co więcej, porównanie wartości normalnej ustalonej w kraju analogicznym, Turcji, z chińskimi cenami eksportowymi do państw trzecich wykazało, że wywóz ten dokonywany był po cenach w znaczącym stopniu dumpingowych.
(90) Zgodnie z informacją dostarczoną przez współpracujące spółki chińskie, zdolności produkcyjne OTVK w Chinach wzrosły od 1998 r., podczas gdy konsumpcja krajowa nie była w stanie wchłonąć wytworzonej ilości towaru.
Zgodnie z tą informacją, w Chinach istniały niewykorzystane zdolności produkcyjne OTVK przeznaczonych na wywóz w wysokości prawie połowy obecnych zdolności produkcyjnych, reprezentujących około 50 % rynku wspólnotowego.
Dlatego też uważa się, że jest bardzo prawdopodobne, iż dumpingowy wywóz OTVK z Chin do Wspólnoty znacznie wzrośnie jeżeli środki zostałyby uchylone.
(91) Dlatego też nie ma powodów aby wierzyć, że dumping nie zaistnieje w przyszłości jeżeli obowiązujące środki zostaną uchylone.
2.
Korea
(92) Jak wcześniej wspomniano, żaden z producentów w Korei nie podjął współpracy w badaniu.
Co więcej, zgodnie z danymi otrzymanymi z Eurostat, OTVK były wywożone z tego kraju w stosunkowo dużych ilościach w okresie objętym przeglądem.
Zgodnie z dostępnymi informacjami, jak wskazano w akapicie 74 i 75, Komisja potwierdziła, że poziom dumpingu dla OTVK wywożonych z tego kraju pozostawał znaczący.
(93) Co więcej, zgodnie z informacjami uzyskanymi od współpracujących producentów z Turcji (Beko Elektronik AS) oraz Tajlandii (Thomson Television Thailand), badanie wykazało, że znacząca część sprzedaży OTVK pochodzących z Korei i wywożonych z tych krajów odbywała się po cenach dumpingowych.
(94) Zgodnie z dostępnymi informacjami tj. zgodnie z wnioskiem o przegląd, w Korei istnieją duże zdolności produkcyjne OTVK a krajowa konsumpcja wchłania mniej niż 15 % produkcji, co pozostawia znaczące możliwości dla wzrostu przywozu.
Co więcej, podczas gdy ta zdolność między 1996 r. i 1999 r. pozostała niezmienna, konsumpcja krajowa w tym samym czasie zmalała o 23 %.
Pomimo oczekiwań na umiarkowany wzrost zapotrzebowania na rynku Korei, wolne zdolności produkcyjne dotyczące OTVK pozostają niewykorzystane.
Ponieważ pochodzenie KOTVK często jest decydujące dla określenia pochodzenia, sprawdzono możliwości produkcyjne KOTVK w Korei i stwierdzono, że są one również znaczące.
(95) Podsumowując, dostępne dane wskazują na istnienie znaczących możliwości produkcyjnych, które mogłyby być skierowane do Wspólnoty jeżeli obowiązujące środki byłyby uchylone.
W tych okolicznościach nie ma powodów aby wierzyć, że uchylenie środków nie doprowadziłoby do utrzymywania się dumpingu dotyczącego znaczących ilości ze strony Korei.
3.
Malezja
(96) Jak wcześniej wspomniano, żaden z producentów w Malezji nie podjął współpracy w ramach prowadzonego badania.
Co więcej, zgodnie z danymi otrzymanymi z Eurostat, pewna ilość OTVK była wywożona z tego kraju w okresie objętym przeglądem, Zgodnie z dostępnymi informacjami i jak wskazano w akapitach 76–79, Komisja potwierdziła, że poziom dumpingu dotyczącego OTVK wywożonych z tego kraju pozostawał znaczący.
(97) Co więcej, zgodnie z informacjami uzyskanymi od współpracujących producentów w Turcji (Beko Elektronik AS) oraz Tajlandii (Thomson Television Thailand), badanie wykazało, że znacząca część sprzedaży OTVK pochodzących z Malezji i wywożonych z tych krajów odbywała się po cenach dumpingowych.
(98) Zgodnie z dostępnymi informacjami, w szczególności zawartymi we wniosku o przegląd, w Malezji istnieją duże zdolności produkcyjne OTVK.
Ponieważ pochodzenie KOTVK często jest decydujące dla określenia pochodzenia OTVK, sprawdzono możliwości produkcyjne KOTVK w Malezji i stwierdzono, że są one również znaczące.
(99) Podsumowując, należy stwierdzić, że nie ma powodów aby wierzyć, że uchylenie środków nie doprowadziłoby do utrzymywania się dumpingu dotyczącego znaczących ilości ze strony Malezji.
4.
Singapur
(100) Ze względu na bardzo niską wielkość dumpingowego wywozu w okresie objętym przeglądem, uznano za właściwe zbadać prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu.
(101) Od nałożenia środków antydumpingowych w 1995 r., przywóz OTVK pochodzących z Singapuru spadł z około 36000 odbiorników do około 2000, co odpowiada spadkowi udziału w rynku wspólnotowym z 0,1 % do niemalże 0 %.
Spadek wielkości przywozu powinien być postrzegany w świetle faktu, że stawka cła antydumpingowego w stosunku do dwóch producentów eksportujących wynosiła 0 %.
Co więcej, wywóz singapurskich OTVK na inne rynki takie jak Stany Zjednoczone również był bardzo niski (35000 odbiorników w 1999 r.)
Dlatego też rozsądny jest wniosek, że spadek wywozu z Singapuru nie był spowodowany nałożeniem środków antydumpingowych na ten kraj lecz skoncentrowaniem krajowej produkcji na rynek lokalny.
(102) Informacje zawarte we wniosku o przegląd wykazują, że produkcja w Singapurze znacząco spadła z szacowanych 4,5 miliona odbiorników w 1995 r. do 1,3 miliona w 1999 r.
Zdolności produkcyjne również spadły wskutek przerwania produkcji przez kilku singapurskich producentów.
(103) W świetle powyższego nie oczekuje się, że uchylenie obowiązujących środków antydumpingowych doprowadzi do ponownego wystąpienia dumpingu dotyczącego znaczących ilości ze strony Singapuru.
5.
Tajlandia
(104) Pomimo iż w Tajlandii jest kilku producentów OTVK, tylko jeden z nich, który w okresie objętym przeglądem dokonywał wywozu podjął współpracę w badaniu.
Jednakże jak wskazano powyżej, ustalono że OTVK wywożone do Wspólnoty przez tego producenta stanowiły przedmiot dumpingu, lecz były pochodzenia koreańskiego i malezyjskiego.
Zgodnie z dostępnymi informacjami, tj. zawartymi we wniosku o przegląd, w Tajlandii istnieją duże możliwości produkcyjne OTVK a konsumpcja krajowa wchłania mniej niż 16 % produkcji, co stwarza znaczące możliwości dla wzrostu wywozu.
Co więcej, podczas gdy zdolność ta wzrosła o 17 % między 1996 r. a 2000 r., konsumpcja krajowa zmalała w tym samym czasie o 30 % pozostawiając znaczny zakres wolnych zdolności produkcyjnych OTVK w Tajlandii.
(105) Ponieważ pochodzenie KOTVK jest często decydujące dla określenia pochodzenia OTVK, możliwości produkcyjne KOTVK w Tajlandii również objęto zakresem badania i stwierdzono, że są one również znaczące.
(106) Istnieją zatem uzasadnione powody, dla których można by wierzyć, że uchylenie obowiązujących środków doprowadziłoby do ponownego wystąpienia dumpingu dotyczącego znaczących ilości ze strony Tajlandii.
Jeżeli chodzi o poziom dumpingu to nie ma powodów aby sądzić, że nie byłby on niższy od pozostałego marginesu ustalonego dla producentów eksportujących, którzy nie podjęli współpracy (tj. 33,6 %) oraz 14,7 % dla Thomson Television Thailand tak jak ustalono w poprzednim badaniu antydumpingowym.
F. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
1.
Produkcja wspólnotowa
(107) We Wspólnocie OTVK są wytwarzane przez następujące podmioty gospodarcze:
- pięciu producentów, którzy wnieśli i/lub poparli skargę i współpracowali w badaniu: Industrie Formenti (IT), Grundig (D), Philips Electronic Consumers (NL), Seleco Formenti (IT) i Tecnimagen (E),
- jeden producent, który wniósł skargę ale nie podjął współpracy: AR Systems (E).
Spółka została poinformowana o wykluczeniu jej z przemysłu wspólnotowego i nie wniosła sprzeciwu,
- sześciu producentów, którzy nie wnieśli skargi dostarczyło pewnych podstawowych informacji ale nie udzieliło odpowiedzi na kwestionariusz, nie sprzeciwiło się postępowaniu: Great Wall (F), Matsushita Panasonic (UK) Mivar (I), Sanyo (E), Semitech Turku (FI) i Thomson Multi Media (F).
Ostatni z wymienionych producentów sprzeciwił się utrzymaniu środków antydumpingowych,
- inni producenci, którzy nie podjęli współpracy lecz nie sprzeciwili się postępowaniu.
(108) Oceniono, czy wyżej wymienione spółki mogłyby być uważane za spółki tworzące produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(109) Jeden z producentów, który nie wnosił skargi, został uznany za powiązanego z jednym z eksporterów, który dokonywał przywozu OTVK pochodzących z dwóch krajów objętych postępowaniem.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia podstawowego, sprawdzono, czy działalność przywozowa tego producenta stanowiła uzupełnienie produkcji wspólnotowej, czy też raczej był to importer prowadzący we Wspólnocie ograniczoną dodatkową produkcję.
(110) Ustalono, że zasadnicza działalność spółki (tj. miejsce produkcji, główna siedziba, dział badań i rozwoju B&R) jest prowadzona we Wspólnocie i dlatego też spółka ta nie powinna być wyłączona z zakresu definicji produkcji wspólnotowej.
Jeżeli chodzi o pozostałych producentów wspólnotowych, którzy ani nie uczestniczyli w badaniu ani nie dostarczyli żadnej informacji, to nie było żadnych przesłanek do uznania, że którykolwiek z tych producentów nie powinien być objęty zakresem definicji.
(111) Jeden turecki eksporter wnioskował, że jeden z producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę, powinien być wykluczony z definicji produkcji wspólnotowej z uwagi na fakt, że przeniósł on zasadniczą część swej produkcji poza granice Wspólnoty, tj. do zakładów w Polsce i na Węgrzech.
Należy najpierw zauważyć, że rozporządzenie podstawowe pozwala wykluczyć tylko producentów, którzy są powiązani z eksporterami lub sami są importerami produktu uważanego za będący przedmiotem dumpingu.
Pomimo to, taki przypadek tu nie zachodzi ponieważ rozważany składający skargę producent wspólnotowy wytwarza rozważany produkt we Wspólnocie i nadal zasadnicza część jego działalności przebiega we Wspólnocie (tj. elektronika użytkowa, miejsca produkcji, główna siedziba i B&R) i dlatego nie powinien on być wyłączony z zakresu definicji produkcji wspólnotowej.
(112) Dlatego uważa się, że wszystkie wyżej wymienione podmioty gospodarcze są producentami wspólnotowymi i tworzą produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(113) Pięciu współpracujących producentów wspólnotowych, tj. Industrie Formenti, Grundig, Philips Consumer Electronics, Seleco Formenti and Technimagen, spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ponieważ ich udział w całkowitej produkcji wspólnotowej sięga 30 %. Dlatego też uważa się ich za tworzących przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i będzie się dalej określać jako "przemysł wspólnotowy".
G. ANALIZA SYTUACJI NA WSPÓLNOTOWYM RYNKU OTVK
1.
Uwagi wstępne
(114) Należy zauważyć, że w kwietniu 1997 r. Seleco Formenti ogłosiło upadłość, a następnie zostało kupione przez Industrie Formenti w marcu 1998 r.
Nowy podmiot ponownie rozpoczął produkcję OTVK w październiku 1998 r.
A zatem na potrzeby porównania trendów dotyczących sytuacji przemysłu wspólnotowego, dane dostarczone przez Seleco Formenti zostały wyłączone z całości przemysłu wspólnotowego.
(115) Jak wspomniano w akapicie 18, analiza trendów istotnych dla oszacowania szkody objęła okres od 1995 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. (rozważany okres).
W związku z tym warto zauważyć, że okres objęty przeglądem dotyczy 1999 r.
2.
Widoczna konsumpcja wspólnotowa
(116) Widoczna konsumpcja została ustalona na podstawie połączenia sprzedaży na rynku wspólnotowym dokonanych przez przemysł wspólnotowy i przez innych współpracujących producentów wspólnotowych, wskazanej w ich odpowiedziach na kwestionariusz, danych dotyczących wielkości sprzedaży dostarczonych przez niektórych, innych producentów wspólnotowych, szacowanej wielkości sprzedaży dokonanej przez innych, niewspółpracujących producentów wspólnotowych wskazanej we wniosku o przegląd oraz informacji dotyczących całkowitego przywozu udostępnionych przez Eurostat, w miarę możliwości powtórnie sprawdzonych przez porównanie z informacjami przedstawionymi przez producentów współpracujących.
(117) Na konsumpcję OTVK miały wpływ duże wydarzenia sportowe, takie jak mistrzostwa Europy w piłce nożnej oraz olimpiada, kiedy to sprzedaż OTVK ogólnie wzrosła.
(118) W rozważanym okresie, konsumpcja OTVK we Wspólnocie wzrosła o 31 %, z 24,7 miliona w 1995 r. i 24,5 miliona w 1996 r., do 27,7 miliona w 1997 r., do 31 milionów w 1998 r., do 30,7 miliona w 1999 r. i do 32,4 miliona w okresie badanym.
3.
Przywóz z rozważanych krajów
(119) Z uwagi na powyższe ustalenia, w szczególności brak przywozu OTVK pochodzących z Tajlandii, ocena przywozu z danych krajów będzie ograniczona do przywozu pochodzącego z Chin, Korei, Malezji i Singapuru.
a) Wielkość przywozu i udział w rynku
(120) Wielkość przywozu pochodzącego z rozważanych krajów w okresie badanym obejmuje także te OTVK, które uznano za pochodzące z rozważanego kraju innego niż kraj wywozu, tak jak wyjaśniono to powyżej.
W celu dysponowania porównywalnymi trendami, w przypadku przywozu OTVK pochodzących z rozważanych krajów ale wywożonych z innego kraju, ustalone wskaźniki dla OTVK pochodzących z tych krajów zostały zastosowane dla poprzednich lat.
(121) Całkowity rozważany przywóz wzrósł o 73 %, zaczynając od 1,4 miliona w 1995 r., 1,2 miliona w 1996 r., do 1,3 miliona w 1997 r., do 1,8 miliona w 1998 r., do 2 milionów w 1999 r. i do 2,5 miliona w okresie badanym.
(122) Udział rozważanego przywozu w rynku wspólnotowym rozwijał się od 5,6 % w 1995 r. do 4,8 % w 1996 r., 4,6 % w 1997 r., 5,7 % w 1998 r., 6,6 % w 1999 r. i 7,5 % w okresie badanym.
b) Ceny przywozu dumpingowego
i) Zmiany cen
(123) Zgodnie z danymi przedłożonymi przez Eurostat oraz współpracujących eksporterów, średnia ważona jednostkowych cen importowych (przed zapłaceniem cła) w okresie badanym sięgała 101 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Chin, 123 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Chin ale wywożonego z Turcji, 180 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Korei, 115 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Malezji, 82 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Melezji i wywożonego z Tajlandii i 170 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Singapuru.
(124) Ceny te są wynikiem połączenia wszystkich modeli i rozmiarów ekranu. W przypadku samego tylko odbiornika z małym ekranem (14 cali), który stanowi około 50 % całości przywozu do Wspólnoty; średnia ważona jednostkowych cen importowych w okresie badanym sięgnęła 90 EUR w przypadku Chin, 86 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Chin i wywożonego z Turcji, 151 EUR dla Korei, 93 EUR dla Malezji, 82 EUR w przypadku przywozu pochodzącego z Malezji i wywożonych z Tajlandii oraz 147 EUR dla Singapuru.
ii) Podcięcie cenowe
(125) W celu sprawdzenia polityki cenowej stosowanej do przywozu z Chin na rynek wspólnotowy, ceny rozważanego przywozu zostały porównane z cenami bez uwzględniania rabatów i zniżek stosowanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym przy sprzedaży dokonywanej na tym samym poziomie obrotu.
W przypadku OTVK wywożonych z Turcji i pochodzących z Chin, Korei i Malezji, sprawdzenia tego dokonano na podstawie danych dotyczących okresu sześciu miesięcy, ponieważ jak uprzednio wspomniano, okres badany obydwu postępowań pokrył tylko czas od 1 lipca 1999 r. do 31 grudnia 1999 r.
Ceny importowe były na poziomie cen CIF granica Wspólnoty i zostały odpowiednio skorygowane, aby uwzględnić należności celne zwykłe i antydumpingowe oraz koszty ponoszone po przywozie.
Ceny przemysłu wspólnotowego to ceny ex works stosowane w stosunku do pierwszego niepowiązanego nabywcy.
(126) Ze względu na dużą liczbę modeli, OTVK sprzedane na rynku wspólnotowym, zostały uporządkowane według cech uznanych za mające największy wpływ na koszt OTVK, mianowicie według rozmiaru ekranu, jego formatu, typu, częstotliwości obrazu, dźwięku, teletekstu i systemu TV.
Dla tych krajów, w których producenci nie podjęli współpracy, porównanie cen zostało przeprowadzone na podstawie dostępnych informacji tzn. danych uzyskanych z Eurostat, z uwzględnieniem rozmiaru ekranu.
(127) Różnice cen wyrażonych jako procent cen przemysłu wspólnotowego pokazały margines podcięcia cenowego w przedziale między 1,9 % i 34,3 % dla wszystkich rozważanych krajów z wyjątkiem Singapuru, w przypadku którego nie stwierdzono podcięcia cenowego.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Uwagi wstępne
(128) Sytuacja przemysłu wspólnotowego powinna być postrzegana w świetle faktu, że w 1997 r. największy producent wspólnotowy zamknął niektóre zakłady OTVK i przeniósł je do Polski, co było spowodowane krytyczną sytuacją przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
b) Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(129) Produkcja przemysłu wspólnotowego rozwijała się z 6,5 miliona w 1995 r., do 6,6 miliona w 1996 r., 6,1 miliona w 1998 r., 5,9 miliona w 1999 r. i 6 milionów w okresie badanym, tj. spadła o siedem punktów procentowych.
(130) Zdolności produkcyjne przemysłu wspólnotowego rozwijały się od 7,5 miliona w 1995 r. do 7,7 miliona w 1996 r., 7,3 miliona w 1997 r., 7 milionów w 1998 r., 7,1 miliona w 1999 r. i w okresie badanym, z ogólnym spadkiem o cztery punkty procentowe w całym okresie.
(131) Wykorzystanie zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego utrzymywało się na stałym poziomie, zmieniając się z 87 % w 1995 r. do 85 % w 1996 r., 82 % w 1997 r., 86 % w 1998 r., 83 % w 1999 r. i 85 % w okresie badanym.
c) Zapasy
(132) Poziom zapasów przemysłu wspólnotowego zmieniał się z około 500000 w 1995 r. do około 400000 w 1996 r. i 1997 r., do około 500000 w 1998 r. i do około 400000 w 1999 r.
Z wyjątkiem 1998 r. wielkość zapasów w rozważanym okresie utrzymywała się na względnie stałym poziomie zarówno jako procent wielkości produkcji (7 %) oraz jako procent wielkości sprzedaży (8 %).
d) Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(133) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego do niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie zmieniała się od 5,9 miliona w 1995 r. i 1996 r. do 5,4 miliona w 1997 r. i 1998 r., do 5,3 miliona w 1999 r. i 5,5 miliona w okresie badanym.
(134) Sprzedaż spadła o 7 % między 1995 r. a okresem badanym.
Była stała między 1995 r. a 1996 r. i spadła o 8 % między 1996 r. a 1997 r.
Między 1997 r. a okresem badanym, sprzedaż wzrosła o 3 %.
(135) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wspólnotowym zmieniał się od 24 % w 1995 r. do 17 % w okresie badanym, co odpowiada spadkowi o siedem punktów procentowych.
e) Wzrost
(136) Podczas gdy konsumpcja wspólnotowa wzrosła w rozważanym okresie o 30 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o około 7 % a wielkość przywozu wzrosła o 73 %.
Pomimo wzrostu konsumpcji, przemysł wspólnotowy nie zwiększył swojego udziału na rynku wspólnotowym. Udział ten zmieniał się od 24 % w 1995 r. do 17 % w okresie badanym.
A zatem przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni skorzystać ze wzrostu rynku.
f) Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny wspólnotowe
(137) OTVK stają się stopniowo dojrzałym produktem, którego cena regularnie spada.
Spadek cen jest bardziej widoczny w przypadku ekranów o małym rozmiarze, posiadających ograniczoną liczbę funkcji i generalnie używanych jako drugi czy trzeci domowy odbiornik.
(138) Najdroższym elementem ceny OTVK jest cena KOTVK, często stanowiąca 40–60 % ceny OTVK.
W związku z tym, niektórzy producenci wspólnotowi wskazali niedobór KOTVK na rynku wspólnotowym w rozważanym okresie, w szczególności w 1999 r. oraz w okresie badanym.
Ponadto, kilku producentów wspólnotowych wskazało, że z uwagi na to, iż część KOTVK wbudowanych do OTVK produkowanych we Wspólnocie jest kupowana w dolarach USD, średni koszt KOTVK wzrósł w 1999 r. i w okresie badanym wskutek zmiany kursów walutowych.
(139) Średnia ważona cena jednostkowa przemysłu wspólnotowego stosowana w stosunku do niepowiązanego odbiorcy zmieniła się od 300 EUR w 1995 r. do 302 EUR w 1996 r., 306 EUR w 1997 r., 320 EUR w 1998 r., 309 EUR w 1999 r. i 319 EUR w okresie badanym. Średnia cena sprzedaży nie wykazuje obniżki cen, ponieważ te odnoszą się do całego asortymentu sprzedanego produktu.
(140) Jednakże spadek ceny jest oczywisty, jeżeli sprawdzi się średnie ceny sprzedaży z uwzględnieniem rozmiaru ekranu.
Np. średnia ważona cena sprzedaży czternastocalowego OTVK przez przemysł wspólnotowy spadła ze 105 EUR w 1999 r. do 102 EUR w okresie badanym.
Cena dwudziestojednocalowych OTVK spadła ze 172 EUR do 168 EUR podczas gdy dwudziestoośmiocalowych z 380 EUR do 350 EUR
(141) Podsumowując, wzrost średniej ważonej ceny sprzedaży stosowanej przez przemysł wspólnotowy jest wynikiem zmiany asortymentu produktu w kierunku modeli o wyższej wartości dodanej.
g) Zatrudnienie
(142) Zatrudnienie we Wspólnocie w rozważanym okresie spadło o 20 %, zmieniając się z 6500 pracowników w 1995 r., do 6000 w 1996 r., do 5600 w 1997 r., do 5000 pracowników w 1998 r., do 5100 w 1999 r. i 5200 pracowników w okresie badanym.
h) Wydajność
(143) Wydajność przemysłu wspólnotowego zwiększyła się z 1000 sztuk na pracownika w 1995 r. do 1100 w 1996 r. i 1997 r., 1200 w 1998 r. i 1150 w 1999 r. oraz w okresie badanym, ogólnie wzrost wyniósł 16 %.
i) Płace
(144) Płace w przemyśle wspólnotowym na pracownika utrzymały się na stałym poziomie w 1995 r. i 1996 r., wzrosły o 2 % w 1997 r., o 1 % w 1998 r. i o dalsze 7 % w 1999 r.
j) Inwestycje
(145) Inwestycje przemysłu wspólnotowego powiązane z OTVK wzrosły z 48 milionów EUR w 1995 r., do 52 milionów EUR w okresie badanym, tj. wzrost o 10 %.
Inwestycje stanowiły około 2 % obrotu.
Z wyjątkiem 1996 r. i 1997 r., poziom inwestycji przemysłu wspólnotowego pozostawał w rozważanym okresie względnie stały.
Inwestycje poczynione przez przemysł wspólnotowy w okresie badanym dotyczyły głównie stworzenia automatycznych pomieszczeń i urządzeń do składowania.
k) Rentowność
(146) Zwrot ze sprzedaży netto dokonanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, przed opodatkowaniem, zmieniał się od -2,7 % w 1995 r. do + 1,3 % w okresie badanym.
W następstwie działań restrukturyzacyjnych, próg rentowności został osiągnięty w 1996 r.
Rentowność przemysłu wspólnotowego poprawiła się w 1997 r. zbiegając się z dalszą restrukturyzacją w postaci przeniesienia części produkcji głównego producenta do Polski.
W 1998 r. rentowność utrzymała się na tym samym poziomie wskutek wzrostu cen sprzedaży spowodowanej mistrzostwami świata w piłce nożnej.
Między 1998 r. i 1999 r. rentowność spadała wskutek spadku cen sprzedaży.
Między 1999 r. a okresem badanym rentowność poprawiła się w wyniku wzrostu cen sprzedaży, który był skutkiem zmiany w asortymencie, mimo to pozostała na bardzo niskim poziomie.
l) Przepływ środków pieniężnych, zwrot z inwestycji oraz zdolność pozyskiwania kapitału
(147) Przepływ środków pieniężnych przemysłu wspólnotowego obliczony jako zysk przed opodatkowaniem łącznie ze środkami niepieniężnymi, po ożywieniu w 1997 r., spadał stopniowo aż do okresu badanego.
(148) W odniesieniu do zwrotu z inwestycji, wynosił on około 15 % w 1995 r., był ujemny w 1996 r., wyraźnie dodatni w 1997 r. i 1998 r., umiarkowanie dodatni w 1999 r. i w okresie badanym.
(149) Żadna ze spółek tworzących przemysł wspólnotowy nie wskazała szczególnych trudności w pozyskiwaniu kapitałów.
m) Rozmiar marginesu dumpingu i naprawienie sytuacji po poprzednim dumpingu
(150) Jeżeli chodzi o wpływ na przemysł wspólnotowy rozmiaru rzeczywistego marginesu dumpingu to z uwagi na wielkość przywozu i ceny przywożonych towarów, wpływ ten nie może być uznany za nieznaczny.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w rozważanym okresie.
Jednakże od ostatniego dumpingu nie została całkowicie naprawiona i ciągle pozostaje zła.
5.
Wniosek
(151) Po nałożeniu środków w 1995 r., sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się, a w 1997 r., kiedy przeprowadzono znaczącą restrukturyzację, rentowność osiągnęła zadowalający poziom.
(152) Jednakże po 1998 r. sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyła się, w szczególności w zakresie rentowności, która w okresie badanym spadła do 1,3 %.
Niska rentowność w 1999 r. była spowodowana spadkiem cen sprzedaży, które były niewystarczające do pokrycia rosnących kosztów przemysłu wspólnotowego.
W okresie badanym, pomimo wzrostu cen, koszty wzrosły powyżej poziomu wzrostu cen, głównie wskutek wzrostu cen KOTVK, głównego składnika w produkcji OTVK oraz wskutek presji wywieranej na ceny przez przywóz uniemożliwiający osiągnięcie poziomu rentowności przemysłu wspólnotowego z 1997 r. i 1998 r.
(153) Ponadto pomimo wzrostu konsumpcji wspólnotowej (31 % w rozważanym okresie), przemysł wspólnotowy nie korzystał ze wzrostu na rynku i tracił w nim swój udział, który spadł z 24 % w 1995 r. do 17 % w okresie badanym.
(154) Ze względu na powyższe ustalenia stwierdza się, że sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się od 1995 r. lecz nadal pozostaje zła.
6.
Wpływ rozważanego przywozu
(155) Badanie wykazało, że pomimo istnienia środków antydumpingowych, przywóz z danych krajów wzrósł w rozważanym okresie o 73 %, podczas gdy konsumpcja wzrosła tylko o 31 %.
Największy wzrost miał miejsce w między 1997 r. i 1998 r., kiedy przywóz wzrósł o 42 % zbiegając się z najgwałtowniejszym wzrostem konsumpcji.
Udział rozważanego przywozu w rynku wspólnotowym wzrósł z 5,7 % w 1995 r. do 7,5 % w okresie badanym.
(156) Działalność wywozowa była różna w rozważanych krajach.
Przywóz towarów pochodzących z Singapuru spadł w rozważanym okresie stanowiąc, w okresie badanym, na rynku wspólnotowym udział niemal równy 0 %.
Przywóz pochodzący z Chin zwiększył się znacząco, co przypisuje się przywozowi chińskich OTVK z Turcji.
Udział Chin w rynku wzrósł z 1,2 % w 1995 r. do 3,9 % w okresie badanym.
Przywóz pochodzący z Korei wzrósł znacznie w między 1998 r. i 1999 r. a jego udział w rynku zwiększył się z 0,4 % w 1995 r. do 2 % w okresie badanym.
Przywóz pochodzący z Malezji zmniejszył się.
Jego udział w rynku zmalał z 3,9 % do 1,6 %.
(157) W odniesieniu do rozważanych cen eksportowych, z wyjątkiem cen stosowanych przy przywozie pochodzącym z Singapuru, podcięły one w okresie badanym ceny przemysłu wspólnotowego.
Ponadto, przywóz wywarł presję na ceny przemysłu wspólnotowego co uniemożliwiło im odzwierciedlenie kosztów przemysłu wspólnotowego w szczególności w 1999 r. i w okresie badanym.
A zatem nacisk na ceny spowodowany przywozem z danych krajów przyczynił się do pogorszenia rentowności przemysłu wspólnotowego.
7.
Ceny importowe i wielkość przywozu z państw trzecich
(158) Przywóz z państw trzecich został określony na podstawie danych Eurostat i zgodnie z ustaleniami dotyczącymi pochodzenia przyjętymi dla okresu badanego, obejmuje także OTVK wywożone z Turcji ale pochodzące z jakichkolwiek innych państw trzecich.
Należy zauważyć, że dane liczbowe Eurostat, które stanowiły jedyną dostępną informację, mogą nie odzwierciedlać rzeczywistego pochodzenia OTVK przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich.
(159) Wielkość przywozu OTVK z państw trzecich wzrosła w rozważanym okresie o ponad 800 %, z 1 miliona sztuk w 1995 r. do 8,9 miliona w okresie badanym.
Większość przywożonych towarów pochodziła z Polski (z 401000 w 1995 r. do 5,3 miliona w okresie badanym), Węgier (z 115000 do 1,6 miliona), Litwy (z 114000 do 920000) i Republiki Czeskiej (z 2000 do 660000).
(160) W odniesieniu do ich udziału w rynku wspólnotowym, to zwiększył się on z 4,2 % w 1995 r. do 27,3 % w okresie badanym, przy czym na Polskę przypada 16,4 %, Węgry 4,8 %, Litwę 2,8 %, Republikę Czeską 2 % a na pozostałych eksporterów 1,3 %.
(161) Ceny importowe stosowane przy przywozie pochodzącym z Polski i Litwy są niższe od cen przemysłu wspólnotowego i były podobne do cen oferowanych przez niektóre z rozważanych krajów. Nie można zatem wykluczyć, że przywóz ten przyczynił się do stagnacji w sprzedaży i udziale w rynku przemysłu wspólnotowego oraz do obniżenia cen, jak również spadku rentowności w okresie badanym.
(162) Podsumowując, przywóz z państw trzecich wzrósł znacząco w rozważanym okresie, przewyższył on znacznie wzrost widocznej konsumpcji oraz wzrost wielkości przywozu z rozważanych krajów.
H. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMYWANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Analiza sytuacji producentów eksportujących z rozważanych krajów
a) Chiny
(163) Przy sprawdzaniu prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia szkody wzięto pod uwagę OTVK pochodzące z Chin, niezależnie od tego, czy były wywożone z Chin czy też innych krajów takich jak Turcja.
i) Prawdopodobna wielkość wywozu
(164) Przywóz do Wspólnoty OTVK pochodzenia chińskiego wzrósł w rozważanym okresie o 413 %.
Wywóz z Chin zmalał między 1995 r. i 1996 r. i pozostawał mniej więcej na tym samym poziomie między 1996 r. a okresem badanym.
Wywóz z Turcji stale wzrastał od około 190000 odbiorników w 1995 r. do około 1,2 miliona odbiorników w okresie badanym.
Ponad 95 % przywozu pochodzenia chińskiego dokonanego w okresie badanym stanowiły OTVK małoekranowe (14 cali).
(165) Informacje dostarczone przez składającego wniosek o przegląd wykazują znaczące zdolności produkcyjne Chin, sięgające około 40 milionów odbiorników.
Ponadto dostarczono informacje wskazujące, że produkcja wyniosła około 31 milionów odbiorników a krajowa konsumpcja wynosi około 23 miliony odbiorników, pozostawiając znaczące ilości OTVK, które mogą zostać przeznaczone na wywóz.
(166) Chińscy producenci eksportujący w odpowiedzi argumentowali, że podczas gdy produkcja i zdolności produkcyjne przekraczają popyt, popyt krajowy na OTVK prawdopodobnie zwiększy się w najbliższej przyszłości nie pozostawiając żadnych zdolności produkcyjnych, które można by skierować na wywóz.
Jednakże nie dostarczono żadnych dowodów uzasadniających to twierdzenie.
(167) Badanie wykazało, że krajowa konsumpcja w Chinach stale rosła z szacowanych 17 milionów odbiorników w 1996 r. do około 23 milionów odbiorników w 2000 r.
Jednakże w tym samym okresie wzrosła też produkcja, osiągając poziom przekraczający krajową konsumpcję o 7–10 milionów odbiorników.
(168) Ustalono także, że wywóz chińskich OTVK do USA jak wykazały dane Eurostat wzrósł znacząco z około 220000 odbiorników w 1996 r. do około 900000 odbiorników w 2000 r., po cenach, które były znacznie poniżej cen chińskich eksportowych stosowanych przy wywozie do Wspólnoty.
Wywóz chińskich OTVK do Japonii wzrósł z 1,3 miliona odbiorników w 1996 r. do około 2,3 miliona odbiorników w 2000 r.
Informacje dostarczone przez składającego wniosek o przegląd wykazały, że był to wywóz OTVK produkowanych przez jednostki zależne producentów japońskich w Chinach i sprzedawane w Japonii przez ich własne sieci dystrybucji.
(169) Ze względu na powyższe ustalenia stwierdzono, że pomimo wzrostu konsumpcji krajowej w Chinach, istnieją w tym kraju znaczne nadwyżki produkcji oraz zdolności produkcyjne, które mogą zostać przeznaczone na wywóz.
Na podstawie powyższych ustaleń, prawdopodobne jest, że wielkość wywozu chińskich OTVK do Wspólnoty zwiększy się, jeżeli środki antydumpingowe zostaną uchylone.
ii) Prawdopodobne ceny eksportowe
(170) Porównanie cen chińskich OTVK, zgodnie z danymi Eurostat oraz danymi dostarczonymi przez tureckiego producenta eksportującego, z cenami przemysłu wspólnotowego w okresie badanym pokazuje, że ceny OTVK pochodzących z Chin znacząco podcinają ceny przemysłu wspólnotowego w przedziale między 18,9 % i 34,3 %.
Informacje dostarczone przez zainteresowane strony pokazują, że znaczna ilość chińskiego wywozu do Wspólnoty dotyczy odbiorników małoekranowych (14 cali) z ogólnie mniejszą liczbą funkcji oraz z mniejszymi różnicami cen między poszczególnymi modelami.
A zatem uważa się, że obliczenie podcięcia ceny na tej podstawie odpowiednio odzwierciedla różnice ceny między chińskimi i wspólnotowymi OTVK.
(171) Średnia ważona cen chińskich towarów wywożonych do Stanów Zjednoczonych Ameryki, bez rozróżnienia według rozmiaru ekranu, przeliczona na skonstruowaną cenę CIF granica Wspólnoty również była znacznie niższa niż ceny przemysłu wspólnotowego.
(172) Mając powyższe na uwadze, można stwierdzić, że ceny eksportowe stosowane przy wywozie z Chin na rynek wspólnotowy prawdopodobnie będą podcinać ceny przemysłu wspólnotowego jeżeli dopuści się do uchylenia środków.
A zatem można stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
b) Korea
(173) W 1998 r. rozporządzenie dotyczące OTVK zostało zmienione w odniesieniu do przywozu pochodzącego m.in. z Korei.
Margines dumpingu ustalony dla dwóch koreańskich producentów eksportujących, LG Electronics i Samsung Electronics, był na minimalnym poziomie, a zatem nie nałożono żadnych ceł antydumpingowych na tych dwóch producentów eksportujących.
(174) Przy ustalaniu prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu uwzględniono OTVK pochodzące z Korei i wywożone zarówno z Korei jak równie z innych krajów takich jak Tajlandia i Turcja.
i) Prawdopodobna wielkość wywozu
(175) Wywóz OTVK pochodzących z Korei zmniejszył się z około 98000 odbiorników w 1995 r. do około 80000 w 1997 r.
W 1998 r. wielkość przywozu wzrosła do około 200000 odbiorników.
Przywóz nadal wzrastał do około 500000 odbiorników w 1999 r. i do około 650000 odbiorników w okresie badanym.
Największy wzrost przywozu dotyczył odbiorników średnio- i małoekranowych.
Udział przywozu koreańskiego w rynku wspólnotowym w okresie badanym sięgnął 2 %.
(176) Przywóz koreańskich OTVK do Stanów Zjednoczonych Ameryki podlegał środkom antydumpingowym od 1984 r. Jednakże w listopadzie 1998 r.
Stany Zjednoczone Ameryki, pozwoliły na wygaśnięcie środków antydumpingowych z uwagi na brak odpowiedzi krajowego przemysłu na zawiadomienie o wszczęciu postępowania przeglądowego w związku z wygaśnięciem środków.
Wielkość przywozu koreańskich OTVK do Stanów Zjednoczonych Ameryki, na podstawie danych Eurostat, stale się zwiększała, z około 150000 odbiorników w 1996 r. do około 600000 w 1999 r. i 2000 r.
Znaczący wzrost wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 1999 r. zbiegł się z odwołaniem obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki ceł antydumpingowych na przywóz pochodzący z Korei.
(177) Wywóz koreańskich OTVK do Japonii zmniejszył się z około 1 miliona odbiorników w 1996 r. do około 700000 w 1999 r. i dalej znacząco spadł do około 380000 w 2000 r.
(178) Informacje dostępne Komisji pokazują, że Korea dysponuje znacznymi zdolnościami produkcyjnymi a konsumpcja krajowa wchłania mniej niż 15 % krajowej produkcji pozostawiając znaczne możliwości dla zwiększenia wywozu.
Korea dysponuje również znacznymi zdolnościami produkcyjnymi KOTVK.
(179) Mając powyższe na uwadze, można stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo stałego wzrostu wielkości przywozu jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych.
ii) Prawdopodobne ceny eksportowe
(180) Z porównania cen koreańskich OTVK, zarejestrowanych przez Eurostat oraz przytoczonych przez współpracujących producentów eksportujących z Turcji i Tajlandii, z cenami przemysłu wspólnotowego, w okresie badanym, za wielkość ekranu wynika, że ceny OTVK pochodzących z Korei były niższe od cen wspólnotowych w przedziale miedzy 11 % a 36 %.
(181) Średnie ważone koreańskie ceny eksportowe stosowane przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki, bez rozróżnienia według rozmiaru ekranu, przeliczona na konstruowaną cenę CIF granica Wspólnoty również były znacznie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
(182) Mając powyższe na uwadze, można stwierdzić, że ceny eksportowe stosowane przy wywozie z Korei do Wspólnoty będą prawdopodobnie niższe od cen przemysłu Wspólnotowego, jeżeli dopuści się do uchylenia środków.
A zatem, można stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
c) Malezja
(183) Przy ustalaniu prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia szkody uwzględniono OTVK pochodzące z Malezji i wywożone zarówno z Malezji jak również z innych krajów takich jak Tajlandia i Turcja.
i) Prawdopodobna wielkość wywozu
(184) Wywóz OTVK pochodzących z Malezji zmniejszył się z około 970000 odbiorników w 1995 r. do około 530000 w okresie badanym, a jego udział w rynku wspólnotowym spadł z 3,9 % w 1995 r. do 1,6 % w okresie badanym.
Około 90 % tego wywozu dokonano z Tajlandii.
(185) Wielkość przywozu malezyjskich OTVK do Stanów Zjednoczonych Ameryki, na podstawie danych Eurostat, wzrosła z około 3 milionów odbiorników w 1996 r. i 1997 r. do 3,6 miliona w 1998 r., do 5,4 miliona w 1999 r. i do 7 milionów odbiorników w 2000 r.
(186) Wielkość przywozu malezyjskich OTVK do Japonii zwiększył się z 2,5 miliona odbiorników między 1996 r. i 1998 r. do 3 milionów odbiorników w 1999 r. a następnie do 4 milionów odbiorników w 2000 r.
(187) Informacje dostarczone przez składającego wniosek o przegląd pokazują, że malezyjscy producenci w pełni wykorzystują zdolności produkcyjne oraz, że tylko około 5 % krajowej produkcji przeznaczona jest na rynek krajowy, reszta jest przeznaczona głównie na rynki Japonii, Stanów Zjednoczonych Ameryki i Wspólnoty.
(188) Stwierdza się zatem, że pewien wzrost przywozu malezyjskich OTVK mógłby mieć miejsce jeżeli środki antydumpingowe byłyby uchylone.
ii) Prawdopodobne ceny eksportowe
(189) Porównanie cen malezyjskich OTVK, zarejestrowanych przez Eurostat oraz przytoczonych przez współpracujących producentów eksportujących z Turcji i Tajlandii, z cenami przemysłu wspólnotowego, w okresie badanym, za wielkość ekranu pokazuje, że ceny OTVK pochodzących z Malezji były niższe od cen wspólnotowych w przedziale miedzy 17 % a 21 %.
(190) Średnie ważone malezyjskie ceny eksportowe stosowane przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki w okresie badanym, bez rozróżnienia według rozmiaru ekranu, przeliczone na konstruowaną cenę CIF granica Wspólnoty również były znacznie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
Ze względu na poziom cen stosowany przez eksporterów malezyjskich w Stanach Zjednoczonych Ameryki, głównym rynku wśród państw trzecich, nie można wykluczyć, że jeżeli środki antydumpingowe zostaną uchylone to znaczące wielkości OTVK pochodzenia malezyjskiego byłyby wywożone do Wspólnoty po cenach dumpingowych, powodując tym samym szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(191) Mając powyższe na uwadze, można stwierdzić, że ceny eksportowe stosowane przy wywozie z Malezji do Wspólnoty będą prawdopodobnie niższe od cen przemysłu wspólnotowego, jeżeli dopuści się do uchylenia środków.
A zatem można stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
d) Singapur
(192) Ze względu na brak jakiejkolwiek współpracy ze strony producentów eksportujących z tego kraju, analiza prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia szkody została oparta na dostępnych informacjach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
i) Prawdopodobna wielkość wywozu
(193) Jak wspomniano w motywie 103, jest mało prawdopodobne, że uchylenie środków antydumpingowych spowoduje wzrost wielkości wywozu z Singapuru do Wspólnoty.
Wniosek ten wynika z faktu, że możliwości produkcyjne w Singapurze zmniejszyły się wskutek przerwania produkcji przez kilku miejscowych producentów oraz z faktu, że wielkość przywozu nie zwiększyła się w rozważanym okresie pomimo nałożenia cła antydumpingowego w wysokości 0 % na dwóch producentów eksportujących oraz z uwagi na niską wielkość wywozu singapurskich OTVK na rynki państw trzecich.
ii) Prawdopodobne ceny eksportowe
(194) Porównanie cen OTVK wywożonych z Singapuru z cenami przemysłu wspólnotowego pokazuje, że ceny OTVK pochodzących z Singapuru nie były niższe od cen przemysłu wspólnotowego.
(195) Średnie singapurskie ceny eksportowe stosowane przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki, bez rozróżnienia według rozmiaru ekranu, były wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego w 1997 r., 1998 r. i 2000 r., z wyjątkiem 1999 r.
(196) Mając powyższe na uwadze, mało prawdopodobne jest, że w przypadku braku środków antydumpingowych taki wywóz odbywałby się po cenach, które przyczyniłyby się do pogorszenia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
A zatem, można stwierdzić, że prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody jest nieznaczne.
e) Tajlandia
(197) Mimo że zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o przeprowadzenie przeglądu, w Tajlandii jest wielu producentów, tylko jeden z nich podjął współpracę w badaniach.
Jednakże ustalono, że ów współpracujący producent wywoził do Wspólnoty OTVK pochodzące z rozważanych krajów innych niż Tajlandia.
Mając to na uwadze, sprawdzenie prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu przeprowadzono na podstawie dostępnych informacji.
i) Prawdopodobna wielkość wywozu
(198) Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez składającego wniosek o przegląd, Tajlandia dysponuje znacznymi zdolnościami produkcyjnymi OTVK, które zwiększyły się z około 4,5 miliona sztuk w 1996 r. do około 5,3 miliona w 2000 r.
(199) Ustalono, że w tym samym okresie konsumpcja krajowa Tajlandii zmniejszyła się z około 1,2 miliona sztuk w 1996 r. do około 840000 w 2000 r., pozostawiając tym samym znaczące ilości, które mogą być przeznaczone na wywóz.
(200) Na podstawie informacji dostarczonych przez Eurostat, wielkość przywozu tajlandzkich OTVK do Japonii spadła z 1,5 miliona sztuk w 1996 r. do 1,3 miliona w 2000 r.
Z drugiej strony, wielkość przywozu tajlandzkich OTVK do Stanów Zjednoczonych Ameryki zwiększyła się z 1,2 miliona sztuk w 1996 r. do 4,7 miliona w 2000 r.
Stwierdza się zatem, że konsumpcja krajowa, która w analizowanym okresie uległa zmniejszeniu, może wchłonąć tylko nieznaczną część całkowitej produkcji OTVK w Tajlandii.
(201) Co więcej, zgodnie z informacjami, którymi dysponowała Komisja, Tajlandia dysponuje znacznymi zdolnościami produkcyjnymi KOTVK, które wzrosły z około 6,6 miliona w 1997 r. do około 7,7 miliona w 2000 r.
(202) Mając powyższe na uwadze można stwierdzić, że wzrost wielkości przywozu OTVK pochodzących z Tajlandii mógłby mieć miejsce, jeżeli uchylono by środki antydumpingowe.
ii) Prawdopodobne ceny eksportowe
(203) Średnie ważone tajlandzkie ceny eksportowe stosowane przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki i Japonii, w okresie badanym, przeliczona na konstruowaną cenę CIF granica Wspólnoty były znacznie niższe niż cena przemysłu wspólnotowego i kształtowały się podobnie do cen towarów pochodzących z Malezji, wobec których stwierdzono prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu.
(204) Ze względu na poziom cen stosowanych przez eksporterów tajlandzkich na głównych rynkach państw trzecich, głównie w Stanach Zjednoczonych Ameryki (4,7 miliona odbiorników) i Japonii (1,4 miliona odbiorników) w 2000 r., nie można wykluczyć, że jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych, znaczące ilości OTVK pochodzących z Tajlandii byłyby wywożone do Wspólnoty po cenach dumpingowych, powodując tym samym szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(205) A zatem stwierdza się, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu, wynikające z przywozu OTVK pochodzących z Tajlandii jeżeli środki antydumpingowe zostałyby uchylone.
2.
Wnioski dotyczące ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu wspólnotowego
(206) Na podstawie powyższych ustaleń prawdopodobne jest, że uchylenie środków antydumpingowych nałożonych na przywóz OTVK pochodzących z Chin, Korei, Malezji i Tajlandii spowodowałoby zwiększenie wielkości przywozu towarów pochodzących z tych krajów do Wspólnoty i tym samym zmniejszyłoby udział przemysłu wspólnotowego na jej rynku.
(207) Ze względu na ustalenia dotyczące polityki cenowej stosowanej przy tym przywozie do Wspólnoty oraz, o ile takie dane są dostępne, do innych państw, prawdopodobne jest, że wzrost wielkości przywozu po niskich cenach obniży ceny przemysłu wspólnotowego.
To z kolei doprowadziłoby pogorszenia sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
Stwierdza się zatem istnienie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody spowodowanej dumpingowym przywozem pochodzącym z rozważanych krajów.
(208) Z drugiej strony, ze względu na ustalenia dotyczące przywozu OTVK pochodzących z Singapuru, jest mało prawdopodobne, że ten przywóz przyczyni się do pogorszenia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym, nie uznaje się, aby istniało prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku wycofania środków nałożonych na Singapur.
I. INTERES WSPÓLNOTY
(209) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych zaszkodzi ogólnemu interesowi Wspólnoty.
(210) Należy przypomnieć, że środki antydumpingowe obowiązywały wobec przywozu OTVK pochodzących z Korei od 1990 r., pochodzących z Chin od 1991 r. a pochodzących z Malezji, Singapuru i Tajlandii od 1995 r.
1.
Interesy przemysłu wspólnotowego
a) Zmiana sytuacji przemysłu wspólnotowego
(211) W obecnym badaniu przemysł wspólnotowy tworzy pięciu producentów, z których jeden jest międzynarodową spółką działającą m.in. na światowych rynkach OTVK, jeden jest średnim przedsiębiorstwem mającym dwa zakłady produkcyjne we Wspólnocie, pozostali trzej to małe przedsiębiorstwa posiadające zakłady produkcyjne we Włoszech i Hiszpanii.
(212) Badanie wykazało, że przemysł wspólnotowy skorzystał z obowiązujących środków antydumpingowych.
W ostatnich latach poczynił on znaczne wysiłki w celu restrukturyzacji i poprawy wydajności, poprzez jej racjonalizację.
Od nałożenia początkowych środków antydumpingowych w 1990 r., niektórzy producenci wspólnotowi zamknęli swoje zakłady; inni zrestrukturyzowali produkcję poprzez jej skoncentrowanie w głównych zakładach a inni przenieśli część zakładów produkcyjnych do państw trzecich.
W szczególności, od wprowadzenia środków antydumpingowych w 1995 r., największy producent wspólnotowy przeniósł część zakładów produkcyjnych do Polski.
b) Skutki dalszego obowiązywania środków
(213) Pomimo, iż w rozważanym okresie sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się, niektóre wskaźniki ekonomiczne wykazały trend spadkowy.
Spadek produkcji przemysłu wspólnotowego, spadek sprzedaży i udziału w rynku między 1995 r. i 1997 r. jest głównie uzasadniony zamknięciem niektórych zakładów produkcyjnych w Unii Europejskiej przez największego producenta OTVK we Wspólnocie.
Między 1997 r. a okresem badanym przemysł wspólnotowy odtworzył produkcję i sprzedaż, ale jego udział na rynku wspólnotowym spadł, ponieważ ze wzrostu konsumpcji w tym czasie skorzystał tylko przywóz.
(214) Jeżeli chodzi o rentowność, zwrot ze sprzedaży osiągnięty przez przemysł wspólnotowy poprawił się znacząco z -2,7 % w 1995 r. do 5,3 % w 1998 r., ale pogorszył się do 0,8 % w 1999 r. a następnie osiągnął 1,3 % w okresie badanym.
Gwałtowne pogorszenie rentowności w 1999 r. może być przypisane spadkowi cen sprzedaży spowodowanemu naciskiem cen importowych, połączonemu ze wzrostem kosztów.
Niewielka poprawa rentowności przemysłu wspólnotowego w okresie badanym była spowodowana umiarkowanym wzrostem cen sprzedaży.
(215) A zatem pomimo ogólnej poprawy sytuacji przemysłu wspólnotowego w rozważanym okresie, nadal wydaje się ona trudna, w szczególności jeśli chodzi o rentowność.
W tym kontekście, jakakolwiek zmiana środowiska handlowego dotyczącego rozważanego produktu może mieć znaczący, negatywny skutek na sytuację przemysłu produkującego OTVK.
(216) W świetle powyższego uznaje się, że dalsze obowiązywanie środków pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu zarówno zachować swój udział na rynku jak również odbudować rentowność.
Utrzymanie środków leżałoby zatem w interesie przemysłu wspólnotowego.
c) Skutki wygaśnięcia środków
(217) Jeżeli dopuszczono by do wygaśnięcia środków antydumpingowych, należałoby oczekiwać, że wielkość przywozu z danych krajów wzrośnie a tym samym zmniejszy udział przemysłu wspólnotowego na rynku.
Ponadto ceny przywozu prawdopodobnie wywrą presję w kierunku obniżenia cen przemysłu wspólnotowego co pociągnie za sobą spadek rentowności.
2.
Interesy importerów /podmiotów gospodarczych
(218) Na początku badania, do 33 importerów/podmiotów gospodarczych rozesłano kwestionariusze.
Nie otrzymano żadnych odpowiedzi dotyczących badania przeglądowego obowiązujących środków nałożonych na przywóz towarów pochodzących z Chin, Korei, Malezji, Singapuru i Tajlandii.
Jednakże otrzymano odpowiedzi od trzech importerów/podmiotów gospodarczych w sprawie przywozu z Turcji, stanowiącego około 9 % przywozu na rynek wspólnotowy towarów pochodzących z rozważanych krajów oraz państw trzecich, dokonanego w okresie badanym.
(219) Argumenty podniesione przez tych importerów odnosiły się głównie do ograniczonej dostępności na rynku wspólnotowym OTVK małoekranowych z ograniczoną liczbą funkcji. Podnoszono, że większość produkcji wspólnotowej dotyczy towarów markowych z dużą liczbą funkcji, które z tego powodu są droższe, podczas gdy z państw trzecich przywozi się niemarkowe OTVK z ograniczoną liczbą funkcji.
A zatem argumentowano, że utrzymanie środków ograniczyłoby dostęp importerów i konsumentów do tego rodzaju OTVK.
(220) Badanie wykazało, że mimo iż znaczna część produkcji wspólnotowej to towary markowe z dużą liczbą funkcji, stwierdzono, że zarówno przemysł wspólnotowy jak i inni producenci wspólnotowi produkowali także OTVK niemarkowe.
Co więcej znacząca część przywozu OTVK, łącznie z OTVK niemarkowymi do Wspólnoty nie jest objęta środkami antydumpingowymi, a zatem utrzymywanie ich w stosunku do przywozu OTVK pochodzących z danych krajów nie ograniczyłoby w sposób znaczny, dostępności do niemarkowych OTVK z ograniczoną liczbą funkcji.
Ostatecznie, między producentami wspólnotowymi istnieje znacząca konkurencja cenowa.
(221) Mając powyższe na uwadze, nie można podnosić, że utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych ograniczyłoby importerom/podmiotom gospodarczym we Wspólnocie dostęp do niektórych typów OTVK.
3.
Interes konsumenta
(222) Na początku badania służby Komisji poinformowały Europejską Organizację Konsumentów (BEUC) o jego rozpoczęciu i poprosiły o przedstawienie opinii w sprawie prawdopodobnych skutków utrzymania lub uchylenia obowiązujących środków antydumpingowych.
Ani BEUC ani inne organizacje konsumenckie nie udzieliły żadnej odpowiedzi.
A zatem sprawdzenie interesów konsumentów w obecnym badaniu zostało przeprowadzone na podstawie dostępnych danych.
(223) W toku poprzednich badań w sprawie OTVK ustalono, że skutki istnienia środków antydumpingowych dla konsumentów zostały ograniczone ze względu na to, że obowiązujące środki nie ograniczyły dostępnego asortymentu towarów, nie zmniejszyły dużej liczby podmiotów istniejących na rynku wspólnotowym, oraz wielkości asortymentu oferowanego przez nich.
Co więcej, ustalono także, że duża liczba podmiotów na rynku zapewnia wysoki poziom konkurencyjności cen produktów różnych marek.
(224) Obecne badanie nie doprowadziło do odkrycia nowych faktów lub argumentów, które mogłyby podważyć powyższe ustalenia.
W rzeczywistości duża liczba podmiotów pozostawała aktywna na rynku OTVK a zatem asortyment dostępnych dla konsumenta towarów jest bardzo duży.
Ponadto istnieje znacząca konkurencja cen poszczególnych marek.
Konkurencja ta uwidacznia się w spadku cen najprostszych modeli OTVK (czternastocalowych) gdzie jest ona najostrzejsza.
(225) Stwierdza się zatem, że dalsze obowiązywanie środków antydumpingowych nie jest sprzeczne z interesami konsumentów.
4.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(226) Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że na gruncie interesu Wspólnoty nie istnieją istotne powody przeciwko utrzymaniu środków antydumpingowych.
J. WNIOSKI ODNOSZĄCE SIĘ DO SINGAPURU
(227) W świetle ustaleń zawartych w akapitach 192–196, obowiązujące środki antydumpingowe dotyczące przywozu produktów pochodzących z Singapuru powinny być wycofane.
K. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(228) Ze względu na powyżej opisane ustalenia oraz w celu odpowiedniego odzwierciedlenia szczególnych zmian w kształtowaniu się cen eksporterów, uważa się za właściwe zachować ten sam poziom ceł antydumpingowych dla Chin i Tajlandii oraz zmienić poziom ceł antydumpingowych dla Korei i Malezji.
(229) Do celów określenia poziomu naprawienia szkody uważa się za właściwe oprzeć je na ustalonej ilości wystarczającej do naprawienia stwierdzonej szkody.
W rozporządzeniu (WE) nr 710/95 cło ustalono na podstawie podcięcia cenowego, przy uwzględnieniu faktu, że inne czynniki niż dumpingowy przywóz wydają się przyczyniać do szkody przemysłu wspólnotowego a po drugie, że w skali światowej, przez wiele lat przemysł ten nie był w ogóle opłacalny lub był opłacalny w znikomym stopniu.
(230) Przemysł wspólnotowy argumentował, że wyeliminowanie stwierdzonego podcięcia cenowego było niewystarczające do całkowitej poprawy sytuacji i pozwoliło na wprowadzenie nowych produktów.
Przemysł wspólnotowy wnioskował o wykorzystanie do obliczenia poziomu naprawienia szkody, minimalnej stawki opłacalności w wysokości 10 % tak jak zrobiono to w rozporządzeniu (WE) nr 2584/98.
(231) Należy zauważyć, że marża zysku wykorzystana do obliczenia poziomu naprawienia szkody powinna być marżą jaką przemysł wspólnotowy mógłby rozsądnie osiągnąć gdyby dumping nie miał miejsca.
Nie jest zatem zgodne z jednolitą praktyką instytucji wspólnotowych wykorzystanie marży zysku, której przemysł wspólnotowy nie mógłby osiągnąć, jeżeli dumping nie miałby miejsca.
Ustalenie tego powinno być oparte na informacjach odnoszących się do odpowiedniego okresu badanego i stąd różnych od tych, które wykorzystano w ramach poprzedniego postępowania, dotyczącego tego samego produktu ale odnoszącego się do innego okresu badanego, tak jak w przypadku rozporządzenia (WE) nr 2584/98.
(232) Informacje dostępne Komisji i odnoszące się do okresu badanego ukazały wiele czynników prowadzących do wniosku, że w kontekście obecnego badania właściwe jest oparcie poziomu naprawienia szkody na poziomie podcięcia cenowego.
Po pierwsze, jak określono w akapicie 137, OTVK są produktem dojrzałym, którego ceny regularnie spadają prowadząc do względnie niskiego poziomu rentowności.
Po drugie, jak określono w akapicie 161, w okresie badanym przywóz z państw trzecich niemający cech dumpingu, znacząco wzrósł, po cenach które też mogły doprowadzić do niskiego poziomu rentowności przemysłu wspólnotowego.
Ostatecznie, poziom rentowności innych światowych producentów OTVK odpowiadał poziomowi rentowności przemysłu wspólnotowego.
(233) W świetle powyższego uważa się za właściwe utrzymanie jako podstawy dla poziomu naprawienia szkody ilości wystarczającej do zlikwidowania podcięcia cenowego.
W przypadku Thomson Television Thailand, z uwagi na brak w okresie badanym wywozu do Wspólnoty OTVK pochodzących z Tajlandii, za właściwe uznaje się zachowanie stawki ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 710/95.
Stawka celna, oparta na marginesie dumpingu lub na marginesie podcięcia cenowego w przypadkach, kiedy jest on niższy niż margines dumpingu będzie wynosić:
Chiny
Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret AS _BAR_ 24,5 % (OTVK montowane w Turcji) _BAR_
Wszyscy pozostali eksporterzy _BAR_ 44,6 % _BAR_
Korea
Beko Elektronik AS _BAR_ 12,3 % (OTVK montowane w Turcji) _BAR_
Thomson Television (Tailand) Co.
Ltd _BAR_ 0 % (OTVK montowane w Tajlandii) _BAR_
Wszyscy pozostali eksporterzy _BAR_ 15,0 % _BAR_
Malezja
Beko Elektronik AS _BAR_ 18,2 % (OTVK montowane w Turcji) _BAR_
Thomson Television (Tailand) Co.
Ltd _BAR_ 0 % (OTVK montowane w Tajlandii) _BAR_
Wszyscy pozostali eksporterzy _BAR_ 25,1 % _BAR_
Tajlandia
Thomson Television (Thailand) Co.
Ltd _BAR_ 3 % _BAR_
Wszyscy pozostali eksporterzy _BAR_ 29,8 %. _BAR_
(234) Wysokość indywidualnych stawek ceł antydumpingowych podanych w niniejszym rozporządzeniu dla poszczególnych spółek ustalona została na podstawie wyników obecnego badania.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas badania w odniesieniu do danych spółek.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującego dla całego kraju i stosowanego do "wszystkich innych spółek") odnoszą się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z rozważanego kraju i wytwarzanego przez dane spółki, czyli przez wymienione prawne jednostki organizacyjne.
Przywożone produkty, wytworzone przez inną spółkę, niewymienioną w części normatywnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także jednostki powiązane z tymi spółkami, które zostały w sposób szczególny wymienione, nie mogą korzystać z tych stawek i stosują stawkę celną odnoszącą się do "wszystkich innych spółek".
(235) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (na przykład po zmianie nazwy jednostki lub po ustanowieniu nowych jednostek zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłoczniekierowane do Komisji [15] wraz z właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej na przykład z taką zmianą nazwy lub zmianami odnoszącymi się do jednostek zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek cła.
L. ZOBOWIĄZANIA
(236) Siedem spółek chińskich wraz z Chińską Izbą Handlową dla Wywozu i Przywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych (CCCME) podjęło wspólne zobowiązanie w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Propozycja zobowiązania została poparta przez władze chińskie.
Zlikwidowanie szkodliwych skutków dumpingu jest realizowane na dwa sposoby: po pierwsze przez zobowiązanie cenowe obejmujące wielkość przywozu do uzgodnionego progu i po drugie przez stawkę celną ad valorem nałożoną na przywóz przekraczający ów próg.
CCCME będzie również dostarczać Komisji regularnie szczegółowych informacji dotyczących wywozu do Wspólnoty, dokonywanego przez spółki podejmujące wspólne zobowiązanie co oznacza, że zobowiązanie może być skutecznie monitorowane przez Komisję.
Dodatkowo wsparcie władz chińskich będzie polegać na tym, że ryzyko obchodzenia zobowiązania będzie minimalizowane.
(237) Mając to na uwadze, podjęte wspólne zobowiązanie uznaje się za nadające się do przyjęcia a rozważane spółki oraz CCCME za poinformowane o istotnych faktach, okolicznościach i obowiązkach, na podstawie których zobowiązanie zostało przyjęte.
(238) Aby umożliwić Komisji skuteczne monitorowanie zgodności działań spółek z zobowiązaniem, w chwili złożenia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu właściwym organom celnym, zwolnienie z ceł antydumpingowych będzie uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej co najmniej elementy wymienione w załaczniku I, świadectwa wystawionego przez Chińską Izbę Handlową dla Wywozu i Przywozu Maszyn i Produk tów Elektronicznych zawierającego elementy wymienione w załączniku II..
Ten zakres informacji jest również konieczny, aby umożliwić organom celnym upewnienie się, z odpowiednią dokładnością, że przesyłka odpowiada dokumentacji handlowej.
W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury lub niezgodności faktury z produktem przedstawionym organom celnym, właściwe będzie odprowadzenie odpowiedniej stawki cła antydumpingowego.
(239) Należy zauważyć, że naruszenie lub wycofanie się ze zobowiązania lub podejrzenie jego naruszenia przez jakąkolwiek spółkę lub CCCME będzie uznane za naruszenie zobowiązania przez sygnatariuszy co może być podstawą do zastosowania ceł antydumpingowych zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
M. POZOSTAŁE PRZEPISY
(240) W celu zapewnienia skutecznego poboru ceł oraz mając na uwadze ustalenia zebrane w toku badania, według których w większości przypadków pochodzenie OTVK jest takie samo jak pochodzenie kineskopu, importerzy powinni być poproszeni o wskazanie pochodzenia kineskopów.
Jeżeli pochodzą one z Malezji, Tajlandii, Chińskiej Republiki Ludowej lub Republiki Korei a OTVK pochodzi z innego kraju niż kineskop, importer powinien być poproszony o dostarczenie odrębnego zgłoszenia o pochodzeniu wystawionego przez końcowego producenta.
(241) Importerów powiadamia się o skutkach braku współpracy lub niedostarczeniu prawidłowych informacji na potrzeby ustalenia przez organy celne pochodzenia OTVK tj. o konieczności wykorzystania dostępnych informacji, czego skutek może być mniej korzystny niż skutki działań wynikających z podjęcia współpracy.
Importerów powiadamia się, jeśli przedłożone przez nich informacje nie zostaną przyjęte i pozostawia się im możliwość złożenia dalszych wyjaśnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym wprowadza się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej o przekątnej ekranu przekraczającej 15,5 cm niezależnie od tego czy posiadają one wbudowany odbiornik radiowy i/lub zegar, z wyjątkiem zawierających modem i komputerowy system operacyjny (OTVK), objętych kodami CN ex85281252 (kod TARIC: 85281252*11), ex85281254, ex85281256, ex85281258,ex85281262 (kod TARIC: 85281254*10, 85281256*10, 85281258*10, 85281262*11 i 85281262*92) oraz ex85281266 (kod TARIC: 85281266*10), pochodzących z Malezji, Tajlandii, Chińskiej Republiki Ludowej i Republiki Korei.
2.
Stawki należności celnych stosowane do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem należności celnych, są następujące:
Kraj _BAR_ Cło (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Malezja _BAR_ 25,1 _BAR_ 8900 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 29,8 _BAR_ 8900 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 44,6 _BAR_ 8900 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 15,0 _BAR_ 8900 _BAR_
z wyjątkiem przywozu produktów, które zostały wytworzone przez następujące spółki, podlegającym następującym stawkom celnym:
_BAR_ Cło (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
a)OTVK pochodzące z Malezji wyprodukowane przez:
Thomson Television (Tailand) Co.
Ltd Pathumthani, Tajlandia _BAR_ 0 _BAR_ 8815 _BAR_
Beko Elektronik AS, Beylikduzu Mevkii, 34901 B. Cekmece Istambuł, Turcja; oraz powiązane przesiębiorstwo eksportowe Ram Dis Ticaret, Buyukdere Caddesi 101, Mecidiyekoy, Istambuł, Turcja _BAR_ 18,2 _BAR_ A281 _BAR_
b)OTVK pochodzące z Republiki Korei wyprodukowane przez:
Thomson Television (Thailand) Co.
Ltd Pathumthani, Tajlandia _BAR_ 0 _BAR_ 8815 _BAR_
Beko Elektronik AS, Beylikduzu Mevkii, 34901 B. Cekmece Istambuł, Turcja; oraz powiązane przesiębiorstwo eksportowe Ram Dis Ticaret, Buyukdere Caddesi 101, Mecidiyekoy, Istambuł, Turcja _BAR_ 12,3 _BAR_ A281 _BAR_
c)OTVK pochodzące Chińskiej Republiki Ludowej wyprodukowane przez:
Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret AS, Ambarli Petrol Ofisi Dolum Tesisleri Yolu Avcilar, Istambuł, Turcja; oraz powiązane przesiębiorstwa eksportowe: i)Vestel Dis Ticaret AS, Ambarli Petrol Ofisi Dolum Tesisleri Yolu Avcilar, Istambuł, Turcjaii)Vestel Dis Ticaret AS Ege Serbest Bolge SB, Akcay Cad Gunduz Sokak 144/1, Gaziemir, Izmir, Turcjaiii)Vestel Bilisim Teknolojileri Sanayi ve Ticaret AS, Ambarli Petrol Ofisi Dolum Tesisleri Yolu Avcilar, Istambuł, Turcjaiv)Vestel Komunikasyon Sanayi ve Ticaret AS, Sehit Fethibey Cad.
116/301 Kat: 3 20157 Pasaport, Izmir, Turcja _BAR_ 24,5 _BAR_ A282 _BAR_
d)OTVK pochodzące z Tajlandii wyprodukowane przez:
Thomson Television (Thailand) Co.
Ltd Pathumthani, Tajlandia _BAR_ 3,0 _BAR_ 8815 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Na podstawie złożenia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do swobodnego obrotu organowi celnemu Państwa Członkowskiego, importer określa pochodzenie kineskopu wbudowanego do OTVK.
W przypadkach kiedy kineskopy pochodzą z Malezji, Tajlandii, Chińskiej Republiki Ludowej lub Korei a OTVK pochodzi z kraju innego niż kraj pochodzenia kineskopu, importer dostarcza deklarację pochodzenia wystawioną przez producenta końcowego OTVK zgodnie z wymogami określonymi w załączniku III.
2.
Jeżeli późniejsze badanie przeprowadzone przez organy celne Państwa Członkowskiego lub Komisję Wspólnot Europejskich ustali, że deklaracja pochodzenia dołączona do zgłoszenia celnego o dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie była nieprawidłowa lub że strona odmawia udzielenia do informacji lub w inny sposób utrudnia dostęp do niej lub innej dokumentacji niezbędnej do określenia niepreferencyjnego pochodzenia OTVK, pochodzenie towaru może zostać ustalone przez właściwe organy na podstawie najlepszych dostępnych informacji.
W przypadku gdy ustalono, że jakakolwiek ze stron dostarczyła fałszywych lub błędnych informacji, nie są one brane pod uwagę a pochodzenie może być określone na podstawie informacji dostępnych.
Strony powinny być poinformowane o skutkach braku współpracy.
3.
W przypadku gdy informacje dostarczone przez stronę nie odpowiadają w pełni wymogom niniejszego artykułu, nie są one pomijane pod warunkiem że braki w informacjach nie powodują zbędnych trudności w poczynieniu rozsądnie trafnych ustaleń oraz że informacje są właściwie dostarczone w odpowiednim czasie i mogą być zweryfikowane oraz, że strona działała z należytą starannością.
4.
Jeżeli dowody lub informacje nie są przyjęte, stronę, która je dostarczyła bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej decyzji, zapewniając jej możliwość złożenia wyjaśnień w określonym terminie.
Jeżeli wyjaśnienia zostaną uznane za niewystarczające, przyczyny ich odrzucenia są ujawniane stronom przed podjęciem ostatecznej decyzji.
Ostateczna decyzja także zawiera uzasadnienie.
5.
Jeżeli określenie pochodzenia oparto na dostępnych informacjach, sprawdza się je, w uzasadnionych przypadkach oraz uwzględniając czas przeznaczony na badanie, poprzez porównanie ich z informacjami uzyskanymi z innych, niezależnych źródeł, które są dostępne lub informacjami uzyskanymi od pozostałych stron w czasie badania.
6.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, tak, że odpowiednie informacje pozostają nieujawnione, wynik może być mniej korzystny niż ten który byłby w przypadku pełnej współpracy.
Artykuł 3
1.
Przywóz produktów klasyfikowanych do jednego z następujących dodatkowych kodów TARIC, które są wytwarzane i bezpośrednio wywożone (tj. wysyłane i fakturowane) przez spółkę wymienioną poniżej do spółki we Wspólnocie działającej w charakterze importera, jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na mocy art. 1, pod warunkiem że przywóz odbywa się zgodnie z ust. 2.
Kraj pochodzenia _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Haier Electrical Appliances Corporation Ltd, Haier Road 1, Haier Industrial Park, Qingdao, Chiny _BAR_ A291 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Hisense Import & Export Co., Ltd, 11 Jiangxi Road, Qingdao 266071, Chiny _BAR_ A292 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Konka Group Co., Ltd, Overseas Chinese Town, Shenzhen, prowincja Guandong 518053, Chiny _BAR_ A293 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Sichuan Changhong Electric Co.
Ltd, 35 East Mianxin Road, High Tech Park, Mianyang, Syczuan, Chiny _BAR_ A294 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Skyworth Multimedia International (Shenzhen) Co., Ltd, - 4F.425 Ba Gua Ling Ind.
District, Shenzhen, Chiny _BAR_ A295 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ TCL King Electrical Appliances (HuiZhou) Co., Ltd - 19#, ZhongKai Development Zone Huizhou, Guangdong, Chiny _BAR_ A296 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Xiamen Overseas Chinese Electronic Co, Ltd, 22 Huli Dadao, Xiamen, 361006, Chiny _BAR_ A297 _BAR_
2.
Przywóz wymieniony w ust. 1 jest zwolniony z cła, pod warunkiem że:
a) faktura handlowa zawierająca co najmniej elementy wymienione w załączniku I, jak również świadectwo wystawione przez Chińską Izbę Handlową dla Wywozu i Przywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych (CCCME) zawierające co najmniej elementy wymienione w załączniku II są załączone do zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, złożonego organom celnym Państwa Członkowskiego; oraz
b) towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze handlowej i świadectwie.
Artykuł 4
Postępowanie dotyczące przywozu produktów opisanych w art. 1 ust. 1 pochodzących z Singapuru zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2002
z dnia 4 września 2002 r.
po raz drugi zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 951/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniach 8 lipca, 26 sierpnia i 3 września 2002 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie i uzupełnieniu listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) Ummah Tameer E-Nau został umieszczony na liście jako osoba fizyczna w rozporządzeniu (WE) nr 881/2002.
Jednakże decyzja Komitetu ds. Sankcji z dnia 24 grudnia 2001 r., na której oparty jest ten wpis, oraz ujednolicona lista wydana przez Komitet ds. Sankcji wykazują, że Ummah Tameer E-Nau jest osobą prawną, grupą lub podmiotem.
Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 881/2002 ma na celu wykonanie wyłącznie oznaczeń ONZ, jest niezbędne i właściwe umieszczenie Ummah Tameer E-Nau w odpowiedniej sekcji listy.
(4) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Osoby, grupy i podmioty wymienione w Załączniku dodaje się do listy w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002
2.
Następujące osoby, grupy i podmioty zostają usunięte z listy w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002:
"Ali, Abdi Abdulaziz, Drabantvägen 21, 177 50 Spånga, Szwecja, data urodzenia: 1 stycznia 1955 r.";
"Aden, Adirisak, Skäftingebacken 8, 163 67 Spånga, Szwecja, data urodzenia: 1 czerwca 1968 r.";
"Hussein, Liban, 925, Washington Street, Dorchester, Massachussets, Stany Zjednoczone Ameryki; 2019, Bank Street, Ontario, Ottawa, Kanada.";
"Jama, Garad (alias Nor, Garad K.) (alias Wasrsame, Fartune Ahmed, 2100, Bloomington Avenue, Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone Ameryki; 1806, Riverside Avenue, drugie piętro, Minneapolis, Minnesota; data urodzenia: 26 czerwca 1974 r.";
"Aaran Money Wire Service, Inc., 1806, Riverside Avenue, drugie piętro, Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone Ameryki.";
"Barakat Enterprise, 1762, Huy Road, Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone Ameryki.";
"Global Service International, 1929, 5th Street, pokój 204, Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone Ameryki.".
3.
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zapis "Ummah Tameer E-Nau (UTN), Street 13, Wazir Akbar Khan, Kabul Afganistan, Pakistan" zostaje przesunięty z listy osób fizycznych na listę osób prawnych, grup lub podmiotów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lipca 2002 r.
w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wysoki i ujednolicony poziom ochrony obywateli europejskich w zakresie lotnictwa cywilnego powinien zostać zapewniony przez cały czas poprzez przyjęcie wspólnych zasad bezpieczeństwa oraz środków mających zapewnić, że produkty, osoby i instytucje we Wspólnocie będą przestrzegać tych zasad oraz zasad przyjętych w celu ochrony środowiska naturalnego.
Będzie to miało znaczenie dla ułatwienia swobodnego przepływu towarów, osób i instytucji w rynku wewnętrznym.
(2) W konsekwencji produkty lotnicze powinny być poddawane obowiązkowi certyfikacji w celu sprawdzenia, czy spełniają one podstawowe wymogi w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska, odnoszące się do lotnictwa cywilnego.
Właściwe podstawowe wymogi powinny zostać opracowane w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i obejmować eksploatację statków powietrznych i licencjonowanie personelu powietrznego oraz stosowanie niniejszego rozporządzenia w stosunku do statków powietrznych państw trzecich oraz, w okresie późniejszym, innych zagadnień bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym.
(3) W odpowiedzi na rosnące wymogi odnośnie do zdrowia i samopoczucia pasażerów w czasie lotu konieczne jest opracowanie konstrukcji statków powietrznych dających lepszą ochronę bezpieczeństwa i zdrowia pasażerów.
(4) W celu zapewnienia zaufania konsumenta do transportu powietrznego należy niezwłocznie przedsięwziąć właściwe środki na podstawie rezultatów dochodzeń w sprawie wypadków lotniczych, zwłaszcza jeśli są one związane z wadliwą konstrukcją statku powietrznego i/lub procedurami jego eksploatacji.
(5) Konwencja o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym, podpisana w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. ("Konwencja chicagowska"), której wszystkie Państwa Członkowskie są stronami, określiła już związane z nią minimalne normy, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i ochrony środowiska naturalnego.
Podstawowe wymogi i regulacje prawne Wspólnoty, przyjęte w celu wcielenia ich w życie, powinny zapewniać wypełnianie przez Państwa Członkowskie zobowiązań zawartych w Konwencji chicagowskiej, w tym dotyczących stosunków z państwami trzecimi.
(6) Produkty lotnicze, części i wyposażenie powinny być certyfikowane na zgodność z podstawowymi wymogami zdatności do lotu i wymogami ochrony środowiska naturalnego, ustanowionymi przez Wspólnotę w zgodzie z normami określonymi w Konwencji chicagowskiej.
Komisja powinna być upoważniona do opracowania niezbędnych przepisów wykonawczych.
(7) Dla osiągnięcia celów Wspólnoty w postaci swobodnego przepływu osób, towarów i usług, jak również realizacji wspólnej polityki transportowej Państwa Członkowskie powinny, bez dodatkowych wymogów i badań, akceptować produkty lotnicze, części i wyposażenie, instytucje lub osoby, które otrzymały certyfikaty w zgodzie z niniejszym rozporządzeniem i przepisami wykonawczymi do niego.
(8) W stosunku do okoliczności specjalnych, takich jak pilne względy bezpieczeństwa, nieprzewidziane lub ograniczone wymogi eksploatacyjne, powinna być zapewniona dostateczna elastyczność, a przepisy powinny uwzględniać możliwość osiągnięcia identycznego poziomu bezpieczeństwa innymi sposobami.
Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do przyznawania odstępstw od wymogów niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego, zapewniając jednocześnie ich ograniczone zastosowanie i poddanie właściwej kontroli Wspólnoty.
(9) Cele niniejszego rozporządzenia mogą być skutecznie osiągnięte poprzez współpracę z państwami trzecimi.
W takim przypadku przepisy niniejszego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego mogą być dostosowywane na drodze porozumień zawartych między Wspólnotą a tymi państwami.
W razie braku takich porozumień Państwa Członkowskie powinny być jednak upoważnione, pod odpowiednią kontrolą ze strony Wspólnoty, do uznawania zezwoleń przyznanych przez państwa trzecie zagranicznym produktom, częściom i wyposażeniu, instytucjom lub osobom.
(10) Należy przewidzieć właściwe środki zarówno do zapewnienia niezbędnej ochrony poufnych danych na temat bezpieczeństwa, jak też dostarczenia opinii publicznej informacji na temat poziomu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym i związanej z nim ochrony środowiska naturalnego, biorąc pod uwagę rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie dostępu opinii publicznej do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [4] oraz odpowiedniego ustawodawstwa krajowego.
(11) Ponieważ istnieje potrzeba poprawy uzgodnień we wszystkich dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem, niektóre zadania, obecnie realizowane na poziomie Wspólnoty lub poszczególnych państw, powinny przejść w ręce jednego, wyspecjalizowanego organu ekspertów.
Konieczne jest zatem powołanie, w ramach istniejących struktur instytucjonalnych Wspólnoty i równowagi kompetencji na poziomie wspólnotowym, Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego, która będzie niezależna w sprawach technicznych i będzie dysponować autonomią prawną, administracyjną i finansową.
Ponadto uznaje się za niezbędne i właściwe, by był to organ Wspólnoty posiadający osobowość prawną i dysponujący uprawnieniami wykonawczymi, przyznanymi mu przez niniejsze rozporządzenie.
(12) Agencja w celu zapewnienia prawidłowego działania na rzecz Wspólnoty powinna być upoważniona do prowadzenia własnych ekspertyz we wszystkich aspektach bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i ochrony środowiska naturalnego, zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
Agencja powinna udzielać pomocy Komisji w przygotowywaniu niezbędnych aktów prawnych oraz udzielać pomocy Państwom Członkowskim i przemysłowi w ich wdrażaniu.
Powinna być w stanie wydawać wymogi i dokumenty pomocnicze w zakresie certyfikacji oraz gromadzić wyniki badań technicznych i wydawać na żądanie certyfikaty, a także udzielać pomocy Komisji w monitorowaniu stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego oraz powinna dysponować uprawnieniami niezbędnymi do realizacji swoich celów.
(13) Komisja i Państwa Członkowskie powinny być reprezentowane w zarządzie w celu kontrolowania efektywności działań Agencji.
Zarząd powinien dysponować niezbędnymi uprawnieniami do uchwalania budżetu, kontroli jego realizacji, przyjmowania właściwych zasad finansowania, ustanawiania przejrzystych zasad działania w zakresie decyzji podejmowanych przez Agencję i mianowania dyrektora wykonawczego.
Konieczne jest także umożliwienie Agencji prowadzenia prac badawczych i organizowania prawidłowej koordynacji prac z Komisją i Państwami Członkowskimi.
Pożądane jest, aby Agencja udzielała pomocy Komisji i Państwom Członkowskim w dziedzinie stosunków międzynarodowych, w tym harmonizacji przepisów, oficjalnego uznawania zezwoleń i współpracy technicznej oraz by była uprawniona do podejmowania koniecznych kontaktów z władzami lotniczymi państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, kompetentnymi w sprawach określonych niniejszym rozporządzeniem.
(14) Interes publiczny wymaga, by Agencja opierała swe działania związane z bezpieczeństwem wyłącznie na niezależnych ekspertyzach, ściśle stosując się do niniejszego rozporządzenia oraz przepisów przyjętych przez Komisję w celu jego realizacji.
Z tego powodu wszystkie decyzje Agencji związane z bezpieczeństwem powinny być podejmowane przez jej dyrektora wykonawczego, który powinien dysponować szeroką swobodą działania przy pozyskiwaniu opinii i organizowaniu wewnętrznej struktury organizacyjnej Agencji.
Jeśli jednak Agencja będzie zmuszona do wydania przepisów o charakterze powszechnym, wprowadzanych w życie przez władze państwowe, w procesie ich tworzenia powinny uczestniczyć Państwa Członkowskie.
(15) Konieczne jest, aby strony, których dotyczą decyzje podejmowane przez Agencję, miały prawo odwołania się od tych decyzji, odpowiednio do wyjątkowej specyfiki lotnictwa.
Powinien powstać mechanizm odwoławczy, aby decyzje dyrektora wykonawczego mogły być przedmiotem odwołania się do wyspecjalizowanej komisji odwoławczej, której decyzje mogą być z kolei zaskarżone do Trybunału Sprawiedliwości.
(16) W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności Agencja powinna dysponować własnym budżetem, którego środki stanowią głównie wpływy ze Wspólnoty oraz opłaty ponoszone przez użytkowników systemu.
Procedury budżetowe Wspólnoty powinny mieć zastosowanie w zakresie dotyczącym wkładu Wspólnoty i wszelkich innych subsydiów, pochodzących z głównego budżetu Unii Europejskiej.
Kontrola ksiąg rachunkowych powinna być zapewniona przez Trybunał Obrachunkowy.
(17) Należy podjąć środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [5].
(18) Ponieważ cele proponowanego działania, to jest utworzenie i jednolite stosowanie wspólnych zasad w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i ochrony środowiska naturalnego, nie mogą zostać skutecznie osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a z powodu ogólnoeuropejskiego charakteru niniejszego rozporządzenia mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsze rozporządzenie nie może wykraczać poza działania konieczne do osiągnięcia tych celów.
(19) Przed utworzeniem jakichkolwiek biur lokalnych Agencji powinny zostać ustalone ogólne zasady, wyjaśniające, jakie wymagania będą musiały zostać spełnione i jaki będzie w nich udział finansowy Państw Członkowskich.
(20) Uznano, że z powodu konieczności zapewnienia właściwego wymiaru ogólnoeuropejskiego i z uwagi na dążenie do poprawy bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego na terytorium całej Europy należy dążyć do zaangażowania państw europejskich, nie będących członkami Unii Europejskiej.
Państwa europejskie, które zdecydowały się na porozumienia ze Wspólnotą w celu przyjęcia i wcielenia w życie dorobku Wspólnoty w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem, powinny być zaangażowane do współpracy zgodnie z warunkami, które zostaną uzgodnione w ramach prac wstępnych do tych porozumień.
(21) Za główny cel uznaje się skuteczne przekazywanie funkcji i zadań Państw Członkowskich Agencji, w tym wynikających z ich współpracy w ramach Wspólnych Władz Lotniczych, bez jakiegokolwiek uszczerbku dla obecnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa i bez żadnych negatywnych konsekwencji dla procedur certyfikacji.
W celu przeprowadzenia przekazania muszą zostać przyjęte właściwe środki.
(22) Niniejsze rozporządzenie tworzy najwłaściwsze i najbardziej kompletne ramy do certyfikacji produktów lotniczych pod kątem ochrony środowiska naturalnego, jak również dla definiowania i wdrażania ujednoliconych wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego.
Dyrektywa Rady 80/51/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie ograniczania emisji hałasu wytwarzanego przez statek powietrzny poddźwiękowy [6] oraz załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie skoordynowania wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego [7] powinny zatem zostać uchylone we właściwym czasie, bez uszczerbku dla certyfikacji produktów, osób i instytucji, wykonanych już na podstawie tych aktów prawnych.
(23) Niniejsze rozporządzenie będzie dotyczyło wszelkich innych aspektów bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego na podstawie przyszłego wniosku Komisji i w zgodzie z Traktatem,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) projektowania, produkcji, obsługi i eksploatacji produktów lotniczych, części i wyposażenia, jak również osób i instytucji zaangażowanych w projektowanie, produkcję i eksploatację takich produktów lotniczych, części i wyposażenia;
b) osób i instytucji zaangażowanych w eksploatację statków powietrznych.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania, gdy produkty, części, wyposażenie, osoby i instytucje, wymienione w ust. 1, znajdują się w gestii służb militarnych, celnych, policyjnych lub podobnych.
Państwa Członkowskie zobowiązują się do zagwarantowania, że działania tych służb będą prowadzone w sposób uwzględniający, w możliwym zakresie, cele niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Cele
1.
Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie i utrzymanie wysokiego, ujednoliconego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w Europie.
2.
Celami dodatkowymi w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem są:
a) zapewnienie wysokiego, ujednoliconego poziomu ochrony środowiska naturalnego;
b) ułatwienie swobodnego przepływu osób, towarów i usług;
c) promowanie rentalności w procesach reglamentacyjnych i certyfikacji oraz unikanie dublowania działań na poziomie narodowym i europejskim;
d) udzielanie pomocy Państwom Członkowskim w wypełnianiu ich zobowiązań, wynikających z Konwencji chicagowskiej, poprzez tworzenie wytycznych do jej ujednoliconej interpretacji i wspólnego wykonywania jej postanowień oraz poprzez gwarantowanie, że jej postanowienia będą należycie uwzględniane w ramach niniejszego rozporządzenia i przepisów wydanych w celu jego wykonania;
e) wspieranie interesów Wspólnoty w zakresie norm i przepisów bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym na całym świecie poprzez ustanowienie prawidłowej współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
3.
Sposobami osiągnięcia wyznaczonych celów, wymienionych w ust. 1 i 2, są:
a) przygotowanie, przyjęcie i wspólne stosowanie wszystkich niezbędnych przepisów;
b) uznawanie, bez dodatkowych wymagań, certyfikatów, licencji, zezwoleń lub innych dokumentów, przyznanych produktom, osobom i instytucjom na podstawie niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego;
c) powołanie niezależnej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego;
d) ujednolicone wdrażanie wszelkich niezbędnych przepisów przez narodowe władze lotnicze oraz przez Agencję, odpowiednio do zakresu ich kompetencji.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "stały nadzór" oznacza działania, które zostają podjęte w celu sprawdzania, czy warunki, na podstawie których przyznano certyfikat, spełnione są w każdym momencie jego okresu ważności, jak również podejmowanie wszelkich działań zabezpieczających;
b) "Konwencja chicagowska" oznacza Konwencję o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym wraz z załącznikami, podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r.;
c) "produkt" oznacza statek powietrzny, silnik lub śmigło;
d) "części i wyposażenie" oznaczają wszelkie przyrządy, sprzęt, części, aparaturę, przynależności i akcesoria, w tym sprzęt łączności, które są lub mają być użyte do pilotażu lub kontrolowania statku powietrznego w locie i są zamontowane do statku powietrznego lub na nim.
Zalicza się do nich części płatowca, silnika lub śmigła;
e) "certyfikowanie" oznacza wszelkie sposoby sprawdzania, czy produkt, część lub wyposażenie, instytucja lub osoba pozostają w zgodzie z odpowiednimi wymaganiami, w tym wynikającymi z niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego, jak również przyznawanie odpowiednich certyfikatów, potwierdzających taką zgodność;
f) "uprawniony podmiot" oznacza organ, który upoważniony jest do prowadzenia certyfikowania pod kontrolą i na odpowiedzialność Agencji;
g) "certyfikat" oznacza każde zezwolenie, licencję lub inny dokument, wydany w efekcie certyfikacji.
ROZDZIAŁ II
WYMAGANIA BEZPOŚREDNIE
Artykuł 4
Zasady podstawowe i stosowanie
1.
Statek powietrzny, w tym każdy zainstalowany na nim produkt, część i wyposażenie, który jest:
a) zaprojektowany lub wyprodukowany przez instytucję, nad którą Agencja lub Państwo Członkowskie sprawuje nadzór w zakresie bezpieczeństwa; albo
b) zarejestrowany w Państwie Członkowskim; albo
c) zarejestrowany w państwie trzecim i eksploatowany przez użytkownika, nad którego działaniem sprawuje nadzór którekolwiek Państwo Członkowskie,
powinien spełniać przepisy niniejszego rozporządzenia, jeśli stały nadzór nad jego bezpieczeństwem nie został przeniesiony na państwo trzecie i nie jest on eksploatowany przez użytkownika spoza Wspólnoty.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do statku powietrznego, o którym mowa w załączniku II.
3.
Zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, w tym Konwencją chicagowską, niniejsze rozporządzenie nie ogranicza praw państw trzecich.
Artykuł 5
Zdatność do lotu
1.
Statek powietrzny, określony w art. 4 ust. 1, powinien spełniać podstawowe wymogi zdatności do lotu, ustanowione w załączniku I.
2.
Stwierdzenie spełnienia tych wymogów wobec statku powietrznego i produktów, części i wyposażenia na nim zamontowanych, zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, powinno być ustalone zgodnie z następującymi przepisami:
a) produkt powinien posiadać certyfikat typu.
Certyfikat typu oraz certyfikacja zmian w stosunku do certyfikatu typu, w tym załączników do certyfikatów typu, powinny być dokonane, jeśli składający wniosek wykaże, że produkt spełnia podstawowe wymogi certyfikatu typu, określone w art. 15, wprowadzone w celu potwierdzenia zgodności z podstawowymi wymogami, określonymi w ust. 1, oraz jeśli nie posiada on żadnych cech lub charakterystyk czyniących go niebezpiecznym w eksploatacji.
Certyfikat typu powinien dotyczyć produktu i wszystkich zamontowanych na nim części i całego wyposażenia;
b) części i wyposażenie mogą otrzymać oddzielne certyfikaty, jeśli wykazują zgodność ze szczegółowymi wymaganiami zdatności do lotu, przyjętymi w celu zapewnienia zgodności z podstawowymi wymogami, określonymi w ust. 1;
c) każdy statek powietrzny otrzymuje indywidualny certyfikat zdatności do lotu, gdy wykaże się jego zgodność z typem konstrukcyjnym, uznanym w certyfikacie typu, i gdy związana dokumentacja, inspekcje i próby wykażą, że statek powietrzny znajduje się w stanie umożliwiającym bezpieczną eksploatację.
Certyfikat zdatności do lotu pozostaje ważny tak długo, jak długo nie zostanie zawieszony, cofnięty lub nie wygaśnie, oraz tak długo, jak statek powietrzny będzie obsługiwany zgodnie z podstawowymi wymogami, związanymi z nieprzerwaną zdatnością do lotu, określoną w pkt 1.d załącznika I, i przepisami wykonawczymi, określonymi w ust. 4;
d) instytucje odpowiedzialne za projektowanie, produkcję i obsługę produktów, części i wyposażenia powinny wykazać swą zdolność do i sposoby wywiązania się z obowiązków, związanych ze swoimi zadaniami.
Jeśli nie przyjęto inaczej, te zdolności i sposoby powinny być uznane poprzez wydanie takiej instytucji upoważnienia.
Obowiązki przekazane upoważnionej instytucji i zakres upoważnienia powinny zostać ujęte w warunkach upoważnienia.
Ponadto:
e) od personelu odpowiedzialnego za dopuszczenie produktu, części lub wyposażenia po obsłudze technicznej może być wymagany właściwy certyfikat ("certyfikat osobisty");
f) zdolność instytucji odpowiedzialnej za szkolenie obsługi technicznej do wywiązania się z obowiązków związanych z wydaniem certyfikatu, określonego w lit. e), może być uznawana poprzez wydanie upoważnienia.
3.
Na zasadzie odstępstwa od postanowień ust. 1 i 2:
a) zezwolenie na lot może zostać udzielone, gdy wykaże się, że statek powietrzny jest zdolny do bezpiecznego lotu podstawowego.
Powinno być udzielone z właściwymi ograniczeniami, zwłaszcza w celu ochrony bezpieczeństwa osób trzecich;
b) ograniczony certyfikat zdatności do lotu może zostać udzielony na statek powietrzny, dla którego nie udzielono certyfikatu typu zgodnie z ust. 2 lit. a).
W takim przypadku statek powietrzny powinien wykazać zgodność ze specyficznymi wymaganiami zdatności do lotu, a odchylenia od zasadniczych wymogów, określonych w ust. 1, powinny mimo to zapewniać odpowiednie bezpieczeństwo w odniesieniu do jego przeznaczenia.
Statek powietrzny kwalifikujący się do takiego ograniczonego certyfikatu oraz ograniczenia użytkowania takiego statku powietrznego, powinny być zdefiniowane w zgodzie z przepisami wykonawczymi, określonymi w ust. 4;
c) jeśli większa liczba statków powietrznych tego samego typu, kwalifikujących się do ograniczonego certyfikatu zdatności do lotu, wykazuje taką zgodność, może zostać przyznany ograniczony certyfikat typu, a także powinny zostać ustalone właściwe podstawy do wydania certyfikatu typu.
4.
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 54 ust. 3, przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, określające w szczególności:
a) warunki ustalenia i powiadomienia składającego wniosek o zasadach certyfikacji typu, właściwych dla produktu;
b) warunki ustalenia i powiadomienia składającego wniosek o szczegółowych wymaganiach technicznych odnośnie do zdatności do lotu, właściwych dla części i wyposażenia;
c) warunki ustalenia i powiadomienia składającego wniosek o szczegółowych wymaganiach technicznych odnośnie do zdatności do lotu, właściwych dla statku powietrznego ubiegającego się o ograniczony certyfikat zdatności do lotu;
d) warunki ustanowienia i rozpowszechnienia obowiązkowych informacji zapewniających produktowi nieprzerwaną zdatność do lotu;
e) warunki udzielania, prowadzenia, uzupełniania, zawieszania lub cofania certyfikatów typu, ograniczonych certyfikatów typu, zatwierdzeń zmian w certyfikatach typu, indywidualnych certyfikatów zdatności do lotu, zezwoleń na lot i certyfikatów dla produktów, części i wyposażenia, w tym:
i) warunki dotyczące okresu ważności tych certyfikatów i warunki przedłużania okresu ważności certyfikatów, jeśli ich okres ważności jest określony;
ii) ograniczenia związane z wydaniem zezwolenia na lot.
Ograniczenia te w szczególności powinny dotyczyć:
- celu lotu,
- przestrzeni powietrznej, wykorzystywanej do lotu,
- kwalifikacji załogi pilotującej,
- przewozu osób innych niż załoga pilotująca;
iii) statek powietrzny, kwalifikujący się do ograniczonych certyfikatów zdatności do lotu, a także wynikające z tego ograniczenia;
f) warunki udzielania, prowadzenia, uzupełniania, zawieszania lub cofania upoważnień dla organizacji, wymaganych w związku z ust. 2 lit. d) i f) oraz warunków, zgodnie z którymi takie upoważnienia nie są wymagane;
g) warunki udzielania, prowadzenia, uzupełniania, zawieszania lub cofania certyfikatów osobistych, wymaganych w związku z ust. 2 lit. e);
h) obowiązki posiadaczy certyfikatów;
i) w jaki sposób statki powietrzne, określone w ust. 1, które nie są objęte ust. 2 lub 3, mają wykazać zgodność z podstawowymi wymogami.
5.
Komisja, ustanawiając przepisy wykonawcze, określone w ust. 4, czuwa, ażeby przepisy te:
a) odzwierciedlały najnowszy stan wiedzy i najlepsze praktyki w dziedzinie zdatności do lotu;
b) uwzględniały światowe doświadczenia z eksploatacji statków powietrznych oraz postęp naukowy i techniczny;
c) umożliwiały niezwłoczną reakcję na zaistniałe katastrofy i groźne wypadki.
Artykuł 6
Zasadnicze wymogi w zakresie ochrony środowiska
1.
Produkty, części i wyposażenie powinny spełniać wymogi ochrony środowiska naturalnego, zawarte w załączniku 16 do Konwencji chicagowskiej, według wydania z listopada 1999 r., z wyjątkiem dodatków.
2.
Zgodnie z procedurą, powołaną w art. 54 ust. 3, ustęp pierwszy niniejszego artykułu może być dostosowywany, w celu zachowania zgodności z kolejnymi zmianami w Konwencji chicagowskiej i jej załącznikach, które wejdą w życie po przyjęciu niniejszego rozporządzenia i które będą obowiązywały we wszystkich Państwach Członkowskich, o ile takie dostosowanie nie rozszerza zakresu niniejszego rozporządzenia.
3.
Komisja ustanawia przepisy wykonawcze do ust. 1, biorąc za podstawę treść dodatków wymienionych w ust. 1, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 54 ust. 3.
Artykuł 7
Eksploatacja i licencjonowanie załóg
W odniesieniu do podstawowych zasad Komisja — tak szybko jak to będzie możliwe — przedkłada wnioski Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania i zasadniczych wymogów w zakresie określonym w art. 1 ust. 1 lit. b).
Artykuł 8
Uznawanie certyfikatów
1.
Państwa Członkowskie, bez dodatkowych wymagań technicznych lub prób, uznają certyfikaty przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli początkowe uznanie nastąpiło dla konkretnego celu lub celów, wszelkie kolejne uznania również następują dla tego samego celu lub celów.
2. W oczekiwaniu na przyjęcie przepisów wykonawczych, określonych w art. 5 ust. 4, i bez uszczerbku dla postanowień art. 57 ust. 2, certyfikaty, które nie mogą zostać przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą być przyznawane na podstawie obowiązujących przepisów krajowych.
Artykuł 9
Akceptowanie zezwoleń państw trzecich
1.
W drodze odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia i przepisów przyjętych w celu jego wykonania Agencja lub władze lotnicze Państw Członkowskich mogą przyznawać certyfikaty na podstawie certyfikatów wydanych przez władze lotnicze państwa trzeciego zgodnie z umową o uznawaniu zawartą między Wspólnotą a tym państwem trzecim.
2. a) W przypadku braku umowy zawartej przez Wspólnotę przed wejściem w życie właściwych przepisów niniejszego rozporządzenia i notyfikowaniem Komisji i innym Państwom Członkowskim Państwo Członkowskie lub Agencja mogą przyznać certyfikaty, opierając się na certyfikacjach przyznanych przez właściwe organy państwa trzeciego, na podstawie umowy zawartej przez Państwo Członkowskie z odnośnym państwem trzecim.
Agencja może także przyznać takie certyfikaty w imieniu każdego Państwa Członkowskiego na podstawie umowy zawartej przez jedno z Państw Członkowskich z odnośnym państwem trzecim.
b) Jeśli Komisja uzna, że:
- postanowienia umowy zawartej między Państwem Członkowskim a państwem trzecim nie zapewniają poziomu bezpieczeństwa równoważnego z poziomem bezpieczeństwa określonym w niniejszym rozporządzeniu i w przepisach wykonawczych do niego, i/lub
- umowa taka wywołuje nieuzasadnioną ze względów bezpieczeństwa dyskryminację wśród Państw Członkowskich lub pozostaje w sprzeczności z polityką zagraniczną Wspólnoty wobec państwa trzeciego,
może, w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 54 ust. 2, zażądać od Państwa Członkowskiego, do którego się to odnosi, zmiany umowy, zawieszenia jej stosowania lub wypowiedzenia, zgodnie z art. 307 Traktatu.
c) Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do wypowiedzenia umów tak szybko, jak to jest możliwe, po wejściu w życie umowy pomiędzy Wspólnotą a odnośnym państwem trzecim, w tych dziedzinach, które są przedmiotem takiej umowy.
Artykuł 10
Odstępstwa
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia oraz przepisy wykonawcze do niego nie stanowią przeszkody do niezwłocznej reakcji Państwa Członkowskiego ze względów bezpieczeństwa, związanych z produktem, osobą lub instytucją, stanowiącymi przedmiot przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jeśli problem bezpieczeństwa jest rezultatem:
a) niewłaściwego poziomu bezpieczeństwa, wynikającego z zastosowania niniejszego rozporządzenia, lub
b) braku niniejszego rozporządzenia lub przepisów wykonawczych do niego,
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Agencję, Komisję i inne Państwa Członkowskie o podjętych środkach i przyczynie ich podjęcia.
2.
Komisja decyduje, w zgodzie z procedurą powołaną w art. 54 ust. 3, czy niewłaściwy poziom bezpieczeństwa albo brak niniejszego rozporządzenia lub przepisów wykonawczych do niego uzasadniają zastosowanie środków przyjętych na mocy ust. 1.
W takim przypadku Komisja podejmuje także dalsze niezbędne czynności w celu uzupełnienia odpowiednich przepisów prawnych.
Jeśli środki podjęte przez Państwo Członkowskie zostają uznane za nieuzasadnione, Państwo Członkowskie anuluje lub zmienia odnośne środki.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyznać odstępstwa od wymagań merytorycznych, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu i przepisach wykonawczych do niego, w razie zaistnienia nieprzewidzianych, pilnych okoliczności eksploatacyjnych lub potrzeb eksploatacyjnych o ograniczonym czasie trwania, o ile te odstępstwa nie mają negatywnego wpływu na poziom bezpieczeństwa.
Agencja, Komisja i inne Państwa Członkowskie zostają powiadomione o wszelkich takich odstępstwach, gdy tylko nabiorą one powtarzającego się charakteru lub gdy zostaną przyznane na okres ponad dwóch miesięcy.
4.
W przypadku gdy środki przyjęte przez Państwa Członkowskie są mniej restrykcyjne niż odpowiednie przepisy prawa wspólnotowego, Komisja bada, czy odstępstwa są zgodne z podstawowymi celami bezpieczeństwa, zawartymi w niniejszym rozporządzeniu lub wszelkich innych przepisach Wspólnoty.
Jeśli udzielone odstępstwa nie są zgodne z podstawowymi celami bezpieczeństwa, zawartymi w niniejszym rozporządzeniu lub wszelkich innych przepisach Wspólnoty, Komisja podejmuje decyzję w zgodzie z procedurą określoną w art. 54 ust. 4.
W takim przypadku Państwo Członkowskie znosi odstępstwo.
5.
W przypadku gdy poziom ochrony równoważny z tym wynikającym z zastosowania przepisów wykonawczych do art. 5 i 6 może być osiągnięty innymi sposobami, Państwa Członkowskie mogą w sposób niedyskryminacyjny ze względu na przynależność państwową przyznać zezwolenia na odstępstwa od takich przepisów wykonawczych.
W takich przypadkach zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zamiarze udzielenia takiego zezwolenia oraz wskazuje powody uzasadniające konieczność odstąpienia od odnośnego przepisu, jak też określone warunki w celu zapewnienia, że osiągnie się równoważny poziom ochrony.
6.
W terminie trzech miesięcy od powiadomienia przez Państwo Członkowskie, zgodnie z ust. 5, Komisja wszczyna procedurę przewidzianą w art. 54 ust. 3 w celu stwierdzenia, czy zezwolenie zaproponowane zgodnie z ust. 5 spełnia warunki ustanowione w tym ustępie i może zostać przyznane.
W takim wypadku Komisja powiadamia o swojej decyzji wszystkie Państwa Członkowskie, które także mają prawo do zastosowania tego środka.
Przepisy art. 8 stosuje się do odnośnego środka.
Odpowiednie przepisy wykonawcze mogą być również zmienione w celu odzwierciedlenia tego środka, z użyciem przejrzystych procedur określonych w art. 43.
Artykuł 11
Sieć informacyjna
1.
Komisja, Agencja i krajowe władze lotnicze wymieniają wszelkie informacje dostępne im w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego.
Podmioty, którym powierzono badanie katastrof i wypadków w lotnictwie cywilnym lub analizę tych zdarzeń, są uprawnione do dostępu do tych informacji.
2.
Bez uszczerbku dla prawa dostępu publicznego do dokumentów Komisji, ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą powołaną w art. 54 ust. 3, środki zmierzające do rozpowszechniania wśród zainteresowanych stron, z własnej inicjatywy, informacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
Środki te, które mogą mieć charakter rodzajowy lub indywidualny, bazują na konieczności:
a) dostarczenia osobom lub organizacjom informacji niezbędnych do poprawy bezpieczeństwa w lotnictwie;
b) ograniczenia rozpowszechniania informacji do takich, które są ściśle niezbędne dla użytkowników, w celu zapewnienia właściwego poziomu poufności takich informacji.
3.
Krajowe władze lotnicze w zgodzie z ustawodawstwem krajowym podejmują niezbędne środki do zapewnienia właściwej poufności informacjom otrzymanym przez nie na podstawie ust. 1.
4.
W celu poinformowania opinii publicznej o ogólnym poziomie bezpieczeństwa Agencja corocznie publikuje sprawozdanie ze stanu bezpieczeństwa.
ROZDZIAŁ III
EUROPEJSKA AGENCJA BEZPIECZEŃSTWA TRANSPORTU LOTNICZEGO
SEKCJA I
ZADANIA
Artykuł 12
Utworzenie i funkcje Agencji
1.
W celu wykonania niniejszego rozporządzenia tworzy się Europejską Agencję Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego, zwaną dalej "Agencją".
2.
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania i poprawy bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego Agencja:
a) wykonuje wszelkie zadania i udziela opinii w kwestiach, o których mowa w art. 1 ust. 1;
b) udziela pomocy Komisji poprzez przygotowywanie środków, które mają służyć wykonaniu niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy środki te dotyczą norm technicznych, w szczególności norm dotyczących konstrukcji i projektowania oraz aspektów eksploatacyjnych, Komisja nie może zmienić ich treści bez uprzedniej koordynacji z Agencją.
Agencja zapewnia także niezbędne wsparcie Komisji na polu techniki, nauki i administracji podczas wykonywania jej zadań;
c) podejmuje konieczne środki w ramach uprawnień powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem lub innym aktem wspólnotowym;
d) prowadzi inspekcje i dochodzenia niezbędne do wypełniania swoich zadań;
e) w dziedzinach podlegających jej kompetencji wykonuje na rzecz Państw Członkowskich funkcje i zadania przypisane jej przez odpowiednie konwencje międzynarodowe, w szczególności przez Konwencję chicagowską.
Artykuł 13
Środki Agencji
Agencja w miarę potrzeb:
a) wydaje opinie skierowane do Komisji;
b) wydaje warunki techniczne certyfikacji, w tym przepisy zdatności do lotu i dopuszczalne sposoby potwierdzania zgodności, jak również wszelkie materiały poradnikowe, dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego;
c) podejmuje właściwe decyzje, dotyczące stosowania art. 15, 45 i 46.
Artykuł 14
Opinie, warunki techniczne certyfikacji i materiały poradnikowe
1.
W celu udzielenia pomocy Komisji w przygotowaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady wniosków co do głównych zasad, stosowalności i zasadniczych wymogów oraz przyjęcia przepisów wykonawczych Agencja przygotowuje ich projekty.
Projekty te zostają przedłożone Komisji w postaci opinii Agencji.
2.
Agencja, zgodnie z art. 43 i przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję, opracowuje:
a) warunki techniczne certyfikacji, w tym przepisy zdatności do lotu i dopuszczalne sposoby potwierdzania zgodności, oraz
b) materiały poradnikowe
do stosowania w procesie certyfikacji. Dokumenty te powinny odzwierciedlać najnowszy stan wiedzy i najlepsze praktyki w odnośnych dziedzinach oraz powinny być poddawane aktualizacji z uwzględnieniem światowych doświadczeń z eksploatacji statków powietrznych oraz postępu naukowego i technicznego.
Artykuł 15
Certyfikacja zdatności do lotu i ochrony środowiska
1.
W odniesieniu do produktów, części i wyposażenia, określonych w art. 4 ust. 1 Agencja, w przypadku gdy jest to stosowne i ujęte w Konwencji chicagowskiej lub jej załącznikach, wypełnia na rzecz Państw Członkowskich funkcje i zadania państwa w zakresie projektowania, produkcji lub rejestrowania, jeśli wiążą się one z zatwierdzaniem projektu.
W tym celu Agencja w szczególności:
a) dla każdego produktu, na który wymagany jest certyfikat typu lub zmiana w stosunku do certyfikatu typu, ustanawia zasady jego przyznawania i powiadamia o tych zasadach.
Zasady przyznawania certyfikatów zawierają przepisy zdatności do lotu, przepisy, na podstawie których zaakceptowano równoważny poziom bezpieczeństwa oraz specjalne szczegółowe warunki techniczne, niezbędne gdy cechy konstrukcyjne danego produktu lub doświadczenia eksploatacyjne świadczą, że przepisy zdatności do lotu są nieadekwatne lub nieodpowiednie do potwierdzenia zgodności z zasadniczymi wymogami;
b) dla każdego produktu, dla którego wymagany jest ograniczony certyfikat zdatności do lotu typu, ustanawia specyficzne warunki techniczne zdatności do lotu i powiadamia o tych warunkach;
c) dla każdej części lub wyposażenia, na które wymagany jest certyfikat, ustanawia szczegółowe warunki techniczne zdatności do lotu i powiadamia o tych warunkach;
d) dla każdego produktu, na który, zgodnie z art. 6, wymagany jest certyfikat ochrony środowiska naturalnego, ustanawia właściwe wymagania w zakresie ochrony środowiska naturalnego;
e) prowadzi, samodzielnie lub za pośrednictwem krajowych władz lotniczych lub uprawnionego organu, inspekcje techniczne związane z certyfikacją produktów, części i wyposażenia;
f) wydaje właściwe certyfikaty typu lub związanych z nim zmian;
g) wydaje certyfikaty części i wyposażenia;
h) wydaje certyfikaty ochrony środowiska naturalnego;
i) zmienia, zawiesza lub cofa odpowiedni certyfikat, gdy warunki, na podstawie których został on wydany, nie są już spełniane albo instytucja lub osoba fizyczna, której wydano certyfikat, nie dopełnia obowiązków nałożonych na nią przez niniejsze rozporządzenie lub przepisy wykonawcze do niego;
j) zapewnia nieprzerwaną kontrolę zdatności do lotu, związaną z certyfikowanymi przez nią produktami, częściami i wyposażeniem, reaguje bez nieuzasadnionej zwłoki na problemy bezpieczeństwa oraz wydaje i rozpowszechnia odpowiednie obowiązkowe informacje.
2.
W odniesieniu do instytucji Agencja:
a) prowadzi, samodzielnie lub za pośrednictwem krajowych władz lotniczych lub uprawnionego organu, inspekcje i rewizje instytucji, którym wydała certyfikaty;
b) wydaje i wznawia certyfikaty:
i) instytucjom projektowym; lub
ii) instytucjom produkcyjnym, zlokalizowanym na terytorium Państw Członkowskich, na żądanie odnośnego Państwa Członkowskiego; lub
iii) instytucjom produkcyjnym i obsługi technicznej, zlokalizowanym poza terytorium Państw Członkowskich;
c) zmienia, zawiesza lub cofa odpowiedni certyfikat dla instytucji, gdy warunki, na podstawie których został on wydany, nie są już spełniane albo instytucja, której wydano certyfikat, nie dopełnia obowiązków nałożonych na nią przez niniejsze rozporządzenie lub przepisy wykonawcze do niego.
Artykuł 16
Kontrola stosowania przepisów
1.
Agencja prowadzi inspekcje standaryzacyjne w dziedzinach określonych przez art. 1 ust. 1 w celu kontrolowania stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego przez krajowe władze lotnicze i przedstawia sprawozdanie Komisji.
2.
Agencja prowadzi kontrole techniczne w celu monitorowania skuteczności stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego, uwzględniając cele wymienione w art. 2.
3.
Agencja konsultuje i przekazuje Komisji opinie w sprawie stosowania art. 10.
4.
Metodyka prac Agencji przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1, 2 i 3 jest przedmiotem wymagań, które zostają przyjęte zgodnie z procedurą powołaną w art. 54 ust. 2, z uwzględnieniem podstawowych zasad ustanowionych w art. 43 i 44.
Artykuł 17
Prace badawcze
1.
Agencja może prowadzić i finansować prace badawcze w zakresie ściśle ograniczonym, mające na celu poprawę jej działalności w zakresie wynikającym z jej kompetencji i bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego.
2.
Agencja koordynuje swoją działalność na polu prac badawczych i rozwoju z działaniami Komisji i Państw Członkowskich, tak by ich polityka i działania wzajemnie się wspierały.
3.
Rezultaty prac badawczych, finansowanych przez Agencję, będą publikowane, z zastrzeżeniem, że nie zostały zaklasyfikowane jako poufne.
Artykuł 18
Stosunki międzynarodowe
1.
Agencja udziela pomocy Wspólnocie i Państwom Członkowskim w ich stosunkach z państwami trzecimi, zgodnie z prawem wspólnotowym.
W szczególności Komisja udziela pomocy w harmonizacji odpowiednich przepisów i wzajemnym uznawaniu zezwoleń, potwierdzających należyte stosowanie przepisów.
2.
Agencja może współpracować z władzami lotniczymi państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, kompetentnymi w zakresie określonym przez niniejsze rozporządzenie, w ramach umów o współpracy, zawartych z tymi organizacjami, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
3.
Agencja udziela pomocy Państwom Członkowskim w celu przestrzegania ich zobowiązań międzynarodowych, w szczególności wynikających z Konwencji chicagowskiej.
SEKCJA II
STRUKTURA WEWNĘTRZNA
Artykuł 19
Status prawny, siedziba, biura terenowe
1.
Agencja jest organem Wspólnoty.
Posiada osobowość prawną.
2.
W każdym Państwie Członkowskim Agencja korzysta ze zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, w najszerszym zakresie przyznawanym osobom prawnym przez prawo krajowe.
Agencja może w szczególności nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchomości oraz może być stroną w postępowaniu sądowym.
3.
Agencja może otwierać swoje biura terenowe w Państwach Członkowskich, pod warunkiem wyrażenia przez nie zgody.
4.
Agencję reprezentuje jej dyrektor wykonawczy.
Artykuł 20
Personel
1.
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich i przepisy wykonawcze do tego regulaminu i warunków zatrudnienia przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich, stosuje się do personelu Agencji, bez uszczerbku dla stosowania art. 33 niniejszego rozporządzenia wobec członków komisji odwoławczej.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 30 kompetencje nadane przez regulamin pracowniczy właściwemu organowi mianującemu i przez warunki zatrudnienia innych pracowników są wykonywane przez Agencję w stosunku do jej personelu.
3.
Personel Agencji składa się ze ściśle ograniczonej liczby urzędników, przydzielonych lub przeniesionych przez Komisję lub Państwa Członkowskie do wypełniania zadań kierowniczych.
Pozostały personel składa się z innych pracowników zatrudnionych przez Agencję jako osoby niezbędne do wykonania jej zadań.
Artykuł 21
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się w odniesieniu do Agencji.
Artykuł 22
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność umowna Agencji podlega prawu właściwemu dla danej umowy.
2.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozstrzygania spraw na podstawie klauzul arbitrażowych w umowie zawartej przez Agencję.
3.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Agencja powinna naprawić zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich szkody wyrządzone przez jej służby lub jej pracowników przy wykonywania ich funkcji.
4.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sporach związanych z naprawieniem szkód, o których mowa w ust. 3.
5.
Odpowiedzialność osobistą pracowników wobec Agencji określają przepisy ich regulaminu pracowniczego lub mających zastosowanie warunków zatrudnienia.
Artykuł 23
Publikacja dokumentów
1.
Bez uszczerbku dla decyzji podjętych na podstawie art. 290 Traktatu następujące dokumenty publikowane są we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty:
a) sprawozdanie ze stanu bezpieczeństwa określone w art. 11 ust. 4;
b) opinie kierowane do Komisji na podstawie art. 14 ust. 1;
c) ogólne sprawozdanie roczne i program prac, określone w art. 24 ust. 2 lit. b) i c).
2.
Usługi tłumaczy, wymagane do funkcjonowania Agencji, świadczy Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej.
Artykuł 24
Kompetencje zarządu
1.
Agencja posiada zarząd.
2.
Zarząd:
a) mianuje dyrektora wykonawczego oraz na jego wniosek, zgodnie z art. 30, dyrektorów;
b) przed 31 marca każdego roku przyjmuje ogólne sprawozdanie Agencji za poprzedni rok i przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i Państw Członkowskich;
c) przed 30 września każdego roku i po otrzymaniu opinii Komisji przyjmuje program prac Agencji na nadchodzący rok i przesyła go do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i Państw Członkowskich; wspomniany program pracy przyjmowany jest bez uszczerbku dla rocznej procedury budżetowej Wspólnoty i wspólnotowego programu legislacyjnego w odpowiednich obszarach bezpieczeństwa w lotnictwie;
d) w porozumieniu z Komisją przyjmuje wytyczne w sprawie przydzielenia zadań certyfikacyjnych krajowym władzom lotniczym lub uprawnionym organom;
e) ustala procedury do podejmowania decyzji przez dyrektora wykonawczego, określone w art. 43 i 44;
f) wypełnia funkcje, odnoszące się do budżetu Agencji, wynikające z art. 48, 49 i 52;
g) powołuje członków komisji odwoławczej na podstawie art. 32;
h) w porozumieniu z dyrektorem wykonawczym pełni funkcję dyscyplinarną wobec dyrektora wykonawczego i dyrektorów;
i) opiniuje rozporządzenie w sprawie kosztów i opłat, określonych w art. 53 ust. 1;
j) uchwala swój regulamin wewnętrzny;
k) decyduje o systemie językowym Agencji;
l) uzupełnia, w miarę potrzeb, zestaw dokumentów wymienionych w art. 23 ust. 1;
m) ustala strukturę organizacyjną Agencji i przyjmuje politykę personalną Agencji.
3.
Zarząd może doradzać dyrektorowi wykonawczemu w każdej sprawie, ściśle związanej ze strategią rozwoju bezpieczeństwa w lotnictwie, w tym z pracami badawczymi, zdefiniowanymi w art. 17.
4.
Zarząd powołuje organ doradczy, złożony z zainteresowanych stron, którego opinii zasięga przed podjęciem decyzji na polach określonych w ust. 2 lit. c), e), f) i i).
Zarząd może również zadecydować o zasięgnięciu opinii organu doradczego w innych sprawach określonych w ust. 2 i 3.
Zarząd nie jest związany opinią organu doradczego.
Artykuł 25
Skład zarządu
1.
W skład zarządu wchodzą: po jednym przedstawicielu każdego Państwa Członkowskiego i jeden przedstawiciel Komisji.
W tym celu każde Państwo Członkowskie i Komisja mianują członka zarządu, jak również zastępcę, który reprezentuje członka w razie jego nieobecności.
Czas trwania mandatu wynosi pięć lat.
Mandat ten jest odnawialny.
2.
W miarę potrzeb udział przedstawicieli europejskich państw trzecich i jego warunki ustala umowa określona w art. 55.
Artykuł 26
Przewodnictwo zarządu
1.
Zarząd wybiera spośród swoich członków prezesa oraz jego zastępcę.
Zastępca prezesa zastępuje prezesa z urzędu w przypadku, gdy prezes nie jest w stanie wykonywać swoich obowiązków.
2.
Mandat prezesa i jego zastępcy wygasa wraz z wygaśnięciem ich statusu członków zarządu.
Z zastrzeżeniem tego przepisu czas trwania mandatu prezesa oraz jego zastępcy wynosi trzy lata.
Mandat ten jest odnawialny.
Artykuł 27
Posiedzenia
1.
Posiedzenia zarządu zwoływane są przez prezesa zarządu.
2.
W obradach bierze udział dyrektor wykonawczy.
3.
Zarząd odbywa rocznie co najmniej dwa posiedzenia zwykłe.
Dodatkowo zbiera się na wniosek prezesa zarządu lub na żądanie jednej trzeciej swoich członków.
4.
Zarząd może zaprosić każdą osobę, której opinia może być interesująca, do uczestniczenia w posiedzeniu jako obserwator.
5.
Członkowie zarządu mogą być, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego, wspomagani przez doradców lub ekspertów.
6.
Usługi sekretariatu zarządu zapewnia Agencja.
Artykuł 28
Głosowanie
1. Bez uszczerbku dla postanowień art. 30 ust. 1 zarząd podejmuje decyzje większością głosów dwóch trzecich swoich członków. Na żądanie członka zarządu decyzje określone w art. 24 ust. 2 lit. k) podejmuje się jednomyślnie.
2.
Każdy członek dysponuje jednym głosem.
Dyrektor wykonawczy Agencji nie bierze udziału w głosowaniu.
W razie nieobecności członka może głosować w jego imieniu jego zastępca.
3.
Szczegółową procedurę głosowania określają przepisy regulaminu wewnętrznego, zwłaszcza co do warunków, na jakich jeden z członków może działać w imieniu innego członka, jak również, w miarę potrzeb, wszelkie wymagania odnośnie do kworum.
Artykuł 29
Funkcje i kompetencje dyrektora wykonawczego
1.
Agencja zarządzana jest przez dyrektora wykonawczego, który dysponuje pełną samodzielnością w wypełnianiu swoich zadań.
Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji Komisji i zarządu dyrektor wykonawczy nie zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnego rządu lub jakiegokolwiek organu.
2.
Parlament Europejski lub Rada mogą wezwać dyrektora wykonawczego Agencji do przedstawienia sprawozdania z wykonania swoich zadań.
3.
Dyrektor wykonawczy sprawuje następujące funkcje i posiada następujące uprawnienia:
a) zatwierdza środki Agencji, określone w art. 13 i 15, w granicach określonych przez niniejsze rozporządzenie, przepisy wykonawcze do niego i wszelkie inne stosowne przepisy prawne;
b) decyduje o przeprowadzaniu inspekcji i dochodzeń, przewidzianych w art. 45 i 46;
c) przydziela zadania certyfikacyjne krajowym władzom lotniczym lub uprawnionym organom, zgodnie z wytycznymi, ustalonymi przez zarząd;
d) wypełnia wszelkie funkcje międzynarodowe i prowadzi współpracę techniczną z państwami trzecimi, zgodnie z art. 18;
e) podejmuje wszelkie niezbędne kroki, w tym przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych i publikacja zawiadomień, w celu zapewnienia funkcjonowania Agencji zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
f) przygotowuje corocznie projekt ogólnego sprawozdania rocznego i przekazuje go zarządowi;
g) wykonuje względem personelu uprawnienia przewidziane w art. 20 ust. 2;
h) oszacowuje przychody i wydatki Agencji, wynikające z zastosowania art. 48, oraz wykonuje budżet, wynikający z art. 49;
i) przekazuje swoje uprawnienia innym członkom personelu Agencji, z zastrzeżeniem przepisów przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 54 ust. 2;
j) podejmuje, za zgodą zarządu, decyzję dotyczącą otwierania biur terenowych w Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 19 ust. 3.
Artykuł 30
Mianowanie wyższych urzędników
1.
Dyrektor wykonawczy Agencji jest mianowany - na podstawie osiągnięć i udokumentowanych kompetencji oraz doświadczenia związanego z lotnictwem cywilnym - i odwoływany przez zarząd na wniosek Komisji.
Zarząd podejmuje decyzję większością trzech czwartych głosów swoich członków.
2.
Dyrektorowi wykonawczemu udziela pomocy jeden lub większa liczba dyrektorów.
Jeśli dyrektor wykonawczy jest nieobecny lub niedysponowany, jego miejsce zajmuje jeden z dyrektorów.
3.
Dyrektorzy Agencji mianowani są - na podstawie kwalifikacji zawodowych związanych z lotnictwem cywilnym - i odwoływani przez zarząd na wniosek dyrektora wykonawczego.
4.
Mandat dyrektora wykonawczego i dyrektorów wynosi pięć lat.
Mandat ten jest odnawialny.
Artykuł 31
Kompetencje komisji odwoławczych
1.
W ramach Agencji istnieje jedna lub więcej komisji odwoławczych.
2.
Komisja lub komisje odwoławcze odpowiedzialne są za rozpatrywanie odwołań od decyzji, określonych w art. 35.
3.
Komisja lub komisje odwoławcze zbierają się według potrzeb.
Liczbę komisji odwoławczych i przydział obowiązków ustala Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 54 ust. 3.
Artykuł 32
Skład komisji odwoławczych
1.
Komisja odwoławcza składa się z przewodniczącego i dwóch innych członków.
2.
Przewodniczący i dwaj członkowie mają zastępców, którzy reprezentują ich w razie ich nieobecności.
3.
Przewodniczący i dwaj członkowie oraz ich zastępcy mianowani są przez zarząd z listy zakwalifikowanych kandydatów, przyjętej przez komisję.
4.
W przypadku gdy komisja odwoławcza uzna, że wymaga tego natura odwołania, może do tego celu powołać dwóch dalszych członków z listy wymienionej powyżej.
5.
Kwalifikacje wymagane od członków każdej komisji odwoławczej, uprawnienia poszczególnych członków w fazie przygotowawczej do podjęcia decyzji i zasady głosowania ustala komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 54 ust. 3.
Artykuł 33
Członkowie komisji odwoławczych
1.
Mandat członków komisji odwoławczych, w tym przewodniczących i ich zastępców, wynosi pięć lat.
Ich mandat jest odnawialny.
2.
Członkowie komisji odwoławczych są niezależni.
Przy podejmowaniu swoich decyzji nie są związani żadnymi instrukcjami.
3.
Członkowie komisji odwoławczych nie mogą wykonywać żadnych innych funkcji w Agencji.
Funkcje członków komisji odwoławczych mogą być funkcjami niepełnoetatowymi.
4.
Członkowie komisji odwoławczych nie mogą być odwołani ani usunięci z listy w czasie trwania ich mandatu, o ile nie występują poważne podstawy do takiego odwołania lub usunięcia, a Komisja, po uzyskaniu opinii zarządu, nie podejmie decyzji o takim skutku.
Artykuł 34
Wyłączenie i sprzeciw
1.
Członkowie komisji odwoławczych nie mogą brać udziału w jakimkolwiek postępowaniu odwoławczym, jeśli mają w nim interes osobisty lub jeśli wcześniej byli zaangażowani jako przedstawiciele jednej ze stron postępowania, lub jeśli uczestniczyli w podejmowaniu decyzji, stanowiącej przedmiot postępowania odwoławczego.
2.
Jeżeli z jednego lub więcej powodów, wymienionych w ust. 1, lub jakiegokolwiek innego powodu członek komisji odwoławczej uważa, że nie powinien brać udziału w postępowaniu odwoławczym, informuje o tym odpowiednio komisję odwoławczą.
3.
Członkowie komisji odwoławczych mogą być obiektem sprzeciwu każdej ze stron postępowania odwoławczego z każdego z powodów, wymienionych w ust. 1, albo podejrzenia o stronniczość.
Sprzeciw nie jest dopuszczalny, jeśli po powiadomieniu o powodach sprzeciwu strona postępowania odwoławczego dokonała czynności procesowej.
Żaden sprzeciw nie może odwoływać się do przynależności państwowej członka.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 i 3 komisje odwoławcze decydują bez udziału zainteresowanego członka o środkach, które należy podjąć.
W celu podjęcia takiej decyzji zainteresowany członek zastępowany jest w komisji odwoławczej przez swojego zastępcę.
Artykuł 35
Decyzje, od których przysługuje odwołanie
1.
Odwołanie może być wniesione od decyzji Agencji, podjętych na mocy art. 15, 46 lub 53.
2.
Odwołanie wniesione na mocy ust. 1 nie ma skutku zawieszającego.
Agencja może jednak zawiesić wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli uzna, że okoliczności na to pozwalają.
3.
Odwołanie od decyzji, która nie kończy postępowania w stosunku do jednej ze stron, może być złożone tylko wraz z odwołaniem od decyzji ostatecznej, chyba że decyzja ta przewiduje możliwość odrębnego odwołania.
Artykuł 36
Osoby uprawnione do odwołania
Każda osoba fizyczna lub prawna może odwołać się od decyzji, która jej dotyczy, lub od decyzji, która, mimo przyjęcia w formie decyzji skierowanej do innej osoby, dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.
Strony postępowania mogą być stronami postępowania odwoławczego.
Artykuł 37
Termin i forma
Odwołanie, wraz z uzasadnieniem jego powodów, składane jest do Agencji w formie pisemnej w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia osoby zainteresowanej lub odpowiednio, w razie braku takiego powiadomienia, od dnia, w którym dowiedziała się ona o decyzji.
Artykuł 38
Rewizja wstępna
1.
Jeżeli dyrektor wykonawczy uznaje odwołanie za dopuszczalne i zasadne, koryguje decyzję.
Nie ma to zastosowania w przypadku, gdy wnoszący odwołanie jest stroną przeciwną w postępowaniu odwoławczym.
2.
Jeżeli decyzja nie została skorygowana w ciągu jednego miesiąca od otrzymania uzasadnienia powodów odwołania, Agencja, na mocy drugiego zdania art. 35 ust. 2, bezzwłocznie podejmuje decyzję o przyjęciu wniosku albo o jego odrzuceniu, przekazując odwołanie do rozstrzygnięcia komisji odwoławczej.
Artykuł 39
Rozpatrywanie odwołań
1.
Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne, komisja odwoławcza bada, czy odwołanie jest uzasadnione.
2.
Komisja odwoławcza, badając odwołanie, działa szybko i sprawnie.
Tak często, jak to jest niezbędne, wzywa strony postępowania odwoławczego do wnoszenia w terminie uwag do komunikatów, które do nich skierowała, lub do komunikatów pochodzących od innych stron postępowania odwoławczego.
Strony postępowania odwoławczego są uprawnione do ustnego zgłaszania swoich uwag.
Artykuł 40
Decyzje w sprawie odwołań
Komisja odwoławcza może podjąć wszelkie kroki, które wchodzą w zakres uprawnień Agencji, lub przekazać do rozstrzygnięcia kompetentnemu organowi Agencji.
Ten ostatni związany jest decyzją komisji odwoławczej.
Artykuł 41
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
1.
Skarga na decyzję komisji odwoławczej może być wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości na warunkach ustanowionych w art. 230 Traktatu.
2.
W przypadku gdy Agencja uchyla się od podjęcia decyzji, postępowanie o zaniechanie działania może być wniesione do Trybunału Sprawiedliwości na warunkach ustanowionych w art. 232 Traktatu.
3.
Agencja zobowiązana jest do podjęcia niezbędnych środków w celu wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
Artykuł 42
Skarga bezpośrednia
Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnoty mogą wnosić bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości skargi na decyzje Agencji.
SEKCJA III
METODY PRACY
Artykuł 43
Procedury opracowywania opinii, warunków technicznych certyfikacji i materiałów poradnikowych
1.
Zarząd ustanawia, tak szybko jak tylko możliwe po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, przejrzyste procedury wydawania opinii, warunków technicznych certyfikacji i materiałów poradnikowych, określonych w art. 13 lit. a) i b).
Procedury te:
a) wykorzystują ekspertyzy dostępne władzom lotniczym Państw Członkowskich;
b) w każdym przypadku gdy jest to niezbędne, odwołują się do właściwych ekspertów zainteresowanych stron;
c) zapewniają rozpowszechnianie dokumentów przez Agencję i konsultacje zainteresowanych stron, zgodnie z harmonogramem i procedurą, która zobowiązuje Agencję do sporządzenia pisemnej odpowiedzi w procesie konsultacji.
2.
Agencja, opracowując na podstawie art. 14 opinie, warunki techniczne certyfikacji i materiały poradnikowe, przeznaczone do stosowania w Państwach Członkowskich, ustala procedurę konsultowania Państw Członkowskich.
W tym celu może utworzyć grupę roboczą, do której każde Państwo Członkowskie uprawnione jest do oddelegowania eksperta.
3.
Środki określone w art. 13 lit. a) i b) oraz procedura ustanowiona na mocy ust. 1 niniejszego artykułu wydawane są w oficjalnej publikacji Agencji.
4.
Ustanowione są procedury specjalne dla niezwłocznego podjęcia środków przez Agencję w odpowiedzi na problemy bezpieczeństwa i w celu powiadomienia zainteresowanych stron o środkach, które muszą podjąć.
Artykuł 44
Procedury podejmowania decyzji
1.
Zarząd ustanawia przejrzyste procedury podejmowania decyzji, przewidzianych w art. 13 lit. c).
Procedury te:
a) zapewniają wysłuchanie osób fizycznych lub prawnych, do których decyzja jest kierowana, oraz wszelkich innych osób, których dotyczy ona w sposób bezpośredni i indywidualny;
b) zapewniają doręczenie decyzji osobie fizycznej lub prawnej, której dotyczą, i jej opublikowanie;
c) zapewniają powiadomienie osób fizycznej lub prawnej, do których decyzja jest kierowana, oraz wszystkich innych stron postępowania o środkach odwoławczych przysługujących tej osobie na podstawie niniejszego rozporządzenia;
d) zapewniają, że decyzja ta zawiera uzasadnienie.
2.
Zarząd ustanawia również procedury określające warunki, na których decyzje są doręczane, uwzględniając należycie procedurę odwoławczą.
3.
Procedury specjalne ustalane są w celu podjęcia przez Agencję niezwłocznego działania w reakcji na problemy bezpieczeństwa i powiadomienia zainteresowanych stron o środkach, które muszą podjąć.
Artykuł 45
Inspekcje w Państwach Członkowskich
1.
Bez uszczerbku dla stosownych uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji przez Traktat Agencja udziela pomocy Komisji w kontroli stosowania niniejszego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego poprzez prowadzenie inspekcji standaryzacyjnych właściwych władz Państw Członkowskich, wymienionych w art. 16 ust. 1.
Urzędnicy uprawnieni na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz władze krajowe są zatem upoważnione, zgodnie z przepisami prawa odnośnego Państwa Członkowskiego, do:
a) badania odnośnej dokumentacji, danych, procedur i wszelkich innych materiałów, odnoszących się do zapewnienia poziomu bezpieczeństwa w lotnictwie, zgodnego z niniejszym rozporządzeniem;
b) wykonania kopii całości lub części takiej dokumentacji, danych, procedur i wszelkich innych materiałów;
c) żądania udzielenia ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wizytowania wszelkich odnośnych obiektów, terenów i środków transportu.
2.
Urzędnicy Agencji, upoważnieni do dokonywania tych inspekcji, wykonują swoje uprawnienia po okazaniu pisemnego zezwolenia, określającego przedmiot, cel inspekcji i datę jej rozpoczęcia.
Z odpowiednim wyprzedzeniem przed inspekcją Agencja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o inspekcji i o tożsamości upoważnionych urzędników.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie poddaje się takim inspekcjom i zapewnia, by odnośne organy i osoby również poddały się inspekcjom.
4.
Jeśli inspekcja, prowadzona zgodnie z warunkami niniejszego artykułu, pociąga za sobą konieczność inspekcji przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, stosuje się przepisy art. 46.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo sprzeciwia się takiej inspekcji, zainteresowane Państwo Członkowskie dostarcza niezbędnej pomocy upoważnionym urzędnikom Agencji w celu umożliwienia przeprowadzenia inspekcji.
5.
Raporty sporządzone zgodnie z tym artykułem zostają udostępnione w oficjalnym języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym inspekcja miała miejsce.
Artykuł 46
Kontrola przedsiębiorstwa
1.
Agencja może, stosując art. 15, przeprowadzić samodzielnie lub wyznaczyć krajowe władze lotnicze lub uprawniony organ do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych kontroli przedsiębiorstw.
Kontrole prowadzone są zgodnie z przepisami prawa Państwa Członkowskiego, w którym są przeprowadzane.
W tym celu osoby upoważnione na mocy tego rozporządzenia są uprawnione do:
a) badania odnośnej dokumentacji, danych, procedur i wszelkich innych materiałów, związanych z realizacją zadań Agencji;
b) wykonania kopii całości lub części dokumentacji, danych, procedur i wszelkich innych materiałów;
c) żądania udzielenia ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wizytowania wszelkich odnośnych obiektów, terenów i środków transportu.
2.
Osoby upoważnione do wykonywania tych kontroli wykonują swoje uprawnienia po okazaniu pisemnego zezwolenia, określającego przedmiot i cel inspekcji.
3.
Z odpowiednim wyprzedzeniem przed inspekcją Agencja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie, na którego terytorium inspekcja ma być przeprowadzona, o inspekcji i o tożsamości upoważnionych urzędników.
Na żądanie Agencji urzędnicy odnośnego Państwa Członkowskiego udzielają pomocy upoważnionym urzędnikom w wykonywaniu ich zadań.
Artykuł 47
Przejrzystość i informacja
1.
W kwestii rozpatrywania wniosków o dostęp do posiadanych dokumentów Agencja podlega rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
2.
Agencja może z własnej inicjatywy dostarczać informacje na tematy związane ze swoimi zadaniami.
Agencja w szczególności zapewnia, aby poza publikacjami, wymienionymi w art. 43 ust. 3, opinia publiczna i każda zainteresowana strona szybko otrzymywała obiektywne, pewne i łatwo zrozumiałe informacje, dotyczące pracy Agencji.
3.
Zarząd ustala praktyczne zasady stosowania ust. 1 i 2.
4.
Każda osoba fizyczna lub prawna uprawniona jest do zwrócenia się na piśmie do Agencji w dowolnym języku, określonym w art. 314 Traktatu.
Ma prawo do otrzymania odpowiedzi w tym samym języku.
SEKCJA IV
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 48
Budżet
1.
Przychody Agencji składają się z:
a) wkładu Wspólnoty i europejskich państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowy, określone w art. 55;
b) opłat wnoszonych przez petentów, występujących o certyfikaty i zezwolenia i ich posiadaczy; oraz
c) honorariów z tytułu publikacji, kształcenia i wszelkich innych usług, świadczonych przez Agencję.
2.
Na wydatki Agencji składają się koszty personalne, administracyjne, infrastrukturalne i operacyjne.
3.
Dyrektor wykonawczy opracowuje prognozę przychodów i wydatków Agencji na następny rok budżetowy i przesyła ją zarządowi wraz z wykazem etatów.
4.
Musi być utrzymana równowaga pomiędzy dochodami a wydatkami.
5.
Najpóźniej do 31 marca zarząd przyjmuje założenia planu, w tym prowizoryczny wykaz etatów, któremu towarzyszy wstępny program pracy, i przesyła je Komisji oraz państwom, z którymi Wspólnota zawarła umowy, określone w art. 55.
Na podstawie budżetu wstępnego Komisja uchwala odpowiednie założenia do preliminarza budżetu ogólnego Unii Europejskiej, które przedkłada Radzie na podstawie art. 272 Traktatu.
Przestrzegane powinny być granice założeń finansowych Wspólnoty przyjętych na następne lata.
Po otrzymaniu projektu budżetu państwa określone w pierwszym akapicie uchwalają swoje własne preliminarze budżetowe.
6.
Po przyjęciu budżetu ogólnego przez władze budżetowe zarząd przyjmuje ostateczny budżet i program pracy Agencji, dostosowując je w miarę potrzeb do subwencji wspólnotowych.
Zarząd przesyła je niezwłocznie Komisji i władzom budżetowym.
7.
Wszelkie zmiany budżetu, w tym planu działalności gospodarczej, wymagają przestrzegania procedury, określonej w ust. 5.
Artykuł 49
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor wykonawczy wykonuje budżet Agencji.
2.
Kontrolę wszystkich zobowiązań i wydatków oraz kontrolę istnienia i ściągania wszystkich należności Agencji prowadzi kontroler finansowy Komisji.
3.
Najpóźniej do 31 marca każdego roku dyrektor wykonawczy przesyła Komisji, zarządowi i do Trybunału Obrachunkowego szczegółowe sprawozdanie ze wszystkich dochodów i wydatków w poprzednim roku budżetowym.
Trybunał Obrachunkowy bada to sprawozdanie zgodnie z art. 248 Traktatu.
Trybunał Obrachunkowy publikuje co roku sprawozdanie z działalności Agencji.
4.
Parlament Europejski, działając zgodnie z zaleceniem Rady, udziela absolutorium dyrektorowi wykonawczemu Agencji w zakresie wykonania budżetu.
Artykuł 50
Zwalczanie nadużyć finansowych
1.
W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych działań bezprawnych stosuje się bez ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez europejskie Biuro Zapobiegania Nadużyciom (OLAF) [8].
2.
Agencja przystępuje do Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego wewnętrznych dochodzeń prowadzonych przez europejskie Biuro Zapobiegania Nadużyciom (OLAF) [9] i niezwłocznie wydaje właściwe przepisy dotyczące wszystkich pracowników Agencji.
3.
Decyzje dotyczące finansowania oraz umów o stosowaniu i wynikających z nich instrumentów prawnych wyraźnie zastrzegają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą przeprowadzić, jeśli jest to konieczne, kontrole na miejscu u odbiorców funduszy Agencji i agend, odpowiedzialnych za ich rozdział.
Artykuł 51
Ocena
1.
W ciągu trzech lat od dnia podjęcia obowiązków przez Agencję oraz co pięć lat w okresie późniejszym zarząd zleca przeprowadzenie niezależnej zewnętrznej kontroli stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Kontrola polega na badaniu efektywności wypełniania przez Agencję swoich zadań oraz na dokonaniu oceny wpływu niniejszego rozporządzenia, Agencji i jej metod pracy na ustanowienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym.
W ramach tej kontroli bierze się pod uwagę punkt widzenia wszystkich stron biorących udział, zarówno na poziomie europejskim jak i krajowym.
3.
Zarząd otrzymuje rezultaty tej kontroli i przesyła Komisji zalecenia co do zmian w niniejszym rozporządzeniu, Agencji i jej metodach pracy. Komisja może je przesłać, zarówno z opinią własną, jak i z odpowiednimi wnioskami, do Parlamentu Europejskiego i do Rady.
Jeśli jest to konieczne, powinien być dołączony plan działań z harmonogramem.
Zarówno wyniki kontroli, jak i zalecenia, podaje się do wiadomości publicznej.
Artykuł 52
Przepisy finansowe
Po otrzymaniu zgody Komisji i opinii Trybunału Obrachunkowego zarząd przyjmuje regulamin finansowy Agencji, który określa w szczególności procedurę ustanawiania i wykonywania budżetu Agencji, zgodnie z art. 142 regulaminu finansowego, odnoszącego się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 53
Regulamin prowizji i opłat
1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 54 ust. 3 i po konsultacji z zarządem, przyjmuje regulamin prowizji i opłat.
2.
Regulamin prowizji i opłat ustala w szczególności czynności, za które prowizje i opłaty są pobierane na podstawie art. 48 ust. 1, kwotę prowizji i opłat oraz sposób ich pobierania.
3.
Prowizje i opłaty pobiera się za:
a) wydanie i wznowienie certyfikatów, jak również związane z tym funkcje stałego nadzoru;
b) świadczenie usług; powinny one odzwierciedlać rzeczywisty koszt każdego świadczenia;
c) rozstrzyganie odwołań.
Wszelkie prowizje i opłaty wyrażane są i pobierane w euro.
4.
Kwotę prowizji i opłat ustala się na takim poziomie, by zapewnić, aby związany z nimi przychód był w szczególności wystarczający do pokrycia pełnego kosztu wykonanych usług.
Wpłata określona w art. 48 ust. 1 może pokrywać w okresie przejściowym, w dniu 31 grudnia czwartego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wydatki wiążące się z początkową fazą działalności Agencji. W zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 54 ust. 3, okres ten może być w razie potrzeby przedłużony o nie więcej niż jeden rok.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 54
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet.
2.
W przypadku gdy powołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
3.
W przypadku gdy powołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
4.
W przypadku gdy powołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 6 decyzji 1999/468/WE.
Przed podjęciem decyzji Komisja zasięga opinii Komitetu, określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.
Okres ustanowiony w art. 6 lit. b) decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
W przypadku gdy decyzja Komisji została zaskarżona do Rady przez Państwo Członkowskie, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w okresie trzech miesięcy podjąć inną decyzję.
5.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 55
Uczestnictwo europejskich państw trzecich
Agencja otwarta jest dla uczestnictwa europejskich państw trzecich, które są stronami Konwencji chicagowskiej i które zawarły porozumienia ze Wspólnotą Europejską, na mocy których przyjęły i stosują przepisy Wspólnoty w dziedzinie określonej niniejszym rozporządzeniem i przepisami wykonawczymi do niego.
Na podstawie odnośnych postanowień tych umów opracowane zostają porozumienia, które między innymi określają rodzaj i zakres oraz szczegółowe zasady uczestnictwa tych państw w pracach Agencji, w tym dotyczące wkładu finansowego i personelu.
Artykuł 56
Rozpoczęcie działalności Agencji
1.
Agencja podejmuje zadania certyfikacyjne, spoczywające na niej na podstawie art. 15, od dnia 28 września 2003 r.
Do tego dnia Państwa Członkowskie kontynuują wprowadzanie w życie odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych.
2.
W dodatkowym okresie przejściowym 42 miesięcy od dnia określonego w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą nadal wydawać certyfikaty i zezwolenia na zasadzie odstępstwa od postanowień art. 5, 6, 9 i 15, zgodnie z warunkami określonymi przez Komisję w przepisach przyjętych w celu ich wykonania.
Jeżeli w tych ramach Państwa Członkowskie wydają certyfikaty na podstawie certyfikatów wydanych przez państwa trzecie, przepisy wykonawcze Komisji uwzględniają należycie zasady, ustanowione w art. 9 ust. 2 lit. b) i c).
3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 43 do czasu przyjęcia zasadniczych wymogów zgodnych z art. 7 realizacja analogicznych zadań przez Agencję może odbywać się na podstawie metod pracy, uzgodnionych przez wspólne władze lotnicze.
Artykuł 57
Uchylenie
1.
Dyrektywa 80/51/EWG i załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 3922/91 tracą moc z dniem 28 września 2003 r.
2.
Przepisy art. 8 stosują się do wyrobów, części i wyposażenia, instytucji i osób, które były certyfikowane zgodnie z przepisami, określonymi w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 58
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuły 5 i 6 stosuje się od dat podanych w przepisach wykonawczych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1596/2002
z dnia 6 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2760/98 dotyczące wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu Phare
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych krajów Europy środkowej i wschodniej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2500/2001 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komunikat sprawozdawczy Phare 2000 "Wzmocnienie przygotowań do członkostwa" zapowiada podejście w większym stopniu ukierunkowane na realizację programu poprzez wykorzystanie "programów" (środków), co pozwala na to, aby program współpracy transgranicznej Phare współfinansował projekty podobne, co do rozmiaru i charakteru do projektów Interreg.
(2) Komunikat Komisji z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie wytycznych Interreg III [3] przewiduje w pkt 11 i załączniku II wykaz zagadnień priorytetowych i kwalifikujące się środki związane ze współpracą transgraniczną (Interreg III linia A).
(3) Doświadczenia zdobyte od momentu wejścia w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2760/98 [4], w szczególności poprzez ustanowienie wspólnych komitetów ds. współpracy i wykonywania przepisów wspólnych dokumentów programowania, wskazały na potrzebę dalszego dostosowania kwalifikujących się działań w ramach Interreg.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2760/98 powinno w związku z tym zostać zmienione w celu usunięcia z art. 5 ust. 1 jego akapitu drugiego na mocy, którego niektóre działania mogły być finansowane jedynie zgodnie z warunkami art. 5 ust. 2.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Przebudowy Gospodarczej w niektórych państwach Europy Środkowej i Wschodniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2760/98 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1597/2002
z dnia 6 września 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do formatu krajowych list materiału elitarnego dla produkcji leśnego materiału rozmnożeniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 1999/105/WE Państwa Członkowskie opracują krajowy rejestr materiału elitarnego różnych gatunków, zatwierdzonego na ich obszarze.
(2) Zgodnie z art. 10 ust. 2 wspomnianej dyrektywy Państwa Członkowskie opracują skrót krajowego rejestru w formie krajowej listy, która będzie dostępna na żądanie Komisji i innych Państw Członkowskich. Krajowa lista zostanie stworzona we wspólnym formacie dla każdej "jednostki zatwierdzenia", jak o tym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/105/WE i określona, dla każdej kategorii leśnego materiału rozmnożeniowego, w art. 2 ust. 1 wspomnianej dyrektywy. Dla kategorii "ze zidentyfikowanego źródła" i "wyselekcjonowany" dozwolone jest streszczenie "jednostek zatwierdzenia" w ramach jednego regionu pochodzenia. Szczegóły informacji, które mają być wyszczególnione w liście, zostały określone w art. 10 ust. 2, o którym mowa powyżej.
(3) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania krajowych list i ich porównywalności format tych list powinien zostać ujednolicony na poziomie Wspólnoty.
Umożliwi to Komisji opublikowanie listy zatytułowanej Wspólnotowa Lista Zatwierdzonego Materiału Elitarnego dla Produkcji Leśnego Materiału Rozmnożeniowego, o czym mowa w art. 11 ust. 1 wspomnianej wyżej dyrektywy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Lista krajowa, określona w art. 10 ust. 2 dyrektywy 1999/105/WE, zostanie opracowana przez każde Państwo Członkowskie w ujednoliconym formacie określonym w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie udostępni tę listę na żądanie Komisji i innych Państw Członkowskich w formie arkuszy elektronicznych lub bazy danych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1598/2002
z dnia 6 września 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do przepisów w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej organów urzędowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 16 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 1999/105/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, w drodze urzędowego systemu kontroli, aby leśny materiał rozmnożeniowy od indywidualnych lub zbiorowych jednostek zatwierdzenia pozostawał wyraźnie identyfikowalny w całym procesie od zbierania po dostarczenie do użytkownika końcowego.
(2) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu kontroli, organy urzędowe muszą otrzymywać właściwe informacje na temat obrotu materiałem rozmnożeniowym przez rejestrowanych dostawców oraz wydawanych przez nich dokumentów.
Na mocy art. 16 ust. 3 dyrektywy 1999/105/WE dostawcy są zobowiązani dostarczać organom urzędowym wykazy zawierające stosowne informacje.
(3) Jeżeli w czasie procesu od zbierania po dostarczenie do użytkownika końcowego leśny materiał rozmnożeniowy przemieszcza się z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, właściwe informacje na temat obrotu przed wejściem do systemu kontroli otrzymującego Państwa Członkowskiego winny być uzyskane przez organy urzędowe otrzymującego Państwa Członkowskiego jedynie przez organ urzędowy Państwa Członkowskiego dostawcy.
Dla zapewnienia, że te informacje są przekazywane w sposób terminowy i efektywny, właściwym jest ustanowienie ujednoliconej procedury celem tej wymiany.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy leśny materiał rozmnożeniowy przemieszcza się z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, organ urzędowy Państwa Członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę, dostarcza informacje organowi urzędowemu Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma odbiorca.
Informacje są dostarczane za pomocą Dokumentu Informacyjnego w ujednoliconej formie, jak określono w niniejszym Załączniku.
Informacje są przekazywane (pocztą, faksem, pocztą elektroniczną lub innym środkiem elektronicznym) nie później niż trzy miesiące po dacie wysyłki leśnego materiału rozmnożeniowego przez dostawcę.
2.
W przypadku gdy organ urzędowy Państwa Członkowskiego, w którym odbiorca ma siedzibę, wymaga informacji dodatkowych w stosunku do tych zawartych w Dokumencie Informacyjnym określonym w ust. 1, organ urzędowy Państwa Członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę, udzieli pomocy w każdy możliwy sposób, by uzyskać i dostarczyć te informacje.
Artykuł 2
Jeżeli w ramach działań urzędowej inspekcji organ urzędowy Państwa Członkowskiego potrzebuje informacji, próbki lub innych dowodów, które mogą być uzyskane jedynie w innym Państwie Członkowskim, organ urzędowy tego drugiego Państwa Członkowskiego, na żądanie, udzieli pomocy w każdy możliwy sposób, by uzyskać i dostarczyć te informacje, próbki lub inne dowody.
Artykuł 3
W każdym przypadku, gdy powstaną pytania co do autentyczności leśnego materiału rozmnożeniowego, odpowiednie organy urzędowe będą współpracowały celem jak najszybszego rozwiązania tego problemu.
Artykuł 4
Jeżeli organ urzędowy Państwa Członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę, odkryje, że dostawca przedstawił niewłaściwą informację, ten organ urzędowy niezwłocznie zawiadomi organ urzędowy Państwa Członkowskiego, któremu ta informacja została dostarczona.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1602/2002
z dnia 9 września 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do zezwolenia Państwom Członkowskim na wprowadzanie wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu określonym leśnym materiałem rozmnożeniowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 1999/105/WE Państwa Członkowskie mają zapewnić, aby leśny materiał rozmnożeniowy, który jest wprowadzany na rynek zgodnie z przepisami tej dyrektywy nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie w odniesieniu do jego charakterystyki, wymogów z zakresu badania i kontroli, etykietowania i pieczętowania, innych niż ustanowione w tej dyrektywie.
(2) Państwom Członkowskim można w pewnych okolicznościach zezwolić na wprowadzenie wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu określonym leśnym materiałem rozmnożeniowym w celu zasiewu lub sadzenia na ich terytorium, który nie nadaje się do zastosowania na ich terytorium.
(3) Zezwolenia te należy przyznawać wyłącznie w przypadku gdy istnieje powód aby uznać, że zastosowanie leśnego materiału rozmnożeniowego miałoby, z uwagi na jego charakterystykę fenotypową lub genetyczną, niekorzystny wpływ na gospodarkę leśną, środowisko naturalne, zasoby genetyczne bądź różnorodność biologiczną terytorium tego Państwa Członkowskiego.
(4) W celu umożliwienia Komisji podejmowania decyzji przy pełnej znajomości faktów, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć stosowne dowody i informacje dotyczące, inter alia, regionu pochodzenia lub pochodzenia pierwotnego leśnego materiału rozmnożeniowego, wyników prób, badań naukowych i praktyki gospodarki leśnej.
Wymagane informacje należy uściślić.
(5) W celu udzielenia pomocy Państwu Członkowskiemu w przygotowaniu wniosku, pozostałe Państwa Członkowskie powinny dostarczyć, na żądanie, wszystkie istotne informacje na temat regionu pochodzenia lub pochodzenia pierwotnego i krajowe wykazy elitarnego materiału do produkcji leśnego materiału rozmnożeniowego.
(6) Kopia wniosku powinna zostać jednocześnie wysłana do tego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się region pochodzenia lub pochodzenia pierwotnego, aby umożliwić temu Państwu Członkowskiemu powiadomienie Komisji o jego stanowisku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Państwo Członkowskie ubiegające się o zezwolenie na wprowadzanie wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu określonym leśnym materiałem rozmnożeniowym, na mocy art. 17 ust. 2 dyrektywy 1999/105/WE, przedkłada Komisji wniosek podając dlaczego uznaje kryteria określone w art. 17 ust. 2 za spełnione. Do wniosku dołącza się wszystkie dostępne dodatkowe informacje i dokumenty wymienione w ust. 2–5.
2.
Mapy i szczegóły regionu pochodzenia materiału należy dostarczyć łącznie z dokumentami wskazującymi na różnice w ich odpowiednich danych klimatycznych i ekologicznych, jak wyszczególniono w Załączniku.
3.
Należy dostarczyć wyniki prób lub badań naukowych bądź wyniki uzyskane na podstawie praktyki gospodarki leśnej, wskazujące dlaczego materiał nie nadaje się do użytku na całym terytorium lub na jego części, gdzie proponuje się wprowadzenie zakazu.
Należy dostarczyć szczegóły badań, takie jak plan, procedura oceny i analiza danych; próby należy przeprowadzić w odpowiednich miejscach i zgodnie z wymaganiami określonymi w pkt 1 Załącznika V do dyrektywy 1999/105/WE.
Należy również przedstawić szczegółowe dane o osobach, które przeprowadzały próby, a także informacje na temat tego, czy wyniki zostały poddane szczegółowej ocenie lub opublikowane.
4.
W odniesieniu do wyników badań naukowych, należy przedstawić szczegóły badań takie jak plan, źródła danych, procedura oceny i wyniki uzyskane na podstawie danych.
5.
W odniesieniu do wyników uzyskanych na podstawie praktyki leśnej, należy dostarczyć informacje i dokumenty dotyczące przetrwania i rozwoju leśnego materiału rozmnożeniowego, w tym jego wzrostu.
Artykuł 2
Odnośnie do wniosków o zezwolenie na wprowadzenie zakazu obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym w kategoriach "ze zidentyfikowanego źródła" lub "wyselekcjonowany" z zatwierdzonego materiału elitarnego w formie źródła nasion lub drzewostanu, Państwo Członkowskie ubiegające się o zezwolenie na wprowadzenie zakazu obrotu materiałem musi dostarczyć ocenę dotyczącą nieprzydatności dokonaną w odniesieniu do regionu pochodzenia.
Artykuł 3
W odniesieniu do wniosków o zezwolenie na wprowadzenie zakazu obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym w kategoriach "kwalifikowany" lub "przetestowany" z zatwierdzonego materiału elitarnego w formie plantacji nasiennej, drzew matecznych, klonów lub mieszanki klonów, Państwo Członkowskie ubiegające się o wprowadzenie zakazu obrotu materiałem musi dostarczyć ocenę dotyczącą nieprzydatności wykonaną w odniesieniu do indywidualnych jednostek zatwierdzenia.
Oprócz informacji wyszczególnionych w art. 10 dyrektywy 1999/105/WE, na żądanie należy dostarczyć następujące informacje:
a) kryteria selekcji zastosowane w odniesieniu do składników materiału elitarnego;
b) skład materiału elitarnego;
c) region(-y) pochodzenia, w którym dokonano wyboru oryginalnych składników.
Artykuł 4
1.
W celu udzielenia pomocy Państwu Członkowskiemu w przygotowaniu wniosku, o którym mowa w art. 1, pozostałe Państwa Członkowskie dostarczają, na prośbę Państwa Członkowskiego przygotowującego wniosek, mapy i informacje dotyczące warunków klimatycznych i ekologicznych panujących w regionie pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego, którego dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na wprowadzanie wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu tym materiałem.
2.
Wraz z przedłożeniem Komisji wniosku o wydanie zezwolenia, kopia wniosku jest przesyłana Państwu Członkowskiemu, w którym znajduje się region pochodzenia materiału, którym obrót ma być zakazany.
3.
Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 2, ma trzy miesiące na rozpatrzenie wniosku i powiadomienie Komisji o swoim stanowisku.
W uzasadnionych przypadkach, Komisja, na wniosek tego Państwa Członkowskiego, może przedłużyć ten okres.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 lipca 2002 r.
w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lizbońska Rada Europejska w dniach 23 i 24 marca 2000 r. podkreśliła potrzebę przyspieszenia zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, ustalając nieprzekraczalny termin 2005 r. na wykonanie planu działania Komisji w zakresie usług finansowych, i nalegała, by podjęte zostały kolejne czynności w celu zwiększenia porównywalności sprawozdań finansowych sporządzanych przez spółki notowane w obrocie publicznym.
(2) W celu wniesienia swego wkładu do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego spółki notowane w obrocie publicznym są zobowiązane do stosowania jednolitego zestawu wysokiej jakości międzynarodowych standardów rachunkowości dla sporządzania swych skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Ponadto ważne jest, by standardy sprawozdawczości finansowej stosowane przez wspólnotowe spółki uczestniczące w rynkach finansowych przyjmowały standardy prawdziwie globalne i akceptowane na skalę międzynarodową.
Pociąga to za sobą zwiększanie spójności standardów rachunkowości obecnie stosowanych na skalę międzynarodową z celem ostatecznym osiągnięcia jednolitego zestawu globalnie stosowanych standardów rachunkowości.
(3) Dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [4], dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [5], dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [6] i dyrektywa Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [7] są również adresowane do wspólnotowych spółek notowanych w obrocie publicznym.
Wymagania w zakresie sprawozdawczości wymienione w tych dyrektywach nie mogą zapewnić wysokiego poziomu przejrzystości i porównywalności sprawozdawczości finansowej ze wszystkich wspólnotowych spółek notowanych w obrocie publicznym, co jest warunkiem niezbędnym do zbudowania zintegrowanego rynku kapitałowego, funkcjonującego efektywnie, sprawnie i wydajnie.
Dlatego też niezbędne jest uzupełnienie ram prawnych odnoszących się do spółek notowanych w obrocie publicznym.
(4) Celem niniejszego rozporządzenia jest przyczynienie się do wydajnego i efektywnego kosztowo funkcjonowania rynku kapitałowego.
Ochrona inwestorów i utrzymanie zaufania do rynków finansowych są również ważnym aspektem na rzecz zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego w tym obszarze.
Niniejsze rozporządzenie wzmacnia swobodny przepływ kapitału na rynku wewnętrznym i umożliwia spółkom wspólnotowym konkurowanie na zasadach równości o środki finansowe dostępne na wspólnotowych rynkach kapitałowych, jak również na światowych rynkach kapitałowych.
(5) Istotne jest, dla konkurencyjności wspólnotowych rynków kapitałowych, osiągnięcie spójności standardów stosowanych w Europie do sporządzania sprawozdań finansowych, z międzynarodowymi standardami rachunkowości, tak by mogły być stosowane globalnie, dla transakcji transgranicznych lub notowań wszędzie na świecie.
(6) W dniu 13 czerwca 2000 r., Komisja opublikowała komunikat w sprawie "Strategii sprawozdawczości finansowej UE: plany na przyszłość", w którym proponuje się, by wszystkie wspólnotowe spółki notowane w obrocie publicznym sporządzały swe skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z jednolitym zestawem standardów rachunkowości, a mianowicie Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR), najpóźniej w 2005 r.
(7) Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSR) są opracowywane przez Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (KMSR), którego celem jest wypracowanie jednolitego zestawu globalnych standardów rachunkowości.
W następstwie restrukturyzacji KMSR nowy zarząd w dniu 1 kwietnia 2001 r. jedną ze swych pierwszych decyzji zmienił nazwę KMSR na Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) i tak dalece, jak dotyczy to przyszłych międzynarodowych standardów rachunkowości, zmienił nazwę MSR na Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF).
Standardy te winny być stosowane obligatoryjnie przez wszystkie wspólnotowe spółki notowane w obrocie publicznym, gdy jest to tylko możliwe, i pod warunkiem, iż zapewniają one wysoki stopień przejrzystości i porównywalności sprawozdawczości finansowej we Wspólnocie.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia winny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8] oraz z należytym uwzględnieniem oświadczenia złożonego przez Komisję w Parlamencie Europejskim w dniu 5 lutego 2002 r., dotyczącego wdrażania prawodawstwa w zakresie usług finansowych.
(9) Do przyjęcia międzynarodowego standardu rachunkowości celem stosowania go we Wspólnocie niezbędne jest po pierwsze, by spełniał on podstawowy wymóg wyżej wymienionych dyrektyw Rady, który pozwoli stwierdzić, iż wynikiem jego stosowania jest prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej i wyników działalności przedsiębiorstwa — zasadę tę należy rozważać w świetle przedmiotowych dyrektyw Rady bez implikowania rygorystycznej zgodności z każdym z przepisów tych dyrektyw; po drugie, zgodnie z wnioskami Rady z dnia 17 lipca 2000 r., są one korzystne dla europejskiego dobra publicznego i po trzecie, iż spełniają podstawowe kryteria, co do jakości wymaganych informacji, które powinny zostać zawarte w sprawozdaniach finansowych, aby były pożyteczne dla użytkowników.
(10) Komitet techniczny rachunkowości powinien zapewniać Komisji wsparcie i wiedzę fachową w ocenie międzynarodowych standardów rachunkowości.
(11) Mechanizm zatwierdzania winien działać sprawnie w przedmiocie proponowanych międzynarodowych standardów rachunkowości oraz być środkiem do rozważenia, odzwierciedlenia i wymiany informacji na temat międzynarodowych standardów rachunkowości między głównymi zainteresowanymi stronami, w szczególności między podmiotami ustanawiającymi krajowe standardy rachunkowości, nadzorem rynku papierów wartościowych, nadzorem bankowym i ubezpieczeń, bankami centralnymi włączając EBC, profesją księgowych i użytkownikami oraz sporządzającymi sprawozdania finansowe.
Mechanizm powinien być środkiem wsparcia wspólnego rozumienia przyjętych we Wspólnocie międzynarodowych standardów rachunkowości.
(12) Zgodnie z zasadą proporcjonalności środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, wymagane, aby jednolity zestaw międzynarodowych standardów rachunkowości mógł być stosowany w spółkach notowanych w obrocie publicznym, są niezbędne do osiągnięcia celu, jakim jest wniesienie wkładu do wydajnego i efektywnego kosztowo funkcjonowania wspólnotowych rynków kapitałowych i w związku z tym zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego.
(13) Zgodnie z tą samą zasadą, niezbędne jest, w odniesieniu do rocznych sprawozdań finansowych, pozostawienie Państwom Członkowskim możliwości wprowadzenia zezwolenia lub wymogu, aby spółki notowane w obrocie publicznym sporządzały te sprawozdania zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o rozszerzeniu powyższego zezwolenia lub wymogu na inne spółki w odniesieniu do sporządzania przez nie skonsolidowanych sprawozdań finansowych i/lub rocznych sprawozdań finansowych.
(14) W celu ułatwienia wymiany poglądów i umożliwienia Państwom Członkowskim skoordynowania stanowisk, Komisja powinna okresowo informować komitet regulacyjny rachunkowości o aktualnych projektach, opracowaniach do dyskusji, szkicach i projektach dyskusyjnych wydawanych przez RMSR i o wynikających z nich pracach technicznych komitetu technicznego rachunkowości.
Ważne jest również, aby komitet regulacyjny rachunkowości był poinformowany na wczesnym etapie, jeżeli Komisja nie zamierza proponować przyjęcia międzynarodowego standardu rachunkowości.
(15) W swych obradach i wypracowywaniu stanowisk do przyjęcia w sprawie dokumentów i opracowań sporządzanych przez RMSR w procesie opracowywania międzynarodowych standardów rachunkowości (MSSF i SKI-KMISF), Komisja powinna uwzględnić znaczenie unikania czynników niekorzystnych z punktu widzenia konkurencyjności dla spółek europejskich działających na rynku globalnym oraz, w możliwie największym zakresie, poglądy wyrażane przez delegacje na forum komitetu regulacyjnego rachunkowości.
Komisja będzie reprezentowana w organach stanowiących RMSR.
(16) Właściwy i rygorystyczny mechanizm wdrażania jest kluczem do podtrzymania zaufania inwestorów do rynków finansowych.
Państwa Członkowskie, na mocy art. 10 Traktatu, są zobowiązane do podjęcia właściwych środków celem zapewnienia zgodności z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Komisja zamierza utrzymywać łączność z Państwami Członkowskimi, głównie poprzez Komitet Europejskich Regulatorów Papierów Wartościowych (CESR), celem wypracowania wspólnego podejścia do wdrażania.
(17) Następnie, niezbędnym jest, by pozwolić Państwom Członkowskim na odroczenie stosowania niektórych przepisów do 2007 r. dla spółek notowanych w obrocie publicznym zarówno we Wspólnocie jak i na regulowanych rynkach państw trzecich, które już stosują inny zestaw standardów akceptowanych na skalę międzynarodową, jako podstawę do ich skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz dla spółek, które w obrocie publicznym posiadają wyłącznie dłużne papiery wartościowe.
Pomimo to decydujące jest, aby najpóźniej do 2007 r. jednolity zestaw globalnych międzynarodowych standardów rachunkowości, MSR, był stosowany we wszystkich wspólnotowych spółkach notowanych w obrocie publicznym na wspólnotowym rynku regulowanym.
(18) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim i spółkom przeprowadzenie niezbędnych dostosowań pozwalających na zastosowanie międzynarodowych standardów rachunkowości, niezbędnym jest stosowanie niektórych przepisów już w 2005 r.
Należy wprowadzić odpowiednie przepisy dotyczące stosowania po raz pierwszy MSR przez spółki w następstwie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Przepisy te powinny być formułowane na szczeblu międzynarodowym w celu zapewnienia międzynarodowego uznania przyjętych rozwiązań,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest przyjęcie i stosowanie międzynarodowych standardów rachunkowości we Wspólnocie w celu zharmonizowania informacji finansowych przedstawianych przez spółki określone w art. 4 w celu zapewnienia wysokiego stopnia przejrzystości i porównywalności sprawozdań finansowych wpływających na wydajne funkcjonowanie wspólnotowego rynku kapitałowego i rynku wewnętrznego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia "międzynarodowe standardy rachunkowości" będą oznaczały Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSR), Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) i odnoszące się do nich Interpretacje (interpretacje SKI-KMISF), kolejne zmiany do tych standardów i odnoszących się do nich interpretacji, przyszłe standardy i związane z nimi interpretacje wydane lub przyjęte przez Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR).
Artykuł 3
Przyjęcie i stosowanie międzynarodowych standardów rachunkowości
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2 Komisja podejmuje decyzję w sprawie stosowania we Wspólnocie międzynarodowych standardów rachunkowości.
2.
Międzynarodowe standardy rachunkowości mogą być przyjęte, jeżeli:
- nie są sprzeczne z zasadą określoną w art. 2 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG i w art. 16 ust. 3 dyrektywy 83/349/EWG i jeżeli są korzystne dla europejskiego dobra publicznego i
- spełniają kryteria zrozumiałości, przydatności, wiarygodności i porównywalności wymagane dla informacji finansowych, potrzebne do podejmowania decyzji ekonomicznych i oceny zarządzania powierzonym majątkiem.
3.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2, podejmie decyzję w sprawie stosowania we Wspólnocie międzynarodowych standardów rachunkowości istniejących w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Przyjęte międzynarodowe standardy rachunkowości zostaną opublikowane w całości w każdym z języków urzędowych Wspólnoty, jako rozporządzenie Komisji, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Skonsolidowane sprawozdania finansowe spółek notowanych w obrocie publicznym
Za każdy rok obrotowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2005 r. lub po tej dacie spółki regulowane prawem Państwa Członkowskiego sporządzą swe skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2 jeżeli, na dzień bilansowy, ich papiery wartościowe były dopuszczone do obrotu na regulowanym rynku każdego z Państw Członkowskich w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [9].
Artykuł 5
Opcje w odniesieniu do rocznych sprawozdań finansowych i spółek, które nie są notowane w obrocie publicznym
Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub wymagać:
a) aby spółki określone w art. 4 sporządzały swoje roczne sprawozdania finansowe,
b) spółki inne niż te określone w art. 4 sporządzały swoje skonsolidowane sprawozdania finansowe i/lub roczne sprawozdania finansowe,
zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet regulacyjny rachunkowości zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE jest ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwali swój regulamin.
Artykuł 7
Sprawozdawczość i koordynacja
1.
Komisja utrzymuje regularne kontakty z Komitetem w sprawie stanu prac nad aktualnymi projektami RMSR i wszelkimi odnośnymi dokumentami wydawanymi przez RMSR w celu skoordynowania stanowisk i ułatwienia dyskusji dotyczących przyjęcia standardów, które mogą wynikać z tych projektów i dokumentów.
2.
Komisja złoży Komitetowi terminowo należyte sprawozdanie, jeżeli nie będzie zamierzała proponować przyjęcia danego standardu.
Artykuł 8
Powiadomienie
W przypadku gdy Państwa Członkowskie podejmą środki na mocy art. 5, zawiadomią one o tym niezwłocznie Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Przepisy przejściowe
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 Państwa Członkowskie mogą postanowić, iż wymagania art. 4 będą miały zastosowanie do każdego roku obrotowego rozpoczynającego się w styczniu 2007 r. lub później w odniesieniu do spółek:
a) których tylko dłużne papiery wartościowe są dopuszczone na rynek regulowany, każdego Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy 93/22/EWG; lub
b) których papiery wartościowe są dopuszczone do publicznego obrotu w państwie niebędącym członkiem i które stosują w tym celu standardy uznawane w skali międzynarodowej począwszy od roku obrotowego, który rozpoczyna się przed opublikowaniem niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Informacje i przegląd
Komisja sprawdza wykonanie niniejszego rozporządzenia i sporządza sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady najpóźniej do dnia 1 lipca 2007 r.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1608/2002
z dnia 10 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1661/1999 w odniesieniu do wykazu urzędów celnych umożliwiających zgłoszenie produktów do swobodnego obrotu we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 616/2000 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1661/1999 z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie zasad regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1621/2001 [4], produkty wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia mogą zostać zgłoszone do swobodnego obrotu wyłącznie w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia w określonej liczbie urzędów celnych. Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1661/1999 zawiera wykaz tych urzędów celnych.
(2) Z uwagi na wniosek właściwych władz Niemiec, Szwecji i Francji wykaz urzędów celnych na ich terytoriach należy zmienić.
(3) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 1661/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 737/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1661/1999 wprowadza się następujące zmiany:
Załącznik III zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1614/2002
z dnia 6 września 2002 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 do rozwoju gospodarczego i technicznego oraz zmieniające rozporządzenia Komisji: (WE) nr 2700/98, (WE) nr 2701/98 i (WE) nr 2702/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 i), ii), iii), vii) i viii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest regularna aktualizacja wykazów cech wymienionych w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 58/97, jak również poziomu struktury wymaganej w celu zaspokojenia zmieniających się potrzeb w związku z rozwojem sytuacji gospodarczej.
(2) Przepisy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 dotyczące gromadzenia i statystycznego przetwarzania danych oraz przetwarzania i przesyłania wyników powinny być dostosowane do rozwoju gospodarczego i technicznego.
(3) Dodanie określonych istotnych cech i skreślenie innych cech, których zbieranie jest trudne i kosztowne, powinno poprawić równowagę między statystykami sektorowymi i w szczególności, między sektorem produkcji i usług.
(4) Ponadto właściwe jest dodanie kilku nowych definicji do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2700/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. dotyczącego definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [3] i skreślenie lub zmiana w tym rozporządzeniu niektórych istniejących definicji w celu lepszego dostosowania ich do działań, których dotyczą.
(5) Redukcja poziomu podziału według klas wielkości, przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2701/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. dotyczącym serii danych które należy opracować dla potrzeb statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [4], powinna znieść statystyczne obciążenia i poprawić jakość uzyskiwanych statystyk.
(6) Format techniczny dla danych dotyczących nadchodzących lat, określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2702/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. dotyczącym technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [5], powinien być dostosowany w celu ułatwienia takiego przesyłania.
(7) Z powyższych powodów, rozporządzenia (WE) nr 2700/98, (WE) nr 2701/98 i (WE) nr 2702/98 powinny zostać odpowiednio uzupełnione.
(8) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 zostaje dostosowane do rozwoju gospodarczego i technicznego zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2700/98 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2701/98 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2702/98 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1633/2002
z dnia 13 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1429/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę ustanowionych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1151/2002, (WE) nr 1362/2002 oraz (WE) nr 1361/2002 w odniesieniu do Estonii, Łotwy i Litwy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1151/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych i przewidujące autonomiczny i przejściowy środek, polegający na dostosowaniu niektórych koncesji w zakresie rolnictwa, przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [3], otworzyło niektóre roczne kontyngenty taryfowe na produkty z wołowiny i cielęciny.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2002 [4] nie ustanawia szczegółowych zasad stosowania kontyngentu taryfowego na grubą przeponę i cienką przeponę, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2002. Dlatego ten kontyngent powinien zostać włączony w zakres rozporządzenia (WE) nr 1429/2002.
(3) Warunki, na których można wnioskować o wydanie pozwoleń powinny zostać skorygowane.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1429/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 3 lit. b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Dla Estonii tworzy się trzy grupy w następujący sposób:
Grupa 1: kody CN 0201 i 0202;
Grupa 2: kod CN 16025010;
Grupa 3: kody CN 02061095 i 02062991."
2) w art. 3 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) dla każdej grupy produktów wnioski o pozwolenie na przywóz muszą obejmować masę minimalnie 15 ton produktów, bez przekraczania dostępnych ilości, określonych w art. 2."
3) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą zostać złożone wyłącznie w terminie 12 dni każdego okresu, określonego w art. 2.
Jednakże na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r., wnioski na produkty inne niż gruba przepona i cienka przepona pochodzące z Estonii (objęte numerem porządkowym 09.4852) mogą zostać złożone nie później niż dnia 20 sierpnia 2002 r., a wnioski na grubą przeponę i cienką przeponę mogą zostać złożone nie później niż dnia 27 września 2002 r."
4) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1634/2002
z dnia 13 września 2002 r.
zmieniające, w świetle nowych koncesji przewidzianych w odniesieniu do Republiki Węgierskiej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1408/2002, rozporządzenia (WE) nr 1279/98, (WE) nr 1128/1999 i (WE) nr 1247/1999 dotyczące niektórych kontyngentów taryfowych na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych oraz przewidujące dostosowanie autonomiczne i przejściowe, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Węgierską [3], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1408/2002 przewiduje nowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych produktów z wołowiny i cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych przez Układ Europejski z Republiką Węgierską.
Nowe koncesje obowiązują od dnia 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem tych koncesji, które obejmują otwarcie kontyngentu taryfowego opatrzonego numerem seryjnym 09.4774.
(2) Konieczna jest zatem zmiana następujących rozporządzeń wykonawczych Komisji:
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 I (WE) nr 2851/2000 dla Republiki Węgierskiej, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Rumunii oraz Rzeczypospolitej Polskiej [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2857/2000 [5],
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów pochodzące z niektórych państw trzecich [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1096/2001 [7],
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1096/2001.
(3) Całkowity lub częściowy zwrot należności celnych przywozowych wynikający z redukcji cła, obowiązującej z dniem 1 lipca 2002 r., ma zostać przyznany zgodnie z art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 [10] i z art. 878 et seq. rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2787/2000 [12].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 1279/98 otrzymuje brzmienie:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000, (WE) nr 2851/2000 i (WE) nr 1408/2002 dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej;" ;
2) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Pozwolenie na przywóz musi być okazane przy przywozie do Wspólnoty produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z kwotami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000, (WE) nr 2851/2000 i (WE) nr 1408/2002;";
3) w art. 3 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
""Grupy produktów"; oznaczają produkty pochodzące wyłącznie z jednego z państw wymienionych w załączniku I; grupa produktów obejmuje produkty objęte kodami CN 0201 i 0202, lub produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 02102010, 02102090, 02109951, 02109959 i 02109990 pochodzące z Węgier lub produkty objęte kodami CN 16025031, 16025039 i 16025080 pochodzące z Rumunii, lub produkty objęte kodem CN 160250 pochodzące z Polski;";
4) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie naruszając przepisów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, w polu 16 wniosku o pozwolenie i pozwolenia należy wskazać jedną z grup kodów CN wymienionych w jednym z tiret poniżej:
- 0201, 0202,
- 02061095, 02062991, 02102010, 02102090, 02109951, 02109959, 02109990,
- 16025031, 16025039, 16025080,
- 160250.";
5) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1128/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna zostaje obniżona o:
- 80 % w przypadku zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Rumunii, Estonii, Łotwy i Litwy,
- 90 % w przypadku zwierząt pochodzących z Polski i Węgier." .
Artykuł 3
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1247/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna zostaje obniżona o:
- 80 % w przypadku zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Rumunii, Estonii, Łotwy i Litwy,
- 90 % w przypadku zwierząt pochodzących z Polski i Węgier." .
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1644/2002
z dnia 13 września 2002 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002, wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002, wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1580/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 11 września 2002 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie i uzupełnieniu listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu, do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Osoby, grupy i podmioty wymienione w Załączniku dodaje się do listy w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1667/2002
z dnia 19 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz odstępstw od tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1151/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako niezależny i przejściowy środek, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [3], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1361/2002 z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie kontyngentu taryfowego Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako niezależny i przejściowy środek, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Litwą [4], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1362/2002 z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie kontyngentu taryfowego Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako niezależny i przejściowy środek, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Łotwą [5], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie kontyngentu taryfowego Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako niezależny i przejściowy środek, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [6], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1165/2002 [8] określa między innymi szczegółowe zasady stosowania dotyczące mleka i przetworów mlecznych w ustaleniach dotyczących przywozu przewidzianych w Układach Europejskich pomiędzy Wspólnotą a niektórymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej. Powyższe powinno zostać zmienione i obejmować koncesje przewidziane w rozporządzeniach (WE) nr 1151/2002, (WE) nr 1361/2002, (WE) nr 1362/2002 i (WE) nr 1408/2002.
(2) Nowe kwoty powinny być otwarte dnia 1 października 2002 r., a istniejące kwoty ponownie otwarte, jeśli ilości wynikające z nowych kwot przekraczają kwoty otwarte w lipcu 2002 r.
Kwoty przywozowe przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 zwykle otwierane są 1 lipca; należy ustanowić zasady odstępstwa od przepisów art. 6, 12 i 14 tego rozporządzenia.
(3) Niektóre nowe kwoty obejmują ograniczone ilości, które służą art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 nie mają zastosowania. Zatem przepis ten powinien zostać dostosowany.
(4) Zwrot należności przywozowych na produkty ujęte na liście w części 8 i 9 załącznika I do rozporządzenia (WE) 2535/2001 w kształcie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i przywożone na podstawie pozwoleń wykorzystywanych od dnia 1 lipca 2000 r. wchodzi w zakres art. od 878 do 898 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. określającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Kodeks Celny Wspólnoty [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [10].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) kwoty przewidziane w rozporządzeniach (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000, (WE) nr 2475/2000, (WE) nr 2851/2000, (WE) nr 1151/2002, (WE) nr 1361/2002, (WE) nr 1362/2002 i (WE) nr 1408/2002;"
2) Pierwszy akapit art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Wnioski o pozwolenia odnoszą się do nie więcej jak 10 % ilości dostępnej w ramach kwot dla okresu sześciomiesięcznego określonego w art. 6 oraz obejmują nie mniej niż 10 ton."
3) Punkty 4, 7, 8 i 9 części B załącznika I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Niezależnie od przepisów art. 6 i 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. wnioski o pozwolenia przywozowe mogą być składane od 1 do 10 października 2002 r. na kwoty otwarte dnia 1 października 2002 r. określone w punktach 4, 7, 8 i 9 części B załącznika I do tego rozporządzenia.
Wnioski o pozwolenia odnoszą się do nie więcej jak 10 % ilości dostępnej w ramach kwoty otwartej 1 października 2002 r. i obejmują nie mniej niż 10 ton.
2.
Niezależnie od przepisów art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 podmioty gospodarcze, które złożyły wnioski o pozwolenia przywozowe na jedną z kwot określonych w punktach 4, 7, 8 i 9 części B załącznika I do tego rozporządzenia w trakcie trwania okresu składania wniosków od 1 do 10 lipca 2002 r. mogą składać dalsze wnioski w ramach tych kwot zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.
Artykuł 1 ust. 3 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem otwierania kwot 09.4776, 09.4777 i 09.4778 w pkt 4 części B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2002
z dnia 25 września 2002 r.
ustalające składniki rolne i dodatkowe opłaty stosowane z dniem 1 stycznia 2002 r. względem przywozu do Wspólnoty z Islandii i Norwegii niektórych towarów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. dotyczące umów handlowych na niektóre towary, które powstały w wyniku poddania procesom przetwórczym produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3 do Porozumienia EOG, zwany dalej protokołem 3, określa umowy handlowe dla niektórych kategorii przetworzonych produktów rolnych między Wspólnotą, z jednej strony, a krajami EFTA, z drugiej strony.
(2) Protokół 3 został zmieniony decyzją nr 140/2001 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 23 listopada 2001 r. zmieniającą protokoły 2 i 3 do Porozumienia EOG, dotyczącą produktów przetworzonych i innych produktów rolnych [3] z uwagi na składniki rolne i dodatkowe opłaty.
Niniejsze zmiany stosuje się z dniem 1 stycznia 2002 r.
(3) Należy zatem ustalić, zgodnie z protokołem 3, nowe składniki rolne i dodatkowe opłaty dla Islandii i Norwegii.
(4) Niniejsze składniki rolne i dodatkowe opłaty należy obliczać zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1460/96 z dnia 25 lipca 1996 r. ustalającym szczegółowe przepisy wykonawcze do umów o handlu preferencyjnym stosowane do niektórych towarów powstałych w wyniku przetworzenia produktów rolnych zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [4], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2495/97 [5]. Opłaty powstałe w wyniku środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu nie powinny przekraczać opłat stosowanych w ramach Wspólnej Taryfy Celnej.
(5) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/2000 z dnia 10 lipca 2000 r. określające ilości składników rolnych oraz dodatkowe opłaty stosowane z dniem 1 lipca 2000 r. względem importu do Wspólnoty z Islandii towarów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93 [6] oraz (WE) nr 1476/2000 z dnia 10 lipca 2000 r. określające ilości składników rolnych i dodatkowe opłaty stosowane z dniem 1 lipca 2000 r. względem importu do Wspólnoty z Norwegii towarów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93 [7] powinny odpowiednio stracić moc.
(6) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Kwestii Horyzontalnych związanych z Wymianą Handlową Przetworzonych Produktów Rolnych niewymienionych w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Składniki rolne i dodatkowe opłaty stosowane względem towarów importowanych z Islandii i Norwegii objętych tabelą 1 protokołu 3 do Porozumienia EOG oraz tabelą 1 załącznika B do rozporządzenia (WE) nr 3448/93 są ustalone w załącznikach I i II.
Artykuł 2
Rozporządzenia (WE) nr 1475/2000 i (WE) nr 1476/2000 tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1687/2002
z dnia 25 września 2002 r.
w sprawie dodatkowego okresu na zgłoszenie do użytku biobójczego niektórych substancji czynnych obecnych w obrocie, ustanowione w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 98/8/WE ma być zrealizowany program pracy dotyczący przeglądu wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych obecnych w obrocie w dniu 14 maja 2000 r., zwanych dalej "istniejącymi substancjami czynnymi".
Pierwsza faza programu pracy została ustanowiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych [2].
Na mocy dyrektywy 98/8/WE harmonogram programu pracy ma zostać ustanowiony przez Komisję.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 każdy producent istniejącej substancji czynnej wprowadzonej do obrotu w celu zastosowania w produktach biobójczych musiał zidentyfikować tę substancję czynną Komisji do dnia 28 marca 2002 r. Na mocy art. 4 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia producenci, formulatorzy i zrzeszenia zamierzające wystąpić o włączenie do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy 98/8/WE istniejącej substancji czynnej w jednym lub kilku rodzajach produktu musiały dokonać zgłoszenia tej substancji czynnej Komisji do dnia 28 marca 2002 r. Zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia ci producenci bądź formulatorzy nie musieli dokonywać osobnej identyfikacji.
(3) Ustanowiono wstępny wykaz istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1896/2000 [3]. Ponadto ustanowiono także wstępny wykaz istniejących substancji czynnych, w przypadku których dokonano zgłoszenia co najmniej raz zgodnie z art. 4 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000. Wykaz ten w odniesieniu do każdej zgłoszonej istniejącej substancji czynnej wskazuje odpowiedni rodzaj produktu i Załącznik do dyrektywy 98/8/WE, do którego dana substancja miałaby zostać włączona [4].
(4) Wykazy te nie mogą być dostępne publicznie przed terminem przedłożenia zgłoszeń istniejących substancji czynnych w jednym lub kilku rodzajach produktu zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000, który upływa w dniu 28 marca 2002 r.
W celu zachowania przejrzystości i jasności ustanawiania i realizacji pierwszej fazy programu pracy dotyczącego istniejących substancji czynnych obecnych w obrocie producenci, formulatorzy i zrzeszenia powinni mieć możliwość przedkładania zgłoszeń istniejących substancji czynnych w odniesieniu do jednego lub kilku rodzajów produktu, w przypadku gdy istniejąca substancja czynna została tylko zidentyfikowana lub w odniesieniu do rodzajów produktu innych niż te, w odniesieniu do których już zgłoszono istniejącą substancję czynną.
Zgłoszenie to powinno nastąpić nie później niż do dnia 31 stycznia 2003 r.
Ten dodatkowy okres nie powinien mieć negatywnego wpływu na ustanowienie ostatecznych wykazów, priorytetowe podejście do przeglądu i wszystkie pozostałe terminy w programie pracy określonym w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000.
(5) Dodatkowy okres powinien umożliwić producentom, formulatorom i zrzeszeniom zamierzającym wystąpić o włączenie do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE takiej istniejącej substancji czynnej w jednym lub kilku rodzajach produktów zgłoszenie Komisji tej substancji czynnej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1896/2000, poprzez przedłożenie informacji określonych załączniku II do tego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia dodatkowy okres przedkładania zgłoszeń zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 istniejących substancji czynnych, które zostały tylko zidentyfikowane lub tylko zgłoszone w odniesieniu do niektórych rodzajów produktów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje znajdujące się w art. 2 dyrektywy 98/8/WE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "Zidentyfikowana istniejąca substancja czynna" oznacza substancję czynną wprowadzoną do obrotu przed dniem 14 maja 2000 r. do stosowania w produktach biobójczych do celów innych niż te określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 98/8/WE, która została:
i) zidentyfikowana zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000; lub
ii) zgłoszona zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia;
z wyłączeniem jednak substancji zidentyfikowanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 tego samego rozporządzenia;
b) "Zgłoszona istniejąca substancja czynna" oznacza substancję czynną wprowadzoną do obrotu przed dniem 14 maja 2000 r. do stosowania w produktach biobójczych do celów innych niż te określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 98/8/WE, w odniesieniu do której:
i) dokonano zgłoszenia co najmniej raz zgodnie z art. 4 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000; lub
ii) przynajmniej jedno Państwo Członkowskie wyraziło zainteresowanie możliwym włączeniem tej substancji do załącznika I lub IA zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia 1896/2000 lub do załącznika IB zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Nowy termin zgłaszania istniejących substancji czynnych
1. Producenci, formulatorzy i zrzeszenia zamierzające wystąpić o włączenie do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy 98/8/WE zidentyfikowanej, lecz niezgłoszonej istniejącej substancji czynnej w jednym lub kilku rodzajach produktu zgłoszą Komisji tę substancję czynną zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 nie później niż do dnia 31 stycznia 2003 r.
2. Producenci, formulatorzy i zrzeszenia zamierzające wystąpić o włączenie do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy 98/8/WE zgłoszonej istniejącej substancji czynnej w jednej lub kilku rodzajach produktu innych niż te rodzaje produktów już włączone w odniesieniu do tej szczególnej zgłoszonej istniejącej substancji czynnej we wstępnym wykazie zgłoszonych istniejących substancji czynnych, przedłożą Komisji zgłoszenie zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 nie później niż do dnia 31 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1695/2002
z dnia 27 września 2002 r.
kończące niektóre postępowania ochronne oraz ustanawiające system monitorowania w odniesieniu do niektórych produktów stalowych i przewidujące zwrot niektórych należności celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 7 i 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1138/98 [4], w szczególności jego art. 6 i 9,
po konsultacjach w Komitecie Doradczym utworzonym odpowiednio na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i rozporządzenia (WE) nr 519/94,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(1) Dnia 6 marca 2002 r. niektóre Państwa Członkowskie ("zainteresowane Państwa Członkowskie") powiadomiły Komisję, że tendencje w przywozie wskazują na potrzebę zastosowania środków ochronnych, przedłożyły informacje zawierające dostępne dowody, jak określono na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 519/94 i wystąpiły z wnioskiem do Komisji o wprowadzenie tymczasowych środków ochronnych i wszczęcie postępowania ochronnego.
(2) Zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiły opinię, że ostatnio doszło do znacznego wzrostu przywozu niektórych produktów stalowych i że zamknięcie rynku USA spowodowane przez środki ochrony handlu nie tylko w znacznym stopniu pozbawiło producentów ze Wspólnoty ważnego rynku zbytu dla ich wywozu, ale także stworzyło warunki dla dużej zmiany kierunku handlu stalą z USA do Wspólnoty Europejskiej ("Wspólnoty").
Uważały one, że stal przeznaczona do USA będzie skierowana do Wspólnoty.
Mogłoby to doprowadzić do dramatycznego wzrostu już wysokiego poziomu przywozu po niskich cenach, zaostrzając istniejące już poważne zakłócenie wspólnotowego rynku stali z powodu wcześniejszego zwiększonego przywozu, który zagroził poważnymi szkodami dla producentów wspólnotowych.
(3) Zainteresowane Państwa Członkowskie zaproponowały, aby producenci wspólnotowi złożyli odpowiednie informacje i domagały się pilnego przyjęcia wspólnotowych środków ochronnych jako pilnej kwestii, ponieważ każde opóźnienie w ich przyjęciu spowodowałoby trudne do naprawienia szkody.
(4) Komisja poinformowała wszystkie Państwa Członkowskie o domniemanej sytuacji i skonsultowała się z nimi w sprawie warunków przywozu, tendencji w przywozie oraz poważnej szkody lub zagrożenia dla każdego z danych sektorów, a także różnych aspektów sytuacji ekonomicznej i handlowej w odniesieniu do przedmiotowych produktów wspólnotowych.
(5) Dnia 28 marca 2002 r. Komisja wszczęła postępowanie w odniesieniu do poważnej szkody lub zagrożenia nią dla wspólnotowych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurujących z niektórymi przywożonymi produktami stalowymi.
21 produktów stalowych objętych postępowaniem to: 1) zwoje walcowane na gorąco ze stali niestopowej, 2) produkty walcowane płaskie i blachy walcowane na gorąco ze stali niestopowej, 3) wąskie taśmy walcowane na gorąco ze stali niestopowej, 4) produkty płaskie walcowane na gorąco ze stali stopowej, 5) produkty płaskie walcowane na zimno, 6) blachy elektrotechniczne (inne niż blachy elektrotechniczne teksturowane), 7) produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi, 8) produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi, 9) produkty cynowane, 10) blachy "kwarto", 11) produkty płaskie szerokie, 12) pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej, 13) pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali stopowej, 14) pręty zbrojeniowe, 15) pręty i profile lekkie ze stali nierdzewnej, 16) walcówka ze stali nierdzewnej, 17) druty ze stali nierdzewnej, 18) łączniki (< 609,6 mm), 19) kołnierze (inne niż ze stali nierdzewnej), 20) rury przewodowe gazowe i 21) profile zamknięte.
(6) Tego samego dnia, na podstawie informacji zebranych i zweryfikowanych przed wszczęciem postępowania, zostały nałożone tymczasowe środki na piętnaście produktów stalowych objętych postępowaniem.
Są to produkty o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 17, 18 i 19, określone w motywie 5 powyżej.
(7) Komisja przystąpiła do pełnego postępowania w odniesieniu do każdego z 21 produktów.
Komisja oficjalnie poinformowała o tym producentów eksportujących i importerów oraz ich reprezentatywne zrzeszenia, o których wiadomo, że ich to dotyczy, przedstawicieli krajów wywozu i producentów wspólnotowych.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94 Komisja umożliwiła również stronom bezpośrednio zainteresowanym przedstawienie swoich stanowisk na piśmie i wnioskowanie o przesłuchanie.
(8) Niektórzy producenci eksportujący, producenci wspólnotowi, importerzy i użytkownicy, ich odpowiednie zrzeszenia, jak również rządy państw trzecich złożyły uwagi na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które wnioskowały o przesłuchanie w wyznaczonym terminie i które wskazały, że wyniki postępowania prawdopodobnie wpłyną na ich sytuację oraz że zaistniały szczególne powody dla ich przesłuchania, przesłuchanie zostało zapewnione.
Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony zostały rozważone i wzięte pod uwagę przy formułowaniu ostatecznych ustaleń.
Komisja dążyła do zweryfikowania wszystkich informacji, które uznała za niezbędne w celu ostatecznego ustalenia.
Wizyty weryfikacyjne zostały przeprowadzone w zakładach 30 producentów wspólnotowych, 12 producentów eksportujących i dwóch importerów.
(9) Wyniki postępowania w odniesieniu do produktów o numerach 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 20 i 21 są przedstawione poniżej.
W odniesieniu do produktów o numerach 9, 10 i 14 nie opracowano jeszcze ostatecznych wniosków.
Wyniki postępowania w odniesieniu do pozostałych produktów znajdują się w oddzielnym rozporządzeniu nakładającym ostateczne środki ochronne na te produkty.
WYNIKI DOCHODZENIA
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
1.
WYRÓB 6: Blachy elektrotechniczne (inne niż blachy elektrotechniczne teksturowane)
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
1.1. Dany wyrób
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(10) Dany wyrób to niektóre blachy elektrotechniczne, inne niż blachy elektrotechniczne teksturowane, zwane dalej "blachami elektrotechnicznymi".
Dany wyrób jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72091610, 72091710, 72091810, 72092610, 72092710, 72092810, 72112391, 72251990, 72261930 and 72261990.
1.2. Wzrost w przywozie
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(11) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym oraz w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i do produkcji wspólnotowej ogółem włącznie z produkcją przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym oraz w odniesieniu do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 1221672 _BAR_ 1256812 _BAR_ 1177443 _BAR_ 1372316 _BAR_ 1294506 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 104924 _BAR_ 135528 _BAR_ 94068 _BAR_ 142393 _BAR_ 170338 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 29,2 % _BAR_ –30,6 % _BAR_ 51,4 % _BAR_ 19,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 8,6 % _BAR_ 10,8 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 10,4 % _BAR_ 13,2 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 8,2 % _BAR_ 10,4 % _BAR_ 7,7 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 13,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 8,2 % _BAR_ 10,4 % _BAR_ 7,7 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 13,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 448 _BAR_ 444 _BAR_ 436 _BAR_ 446 _BAR_ 458 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 120226 _BAR_ 114798 _BAR_ 118231 _BAR_ 156366 _BAR_
(12) Przywóz rozważanego produktu wzrastał w ujęciu absolutnym 1997–2001 r., z wyjątkiem 1999 r.
Największy wzrost nastąpił między 1999 r. a 2000 r., kiedy przywóz zwiększył się o 51 % tylko w jednym roku.
Dodatkowo można odnotować istotne wzrosty zarówno w odniesieniu do produkcji ogółem, jak i do produkcji przeznaczonej na sprzedaż.
1.3. Poważna szkoda i związek przyczynowy
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(13) W odniesieniu do produktu nr 6 Komisja zbadała następnie, czy producenci wspólnotowi ponieśli poważną szkodę spowodowaną zwiększonym przywozem.
Przyjmując okres 1997–2001 jako całość zaobserwowano, co następuje:
- Wydajność pozostała stabilna na poziomie 1,55 miliona ton.
- Produkcja pozostała stabilna na poziomie około 1,30 miliona ton.
- Sprzedaż we Wspólnocie podlegała wahaniom, ale pozostawała na poziomie około 1,12 miliona ton, zarówno w 1997 r., jak i w 2001 r.
- Cena jednostkowa sprzedaży wspólnotowej wzrosła z 480 do 513 (EUR/tona).
- Zysk netto na sprzedaży wspólnotowej (w %) wzrósł z 1,7 % do 3,5 %.
- Zatrudnienie pozostało stabilne na poziomie około 2200.
- Produktywność wzrosła z 576 do 589 (ton/na zatrudnionego).
- Udział rynkowy producentów wspólnotowych zmniejszył się z 91 % do 86,8 %.
Pomimo spadku udziału rynkowego, inne wskaźniki ekonomiczne dotyczące sytuacji producentów wspólnotowych nie wykazują negatywnych zmian w okresie pięcioletnim traktowanym jako całość.
Ponadto rentowność wzrosła z 1,7 % do 3,5 %, wystąpił także wzrost cen.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
2.
PRODUKT 7: Produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
2.1. Rozważany produkt
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(14) Rozważany produkt to niektóre produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi z żelaza, stali stopowej lub stali niestopowej (zwane dalej "produktami walcowanymi płaskimi z powłokami metalowymi").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN: 72102010, 72102090, 72103010, 72103090, 72104110, 72104190, 72104910, 72104990, 72106110, 72106190, 72106910, 72106990, 72109038, 72109090, 72122011, 72122019, 72122090, 72123011, 72123019, 72123090, 72125031, 72125051, 72125058, 72125075, 72125091, 72125093, 72125097, 72125099, 72259110, 72259190, 72259210, 72259290, 72259990, 72269320, 72269380, 72269420, 72269480, 72269980.
(15) Produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi są wytwarzane za pomocą platerowania, powlekania lub powlekania galwanicznego produktów płaskich walcowanych na zimno.
2.2. Wzrost w przywozie
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(16) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym oraz w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i do produkcji wspólnotowej ogółem włącznie z produkcją przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym oraz w odniesieniu do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 17185728 _BAR_ 19120025 _BAR_ 20210092 _BAR_ 22996423 _BAR_ 22276718 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 572836 _BAR_ 1624588 _BAR_ 1314020 _BAR_ 2106199 _BAR_ 1264606 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 183,6 % _BAR_ –19,1 % _BAR_ 60,3 % _BAR_ –40,0 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 3,3 % _BAR_ 8,5 % _BAR_ 6,5 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 5,7 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 7,7 % _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 5,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,2 % _BAR_ 8,5 % _BAR_ 6,7 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 5,6 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 393 _BAR_ 426 _BAR_ 368 _BAR_ 477 _BAR_ 397 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 1098712 _BAR_ 1469304 _BAR_ 1710110 _BAR_ 1685403 _BAR_
(17) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 1,31 miliona ton w 1999 r. do 2,11 milionów ton w 2000 r., a następnie zmniejszył się do 1,26 miliona ton w 2001 r.
W szczególności przywóz zmniejszył się w ujęciu absolutnym o 40 % między 2000 r. a 2001 r.
Między 1999 r. a 2001 r. przywóz jako udział procentowy w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż spadł z 6,7 % do 5,6 %.
Spadek był szczególnie widoczny między 2000 r. a 2001 r., gdy spadł on o 39,1 %.
(18) W świetle spadku przywozu między 1999 r. a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i jako udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim czasie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
3.
PRODUKT 8: Produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
3.1. Rozważany produkt
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(19) Rozważany produkt to niektóre produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi z żelaza, stali stopowej lub stali niestopowej (zwane dalej "produktami walcowanymi płaskimi z powłokami organicznymi").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi72107039, 72107090, 72124091, 72124093, 72124098.
(20) Produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi są wytwarzane za pomocą platerowania, powlekania lub powlekania galwanicznego produktów płaskich walcowanych na zimno.
3.2. Wzrost w przywozie
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(21) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanych produktów w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji wspólnotowej na sprzedaż i produkcji ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmiany w przywozie w ujęciu absolutnym, zarówno w odniesieniu do produkcji wspólnotowej na sprzedaż jak i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 3257890 _BAR_ 3518360 _BAR_ 3591886 _BAR_ 4087539 _BAR_ 3769193 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 39270 _BAR_ 195410 _BAR_ 218396 _BAR_ 288946 _BAR_ 250859 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 397,6 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 32,3 % _BAR_ –13,2 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 1,2 % _BAR_ 5,6 % _BAR_ 6,1 % _BAR_ 7,1 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 0,9 % _BAR_ 4,5 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 1,1 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 6,8 % _BAR_ 6,4 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 904 _BAR_ 583 _BAR_ 539 _BAR_ 676 _BAR_ 596 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 117340 _BAR_ 206903 _BAR_ 253671 _BAR_ 269903 _BAR_
(22) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 218000 ton w 1999 r. do 289000 ton w 2000 r., zanim spadł do 251000 ton w 2001 r., to jest o 13,2 %.
Między 2000 r. a 2001 r. procentowy udział przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż spadł z 6,8 % do 6,4 %.
(23) W świetle spadku przywozu między 2000 r. a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i jako udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
4.
PRODUKT 11: Produkty płaskie szerokie
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
4.1. Rozważany produkt
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(24) Rozważany produkt to niektóre produkty płaskie walcowane z żelaza lub stali niestopowej, nieplaterowane i niepowlekane:
- w zwojach, poddane obróbce polegającej jedynie na walcowaniu na gorąco,
- nie w zwojach, walcowane z czterech stron lub w zamkniętej komorze,
(zwane dalej "produktami płaskimi szerokimi").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami72085110, 72085210, 72085310, 72111300.
Produkty płaskie szerokie są wytwarzane za pomocą walcowania na gorąco półproduktów stalowych.
Znajdują one głównie zastosowanie w sektorze budownictwa.
4.2. Wzrost w przywozie
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 112233 _BAR_ 134410 _BAR_ 127041 _BAR_ 108076 _BAR_ 169200 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalona _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ _BAR_ Nieustalony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(25) Dane otrzymane od producentów wspólnotowych, eksporterów i importerów były niepełne i niereprezentatywne i nie było możliwe ustalenie przez Komisję odpowiednich wskaźników ekonomicznych dla całego rynku wspólnotowego.
W tych okolicznościach Komisja stwierdza, że nie posiada wystarczających danych do oceny, czy środki byłyby uzasadnione pod względem możliwego wpływu na wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
5.
PRODUKT 12: Pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
5.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(26) Rozważany produkt to niektóre pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej z żelaza lub ze stali niestopowej (zwane dalej "prętami zwykłej jakości i kształtownikami lekkimi ze stali niestopowej").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72143000, 72149110, 72149190, 72149931, 72149939, 72149950, 72149961, 72149969, 72149980, 72149990, 72159010, 72288090, 72161000, 72162100, 72162200, 72164010, 72164090, 72165010, 72165091, 72165099, 72169910.
(27) Pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej są poddawane obróbce polegającej jedynie na kuciu, walcowaniu na gorąco, ciągnieniu na gorąco lub wyciskaniu na gorąco, włącznie z produktami skręcanymi po walcowaniu.
5.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 8809708 _BAR_ 9064208 _BAR_ 9189287 _BAR_ 9138570 _BAR_ 9003531 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 577708 _BAR_ 796208 _BAR_ 825287 _BAR_ 842570 _BAR_ 855531 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 37,8 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 6,6 % _BAR_ 8,8 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,5 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 6,1 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 8,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 9,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 310 _BAR_ 325 _BAR_ 270 _BAR_ 294 _BAR_ 313 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 686958 _BAR_ 810748 _BAR_ 833929 _BAR_ 849051 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(28) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanych produktów w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmiany w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż, jak i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
(29) Przywóz rozważanych produktów wzrósł z 825000 ton w 1999 r. do 856000 ton w 2001 r., to jest o 3,6 %.
Między 1999 r. a 2001 r. udział procentowy przywozu w produkcji ogółem wzrósł z 8,6 % do 9 %, podczas gdy udział procentowy przywozu w produkcji przeznaczonej na sprzedaż wzrósł z 9,9 % do 10,5 %.
(30) Chociaż nastąpił wzrost przywozu, zarówno w ujęciu absolutnym, jak i jako udział procentowy w produkcji wspólnotowej między 1999 r. a 2001 r., główny wzrost przywozu nastąpił w 1998 r. i nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
6.
PRODUKT 13: Pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali stopowej
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
6.1. Dany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(31) Dany produkt to niektóre pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali stopowej (zwane dalej "prętami zwykłej jakości ze stali stopowej").
Dany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72282011, 72282019, 72282030, 72283041, 72283049, 72283061, 72283069, 72283070, 72283089, 72286010, 72287010, 72287031, 72288010.
(32) Pręty zwykłej jakości ze stali stopowej są wytwarzane w procesie ciągłego odlewania i wykorzystywane są jako materiał wyjściowy do produkcji szerokiej gamy innych produktów stalowych, a także są sprzedawane jako produkt gotowy.
6.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(33) Komisja przeanalizowała przywóz danych produktów w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2169589 _BAR_ 2260969 _BAR_ 2032072 _BAR_ 2335440 _BAR_ 2227766 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 120459 _BAR_ 180099 _BAR_ 168783 _BAR_ 195334 _BAR_ 237687 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 49,5 % _BAR_ –6,3 % _BAR_ 15,7 % _BAR_ 21,7 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 5,6 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 10,7 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 4,5 % _BAR_ 6,6 % _BAR_ 6,7 % _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 5,9 % _BAR_ 8,7 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 11,9 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 470 _BAR_ 483 _BAR_ 438 _BAR_ 436 _BAR_ 429 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 150279 _BAR_ 174441 _BAR_ 182059 _BAR_ 216511 _BAR_
(34) Przywóz rozważanych produktów wzrósł w ujęciu absolutnym w okresie 1997–2001, przy czym pierwszy wzrost przywozu w wysokości 60000 ton nastąpił między 1997 r. a 1998 r., a dalszy wzrost o 60000 ton między 1998 r. a 2001 r.
Podobnie znaczące wzrosty można zaobserwować w odniesieniu do produkcji ogółem i do produkcji sprzedanej.
6.3. Poważna szkoda i związek przyczynowy
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(35) W odniesieniu do produktu nr 13 Komisja zbadała także, czy producenci wspólnotowi odnieśli poważną szkodę spowodowaną zwiększonym przywozem.
Przyjmując okres 1997–2001 jako całość, zaobserwowano, co następuje:
- Produkcja ogółem pozostała na stabilnym poziomie około 2,6 milionów ton.
- Sprzedaż we Wspólnocie także pozostała stosunkowo stabilna na poziomie około 2,0 milionów ton.
- Cena sprzedaży wspólnotowej nieznacznie wzrosła między 1997 a 1998 r., ale następnie spadła w 1999 r.
Ceny wróciły do poziomu z 1997 r. w 2001 r., rosnąc o 7 % między 2000 r. a 2001 r.
- Rentowność spadła z 4,1 % do 2,8 %, ale wzrosła z 2,2 % do 2,8 % między 2000 r. a 2001 r.
- Produktywność wzrosła z 402 do 465 (ton/pracownik).
- Udział rynkowy producentów wspólnotowych spadł z 94,4 % do 89,3 %.
(36) Komisja zauważa, że chociaż rentowność obniżyła się z 4,1 % do 2,8 %, wzrosła ona z 2,2 % do 2,8 % między 2000 r. a 2001 r.
Liczne wskaźniki, włączając cenę i rentowność wskazują na pozytywną tendencję między 1999 r. a 2001 r., kiedy to nastąpił największy wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
7.
PRODUKT 15: Pręty i profile lekkie ze stali nierdzewnej
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
7.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(37) Rozważany produkt stanowią niektóre pręty ze stali nierdzewnej i profile lekkie z żelaza, stali stopowej, lub stali niestopowej (zwane dalej "prętami i profilami lekkimi ze stali nierdzewnej").
Dany wyrób jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72221111, 72221119, 72221121, 72221129, 72221191, 72221199, 72221910, 72221990, 72222011, 72222019, 72222021, 72222029, 72222031, 72222039, 72222081, 72222089, 72223010, 72223051, 72223091, 72223098, 72224010, 72224030, 72224091, 72224093, 72224099,
i obejmuje pręty i walcówki, poddane obróbce polegającej jedynie na walcowaniu na gorąco, ciągnieniu na gorąco lub wyciskaniu lub poddane obróbce polegającej jedynie na formowaniu na zimo lub wykończeniu na zimno.
7.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(38) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 413326 _BAR_ 464521 _BAR_ 423861 _BAR_ 480349 _BAR_ 505715 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 64211 _BAR_ 70602 _BAR_ 62184 _BAR_ 72084 _BAR_ 70375 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 10,0 % _BAR_ –11,9 % _BAR_ 15,9 % _BAR_ –2,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 15,5 % _BAR_ 15,2 % _BAR_ 14,7 % _BAR_ 15,0 % _BAR_ 13,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 15,5 % _BAR_ 15,3 % _BAR_ 14,8 % _BAR_ 14,7 % _BAR_ 13,8 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 15,6 % _BAR_ 15,4 % _BAR_ 14,8 % _BAR_ 15,0 % _BAR_ 13,9 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 2193 _BAR_ 2211 _BAR_ 2195 _BAR_ 2079 _BAR_ 2518 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 67407 _BAR_ 66393 _BAR_ 67134 _BAR_ 71230 _BAR_
(39) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 62000 ton w 1999 r. do 72000 ton w 2000 r., zanim znowu zmniejszył się do 70000 ton w 2001 r.
W szczególności przywóz zmniejszył się o 2,4 % między 2000 r. a 2001 r., do nieco poniżej poziomu z 1998 r.
Między 1999 r. a 2001 r. udział procentowy przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż zmniejszył się z 14,8 % do 13,9 %.
(40) W świetle zmniejszenia się przywozu między 1999 a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
8.
PRODUKT 16: Walcówka ze stali nierdzewnej
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
8.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(41) Rozważany produkt to niektóre walcówki ze stali nierdzewnej (zwane dalej "walcówką ze stali nierdzewnej").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72210010, 72210090.
(42) Walcówki ze stali nierdzewnej są wytwarzane za pomocą walcowania na gorąco zwojów ze stali nierdzewnej.
8.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 211772 _BAR_ 213994 _BAR_ 195349 _BAR_ 264768 _BAR_ 227648 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 9909 _BAR_ 26151 _BAR_ 16218 _BAR_ 19440 _BAR_ 16800 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 163,9 % _BAR_ –38,0 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,6 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 4,7 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 8,3 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 2,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 3,8 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 1976 _BAR_ 1636 _BAR_ 1498 _BAR_ 2080 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 18030 _BAR_ 21185 _BAR_ 17829 _BAR_ 18120 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(43) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmiany w przywozie w ujęciu absolutnym i zarówno w odniesieniu do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż jak i produkcji wspólnotowej ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
(44) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 16200 ton w 1999 r. do 19400 ton w 2000 r., zanim zmniejszył się do 16800 ton w 2001 r., to jest o 13,6 %.
Między 1999 a 2001 r., udział procentowy przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż zmniejszył się z 6,4 % do 5,8 %.
(45) W świetle zmniejszenia się przywozu między 2000 a 2001 r. zarówno w ujęciu absolutnym, jak i udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
9.
PRODUKT 17: Druty ze stali nierdzewnej
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
9.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(46) Rozważany produkt to niektóre druty ze stali nierdzewnej (zwane dalej "drutami ze stali nierdzewnej").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
72230011, 72230091, 72230019, 72230099.
(47) Są one wytwarzane za pomocą ciągnienia walcówki ze stali nierdzewnej i mają liczne zastosowania w sektorach maszynowym i motoryzacyjnym.
9.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(48) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i do produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Następująca tabela przedstawia zmiany w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż jak i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 113340 _BAR_ 123363 _BAR_ 119494 _BAR_ 123375 _BAR_ 118145 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 28112 _BAR_ 36745 _BAR_ 32961 _BAR_ 34348 _BAR_ 32865 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 30,7 % _BAR_ –10,3 % _BAR_ 4,2 % _BAR_ –4,3 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 24,8 % _BAR_ 29,8 % _BAR_ 27,6 % _BAR_ 27,8 % _BAR_ 27,8 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 28,8 % _BAR_ 36,4 % _BAR_ 33,6 % _BAR_ 32,5 % _BAR_ 32,8 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 29,3 % _BAR_ 37,1 % _BAR_ 34,2 % _BAR_ 33,2 % _BAR_ 33,8 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 3244 _BAR_ 3046 _BAR_ 2943 _BAR_ 3602 _BAR_ 3853 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 32429 _BAR_ 34853 _BAR_ 33655 _BAR_ 33607 _BAR_
(49) Przywóz rozważanych produktów wzrósł z 33000 ton w 1999 r. do 34000 ton w 2000 r., zanim zmniejszył się do 33000 ton w 2001 r., to jest o 4,3 %.
Między 1999 r. a 2001 r., udział procentowy przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż spadł z 34,2 % do 33,8 %.
(50) W świetle zmniejszenia się przywozu między 2000 r. a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
10.
PRODUKT 20: Rury gazowe
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
10.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(51) Rozważany produkt to niektóre rury gazowe z żelaza, stali stopowej lub stali niestopowej (zwane dalej "rurami gazowymi").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
73063051, 73063059, 73063071, 73063078.
(52) Są one wytwarzane za pomocą ciągnienia walcowanych na gorąco zwojów i obejmują rury przewodowe, rury i profile zamknięte, gwintowane lub dające się gwintować rury (przewody gazowe), powlekane galwanicznie lub powlekane cynkiem.
10.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 957845 _BAR_ 931345 _BAR_ 926525 _BAR_ 937273 _BAR_ 824390 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 334348 _BAR_ 383070 _BAR_ 325276 _BAR_ 390011 _BAR_ 337572 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 14,6 % _BAR_ –15,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ –13,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 41,1 % _BAR_ 35,1 % _BAR_ 41,6 % _BAR_ 40,9 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 47,4 % _BAR_ 61,1 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 63,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 47,5 % _BAR_ 61,2 % _BAR_ 49,1 % _BAR_ 63,6 % _BAR_ 61,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 373 _BAR_ 402 _BAR_ 349 _BAR_ 405 _BAR_ 350 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 358709 _BAR_ 354173 _BAR_ 357644 _BAR_ 363792 _BAR_
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(53) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym i w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i do produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Powyższa tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
(54) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 325000 ton w 1999 r. do 390000 ton w 2000 r., zanim zmniejszył się do 338000 ton w 2001 r., to jest o 13,4 %.
Między 2000 r. a 2001 r., udział procentowy przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż spadł z 63,6 % do 61,2 %.
(55) W świetle zmniejszenia się przywozu między 2000 r. a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
11.
PRODUKT 21: Profile zamknięte
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
11.1. Rozważany produkt
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(56) Rozważany produkt to niektóre profile zamknięte z żelaza, stali stopowej lub stali niestopowej (zwane dalej "profilami zamkniętymi").
Rozważany produkt jest obecnie sklasyfikowany pod następującymi kodami CN:
73066031, 73066039.
(57) Składa się z przewodów rurowych w rodzaju używanych do rurociągów naftowych lub gazowych, spawane, o innym niż okrągły przekroju poprzecznym, o prostokątnym (włącznie z kwadratowym) przekroju poprzecznym, o grubości ścianki nieprzekraczającej 2 mm, lub innych.
11.2. Wzrost w przywozie
ZUŻYCIE
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wielkość (w tonach) _BAR_ 2173369 _BAR_ 2181949 _BAR_ 2385453 _BAR_ 2360496 _BAR_ 2412555 _BAR_
DANE DOTYCZĄCE PRZYWOZU
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Przywóz ogółem
Wielkość (w tonach) _BAR_ 294726 _BAR_ 363724 _BAR_ 406554 _BAR_ 508738 _BAR_ 435500 _BAR_
Stopa wzrostu (w %) _BAR_ _BAR_ 23,4 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ –14,4 % _BAR_
Udział rynkowy (w %) _BAR_ 13,6 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,0 % _BAR_ 21,6 % _BAR_ 18,1 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji ogółem (w %) _BAR_ 13,8 % _BAR_ 17,5 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Stosunek przywozu do produkcji sprzedanej (w %) _BAR_ 14,0 % _BAR_ 17,8 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 24,1 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Ceny jednostkowe (w EUR/tona) _BAR_ 410 _BAR_ 414 _BAR_ 368 _BAR_ 367 _BAR_ 308 _BAR_
_BAR_ 1998/1997 _BAR_ 1999/1998 _BAR_ 2000/1999 _BAR_ 2001/2000 _BAR_
Wielkość jako średnie ruchome (w tonach) _BAR_ 329225 _BAR_ 385139 _BAR_ 457646 _BAR_ 472119 _BAR_
(58) Komisja przeanalizowała przywóz rozważanego produktu w okresie 1997–2001, w ujęciu absolutnym w odniesieniu do produkcji przeznaczonej na sprzedaż i do produkcji wspólnotowej ogółem, włączając produkcję przeznaczoną dla określonego odbiorcy ("produkcja ogółem").
Powyższa tabela przedstawia zmianę w przywozie w ujęciu absolutnym i w odniesieniu zarówno do produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż, jak i produkcji ogółem, corocznie w latach 1997–2001.
(59) Przywóz rozważanego produktu wzrósł z 407000 ton w 1999 r. do 509000 ton w 2000 r., zanim zmniejszył się do 436000 ton w 2001 r., to jest o 14,4 %.
Między 2000 r. a 2001 r., udział procentowy przywozu w produkcji wspólnotowej przeznaczonej na sprzedaż spadł z 24,1 % do 20,2 %.
(60) W świetle zmniejszenia się przywozu między 2000 r. a 2001 r., zarówno w ujęciu absolutnym, jak i udziału procentowego w produkcji wspólnotowej, nie można ustalić, że w ostatnim okresie nastąpił nagły, silny i znaczący wzrost przywozu.
Dlatego też w ocenie Komisji nie są spełnione warunki dla przyjęcia ostatecznych środków ochronnych.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
(61) Komisja uznaje, że z powodów określonych powyżej nie są spełnione warunki dla nałożenia ostatecznych środków ochronnych na produkty o numerach 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 20 i 21.
(62) Z tego powodu powinny zostać zakończone postępowania ochronne w odniesieniu do produktów o numerach 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 20 i 21.
Wszelkie tymczasowe środki w odniesieniu do produktów o numerach 6, 11, 12, 13 i 17 nie powinny zostać zatwierdzone [5].
Wszelkie dodatkowe należności celne opłacone w odniesieniu do tych produktów zgodnie z tymczasowymi środkami powinny zostać zwrócone.
(63) Komisja otrzymała nowe informacje dotyczące produktów o numerach 9, 10 i 14, pozwalające domniemywać, że przywóz w 2002 r. może prawdopodobnie być znacznie wyższy niż w 2001 r.
Ponadto zostały dostarczone informacje, że producenci wspólnotowi mogą ponosić straty finansowe i zmniejszyć sprzedaż w 2002 r.
Dlatego też Komisja uznaje za właściwe kontynuowanie postępowania w sprawie tych produktów, zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94.
(64) Jednakże Komisja stwierdza na podstawie informacji, które przeanalizowała, jak też na podstawie nowych informacji otrzymanych w sprawie produktów 9, 10 i 14, że tendencja w przywozie produktów 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 20 i 21 zagraża spowodowaniem szkody dla producentów wspólnotowych i że jest w interesie Wspólnoty stworzenie systemu nadzoru retrospektywnego. Z tego względu Komisja wnioskuje, że zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 519/94 powinien zostać stworzony system nadzoru w odniesieniu do przywozu tych produktów, które zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, w celu szybkiego zapewnienia informacji o zmianach w przywozie. W celu zapewnienia spójności i biorąc pod uwagę długi okres trwania środków ochrony handlu USA, nadzór powinien zostać wprowadzony na taki sam okres, jak w przypadku środków nałożonych odrębnym rozporządzeniem w sprawie siedmiu produktów stalowych. Nadzorem tym należy zarządzać zgodnie z systemem ustanowionym w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6] (ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002), a Państwa Członkowskie powinny przekazywać informacje Komisji raz w tygodniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postępowania ochronne w odniesieniu do produktów o numerach 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 20 i 21, bardziej szczegółowo przedstawionych w załączniku 1, zostają zakończone.
Artykuł 2
Wszelkie kwoty zapłacone w związku z dodatkowymi należnościami celnymi na mocy tymczasowych środków ochronnych nałożonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 560/2002 [3] Dz.U. L 85 z 28.3.2002, str. 1. w odniesieniu do produktów o numerach 6, 11, 12, 13 i 17, bardziej szczegółowo przedstawionych w załączniku 1, są zwracane możliwie najszybciej.
Artykuł 3
1.
Dla każdego z produktów o kodach CN wyszczególnionych w załączniku 1 i do dnia 28 marca 2005 r. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o dokładnych wielkościach przywozu wprowadzonych do swobodnego obrotu, stosując metodę nadzoru przywozu preferencyjnego określoną w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93.
2.
Takie powiadomienie ma miejsce nie później niż w południe czasu lokalnego w Brukseli, w każdą środę, dla wielkości przywozu wprowadzonego do swobodnego obrotu w poprzednim tygodniu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1696/2002
z dnia 23 września 2002 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1],
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
WCZEŚNIEJSZE PROCEDURY
(1) Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1015/94 [2], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych (TCS) pochodzących z Japonii.
(2) W art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 1015/94 Rada szczególnie zwolniła z cła antydumpingowego systemy kamer wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia (zwanego dalej "Załącznikiem"), reprezentujące wysokiej klasy profesjonalne systemy kamer, które pod względem technicznym spełniają wymagania definicji produktu na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1015/94, ale które nie mogą być uznawane za systemy kamer telewizyjnych.
(3) W październiku 1995 r.
Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 2474/95 [3] wprowadziła zmiany do powyższego rozporządzenia (WE) nr 1015/94, w szczególności w odniesieniu do definicji produktu podobnego i niektórych modeli profesjonalnych systemów kamer, które zostały wyraźnie zwolnione z ostatecznego cła antydumpingowego.
(4) W październiku 1997 r.
Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 1952/97 [4] wprowadziła zmiany w stawkach ostatecznego cła antydumpingowego wobec dwóch zainteresowanych spółek, tj. Sony Corporation i Ikegami Tsushinki, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym").
Ponadto Rada szczególnie wyłączyła z zakresu cła antydumpingowego niektóre nowe modele systemów profesjonalnych kamer, poprzez dodanie ich do Załącznika.
(5) W styczniu 1999 r. i 2000 r. Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 193/1999 [5] oraz rozporządzenia (WE) nr 176/2000 [6] wprowadziła zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1015/94, dodając niektóre następne modele systemów profesjonalnych kamer do Załącznika i w ten sposób wyłączając je z zastosowania wobec nich ostatecznego cła antydumpingowego.
(6) We wrześniu 2000 r. Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 [7] zatwierdziła ostateczne cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1015/94, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(7) W styczniu 2001 r. oraz w maju 2001 r.
Rada wprowadziła najnowsze zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2042/2000, dodając niektóre następne modele systemów profesjonalnych kamer do Załącznika i w ten sposób wyłączając je z zastosowania wobec nich ostatecznego cła antydumpingowego.
(8) Wreszcie we wrześniu 2001 r. Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 1900/2001 [8], w ślad za przeglądem tymczasowym, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zatwierdziła poziom ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na producenta eksportującego, Hitachi Denshi Ltd.
2.
POSTĘPOWANIE DOTYCZĄCE NOWYCH MODELI SYSTEMÓW PROFESJONALNYCH KAMER
2.1. Procedura
(9) Dwaj japońscy producenci eksportujący, tj. Victor Company of Japan Limited (JVC) oraz Ikegami Tsushinki Co Ltd (Ikegami), poinformowali Komisję w dniu 17 kwietnia 2001 r. oraz dnia 12 października 2001 r., odpowiednio, że zamierzają wprowadzić nowe modele systemów profesjonalnych kamer na rynek wspólnotowy oraz zażądali od Komisji dodania tych nowych modeli systemów profesjonalnych kamer, w tym ich akcesoriów, do Załącznika i tym samym zwolnienia ich z ceł antydumpingowych.
(10) Komisja poinformowała odpowiednio przemysł wspólnotowy oraz rozpoczęła postępowanie ograniczające się do ustalenia, czy brane pod uwagę produkty wchodzą w zakres obowiązywania ceł antydumpingowych i czy część operacyjna rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 powinna być odpowiednio zmieniona.
2.2. Modele podlegające postępowaniu
(11) Otrzymane wnioski dotyczyły następujących modeli systemów kamer, opatrzonych odpowiednią informacją techniczną:
(i) JVC
- element kontrolny zdalnej kamery RM-P210E;
(ii) Ikegami
- głowica kamery HDL-37E
- głowica kamery HDL-10
- głowica kamery HDL-40
- element kontrolny kamery MA-400
- element kontrolny kamery CCU-37
- element kontrolny kamery CCU-10
- zdalny element kontrolny RCU-400
- zdalny element kontrolny RCU-240A
- rozgałęziacz kamery CA-450.
Wszystkie powyższe modele zostały przedstawione jako część systemów profesjonalnych kamer przeznaczonych na rynek profesjonalnego wideo.
2.3. Wyniki badań
(12) Komisja przeprowadziła badanie techniczne.
Z tej analizy wynikło, że pomimo zaawansowania technicznego wykazywanego przez te modele, nie są one wystarczające do tego, aby zaklasyfikować je jako systemy kamer radiowo-telewizyjnych lub telewizyjnych.
W związku z tym uznano, że wszystkie modele, o których mowa, powinny zostać zwolnione z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych.
(13) Komisja poinformowała przemysł wspólnotowy oraz eksportera TCS o swoich wynikach badań oraz zapewniła im możliwość zaprezentowania ich opinii.
Na podstawie wyników badań Komisji oraz w świetle faktu, że zainteresowane strony nie wniosły zastrzeżeń do wniosków Komisji, wszystkie modele i związany z nimi sprzęt wymieniony w akapicie 11, uznaje się za systemy profesjonalnych kamer.
Wynika z tego, że powinny one zostać zwolnione z zastosowania cła antydumpingowego stosowanego wobec TCS pochodzącego z Japonii, a Załącznik powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(14) W następstwie ujawnienia powyższych wyników badań, jeden producent eksportujący, tj. Ikegami, zażądał, aby modele kamer produkowane i wywożone przez niego zostały retroaktywnie zwolnione z obowiązujących środków antydumpingowych, bez względu na datę ich przywozu.
Utrzymywano, że z uwagi na to, że te modele uznano za systemy kamer profesjonalnych, cło antydumpingowe nie powinno mieć zastosowania wobec przywozów dokonanych przed opublikowaniem obecnego rozporządzenia.
(15) Systemy kamer wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 można uważać za zwolnione z cła, po tym, kiedy wyraźnie ustalono, że nie mogą one być stosowane do celów przekazu.
Takie ustalenie może być dokonane jedynie po szczegółowej kontroli przez instytucje wspólnotowe specyfikacji technicznych systemów kamer, o których mowa, a takie systemy kamer, odpowiednio, mogą zostać zwolnione z cła jedynie od chwili podjęcia pozytywnej decyzji o zawarciu modelu, o którym mowa, w Załączniku.
W takim przypadku zwolnienie powinno w zasadzie być skuteczne jedynie w przyszłości, np. od daty opublikowania skorygowanego Załącznika.
(16) Jednakże w szczególnych przypadkach instytucje wspólnotowe uznały za właściwe zwolnienie niektórych systemów kamer profesjonalnych z zakresu cła antydumpingowego ze skutkiem retroaktywnym.
W tych przypadkach modele kamer podlegających kontroli były przywożone do Wspólnoty jedynie w okresie między momentem żądania zwolnienia a opublikowaniem odpowiedniej poprawki Załącznika.
W konsekwencji te transakcje mogły być identyfikowane w ramach zwolnienia przez Komisję.
W tych szczególnych okolicznościach uznawano za możliwe do przyjęcia nienakładanie cła na takie przywozy odbywające się po wnioskowaniu o zwolnienie.
(17) Obecnie żąda się skutku retroaktywnego, bez względu na datę pierwszego przywozu, a obejmowałby on przywóz, który miał miejsce przed żądaniem zwolnienia.
Postępowanie ujawniło, że niektóre modele kamer, o których mowa, były już rzeczywiście przywożone zanim właściwe żądanie zwolnienia zostało przedłożone Komisji, mimo że na początku Ikegami zapewniał, że żaden przywóz modeli podlegający temu żądaniu nie miał miejsca przed takim żądaniem.
(18) W świetle powyższego uważa się, że skutek retroaktywny nie może zostać przyznany przywozom, które miały miejsce zanim zażądano zwolnienia od Komisji.
Zwolnienia mogą być przyznawane na podstawie pozytywnej decyzji o zawarciu w Załączniku niektórych typów kamer.
Faktycznie, charakter systemu kamer, o których mowa, nie może być ustalony przed otrzymaniem specyfikacji technicznych zawartych w żądaniu zwolnienia.
Nie ma możliwości, aby organy Komisji i Państw Członkowskich monitorowały odpowiedniość klasyfikacji CN dokonanych przez producentów eksportujących w odniesieniu do modeli kamer, na które jeszcze nie została zwrócona uwaga Komisji.
W wyniku tego, gdyby zwolnienie z cła zostało przyznane retroaktywnie do daty przed datą otrzymania wniosku przez Komisję, nie byłoby ryzyka ponoszonego przez producentów eksportujących dążących do uniknięcia płacenia cła przy pierwszym przywozie swoich modeli kamer w ramach nieodpowiednich kodów CN, tym samym unikających cła, a następnie wnioskujących o zwolnienie od daty pierwszego przywozu, jeżeli i gdy nieprawidłowości dochodzą do wiadomości władz.
Stąd, o ile żądania o skutek retroaktywny od daty otrzymania wniosku o zwolnienie mogą być rozpatrywane, nie jest właściwym rozszerzanie skutku retroaktywnego na przywozy, które miały miejsce zanim przedstawiono żądanie, wziąwszy pod uwagę w szczególności poważne ryzyko obchodzenia środków.
(19) W związku z tym postanowiono, że przywozy modeli kamer Ikegami podlegające obecnemu badaniu, przywiezione z datą lub po dacie otrzymania wniosku o zwolnienie, czyli w dniu lub po dniu 12 października 2001 r., powinny być zwolnione z cła.
(20) Z tych samych powodów postanowiono, że modele kamer JVC, także podlegające obecnemu badaniu, powinny zostać zwolnione z cła od daty otrzymania przez Komisję wniosku o zwolnienie, tj. od dnia 17 kwietnia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się wobec przywozów następujących modeli produkowanych i przywożonych do Wspólnoty Europejskiej przez następujących producentów eksportujących, od daty otrzymania przez Komisję stosownego żądania zwolnienia tych modeli z ostatecznego cła antydumpingowego, jak określone poniżej:
a) Ikegami Tsushinki Co Ltd od dnia 12 października 2001 r.:
- głowica kamery HDL-37E
- głowica kamery HDL-10
- głowica kamery HDL-40
- element kontrolny kamery MA-400
- element kontrolny kamery CCU-37
- element kontrolny kamery CCU-10
- zdalny element kontrolny RCU-400
- zdalny element kontrolny RCU-240A
- rozgałęziacz kamery CA-450;
b) Victor Company of Japan Limited od dnia 17 kwietnia 2001 r.:
- zdalny element kontrolny kamery RM-P210E.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1746/2002
z dnia 30 września 2002 r.
wprowadzające, w związku z reformą Komisji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Komisji Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 283,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po uzyskaniu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Reforma Komisji ma na celu w szczególności ponowne skupienie się na wykorzystaniu zasobów do swoich działań priorytetowych.
(2) W swoim komunikacie z dnia 9 lutego 2000 r. [4] Komisja wskazała, że zamierza wykorzystać posiadane zasoby ludzkie tak efektywnie, jak jest to tylko możliwe.
(3) Komisja zaspokaja znaczną część swoich potrzeb poprzez wewnętrzną racjonalizację i przesunięcie zatrudnienia.
(4) Oprócz tego Komisja podejmuje niezbędne kroki, w szczególności poprzez szkolenie, w celu udzielenia pomocy swoim pracownikom objętym przesunięciem zatrudnienia, tak aby odbyło się ono w najbardziej efektywny i zadowalający sposób.
(5) Jednakże kwalifikacje części urzędników, którzy osiągnęli wiek 55 lat oraz którzy zakończyli piętnastoletni okres służby, są za mało dostosowane do obowiązków, które mają być wypełnianie.
(6) Komisja potrzebuje nowych profili kwalifikacji i zrównoważenia planu obsady kadrowej; liczba urzędników odchodzących na emeryturę w normalnym trybie nie będzie wystarczająca do pozyskiwania niezbędnych kwalifikacji poprzez zatrudnianie nowych pracowników w zadowalającym okresie.
(7) Przyjmuje się odpowiednie specjalne środki w odniesieniu do zakończenia okresu służby wraz z wewnętrznymi uzgodnieniami administracyjnymi, mającymi na celu skuteczne monitorowanie stosowania niniejszego rozporządzenia.
(8) Te środki muszą być stosowane jako sprawa pilna i, o ile jest to możliwe, zgodnie z uwzględnieniem zrównoważenia geograficznego oraz stosownie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(9) Omawiane środki nie mogą obciążać budżetu.
W tym celu władza budżetowa powinna ustanowić mechanizm monitorowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Komisja jest upoważniona, w interesie służby i w celu uwzględnienia potrzeby odnowienia kwalifikacji, wynikającej z ponownego skupienia się na wykorzystaniu jej zasobów do działalności priorytetowej, przyjąć do dnia 31 grudnia 2004 r. środki mające na celu zakończenie służby, w rozumieniu art. 47 regulaminu pracowniczego, urzędników, którzy osiągnęli wiek 55 lat i zakończyli piętnastoletni okres służby, bez względu na budżet (operacyjny lub badawczy), z którego są opłacani, z wyjątkiem urzędników kategorii A1 i A2, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Ogólna liczba urzędników objętych środkami określonymi w art. 1 wynosi 600.
Przestrzeganie zasady nienaruszalności budżetu monitoruje się w trakcie rocznej procedury budżetowej.
W związku z tym organ mianujący, uwzględniając związek między liczbą urzędników, których okres służby został zakończony, oraz liczbą nowo zatrudnionych urzędników, przedkłada władzy budżetowej we właściwym czasie sprawozdanie, w którym stwierdza, że budżet nie został naruszony.
Artykuł 3
W ramach pułapu określonego w art. 2 i z uwzględnieniem interesu służby Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji ze Wspólnym Komitetem, wybiera spośród urzędników składających wnioski o zakończeniu ich służby na podstawie art. 1 tych, wobec których zastosuje ten środek.
W pierwszej kolejności uwzględnia się urzędników objętych środkami reorganizacyjnymi i środkami mającymi na celu ponowne skupienie się na wykorzystaniu własnych zasobów do działań priorytetowych, w szczególności przesunięciem zatrudnienia urzędników, których kwalifikacje uważane są za zbyt różniące się od zadań, które mają być wykonywane.
Należy uwzględnić ilość niezbędnych szkoleń, które powinny pomóc im w podejmowaniu nowych zadań, ich wiek, zdolności, wyniki, przebieg służby, sytuację rodzinną oraz staż pracy.
Artykuł 4
1.
Byli urzędnicy, których okres służby zakończył się zgodnie z art. 1, są uprawnieni do otrzymywania miesięcznego świadczenia, wyliczonego procentowo na podstawie wysokości ostatniego podstawowego uposażenia otrzymywanego stosownie do wieku i stażu pracy w momencie odejścia, zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Ostatnie podstawowe uposażenie jest to uposażenie zgodne z kategorią i stopniem posiadanym przez urzędnika w momencie odejścia, ustalone zgodnie z tabelą w art. 66 regulaminu pracowniczego, obowiązującą w pierwszym dniu miesiąca, w którym świadczenie ma być wypłacone.
2.
Byli urzędnicy mogą w dowolnym czasie, na własną prośbę, otrzymać emeryturę za wysługę lat na warunkach i zasadach określonym w regulaminie pracowniczym.
W takim przypadku uprawnienie do takiego świadczenia wygasa.
Wypłata świadczenia wygasa najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca, w którym były urzędnik ukończył 65 lat lub w przypadku, jeżeli jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego uzyskał(-a) prawo do 70 % maksymalnej emerytury za wysługę lat (art. 77 regulaminu pracowniczego).
W takich przypadkach były urzędnik automatycznie otrzymuje prawo do emerytury, która zostaje przyznana od pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz ostatni wypłacono świadczenie.
3. Świadczenie przewidziane w ust. 1 będzie dostosowane według stopy ustalonej zgodnie z art. 82 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego w odniesieniu do państwa położonego wewnątrz Wspólnoty, w przypadku gdy odbiorca udowodni, że ma tam miejsce zamieszkania.
Jeżeli odbiorca ma miejsce zamieszkania w państwie znajdującym się poza Wspólnotą, średnia stopa wyliczeń świadczenia wynosi 100.
Świadczenie jest wyrażone w euro.
Świadczenie jest płatne w walucie państwa zamieszkania odbiorcy.
Jednakże jeżeli podlega ono stopie 100 zgodnie z akapitem drugim, świadczenie jest płatne w euro.
Świadczenia płatne w walucie innej niż euro oblicza się na podstawie kursów wymiany określonych w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
4.
W przypadku gdy dochód brutto osiągany przez byłego urzędnika z tytułu jakiegokolwiek nowego zatrudnienia połączony ze świadczeniem przewidzianym w ust. 1 przekracza łączne wynagrodzenie brutto ostatnio przez niego otrzymywane, ustalone przez odniesienie do siatki płac obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, za który należne jest świadczenie, kwota nadwyżki zostanie odliczona od tego świadczenia.
Wynagrodzenie to będzie ważone tak jak zostało to przewidziane w ust. 3.
Dochód brutto i ostatnio otrzymywane łączne wynagrodzenie brutto, określone w akapicie pierwszym, oznaczają sumy wypłacone po odjęciu składek na zabezpieczenie społeczne, lecz przed odliczeniem podatku.
Były urzędnik składa formalne zobowiązanie, że dostarczy, jeżeli będzie to wymagane, pisemne zaświadczenia, takie jak: roczne zaświadczenie o dochodach, w formie zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia lub wyciągi z kont bankowych odpowiednio, oraz potwierdzoną urzędowo deklarację, że nie otrzymuje żadnego innego dochodu z tytułu jakiegokolwiek nowego zatrudnienia. Będzie też informował instytucję o wszystkich dodatkowych czynnikach, które mogą wpłynąć na jego lub jej prawo do świadczenia. Niedopełnienie tego obowiązku może spowodować zastosowanie sankcji dyscyplinarnych przewidzianych w art. 86 regulaminu pracowniczego.
5.
Jak określono w art. 67 regulaminu pracowniczego i w art. 1, 2 i 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dodatek mieszkaniowy, zasiłek na dziecko pozostające na utrzymaniu i dodatek edukacyjny są wypłacane albo odbiorcy świadczenia przewidzianego w ust. 1 albo osobie lub osobom, którym przyznano opiekę nad dzieckiem lub dziećmi z mocy prawa lub decyzją sądu, lub decyzją odpowiedniej władzy administracyjnej; zasiłek na gospodarstwo domowe będzie obliczany przez odniesienie do tego świadczenia.
6.
Jeśli odbiorcy świadczenia nie uzyskują dochodów z żadnej formy pracy zarobkowej, są uprawnieni osobiście, a także osoby objęte ich ubezpieczeniem, do świadczeń wynikających z systemu ubezpieczeń na wypadek choroby, przewidzianych w art. 72 regulaminu pracowniczego, pod warunkiem że płacą odpowiednie składki, obliczane na podstawie świadczenia przewidzianego w ust. 1.
7.
W okresie, w którym są uprawnieni do pobierania świadczenia, jednak nie dłużej niż przez 65 miesięcy, byli urzędnicy nadal nabywają dalsze prawa do emerytury za wysługę lat, opartej na wynagrodzeniu przypisanym do jego kategorii i stopnia, pod warunkiem że w tym okresie jest płacona składka przewidziana w regulaminie pracowniczym od tego wynagrodzenia i pod warunkiem że łączna emerytura nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w art. 77 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Do celów art. 5 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, okres taki uważa się za okres służby.
8.
Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 1 i art. 22 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, pozostały przy życiu małżonek byłego urzędnika zmarłego w trakcie otrzymywania miesięcznego świadczenia przewidzianego w ust. 1 jest uprawniony, pod warunkiem że był(-a) jego (jej) małżonkiem(-ką) przez co najmniej rok przed odejściem byłego urzędnika z pracy w instytucji, do renty rodzinnej równej 60 % emerytury za wysługę lat, która byłaby wypłacana bez żadnych odliczeń określonych w art. 9 załączniku VIII do regulaminu pracowniczego, jeżeli nabył do niej prawo w momencie śmierci.
Renta rodzinna określona w poprzednim akapicie nie jest mniejsza niż kwoty wymienione w art. 79 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Jednakże w żadnym przypadku nie może ona przekroczyć kwoty emerytury za wysługę lat, do jakiej były urzędnik byłby uprawniony gdyby żył i zostałaby mu przyznana emerytura po wygaśnięciu praw do wyżej wymienionego świadczenia.
Minimalny okres trwania małżeństwa określonego w akapicie pierwszym nie jest brany pod uwagę, jeżeli jedno lub więcej dzieci pochodzi z tego małżeństwa zawartego przez byłego urzędnika zanim odszedł z pracy, pod warunkiem że żyjący małżonek utrzymuje lub utrzymywał te dzieci.
Okres trwania małżeństwa nie będzie brany pod uwagę, jeżeli śmierć byłego urzędnika nastąpiła w okolicznościach określonych na końcu drugiego akapitu w art. 17 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
9.
W momencie śmierci byłego urzędnika otrzymującego świadczenie przewidziane w ust. 1 dzieci będące na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego są uprawnione do renty sierocej na warunkach określonych w art. 80 akapit pierwszy, drugi i trzeci regulaminu pracowniczego i w art. 21 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1747/2002
z dnia 30 września 2002 r.
wprowadzające, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Radzie Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 283,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. regulaminu pracowniczego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat o Unii Europejskiej rozszerzył zakres działania Rady i w rezultacie zwiększył rolę i zadania jej Sekretariatu Generalnego.
(2) Sekretariat Generalny Rady zaspakaja znaczną część swoich potrzeb przez wewnętrzną racjonalizację i przeniesienie do pracy w innym miejscu.
(3) Sekretariat Generalny Rady podejmuje niezbędne działania, w szczególności poprzez kształcenie kadr, w celu udzielenia pomocy swojemu personelowi objętemu przesunięciem zatrudnienia, w sposób możliwie zadawalający i efektywny.
(4) Jednakże kwalifikacje części urzędników, którzy osiągnęli wiek 55 lat oraz którzy przepracowali co najmniej 15 lat, są zbyt mało dostosowane do obowiązków, które powinni wykonywać.
(5) Sekretariat Generalny Rady potrzebuje nowych profili kwalifikacji zawodowych i zmian w planie obsady kadrowej, ale liczba urzędników odchodzących na emeryturę w normalnym trybie nie jest wystarczająca do pozyskania niezbędnych kwalifikacji poprzez zatrudnianie nowych urzędników w zadowalającym okresie.
(6) Należy zatem przyjąć specjalne środki dotyczące zakończenia służby, wraz z wewnętrznymi uzgodnieniami administracyjnymi służącymi efektywnemu monitorowaniu wdrażania niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki te muszą być stosowane przy jak najdalszym poszanowaniu równowagi geograficznej zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(8) Omawiane środki nie mogą obciążać budżetu.
W tym celu władza budżetowa powinna ustanowić mechanizm monitorowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Sekretariat Generalny Rady zostaje upoważniony, w interesie służby i w celu wzięcia pod uwagę potrzeby odnowienia kwalifikacji wynikającej z konieczności skoncentrowania środków na zadaniach priorytetowych, do podjęcia do dnia 31 grudnia 2004 r. środków mających na celu zakończenie służby w rozumieniu art. 47 regulaminu pracowniczego, przez urzędników, którzy osiągnęli wiek 55 lat i pozostawali w służbie przez co najmniej 15 lat, z wyjątkiem urzędników grupy A 1 i A 2, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Całkowita liczba urzędników, którzy mają zostać objęci środkami określonymi w art. 1 wynosi 94 (12 As, 22 LAs, 8 Bs, 44 Cs, i 8 Ds).
Podczas rocznej procedury budżetowej monitorowane będzie przestrzeganie nienaruszalności budżetu.
W tym celu organ mianujący, uwzględniając związek między liczbą urzędników, których okres służby został zakończony a liczbą nowozatrudnionych urzędników we właściwym czasie składa sprawozdanie władzy budżetowej, poświadczając spełnienie warunku nienaruszalności budżetu.
Artykuł 3
W ramach pułapów ustanowionych w art. 2 i w poszanowaniu interesów służby, Sekretariat Generalny Rady, po konsultacji ze swoim Wspólnym Komitetem, wybiera spośród urzędników składających wniosek o zakończenie swej służby na mocy art. 1, tych, wobec których chce zastosować ten środek.
W pierwszej kolejności rozważa wnioski urzędników objętych działaniami reorganizacyjnymi oraz koncentracją środków na nowych zadaniach priorytetowych, w szczególności przesunięciami zatrudnienia i których kwalifikacje uważane są za zbyt mało dostosowane do obowiązków, które mieliby wykonywać.
Należy wziąć pod uwagę ilość niezbędnych szkoleń, które umożliwiłyby im wykonywanie nowych zadań, ich wiek, zdolności, wydajność, przebieg służby, sytuację rodzinną oraz staż pracy.
Artykuł 4
1.
Byli urzędnicy, których okres służby został zakończony na mocy art. 1, są uprawnieni do comiesięcznego świadczenia ustalonego jako wartość procentowa ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego stosownie do wieku i stażu pracy w chwili odejścia zgodnie z tabelą umieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Ostatnie wynagrodzenie podstawowe jest równe wynagrodzeniu należnemu dla danej grupy i stopnia zajmowanego przez zainteresowanego urzędnika w chwili odejścia, ustalonego na podstawie tabeli z art. 66 regulaminu pracowniczego, obowiązującego pierwszego dnia miesiąca, za który należne jest świadczenie.
2.
Byli urzędnicy mogą w dowolnym czasie, na własną prośbę, otrzymać emeryturę na zasadach i warunkach ustanowionych w regulaminie pracowniczym.
Uprawnienie do świadczenia ulega wtedy wygaśnięciu.
Wygasa ono w każdym przypadku nie później niż ostatniego dnia miesiąca, w którym dany były urzędnik osiąga wiek 65 lat lub gdy przed osiągnięciem tego wieku staje się uprawniony do otrzymywania maksymalnej emerytury za wysługę lat w wysokości 70 % (art. 77 regulaminu pracowniczego).
W takich przypadkach, były urzędnik automatycznie otrzymuje prawo do emerytury, która zostaje przyznana od pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz ostatni wypłacono świadczenie.
3.
Świadczenie przewidziane w ust. 1 jest ważone według stopy ustalonej zgodnie z art. 82 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, dla kraju położonego wewnątrz Wspólnoty w przypadku gdy odbiorca udowodni, że ma tam miejsce zamieszkania.
Każdego roku odbiorcy dostarczają dowody poświadczające ich miejsce zamieszkania.
Jeśli odbiorca ma miejsce zamieszkania w kraju spoza Wspólnoty, dodatek do świadczenia wynosi 100.
Świadczenie jest wyrażone w euro.
Jest płatne w walucie państwa miejsca zamieszkania odbiorcy.
Jednakże jeżeli podlega ono przelicznikowi 100 zgodnie z akapitem drugim, jest ono płatne w euro.
Świadczenie płatne w walucie innej niż euro określa się na podstawie kursów wymiany określonych w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
4.
W przypadku gdy dochód brutto osiągany przez byłego urzędnika, z tytułu jakiegokolwiek nowego zatrudnienia, dodany do świadczenia przewidzianego w ust. 1, przekracza całkowite wynagrodzenie brutto ostatnio przez niego otrzymane, ustalone przez odniesienie do siatki płac obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, za który należne jest świadczenie, kwota nadwyżki zostaje odjęta od tego świadczenia.
Wynagrodzenie to jest ważone tak jak zostało to przewidziane w ust. 3.
Dochód brutto i ostatnio otrzymane całkowite wynagrodzenie brutto, określone w akapicie pierwszym, oznaczają sumy wypłacone po odjęciu składek na zabezpieczenie społeczne, ale przed odliczeniem podatku.
Były urzędnik podejmuje formalne kroki w celu dostarczenia wymaganych pisemnych dowodów w tym deklaracji rocznych dochodów w postaci zaświadczenia o zarobkach lub, gdzie właściwe, sprawozdania finansowego sprawdzonego przez biegłego rewidenta, oraz poświadczonej lub uwierzytelnionej deklaracji, iż on lub ona nie czerpią żadnych innych dochodów z żadnego innego miejsca zatrudnienia i powiadamia instytucję o wszelkich innych czynnikach, które mogłyby mieć wpływ na jego/jej prawo do świadczenia. Niespełnienie tego warunku powoduje, iż osoba zainteresowana może zostać poddana postępowaniu dyscyplinarnemu, przewidzianemu w art. 86 regulaminu pracowniczego.
5.
Jak określono w art. 67 regulaminu pracowniczego i w art. 1, 2 i 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dodatek mieszkaniowy, zasiłek na małoletnie dzieci oraz dodatek na edukację wypłacane są albo odbiorcy świadczenia przewidzianego w ust. 1 albo osobie lub osobom, którym przyznano opiekę nad dzieckiem lub dziećmi z mocy prawa lub decyzją sądu lub decyzją organu administracyjnego; dodatek mieszkaniowy obliczany jest w odniesieniu do świadczenia przewidzianego w ust. 1.
6.
Jeśli odbiorcy świadczenia nie uzyskują dochodów z żadnej formy pracy zarobkowej, są uprawnieni osobiście, a także osoby objęte ich ubezpieczeniem, do świadczeń wynikających z systemu ubezpieczeń na wypadek choroby, przewidzianych w art. 72 regulaminu pracowniczego pod warunkiem że płacą odpowiednie składki, obliczane na podstawie świadczenia przewidzianego w ust. 1.
7.
W okresie, w którym jest uprawniony do pobierania świadczenia, były urzędnik nadal nabywa dalsze prawa do emerytury opartej na wynagrodzeniu przypisanym do jego grupy i stopnia, pod warunkiem że w tym okresie jest płacona składka przewidziana w regulaminie pracowniczym od tego wynagrodzenia i pod warunkiem że całkowita emerytura nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w art. 77 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Do celów art. 5 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, okres taki jest uważany za okres przepracowany.
8.
Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 1 i art. 22 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, małżonek, który przeżył byłego urzędnika, zmarłego w trakcie otrzymywania miesięcznego świadczenia przewidzianego w ust. 1 jest uprawniony, pod warunkiem że on lub ona był/była jego lub jej małżonkiem, przez co najmniej rok przed odejściem byłego urzędnika z pracy w instytucji, do renty rodzinnej równej 60 % emerytury, jaka niezależnie od stażu pracy lub wieku, byłaby płacona byłemu urzędnikowi, gdyby przysługiwała jemu lub jej w momencie śmierci.
Renta rodzinna określona w akapicie pierwszym nie może być mniejsza niż kwoty wymienione w art. 79 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Jednakże w żadnym przypadku nie może ona przekroczyć sumy pierwszej wypłaty emerytury, do jakiej były urzędnik byłby uprawniony gdyby żył i zostałaby mu przyznana emerytura po wygaśnięciu praw do wyżej wymienionego świadczenia
Czas trwania małżeństwa określonego w akapicie pierwszym nie będzie brany pod uwagę, jeżeli jedno lub więcej dzieci pochodzi z tego małżeństwa zawartego przez byłego urzędnika zanim on lub ona odeszli z pracy pod warunkiem że żyjący małżonek utrzymuje lub utrzymywał te dzieci.
Ta sama zasada ma zastosowanie, jeżeli śmierć byłego pracownika zatrudnionego na czas określony nastąpiła w wyniku jednej z okoliczności przewidzianych na końcu art. 17 akapit drugi załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
9.
W przypadku śmierci byłego urzędnika otrzymującego świadczenie przewidziane w ust. 1, dzieci będące na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego są uprawnione do renty sierocej na warunkach określonych w art. 80 akapit pierwszy, drugi i trzeci regulaminu pracowniczego i w art. 21 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1748/2002
z dnia 30 września 2002 r.
wprowadzające, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników mianowanych na stanowisko w Parlamencie Europejskim oraz personelu tymczasowego grup politycznych Parlamentu Europejskiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 283,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,
uwględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament Europejski został zaangażowany w gruntowną restrukturyzację swojego systemu działania od roku 1997, kiedy Biuro przyjęło nową politykę kadrową, opierającą się na założeniach nowych zadań, jakie zostały przyznane Parlamentowi Europejskiemu na mocy Traktatów.
(2) W świetle czterech lat doświadczeń we wprowadzaniu wyżej wymienionej nowej polityki, a także w celu ustanowienia długoterminowej polityki zatrudnienia, spełniającej dające się przewidzieć zapotrzebowanie na szczególne kwalifikacje, Parlament Europejski przeprowadził badania dotyczące zapotrzebowania na zasoby ludzkie w przyszłych latach jako część praktyki, mającej na celu sporządzenie operacyjnego wykazu obowiązków i zadań.
(3) Parlament Europejski podejmuje niezbędne działania, w szczególności poprzez kształcenie kadr, w celu udzielenia pomocy swoim pracownikom objętym przesunięciem zatrudnienia, w sposób możliwie zadowalający i efektywny.
(4) Jednakże kwalifikacje części urzędników oraz pracowników personelu tymczasowego, grup politycznych, którzy osiągnęli wiek 55 lat oraz którzy zakończyli co najmniej piętnastoletni okres służby, są zbyt słabo dostosowane do obowiązków, które powinni wykonywać.
(5) Parlament Europejski potrzebuje nowych profili kwalifikacji zawodowych i zrównoważenia zmian w planie obsady kadrowej, ale liczba urzędników odchodzących na emeryturę w normalnym trybie nie jest wystarczająca do pozyskiwania niezbędnych kwalifikacji poprzez zatrudnianie nowych urzędników i pracowników personelu tymczasowego grup politycznych w satysfakcjonującym okresie czasu.
(6) Należy zatem przyjąć specjalne środki dotyczące zakończenia służby, wraz z wewnętrznymi uzgodnieniami administracyjnymi służącymi efektywnemu monitorowaniu wdrażania niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki te muszą zostać zastosowane w jak najszybszym czasie, przy jak najdalszym poszanowaniu równowagi geograficznej oraz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(8) Przyjęte środki nie mogą obciążać budżetu.
W tym celu władza budżetowa powinna ustanowić mechanizm monitorowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Parlament Europejski zostaje upoważniony, w interesie służby i w celu wzięcia pod uwagę potrzeby podniesienia kwalifikacji, wynikającej z konieczności skoncentrowania środków na zadaniach priorytetowych, do podjęcia do dnia 31 grudnia 2004 r. środków mających na celu zakończenie służby, w rozumieniu art. 47 regulaminu pracowniczego, urzędników oraz pracowników personelu tymczasowego grup politycznych, którzy osiągnęli wiek 55 lat i pozostawali w służbie przez okres co najmniej 15 lat, z wyjątkiem urzędników grupy A1 i A2, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Całkowita liczba urzędników, którzy mają zostać objęci środkami określonymi w art. 1, wynosi 100.
Całkowita liczba pracowników personelu tymczasowego grup politycznych, zatrudnionych w grupach politycznych, którzy mają zostać objęci środkami określonymi w art. 1, wynosi 24.
Przestrzeganie zasady nienaruszalności budżetu podlega monitoringowi w trakcie rocznej procedury budżetowej.
W tym celu organ mianujący, uwzględniając związek między liczbą urzędników, których okres służby został zakończony, oraz liczbą nowozatrudnionych urzędników, we właściwym czasie składa sprawozdanie władzy budżetowej, poświadczając spełnienie warunku nienaruszalności budżetu.
Artykuł 3
W ramach pułapów ustanowionych w art. 2 i w poszanowaniu interesów służby, Parlament Europejski po konsultacji ze swoim Wspólnym Komitetem wybiera spośród urzędników i pracowników personelu tymczasowego grup politycznych składających wniosek o zakończenie swej służby na mocy art. 1 tych, wobec których chce zastosować ten środek.
W pierwszej kolejności rozważa wnioski urzędników oraz pracowników personelu tymczasowego grup politycznych, objętych działaniami reorganizacyjnymi oraz koncentracją środków na nowych zadaniach priorytetowych, w szczególności przesunięć zatrudnienia, których kwalifikacje uważane są za zbyt słabo dostosowane do obowiązków, które mają wykonywać.
Należy wziąć pod uwagę ilość niezbędnych szkoleń, które umożliwiłyby im wykonywanie nowych zadań, ich wiek, zdolności, wydajność, przebieg służby, sytuacja rodzinna oraz staż pracy.
Artykuł 4
1.
Byli urzędnicy i pracownicy personelu tymczasowego grup politycznych, których okres służby został zakończony na mocy art. 1, są uprawnieni do comiesięcznego świadczenia ustalonego jako wartość procentowa ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego stosownie do wieku i stażu pracy w chwili odejścia zgodnie z tabelą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Ostatnie wynagrodzenie podstawowe jest równe wynagrodzeniu należnemu dla danej grupy i stopnia zajmowanego przez zainteresowanego urzędnika lub pracownika personelu tymczasowego grup politycznych w chwili odejścia, ustalonego na podstawie tabeli z art. 66 regulaminu pracowniczego, obowiązującego pierwszego dnia miesiąca, za który należne jest świadczenie.
2.
Byli urzędnicy oraz pracownicy personelu tymczasowego grup politycznych mogą w dowolnym czasie, na własną prośbę, otrzymać emeryturę na zasadach i warunkach ustanowionych w regulaminie pracowniczym.
Uprawnienie do świadczenia ulega wtedy wygaśnięciu.
Wygasa ono w każdym przypadku nie później niż ostatniego dnia miesiąca, w którym zainteresowany były urzędnik lub pracownik personelu tymczasowego grup politycznych osiąga wiek 65 lat lub, gdy przed osiągnięciem tego wieku staje się uprawniony do otrzymywania maksymalnej emerytury za wysługę lat w wysokości 70 % (art. 77 regulaminu pracowniczego).
W takich przypadkach, były urzędnik lub pracownik personelu tymczasowego grup politycznych automatycznie otrzymuje prawo do emerytury, która zostaje przyznana od pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz ostatni wypłacono świadczenie.
3.
Świadczenie przewidziane w ust. 1 jest ważone według stopy ustalonej zgodnie z art. 82 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, dla kraju położonego wewnątrz Wspólnoty w przypadku gdy odbiorca udowodni, że ma tam miejsce zamieszkania.
Każdego roku odbiorcy dostarczają dowody poświadczające ich miejsce zamieszkania.
Jeśli odbiorca ma miejsce zamieszkania w kraju spoza Wspólnoty, dodatek do świadczenia wynosi 100.
Świadczenie jest wyrażone w euro.
Jest płatne w walucie państwa zamieszkania odbiorcy.
Jednakże jeżeli podlega ono przelicznikowi 100 zgodnie z akapitem drugim, jest ono płatne w EUR.
Świadczenie płatne w walucie innej niż euro, określa się na podstawie kursów wymiany określonych w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
4.
W przypadku gdy dochód brutto osiągany przez byłego urzędnika lub byłego pracownika personelu tymczasowego grup politycznych z tytułu jakiegokolwiek nowego zatrudnienia dodany do świadczenia przewidzianego w ust. 1 przekracza całkowite wynagrodzenie brutto ostatnio przez niego otrzymane, ustalone przez odniesienie do siatki płac obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, za który należne jest świadczenie, kwota nadwyżki zostaje odjęta od tego świadczenia.
Wynagrodzenie to jest ważone tak jak zostało to przewidziane w ust. 3.
Dochód brutto i ostatnio otrzymane całkowite wynagrodzenie brutto, określone w akapicie pierwszym, oznaczają sumy wypłacone po odjęciu składek na zabezpieczenie społeczne, ale przed odliczeniem podatku.
Były urzędnik lub pracownik personelu tymczasowego grup politycznych podejmuje formalne kroki w celu dostarczenia wymaganych pisemnych dowodów w tym deklaracji rocznych dochodów w postaci zaświadczenia o zarobkach lub, w stosownym przypadku, sprawozdania finansowego sprawdzonego przez biegłego rewidenta, oraz poswiadczonej lub uwierzytelnionej deklaracji, iż on lub ona nie czerpią żadnych innych dochodów z żadnego innego miejsca zatrudnienia i powiadamia instytucję o wszelkich innych czynnikach, które mogłyby mieć wpływ na jego/jej prawo do świadczenia. Niespełnienie tego warunku powoduje, iż osoba zainteresowana może zostać poddana postępowaniu dyscyplinarnemu, przewidzianemu w art. 86 regulaminu pracowniczego.
5.
Jak określono w art. 67 regulaminu pracowniczego i w art. 1, 2 i 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dodatek mieszkaniowy, zasiłek na małoletnie dzieci oraz dodatek na edukację wypłacane są albo odbiorcy świadczenia przewidzianego w ust. 1 albo osobie lub osobom, którym przyznano opiekę nad dzieckiem lub dziećmi z mocy prawa lub decyzją sądu lub decyzją władzy administracyjnej; dodatek mieszkaniowy obliczany jest w odniesieniu do świadczenia przewidzianego w ust. 1.
6.
Jeśli odbiorcy świadczenia nie uzyskują dochodów z żadnej formy pracy zarobkowej, są uprawnieni osobiście, a także osoby objęte ich ubezpieczeniem, do świadczeń wynikających z systemu ubezpieczeń na wypadek choroby, przewidzianych w art. 72 regulaminu pracowniczego, pod warunkiem że płacą odpowiednie składki, obliczane na podstawie świadczenia przewidzianego w ust. 1.
7.
W okresie, w którym jest uprawniony do pobierania świadczenia, były urzędnik lub pracownik personelu tymczasowego grup politycznych (ale za okres nie dłuższy niż 65 miesięcy) nadal nabywa dalsze prawa do emerytury opartej na wynagrodzeniu przypisanym do jego grupy i stopnia, pod warunkiem że w tym okresie jest płacona składka przewidziana w regulaminie pracowniczym od tego wynagrodzenia i pod warunkiem że całkowita emerytura nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w art. 77 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Do celów art. 5 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, okres taki jest uważany za okres przepracowany.
8.
Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 1 i art. 22 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, małżonek, który przeżył byłego urzędnika lub pracownika personelu tymczasowego grup politycznych, zmarłego w trakcie otrzymywania miesięcznego świadczenia przewidzianego w ust. 1 jest uprawniony, pod warunkiem że on lub ona był/była jego lub jej małżonkiem, przez co najmniej rok przed odejściem byłego urzędnika lub pracownika personelu tymczasowego grup politycznych z pracy w instytucji, do renty rodzinnej równej 60 % emerytury, jaka niezależnie od stażu pracy lub wieku, byłaby płacona byłemu urzędnikowi lub pracownikowi personelu tymczasowego grup politycznych, gdyby przysługiwała jemu lub jej w momencie śmierci.
Renta rodzinna określona w akapicie pierwszym nie powinna być mniejsza niż kwoty wymienione w art. 79 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Jednakże w żadnym przypadku nie może ona przekroczyć sumy pierwszej wypłaty emerytury, do jakiej były urzędnik lub pracownik personelu tymczasowego grup politycznych byłby uprawniony gdyby żył i zostałaby mu przyznana emerytura po wygaśnięciu praw do wyżej wymienionego świadczenia
Minimalny czas trwania małżeństwa określonego w akapicie pierwszym nie będzie brany pod uwagę, jeżeli jedno lub więcej dzieci pochodzi z tego małżeństwa zawartego przez byłego urzędnika lub pracownika personelu tymczasowego grup politycznych zanim on lub ona odeszli z pracy pod warunkiem że żyjący małżonek utrzymuje lub utrzymywał te dzieci.
Tą samą zasadę stosuje się, jeżeli śmierć byłego pracownika zatrudnionego na czas określony nastąpiła w wyniku jednej z okoliczności przewidzianych na końcu art. 17 akapitu drugi załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
9.
W przypadku śmierci byłego urzędnika lub pracownika personelu tymczasowego grup politycznych otrzymującego świadczenie przewidziane w ust. 1, dzieci będące na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego są uprawnione do renty sierocej na warunkach określonych w art. 80 akapit pierwszy, drugi i trzeci regulaminu pracowniczego i w art. 21 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1749/2002
z dnia 30 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 291,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98 [6], powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1746/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzającego, w związku z reformą Komisji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Komisji Wspólnot Europejskich [7].
(2) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98, powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1747/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzającego, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Radzie Unii Europejskiej [8].
(3) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98, powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1748/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzające, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników mianowanych na stanowisko w Parlamencie Europejskim oraz personelu tymczasowego grup politycznych Parlamentu Europejskiego [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się lit. p), q) i r) w brzmieniu:
"p) uprawnieni do dodatków przewidzianych w przypadku zakończenia zatrudnienia na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1746/2002;
q) uprawnieni do dodatków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1747/2002;
r) uprawnieni do dodatków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1748/2002."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1750/2002
z dnia 30 września 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 291,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczna jest zmiana rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98 [2], w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1746/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzającego, w związku z reformą Komisji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Komisji Wspólnot Europejskich [3].
(2) Konieczna jest zmiana rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98 w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1747/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzającego, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich mianowanych na stanowisko w Radzie Unii Europejskiej [4].
(3) Konieczna jest zmiana rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 2459/98, w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1748/2002 z dnia 30 września 2002 r. wprowadzającego, w związku z modernizacją instytucji, specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników mianowanych na stanowisko w Parlamencie Europejskim oraz personelu tymczasowego grup politycznych Parlamentu Europejskiego [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do art. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się następujące szesnaste, siedemnaste i osiemnaste tiret:
"— osoby uprawnione do świadczenia z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1746/2002,
— osoby uprawnione do świadczenia z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1747/2002,
— osoby uprawnione do świadczenia z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1748/2002."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1752/2002
z dnia 1 października 2002 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1181/2002 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy również ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać ceftiofur.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać hydroksyetylosalicylan i chlorowodorek ksylazyny.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1754/2002
z dnia 1 października 2002 r.
zmieniające po raz czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1644/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniach 11 i 30 września 2002 r. Komitet ds. Sankcji zadecydował zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, wobec których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych i dlatego w załączniku I należy wprowadzić odpowiednie zmiany.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzenie to musi niezwłocznie wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1756/2002
z dnia 23 września 2002 r
zmieniające dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych odnośnie do cofnięcia zezwolenia dla dodatków i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2430/1999
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 9m,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na stosowanie nifursolu należącego do grupy kokcydiostatyków, nitrofuranu, jako dodatku paszowego po raz pierwszy zezwolono dyrektywą Komisji 82/822/EWG [2].
W dopuszczeniu stosowania dodatku wskazana jest osoba odpowiedzialna za wprowadzenie go do obiegu na okres dziesięciu lat w drodze rozporządzenia Komisji (WE) nr 2430/1999 [3], bez ponownej oceny.
(2) Artykuł 9m przewiduje wycofanie dodatku, jeżeli jakikolwiek z warunków wydania dopuszczenia stosowania dodatku, określonych w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, nie jest już zachowany.
(3) W okresie między 1990 a 1995 r. zarówno Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA), jak i Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych (CVMP) wydały opinię na temat zastosowania u zwierząt weterynaryjnych produktów leczniczych z grupy substancji znanych jako nitrofurany.
Komitety uznały, że z uwagi na genotoksyczność i rakotwórczość substancji ustalenie nadającej się do przyjęcia dziennej dawki (tzn. poziomu przeznaczonej dla człowieka dawki zawierającej pozostałości substancji, który można by uznać za bezpieczny) jest niemożliwe.
Skutkiem tego wyznaczenie maksymalnego poziomu pozostałości dla substancji nie było możliwe.
Wszystkie nitrofurany zostały w związku z tym dodane do załącznika IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [4], co było równoznaczne z wprowadzeniem w całej Wspólnocie zakazu podawania tych substancji jako weterynaryjnych produktów leczniczych zwierzętom wytwarzającym żywność.
(4) Komisja w związku z tym poprosiła Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) o przeprowadzenie naukowej oceny ryzyka związanego ze stosowaniem nifursolu, również należącego do grupy nitrofuranów.
(5) W dniu 11 października 2001 r. SCAN przyjął opinię dotyczącą nifursolu, z której wynikało, że na podstawie badań mutagenności, genotoksyczności i rakotwórczości zorganizowanych przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie nifursolu do obiegu i z uwagi na brak danych na temat wzrastającej toksyczności, ustalenie dziennej dawki nadającej się do przyjęcia przez konsumenta nie było możliwe.
Po zbadaniu danych uzupełniających SCAN potwierdził tę opinię dnia 18 kwietnia 2002 r.
(6) Wobec powyższego nie jest możliwe zagwarantowanie, że nifursol nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
(7) Artykuł 3a lit. b) dyrektywy 70/524/EWG stanowi, że wspólnotowe zezwolenie na stosowanie dodatku jest wydawane tylko wtedy, jeżeli odnośnie do warunków stosowania dodatek nie wywołuje negatywnych skutków dla zdrowia człowieka lub zwierzęcia bądź środowiska naturalnego, ani nie szkodzi konsumentowi poprzez pogarszanie charakterystyki produktów zwierzęcych.
(8) Z uwagi na to, że warunek ustanowiony w art. 3a tej dyrektywy w odniesieniu do nifursolu należącego go grupy kokcydiostatyków nie jest już zachowany, stosowanie tej substancji jako dodatku paszowego nie powinno już być dozwolone.
W rozporządzeniu (WE) nr 2430/1999 i zapisie dotyczącym tego kokcydiostatyku w załączniku B do dyrektywy 70/524/EWG w rozdziale II należy wprowadzić odpowiednie zmiany.
(9) Ze względu na brak pozytywnej opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt Komisja nie mogła przyjąć przepisów przewidzianych na mocy procedury ustanowionej w art. 23 dyrektywy 70/524/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2430/1999 skreśla się zapis odnoszący się do dodatku E 769, nifursolu.
2.
W załączniku B do dyrektywy 70/524/EWG w rozdziale II skreśla się zapis dotyczący nifursolu, substancji należącej do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 31 marca 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2002
z dnia 2 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/93 w sprawie informacji statystycznej odnoszącej się do wypłacanych refundacji wywozowych niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle rozwoju systemów technologii informacyjnej i wzrastających potrzeb Komisji posiadania do swojej dyspozycji lepszej informacji statystycznej, właściwe jest dostosowanie formatu i zakresu przekazywanej do Komisji informacji statystycznej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3223/93 z dnia 25 listopada 1993 r. w sprawie informacji statystycznych odnoszących się do refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1432/96 [4].
(2) Uwzględniając postęp technologii informatycznej, staje się bezużyteczne operowanie informacją statystyczną w podziale na grupy produktów.
Tak więc nie powinno się wymagać dalszego przekazywania tej informacji w podziale na grupy produktów.
(3) Artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1052/2002 [6], rozszerzył zakres towarów i obniżył próg, od którego trzeba deklarować, czy te towary zawierają wysoki procent pewnych przetworów mlecznych. Rozporządzenie (WE) nr 3223/93 powinno zostać dostosowane, aby zmiana ta znalazła w nim odbicie.
(4) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 3223/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Problemów Perspektywicznych w odniesieniu do Obrotu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w Załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3223/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się w art. 2 tiret pierwsze.
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Informacja statystyczna wymagana w art. 1 przekazywana jest do Komisji w formie pliku elektronicznego w formacie ustanowionym w załączniku C.
2.
Informacja statystyczna na towary objęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1520/2000 [7], do wywozu których przyznano refundacje w miesiącu poprzednim, jest przedstawiona w podziale według ośmiocyfrowej pozycji CN i zawiera:
a) wyrażone w tonach lub w innych jednostkach miary ilości takich towarów;
b) wyrażoną w walucie krajowej wartość refundacji wywozowych przyznanych w poprzednim miesiącu na każdy z przedmiotowych podstawowych produktów rolnych;
c) wyrażone w tonach lub w innych jednostkach miary ilości każdego z podstawowych produktów rolnych, na które przyznano refundacje.
3.
Informacja statystyczna dotycząca towarów objętych pozycjami CN 04052010, 04052030, 18069060 do 18069090, 19011000 do 19019099 oraz 21069098, zawierających na 100 kg wywożonego towaru nie mniej niż 51 kg przetworów mlecznych objętych pozycjami CN 04021019, 04022119, 04051011 do 04059090 oraz 04061020 do 04069099, przywożonych z państwa trzeciego w ramach uzgodnień dotyczących stawek preferencyjnych, zawiera:
a) wyrażone w tonach ilości takich towarów, za które wypłacono refundacje wywozowe w poprzednim miesiącu;
b) wyrażoną w walucie krajowej wartość refundacji wywozowych przyznanych na takie towary w poprzednim miesiącu;
c) ilości produktów objętych pozycjami CN 04021019, 04022119, 04051011 do 04059090 oraz 04061020 do 04069099 zawartych w towarach wywożonych, które przywieziono z kraju trzeciego w ramach uzgodnień dotyczących stawek preferencyjnych."
3) skreśla się załącznik A.
4) dodaje się załącznik C, którego tekst jest zamieszczony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 października 2002 r.
ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 12 września 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiająca przepisy weterynaryjne w sprawie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzenia ich na rynek oraz zapobiegania czynnikom chorobotwórczym w paszach pochodzenia zwierzęcego oraz paszach z ryb, zmieniająca dyrektywę 90/425/EWG [4], ustanowiła zasadę, że wszystkie odpady zwierzęce, bez względu na ich źródło, mogą zostać wykorzystane do produkcji materiału paszowego po odpowiedniej obróbce.
(2) Naukowy Komitet Sterujący wydał szereg opinii od chwili przyjęcia wspomnianej dyrektywy.
Wynika z nich podstawowy wniosek, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, wytworzone z osobników nie nadających się według badania weterynaryjnego do spożycia przez ludzi, nie powinny trafiać do łańcucha pokarmowego.
(3) W świetle owych opinii naukowych, należy odróżniać między sobą środki, które mają być zastosowane, na podstawie rodzaju używanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Możliwości wykorzystania niektórych surowców zwierzęcych winny zostać ograniczone.
Należy ustanowić zasady wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do celów innych niż karmienie zwierząt, a także reguły ich usuwania.
(4) W świetle doświadczeń zdobytych w ostatnich latach, uznaje się za właściwe wyraźne określenie zależności między dyrektywą 90/667/EWG oraz ustawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie środowiska.
Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na stosowanie obowiązującej legislacji w dziedzinie środowiska czy stanowić przeszkodę w opracowywaniu nowych zasad ochrony środowiska naturalnego, szczególnie w zakresie odpadów ulegających biodegradacji.
W tym względzie, Komisja przyjęła na siebie zobowiązanie, że do końca 2004 r. zostanie przygotowana dyrektywa w sprawie bioodpadów, obejmująca odpady gastronomiczne, w celu ustanowienia zasad dotyczących bezpiecznego wykorzystania, odzyskiwania, powtórnego przetworzenia i usuwania tych odpadów oraz kontrolowania potencjalnych źródeł skażeń.
(5) Międzynarodowa Konferencja Naukowa w sprawie mączki mięsno-kostnej, zorganizowana przez Komisję i Parlament Europejski, odbywająca się w Brukseli w dniach 1 i 2 lipca 1997 r., zapoczątkowała debatę dotyczącą produkcji i karmienia zwierząt mączką mięsno-kostną.
Na konferencji wezwano do dalszych rozważań w sprawie przyszłej polityki w tym obszarze.
W listopadzie 1997 r., w celu rozpoczęcia jak najszerszej zakrojonej debaty publicznej o przyszłości ustawodawstwa wspólnoty w dziedzinie żywienia, Komisja sporządziła dokument z konsultacji w sprawie mączki mięsno-kostnej.
Po przeprowadzeniu konsultacji okazało się, że istnieje ogólnie dostrzegana potrzeba uzupełnienia dyrektywy 90/667/EWG w celu dostosowania jej do nowych informacji naukowych.
(6) Parlament Europejski, w rezolucji z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie BSE i bezpieczeństwa żywienia zwierząt [5], wezwał do wprowadzenia zakazu używania białka zwierzęcego w paszach do chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(7) Opinie naukowe wskazują, że praktyka karmienia zwierząt białkami pochodzącymi z tuszy lub ich części zwierząt tego samego gatunku stanowi ryzyko rozprzestrzeniania się choroby.
Jako środek zapobiegawczy, praktyka ta winna w związku z powyższym zostać zakazana.
Należy przyjąć przepisy wykonawcze w celu zapewnienia niezbędnego oddzielenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych na pasze na każdym z etapów przetwarzania, przechowywania i transportu.
Jednakże, należy ustanowić zakres odstępstw od zakazu ogólnego w odniesieniu do ryb i zwierząt futerkowych, o ile będzie to za zasadne z punktu widzenia opinii naukowych.
(8) Także odpady gastronomiczne zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego mogą stanowić źródło rozprzestrzeniania się choroby.
Wszystkie odpady gastronomiczne pochodzące ze środków transportu międzynarodowego winny być usuwane w bezpieczny sposób.
Odpadów gastronomicznych wytwarzanych we Wspólnocie nie należy wykorzystywać do karmienia zwierząt gospodarskich innych niż zwierzęta futerkowe.
(9) Od października 1996 r., Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii (FVO) przeprowadziło szereg objazdów inspekcyjnych w Państwach Członkowskich, w celu oceny istnienia głównych obszarów ryzyka i możliwości zarządzania nim oraz procedur nadzoru w odniesieniu to BSE.
Część procesu oceny obejmowała systemy przemysłowego wytapiania tłuszczów i innych metod usuwania odpadów zwierzęcych.
Po przeprowadzeniu inspekcji sformułowano ogólne wnioski i szereg zaleceń, w szczególności w odniesieniu do możliwości rejestrowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
(10) Aby uniknąć ryzyka rozproszenia czynników chorobotwórczych i/lub pozostałości substancji szkodliwych, produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego winny być przetworzone, przechowywane i trzymane oddzielnie w zatwierdzonym i nadzorowanym zakładzie wyznaczonym przez zainteresowane Państwo Członkowskie lub winny zostać usunięte w odpowiedni sposób.
W pewnych okolicznościach, szczególnie gdy jest to uzasadnione odległością, czasem transportu lub problemami związanymi z wydajnością, wyznaczony zakład przetwórczy, spalarnia lub współspalarnia może znajdować się w innym Państwie Członkowskim.
(11) Dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spopielania odpadów [6] nie ma zastosowania do spalarni, jeżeli odpady poddawane obróbce zawierają wyłącznie tusze zwierzęce.
Dla tego rodzaju spalarni konieczne jest ustanowienie minimalnych wymagań w celu ochrony zdrowia publicznego i zwierząt.
Do czasu przyjęcia wymagań wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą przyjąć ustawodawstwo w dziedzinie środowiska odnoszące się do tego rodzaju zakładów.
Mniej rygorystyczne wymagania winni być zastosowane do spalarni o niskiej zdolności produkcyjnej, takich jak te umiejscowione w gospodarstwach rolnych i w krematoriach dla zwierząt domowych, co ma odzwierciedlać mniejsze ryzyko związane z surowcem poddawanym obróbce oraz pozwala uniknąć zbędnego transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
(12) Szczególne zasady winny zostać ustanowione w sprawie kontroli zakładów przetwórczych, w szczególności w odniesieniu do szczegółowych procedur udzielania zezwoleń na wykorzystanie metod przetwórczych i wewnętrznego nadzoru produkcji.
(13) W celu ułatwienia karmienia zwierząt nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi może być właściwe zezwolenie na odstępstwa od zasad dotyczących wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Takie przypadki winny pozostawać pod kontrolą właściwych władz.
(14) Właściwe mogą również okazać się odstępstwa zezwalające na usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na miejscu w warunkach kontrolowanych.
Komisja winna otrzymać informacje konieczne do zapewnienia monitorowania sytuacji, a w miarę potrzeb do ustanowienia przepisów wykonawczych.
(15) W Państwach Członkowskich winny zostać przeprowadzone inspekcje wspólnotowe w celu zapewnienia stosowania jednolitych wymagań zdrowotnych.
Inspekcje takie winny również obejmować procedury kontrolne.
(16) Legislacja wspólnotowa w dziedzinie ochrony zdrowia opiera się na solidnych podstawach naukowych.
W związku z tym, gdzie tylko jest to niezbędne, należy korzystać z konsultacji odpowiednich Komitetów Naukowych ustanowionych decyzjami Komisji 97/404/WE [7] i 97/579/WE [8]. W szczególności, wymagana jest opinia naukowa w sprawie wykorzystania produktów pochodzenia zwierzęcego w nawozach organicznych i dodatkach do wzbogacania gleby.
Do czasu przyjęcia zasad wspólnotowych w świetle tej opinii, Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub przyjąć przepisy krajowe bardziej rygorystyczne od tych przewidzianych niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem, że przepisy pozostają w zgodzie z pozostałym stosowanym prawodawstwem wspólnotowym.
(17) W Państwach Członkowskich występuje szereg sposobów podejścia do zagadnień wsparcia finansowego przetwarzania, gromadzenia, przechowywania i usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Aby zagwarantować, że nie ma to wpływu na warunki konkurencji między produktami rolnymi, konieczne jest przeprowadzenie analizy i, gdy sytuacja tego wymaga, podjęcie właściwych środków na poziomie Wspólnoty.
(18) Dlatego też wydaje się niezbędne przeprowadzenie przeglądu podstawowych zasad wspólnotowych mających zastosowanie do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
(19) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi (w szczególności przetworzone białko zwierzęce, tłuszcze wytopione, karma dla zwierząt domowych, skóry i skórki, wełna) są ujęte w wykazie produktów w załączniku I do Traktatu.
Wprowadzanie na rynek takich produktów stanowi istotne źródło dochodu części rolników.
W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora i podniesienia jego wydajności, przepisy zdrowia publicznego i przepisy sanitarne zwierząt odnoszące się do rozważanych produktów winny zostać ustanowione na poziomie Wspólnoty.
Uwzględniając znaczące ryzyko rozprzestrzeniania się chorób, na które narażone są zwierzęta, należy stosować szczególne wymagania co do wprowadzania na rynek niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w szczególności w regionach o wysokim statusie sanitarnym.
(20) Aby zagwarantować, że produkty przywożone z państw trzecich spełniają normy higieniczne, które są co najmniej identyczne lub równoważne z normami higienicznymi stosowanymi przez Wspólnotę, w odniesieniu do państw trzecich i ich przedsiębiorstw winien zostać wprowadzony system zaświadczeń w połączeniu ze wspólnotową procedurą kontroli w celu potwierdzenia, że warunki konieczne do wydania takiego zaświadczenia zostały spełnione.
Przywóz karmy dla zwierząt domowych i surowców do jej produkcji z państw trzecich może mieć miejsce z zastrzeżeniem odmiennych warunków od tych stosowanych do tego rodzaju surowców wytwarzanych we Wspólnocie, w szczególności w zakresie wymaganych gwarancji dotyczących pozostałości substancji zabronionych zgodnie z dyrektywą Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotyczącą zakazu wykorzystywania w hodowli bydła niektórych substancji o działaniu hormonalnym lub tyreostatycznym i agonistów receptorów beta, uchylającą dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG i 88/299/EWG [9].
Aby zagwarantować, że karma taka i surowce są używane jedynie zgodnie z ich przeznaczeniem, konieczne jest ustanowienie właściwych środków kontroli przywozu surowców objętych takimi odstępstwami.
(21) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, które są przewożone przez obszar Wspólnoty w tranzycie oraz te pochodzące ze Wspólnoty i przeznaczone na wywóz, mogą stwarzać ryzyko dla zdrowia publicznego i zwierząt we Wspólnocie.
Niektóre wymagania przewidziane niniejszym rozporządzeniem należy w związku z powyższym zastosować w odniesieniu do takich przewozów.
(22) Dokument towarzyszący produktom pochodzenia zwierzęcego jest najlepszym sposobem wykazania właściwym władzom w miejscu przeznaczenia, że przesyłka spełnia przepisy niniejszego rozporządzenia.
Świadectwo weterynaryjne winno zostać utrzymane w celu sprawdzenia miejsca przeznaczenia niektórych produktów przywożonych.
(23) Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r., ustanawiająca wymagania dotyczące ochrony zdrowia publicznego i zwierząt regulujące handel produktami i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w odniesieniu do czynników chorobotwórczych, w dyrektywie 90/425/EWG [10], realizuje wyżej wymienione cele.
(24) Rada i Komisja przyjęły szereg decyzji wprowadzających w życie dyrektywy 90/667/EWG i 92/118/EWG.
Ponadto, dyrektywa 92/118/EWG została istotnie zmieniona i mają zostać wprowadzone dalsze zmiany.
Wskutek tego sektor produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego reguluje obecnie duża liczba aktów wspólnotowych, pojawia się zatem potrzeba ich uproszczenia.
(25) Uproszczenie takie doprowadzi do zwiększenia przejrzystości w odniesieniu do szczególnych przepisów sanitarnych dotyczących produktów pochodzenie zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Uproszczenie szczególnego ustawodawstwa sanitarnego nie może prowadzić do deregulacji.
W związku z powyższym konieczne jest utrzymanie oraz, w celu zagwarantowania ochrony zdrowia publicznego i zwierząt, zaostrzenie szczegółowych przepisów sanitarnych dotyczących produktów pochodzenie zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(26) Rozważane produkty winny podlegać zasadom kontroli weterynaryjnych, w tym również kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji, oraz środkom ochronnym przewidzianym dyrektywą Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego [11].
(27) Należy prowadzać skuteczne kontrole produktów przywożonych do Wspólnoty.
Można to osiągnąć przez wprowadzenie w życie kontroli ustanowionych dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich [12].
(28) Dyrektywa 90/667/EWG, Decyzja Rady 95/348/WE z dnia 22 czerwca 1995 r., ustanawiająca zasady weterynaryjne i dotyczące zdrowia zwierząt, mające zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii w odniesieniu do obróbki niektórych typów odpadów przeznaczonych do lokalnego obrotu jako pasza dla niektórych kategorii zwierząt [13] oraz Decyzja Rady 1999/534/WE z dnia 19 lipca 1999 r., w sprawie środków mających zastosowanie do przetwarzania niektórych odpadów zwierzęcych w celu ochrony przeciw przenoszonym encefalopatiom gąbczastym i zmieniająca decyzję Komisji 97/735/WE [14], powinny dlatego zostać uchylone.
(29) W celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego, należy zapewnić ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. łańcucha pokarmowego i zdrowia zwierząt utworzonego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym zasady ogólne i wymagania odnoszące się do przepisów dotyczących żywności, powołującym Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającym procedury w kwestiach bezpieczeństwa żywności [15].
(30) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia winny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury realizowania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [16],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w odniesieniu do:
a) gromadzenia, transportu, przechowywania, przeładunku, przetwarzanie oraz wykorzystywania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w celu uniknięcia ryzyka, jakie stwarzają one dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
b) wprowadzania na rynek oraz, w pewnych szczególnych przypadkach, wywozu i tranzytu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów z nich otrzymywanych, określonych w załącznikach VII i VIII.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej ze sklepów detalicznych lub z placówek sąsiadujących z punktami sprzedaży, w których mięso jest dzielone i przechowywane wyłącznie w celu dostarczenia go bezpośrednio konsumentowi na miejscu;
b) mleka w stanie płynnym i siary usuwanych lub wykorzystywanych w gospodarstwie ich pochodzenia;
c) całych tusz lub części zwierząt dzikich, które nie są podejrzane o zarażenie się chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta, z wyjątkiem ryb złowionych do celów handlowych oraz tusz lub ich części dzikiej zwierzyny używanej do wytwarzania trofeów myśliwskich;
d) surowej karmy dla zwierząt domowych wykorzystywanej na miejscu, otrzymanej z uboju domowego w miejscu pochodzenia zwierząt przeznaczonych do spożycia wyłącznie przez rolnika i jego rodzinę, zgodnie z prawem krajowym;
e) odpadów gastronomicznych, o ile:
i) nie pochodzą one ze środków transportu międzynarodowego;
ii) nie są przeznaczone do spożycia przez zwierzęta; ani
iii) nie są przeznaczone do zużycia w wytwórni biogazu lub do kompostowania;
f) komórek jajowych, zarodków i nasienia przeznaczonych do celów hodowlanych; oraz
g) tranzytu statkiem lub samolotem.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na prawodawstwo weterynaryjne mające na celu wyeliminowanie niektórych chorób oraz ich kontrolę.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego : całe tusze, części zwierząt lub produkty pochodzenia zwierzęcego określone w art. 4, 5 i 6 nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, obejmujące komórki jajowe, zarodki i nasienie;
surowiec kategorii 1 : produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego określone w art. 4;
surowiec kategorii 2 : produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego określone w art. 5;
surowiec kategorii 3 : produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego określone w art. 6;
zwierzę : każde zwierzę należące do kręgowców lub bezkręgowców (włącznie z rybami, gadami i płazami);
zwierzę gospodarskie : każde zwierzę trzymane, tuczone lub hodowane przez człowieka, wykorzystywane do produkcji żywności (obejmującej mięso, mleko i jaja), wełny, futer, piór, skór lub innego produktu pochodzenia zwierzęcego;
zwierzę dzikie : każde zwierzę nie trzymane przez człowieka;
zwierzę domowe : każde zwierzę należące do gatunku zwyczajowo karmionego i trzymanego, ale nie spożywanego, przez człowieka do celów innych niż gospodarcze;
właściwe władze : organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy do zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia lub każdy inny organ, któremu organ centralny przekazał swoje kompetencje, w szczególności dotyczące kontroli pasz; definicja może również obejmować, gdzie sytuacja tego wymaga, odpowiedni organ państwa trzeciego;
wprowadzanie na rynek : każde działanie, którego celem jest sprzedaż produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, lub produktów z nich otrzymanych, objętych niniejszym rozporządzeniem na rzecz strony trzeciej we Wspólnocie, a także inna forma dostawy do strony trzeciej za opłatą lub wolna od opłat lub przechowywanie w celu dostarczenia stronie trzeciej;
handel : handel między Państwami Członkowskimi towarami w rozumieniu art. 23 ust. 2 Traktatu;
tranzyt : transport odbywający się przez obszar Wspólnoty z jednego państwa trzeciego do innego;
producent : każda osoba, której działalność prowadzi do wytworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego;
TSE : wszystkie przenoszone encefalopatie gąbczaste, z wyjątkiem tych występujących u ludzi;
materiał szczególnego ryzyka : materiał określony w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady zapobiegania, kontroli i eliminowania niektórych przenoszonych encefalopatii gąbczastych (1) [17].
2.
Stosuje się również szczególne definicje wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
Obowiązki ogólne
1.
Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty z nich otrzymywane, są gromadzone, przewożone, przechowywane, przeładowywane, przetwarzane, usuwane, wprowadzane na rynek, wywożone, przewożone tranzytem oraz wykorzystywane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą regulować, na mocy prawa krajowego, przywóz i wprowadzanie na rynek produktów określonych w załącznikach VII i VIII, do czasu przyjęcia decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
Niezwłocznie powiadamiają Komisję o wykorzystaniu tej możliwości.
3.
Państwa Członkowskie, indywidualnie lub wspólnie, zapewniają podjęcie odpowiednich przygotowań oraz istnienie infrastruktury wystarczającej do zagwarantowania zgodności z wymaganiami ust. 1.
ROZDZIAŁ II KATEGORYZACJA, GROMADZENIE, PRZEWÓZ, USUWANIE, PRZETWARZANIE, WYKORZYSTYWANIE ORAZ TYMCZASOWE PRZECHOWYWANIE PRODUKTÓW UBOCZNYCH POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO
Artykuł 4
Surowiec kategorii 1
1.
Surowiec kategorii 1 obejmuje produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego odpowiadające poniższemu opisowi lub dowolny surowiec zawierający takie produkty:
a) wszystkie części tuszy, włącznie ze skóry i skórki, następujących zwierząt:
i) zwierząt podejrzanych o zarażenie TSE zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 lub u których obecność TSE potwierdzono urzędowo;
ii) zwierząt ubitych w ramach środków zmierzających do wyeliminowania TSE;
iii) zwierząt innych niż zwierzęta gospodarcze i dzikie, obejmujących w szczególności zwierzęta domowe, z ogrodów zoologicznych i cyrkowe;
iv) zwierząt doświadczalnych, jak określono w art. 2 dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt, wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [18]; oraz
v) zwierząt dzikich podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta;
b) i) surowiec szczególnego ryzyka; oraz
ii) w przypadku gdy, podczas usuwania odpadów, surowiec szczególnego ryzyka nie został oddzielony, całe tusze martwych zwierząt zawierające ten surowiec;
c) produkty otrzymane ze zwierząt, którym podano substancje zabronione dyrektywą 96/22/WE, produkty pochodzenia zwierzęcego zawierające pozostałości substancji zanieczyszczających środowisko i inne substancje wymienione w grupie B pkt 3 załącznika I do dyrektywy Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków kontroli niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach oraz produktach zwierzęcych, uchylającej dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [19], jeżeli pozostałości takie przekraczają dozwolony poziom przewidziany w ustawodawstwie wspólnoty lub, w razie jej braku, w prawie krajowym;
d) wszystkie surowce zwierzęce zgromadzone podczas oczyszczania ścieków z zakładów przetwórczych kategorii 1 oraz innych placówek, w których usuwane są surowce szczególnego ryzyka, włączając w to odsiewy, surowce pozostałe w wyniku odpiaszczania, mieszaniny smarów i olejów, osad i substancje usunięte z kanałów ściekowych tych placówek, o ile substancje te zawierają surowce szczególnego ryzyka lub części takich surowców;
e) odpady gastronomiczne pochodzące ze środków transportu międzynarodowego; oraz
f) mieszanka surowca kategorii 1 z surowcem kategorii 2 lub 3 albo z obydwoma jednocześnie, zawierająca dowolny surowiec przeznaczony do przetworzenia w zakładzie przetwórczym kategorii 1.
2.
Surowce kategorii 1 są gromadzone, przewożone i niezwłocznie identyfikowane zgodnie z art. 7 oraz, z wyjątkami dla których przewidziano inaczej w art. 23 i 24, podlegają:
a) bezpośredniemu usuwaniu jako odpady przez spopielanie w spalarni zatwierdzonej zgodnie z art. 12;
b) przetworzeniu w zakładach przetwórczych zatwierdzonych na mocy art. 13 z wykorzystaniem dowolnej metody przetwarzania od 1 do 5 lub, w przypadku gdy właściwe władze tak wymagają, metody przetwarzania 1, w której surowiec końcowy jest trwale oznaczany - za pomocą zapachu w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe - zgodnie z załącznikiem VI rozdział I, a ostatecznemu usuwaniu jako odpady przez spopielanie lub współspopielanie w spalarniach lub współspalarniach zatwierdzonych zgodnie z art. 12;
c) z wyłączeniem surowca określonego w ust. 1 lit. a) pkt i) i ii), przetworzeniu w zakładach przetwórczych zatwierdzonych zgodnie z art. 13 z wykorzystaniem metody przetwarzania 1, w której surowiec końcowy jest trwale oznaczany za pomocą zapachu w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe zgodnie z załącznikiem VI rozdział I, a ostatecznemu usuwaniu jako odpady przez składowanie na składowiskach zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [20];
d) w przypadkach odpadów gastronomicznych określonych w ust. 1 lit. e), usuwaniu jako odpady przez składowanie na składowiskach zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE; lub
e) w świetle rozwoju wiedzy naukowej, usuwaniu za pośrednictwem innych środków, zatwierdzonych zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
Środki te mogą albo uzupełniać albo zastępować środki przewidziane lit. a)-d).
3.
Tymczasowy przeładunek lub przechowywanie surowca 1 może się odbywać w zakładach pośrednich kategorii 1 zatwierdzonych zgodnie z art. 10.
4. Surowiec kategorii 1 nie podlega wywozowi lub przywozowi z wyjątkiem przypadków, gdy jest to zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2. Jednakże, przywóz lub wywóz surowca szczególnego ryzyka odbywa się wyłącznie zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Artykuł 5
Surowiec kategorii 2
1.
Surowiec kategorii 2 obejmuje produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego odpowiadające poniższemu opisowi lub dowolny surowiec zawierający takie produkty:
a) obornik i treść przewodu pokarmowego;
b) wszystkie surowce zwierzęce gromadzone podczas oczyszczania ścieków z rzeźni innych niż rzeźnie objęte art. 4 ust. 1 lit. d) lub z zakładów przetwórczych kategorii 2, włączając w to odsiewy, surowce pozostałe w wyniku odpiaszczania, mieszaniny smarów i olejów, osad i substancje usunięte z kanałów ściekowych tych placówek;
c) produkty pochodzenia zwierzęcego zawierające pozostałości leków weterynaryjnych i zanieczyszczeń wymienione w załącznika I do dyrektywy 96/23/WE w grupie B pkt 1 i 2, jeżeli pozostałości te przekraczają dozwolony poziom przewidziany w ustawodawstwie wspólnoty;
d) produkty pochodzenia zwierzęcego, inne niż surowiec kategorii 1, przywiezione z państw trzecich oraz, podczas inspekcji przewidzianej ustawodawstwem wspólnotowym, nie spełniające wymagań weterynaryjnych w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty, jeżeli nie zostaną odesłane lub ich przywóz nie zostanie uznany z uwzględnieniem ograniczeń ustanowionych w ustawodawstwie wspólnoty;
e) zwierzęta i części zwierząt, inne niż te określone w art. 4, które padły z innych przyczyn niż ubój z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, włączając w to zwierzęta ubite w celu likwidacji epidemii choroby;
f) mieszanka surowca kategorii 2 z surowcem kategorii 3, zawierająca dowolny surowiec przeznaczony do przetworzenia w zakładzie przetwórczym kategorii 2; oraz
g) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego inne niż surowiec kategorii 1 lub kategorii 3.
2.
Surowce kategorii 2 są gromadzone, przewożone i niezwłocznie identyfikowane zgodnie z art. 7 oraz, z wyjątkami, dla których przewidziano inaczej w art. 23 i 24, podlegają:
a) bezpośredniemu usuwaniu jako odpady przez spopielanie w spalarni zatwierdzonej zgodnie z art. 12;
b) przetworzeniu w zakładzie przetwórczych zatwierdzonym zgodnie z art. 13 z wykorzystaniem dowolnej metody przetwarzania 1-5 lub, w przypadku gdy właściwe władze tak wymagają, metody przetwarzania 1, w której surowiec końcowy jest trwale oznaczany za pomocą zapachu w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe - zgodnie z załącznikiem VI rozdział I, oraz:
i) usuwaniu jako odpady przez spopielanie lub współspopielanie w spalarni lub współspalarni zatwierdzonej zgodnie z art. 12; lub
ii) w przypadku tłuszczów wytopionych, dalszemu przetworzeniu na związki pochodne do wykorzystania jako organiczne nawozy sztuczne, dodatki do wzbogacania gleby lub do celów technicznych, innych niż kosmetyki, środki farmakologiczne i wyroby medyczne, w zakładzie tłuszczowym kategorii 2 zatwierdzonym zgodnie z art. 14;
c) przetworzeniu w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 13 z wykorzystaniem metody przetwarzania 1, w której surowiec końcowy jest trwale oznaczony - za pomocą zapachu w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe - zgodnie z załącznikiem VI rozdział I; oraz:
i) w przypadku otrzymania surowca pochodzenia białkowego, wykorzystaniu jako organiczny nawóz sztuczny lub dodatek do wzbogacania gleby zgodnie z wymaganiami, jeżeli takie obowiązują, ustanowionymi na podstawie procedury określonej w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym;
ii) przetworzeniu w wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonej zgodnie z art. 15; lub
iii) usuwaniu jako odpady przez składowanie na składowisku, zatwierdzonym zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE;
d) w przypadku surowca pochodzącego z ryb, kiszeniu lub kompostowaniu zgodnie z zasadami przyjętymi na podstawie procedury określonej w art. 33 ust. 2;
e) w przypadku obornika, treści wydzielonych z przewodu pokarmowego, mleka i siary, jeżeli właściwe władze uznały, że nie stwarzają one ryzyka dla rozprzestrzeniania poważnej choroby zakaźnej:
i) wykorzystaniu bez przetworzenia jako surowiec w wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonej zgodnie z art. 15 lub obróbce w zakładzie technicznym zatwierdzonym do tego celu zgodnie z art. 18;
ii) zastosowaniu do uprawy ziemi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
iii) przetworzeniu w wytwórni biogazu lub kompostowaniu zgodnie z zasadami ustanowionymi na podstawie procedury określonej w art. 33 ust. 2;
f) w przypadku całych tuszy lub części zwierząt dzikich nie podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi i zwierzęta, wykorzystaniu do produkcji trofeów myśliwskich w zakładzie technicznym zatwierdzonym do tego celu zgodnie z art. 18; lub
g) usuwaniu za pośrednictwem innych środków lub wykorzystaniu w inny sposób zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
Środki te lub sposoby mogą uzupełniać lub zastępować środki przewidziane lit. a)-f).
3.
Tymczasowy przeładunek lub przechowywanie surowca kategorii 2, innego niż obornik, odbywa się w zakładach pośrednich kategorii 2 zatwierdzonych zgodnie z art. 10.
4.
Surowiec kategorii 2 nie jest wprowadzany na rynek ani nie podlega wywozowi z wyjątkiem przypadków, gdy jest to zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
Artykuł 6
Surowiec kategorii 3
1.
Surowiec kategorii 3 obejmuje produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego odpowiadające poniższemu opisowi lub dowolny surowiec zawierający takie produkty:
a) części zwierząt po uboju, nadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, ale nie przeznaczone do spożycia przez ludzi ze względów handlowych;
b) części zwierząt po uboju, odrzucone jako nie nadające się do spożycia przez ludzi, ale nie noszące znamion chorób przenoszonych na ludzi i zwierzęta, otrzymane z tusz nadających się do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;
c) skóry i skórki, kopyta i rogi, szczecina i pióra pochodzące od zwierząt po uboju w rzeźni, po przejściu badania przedubojowego, nadających się na podstawie wyniku przeprowadzonego badania, do uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;
d) krew zwierząt innych niż przeżuwacze po uboju w rzeźni, po przejściu badania przedubojowego, nadających się na podstawie wyniku przeprowadzonego badania, do uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;
e) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego otrzymane podczas wytwarzania produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, obejmujące odtłuszczone kości i skwarki;
f) wycofane środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenie zwierzęcego, inne niż odpady gastronomiczne, nie przeznaczone obecnie do spożycia przez ludzi ze względów handlowych lub w wyniku problemów spowodowanych błędami powstałymi podczas produkcji, pakowania lub innymi, które nie stwarzają żadnego ryzyka dla ludzi lub zwierząt;
g) surowe mleko pochodzące od zwierząt nie wykazujących żadnych objawów klinicznych choroby przenoszonej przez ten produkt na ludzi i zwierzęta;
h) ryby i inne zwierzęta morskie, z wyjątkiem ssaków morskich, odłowione na otwartym morzu do produkcji mączki rybnej;
i) świeże produkty uboczne rybne pochodzące z fabryk wytwarzających produkty rybne przeznaczone do spożycia przez ludzi;
j) muszle, produkty uboczne z wylęgarni i produkty uboczne otrzymane z tłuczonych jaj pochodzące od zwierząt nie wykazujących klinicznych objawów choroby przenoszonej na ludzi i zwierzęta;
k) krew, skóry i skórki, kopyta, pióra, wełna, rogi, sierść i futro pochodzące od zwierząt nie wykazujących klinicznych oznak choroby przenoszonej przez ten produkt na ludzi i zwierzęta; oraz
l) odpady gastronomiczne inne niż określone w art. 4 ust. 1 lit. e).
2.
Surowce kategorii 3 są gromadzone, przewożone i niezwłocznie identyfikowane zgodnie z art. 7 oraz, z wyjątkami, dla których przewidziano inaczej w art. 23 i 24, podlegają:
a) bezpośredniemu usuwaniu jako odpady przez spalenie w spalarni zatwierdzonej zgodnie z art. 12;
b) przetworzeniu w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 13 z wykorzystaniem dowolnej metody 1-5, w przypadku których surowiec końcowy jest trwale oznaczony - za pomocą zapachu w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe - zgodnie z załącznikiem VI rozdział I, oraz usuwaniu jako odpady przez spopielanie lub współspopielanie w spalarni lub współspalarni zatwierdzonej zgodnie z art. 12 lub składowaniu na składowisku zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE;
c) przetworzeniu w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 17;
d) przetworzeniu w zakładzie technicznym zatwierdzonym zgodnie z art. 18;
e) wykorzystaniu jako surowiec w wytwórni karmy dla zwierząt domowych zatwierdzonej zgodnie z art. 18;
f) przetworzeniu w wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonej zgodnie z art. 15;
g) w przypadku odpadów gastronomicznych określonych w ust. 1 lit. l), przetworzeniu w wytwórniach biogazu lub kompostowaniu zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2 lub do czasu przyjęcia takich zasad - zgodnie z prawem krajowym;
h) w przypadku surowca pochodzącego z ryb kiszeniu lub kompostowaniu zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2; lub
i) usuwaniu za pośrednictwem innych środków lub wykorzystaniu w inny sposób, zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
Środki te i sposoby mogą uzupełniać lub zastępować środki przewidziane lit. a)-h).
3.
Tymczasowy przeładunek lub przechowywanie surowców kategorii 3 odbywa się wyłącznie w zakładach pośrednich kategorii 3 zatwierdzonych zgodnie z art. 10.
Artykuł 7
Gromadzenie, przewożenie i przechowywanie
1.
Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty przetworzone, z wyjątkiem odpadów gastronomicznych kategorii 3 są gromadzone, przewożone i identyfikowane zgodnie z załącznikiem II.
2.
Podczas przewożenia produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego oraz produktom przetworzonym towarzyszy dokument handlowy lub, w przypadkach wymaganych niniejszym rozporządzeniem, świadectwo weterynaryjne.
Dokumenty handlowe i świadectwa weterynaryjne spełniają wymagania określone w załączniku II i są przechowywane przez wskazany w nim okres.
Zawierają one w szczególności informacje dotyczące ilości oraz opisu surowca i jego oznaczenia.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają dokonanie stosownych regulacji w celu zagwarantowania gromadzenia i przewożenia surowca kategorii 1 i 2 zgodnie z załącznikiem II.
4.
Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [21], Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zgromadzenia, przewożenia i usuwania odpadów gastronomicznych kategorii 3 bez narażania zdrowia ludzi i bez szkód dla środowiska naturalnego.
5.
Przechowywanie produktów przetworzonych odbywa się wyłącznie w składach zatwierdzonych zgodnie z art. 11.
6.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu przepisów niniejszego artykułu w odniesieniu do obornika przewożonego między dwoma miejscami znajdującymi się w tym samym gospodarstwie lub między gospodarstwami i użytkownikami umiejscowionymi w tym samym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Wysyłka produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych do innych Państw Członkowskich
1.
Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty przetworzone są wysyłane do innych Państw Członkowskich wyłącznie z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 2-6.
2.
Konieczne jest uzyskanie zezwolenia na przyjęcie surowca kategorii 1, surowca kategorii 2, produktów przetworzonych otrzymanych z surowca kategorii 1 lub 2 oraz przetworzonych białek zwierzęcych od Państwa Członkowskiego stanowiącego miejsce przeznaczenia.
Przed wysłaniem warunków zezwolenia Państwa Członkowskie mogą zastosować przetwarzanie metodą 1.
3.
Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty przetworzone określone w ust. 2, przewożone są:
a) wraz z towarzyszącym dokumentem handlowym lub, w przypadkach wymaganych niniejszych rozporządzeniem, świadectwem weterynaryjnym; oraz
b) bezpośrednio do zakładu w miejscu przeznaczenia, który musi zostać zatwierdzony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.
Gdy Państwa Członkowskie wysyłają surowiec kategorii 1, surowiec kategorii 2, produkty przetworzone otrzymane z surowca kategorii 1 lub 2 czy przetworzone białko zwierzęce do innych Państw Członkowskich, właściwe władze w miejscu pochodzenia informują właściwe władze w miejscu przeznaczenia o każdej przesyłce za pośrednictwem systemu ANIMO lub w inny sposób uzgodniony w obustronnym porozumieniu.
Powiadomienie zawiera informacje określone w załączniku II rozdział I ust. 2.
5.
Po otrzymaniu informacji o wysyłce zgodnie z ust. 4, właściwe władze w miejscu przeznaczenia informują właściwe władze w miejsce pochodzenia o nadejściu każdej przesyłka za pośrednictwem systemu ANIMO innym sposobem uzgodnionym w obustronnym porozumieniu.
6.
Państwa Członkowskie stanowiące miejsce przeznaczenia zapewniają, za pośrednictwem regularnych kontroli, że wyznaczone zakłady znajdujące się na jego terytorium wykorzystują przesłany towar wyłącznie do wyznaczonych celów i przechowują pełną dokumentację potwierdzającą zgodność z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 9
Dokumentacja
1.
Każda osoba wysyłająca, przewożąca lub odbierająca produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego przechowuje dokumentację dotyczącą przesyłek.
Informacje zawarte w dokumentacji i okres ich przechowywania są określone w załączniku II.
2.
Jednakże niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do obornika przewożonego między dwoma miejscami znajdującymi się w tym samym gospodarstwie lub lokalnie pomiędzy gospodarstwami lub użytkownikami umiejscowionymi w tym samym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ III ZATWIERDZANIE ZAKŁADÓW POŚREDNICH, SKŁADÓW, SPALARNI I WSPÓŁSPALARNI, ZAKŁADÓW PRZETWÓRCZYCH KATEGORII 1 I 2, ZAKŁADÓW TŁUSZCZOWYCH KATEGORII 2 I 3, KOMPOSTOWNI I WYTWÓRNI BIOGAZU
Artykuł 10
Zatwierdzanie zakładów pośrednich
1.
Zakłady pośrednie kategorii 1, 2 i 3 są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia, zakłady pośrednie kategorii 1 lub 2 muszą:
a) spełniać wymagania załącznika III rozdział I;
b) dokonywać przeładunku surowca kategorii 1 lub 2 i przechowywać go zgodnie z załącznikiem III rozdział II część B;
c) przeprowadzać wewnętrzne kontrole zakładu przewidziane w art. 25; oraz
d) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26.
3.
W celu uzyskania zatwierdzenia zakłady pośrednie kategorii 3 muszą:
a) spełniać wymagania załącznika III rozdział I;
b) dokonywać przeładunku surowca kategorii 3 i przechowywać go zgodnie z załącznikiem III rozdział II część A;
c) przeprowadzać wewnętrzne kontrole zakładu przewidziane w art. 25; oraz
d) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26.
Artykuł 11
Zatwierdzania składów
1.
Składy są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia składy muszą:
a) spełniać wymagania załącznika III rozdział III; oraz
b) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26.
Artykuł 12
Zatwierdzanie spalarni i współspalarni
1.
Spopielanie i współspopielanie produktów przetworzonych odbywa się zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/76/WE.
Spopielanie i współspopielanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego odbywa się albo zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/76/WE lub, w przypadkach gdy dyrektywa nie ma zastosowania, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Spalarnie i współspalarnie są zatwierdzane w ramach wspomnianej dyrektywy lub zgodnie z ust. 2 lub 3.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia przez właściwe władze na wykorzystywanie zakładu do celów usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, spalarnia lub współspalarnia o wysokiej zdolności produkcyjnej, do której nie ma zastosowania dyrektywa 2000/76/WE, musi spełniać:
a) ogólne warunki ustanowione w załączniku IV rozdział I;
b) warunki działalności ustanowione w załączniku IV rozdział II;
c) warunki ustanowione w załączniku IV rozdział III, dotyczące odpływu wody;
d) wymagania ustanowione w załączniku IV rozdział IV, dotyczące pozostałości;
e) wymagania dotyczących pomiaru temperatury ustanowione w załączniku IV, rozdział V; oraz
f) warunki dotyczące nieprawidłowego działania ustanowione w załączniku IV rozdział VI.
3.
W celu uzyskania zatwierdzenia przez właściwe władze na wykorzystywanie zakładu do celów usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, spalarnia lub współspalarnia o niskiej zdolności produkcyjnej, do której nie ma zastosowania dyrektywa 2000/76/WE, musi:
a) być wykorzystywana jedynie do usuwania padłych zwierząt domowych i/lub surowców kategorii 2 i 3;
b) w przypadku umiejscowienia na terenie gospodarstwa, być wykorzystywana wyłącznie do celów usuwania surowców z tego indywidualnego gospodarstwa;
c) spełniać ogólne warunki ustanowione w załączniku IV rozdział I;
d) spełniać odnoszące się do niej warunki działalności ustanowione w załączniku IV rozdział II;
e) spełniać wymagania ustanowione w załączniku IV rozdział IV, dotyczące pozostałości;
f) spełniać wymagania dotyczące pomiaru temperatury, ustanowione w załączniku IV rozdział V; oraz
g) spełniać warunki dotyczące nieprawidłowego działania, ustanowione w załączniku IV rozdział VI.
4.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
5.
Wymagania ust. 2 i 3 mogą zostać zmienione w świetle rozwoju wiedzy naukowej zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
Artykuł 13
Zatwierdzanie zakładów przetwórczych kategorii 1 i 2
1.
Zakłady przetwórcze kategorii 1 i 2 są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia zakłady przetwórcze kategorii 1 i 2 muszą:
a) spełniać wymagania załącznika V rozdział I;
b) dokonywać przeładunku surowca kategorii 1 i 2 oraz przechowywać go zgodnie z załącznikiem V rozdział II i załącznikiem VI rozdział I;
c) uzyskać zezwolenie właściwych władz zgodnie z załącznikiem V rozdział V;
d) przeprowadzać wewnętrzne kontrole zakładu przewidziane w art. 25;
e) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26; oraz
f) zagwarantować, że, po przetworzeniu, produkty spełniają wymagania załącznika VI rozdział I.
3.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
Artykuł 14
Zatwierdzanie zakładów tłuszczowych kategorii 2 i 3
1.
Zakłady tłuszczowe są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia zakłady tłuszczowe kategorii 2 muszą:
a) przetwarzać tłuszcze wytopione, otrzymane z surowca kategorii 2 zgodnie z normami ustanowionymi w załączniku VI rozdział III;
b) uchwalić i wprowadzić w życie metody monitorowania oraz sprawdzania krytycznych punktów kontroli, oparte o wykorzystywany sposób przetwarzania;
c) przechowywać dokumentację dotyczącą informacji uzyskanych stosownie do lit. b) w celu przedstawiania ich właściwym władzom; oraz
d) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26.
3.
W celu uzyskania zatwierdzenia, zakłady tłuszczowe kategorii 3 mogą przetwarzać tłuszcze wytopione otrzymane wyłącznie z surowca kategorii 3 oraz muszą spełniać odpowiednie wymagania określone w ust. 2.
4.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
Artykuł 15
Zatwierdzanie wytwórni biogazu i kompostowni
1.
Wytwórnie biogazu i kompostownie są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia, wytwórnie biogazu i kompostownie muszą:
a) spełniać wymagania załącznika VI rozdział II część A;
b) dokonywać przeładunku i przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z załącznikiem VI rozdział II, cześć B i C;
c) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26;
d) uchwalić i wprowadzić w życie metody monitorowania oraz sprawdzania krytycznych punktów kontroli; oraz
e) zagwarantować, że tam gdzie to właściwe pozostałości fermentacyjne i kompost spełniają normy mikrobiologiczne ustanowione w załączniku VI rozdział II część D.
3.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
ROZDZIAŁ IV WPROWADZANIE NA RYNEK I WYKORZYSTYWANIE PRZETWORZONYCH BIAŁEK ZWIERZĘCYCH ORAZ INNYCH PRODUKTÓW PRZETWORZONYCH, KTÓRE MOŻNA WYKORZYSTAĆ JAKO SKŁADNIK PASZOWY, KARMĘ DLA ZWIERZĄT DOMOWYCH, GRYZAKI DLA PSÓW I PRODUKTY TECHNICZNE, A TAKŻE ZATWIERDZANIE ODPOWIEDNICH ZAKŁADÓW
Artykuł 16
Ogólne przepisy dotyczące zdrowia zwierząt
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do zagwarantowania, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty z nich otrzymywane, określone w załącznikach VII i VIII, nie są wysyłane z gospodarstwa umiejscowionego w strefie podlegającej ograniczeniom z powodu występowania choroby, o którą podejrzewane są gatunki, z których otrzymano produkt, lub nie opuszczają zakładu czy strefy, z których wywóz lub handel mógłby stwarzać ryzyko dla stanu zdrowotnego zwierząt Państw Członkowskich lub ich regionów, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty są poddawane obróbce zgodnie z niniejszym rozporządzenie.
2.
Środki określone w ust. 1 gwarantują, że produkty otrzymywane są ze zwierząt, które:
a) pochodzą z gospodarstwa, terytorium lub części terytorium lub, w przypadku produktów akwakultury, z gospodarstwa, strefy lub części strefy, nie podlegających ograniczeniom zdrowotnym dotyczącym zwierząt i związanych z nimi produktów, w szczególności ograniczeniom nałożonym przez prawo wspólnotowe w ramach środków kontroli chorób, lub z tytułu poważnej choroby zakaźnej wymienionej w dyrektywie Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającej ogólne środki wspólnotowe w odniesieniu do niektórych chorób zwierząt i szczególne środki w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń [22];
b) nie zostały ubite w rzeźni, w której w czasie uboju przebywały zwierzęta zakażone, lub podejrzane o zakażenie, jedną z chorób objętych zasadami określonymi w lit. a).
3.
Bez naruszania środków kontroli chorób określonych w ust. 2 lit. a), zezwala się na wprowadzanie na rynek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów z nich otrzymanych określonych w załącznikach VII i VIII, które pochodzą z terytorium lub części terytorium podlegającego ograniczeniom zdrowotnym dotyczącym zwierząt, ale nie są zakażone lub podejrzane o zakażenie, pod warunkiem, że, gdzie to właściwe, produkty:
a) są otrzymywane, przeładowywane, przewożone i przechowywane oddzielnie oraz w innym czasie niż produkty spełniające wszystkie warunki dotyczące zdrowia zwierząt;
b) zostały poddane obróbce wystarczającej do wyeliminowania danego problemu zdrowotnego zwierząt zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w zakładzie zatwierdzonym do tego celu przez Państwo Członkowskie, w którym pojawił się dany problem zdrowotny;
c) są właściwie identyfikowane;
d) spełniają wymagania ustanowione w załącznikach VII i VIII lub szczegółowe zasady ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
W szczególnych sytuacjach, decyzjami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2, mogą zostać ustanowione inne warunki niż te określone w akapicie pierwszym.
Decyzje te uwzględniają wszystkie środki dotyczące zwierząt lub badań na nich przeprowadzanych oraz szczególnych cech charakterystycznych chorób dotykających dane gatunki, a także wyszczególniają środki niezbędne do zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie.
Artykuł 17
Zatwierdzanie zakładów przetwórczych kategorii 3
1.
Zakłady przetwórcze kategorii 3 są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia, zakłady przetwórcze kategorii 3 muszą:
a) spełniać wymagania załącznika V rozdział I i załącznika VII rozdział I;
b) dokonywać przeładunku i przetworzenia surowca kategorii 3 oraz przechowywać go zgodnie z załącznikiem V rozdział II i załącznikiem VII;
c) uzyskać zezwolenie właściwych władz zgodnie z załącznikiem V rozdział V;
d) przeprowadzać wewnętrzne kontrole zakładu przewidziane w art. 25;
e) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26; oraz
f) zagwarantować, że po przetworzeniu produkty spełniają wymagania załącznika VII rozdział I.
3.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
Artykuł 18
Zatwierdzanie wytwórni karmy dla zwierząt domowych i zakładów technicznych
1.
Wytwórnie karmy dla zwierząt domowych i zakłady techniczne są zatwierdzane przez właściwe władze.
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia, wytwórnia karmy dla zwierząt domowych lub zakład techniczny musi:
a) w świetle szczególnych wymagań ustanowionych w załączniku VIII w odniesieniu do produkowanych przez nie produktów zobowiązać się do:
i) do spełnienia szczególnych wymagań dotyczących produkcji, wymienionych w niniejszym rozporządzeniu;
ii) uchwalenia i wprowadzenia w życie metod monitorowania i sprawdzania krytycznych punktów kontroli, opartych o wykorzystywany sposób przetwarzania;
iii) w zależności od produktów, pobierania próbek do analiz w laboratorium uznanym przez właściwe władze w celach sprawdzania ich zgodności z normami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem;
iv) przechowywania dokumentacji dotyczącej informacji uzyskanych stosownie do ii) i iii) w celu przedstawienia ich właściwym władzom.
Wyniki kontroli i badań należy przechowywać co najmniej dwa lata;
v) informowania właściwych władz, jeżeli wyniki badań laboratoryjnych określonych w iii) lub inne dostępne dane ujawniają istnienie poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt; oraz
b) poddawać się kontroli właściwych władz zgodnie z art. 26.
3.
Decyzja o zatwierdzeniu zostaje niezwłocznie zawieszona, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są już spełniane.
Artykuł 19
Wprowadzanie na rynek i wywóz przetworzonych białek zwierzęcych oraz innych produktów przetworzonych, które mogłyby zostać użyte jako składnik paszowy
Państwa Członkowskie gwarantują, że przetworzone białko zwierzęce i inne produkty przetworzone, które mogłyby zostać użyte jako składnik paszowy, są wprowadzane na rynek lub wywożone tylko wtedy, gdy:
a) zostały przygotowane w zakładzie przetwórczym kategorii 3 zatwierdzonym i nadzorowanym zgodnie z art. 17;
b) zostały przygotowane wyłącznie z surowca kategorii 3, jak określono w załączniku VII;
c) były przeładowywane, przetwarzane, przechowywane i przewożone zgodnie z załącznikiem VII i w taki sposób, aby zapewnić zgodność z art. 22; oraz
d) spełniają szczególne wymagania ustanowione w załączniku VII.
Artykuł 20
Wprowadzanie na rynek oraz wywóz karmy dla zwierząt domowych, gryzaków dla psów i produktów technicznych
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że karma dla zwierząt domowych, gryzaki dla psów, produkty techniczne, inne niż określone w ust. 2 i 3, oraz produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego określone w załączniku VIII są wprowadzane na rynek lub wywożone tylko wtedy, gdy:
a) spełniają albo:
i) szczególne wymagania ustanowione w załączniku VIII; albo
ii) w przypadku gdy produkt mógłby wykorzystany zarówno jako produkt techniczny, jak i składnik paszowy, a załącznik VIII nie zawiera żadnych szczególnych wymagań, szczególne wymagania przewidziane w odpowiednim rozdziale załącznika VII; oraz
b) pochodzą z zakładów zatwierdzonych i nadzorowanych zgodnie z art. 18 lub, w przypadku produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określonych w załączniku VIII, z innych zakładów zatwierdzonych zgodnie ze prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie weterynarii.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują, że organiczne nawozy sztuczne oraz dodatki do wzbogacania gleby wytwarzane z produktów przetworzonych, inne niż te wytwarzane z obornika i treści przewodu pokarmowego, są wprowadzane na rynek lub wywożone jedynie wtedy, gdy spełniają wymagania, jeżeli takie obowiązują, ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują, że pochodne tłuszczów wytwarzane z surowca kategorii 2 są wprowadzane na rynek lub wywożone tylko wtedy, gdy:
a) zostały przygotowane w zakładzie tłuszczowe kategorii 2, zatwierdzonym zgodnie z art. 14, z tłuszczów wytopionych, uzyskanych w wyniku przetworzenia surowca kategorii 2 w zakładzie kategorii 2, zatwierdzonym zgodnie z art. 13, po zastosowaniu jednej z metod przetwarzania 1-5;
b) były przeładowywane, przetwarzane, przechowywane i przewożone zgodnie z załącznikiem VI; oraz
c) spełniają szczególne wymagania ustanowione w załączniku VIII.
Artykuł 21
Środki ochronne
Artykuł 10 dyrektywy 90/425/EWG stosuje się do produktów ujętych w załącznikach VII i VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Ograniczenia w wykorzystywaniu produktów
1.
Zabronione jest używanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych w następujących przypadkach:
a) karmienia zwierząt przetworzonym białkiem pochodzącym z tuszy lub części tuszy zwierząt tego samego gatunku;
b) karmienia zwierząt gospodarskich innych niż zwierzęta futerkowe odpadami gastronomicznymi lub składnikiem paszowym zawierającym odpady gastronomiczne lub z nich otrzymanym; oraz
c) stosowania na pastwiskach organicznych nawozów sztucznych oraz dodatków do wzbogacania gleby innych niż obornik.
2.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w tym zasady dotyczące środków kontroli, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
Odstępstwa od ust. 1 lit. a) mogą zostać przyznane w odniesieniu do ryb i zwierząt futerkowych w ramach tej samej procedury, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym.
ROZDZIAŁ V ODSTĘPSTWA
Artykuł 23
Odstępstwa dotyczące wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, pod nadzorem właściwych władz, na:
a) wykorzystanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do celów diagnostycznych, edukacyjnych i badawczych; oraz
b) wykorzystanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do wypychania zwierząt w zakładach technicznych zatwierdzonych do tego celu zgodnie z art. 18.
2. a) Państwa Członkowskie mogą również zezwolić na używanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wyszczególnionych w lit. b) do karmienia zwierząt wyszczególnionych w lit. c) pod nadzorem właściwych władz oraz zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku IX.
b) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego określone w lit. a) stanowią:
i) surowce kategorii 2, przy założeniu, że nie pochodzą one od zwierząt, które zostały ubite lub padły z powodu obecności lub podejrzenia choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta; oraz
ii) surowce kategorii 3 określone w art. 6 ust. 1 lit. a)-j) oraz, z zastrzeżeniem art. 22, w art. 6 ust. 1 lit. l);
c) Zwierzęta określone w lit. a) stanowią:
i) zwierzęta z ogrodów zoologicznych;
ii) zwierzęta cyrkowe;
iii) gady i ptaki drapieżne inne niż zwierzęta z ogrodów zoologicznych i zwierzęta cyrkowe;
iv) zwierzęta futerkowe;
v) zwierzyna dzika, której mięso nie jest przeznaczone do spożycia przez ludzi;
vi) psy z uznanej hodowli lub sfory psów gończych; oraz
vii) robaki przeznaczone na przynętę w połowach.
d) Ponadto Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wykorzystanie, pod nadzorem właściwych władz, surowca kategorii 1 określonego w art. 4 ust. 1 lit. b) pkt ii) do celów żywienia zagrożonych lub chronionych gatunków ptaków nekrofagów zgodnie z zasadami ustanowionymi w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2 po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) wykorzystaniu produktów w ramach odstępstw określonych w ust. 2; oraz
b) wprowadzonych regulacjach dotyczących weryfikacji, mających zagwarantować wykorzystanie danych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego jedynie w dozwolonych celach.
4.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz użytkowników i punktów odbioru posiadających zezwolenie i zarejestrowanych stosownie do ust. 2 lit. c) pkt iv), vi) oraz vii) na jego terytorium.
Każdemu użytkownikowi i punktowi odbioru przypisywany jest numer urzędowy do celów kontrolnych, umożliwiający śledzenie pochodzenia danych produktów.
Właściwe władze nadzorują pomieszczenia należące do użytkowników i punktów odbioru określonych w poprzednim ustępie oraz przez cały czas posiadają swobodny dostęp do wszystkich części pomieszczeń w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami określonymi w ust. 2.
Jeśli w wyniku inspekcji zostanie ujawnione, że wymienione wymagania nie są spełniane, właściwe władze podejmują stosowne działanie.
5.
Szczegółowe zasady dotyczące środków weryfikacji mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
Artykuł 24
Odstępstwa dotyczące usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
1.
Właściwe władze mogą postanowić, w miarę potrzeb, że:
a) martwe zwierzęta domowe mogą być bezpośrednio usuwane jako odpady przez zakopanie;
b) następujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pochodzące z terenów odosobnionych mogą być usuwane jako odpady przez spopielanie lub zakopanie na miejscu:
i) surowiec kategorii 1 określony w art. 4 ust. 1 lit. b) pkt ii);
ii) surowiec kategorii 2; oraz
iii) surowiec kategorii 3; oraz
c) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego mogą być usuwane jako odpady przez spopielanie lub zakopanie na miejscu w przypadku wystąpienia choroby wymienionej w wykazie A Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE), jeżeli właściwe władze odrzucają możliwość przewozu do najbliższej spalarni lub zakładu przetwórczego z powodu groźby rozszerzania się ryzyka zdrowotnego lub z powodu rozległego wybuchu epidemii choroby zwierząt, co prowadzi do braku wolnych mocy produkcyjnych w tych zakładach.
2.
W odniesieniu do surowca kategorii 1 określonego w art. 4 ust. 1 lit. a) pkt i) nie mogą być przyznane żadne odstępstwa.
3. W przypadku surowca kategorii 1 określonego w art. 4 ust. 1 lit. b) pkt ii) spopielanie lub zakopanie może odbywać się zgodnie z ust. 1 lit. b) lub c) jedynie wtedy, gdy właściwe władze zezwolą na wykorzystanie metody i nadzorują jej stosowanie oraz są przekonane o całkowitym wykluczeniu ryzyka przenoszenia TSE.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) wykorzystaniu możliwości przewidzianych w ust. 1 lit. b) w odniesieniu do surowca kategorii 1 i 2; oraz
b) obszarach, które klasyfikują one jako tereny odosobnione do celów stosowania ust. 1 lit. b) oraz przyczynach takiej klasyfikacji.
5.
Właściwe władze podejmują środki niezbędne do:
a) zagwarantowania, że spopielanie lub zakopanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie zagraża zdrowiu zwierząt i ludzi; oraz
b) zapobiegania porzucaniu, tworzeniu hałd lub niekontrolowanemu usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
6.
Szczegółowe regulacje dotyczące stosowania niniejszego artykułu mogą zostać ustanowione w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
ROZDZIAŁ VI KONTROLE I INSPEKCJE
Artykuł 25
Kontrole wewnętrzne zakładów
1.
Kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich i przetwórczych lub ich reprezentanci przyjmują wszystkie środki konieczne do spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia.
Wprowadzają, stosują i utrzymują stałą procedurę opracowaną zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP).
W szczególności:
a) identyfikują i sprawdzają krytyczne punkty kontroli w zakładach;
b) uchwalają i wprowadzają w życie metody monitorowania i sprawdzania krytycznych punktów kontroli;
c) w przypadku zakładów przetwórczych, pobierają wzorcowe próbki w celu sprawdzenia zgodności:
i) każdej przetwarzanej partii z normami odnoszącymi się do produktów, ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem; oraz
ii) z maksymalnym dozwolonym poziomem pozostałości fizykochemicznych, ustanowionym w ustawodawstwie wspólnoty;
d) zapisują wyniki kontroli i badań określonych w lit. b) i c) oraz przechowują je przez okres przynajmniej dwóch lat w celu przedstawiania ich właściwym władzom;
e) wprowadzają system zapewniający możliwość śledzenia każdej wysyłanej partii.
2.
W przypadku gdy wyniki badania próbek pobranych stosownie do ust. 1 lit. c) nie są zgodne przepisami niniejszego rozporządzenia, kierownik zakładu przetwórczego musi:
a) powiadomić niezwłocznie właściwe władze o wszystkich szczegółach dotyczących rodzaju próbki oraz partii, z której ona pochodzi;
b) ustalić powody braku zgodności;
c) powtórnie przetworzyć lub usunąć skażoną partię pod nadzorem właściwych władz;
d) zagwarantować, że żaden surowiec podejrzany o skażenie lub skażony, o ile nie jest on przeznaczony do usunięcia, nie opuści zakładu przed ponownym jego przetworzeniem pod nadzorem właściwych władz oraz ponownym urzędowym pobraniem próbek w celu zapewnienia spełnienia norm ustanowionych niniejszym rozporządzeniem;
e) zwiększyć częstotliwość pobieranie próbek oraz sprawdzania procesu produkcji;
f) badać dokumentację związaną z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego właściwą dla gotowej próbki; oraz
g) uruchomić odpowiednie procedury odkażania i oczyszczania w obrębie zakładu.
3.
Szczegółowe regulacje dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego artykułu, obejmujące zasady dotyczące częstotliwości i metod kontroli oraz metod referencyjnych dla analiz mikrobiologicznych, mogą zostać ustanowione w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
Artykuł 26
Kontrole urzędowe i wykaz zatwierdzonych zakładów
1.
Właściwe władze przeprowadzają inspekcje w zatwierdzonych zakładach W regularnych odstępach czasu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i nadzorują ich działanie.
Inspekcje i nadzór nad zakładami przetwórczymi odbywa się zgodnie z załącznikiem V rozdział IV.
2.
Częstotliwość inspekcji i prowadzonego nadzoru zależy od wielkości zakładu, rodzaju wytwarzanych produktów, oceny ryzyka i oferowanych gwarancji zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP).
3.
Jeżeli w wyniku inspekcji przeprowadzonej przez właściwe władze zostanie ujawnione, że nie jest spełnione choćby jedno wymaganie niniejszego rozporządzenia, właściwe władze podejmują odpowiednie działanie.
4.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz zatwierdzonych zakładów na swoim terytorium zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Każdemu zakładowi nadaje numer urzędowy, odnoszący się do charakteru działalności, który identyfikuje zakład.
Państwa Członkowskie przesyłają kopie wykazu i uaktualnione wersje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
5.
Szczegółowe regulacje dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego artykułu, obejmujące zasady dotyczące częstotliwości kontroli i metod referencyjnych dla analiz mikrobiologicznych, mogą zostać ustanowione w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
ROZDZIAŁ VII KONTROLE WSPÓLNOTOWE
Artykuł 27
Kontrole wspólnotowe w Państwach Członkowskich
1.
Eksperci z Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, przy współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, w takim zakresie, jak jest to konieczne do jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzona jest kontrola, zapewnia ekspertom wszelką pomoc niezbędną do wykonywania ich obowiązków.
Komisja informuje właściwe władze o wynikach przeprowadzonej kontroli.
2.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności te regulujące procedurę współpracy z krajowymi właściwymi władzami, są wydawane w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
ROZDZIAŁ VIII PRZEPISY STOSOWANE W PRZYWOZIE I TRANZYCIE NIEKTÓRYCH PRODUKTÓW UBOCZNYCH POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO I PRODUKTÓW Z NICH OTRZYMANYCH
Artykuł 28
Przepisy ogólne
Przepisy stosowane w przywozie produktów określonych w załącznikach VII i VIII z państw trzecich nie są ani bardziej, ani mniej korzystne od tych stosowanych w odniesieniu do wytwarzania tych produktów i obrotu nimi we Wspólnocie.
Jednakże, przywóz z państw trzecich karmy dla zwierząt domowych i surowca do jej produkcji, otrzymanych ze zwierząt, które były leczone niektórymi substancjami zabronionymi zgodnie z dyrektywą 96/22/WE, jest dozwolony przy założeniu, że surowiec ten jest trwale oznaczony i spełnione są szczególne warunki ustanowione w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
Artykuł 29
Zakazy i zgodność z zasadami wspólnotowymi
1.
Przywóz i tranzyt produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów przetworzonych jest zakazany, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Przywóz do Wspólnoty i tranzyt przez jej obszar produktów określonych w załącznikach VII i VIII może się odbywać wyłącznie wtedy, gdy produkty te spełniają wymagania wymienione w ust. 3-6.
3.
Produkty określone w załącznikach VII do VIII pochodzą, wyjąwszy przypadki, gdy w wymienionych załącznikach stwierdzono inaczej, z państwa trzeciego lub regionów państw trzecich znajdujących się w wykazie sporządzonym i uaktualnianym zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
Wykaz może być łączony z innymi wykazami sporządzanymi w związku z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt.
Podczas sporządzania wykazu, szczególną uwagą objęte są następujące elementy:
a) ustawodawstwo państwa trzeciego;
b) organizacja właściwych władz i służby inspekcyjne w państwie trzecim, kompetencje tych służb, nadzór, jakiemu podlegają oraz ich uprawnienia umożliwiające skuteczne monitorowanie stosowania ustawodawstwa;
c) rzeczywiste warunki zdrowotne stosowane podczas produkcji, wytwarzania, przeładowywania, przechowywania i wysyłki produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty;
d) gwarancje, jakie może zaoferować państwo trzecie, dotyczące zgodności z odpowiednimi warunkami zdrowotnymi;
e) doświadczenia z wprowadzania na rynek produktu pochodzącego z państwa trzeciego oraz wyniki przeprowadzonych kontroli przywozu;
f) wynik inspekcji wspólnotowych w państwie trzecim;
g) stan zdrowia inwentarza żywego, innych zwierząt domowych i zwierzyny dzikiej w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierząt oraz wszelkie aspekty ogólnej sytuacji sanitarnej kraju, które mogą stwarzać ryzyko dla zdrowia ludzi i zwierząt we Wspólnocie;
h) prawidłowość i szybkość, z jaką państwo trzecie dostarcza informacje o istnieniu zakaźnej choroby zwierząt na swoim terytorium, w szczególności chorób wymienionych w wykazach A i B Biura OIE lub, w przypadku zwierząt akwakultury, chorób podlegających zgłaszaniu, jak wymieniono w Kodeksie Zdrowotnym Zwierząt Wodnych OIE;
i) regulacje dotyczące zapobiegania i kontrolowania zakaźnych chorób zwierząt będące w mocy w państwie trzecim i ich stosowanie, obejmujące zasady przywozu z innych krajów.
4.
Produkty określone w załącznikach VII i VIII, z wyjątkiem produktów technicznych, muszą pochodzić z zakładów znajdujących na wspólnotowym wykazie sporządzonym w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2 na podstawie informacji przesłanej Komisji przez właściwe władze państwa trzeciego stwierdzającej, że zakład spełnia wymagania wspólnotowe i podlega nadzorowi urzędowych służb inspekcyjnych w państwie trzecim.
Wykazy zatwierdzonych zakładów są zmieniane w następującym trybie:
a) Komisja informuje Państwa Członkowskie o zmianach w wykazie zakładów proponowanych przez państwa trzecie w ciągu pięciu dni od otrzymania propozycji zmian;
b) Państwa Członkowskie winny w ciągu pięciu dni roboczych, licząc od daty otrzymania zmian w wykazach zakładów określonych w lit. a), wysłać Komisji pisemne uwagi;
c) w przypadku gdy przynajmniej jedno z Państw Członkowskich wystosuje pisemne uwagi, Komisja informuje Państwa Członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych i włącza je jako punkt porządku dziennego następnego posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w celu podjęcia decyzji w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2;
d) w przypadku gdy Komisja nie otrzyma od Państw Członkowskich żadnych uwag pisemnych w terminie określonym w lit. b), uznaje się, że Państwa Członkowskie przyjęły zmiany w wykazie.
Komisja informuje Państwa Członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych, a po pięciu dniach roboczych od otrzymania niniejszej informacji Państwa Członkowskie zezwalają one na przywóz towarów pochodzących z tych zakładów.
5.
Produkty techniczne określone w załączniku VIII muszą pochodzić z zakładów zatwierdzonych i zarejestrowanych przez właściwe władze państw trzecich.
6.
Wyjąwszy przypadki, w których określono inaczej w załącznikach VII i VIII, przesyłkom produktów określonych w wymienionych załącznikach musi towarzyszyć świadectwo weterynaryjne odpowiadające wzorcowi ustanowionemu w załączniku X, zaświadczające, że produkty spełniają warunki określone we wspomnianych załącznikach i pochodzą z zakładów, w których takie warunki panują.
7.
Do czasu sporządzenia wykazu przewidzianego w ust. 4 i przyjęcia wzorcowych świadectw, jak określono w ust. 6, Państwa Członkowskie mogą dalej stosować kontrole przewidziane dyrektywą 97/78/WE oraz świadectwa przewidziane w ramach obowiązujących przepisów krajowych.
Artykuł 30
Równoważność
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2, może zostać podjęta decyzja uznająca środki zdrowotne stosowane w państwie trzecim, grupie państw trzecich lub regionie państwa trzeciego w odniesieniu do produkcji, wytwarzania, przeładunku, przechowywania i transportu jednej lub kilku kategorii produktów określonych w załącznikach VII i VIII za równoważne do tych stosowanych we Wspólnocie, o ile państwo trzecie dostarczy w tym względzie obiektywny dowód.
Decyzja określa zasady regulujące przywóz i/lub tranzyt produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego ze wspomnianego regionu, państwa lub grupy państw.
2.
Warunki określone w ust. 1 obejmują:
a) rodzaj i zawartość świadectwa weterynaryjnego, które musi towarzyszyć produktowi;
b) szczególne wymagania zdrowotne stosowane w przywozie do Wspólnoty, i/lub tranzycie przez jej obszar; oraz
c) w miarę potrzeb procedury sporządzania i zmian wykazów regionów lub zakładów, z których przywóz lub tranzyt jest dozwolony.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są ustanawiane w ramach procedury określonej w art. 33 ust. 2.
Artykuł 31
Inspekcje i kontrole wspólnotowe
1.
Eksperci z Komisji, gdzie sytuacja tego wymaga w towarzystwie ekspertów z Państw Członkowskich, mogą przeprowadzać kontrole na miejscu w związku z:
a) sporządzaniem wykazu państw trzecich lub ich regionów oraz określaniem warunków przywozu i/lub tranzytu;
b) sprawdzaniem zgodności z:
i) warunkami wymaganymi do włączenia państw trzecich do wspólnotowego wykazu;
ii) warunkami przywozu i/lub tranzytu;
iii) warunki wymaganymi do uznania równoważności środków;
iv) wszelkimi środkami awaryjnymi stosowanymi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym.
Komisja wyznacza ekspertów z Państw Członkowskich odpowiedzialnych za kontrole.
2.
Kontrole określone w ust. 1 przeprowadzane są w imieniu Wspólnoty, która pokrywa ponoszone koszty.
3.
Częstotliwość i procedura przeprowadzania kontroli określonych w ust. 1 może być wyznaczona zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
4.
Jeżeli kontrola określona w ust. 1 ujawni poważne naruszenie przepisów sanitarnych, Komisja niezwłocznie zwraca się do państwa trzeciego z żądaniem podjęcia właściwych środków lub zatrzymuje przesyłki i niezwłocznie informuje Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IX POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 32
Zmiany w załącznikach i środki przejściowe
1.
Po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym w sprawie dowolnej kwestii, która mogłaby mieć wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, załączniki mogą zostać zmienione lub uzupełnione, a także mogą zostać przyjęte właściwe środki przejściowe zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2.
2.
W odniesieniu do zakazu żywienia odpadami gastronomicznymi, określonego w art. 22, w przypadku gdy właściwe jest użycie systemów kontroli w Państwach Członkowskich przed zastosowaniem niniejszego rozporządzenia, przyjmowane są środki przejściowe, zgodnie z ust. 1, w celu zezwolenia na stałe wykorzystywanie w paszach niektórych typów odpadów gastronomicznych w ściśle kontrolowanych warunkach przez okres nie dłuższy niż cztery lata od dnia 1 listopada 2002 r.
Środki te gwarantują wyeliminowanie zbędnego ryzyka w odniesieniu do zdrowia ludzi i zwierząt w okresie przejściowym.
Artykuł 33
Procedura wykonawcza
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 15 dni.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 34
Konsultacje z Komitetami Naukowymi
Konsultacje z właściwymi Komitetami Naukowymi odbywają się w każdej kwestii wchodzącej w zakres niniejszego rozporządzenia, mogącej mieć wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.
Artykuł 35
Przepisy prawa krajowego
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.
2.
W szczególności, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem w ciągu pierwszego roku od daty jego wejście w życie.
Na podstawie otrzymanych informacji, Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w miarę potrzeby wraz z towarzyszącymi mu projektami legislacyjnymi.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy krajowe ograniczające używanie organicznych nawozów sztucznych i dodatków do wzbogacania gleby na czas dłuższy niż przewidziano niniejszym rozporządzeniem do chwili przyjęcia wspólnotowych zasad ich używania zgodnie z art. 20 ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy krajowe ograniczające używanie pochodnych tłuszczów wyprodukowanych z surowca kategorii 2 na czas dłuższy niż przewidziano niniejszym rozporządzeniem do chwili dodania do załącznika VIII wspólnotowych zasad ich używania zgodnie z art. 32.
Artykuł 36
Regulacje finansowe
Komisja przygotowuje sprawozdanie, wraz z towarzyszącymi mu odpowiednimi wnioskami, w sprawie finansowych regulacji w Państwach Członkowskich w odniesieniu do przetwarzania, gromadzenia, przechowywania i usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 37
Utrata mocy
Dyrektywa 90/667/EWG oraz decyzje 95/348/WE i 1999/534/WE tracą moc po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Od tej daty odniesienia do dyrektywy 90/667/EWG są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 38
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1779/2002
z dnia 4 października 2002 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95 wprowadzenie nomenklatury krajów i terytoriów należy do obowiązku Komisji.
(2) Wersję nomenklatury obowiązującą dnia 1 stycznia 2002 r. podaje Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2020/2001 [3].
(3) Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów oparte jest o obowiązującą normę ISO alfa 2 o ile jest on zgodny z wymogami prawodawstwa wspólnotowego.
Ponadto preferowane jest przyjęcie okresu przejściowego pozwalającego Państwom Członkowskim na dostosowanie się do wprowadzonych zmian. Do celów uproszczenia jest rze czą niezbędną, aby okres ten zakończył się z chwilą wejścia w życie przepisów zmieniających zasady dotyczące Jednolitego Dokumentu Administracyjnego.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki odnoszącą się do handlu towarami z państwami trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wersja obowiązująca dnia 1 stycznia 2003 r. nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi jest wymieniona w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą używać trzycyfrowych kodów numerycznych także umieszczonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia do chwili wejścia w życie przepisów zmieniających załączniki 37 i 38 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1781/2002
z dnia 7 października 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 936/97 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istnieje błąd w art. 2 lit. g) akapit drugi w wersjach niemieckiej, niderlandzkiej i duńskiej rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1524/2002 [4]. Należy więc dokonać niezbędnych sprostowań tego akapitu w wersjach niemieckiej, niderlandzkiej i duńskiej.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyraz "młode woły" w art. 2 lit. g) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 936/97 tłumaczy się następująco:
(dotyczy jedynie wersji: niemieckiej, niderlandzkiej i duńskiej).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1782/2002
z dnia 7 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 884/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich i rejestrów prowadzonych w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 70 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2001 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich.
(2) Artykuł 18 ust. 1 niniejszego rozporządzenia zezwala Państwom Członkowskim na wprowadzenie dodatkowych lub szczególnych zasad dotyczących produktów przewożonych na ich terytorium.
(3) Artykuł 18 ust. 1 lit. d) przewiduje, że w okresie przejściowym, upływającym w dniu 31 lipca 2002 r., szczegóły gęstości moszczu winogronowego można zastąpić szczegółami gęstości wyrażonej za pomocą mocy alkoholu w stopniach Oechslego.
(4) Jednostkę tę stosują tradycyjnie producenci wina i podmioty gospodarcze w tym sektorze w niektórych Państwach Członkowskich do celów kontrolowania procesów produkcji wina.
Zastępuje ona szczegóły gęstości moszczu winogronowego w dokumentach towarzyszących w przewozie zaczynającym i kończącym się na terytorium tych Państw Członkowskich.
(5) Ze względu na problemy techniczne napotykane przez drobnych producentów w dostosowaniu się do nowej jednostki pomiarowej odstępstwo to należy przedłużyć zezwalając zainteresowanym Państwom Członkowskim na wyrażanie gęstości moszczu winogronowego w stopniach Oechslego w towarzyszących dokumentach dotyczących przewozu moszczu winogronowego zaczynającego się i kończącego się na ich terytorium, bez przekraczania terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 18 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 884/2001 datę "dnia 31 lipca 2002 r." zastępuje się datą "dnia 31 lipca 2010 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1791/2002
z dnia 9 października 2002 r.
zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane w Maroku przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2379/2001 [4], stanowi, że Komisja może zatwierdzić czynności kontrolne przeprowadzane przed przywozem do Wspólnoty przez niektóre państwa trzecie, wysuwające takie żądanie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(2) W dniu 2 sierpnia 2001 r., władze marokańskie przesłały Komisji wniosek w sprawie zatwierdzenia czynności kontrolnych przeprowadzanych przez Etablissement Autonome de Contrôle et de Coordination des Exportations (EACCE), na odpowiedzialność Ministra Rolnictwa, Rozwoju Obszarów Wiejskich, Wód i Lasów.
We wniosku stwierdza się, że EACCE posiada konieczny personel, wyposażenie i urządzenia do przeprowadzania kontroli, że stosuje on metody równorzędne do metod określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz, że świeże owoce i warzywa wywożone z Maroka do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym.
(3) Informacje przesłane przez Państwa Członkowskie do Komisji wskazują, że w okresie 1997–2000 częstość występowania niezgodności z normami handlowymi w przywozie świeżych owoców i warzyw z Maroka była stosunkowo niska.
(4) Przez wiele lat przedstawiciele marokańskiej jednostki kontrolującej byli stałymi uczestnikami rozmaitych seminariów i akcji szkoleniowych organizowanych przez różne Państwa Członkowskie.
Sporadycznie uczestniczyli oni również w inicjatywach międzynarodowych mających na celu uzgodnienie norm handlowych w odniesieniu do owoców i warzyw, takich jak Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG NZ).
(5) Na podstawie zebranych informacji, należy uznać za spełnioną w stopniu zadowalającym zgodność z normami handlowymi, należy dokonać zatwierdzenia przewidzianego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz należy wyznaczyć władzę publiczną i jednostkę kontrolującą w Maroku.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 zatwierdza się kontrole zgodności z normami handlowymi, przeprowadzane przez Maroko na świeżych owocach i warzywach z Maroka.
Artykuł 2
Dane szczegółowe dotyczące władzy publicznej w Maroku, na odpowiedzialność której przeprowadzane są czynności kontrolne oraz dotyczące jednostki kontrolującej odpowiedzialnej za przeprowadzanie tych kontroli określonych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, podane są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/2002
z dnia 9 października 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/2002 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek na lata gospodarcze 1998/99, 1999/2000, 2000/01, 2001/02, 2002/03 i 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady udzielania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek oraz pomocy dla organizacji producentów oliwy z oliwek [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku kilku błędów urzędniczych art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/2002 [6] należy poprawić.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/2002 niniejszym zostaje poprawiony następująco:
1) w punkcie 1, w tekście nowego art. 12a rozporządzenia (WE) nr 2366/98, wprowadza się następujące poprawki:
a) w akapicie pierwszym zdanie wprowadzające zastępuje się następującym:
"Na podstawie deklaracji określonych w art. 2 i 5 oraz wniosków o pomoc, określonych w art. 12, producent Państw Członkowskich prognozuje produkcję oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia na rok 2002/03 z dodatkowych drzewek oliwnych, określonych w art. 4 akapicie pierwszym rozporządzenia (WE) nr 1638/98, mnożąc średnie zbiory z dojrzałego drzewka oliwnego przez sumę:"
;
b) w akapicie drugim zdanie wprowadzające zastępuje się następującym:
"Średni zbiór z dojrzałego drzewka oliwnego oblicza się, dzieląc wyprodukowaną ilość oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, określoną w art. 12 ust. 1 lit. b), przez sumę:"
.
2) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Artykuł 14 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
Hodowcy oliwek mogą ubiegać się o pomoc w odniesieniu do ilości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, jaką faktycznie produkują, minus produkcja dodatkowych drzewek określona w art. 12a, plus stawka ryczałtowa ilości oliwy z wytłoczyn, przewidziana w ust. 2 niniejszego artykułu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1795/2002
z dnia 9 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2528/2001 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł III rozdział II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1315/2002 [4], przewiduje program pomocowy w odniesieniu do destylacji wina do produkcji pitnego alkoholu.
System został po raz pierwszy wprowadzony w roku produkcji wina 2000/01.
Doświadczenie zdobyte w pierwszych dwóch latach stosowania wskazuje potrzebę dostosowań.
(2) Okres, podczas którego destylacja może mieć miejsce, należy przedefiniować tak, aby lepiej dostosować go do produkcji wina u wszystkich będących producentami Państw Członkowskich.
Z tego samego powodu powinien istnieć ciągły okres dla zawierania lub zatwierdzania kontraktów na destylację, zamiast obowiązujących obecnie dwutygodniowych okresów.
(3) Doświadczenie z poprzednich lat winiarskich wykazało, że producenci w większym stopniu wykorzystują destylację zlecaną podwykonawcom; to powoduje ryzyko zakłóceń na rynku alkoholu z uwagi na to, że minimalna cena zakupu wina nie może być zweryfikowana.
Dlatego należy powstrzymać tę możliwość za pomocą zmiany art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(4) Jednakże w niektórych regionach Wspólnoty istnieją specjalna produkcja oraz struktury rynkowe, w tym struktury destylacyjne, które zostały już ustalone przez europejskich ustawodawców, kiedy został wprowadzony system obowiązkowej destylacji produktów ubocznych produkcji wina.
Są to producenci strefy A hodowli wina, w niemieckiej części strefy B hodowli wina lub na obszarach porośniętych winoroślami w Austrii, którzy, z ustalonych przyczyn strukturalnych, zostali wyłączeni z obowiązkowej destylacji.
W jednym z tych regionów zasady dotyczące destylacji w sytuacji kryzysowej musiały zostać zmienione tak, aby uwzględniały wysokie koszty transportu do destylarni, przyjmując ich niewielką ilość oraz zasięg geograficzny.
Gdyby nie było możliwości korzystania z destylacji zlecanej podwykonawcom, producenci w tych regionach praktycznie nie mieliby dostępu do destylacji wina do wyrobu pitnego alkoholu.
Aby nie wyłączać tych producentów z korzystania z tego środka wspólnotowego, należy przyjąć wobec nich przepis, aby kontynuowali stosowanie destylacji na zasadzie zlecenia podwykonania.
(5) Konieczne jest również przedefiniowanie okresów i warunków magazynowania alkoholu otrzymanego z takiej destylacji, w tym zdefiniowanie jednostki miary dla pomocy, aby lepiej uwzględnić sytuację ekonomiczną w sektorze alkoholu.
(6) Doświadczenie ujawniło niektóre przeoczenia w brzmieniu rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, zwłaszcza dotyczące zwolnienia zabezpieczenia w przypadku, gdy kontrakt nie jest wykonany w całości, nieprzekraczalnego terminu dla wniosków o pomoc oraz wprowadzenia marginesu tolerancji wobec wielkości magazynowanych produktów destylacji.
Nowe przepisy należy włączyć do niniejszego rozporządzenia w celu naprawienia tych przeoczeń.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) rozdział II tytuł III otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ II DESTYLACJA NIEOBOWIĄZKOWA
Artykuł 63
Cel
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących destylacji wina do produkcji pitnego alkoholu określonej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 63a
Okres trwania destylacji
1.
Destylacja wina stołowego oraz wina nadającego się do produkcji wina stołowego, określonego w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, trwa od 1 października do 15 grudnia każdego roku produkcji wina, ale od 1 października do 30 grudnia dla roku produkcji wina 2002/03.
2.
Ilość wina stołowego oraz wina nadającego się do produkcji wina stołowego, na którą każdy producent może podpisać kontrakt, zostaje ograniczona do wartości procentowej określonej dla jego produkcji wina zadeklarowanej podczas jednego z trzech ostatnich lat produkcji wina, w tym dla produkcji za rok bieżący, jeśli już została zadeklarowana.
Podczas danego roku producent nie może zmienić roku produkcji wybranego jako rok odniesienia dla obliczenia tej wartości procentowej.
Dla roku produkcji wina 2002/03 ta wartość procentowa wynosi 25 %.
Ilością wyprodukowanego wina stołowego oraz wina nadającego się do produkcji wina stołowego jest wyłącznie ta, która została podana jako wino w kolumnie zatytułowanej Wina stołowe w deklaracji wyprodukowanych ilości określonej w tabeli C rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2001 [5].
3.
Każdy producent, który podczas bieżącego roku produkcji wina produkuje wino stołowe lub wino nadające się do produkcji wina stołowego, może zawrzeć jeden lub więcej kontraktów lub złożyć jedną lub więcej deklaracji określonych w art. 65 niniejszego rozporządzenia.
Do kontraktów lub deklaracji dołącza się również dowody wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Takie kontrakty lub deklaracje nie mogą być przenoszone.
4.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji najpóźniej do 10 stycznia bieżącego roku całkowitą wielkość objętą kontraktami lub deklaracjami złożonymi na mocy art. 65 ust. 1 na destylację w okresie określonym w ust. 1.
Jednakże dla roku produkcji wina 2002/03 powyższa data jest przeniesiona na 15 stycznia.
5.
Jeśli ilości objęte kontraktami lub deklaracjami notyfikowanymi Komisji do daty określonej w ust. 4 przekraczają lub mogą przekroczyć ilości odpowiadające dostępnym środkom budżetowym lub znacznie przekraczają zdolność absorpcji sektora alkoholu pitnego, Komisja ustali jednolitą wartość procentową dla zatwierdzenia ilości objętych przez te kontrakty lub deklaracje.
W takim przypadku zwalnia się zabezpieczenie określone w ust. 3 na ilości notyfikowane, ale niezatwierdzone.
6.
Państwa Członkowskie zatwierdzą takie kontrakty lub deklaracje między 25 stycznia a 15 lutego:
- na całkowitą ilość, jeśli Komisja nie ustali obniżonej wartości procentowej określonej w ust. 5,
- na ilość wynikającą z zastosowania obniżonej wartości procentowej, jeśli taka wartość zostanie ustalona.
Jednakże dla roku produkcji wina 2002/03 powyższymi datami są 1 lutego oraz 20 lutego.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji całkowitą ilość w ramach zatwierdzonych kontraktów najpóźniej do 20 marca bieżącego roku winiarskiego.
Kontrakty lub deklaracje złożone właściwym organom administracyjnym w Państwach Członkowskich, ale nienotyfikowane Komisji w zastosowaniu ust. 4, nie mogą zostać zatwierdzone.
7.
W drodze odstępstwa od ust. 5 Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić kontrakty lub deklaracje przed 25 stycznia na ilość nieprzekraczającą 30 % ilości podanej w kontraktach lub deklaracjach.
Jednakże dla roku produkcji wina 2002/03, ta wartość procentowa wynosi 35 %.
8.
Ilości wina, które mają być dostarczone w ramach kontraktu, zostaną dostarczone do destylarni najpóźniej do 15 lipca roku produkcji wina.
9.
Zabezpieczenie określone w ust. 3 zostanie zwolnione proporcjonalnie do dostarczonych ilości, kiedy producent przedstawi dowody dostawy do destylarni.
W przypadku gdy kontrakt jest wykonany na co najmniej 95 % ilości, na którą został zawarty, zabezpieczenie zwalnia się w całości.
10.
Wino dostarczone do destylarni zostanie poddane destylacji najpóźniej do 30 września następnego roku produkcji wina.
Artykuł 64
Wysokość pomocy i stosowane zasady
1. Podstawowa pomoc określona w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, która wypłacana jest destylatorom lub, w przypadkach określonych w art. 65 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, producentom dla wina destylowanego w niniejszym rozdziale, zostanie ustalona w przeliczeniu na moc alkoholową objętościowo na hektolitr produktu otrzymanego z destylacji, jak następuje:
- 1,751/% EUR obj./hl dla surowego alkoholu, destylatu wina i spirytusów destylowanych z wina,
- 1,884/% EUR obj./hl dla alkoholu obojętnego.
Wnioski o pomoc muszą być złożone właściwym władzom najpóźniej 30 listopada następnego roku produkcji wina.
Właściwe władze wypłacą pomoc w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia dowodu określonego w art. 65 ust. 8 niniejszego rozporządzenia.
2. Dodatkowa pomoc na magazynowanie alkoholu otrzymanego z destylacji określonej w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wynosi 0,00042/% EUR na obj./hl produktu otrzymanego z destylacji na dzień.
Wnioski o magazynowanie muszą zostać złożone właściwym władzom najpóźniej miesiąc przed datą rozpoczęcia magazynowania.
Wnioski mogą dotyczyć tylko alkoholu, który już został wyprodukowany.
Stwierdzają one przynajmniej ilość i charakterystykę produktu, który jest magazynowany, oraz przewidywane daty rozpoczęcia i zakończenia magazynowania.
Jeżeli właściwe władze nie wniosą sprzeciwu w powyższym terminie jednego miesiąca, datę planowanego rozpoczęcia magazynowania uważa się za rzeczywistą datę rozpoczęcia.
Dodatkową pomoc wypłaca się wyłącznie destylatorom i tylko:
- dla co najmniej 100 hektolitrów produktu otrzymanego z destylacji, magazynowanego w pojemnikach o pojemności co najmniej 100 hektolitrów, oraz
- na nie mniej niż sześć miesięcy i nie więcej niż 12 miesięcy.
Od siódmego miesiąca destylatorzy, którzy nie wnieśli roszczenia o wypłatę zaliczki określonej w art. 66 niniejszego rozporządzenia, mogą wcześniej wypowiedzieć umowę poprzez określenie ostatecznego terminu w deklaracji kierowanej do właściwego organu co najmniej na miesiąc przed wybraną datą.
Ilość alkoholu, na którą destylator może zawierać kontrakty na magazynowanie w ciągu danego roku produkcji wina, nie może przekraczać ilości produktów otrzymanych przez tego destylatora w wyniku destylacji, zgodnie z niniejszym rozdziałem, podczas tego roku produkcji wina lub na rok lub dwa lata przed nim.
Produkty destylacji spełniające niezbędne wymogi kontraktów na magazynowanie będą otrzymane przez samego destylatora podczas lat produkcji wina określonych w powyższym ustępie lub, w danym wypadku, w ciągu poprzednich lat produkcji wina.
Margines tolerancji wynoszący 0,2 % na miesiąc, obliczony w odniesieniu do zawartości alkoholu, zostaje dopuszczony w odniesieniu do magazynowanej ilości produktów otrzymanych z destylacji.
W przypadku gdy ta wartość procentowa nie jest przekroczona, pomoc jest wypłacana; jeżeli zostaje przekroczona, nie wypłaca się pomocy.
Wnioski o pomoc muszą zostać złożone właściwym władzom najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu okresu magazynowania.
Państwa Członkowskie uchwalą szczegółowe zasady w tym zakresie.
Właściwe władze wypłacają dodatkową pomoc najpóźniej trzy miesiące po dacie, kiedy wniosek o pomoc został złożony.
3.
Produkty destylacji kwalifikujące się do otrzymania pomocy na mocy niniejszego artykułu nie mogą później zostać zakupione przez władze publiczne.
Jeżeli jednak destylatorzy zechcą sprzedać swój alkohol władzom publicznym, muszą najpierw zwrócić pomoc, jaką otrzymali.
Jako wyjątek, pierwszy akapit nie ma zastosowania do ilości alkoholu sprzedanego przez władze publiczne w ramach programów, które nie kolidują z tradycyjnym zastosowaniom, takich jak programy rolno-środowiskowe dotyczące sprzedaży alkoholu dla sektora paliwowego."
2) w art. 65 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Producenci określeni w ust. 1 niniejszego artykułu, którzy sami posiadają urządzenia do destylacji i którzy zamierzają przeprowadzać destylację objętą niniejszym rozdziałem, złożą właściwym władzom deklarację dostawy do destylacji, zwaną dalej deklaracją, do zatwierdzenia przed datą, która zostanie określona.
Producenci w strefie A hodowli wina lub w niemieckiej części strefy B hodowli wina lub na obszarach porośniętych winoroślami w Austrii, o których mowa w art. 27 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą zlecić przeprowadzenie destylacji, określonej w niniejszym rozdziale, w pomieszczeniach zatwierdzonego destylatora pracującego na zlecenie podwykonania. W tym celu złożą oni deklarację dostawy do destylacji, zwaną dalej deklaracją, właściwym władzom, do zatwierdzenia przed datą, która zostanie określona."
b) W ust. 7 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą określić krótsze terminy lub szczegółowe daty dla przedłożenia tego dowodu właściwym władzom."
c) W ust. 8 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"8.
Destylatorzy prześlą właściwym władzom w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie:
a) szczegóły dotyczące ilości, koloru i rzeczywistej mocy alkoholowej w objętości wina w każdej dostawie od każdego producenta, od którego otrzymali dostawy wina, wraz z numerem dokumentu przewidzianego w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, stosowanego przy transporcie wina do siedziby destylatora;
b) dowód, że całkowita ilość wina przewidziana w kontrakcie lub deklaracji została poddana destylacji w ramach dopuszczalnego czasu;
c) dowód, że zapłacili oni producentowi cenę zakupu określoną w ust. 6 w ramach dopuszczalnego czasu."
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1799/2002
z dnia 8 października 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jej art. 11 ust. 2 i 3 oraz art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Poprzednie dochodzenia
(1) W lipcu 1996 r. nałożono rozporządzeniem (WE) nr 1490/96 [2] ostateczne cło antydumpingowe na przywóz włókien odcinkowych z poliestru (WPO) pochodzących z Białorusi.
W 1997 r. rozporządzeniem (WE) nr 2513/97 [3] środki te zostały poszerzone i objęły także przywóz kabla z włókna poliestrowego (KWP) pochodzącego z Białorusi, który prowadzono obchodząc pierwotne środki.
2.
Dochodzenia dotyczące innych krajów
(2) Ostateczne środki antydumpingowe obowiązują w chwili obecnej wobec przywozu WPO pochodzących z Tajwanu (rozporządzenie Rady (WE) nr 1728/1999) [4], Australii, Indonezji, Tajlandii (rozporządzenie Rady (WE) nr 1522/2000 [5]) oraz z Korei Południowej i Indii (rozporządzenie Rady (WE) nr 2852/2000 [6]).
(3) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 902/2001 [7] nałożono ostateczne wyrównawcze należności celne na przywóz WPO pochodzących z Australii i Indonezji.
3.
Obecne dochodzenie
3.1. Wnioski w sprawie przeglądu tymczasowego oraz przeglądu w związku z wygaśnięciem
(4) W październiku 1999 r. Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu tymczasowego ostatecznych ceł antydumpingowych (rozporządzenie (WE) nr 1490/96) obowiązujących w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty WPO pochodzących z Białorusi.
Po tym wniosku, dnia 27 kwietnia 2001 r., złożono kolejny wniosek dotyczący rozpoczęcia przeglądu w związku z wygaśnięciem.
(5) Wniosek o przegląd tymczasowy został wniesiony przez jedynego eksportera z Białorusi, Khimvolokno Industrial Group VSV Trading Co.
("Khimvolokno"). Wniosek o przegląd tymczasowy oparty był o dowody prima facie, dostarczone przez składającego wniosek, związane między innymi z faktem, że ceny krajowe w kraju analogicznym, na podstawie których ustanowiono środki, uległy zmianie o trwałym charakterze.
(6) Wniosek o przegląd w związku z wygaśnięciem został złożony przez Międzynarodowy Komitet Rayonu i Włókien Syntetycznych ("MKRWS") działający w imieniu producentów Wspólnoty, reprezentujących znaczną część całkowitej produkcji WPO Wspólnoty.
W uzasadnieniu wniosku o przegląd w związku z wygaśnięciem podano, że z uwagi na wygaśnięcie obowiązujących środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
3.2. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(7) Ustaliwszy istnienie wystarczających dowodów pozwalających na wszczęcie przeglądu tymczasowego i po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ogłosiła, poprzez zawiadomienie ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [8], wszczęcie, na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, dochodzenia w kwestii przywozu do Wspólnoty WPO pochodzących z Białorusi, ograniczonego w swoim zakresie do badania dumpingu.
(8) Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ogłosiła poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [9] wszczęcie, na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dochodzenia w kwestii przywozu do Wspólnoty KWP pochodzącego z Białorusi.
3.3. Okres dochodzenia
(9) Okres dochodzenia dumpingu do celów przeglądu tymczasowego trwał od dnia 1 października 1999 r. do dnia 30 września 2000 r. ("okres dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym").
Okres dochodzenia dumpingu do celów przeglądu w związku z wygaśnięciem ważności trwał od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. ("okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem").
Okres uznany dla przeglądu sytuacji przemysłu wspólnotowego, wykorzystany w przeglądzie w związku z wygaśnięciem, obejmował okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do końca okresu wygaśnięcia objętego badaniem ("rozważany okres").
Ponieważ okres dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym i okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem częściowo się na siebie nakładały, uznano za właściwe ze względów administracyjnych połączyć oba dochodzenia w jedno.
4.
Strony zainteresowane dochodzeniem
(10) Komisja oficjalnie powiadomiła składającego wniosek producenta eksportującego na Białorusi, MKRWS i składających wniosek producentów eksportujących Wspólnoty oraz importerów, o których wiadomo, że są zainteresowani niniejszą sprawą, organy kraju wywozu i ich przedstawicieli, korzystających z produktów ze Wspólnoty oraz stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu postępowania przeglądowego.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(11) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron zainteresowanych i otrzymała odpowiedzi od czterech wnioskodawców, producentów Wspólnoty, jedynego producenta eksportującego z Białorusi, jednego producenta z kraju analogicznego, tj. z Polski, a także od dwóch importerów.
(12) Producent eksportujący z Białorusi, wnioskodawcy, producenci Wspólnoty, wspólnotowi przedstawiciele podmiotów korzystających z produktów oraz importerzy wyrazili swoje poglądy na piśmie.
Wszystkim stronom, które wnioskowały o to w powyższym terminie i przedstawiły istnienie szczególnych powodów, dla których powinny zostać przesłuchane, taka możliwość została zagwarantowana.
(13) Służby Komisji poszukiwały i sprawdzały wszystkie informacje, które uznały za niezbędne do stwierdzenia, czy dumping i szkoda będą nadal występowały lub ponownie zaistnieją oraz przeglądu interesu wspólnotowego; badania przeprowadzono w lokalach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci Wspólnoty:
- Wellman International Ltd, Co.
Meath, Irlandia,
- Trevira GmbH & Co., Frankfurt nad Menem, Niemcy,
- Trevira Fibras, SA, Portalegre, Portugalia,
- Montefibre SpA, Mediolan, Włochy;
b) niepowiązani importerzy wspólnotowi:
- Barnett Europa, Akwizgran, Niemcy;
c) producenci z krajów analogicznych:
- Elan SA, Toruń, Polska.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozpatrywany produkt
(14) Rozpatrywanym produktem są syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru, niezgrzeblone, nieuczesane i nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, które obecnie są klasyfikowane w ramach kodu CN 55032000.
Zazwyczaj określa się je jako poliestrowe włókna odcinkowe lub WPO.
Przypomina się o tym, gdyż z powodu obchodzenia środki rozszerzono na kabel z włókna poliestrowego, w skrócie KWP, objęty kodem CN 55012000, przetwarzany we Wspólnocie na WPO.
(15) Produkt służy jako podstawowy surowiec w różnych stadiach procesu produkcyjnego produktów włókienniczych.
Konsumpcja WPO we Wspólnocie polega albo na przędzeniu, tzn. wytwarzaniu włókien do produkcji materiałów włókienniczych, łączonych lub niełączonych z innymi włóknami, takimi jak bawełna i wełna, albo na wykorzystaniu włóknin takich jak uzupełnienia (fibryle), np. do wyściełania lub wypychania niektórych produktów tekstylnych, takich jak poduszki, siedzenia samochodowe oraz żakiety lub marynarki.
(16) Produkt sprzedawany jest w różnych rodzajach, które rozróżnia się ze względu na rozmaite cechy, takie jak grubość, długość, wytrzymałość, kurczliwość, połysk oraz traktowanie silikonem, lub na podstawie klasyfikacji na rodziny produktów, takie jak włókna regularne, puste w środku, spiralne lub dwuczęściowe oraz włókna specjalne, takie jak włókna barwione, gatunkowe i trzypłatkowe.
(17) Do celów niniejszego dochodzenia różne rodzaje traktowane są jako jedna rodzina produktów, ponieważ podstawowe cechy fizyczne różnych typów nie pociągają za sobą znaczących różnic, nawet jeśli zastosowania i jakość sprzedawanych WPO mogą być różne.
Nie istnieją żadne wyraźniejsze granice oddzielające od siebie poszczególne typy i w związku z tym nakładają się one na siebie, co powoduje, że pokrewne typy ze sobą konkurują.
(18) Tak jak w przypadkach wcześniejszych dochodzeń antydumpingowych dotyczących WPO, niektóre strony, w szczególności przedstawiciele podmiotów korzystających z produktów stwierdzili, że należy wprowadzić rozróżnienie ze względu na wykorzystywanie WPO do celów przędzenia lub innych celów, gdyż zasady ustalania cen na te dwie kategorie produktu są całkowicie różne.
Sugerowano też, by kod CN dla WPO został podzielony na trzy lub cztery różne podkody, wprowadzając rozróżnienie według liczby denierów (grubość), i żeby porównywanie WPO produkowanych we Wspólnocie oraz WPO przywożonych do Wspólnoty odbywało się osobno w ramach każdego podkodu.
(19) W motywie dziewiątym rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 wskazano, że różne typy WPO nakładają się, jeśli chodzi o możliwość zastępowania się nawzajem i stwierdzono, że istnieje konkurencja pomiędzy poszczególnymi typami.
Obecne dochodzenie potwierdziło te ustalenia.
Potwierdzono także, że nie ma wyraźnej granicy dzielącej różne typy WPO, która stanowiłaby jedyny punkt wspólny łączący cechy fizyczne produktu i jego zastosowanie.
W związku z tym w oparciu o dostępne fakty nie można obecnie wprowadzić rozróżnień w ramach omawianego produktu.
Należy również przypomnieć, że analizy laboratoryjne nie wystarczą, by ustalić ponad wszelką wątpliwość ostateczne przeznaczenie WPO.
(20) W obecnej sprawie należy również zwrócić uwagę, że żadna strona nie przedstawiła przekonujących argumentów lub kryteriów, które pozwoliłyby na zmianę klasyfikacji WPO i wprowadzenie podkodów.
Jak stwierdzono powyżej, fizyczne cechy produktu nie są wystarczające do ustalenia jego ostatecznego przeznaczenia, a grubość (w denierach) jest tylko jedną z wielu cech produktu.
(21) W oparciu o wyżej przedstawione fakty i okoliczności, potwierdza się, że różne typy WPO do celów niniejszego postępowania traktowane są jako jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(22) W pierwotnym dochodzeniu, motyw 6 rozporządzenia (WE) nr 1490/96, stwierdzono, że obydwa rodzaje WPO produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym i WPO produkowane i sprzedawane na rynku kraju analogicznego były w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego podobne do WPO przywożonych do Wspólnoty z Białorusi.
Nie ma rzeczywistych różnic między podstawowymi cechami fizycznymi i zastosowaniem WPO przywożonych do Wspólnoty z Białorusi a WPO produkowanych przez składających wniosek producentów Wspólnoty i sprzedawanych na rynku wspólnotowym.
WPO pochodzących z Białorusi również mają podstawowe cechy i zastosowanie podobne do WPO produkowanych i sprzedawanych w kraju analogicznym.
Nie wysunięto żadnych nowych argumentów, które mogłyby zmienić powyższe ustalenia, które zostają w związku z tym podtrzymane.
C. UTRZYMANIE SIĘ I PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Przegląd tymczasowy
1.1. Kraj analogiczny
(23) Ponieważ Białoruś jest krajem o gospodarce nierynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, należało ustalić wartość normalną na podstawie informacji otrzymanych we właściwym państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w którym produkt jest wytwarzany i sprzedawany.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania dotyczącego przeglądu tymczasowego Komisja zaproponowała Tajwan jako właściwy kraj analogiczny, ze względu na fakt, że wniosek o przegląd tymczasowy opierał się między innymi o ustalenia, że ceny krajowe na Tajwanie, który posłużył jako kraj analogiczny w poprzednich dochodzeniach w celu ustalenia wartości normalnej, uległy znacznemu obniżeniu.
(24) Rozesłano kwestionariusze do znanych producentów produktu na Tajwanie, ale pomimo licznych usiłowań Komisji, nie okazali się oni gotowi do współpracy.
Komisja wystąpiła o pomoc u innych znanych producentów rozpatrywanego produktu z sześciu innych krajów o gospodarce rynkowej.
Tylko jeden producent z Polski gotów był podjąć pełną współpracę i dostarczył niezbędnych informacji, które następnie zostały zweryfikowane.
(25) Informacje dostarczone przez współpracujące przedsiębiorstwo z Polski wykazały, że Polska jest właściwym krajem analogicznym z następujących powodów:
- proces produkcyjny i dostęp do surowców są w Polsce i na Białorusi w znacznym stopniu podobne,
- Polski producent wytwarzał i sprzedawał produkt w znacznych ilościach,
- mimo że w Polsce istniał tylko jeden producent i mimo stosowania należności przywozowych obowiązujących na przywóz produktu z kilku krajów, na polskim rynku krajowym obowiązywały normalne warunki konkurencji, a duże ilości produktu, na które nie nałożono żadnych należności przywozowych, przywożone były z różnych krajów pochodzenia.
1.2. Wartość normalna
(26) Jak stwierdzono powyżej, wartość normalna obliczana była na podstawie danych zweryfikowanych na terenie zakładu polskiego producenta, który w pełni współpracował przy dochodzeniu.
(27) Na wstępie zbadano, czy całkowita sprzedaż WPO i KWP polskiego producenta była wystarczająco duża, by stanowić wystarczającą podstawę do ustalenia wartości normalnej.
Producent ów sprzedawał duże ilości produktu na swoim rynku krajowym, więc uznano, że może zostać wzięty pod uwagę.
(28) Następnie zbadano, czy WPO i KWP produkowane i sprzedawane w Polsce mogą być uznane za identyczne lub bezpośrednio porównywalne do WPO i KWP sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez eksportera z Białorusi.
W ramach typu produkty polskie i białoruskie mają takie same właściwości chemiczne i fizyczne, więc uznane zostały za produkty porównywalne.
(29) Dla każdego typu produktu sprzedawanego przez polskiego producenta na polskim rynku ustalono, czy sprzedaż na polskim rynku jest dostatecznie duża, by stanowiła wystarczającą podstawę do ustalenia wartości normalnej.
Stwierdzono, że to właśnie ma miejsce.
(30) Na końcu, przyglądając się proporcji sprzedaży omawianego typu przynoszącej zyski, zbadano czy sprzedaż produktu polskiego producenta na polskim rynku może być traktowana jako odbywająca się w normalnych warunkach handlowych.
(31) W przypadkach gdy opłacalna sprzedaż każdego typu wynosiła 80 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży, wartość normalna ustalana była na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczanej jako średnia ważona cen całkowitej sprzedaży krajowej jednego typu włókna, mającej miejsce w odpowiednim okresie dochodzenia (albo okres dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym albo okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem), bez względu na zyskowność wszystkich transakcji.
W przypadku gdy opłacalna sprzedaż wynosiła mniej niż 80 %, ale więcej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży dla danego typu, wartość normalną ustalano na podstawie istniejącej ceny krajowej, obliczanej jako średnia ważona wyłącznie sprzedaży opłacalnej.
(32) W przypadku gdy wielkość opłacalnej sprzedaży któregokolwiek z typów produktu wynosiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży, uważano, że ten konkretny typ był sprzedawany po cenie krajowej w ilościach zbyt małych, by stanowiło to właściwą podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(33) Dla typów, dla których nie można było ustalić wartości normalnej na podstawie cen krajowych, wartość normalna była obliczana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Czyniono to sumując koszty produkcji dla każdego typu wytwarzanego przez polskiego producenta oraz rozsądną kwotę kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych a także zysk. Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wysokość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz zysku opierano na sprzedaży produktu podobnego, wytworzonego przez polskiego producenta, odbywającej się w warunkach normalnego handlu.
1.3. Cena eksportowa
(34) Khimvolokno, jedyny białoruski producent eksportujący oświadczył, że wywiózł znaczącą ilość produktu do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym.
Jednakże ów "wywóz" polegał w rzeczywistości na wymianie z jednym niepowiązanym przedsiębiorstwem we Wspólnocie za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego ze Szwajcarii, pobierającego niewielką marżę.
Resztę produktów sprzedawał trzem innym niepowiązanym przedsiębiorstwom we Wspólnocie.
Ceny ustalone na mocy barterowych porozumień handlowych są zazwyczaj uważane za niemiarodajne.
W takich przypadkach cenę eksportową oblicza się zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie pierwszej transakcji sprzedaży dokonanej po miarodajnej cenie.
W tym przypadku cena eksportowa mogła zostać skutecznie odtworzona w wyniku przestudiowania transakcji zawieranych przez Khimvolokno ze szwajcarskim przedsiębiorstwem handlowym, a następnie z niepowiązanym przedsiębiorstwem wspólnotowym.
Istotnie, okazało się możliwe ustalenie ceny eksportowej w transakcji ze Wspólnotą poprzez odjęcie marży szwajcarskiego przedsiębiorstwa pośredniczącego od ceny, jaką zapłaciło niepowiązane przedsiębiorstwo wspólnotowe.
Cena ta równa była cenie, jaką uzyskało przedsiębiorstwo Khimvolokno od przedsiębiorstwa szwajcarskiego i mogła zostać uznana za cenę eksportową zgodnie z wymogami art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(35) Zarówno szwajcarskie przedsiębiorstwo pośredniczące, jak i niepowiązane przedsiębiorstwo ze Wspólnoty, współpracowały przy postępowaniu i odpowiedziały na kwestionariusz przesłany im przez Komisję.
Kontrola na miejscu u niepowiązanego przedsiębiorstwa ze Wspólnoty wykazała, że cała ilość produktu zakupiona przez przedsiębiorstwo w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym przeznaczona była na rynki spoza Wspólnoty, głównie do Stanów Zjednoczonych Ameryki, a więc faktycznie nie była przywożona do Wspólnoty.
Zgodnie z danymi Eurostatu, żadne WPO lub KWP pochodzące z Białorusi nie były przywożone do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym.
Dlatego wnioskuje się, że pozostałe ilości wykazane przez Khimvolokno jako sprzedane do Wspólnoty również nie były faktycznie przywożone do Wspólnoty.
Należy jednakże zauważyć, że Khimvolokno wykazało daną sprzedaż jako wywóz do Wspólnoty w dobrej wierze i nie było świadome, że produkty te nie są w rzeczywistości przywożone do Wspólnoty.
(36) W związku z powyższym, ponieważ w ostatecznym rozrachunku nie odbył się żaden wywóz do Wspólnoty, nie można było ustalić ceny eksportowej na sprzedaż towarów wytwarzanych przez Khimvolokno we Wspólnocie w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym.
(37) Wydaje się jednak, że gdyby białoruski producent eksportujący w rzeczywistości wywoził produkt rozpatrywany do Wspólnoty, ceny danego produktu prowadziłyby do minimalnego marginesu dumpingu niższego niż obowiązujące cło w wysokości 43,5 %.
Ceny produktu zgłoszonego przez Khimvolokno jako rzekomo wywożonego do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym wskazują na znacznie niższy minimalny margines dumpingu niż obowiązujące opłaty celne.
Ponadto wnioski o wyrównanie cła antydumpingowego zapłaconego przez importera niemieckiego za przywóz przed okresem dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym, to znaczy między kwietniem 1997 r. a październikiem 1997 r., również świadczą o tym, że rzeczywisty dumping w owym okresie był mniejszy o połowę od zastosowanego cła.
(38) Zdecydowano zatem wykorzystać ceny produktu rzekomo wywożonego do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym jako podstawę do ustalenia ceny eksportowej do Wspólnoty, ponieważ ceny stanowią w tym konkretnym przypadku najbardziej miarodajną informację i wykazują, że okoliczności związane z dumpingiem zmieniły się znacznie, tak jak tego wymaga art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(39) Ponieważ Białoruś uważana jest za kraj o gospodarce nierynkowej, wystarczy ustalić jedną cenę eksportową dla całego kraju.
W związku z tym, skoro Khimvolokno jest jedynym białoruskim producentem eksportującym, wywóz dotyczący tego przedsiębiorstwa został uznany za reprezentatywny dla całego wywozu z Białorusi do Wspólnoty, a zatem informacje dostarczone przez dane przedsiębiorstwo zostały wykorzystane w celu ustalenia ceny eksportowej produktu z Białorusi.
1.4. Porównanie
(40) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, należycie uwzględniono korekty różnic wpływających na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano stosownych korekt we wszystkich przypadkach, gdzie okazało się to właściwe, rzetelne i wsparte dowodami, tak jak to miało miejsce w przypadku kosztów transportu i kredytu.
1.5. Minimalny margines dumpingu
(41) Minimalny margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej każdego typu produktu ze średnią ważoną ceny eksportowej każdego typu produktu.
W tym przypadku metoda ta odzwierciedla w pełni zastosowany dumping.
Minimalny margines dumpingu, ustalony w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym, wyrażony jako procent ceny przed nałożeniem cła netto franco granica Wspólnoty, wynosi 21,0 %.
1.6. Zmiany ocenianych środków
(42) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego cło nie powinno przekraczać ustalonego minimalnego marginesu dumpingu, ale powinno być niższe niż dany margines dumpingu, jeśli takie niższe cło wystarczy, by zlikwidować szkody ponoszone przez przemysł wspólnotowy.
Biorąc pod uwagę fakt, że dany przegląd odnosi się wyłącznie kwestii związanych z dumpingiem, wysokość nałożonych ceł nie powinna być większa od marginesu szkody stwierdzonej podczas pierwotnego dochodzenia.
(43) Ponieważ ustalony w pierwotnym dochodzeniu poziom szkód jest wyższy niż minimalny margines dumpingu ustalona w niniejszej ocenie, wysokość ustalonego cła winna być równa stwierdzonemu minimalnemu marginesowi dumpingu, tzn. 21,0 %.
2.
Przegląd w związku z wygaśnięciem
2.1. Kraj analogiczny
(44) Z powodów wymienionych w motywach 23–25 Polska została również uznana za państwo trzecie o gospodarce rynkowej właściwe do ustalania wartości normalnej do celów przeglądu w związku z wygaśnięciem.
2.2. Wartość normalna
(45) Do celów przeglądu w związku z wygaśnięciem wartość normalną ustalono na tej samej podstawie, co przy przeglądzie tymczasowym, jak to zostało wyjaśnione w motywach 26–33.
2.3. Cena eksportowa
(46) Khimvolokno, jedyny białoruski producent eksportujący, stwierdził, że wywiózł do Wspólnoty znaczną ilość swego produktu w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
(47) Kontrola na terenie zakładu niepowiązanego przedsiębiorstwa we Wspólnocie, które rzekomo przywoziło większość produktu z Białorus, potwierdziła, że żadna ilość towaru nabytego przez dane przedsiębiorstwo nie została przywożona do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Jednakże zgodnie z danymi Eurostatu mniej niż 10 ton KWP, tzn. mniej niż 1 % ilości zgłoszonej przez producenta eksportującego, zostało przywiezione do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
(48) Powyższe mniej niż 10 ton produktu zidentyfikowano jako przedmiot jednej transakcji składającego wniosek z jednym z niepowiązanych importerów Wspólnoty.
Cena eksportowa w danej transakcji została wykorzystana jako cena eksportowa w wywozie do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(49) Zakładając, że Białoruś uważana jest za kraj o gospodarce nierynkowej, można przyjąć jedną cenę eksportową dla całego kraju.
W związku z tym, ponieważ Khimvolokno jest jedynym znanym białoruskim producentem eksportującym, produkty tego przedsiębiorstwa uznano za reprezentatywne dla całego wywozu z Białorusi do Wspólnoty, a zatem informacje przedstawione w celu ustalenia ceny eksportowej produktu z Białorusi zostały wykorzystane.
2.4. Porównanie
(50) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, należycie uwzględniono korekty różnic wpływających na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano stosownych korekt we wszystkich przypadkach, gdzie okazało się to właściwe, rzetelne i wsparte dowodami, tak jak to miało miejsce w przypadku kosztów transportu i kredytu.
2.5. Minimalny margines dumpingu
(51) Minimalny margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej każdego typu produktu ze średnią ważoną ceny eksportowej każdego typu produktu.
Metoda ta odzwierciedla w pełni zastosowany dumping.
Minimalny margines dumpingu, ustalony w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem, wyrażony jako procent ceny przed nałożeniem cła netto franco granica Wspólnoty, wynosi 6,2 %.
2.6. Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(52) Zbadano prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w znaczących rozmiarach w przypadku rezygnacji z omawianych środków.
W tej kwestii wniosek o przegląd w związku z wygaśnięciem uzasadniony był głównie faktem, że białoruski wywóz do państw trzecich odbywał się po cenach dumpingowych i że producent eksportujący posiadał znaczną dodatkową zdolność produkcyjną.
(53) Dochodzenie potwierdziło powyższe zastrzeżenia.
W szczególności stwierdzono, że:
- ceny eksportowe do państw trzecich znajdowały się poniżej normalnej wartości w kraju analogicznym, co prowadziło do znacznego dumpingu,
- jedyny producent eksportujący ma znaczną dodatkową zdolność produkcyjną.
(54) Sprzedaż składającego wniosek producenta eksportującego do państw trzecich składa się ze:
- sprzedaży do Wspólnoty, która w rzeczywistości nie stanowiła przywozu do Wspólnoty.
Minimalny margines dumpingu ustalony w przypadku danego wywozu poprzez zastosowanie metod opisanych w motywach 40–46, jest znaczny i wynosi około 20 % – wyrażony jako procent ceny przed nałożeniem cła netto franco granica Wspólnoty,
- zgłoszonej sprzedaży na wywóz do państw trzecich, z wyszczególnieniem pięciu głównych rynków eksportowych spoza Wspólnoty.
Dana sprzedaż dokonywana była na poziomie, który nie różni się znacznie od rzekomych cen eksportowych do Wspólnoty i odbywała się również po cenach dumpingowych, z wyjątkiem sprzedaży do Turcji, gdzie obowiązują środki antydumpingowe na WPO pochodzące z Białorusi.
(55) W kwestiach mocy produkcyjnej oraz wykorzystania mocy produkcyjnej dochodzenie ustaliło, że współpracujący producent eksportowy wykorzystywał w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem mniej niż 60 % swoich mocy produkcyjnej.
(56) Należy zatem uznać, że po wygaśnięciu zastosowanych środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego stosowania znacznych rozmiarów dumpingu w wywozie do Wspólnoty.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(57) Wniosek o przeprowadzenie przeglądu w związku z wygaśnięciem złożony został w imieniu siedmiu z 13 producentów Wspólnoty, o których wiadomo, że produkują WPO we Wspólnocie.
Dwóch ze składających wniosek producentów nie dostarczyło odpowiedzi na kwestionariusz Komisji i dlatego nie zostali potraktowani jako wchodzący w skład przemysłu wspólnotowego.
Trzeci składający wniosek producent nie przedstawił informacji w podanym, przedłużonym, nieprzekraczalnym terminie i dlatego nie został również potraktowany jako wchodzący w skład przemysłu wspólnotowego.
(58) Czterech pozostałych składających wniosek producentów Wspólnoty odpowiedziało na kwestionariusz Komisji oraz współpracowało przy dochodzeniu.
Reprezentują oni ok.
52 % produkcji WPO i dlatego stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. WSPÓLNOTOWY RYNEK WPO
1.
Konsumpcja Wspólnoty
(59) Konsumpcja WPO Wspólnoty została ustalona na podstawie rzeczywistej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz składających wniosek producentów nieobjętych definicją przemysłu wspólnotowego, prognozy sprzedaży pozostałych producentów Wspólnoty oraz informacji Eurostatu na temat wielkości przywozu ze wszystkich państw trzecich.
Należy zauważyć, że w okresie obecnego dochodzenia wysokość konsumpcji za lata 1997 i 1998 opublikowana w rozporządzeniu (WE) nr 2852/2000 została nieco zmieniona, gdyż niektóre wartości liczbowe zostały uaktualnione.
Powyższe drobne poprawki nie miały wpływu na ustalenia danego rozporządzenia.
(60) Na podstawie powyższego konsumpcja Wspólnoty miała w rozważanym okresie przebieg następujący:
Konsumpcja WPO _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Tony _BAR_ 523832 _BAR_ 598882 _BAR_ 649129 _BAR_ 646656 _BAR_ 607286 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 124 _BAR_ 123 _BAR_ 116 _BAR_
(61) Ogólna wielkość konsumpcji wzrosła w rozważanym okresie o 16 %.
Zasadniczy wzrost nastąpił między 1997 a 1998 r., gdy konsumpcja zwiększyła się z około 524000 ton do 599000 ton.
Konsumpcja była największa w 1999 r., osiągając około 649000 ton, po czym uległa zmniejszeniu do 607000 ton w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
2.
Przywóz WPO z Białorusi
Uwagi wstępne
(62) Jak wskazano w motywie 47, wielkość wywozu z Białorusi do Wspólnoty w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem została uznana za nieznaczną.
Wielkość przywozu i udział w rynku
(63) Po nałożeniu środków antydumpingowych w 1996 r. wielkość przywozu w rozważanym okresie uległa zmniejszeniu.
Obchodzenie przepisów pozwoliło w 1997 r. białoruskiemu producentowi eksportującemu na wywóz ponad 9000 ton KWP do Wspólnoty, ale po dochodzeniu w kwestii obchodzenia przepisów określonego w motywie 1 i podniesieniu wysokości ceł uległ on zmniejszeniu i w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem z Białorusi wywożono do Wspólnoty tylko nieznaczne ilości WPO.
Kształtowanie się cen producenta eksportującego
(64) Ze względu na nieznaczne rozmiary wywozu z Białorusi w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem ważności nie obliczano minimalnego marginesu dumpingu dla obecnej sprawy.
Mimo to stwierdzono, że średnia cena WPO pochodzących z Białorusi była znacznie niższa od średniej ceny liczonej przez przemysł wspólnotowy.
Podobnie ceny eksportowe WPO z Białorusi do innych państw trzecich były również niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
(65) Jest zatem jasne, że jeśli białoruski producent eksportujący wywoził WPO na rynek wspólnotowy w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem, musiało się to odbywać z zastosowaniem wysokiego poziomu dumpingu.
3.
Przywóz z innych państw trzecich
(66) W okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem głównymi źródłami przywozu WPO do Wspólnoty były, wymienione według ważności, Republika Korei, Tajwan oraz Stany Zjednoczone Ameryki, pokrywające około 70 % całkowitego przywozu, czyli 25,4 % całkowitej konsumpcji Wspólnoty.
Całkowity przywóz z innych państw trzecich pokrywał w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem około 36,3 % konsumpcji Wspólnoty i miał następujący przebieg:
Całkowity przywóz WPO _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Tony _BAR_ 152878 _BAR_ 234266 _BAR_ 263780 _BAR_ 260785 _BAR_ 220511 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 153 _BAR_ 173 _BAR_ 171 _BAR_ 144 _BAR_
(67) Przywóz WPO ze wszystkich pozostałych państw trzecich wzrósł z około 153000 ton w 1997 r. do 220000 ton w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym, czyli o 44 %.
Powyższa tabela wykazuje, że między 1997 a 1999 r. przywóz wzrósł znacznie, czyli aż o 72 %, a potem nastąpiła tendencja spadkowa i w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem zmniejszył się on o 16 %.
Ów spadek wystąpił równocześnie z nałożeniem środków antydumpingowych przeciwko niektórym państwom trzecim w 2000 r., wymienionych w motywach 2 i 3.
(68) Ceny WPO przywożonych z innych państw trzecich wzrosły w okresie między 1997 r. a w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem, pomimo spadku, jaki nastąpił między 1998 a 1999 r.
Średnie ceny WPO pochodzących z innych państw trzecich były o 12 % wyższe w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem niż w 1997 r.
Biorąc pod uwagę cła i opłaty antydumpingowe, średnia cena importowa nieco jednakże nieco niższa od ceny stosowanej w przemyśle wspólnotowym.
Ceny importowe _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
EUR/tonę _BAR_ 1112 _BAR_ 985 _BAR_ 917 _BAR_ 1178 _BAR_ 1246 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 82 _BAR_ 106 _BAR_ 112 _BAR_
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
Uwaga wstępna
(69) Należy przypomnieć, że badanie rozwoju sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego obejmowało okres od 1997 r. do końca okresu dochodzenia w związku z wygaśnięciem, tzn. do czerwca 2001 r.
Jak stwierdzono w motywach 2 i 3, ostateczne środki antydumpingowe zostały nałożone na Australię, Indie, Indonezję, Południową Koreę, Tajwan i Tajlandię w 2000 r. i w związku z tym obowiązywały w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Ten stan jest w wysokim stopniu znaczący dla zrozumienia poniżej opisanego rozwoju sytuacji.
Produkcja, moc produkcyjna i wykorzystanie mocy produkcyjnej
(70) Produkcja przemysłu wspólnotowego rozwijała się w sposób następujący:
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Produkcja w tonach _BAR_ 212543 _BAR_ 210153 _BAR_ 211255 _BAR_ 211208 _BAR_ 214103 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 99 _BAR_ 99 _BAR_ 101 _BAR_
Moc produkcyjna w tonach _BAR_ 264439 _BAR_ 246939 _BAR_ 253939 _BAR_ 254939 _BAR_ 256034 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 96 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnej _BAR_ 80 % _BAR_ 85 % _BAR_ 83 % _BAR_ 83 % _BAR_ 84 % _BAR_
(71) Ogólnie, produkcja przemysłu wspólnotowego w rozważanym okresie wzrosła nieco, tj. o 1 %.
W 1997 r. przemysł wspólnotowy wytwarzał 213000 ton WPO, po czym w następnych latach produkcja uległa niewielkiemu zmniejszeniu.
W okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem wielkość produkcji nieco wzrosła, osiągając 214000 ton.
Wzrost ten należy porównać z 16 % wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, jaki miał miejsce w tym samym okresie.
(72) Równocześnie dochodzenie wykazało, że w okresie między 1997 r. i 1998 r. moc produkcyjna zmalała.
Ogólnie, spadek mocy nastąpił głównie w 1998 r., kiedy to nastąpiło jej obniżenie z ilości 264000 ton wyprodukowanych w 1997 r. do 247000 ton.
Wyjaśnia to wyższy stopień wykorzystania mocy produkcyjnej osiągnięty po 1997 r.
W 1999 r. przemysł wspólnotowy odzyskał część swojej mocy (254000 ton), osiągając całkowitą wielkość produkcji 256000 ton w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Dochodzenie wykazało, że gdy było to możliwe, większość producentów objętych definicją przemysłu wspólnotowego wykazała tendencję do zamykania niektórych linii produkcyjnych WPO lub też zakładów lub przekształcania ich w inne linie produkcyjne, wytwarzające inne produkty nieobjęte obecnym dochodzeniem, których produkcja przynosi większe zyski.
Jeden producent ze Wspólnoty zdecydował jednakże powiększyć swoją zdolność produkcyjną.
Decyzja została podjęta w celu spełnienia wymagań klientów Wspólnoty, co do ilości i typów WPO i wyjaśnia podwyższenie mocy w okresie między 1998 r. a okresem dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Zapasy
(73) Dochodzenie wykazało, że pod koniec okresu dochodzenia w związku z wygaśnięciem (tzn. w czerwcu 2001 r.) zapasy WPO osiągnęły 25000 ton i były wyższe o 24 % niż w grudniu 1997 r. (20000 ton).
Jednakże dochodzenie wskazało, że wielkość zapasów pod koniec czerwca jest zazwyczaj wyższa niż pod koniec roku finansowego, tzn. w grudniu.
Wynika to z faktu, że przed przełomem lipca i sierpnia, kiedy to następuje przerwa w pracy z powodu konserwacji i naprawy maszyn, przemysł wspólnotowy musi produkować na zapas, aby móc obsłużyć swoich klientów.
Porównywalne wartości liczbowe za koniec 2000 r. wykazały 4 % wzrostu zapasów w porównaniu do 1997 r.
Wielkość sprzedaży, udział rynkowy i wzrost
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Sprzedaż w tonach _BAR_ 190308 _BAR_ 186601 _BAR_ 192546 _BAR_ 192865 _BAR_ 197077 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 104 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 37,8 % _BAR_ 32,2 % _BAR_ 30,6 % _BAR_ 30,6 % _BAR_ 33,4 % _BAR_
(74) W rozważanym okresie przemysł wspólnotowy zdołał podnieść wielkość sprzedaży na swoim rynku krajowym o 4 %, tracąc jednakże możliwość sprzedaży o podobnych rozmiarach na swoich rynkach eksportowych.
Jest to zgodne z ustaleniem dotyczącym stałej wielkości produkcji i zapasów w tym samym okresie.
(75) Sprzedaż w przemyśle wspólnotowym do 2000 r. utrzymywała się generalnie na stałym poziomie, po czym wzrosła o 3 % między 2000 r. a okresem dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Wzrost ten nastąpił równocześnie z nałożeniem w 2000 r. ceł antydumpingowych na towary przywożone z niektórych państw trzecich.
Warto zwrócić uwagę na fakt, że powyższa tendencja w wielkości sprzedaży różni się od tendencji zauważonych w konsumpcji Wspólnoty, przedstawionych w motywach 59 i 61.
Stanowi to kontrast z dynamiką konsumpcji, która wzrosła głównie w okresie miedzy 1997 r. a 1999 r. (+ 24 %) i zmalała (– 7,0 %) między 2000 r. a okresem dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
(76) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego jednakże zmniejszył się z 37,8 % za 1997 r. do 33,4 % w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
W okresie od 1997 r. do 1999 r. zmniejszał się stopniowo, prowadząc do straty ponad siedmiu punktów procentowych.
Po zastosowaniu środków antydumpingowych w 2000 r. w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem odzyskano 2,8 punktów procentowych udziału w rynku.
Mimo to ogólna strata udziału w rynku poniesiona w rozważanym okresie przez przemysł wspólnotowy wyniosła 4,4 punktu procentowego.
Ten spadek udziału w rynku zgodny jest z ustaleniami dokonanymi w motywach 59, 61, 74 i 75.
(77) Dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy nie skorzystał ze wzrostu na rynku w rozważanym okresie.
Pomimo 16 % wzrostu konsumpcji w okresie między 1997 r. a 1999 r., przemysł wspólnotowy stracił ponad 7 punktów procentowych udziału w rynku.
Konsumpcja spadła o 6 % między 2000 r. a okresem dochodzenia w związku z wygaśnięciem, tzn. po wprowadzeniu środków antydumpingowych wymienionych w motywach 2 i 3, natomiast przemysł wspólnotowy podniósł wielkość sprzedaży o 3 %, co spowodowało zyskanie udziału w rynku w wysokości 2,8 punktów procentowych.
Pomimo tej poprawy wzrost, jaki był udziałem przemysłu wspólnotowego w rozważanym okresie, był skrajnie negatywny w porównaniu ze wzrostem konsumpcji.
Zmiany cen i kosztów produkcji
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
EUR/tonę _BAR_ 1306 _BAR_ 1279 _BAR_ 1147 _BAR_ 1392 _BAR_ 1439 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 88 _BAR_ 107 _BAR_ 110 _BAR_
Koszt produkcji EUR/tonę _BAR_ 1014 _BAR_ 1017 _BAR_ 962 _BAR_ 1176 _BAR_ 1214 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 116 _BAR_ 120 _BAR_
(78) Powyższa tabela wskazuje, że w rozważanym okresie przeciętna cena sprzedaży za tonę produktów przemysłu wspólnotowego klientom niepowiązanym wzrosła średnio o 10 %.
W okresie od 1997 r. do 1999 r. średnie ceny zmniejszyły się o 12 %.
Następnie, w 2000 r. oraz w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem, ceny poprawiły się znacznie.
Dochodzenie jednakże wykazało, że podwyżka cen sprzedaży związana była ze wzrostem kosztów, co zostało wyjaśnione poniżej.
Przedstawiciele przemysłu wspólnotowego stwierdzili, że niezadowalający rozwój cen w porównaniu z kosztami wynikał z silnej konkurencji cenowej na rynku wspólnotowym w szczególności przed wprowadzeniem środków antydumpingowych w roku 2000.
(79) Dochodzenie wykazało, że rynek wspólnotowy WPO jest wrażliwy na ceny i, jak określono w motywie 68, ceny przywożonych WPO utrzymywały się na poziomie niższym, niż ceny przemysłu wspólnotowego, mimo odpowiednich proporcjonalnych podwyżek cen.
(80) W rozważanym okresie średnie koszty własne sprzedaży za tonę WPO wyprodukowanego przez przemysł wspólnotowy wzrosły o 23 %.
Między 1997 r. a 1999 r. koszty produkcji były w miarę stabilne.
Wzrosły jednakże nieco, o 23 %, między 1999 r. a okresem dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Dochodzenie wykazało, że znaczny wzrost kosztów produkcji związany jest ze zmianami cen niektórych surowców, takich jak paraksylen i glikol etylenowy, które uzależnione są bezpośrednio od cen ropy.
Rentowność i przepływ środków
Rentowność _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Zysk z obrotów netto _BAR_ 9,1 % _BAR_ 4,8 % _BAR_ 4,6 % _BAR_ 5,0 % _BAR_
(81) Należy zauważyć, że jedno przedsiębiorstwo objęte definicją przemysłu wspólnotowego zostało założone w 1998 r. i w związku z tym nie ma dla niego danych dotyczących rentowności w roku 1997.
Z tego powodu analiza rentowności i przepływu środków pieniężnych obejmuje okres od 1998 r. do okresu dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Jednakże należy zauważyć, że tendencje zaobserwowane na podstawie danych dostępnych dla rozważanego okresu są zgodne z tymi, które wynikają z powyższej tabeli.
(82) Rentowność przemysłu wspólnotowego w 1998 r. była wysoka.
Taki poziom zysku został osiągnięty przede wszystkim dzięki wyjątkowo niskim cenom ropy naftowej w omawianym roku.
Następnie rentowność spadała z powodu wzrostu cen ropy, a więc koszty produkcji nie mogły być zrekompensowane odpowiednim wzrostem cen sprzedaży.
Mimo to rentowność osiągnięta w 2000 r. i w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem była wyjątkowo wysoka, biorąc pod uwagę znaczny wzrost kosztów produkcji (o prawie 20 %).
To wskazuje na to, że przemysł wspólnotowy był w stanie kontrolować swe koszty w celu ustabilizowania zysku na poziomie około 5 %.
(83) Przepływ środków pieniężnych odzwierciedlał między 1998 r. a końcem okresu dochodzenia w związku z wygaśnięciem te same tendencje, co rentowność.
Ilość gotówki pozyskana dzięki produkcji WPO zmniejszyła się o 44 % w rozważanym okresie, czyli z 44,5 milionów EUR w 1998 r. do 24,8 milionów EUR w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Jest to związane głównie ze spadkiem rentowności zaobserwowanym w tym samym okresie.
Zdolność do pozyskiwania kapitału
(84) W związku z trudną sytuacją na wspólnotowym rynku WPO przedstawioną w niniejszej analizie, w szczególności w motywie 89, większość przedsiębiorstw objętych definicją przemysłu wspólnotowego miała trudności ze zdobyciem kapitału niezbędnego do finansowania inwestycji i restrukturyzacji.
Spadek zysku, który miał miejsce w 1999 r. i 2000 r., uniemożliwił większości przedsiębiorstw prowadzenie programów inwestycji, które w swojej większości rozpoczęte zostały w 1998 r.
Jak stwierdzono poniżej w motywie 88, tylko jeden producent Wspólnoty zdołał zgromadzić kapitał i podjąć ryzyko zakończenia swoich planowanych inwestycji w rozważanym okresie.
Zatrudnienie i wydajność
Zatrudnienie _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 1205 _BAR_ 1119 _BAR_ 1197 _BAR_ 1184 _BAR_ 1173 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 99 _BAR_ 98 _BAR_ 97 _BAR_
(85) Całkowita liczba pracowników zatrudnionych przy produkcji WPO spadła o 3 %, co odzwierciedla działania w kierunku redukcji zatrudnienia i restrukturyzacji prowadzone przez przemysł wspólnotowy.
W 1998 r. zatrudnienie zmniejszyło się znacznie, czyli o 7 %, ale przemysł wspólnotowy rozpoczął ponowny nabór pracowników w 1999 r.
(86) W związku ze zmianami wielkości produkcji WPO przedstawionymi w motywie 70 wydajność przemysłu wspólnotowego rozważanym okresie uległa poprawie.
Inwestycje i zwrot z inwestycji
(87) Zgodnie z poniższą tabelą w rozważanym okresie inwestycje znacznie wzrosły:
Inwestycje _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Okres dochodzenia w związku z wygaśnięciem _BAR_
(1000 EUR) _BAR_ 4738 _BAR_ 14796 _BAR_ 14229 _BAR_ 8009 _BAR_ 17954 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 312 _BAR_ 300 _BAR_ 169 _BAR_ 379 _BAR_
(88) Poziom inwestycji, bardzo niski w 1997 r., podniósł się znacznie w 1998 r., który okazał się rokiem korzystnym dla przemysłu, co zachęciło producentów do inwestowania w rozpatrywany produkt.
Jednakże jak określono motywach 82 i 89, rentowność przemysłu wspólnotowego i sytuacja na rynku rozpatrywanego produktu pogorszyły się w następnych latach.
Fakt ten wyjaśnia, dlaczego poziom inwestycji nie wzrósł w 1999 r. i znacznie spadł w 2000 r.
Poziom inwestycji poprawił się znacznie w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem, szczególnie dzięki jednemu producentowi Wspólnoty, objętemu definicją przemysłu wspólnotowego, który podjął ryzyko zakończenia swego programu inwestycyjnego.
Należy jednak podkreślić, że poziom inwestycji w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem wynosił 6 % całkowitych obrotów przemysłu wspólnotowego.
(89) W związku z tym należy zauważyć, że przez kilka lat na rynku wspólnotowym istniał przywóz, jak i zagrożenie przywozem towarów po cenach dumpingowych z niektórych państw trzecich.
Zmiany cen ropy w rozważanym okresie utrudniły sytuację przedsiębiorstw produkujących, nabywających i używających WPO, w szczególności przemysłu wspólnotowego, którego przedstawiciele nie byli przekonani, czy w związku z występowaniem tanich towarów przywożonych po cenach dumpingowych mogą w rozsądny sposób uwzględniać wzrost cen surowców w swoich cenach sprzedaży.
Zachowanie przemysłu wspólnotowego w kategoriach inwestycji mogło również być wynikiem niepewności, jaką rynek charakteryzuje się od kilku lat.
(90) Zwrot z inwestycji odzwierciedlał te same tendencje, co rentowność.
Wysokość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji od poprzedniego dumpingu, obejście przepisów
(91) Sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w pewnym stopniu po zastosowaniu w rozważanym okresie środków antydumpingowych, ale sytuacja przemysłu nie uległa całkowitemu uzdrowieniu od poprzedniego dumpingu ze strony niektórych państw trzecich, w tym Białorusi, oraz po obejściu przepisów przez Białoruś w 1997 r., stwierdzonym w odniesieniu do KWP.
Świadczy o tym przede wszystkim niezadowalająca sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego, w szczególności w 1998 r. i 1999 r.
Pomimo znacznego wzrostu konsumpcji w tych latach, produkcja, moc produkcyjna, inwestycje, udział w rynku, ceny sprzedaży i zyski miały tendencje zniżkowe.
(92) Rozmiary rzeczywistego marginesu dumpingu w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym nie są uważane w niniejszej ocenie za istotny wskaźnik, gdyż nałożenie ceł antydumpingowych w 1997 r., a następnie wprowadzenie środków przeciwdziałających obchodzeniu prawa, praktycznie powstrzymało przywóz z Białorusi.
5.
Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego
(93) Jak już określono w motywie 69, sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego powinna być rozpatrywana w kategoriach dochodzenia antydumpingowego, trwającego w rozważanym okresie i nałożenia środków antydumpingowych w 2000 r.
(94) W czasie rozważanego okresu produkcja przemysłu Wspólnoty zwiększyła się o 1 %.
Wykorzystanie mocy produkcyjnej i wydajność poprawiły się w wyniku obniżenia poziomu mocy produkcyjnej oraz zatrudnienia.
(95) Dochodzenie wykazało również, że w rozważanym okresie rynek wspólnotowy rozwijał się pozytywnie w kategoriach wielkości produkcji, w szczególności do 2000 r.
Konsumpcja w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem spadła w porównaniu do 2000 r., ale ogólnie wzrosła w rozważanym okresie o 16 %.
Przemysł wspólnotowy nie mógł jednakże w pełni korzystać z poprawy rynku.
Wręcz przeciwnie, stracił on udział w rynku w wysokości 3 punktów procentowych, pomimo wzrostu wielkości sprzedaży.
(96) Wywóz z Białorusi w rozważanym okresie przestał prawie całkowicie istnieć, ale jak widać, pomimo próby obejścia środków, rynek wspólnotowy jest bardzo atrakcyjny dla tego przywozu.
Motyw 54 wskazuje wyraźnie, że ceny eksportowe produktów z Białorusi sprzedawanych do państw trzecich są znacznie niższe niż średnia cena przemysłu wspólnotowego.
Należy również przypomnieć, że do 2000 r. wspólnotowy rynek WPO cechowała obecność tanich produktów wywożonych po cenach dumpingowych, co pomimo rosnących kosztów, obniżyło ceny sprzedaży o 12 %.
(97) W 2000 r. i w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem wzrosły zarówno ceny sprzedaży, jak i koszty produkcji WPO, produkowanego przez przemysł wspólnotowy.
Fakt, że ceny rosły w tempie znacznie mniejszym niż koszty doprowadził do zmniejszenia zysków.
W rezultacie miało to poważny wpływ na zdolność przemysłu wspólnotowego do podwyższania kapitału.
Zwiększyło to trudności przemysłu wspólnotowego, który w rozważanym okresie funkcjonował w niekorzystnych warunkach rynkowych.
Rentowność i przepływ środków pieniężnych, zgromadzonych w okresie dochodzenia nie okazały się wystarczające by utrzymać inwestycje średnioterminowe.
(98) W związku z powyższym, w szczególności w związku ze spadkiem udziału w rynku i niezadowalającymi poziomem cen sprzedaży i zyskami, uznaje się, że przemysł wspólnotowy znajduje się nadal w sytuacji niekorzystnej.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKÓD
(99) Należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 56 istnieje prawdopodobieństwo ponownego pojawienia się znacznych rozmiarów dumpingu WPO pochodzących z Białorusi.
(100) Ponadto w motywie 98 stwierdzono, że w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem przemysł wspólnotowy wciąż znajdował się w sytuacji niekorzystnej.
(101) Ponadto należy zwrócić uwagę, że w badanym okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem przywóz z Białorusi do Wspólnoty praktycznie został wstrzymany.
Zupełnie odmienna sytuacja zaistniała w okresem dochodzenia dotyczącym pierwszego przypadku, kiedy to ponad 32000 ton dostępnych w niskiej cenie WPO pochodzących z Białorusi sprowadzono na rynek wspólnotowy.
W tym czasie przemysł wspólnotowy stracił 4 % wielkości sprzedaży i 5,6 punktu procentowego udziału w rynku, a jego koszty produkcji znacznie wzrosły.
W rezultacie poziom rentowności był bardzo niski, zwolniono także 25 % personelu zatrudnionego w sektorze WPO.
(102) Wspólnotowy rynek WPO jest bardzo atrakcyjny dla producentów eksportujących i zostało stwierdzone, że wielu z nich stosowało dumping w celu zdobycia udziału w tym rynku.
Obecne dochodzenie wykazało, że po zastosowaniu środków antydumpingowych w 2000 r. sytuacja na rynku wspólnotowym poprawiła się.
Uważa się, że w przypadku zezwolenia na wygaśnięcie obowiązujących środków przeciwko przywozowi WPO z Białorusi przywóz prawdopodobnie spowodowałby załamanie pozytywnych przemian mających miejsce na rynku wspólnotowym i przejąłby i tak zagrożone udziały w rynku przemysłu wspólnotowego.
(103) Jak sugerują motywy 64 i 65, wydaje się, że chociaż białoruski producent eksportujący najprawdopodobniej podniesie swe ceny eksportowe i w ten sposób zmniejszy poziom dumpingu, jego ceny będą wciąż cenami dumpingowymi w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego.
Jasnym jest, że w celu odzyskania udziału w rynku producent eksportujący będzie musiał stosować ceny dumpingowe, niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
(104) W takich okolicznościach i w związku z tym, że jak wskazuje motyw 78, rynek wspólnotowy jest wrażliwy na ceny, przemysł wspólnotowy może nie okazać się zdolny do konkurowania z tanimi WPO przywożonymi z Białorusi po cenach dumpingowych.
Wielkość dostępnej mocy produkcyjnej na Białorusi i ceny dumpingowe, które mogą zostać zastosowane przez producenta eksportującego, mogą prawdopodobnie przyczynić istotnych szkód przemysłowi Wspólnoty.
Biorąc pod uwagę przywóz tanich towarów po cenach dumpingowych z Białorusi, można się liczyć z tym, że przemysł wspólnotowy nie będzie miał innej możliwości, jak tylko obniżyć ceny i w ten sposób zachować swój udział w rynku lub utrzymać ceny i utracić udział w rynku.
Każdy z tych sposobów postępowania będzie miał poważny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego, w szczególności na jego rentowność, zwrot na inwestycjach, przepływ środków pieniężnych i zdolność do podwyższania kapitału.
(105) Byłoby to szczególnie szkodliwe dla przemysłu wspólnotowego, który zdołał przetrwać i przeprowadzić restrukturyzację, pomimo obecności towarów przywożonych po cenach dumpingowych, aczkolwiek była ona mniejsza niż w przypadku wygaśnięcia obecnych środków, a także pomimo wysokiej fluktuacji cen ropy.
Przemysł wspólnotowy znajduje się w stadium końcowym restrukturyzacji, zmodernizował linie produkcyjne i zamknął linie nieprzynoszące zysków.
Jest zatem jasne, że przemysł wspólnotowy nie ma już wielkiego pola manewru w przypadku nagłego ponownego pojawienia się tanich towarów przywożonych po cenach dumpingowych i wtedy na nowo poniósłby istotne szkody.
(106) W świetle powyższych ustaleń stwierdza się, że wygaśnięcie środków przeciwko przywozowi z Białorusi mogłoby doprowadzić do poniesienia przez przemysł wspólnotowy dalszych istotnych szkód, spowodowanych przywozem towarów pochodzących z Białorusi.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(107) Zbadano również, czy utrzymanie środków antydumpingowych na WPO przywożone z Białorusi może okazać się sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponieważ stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego stosowania dumpingu wyrządzającego szkody, w dochodzeniu sprawdzono również, czy nie istnieją jakieś nadrzędne interesy, z powodu których nie należałoby utrzymywać danych środków, a także wzięto pod uwagę wpływ wcześniej stosowanych środków antydumpingowych na interesy przedsiębiorstw korzystających z usług lub produktów oraz importerów/przedsiębiorców.
(108) W celu ustalenia interesu Wspólnoty w niniejszej sprawie skierowano prośbę o informacje do wszystkich zainteresowanych stron, o których wiadomo, że są nią zainteresowane lub same okazały zainteresowanie.
Komisja wysłała kwestionariusze do przemysłu wspólnotowego, dziewięciu innych producentów Wspólnoty, 10 importerów/przedsiębiorców (jeden z nich posiada siedzibę poza Wspólnotą, ale zaopatruje przedsiębiorstwo posiadające swą siedzibę we Wspólnocie) niepowiązanych z białoruskim producentem eksportującym, do trzech podmiotów korzystających oraz do trzech stowarzyszeń zrzeszających podmioty korzystające z produktów.
(109) Poza odpowiedziami dostarczonymi przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, odpowiedzi na kwestionariusz Komisji udzielili wyżej wymieniony importer z siedzibą poza terenem Wspólnoty, jedno przedsiębiorstwo i jeden producent nieobjęty definicją przemysłu wspólnotowego.
Żaden z przedstawicieli podmiotów korzystających z produktów ani stowarzyszeń zrzeszających podmioty korzystające z produktów nie dostarczył odpowiedzi na kwestionariusz, aczkolwiek dwa stowarzyszenia złożyły ogólne odpowiedzi.
(110) Należy przypomnieć, że podczas poprzednich dochodzeń przyjęcie środków zostało uznane za niesprzeczne z interesem Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(111) Przez kilka lat przemysł wspólnotowy narażony był na przywóz tanich WPO sprowadzanych po cenach dumpingowych, co powodowało sytuację, w której sprzedaż włókien zwyczajnych nie przynosiła zysku.
Chociaż przemysł wspólnotowy rozwinął produkcję włókien WPO o wyższej wartości dodanej, takich jak włókna dwuczęściowe lub trzypłatkowe, włókna barwione, włókien o cechach specjalnych, takich jak włókna ognioodporne, oraz gatunkowych, udział danych włókien w ogólnej wielkości sprzedaży jest stosunkowo niewielki.
Działalnością podstawową dla WPO pozostaje zatem nadal produkcja włókien zwyczajnych, przeznaczonych zarówno do przędzenia, jak i jako włókniny.
Dane segmenty narażone są na bezpośrednią konkurencję związaną z przywozem towarów po cenach dumpingowych.
(112) Jest zatem jasnym, że aby utrzymać się na rynku, przemysł wspólnotowy również musi produkować pełen zakres włókien WPO.
Aby zapewnić dostawę producent musi mieć dla klientów pełen asortyment włókien.
Z tego powodu przemysł wspólnotowy nie jest skłonny, ani też nie może zrezygnować z produkcji zwykłych WPO.
(113) Jak stwierdzono w motywie 85, przemysł wspólnotowy poprzez redukcję zatrudnienia był w stanie poprawić wykorzystanie swojej mocy produkcyjnej oraz wydajność.
Równocześnie, dzięki restrukturyzacji i specjalizacji, w ostatnich latach zachowano dodatnią rentowność, chociaż utrzymała się ona na niezadowalającym poziomie.
Należy również wspomnieć, że przemysł wspólnotowy zaspokaja około 33 % zapotrzebowania rynku wspólnotowego.
(114) W związku z przedstawioną powyżej sytuacją uważa się, że w braku środków przeciwko WPO pochodzącym z Białorusi przemysł wspólnotowy może ponownie ponieść istotne szkody.
Istnieje zatem prawdopodobieństwo zaistnienia znacznego pogorszenia się jego sytuacji finansowej i istnieje realna możliwość dalszych redukcji zatrudnienia i zamykania zakładów produkcyjnych.
3.
Interesy importerów/przedsiębiorstw
(115) Jak stwierdzono w motywie 64, przywóz WPO pochodzącego z Białorusi prawie nie istniał w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem.
Dochodzenie wykazało, że tylko jedno przedsiębiorstwo z siedzibą we Wspólnocie nabywało za pośrednictwem państwa trzeciego duże ilości WPO pochodzących z Białorusi, ale WPO były niezwłocznie ponownie wywożone poza teren Wspólnoty.
Dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo z siedzibą we Wspólnocie znalazło inne rynki dla nabytych przez siebie WPO pochodzących z Białorusi, jak również alternatywne źródła przywozu.
(116) Powyższe stwierdzenia, a także brak współpracy ze strony ośmiu pozostałych importerów/przedsiębiorstw, którzy otrzymali kwestionariusze, wskazują, że obowiązujące środki dotyczące przywozu towarów pochodzących z Białorusi prawdopodobnie nie miały żadnego większego wpływu na sytuację importerów/przedsiębiorstw we Wspólnocie.
4.
Interesy podmiotów korzystających z produktów
(117) Żaden podmiot korzystający z produktów ani stowarzyszenie zrzeszające podmioty korzystające z produktów nie odpowiedziało na kwestionariusz służący do przeglądu interesów Wspólnoty.
Jednakże dwa stowarzyszenia przysłały komentarze, jeden obejmujący poglądy podmiotów korzystających z produktów, działających w przemyśle przędzalniczym, a drugi wypowiadający się w imieniu podmiotów korzystających z produktów, działających w przemyśle wykorzystującym włókninę, głównie do uzupełniania.
(118) Oba stowarzyszenia wypowiedziały się przeciwko utrzymaniu cła antydumpingowego przeciwko Białorusi, twierdząc, że punitywny charakter danych środków spowodował w praktyce zamknięcie jednego źródła dostaw dla wspólnotowych podmiotów korzystających z produktów.
Stwierdzono ponadto, że ze względu na brak dostępu do odpowiednich ilości wszystkich typów WPO oferowanych przez przemysł wspólnotowy wspólnotowe podmioty korzystające z produktów poniosły szkodę z powodu zwiększonej konkurencyjności wobec ich produktu końcowego ze strony państw trzecich.
Równocześnie podmioty korzystające z produktów stały się mniej konkurencyjne z powodu wyższych kosztów surowca.
Ten argument był szczególnie podkreślany przez przedstawicieli przemysłu przędzalniczego.
(119) Jeśli chodzi o dostępność wszystkich rodzajów włókien WPO, dochodzenie potwierdziło, że zmiana produkcji jednego typu WPO na drugi wymaga tylko niewielkich zmian urządzeń produkcyjnych, takich jak stosowanie innego typu dyszy przędzalniczej.
Uwaga ta była również przekazywana przez stowarzyszenia zrzeszające podmioty korzystające z produktów podczas wcześniejszych dochodzeń.
Dochodzenie obecne wykazało, że producenci objęci definicją przemysłu wspólnotowego posiadają techniczne środki do produkcji wszystkich typów WPO.
Przedstawiciele przemysłu wspólnotowego deklarują, że nie są w stanie dostarczać WPO po niskich cenach, jakich oczekują potencjalni nabywcy.
(120) Dochodzenie wykazało ponownie, że zaprzestanie utrzymywania w mocy ceł antydumpingowych w stosunku do Białorusi może doprowadzić do poważnych zakłóceń na rynku oraz do zamknięcia zakładów produkcyjnych na terenie Wspólnoty.
To nie leżałoby w długoterminowym interesie podmiotów korzystających z produktów, którzy zakupują ponad 33 % WPO od przemysłu wspólnotowego, a ich wymagania dotyczą specjalnych rodzajów włókna, niedostępnych w państwach trzecich.
(121) Z powodu braku współpracy ze strony podmiotów korzystających z produktów nie można było dokładnie obliczyć możliwego wpływu projektowanych środków na bieżące dochodzenie ani też nawet wpływu na bieżące środki.
Jednakże jak stwierdzono w motywie 63, w okresie dochodzenia w związku z wygaśnięciem we Wspólnocie sprzedano zaledwie nieznaczną ilość produktów przywożonych z Białorusi.
(122) Uważa się również, że cło początkowo nałożone na WPO z Białorusi zostało ustalone na poziomie niezbędnym do usunięcia spowodowanego przez nie dumpingu wyrządzającego szkody.
Rynek wspólnotowy nie został zamknięty dla tego wywozu, ale najprawdopodobniej białoruski producent eksportujący znalazł bardziej atrakcyjne rynki, w szczególności w Stanach Zjednoczonych Ameryki oraz w Rosji.
W związku z proponowanym obniżeniem wysokości cła antydumpingowego wydaje się bardzo prawdopodobne, że przywóz z Białorusi, w porównaniu z innymi źródłami zaopatrzenia, okaże się bardziej atrakcyjny dla wspólnotowych podmiotów korzystających z produktów. To zaś spowodowałoby obniżenie ich kosztów.
(123) W związku z powyższym uważa się, że projektowane środki, zapobiegając poważnym zaburzeniom, spowodowanym ponownym pojawieniem się dużej wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych pochodzących z Białorusi, prawdopodobnie zwiększą konkurencję na rynku wspólnotowym.
5.
Wnioski
(124) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.
H. CŁA
(125) W oparciu o ustalenia przygotowane do celów przeglądu w związku z wygaśnięciem i zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe stosowane wobec przywozu włókien odcinkowych z poliestru pochodzących z Białorusi winny zostać utrzymane.
(126) Ponieważ obowiązujące cło antydumpingowe w stosunku do WPO zostało rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 2513/97 dodatkowo na przywóz KWP pochodzącego z Białorusi, te środki są również utrzymane.
(127) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach leżących u podstaw utrzymania istniejących środków.
Ponadto stronom przyznano czas na przedstawienie uwag związanych z ogłoszeniem tych informacji.
Nie wpłynęły żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.
(128) Z powyższego wynika, że w oparciu o ustalenia przeglądu tymczasowego (patrz motywy 42 i 43) oraz jak przewiduje to art. 113 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1490/96 i rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 2513/97 winno zostać obniżone do wysokości 21,0 % wyrażonej jako procent ceny przed nałożeniem cła netto franco granica Wspólnoty, ustalonej w ocenie w okresie dochodzenia w związku z przeglądem tymczasowym. Ten poziom cła dotyczy zarówno przywozu WPO jak i KWP pochodzącego z Białorusi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieuczesanych i nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 55032000, pochodzących z Białorusi.
2.
Niniejszym rozszerza się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kabla z włókna poliestrowego, w skrócie KWP, objętego kodem CN 55012000, pochodzącego z Białorusi, po kursie walutowym ustalonym w ust. 3 niniejszego artykułu.
3.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego na produkty opisane w ust. 1 i 2 mającego zastosowanie do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi 21,0 %.
Artykuł 2
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1802/2002
z dnia 10 października 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1282/2002 zmieniającego załączniki do dyrektywy Rady 92/65/EWG ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1282/2002 [2], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1282/2002 zostało przyjęte dnia 15 lipca 2002 r. w celu zmiany dyrektywy 92/65/EWG.
(2) W celu zapewnienia odpowiedniego okresu dla wykonania zmienionych przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich należy ustanowić datę stosowania rozporządzenia (WE) nr 1282/2002.
(3) Jednakże w trakcie procesu przyjmowania pominięto przepis ustanawiający tę datę.
(4) Należy więc odpowiednio sprostować rozporządzenie (WE) nr 1282/2002.
(5) Koniecznejest, aby sprostowanie obowiązywało od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1282/2002.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1282/2002 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 marca 2003 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1820/2002
z dnia 11 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2958/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w zakresie szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 3a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 stanowi, że produkty korzystające ze szczególnych uzgodnień w zakresie dostaw nie mogą być wywożone do państw trzecich lub ponownie wysyłane do pozostałej części Wspólnoty.
Jednakże rozporządzenie to przewiduje odstępstwo w przypadku tradycyjnego wywozu lub tradycyjnej wysyłki produktów przetworzonych do pozostałej części Wspólnoty.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2958/93 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w zakresie szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1020/2002 [4], stanowi, że do Komisji należy ustalenie ograniczeń rocznych ilości produktów przetworzonych zawierających surowce korzystające ze szczególnych uzgodnień w zakresie dostaw, które mogą być wywożone lub wysyłane do pozostałej części Wspólnoty.
(3) Ilości te należy określić na podstawie średniej wywozu i wysyłek do pozostałej części Wspólnoty w latach 1991, 1992 i 1993, przed wejściem w życie tego systemu, ustalonej przez właściwe władze.
(4) Celem włączenia tych rocznych ilości, należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2958/93.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2958/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Tradycyjny wywóz i tradycyjne wysyłki do pozostałej części Wspólnoty, produktów przetworzonych zawierających surowce korzystające ze szczególnych uzgodnień w zakresie dostaw, są dozwolone w granicach rocznych ilości wymienionych w załączniku III.
Właściwe władze podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia, że w działaniach tych nie zostaną przekroczone ustanowione roczne ilości."
2) Załącznik III otrzymuje brzmienie Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1823/2002
z dnia 11 października 2002 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom zwiazanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1754/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wymienia osoby, grupy i mienie objęte zamrożeniem funduszy i zasobów ekonomicznych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 10 października 2002 r. Komitet ds. Sankcji postanowił uzupełnić listę osób, grup i mienia, wobec których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych i dlatego załącznik I powinien być odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 jest zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1824/2002
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada otworzyła, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2505/96 [1], kontyngent taryfowy Wspólnoty dla niektórych produktów rolnych i przemysłowych.
Wspólnotowe zapotrzebowanie na przedmiotowe produkty powinien być zaspokajany na najkorzystniejszych warunkach.
Dlatego też kontyngenty taryfowe Wspólnoty powinny być otwierane z zerowymi stawkami celnymi dla właściwych wielkości od dnia 1 lipca 2002 r., unikając jakiegokolwiek zakłócenia rynków niniejszych produktów.
(2) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2505/96 należy zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontyngenty taryfowe wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1829/2002
z dnia 14 października 2002 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy "Feta"
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, dnia 21 stycznia 1994 r. władze greckie skierowały do Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Feta" w odniesieniu do sera.
(2) Nazwa "Feta" została zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 546/2002 [4].
(3) Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec i Republika Francuska kolejno przedstawiły wnioski o unieważnienie tej rejestracji zgodnie z Artykułem 230 Traktatu.
(4) W swoim orzeczeniu z dnia 16 marca 1999 r., w załączonych sprawach C-289/96, C-293/96 i C-299/96, Trybunał Sprawiedliwości orzekł częściowe unieważnienie rozporządzenia (WE) nr 1107/96 do czasu dokonania rejestracji nazwy "Feta" jako chronionej nazwy pochodzenia. Trybunał stwierdził, że Komisja "nie uwzględniła w należyty sposób wszystkich czynników, które zgodnie z art. 3 ust. 1 podstawowego rozporządzenia należy uwzględnić", podkreślając w szczególności, że Komisja zminimalizowała znaczenie sytuacji mającej miejsce w Państwach Członkowskich.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1070/1999 zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 [5] w związku z powyższym usunęło nazwę "Feta" z tego Załącznika i rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.
(6) Następnie dnia 15 października 1999 r. Komisja przesłała do wszystkich Państw Członkowskich szczegółowy kwestionariusz mający umożliwić dokonanie wyczerpującej i uaktualnionej oceny obrazu sytuacji we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do produkcji, konsumpcji i w sposób ogólny, znajomości przez konsumenta wspólnotowego nazwy "Feta".
(7) W odniesieniu do produkcji sera "Feta", Państwa Członkowskie zostały poproszone o przedstawienie opisu następujących czynników: istnienia krajowych przepisów lub ujętych w ramy prawne szczególnych praktyk; warunków rozpoczęcia produkcji, w szczególności związanych z tym celów, prywatnego lub publicznego charakteru takiej inicjatywy, rynków i profilu konsumentów, dla których ma być przeznaczona produkcja; wielkości produkcji w kolejnych latach; końcowego przeznaczenia produkcji; dokładnych oznaczeń używanych znaków towarowych.
(8) W odniesieniu do konsumpcji sera "Feta", Państwa Członkowskie zostały poproszone o przedstawienie opisu następujących czynników: istnienia przepisów dotyczących wprowadzenia serado obrotu, rocznej konsumpcji sera, geograficznego pochodzenia konsumowanego sera, szczególnych etykiet jakie występują na rynku.
(9) W odniesieniu do znajomości nazwy "Feta", Państwa Członkowskie zostały poproszone o przedstawienie opisu następujących czynników: definicji tego terminu, w szczególności w publikacjach ogólnych, takich jak słowniki lub encyklopedie; odpowiednich badań lub ankiet statystycznych bądź jakichkolwiek innych dodatkowych informacji.
(10) Komisja i Państwo Członkowskie dokonują ogólnej syntezy uzyskanych informacji, syntezy do której Państwa Członkowskie wniosły pewne poprawki i zmiany.
(11) Wynika z tego, że w dwunastu Państwach Członkowskich produkcji sera "Feta" nie regulują specjalne przepisy określające charakterystyki ilościowe, metody produkcji i w zależności od przypadku wyznaczony obszar geograficzny produkcji.
W Grecji, metody produkcji sera "Feta" były od 1935 r. stopniowo kodyfikowane, a wyznaczenie geograficznego obszaru produkcji, tradycyjnie opierające się na uczciwych i stałych praktykach, zostało zatwierdzone w 1988 r. Od 1963 r.
Dania posiada, a Niderlandy posiadały w okresie od 1981 r. do 1998 r. ustawodawstwo dotyczące norm jakościowych, jakie muszą być przestrzegane przy produkcji sera "Feta".
Ponadto należy zaznaczyć, że nazwa "Feta" pojawia się w przepisach Wspólnoty dotyczących refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych lub scalonej nomenklatury celnej.
Przepisy te dotyczą wyłącznie spraw celnych i nie mają żadnego wpływu na opinię konsumenta lub na prawa własności intelektualnej, nie mają również wpływu na nazwę przyjętą dla celów sprzedaży tego sera, która zależy wyłącznie od czynników związanych z oczekiwaniami konsumentów z poszczególnych krajów przeznaczenia.
(12) Produkcja sera "Feta", w rozumieniu scalonej nomenklatury celnej nie istnieje w Luksemburgu i Portugalii.
Jest ona lub była statystycznie lub ekonomicznie marginalna lub sporadyczna w dziewięciu innych Państwach Członkowskich: we Włoszech, Belgii, Finlandii, Austrii, Irlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie, Niderlandach i Hiszpanii.
(13) Jednakże produkcja sera "Feta" w czterech Państwach Członkowskich jest znacząca.
Grecja wytwarza ten ser od czasów antycznych, prawie wyłącznie na rynek grecki.
Oficjalne statystyki, prowadzone od 1931 r., wykazują w tym roku produkcję 25000 ton. Od tego czasu roczna produkcja wzrosła do około 115000 ton.
Ser noszący w Grecji nazwę "Feta" jest wytwarzany wyłącznie z mleka owczego lub z mieszanki mleka owczego i koziego.
(14) Dania produkuje ten ser od lat 30, przede wszystkim na wywóz.
Statystyki dostępne są dopiero od 1967 r. i wykazują, że w tym roku wyprodukowano 133 tony.
W 1971 r. produkcja przekroczyła 1000 ton, później w związku z przyznaniem przez w 1975 r. Wspólnotę refundacji wywozowych do sera "Feta", produkcja znacznie wzrosła, osiągając w 1975 r. 9868 ton i dochodząc w 1989 r. do 110932 ton.
Od 1995 r. produkcja charakteryzuje się krzywą spadkową, osiągając w 1998 r. 27640 ton, głównie z powodu niewielkiego popytu ze strony państw trzecich i stopniowego ograniczania refundacji wywozowych do tego sera.
Produkcja duńska opiera się prawie wyłącznie na wykorzystaniu mleka krowiego.
(15) Francja rozpoczęła produkcję tego sera od 1931 r.
Statystyki dostępne są dopiero od 1980 r. i wykazują, że w tym roku wyprodukowano 875 ton.
W latach 1988–1998 produkcja oscylowała między 7960 ton a 19964 ton.
Przeznaczona na początku na zaspokojenie popytu zamieszkujących we Francji wspólnot armeńskiej i greckiej, obecnie średnio 77,5 % produkcji przeznaczone jest na wywóz zarówno do pozostałych Państw Członkowskich, jak i do państw trzecich.
Produkcja francuska opiera się głównie na wykorzystaniu mleka owczego i w niewielkim stopniu mleka krowiego.
(16) Niemcy produkują ten ser od 1972 r. (zarejestrowano 78 ton).
W 1977 r. produkcja przekroczyła 5000 ton, w 1980 r. przekroczyła barierę 15000 ton i w 1985 r. osiągnęła poziom 24000 ton. Od tego czasu oscyluje ona między 19757 a 39201 ton.
Produkcja, przeznaczona pierwotnie jedynie dla zamieszkujących Niemcy wspólnot imigrantów pochodzących z Bałkanów, kierowała się stopniowo w stronę krajów Środkowego Wschodu i Bałkanów, w szczególności z powodu przyznania refundacji wywozowych oraz w stronę pozostałych Państw Członkowskich.
Produkcja duńska opiera się prawie wyłącznie na wykorzystaniu mleka krowiego.
(17) Należy zaznaczyć, że podane statystyki zawierają dane podane przez każde z Państw Członkowskich dla swojej własnej produkcji, i powinny być traktowane jedynie jako orientacyjne, gdyż brak szczególnych ram legislacyjnych w prawie we wszystkich Państwach Członkowskich oraz bardzo ogólna definicja terminu "Feta", która znajduje się w scalonej nomenklaturze celnej, prowadzi jedynie do przybliżonych szacunków i bardzo rozbieżnych danych statystycznych przy równoczesnej analizie przekazanych odpowiedzi.
Ponadto w wielu Państwa Członkowskich trudne jest dokonanie podziału na produkcję wewnętrzną i produkcję przeznaczoną do powrotnego wywozu, co prowadzi do błędów w statystyce.
(18) Jeśli chodzi o ustawodawstwo Państw Członkowskich dotyczące konsumpcji sera "Feta", zasadą ogólną jest, że obowiązują jedynie przepisy wspólnotowe i krajowe dotyczące obrotu, prezentacji i oznakowania serów w ogóle.
Grecja i Dania są jedynymi Państwami Członkowskimi, które mają szczególne szczegółowe przepisy w tym zakresie, podczas gdy Austria zastrzega nazwę "Feta" jedynie dla produktów greckich z zastosowaniem dwustronnej umowy grecko-austriackiej z 1971 r.
(19) Jeśli chodzi o wielkość konsumpcji sera "Feta" we Wspólnocie, analiza odpowiedzi Państw Członkowskich pozwoliła na stwierdzenie, że z jednej strony, ogólny szacunek powstały w wyniku dodania całkowitej ilości wytwarzanego i przywożonego sera "Feta", pomniejszonej o ilość będącą przedmiotem wywozu, okazała się w niektórych przypadkach nieodpowiednia i że nawet, w pozostałych przypadkach, dała nieprawidłowe wyniki, w przypadku gdy ze względu na niemożność uwzględnienia istniejących zapasów, wywiezionych ilości lub innych elementów prowadzących do teoretycznie ujemnej konsumpcji w niektórych Państwach Członkowskich.
Z drugiej strony, ser "Feta" w rozumieniu scalonej nomenklatury celnej nie jest systematycznie wprowadzany na rynek pod tą nazwą, bądź z powodu ograniczeń natury prawnej ograniczających użycie tej nazwy do produktów spełniających pewne bardziej specyficzne wymogi, bądź z przyczyn natury handlowej uprzywilejowujących inne odrębne nazwy cenione przez konsumentów, dla których ser ten jest przeznaczony.
Mimo pewnej wynikającej z tego niepewności, odpowiedzi udzielone przez Państwa Członkowskie pozwoliły na określenie, że w chwili przystąpienia Grecji do Wspólnoty około 92 % sera "Feta" konsumowanego na obszarze Wspólnoty konsumowane było w Grecji.
W późniejszym okresie nastąpił stopniowy wzrost konsumpcji w pozostałych Państwach Członkowskich, a 73 % procent wspólnotowej konsumpcji sera "Feta" przypadało na obszar Grecji.
Analizując roczną konsumpcję w każdym Państwie Członkowskim na osobę, stwierdzono, że w Hiszpanii, Luksemburgu, Portugalii, Włoszech i Niderlandach roczna konsumpcja sera "Feta" na osobę nie przekracza 0,010 kg bądź 0,08 % konsumpcji wspólnotowej; w Irlandii, Zjednoczonym Królestwie, Austrii, Francji, Szwecji, Belgii i Finlandii roczna konsumpcja sera "Feta" na osobę waha się między 0,040 kg a 0,150 kg bądź między 0,32 % i 1,22 % konsumpcji wspólnotowej; w Niemczech roczna konsumpcja na osobę wynosi 0,290 kg bądź 2,36 % konsumpcji wspólnotowej; w Danii roczna konsumpcja wynosi 0,700 kg na osobę bądź 5,0 % konsumpcji wspólnotowej; w końcu w Grecji roczna konsumpcja wynosi 10,5 kg na osobę bądź 85,64 % konsumpcji wspólnotowej.
(20) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Państwa Członkowskie, na serach noszących na obszarze Wspólnoty nazwę "Feta" znajduje się na etykiecie odpowiednie bezpośrednie lub pośrednie odniesienie, niezależnie od tego czy są wytwarzane w innych Państwach Członkowskich niż Grecja, do obszaru, tradycji kulturowych lub cywilizacji greckiej, w formie napisów lub rysunków wyraźny sposób kojarzących się z Grecją.
Oznacza to, że specjalnie sugeruje się i poszukuje związku między nazwą "Feta" a Grecją, gdyż reputacja oryginalnego produktu stanowi część strategii sprzedaży, stwarzając w ten sposób realne ryzyko wprowadzenia konsumenta w stan niepewności.
Etykiety sera "Feta" niepochodzącego z Grecji, sprzedawanego na obszarze Wspólnoty pod taką nazwą bez bezpośredniej lub pośredniej aluzji do Grecji, stanowią mniejszość, i ser sprzedawany w ten sposób stanowi bardzo niewielki odsetek wspólnotowego sera "Feta" sprzedawanego obecnie na rynku Wspólnoty.
(21) Z publikacji o charakterze ogólnym, takich jak słowniki lub encyklopedie lub z opracowań specjalistycznych dostarczonych przez Państwa Członkowskie wynika, że termin "Feta" nie pojawiał się w publikacjach włoskich i portugalskich. We wszystkich publikacjach w języku greckim, hiszpańskim i niderlandzkim odnosi się on wyłącznie do sera greckiego na bazie mleka owczego lub koziego.
Publikacje w języku szwedzkim odnoszą się do sera greckiego na bazie mleka owczego i koziego, obecnie również wytwarzanego w innych krajach z mleka krowiego, przy czym wymienione zostały tu Dania i Szwecja. Publikacje w języku duńskim odnoszą się głównie do sera greckiego wytwarzanego z mleka owczego lub koziego, ale również mleka wytwarzanego w Danii i na Bałkanach, bez żadnego szczegółowego odniesienia geograficznego.
Publikacje w języku fińskim odnoszą się wyłącznie do sera greckiego lub pochodzenia greckiego wytwarzanego z mleka owczego lub z mleka owczego i koziego, z wyjątkiem jednej publikacji nie podającej jakiegokolwiek pochodzenia geograficznego.
Publikacje w języku niemieckim odnoszą się do produktu wytwarzanego w Grecji i w większości krajów południowo-wschodniej Europy oraz w krajach zamorskich.
Czternaście spośród siedemnastu przekazanych publikacji w języku francuskim odnosi się do sera greckiego z mleka owczego i/lub koziego, jedna publikacja odnosi się do sera wytwarzanego w Grecji i na Bałkanach, jedna publikacja odnosi się do sera pochodzenia greckiego, którego wiele imitacji występuje w Europie, a jedna publikacja odnosi się do sera greckiego na bazie mleka owczego i koziego, który jest wytwarzany w innych krajach regionu pochodzenia i od niedawna w Europie i Ameryce Północnej z wykorzystaniem mleka krowiego.
Cztery publikacje w języku angielskim odnoszą się do sera na bazie mleka owczego lub koziego, jedna publikacja odnosi się do sera pochodzącego z Grecji lub Środkowego Wschodu, tradycyjnie wytwarzanego z mleka owczego i koziego i obecnie czasami z mleka krowiego; dwie publikacje odnoszą się do sera pochodzącego z Grecji na bazie mleka owczego lub koziego, wytwarzanego w innych krajach, ogólnie jako składnika potraw greckich; jedna publikacja wspomina o istnieniu produkcji "Fety" w Nowej Zelandii, Bułgarii, Jugosławii, na Cyprze, w Danii i Grecji – kraju pochodzenia; jedna publikacja odnosi się do sera wytwarzanego w Grecji i na Bałkanach; jedna publikacja odnosi się do sera greckiego na bazie mleka owczego lub koziego, wytwarzanego w Stanach Zjednoczonych z mleka krowiego; cztery publikacje sugerują ścisły związek między serem wytwarzanym w Grecji antycznej a obecnie wytwarzanym greckim serem "Feta".
We wszystkich językach definicja sera "Feta" zmieniała się na przestrzeni czasu nie wykazując zmniejszenia korelacji i identyfikacji między Grecją a tym serem.
(22) Wszystkie przekazane przez Państwa Członkowskie informacje zostały przekazane Komitetowi Naukowemu, zwanemu dalej "Komitetem", który w dniu 24 kwietnia 2001 r. wydał jednogłośną opinię w tej sprawie.
(23) Komitet precyzuje przede wszystkim, że "(…) nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne może być uważane za wspólną nazwę produktu jedynie w przypadku gdy na danym obszarze, znaczna część zainteresowanej ludności nie uważa jej już za oznaczenie geograficzne (…); jeśli chodzi o obszar, na którym musi zostać dokonane przetworzenie, należy uwzględnić sytuację całej Wspólnoty Europejskiej, przy uwzględnieniu wspólnotowego zakresu rozporządzenia i faktu, że Wspólnota Europejska stanowi wspólny rynek.
Dlatego też nie można uwzględniać wyłącznie lub głównie sytuacji w jednym Państwie Członkowskim traktowanym oddzielnie.
Artykuł 3 rozporządzenia nakazuje, że należy uwzględnić sytuację mającą miejsce w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi nazwa oraz w Państwach Członkowskich konsumpcji, jak również w pozostałych Państwach Członkowskich, włącznie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym i krajowym. (…) Jeśli chodzi o określenie zainteresowanej ludności, zależeć to będzie od rodzaju produkcji i ludności, dla której przeznaczony jest produkt.
W tym wypadku produkt, jeśli chodzi o ser przeznaczony do spożycia głównie przez końcowego konsumenta (ale również przez nabywców do celów handlowych, takich jak restauracje, zakłady przemysłu spożywczego itp.), określonym celem ogół społeczeństwa.
Dlatego też od ogółu społeczeństwa zależy czy dana nazwa lub oznaczenie ma utracić swoje pierwotne znaczenie geograficzne.
W celu określenia odbioru ogółu społeczeństwa można odwołać się zarówno do "bezpośrednich" ustaleń takich jak wyniki sondaży opinii lub innych badań, jak też "pośrednich", takich jak poziom produkcji i konsumpcji, typ i rodzaju stosowanego oznakowania, typ i charakter reklamy tych produktów, wzmianki w słownikach itp.".
(24) Jeśli chodzi o produkcję sera "Feta", Komitet stwierdza, że produkcja w Grecji stanowi 60 % całkowitej produkcji wspólnotowej tego sera, i 90 % wspólnotowej produkcji z mleka owczego i koziego. Ser "Feta" na bazie mleka krowiego stanowi 34 % całkowitej produkcji Wspólnoty i jest w dużej części przeznaczony dla państw trzecich.
(25) Jeśli chodzi o konsumpcję, Komitet podkreśla, że obecnie na Grecję przypada 73 % konsumpcji sera "Feta", to jest 10,5 kg rocznie na mieszkańca, wobec 1,76 kg rocznie na mieszkańca w przypadku wszystkich innych obywateli Unii Europejskiej.
W Danii i w Niemczech konsumpcja sera "Feta" jest oczywiście wyższa, ale jest jednak odpowiednio 15 i 36 razy niższa od konsumpcji w Grecji.
Według Komitetu, konsumpcja sera "Feta" w stosunku do całkowitej konsumpcji sera na mieszkańca jest również znacząca: w szczególności w Grecji konsumuje się rocznie 10,5 kg sera "Feta" na mieszkańca przy rocznej konsumpcji sera 14 kg; w Danii konsumpcja roczna wynosi 0,7 kg na mieszkańca przy rocznej konsumpcji sera 15 kg; we Francji roczna konsumpcja sera "Feta" wynosi 0,13 kg na mieszkańca przy rocznej konsumpcji sera 20 kg; w Niemczech roczna konsumpcja sera "Feta" wynosi 0,29 kg na mieszkańca przy rocznej konsumpcji sera 19 kg.
(26) Komitet odnotowuje chwilowo, że "znacząca część produkcji spoza Grecji jest przedmiotem wywozu do państw trzecich, co pozostaje bez wpływu na sytuację nazwy "Feta" na jednolitym rynku" i że "brak produkcji i konsumpcji w wielu Państwach Członkowskich nie ma wpływu na powszechny lub niepowszechny charakter nazwy."
(27) Jeśli chodzi o analizę właściwego prawodawstwa krajowego i wspólnotowego, Komitet stwierdził, że dwanaście Państw Członkowskich nie posiada jakichkolwiek przepisów szczególnych i stosuje wobec sera "Feta" ogólne, wspólnotowe i krajowe, przepisy dotyczące sera.
Komitet stwierdza, że Grecja od 1935 r. posiada przepisy dotyczące sera "Feta", Dania posiada takie przepisy od 1963 r., a Austria na mocy dwustronnej umowy zastrzega nazwę "Feta" jedynie dla produktów pochodzących z Grecji.
(28) Jeśli chodzi zasady obrotu serem "Feta" we Wspólnocie, Komitet stwierdza, że proponuje się konsumentom "dwa produkty o tej samej nazwie o różnych składzie i właściwościach organoleptycznych".
Komitet podkreśla, że na etykietach sera "Feta" niepochodzącego z Grecji znajdują się bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do Grecji, co powoduje, że nazwa "Feta" nie jest używana jako "nazwa wspólna, bez żadnego znaczenia geograficznego, będąca synonimem białego sera owczego lub krowiego, w solance (…)". Według Komitetu, chodzi o "produkt generalnie prezentowany jako produkt pochodzenia greckiego (…)".
(29) Komitet "jednogłośnie stwierdza, że nazwa "Feta" z następujących powodów nie jest nazwą o charakterze powszechnym".
(30) Produkcja i konsumpcja sera "Feta" jest w dużej części skoncentrowana w Republice Greckiej.
Produkty wytwarzane w innych Państwach Członkowskich (Niemczech, Danii, Francji), które mogą być nazywane "Feta", są głównie wytwarzane z mleka krowiego, z zastosowaniem odmiennej technologii i są w dużej części przedmiotem wywozu do państw trzecich.
Nie można więc stwierdzić, że nazwa "Feta" jest nazwą o charakterze powszechnym, gdyż na jednolitym rynku dominuje oryginalny produkt grecki.
Należy również odnotować, że w Państwach Członkowskich niebędących znaczącymi producentami i konsumentami, nazwa "Feta" nie mogła stać się nazwą powszechną, gdyż nie jest używana jako nazwa wspólna.
W odbiorze konsumenta nazwa "Feta" wiąże się zawsze z greckim pochodzeniem i z tego względu nie chodzi o nazwę, która stała się wspólna a więc powszechna na obszarze Wspólnoty.
(31) Jeśli chodzi o właściwe prawodawstwo krajowe lub wspólnotowe, Komitet Naukowy odnotowuje, że w większości Państw Członkowskich nie istnieje jakiekolwiek szczególne ustawodawstwo lub przepisy dotyczące przedmiotowego produktu.
Jedynie Grecja i Dania posiadają szczególne ustawodawstwo.
Ustawodawstwo duńskie, które zezwala na wytwarzanie produktu zwanego "Danish Feta" w znacznym stopniu różni się od ustawodawstwa greckiego pod względem technicznym (wykorzystanie poddanego ultrafiltracji mleka krowiego, a nie mleka owczego i koziego, z dodatkami do 1994 r.)
Ponadto Dania nie dostarczyła dowodu, że nazwa "Feta" stała się nazwą wspólną używaną wraz z nazwą kraju producenta ("Danish Feta") w chwili, gdy to Państwo Członkowskie zezwoliło na jego używanie (1963 r.) oraz nie dostarczyła również w późniejszym okresie dowodu powszechnego charakteru nazwy.
(32) Fakt, że nazwa "Feta" jest używana we wspólnej nomenklaturze celnej lub we wspólnotowych przepisach dotyczących refundacji wywozowych nie ma żadnego wpływu na odbiór, znajomość i ochronę tej nazwy na obszarze jednolitego rynku, gdyż prawodawstwo wspólnotowe nie jest właściwe w tym zakresie.
(33) Komisja przyjęła opinię doradczą Komitetu Naukowego.
Komisja uważa, że ogólna wyczerpująca analiza wszystkich informacji o charakterze prawnym, historycznym, kulturalnym, politycznym, społecznym, ekonomicznym, naukowym i technicznym, które zostały przekazane przez Państwa Członkowskie lub zostały uzyskane w wyniku badań, które przeprowadziła lub zleciła Komisja, pozwala uznać, że nie spełnia on w szczególności żadnego z kryteriów wymaganych zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 dla uznania powszechnego charakteru nazwy, i że w związku z tym, nazwa "Feta" nie stała się "nazwą produktu rolnego lub środka spożywczego, który, chociaż związany jest z miejscem lub regionem gdzie ten produkt rolny lub ten artykuł spożywczy był pierwotnie wytwarzany lub sprzedawany, stała się wspólną nazwą produktu rolnego lub środka spożywczego".
(34) Powszechny charakter nazwy "Feta" nie został potwierdzony, a Komisja sprawdziła, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, że wniosek władz greckich zmierzających do zarejestrowania nazwy "Feta" jako chronionej nazwy pochodzenia jest zgodny z art. 2 i 4 tego rozporządzenia.
(35) Nazwa "Feta" jest tradycyjną niegeograficzną nazwą w rozumieniu art. 2 ust. rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Wymienione w tym ustępie określenia "region" i "miejsce" mogą być interpretowane tylko z punktu widzenia geomorfologicznego a nie administracyjnego, w przypadku gdy czynniki naturalne i ludzkie nierozłącznie związane z danym produktem mogą wykraczać poza granice administracyjne.
Jednakże zgodnie z zastosowaniem wspomnianego ustępu obszar geograficzny nierozłącznie związany z nazwą nie może obejmować całego kraju.
W przypadku nazwy "Feta", stwierdzono, że wyodrębniony obszar geograficzny, określony w art. 2 ust. 2 lit. a) tiret drugie tego rozporządzenia obejmuje wyłącznie terytorium Grecji kontynentalnej oraz departament Lesbos.
Wszystkie pozostałe wyspy i archipelagi są z niego wyłączone, gdyż nie spełniają wymogów czynników naturalnych i/lub ludzkich.
Ponadto administracyjne wyodrębnienie obszaru geograficznego zostało wyjaśnione i rozwinięte, gdyż w specyfikacji produktu przedstawionej przez władze greckie podane są wymogi bezwzględne i kumulacyjne: w szczególności, obszar pochodzenia surowca jest zasadniczo ograniczony faktem, że mleko służące do wyrobu sera "Feta" musi pochodzić od tradycyjnie hodowanych owiec i kóz lokalnych ras i których pożywienie musi być bezwzględnie oparte na roślinności występującej na obszarach wypasu wybieranych regionów.
(36) Stwierdzono, że obszar geograficzny, który jest administracyjnie wyodrębniony oraz wymogi specyfikacji produktu w odpowiednim stopniu homogeniczne co pozwala na spełnienie wymogów art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Ekstensywny wypas i wypas sezonowy, będące kamieniami węgielnymi hodowli owiec i kóz, które mają dostarczać surowca do produkcji sera "Feta", są owocem tradycji przodków pozwalającej na dostosowanie do zmian klimatu i ich oddziaływania na dostępną roślinność. Prowadzi to do rozwoju małych, bardzo wytrzymałych i odpornych ras owiec i kóz, zdolnych do przeżycia w środowisku oferującym niewiele pożywienia z punktu widzenia ilościowego, ale jakościowo posiadającym bardzo zróżnicowaną specyficzną roślinność, dającą gotowemu produktowi szczególny smak i aromat. Oddziaływanie wzajemne między szczególnymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi, w szczególności tradycyjna metoda produkcji bezwzględnie wymagająca odprowadzenia wody bez ciśnienia, dała serowi "Feta" duże międzynarodowe uznanie.
(37) Przedstawiona przez władze greckie specyfikacja produktu zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, a formalna analiza tej specyfikacji produktu nie ujawniła oczywistych błędów w ocenie i należy zarejestrować nazwę "Feta" jako chronioną nazwę pochodzenia.
(38) W związku z tym w rozporządzeniu (WE) nr 1107/96 należy wprowadzić zmiany.
(39) Komitet, powołany zgodnie z art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Komisja przekazała Radzie propozycję. W terminie trzech miesięcy, który jest przewidziany w art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia Rada nie podjęła działań i w związku z tym Komisja powinna przyjąć proponowane środki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nazwa "Φέτα" (Feta) zostaje wpisana o rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 jako chronioną nazwę pochodzenia (AOP).
2.
Do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96, w rubryce "sery" i "Grecja" części A, dodaje się nazwę "Φέτα" (Feta).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1830/2002
z dnia 14 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarny system dotyczący EUR [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [2], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [3], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 5, art. 13 ust. 5 i art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku dopłaty do krowy mamki rozporządzenie Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu dopłat [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 169/2002 [5], ustanawia w art. 29a zasadę zaokrąglania liczby zwierząt przy obliczaniu minimalnej lub maksymalnej liczby jałówek, wyrażonej w procentach. Ponadto art. 17 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia określa liczbę jałówek, które mogą korzystać z takiej dopłaty w przypadku, gdy wniosek o przyznanie dopłaty, po dostosowaniu do indywidualnego pułapu, dotyczy od dwóch do pięciu zwierząt. Współistnienie dwóch zasad stwarza problemy w stosowaniu i prowadzi do różnego traktowania wniosków o przyznanie dopłaty. Aby zapewnić stosowanie zasady pojedynczego zaokrąglania przy utrzymaniu zasady korzystniejszej dla producenta, należy skreślić art. 17 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(2) Artykuł 41 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 określa niektóre zasady wypłaty zaliczek.
Z powodu wyjątkowo niekorzystnych warunków klimatycznych w niektórych Państwach Członkowskich producenci nie mogli dokonać zbiorów w ilości zapewniającej paszę wystarczającą na wyżywienie zwierząt w okresie zimy.
Aby umożliwić producentom sprostanie dodatkowym obciążeniom finansowym wynikającym z konieczności zakupu dodatkowej paszy, należy zezwolić na zwiększenie kwoty zaliczki na poczet dopłaty specjalnej, dopłaty do krowy mlecznej, dopłaty do uboju i dodatkowych płatności.
(3) Artykuł 42 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 określa szczególne zasady dotyczące roku obliczania zwierząt objętych systemem specjalnych dopłat w przypadku wypłacania ich zgodnie z jedną z opcji przewidzianych w art. 8 wspomnianego rozporządzenia. Stosując wspomniany art. 8, Państwa Członkowskie, które podjęły decyzję o przyznaniu specjalnej dopłaty przy uboju, przewidują, że dopłata przyznana zostaje również przy wysyłce wybranych zwierząt do innego Państwa Członkowskiego lub przy ich wywozie do państwa trzeciego. Artykuł 42 akapit drugi nie zawiera żadnego odniesienia do tych przypadków. Określenie roku obliczeniowego nie stwarza żadnych trudności w przypadku wysyłki do innego Państwa Członkowskiego, jeżeli wniosek o udzielenie pomocy złożony został przed opuszczeniem terytorium danego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 8 ust. 6 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia. Jednakże w przypadku wywozu do państw trzecich, jako że wniosek o udzielenie pomocy może zostać złożony nawet po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty, zakres stosowania art. 42 akapit drugi musi zostać wyjaśniony.
(4) Artykuł 43 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 przewiduje, że przeliczenie na walutę krajową kwot dopłat i płatności za ekstensyfikację dokonywane jest z zastosowaniem średniej, obliczonej stosownie do upływu czasu, kursów wymiany obowiązujących w grudniu poprzedniego roku rozrachunkowego określonego zgodnie z art. 42.
Należy zaznaczyć, że roczny kurs wymiany wyznacza Komisja, tak jak ma to miejsce w przypadku pozostałych wspólnych organizacji rynku.
(5) Biorąc pod uwagę napotykane trudności, konieczne jest natychmiastowe wprowadzenie w życie przepisu niniejszego rozporządzenia dotyczącego zaliczek na poczet dopłat i dodatkowych płatności.
Ponadto, aby pozostawić producentom i właściwym władzom Państw Członkowskich czas na dostosowanie się do nowych zasad, wprowadzenie przepisu dotyczącego zaokrąglania liczby jałówek powinno zostać przesunięte w czasie.
Jeśli chodzi o wyznaczanie rocznego kursu walutowego, wystarczy zgrać jego wprowadzenie z początkiem następnego roku kalendarzowego.
W celu uwzględnienia sytuacji wywozu dokonywanego w roku bieżącym przepis dotyczący roku obliczeniowego powinien być stosowany z mocą wsteczną.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 17 ust. 3;
2) w art. 41 ust. 1 ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w latach kalendarzowych 2000, 2001 i 2002 zaliczka na poczet dopłaty specjalnej, dopłaty do krowy mlecznej, dopłaty do uboju i dodatkowych płatności może zostać wypłacona w wysokości do 80 % kwoty tych dopłat lub płatności.";
3) w art. 42 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku przyznania dopłaty specjalnej zgodnie z jedną z opcji przewidzianych w art. 8:
- jeżeli zwierzę zostało ubite lub wywiezione nie później niż 31 grudnia, i
- jeżeli wniosek o przyznanie dopłaty do tego zwierzęcia został złożony po tej dacie,
kwota przyznanej dopłaty jest kwotą obowiązującą 31 grudnia roku, w którym miał miejsce ubój lub wywóz.";
4) do art. 43 dodaje się następujące zdanie w brzmieniu:
"Średni kurs walutowy wyznaczy Komisja w poprzednim miesiącu".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1835/2002
z dnia 15 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1901/2000 ustanawiające niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [1], zmienione ostatnio przez Parlament Europejski oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1624/2000 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2002 [4], upoważnia Państwa Członkowskie do używania podpozycji celem spełnienia krajowych wymagań, w przypadku gdy te wymagania nie mogą być spełnione na poziomie Wspólnoty.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1901/2000 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2150/2001 [6], upoważnia Państwa Członkowskie wyrażające chęć gromadzenia bardziej szczegółowych informacji niż te wynikające z zastosowania Nomenklatury Scalonej, jeśli Strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji może wybrać dostarczenie jej albo zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, albo zgodnie z dodatkowym działem.
(3) Może być koniecznym dla niektórych Państw Członkowskich obowiązkowe zbieranie bardziej szczegółowych informacji niż te wynikające z zastosowania Nomenklatury Scalonej, aby w ten sposób uzyskać bardziej wyczerpujące informacje statystyczne o sektorach zainteresowania krajowego.
(4) Wprowadzenie niniejszego stopnia elastyczności jest ukierunkowane na sprostanie specyficznym krajowym wymaganiom, bez potrzeby systematycznego oddziaływania na Nomenklaturę Scaloną.
Niniejszy środek umożliwi ogólną redukcję ciężarów nałożonych na wewnątrzwspólnotowe podmioty gospodarcze poprzez koncentrację obowiązku dostarczenia informacji statystycznych na poziomie krajowym oraz poprzez zwolnienie podmiotów gospodarczych w innych Państwach Członkowskich.
(5) Państwa Członkowskie powinny mieć wybór, czy wdrożyć niniejszy sposób poboru danych oraz, jeśli to konieczne, określić przepisy wykonawcze.
(6) Rozporządzenia (WE) nr 1901/2000 musi zostać w konsekwencji zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pozostają w zgodzie z opinią Komitetu ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2000 zastępuje się następującymi wyrazami:
"Te Państwa Członkowskie, które chcą uzyskać bardziej szczegółowe informacje od tych wynikających z zastosowania art. 21 rozporządzenia podstawowego, mogą w drodze odstępstwa od tego artykułu organizować gromadzenie takich informacji." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1854/2002
z dnia 17 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2879/2000 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1955/2001 [3], określa szczegółowe zasady stosowania wspomnianego rozporządzenia.
(2) Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 określa nieprzekraczalny termin - 30 września dla decyzji Komisji w sprawie programów i organów wykonawczych, które mają zostać wybrane.
(3) Propozycje programów przedstawione przez Państwa Członkowskie w 2002 r. wymagają dodatkowych informacji, które wkrótce otrzyma Komisja.
(4) W takich okolicznościach, aby umożliwić zakończenie przeglądu i selekcji programów, nieprzekraczalny termin podjęcia przez Komisję decyzji zostaje przesunięty do 15 listopada 2002 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na wspólnym posiedzeniu Komitetu Zarządzającego ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 ostatni akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku programów przedstawionych w 2002 r. Komisja podejmie decyzję najpóźniej 15 listopada 2002 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1873/2002
z dnia 14 października 2002 r.
wyznaczające granice finansowania przez Wspólnotę programów działalności uznanych organizacji podmiotów gospodarczych sektora oliwek przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1638/98 i określające odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 136/66
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 4a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3] Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek mogą wstrzymać, w pewnych granicach, część pomocy płatnej na rzecz producentów oliwy z oliwek i/lub oliwek stołowych w celu zapewnienie finansowania przez Wspólnotę programów działalności sporządzonych przez organizacje uznanych producentów, uznane organizacje międzysektorowe lub inne organizacje uznanych podmiotów gospodarczych lub przez ich związki w jednym lub kilku dziedzinach, określonych w niniejszym ustępie. W zastosowaniu art. 4a ust. 3 tiret pierwsze tego rozporządzenia powinny być określone pułapy tej pomocy.
(2) Skuteczna realizacja programów działalności wymaga prognozy budżetowej, czego powodem nie jest wielkość rocznej produkcji oliwy z oliwek i, w zależności od przypadku, oliwek stołowych w każdym z Państw Członkowskich. Należy więc ustalić pułap finansowania przez Wspólnotę na podstawie ustalonych parametrów, takich jak jednostkowa cena pomocy produkcyjnej określonej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], i krajowych ilości gwarantowanych, określonych w ust. 3 tego artykułu.
(3) W celu zapobieżenia zaburzeniom rynku należy wprowadzić system zapobiegający sytuacji, gdy suma kwot potrąconych przez Państwa Członkowskie z pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek lub oliwek stołowych, zgodnie z art. 5 ust. 9 i art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przekroczy granicę wyznaczoną niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z art. 4 a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98.
(4) W celu wspierania programów działalności uznanych organizacji w latach gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004 Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przeznaczenia na wymienione programy środków z innych kwot przyznanych na pomoc produkcyjną, określoną w art. 5 ust. 9 i art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG. W tym celu należy zezwolić Państwom Członkowskim na zmniejszanie, a nawet zniesienie kwot, pod warunkiem zwiększenia środków dostępnych na programy działalności uznanych organizacji. Komisja powinna być upoważniona do wyznaczenia terminu, w którym można korzystać z takiej opcji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Począwszy od roku gospodarczego 2002/2003, pułap udziału pomocy zarezerwowanej zgodnie z art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego będzie równa 3 % kwoty będącej wynikiem pomnożenia gwarantowanej ilości krajowej, ustalonej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG, przez kwotę jednostkową, wyrażoną w EUR na tonę, pomocy produkcyjnej, ustalonej w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. 1, w stosunku do lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, wartość 3 % określoną w tym artykule obniża się, w zależności od przypadku, po zastosowaniu art. 3, o punkty procentowe ustanowione w art. 5 ust. 9 i art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 3
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 9 i art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG w stosunku do lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004 każde Państwo Członkowskie może przed datą, która zostanie wyznaczona, bądź obniżyć wartości procentowe przewidziane we wspomnianych ustępach, bądź nie stosować tych przepisów, pod warunkiem że w ten sposób zwolnione środki zostaną przydzielone na pomoc zarezerwowaną na podstawie art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98.
Data, określona w akapicie pierwszym, ustalana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1876/2002
z dnia 21 października 2002 r.
dotyczące tymczasowego pozwolenia na nowe wykorzystanie dodatku do pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków do pasz [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG określa, że może zostać udzielone tymczasowe pozwolenie na użycie nowego dodatku do pasz lub nowe wykorzystanie dodatku, w przypadku gdy ten dodatek jest już uznany, pod warunkiem, że spełnione będą warunki określone w art. 3a lit. b)–e) wspomnianej dyrektywy i że można racjonalnie przypuszczać, biorąc pod uwagę dostępne wyniki, że wykorzystany w żywieniu zwierząt wywoła jeden ze skutków, określonych w art. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy. Tymczasowe pozwolenie nie może obejmować okresu dłuższego od czterech lat w przypadku dodatków wymienionych w części II załącznika C do niniejszej dyrektywy.
(2) Spółka producencka przedstawiła nowe dane w celu rozszerzenia na nową kategorię zwierząt pozwolenia udzielonego na preparat enzymowy opisany w załączniku do niniejszego rozporządzenia i wymieniony pod pozycją nr 24 w załącznikach do dyrektywy 70/524/EWG.
Z analizy przedstawionych dokumentów wynika, że można tymczasowo zezwolić na rozszerzenie zakresu wykorzystania przedmiotowego dodatku.
(3) Analiza dokumentów wykazała, że niektóre procedury mogą okazać się potrzebne w celu ochrony pracowników przed wystawieniem na działanie dodatku wymienionego w załączniku.
Taka ochrona powinna jednak zostać zapewniona z zastosowaniem dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. dotyczącej wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(4) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał korzystną opinię dotyczącą nieszkodliwości preparatów enzymowych, w warunkach opisanych w załączniku.
(5) 5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat należący do grupy "enzymów" i wymieniony w załączniku do niniejszego rozporządzenia może być używany jako dodatek do pasz na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1877/2002
z dnia 21 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające koncesje w postaci wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych i przewidujące autonomiczne i tymczasowe dostosowanie niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [1], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1006/2001 [3], ustanawia zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układzie Europejskim. Należy wprowadzić w nim zmiany zgodnie z postanowieniami dotyczącymi produktów na bazie wieprzowiny przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1408/2002, które zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 [4] i które w stosunku do uchylonego rozporządzenia obejmuje nowe produkty.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1408/2002 niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od 1 lipca 2002 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 z dnia 29 września 1997 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach Europejskich z Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Polską i Węgrami" .
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1881/2002
z dnia 14 października 2002 r.
korygujące rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie daty rozpoczęcia okresu przejściowego ustalonego dla uznania organizacji producentów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4] dwuletni okres przejściowy, liczony od daty wejścia w życie wymienionego rozporządzenia, w którym to okresie miały być stosowane przepisy zawarte w tytule IV wspomnianego rozporządzenia, został przyznany organizacjom producentów uznanym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [5], które nie spełniały warunków uznania ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96. Ten dwuletni okres przejściowy mógł być wydłużony do pięciu lat, z zastrzeżeniem akceptacji, przez odpowiednie Państwo Członkowskie, planu działania przedstawionego przez organizację producentów w celu spełnienia wszelkich wymogów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do formalnego uznania przez to Państwo Członkowskie.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 określa w art. 13 ust. 1 datę rozpoczęcia dwuletnich i pięcioletnich okresów przejściowych jako datę wejścia w życie rozporządzenia, czyli dzień 21 listopada 1996 r. Data ta jest wynikiem błędu; w rzeczy samej uprawnienie do ubiegania się o środki przejściowe, licząc od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, byłoby bez znaczenia, ponieważ rozporządzenie (EWG) nr 1035/72, nadal obowiązywało do dnia 31 grudnia 1996 r. Zamiast tego datą rozpoczęcia okresów przejściowych powinien być termin stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(3) Dlatego właściwe jest skorygowanie błędu stwierdzonego w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96. Z uwagi na to, że błąd ten mógłby ujemnie rzutować na sytuację organizacji producentów, które skorzystały ze wspomnianych okresów przejściowych, właściwym jest stosowanie odpowiednich przepisów od terminu stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Organizacje producentów uznane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, a niekwalifikujące się do uznania na mocy art. 11 niniejszego rozporządzenia bez okresu przejściowego, mogą w dalszym ciągu funkcjonować w ramach przepisów tytułu IV przez okres dwóch lat licząc od dnia 1 stycznia 1997 r., pod warunkiem że spełniają wymogi wymienionych artykułów rozporządzenia (EWG) nr 1035/72."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1889/2002
z dnia 23 października 2002 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 448/98 uzupełniającego i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do sposobu podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM) w ramach europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (ESA)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 448/98 z dnia 16 lutego 1998 r. uzupełniające i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do sposobu podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM) w ramach europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (ESA) [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 359/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], (zwanego dalej "ESA 95") zawiera strukturę wyjściową wspólnych norm, definicji, klasyfikacji i reguł rachunkowości dla opracowywania rachunków Państw Członkowskich dla potrzeb statystycznych Wspólnoty w celu uzyskania wyników porównywalnych między Państwami Członkowskimi.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 448/98, w załączniku I, zmieniło załącznik A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 w celu wprowadzenia do metodologii ESA 95 zasady podziału pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego i ustanowienia eksperymentalnych metod podziału pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego, które miały być badane przez Państwa Członkowskie od 1995 r. do 2001 r., w okresie próbnym dostatecznie długim dla oceny, czy podział ten przyniósł wyniki bardziej wiarygodne niż obecny podział zerowy dla właściwej oceny danej działalności gospodarczej.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 448/98, dnia 21 czerwca 2002 r.
Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie końcowe, zawierające jakościową i ilościową analizę wpływu metod eksperymentalnych na podział i obliczanie pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego.
Sprawozdanie końcowe zawierało wniosek, że wyniki okresu próbnego były pozytywne, jako że powszechnie uznaje się, iż ten podział pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego prowadziłby do zasadniczych usprawnień w metodologii ESA 95 i do dokładniejszego porównania poziomów produktu krajowego brutto (PKB) w Unii Europejskiej.
(4) Ponieważ ustalenia końcowego sprawozdania oceniającego wiarygodność wyników uzyskanych w okresie próbnym były pozytywne, metoda mająca służyć podziałowi pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego musi zostać przyjęta przed dniem 31 grudnia 2002 r. zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 448/98.
(5) W swoim sprawozdaniu końcowym przedstawionym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Komisja uznała, że dwa dodatkowe lata mogłyby być użyteczne w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania dalszych usprawnień dotyczących źródeł i metod używanych dla podziału pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego.
(6) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB), powołanego decyzją Rady 91/115/EWG [4], zmienioną decyzją 96/174/WE [5].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają następujące obliczenia i podziały zgodnie ze szczegółową metodologią opisaną w załączniku III do rozporządzenia Rady (WE) nr 448/98:
a) obliczenie i podział pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego w sektorach korzystających z tych usług, używając kursu odniesienia zdefiniowanego jako "metoda 1" w pkt 1 lit. b) załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 448/98;
b) obliczenie i podział przywożonych i wywożonych mierzonych pośrednio usług pośrednictwa finansowego (w tym pośrednio mierzone usługi pośrednictwa finansowego między pośrednikami finansowymi będącymi rezydentami i pośrednikami finansowymi niebędącymi rezydentami), używając kursu odniesienia określonego jako "zewnętrzny" kurs odniesienia w pkt 1 lit. b) załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 448/98;
c) podział pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego między branże z nich korzystające, na podstawie zasobów pożyczek i lokat dla każdej branży lub, jeśli te informacje nie są wiarygodne, na podstawie wydajności każdej branży;
d) obliczenie pośrednio mierzonych usług pośrednictwa finansowego w cenach stałych na podstawie wzoru zamieszczonego w pkt 3 załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 448/98.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wyniki obliczeń dokonanych na mocy niniejszego artykułu jako części tabel określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 (Program przekazywania danych rachunków narodowych), w tym obliczeniami za lata wcześniejsze, począwszy od 1995 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1893/2002
z dnia 23 października 2002 r.
zmieniające po raz szósty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1823/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1, tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wymienia osoby, grupy i podmioty objęte zamrożeniem funduszy i zasobów ekonomicznych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 22 października 2002 r. Komitet ds. Sankcji podjął decyzję o uzupełnieniu listy osób, grup i podmiotów, do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych; w związku z tym załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wprowadza się zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1900/2002
z dnia 24 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 597/2002 [4], Komisja stosuje notowania dla jęczmienia US nr 2 z Minneapolis Grain Exchange w celu ustalenia reprezentatywnej ceny przywozowej cif jęczmienia; jeżeli niniejsze notowania nie są reprezentatywne, wykorzystuje się zamiast nich dostępne w Stanach Zjednoczonych Ameryki notowania fob; w miesiącach letnich Komisja zwykle wykorzystuje notowania fob dla jęczmienia w Duluth (Wielkie Jeziora), jednakże w zimie, w związku z zamarznięciem Wielkich Jezior, zwykle wykorzystuje się inne notowania fob (Zatoka lub Portland).
(2) Drugi przypis w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że musi być brana pod uwagę wartość odpowiadająca kosztom frachtu z miejsca notowania do Zatoki Meksykańskiej; w wyniku wykorzystywania notowań fob w Portland, pojawiły się pewne nieścisłości w obliczaniu reprezentatywnej ceny przywozowej cif jęczmienia; ze względu na to, że obszary upraw jęczmienia są położone w północno-środkowej części Stanów Zjednoczonych Ameryki, odległości, jakie muszą być pokonane, oraz, w wyniku tego, koszty frachtu z obszarów upraw do portów wywozu są podobne; dlatego też należy usunąć wymóg wzięcia pod uwagę kosztów frachtu między wybranym portem załadunku fob a Zatoką Meksykańską.
(3) W związku z tym rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 musi zostać zmienione.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drugi przypis w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1249/96 otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy żadne notowanie nie jest dostępne w celu zastosowania w obliczeniu reprezentatywnej ceny przywozowej cif, wykorzystuje się najbardziej reprezentatywne, publicznie dostępne w Stanach Zjednoczonych Ameryki notowanie fob." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1921/2002
z dnia 28 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej między osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2535/95 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1098/2001 [4], stanowi, że okres wykonania rocznego planu dystrybucji produktów spożywczych dla osób najbardziej poszkodowanych biegnie od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku.
W trosce o racjonalne zarządzanie zapasami interwencyjnymi należy uwzględnić zapewnienie wycofania z zapasów interwencyjnych produktów przeznaczonych do dystrybucji najpóźniej do 31 sierpnia roku dystrybucji.
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 ustala wartość księgową udostępnionych produktów.
Przepis ten powinien zostać dostosowany, w celu uwzględnienia zmian w systemie interwencji, oddziałujących na wspólną organizację rynku wołowiny i cielęciny.
(3) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 powinien zostać uchylony, ponieważ nie ma już zastosowania, a odnośne koszty transportu zwraca się na podstawie wydatków poniesionych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Wycofanie produktów z zapasów interwencyjnych ma miejsce w okresie od dnia 1 października do dnia 31 sierpnia następnego roku."
2) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Do celów księgowych EFOGR Sekcji Gwarancji, nie naruszając przepisów art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 [5], wartością księgową produktów udostępnionych z interwencji na mocy niniejszego rozporządzenia jest cena interwencyjna obowiązująca dnia 1 października każdego roku.
W przypadku wołowiny wartością księgową udostępnionych produktów jest cena interwencyjna obowiązująca 30 czerwca 2002 r.
Cena ta zależy od współczynników określonych w Załączniku.
W przypadku Państw Członkowskich, które nie przyjęły EUR, wartość księgowa produktów objętych skupem interwencyjnym jest przeliczana na walutę krajową po kursie walutowym obowiązującym dnia 1 października.
2.
W przypadku gdy produkty ze skupu interwencyjnego są przekazywane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, Państwo Członkowskie będące dostawcą zapisuje dostarczony produkt jako pozycję zerową, natomiast Państwo Członkowskie będące miejscem przeznaczenia zapisuje go po stronie dochodów w miesiącu wysyłki, stosując cenę wyliczoną zgodnie z ust. 1."
3) uchyla się art. 8.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1922/2002
z dnia 28 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych dla Wysp Kanaryjskich oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2002 ustanawiające bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla najbardziej peryferyjnych regionów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych dla Wysp Kanaryjskich i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1195/2002 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1454/2001 wprowadza konkretne uzgodnienia w sprawie dostaw w odniesieniu do pewnej ilości produktów rolnych, istotnych na Wyspach Kanaryjskich dla spożycia przez ludzi, przetwórstwa lub jako surowce rolne.
Między produktami przeznaczonymi do spożycia przez bydło, znajduje się mączka i granulki z lucerny siewnej.
(2) Lucerna siewna w granulkach lub mączce stanowi znaczący składnik w pożywieniu inwentarza żywego na Wyspach Kanaryjskich.
Jednakże nie jest ona wystarczająca do zaspokojenia wszystkich potrzeb białkowych i włóknistych w pożywieniu przeżuwaczy, w szczególności w sytuacji konkurencji, w której szczególną uwagę zwraca się na jakość produkcji mięsa i przetworów mlecznych.
(3) W związku z tym właściwe wydaje się poszerzenie zakresu konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw na Wyspy Kanaryjskie o długowłóknistą lucernę siewną, która mogłaby zostać wprowadzona do diety białkowej i włóknistej w pożywieniu przeżuwaczy na Wyspach Kanaryjskich.
(4) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (WE) nr 1454/2001.
(5) W następstwie zmiany rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, część 1 załącznika III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 21/2002 z dnia 28 grudnia 2001 r.ustanawiającego bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla najbardziej peryferyjnych regionów na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2002 [4], powinno zostać zmienione w celu włączenia lucerny siewnej innej niż w formie mączki i granulek.
(6) Aby lepiej dostosować się do potrzeb dostaw, należy umieścić w jednej grupie makuchy soi, granulki lucerny siewnej i inne formy lucerny siewnej, bez zmiany łącznej ilości.
(7) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (WE) nr 21/2002.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Suszu Paszowego, Chmielu oraz Olejów i Tłuszczy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, po przedostatnim wierszu dodaje się następujący wiersz:
"Inne formy lucerny siewnej _BAR_ ex12149099" _BAR_
.
Artykuł 2
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 21/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1926/2002
z dnia 25 października 2002 r.
ustalające cła stosowane od 1 września 2002 r. w przywozie z Bułgarii do Wspólnoty niektórych towarów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3 do Układu Europejskiego ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, zatwierdzony na mocy decyzji Rady i Komisji [3] 94/908/Euratom, EWWiS, WE ustanawia zasady handlu dotyczące wymienionych w nim przetworzonych produktów rolnych.
(2) Protokół ten został zmieniony decyzją nr 2/2002 Rady Stowarzyszenia WE–Bułgaria, z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie doskonalenia zasad handlu dotyczących przetworzonych produktów rolnych objętych protokołem 3 do Układu Europejskiego [4], na mocy której obniżka cła stosowanego w przywozie niektórych towarów pochodzących z Bułgarii została zapewniona z mocą od dnia 1 dnia września 2002 r.
(3) Dlatego cła stosowane od 1 września 2002 r. powinny zostać ustalone zgodnie z protokołem 3 w sprawie przywozu niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych pochodzących z Bułgarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cła stosowane od dnia 1 września 2002 r. w przywozie towarów pochodzących z Bułgarii, objętych załącznikiem I do protokołu 3 do Układu Europejskiego, są określone w załącznikach I, II i III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1935/2002
z dnia 29 października 2002 r.
zmieniające po raz siódmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1893/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wymienia osoby, grupy i podmioty objęte zamrożeniem funduszy i zasobów ekonomicznych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 25 października 2002 r. Komitet ds. Sankcji postanowił uzupełnić listę osób, grup i podmiotów, wobec których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych i dlatego załącznik I powinien być odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1937/2002
z dnia 30 października 2002 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1752/2002 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać zasadowy ortodikrzemian glinu i omeprazol.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tulatromycynę i fenwalerat.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1938/2002
z dnia 30 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Centra skupu interwencyjnego zostały ustalone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1792/2001 [4].
Niektóre Państwa Członkowskie złożyły wnioski o wprowadzenie zmian do niektórych z tych centrów.
(2) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2273/93.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1947/2002
z dnia 31 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Władze belgijskie i włoskie poinformowały Komisję, że rynki Antwerpii i Bolonii nie są już reprezentatywnymi rynkami przywozowymi owoców i warzyw. Należy zatem wycofać te rynki z wykazu, który znajduje się w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 453/2002 [4].
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— Królestwo Belgii oraz Wielkie Księstwo Luksemburga: Bruksela,";
2) tiret ósme otrzymuje brzmienie:
"— Republika Włoska: Mediolan,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1948/2002
z dnia 31 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 584/75 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2002 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia zdobytego w ciągu wcześniejszych lat gospodarczych należy dokonać zmian w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 584/75 z dnia 6 marca 1975 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 299/95 [4].
(2) Zachowując anonimowość, należy identyfikować różnych oferentów za pomocą numerów, aby stwierdzić, którzy z nich złożyli kilka ofert i na jakim są one poziomie.
(3) Aby dokładniej zarządzać przyznawanymi ilościami, należy uwzględnić współczynnik przyznawania ilości w przypadku złożonych ofert odpowiadających poziomowi najwyższej refundacji, pozwalając podmiotom gospodarczym na ustalenie minimalnej przyznawanej ilości, poniżej której uznaje się, że ich oferta nie została złożona.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 584/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"i stosownie do przypadku,
e) w przypadku gdy Komisja ustala współczynnik przyznawania ilości zaoferowanych zgodnie z art. 5, taką ilość minimalną, że o ile przyznana ilość spada poniżej tej ilości minimalnej, uznaje się, że oferta nie została złożona";
2) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie
"2.
W przypadku każdego cotygodniowego zaproszenia do składania ofert każdy z oferentów otrzymuje oddzielny numer.
Każdorazowo numery przydzielane są losowo i w sposób niezależny.
Oferty identyfikuje się na podstawie numeru ich oferenta i przekazuje bezzwłocznie do Komisji";
3) w art. 5 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku złożonych ofert odpowiadających poziomowi najwyższej refundacji ustaleniu tej ostatniej może towarzyszyć ustalenie współczynnika przyznawania zaoferowanych ilości.
To ostatnie ustalenie zostaje przyjęte zgodnie z procedurą określoną w ust. 1";
4) w art. 7 dodaje się, co następuje:
"c) zgodnie z art. 2 uznaje się, że oferta nie została złożona;
d) Komisja ustala współczynnik przyznawania.
Uwolniona wielkość odpowiada ilości niezaakceptowanej".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1964/2002
z dnia 4 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002 [3] stanowi, że rozporządzenie to stosuje się od dnia 1 listopada 2002 r., z wyłączeniem produktów, które zostały legalnie wytworzone i zaetykietowane we Wspólnocie Europejskiej lub legalnie przywiezione do Wspólnoty Europejskiej i wprowadzone do swobodnego obrotu przed dniem 1 sierpnia 2002 r.
(2) Okazało się, że pakowacze mają trudności z wprowadzeniem nowych wymagań w zakresie etykietowania, mając na uwadze ilości już zmagazynowanych etykietek i uwzględniając trwałość produktów z oliwy z oliwek, które mogą pozostać na rynku.
(3) Poza tym niektórzy producenci mają trudności z szybkim dostosowaniem się do wymogu, przewidzianego w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1019/2002, pakowania produktów w małe opakowania, z właściwym zamknięciem, i etykietowania ich zgodnie z art. 3–6 tego rozporządzenia.
(4) Aby przyznać podmiotom gospodarczym termin wystarczający na dostosowanie się do nowych wymagań w zakresie pakowania i etykietowania, należy przedłużyć okres dostosowania przewidziany w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1019/2002.
(5) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1019/2002.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 listopada 2002 r., z wyjątkiem art. 2, 3, 5 i 6, które stosuje się od dnia 1 listopada 2003 r.
Artykuł 11 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1965/2002
z dnia 4 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1334/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 w odniesieniu do finansowania przez Wspólnotę programów działalności organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek w latach gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 136/66 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 4a ust. 3 akapit pierwszy tiret drugie,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1873/2002 z dnia 14 października 2002 r. ustalające granice finansowania przez Wspólnotę programów działalności koncesjonowanych organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1638/98 i odstępujące od rozporządzenia (EWG) nr 136/66 [3], w szczególności jego art. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów finansowania przez Wspólnotę przewidzianego przez art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1334/2002 [4] ustala się zasady dotyczące zezwolenia i programów działalności organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek w latach gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002 ustala granice finansowania przez Wspólnotę wszystkich działalności określonych w art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98.
Komisja powinna ustalić granice w odniesieniu do każdej dziedziny działalności w taki sposób, aby wspierać zrównoważoną dystrybucję zasobów między cztery dziedziny działalności przewidziane we wspomnianym artykule.
(3) Należy ustalić daty graniczne przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002, mając na uwadze przymus zarządzania systemem.
(4) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1334/2002.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1334/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Podział finansowania Wspólnoty
1.
Maksymalne finansowanie Wspólnoty w latach gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, które na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002 może być przeznaczone na kwalifikujące się działalności organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek, może się kumulować w każdym Państwie Członkowskim w przypadku wszystkich programów określonych w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
2.
W każdym Państwie Członkowskim minimalna część maksymalnego finansowania Wspólnoty, ustanowiona zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002, jest przeznaczona na każdą dziedzinę działalności.
To minimum wynosi:
- dla działalności w dziedzinie monitorowania i zarządzania administracyjnego sektora i rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych: 15 %,
- dla działalności w dziedzinie poprawiania wpływu na środowisko naturalne uprawy oliwek: 15 %,
- dla działalności w dziedzinie poprawiania jakości produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych: 15 %,
- dla działalności w dziedzinie trasowania, zaświadczeń i ochrony jakości w przypadku oliwy z oliwek i oliwek stołowych: 10 %.
3.
W przypadku kiedy finansowanie Wspólnoty wymagane przez wszystkie programy zatwierdzone w danym Państwie Członkowskim dla dziedziny działalności jest niższe od odpowiedniej granicy minimalnej, określonej w ust. 2, różnica między tą granicą i odnośnym finansowaniem pozostaje, z zastrzeżeniem przestrzegania warunku określonego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002, przydzielona z tytułu wsparcia dla produkcji oliwy z oliwek, określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 136/66.".
2) w art. 11:
a) dodaje się ust. 1a:
"1a.
Najpóźniej w dniu 28 lutego 2003 r. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji swoje decyzje, na każde z lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, odnoszące się do odstępstwa od przepisów art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przed dniem 30 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji swoje decyzje, na każde z lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, odnoszące się do odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 9 rozporządzenia nr 136/66/EWG, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1873/2002.
Przed dniem 30 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji dane odnoszące się do koncesjonowanych organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek i do zatwierdzonych programów działalności, jak też do ich cech charakterystycznych, podzielonych na typy organizacji producentów, określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia, i na strefy regionalne, a także sumy funduszy zarezerwowanych na mocy art. 4a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 dla lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004, podzielonych na dziedziny działalności.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1970/2002
z dnia 4 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 179/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3051/95 stanowi, że przedsiębiorstwa i Państwa Członkowskie spełniają, w odniesieniu do promów typu ro-ro pływających do lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, przepisy Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem, przyjętego przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) rezolucją Zgromadzenia A.741 (18) z dnia 4 listopada 1993 r.
(2) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem, rozporządzenie (WE) nr 3051/95 zawiera przepisy dla administracji oparte na wytycznych w sprawie stosowania przez administracje Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem, przyjętego przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) poprzez rezolucję Zgromadzenia A.788 (19) z dnia 23 listopada 1995 r.
(3) Powyższe rezolucje IMO zostały zmienione przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) rezolucją MSC.104 (73), przyjętą dnia 5 grudnia 2000 r. i rezolucją A.913 (22), przyjętą dnia 29 listopada 2001 r.
(4) Niezbędne jest uwzględnienie rozwoju sytuacji na poziomie międzynarodowym poprzez wprowadzenie szczegółowych zasad dotyczących certyfikacji i sprawdzania.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu przewidzianą w art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3051/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) "Kodeks ISM". oznacza Międzynarodowy Kodeks Zarządzania Bezpieczną Eksploatacją Statków i Zapobiegania Zanieczyszczeniom, przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) poprzez rezolucję Zgromadzenia A.741(18) z dnia 4 listopada 1993 r., zmienioną rezolucją IMO MSC.104 (73) z dnia 5 grudnia 2000 r. i załączonej do niniejszego rozporządzenia.".
2.
W art. 2 lit. h) otrzymuje brzmienie:
"h) "certyfikat zarządzania bezpieczeństwem". oznacza certyfikat wystawiony dla promów typu ro-ro zgodnie z ppkt 13.7 Kodeksu ISM.".
3.
W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszystkie przedsiębiorstwa spełniają wszystkie przepisy ppkt 1.2-13.1 i ppkt 13.6 Kodeksu ISM tak, jakby jego przepisy były obowiązkowe, jako wymóg dla ich statków mających świadczyć regularne usługi do i z portu Państwa Członkowskiego Wspólnoty.".
4.
W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie dostosują się do przepisów ppkt 13.2, 13.3, 13.4, 13.5, 13.7-13.11, pkt 14 i 16 Kodeksu ISM tak, jakby jego przepisy były obowiązkowe, w odniesieniu do przedsiębiorstw i promów typu ro-ro.".
5.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1972/2002
z dnia 5 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 384/96 [1] Rada przyjęła wspólne reguły ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Celowe jest podanie wskazówek co do tego, kiedy strony mogą zostać uznane za powiązane do celów określenia dumpingu.
Artykuł 143 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] zawiera taką definicję, która odpowiada definicji określonej w art. 15.4 Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. [3]
(3) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 stanowi, między innymi, że w przypadku, gdy z powodu określonej sytuacji rynkowej sprzedaż produktu podobnego nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość zwykłą oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku lub w oparciu o ceny eksportowe w zwykłym obrocie handlowym do właściwego państwa trzeciego, pod warunkiem że te ceny są reprezentatywne.
Rozsądnie jest zapewnić określenie okoliczności mogących stanowić szczególną sytuację rynkową, w której sprzedaż produktu podobnego nie pozwala na właściwe porównanie.
Takie okoliczności mogą na przykład powstać z powodu istnienia handlu barterowego i innych uzgodnień dotyczących przetwarzania na warunkach niekomercyjnych lub innych przeszkód na rynku.
W związku z tym sygnały z rynku mogą nie odzwierciedlać w prawidłowy sposób podaży i popytu, co z kolei może mieć wpływ na odpowiednie koszty i ceny i może również doprowadzić do powstania różnicy cen krajowych w stosunku do cen rynku światowego lub do cen na innych reprezentatywnych rynkach.
Jest oczywiste, że żadne wyjaśnienie przedstawione w tym kontekście nie może być wyczerpujące, mając na uwadze duże zróżnicowanie możliwych szczególnych sytuacji rynkowych niepozwalających na właściwe porównanie.
(4) Za właściwe uznaje się dostarczenie wskazówek w odniesieniu do tego, co należy zrobić, jeśli, na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zapisy nie odzwierciedlają właściwie kosztów związanych z produkcją i sprzedażą danego produktu, w szczególności w przypadkach, gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż produktu podobnego nie pozwala na właściwe porównanie.
W takich okolicznościach odpowiednie dane powinny być otrzymywane ze źródeł, które nie są dotknięte takimi zakłóceniami.
Takimi źródłami mogą być koszty innych producentów lub eksporterów w tym samym kraju lub, w przypadku gdy do tych informacji nie ma dostępu lub gdy nie mogą one być wykorzystywane, wszelkie inne rozsądne źródła, w tym informacje z innych reprezentatywnych rynków.
Odpowiednie dane mogą być wykorzystywane bądź do dostosowania niektórych pozycji zapisów danej strony, bądź, w przypadku gdy jest to niemożliwe, do określenia kosztów tej strony.
(5) Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zmienionego w szczególności rozporządzeniem (WE) nr 905/98 [4] i rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [5], przewiduje, między innymi, że w przypadku przywozu z Federacji Rosyjskiej wartość normalna będzie ustalona zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do krajów posiadających gospodarkę rynkową w odniesieniu do tych producentów, którzy wykażą, że warunki rynkowe przeważają w przypadku wytwarzania i sprzedaży przedmiotowego produktu. Mając na uwadze znaczny postęp dokonany przez Federację Rosyjską we wprowadzaniu warunków gospodarki rynkowej, jak uznano w konkluzjach ze szczytu Rosja – Unia Europejska w dniu 29 maja 2002 r., właściwe jest umożliwienie, aby wartość normalna dla eksporterów i producentów rosyjskich była ustalana zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
(6) Na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 384/96 dostosowania wartości normalnej i ceny eksportowej dokonywane są w przypadku, gdy naliczane są marże. Rozsądnie jest wyjaśnić, zgodnie ze stałą praktyką Komisji i Rady, że takie dostosowania powinny być również dokonywane, jeżeli strony nie działają na zasadzie relacji zleceniodawca – przedstawiciel, ale osiągają ten sam wynik ekonomiczny, działając jako nabywca i sprzedawca.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 384/96 nie wskazuje kryteriów, zgodnie z którymi eksporterowi, dla którego wartość normalna jest ustalona na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a), może zostać przyznana indywidualna stawka celna obliczona poprzez porównanie tej wartości normalnej do indywidualnych cen eksportowych eksportera. Właściwe jest do celów przejrzystości i pewności prawnej ustanowienie jasnych kryteriów przyznawania takiego indywidualnego traktowania. Ceny eksportowe eksporterów objętych postanowieniami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 mogą być zatem wzięte pod uwagę, gdy działalność wywozowa spółki jest swobodnie ustalana, gdy własność oraz kontrola spółki są wystarczająco niezależne oraz gdy interwencja państwa nie pozwala na obejście indywidualnych środków antydumpingowych. Takie indywidualne traktowanie może zostać przyznane eksporterom, co do których można udowodnić, na podstawie uzasadnionych roszczeń, że w przypadku przedsiębiorstw będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub wspólnych przedsiębiorstw mają oni swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków, że ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane oraz że operacje wymiany są dokonywane po kursie rynkowym. Należy również wykazać, że większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych i że urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa.
(8) Artykuł 18 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 stanowi, że w przypadku użycia dostępnych danych, wykorzystywane informacje są sprawdzane przez odniesienie do informacji pochodzących z kilku źródeł. Uznaje się za użyteczne określenie, że takie źródła mogą, gdzie właściwe, odnosić się również do danych dotyczących rynku światowego lub innych reprezentatywnych rynków.
(9) W interesie pewności prawnej konieczne jest zapewnienie, że zmiany te powinny być stosowane jak najszybciej do wszystkich nowych dochodzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 384/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W celu ustalenia czy dwie strony są powiązane można wziąć pod uwagę definicję stron powiązanych określoną w art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6].";
2. w art. 2 ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Domniemywa się, że określona sytuacja rynkowa przedmiotowego produktu w rozumieniu poprzedniego zdania powstaje, między innymi, w przypadku, w którym ceny są sztucznie zaniżone, gdy istnieje istotny handel barterowy lub gdy istnieją inne uzgodnienia dotyczące przetwarzania na warunkach niekomercyjnych.";
3. w art. 2 ust. 5 po zdaniu pierwszym dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jeżeli koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu stanowiącego przedmiot dochodzenia nie są stosownie odzwierciedlone w zapisach zainteresowanej strony, są one dostosowywane lub ustalane na podstawie kosztów innych producentów lub eksporterów w tym samym kraju lub, w przypadku gdy takie informacje nie są dostępne lub nie mogą być wykorzystywane, na każdej innej stosownej podstawie, łącznie z informacjami z innych reprezentatywnych rynków.";
4. w art. 2 ust. 7 lit. b) zdanie pierwsze skreśla się wyrażenie "Federacji Rosyjskiej";
5. w art. 2 ust. 10 lit. i) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Pojęcie "marże"; należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji.";
6. artykuł 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Cło antydumpingowe nakłada się w odpowiedniej wysokości dla każdego przypadku, w sposób niedyskryminujący, na przywóz towarów ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę, z wyłączeniem przywozu towarów ze źródeł, z których zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały przyjęte.
Rozporządzenie nakładające cło określa wysokość cła dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne oraz ogólnie, w przypadku zastosowania art. 2 ust. 7 lit. a), dla danego państwa dostawcy.
W przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), ustala się jednakże indywidualne cło dla eksporterów, którzy mogą udowodnić, na podstawie należycie uzasadnionych roszczeń, że:
a) w przypadku przedsiębiorstw, będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub wspólnych przedsiębiorstw, eksporterzy mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków;
b) ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane;
c) większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych i że urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa;
d) operacje wymiany są dokonywane po kursie rynkowym; oraz
e) interwencja państwa nie pozwala na obejście środków antydumpingowych, jeżeli indywidualni eksporterzy korzystają z różnych stawek celnych.";
7. w art. 18 ust. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Takie informacje mogą zawierać istotne dane związane z rynkiem światowym lub z innymi reprezentatywnymi rynkami, gdy jest to właściwe."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1973/2002
z dnia 5 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2026/97 [1] Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 ustanawia cztery wytyczne w zakresie kalkulacji świadczenia na rzecz odbiorcy, w tym wskaźnik rynkowy, według którego świadczenie jest obliczone.
Rozsądne jest ustalenie w celu wyjaśnienia, jakimi zasadami należy się kierować w przypadku, gdy wskaźnik rynkowy nie istnieje w danym kraju.
W takiej sytuacji wskaźnik powinien być ustalony poprzez dostosowanie warunków istniejących w danym kraju na podstawie istniejących czynników dostępnych w tym kraju.
Gdy to nie ma zastosowania, ponieważ, między innymi, takie ceny lub koszty nie istnieją lub są nierealne, wówczas właściwy wskaźnik powinien zostać ustalony poprzez zastosowanie warunków istniejących na innych rynkach.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 stanowi, że niektóre subsydia w odniesieniu do środowiska, badań i rozwoju regionalnego nie podlegają środkom wyrównawczym.
Ponadto art. 10 ust. 5 oraz ust. 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że dochodzenia mogą zostać wszczęte w celu ustalenia, czy subsydia nie stanowią podstawy dla środków wyrównawczych oraz że dochodzenia nie zostaną wszczęte, jeśli odnoszą się do niektórych subsydiów, które nie stanowią podstawy dla środków wyrównawczych.
Odpowiednie postanowienia Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych wygasają dnia 31 grudnia 1999 r., chyba że członkowie WTO postanowią inaczej.
Żadna taka decyzja nie została podjęta i dlatego odpowiednie postanowienia nie mają już zastosowania.
Odpowiednio konieczna jest ocena, czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 2026/97 dotyczące subsydiów, które nie stanowią podstawy dla środków wyrównawczych, powinny zostać utrzymane.
W tym zakresie główni partnerzy handlowi Wspólnoty nie stosują już tych przepisów przy dochodzeniach w sprawie środków wyrównawczych.
Z uwagi na to oraz w celu zachowania równowagi między prawami i obowiązkami wynikającymi ze wspomnianego Porozumienia WTO uważa się za właściwe uchylenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 2026/97 odnoszących się do subsydiów, które nie stanowią podstawy dla środków wyrównawczych.
(4) Artykuł 28 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 określa, że w przypadku wykorzystania dostępnego stanu faktycznego wykorzystywane informacje mają zostać sprawdzone przez odniesienie do informacji pochodzących z pewnej liczby źródeł. Zostaje uznane za użyteczne określenie, że takie źródła mogą, gdzie sytuacja tego wymaga, również odnosić się do danych dotyczących rynku światowego lub innych rynków reprezentatywnych.
(5) Uznaje się za właściwe w interesie pewności prawnej, aby postanowić, że zmiany te mają zastosowanie jak najszybciej do wszystkich nowych dochodzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2026/97 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 lit. d) dodaje się tekst w brzmieniu:
"Jeżeli nie istnieją takie aktualne warunki rynkowe w stosunku do przedmiotowego produktu lub usługi w kraju dostawy lub nabycia, które mogą być stosowane jako właściwe wskaźniki, stosuje się następujące zasady:
i) warunki istniejące w przedmiotowym kraju zostają dostosowane na podstawie rzeczywistych kosztów, cen i innych czynników dostępnych w tym kraju poprzez właściwe kwoty, które odzwierciedlają normalne warunki rynkowe; lub
ii) w stosownych okolicznościach stosowane są warunki istniejące na rynku innego kraju lub na światowym rynku, które są dostępne dla odbiorców."
2.
Uchyla się art. 4 i art. 10 ust. 5 i 6.
3.
W art. 28 ust. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Takie informacje mogą zawierać stosowne dane odnoszące się do rynku światowego lub innych rynków reprezentatywnych, gdzie sytuacja tego wymaga."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1983/2002
z dnia 7 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania programu wykupu kwot w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2002 [2], w szczególności jego art. 14 i 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do systemu premii, kontyngentów produkcyjnych oraz specjalnej pomocy, która ma być przyznana grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1501/2002 [4], określa kwoty przysługujące producentom, których kontyngenty zostały wykupione w ciągu zbioru plonów w latach 1999–2001 i następnych, w ramach programu wykupu kwot.
(2) Od czasu zastosowania środka w odniesieniu do zbiorów plonów z 1999 r. tylko niewielkie ilości kontyngentów zostały wykupione w odniesieniu do każdej grupy odmian.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi zasadami dotyczącymi tego mechanizmu nie było możliwości osiągnięcia wytyczonych celów w zakresie racjonalizacji produkcji, ponieważ producenci w dalszym ciągu napotykają na ogromne trudności w sprzedaży swojej produkcji w niektórych grupach odmian tytoniu, za które mogą uzyskać jedynie bardzo niskie ceny.
(3) By mechanizm był bardziej atrakcyjny, należy, począwszy od zbiorów plonów z 2002 r., znacznie podnieść ceny wykupu dla grup III i V oraz, w mniejszym stopniu, dla pozostałych grup, jak również wydłużyć okres, w którym wypłacane są kwoty z tytułu wykupu.
(4) Ponadto Państwa Członkowskie będące producentami powinny być zobowiązane do szerokiego rozpowszechnienia informacji na temat warunków wykupu, należy również ustanowić termin płatności kwot z tytułu wykupu na rzecz producentów.
(5) Większość plantatorów tytoniu dysponuje bardzo małymi kontyngentami produkcyjnymi, a prawdopodobieństwo, że uprawa będzie ekonomicznie opłacalna, jest niewielkie, zwłaszcza w przypadku gatunków tytoniu sprzedawanych po bardzo niskich cenach.
Należy dołożyć starań, by program był bardziej atrakcyjny dla małych producentów, wprowadzając ceny wykupu dostosowane do wielkości kontyngentów produkcyjnych, celem wsparcia tych producentów w przestawieniu się na inną produkcję.
(6) Ponieważ producenci zainteresowani sprzedażą swoich kontyngentów na zbiory plonów z 2002 r. powinni mieć wystarczającą ilość czasu na podjęcie decyzji o opuszczeniu sektora, należy zmienić termin powiadomienia o decyzji w odniesieniu do zbioru plonów z 2002 r.
(7) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2848/98.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 36 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 36
1.
Producenci, których kontyngenty zostały wykupione w trakcie zbioru plonów 1999 i 2000 r., są uprawnieni, gdy wypłacane są premie, do otrzymania kwot podanych w załączniku VII pkt A w każdym roku za trzy zbiory następujące po roku, w którym miał miejsce wykup ich kontyngentów.
Producenci, których kontyngenty zostały wykupione w roku 2001, są uprawnieni, gdy wypłacane są premie, do otrzymania w każdym roku za trzy zbiory następujące po roku, w którym miał miejsce wykup ich kontyngentów, kwoty odpowiadającej procentowi premii, określonemu w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, stosującemu się do surowca tytoniowego wyprodukowanego w danym roku zbioru plonów. Stosowne wartości procentowe podano w załączniku VII pkt B.
Bez uszczerbku dla zmian wprowadzanych w przyszłości producenci, których kontyngenty są wykupione w trakcie zbioru plonów z 2002 i 2003 r., są uprawnieni do otrzymania kwoty odpowiadającej procentowi premii, podanemu w tabeli załącznika VII pkt C, za każdy rok w ciągu pięciu lat zbioru plonów następujących po roku, w którym miał miejsce wykup kontyngentu. Kwoty, o których mowa, są wypłacane przed dniem 31 maja każdego roku.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 producenci, których kontyngenty zostały wykupione w trakcie zbioru plonów z 2001 i 2002 r., a którzy dysponowali tymi kontyngentami, wyłącznie począwszy od zbiorów odpowiednio z 2001 i 2002 r., są uprawnieni do otrzymania za kolejne trzy zbiory plonów takich samych kwot, jakie obowiązują w odniesieniu do zbiorów z 1999 r.
3.
Państwa Członkowskie rozpowszechnią informacje na temat warunków wykupu kontyngentów.".
2) W art. 55 dodaje się następujący ustęp:
"3.
W odniesieniu do zbiorów z 2002 r., w drodze wyjątku od art. 35, ostateczny termin 1 listopada 2002 r., określony w ust. 1 i 2, zostaje wydłużony do dnia 1 grudnia 2002 r., oraz okres dwóch miesięcy, o którym mowa w ust. 3, zostaje skrócony do jednego miesiąca.".
3) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VII.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1991/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 [4] ustanawia przepisy podstawowe dla badania sondażowego siły roboczej we Wspólnocie, opracowanego w celu zapewnienia porównywalnych informacji statystycznych o poziomie, strukturze oraz tendencji w zatrudnieniu i bezrobociu w Państwach Członkowskich.
(2) Szybkie zastosowanie przez wszystkie Państwa Członkowskie stałego badania reprezentatywnego ludności czynnej zawodowo wymagane rozporządzeniem (WE) nr 577/98 było traktowane jako priorytetowe działanie w planie działań dotyczących wymagań statystycznych dla UGW, wprowadzonym przez Radę dnia 19 stycznia 2001 r.
(3) Upłynęło wystarczająco dużo czasu od momentu rozpoczęcia obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 577/98, by umożliwić Państwom Członkowskim podjęcie przygotowania i zobowiązania konieczne do zastosowania tego rozporządzenia.
Jednakże nie wszystkie Państwa Członkowskie dokonały tych przygotowań i zobowiązań.
Dlatego odstępstwo pozwalające Państwom Członkowskim na ograniczenie się do rocznego badania powinno podlegać ograniczeniu czasowemu.
(4) Środki konieczne do zastosowania rozporządzenia (WE) nr 577/98 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 577/98 powinno dlatego zostać odpowiednio zmienione.
(6) Skonsultowano się z Komitetem ds. Programu Statystycznego ustanowionym decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [6], zgodnie z art. 3 tej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 577/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Badanie będzie stałym badaniem zapewniającym wyniki kwartalne i roczne; jednakże w okresie przejściowym nieprzekraczającym 2002 r. Państwa Członkowskie, które nie mogą przeprowadzić stałego badania, przeprowadzą badania doroczne, odbywające się wiosną.
W drodze odstępstwa, okres przejściowy będzie przedłużony:
a) do 2003 r. dla Włoch;
b) do 2004 r. dla Niemiec, pod warunkiem że Niemcy dostarczą zarówno kwartalne szacunki zastępcze dla podstawowych danych łącznych badania reprezentatywnego ludności czynnej zawodowo, jak też średnie szacunki dla niektórych określonych danych łącznych badania reprezentatywnego ludności czynnej zawodowo.";
2) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Procedura
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego powołany art. 1 decyzji Rady nr 89/382/EWG, Euratom [7].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [8] stosuje się z uwzględnieniem przepisów art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1997/2002
z dnia 8 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] przewiduje, że budżet sporządzany i wykonywany jest w euro oraz że rachunki prowadzone są w euro.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1934/2001 [4], powinno zostać zmienione, tak by było zgodne z nowymi przepisami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 296/96 niniejszym skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1999/2002
z dnia 8 listopada 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2019/93 w zakresie szczególnych uzgodnień dotyczących pomocy dla mniejszych wysp Morza Egejskiego w odniesieniu do winnic
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 przewiduje ryczałtową stawkę pomocy na hektar z tytułu ciągłej uprawy winorośli przeznaczonych do produkcji win gatunkowych produkowanych w określonych regionach w tradycyjnych strefach produkcyjnych na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.
(2) Aby ryczałtowa stawka pomocy na hektar uprawy została przyznana, zainteresowana strona (grupa producentów wina bądź organizacja) musi najpierw zaprezentować środek poprawy jakości wina, zgodnie z programem zaakceptowanym przez właściwe władze.
(3) Artykuł 1 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 2019/93 znosi pomoc dla dojrzewających gatunkowych win likierowych produkowanych w sposób tradycyjny, ponieważ została ona uznana za nieodpowiednią w stosunku do sytuacji na wyspach Morza Egejskiego z uwagi na krótki okres przechowywania.
(4) Należy ustanowić szczegółowe zasady zarządzania tym systemem oraz kontroli przestrzegania warunków przyjętych przez Radę.
(5) Dla uniknięcia niejednoznaczności prawnej należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 3112/93 [3].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 442/2002.
Artykuł 2
1.
Ryczałtowa stawka pomocy na hektar z tytułu ciągłej uprawy winorośli przeznaczonych do produkcji wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach, przewidziana w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2019/93, przyznawana jest na wniosek grupy producentów wina lub organizacji dla obszarów uprawy obsadzonych odmianami winorośli odpowiednimi do produkcji wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach.
2.
Organizacjami producentów są te określone w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Władze greckie ustanawiają kryteria, jakie muszą spełniać grupy producentów, by kwalifikować się do pomocy, o której mowa, i notyfikują je Komisji.
Artykuł 3
1.
Wnioski o przyznanie pomocy na hektar składane są przez zainteresowane strony właściwym władzom greckim w wyznaczonym przez nie okresie i nie później niż do 1 maja każdego roku na następny rok winiarski.
Jednakże dla roku winiarskiego 2002/03 wnioski należy składać nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
We wniosku o przyznanie pomocy należy podać:
a) adres grupy producentów lub organizacji;
b) obszar uprawy, w hektarach lub arach, winorośli przeznaczonej do produkcji wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach, wraz z numerem księgi wieczystej lub informacją uznaną za równorzędną przez instytucję odpowiedzialną za sprawdzanie obszarów;
c) wykorzystywane odmiany winorośli;
d) prognozę wysokości plonów.
Artykuł 4
Po sprawdzeniu, czy grupa producentów wina lub organizacja wprowadziła środki poprawy jakości wina zgodnie z zatwierdzonym programem, właściwe władze greckie wypłacają pomoc przed 1 kwietnia roku winiarskiego, w odniesieniu do którego została ona przyznana.
Artykuł 5
Właściwe władze greckie przed 30 kwietnia notyfikują Komisji obszary, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o przyznanie pomocy i te, dla których pomoc została faktycznie wypłacona.
Artykuł 6
1.
Właściwe władze greckie podejmą środki niezbędne dla zapewnienia zgodności z warunkami przyznawania pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację zgodności z ustanowionymi warunkami.
W zależności od rodzaju środka wsparcia właściwe władze greckie określą metody i środki przeprowadzania kontroli oraz beneficjantów pomocy, którzy zostaną poddani kontroli.
We wszystkich stosownych przypadkach właściwe władze greckie korzystają z rejestru winnic oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 3508/92.
3.
Kontrole mają formę kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu.
4.
Kontrole administracyjne są kompleksowe i obejmują kontrole krzyżowe, w razie potrzeby, wraz z danymi w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, celem uniknięcia wielokrotnych wypłat pomocy nienależnej.
5.
W oparciu o analizę ryzyka władze krajowe przeprowadzą wyrywkową kontrolę na miejscu pewnej liczby wniosków o przyznanie pomocy, odnoszących się co najmniej do 5 % obszarów otrzymujących wsparcie.
6.
Właściwe władze greckie ustanowią system kar, które będą nakładane w przypadkach naruszenia zobowiązań oraz obowiązujących przepisów, i podejmą kolejne czynności niezbędne dla wprowadzenia w życie tego systemu.
Kary muszą być skuteczne, proporcjonalne do naruszenia, za które są przewidziane, oraz muszą mieć odstraszający skutek.
7.
Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [4] w sprawie finansowania Wspólnej Polityki Rolnej stosuje się.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 3112/93 zostaje niniejszym uchylone.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urz ędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2004/2002
z dnia 8 listopada 2002 r.
dotyczące procedury oznaczania zawartości mięsa i tłuszczu w niektórych produktach z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2002 [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1007/2002 [6], ustanawia, w oparciu o Nomenklaturę Scaloną, nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(2) Przepisy są niezbędne celem zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury podanej w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 w sektorze wieprzowiny, w celu klasyfikacji produktów oznaczonych kodami 160241109110, 160241109130, 160242109110, 160242109130 oraz 160249199130.
(3) Istnieje konieczność ustanowienia procedury oznaczania procentowej zawartości mięsa i tłuszczu w masie.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1583/89 z dnia 7 czerwca 1989 r. dotyczące procedury oznaczania zawartości mięsa i tłuszczu w niektórych produktach z wieprzowiny [7] określa procedurę oznaczania procentowej zawartości mięsa i tłuszczu w masie.
Jednakże opis produktów określonych w tym rozporządzeniu nie odpowiada już rzeczywistości i wobec tego powinien zostać zmieniony.
Należy, korzystając z okazji w związku z wprowadzaniem tych zmian, zmodyfikować odpowiednie zasady i nowy tekst sformułować w oparciu o postanowienia artykułu 37 Traktatu, ponieważ tekst ten dotyczy wyłącznie jednolitego stosowania nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny oraz Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do zagadnień wchodzących w zakres ich kompetencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawartość procentową mięsa i tłuszczu w masie produktów oznaczonych kodami 160241109110, 160241109130, 160242109110, 160242109130 oraz 160249199130 nomenklatury znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 ustala się zgodnie z procedurą opisaną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1583/89 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/2002
z dnia 12 listopada 2002 r.
zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 1799/2001 ustanawiające normę handlową dla owoców cytrusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 453/2002 [4], ustanowiło przepisy w sprawie jakości, sortowanie według wielkości, prezentacji i oznakowania owoców cytrusowych.
(2) Ostatnio została zmieniona norma dla owoców cytrusowych rekomendowana przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych i zawiera ona możliwość sortowania owoców według ilości, nowe przepisy w stosunku do jednorodności w zakresie wielkości oraz możliwości pakowania rożnych gatunków owoców cytrusowych w te same opakowania detaliczne.
(3) Ponadto, właściwym jest wyjaśnienie kilku obecnych przepisów.
Po pierwsze, dla wielkości 1-X, tradycyjnie wprowadzanej do obrotu pod oznaczeniem "1", konieczna jest alternatywna denominacja.
Po drugie, uaktualnione zostaną minimalne zawartości soku stosowane w odniesieniu do różnych odmian pomarańczy.
Wreszcie właściwym jest określenie, że wymóg etykietowania dotyczącego środków konserwujących dotyczy jedynie zabiegów następujących po zbiorach plonów.
(4) Dlatego konieczne jest dokonane zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1799/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1799/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do obecnego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002
z dnia 11 listopada 2002 r.
ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 159 akapit trzeci i art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku poważnych klęsk Wspólnota powinna okazać swoją solidarność z ludnością dotkniętych nimi regionów, dostarczając pomoc finansową w celu przyczynienia się do szybkiego powrotu do normalnych warunków życia w regionach dotkniętych klęską.
Pomoc powinna być uruchomiona głównie w przypadku klęsk żywiołowych.
(2) Istniejące instrumenty spójności gospodarczej i społecznej są w stanie finansować środki zapobiegania ryzyku i naprawę uszkodzonej infrastruktury.
Jednakże należy ustanowić przepis dla wprowadzenia dodatkowego instrumentu wyróżnionego z istniejących narzędzi Wspólnoty, który pozwoli Wspólnocie działać szybko i skutecznie w niesieniu pomocy, możliwie jak najszybciej w mobilizowaniu służb ratowniczych w celu zaspokojenia pilnych potrzeb ludzi i przyczynienia się do krótkotrwałej odbudowy zniszczonej kluczowej infrastruktury, tak by działalność gospodarczą można było wznowić w regionach dotkniętych klęską.
(3) Unia Europejska powinna także okazać solidarność z państwami negocjującymi obecnie swoje przystąpienie.
Rozszerzenie niniejszego rozporządzenia w celu objęcia nim tych państw wymaga odwołania się do art. 308 Traktatu.
(4) Pomoc wspólnotowa powinna być uzupełnieniem wysiłków zainteresowanych państw i być wykorzystywana do pokrycia udziału wydatków publicznych przeznaczonych do poradzenia sobie się szkodami spowodowanymi przez poważną klęskę.
(5) Zgodnie z zasadą pomocniczości pomoc w ramach tego instrumentu powinna być ograniczona do poważnych klęsk o poważnych skutkach dla warunków życia, środowiska naturalnego lub gospodarki.
(6) "Poważna klęska" w rozumieniu niniejszego rozporządzenia powinna oznaczać każdą klęskę w co najmniej jednym z zainteresowanych państw, powodującą poważne szkody wyrażone w kategoriach finansowych lub jako procent w stosunku do dochodu narodowego brutto (DNB).
W celu umożliwienia interwencji w przypadku klęsk, które, jakkolwiek ważne, nie osiągają wymaganej minimalnej skali, pomoc może być także udzielona w wyjątkowych okolicznościach, w przypadku gdy uprawnione państwo ościenne jest dotknięte tą samą klęską lub w każdym przypadku, gdy znaczna część ludności określonego regionu jest dotknięta klęską o poważnych i trwałych skutkach dla warunków życia.
(7) Działanie Wspólnoty nie powinno zwalniać z odpowiedzialności stron trzecich, które w ramach zasady "zanieczyszczający płaci" są odpowiedzialne w pierwszej kolejności za szkody przez nie spowodowane, lub powstrzymywać się przed stosowaniem środków zapobiegawczych zarówno na szczeblu Państwa Członkowskiego jak i Wspólnoty.
(8) Instrument ten powinien umożliwić podjęcie szybkiej decyzji przyznania szczególnych środków finansowych i uruchomienia ich możliwie najszybciej.
Procedury administracyjne powinny być odpowiednio dostosowane i ograniczone do absolutnie niezbędnego minimum.
W tym celu Parlament Europejski, Rada i Komisja zawarły dnia 7 listopada 2002 r. Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniające Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej.
(9) Może być pożądane dla państwa beneficjenta, zgodnie z jego szczególnymi konstytucyjnymi, instytucjonalnymi, prawnymi lub finansowymi uwarunkowaniami, włączenie władz regionalnych lub lokalnych do zatwierdzania i stosowania rozwiązań wykonawczych, przy czym państwo beneficjent pozostaje we wszystkich przypadkach odpowiedzialne za stosowanie pomocy i za zarządzanie oraz kontrolę nad działaniami wspieranymi przez wspólnotowe finansowanie.
(10) Szczegółowe zasady stosowania tego instrumentu powinny być dostosowane do nagłej sytuacji.
(11) Działanie finansowane z tego instrumentu nie powinno korzystać dla tego samego celu z pomocy na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności [5], rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6], rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [7], rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [8], rozporządzenia Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [9], rozporządzenia Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [10], rozporządzenia Komisji (WE) nr 2760/98 z dnia 18 grudnia 1998 r. dotyczącego wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu Phare [11], rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [12], rozporządzenia Rady (WE) nr 555/2000 z dnia 13 marca 2000 r. w sprawie wykonywania działań w ramach strategii przedakcesyjnej dla Republiki Cypru i Republiki Malty [13] lub rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [14]; szkody naprawione w ramach wspólnotowych lub międzynarodowych instrumentów dotyczących kompensaty za szczególne szkody nie powinny, dla tego samego celu, korzystać z pomocy w ramach tego instrumentu.
(12) Wymagana jest najwyższa przejrzystość w stosowaniu wspólnotowej pomocy finansowej, jak też właściwe monitorowanie wykorzystania środków.
(13) Rozsądne zarządzanie finansami jest wymagane dla zapewnienia, że Wspólnota może zareagować, jeżeli w tym samym roku wydarzy się kilka poważnych klęsk.
(14) W wyjątkowych przypadkach i w zależności od dostępności środków finansowych w ramach tego instrumentu w roku wystąpienia klęski należy ustanowić przepis umożliwiający dodatkowe dotacje z tego instrumentu w ramach Funduszu na rok następny.
(15) Należy ustanowić nieprzekraczalny termin na wykorzystanie przyznanej pomocy finansowej oraz należy ustanowić przepis dla państw beneficjentów dla uzasadnienia wykorzystania otrzymanej przez nie pomocy.
Otrzymana pomoc, która jest dalej odbierana od stron trzecich lub która była wyższa niż końcowa wycena szkód, powinna zostać zwrócona.
(16) W świetle wyjątkowych okoliczności państwa dotknięte klęskami począwszy od lata 2002 r. powinny kwalifikować się do pomocy w ramach tego instrumentu.
(17) W celu zapewnienia szybkiej pomocy państwom dotkniętym przez ostatnie powodzie przyjęcie tego instrumentu jest bardzo pilne; zatem jest konieczne udzielenie wyjątku wobec sześciotygodniowego okresu na rozpatrzenie przez parlamenty narodowe określonego w części I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się niniejszym Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, zwany dalej "Funduszem" w celu umożliwienia Wspólnocie reagowania w sposób szybki, skuteczny i elastyczny w nadzwyczajnych sytuacjach, na warunkach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub zainteresowanego kraju prowadzącego negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, zwanego dalej "państwem beneficjentem", pomoc z Funduszu może być głównie uruchamiana, w przypadku gdy na terytorium tego państwa wydarzą się poważne klęski żywiołowe z poważnymi skutkami dla warunków życia, środowiska naturalnego lub gospodarki w jednym lub więcej regionów lub w jednym lub więcej krajów.
2.
"Poważna klęska" w rozumieniu niniejszego rozporządzenia oznacza każdą klęskę powodującą w co najmniej w jednym z dotkniętych państw szkody ocenione na ponad 3 miliardy EUR w cenach z 2002 r. lub na ponad 0,6 % jego dochodu narodowego brutto.
W drodze wyjątku ościenne Państwo Członkowskie lub kraj prowadzący negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, który został dotknięty tą samą klęską, może także skorzystać z pomocy Funduszu.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach, nawet gdy ilościowe kryteria ustanowione w akapicie pierwszym nie są spełnione, region może także skorzystać z pomocy Funduszu, w przypadku gdy został on dotknięty nadzwyczajną klęską, głównie klęską żywiołową, dotykającą znaczną część jego ludności, z poważnymi i trwałymi skutkami dla warunków życia i stabilizacji gospodarczej tego regionu.
Całkowita roczna pomoc przewidziana w niniejszym akapicie jest ograniczona do nie więcej niż 7,5 % rocznej kwoty dostępnej dla Funduszu.
Skupi się on szczególnie na peryferyjnych lub odizolowanych regionach, takich jak wyspiarskie i peryferyjne regiony zdefiniowane w art. 299 ust. 2 Traktatu.
Komisja bada z najwyższą dokładnością wnioski złożone na mocy niniejszego akapitu.
Artykuł 3
1.
Pomoc Funduszu ma formę dotacji.
W przypadku każdej uznanej klęski państwu beneficjentowi zostaje przyznana jednorazowa dotacja.
2.
Celem Funduszu jest uzupełnienie wysiłków zainteresowanych państw i pokrycie części ich wydatków publicznych w celu pomocy państwu beneficjentowi w przeprowadzeniu następujących niezbędnych działań nadzwyczajnych, w zależności od rodzaju klęski:
a) niezwłoczne przywrócenie do działania infrastruktury i zakładów w obszarach energii, wodociągów i kanalizacji, telekomunikacji, transportu, zdrowia i szkolnictwa;
b) zapewnienie czasowego zakwaterowania i finansowania służb ratowniczych w celu zaspokojenia pilnych potrzeb zainteresowanej ludności;
c) niezwłoczne zapewnienie infrastruktury prewencyjnej i środków natychmiastowej ochrony dziedzictwa kulturowego;
d) niezwłoczne oczyszczenie obszarów dotkniętych katastrofą, włącznie ze strefami naturalnymi.
3.
Wypłaty z Funduszu są zasadniczo ograniczone do finansowania środków zmniejszających szkody nie podlegające ubezpieczeniu i są zwracane, jeżeli koszt naprawy szkód jest później pokryty przez stronę trzecią zgodnie z art. 8.
Artykuł 4
1.
Możliwie jak najszybciej i nie później niż dziesięć tygodni po pierwszych szkodach wyrządzonych przez klęskę państwo może złożyć do Komisji wniosek o przyznanie pomocy z Funduszu udzielając wszelkich dostępnych informacji dotyczących między innymi:
a) ogólnych szkód spowodowanych przez klęskę i ich wpływu na daną ludność i gospodarkę;
b) szacowanego kosztu działań określonych w art. 3;
c) jakichkolwiek innych wspólnotowych źródeł finansowania;
d) jakichkolwiek innych źródeł finansowania krajowego lub międzynarodowego, włącznie z pokryciem z publicznego i prywatnego ubezpieczenia, które mogą przyczynić się do pokrycia kosztów naprawy szkód.
2.
Na podstawie tych informacji i wszelkich wyjaśnień, których dostarczy zainteresowane państwo, Komisja ocenia, czy są spełnione warunki dla uruchomienia Funduszu i ustali proponowaną kwotę możliwej dotacji możliwie jak najszybciej, w granicach dostępnych środków finansowych.
Dnia 1 października każdego roku co najmniej jedna czwarta rocznej kwoty powinna pozostać dostępna w celu pokrycia potrzeb powstających do końca roku.
Komisja zapewnia sprawiedliwe traktowanie wniosków przedstawionych przez państwa.
3.
Komisja dostarcza władzy budżetowej wnioski niezbędne do uznania odpowiednich przyznanych środków.
Wnioski te zawierają wszelkie dostępne informacje określone w ust. 1 i wszelkie inne istotne informacje będące w posiadaniu Komisji, dowód, że warunki art. 2 są spełnione, a także uzasadnienie wnioskowanych kwot.
4.
Z chwilą gdy przyznane środki będę udostępnione przez władzę budżetową, Komisja przyjmuje decyzję o dotacji i wypłaci państwu beneficjentowi dotację niezwłocznie oraz w jednej racie na mocy podpisania umowy określonej w art. 5.
5.
Uprawnienie do wydatków rozpoczyna się z dniem określonym w ust. 1.
Artykuł 5
1.
Zgodnie ze szczególnymi przepisami konstytucyjnymi, instytucjonalnymi, prawnymi lub finansowymi państwa beneficjenta i Wspólnoty Komisja i państwo beneficjent zawierają umowę w celu wykonania decyzji o dotacji.
Umowa ta określi w szczególności rodzaj i miejsce działań, które mają być finansowane przez Fundusz.
2.
Komisja zapewnia, że te same zobowiązania podjęte przez Państwa Członkowskie na podstawie niniejszego rozporządzenia są także wprowadzane przez kraje negocjujące przystąpienie do Unii Europejskiej w ramach istotnych porozumień i instrumentów.
3.
Odpowiedzialność za wybór pojedynczych działań i stosowanie dotacji na mocy umowy leży po stronie państwa beneficjenta, zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia, decyzji o dotacji i umowy.
Państwo beneficjent wykonuje te obowiązki bez uszczerbku dla obowiązku Komisji wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej i zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego stosowanego do wspólnego lub zdecentralizowanego zarządzania.
Artykuł 6
1.
Państwo beneficjent jest odpowiedzialne za koordynację udziału Funduszu w działaniach określonych w art. 3 z jednej strony, z pomocą Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i innych instrumentów finansowania Wspólnoty, z drugiej strony.
2. Działania wspierane pomocą uzyskaną na podstawie niniejszego rozporządzenia nie mogą korzystać z pomocy Funduszy i instrumentów regulowanych rozporządzeniami: (WE) nr 1164/94, (WE) nr 1260/1999, (WE) nr 1257/1999, (WE) nr 1267/1999, (WE) nr 1268/1999, (EWG) nr 3906/89, (WE) nr 2760/98, (WE) nr 555/2000 i (WE) nr 2236/95, oraz będą zgodne z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1266/1999. Państwo beneficjent zapewnia zgodność z niniejszym przepisem.
3.
Szkody naprawione w ramach wspólnotowych lub międzynarodowych instrumentów dotyczących kompensaty za szczególne szkody nie mogą korzystać z pomocy Funduszu na ten sam cel.
Artykuł 7
Działania finansowane przez Fundusz są zgodne z postanowieniami Traktatu i instrumentami przyjętymi na jego mocy, z politykami wspólnotowymi i środkami, oraz z instrumentami pomocy przedakcesyjnej.
Artykuł 8
1.
Dotacja jest wykorzystywana w ciągu jednego roku od dnia, w którym Komisja wypłaciła dotację.
Jakakolwiek część dotacji niewykorzystana do tego nieprzekraczalnego terminu, zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia, zostaje zwrócona Komisji przez państwo beneficjenta.
Państwa beneficjenci będą poszukiwać wszelkich możliwych kompensat od stron trzecich.
2.
Nie później niż sześć miesięcy po wygaśnięciu jednorocznego okresu od dnia wypłacenia dotacji państwo beneficjent przedstawia sprawozdanie dotyczące finansowej realizacji dotacji, wraz z uzasadnieniem wydatków, wskazujące jakiekolwiek inne otrzymane źródła finansowania dla omawianych działań, włącznie z wypłatami z tytułu ubezpieczenia i kompensat od stron trzecich.
Sprawozdanie wyszczególnia środki zapobiegawcze wprowadzone lub proponowane przez państwo beneficjenta w celu ograniczenia szkód i uniknięcia, w miarę możliwości, powtórzenia się podobnych klęsk.
Na koniec niniejszej procedury Komisja zaprzestaje udzielania pomocy z Funduszu.
3.
W przypadku gdy koszt naprawy szkód zostaje później pokryty przez stronę trzecią, Komisja żąda od państwa beneficjenta zwrotu odpowiedniej kwoty dotacji.
Artykuł 9
Wnioski o pomoc i decyzje o udzieleniu dotacji z Funduszu, jak też umowa finansowa, sprawozdania i wszelkie inne powiązane dokumenty wyrażą wszystkie kwoty w euro.
Artykuł 10
1.
W wyjątkowych przypadkach i jeśli pozostające środki finansowe dostępne w Funduszu w roku wystąpienia katastrofy nie są wystarczające do pokrycia kwoty pomocy uważanej za niezbędną przez władzę budżetową, Komisja może zaproponować, aby różnica była sfinansowana w ramach Funduszu na rok następny.
Roczny pułap budżetowy Funduszu w roku wystąpienia katastrofy i roku następnym będzie przestrzegany w każdych okolicznościach.
2.
W przypadku znacząco niższej wyceny powstałych szkód, wykazanej za pomocą nowych elementów, Komisja zażąda od państwa beneficjenta zwrotu odpowiedniej kwoty dotacji.
Artykuł 11
Decyzje o finansowaniu i wszystkie inne wynikające z nich umowy i kontrakty udostępniane są Komisji do kontroli przeprowadzanej przez Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i do kontroli na miejscu, przeprowadzanych przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy zgodnie z właściwymi procedurami.
Artykuł 12
Przed dniem 1 lipca Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące działalności Funduszu w poprzednim roku.
Sprawozdanie to zawiera w szczególności informacje dotyczące art. 3, 4 i 8.
Artykuł 13
Bez względu na nieprzekraczalny termin przewidziany w art. 4 ust. 1 Państwa Członkowskie i kraje prowadzące negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, które zostały dotknięte przez klęski określone w art. 2, począwszy od dnia 1 sierpnia 2002 r. mogą składać wnioski o pomoc z Funduszu w terminie dwóch miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Rada dokona przeglądu niniejszego rozporządzenia na podstawie wniosku Komisji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2014/2002
z dnia 7 listopada 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. w sprawie ustanowienia Wspólnotowego Kodeksu Celnego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2040/2002
z dnia 15 listopada 2002 r.
w sprawie środków nadzoru dotyczących przywozu niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Arabskiej Republiki Syryjskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1309/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/2001 [3] wygasa dnia 17 listopada 2002 r.
(2) Nadzór prowadzony w ciągu ostatnich osiemnastu miesięcy wykazał, że gwałtowny wzrost przywozu do Wspólnoty przędzy bawełnianej (kategoria 1) pochodzącej z Arabskiej Republiki Syryjskiej po bardzo niskich cenach, który miał miejsce w ciągu ostatnich trzech lat (prawie od zera w 1996 r. do 10 % przywozu wspólnotowego w 2000 r.), ustabilizował się po wprowadzeniu nadzoru.
(3) Postępowania prowadzone przez Komisję w 2001 i 2002 r. wykazały, że wzrost syryjskiej zdolności produkcyjnej i równocześnie syryjskiej sprzedaży wywozowej do UE były związane ze wzrostem zdolności produkcji przędzy bawełnianej w Syrii.
Były one skierowane prawie wyłącznie na wywóz i koncentrowały się na rynku UE.
Oprócz tego, nie można wykluczyć, że dalszy wzrost zdolności spowodowałby dalszy gwałtowny wzrost syryjskiego wywozu do UE.
(4) Te same postępowania potwierdziły, że po znacznym wzroście syryjskiej wielkości wywozu w okresie od 1998 do 2000 r., wielkość ta jest teraz stabilna, ale nadal znaczna, oraz że średnie ceny syryjskiego wywozu do UE nadal spadają, należąc do najniższych cen przywozu w UE.
(5) Biorąc pod uwagę wyniki postępowań przeprowadzonych do tej pory, w szczególności możliwość, że uruchomienie przez Syrię nowych zdolności produkcji przędzy bawełnianej może spowodować w nadchodzących miesiącach dalszy spadek cen i wznowienie wzrostu tego wywozu do Unii Europejskiej, przywóz do Wspólnoty przędzy bawełnianej (kategoria 1) pochodzącej z Arabskiej Republiki Syryjskiej powinien być nadal dokładnie monitorowany. Dlatego właściwe jest odnowienie na okres osiemnastu miesięcy, mechanizmu nadzoru ustanowionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 956/2001. Odpowiednio, wyroby z przędzy bawełnianej wysyłane z Arabskiej Republiki Syryjskiej i wprowadzane do swobodnego obrotu we Wspólnocie powinny wchodzić do Wspólnoty w ramach mechanizmu nadzoru, powinny być stosowane również warunki dotyczące przedstawiania dokumentów przywozowych, określone w art. 14 ust. 1 - 4 rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(6) Aby nie zakłócać obecnego systemu przywozu pożądane jest, by niniejsze rozporządzenie weszło w życie dnia 18 listopada 2002 r.
(7) Niniejsze środki są zgodne z opinią wyrażoną przez komitet ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty przędzy bawełnianej (kategoria 1) pochodzącej z Arabskiej Republiki Saudyjskiej i dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie podlega wcześniejszemu nadzorowi wspólnotowemu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 18 listopada 2002 r.
Rozporządzenie stosuje się przez okres 18 miesięcy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2049/2002
z dnia 19 listopada 2002 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zasady te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowy podział, lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2 z przyczyn wymienionych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i retrospektywnego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe odnoszące się do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej [3], wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal przywoływane przez okres 60 dni przez ich posiadacza, na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli zostały sklasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej pod kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i retrospektywnego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, na wiążące informacje taryfowe, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres 60 dni na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) NR 2056/2002 Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 [5] ustanowiło wspólne ramy dla gromadzenia, tworzenia, przekazywania oraz oceny statystyk Wspólnoty dotyczących struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie.
(2) Rozwój w dziedzinie wspólnotowej integracji walutowej, ekonomicznej i społecznej wymaga rozszerzenia wspólnych ram o instytucje kredytowe, fundusze emerytalne, inne rodzaje pośrednictwa finansowego i działalności pomocniczych dla pośrednictwa finansowego.
(3) Funkcjonowanie i rozwój rynku wewnętrznego zwiększa zapotrzebowanie na informacje służące ocenie jego skuteczności, w szczególności w sektorach instytucji kredytowych, funduszy emerytalnych, innego rodzaju pośrednictwa finansowego i działalności pomocniczych do pośrednictwa finansowego.
(4) Liberalizacja handlu międzynarodowego w usługach finansowych stwarza zapotrzebowanie na statystyki dotyczące przedsiębiorstw działających w obszarze usług finansowych w celu wspierania negocjacji handlowych.
(5) Zestawienie rachunków krajowych i regionalnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie [6] wymaga porównywalnych, kompletnych i rzetelnych statystyk dotyczących przedsiębiorstw działających w obszarze usług finansowych.
(6) Wprowadzenie jednolitego pieniądza będzie miało znaczny wpływ na strukturę branży usług finansowych i transgranicznych przepływów kapitału, co kładzie szczególny nacisk na znaczenie informacji o konkurencyjności, rynku wewnętrznym i internacjonalizacji.
(7) Zrównoważone prowadzenie działań z zakresu polityk przez właściwe władze w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i stabilnością systemu finansowego zakłada potrzebę dodatkowych informacji o instytucjach kredytowych i usługach pokrewnych.
(8) Rozwijający się sektor funduszy emerytalnych mógłby wesprzeć wzrost rynków kapitałowych przez wzmożone wykorzystanie liberalizacji przepisów dotyczących inwestycji.
(9) Decyzja nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju "Ku trwałemu rozwojowi" [7] ponowiła zapotrzebowanie na rzetelne i porównywalne dane, statystyki i wskaźniki stanowiące główne narzędzie oceny kosztów dostosowania do przepisów ochrony środowiska.
(10) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Programu Statystycznego powołanym na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom [8], Komitetem ds. Doradztwa Bankowego powołanym na mocy dyrektywy 77/780/EWG [9], Komitetem ds. Statystyk Pieniężnych, Finansowych i Bilansu Płatniczego powołanym na mocy decyzji 91/115/EWG [10] i Komitetem ds. Ubezpieczeń powołanym na mocy dyrektywy 91/675/EWG [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 58/97 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 5 dodaje się następujące tiret:
"— moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w instytucjach kredytowych, określony w załączniku 6,
— moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w funduszach emerytalnych, określony w załączniku 7";
2. dodaje się teksty załączników 6 i 7, wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik 1 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 otrzymuje brzmienie:
1. w sekcji 5 dodaje się następujące zdanie:
"Jednakże pierwszy rok sprawozdawczy, dla którego należy tworzyć statystyki dla klas działalności objętych NACE REV.1 grupą 65.2 i działem 67, zostaje wybrany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia";
2. sekcja 8 otrzymuje brzmienie:
"Sekcja 8
Przekazywanie wyników
1.
Wyniki należy przekazać w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego okresu sprawozdawczego, z wyjątkiem NACE REV.1 klasa działalności 65.11 i działalności z NACE REV.1 objętych w załącznikach 5, 6 i 7.
W przypadku NACE REV.1 klasa działalności 65.11 opóźnienie w przekazaniu wynosi 10 miesięcy.
W przypadku działalności objętych załącznikami 5, 6 i 7 opóźnienie w przekazaniu zostaje ustanowione w tych załącznikach.
Jednakże opóźnienie w przekazaniu wyników dotyczących klas działalności objętych NACE REV.1, grupa 65.2 i dział 67, zostaje ustanowione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia.
2.
Z wyjątkiem działów 65 i 66 NACE REV.1, wstępne wyniki krajowe lub szacunki są przekazywane w terminie 10 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego okresu sprawozdawczego dla statystyk przedsiębiorstw w zakresie wymienionych poniżej cech:
12110 (obrót),
16110 (liczba osób zatrudnionych).
Te wstępne wyniki lub szacunki należy rozbić do NACE REV.1 poziomu trzycyfrowego (grupy), z wyjątkiem sekcji H, I i K NACE REV.1, w przypadku których należy je podzielić na grupy określone w sekcji 9.
W przypadku działu 67 NACE REV.1, przekazywanie wstępnych wyników lub danych szacunkowych ustanawia się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia";
3. w sekcji 9, Sekcja J otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA J
Pośrednictwo finansowe
W celu umożliwienia tworzenia statystyk Wspólnoty, Państwa Członkowskie przekażą składowe wyniki krajowe w podziale na klasy NACE REV.1;"
4. w sekcji 10, ust. 1 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie dostarczą Komisji sprawozdanie dotyczące definicji, struktury oraz dostępności informacji o jednostkach statystycznych, które zostały sklasyfikowane w ramach Sekcji od M do O NACE REV.1".
Artykuł 3
W załączniku 2 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 wprowadza się następujące zmiany:
1. w sekcji 4 ust. 3 po zmiennej 21 11 0 (inwestycje w sprzęt oraz zakłady ograniczające zanieczyszczenie oraz specjalne urządzenia przeciwdziałające zanieczyszczeniu — głównie urządzenia montowane na końcach rur) dodaje się następującą cechę:
"21 12 0 — inwestycje w sprzęt oraz zakłady powiązane z technologią bardziej czystą (technologia zintegrowana)(*)";
2. odnośnik w sekcji 4, ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"(*) Jeżeli całkowita wielkość obrotu lub liczba pracowników zatrudnionych w dziale NACE REV.1 sekcjach C do E stanowi, w danym Państwie Członkowskim, mniej niż 1 % wielkości całkowitej Wspólnoty, informacje konieczne dla tworzenia statystyk dotyczących cech 21 11 0, 21 12 0, 22 11 0 i 22 12 0 nie muszą być gromadzone do celów niniejszego rozporządzenia.
O ile będzie to konieczne, ze względu na wymagania polityki Wspólnoty, Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia, może zażądać gromadzenia ad hoc tych danych";
3. w sekcji 4 ust. 4 po zmiennej 20 31 0 (zakupy elektryczności (wartość)) dodaje się następującą cechę:
"21 14 0 — Całkowite wydatki bieżące na ochronę środowiska naturalnego (*)";
4. w sekcji 4, ust. 4 dodaje się następujący odnośnik:
"(*) Jeżeli całkowita wielkość obrotu lub liczba osób zatrudnionych w dziale NACE REV.1 sekcjach C do E stanowi w Państwie Członkowskim mniej niż 1 % wielkości całkowitej Wspólnoty, informacje konieczne dla tworzenia statystyk dotyczących cech 21 14 0 nie muszą być gromadzone do celów niniejszego rozporządzenia.
O ile będzie to konieczne ze względu na wymagania polityki Wspólnoty, Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia, może zażądać gromadzenia ad hoc tych danych";
5. w sekcji 5, dodaje się następujące ustępy:
"3.
Pierwszym rokiem sprawozdawczym, w którym należy tworzyć statystyki dla cech 21 12 0 i 21 14 0, jest rok kalendarzowy 2001.
4.
Statystyki dla cechy 21 12 0 należy tworzyć corocznie.
Statystyki dla cechy 21 14 0 należy tworzyć co trzy lata.";
6. w sekcji 7 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wyniki dotyczące cech 21 11 0, 21 12 0 i 21 14 0 należy rozbić do dwucyfrowego poziomu (działu) NACE REV.1";
7. w sekcji 7 dodaje się następujący ustęp:
"7.
Wyniki dotyczące cech 21 11 0, 21 12 0 i 21 14 0 należy rozbić do następujących dziedzin środowiska naturalnego: ochrona powietrza i klimatu, zarządzanie ściekami, zarządzanie odpadami i pozostała działalność związana z ochroną środowiska naturalnego.
Wyniki dotyczące dziedzin środowiska naturalnego należy rozbić do dwucyfrowego poziomu (działu) NACE REV.1";
8. w sekcji 9, dodaje się następującą cechę:
"21 11 0 — inwestycje w sprzęt oraz zakłady ograniczające zanieczyszczenie oraz specjalne urządzenia przeciwdziałające zanieczyszczeniu (głównie sprzęt montowany na końcach rur)".
W przypadku cech 21 11 0, 21 12 0 i 21 14 0 dodaje się następującą uwagę:
"Wyłącznie wyraźny podział na dziedziny środowiska naturalnego: bioróżnorodności i krajobrazu, gleby i wody gruntowej";
9. w sekcji 10, dodaje się następujące zdanie:
"Dla utworzenia statystyk dla cech 21 12 0 i 21 14 0 niniejszy okres przejściowy może być przedłużony o dalszy okres do czterech lat, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 niniejszego rozporządzenia".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2060/2002
z dnia 20 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2019/94 w zakresie pozwoleń wymaganych na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2019/94 z dnia 2 sierpnia 1994 r. w sprawie przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 396/96 [4], ustanawia specjalne przepisy w celu zapewnienia, że przywożony produkt odpowiada uzgodnionej definicji taryfowej.
Przepisy te zawierają świadectwo wydawane przez przemysł młynarski, zajmujący się mieleniem na mokro w Stanach Zjednoczonych.
(2) Zmieniła się agencja odpowiedzialna za wydawanie tego świadectwa.
Nazwa i adres na świadectwie muszą zostać odpowiednio zmienione.
Właściwym jest także dodanie do świadectwa odniesienia do daty jego wystawienia.
(3) Należy przewidzieć okres przejściowy, podczas którego mogą być używane świadectwa wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2019/94 powinno zostać zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2019/94 wzór "świadectwa zgodności" zastępuje się wzorem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Świadectwa wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2019/94 przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują ważność.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2066/2002
z dnia 21 listopada 2002 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Carne de Bovino Cruzado dos Lameiros do Barroso, Pruneaux d’Agen – Pruneaux d’Agen mi-cuits, Carciofo romanesco del Lazio, Aktinidio Pierias, Milo Kastorias, Welsh Beef)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r., w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Portugalia przesłała Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Carne de Bovino Cruzado dos Lameiros do Barroso" jako oznaczenia geograficznego, Francja przesłała Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Pruneaux d’Agen – Pruneaux d’Agen mi-cuits" jako oznaczenia geograficznego, Włochy przesłały Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Carciofo Romanesco del Lazio" jako oznaczenia geograficznego, Grecja przesłała Komisji dwa wnioski o rejestrację nazw "Aktinidio Pierias" i "Milo Kastorias" jako oznaczeń geograficznych i Zjednoczone Królestwo przesłało Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Welsh Beef" jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w odniesieniu do nazw podanych w załączniku do tego rozporządzenia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Grupa ubiegająca się, znana poprzednio jako "Welsh Beef Promotions" zmieniła swoją nazwę na "Welsh Lamb and Beef Promotions Ltd".
(5) Dlatego nazwy powinny zostać wprowadzone do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne.
(6) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1495/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym załączniku dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wprowadza jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2067/2002
z dnia 21 listopada 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 444/98 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/2002 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 15,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [5], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2229/2001 [6],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1322/2002 [8], zmiana tiret pierwszego przyjęta przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/98 [9] zawiera błąd polegający na tym, że wyrazy "kod jedenastocyfrowy" nie występują faktycznie w tym tiret przed jego zmianą. Błąd ten zatem powinien zostać poprawiony.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 444/98 poprawia się i otrzymuje on brzmienie:
"2) w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- w sekcji 15, opis produktu i jego kod dwunastocyfrowy; w przypadku produktów objętych dwoma lub więcej sąsiednimi poddziałami eksporter może wskazać dwunastocyfrową nomenklaturę refundacji, w którym to przypadku w sekcji 15 podaje się: preparaty stosowane w żywieniu zwierząt objęte rozporządzeniem (WE) nr 1517/95."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2002
z dnia 20 listopada 2002 r.
przedłużające okres wskazany w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i dotyczące niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że Państwo Członkowskie może w okresie 12 lat od ogłoszenia tej dyrektywy zezwolić na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I, które znajdują się już w obrocie dwa lata po dacie ogłoszenia, z wyjątkiem przypadku, gdy została podjęta decyzja o niewłączeniu substancji do załącznika I.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [6], rozporządzenie (WE) nr 451/2000 i rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 ustanawiają szczegółowe zasady realizacji pierwszego, drugiego i trzeciego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. Ten program trwa, a nie było jak dotąd możliwe zakończenie procesu decyzyjnego w sprawie ilości substancji czynnych. Procedura notyfikacji dla substancji czynnych, objęta rozporządzeniem (WE) nr 1112/2002 [7], również nie została jeszcze zakończona i dlatego dla niektórych z tych substancji czynnych okres także wymaga przedłużenia.
(3) Komisja przedstawiła sprawozdanie w sprawie postępów 26 lipca 2001 r.
[8]. Ocenia ona, że postęp nie jest tak dobry, jak początkowo przewidywano, i dlatego termin powinien być przedłużony dla substancji wciąż badanych lub w odniesieniu do których przemysł złożył zobowiązanie do dalszego przygotowania niezbędnej dokumentacji w określonym terminie.
(4) W odniesieniu do substancji czynnych objętych pierwszym etapem Komisja zapewni, że możliwie jak największa liczba decyzji zostanie podjęta przed lipcem 2003 r., przyznając jednak, że w odniesieniu do pewnej liczby substancji czynnych decyzja nie może być podjęta przed 2005 r.
Potrzebny jest dodatkowy czas, aby ocenić dalsze dane wymagane przez Komisję, zanim zostanie podjęta decyzja, czy te substancje czynne spełniają wymogi bezpieczeństwa dyrektywy 91/414/EWG, a Komisja zapewni, że przedłużenie okresu będzie możliwie jak najkrótsze.
(5) Substancje czynne, w odniesieniu do których nie zostało złożone zobowiązanie do dalszego przygotowania niezbędnej dokumentacji, nie powinny zostać włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a Państwa Członkowskie powinny cofnąć wszystkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające takie substancje czynne.
(6) W przypadku zastosowań, w odniesieniu do których zostały przekazane dodatkowe dowody techniczne przedstawiające zasadniczą potrzebę dalszego stosowania substancji czynnej oraz brak skutecznej substancji zastępczej, powinny zostać wprowadzone tymczasowe środki w celu umożliwienia stworzenia substancji zastępczej.
Dla pewnej ilości zastosowań taka informacja została przedstawiona i oceniona przez Komisję oraz ekspertów Państw Członkowskich.
Odstępstwa powinny zostać wprowadzone tylko w przypadkach, które wydają się uzasadnione i nie dają powodów do obaw oraz powinny być ograniczone do kontroli organizmów szkodliwych, dla których nie istnieje żadna skuteczna substancja zastępcza.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Okres 12 lat, wskazany w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, zostaje przedłużony do 31 grudnia 2005 r. dla substancji czynnych, które zostały ocenione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 oraz drugiego etapu na mocy rozporządzenia (WE) nr 451/2000 i do 31 grudnia 2008 r. dla substancji czynnych, które zostały ocenione w ramach rozporządzenia (WE) nr 1490/2002, jeżeli przed tą datą nie została podjęta lub nie jest podejmowana decyzja w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Podczas tych okresów Państwa Członkowskie mogą nadal zezwalać lub zezwalać ponownie na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających wyżej wymienione substancje czynne, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
1.
Substancje czynne wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie są włączone jako substancje czynne do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancje czynne wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zostały cofnięte do 25 lipca 2003 r., z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
W odniesieniu do substancji wymienionej w kolumnie A załącznika II każde Państwo Członkowskie określone w kolumnie B tego załącznika w stosunku do tej substancji może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję dla zastosowań określonych w kolumnie C do 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że Państwo Członkowskie:
a) zapewnia, aby dalsze stosowanie było akceptowane tylko wtedy, gdy substancja nie wywołuje żadnego szkodliwego skutku dla zdrowia ludzi lub zwierząt oraz nie wywiera niedopuszczalnego wpływu na środowisko naturalne;
b) zapewnia, aby środki ochrony roślin pozostające na rynku po 31 grudnia 2003 r. miały zmienione etykiety, aby spełnić warunki ograniczonego stosowania;
c) wprowadza wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko, aby zmniejszyć wszelkie możliwe ryzyko;
d) zapewnia, aby substancje zastępcze dla określonych zastosowań były poważnie poszukiwane.
Dane Państwo Członkowskie informuje Komisję najpóźniej 31 grudnia 2004 r. o zastosowaniu niniejszego ustępu, a w szczególności o działaniach podjętych na podstawie lit. a)–d).
Artykuł 3
Każdy szczególny termin przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie jak najkrótszy i:
a) w odniesieniu do zastosowań, dla których zezwolenie ma zostać cofnięte do 25 lipca 2003 r., wygasa nie później niż 31 grudnia 2003 r., z wyjątkiem ograniczonej ilości istotnych zastosowań określonych w załączniku II, dla których zezwolenie może nadal być utrzymane w określonych Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami art. 2 ust. 3;
b) w odniesieniu do zastosowań, dla których zezwolenie ma zostać cofnięte do 30 czerwca 2007 r., wygasa nie później niż 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2083/2002
z dnia 22 listopada 2002 r.
zmieniające po raz ósmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom zwiazanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1935/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wymienia osoby, grupy i podmioty objęte zamrożeniem funduszy i zasobów ekonomicznych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniach 28 października i 21 listopada 2002 r. Komitet ds. Sankcji postanowił uzupełnić listę osób, grup i podmiotów, wobec których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych, i dlatego załącznik I powinien być odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 jest zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/2002
z dnia 25 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające pewne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 53 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 [3] uwzględnia okres między jego wejściem w życie i datą, od której ma być stosowane, czyli 1 stycznia 2003 r., aby umożliwić podmiotom gospodarczym i zainteresowanym władzom łagodne przejście od poprzednich zasad, zawartych w kilku rozporządzeniach Rady i Komisji w sprawie oznaczania i prezentacji wina i nowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(2) W celu przyznania Państwom Członkowskim więcej czasu na uaktualnienia ich ustawodawstwa po licznych dyskusjach między różnymi zainteresowanymi władzami, jak również między tymi władzami a handlowcami, oraz w trosce o to, aby podmiotom gospodarczym nie stwarzać niedogodności przez środki, które weszłyby w życie dnia 1 stycznia 2003 r., tj. w środku bieżącego roku gospodarczego, i w celu zapewnienia niektórym państwom trzecim niezbędnych informacji o nowym rozporządzeniu, data zastosowania rozporządzenia (WE) nr 753/2002 powinna zostać odroczone do początku następnego roku gospodarczego.
(3) W związku z tym powinno zostać zmienione rozporządzenie (WE) nr 753/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 13
W rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 47 ust. 2 akapit pierwszy wyrazy "dnia 31 grudnia 2002 r." zastępuje się wyrazami „dnia 31 lipca 2003 r.”;
b) w art. 49 ust. 2 wyrazy "dnia 1 stycznia 2003 r." zastępuje się wyrazami "dnia 1 sierpnia 2003 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2090/2002
z dnia 26 listopada 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95 z dnia 20 września 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w odniesieniu do kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2655/1999 [4], zostało w znacznym stopniu zmienione. W związku z tym, w celu zachowania jasności i skuteczności administracyjnej, rozporządzenie to należy przeredagować i wprowadzić jednocześnie niektóre zmiany, które, jak wynika z doświadczenia, są pożądane.
(2) Należy uwzględnić istniejące środki kontroli, w szczególności te, które zostały wprowadzone rozporządzeniami (WE) nr 2298/2001 z dnia 26 listopada 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa [5] i (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [7].
(3) W swoim dodatkowym sprawozdaniu dla Rady dotyczącym stosowania rozporządzenia (EWG) nr 386/90 [8], Komisja stwierdziła swój zamiar precyzyjnego określenia terminu "kontrola bezpośrednia" zastosowanego w art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90, w celu doprowadzenia do jednolitego stosowania reguł wspólnotowych w Państwach Członkowskich.
(4) Aby lepiej wykorzystać możliwości kontroli, przy obliczaniu minimalnego zakresu kontroli należy pomijać zgłoszenia wywozowe obejmujące małe ilości produktów lub niskie kwoty refunadacji.
(5) Weryfikacja badań laboratoryjnych wykazała, że należy uprościć obowiązek przeprowadzenia tych badań, w przypadku gdy zadowalające wyniki uzyskiwane z regularną częstotliwością dotyczą tego samego produktu od tego samego eksportera.
(6) Należy wprowadzić środek uwzględniający przypadki, gdy urząd celny ma do czynienia z minimalną liczbą wywozu towarów.
(7) W porównaniu z całkowitą kwotą refundacji, udział refundacji przyznanych w odniesieniu do towarów niewymienionych w załączniku I do Traktatu jest niewielki, podczas gdy udział kontroli bezpośrednich tych produktów jest duży.
Aby lepiej wykorzystać zasoby służące kontroli, należy zmniejszyć tę rozbieżność, w szczególności poprzez obniżenie wskaźnika zakresu kontroli w przypadku produktów nieobjętych załącznikiem I.
(8) Istnieje znaczna różnica pomiędzy regulacjami celnymi dotyczącymi towarów przeznaczonych na wywóz w dużych portach, gdzie jest duża różnorodność produktów pochodzących od szerokiej gamy eksporterów, a regulacjami celnymi dotyczącymi towarów znajdujących się w urzędach celnych, które zajmują się jedynie ograniczonym asortymentem produktów pochodzących od kilku eksporterów.
W tym drugim przypadku towary podlegają kontroli w o wiele większym zakresie.
W przypadku tych urzędów celnych, przy wyborze towarów w celu przeprowadzenia kontroli bezpośrednich należy wziąć pod uwagę fakt, że kontrola jest przeprowadzana na podstawie mniejszej reprezentatywnej próbie.
(9) W celu obniżenia ryzyka podmiany towarów, wszystkie środki transportu lub opakowania powinny być zaplombowane, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty można zidentyfikować z użyciem innych środków.
(10) Należy podjąć środki umożliwiające zweryfikowanie, w dowolnym czasie, czy została osiągnięty wskaźnik zakresu kontroli wynoszący 5 %.
(11) Artykuł 912c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [10], określa urząd przeznaczenia, w którym należy przedłożyć egzemplarz kontrolny T5 w celu kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia towarów. Dlatego należy przewidzieć, że w przypadku gdy urząd celny wyjścia nie jest tożsamy z urzędem przeznaczenia, kontrolę podmiany musi przeprowadzić urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5.
(12) W celu przeciwdziałania ryzyku podmiany, w przypadku zgłoszeń wywozowych przyjętych przez wewnętrzny urząd celny w Państwie Członkowskim, należy ustanowić minimalną liczbę "kontroli podmiany", jakie ma przeprowadzić urząd celny wyjścia.
Uwzględniając miejsce przeprowadzenia takich "kontroli podmiany", muszą one przyjąć formę kontroli uproszczonych.
(13) W celu oceny stosowania rozporządzenia (EWG) nr 386/90, Państwa Członkowskie są zobowiązane przedstawić roczne oceny wykonania i skuteczności kontroli przeprowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz procedur zastosowanych przy wyborze towarów podlegających kontrolom bezpośrednim.
(14) W świetle nabytego doświadczenia, wymagane jest przyjęcie właściwych i współmiernych środków, które muszą być stosowane w sposób ujednolicony.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania kontroli bezpośrednich i kontroli podmiany, określonych w art. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 386/90.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wywozu związanego ze wspólnotową lub krajową pomocą żywnościową objętą rozporządzeniem (WE) nr 2298/2001.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "urząd celny wywozu" oznacza urząd celny określony w art. 5 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999,
- "urząd celny wyjścia" oznacza urząd celny określony w art. 793 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93,
- "urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5" oznacza urząd przeznaczenia określony w art. 912c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla środków kontrolnych określonych w art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 4 i art. 44 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, Państwa Członkowskie mogą postanowić o odstąpieniu od kontroli bezpośrednich i kontroli podmiany przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do dostaw określonych w art. 36 i 44 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2. Przy obliczaniu minimalnego wskaźnika kontroli, które należy przeprowadzić zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 386/90, Państwa Członkowskie nie uwzględniają zgłoszeń wywozowych dotyczących:
a) ilości nieprzekraczających:
i) 5000 kg w przypadku zbóż i ryżu,
ii) 1000 kg w przypadku owoców i warzyw oraz produktów niewymienionych w załączniku I do Traktatu,
iii) 500 kg w przypadku innych produktów;
b) lub kwot refundacji niższych niż 200 EUR
3.
Wykonując przepisy ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie przyjmują właściwe przepisy w celu zapobieżenia oszustwom i nadużyciom.
Kontrole przeprowadzone w tym celu mogą być uwzględnione w celu obliczenia zgodności z minimalnym zakresem kontroli określonym w ust. 2.
Artykuł 3
W celu określenia podstawy ilości procentowej kontroli bezpośrednich określonych w art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90, do celów art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze tego rozporządzenia, "urząd celny" oznacza wszelkie urzędy właściwe do dopełnienia formalności związanych z wywozem danych produktów.
Artykuł 4
Do celów art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 386/90, produkty objęte działalnością tej samej organizacji rynku rolnego uważane są za produkty należące do jednego sektora produktów.
Jednakże produkty objęte działalnością wspólnej organizacji dla rynków zbóż i ryżu, z jednej strony, i towary niewymienione w załączniku I do Traktatu, z drugiej strony, są traktowane jako jeden sektor produktów.
Artykuł 5
1.
Do celów art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90, "kontrola bezpośrednia" oznacza sprawdzenie, czy zgłoszenie wywozowe, włącznie z przedstawionymi dokumentami na jego poparcie, odpowiada towarom pod względem ich ilości, rodzaju i cech.
W przypadkach określonych w załączniku I, stosuje się metody wskazane w tym załączniku.
Urząd celny wywozu zapewnia zgodność z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W przypadku gdy istnieją szczególne powody wzbudzające uzasadnione podejrzenia odnośnie do rzetelnej, uczciwej i handlowej jakości towarów, urząd celny sprawdza zgodność towarów z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, w szczególności tymi, które odnoszą się do zdrowia zwierząt i roślin.
W przypadku gdy urząd celny uzna to za konieczne, przeprowadza on badania laboratoryjne, lub zleca ich przeprowadzenie, podając powody przeprowadzenia takich badań.
2.
Kontrole bezpośrednie, o których eksporter otrzymał wcześniej wyraźne lub milczące ostrzeżenie, nie zaliczane są do kontroli.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania, w przypadku gdy księgi rachunkowe przedsiębiorstwa są sprawdzane zgodnie z pkt 3 lit. a) załącznika I.
3.
W przypadku gdy urząd celny wywozu przyjmuje mniej niż 20 zgłoszeń wywozowych na jeden sektor rocznie, co najmniej jedno zgłoszenie wywozowe na sektor rocznie musi zostać poddane kontroli bezpośredniej.
Wymóg ten nie ma zastosowania, w przypadku gdy urząd celny wywozu, po przeprowadzeniu analizy ryzyka zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 386/90, nie sprawdził dwóch pierwszych zgłoszeń, a w okresie późniejszym nie dokonuje się w tym sektorze dalszego wywozu.
4.
W przypadku gdy stawka refundacji zależy od poziomu konkretnego składnika, urząd celny wywozu, w ramach kontroli bezpośredniej, pobiera reprezentatywne próby w celu przeprowadzenia analizy tego składnika przez właściwe laboratorium.
Artykuł 6
W przypadku gdy Państwa Członkowskie stosują system wyboru oparty na analizie ryzyka, określonej w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 386/90, stosuje się następujące zasady:
a) Ilość procentowa przeprowadzonych bezpośrednich kontroli produktów niewymienionych w załączniku I do Traktatu nie jest uwzględniana przy obliczaniu ogólnego wskaźnika 5 % dla wszystkich sektorów.
W tym przypadku minimalny wskaźnik 0,5 % jest obowiązkowy w odniesieniu do towarów nieobjętych załącznikiem I.
b) W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 4, w przypadku gdy stawka refundacji zależy od poziomu konkretnego składnika, a ten sam eksporter regularnie dokonuje wywozu produktu oznaczonego tym samym kodem refundacji lub kodem CN, oraz w przypadku gdy badania laboratoryjne przeprowadzone w ciągu ostatnich sześciu miesięcy nie wykazały żadnych niezgodności mających skutki finansowe większe niż 200 EUR w odniesieniu do kwoty refundacji, reprezentatywne próbki należy pobrać jedynie z 50 % kontroli bezpośrednich.
Jeżeli analiza laboratoryjna wykryje niezgodności mające skutki finansowe większe niż 200 EUR w odniesieniu do kwoty brutto refundacji, próbki muszą być pobrane ze wszystkich kontroli bezpośrednich w ciągu następnych sześciu miesięcy.
c) W przypadku urzędów celnych wywozu, w których najwyżej pięciu eksporterów przedstawiło do wywozu asortyment produktów z nie więcej niż dwóch sektorów, liczbę kontroli bezpośrednich można zmniejszyć do minimalnego wskaźnika 2 % na jeden sektor produktów.
Sektory, w których zgłaszanych jest mniej niż 20 zgłoszeń wywozowych rocznie na jeden urząd celny nie są uwzględniane w celu określenia liczby sektorów.
Urzędy celne mogą stosować te zasady przez cały rok kalendarzowy na podstawie danych statystycznych z poprzedniego roku kalendarzowego, nawet w przypadku gdy zgłoszenia wywozowe składane są przez dodatkowych eksporterów lub w przypadku dodatkowych sektorów produktów w ciągu roku.
Artykuł 7
W celu sprawdzenia, czy towary przechodzące przez urząd celny wyjścia ze Wspólnoty lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5, w przypadku gdy nie jest to urząd celny wyjścia, są tymi samymi towarami, które przeszły przez urząd celny wywozu, środki transportu lub opakowania są zaplombowane zgodnie z art. 357 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 8
1.
Każdy urząd celny wywozu dokonuje niezbędnych ustaleń w celu zapewnienia, by zawsze można było zweryfikować zgodność ze wskaźnikiem zakresu kontroli wynoszącym 5 %.
Ustalenia te muszą wskazywać, w przypadku każdego sektora:
a) liczbę zgłoszeń wywozowych wziętych pod uwagę przy kontrolach bezpośrednich;
b) liczbę przeprowadzonych kontroli bezpośrednich.
2.
Właściwy urzędnik celny sporządza szczegółowe sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli bezpośredniej.
Sprawozdania z kontroli zawierają datę i nazwisko właściwego urzędnika.
Sprawozdania są dostępne do wglądu w urzędzie celnym wywozu lub innym urzędzie przez trzy lata od roku wywozu.
3.
Na egzemplarzu kontrolnym T5 dołączonym do towarów, w rubryce D dokonuje się następujących wpisów:
a) "rozporządzenie (EWG) nr 386/90", jeżeli urząd celny wywozu przeprowadził kontrolę bezpośrednią;
b) "rozporządzenie (WE) nr 2298/2001", w przypadku wywozu pomocy żywnościowej.
W przypadku gdy urząd celny wyjścia z obszaru celnego Wspólnoty znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim, co urząd celny wywozu, wpisu tego dokonuje się na krajowym dokumencie dołączonym do towarów.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy refundacje wypłacane są z góry zgodnie z art. 26–31 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w celu obliczenia minimalnego wskaźnika zakresu kontroli można uwzględnić następujące kontrole bezpośrednie, które mają być przeprowadzone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 386/90:
a) wprowadzenia towarów do składu lub w trakcie składowania, w przypadku określonym w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
b) w przypadku przetwarzania określonego w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 800/1999:
i) od czasu przyjęcia deklaracji płatności, w przypadku przyznania refundacji dla jednego lub więcej produktów podstawowych,
ii) po przetworzeniu, w przypadku przyznania refundacji dla produktu przetworzonego.
Do celów pierwszego akapitu, muszą być również spełnione następujące wymagania:
a) kontrole bezpośrednie przeprowadzane przed dokonaniem celnych formalności eksportowych muszą spełniać te same kryteria intensywności co kontrole, które mają być przeprowadzone na mocy art. 5 niniejszego rozporządzenia;
b) produkty, towary lub produkty podstawowe użyte do wytworzenia towarów podlegających wcześniejszym kontrolom bezpośrednim muszą być identyczne z tymi, które są objęte zgłoszeniem wywozowym.
2.
W przypadku gdy przeprowadzane są analizy i inne kontrole bezpośrednie przed dokonaniem celnych formalności eksportowych na mocy wspólnotowych lub krajowych przepisów regulujących odnośne ustalenia celne lub procesy wytwarzania, którym podlegały dane produkty i towary, ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy zgłoszenie wywozowe przyjęto w urzędzie celnym wywozu, który nie jest urzędem celnym wyjścia ani urzędem otrzymującym egzemplarz kontrolny T5, urząd celny wyjścia z obszaru celnego Wspólnoty przeprowadza kontrolę podmiany zgodnie z niniejszym artykułem.
Jeżeli urząd celny wyjścia nie jest urzędem celnym otrzymującym egzemplarz kontrolny T5, kontrole podmiany muszą być przeprowadzone przez urząd celny otrzymujący egzemplarz kontrolny T5.
2.
Jeżeli urząd celny wywozu nie zaplombował środka transportu lub opakowania, wówczas przeprowadzane są kontrole podmiany, w miarę możliwości w świetle analizy ryzyka, bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzonych na mocy innych przepisów.
Liczba kontroli podmiany przeprowadzonych w każdym roku kalendarzowym nie jest mniejsza niż liczba dni, w których produkty objęte refundacjami wywozowymi opuszczają obszar celny Wspólnoty przez dany urząd celny wyjścia.
W przypadku gdy tylko jeden eksporter podlega kontroli podmiany, liczba ta może być mniejsza niż połowa liczby dni, w których produkty objęte refundacjami wywozowymi opuszczają obszar celny Wspólnoty przez dany urząd celny wyjścia.
3.
W przypadku gdy oprócz plomby celnej zastosowano plombę weterynaryjną zgodnie z wymaganiami państwa trzeciego, będącego krajem przeznaczenia, kontrola podmiany jest wymagana jedynie wtedy, gdy istnieje podejrzenie nadużycia finansowego.
4.
Kontroli podmiany dokonuje się poprzez wzrokowe sprawdzenie zgodności towarów z dokumentem, który im towarzyszy od urzędu celnego wywozu do urzędu celnego wyjścia.
Próbka do badania pobrana zostaje jedynie w przypadku gdy urząd celny wyjścia nie może sprawdzić wzrokowo i korzystając z informacji umieszczonych na opakowaniu i w dokumentacji, czy towary zgadzają się z dokumentem towarzyszącym.
W takim przypadku art. 5 ust. 4 nie ma zastosowania.
5.
Każdy urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5 stosuje środki umożliwiające sprawdzenie, w dowolnym momencie:
a) liczby zgłoszeń wywozowych wziętych pod uwagę przy kontrolach podmiany;
b) liczby przeprowadzonych kontroli podmiany.
W przypadku gdy urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5, pobrał próbkę, na egzemplarzu kontrolnym T5 lub, w stosownym przypadku, na krajowym dokumencie, który ma być zwrócony właściwym organom, dokonuje się jednego z następujących wpisów:
- muestra recogida
- udtaget prøve
- Probe gezogen
- ελήφθη δείγμα
- Sample taken
- échantillon prélevé
- campione prelevato
- monster genomen
- Amostra colhida
- näyte otettu
- varuprov.
Duplikat lub kopia dokumentu pozostaje w urzędzie celnym wyjścia lub w urzędzie otrzymującym egzemplarz kontrolny T5, stosownie do przypadku.
6.
Urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5 powiadamia na piśmie właściwe organy określone w ust. 5, używając kopii oryginalnego dokumentu, o wynikach badań, zawierającego:
a) jeden z następujących wpisów:
- resultado del análisis conforme
- analyseresultat i orden
- konformes Analyseergebnis
- αποτέλεσμα της ανάλυσης σύμφωνο
- Results of tests conform
- résultat d’analyse conforme
- risultato di analisi conforme
- analyseresultaat conform
- Resultado da análise conforme
- analyysin tulos yhtäpitävä
- Analysresultatet överensstämmer med exportdeklarationen
b) lub wyniki badań, w przypadku rozbieżności między wynikami a zgłoszonym produktem.
7.
W przypadku gdy kontrola podmiany ujawni, że nie zastosowano się do zasad dotyczących refundacji, agencja płatnicza powiadamia urząd celny określony w ust. 5, na jego żądanie, o działaniach podjętych w rezultacie wyników badań.
W takim przypadku urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5, umieszcza jedną z poniższych informacji na egzemplarzu T5 lub, w stosownym przypadku, na dokumencie krajowym, który ma być zwrócony właściwym organom:
- Solicitud de aplicación del apartado 7 del artículo 10 del Reglamento (CE) no 2090/2002
Oficina de aduana de salida o de destino del T5:…
- Anmodning om anvendelse af artikel 10, stk.
7, i forordning (EF) nr 2090/2002
Identifikation af udgangstoldstedet eller bestemmelsestoldstedet for T5:…
- Antrag auf Anwendung von Artikel 10 Absatz 7 der Verordnung (EG) Nr 2090/2002
Identifizierung der Ausgangszollstelle oder der Bestimmungsstelle des Kontrollexemplars T5:…
- Αίτηση εφαρμογής του άρθρου 10 παράγραφος 7 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2090/2002
Εξακρίβωση του τελωνείου εξόδου ή του τελωνείου προορισμού του T5: …
- Request for application of Article 10(7) of Regulation (WE) No 2090/2002
Identity of the customs office of exit or customs office receiving the control copy T5:…
- Demande d’application de l’article 10, paragraphe 7, du règlement (CE) no 2090/2002
Identification du bureau de douane de sortie ou de destination du T5:…
- Domanda di applicazione dell’articolo 10, paragrafo 7, del regolamento (CE) n. 2090/2002
Identificazione dell’ufficio doganale di uscita o di destinazione del T5:…
- Verzoek om toepassing van artikel 10, lid 7, van Verordening (EG) nr 2090/2002
Identificatie van het kantoor van uitgang of van bestemming van de T5:…
- Pedido de aplicação do no 7 do artigo 10.o do Regulamento (CE) no 2090/2002
Identificação da estância aduaneira de saída ou de destino do T5:…
- Asetuksen (EY) N:o 2090/2002 10 artiklan 7 kohdan soveltamista koskeva pyyntö
Poistumistullitoimipaikan tai toimipaikan, johon T5-valvontakappale toimitetaan, tunnistustiedot:…
- Begäran om tillämpning av artikel 10.7 i förordning (EG) nr 2090/2002
Uppgift om utfartstullkontor eller bestämmelsetullkontor enligt kontrollexemplaret T5:…
Artykuł 11
Corocznie, przed dniem 1 maja, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie zawierające ocenę wykonania i skuteczności kontroli przeprowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia i procedur zastosowanych do wyboru towarów podlegających kontrolom bezpośrednim.
Sprawozdanie, które ma być złożone dnia 1 maja 2003 r., obejmuje zgłoszenia wywozowe przyjęte między dniem 1 stycznia a 31 grudnia 2002 r.
Artykuł 12
1.
Rozporządzenie (WE) nr 2221/95 traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2091/2002
z dnia 26 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2870/2000 ustanawiające wspólnotowe metody referencyjne dla analizy napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. określające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], zmienione przez Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2870/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. ustanawiające wspólnotowe metody referencyjne dla analizy napojów spirytusowych [2] przedstawia te metody w Załączniku.
(2) W ramach realizacji części programu badawczego wspieranego przez Komisję, na podstawie przyjętej międzynarodowej procedury zostały uznane jako ważne i zgodne z normami cztery metody analizy do oznaczania transanetolu w napojach spirytusowych o aromacie anyżkowym, kwasu lukrecjowego i chalkonu w anyżówce oraz żółtka jaja w likierze jajecznym i likierze z dodatkiem jaj.
(3) Te cztery metody mogą być uznane jako wspólnotowe metody referencyjne i muszą być dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2870/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wykonawczego ds. Napojów Alkoholowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2870/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W streszczeniu Załącznika skreśla się skrót "(p.m.)" w pkt V, VI, VII i IX.
2) W Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się po rozdziale III rozdziały V, VI, VII i IX.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2093/2002
z dnia 26 listopada 2002 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz przędzy teksturowanej z poliestrów (PTY) pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1412/2002 [2] (rozporządzeniem tymczasowym) Komisja wprowadziła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty przędzy teksturowanej z włókna ciągłego z poliestrów (zwanej dalej PTY) pochodzącej z Indii.
(2) Równocześnie rozporządzeniem (WE) nr 1411/2002 [3] Komisja wprowadziła tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz PTY pochodzącej z Indii.
(3) Przypomina się, że okres badany w sprawie dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 października 2000 r. do dnia 30 września 2001 r. (okres IP).
W rozporządzeniu tymczasowym znaleziono błąd maszynowy, potwierdza się również, że, jak wynika to z poniższych tabel, badanie tendencji istotnych dla analizy szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. (a nie od dnia 1 października 1997 r., jak wynika z treści rozporządzenia tymczasowego) do końca okresu IP (badanego okresu).
Wyboru takiego okresu dokonano w świetle analizy ogólnej ewolucji sytuacji gospodarczej przemysłu Wspólnoty z uwzględnieniem wpływu wprowadzenia w 1996 r. środków antydumpingowych wobec Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii.
B. DALSZA PROCEDURA
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(4) Po wprowadzeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz PTY pochodzącej z Indii niektóre zainteresowane strony przedstawiły uwagi na piśmie.
Stronom, które o to wnioskowały, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.
(5) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację wszystkich informacji, które uważała za niezbędne dla swych ostatecznych ustaleń.
(6) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(7) Oprócz wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych przez Komisję na etapie tymczasowym, firma Unifi Textured yarns Ltd., producent PTY we Wspólnocie z siedzibą w Irlandii, została również zwizytowana po nałożeniu środków tymczasowych.
(8) Uwagi w formie pisemnej i ustnej przedłożone przez strony zostały rozważone i, gdy uznano to za właściwe, ustalenia tymczasowe odpowiednio zmieniono.
C. ROZWAŻANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(9) Zdaniem indyjskich producentów eksportujących Komisja w swojej analizie nie uwzględniła istnienia trzech różnych segmentów rynku PTY we Wspólnocie, co miałoby być udokumentowane przez znacząco różne poziomy średnich cen sprzedaży PTY pochodzącej z Indii, z innych państw trzecich oraz PTY produkowanej przez przemysł Wspólnoty.
Według producentów eksportujących ten stan rzeczy potwierdza fakt, że średnia cena PTY produkowanej przez przemysł Wspólnoty w okresie IP była o ponad 50 % wyższa od indyjskiej ceny importowej, co rzekomo wskazuje na to, że PTY produkowana we Wspólnocie nie jest pod wszystkimi względami podobna do PTY pochodzącej z Indii.
(10) Należy przypomnieć tymczasowe ustalenie, w myśl którego nie ma znaczących różnic w podstawowych cechach fizycznych i użytkowych PTY różnych rodzajów i jakości, jak również to, że w tych okolicznościach, do celów niniejszego postępowania, wszystkie rodzaje PTY należy traktować jako jeden produkt.
Poza tym tymczasowo ustalono podobieństwo podstawowych cech fizycznych i użytkowych PTY produkowanej w Indiach i wywożonej do Wspólnoty z PTY wytwarzaną przez przemysł Wspólnoty, w związku z czym należy ją traktować jako produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (rozporządzenia podstawowego).
W tym względzie różnice w cenach sprzedaży nie mogą same w sobie stanowić kryterium określenia produktu podobnego.
(11) Poza tym, w kwestii argumentu segmentacji rynku, nie znaleziono i nie przedstawiono żadnego dowodu istnienia wyraźnej linii podziału w oparciu o obiektywne kryteria, które przemawiałyby za wnioskiem, że produkt przywożony z Indii oraz produkt wytwarzany we Wspólnocie to różne produkty.
Cena sprzedaży jako taka nie jest uważana za wystarczający element ustanawiający segmenty rynku, w szczególności w świetle praktyk dumpingowych i subsydiowania.
W sprawie stwierdzonych różnic w rodzaju produktu, które rzeczywiście dotyczą różnych elementów składających się na cenę, jest to uwzględniane w kalkulacjach zaniżających ceny i eliminujących poziom szkód, zgodnie z wyjaśnieniem zamieszczonym poniżej w motywie 48 niniejszego rozporządzenia.
(12) Z powyższych powodów argument ten odrzucono, stosownie potwierdzając wnioski, w myśl których PTY należy traktować jako pojedynczy produkt oraz przeprowadzić analizę ogólną na tym etapie.
(13) Z braku dalszych uwag potwierdza się definicje rozważanego produktu i produktu podobnego jak określono w motywach 11–13 rozporządzenia tymczasowego.
D. POBIERANIE PRÓBEK
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(14) Nie wpłynęły żadne uwagi na temat pobierania próbek przez indyjskich producentów eksportujących, w związku z czym potwierdza się wnioski określone w motywach 14–23 rozporządzenia tymczasowego.
E. DUMPING
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
1.
Wartość normalna
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(15) Po przyjęciu środków tymczasowych trzej badani indyjscy producenci eksportujący z różnych powodów zakwestionowali ustalenia dla określenia kosztów produkcji oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A) stosowanych w teście normalnego przebiegu handlu oraz do obliczania wartości normalnej.
(16) Jeden z producentów eksportujących domniemywał, że popełniono pewne błędy maszynowe dotyczące wskaźnika konsumpcji i okazjonalnego podwójnego liczenia jednostkowych surowców, co wpłynęło na koszt produkcji rozważanego produktu.
(17) Zarzut ten częściowo odrzucono w świetle braku przedstawienia przez producenta eksportującego istotnych informacji o niektórych surowcach w czasie pozwalającym na ich weryfikację.
Pewne informacje otrzymano dopiero po wizycie weryfikacyjnej.
Poza tym w każdym przypadku Komisja opierała swoje ustalenia na informacjach przedstawionych przed weryfikacją na miejscu.
(18) Ten sam producent eksportujący twierdził, że należycie przedstawił szczegóły kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w odniesieniu do produktu, ale Komisja mimo to zawyżyła te koszty, ponieważ niektóre "koszty przedsiębiorstwa" (tj. koszty administracyjne), wskazane w sprawozdaniu rocznym spółki i wpisane w koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne, faktycznie dotyczyły kosztów produkcji.
Producent eksportujący twierdził, że w obliczaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych pominięto zyski wynikające z różnic w kursach wymiany walut.
(19) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego stanowi, że "(…) przedstawione dowody w sprawie właściwego przydziału kosztów zostaną uwzględnione, jeśli zostanie wykazane, że w przeszłości koszty te faktycznie naliczano w ten sposób".
Przy obliczeniach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych Komisja opierała się na informacjach z audytu zawartych w sprawozdaniu rocznym spółki, ponieważ spółka ta jedynie częściowo wypełniła odpowiednie części kwestionariusza, w związku z czym brakowało informacji, które mogłyby pozwolić na rozpatrzenie innego sposobu naliczania kosztów.
Koszty przedsiębiorstwa w sprawozdaniu rocznym stanowiły część grupy kosztów wyraźnie oddzielonych od kosztów wytwarzania.
W związku z tym stwierdzono, że wszystkie te koszty przedsiębiorstwa nie zostały wpisane w przedstawione przez spółkę koszty wytwarzania i że należy je wpisać w koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne.
W sprawie zysków z różnic w kursach wymiany walut kwotę tę wpisano w koszty wytwarzania w sprawozdaniu rocznym spółki.
W związku z tym stwierdzono, że kwota ta już została wpisana w koszty wytwarzania, które przedstawiła spółka.
W konsekwencji roszczenie odrzucono i w odniesieniu do tego punktu potwierdza się pierwotne obliczenia.
(20) Inny producent eksportujący zażądał innej metody naliczenia kosztów finansowania wpisanych w koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne.
Producent eksportujący twierdził, że podczas gdy w przypadku kapitału obrotowego właściwą metodą naliczania jest obrót, to w przypadku pożyczek terminowych, zaciągniętych w ramach inwestycji w urządzenia produkcyjne, najwłaściwszą metodą naliczania byłaby produkcja odpowiednich produktów.
Twierdził ponadto, że w świetle szeregu kolejnych produktów produkowanych na tych samych urządzeniach, należy uważać, aby uniknąć podwójnego liczenia.
(21) Pierwsze roszczenie, dotyczące metody obliczania, zostało przyjęte, ponieważ wskazano, że w przypadku tych kosztów jest to metoda właściwsza.
Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne zostały więc skorygowane zanim zastosowano je w teście zwykłego przebiegu handlu i do obliczenia wartości normalnej.
W sprawie drugiego roszczenia, musiało ono zostać odrzucone, ponieważ informacja skorygowana podczas weryfikacji na miejscu nie wykazała podwójnego naliczenia, a więc roszczenie to okazało się bezzasadne.
(22) W opinii wszystkich producentów eksportujących niewłaściwe jest wpisywanie w koszty z tytułu sprzedaży krajowej kosztów transportu morskiego, ponieważ kosztów takich nie poniesiono.
(23) Roszczenie to uznano i koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne skorygowano przed ich zastosowaniem w teście zwykłego przebiegu handlu i w obliczaniu wartości normalnej.
(24) Kolejny producent eksportujący stwierdził, że: 1) Komisja liczyła podwójnie i w konsekwencji proporcjonalnie zwiększyła koszty finansowe w ramach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych; 2) Komisja odeszła od naliczania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w odniesieniu do produktu lub rynku wewnętrznego i przywróciła naliczanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w układzie działowym, uwzględniając tym samym w naliczeniu produkty inne niż rozważany produkt; 3) zarówno jeśli chodzi o obliczanie kosztów wytwarzania, jak i kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych Komisja odstąpiła od okresu IP skupiając się na ostatnim roku budżetowym kończącym się w okresie IP; oraz 4) Komisja pogrupowała niektóre rodzaje produktów, wskutek czego odstąpiła od własnych numerów kontroli produktów, stosowanych do celów zapewnienia uczciwej konkurencji.
(25) Jeśli chodzi o punkt pierwszy, roszczenie uznano, a więc skorygowano koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne związane z tymi kosztami.
Jeśli chodzi o punkt drugi, ponownie przywołuje się przepisy art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z motywem 19.
Podczas weryfikacji na miejscu nie przedstawiono Komisji żadnych zapisów wskazujących, że spółka w przeszłości stosowała naliczanie kosztów według produktu lub rynku wewnętrznego.
Stąd też to roszczenie odrzucono potwierdzając metodę naliczania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w systemie działowym.
Jeśli chodzi o punkt trzeci, w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, roszczenie częściowo przyjęto i Komisja, po otrzymaniu informacji z audytu dotyczących ostatniego roku budżetowego, który obejmował drugą połowę okresu IP, przystąpiła do nowego obliczenia tych kosztów, włączając najnowsze dostępne istotne informacje.
Jeśli chodzi o koszt wytwarzania, roszczenie odrzucono, ponieważ obliczenie Komisji opierało się na całkowitej produkcji produktu pośredniego, podczas gdy producent eksportujący dostarczył dane dotyczące tylko części produkcji całkowitej.
Stąd też stwierdzono, że obliczenie Komisji opierało się na bardziej reprezentatywnej podstawie obejmującej całą produkcję.
Jeśli chodzi o punkt czwarty, roszczenie odrzucono, ponieważ Komisja nie przeprowadziła grupowania różnych rodzajów produktu poza zakresem numerów kontroli produktu, używanych do zapewnienia uczciwego porównania.
Grupy niektórych rodzajów produktów pośrednich wykorzystywanych w produkcji rozważanego produktu sporządzono zgodnie z tabelą zapewnioną przez producenta eksportującego w celu obliczenia kosztu produkcji stosowanego w teście normalnego przebiegu handlu i do określenia wartości normalnej.
2.
Cena eksportowa
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(26) Nie przedstawiono roszczeń dotyczących określenia ceny eksportowej.
Na tej podstawie potwierdza się ustalenia określone w akapicie 32 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Porównanie
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
i) Zwrot cła na mocy systemu "paszportowego" uprawnienia celnego (DEPB)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(27) Wszyscy indyjscy producenci eksportujący powtórzyli swoje roszczenie, że wnioskowana korekta na mocy art. 2 ust. 10 lit. b) lub, odpowiednio, na mocy art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego w sprawie normalnej wartości za korzyści uzyskane w ramach systemu "paszportowego" uprawnienia celnego (DEPB) powinna zostać przeprowadzona po dokonaniu wywozu (motyw 34 rozporządzenia tymczasowego).
(28) Należy pamiętać, że art. 2 ust. 10 stwierdza, że "należy uwzględnić w każdym przypadku, w zależności od specyfiki, różnice w czynnikach, których wpływ na porównywalność cen stwierdzono i przedstawiono".
Na mocy art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego uwzględnia się korektę pod warunkiem spełnienia jednocześnie dwóch warunków: po pierwsze, opłaty przywozowe nałożono na produkt podobny i na jego fizyczne składniki w przypadku, gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju wywozu, i, po drugie, opłaty przywozowe są zwracane lub niepobierane wówczas, gdy produkt jest wywożony do Wspólnoty.
Te warunki stanowią podstawę ustanawiania jakichkolwiek różnic wpływających na porównywalność cen dla danych czynników.
Na etapie przejściowym nie znaleziono ostatecznych dowodów w odniesieniu do pierwszego wymogu.
W konsekwencji nie można uwzględnić korekty za zwrot cła.
Na mocy art. 2 ust. 10 lit. k) "korektę można uwzględnić także za różnice w innych czynnikach, (…) jeśli zostanie udowodnione, że wpływają one na porównywalność ceny, zgodnie z wymogiem tego ustępu, w szczególności, że klienci ciągle płacą różną cenę na rynku krajowym z powodu różnicy w tych czynnikach".
W obecnym przypadku nie wykazano żadnego z wyżej wymienionych wymogów, ponieważ producenci eksportujący nie przedstawili żadnych ostatecznych dowodów uzasadniających ich roszczenie.
Stąd też nie można także uwzględnić korekty za różnice w innych czynnikach, a ustalenia określone w motywie 34 rozporządzenia tymczasowego niniejszym potwierdza się.
ii) Zwrot cła w na podstawie systemu pozwoleń zaliczkowych (ALS)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(29) Dwóch indyjskich producentów eksportujących powtórzyło swoje roszczenie, że korekta, której domagają się na mocy art. 2 ust. 10 lit. b) lub, inaczej, na mocy art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego w sprawie wartości normalnej za korzyści uzyskiwane w ramach systemu ALS, powinna zostać uwzględniona (motyw 34 rozporządzenia tymczasowego).
Ponadto obaj producenci eksportujący twierdzili, że w kontekście równoległego postępowania antysubsydyjnego Komisja zbadała bardziej szczegółowo i zaakceptowała ten system jako niepodlegający wyrównaniom.
Z tego względu oraz celem rozwiązania problemu domniemanej sprzeczności między dwoma postępowaniami rozważana korekta powinna zostać uwzględniona.
Producenci eksportujący twierdzili ponadto, że wymóg udowodnienia, że surowce do produkcji w kraju wywozu zawierają komponent podlegający ocleniu, nakłada nieuzasadniony ciężar dowodu.
(30) Przypomina się, że każde postępowanie antydumpingowe jest oceniane w zależności od specyfiki i rozpatrywane w oparciu o charakterystyczne dla niego okoliczności faktyczno-prawne, które mogą różnić się w zależności od postępowania.
Stąd też argument dotyczący paralelizmu między dwoma różnymi postępowaniami uważa się za niewłaściwy.
W każdym przypadku w motywie 66 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1411/2002, stwierdza się, że "oba systemy (system pozwoleń zaliczkowych i system pozwoleń zaliczkowych dla natychmiastowej dostawy) można uważać za podlegające środkom wyrównawczym.
Jednakże badane spółki mogły przedstawić, że ilości przywożonych materiałów, zwolnionych z należności przywozowych, nie przekroczyły ilości stosowanych dla towarów wywożonych."
Jednakże ten cytat ustanawia tylko ogólną zasadę.
W tym względzie przywołuje się wymogi ustanowione w art. 2 ust. 10, art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego zgodnie z treścią motywu 28.
Ponownie jak w przypadku rozporządzenia tymczasowego, nie wykazano spełnienia wymogów rozporządzenia podstawowego, ponieważ producenci eksportujący nie przedstawili żadnych ostatecznych dowodów, które mogłyby uzasadnić pełne kwoty ich odnośnych roszczeń.
Zauważa się także, że wymóg, aby producent eksportujący przedstawił dowód, że surowce dla produkcji w kraju wywozu zawierają komponent podlegający ocleniu, nie nakłada nieuzasadnionego ciężaru dowodu.
W czasie przyjęcia środków tymczasowych stosownie uwzględniono korektę tych opłat, gdy zostały one uzasadnione poprzez dokumentację księgową producentów eksportujących; w przeciwnym wypadku roszczenia odrzucono.
Wskazywało to na fakt, że spółki były w stanie przedstawić, jak wymagano w kwestionariuszu, istnienie wszelkich opłat przywozowych ponoszonych z tytułu podobnego produktu i z tytułu jego składników fizycznych, w przypadku gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w Indiach.
W konsekwencji i z powodów określonych w motywie 28 korekta za zwrot cła nie mogła być uwzględniona, co niniejszym potwierdzają ustalenia określone w motywie 34 rozporządzenia tymczasowego.
iii) Akcyza
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(31) Jeden z producentów eksportujących powtórzył swoje roszczenie o korektę, na mocy art. 2 ust. 10 lit. b), o kwotę odpowiadającą podatkowi pośredniemu płatnemu z tytułu podobnego produktu w przypadku, gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w Indiach, i refundowanemu w odniesieniu do produktu wywożonego do Wspólnoty.
(32) W czasie przyjęcia środków tymczasowych stwierdzono, że spółka rzeczywiście otrzymała zwrot akcyzy przy wywozie danego produktu.
Ponieważ jednak spółka nie wykazała zwrotu pełnej kwoty tego podatku pośredniego, roszczenie skorygowano w dół.
Po przyjęciu środków tymczasowych producent eksportujący przedstawił, zgodnie z żądaniem Komisji, dalsze dodatkowe informacje i dokumentację w celu uzasadnienia roszczenia, które poddano weryfikacji.
W kontekście obecnej sprawy informacje uznano za ostateczne i w rezultacie przyznano pełną kwotę roszczenia.
W konsekwencji ustalenia określone w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego zmodyfikowano.
iv) Podatek od sprzedaży
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(33) Inny producent eksportujący powtórzył swoje roszczenie, że w rezultacie polityki Rządu Indii zmierzającej do zachęcania do budowy zakładów produkcyjnych na obszarach mniej rozwiniętych, firmy były zwalnianie z opłaty podatku od sprzedaży, i zażądał uwzględnienia korekty w tym celu.
Przedstawione informacje i weryfikacja na miejscu potwierdziły, że ze wszystkich faktur sprzedaży w kraju wynikało, że dany producent eksportujący jest zwolniony z tego podatku, który nie był oddzielnie odzyskiwany w fakturach.
Tak więc nie wykazano, aby spółka pobierała podatek od sprzedaży krajowej i deponowała go w Skarbie Państwa oraz że producent nie płacił podatku od produktu podobnego sprzedawanego na rynku krajowym.
W konsekwencji potwierdza się ustalenia określone w motywie 36 rozporządzenia tymczasowego.
v) Poziom handlu
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(34) Jeden z indyjskich producentów eksportujących powtórzył swoje roszczenie o korektę z tytułu różnicy w poziomie handlu między sprzedażą produktu na rynku krajowym i rynkach wywozu (motyw 37 rozporządzenia tymczasowego).
(35) Jednakże informacja przedstawiona w kwestionariuszu i podczas weryfikacji na miejscu wskazała na brak zgodnych i wyraźnych różnic w funkcji i cenach dla różnych poziomów handlu na rynku krajowym Indii.
Nie przedstawiono żadnych nowych informacji.
W rezultacie potwierdza się ustalenia określone w motywie 37 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Marża dumpingowa
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(36) Przy braku jakichkolwiek uwag lub nowych informacji potwierdza się metodologię określoną w motywach 39–44 rozporządzenia tymczasowego.
(37) Porównanie skorygowanej średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową według typu produktu na zasadach ex-factory wykazała istnienie dumpingu w przypadku wszystkich badanych producentów eksportujących.
Skorygowano także, na mocy art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, średnią ważoną marżę dumpingu obliczoną dla spółek współpracujących nieobjętych próbką.
Skorygowane obliczenia wpłynęły także na pozostałą marżę dumpingową.
W świetle wysokiego poziomu współpracy pozostała marża dumpingowa jest określona na poziomie najwyższej marży dumpingu ustalonej dla współpracującego producenta eksportującego.
(38) Ostateczne marże dumpingowe jako procent ceny importowej CIF, cło nieopłacone przedstawiono poniżej:
Indo Rama Synthetics Limited _BAR_ 10,7 %, _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ 6,1 %, _BAR_
Welspum Syntex Limited _BAR_ 17,0 %, _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbką _BAR_ 8,9 %, _BAR_
Pozostałe marże dumpingowe _BAR_ 17,0 %. _BAR_
F. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(39) Niedługo po wprowadzeniu środków tymczasowych Dupont SA, jeden ze współpracujących producentów wspólnotowych objęty definicją przemysłu Wspólnoty na etapie tymczasowym, ostatecznie zaprzestał produkcji PTY we Wspólnocie, rzekomo z powodu niskich cen przywozu na rynek Wspólnoty.
W świetle ostateczności tej decyzji przestano uważać za właściwe traktowanie Dupont SA jako części przemysłu wspólnotowego.
W konsekwencji, do celów ostatecznych ustaleń, rozpatrywano, czy przemysł Wspólnoty należy rozumieć jako złożony z dwóch pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych, tj. UNIFI Textured yarns Ltd i Sinterama Spa.
(40) W związku z tym zweryfikowano, czy te dwie spółki nadal mają większościowe udziały w produkcji Wspólnoty, jak określono w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Okazało się, że udział łącznej produkcji obu pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych w całkowitej produkcji podobnego produktu we Wspólnocie w okresie IP wynosi 30 %.
Jest to więcej niż próg 25 % określony w wyżej wymienionym artykule.
W efekcie obie te spółki stanowią przemysł Wspólnoty w pełnej zgodności z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(41) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że tymczasową analizę szkody oparto wyłącznie na mniejszej części producentów wspólnotowych.
Swoje roszczenie uzasadnili oni faktem, że skarżący się producenci wspólnotowi, którzy rzeczywiście współpracowali w trakcie dochodzenia, nie reprezentują większości produkcji Wspólnoty.
(42) Argument ten nie jest właściwy; został on odrzucony, ponieważ dwie pozostałe spółki reprezentują ponad 25 % ogólnej produkcji Wspólnoty. W związku z tym stwierdza się, że tych dwóch współpracujących producentów wspólnotowych stanowi przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
G. SZKODA
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
1.
Konsumpcja Wspólnoty
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(43) Z braku jakichkolwiek nowych informacji potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji we Wspólnocie zgodnie z motywami 54–55 rozporządzenia tymczasowego.
W przedmiotowym okresie konsumpcja we Wspólnocie przedstawiała się następująco:
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Konsumpcja UE _BAR_ 285640 _BAR_ 341660 _BAR_ 369031 _BAR_ 353376 _BAR_ 360176 _BAR_ 339352 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 124 _BAR_ 126 _BAR_ 119 _BAR_
2.
Przywóz z Indii
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 18064 _BAR_ 11824 _BAR_ 18752 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 1997 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(44) W wartościach bezwzględnych w analizowanym okresie wielkość przywozu z Indii prawie potroiła się z 7583 ton w 1996 r. do 22683 ton w okresie IP.
Należy zauważyć, że od 1999 r. do okresu IP, w czasie, gdy ogólna konsumpcja Wspólnoty zmniejszyła się, wielkość przywozu z Indii prawie się podwoiła.
(45) Przywóz z Indii zwiększył swój udział w rynku Wspólnoty z 2,7 % w 1996 r. do 6,7 % w okresie IP.
Równolegle z gwałtownym wzrostem wielkości przywozowych między 1999 r. a okresem IP ich udział w rynku wzrósł z 3,3 % do 6,7 %, podczas gdy ogólna konsumpcja Wspólnoty zmalała.
(46) Jeśli chodzi o średnią cenę importową, po raz pierwszy wzrosła ona w okresie 1996–1997, po czym zmalała.
Najniższy poziom cen zanotowano w 1999 r.
(47) Z braku jakichkolwiek uwag dotyczących wielkości i cen przywozu z Indii potwierdza się tymczasowe ustalenia określone w akapitach 56–58 rozporządzenia tymczasowego.
(48) Jeśli chodzi o zaniżanie ceny, w świetle wyżej wymienionych zmian dotyczących składu przemysłu Wspólnoty, dokonano przeglądu obliczeń.
Jednakże nie zmieniono metodologii obliczania marż zaniżania określonych w motywach 59 i 61 rozporządzenia tymczasowego.
Przypomina się, że do celów analizowania zaniżania cen, ceny różnych rodzajów PTY pochodzącej z Indii porównano z cenami podobnych rodzajów PTY produkowanych i sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty.
Porównanie ogólnych średnich cen, jak sugerowali indyjscy producenci eksportujący, nie uwzględniłoby istnienia różnych rodzajów produktu i doprowadziłoby do mylących rezultatów.
(49) Na tej podstawie skorygowane marże zaniżania cen dla producentów eksportujących, którzy współpracowali w dochodzeniu, wyrażone jako procent cen przemysłu wspólnotowego, wyniosły 23–28 %.
3.
Stan przemysłu Wspólnoty
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(50) Po wyżej opisanym wykluczeniu jednego współpracującego producenta wspólnotowego z definicji przemysłu Wspólnoty, tymczasowo określone wskaźniki szkody odpowiednio skorygowano.
Poniższe dane wskazują ewolucję wskaźników szkody w analizowanym okresie, odnoszących się do dwóch pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych.
Do celów poufności, ponieważ przemysł Wspólnoty reprezentują tylko dwaj producenci wspólnotowi, dane zapisano w formie wskaźników.
Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolności produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(51) W omawianym okresie wielkość produkcji przemysłu Wspólnoty wzrosła o 18 %.
Należy zauważyć, że główny wzrost miał miejsce w latach 1996–1998.
W okresie późniejszym krzywa wielkości produkcji uległa zmianie i osiągnęła, w okresie IP, poziom porównywalny do poziomu z 1998 r.
(52) Zdolności produkcyjne ustalono na podstawie teoretycznej maksymalnej produkcji na godzinę zainstalowanych maszyn, mnożąc przez teoretyczną liczbę godzin pracy w roku, przy uwzględnieniu przerw na konserwację i innych podobnych przerw w produkcji.
(53) Wzrost zdolności produkcyjnych nastąpił w dwóch etapach.
Pierwszy wzrost rzędu 16 % miał miejsce w latach 1996–1998.
Zauważa się, że w tym okresie wielkość produkcji przemysłu Wspólnoty także zwiększyła się w porównywalnym zakresie, powodując stabilny i wysoki poziom wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Drugi wzrost nastąpił między 1999 r. a końcem okresu IP, kiedy zdolności produkcyjne wzrosły o około 14 %.
W tym czasie poziom produkcji pozostał względnie stabilny, co tłumaczy obniżenie stopy wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Zapasy (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(54) Obniżenie poziomu zapasów w okresie 1996–1999 tłumaczy znaczny wzrost wielkości sprzedaży, tj. w porównaniu z wielkością produkcji w tym samym okresie.
W okresie późniejszym poziom zapasów wzrósł w rezultacie znacznego spadku wielkości sprzedaży przy jednoczesnym niewielkim wzroście produkcji.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i wzrost (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udziały w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(55) W omawianym okresie wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty wzrosła o 6 %.
Najwyższą wartość osiągnęła w 1998 r. (wzrost rzędu 21 % w porównaniu z 1999 r.), a następnie spadła o 13 % w kolejnym okresie.
(56) W okresie 1996–1998 wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty wzrastała mniej znacząco w porównaniu z ewolucją ogólnego spożycia we Wspólnocie.
W konsekwencji spadek ten był bardziej widoczny niż spadek całkowitego popytu na PTY zaobserwowany we Wspólnocie w okresie między 1998 r. a okresem IP. Wyjaśnia to fakt, że udziały w rynku ciągle malały.
(57) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że Komisja powinna uwzględnić ewolucję udziału rynkowego wszystkich producentów wspólnotowych w analizowanym okresie, a nie tylko ewolucję udziału rynkowego przemysłu Wspólnoty. Wówczas powstałby obraz ogólnego wzrostu udziału rynkowego.
(58) Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przez szkodę rozumie się szkodę majątkową dla przemysłu Wspólnoty.
W związku z tym określenie szkody ogranicza się do ogólnej sytuacji gospodarczej współpracujących producentów wspólnotowych składających się na przemysł Wspólnoty w definicji motywu 42.
Poza tym tabela zamieszczona w motywie 86 wskazuje, że udział rynkowy innych producentów wspólnotowych w analizowanym okresie także znacząco zmalał.
W rzeczywistości rolę innych producentów wspólnotowych oceniono w kontekście związku przyczynowości.
W związku z tym argument odrzucono.
Cena sprzedaży (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(59) W latach 1996–1998 średnia cena sprzedaży w przemyśle Wspólnotowym pozostała stabilna, a następnie zmalała o 5 %.
Przypomina się, że takie porównanie cen dla porównywalnych rodzajów produktu sprzedawanego na rynku Wspólnoty w okresie IP ustaliło marże zaniżenia cen rzędu 23–28 %.
Rentowność (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(60) Rentowność przemysłu Wspólnoty wyrażona za pomocą zysków ze sprzedaży netto na rynku Wspólnoty gwałtownie spadła w badanym okresie z poziomu dodatniego w 1996 r. do znacznego poziomu ujemnego w okresie IP.
Inwestycje i możliwość pozyskiwania kapitału (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(61) Poziom inwestycji był szczególnie wysoki w latach 1996 i 1998; należy go wiązać ze wzrostem zdolności produkcyjnych.
W porównaniu z tymi latami inwestycje w okresie IP były bardzo ograniczone.
(62) Na początku badanego okresu możliwość pozyskiwania kapitału przez przemysł Wspólnoty z zewnętrznych źródeł finansowania lub spółek matek nie podlegała żadnym wpływom.
Jednakże uwzględniając poziom strat w okresie IP, w tym okresie zdolność pozyskiwania kapitału została poważnie zagrożona.
Zwrot z inwestycji (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(63) Zwrot z aktywów netto (wyrażający rentowność jako procent całkowitych aktywów przemysłu Wspólnoty) uważano w tym przypadku za właściwy wskaźnik.
(64) Ewolucja zwrotu z aktywów netto była zgodna z danymi na temat rentowności i wskazywała wyraźne pogorszenie sytuacji finansowej przemysłu Wspólnoty, szczególnie po 1998 r.
(65) Indyjscy producenci eksportujący zakwestionowali poziom zwrotu z aktywów na podstawie odnośnych zmian ceny PTY i głównego surowca używanego do produkcji PTY (głównie POY).Twierdzono, że średnia cena sprzedaży PTY wzrosła bardziej niż cena zakupu POY, stąd też powinno to spowodować pozytywną zmianę zwrotu z aktywów.
(66) Należy przede wszystkim zauważyć, że w okresie od 1999 r. do okresu IP średnia cena PTY i POY kształtowały się podobnie.
Po drugie, należy uwzględnić inne elementy kosztów, tj. inne wykorzystane materiały oraz koszt wytwarzania.
Wszystkie te elementy zweryfikowano i uwzględniono w określeniu rentowności oraz zwrotu z inwestycji w badanym okresie.
W związku z tym należy uwzględnić ewolucję wartości aktywów.
Dlatego też argument odrzucono.
Przepływ środków pieniężnych (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(67) Dane dotyczące przepływów środków pieniężnych potwierdziły pogorszenie się sytuacji finansowej przemysłu Wspólnoty. Jednakże w badanym okresie sytuacja ta kształtowała się na poziomie dodatnim i osiągnęła poziom maksymalny w 1999 r.
Ten poziom dotyczy głównie wpływów gotówkowych w 1999 r. ze znacznej liczby transakcji sprzedaży zanotowanych w 1998 r., które zostały rzeczywiście zrealizowane w 1999 r.
Zatrudnienie, płace i produktywność (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Produktywność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(68) W badanym okresie liczba pracowników wzrosła o 23 %. W tym samym okresie koszty zatrudnienia wzrosły o 45 %.
(69) W badanym okresie produktywność spadła o 5 %.
Poprawa sytuacji po okresie dumpingu
(70) W okresie 1996–1998 wyniki finansowe przemysłu Wspólnoty były satysfakcjonujące i wskazywały przynajmniej częściową poprawę sytuacji po okresie przywozu towarów po cenach dumpingowych z państw trzecich, w stosunku do których w 1996 r. wprowadzono środki antydumpingowe.
W okresie późniejszym, między 1999 r. a okresem IP, w świetle wzrostu przywozu z Indii towarów po cenach dumpingowych, sytuacja przemysłu Wspólnoty ponownie stała się niepewna.
Rzeczywiste marże dumpingowe
(71) Ostateczne marże dumpingowe są znaczne.
Mając na względzie wielkość i ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych, wpływu tych marż dumpingowych nie można uważać za nieistotny.
4.
Wniosek w sprawie szkody
(72) Niniejszym potwierdza się wniosek tymczasowy, że przemysł Wspólnoty poniósł szkodę majątkową w okresie IP w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
Niepewna sytuacja przemysłu Wspólnoty uwidoczniła się po 1998 r.
Istotnie, w latach 1996–1998 wielkość produkcji przemysłu Wspólnoty wzrosła (+ 17 %), a stopa wykorzystania zdolności produkcyjnej była wysoka, wielkość sprzedaży także wzrosła (+ 21 %), przy czym ceny sprzedaży pozostały stabilne, a przemysł był nadal rentowny (jeśli chodzi o zwrot z obrotu netto, zwrot z całkowitych aktywów i przepływów środków pieniężnych).
W konsekwencji przemysł Wspólnoty mógł zwiększyć swoje inwestycje, liczba pracowników i przepływ środków pieniężnych były korzystne w tym okresie.
Ten pozytywny rozwój sytuacji tłumaczy się połączeniem pozytywnego wpływu wprowadzenia środków antydumpingowych wobec Indonezji, Tajlandii, Tajwanu i Malezji, z przywróceniem właściwych warunków handlu na rynku Wspólnoty i ze wzrostem konsumpcji PTY we Wspólnocie.
(73) Po 1998 r. sytuacja przemysłu Wspólnoty zaczęła się znacznie pogarszać.
Mimo stabilnej wielkości produkcji wykorzystanie zdolności produkcyjnych zmniejszyło się o siedem punktów procentowych, wielkość sprzedaży zmniejszyła się o 13 %, podczas gdy ceny sprzedaży także zmniejszyły się o 5 %.
W konsekwencji przemysł Wspólnoty zaczął ponosić znaczne straty, co wpłynęło także na poziom inwestycji.
(74) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że w badanym okresie niektóre z wyżej wymienionych wskaźników szkody wykazywały tendencję wzrostową i nie wskazywały na szkodę.
(75) Po pierwsze, należy zauważyć, że, w odniesieniu do art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, żaden z czynników gospodarczych wymienionych w tym artykule nie jest decydującą wytyczną, by stwierdzić, czy przemysł Wspólnoty ponosi szkodę majątkową.
Co ważniejsze, prawdą jest, że sytuacja gospodarcza przemysłu Wspólnoty poprawiła się w okresie 1996–1998, zarówno dane, jak i wyżej wymienione wnioski jasno wskazują na znaczne pogorszenie się sytuacji przemysłu Wspólnoty w okresie następnym oraz szkody majątkowe ponoszone przez przemysł Wspólnoty w okresie IP.
Dlatego też argument ten odrzucono potwierdzając powyższy wniosek, w myśl którego przemysł Wspólnoty poniósł szkodę majątkową.
H. PRZYCZYNOWOŚĆ
1.
Wprowadzenie
(76) Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego ponownie zbadano, czy szkoda majątkowa ponoszona przez przemysł Wspólnoty, jak określono w motywie 42, została spowodowana przywozem towarów z Indii po cenach dumpingowych. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja ponownie zbadała także inne znane czynniki, które mogły zaszkodzić przemysłowi Wspólnoty, w celu upewnienia się, że jakiejkolwiek szkody spowodowanej tymi czynnikami nie przypisano błędnie okoliczności, jaką był przywóz towarów po cenach dumpingowych.
2.
Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(77) Między 1996 r. a okresem IP wielkość przywozu pochodzącego z Indii potroiła się z 7583 ton do 22683 ton.
Wzrost nastąpił w dwóch etapach: po raz pierwszy w latach 1996–1998 nastąpił wzrost o 138 %, a następnie w okresie od 1999 r. do okresu IP nastąpił wzrost o 92 %, z 11824 ton do 22683 ton, tj. wzrost rzędu 10800 ton.
Należy zauważyć, że pierwszy wzrost miał miejsce wówczas, gdy rynek Wspólnoty nadal rozszerzał się, drugi miał miejsce w czasie, gdy konsumpcja Wspólnoty spadała (– 14000 ton).
W tym samym okresie, tj. od 1999 r. do okresu IP, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty zmniejszyła się o około 13 %.
(78) To samo można zaobserwować w wartościach względnych.
Indyjski udział rynkowy wzrósł z 2,7 % w 1996 r. do 6,7 % w okresie IP.
Wzrost ten nastąpił w dwóch fazach: w latach 1996–1998 z 2,7 % do 4,9 % i między 1999 r. a okresem IP z 3,3 % do 6,7 %.
(79) W 1999 r. indyjska cena importowa była na niskim poziomie sięgającym średnio 1,4 EUR za tonę, co stanowi spadek rzędu 17 % w porównaniu z rokiem poprzednim oraz 26 % w porównaniu do 1996 r.
Realizując politykę niskich cen, indyjscy eksporterzy mogli podnieść wielkość sprzedaży i odzyskać stracony udział rynkowy w 2000 r. i okresie IP.
Ówczesne ceny sięgały poziomu z 1998 r., ale nadal były średnio niższe niż w latach 1996 i 1997.
(80) Należy przypomnieć, że podczas okresu IP ustalono znaczne marże zaniżania cen, między 23 % a 28 %.
To wyraźnie wskazuje silną presję cenową, jaką przywóz indyjski wywarł na rynek Wspólnoty w okresie IP.
Istotnie, przy udziale rynkowym równym 6,7 % w okresie IP taki poziom zaniżania cen miał znaczny ujemny wpływ na przejrzysty rynek Wspólnoty, mający tendencję zniżkową, i na wrażliwy cenowo produkt.
(81) Jednocześnie w latach 1996–1998 przemysł Wspólnoty odnotował spadek udziału w rynku rzędu około 1 % i o następny punkt procentowy między 1999 r. a okresem IP.
Ten spadek należy postrzegać w świetle rozwoju cen przemysłu Wspólnoty.
Istotnie, w celu utrzymania pozycji rynkowej w 1999 r. musiano zaniżyć te ceny o 7 % w porównaniu do 1998 r.
Należy przypomnieć, że w tym samym roku indyjskie ceny importowe zmniejszyły się o 17 %.
Później cena przemysłu Wspólnoty utrzymywała się relatywnie stabilna, jednakże na poziomie niewystarczającym do utrzymania pozytywnej sytuacji finansowej.
W przeciwieństwie do przemysłu indyjskiego, między 2000 r. a okresem IP, przemysł Wspólnoty nie mógł poprawić swojej średniej ceny sprzedaży we Wspólnocie.
(82) W okresie 1996–1998, mimo zwiększającego się przywozu z Indii, przemysł Wspólnoty rozwijał się dobrze, ponieważ uczciwe warunki handlu na rozszerzającym się rynku Wspólnoty zostały przywrócone po wprowadzeniu ceł antydumpingowych na przywóz PTY pochodzącej z różnych państw (patrz niżej).
Jednakże począwszy od 1999 r. sytuacja finansowa przemysłu Wspólnoty znacznie się pogorszyła.
Jak wyjaśniono powyżej, wielkość sprzedaży i ceny zaczęły maleć, co znacznie wpłynęło na rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych.
Nałożyło się to na okres, kiedy ceny indyjskie znacznie spadły i wielkość przywozu zaczęła znacznie wzrastać, tzn. od 1999 r. do okresu IP wielkość przywozu podwoiła się.
3.
Wpływ wszelkich innych znanych czynników
Przywozy pochodzące z innych państw trzecich
(83) Ponieważ żadna zainteresowana strona nie przesłała żadnych informacji lub uwag, potwierdza się wniosek, sformułowany w motywie 91 rozporządzenia tymczasowego, że przywozy pochodzące z Indonezji i Tajwanu prawdopodobnie także przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty w okresie IP.
(84) Na tym bardzo przejrzystym rynku znaczny przywóz taniej PTY, pochodzącej z jakiegokolwiek kraju, może spowodować szkodę dla przemysłu Wspólnoty w stopniu, jaki można uważać za materialny.
Jeśli wpływ przywozu z Indii można byłoby jednakże określić ilościowo, w porównaniu do wpływu przywozu z Indonezji i Tajwanu, powinno się uwzględnić znaczny wzrost przywozu z Indii od 1999 r. do okresu IP zarówno w kwestii danych względnych i bezwzględnych, jak również indyjskiej średniej ceny importowej w okresie IP, która była średnio niższa niż indonezyjskie i tajwańskie ceny importowe, uwzględniając fakt, że przywozy te częściowo podlegają cłom antydumpingowym.
W takich okolicznościach można wyciągnąć wniosek, że wpływ przywozu indyjskiego był z pewnością nie mniej ważny niż wpływ przywozów z Indonezji i Tajwanu oraz że w takim razie istniał prawdziwy i materialny związek między przywozami z Indii i niepewną sytuacją przemysłu Wspólnoty.
(85) W kwestii przywozu z pozostałych państw trzecich, z braku jakichkolwiek uwag, potwierdza się tymczasowy wniosek, w myśl którego przywozów tych nie należy uważać za szkodliwie wpływające na przemysł Wspólnoty.
Inni producenci wspólnotowi
(86) Poniższa tabela, w oparciu o informacje otrzymane od niektórych spółek i zawarte w zażaleniu, pokazuje ewolucję wielkości sprzedaży i udziałów w rynku innych producentów wspólnotowych.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Tonaż _BAR_ 134366 _BAR_ 144831 _BAR_ 150544 _BAR_ 136097 _BAR_ 142797 _BAR_ 131924 _BAR_
Udziały rynkowe _BAR_ 47,0 % _BAR_ 42,4 % _BAR_ 40,8 % _BAR_ 38,5 % _BAR_ 39,6 % _BAR_ 38,9 % _BAR_
(87) Z powyższych danych można wnioskować, że wielkość sprzedaży innych producentów wspólnotowych odnośnie do sprzedaży PTY od 1996 r. do okresu IP znacznie zmalała, jeśli chodzi o wartości względne i bezwzględne.
Ponadto należy przypomnieć, że znaczna część innych producentów wspólnotowych stanowiła właściwie w części grupę składających skargę.
Spółki te nie mogły w pełni współpracować w obecnym dochodzeniu z powodu braku środków, ale w pełni wspierały postępowanie i całkowicie lub częściowo współpracowały w innych podobnych ostatnich postępowaniach.
(88) Zgodnie z powyższym uznaje się, że inni producenci wspólnotowi nie przyczynili się do szkody ponoszonej przez przemysł Wspólnoty w okresie IP.
Inwestycje przemysłu Wspólnoty
(89) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że ogromne inwestycje zrealizowane przez przemysł Wspólnoty w badanym okresie w rzeczywistości spowodowały pogorszenie się jego sytuacji finansowej.
(90) Jak wyjaśniono powyżej, inwestycje zrealizowane przez przemysł Wspólnoty dotyczyły wzrostu jego zdolności produkcyjnej.
Pierwszy wzrost zdolności nastąpił w czasie, w którym konsumpcja Wspólnoty wzrastała, w latach 1996–1998.
W związku z tym przemysł Wspólnoty zwiększył wielkość swojej produkcji i wraz z rozszerzeniem się rynku wspólnotowego mógł zwiększyć także wielkość sprzedaży.
W świetle tego pozytywnego rozwoju przemysł Wspólnoty rozszerzył swoje zdolności produkcyjne po raz drugi między 1999 r. a okresem IP.
Wzrost wyniósł blisko 10000 ton.
Jednakże tym razem przemysł Wspólnoty nie mógł zwiększyć swojej produkcji i wielkości sprzedaży w celu zagospodarowania nowo utworzonych zdolności produkcyjnych, stąd też stopa wykorzystania zdolności produkcyjnych znacznie spadła.
Ponieważ przemysł PTY jest przemysłem kapitałochłonnym i koszty stałe są znaczne, spadek wielkości produkcji i sprzedaży od 1999 r. do okresu IP miał bezpośredni ujemny wpływ na sytuację finansową przemysłu Wspólnoty.
Zaznacza się, że cena głównego surowca była w tym okresie stabilna.
(91) Wzrost zdolności od 1999 r. do okresu IP istotnie miał negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu Wspólnoty, ponieważ nałożył się on na spadek wielkości produkcji i sprzedaży przemysłu Wspólnoty.
Jednakże spadek ten był spowodowany presją, jaką na rynek Wspólnoty wywierał przywóz PTY z Indii.
Mimo spadku konsumpcji we Wspólnocie o około 14000 ton od 1999 r. do okresu IP, indyjska wielkość przywozu PTY wzrosła w tym samym okresie o około 10000 ton w wyniku agresywnej polityki cenowej.
Istotnie, ceny importowe PTY z Indii znacznie zaniżały ceny przemysłu Wspólnoty w okresie IP, a właściwa wielkość przywozu wzrosła tak bardzo, że przemysł Wspólnoty nie był w stanie zwiększyć sprzedaży lub ograniczyć tendencji spadku wielkości sprzedaży i produkcji, a w konsekwencji ograniczyć negatywny skutek wytworzenia nadmiernych zdolności produkcyjnych.
(92) Uważa się, że jeśli koszty dotyczące inwestycji, a stąd też i wzrost utworzonych zdolności produkcyjnych, naprawdę miały negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu Wspólnoty od 1999 r. do okresu IP, wpływ ten jednakże nasilił się poprzez fakt, że przemysł Wspólnoty musiał obniżyć wielkość sprzedaży, produkcji i ceny sprzedaży.
To z kolei spowodowane było presją niskich cen przywozu indyjskiego, którego wielkość zwiększyła się ponaddwukrotnie w tym samym okresie, gdy ogólnie konsumpcja Wspólnoty spadła.
(93) Jest więc oczywiste, że w przypadku braku przywozu towarów po cenach dumpingowych z Indii przemysł Wspólnoty byłby w stanie utrzymać sprzedaż i ceny z 1998 r. oraz podnieść wielkość produkcji i sprzedaży.
To doprowadziłoby do korzyści skali i, w ramach uczciwego handlu, przemysł Wspólnoty byłby w stanie zaabsorbować większość, jeśli nie całość, dodatkowych kosztów stałych związanych z inwestycjami.
Spadek popytu
(94) O ile podczas badanego okresu konsumpcja Wspólnoty zwiększała się, od 1999 r. do okresu IP uległa zmniejszeniu.
Nawet jeżeli ta tendencja spadkowa nałożyła się na spadek wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty, należy najpierw zauważyć, że wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty proporcjonalnie zmniejszyła się bardziej niż konsumpcja Wspólnoty. Po drugie, w tym samym okresie przywóz pochodzący z Indii wzrósł ponaddwukrotnie.
Tak więc mimo, że nie można wyłączyć szkodliwego wpływu spadku popytu na sytuację przemysłu Wspólnoty, należy uznać go za nieznaczny w porównaniu z wpływem, jaki wywarł przywóz towarów po cenach dumpingowych.
Globalny spadek koniunktury
(95) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że przemysł Wspólnoty poniósł szkody z powodu globalnego spadku koniunktury od końca 2000 r., co należy uwzględnić i określić liczbowo do celów analizy związku przyczynowego.
(96) Po pierwsze należy zauważyć, że z powyższej analizy wynika, że sytuacja gospodarcza przemysłu Wspólnoty zaczęła się pogarszać już przed końcem 2000 r.
Po drugie, w sytuacji globalnego spadku koniunktury należy się spodziewać, że wszystkie podmioty gospodarcze we Wspólnocie odczują jego wpływ w równym stopniu.
Jednakże w czasie recesji indyjscy producenci eksportujący zdołali znacznie podnieść wielkość swojej sprzedaży we Wspólnocie.
Jak wyjaśniono powyżej, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty zmniejszała się proporcjonalnie bardziej niż konsumpcja Wspólnoty.
Ponadto wpływ globalnego spadku koniunktury jest już odzwierciedlony w wyżej wymienionym spadku popytu.
(97) W świetle powyższego, nawet jeśli nie można wykluczyć, że spadek koniunktury miał także wpływ na sytuację przemysłu Wspólnoty, uważa się, że w porównaniu ze skutkiem obniżenia cen, jakie wywarł przywóz towarów po cenach dumpingowych, jej znaczenie jest niewielkie.
Wyniki wywozu przemysłu Wspólnoty
(98) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że utrata udziału rynkowego przemysłu Wspólnoty jest spowodowana faktem, że postawił on na sprzedaż wywozową zamiast na sprzedaż krajową.
Wzrost wielkości wywozu przemysłu Wspólnoty pokazuje, że jest on konkurencyjny na rynkach w uczciwych warunkach handlowych.
Należy także przypomnieć, że podczas gdy wielkość wywozu wzrosła czterokrotnie w badanym okresie, był to wzrost nieznaczny w porównaniu z całkowitą sprzedażą przemysłu Wspólnoty.
Wreszcie zauważa się, że rentowność przemysłu Wspólnoty określa się jedynie poprzez odniesienie do sprzedaży na rynku Wspólnoty.
Przy braku jakichkolwiek uwag do tych zagadnień potwierdza się tymczasowe wnioski określone w motywach 96–98 rozporządzenia tymczasowego.
Cena surowca
(99) Nie otrzymano uwag w tej kwestii, w związku z czym potwierdza się wnioski na mocy motywów 93–95 rozporządzenia tymczasowego, a mianowicie, że cena surowca przemysłu Wspólnoty nie może być przyczyną szkody odniesionej przez przemysł Wspólnoty.
Inne argumenty przedstawione przez zainteresowane strony
(100) Indyjscy producenci eksportujący twierdzili, że spadek wielkości produkcji w okresie IP należy przypisać umyślnemu zamknięciu zakładu produkcyjnego jednego z dwóch producentów wspólnotowych, stanowiącego część składową przemysłu Wspólnoty.
W toku dochodzenia okazało się jednakże, że zamknięcie zakładu nie nastąpiło w okresie IP.
Dany producent potwierdził, że zakładu nie zamknięto i stwierdził, że jakiekolwiek redukcje wielkości produkcji w okresie IP były skutkiem wzrostu udziału taniej PTY na rynku Wspólnoty.
Argument ten więc odrzucono.
4.
Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(101) Podsumowując potwierdza się, że przywóz towarów po cenach dumpingowych miał szkodliwy wpływ na przemysł Wspólnoty, w szczególności od 1999 r. do okresu IP, który charakteryzował się spadającą wielkością sprzedaży, obniżonymi cenami sprzedaży, utratą udziału rynkowego i znacznym pogorszeniem sytuacji finansowej, w szczególności jeśli chodzi o rentowność i zwrot z inwestycji.
Istotnie, podczas tego samego okresu wielkość przywozu z Indii znacznie wzrosła zarówno względnie jak i bezwzględnie, przy cenach, które znacznie zaniżały cenę wspólnotową.
(102) Zbadano następujące inne czynniki: przywóz pochodzący z innych państw trzecich, sprzedaż innych producentów wspólnotowych, inwestycje przemysłu Wspólnoty, spadek popytu, globalny spadek koniunktury, cenę surowca i wyniki wywozu przemysłu Wspólnoty.
Okazało się, że niektóre z tych czynników miały także szkodliwy wpływ na sytuację przemysłu Wspólnoty. Wpływ tych czynników pogorszył znaczny negatywny wpływ spowodowany gwałtownym wzrostem przywozu pochodzącego z Indii, który sam w sobie także spowodował szkody majątkowe w przemyśle Wspólnoty.
(103) Mając na uwadze powyższą analizę, która w sposób właściwy rozróżniła i oddzieliła od siebie wpływ wszystkich znanych czynników, a ich wpływ na sytuację przemysłu Wspólnoty od szkodliwego wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych, i po upewnieniu się, że szkody spowodowanej innymi czynnikami nie przypisuje się przywozowi towarów po cenach dumpingowych, niniejszym stwierdza się, że wyżej wspomniane inne czynniki same w sobie nie zmieniają faktu istnienia prawdziwego i znacznego powiązania przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a stwierdzoną szkodą majątkową.
I. INTERES WSPÓLNOTY
(104) W świetle wydarzeń, które miały miejsce po sformułowaniu tymczasowych ustaleń, tj. w świetle zamknięcia zakładu Dupont SA, ponownie zbadano, cz, mimo wniosków w sprawie szkodliwego dumpingu, istnieją nieodparte powody mogące prowadzić do wniosku, że wprowadzenie ostatecznych środków antydumpingowych nie leży w interesie Wspólnoty.
1.
Przemysł Wspólnoty a inni producenci wspólnotowi
(105) Jak wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym, nie ma powodu wątpić w żywotność i konkurencyjność przemysłu Wspólnoty w sytuacji obowiązywania normalnych warunków rynkowych.
Stan faktyczny jednakże pokazał, że przy braku uczciwych warunków handlu istnienie przemysłu Wspólnoty jest poważnie zagrożone.
Istotnie, nieuczciwy handel na rynku Wspólnoty już spowodował zamknięcie zakładu Dupont SA, który nie mógł przetrwać obecnego załamania rynku.
W przypadku zaniechania wprowadzenia tych środków nie można wykluczyć, że inni producenci wspólnotowi znaleźliby się w tej samej sytuacji.
(106) Należy pamiętać, że mimo faktu, że tylko dwóch producentów wspólnotowych było w stanie współpracować do celów dochodzenia, postępowanie miało pełne poparcie producentów wspólnotowych reprezentujących około 75 % produkcji Wspólnoty.
Jak wyjaśniono powyżej, inni producenci wspólnotowi także doświadczyli spadku udziału w rynku i wielkości sprzedaży na rynku Wspólnoty.
(107) Potwierdza się tymczasowe wnioski, w myśl których wprowadzenie środków leży w interesie przemysłu Wspólnoty i innych producentów wspólnotowych.
2.
Importerzy
(108) Nie otrzymano odpowiedzi od jakiegokolwiek importera lub podmiotu gospodarczego na etapie tymczasowym.
W rozporządzeniu tymczasowym stwierdzono, że wprowadzenie środków nie wpłynęłoby znacznie na ich sytuację.
(109) Z braku jakichkolwiek dalszych uwag przedstawionych przez strony zainteresowane na temat wprowadzenia środków tymczasowych, potwierdza się powyższe wnioski.
3.
Dostawcy surowca
(110) Z braku jakichkolwiek uwag potwierdza się tymczasowy wniosek, w myśl którego wprowadzenie środków leży w interesie przemysłu przetwórczego.
4.
Użytkownicy
(111) Na etapie tymczasowym współpracował tylko jeden użytkownik.
Z braku jakichkolwiek uwag lub reakcji po wprowadzeniu środków tymczasowych, potwierdza się wniosek, w myśl którego wprowadzenie środków nie wpłynie na funkcjonowanie i konkurencyjność użytkowników.
5.
Podsumowanie
(112) Niezastosowanie środków antydumpingowych poważnie zagroziłoby istnieniu przemysłu Wspólnoty i innych producentów wspólnotowych.
Powyższy wniosek wzmacnia fakt, że z powodu nieuczciwych warunków handlu, panujących na rynku Wspólnoty, jeden z producentów wspólnotowych musiał ostatnio zamknąć swój zakład we Wspólnocie.
(113) Przeciwnie, brak ostatecznych środków powodowałby dalszy spadek rentowności przemysłu Wspólnoty, zaobserwowany w badanym okresie, co wiązałoby się z dalszym ryzykiem zamykania kolejnych zakładów PTY we Wspólnocie.
(114) W świetle powyższego Komisja stwierdza brak uzasadnionych argumentów przemawiających za nienakładaniem ostatecznych środków antydumpingowych.
J. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom eliminacji szkody
(115) W oparciu o metodologię określoną w motywach 122–125 rozporządzenia tymczasowego obliczono poziom eliminacji szkody w celu określenia poziomu ostatecznych środków, które należy zastosować.
(116) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że poziom zysku stosowany do obliczenia ceny niepowodującej szkody został wybrany arbitralnie, ponieważ opierał się na najwyższej marży zysku zanotowanej w badanym okresie.
(117) Należy pamiętać, że poziom zysku do celów obliczenia ceny niepowodującej szkody powinien odpowiadać poziomowi, którego osiągnięcia przemysł Wspólnoty mógł się spodziewać w sytuacji braku szkodliwego dumpingu.
Rok 1998 uznano za rozsądny wybór odniesienia, ponieważ uważano, że w tym roku przywóz z Indii nie wywierał jeszcze wpływu na załamanie cen w przemyśle Wspólnoty oraz że przywóz z innych krajów na podstawie środków znajdował się na poziomie podobnym do poziomu z okresu IP.
Fakt, że jeden producent wspólnotowy musiał zostać wyłączony z definicji przemysłu Wspólnoty, a więc na analizowany okres ustalono nowe dane dotyczące rentowności, nie zmienia tymczasowych wniosków, że poziom zysku tego przemysłu przy braku przywozu towarów po cenach dumpingowych, w uczciwych warunkach rynkowych, mógłby sięgnąć 8 %.
(118) Uwzględniając powyższe, uznaje się metodologię stosowaną do ustalenia poziomu eliminacji szkody określoną w akapitach 122–125 rozporządzenia tymczasowego.
(119) Jak powyżej w odniesieniu do marż zaniżania cen, dokonano przeglądu i odpowiedniej korekty marż szkody.
2.
Środki ostateczne
(120) W świetle powyższego i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ostateczne cło antydumpingowe należy wprowadzić na poziomie wykrytych marż dumpingowych, ponieważ we wszystkich przypadkach były one niższe niż marże szkody.
(121) Jednakże w odniesieniu do równoległego postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do Indii, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4] (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym") i art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, żaden produkt nie może być przedmiotem jednocześnie środków antydumpingowych i cła wyrównawczego do celów rozpatrywania tej samej sytuacji powstałej w wyniku dumpingu lub subsydiowania wywozu. Konieczne jest zatem ustalenie, czy i w jakim stopniu kwoty i marże dumpingowe powstają w tej samej sytuacji.
(122) Ostateczne cło wyrównawcze, odpowiadające kwocie subsydium, które zostało uznane jako niższe niż marża szkody w przypadku wszystkich eksporterów, zostało nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2094/2002 [5].
Wszystkie zbadane programy subsydiów, w odniesieniu do których uznano, że były to programy wyrównawcze, stanowiły subsydia eksportowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
W związku z tym ostateczne marże dumpingowe ustalone dla współpracujących producentów eksportujących z Indii są częściowo spowodowane istnieniem tych subsydiów eksportowych.
W tych okolicznościach nie uważa się za właściwe jednoczesne wprowadzenie zarówno ceł wyrównawczych i antydumpingowych w pełnym wymiarze ostatecznie ustalonych kwot subsydium wywozowego i marż dumpingowych.
Stąd też ostateczne cło antydumpingowe należy dostosować, aby odzwierciedlało ono rzeczywistą marżę dumpingową pozostałą po wprowadzeniu ostatecznego cła wyrównawczego, zmniejszającego skutki subsydium eksportowego.
(123) Na podstawie powyższego stawki ostatecznego cła są następujące:
Nazwa spółki _BAR_ Marża dumpingowa _BAR_ Stawka ostatecznego cła wyrównawczego subsydium eksportowego _BAR_ Stawka ostatecznego cła antydumpingowego _BAR_
Indo Rama Synthetics Limited _BAR_ 10,7 % _BAR_ 4,1 % _BAR_ 6,6 % _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ 6,1 % _BAR_ 0 % _BAR_ 6,1 % _BAR_
Welspun Syntex Limited _BAR_ 17,0 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 7,9 % _BAR_
Spółki współpracujące nieobjęte próbą _BAR_ 8,9 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 3,7 % _BAR_
Pozostałe spółki _BAR_ 17,0 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 7,9 % _BAR_
(124) Stawki cła antydumpingowego dla indywidualnych spółek, wskazane w niniejszym rozporządzeniu, ustalono na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one stan spółek w momencie przeprowadzania dochodzenia.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do ogólnokrajowego cła obowiązującego wszystkie inne spółki) obowiązują wyłącznie w przywozie produktów pochodzących z danego państwa i produkowanych przez te spółki, a więc przez konkretne wymienione podmioty prawne.
Produkty przywożone produkowane przez jakąkolwiek inną spółkę niewyszczególnioną w części właściwej niniejszego rozporządzenia poprzez podanie nazwy i adresu, w tym podmioty związane z tymi konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawkom celnym obowiązującym "pozostałe spółki".
(125) Każde roszczenie zawierające żądanie zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla spółek (np. po zmianie w nazwie podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy bezzwłocznie kierować do Komisji [6] wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności wszelkimi zmianami zakresu działalności spółki, dotyczącymi np. produkcji, sprzedaży krajowej i wywozowej, związanymi np. ze zmianą nazwy lub ze zmianą w podmiotach zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, gdzie stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym, stosownie uzupełni rozporządzenie poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(126) Z uwagi na to, że do badania dumpingu zastosowano pobieranie próbek, w niniejszym postępowaniu nie można rozpocząć badania nowych eksporterów na mocy art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego celem ustalenia indywidualnych marż dumpingowych. Jednakże celem zapewnienia równego traktowania dla każdego rzeczywiście nowego indyjskiego producenta eksportującego i współpracujących spółek nieobjętych próbką, postanawia się, że należy ustanowić przepis dotyczący obowiązku średniego cła ważonego, nałożonego na te ostatnie spółki, które mają zostać zastosowane do każdego nowego indyjskiego producenta eksportującego, któremu w przeciwnym wypadku przysługiwałoby cło indywidualne na podst. art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Pobieranie ceł tymczasowych
(127) W świetle rozpiętości marż dumpingowych wykrytych z uwzględnieniem poziomu szkody spowodowanej względem przemysłu Wspólnoty, uważa się za konieczne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem antydumpingowym, nałożonym na mocy rozporządzenia tymczasowego, tj. rozporządzenia (WE) nr 1412/2002, według stawki ostatecznie nałożonego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz przędzy teksturowanej z poliestrów oznaczonej kodem CN 54023300 pochodzącej z Indii.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego obowiązującego przy cenie netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez spółki wymienione poniżej, ustala się następująco:
Spółka _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chhabria Polyester Corporation Mehta House, 1st Floor, 91, Bombay Samachar Marg, Mumbai 400 023, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 388 _BAR_
Indo Rama Synthetics Limited 51-A, Industrial Area, Sector III, Pithampur, 453 001, Distt.
Dhar, Madhya Pradesh, Indie _BAR_ 6,6 % _BAR_ A 389 _BAR_
Microsynth Fabrics Limited 6, Jai Tirath Mansion, Barrack Road, Behind Metro Cinema, Mumbai 400 020, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 390 _BAR_
Modern Petrofils NH No 8, Baman Gam, Taluka: Karjan, Distt: Baroda 391 210, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 391 _BAR_
Nova Petrochemicals Limited 402, Trividh Chambers, Ring Road, Surat, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 392 _BAR_
Parasrampuria Industries Limited 208, Nariman Point, Mumbai 400 021, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 393 _BAR_
Reliance Industries Limited Maker Chambers IV, Nariman Point, Mumbai, 400 021, Indie _BAR_ 6,1 % _BAR_ A 394 _BAR_
Sarla Polyester Limited 304, Arcadia, 195 Nariman Point, Mumbai 400 021, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 395 _BAR_
Supertex Industries Limited Balkrishna Krupa, 2nd Floor, 45/49, Babu Genu Road, Princess Street, Mumbai 400 002, Indie _BAR_ 3,7 % _BAR_ A 396 _BAR_
Welspun Syntex Limited Kamani Wadi, 1st Floor, 542, Jaganath Shankar Sheth Road, Chira Bazar, Mumbai 400 002, Indie _BAR_ 7,9 % _BAR_ A 397 _BAR_
Pozostałe spółki _BAR_ 7,9 % _BAR_ A 999 _BAR_
3.
O ile nie postanowiono inaczej, obowiązują aktualnie stosowanie przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
W przypadku gdy którykolwiek z nowych indyjskich producentów eksportujących przedstawi Komisji wystarczające dowody na to, że:
- nie wywoził do Wspólnoty produktu określonego w art. 1 ust. 1 w badanym okresie (od dnia 1 października 2000 r. do dnia 30 września 2001 r.),
- nie jest związany z żadnym z eksporterów lub producentów w Indiach, których objęto środkami antydumpingowymi wprowadzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia,
- rzeczywiście wywoził do Wspólnoty dany produkt po upływie okresu objętego dochodzeniem, na którym są oparte środki, lub podpisał nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znacznych ilości do Wspólnoty,
Rada, stanowiąc zwykłą większością na podstawie wniosku przedłożonego przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym, może uzupełnić art. 1 ust. 2 poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do istniejącego wykazu spółek podlegających średniej ważonej stawce cła w wysokości 3,7 % określonym w tym artykule.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1412/2002 w sprawie przywozu przędzy teksturowanej z włókna ciągłego z poliestrów, oznaczonej kodem CN 54023300 pochodzącej z Indii, zostaną ostatecznie pobrane według stawki cła ostatecznie nałożonego na mocy niniejszego rozporządzenia.
Zwalnia się kwoty zabezpieczone wykraczające poza stawki ostatecznego cła antydumpingowego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2094/2002
z dnia 26 listopada 2002 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz przędzy teksturowanej z poliestrów (TWP) pochodzącej z Indii i zamykające postępowanie dotyczące przywozu TWP pochodzącej z Indonezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 14 i 15,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1411/2002 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem tymczasowym") na przywóz do Wspólnoty przędzy z teksturowanego włókna poliestrowego (zwanej dalej "TWP"), objętej kodem CN 54023300 i pochodzącej z Indii, nałożono tymczasowe cło wyrównawcze.
Kwotę subsydiów dla Indonezji ustalono w wysokości de minimis i dlatego na kraj ten nie nałożono żadnego tymczasowego cła wyrównawczego.
(2) Równocześnie Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1412/2002 [3], nałożyła także tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz TWP pochodzącej z Indii.
(3) Przypomina się, iż okresem badanym subsydiowania i szkód objęto okres od dnia 1 października 2000 r. do dnia 30 września 2001 r.
Znaleziono błąd maszynowy w tymczasowym rozporządzeniu, potwierdzony w tabelach przedstawionych poniżej, iż badanie tendencji istotnych dla analizy szkód obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. (a nie dnia 1 października 1997 r. zgodnie z treścią tymczasowego rozporządzenia) do końca IP (okresu objętego badaniem).
Taki okres został wybrany w celu przeanalizowania ogólnego rozwoju sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego ze względu na wpływ nałożenia w 1996 r. środków antydumpingowych przeciwko Indonezji, Malezji, Tajwanowi i Tajlandii.
B. DALSZA PROCEDURA
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(4) Po ujawnieniu zasadniczego stanu faktycznego i względów, na podstawie których podjęto decyzję o nałożeniu tymczasowych środków, kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi na piśmie. Zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), wszystkie zainteresowane strony, które wnioskowały o przesłuchanie, uzyskały możliwość wysłuchania ich przez Komisję.
(5) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za niezbędne do poczynienia ostatecznych ustaleń.
(6) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczym stanie faktycznym i względach, z powodu których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł wyrównawczych i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych poprzez tymczasowe cło.
Przyznano im także okres czasu, w którym mogły przedstawić uwagi związane z powyższym ujawnieniem.
(7) Oprócz wizyt weryfikacyjnych, które zostały przeprowadzone przez Komisję na etapie tymczasowym, po nałożeniu środków tymczasowych, przeprowadzono wizytę w spółce Unifi Textured yarns Ltd – u wspólnotowego producenta TWP z siedzibą w Irlandii.
(8) Rozważono argumenty przedstawione przez strony ustnie oraz w formie pisemnej i, gdzie było to właściwe, odpowiednio zmodyfikowano ustalenia tymczasowe.
C. PRODUKT OBJĘTY BADANIEM I PRODUKT PODOBNY
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(9) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że w swojej analizie Komisja nie wzięła pod uwagę istnienia trzech różnych segmentów rynku TWP we Wspólnocie, na co dowodem jest, jak utrzymują, istnienie znacząco różnych poziomów cen sprzedaży TWP pochodzących z Indii, z innych państw trzecich i TWP produkowanych przez przemysł wspólnotowy.
Jak twierdzą ci producenci eksportujący, jest to potwierdzone faktem, iż średnie ceny przemysłu wspólnotowego podczas IP były o ponad 50 % wyższe niż ceny przy przywozie z Indii, co ma stanowić wskaźnik, iż TWP produkowane we Wspólnocie różni się pod każdym względem od TWP pochodzących z Indii.
(10) Należy przypomnieć, że dokonano tymczasowego ustalenia, iż nie istnieją żadne znaczące różnice podstawowych cech i zastosowań różnych rodzajów i jakości TWP, i że w takiej sytuacji do celów niniejszego postępowania wszystkie rodzaje TWP powinny być traktowane jako jeden produkt.
Przyjęto także tymczasowy wniosek, iż TWP produkowane w Indiach i wywożone do Wspólnoty mają podobne podstawowe cechy i zastosowania, jak te wytworzone przez producentów wspólnotowych, które powinny być w związku z tym traktowane jako produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym różnice cen sprzedaży nie mogą same w sobie być traktowane jako kryterium ustalania produktu podobnego.
(11) Ponadto w kwestii argumentu o segmentacji rynku nie przedstawiono ani nie znaleziono dowodów na istnienie wyraźnej linii podziału, opartej na obiektywnych kryteriach, które mogłyby wesprzeć wniosek, iż przywóz z Indii i produkt produkowany przez producentów wspólnotowych to różne produkty.
Cena sprzedaży jako taka nie jest uważana za element wystarczający do uznania segmentacji rynku, w szczególności w sytuacji, gdy stosowane są praktyki dumpingowe i subsydiowania.
Ustalone między produktami różnice, które istotnie wiążą się ze zróżnicowaniem cen, brane są pod uwagę przy podcięciu i obliczaniu poziomu eliminującego szkody, przedstawionym w akapicie 46.
(12) Z powyższych powodów argument ten został odrzucony, a wnioski, iż TWP powinny być traktowane jako jeden produkt oraz iż ogólna analiza powinna zostać przeprowadzona na tym poziomie, zostały odpowiednio potwierdzone.
(13) W przypadku braku dalszych uwag definicje produktu objętego badaniem oraz produktu podobnego, wymienione akapitach 14–16 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
D. SUBSYDIA
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
I. INDIE
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
1.
Pobieranie próbek
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(14) Badanie subsydiowania w Indiach przeprowadzone zostało zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.
Po nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące pobierania próbek od producentów eksportujących z Indii i w związku z tym wnioski wymienione w akapitach 17–23 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.
System "paszportowy" uprawnienia celnego (DEPB) po dokonaniu wywozu
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(15) Po ujawnieniu ustaleń tymczasowych ze strony jednego producenta eksportującego i stowarzyszenia reprezentującego dany przemysł w Indiach wysunięty został argument, iż spółka przestała używać pozwoleń w ramach systemu DEPB podczas okresu objętego badaniem, dlatego dla tej spółki system nie stanowi podstawy do stosowania ceł wyrównawczych.
(16) Spółka nie poddała w wątpliwość ustalenia, iż wykorzystuje system DEPB po dokonaniu wywozu podczas IP ani tego, że system ten jest nadal dostępny w Indiach.
Korzyści wynikające z systemu DEPB zostały obliczone na podstawie kredytu przyznanego w ramach pozwoleń, które zostały wykorzystane lub przekazane (sprzedane) podczas IP.
Tak więc twierdzenie, iż spółka przestała otrzymywać pozwolenia w ramach systemu DEPB i w IP zaczęła korzystać z innego systemu nie zmienia faktu, iż taka spółka wykorzystywała i sprzedawała pozwolenia w ramach systemu DEPB podczas IP i że dany system był i jest dostępny dla spółki.
Stwierdzono więc, że spółka odnosiła dodatkowe korzyści wynikające z systemu DEPB podczas IP i że nie ma żadnego powodu, aby wnioskować, iż spółka nie odniesie w przyszłości korzyści z takiego systemu.
(17) Dwóch producentów eksportujących wysunęło twierdzenie, iż wykorzystywali korzyści, wynikające ze stosowania systemu DEPB jedynie do celów nabycia surowców do produkcji rozpatrywanego produktu, co nie powinno być traktowane jako subsydium będące podstawą do nałożenia ceł wyrównawczych.
(18) Jak zostało to już wcześniej stwierdzone w ustaleniach tymczasowych, system DEPB nie jest dozwolonym systemem ceł zwrotnych w rozumieniu załączników I, II i III rozporządzenia podstawowego.
Eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania przywożonych towarów wolnych od cła w procesie produkcji, a wysokość kredytu nie jest obliczana w związku z faktycznie wykorzystanymi środkami inwestycyjnymi i produkcyjnymi.
Towary, które są przywożone na warunkach takich kredytów, mogą zostać sprzedane na rynku krajowym lub wykorzystane w inny sposób.
Ponadto pozwolenia mogą być sprzedawane bez ograniczeń.
Badanie wykazało, iż te spółki sprzedały, odpowiednio, więcej niż 90 % i 60 % swoich pozwoleń w ramach systemu DEPB podczas IP.
Ustala się więc, iż korzyści wynikające ze stosowania systemu DEPB, jakie uzyskały te spółki, stanowią subsydium będące podstawą do nałożenia ceł wyrównawczych.
(19) Jeden producent eksportujący utrzymywał, że korzyści uzyskiwane w ramach systemu DEPB powinny być ograniczone do liczby pozwoleń na wywóz rozpatrywanych produktów, tj. TWP, przyznanych w ramach systemu DEPB.
(20) Fakt, iż takie pozwolenia mogą być wykorzystywane do wszelkiego rodzaju przywozu lub nawet podlegać sprzedaży, nie pozwalał na przenoszenie całkowitych korzyści na inne produkty.
Pozwolenia przyznawane na produkty inne niż rozpatrywany produkt mogą być wykorzystywane na przywożone środki inwestycyjne i produkcyjne, które wykorzystywane są bezpośrednio lub pośrednio w produkcji TWP.
Rozciągnięcie korzyści w ramach systemu DEPB po dokonaniu wywozu na obrót eksportowy w IP powinno więc zostać potwierdzone (akapity 40 i 41 tymczasowego rozporządzenia).
(21) Jeden producent eksportujący stwierdził, że szereg odliczeń związanych z hipotetycznymi kosztami, zniżką podatkową, oprocentowaniem odsetek oraz stratami na różnicach kursowych.
(22) W rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego tylko niezbędne koszty poniesione w celu zakwalifikowania się do lub otrzymania subsydium mogą być odejmowane od całkowitego subsydium.
W związku z tym takie hipotetyczne ulgi, o które wystąpił eksporter, nie podlegają odjęciu od ustalonej wysokości subsydium będącego podstawą do nałożenia ceł wyrównawczych.
(23) W związku z powyższym podtrzymuje się ustalenia wymienione w akapitach 31–41 rozporządzenia tymczasowego.
3.
System promocji wywozu dóbr inwestycyjnych (EPCGS)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(24) Jeden producent eksportujący stwierdził, iż korzyści w ramach EPCG powinny być rozciągnięte na całkowity obrót (eksportowy i krajowy), biorąc pod uwagę fakt, iż dobra inwestycyjne uzyskane w ramach takiego systemu zostały wykorzystane zarówno w produkcji krajowej, jak i eksportowej.
(25) Stwierdza się, iż EPCG jest wyraźnie systemem subsydiowania uwarunkowanym prawnie od wyników wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Pozwolenie nie może zostać otrzymane bez zobowiązania się do wywozu towarów.
Powyższe ustalenie nie zostało podważone.
(26) Subsydium wywozowe, tzn. zwolnienie z cła dla dóbr inwestycyjnych uzyskane w ramach takiego systemu, powinno więc zostać rozciągnięte na obrót eksportowy.
(27) Ten sam producent eksportujący stwierdził, iż przy obliczaniu korzyści wynikających z systemu EPCG należy brać pod uwagę tylko inwestycje wykorzystane przy wytwarzaniu rozpatrywanego produktu, tj. TWP.
(28) Pozwolenia EPCG zostały uzyskane przez tego producenta eksportującego nie tylko na produkcję rozpatrywanego produktu (TWP), ale także na produkcję innych produktów, takich jak przędza zbliżona do poliestru (PZP), który jest głównym nakładem w produkcji TWP.
PZP produkowano w trzech różnych zakładach i sprzedawano jako produkt gotowy lub wykorzystywano do wytwarzania innych produktów.
(29) Na podstawie sprawozdań finansowych spółki nie można było ustalić, które dobra inwestycyjne, ani też jaka ich część, zostały wykorzystane do produkcji TWP.
Stwierdzono więc, że porównanie całkowitych korzyści wynikających z pozwoleń EPCG z całkowitym obrotem eksportowym stanowi najwłaściwszy sposób ustalenia wysokości subsydium.
(30) W związku z tym potwierdza się ustalenia wymienione w akapitach 42–49 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wysokość subsydiów będących podstawą do nałożenia ceł wyrównawczych
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(31) Po nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego wykryto błąd maszynowy w całkowitej wysokości subsydium ustalonej dla współpracujących spółek nieujętych w próbie.
W szczególności wysokość subsydium ad valorem ustalonej w akapicie 69 rozporządzenia tymczasowego określona na 5,0 % dla współpracujących spółek nieujętych w próbie powinna wynosić 5,2 %.
(32) Stowarzyszenie reprezentujące przemysł Indii stwierdziło, że rzeczywista średnia ważona wysokość dla trzech spółek poddanych badaniu znajdowała się poniżej progu de minimis i w związku z tym "postępowanie powinno zostać zakończone zgodnie ze spójnym orzecznictwem WE".
(33) Jak określono w akapicie 69 rozporządzenia tymczasowego, dla wszystkich producentów eksportujących z Indii wysokość subsydium została ustalona w wysokości od 1,0 % do 9,1 %.
Tylko dla jednej spółki wysokość subsydium okazała się niższa niż 3 % próg de minimis obowiązujący dla Indii.
(34) Krajowa średnia ważona wysokości subsydium, przy uwzględnieniu wszystkich wysokości subsydium ustanowionych w akapicie 69 rozporządzenia tymczasowego, wynosi 3,9 %, tj. znajduje się powyżej progu de minimis.
Dlatego nie ma powodu, aby zakończyć postępowanie przeciwko Indiom.
(35) Żadne inne zmiany wysokości subsydium ustanowionych akapitach 68 i 69 rozporządzenia tymczasowego nie okazały się konieczne.
Dlatego potwierdza się ustalenia w sposób następujący:
Rodzaj subsydium _BAR_ EOU/EPZ _BAR_ DEPB po dokonaniu wywozu _BAR_ EPCGS _BAR_ ITES _BAR_ Pozwolenie zaliczkowe _BAR_ Razem _BAR_
IndoRama Synthetics Limited _BAR_ _BAR_ 2,9 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 4,1 % _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ _BAR_ 0,4 % _BAR_ _BAR_ 0,6 % _BAR_ _BAR_ 1,0 % de minimis _BAR_
Welspun Syntex Limited _BAR_ _BAR_ 9,1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 9,1 % _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący nieujęci w próbie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 5,2 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 9,1 % _BAR_
II.
INDONEZJA
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(36) Po nałożeniu środków tymczasowych nie otrzymano żadnych uwag na temat ustalenia wysokości de minimis subsydium dla Indonezji.
Dlatego potwierdza się ustalenia zawarte w akapitach 70–74 rozporządzenia tymczasowego i postępowanie wobec Indonezji powinno zostać zakończone.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(37) Wkrótce to po nałożeniu środków tymczasowych spółka Dupont SA, będąca jednym ze współpracujących producentów wspólnotowych, określonych w definicji przemysłu wspólnotowego, na etapie tymczasowym całkowicie zaprzestała produkcji TWP w ramach Wspólnoty, utrzymując, iż wynika to z niskich cen importowych na rynku wspólnotowym.
W związku z ostatecznym charakterem takiego wydarzenia uznano za właściwe zaprzestać traktowania firmy Dupont SA jako należącej do przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym przy formułowaniu ostatecznych ustaleń uznano, iż definicja przemysłu wspólnotowego mieści w sobie dwóch pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych, tzn. UNIFI Textured yarns Ltd oraz Sinterama Spa.
(38) Sprawdzono więc, czy dwie takie spółki wciąż są odpowiedzialne za większą część produkcji wspólnotowej zgodnie z art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
Stwierdzono, iż łączna produkcja dwóch pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych wynosi 30 % całkowitej produkcji wspólnotowej podobnych produktów we Wspólnocie podczas IP.
Przekracza to próg 25 % wymieniony w wyżej wymienionym artykule.
Dlatego uznaje się, że te dwie spółki stanowią przemysł wspólnotowy w całkowitej zgodności z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(39) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że tymczasowa analiza szkód przeprowadzona została z uwzględnieniem mniejszości producentów wspólnotowych.
Opierali swój zarzut na fakcie, iż skarżący producenci wspólnotowi, którzy faktycznie brali udział w badaniu, nie reprezentowali większości produkcji wspólnotowej.
(40) Argument ten jest nieprawidłowy i zostało odrzucony ze względu na to, iż dwie pozostałe spółki reprezentują ponad 25 % całkowitej produkcji wspólnotowej. Dlatego potwierdza się, że dwaj współpracujący producenci wspólnotowi stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
F. SZKODY
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
1.
Konsumpcja Wspólnoty
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(41) W przypadku braku nowych informacji potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji we Wspólnocie przedstawione w akapitach 84–85 rozporządzenia tymczasowego.
W okresie objętym badaniem konsumpcja Wspólnoty przebiegała jak następuje:
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Konsumpcja Wspólnoty _BAR_ 285640 _BAR_ 341660 _BAR_ 369031 _BAR_ 353376 _BAR_ 360176 _BAR_ 339352 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 124 _BAR_ 126 _BAR_ 119 _BAR_
2.
Przywóz subsydiowany z Indii
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przywóz z Indii _BAR_ 7583 _BAR_ 16992 _BAR_ 17210 _BAR_ 7696 _BAR_ 12886 _BAR_ 22683 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 224 _BAR_ 238 _BAR_ 156 _BAR_ 247 _BAR_ 299 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,7 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 6,7 % _BAR_
Ceny _BAR_ 1,9 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,7 _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 91 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(42) W kategoriach bezwzględnych wielkość przywozu z Indii prawie się potroiła w okresie objętym badaniem, wzrastając z 7583 ton w 1996 r. do 22683 ton w IP.
Należy zauważyć, że w okresie od 1999 r do IP, w czasie gdy całkowita konsumpcja Wspólnoty zmniejszyła się, wielkość przywozu z Indii uległa niemal podwojeniu.
(43) Przywóz z Indii zwiększył swój udział w rynku wspólnotowym z 2,7 % w 1996 r. do 6,7 % w IP.
Równocześnie z szybkim wzrostem wielkości przywozu między 1999 r. a IP jego udział w rynku wzrósł z 3,3 % do 6,7 %, podczas gdy ogólna konsumpcja Wspólnoty uległa zmniejszeniu.
(44) Jeśli chodzi o średnią cenę importową, to z początku wzrosła ona w okresie od 1996 r. do 1997 r., a następnie zmniejszyła się.
Najniższy poziom cen został osiągnięty w 1999 r.
(45) W przypadku braku uwag dotyczących ilości i cen przy przywozie z Indii tymczasowe ustalenia przedstawione w akapitach 86–88 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(46) Biorąc pod uwagę podcięcie cenowe, ze względu na wyżej wymienione zmiany dotyczące składu przemysłu wspólnotowego, dokonano przeglądu obliczeń.
Metody obliczania marginesów podcięcia cenowego, przedstawionych w akapitach 89 i 92 rozporządzenia tymczasowego, pozostają jednak bez zmian.
Przypomina się, iż do celów analizy podcięcia cenowego ceny różnych rodzajów TWP pochodzących z Indii były porównywane z cenami podobnych rodzajów produktów produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
Porównanie ogólnych średnich cen, proponowane przez indyjskich producentów eksportujących, nie brałoby pod uwagę istnienia różnych rodzajów produktu i prowadziłoby do wprowadzających w błąd wyników.
(47) Na tej podstawie, po skorygowaniu, marginesy podcięcia cenowego wyrażone jako udział procentowy cen przemysłu wspólnotowego, wynosiły od 23 % do 28 % dla producentów eksportujących, którzy brali udział w badaniu.
(48) Ze względu na fakt, iż wysokość subsydium ustalona dla jednego indyjskiego producenta eksportującego okazała się znajdować poniżej progu de minimis, Komisja zbadała, czy wyłączenie tego przywozu niesubsydiowanego zmieni w sposób znaczący powyższe wnioski.
Na tej podstawie stwierdzono, że poziom wzrostu przywozu subsydiowanego z Indii jest porównywalny, zarówno co do jego wielkości bezwzględnej, jak i w kategoriach względnych, tzn. uległ on podwojeniu między 1996 r. a IP, a dokładniej - po spadku w 1999 r. również podwoił się między tym rokiem a IP.
Jeśli chodzi o średnie ceny importowe, nawet jeśli w okresie objętym badaniem istniała tendencja wzrostowa, ceny przy przywozie z Indii wciąż były niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego w okresie objętym badaniem, tzn. o 23 % do 28 %.
Dlatego wnioskuje się, że nawet jeśli wykluczy się do celów powyższej analizy przywóz ze spółki, dla której ustalono wysokość szkód poniżej poziomu de minimis, wnioski takiej analizy pozostaną podobne.
3.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(49) Po wyżej wymienionym wyłączeniu jednego współpracującego producenta wspólnotowego z definicji przemysłu wspólnotowego tymczasowo ustalone wskaźniki szkód zostały odpowiednio zmienione.
Poniższe dane przedstawiają zmiany wskaźników szkód w okresie objętym badaniem w odniesieniu do dwóch pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych.
Ze względu na poufny charakter informacji, wynikający z faktu, iż przemysł wspólnotowy składa się tylko z dwóch producentów wspólnotowych, dane liczbowe zostały zindeksowane.
Produkcja, zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnych (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 112 _BAR_ 122 _BAR_ 118 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 116 _BAR_ 118 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(50) Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrosła o 18 % w okresie objętym badaniem.
Należy zauważyć, że główny wzrost nastąpił w okresie między 1996 r. i 1998 r., W okresie późniejszym wielkość produkcji nie była stała i osiągnęła w IP poziom porównywalny do poziomu, który osiągnęła w 1998 r.
(51) Zdolność produkcyjna ustalona została na podstawie teoretycznej maksymalnej produkcji na godzinę wykonywanej przez istniejące maszyny pomnożona przez teoretyczne roczne godziny pracy, biorąc pod uwagę przerwy na konserwację i inne podobne przerwy w produkcji.
(52) Wzrost zdolności produkcyjnej nastąpił w dwóch etapach.
Pierwszy wzrost miał miejsce w okresie między 1996 r. i 1998 r., przy czym wzrost wyniósł 16 %.
Należy zauważyć, że wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrosła także w porównywalnym stopniu w tym okresie, co dało w efekcie stabilny i wysoki poziom wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Drugi wzrost nastąpił w okresie między 1999 r. i końcem IP, kiedy zdolność produkcyjna wzrosła o około 14 %.
W tym okresie poziom produkcji pozostawał względnie stały, co wyjaśnia zmniejszenie stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Zapasy (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 62 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 25 _BAR_ 72 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(53) Zmniejszenie poziomu zapasów w okresie od 1996 r. do 1999 r. wyjaśnione jest znaczącym wzrostem wielkości sprzedaży, w porównaniu z wielkością produkcji w tym samym okresie.
W okresie późniejszym poziom zapasów wzrósł ze względu na znaczące obniżenie wielkości sprzedaży przy niewielkim wzroście produkcji.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i wzrost (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 89 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(54) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła w okresie objętym badaniem o 6 %.
Osiągnęła szczyt w 1998 r. (wzrost o 21 % w porównaniu z 1996 r.), a potem spadła o 13 % w następnym okresie.
(55) W okresie od 1996 r. do 1998 r. wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego cechowała się mniej znaczącym wzrostem w porównaniu do całkowitej konsumpcji we Wspólnocie.
W związku z tym jej spadek zaznaczył się bardziej, niż spadek całkowitego popytu na TWP zaobserwowany we Wspólnocie od 1998 r. do IP. To wyjaśnia, dlaczego udział w rynku stale się zmniejsza.
(56) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że Komisja powinna była wziąć pod uwagę zachodzące w okresie objętym badaniem zmiany udziału w rynku wszystkich producentów wspólnotowych, a nie tylko zmiany udziału w rynku przemysłu wspólnotowego. To pokazałoby ogólny wzrost udziału w rynku.
(57) Należy zauważyć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego określenie szkód należy rozumieć jako istotne szkody przemysłu wspólnotowego.
Wynika z tego, iż określenie szkody ograniczone jest do ogólnej sytuacji gospodarczej współpracujących producentów wspólnotowych stanowiących przemysł wspólnotowy określony w akapicie 40.
Ponadto tabela w akapicie 86 wykazuje, że udział w rynku innych producentów wspólnotowych w okresie objętym badaniem również się w znacznym stopniu zmniejszył.
Rola innych producentów wspólnotowych została skądinąd oceniona w przy rozważaniu związku przyczynowego.
Dlatego argument powyższy został odrzucony.
Ceny sprzedaży (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(58) Średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego pozostawały stałe w okresie od 1996 r. do 1998 r i zmniejszyły się o 5 % w okresie następnym.
Przypomina się, iż takie porównanie cen dla porównywalnych rodzajów produktów sprzedawanych na rynku wspólnotowym w IP pozwoliło ustalić marginesy podcięcia cenowego wynoszące 23–25 %.
Rentowność (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 106 _BAR_ 40 _BAR_ – 223 _BAR_ – 254 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(59) Rentowność przemysłu wspólnotowego wyrażona w kategoriach zysku ze sprzedaży netto na rynku wspólnotowym spadła znacząco w okresie objętym badaniem z poziomu dodatniego w 1996 r. do znacząco ujemnego poziomu w IP.
Inwestycje i zdolność do podwyższania kapitału (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 59 _BAR_ 183 _BAR_ 90 _BAR_ 69 _BAR_ 18 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(60) Poziom inwestycji był szczególnie wysoki w latach 1996 i 1998 i należy go wiązać ze wzrostem zdolności produkcyjnej.
W ciągu IP inwestycje były znacznie ograniczone w porównaniu do wyżej wymienionych lat.
(61) Zdolność do podwyższania kapitału przemysłu wspólnotowego zarówno od zewnętrznych dostawców oraz od spółek dominujących na początku okresu objętego badaniem nie uległa poważniejszym zmianom.
Jednakże uwzględniając poziom strat w IP, zdolność do podważania kapitału została w ciągu IP poważnie zagrożona.
Zwrot z inwestycji (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Zwrot z aktywów _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 130 _BAR_ 25 _BAR_ – 5 _BAR_ – 45 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(62) Zwrot z aktywów netto (wyrażający rentowność jako procent sumy aktywów przemysłu wspólnotowego) został w tym przypadku uznany za wystarczający wskaźnik.
(63) Zmiany wysokości zwrotu z aktywów netto były zgodne z wartościami rentowności i wykazywały wyraźny upadek sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego, w szczególności po 1998 r.
(64) Indyjscy producenci eksportujący zakwestionowali poziom zwrotu z aktywów netto na podstawie odpowiednich zmian cen TWP i głównych surowców użytkowanych w produkcji TWP (tzn. PZP).
Argumentowano, że średnia cena sprzedaży TWP wzrosła znacznie bardziej niż cena nabycia PZP i to powinno dać pozytywne zmiany zwrotu z aktywów netto.
(65) Należy po pierwsze zauważyć, że w okresie od 1999 r. do IP średnie ceny TWP i PZP zmieniały się w podobny sposób.
Po drugie, należy wziąć pod uwagę inne elementy kosztów, tj. inne wykorzystywane materiały, a także koszty produkcji.
Wszystkie te elementy zostały zweryfikowane i wzięte pod uwagę przy obliczaniu rentowności i zwrotu z inwestycji w okresie objętym badaniem.
W tej kwestii należy również wziąć pod uwagę zmiany wartości aktywów.
W związku z tym wyżej wymieniony argument został odrzucony.
Przepływ środków pieniężnych (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 163 _BAR_ 67 _BAR_ 195 _BAR_ 72 _BAR_ 43 _BAR_
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(66) Wartości liczbowe dotyczące przepływu gotówki potwierdziły pogorszenie się sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego. Pozostały one jednak dodatnie podczas całego okresu objętego badaniem i osiągnęły najwyższy poziom w 1999 r.
Ten najwyższy poziom wynikał głównie z przypływu gotówki w 1999 r. dzięki znaczącej liczbie transakcji sprzedaży zanotowanych w 1998 r., które wpłynęły faktycznie w 1999 r.
Zatrudnienie, płace i wydajność (1996 = 100)
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Pracownicy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 131 _BAR_ 123 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_ 142 _BAR_ 141 _BAR_ 145 _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 98 _BAR_ 87 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_
(67) Liczba pracowników wzrosła w okresie objętym badaniem o 23 %. Koszty zatrudnienia w tym samym okresie wzrosły o 45 %.
(68) Wydajność w okresie objętym badaniem zmalała o 5 %.
Uzdrowienie sytuacji po uprzednim dumpingu
(69) W okresie od 1996 r. do 1998 r. wyniki finansowe przemysłu wspólnotowego były zadawalające, wykazując, iż nastąpiła przynajmniej częściowa poprawa po okresie przywozu dumpingowego pochodzącego z państw trzecich, na który nałożono środki antydumpingowe w 1996 r.
W okresie późniejszym, między 1999 r. a IP, w związku ze wzrostem przywozu subsydiowanego z Indii sytuacja przemysłu wspólnotowego stała się znowu zagrożona.
Rzeczywiste marginesy subsydium
(70) Ostateczne marginesy subsydium są wyraźnie znaczące.
Biorąc pod uwagę ilość i ceny przywozu subsydiowanego, wpływ tych marginesów subsydium powinna być uważana za znaczną.
4.
Wnioski w sprawie szkody
(71) Tymczasowy wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w IP w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego, zostaje potwierdzony.
Niekorzystna sytuacja przemysłu wspólnotowego stała się widoczna w okresie po 1998 r.
W okresie między 1996 r. i 1998 r. wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrosła (+ 17 %), a stopień wykorzystania zdolności produkcyjnej był wysoki, wielkość sprzedaży również wzrosła (+ 21 %), podczas gdy ceny sprzedaży pozostawały stabilne i produkcja nadal przynosiła zyski (w kategoriach zwrotu z obrotu netto, zwrotu ze sumy aktywów i przepływu środków pieniężnych).
W związku z tym przemysł wspólnotowy mógł zwiększać swoje inwestycje, liczbę pracowników, a przepływ środków pieniężnych był w tym okresie korzystny.
Tę dobrą sytuację rozwojową wyjaśnia połączenie pozytywnych skutków wprowadzenia środków antydumpingowych przeciwko Indonezji, Tajlandii, Tajwanowi i Malezji, przywracając uczciwy handel w na rynku wspólnotowym i zwiększając konsumpcję TWP Wspólnoty.
(72) Po 1998 r. sytuacja przemysłu wspólnotowego zaczęła się znacząco pogarszać.
Nawet jeśli wielkość produkcji pozostała taka sama, wykorzystanie zdolności produkcyjnej zmniejszyło się o siedem punktów procentowych, wielkość sprzedaży zmniejszyła się o 13 %, a ceny sprzedaży zmniejszyły się 5 %.
W rezultacie przemysł wspólnotowy zaczął ponosić poważne straty, a istniejąca sytuacja wywarła także niekorzystny wpływ na poziom inwestycji.
(73) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że niektóre z wyżej wyszczególnionych wskaźników szkód zmniejszały się w okresie objętym badaniem i odpowiednio nie wskazywały na zaistnienie szkód.
(74) Należy, po pierwsze, zauważyć, że zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego żaden z czynników ekonomicznych wymienionych w niniejszym artykule nie stanowi decydującej wytycznej co do tego, czy przemysł wspólnotowy ponosi istotne szkody.
Co jednak ważniejsze, o ile sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego uległa poprawie w okresie od 1996 r. do 1998 r., to wartości liczbowe i powyższe wnioski wskazują wyraźnie, iż w okresie następnym miało miejsce silne pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego i że w IP przemysł wspólnotowy poniósł istotne szkody.
Dlatego argument został odrzucony i powyższy wniosek, tj. że przemysł wspólnotowy poniósł istotne szkody, zostaje potwierdzony.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(75) Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istotne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy określony w akapicie 40 zostały spowodowane przez przywóz subsydiowany z Indii. Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała inne znane czynniki, które mogły przysporzyć szkód przemysłowi wspólnotowemu w celu upewnienia się, czy jakaś szkoda spowodowana przez te czynniki nie została niewłaściwie przypisana przywozowi subsydiowanemu.
2.
Wpływ przywozu subsydiowanego
(76) Między 1996 r. a IP wielkość przywozu pochodzącego z Indii potroiła się z 7583 ton do 22683 ton.
Przywóz ten wzrósł w dwóch etapach: po raz pierwszy w okresie między 1996 r. a 1998 r., zwiększając się o 138 %, następnie w okresie od 1999 r. do IP, zwiększając się o 92 % – z 11824 ton do 22683 ton, tzn. wzrost wyniósł około 10800 ton.
Należy zauważyć, że o ile pierwszy wzrost miał miejsce w okresie, gdy rynek wspólnotowy wciąż się zwiększał, drugi z nich nastąpił w czasie, gdy konsumpcja Wspólnoty uległa znaczącemu zmniejszeniu (– 14000 ton).
W tym samym okresie, tj. od 1999 r. do IP, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o około 13 %.
(77) To samo widać w kategoriach względnych.
Udział w rynku produkcji indyjskiej wzrósł z 2,7 % w 1996 r. do 6,7 % w IP.
Ten wzrost miał miejsce w dwóch etapach: między 1996 r. a 1998 r. z 2,7 % do 4,9 % i między 1999 r. a IP z 3,3 % do 6,7 %.
(78) W roku 1999 r. ceny przy przywozie z Indii osiągnęły niski poziom przeciętnie 1,4 EUR za tonę, co stanowiło spadek o około 17 % w porównaniu z rokiem poprzednim i o 26 % w porównaniu do 1996 r.
Przy pomocy tej polityki niskich cen producenci indyjscy mogli podnieść wielkość sprzedaży i odzyskać utracone udziały w rynku w 2000 r. i w IP.
Ceny osiągnęły wtedy swój poziom z 1998 r., ale wciąż pozostały średnio niższe od poziomu z lat 1996 i 1997.
(79) Należy przypomnieć, że w ciągu IP powstały znaczące marginesy podcięcia cenowego, wahające się od 23 % do 28 %.
To wskazuje wyraźnie na silny nacisk cenowy wywierany przez przywóz z Indii w IP.
Istotnie, przy udziale w rynku wynoszącym w IP 6,7 % taki poziom podcięcia cenowego miał niewątpliwie znaczący negatywny wpływ na przejrzysty i znajdujący się w depresji rynek wspólnotowy i na produkt, który jest szczególnie wrażliwy na ceny.
(80) Równocześnie udział przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o około jeden punkt procentowy między 1996 r. a 1998 r. i o następny punkt procentowy między 1999 r. a IP.
Zmniejszenie to należy rozpatrywać w świetle zmian cen w przemyśle wspólnotowym.
Przemysł wspólnotowy musiał obniżyć swoje ceny o 7 % w 1999 r. w porównaniu z 1998 r. w celu zachowania swej pozycji na rynku.
Należy przypomnieć, że w tym samym roku ceny przy przywozie z Indii zmniejszyły się o 17 %.
W okresie późniejszym ceny przemysłu wspólnotowego pozostały względnie stabilne, utrzymując się jednakże na poziomie niewystarczającym do zachowania pozytywnej sytuacji finansowej.
W odróżnieniu od przemysłu indyjskiego przemysł wspólnotowy nie był w stanie poprawić swojej średniej ceny sprzedaży w okresie od 2000 r. do IP.
(81) W okresie od 1996 r. do 1998 r., pomimo wzrostu przywozu z Indii przemysł wspólnotowy rozwijał się pomyślnie, ponieważ na rosnącym rynku wspólnotowym przywrócony został uczciwy handel po nałożeniu ceł antydumpingowych na przywóz TWP pochodzących z różnych krajów (patrz niżej).
Od 1999 r., jednakże sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego pogorszyła się znacznie.
Jak to wyjaśniono powyżej, wielkość sprzedaży i ceny zaczęły spadać, co wywarło poważny wpływ na rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych.
Nastąpiło to w okresie, gdy ceny produktów indyjskich znacznie zmalały, a wielkość przywozu zaczęła znacznie wzrastać, tzn. wielkość przywozu produktów indyjskich podwoiła się w okresie od 1999 r. do IP.
3.
Wpływ wszelkich innych znanych czynników
Przywóz pochodzący z innych państw trzecich
(82) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła żadnych dodatkowych uwag, wniosek zawarty w akapicie 121 tymczasowego rozporządzenia, że przywóz pochodzący z Indonezji i Tajwanu mógł również przyczynić się do szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy w IP, zostaje niniejszym potwierdzony.
(83) Na tym bardzo przejrzystym rynku znaczący przywóz TWP po niskich cenach z jakiegokolwiek kraju pochodzenia może spowodować szkody w przemyśle wspólnotowym osiągające stopień, który można określić jako istotny.
Jeśli wpływ przywozu z Indii zostałby określony jako porównywalny z wpływem przywozu z Indonezji i Tajwanu, należałoby uznać znaczący wzrost przywozu z Indii w okresie od 1999 r. do IP, zarówno w kategoriach bezwzględnych, jak i względnych, jak również średnią cenę przy przywozie z Indii w IP, która była przeciętnie niższa niż ceny przy przywozie z Indonezji i Tajwanu, a więc uznać, że ten przywóz częściowo podlega cłu antydumpingowemu.
W takich okolicznościach można stwierdzić, że wpływ przywozu z Indii był z pewnością nie mniej istotny niż wpływ przywozu z Indonezji i Tajwanu i że istnieje w związku z tym rzeczywisty i znaczący związek między przywozem z Indii a niekorzystną sytuacją przemysłu wspólnotowego.
(84) Jeśli chodzi o przywóz z pozostałych państw trzecich, w przypadku braku jakichkolwiek uwag tymczasowy wniosek, że nie można uznać przywozu z tych krajów za przynoszący szkody przemysłowi wspólnotowemu, zostaje również potwierdzony.
Przywóz niesubsydiowany
(85) Biorąc pod uwagę fakt, iż stwierdzono, że w przypadku jednego z indyjskich producentów eksportujących wysokość subsydium znajdowała się poniżej progu de minimis, Komisja zbadała, czy przywóz ten również spowodował szkody dla przemysłu wspólnotowego.
W równoległym postępowaniu antydumpingowym, dotyczącym przywozu TWP pochodzącej z Indii, stwierdzono ostatecznie (odniesienie do ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego), że przywóz między innymi tego konkretnego producenta indyjskiego stanowił również dumping i spowodował szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Jednakże nie ma to wpływu na wniosek, że przywóz subsydiowany z Indii spowodował szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Inni producenci wspólnotowi
(86) Poniżej zamieszczona tabela, oparta na informacjach otrzymanych z niektórych spółek i zamieszczona w zażaleniu, przedstawia rozwój wielkości sprzedaży i udział w rynku innych producentów wspólnotowych.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży (w tonach) _BAR_ 134366 _BAR_ 144831 _BAR_ 150544 _BAR_ 136097 _BAR_ 142797 _BAR_ 131924 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 47,0 % _BAR_ 42,4 % _BAR_ 40,8 % _BAR_ 38,5 % _BAR_ 39,6 % _BAR_ 38,9 % _BAR_
(87) Powyższe dane wskazują, że wielkość sprzedaży TWP innych producentów wspólnotowych w okresie od 1996 r. do IP znacznie zmniejszyła się zarówno w kategoriach bezwzględnych, jak i względnych.
Ponadto należy przypomnieć, że znacząca część tych innych producentów wspólnotowych w rzeczywistości wymieniona została w pierwotnym zażaleniu.
Spółki te nie mogły w pełni brać udziału w bieżącym badaniu ze względu na brak środków, ale okazywały pełne poparcie dla postępowania i brały częściowo udział w innych podobnych postępowaniach mających ostatnio miejsce.
(88) W związku z powyższym uznaje się, iż inni producenci wspólnotowi nie przyczynili się do powstania szkód dla przemysłu wspólnotowego w IP.
Inwestycje przemysłu wspólnotowego
(89) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły, iż przyczyną pogorszenia sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego są dokonane w nim wysokie inwestycje podczas okresu objętego badaniem.
(90) Jak wyjaśniono powyżej, inwestycje dokonane przez przemysł wspólnotowy związane były z podnoszeniem jego zdolności produkcyjnej.
Pierwszy wzrost zdolności produkcyjnej miał miejsce w okresie, gdy konsumpcja Wspólnoty wzrastała, tj. w 1996 r. i 1998 r.
Tak więc przemysł wspólnotowy zwiększał rozmiary swojej produkcji i mógł również zwiększyć wielkość sprzedaży w związku z rozszerzaniem się rynku wspólnotowego.
Biorąc pod uwagę te pozytywne tendencje rozwojowe, przemysł wspólnotowy powiększył swoją zdolność produkcyjną po raz drugi między 1999 r. a IP.
Zwiększenie to wynosiło około 10000 ton.
Tym razem jednakże przemysł wspólnotowy nie mógł zwiększyć produkcji oraz wielkości sprzedaży w celu wykorzystania swoich nowych mocy przerobowych i w związku z tym wykorzystanie zdolności produkcyjnej znacznie zmalało.
Ponieważ produkcja TWP jest kapitałochłonna i w związku z tym koszty stałe są odpowiednio wysokie, zmniejszenie produkcji i wielkości sprzedaży w okresie od 1999 r. do IP miało bezpośredni negatywny wpływ na sytuacją finansową przemysłu wspólnotowego.
Należy zauważyć, że ceny głównego surowca w tym samym okresie pozostały niezmienione.
(91) Zwiększenie zdolności produkcyjnej w okresie od 1999 r. do IP miało więc istotnie negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego. Wynikało to z faktu, iż nastąpiło równocześnie ze zmniejszeniem produkcji i wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Drugie z wyżej wymienionych obniżeń spowodowane było jednak naciskiem na rynek wspólnotowy przywozu TWP z Indii.
Chociaż konsumpcja Wspólnoty zmniejszyła się o około 14000 ton w okresie od 1999 r. do IP, wielkość przywozu TWP z Indii zwiększyła się o około 10000 ton w tym samym okresie z powodu agresywnego zachowania cen.
Ceny przy przywozie TWP z Indii były znacząco niższe wobec cen przemysłu wspólnotowego w IP, a odpowiadająca im wielkość przywozu została powiększona w takim stopniu, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie zwiększyć ani też nawet utrzymać spadającej sprzedaży i wielkości produkcji, a w rezultacie ograniczyć negatywnego wpływu swojej zwiększonej zdolności produkcyjnej.
(92) Uważa się, że o ile koszty związane z inwestycjami, a zatem zwiększona zdolność produkcyjna, rzeczywiście miały negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego w okresie od 1999 r. do IP, wpływ ten został jednakże pogorszony koniecznością obniżenia przez przemysł wspólnotowy sprzedaży, wielkości produkcji i cen sprzedaży.
To natomiast wynikało z nacisku wywieranego przez niskie ceny oraz wielkość przywozu z Indii, który w tym samym okresie zwiększył się ponaddwukrotnie, przy równoczesnym zmniejszeniu konsumpcji Wspólnoty.
(93) Dlatego jest jasnym, iż przy nieobecności przywozu subsydiowanego z Indii przemysł wspólnotowy byłby w stanie utrzymać ceny sprzedaży na poziomie z 1998 r. i podnieść wielkość produkcji oraz sprzedaży.
To doprowadziłoby również do zrównoważenia gospodarki i, w warunkach uczciwego handlu, przemysł wspólnotowy byłby w stanie wchłonąć większość, jeśli nie wszystkie dodatkowe koszty stałe związane ze swoimi inwestycjami.
Zmniejszenie popytu
(94) O ile konsumpcja Wspólnoty ogólnie wzrosła w okresie objętym badaniem, to w okresie od 1999 r. do IP miał miejsce jej spadek.
Chociaż ta tendencja spadkowa nastąpiła równocześnie ze zmniejszeniem wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego, należy po pierwsze zauważyć, że wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się proporcjonalnie mniej niż konsumpcja Wspólnoty. Po drugie, w tym samym okresie przywóz pochodzący z Indii zwiększył się prawie dwukrotnie.
Dlatego chociaż nie należy wykluczać, iż zmniejszenie popytu miało szkodliwy wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, jego wpływ należy uznać za drugorzędny w porównaniu z wpływem przywozu subsydiowanego.
Globalne pogorszenie się sytuacji gospodarczej
(95) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że przemysł wspólnotowy poniósł szkody z powodu pogorszenia się światowej sytuacji gospodarczej od końca 2000 r. i że powinno to zostać wzięte pod uwagę i przeliczone do celów analizy związku przyczynowego.
(96) Należy po pierwsze zauważyć, że powyższa analiza wykazała, że sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego zaczęła się pogarszać przed końcem 2000 r.
Po drugie, w sytuacji światowego kryzysu gospodarczego należałoby oczekiwać, iż stanie się to udziałem wszystkich podmiotów gospodarczych we Wspólnocie.
Jednakże w czasach, gdy na rynku istniała sytuacja zniżkowa, indyjscy producenci eksportujący zdołali znacznie podnieść wielkość sprzedaży we Wspólnocie.
Jak to zostało wyjaśnione powyżej, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się proporcjonalnie mniej niż konsumpcja Wspólnoty.
Ponadto wpływ światowego kryzysu został wzięty pod uwagę w wyżej wymienionym zmniejszeniu popytu.
(97) W związku z powyższym nawet jeśli nie można wykluczyć, iż słaba koniunktura gospodarcza miała również wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, stwierdza się, iż odegrała ona znikomą rolę w porównaniu z wpływem przywozu subsydiowanego na obniżenie cen.
Wyniki dotyczące wywozu przemysłu wspólnotowego
(98) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, iż utrata udziału w rynku przemysłu wspólnotowego spowodowana jest faktem, iż skoncentrowano się na sprzedaży na wywóz, a nie sprzedaży krajowej.
Wzrost wielkości wywozu przemysłu wspólnotowego świadczy o tym, że jest on konkurencyjny na rynkach, na których dominuje uczciwy handel.
Należy również przypomnieć, że o ile istotnie w okresie objętym badaniem wywóz zwiększył się czterokrotnie, jego rozmiary pozostały znikome w porównaniu z całkowitą sprzedażą przemysłu wspólnotowego.
Ponadto zauważa się, iż rentowność przemysłu wspólnotowego ustalana jest przez odniesienie do sprzedaży wyłącznie na rynku wspólnotowym.
W przypadku braku innych uwag na powyższe tematy wnioski zawarte w akapitach 126–127 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
Cena surowca
(99) Nie otrzymano żadnych uwag na ten temat, dlatego wniosek zawarty w akapitach 123–125 rozporządzenia tymczasowego, tj. że ceny surowców przemysłu wspólnotowego nie są odpowiedzialne za szkody, jakie poniósł przemysł wspólnotowy, zostaje potwierdzony.
Inne argumenty wysunięte przez zainteresowane strony
(100) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, iż zmniejszenie wielkości produkcji w IP należy przypisać celowemu zamknięciu zakładu jednego z dwóch producentów wspólnotowych stanowiących przemysł wspólnotowy.
Badanie wykazało jednakże, iż w IP nie nastąpiło zamknięcie żadnego zakładu.
Producent, o którym mowa potwierdził, iż nie nastąpiło zamknięcie żadnego zakładu i stwierdził, że wszelkie zmniejszenia wielkości produkcji jego spółki w IP były wynikiem pojawienia się TWP o niskich cenach na rynku wspólnotowym.
Dlatego argument został odrzucony.
4.
Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(101) W związku z powyższym podtrzymuje się ustalenie, iż przywóz subsydiowany miał szkodliwy wpływ na przemysł wspólnotowy, w szczególności w okresie od 1999 r. do IP, którego sytuacja charakteryzowała się zmniejszającą się wielkością sprzedaży, zaniżonymi cenami sprzedaży, utratą udziału w rynku oraz znaczącym pogorszeniem się sytuacji finansowej, szczególnie jeśli chodzi o rentowność i zwroty z inwestycji.
W tym samym okresie wielkość przywozu z Indii po cenach, które uznane zostały za ceny podcięte w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego, znacznie wzrosły zarówno w kategoriach bezwzględnych jak i względnych.
(102) Zbadano następujące inne znane kwestie: przywóz pochodzący z innych państw trzecich, sprzedaż innych producentów wspólnotowych, inwestycje przemysłu wspólnotowego, zmniejszenie się popytu, światową koniunkturę gospodarczą, ceny surowca oraz wyniki dotyczące wywozu przemysłu wspólnotowego. Stwierdzono, iż niektóre z tych czynników również miały szkodliwy wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Wpływ tych czynników pogorszył znaczący negatywny wpływ, jaki na sytuację przemysłu wspólnotowego miał gwałtowny przywóz pochodzący z Indii, który rozpatrzony osobno także spowodował istotne szkody przemysłu wspólnotowego.
(103) W świetle powyższej analizy, która należycie wyróżnia i wyodrębniła wpływy wszystkich znanych czynników od siebie nawzajem oraz ich wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwego wpływu przywozu subsydiowanego, a po upewnieniu się, iż szkody spowodowane przez inne czynniki nie są przypisywane przywozowi subsydiowanemu, niniejszym podtrzymuje się, iż wpływ tych innych czynników nie wystarczył, by zmienić fakt, iż istnieje rzeczywisty i znaczący związek przyczynowy między przywozem subsydiowanym a istotnymi szkodami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(104) W związku z wydarzeniami, które miały miejsce przed dokonaniem tymczasowych ustaleń, tj. z zamknięciem zakładu Dupont SA, sprawdzono ponownie, czy mimo wniosku o szkodliwym subsydiowaniu istnieją ważkie przyczyny, które mogłyby doprowadzić do wniosku, iż w interesie Wspólnoty nie leży nałożenie ostatecznych środków wyrównawczych.
1.
Przemysł wspólnotowy i inni producenci wspólnotowi
(105) Jak to zostało wyjaśnione w rozporządzeniu tymczasowym, nie ma powodu wątpić w rentowność i konkurencyjność przemysłu wspólnotowego w normalnych warunkach rynkowych.
Fakty wskazują jednakże, iż w przypadku braku warunków uczciwego handlu istnienie przemysłu wspólnotowego jest poważnie zagrożone.
Nieuczciwy handel, jaki zaistniał na rynku wspólnotowym, spowodował już zamknięcie spółki Dupont SA, która nie była w stanie przetrwać w obecnej osłabionej sytuacji na rynku.
W przypadku nienałożenia odpowiednich środków nie można wykluczyć, iż podobne doświadczenie może stać się udziałem innych producentów wspólnotowych.
(106) Należy przypomnieć, że pomimo faktu, iż tylko dwaj producenci wspólnotowi mogli brać udział w badaniu, postępowanie zostało w pełni wsparte przez producentów wspólnotowych, reprezentujących około 75 % produkcji wspólnotowej.
Jak to zostało wyjaśnione powyżej, inni producenci wspólnotowi również zauważyli drastyczne zmniejszenie swoich udziałów w rynku wspólnotowym oraz wielkości sprzedaży.
(107) Tymczasowy wniosek, iż w interesie przemysłu wspólnotowego oraz innych producentów wspólnotowych należy wprowadzić środki, zostaje więc potwierdzony.
2.
Importerzy
(108) Na etapie tymczasowym nie otrzymano żadnej odpowiedzi od któregokolwiek z importerów lub podmiotów gospodarczych.
W tymczasowym rozporządzeniu stwierdzono, iż nałożenie środków nie zmieni ich sytuacji w sposób znaczący.
(109) Z braku jakichkolwiek dalszych uwag od zainteresowanych stron po nałożeniu środków tymczasowych powyższe wnioski zostają potwierdzone.
3.
Dostawcy surowca
(110) Z braku jakichkolwiek uwag potwierdza się wstępny wniosek, że w interesie dostawców surowców leży nałożenie środków.
4.
Użytkownicy
(111) Na etapie tymczasowym tylko jeden użytkownik podjął współpracę.
Z braku jakichkolwiek uwag lub reakcji wynikających z nałożenia środków tymczasowych potwierdza się wniosek, że nałożenie środków nie zmniejszy rentowności i konkurencyjności użytkowników.
5.
Wnioski
(112) Nienałożenie środków wyrównawczych poważnie zagroziłoby istnieniu przemysłu wspólnotowego i innych producentów wspólnotowych.
Dodatkowo wniosek ten wspiera fakt, iż w wyniku nieuczciwego handlu, jaki zdominował rynek wspólnotowy, jeden producent musiał zamknąć swój zakład znajdujący się na terenie Wspólnoty.
(113) W przeciwnym wypadku, czyli jeśli nie zostaną nałożone ostateczne środki, trwający spadek rentowności przemysłu wspólnotowego zaobserwowany w okresie objętym badaniem wywoła dalsze ryzyko zamykania kolejnych zakładów produkujących TWP na terenie Wspólnoty.
(114) W związku z powyższym Komisja stanęła na stanowisku, że nie ma żadnych nieodpartych powodów, dla których należałoby nie nakładać środków wyrównawczych.
I. OSTATECZNY TRYB POSTĘPOWANIA
(115) W świetle wniosków odnoszących się do subsydiów, szkód, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty potwierdza się, iż ostateczne środki wyrównawcze powinny zostać zastosowane w celu zapobieżenia dalszym szkodom, jakie przywóz subsydiowany z Indii może spowodować w przemyśle wspólnotowym.
1.
Poziom zniesienia szkód
(116) Do celów ustanawiania wysokości środków, które mają zostać ostatecznie nałożone, potwierdza się niniejszym, że ceny przy przywozie subsydiowanym powinny zostać podniesione do poziomu nieszkodliwego.
(117) Indyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że poziom zysku stosowany do wyliczania cen nieszkodliwych został ustalony arbitralnie, ponieważ został oparty na najwyższej marży zysku zanotowanej w okresie objętym badaniem.
(118) Należy przypomnieć, iż poziom zysku brany pod uwagę przy obliczaniu ceny nieszkodliwej powinien odpowiadać poziomowi, jaki przemysł wspólnotowy mógł spodziewać się osiągnąć na rozsądnych zasadach w przypadku braku szkodliwego dumpingu.
Rok 1998 został uznany za właściwy punkt odniesienia, ponieważ uznano, iż w tym roku przywóz z Indii nie wywierał jeszcze osłabiającego wpływu na ceny przemysłu wspólnotowego i że przywóz z krajów objętych środkami znajdował się już na poziomie podobnym do poziomu dominującego w IP.
Fakt, że jeden producent wspólnotowy musiał zostać wyłączony z definicji przemysłu wspólnotowego, w wyniku czego należało określić nową wysokość rentowności dla okresu objętego badaniem, nie zmienia tymczasowego ustalenia, iż w warunkach uczciwego handlu w stosunku do takiego przemysłu można było oczekiwać, w rozsądnym wymiarze, osiągnięcia poziomu zysków w wysokości 8 % w przypadku braku przywozu subsydiowanego i dumpingowego.
(119) Biorąc powyższe pod uwagę, metody użyte do ustanawiania poziomu zniesienia szkód przedstawione w akapitach 155–157 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
(120) Tak jak w przypadku marginesów podcięcia cenowego powyżej, wysokość szkód została również ponownie przeanalizowana i poprawiona.
2.
Forma i wysokość cła
(121) Ponieważ wielkość subsydium okazała się niższa niż margines zniesienia szkód, stawka ostatecznych ceł wyrównawczych powinna być proporcjonalna do wielkości subsydium ustalonych zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Indo Rama Synthetics Limited _BAR_ 4,1 %, _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ 0 %, _BAR_
Welspun Syntex Limited _BAR_ 9,1 %, _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący nieuwzględnieni w próbie _BAR_ 5,2 %, _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 9,1 %. _BAR_
(122) Stawki ceł wyrównawczych dla poszczególnych spółek wyszczególnionych w niniejszym rozporządzeniu została określona na podstawie ustaleń niniejszego badania.
Odzwierciedlają one więc sytuację ustaloną podczas badania w odniesieniu do tych spółek.
Powyższe stawki celne (w odróżnieniu od ceł ogólnokrajowych odnoszących się do "wszystkich innych spółek") dotyczą zatem wyłącznie przywozu produktów pochodzących z zainteresowanego kraju, wyprodukowanych przez spółki i przez konkretne, wymienione osoby prawne.
Produkty przywożone wyprodukowane przez jakąkolwiek inną spółkę niewymienioną z nazwy i adresu w części działającej niniejszego rozporządzenia, w tym osoby prawne powiązane z wymienionymi spółkami, nie mogą korzystać z ceł o wyżej ustalonej stawce, lecz z ceł stosowanych wobec "wszystkich innych spółek".
(123) Wszelkie żądania zastosowania tych indywidualnych stawek ceł wyrównawczych (np. w wyniku zmiany nazwy osoby prawnej lub utworzenia nowych jednostek produkcyjnych lub handlowych) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji [4], z załączeniem wszelkich odpowiednich informacji, w szczególności dotyczących zmian działalności spółki związanej z produkcją, sprzedażą na rynku krajowym oraz sprzedażą na wywóz, związanych na przykład ze zmianą tej nazwy lub zmianą jednostek produkcyjnych lub handlowych.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja, jeśli to właściwe, uzupełnia stosownie rozporządzenie, uaktualniając wykaz spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
J. POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(124) Ze względu na wielkość subsydiów będących podstawą do nałożenia ceł wyrównawczych ustalonych dla producentów eksportujących i w świetle wielkości szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy uważa się za słuszne, by wielkości pozyskane dzięki stosowaniu tymczasowych ceł wyrównawczych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1411/2002 były ostatecznie pobierane w wysokości ostatecznie nałożonego cła lub wysokości cła tymczasowego, jeśli to ostatnie było niższe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się niniejszym ostateczne cło wyrównawcze na przywóz przędzy teksturowanej z poliestrów (TWP), objętej kodem CN 54023300 i pochodzącej z Indii.
2.
Stawka ostatecznego cła wyrównawczego stosowana do ceny netto na granicy Wspólnoty przed zapłaceniem cła na produkty wytworzone przez następujące spółki ustala się następująco:
Spółka _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chhabria Polyester Corporation Mehta House, 1st Floor, 91, Bombay Samachar Marg, Mumbai 400 023, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 388 _BAR_
Indo Rama Synthetics Limited 51-A, Industrial Area, Sektor III, Pithampur, 453 001, Distt.
Dhar, Madhya Pradesh, Indie _BAR_ 4,1 % _BAR_ A 389 _BAR_
Microsynth Fabrics Limited 6, Jai Tirath Mansion, Barrack Road, Behind Metro Cinema, Mumbai 400 020, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 390 _BAR_
Modern Petrofils NH No 8, Baman Gam, Taluka: Karjan, Distt: Baroda 391 210, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 391 _BAR_
Nova Petrochemicals Limited 402, Trividh Chambers, Ring Road, Surat, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 392 _BAR_
Parasrampuria Industries Limited 208, Nariman Point, Mumbai 400 021, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 393 _BAR_
Reliance Industries Limited Maker Chambers IV, Nariman Point, Mumbai, 400 021, Indie _BAR_ 0,0 % _BAR_ A 394 _BAR_
Sarla Polyester Limited 304, Arcadia, 195 Nariman Point, Mumbai 400 021, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 395 _BAR_
Supertex Industries Limited Balkrishna Krupa, 2nd Floor, 45/49, Babu Genu Road, Princess Stree, Mumbai 400 002, Indie _BAR_ 5,2 % _BAR_ A 396 _BAR_
Welspun Syntex Limited Kamani Wadi, 1st Floor, 542, Jaganath Shankar Sheth Road, Chira Bazar, Mumbai 400 002, Indie _BAR_ 9,1 % _BAR_ A 397 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 9,1 % _BAR_ A 999 _BAR_
3.
O ile nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowych ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz TWP pochodzącej z Indii w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1411/2002 pobierane są zgodnie z wysokością ostatecznie nałożonych ceł lub wysokością ceł tymczasowych, jeśli to ostatnie jest niższe.
Kwoty zabezpieczone pobrane powyżej stawek ostatecznych ceł wyrównawczych zostają zwrócone.
Artykuł 3
Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu TWP pochodzącej z Indonezji zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2097/2002
z dnia 27 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1186/2002 [3], ustanawia, do celów wdrożenia środków zawartych w programach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, termin przedstawienia programów przez wspólnotowe federacje handlowe lub organizacje międzybranżowe danemu Państwu Członkowskiemu na dzień 15 czerwca każdego roku.
(2) W celu wykorzystania dostępnych środków finansowych przewidzianych w środkach wsparcia działań informacyjnych i promocyjnych podczas ich pierwszego zastosowania w sierpniu 2002 r. organizacjom tym należy umożliwić przedstawienie nowych programów.
(3) A zatem pożyteczne byłoby stworzenie możliwości przedstawiania nowych programów informacyjnych i promocyjnych dwa razy do roku.
(4) Biorąc pod uwagę, z jednej strony, doświadczenia nabyte przy analizie przedstawionych programów w dziedzinie informacji dotyczącej wspólnotowych systemów dla PDO, PGI i TSG oraz dla produkcji organicznej, z drugiej strony rozwój polityki Wspólnoty w tych obszarach, należy przystosować wytyczne dla tych sektorów.
(5) Należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 94/2002.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na wspólnym posiedzeniu Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 94/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W celu wdrożenia środków zawartych w programach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 wspólnotowe federacje handlowe lub organizacje międzybranżowe, reprezentatywne dla danych sektorów, przedstawiają programy w odpowiedzi na zaproszenia do składania ofert, wystawione przez zainteresowane Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 31 stycznia i 31 lipca każdego roku."
2) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Najpóźniej do dnia 15 marca i 30 września każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wstępną listę programów i proponowanych organów wdrażających oraz kopię każdego programu, jaki wybrały.";
b) w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Po przeanalizowaniu programów znajdujących się na ostatecznym wykazie, określonym w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, Komisja zadecyduje, najpóźniej do dnia 31 maja i 15 grudnia, które programy może częściowo sfinansować w ramach wstępnych budżetów, wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia."
3) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) i zmieniające rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki wykonawcze do istniejących rozporządzeń i dyrektyw w zakresie bezpieczeństwa na morzu zostały przyjęte według procedur regulacyjnych, przewidujących utworzenie komitetu ustanowionego dyrektywą Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącą minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [5] oraz, w niektórych przypadkach, utworzenie komitetu tymczasowego.
Takie komitety podlegały przepisom określonym w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [6].
(2) Rezolucją z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki dotyczącej bezpieczeństwa mórz [7] Rada zatwierdziła w zasadzie utworzenie Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) oraz wezwała Komisję do przedstawienia propozycji utworzenia takiego Komitetu.
(3) COSS centralizuje zadania komitetów utworzonych zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki i ochrony warunków życia i pracy na statku, a także wspomaga Komisję i jej doradza we wszystkich sprawach dotyczących bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania lub redukcji zanieczyszczeń środowiska naturalnego powstałych w związku z żeglugą morską.
(4) Zgodnie z rezolucją z dnia 8 czerwca 1993 r. powinien być utworzony Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki i powinny mu być powierzone zadania, które poprzednio były powierzone komitetom utworzonym zgodnie z wyżej wspomnianymi przepisami.
Nowe przepisy wspólnotowe przyjęte w zakresie bezpieczeństwa na morzu powinny przewidywać odwołanie do utworzonego w ten sposób komitetu.
(5) Decyzja 87/373/EWG została zastąpiona decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8], której przepisy powinny mieć zastosowanie do COSS.
Celem tej decyzji jest określenie stosownych procedur odnoszących się do Komitetu i zapewnienie obszerniejszego informowania Parlamentu Europejskiego i społeczeństwa o pracy komitetów.
(6) Środki wymagane w celu wykonania wyżej wspomnianych przepisów powinny być przyjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE.
(7) Wyżej wspomniane przepisy powinny być także zmienione w celu zastąpienia przez COSS komitetu utworzonego na mocy dyrektywy 93/75/EWG lub, gdzie stosowne, tymczasowego komitetu utworzonego odrębnym aktem. To rozporządzenie powinno w szczególności zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 613/91 z dnia 4 marca 1991 r. w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty [9], (WE) nr 2978/94 z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie wykonania rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) A.747(18) w sprawie stosowania pomiaru tonażu przestrzeni balastowych na zbiornikowcach z oddzielnymi przedziałami balastowymi [10], (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich typu ro-ro [11] i rozporządzenie (WE) nr 417/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania w odniesieniu do tankowców pojedynczokadłubowych i uchylająca rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94 [12], w celu wprowadzenia odniesienia do COSS i ustalenia procedury regulacyjnej ustanowionej w art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(8) Ponadto wyżej wspomniane przepisy bazują na stosowaniu przepisów wynikających z instrumentów międzynarodowych obowiązujących w dniu przyjęcia odnośnego aktu wspólnotowego lub w dniu określonym przez ten akt.
Wskutek tego Państwa Członkowskie nie mogą stosować późniejszych zmian do tych instrumentów międzynarodowych do czasu wprowadzenia zmian do dyrektyw lub rozporządzeń Wspólnoty.
Niemożność zapewnienia, aby data wejścia w życie zmiany na szczeblu międzynarodowym była zbieżna z datą wejścia w życie rozporządzenia włączającego tę zmianę do prawa wspólnotowego, powoduje poważne ujemne skutki, zwłaszcza w postaci opóźnienia stosowania we Wspólnocie najnowszych i najbardziej rygorystycznych międzynarodowych norm bezpieczeństwa.
(9) Jednakże niezbędne jest dokonanie rozróżnienia między przepisami aktu wspólnotowego odwołującymi się w celu ich stosowania do instrumentu międzynarodowego a przepisami prawa wspólnotowego odtwarzającymi instrument międzynarodowy całkowicie lub częściowo.
W tym drugim przypadku najnowsze zmiany wprowadzone do instrumentów międzynarodowych nie mogą w żadnym przypadku być stosowane do czasu zmiany odnośnych przepisów prawa wspólnotowego.
(10) Dlatego Państwom Członkowskim powinno się zezwolić na stosowanie najnowszych przepisów instrumentów międzynarodowych, z wyjątkiem przepisów wyraźnie włączonych do aktu wspólnotowego.
Można tego dokonać poprzez oświadczenie, że stosuje się międzynarodową konwencję do celów odnośnej dyrektywy lub rozporządzenia "w jej aktualnej wersji", bez podania daty.
(11) W celu uzyskania przejrzystości odpowiednie zmiany do instrumentów międzynarodowych, które są zintegrowane z morskim prawodawstwem wspólnotowym, powinny być opublikowane we Wspólnocie poprzez ich publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(12) Jednakże należy ustanowić specjalną procedurę kontroli zgodności dla umożliwienia Komisji, po konsultacji z COSS, stosowania wszelkich niezbędnych środków w celu wykluczenia ryzyka wystąpienia sprzeczności między zmianami do instrumentów międzynarodowych a wyżej wspomnianymi obowiązującymi przepisami lub polityką Wspólnoty dotyczącą bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki i ochrony warunków życia i pracy na statku, lub celami realizowanymi przez te przepisy.
Taka procedura powinna również zapobiegać zmianom na szczeblu międzynarodowym polegającym na obniżaniu standardów bezpieczeństwa na morzu osiągniętych we Wspólnocie.
(13) Procedura kontroli zgodności będzie w pełni skuteczna jedynie w przypadku możliwie najszybszego stosowania planowanych środków, w każdym razie przed wygaśnięciem nieprzekraczalnego terminu wejścia w życie zmiany na szczeblu międzynarodowym.
Wskutek tego Rada powinna przyjąć proponowane środki zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE w ciągu jednego miesiąca,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ulepszenie wdrażania przepisów wspólnotowych w sprawie bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki i warunków życia i pracy na statku, o których mowa w art. 2 ust. 2:
a) poprzez centralizację zadań komitetów utworzonych zgodnie z morskimi przepisami wspólnotowymi i zastąpionych jednym Komitetem ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki, występujący pod nazwą "COSS", ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia;
b) poprzez przyspieszenie aktualizacji i ułatwianie wprowadzania dalszych zmian do morskich przepisów wspólnotowych ze względu na rozwój instrumentów międzynarodowych określonych w art. 2 ust. 1.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) wyrażenie "instrumenty międzynarodowe" oznacza konwencje, protokoły, rezolucje, kodeksy, zbiory przepisów, okólniki i normy oraz przepisy przyjęte przez konferencje międzynarodowe, Międzynarodową Organizację Morską (International Maritime Organisation IMO), Międzynarodową Organizację Pracy (International Labour Organisation ILO) lub strony Protokołu ustaleń, określone w obowiązujących przepisach morskich przepisów wspólnotowych;
2) "morskie przepisy wspólnotowe" oznacza niżej wymienione obowiązujące akty Wspólnoty:
a) rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91;
b) dyrektywa Rady 93/75/EWG;
c) rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94;
d) dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [13];
e) dyrektywa Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotycząca inspekcji państwa portu [14];
f) rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95;
g) dyrektywa Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [15];
h) dyrektywa Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiająca zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej [16];
i) dyrektywa Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie norm i standardów bezpieczeństwa dla statków pasażerskich [17];
j) dyrektywa Rady 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów Państw Członkowskich Wspólnoty lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty [18];
k) dyrektywa Rady 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich [19];
l) dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie urządzeń portowych do odbioru odpadów ze statków i pozostałości po ładunku [20];
m) dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu szkolenia marynarzy [21];
n) dyrektywa 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. ustanawiająca zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach [22];
o) rozporządzenie (WE) nr 417/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 3
Utworzenie Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (zwany dalej COSS).
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Przyjmuje się, że termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 4
Włączanie zmian wprowadzonych do instrumentów międzynarodowych w prawie wspólnotowym
Do celów morskich przepisów wspólnotowych za instrumenty międzynarodowe obowiązujące uważa się te, które weszły w życie, w tym najnowsze zmiany, z wyłączeniem zmian, które zostały wykluczone z zakresu morskich przepisów wspólnotowych w wyniku procedury kontroli zgodności ustanowionej w art. 5.
Artykuł 5
Procedura kontroli zgodności
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia i w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia kolizji między morskimi przepisami wspólnotowymi a instrumentami międzynarodowymi Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ze sobą poprzez posiedzenia koordynacyjne i/lub stosowanie innych właściwych środków w celu określenia, gdzie stosowne, wspólnego stanowiska lub poglądu na właściwym forum międzynarodowym.
2.
Niniejszym ustanawia się procedurę kontroli zgodności w celu wyłączenia z zakresu morskich przepisów wspólnotowych zmian do instrumentów międzynarodowych jedynie w przypadku, gdy na podstawie oceny Komisji istnieje oczywiste ryzyko, że międzynarodowa zmiana, w zakresie rozporządzeń i dyrektyw wymienionych w art. 2 ust. 2, obniży standardy bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki lub ochrony warunków życia i pracy na morzu, ustanowione przez morskie przepisy wspólnotowe, lub też będzie z nimi sprzeczna.
Procedura kontroli zgodności może być stosowana jedynie w celu wprowadzania zmian do morskich przepisów wspólnotowych w zakresie wyraźnie objętym procedurą regulacyjną i ściśle w ramach wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji.
3.
W okolicznościach określonych w ust. 2 procedura kontroli zgodności jest wszczynana przez Komisję, która, gdzie stosowne, może działać na wniosek Państwa Członkowskiego.
Komisja bezzwłocznie przedstawia Komitetowi COSS, po przyjęciu zmian instrumentów międzynarodowych, propozycję środków mających na celu wyłączenie danej zmiany z odnośnego tekstu wspólnotowego.
Procedura kontroli zgodności, gdzie stosownie łącznie z procedurami ustanowionymi w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, musi być zakończona przynajmniej na miesiąc przed upływem terminu ustalonego na szczeblu międzynarodowym dla dorozumianego przyjęcia odnośnej zmiany lub przewidzianej daty wejścia w życie tej zmiany.
4.
W przypadku zaistnienia ryzyka określonego w ust. 2 akapit pierwszy Państwa Członkowskie w okresie stosowania procedury kontroli zgodności powstrzymują się od inicjatyw zmierzających do włączenia zmiany do ustawodawstwa krajowego lub zastosowania odnośnej zmiany w stosunku do międzynarodowego instrumentu.
Artykuł 6
Informacje
Wszystkie odnośne zmiany instrumentów międzynarodowych, które są włączone do morskich przepisów wspólnotowych zgodnie z art. 4 i 5, są publikowane do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Uprawnienia Komitetu COSS
COSS wykonuje swoje uprawnienia przyznane mu na mocy obowiązujących przepisów wspólnotowych. Artykuł 2 ust. 2 może zostać zmieniony przy zastosowaniu procedury określonej w art. 3 ust. 2 w celu włączenia odniesienia do aktów wspólnotowych przyznających Komitetowi COSS uprawnienia wykonawcze, które wchodzą w życie po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 613/91
W rozporządzeniu (EWG) nr 613/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "Konwencje"; oznacza Międzynarodową Konwencję o Bezpieczeństwie Życia na Morzu, (Solas 1974), Międzynarodową Konwencję o Liniach Ładunkowych (LL 66) i Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Marpol 73/78), w ich aktualnych wersjach, a także odnośne wiążące rezolucje przyjęte przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO).";
2) artykuły 6 i 7 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Morskiej i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Mórz przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) [23].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [24], uwzględniając przepisy jej art. 8.
Przyjmuje się, że termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
Zmiany instrumentów międzynarodowych określonych w art. 1 mogą być wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.".
Artykuł 9
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2978/94
W rozporządzeniu (WE) nr 2978/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) Marpol "73/78"; oznacza Międzynarodową Konwencję z 1973 r. Marpol 73/78 — Międzynarodowa konwencja z 1973 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, zmienioną odnoszącym się do niej Protokołem z 1978 r., w ich aktualnych wersjach.";
2) w art. 6 dodaje się następujący akapit:
"Zmiany do instrumentów międzynarodowych określonych w art. 3 mogą być wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) [*] Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 1..";
3) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23., uwzględniając przepisy jej art. 8.
Przyjmuje się, że termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.".
Artykuł 10
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 3051/95
W rozporządzeniu (WE) nr 3051/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 9 dodaje się następujący akapit w brzmieniu:
"Zmiany do instrumentów międzynarodowych określonych w art. 2 mogą być wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) [*] Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 1..";
2) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23., uwzględniając przepisy jej art. 8.
Przyjmuje się, że termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.".
Artykuł 11
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 417/2002
W rozporządzeniu (WE) nr 417/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. "Marpol 73/78"; oznacza Międzynarodową konwencję z 1973 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, zmienioną odnoszącym się do niej Protokołem z 1978 r., w ich aktualnych wersjach.";
2) artykuł 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) [*] Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 1..";
3) w art. 11 dodaje się następujący akapit w brzmieniu:
"Zmiany instrumentów międzynarodowych określonych w art. 3 ust. 1 mogą być wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002."
Artykuł 12
Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2103/2002
z dnia 28 listopada 2002 r.
zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Republice Południowej Afryki przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2590/2001 [4], ustanawia wymagania w stosunku do zatwierdzenia kontroli zgodności dokonywanych przed przywozem do Wspólnoty przez państwa trzecie, które o to wnioskują.
(2) Dnia 11 marca 2002 r. władze Republiki Południowej Afryki wysłały do Komisji wniosek w sprawie zatwierdzenia czynności kontrolnych wykonywanych przez Urząd ds. Kontroli Wywozowej Produktów Łatwo Psujących się (PPECB) pod nadzorem Ministerstwa Rolnictwa.
Stwierdza on, że omawiana instytucja posiada niezbędny personel, wyposażenie i pomieszczenia w celu przeprowadzania kontroli, że stosuje metody równoważne do metod określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 i że świeże owoce i warzywa wywożone z Republiki Południowej Afryki do Wspólnoty muszą spełniać normy równoważne ze wspólnotowymi normami handlowymi.
(3) Informacje nadesłane przez Państwa Członkowskie oraz informacje będące w posiadaniu Komisji wykazują, że między latami 1997 i 2002, przywóz świeżych owoców i warzyw z Republiki Południowej Afryki powodował stosunkowo wąski zakres niezgodności z normami handlowymi.
(4) Przedstawiciele południowoafrykańskich służb inspekcyjnych regularnie uczestniczą w międzynarodowych wysiłkach w zakresie uzgadniania norm handlowych w odniesieniu do owoców i warzyw w Grupie Roboczej ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących i Rozwoju Jakości przy Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (UN/EKG).
Republika Południowej Afryki także bierze udział w Programie na rzecz zastosowania międzynarodowych norm w odniesieniu do owoców i warzyw w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).
I wreszcie od kilku lat południowoafrykańskie służby inspekcyjne biorą udział w rozmaitych konferencjach i działaniach szkoleniowych organizowanych przez kilka Państw Członkowskich.
(5) Kontrole zgodności wykonywane przez Republikę Południowej Afryki powinny być zatem zatwierdzone z mocą od daty, w której ustanowiona została współpraca administracyjna określona w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 zatwierdza się kontrole zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzone przez Republikę Południowej Afryki przed przywozem do Wspólnoty.
Artykuł 2
Szczegółowe dane dotyczące korespondenta urzędowego i organów kontroli w Republice Południowej Afryki, określonych w art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 podane są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, wydane po kontrolach określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być opracowane w formie zgodnej ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2104/2002
z dnia 28 listopada 2002 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego siły roboczej na terenie Wspólnoty i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1575/2000 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w zakresie dotyczącym wykazu zmiennych edukacji i szkolenia oraz ich kodyfikacji, które należy stosować w celu przesyłania danych począwszy od 2003 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania sondażowego siły roboczej na terenie Wspólnoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1991/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozwój technik i koncepcji, zwłaszcza dotyczących rozróżnienia pomiędzy formalną edukacją a innymi formami działań w zakresie kształcenia, jak również wykonanie klasyfikacji w dziedzinie edukacji i szkolenia, stwarza konieczność dostosowania listy zmiennych edukacji i szkolenia ustanowionej w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 577/98.
(2) W wyniku tego należy także dostosować kodyfikację tych zmiennych ustanowioną w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1575/2000 z dnia 19 lipca 2000 r.
[3] Nową listę i kodyfikację należy wdrożyć już w 2003 r., tak aby zagwarantować pełną zgodność z doraźnym modułem kształcenia ustawicznego [4], który zostanie wykonany w 2003 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 577/98 otrzymuje brzmienie:
"h) edukacja i szkolenie:
udział w formalnej edukacji lub szkoleniu w ciągu ubiegłych czterech tygodni
- poziom,
- dziedzina;
udział w kursach i innych formach kształcenia w ciągu ubiegłych czterech tygodni
- całkowita długość,
- cel ostatniego kursu lub innej formy kształcenia,
- dziedzina ostatniej formy kształcenia,
- uczestniczył(-a) w ostatniej formie kształcenia podczas godzin pracy;
osiągnięcia edukacyjne
- najwyższy osiągnięty z wynikiem pozytywnym poziom edukacji lub szkolenia,
- dziedzina najwyższego poziomu edukacji i szkolenia,
- rok, w którym najwyższy poziom został ukończony z wynikiem pozytywnym."
Artykuł 2
Kodyfikacja zmiennych edukacji i szkolenia, którą należy stosować w celu przesyłania danych począwszy od 2003 r., ustanowiona w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zastępuje odpowiednie zmienne zawarte w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1575/2000.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2137/2002
z dnia 29 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2789/1999 ustanawiające normę handlową w odniesieniu do winogron deserowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2789/1999 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 716/2001 [4], ustanowiło przepisy dotyczące jakości, wielkości oraz tolerancji w odniesieniu do winogron deserowych.
(2) Dla zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy w odniesieniu do winogron deserowych, zalecone przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych.
Ze względu na kilkakrotne modyfikacje tych norm w okresie ostatnich dwóch lat, należy uaktualnić w odpowiedni sposób normę wspólnotową.
(3) Stopień dojrzałości oraz, odpowiednio, walory smakowe winogron deserowych są bezpośrednio skorelowane z zawartością cukru, jak również ze stosunkiem między kwasowością i zawartością cukru, mierzoną w przedmiotowym produkcie.
W celu uniknięcia wprowadzania na rynek winogron o niedostatecznej jakości, należy ustalić minimalne wartości zawartości cukru, jak również ogólne wymogi odnośnie do stosunku zawartości cukru do kwasowości.
(4) Przepisy dotyczące wielkości winogron deserowych są skomplikowane, ponieważ w Dodatku do normy istnieją trzy różne wykazy odmian.
W celu uproszczenia tego tekstu, dwa z trzech wykazów odmian powinny zostać skreślone.
(5) Konieczne jest dokonanie odpowiednich zmian w rozporządzeniu (WE) nr 2789/1999.
(6) W celu stosowania przepisów obecnego rozporządzenia, podmioty gospodarcze muszą przestrzegać niektórych dostosowań technicznych, szczególnie w zakresie posiadanych urządzeń pakujących.
Dlatego też stosowanie obecnego rozporządzenia rozpocznie się po odpowiednio długim okresie od daty jego wejście w życie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2789/1999 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2147/2002
z dnia 2 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1455/1999 ustanawiające normę handlową dla słodkiej papryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/1999 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2706/2000 [4], ustanowiło przepisy dotyczące wyglądu i oznakowania opakowań słodkiej papryki.
(2) W celu zapewnienia przejrzystości na światowym rynku należy wziąć pod uwagę ostatnie zmiany normy dla słodkiej papryki, zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, która ustala, iż opakowania zawierające paprykę o różnych kolorach nie muszą koniecznie zawierać tej samej ilości słodkiej papryki każdego koloru, pod warunkiem że opakowania mają odpowiednie oznakowanie.
Dodatkowo właściwe jest, aby ustanowić, iż opakowania detaliczne mogą zawierać nie tylko słodką paprykę w różnych kolorach, ale również słodką paprykę różnych rodzajów.
(3) Przepisy dotyczące oznakowania należy wyjaśnić w kilku punktach, w szczególności w odniesieniu do etykietowania opakowań konsumpcyjnych zawierających słodką paprykę różnych rodzajów i kolorów.
(4) Dlatego niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 1455/1999.
(5) W celu zastosowania przepisów obecnego rozporządzenia podmioty gospodarcze muszą przeprowadzić pewne dostosowania techniczne, w szczególności w odniesieniu do swoich urządzeń pakujących.
Dlatego stosowanie obecnego rozporządzenia rozpoczyna się po wystarczająco długim okresie od daty jego wejścia w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1455/1999 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 listopada 2002 r.
w sprawie statystyk odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu monitorowania stosowania polityki w zakresie odpadów Wspólnota zobowiązuje do regularnego prowadzenia statystyk produkcji odpadów i zarządzania odpadami z przedsiębiorstw i prywatnych gospodarstw domowych.
Daje to podstawę do monitorowania zgodności z zasadami maksymalizacji odzysku i bezpiecznego unieszkodliwiania.
Ocena zgodności z zasadą zapobiegania powstawaniu odpadów i określenie związku między danymi dotyczącymi wytwarzania odpadów a globalnymi, krajowymi i regionalnymi inwentaryzacjami wykorzystania zasobów wymaga jednak posiadania instrumentów statystycznych.
(2) Zapewnienie porównywalności wyników statystyk dotyczących odpadów wymaga zdefiniowania określeń używanych przy opisie odpadów i zarządzania nimi.
(3) Polityka Wspólnoty w zakresie odpadów doprowadziła do ustanowienia zespołu zasad, do których przestrzegania zobowiązane są jednostki wytwarzające odpady i zarządzające odpadami.
Wymaga to monitorowania odpadów w różnych punktach ciągu ich wytwarzania, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [4].
(5) Zagwarantowanie porównywalności wyników wymaga prowadzenia statystyki odpadów zgodnie z określonym podziałem, we właściwej formie oraz w ramach ustalonych okresów od końca odpowiedniego roku referencyjnego.
(6) Ponieważ cel zaproponowanych działań, mianowicie ustanowienie ram dla tworzenia statystyki Wspólnoty w zakresie wytwarzania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów, nie może być w wystarczającym zakresie osiągnięty przez Państwa Członkowskie z powodu konieczności zdefiniowania określeń opisujących odpady i zarządzanie odpadami, tak aby zapewnić porównywalność statystyk dostarczanych przez Państwa Członkowskie, i ponieważ cel ten można lepiej osiągnąć na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może tu podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z wymienioną w tym artykule zasadą proporcjonalności rozporządzenie niniejsze nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(7) Stworzenie przez Państwa Członkowskie statystyk odpadów powstających przy wszystkich lub niektórych rodzajach działałności gospodarczej spośród działalności A, B i G–Q wg NACE REV 1 przewidzianych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [5] może wymagać okresu przejściowego, niezbędnego dla dużych dostosowań ich krajowych systemów statystycznych.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(9) Komisja skonsultowała się z Komitetem Programów Statystycznych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie ram dla tworzenia statystyki Wspólnoty w zakresie wytwarzania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja, działając w ramach swych kompetencji, tworzą statystyki Wspólnoty w zakresie wytwarzania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów, z wyłączeniem odpadów radioaktywnych, które już są objęte innymi przepisami prawnymi.
3.
Statystyka obejmuje następujące dziedziny:
a) wytwarzanie odpadów zgodnie z załącznikiem I;
b) odzysk i unieszkodliwianie odpadów zgodnie z załącznikiem II;
c) po przeprowadzeniu badań pilotażowych zgodnie z art. 5: przywóz i wywóz odpadów, dla których nie gromadzi się danych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [7], zgodnie z załącznikiem III.
4.
Opracowując statystyki, Państwa Członkowskie i Komisja stosują nomenklaturę statystyczną zorientowaną głównie na substancje wymienione w załączniku III.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2 Komisja ustanawia tabelę równoważności między nomenklaturą statystyczną z załącznika III a wykazem odpadów ustanowionym decyzją Komisji 2000/532/WE [8].
Artykuł 2
Definicje
Do celów i w ramach niniejszego rozporządzenia:
a) "odpady" oznaczają jakąkolwiek substancję lub przedmiot określony w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [9];
b) "oddzielnie zbierane frakcje odpadów" oznaczają odpady z gospodarstw domowych i podobne, selektywnie zbierane w jednorodnych frakcjach przez przedsiębiorstwa usług publicznych, organizacje nienastawione na zysk oraz przedsiębiorstwa prywatne działające w obszarze zorganizowanej zbiórki odpadów;
c) "recykling" ma takie samo znaczenie jak w definicji podanej w art. 3 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [10];
d) "odzysk" oznacza jakiekolwiek działania przewidziane w załączniku II.B do dyrektywy 75/442/EWG;
e) "unieszkodliwianie" oznacza jakiekolwiek działania przewidziane w załączniku II.A do dyrektywy 75/442/EWG;
f) "instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania" oznacza zakład wymagający zezwolenia lub rejestracji na podstawie art. 9, 10 lub 11 dyrektywy 75/442/WE;
g) "odpady niebezpieczne" oznaczają wszelkie odpady zdefiniowane w art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [11];
h) "odpady bezpieczne" oznaczają odpady nieobjęte lit. g);
i) "spalanie" oznacza termiczne przetwarzanie odpadów w spalarni zdefiniowanej w art. 3 pkt 4 lub we współspalarni zdefiniowanej w art. 3 pkt 5 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [12];
j) "składowisko" oznacza miejsce unieszkodliwiania odpadów zdefiniowane w art. 2 lit. g) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [13];
k) "zdolność przerobowa spalarni odpadów" oznacza maksymalną zdolność do spalania odpadów, mierzoną w tonach/rok lub w gigadżulach;
l) "zdolność przerobowa instalacji do recyklingu odpadów" oznacza maksymalną zdolność do recyklingu odpadów, mierzoną w tonach/rok;
m) "pojemność składowiska" oznacza mierzoną w metrach sześciennych wolną pojemność (przy końcu roku zbiórki danych) instalacji składowiskowej, umożliwiającą w przyszłości przyjęcie odpadów;
n) "pojemność innych instalacji do unieszkodliwiania odpadów" oznacza zdolność tych instalacji do unieszkodliwiania odpadów, mierzoną w tonach/rok.
Artykuł 3
Zbieranie danych
1.
Spełniając warunki określające jakość i dokładność zdefiniowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2, Państwa Członkowskie gromadzą dane niezbędne do specyfikacji charakterystyk podanych w załącznikach I i II, korzystając z:
- badań statystycznych,
- źródeł administracyjnych lub innych, np. wynikających ze zobowiązań sprawozdawczych w ramach prawodawstwa wspólnotowego w sprawie zarządzania odpadami,
- procedur ocen statystycznych na podstawie próbek lub estymatorów związanych z odpadami, lub
- połączenie powyższych metod.
Dla zmniejszenia obciążeń związanych z udzielaniem odpowiedzi władze krajowe i Komisja otrzymują dostęp do źródeł danych administracyjnych, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych przez każde z Państw Członkowskich i Komisję w zakresie ich właściwości.
2.
Dla zmniejszenia administracyjnych obciążeń małych przedsiębiorstw z badań statystycznych wyłącza się małe przedsiębiorstwa zatrudniające mniej niż 10 pracowników, chyba że w znacznym stopniu przyczyniają się do produkcji odpadów.
3.
Państwa Członkowskie przedstawiają wyniki statystyczne zgodnie z podziałem wymienionym w załącznikach I i II.
4.
Wyłączenie określone w ust. 2 musi być zgodne z celami obejmującymi zakres i jakość określonymi w załącznikach I i II sekcja 7 ust. 1.
5.
Państwa Członkowskie przekazują do Eurostatu wyniki, zawierające również dane poufne, we właściwym formacie i w ustalonym terminie od zakończenia odpowiednich okresów referencyjnych, jak ustanowiono w załącznikach I i II.
6.
Przewidziane w ust. 5 postępowanie z danymi poufnymi oraz przekazywanie takich danych przeprowadza się zgodnie z istniejącymi przepisami wspólnotowymi, regulującymi poufności informacji statystycznych.
Artykuł 4
Okres przejściowy
1.
W okresie przejściowym Komisja może, na życzenie Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2, przyznać odstępstwa od przepisów sekcji 5 załączników I i II.
Taki okres przejściowy nie może przekraczać:
a) dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia – dla przedłożenia wyników odnoszących się do sekcja 8 załącznika I ppkt 1.1 pozycja 16 (Działalność usługowa) oraz sekcja 8 pkt 2 załącznika II
b) trzech lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia – dla przedłożenia wyników odnoszących się do załącznika I sekcja 8 ppkt 1.1 pozycja 1 (Rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo) i 2 (Rybołówstwo).
2.
Odstępstwa określone w ust. 1 mogą zostać przyznane poszczególnym Państwom Członkowskim tylko dla danych z pierwszego roku referencyjnego.
3.
Komisja opracowuje program przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie badań pilotażowych odpadów powstających z działalności gospodarczych określonych w ust. 1 lit. b).
Celem badań pilotażowych jest rozwinięcie metodologii w celu uzyskiwania regularnych danych przy zastosowaniu zasad statystyki Wspólnoty przewidzianych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 322/97.
Komisja finansuje do 100 % koszty prowadzenia badań pilotażowych.
Na podstawie wniosków z badań pilotażowych Komisja wprowadza niezbędne środki wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 5
Przywóz i wywóz odpadów
1.
Komisja opracowuje program prowadzonych przez Państwa Członkowskie badań pilotażowych przywozu i wywozu odpadów.
Celem badań pilotażowych jest opracowanie metodologii uzyskiwania regularnych danych przy zastosowaniu zasad statystyki Wspólnoty, ustanowionych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 322/97.
2.
Opracowany przez Komisję program badań pilotażowych jest zgodny z treścią załączników I i II w szczególności w aspekcie zakresu i rodzaju odpadów, kategorii odpadów dla ich klasyfikacji, lat referencyjnych i okresowości, biorąc pod uwagę zobowiązania sprawozdawcze wynikające z rozporządzenia (EWG) nr 259/93.
3.
Komisja finansuje do 100 % koszty przeprowadzenia badań pilotażowych.
4.
Na podstawie wniosków z badań pilotażowych Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o możliwości stworzenia statystyki działalności oraz o charakterystykach przywozu i wywozu odpadów objętych badaniami pilotażowymi.
Komisja przyjmuje niezbędne środki wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
5.
Badania pilotażowe są prowadzone w czasie najpóźniej trzech lat od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
Artykuł 6
Środki wykonawcze
Środki niezbędne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia w życie przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Obejmują one środki:
a) dostosowujące do ekonomicznego i technicznego postępu w dziedzinie gromadzenia i statystycznego przetwarzania danych oraz przetwarzania i przesyłania wyników;
b) dostosowujące specyfikacje podane w załącznikach I, II i III;
c) służące przedstawieniu wyników zgodnie z art. 3 ust. 2–4 przy uwzględnieniu struktur gospodarczych i warunków technicznych w Państwie Członkowskim; środki takie mogą umożliwiać poszczególnym Państwom Członkowskim niesporządzanie sprawozdania dla niektórych pozycji podziału, pod warunkiem udowodnionego ograniczonego wpływu tego faktu na jakość statystyki.
We wszystkich przypadkach udzielenia wyłączeń należy podsumować całkowitą ilość odpadów dla każdej pozycji podanej w załącznika I sekcja 2 pkt 1 i sekcja 8 pkt 1;
d) umożliwiające zdefiniowanie właściwych kryteriów oceny jakości oraz treści sprawozdań jakościowych określonych w załącznikach I i II sekcja 7;
e) do ustanowienia właściwego formatu przekazywania wyników przez Państwa Członkowskie w ciągu dwóch lat od daty wejścia niniejszego rozporządzenia w życie;
f) służące stworzeniu wykazu udzielanych Państwom Członkowskim okresów przejściowych i odstępstw, jak podano w art. 4;
g) służące wdrożeniu wyników badań pilotażowych, jak podano w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 1.
Artykuł 7
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Programu Statystycznego, powołany decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [14].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Komisja przekazuje ustanowionemu dyrektywą 75/442/EWG Komitetowi projekt środków, które zamierza przedłożyć Komitetowi Programu Statystycznego.
Artykuł 8
Sprawozdanie
1.
W przeciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz ponownie co trzy lata w okresie późniejszym Komisja składa przed Parlamentem Europejskim oraz Radą sprawozdania w sprawie statystyk zestawionych w zastosowaniu niniejszego rozporządzenia, w szczególności ich jakości, jak również związanego z nimi obciążenia przedsiębiorstw.
2.
W ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję uchylenia nakładających się na siebie zobowiązań sprawozdawczych.
3. W ciągu dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępu badań pilotażowych, określonych w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 1. W razie potrzeby Komisja proponuje zmiany w badaniach pilotażowych, co do których zapadają decyzje zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2151/2002
z dnia 28 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1098/98 wprowadzające tymczasowe środki specjalne w odniesieniu do chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 16a,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) W celu usunięcia nadwyżki z rynku chmielu, rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/98 [2] wprowadza tymczasowe środki specjalne w ramach procedury przewidzianej w art. 16a rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
W ten sposób w Państwach Członkowskich decydujących się na stosowanie tych środków specjalnych, grupy producentów mogą, aż do zbiorów w roku 2002, uciekać się do tymczasowego odłogowania i/lub trwałego wykarczowania powierzchni przeznaczonej pod uprawę chmielu.
(2) Chociaż zastosowanie specjalnych środków odłogowania i karczowania przez pierwsze cztery lata pięcioletniego programu przyjętego przez Radę pozwoliło na zmniejszenie powierzchni przeznaczonej pod uprawę chmielu o 10 % w porównaniu z rokiem 1997, wysiłki w kierunku zrównoważenia rynku są stale potrzebne, a środki powinny zostać utrzymane na następny rok.
(3) W związku z tym art. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1098/98 powinny zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1098/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1:
- w akapicie pierwszym wyrazy „zbiorów w 2002 r.” zastępuje się wyrazami "zbiorów w 2003 r.",
- w akapicie drugim wyrazy "zbiory w 2003 r." zastępuje się wyrazami "zbiory w 2004 r.";
2) w art. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się, począwszy od zbiorów w 1998 r. aż do zbiorów w 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2153/2002
z dnia 3 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1599/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji, Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy i Litwy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie kontyngentów taryfowych Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [1], w szczególności jego art. 1 ust. 3 jak również rozporządzenia i decyzje Rady odnoszące się do państw bałtyckich i innych zainteresowanych państw Europy Środkowej i Wschodniej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na zakończenie ostatnich negocjacji handlowych między Wspólnotą z jednej strony a Łotwą i Litwą z drugiej strony, został zmieniony system minimalnych cen importowych w przywozie do Wspólnoty niektórych owoców miękkich do przetwórstwa pochodzących z tych państw trzecich.
Nowe przepisy wspomnianego systemu są wymienione w dodatku do załącznika C lit. b) do rozporządzenia Rady (WE) nr 1361/2002 [2] w odniesieniu do Litwy oraz w dodatku do załącznika C lit. b) do rozporządzenia Rady (WE) nr 1362/2002 [3] w odniesieniu do Łotwy.
(2) Dla jasności i prawnej pewności, minimalne ceny importowe obecnie wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1599/97 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 538/2000 [5], nie powinny być nadal wykazywane w wymienionym Załączniku.
Jednakże konieczne jest wskazanie prawodawstwa wspólnotowego na mocy, którego ustala się te ceny.
W zależności od omawianego państwa trzeciego, może to być rozporządzenie Rady ustanawiające koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z zainteresowanym państwem lub odpowiednie przepisy Układu Europejskiego z tym państwem.
(3) Dlatego w rozporządzeniu (WE) nr 1599/97 powinny być wprowadzone odpowiednie zmiany.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1599/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Każde zgłoszenie może obejmować jedynie towary jednego i tego samego pochodzenia, objęte jednym kodem Nomenklatury Scalonej, a w przypadku mrożonek, jednym kodem Taric, jak pokazano w załączniku I do niniejszego rozporządzenia."
2) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Dla każdej partii i każdego pochodzenia związanego z partią w czasie przeprowadzania formalności celnych w związku z dopuszczeniem do swobodnego obrotu, właściwe władze porównują wartość wykazaną w zgłoszeniu celnym z minimalną ceną importową w odniesieniu do omawianego produktu, wykazaną w prawodawstwie wspólnotowym określonym w załączniku II, stosowane do omawianego przywozu.
2.
W przypadku gdy wartość wykazana w zgłoszeniu celnym jest niższa od stosowanej ceny minimalnej określonej w ust. 1, pobiera się opłatę wyrównawczą równą różnicy między wartością wykazaną a ceną minimalną."
3) W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekazują Komisji ilości wprowadzone do swobodnego obrotu i wartości w podziale według pochodzenia i kodu CN, a w przypadku produktów mrożonych według kodu Taric."
4) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2154/2002
z dnia 28 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące wyboru przedsiębiorstw do analizy ustanowionej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 [3] powinny zostać zmodyfikowane tak, aby uwzględniały postępy w zakresie wykorzystania technik analizy ryzyka w innych środkach kontroli, aby uwzględniały inflację od ostatniej zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89 i aby dawały Państwom Członkowskim większą elastyczność w wyborze przedsiębiorstw.
(2) Należy wprowadzić przepis dotyczący przypadków, gdy Państwa Członkowskie przeprowadzają wspólne działania związane z pomocą wzajemną między Państwami Członkowskimi.
Zmniejszona ilość analiz, odzwierciedlająca wybór przedsiębiorstw na podstawie technik analizy ryzyka oraz zwiększona pomoc wzajemna nie powinny spowodować obniżenia jakości tych analiz.
(3) Należy uprościć przepisy odnoszące się do przekazywania wniosków o pomoc wzajemną na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
(4) Przepisy odnoszące się do finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach Państw Członkowskich wynikających z zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 stały się nieaktualne i należy je skreślić.
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie odnosi się do kontroli dokumentów handlowych jednostek otrzymujących lub dokonujących płatności, odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR lub ich przedstawicieli, zwanych dalej "przedsiębiorstwami", w celu ustalenia, czy transakcje stanowiące część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR rzeczywiście zostały przeprowadzone i wykonane prawidłowo."
b) dodaje się następujący ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Kontrole środków rozwoju obszarów wiejskich oraz projektów niewyłączonych wyraźnie z zakresu takich kontroli, zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 2311/2000 [4], przykładają szczególną wagę do specjalnych warunków regulujących wprowadzanie w życie takich środków oraz projektów."
2) w art. 2 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym "100000 ECU" zastępuje się przez "150000 EUR";
b) w akapicie czwartym "300000 ECU" zastępuje się przez "350000 EUR";
c) w akapicie piątym "30000 ECU" zastępuje się przez "40000 EUR";
3) w art. 3 ust. 1 dodaje się następujące tiret w brzmieniu:
"— Kontrole, w odniesieniu do księgowości lub rejestrów ruchów finansowych wskazujących w czasie kontroli, że dokumenty będące w posiadaniu dokonującej płatności agencji jako uzasadnienie dla wypłaty pomocy beneficjentowi są ścisłe."
4) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy dwa lub więcej Państwa Członkowskie włączają do programu przesłanego na mocy art. 10 ust. 1 propozycję wspólnego działania związanego ze znaczną pomocą wzajemną, Komisja może na żądanie dopuścić zmniejszenie maksymalnie do 25 % minimalnej ilości analiz ustalonych na mocy art. 2 ust. 2 wobec zainteresowanych Państw Członkowskich."
b) w ust. 2 akapit piąty otrzymuje brzmienie:
"Przegląd takich wniosków jest przesyłany Komisji kwartalnie w ciągu jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału.
Komisja może wymagać, aby zostały jej przekazane kopie poszczególnych wniosków."
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jeśli wymagana jest dodatkowa informacja w innym Państwie Członkowskim jako część kontroli przedsiębiorstwa zgodnie z art. 2, w szczególności kontroli przekrojowych zgodnie z art. 3, mogą być przedstawione szczególne wymagania kontrolne, wskazujące powody takiego żądania.
Przegląd takich szczególnych wniosków jest przesyłany Komisji kwartalnie w ciągu jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału.
Komisja może wymagać, aby zostały jej przekazane kopie poszczególnych wniosków.
Wniosek kontrolny zostaje uwzględniony nie później niż sześć miesięcy po jego otrzymaniu; wyniki kontroli są przekazywane bezzwłocznie Państwu Członkowskiemu wysuwającemu wniosek oraz Komisji.
Komunikat dla Komisji ma charakter kwartalny i jest przekazywany w ciągu jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału."
5) artykuły 12, 13, 14, 15, 16, 16a i 17 skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2174/2002 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 21 listopada 2002 r.
zmieniające rozporządzenie EBC/2001/13 dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych
(EBC/2002/8)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) z dnia 22 listopada 2001 r. dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [2], sprostowane w rozporządzeniu (WE) nr 993/2002 (EBC/2002/4) [3] wymaga, aby dane statystyczne dotyczące bilansów monetarnych instytucji finansowych (MIF) były składane według miejsca zamieszkania lub siedziby kontrahenta, aby umożliwić obliczanie agregatów pieniężnych i innych wskaźników płynności i zadłużenia, które mogą wyłączać aktywa i pasywa MIF posiadane przez nierezydentów uczestniczących Państw Członkowskich.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) wymaga, aby dane dotyczące pozycji pasywów "jednostki/akcje funduszu rynku pieniężnego" (jednostki/akcje FRP) były składane wyłącznie jako kwota całkowita zamiast zgodnie z miejscem zamieszkania lub siedziby kontrahenta.
(3) Jednakże aby obliczyć agregaty pieniężne, Europejski Bank Centralny potrzebuje danych o podziale właścicieli jednostek/akcji FRP według miejsca zamieszkania lub siedziby.
Dlatego też niezbędnym jest ustanowienie procedury, zgodnie z którą podmioty składające sprawozdanie przekazują krajowym bankom centralnym właściwe informacje statystyczne.
Nie jest konieczne zbieranie danych o rewaluacji cen jednostek/akcji FRP, ponieważ, do celów statystyk pieniężnych i bankowych, zmiany wartości tych instrumentów są uznawane za odsetki ponownie zainwestowane w ten sam instrument.
(4) W celu uzyskania pełnych informacji o bilansach MIF, konieczne jest nałożenie pewnych wymogów sprawozdawczych na innych pośredników finansowych, z wyjątkiem towarzystw ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych (zwanych dalej "IPF") (S. 123), w przypadku prowadzenia działalności finansowej obejmującej jednostki/akcje FRP.
Aby ustanowić statystyczne wymogi sprawozdawcze w odniesieniu do tych podmiotów do celów niniejszego rozporządzenia może zostać sporządzony wykaz IPF składających sprawozdania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Do celów części 1 sekcja III podsekcja vi) załącznika I, rzeczywisty zbiór sprawozdawczy składa się również z innych pośredników finansowych, z wyjątkiem towarzystw ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych (zwanych dalej "IPF"), jak określono w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2533/98.
KBC mogą przyznać odstępstwa tym jednostkom pod warunkiem że wymagane informacje statystyczne zostaną zebrane z innych dostępnych źródeł zgodnie z częścią 1 sekcja III podsekcja vi) załącznika I. KBC sprawdzają spełnienie tego warunku w odpowiednim czasie, aby przyznać lub wycofać, o ile to konieczne, jakiekolwiek odstępstwa z mocą od początku każdego roku w porozumieniu z EBC.
Do celów niniejszego rozporządzenia, KBC mogą ustanowić i prowadzić wykaz IPF objętych sprawozdaniem zgodnie z zasadami wymienionymi w części 1 sekcja III podsekcja vi) załącznika I."
2) w części 1 załącznika I we wstępie, wprowadza się następujące zmiany:
a) następujący ustęp dodaje się przed ustępem ostatnim:
"W celu uzyskania pełnych informacji o bilansach MIF, konieczne jest nałożenie pewnych wymogów sprawozdawczych na innych pośredników finansowych z wyjątkiem towarzystw ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych (zwanych dalej "IPF";), w przypadku prowadzenia działalności finansowej obejmującej jednostki/akcje FRP.";
b) ustęp ostatni otrzymuje brzmienie:
"Te informacje statystyczne zbierane są przez krajowe banki centralne (KBC) od MIF i od IPF, w granicach określonych w sekcji I pkt 6, zgodnie z krajowymi ustaleniami opartymi na zharmonizowanych definicjach i klasyfikacjach określonych w niniejszym Załączniku.";
3) w części 1 sekcja I załącznika I wprowadza się następujące zmiany:
a) na końcu ust. 6 dodaje się następujące zdanie:
"FRP samodzielnie lub osoby prawnie go reprezentujące zapewniają dostarczanie wszelkich informacji wymaganych do spełnienia wymogów sprawozdawczości statystycznej FRP.
W miarę potrzeby z powodów praktycznych, dane mogą być w rzeczywistości przedłożone przez jakikolwiek z podmiotów, które prowadzą działalność finansową obejmującą jednostki/akcje FRP, takie jak depozytariusze.";
b) dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "jednostki/akcje imienne FRP". oznaczają jednostki/akcje FRP, w stosunku do których, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, prowadzony jest rejestr identyfikujący właścicieli jednostek/akcji tego funduszu, włączając informacje o miejscu zamieszkania lub siedziby właściciela,
- "jednostki/akcje FRP na okaziciela". oznaczają jednostki/akcje FRP w stosunku, do których, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, nie jest prowadzony rejestr identyfikujący właścicieli jednostek/akcji tego funduszu lub w stosunku, do których prowadzony jest rejestr, który nie zawiera informacji o miejscu zamieszkania lub siedziby właściciela.".
4) w części 1 sekcja III załącznika I wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się następujący pod. vi):
"vi) miejsce zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji FRP
13a.
Podmioty sprawozdawcze składają sprawozdania miesięcznie, zawierające, co najmniej dane o miejscu zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji FRP wyemitowanych przez MIF uczestniczących Państw Członkowskich w podziale na krajowe/inne uczestniczące Państwa Członkowskie/resztę świata.
Umożliwi to KBC dostarczenie EBC danych o miejscu zamieszkania lub siedziby właścicieli tego instrumentu i pozwoli na wyłączenie własności nierezydentów uczestniczących Państw Członkowskich do celów obliczania agregatów pieniężnych.
13b.
Zgodnie z art. 4 ust. 4, KBC mogą wymagać danych według dodatkowych podziałów nieobjętych wymaganiami niniejszego rozporządzenia, włączając podział według kontrahentów, sektora, waluty lub terminu wykupu.
13c.
W zakresie jednostek/akcji imiennych, emitujące je FRP lub osoby prawnie je reprezentujące lub podmioty określone w części 1 sekcja I pkt 6 załącznika I przekazują dane w podziale według miejsca zamieszkania lub siedziby właścicieli ich wyemitowanych jednostek/akcji w bilansie miesięcznym.
13d.
W odniesieniu do jednostek/akcji na okaziciela, podmioty składające sprawozdanie przekazują dane w podziale według miejsca zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji FRP zgodnie z podejściem ustalonym przez właściwy KBC w porozumieniu z EBC.
Niniejszy wymóg jest ograniczony do jednej lub do kombinacji następujących opcji, które należy przyjąć uwzględniając organizację właściwych rynków oraz krajowe ustalenia prawne w danym(-ch) Państwie(-ach) Członkowskim(-ch).
Będzie on okresowo monitorowany przez KBC oraz EBC.
a) Emitujące FRP
Emitujące FRP lub osoby prawnie je reprezentujące lub podmioty określone w części 1 sekcja I pkt 6 załącznika I przekazują dane w podziale według miejsca zamieszkania lub siedziby właścicieli wyemitowanych jednostek/akcji.
Jeżeli emitujący FRP nie jest w stanie bezpośrednio zidentyfikować miejsca zamieszkania lub siedziby właściciela, przekazuje właściwe dane na podstawie dostępnych informacji.
Takie informacje mogą pochodzić od agenta dystrybuującego jednostki/akcje lub od jakiegokolwiek innego podmiotu uczestniczącego w emisji, odkupie lub transferze własności jednostek/akcji.
b) MIF i IPF powiernicy jednostek/akcji FRP
Jako podmioty składające sprawozdanie, MIF i IPF działające jako powiernicy jednostek/akcji FRP przekazują dane w podziale według miejsca zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji wyemitowanych przez miejscowe FRP i przechowywane w imieniu właściciela lub innego pośrednika również działającego jako powiernik.
Opcja ta stosuje się, jeżeli spełnione są następujące warunki.
Po pierwsze, powiernik rozróżnia jednostki/akcje FRP przechowywane w imieniu właścicieli od tych, które przechowywane są w imieniu innych powierników.
Po drugie, większość jednostek/akcji FRP przechowywane są przez krajowe instytucje o statusie rezydenta, które są sklasyfikowane jako pośrednicy finansowi (MIF lub IPF).
c) MIF i IPF jako podmioty składające sprawozdania o transakcjach rezydentów z nierezydentami obejmujące jednostki/akcje FRP o statusie rezydenta
Jako podmioty składające sprawozdanie, MIF i IPF działające jako podmioty sprawozdające o transakcjach rezydentów z nierezydentami obejmujących jednostki/akcje FRP o statusie rezydenta przekazują dane w podziale według miejsca zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji wyemitowanych przez FRP o statusie rezydenta, którymi obracają w imieniu właściciela lub innego pośrednika również uczestniczącego w transakcji.
Opcja ta stosuje się, jeżeli spełnione są następujące warunki.
Po pierwsze, zakres sprawozdania jest wyczerpujący, tj. obejmuje rzeczywiście wszystkie transakcje przeprowadzone przez podmioty składające sprawozdanie.
Po drugie, przekazane są dokładne dane o transakcjach kupna i sprzedaży z nierezydentami uczestniczących Państw Członkowskich.
Po trzecie, różnice między wartością emisji a wartością umorzenia, wyłączając opłaty, tych samych jednostek/akcji są minimalne.
Po czwarte, kwota jednostek/akcji posiadanych przez nierezydentów uczestniczących Państw Członkowskich wyemitowanych przez FRP o statusie rezydentów jest niska.
Jeżeli podmiot sprawozdawczy nie jest w stanie bezpośrednio zidentyfikować miejsca zamieszkania lub siedziby właściciela, przekazuje właściwe dane na podstawie dostępnych informacji.
13e.
Jeżeli jednostki/akcje imienne lub jednostki/akcje na okaziciela są emitowane po raz pierwszy lub, gdy rozwój sytuacji rynkowej wymaga zmiany opcji lub kombinacji opcji, KBC mogą przyznać odstępstwa na jeden rok w zakresie wymogów określonych w ust. 13c i d."
5) w załączniku I część 2 tabela 1 (Kapitały), wprowadza się następujące zmiany:
a) rząd 10 (jednostki/akcje FRP) zostaje zastąpiony rzędem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
b) dodaje się przypis 6, odnoszący się do rzędu 10 (jednostki/akcje FRP):
"Dane w tej pozycji mogą podlegać innym statystycznym procedurom zbierania, przyjętym decyzją KBC zgodnie z zasadami zawartymi w części 1sekcja III.";
6) w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Od dnia 1 maja 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., dane miesięczne o miejscach zamieszkania lub siedziby właścicieli jednostek/akcji FRP wyemitowanych przez MIF uczestniczących Państw Członkowskich według podziału na krajowe/inne uczestniczące Państwa Członkowskie/resztę świata, mogą być składane do EBC z opóźnieniem o dodatkowy jeden miesiąc od zamknięcia transakcji 15 dnia roboczego następującego po miesiącu, do którego odnoszą się dane.
KBC decydują, kiedy potrzebują otrzymać dane od podmiotów składających sprawozdanie, aby zachować ten nieprzekraczalny termin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2003 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 21 listopada 2002 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
Przewodniczący
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
[2] Dz.U. L 333 z 17.12.2001, str. 1.
[3] Dz.U. L 151 z 11.6.2002, str. 11.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2179/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
w sprawie specjalnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania interwencyjne na rynku wieprzowiny podejmuje się, jeżeli na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty przeciętna cena tusz wieprzowych kształtuje się na poziomie niższym niż 103 % ceny podstawowej oraz prawdopodobnie pozostanie poniżej tego poziomu.
(2) Ceny rynkowe spadły poniżej tego poziomu, a uwzględniając tendencje sezonowe i cykliczne, powyższa sytuacja może utrzymywać się nadal.
(3) Należy podjąć działania interwencyjne.
Mogą one zostać ograniczone do przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3444/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3533/93 [4].
(4) Na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2763/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [5] Komisja może podjąć decyzję o skróceniu lub przedłużeniu okresu składowania.
W przypadku gdy Komisja przyjmie taką decyzję, należy ustalić również kwoty pomocy za poszczególne okresy składowania oraz kwoty, które mogą zostać dodane lub odjęte.
(5) Należy ustalić kwoty minimalne w celu ułatwienia pracy w zakresie działań administracyjnych i kontrolnych dotyczących zawierania umów.
(6) Zabezpieczenie powinno zostać ustalone na takim poziomie, aby zapewnić wypełnianie przez firmy magazynujące ich zobowiązań umownych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 9 grudnia 2002 r. wnioski o pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania mogą być składane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3444/90.
Wykaz produktów, które kwalifikują się do otrzymania pomocy, oraz odpowiednie kwoty podane są w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy Komisja rozszerzy lub skróci okres składowania, kwota pomocy jest odpowiednio dostosowywana.
Dodatki i obniżki za miesiąc i za dzień podane są w kolumnach 6 i 7 załącznika.
Artykuł 2
Ustala się poniższe minimalne ilości przypadające na umowę:
a) 10 ton na produkty z kością;
b) 15 ton dla pozostałych produktów.
Artykuł 3
Ustala się zabezpieczenie na poziomie 20 % kwoty pomocy określonej w załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2181/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1239/95 ustanawiające przepisy wykonawcze dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [2], w szczególności jego art. 114,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (Urząd) utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2100/94 wprowadza w życie i stosuje system ochrony odmian roślin.
(2) Zasady dotyczące postępowania przed powyższym Urzędem są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1239/95 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 448/96 [4].
Artykuł 27 tego rozporządzenia przewidywał, że sprawozdania z badania wykonywane pod nadzorem władz Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, które jest członkiem Międzynarodowej Unii ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), powinny stanowić wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia.
Jednakże art. 27 był przepisem tymczasowym, który wygasł w dniu 30 czerwca 1998 r.
(3) Intencją tymczasowego zastosowania art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 było utworzenie niezależnego wspólnotowego systemu, w ramach powyższego Urzędu, który organizuje badania techniczne odmian zgłoszonych na podstawie odpowiedniego wniosku o ochronę odmian roślin.
Jednakże doświadczenie Urzędu wykazało konieczność wzięcia pod uwagę innych sprawozdań z badania określonych w art. 27.
(4) Większość uprawnień wynikających ze wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, nadanych po dniu 30 czerwca 1998 r., została oparta na rozstrzygnięciach uwzględniających badania techniczne wykonywane pod nadzorem innych władz, poza powyższym Urzędem, które dotują tę działalność na bardzo konkurencyjnym rynku.
(5) Jest zatem niezbędne, aby doprowadzić do uregulowania działalności powyższego Urzędu, począwszy od dnia 1 lipca 1998 r.
Jednocześnie należy zachować możliwość stosowania w przyszłości art. 27.
Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1239/95 powinno zostać zmienione z mocą od dnia 1 lipca 1998 r.
(6) Przeprowadzono konsultację z Radą Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmiany Roślin.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Systemu Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1239/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 27 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27
Inne sprawozdania z badania
1.
Sprawozdanie z badania dotyczące wyników każdego badania technicznego, które przeprowadzono lub które przeprowadza się do celów urzędowych w Państwie Członkowskim przez jeden z urzędów odpowiedzialnych za dane gatunki na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia podstaw, że:
- materiał dostarczony do badania technicznego spełnia normy, co do ilości i jakości, które mogą zostać ustanowione na podstawie art. 55 ust. 4 rozporządzenia podstawowego,
- badanie techniczne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z opisem opracowanym przez Radę Administracyjną na podstawie art. 55 ust. 1 podstawowego rozporządzenia oraz zostało wykonane zgodnie z wydanymi wytycznymi dotyczącymi testu lub udzielonymi instrukcjami ogólnymi, na podstawie art. 56 ust. 2 tego rozporządzenia oraz art. 22 i 23 niniejszego rozporządzenia,
- Urząd miał możliwość monitorowania przeprowadzanego badania technicznego, oraz
- Urząd otrzymuje tymczasowe sprawozdanie z każdego sezonu wegetacji przed sprawozdaniem z badania, w przypadku gdy nie ma bezpośredniego dostępu do końcowego sprawozdania.
2.
W przypadku gdy Urząd uważa, że sprawozdanie z badania określone w ust. 1 nie stanowi wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia, może zastosować procedurę na podstawie art. 55 niniejszego rozporządzenia po konsultacji z wnioskodawcą i zainteresowanym urzędem badawczym.
3.
Urząd i każdy właściwy krajowy urząd odmian roślin w Państwie Członkowskim udziela pomocy administracyjnej innemu urzędowi przez udostępnianie, na wniosek, wszelkich sprawozdań z badania danej odmiany w celach oceny odrębności, jednolitości i trwałości tej odmiany.
Urząd lub właściwy krajowy urząd odmian roślin pobiera ściśle określoną kwotę za przedłożenie takiego sprawozdania, kwota ta jest uzgadniana przez zainteresowane urzędy.
4.
Sprawozdanie z badania dotyczące wyników badania technicznego, które przeprowadzono lub które przeprowadza się w celach urzędowych w państwie trzecim, będącym członkiem Międzynarodowej Unii ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), może być uważane za stanowiące wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia, pod warunkiem że badanie techniczne spełnia warunki ustanowione w pisemnej umowie zawartej między Urzędem a właściwymi organami takiego państwa trzeciego.
Takie warunki powinny zawierać co najmniej:
- warunki dotyczące materiału określonego w ust. 1 tiret pierwsze,
- potwierdzenie, że badania techniczne zostały przeprowadzone zgodnie z wydanymi wytycznymi dotyczącymi testu lub udzielonymi instrukcjami ogólnymi, na podstawie art. 56 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
- potwierdzenie, że Urząd ma możliwość dokonania oceny przydatności urządzeń do przeprowadzania badań technicznych przedmiotowych gatunków roślin w tym państwie trzecim i monitorowania przebiegu przedmiotowych badań technicznych, oraz
- warunki dotyczące dostępności sprawozdań, ustanowione w ust. 1 tiret czwarte.";
2) w art. 95 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2182/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku tytoniu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2002 [2], w szczególności jego art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 546/2002 zmieniło art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do ustanowienia Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego.
Zmiany dotyczą obszarów działalności Funduszu.
W rezultacie należy uchwalić szczegółowe zasady stosowania tego przepisu.
(2) Należy z jednej strony wspierać środki, których celem jest zniechęcanie do palenia, w szczególności dla poprawy powszechnej świadomości niebezpieczeństw wynikających z palenia tytoniu, a z drugiej strony należy zapewnić finansowanie na wdrożenie szczególnych środków, które mają zachęcić producentów tytoniu do przestawienia produkcji, we współpracy z programem wykupu kontyngentów, oraz na badania możliwości zachęcenia producentów do przestawienia produkcji na inne zboża lub inne rodzaje działalności.
(3) Finansowanie należy podzielić odpowiednio pomiędzy dwa główne cele Funduszu, którymi są dostarczenie informacji i zachęcenie producentów do przestawienia produkcji.
Jednakże w przypadku gdy fundusze przeznaczone na jeden z tych celów nie zostaną w pełni wykorzystane, należy dostosować podział wstępnego przydziału funduszy pomiędzy oba cele.
(4) Fundusz Tytoniowy jest finansowany przez odliczenia od premii przyznawanych producentom tytoniu. A zatem zasadne jest zaproponowanie, aby wszelka pomoc publiczna na środki finansowane w ramach Funduszu była świadczona z zasobów własnych Wspólnoty w Funduszu.
(5) Jeśli chodzi o programy informacyjne, różne propozycje przedstawione w ramach przyjętych procedur należy oceniać zgodnie z kryteriami, które zapewnią najlepszy możliwy wybór.
Należy także opracować przepisy dla projektów, które będą prowadzone z inicjatywy i w imieniu Komisji.
W tym celu najbardziej odpowiednim trybem postępowania wydaje się rozpisanie zaproszenia do składania propozycji lub, o ile to właściwe, zaproszenie do składania ofert w przetargu publicznym.
(6) Należy ustanowić kryteria kwalifikujące dla osób fizycznych lub prawnych, które mogą prezentować propozycje w ramach programów informacyjnych.
(7) W celu zapewnienia rzetelnego administrowania programami informacyjnymi projekty zatwierdzone przez Komisję powinny być wykonane w określonym terminie.
W wyjątkowych wypadkach może okazać się, że trudno jest dotrzymać pierwotnie przewidywanego terminu.
A zatem należy wprowadzić przepis o przedłużeniu tego terminu w niektórych warunkach.
(8) W celu dokonania jak najlepszego wyboru projektów finansowanych w kontekście programów informacyjnych i zapewnienia prawidłowego wdrażania zatwierdzonych projektów należy postanowić, że w wyborze projektów Komisji pomagać będzie Komitet Naukowo-Techniczny.
Przy ocenie projektów Komisja powinna mieć możliwość skorzystania z usług niezależnych ekspertów.
(9) W celu zagwarantowania prawidłowego wdrożenia każdego projektu finansowanego w kontekście programów informacyjnych warunki wdrożenia muszą być włączone do umów zawieranych z Komisją.
W przypadku gdy wniosek został złożony z wyprzedzeniem, kontrahenci muszą złożyć zabezpieczenie na rzecz Komisji na warunkach ustanowionych w tytule III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń finansowych na produkty rolne [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [4].
(10) Odnośnie do programów informacyjnych należy wprowadzić przepisy zapobiegające nieuzasadnionej kumulacji środków dla tego samego projektu i umożliwiające, w niektórych przypadkach, odzyskanie płatności, zwłaszcza w przypadku nieprawidłowości.
(11) Odnośnie do szczególnych środków wspierania przestawienia produkcji należy ustanowić indywidualne środki wspierania przestawienia produkcji, jak również środki leżące w interesie ogólnym. Należy wspierać badania nad możliwościami przestawienia przez producentów tytoniu produkcji na takie linie, które są uprawnione do finansowania przez Fundusz.
Należy także określić beneficjentów dla każdego z rodzajów środków.
(12) W celu zapewnienia dostatecznej efektywności środków wspierania przestawienia produkcji należy ustalić dla wszystkich środków intensywność pomocy, jaka ma być przyznana na każdy środek, i całkowitą kwotę pomocy na jednego producenta.
Intensywność pomocy na każdy środek powinna być ustalona na wystarczająco atrakcyjnym poziomie, aby zachęcić producentów do skorzystania z możliwości przestawienia produkcji, z uwzględnieniem najważniejszych zmian w organizacji ich holdingów, jakie wiążą się z tym przestawieniem.
(13) Fundusz musi zagwarantować pomoc dla producentów w przestawieniu produkcji w całej Wspólnocie. Fundusz zobowiązany jest działać we współpracy z programem wykupu kontyngentów.
W tym celu podział finansowania w ramach Funduszu należy ustalić dla każdego Państwa Członkowskiego produkującego tytoń.
W celu uwzględnienia sytuacji przedsiębiorstw wycofujących się z produkcji tytoniu w każdym Państwie Członkowskim należy także wprowadzić przepisy dotyczące drugiego podziału finansowania, na podstawie otrzymanych wniosków o pomoc.
(14) W celu zagwarantowania, że pomoc przyznana na wspieranie przestawienia produkcji przez producentów tytoniu zostanie wdrożona w prawidłowych ramach, każde produkujące Państwo Członkowskie zobowiązane jest opracować odpowiedni program.
W związku z tym należy ustalić treści programów, zwłaszcza jeśli chodzi o priorytety i kryteria selekcji projektów, a także nałożyć na Państwa Członkowskie obowiązek powiadomienia Komisji o prowadzonym monitorowaniu corocznych postępów w realizacji programów.
(15) Należy unikać ryzyka nakładania się finansowania dla tego samego projektu z Funduszu Tytoniowego i innych programów pomocowych.
Ponadto należy ułatwić producentom tytoniu podjęcie wszelkich decyzji o wycofaniu się z produkcji tytoniu.
Należy ustalić warunki akceptacji wniosku o przyznanie pomocy z Funduszu Tytoniowego oraz zapewnić możliwość sfinansowania projektu z innego programu w przypadku braku możliwości dalszego finansowania w ramach Funduszu Tytoniowego.
Trzeba także ustalić rodzaj prowadzonych kontroli i nakładanych kar.
(16) Aby dać Państwom Członkowskim wystarczającą ilość czasu na sporządzenie planów finansowania środków przestawienia produkcji na rok 2003, należy odroczyć przypadający w tym roku nieprzekraczalny termin powiadomienia Komisji o tych planach i w związku z tym nieprzekraczalny termin ostatecznego podziału zasobów między Państwa Członkowskie.
(17) Należy w związku z tym uchylić i zastąpić innym rozporządzeniem rozporządzenie Komisji (WE) nr 1648/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do Funduszu Tytoniowego Wspólnoty [5].
Jednakże przepisy tego rozporządzenia należy nadal stosować wobec projektów zatwierdzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki finansowania przez Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy, zwany dalej "Funduszem", działań w dwóch obszarach określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w formie programów informacyjnych i środków wspierania przestawienia produkcji.
Artykuł 2
Wydatki Funduszu w każdej z dwóch kategorii środków określonych w art. 1 mogą wynosić maksymalnie 50 % całkowitej kwoty Funduszu.
Jednakże w przypadku gdy kwota dostępna dla jednej z tych kategorii nie zostanie w pełni wykorzystana, Komisja przeniesie pozostałą kwotę do drugiej kategorii, pod warunkiem że w tej drugiej kategorii są kwalifikujące się projekty nadal wymagające finansowania.
ROZDZIAŁ II
PROGRAMY INFORMACYJNE
Artykuł 3
1.
Celem programów informacyjnych finansowanych przez Fundusz jest poprawa powszechnej świadomości zagrożeń, jakie stwarzają wszelkie formy konsumpcji tytoniu.
2.
Programy składają się z projektów obejmujących informację i edukację, gromadzenie danych i badania.
Projekty te koncentrują się w szczególności na:
a) podnoszeniu wśród społeczeństwa świadomości szkodliwości skutków konsumpcji tytoniu, włącznie z biernym paleniem;
b) poprawie przydatności i skuteczności rozpowszechnianych informacji o szkodliwych skutkach konsumpcji tytoniu, jak również metod używanych komunikatów (językowych i wzrokowych);
c) zapobieganiu paleniu i zaprzestaniu palenia;
d) rozpowszechnieniu rezultatów wśród władz krajowych i odpowiednich sektorów, w obszarach określonych w lit. a), b) i c).
Artykuł 4
1.
Komisja z pomocą Komitetu Naukowo-Technicznego odpowiada za zarządzanie Funduszem w zakresie programów informacyjnych.
2.
Komitet Naukowo-Techniczny składa się z dziewięciu członków mianowanych przez Komisję.
Komitetowi przewodniczy Komisja.
Komisja zapewnia niezależność członków Komitetu w zakresie przedłożonych im projektów.
Artykuł 5
W stosownych przypadkach projekty są przedmiotem zaproszenia do składania propozycji lub zaproszenia do składania ofert przetargowych, zgodnie z odpowiednimi przepisami, opublikowanymi w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, w terminie określonym w zawiadomieniu.
Artykuł 6
1.
Propozycje projektów może złożyć każda osoba fizyczna lub prawna prowadząca działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, która:
a) posiada uznane kompetencje i co najmniej pięć lat doświadczenia zawodowego w dziedzinie, której dotyczy projekt;
b) zobowiązuje się wnieść z zasobów własnych wkład w postaci co najmniej 25 % całkowitego finansowania projektu.
Jednakże projekty prowadzone z inicjatywy i na rzecz Komisji są finansowane przez Fundusz według stawki do wysokości 100 % kosztu całkowitego;
c) zobowiązuje się zrealizować proponowany program w ustanowionym terminie;
d) zobowiązuje się składać regularne sprawozdania z postępów prac;
e) zobowiązuje się udostępnić swoje księgi rachunkowe oraz inne dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków do weryfikacji przez Komisję;
f) akceptuje warunki ustanowione w art. 9, 10 i 11.
2.
Projekty mogą być prowadzone w cyklu rocznym i mogą być wznawiane, jednakże ich łączna długość nie może przekroczyć pięciu lat od daty podpisania umowy.
Jednakże termin realizacji projektu może być przedłużony, jeżeli strona zainteresowana złoży do Komisji wniosek o jego przedłużenie i dostarczy dowód świadczący o tym, że z uwagi na wyjątkowe okoliczności pozostające poza kontrolą tej strony strona nie jest w stanie dotrzymać początkowo ustalonego terminu.
Artykuł 7
1.
Projekty złożone w odpowiedzi na zaproszenie do składania propozycji ocenia grupa niezależnych ekspertów wybranych przez Komisję.
Przy ocenie należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:
a) prace muszą być wykonane na zasadzie współpracy przez osoby fizyczne lub prawne prowadzące działalność gospodarczą w kilku Państwach Członkowskich;
b) projekty muszą zwracać szczególną uwagę na kulturową i językową specyfikę Państw Członkowskich, zwłaszcza w przypadku kampanii informacyjnych skierowanych ku szeroko pojętemu społeczeństwu i grupom ryzyka;
c) z projektów musi wynikać, że mają one metodologię i mocne podstawy naukowe.
Muszą być one nowatorskie i uwzględniać dotychczas przeprowadzone prace oraz doświadczenia nabyte w toku realizacji poprzednich lub obecnych programów krajowych lub wspólnotowych, tak aby uniknąć prawdopodobieństwa zdublowania przydziału funduszy Wspólnoty;
d) w miarę możliwości projekty muszą przyczyniać się w sposób obiektywny i skuteczny do poprawy powszechnej świadomości szkodliwości skutków używania tytoniu dla zdrowia, gromadzenia i analizy odpowiednich danych epidemiologicznych lub do błyskawicznego wdrożenia praktycznych środków zapobiegawczych;
e) kontrahenci muszą zapewnić, że rezultaty ich projektów zostaną rozpowszechnione w uznanych czasopismach naukowych i/lub zaprezentowane na konferencjach międzynarodowych;
f) priorytet zostaje nadany projektom obejmującym swym zasięgiem całe terytorium Wspólnoty, złożonym przez organizacje zdrowia publicznego, które są powszechnie uznawane i/lub wyraźnie wspierane przez krajowe lub regionalne władze ochrony zdrowia.
2.
Na podstawie oceny Komisja przedstawia wykaz projektów zatwierdzonych do finansowania Komitetowi Naukowo-Technicznemu określonemu w art. 4.
Komitet wydaje opinię na temat wykazu.
3.
W ramach procedury zamówienia publicznego projekty, które mają być realizowane z inicjatywy i na rzecz Komisji, zatwierdzone do finansowania, zostają również przedłożone przez Komisję Komitetowi Naukowo-Technicznemu określonemu w art. 4.
Komitet wyraża opinię na temat tych projektów.
4. Na podstawie art. 5 ust. 4 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 646/96/WE [6] Komisja informuje Komitet określony w art. 5 tej decyzji, które projekty zostały zatwierdzone do finansowania, i przedstawia mu opinię Komitetu Naukowo-Technicznego określonego w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Na podstawie opinii określonych w art. 7 ust. 2 i 3 Komisja wybiera projekty i decyduje o ich finansowaniu przez Fundusz.
Komisja może zadecydować, iż żaden z tych projektów nie będzie realizowany.
2.
Projekty zaakceptowane do finansowania przez Fundusz są przedmiotem umowy zawartej przez Komisję.
Wykaz finansowanych projektów zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Komisja monitoruje wdrażanie projektów zaakceptowanych do finansowania przez Fundusz.
Komisja regularnie informuje Komitet Zarządzający ds. Tytoniu o zawartych kontraktach i postępach prac.
Artykuł 9
1.
Kontrakty są oparte na właściwej standardowej umowie sporządzonej przez Komisję i odzwierciedlają, w miarę potrzeby, różne rodzaje działalności.
Kontrakty określają w szczególności:
a) możliwość wypłaty zaliczki przez Fundusz, w terminie dwóch miesięcy od podpisania umowy;
b) charakter dokumentów prezentujących rezultaty projektu, jakie należy złożyć, aby otrzymać kolejne płatności, które będą realizowane w stopniowo wypłacanych ratach odzwierciedlających postęp w pracach, na podstawie faktur i właściwych dokumentów towarzyszących;
c) nieprzekraczalny termin złożenia wniosków o wypłacenie różnicy po zakończeniu wdrażania środków przewidzianych w umowie, wraz z załączonymi dokumentami prezentującymi rezultaty projektu, które powinny obejmować co najmniej streszczenie przeprowadzonych prac, właściwe dokumenty towarzyszące oraz ocenę otrzymanych wyników i możliwy sposób ich wykorzystania;
d) maksymalny okres realizacji wypłat z Funduszy, który wynosi 60 dni od daty zatwierdzenia przez Komisję dokumentów prezentujących wyniki projektu. Płatność może zostać wstrzymana przez Komisję w celu przeprowadzenia dodatkowych weryfikacji.
2.
Wypłata zaliczki przez Fundusz jest uzależniona od złożenia przez kontrahenta, na rzecz Komisji, zabezpieczenia w kwocie równej 110 % zaliczki, wniesionej zgodnie z warunkami ustanowionymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże instytucje publiczne mogą zostać zwolnione z tego wymagania.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione pod warunkiem zapłaty różnicy udziału tytułem danych środków.
4.
W przypadku gdy zaliczka przekracza należną kwotę, zabezpieczenie podlega częściowej stracie w wysokości równej błędnie wpłaconej kwocie.
Artykuł 10
Projekty zaakceptowane do finansowania przez Fundusz nie mogą otrzymać finansowania przez Wspólnotę z innych źródeł.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy fundusze dla projektu wypłacono niesłusznie, Komisja odzyskuje kwoty wypłacone na rzecz beneficjentów wraz z odsetkami, które zostają naliczone od dania wypłaty do dnia odzyskania.
Stopą procentową, jaka zostaje użyta, jest stopa stosowana przez Europejski Bank Centralny w operacjach w euro, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.
2.
Odzyskane kwoty wraz z odsetkami zostają wypłacone na rzecz Komisji i odliczone od wydatków sektora tytoniowego finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI WSPIERANIA PRZEJŚCIA NA INNĄ PRODUKCJĘ
Artykuł 12
Środki wspierające przejście na inną produkcję, finansowane przez Fundusz, składają się ze szczególnych środków indywidualnych i środków podejmowanych w interesie ogólnym w celu zachęcenia producentów tytoniu do przejścia na uprawę innych zbóż lub na inną działalność gospodarczą tworzącą nowe miejsca pracy oraz do wspierania badań nad możliwościami przejścia producentów tytoniu na uprawę innych zbóż lub na inny rodzaj działalności.
Artykuł 13
Środki indywidualne mające na celu zachęcenie producentów tytoniu do przejścia na inny rodzaj produkcji obejmują:
a) przejście na inne zboża i poprawę jakości innych produktów rolnych poza tytoniem, jak również dostarczenie holdingom bodźców do zróżnicowania ich działalności;
b) szkolenia dla producentów zmuszonych przejść na produkty rolne inne niż tytoń;
c) ustanowienie infrastruktury dla marketingu dobrej jakości produktów innych niż tytoń, jak również usługi dla gospodarki wiejskiej i ludności wiejskiej oraz zróżnicowanie rolniczej lub półrolniczej działalności w celu stworzenia szeregu rodzajów działalności zwiększających alternatywne zatrudnienie i dochód, w szczególności promujących turystykę i rzemiosło.
Artykuł 14
Środki podejmowane w interesie ogólnym i badania nad możliwościami przejścia producentów tytoniu na inny rodzaj produkcji obejmują:
a) badania, których celem jest poszerzenie możliwości przejścia producentów tytoniu na uprawę innych zbóż lub inny rodzaj działalności;
b) wskazówki i usługi doradcze dla producentów, którzy podejmą decyzję o wycofaniu się z produkcji tytoniu;
c) prowadzenie nowatorskich eksperymentów w celach pokazowych.
Środkom tym mogą towarzyszyć środki podejmowane w celu upowszechniania i promowania rezultatów.
Artykuł 15
1. Beneficjentami środków określonych w art. 13 są producenci tytoniu, którzy uczestniczą w programie wykupu przewidzianym w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2075/92 od zbioru plonów w 2002 r. i których nieodwołalnie wykupiony kontyngent stanowi ilość równą 500 kg lub większą.
Beneficjanci mogą ubiegać się o pomoc z Funduszu jedynie w pierwszym roku, w którym nie przydzielono im kolejnej kwoty.
2.
Beneficjentami środków wymienionych w art. 14 są:
a) władze publiczne w obszarach produkcji;
b) państwowe instytucje badawcze specjalizujące się w agronomii i/lub gospodarce wiejskiej, wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
1.
Maksymalna łączna wartość pomocy wspólnotowej, którą można przyznać na mocy niniejszego rozdziału jest równa:
- 75 % kwalifikujących się wydatków w przypadku środków określonych w art. 13 lit. a) i c),
- 100 % kwalifikujących się wydatków w przypadku środków określonych w art. 13 lit. b) i art. 14.
2.
Całkowitą kwotę pomocy wspólnotowej na jednego producenta na wszystkie środki określone w art. 13 ustala się, jak następuje:
a) trzykrotna kwota premii rocznej dla ilości tytoniu (rośliny) objętego kontyngentem do 10 ton włącznie, za który producent zapłacił w ramach programu wykupu;
b) dwukrotna kwota premii rocznej dla ilości tytoniu (rośliny) objętego kontyngentem wynoszącym 10–40 ton, za który producent zapłacił w ramach programu wykupu;
c) kwota premii rocznej za ilości tytoniu (rośliny) objętego kontyngentem wynoszącym powyżej 40 ton, za który producent zapłacił w ramach programu wykupu.
3.
Całkowita kwota pomocy wspólnotowej na jednego producenta dla wszystkich środków określonych w art. 13 nie może przekroczyć 300000 EUR.
Jednakże dla środków nieobejmujących produkcję, wprowadzanie do obrotu lub przetwarzanie produktów, określonych w załączniku I do Traktatu, całkowita kwota pomocy wspólnotowej na jednego producenta nie może przekroczyć 100000 EUR.
Artykuł 17
1.
Wkład Wspólnoty obejmuje wszystkie publiczne udziały na rzecz środków określonych w art. 13 i 14.
2.
Każdego roku do 15 lutego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, Komisja opracowuje wstępny podział finansowania w ramach Funduszu pomiędzy Państwa Członkowskie na środki określone w art. 13 i 14 niniejszego rozporządzenia, kierując się następującymi kryteriami:
- 90 % na podstawie ilości nieodwołalnie wykupionych w ramach kontyngentów,
- 10 % na podstawie krajowego progu gwarancji.
Komisja w świetle swoich doświadczeń analizuje przydziały wyrażone w procentach, przewidziane w akapicie pierwszym.
3.
Do 31 marca każdego roku Państwa Członkowskie opracowują i notyfikują Komisji ich przewidywane plany finansowania środków, dla których wystąpiły o pomoc.
4.
W przypadku gdy na podstawie informacji określonej w ust. 3 postanowiono, że część finansowania przydzielona co najmniej jednemu Państwu Członkowskiemu nie zostaje udostępniona z powodu braku wniosku o pomoc, Komisja sporządza do 31 maja każdego roku definitywny podział tego finansowania między Państwa Członkowskie, które otrzymały wnioski o pomoc na łączną kwotę większą niż ich budżety ustalone zgodnie z ust. 2.
Definitywny podział jest proporcjonalny do wstępnego podziału ustanowionego w ust. 2 powyżej.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie opracowują programy związane ze środkami określonymi w art. 13 i 14.
Programy obejmują:
a) opis aktualnej sytuacji w sektorze tytoniowym pod względem ilościowym, wytycznych dotyczących środków wspierania przejścia na inną produkcję i dotkniętych tym problemem holdingów oraz sytuacji społeczno-gospodarczej w obszarach produkcji, zwłaszcza w zakresie zatrudnienia i możliwości rozwoju;
b) opis proponowanej strategii, jej celów w zakresie ilości oraz wybranych priorytetów przejścia z produkcji tytoniu na inną produkcję;
c) analizę przewidywanego wpływu w kategoriach gospodarczych, środowiskowych i społecznych, zwłaszcza w zakresie zatrudnienia;
d) ogólną wstępną tabelę finansową;
e) opis przepisów prawa krajowego zastosowanych do wdrożenia programów, w szczególności ustalenia dotyczące kontroli;
f) określenie kryteriów selekcji dla projektów, w przypadku których złożono wnioski o przyznanie pomocy.
2.
Państwa Członkowskie uchwalają niezbędne przepisy prawa krajowego w celu wdrożenia programów określonych w ust. 1, włącznie z procedurą zatwierdzenia projektów, a następnie wyznaczają władze krajowe odpowiedzialne za wdrożenie programów.
3.
Każdego roku do 31 marca Państwa Członkowskie przesyłają Komisji obszerne sprawozdanie z postępów w realizacji programów w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia poprzedniego roku.
Artykuł 19
1.
Wnioskujący o pomoc na mocy art. 13 i 14 muszą podpisać zobowiązanie, że nie będą składać wniosków o finansowanie tego samego projektu w ramach innych programów pomocy.
Jednakże zostają oni zwolnieni z tego zobowiązania w przypadku, gdy wniosek o finansowanie ich projektu w ramach Funduszu zostanie definitywnie odrzucony.
2.
Niedotrzymanie zobowiązania określonego w ust. 1 pociąga za sobą:
- utratę praw dotyczących programu wykupu kontyngentów przewidzianego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, oraz
- utratę zdolności kwalifikacyjnej w przypadku pomocy przy finansowaniu środków określonych w art. 13 i 14 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi regułami, które zostają ustalone przez Komisję, zakładają skomputeryzowane katalogi zawierające wszelkie informacje dotyczące projektów finansowanych na mocy niniejszego rozdziału.
Dane te zostają udostępnione Komisji.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje zebrane zgodnie z ust. 1 zostały udostępnione władzom odpowiedzialnym za wdrażanie innych wspólnotowych lub krajowych programów pomocy strukturalnej.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu skutecznego sprawdzenia, czy beneficjenci przestrzegają przepisów niniejszego rozdziału, zwłaszcza poprzez prowadzenie kontroli administracyjnych i inspekcji u beneficjentów.
Środki te zapewniają w szczególności, aby projekty finansowane na mocy niniejszego rozdziału nie otrzymały finansowania w ramach innego programu pomocowego.
4.
Środki kontroli określone w ust. 3 obejmują wszystkie projekty finansowane przez Fundusz.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o środkach, jakie przyjęły na mocy art. 18, 19 i 20.
Artykuł 22
1.
Projekty są realizowane w ciągu dwóch lat od daty powiadomienia beneficjenta przez Państwo Członkowskie o zatwierdzeniu projektu.
2.
Pomoc zostaje wypłacona po sprawdzeniu, że dany projekt jest realizowany i nie później niż w ciągu trzech lat od daty, w której Państwo Członkowskie powiadomiło beneficjenta o zatwierdzeniu projektu.
3.
Bez względu na ust. 2 Państwo Członkowskie może zapewnić, aby pomoc została wypłacona zaliczkowo, pod warunkiem że:
a) rozpoczęto wdrażanie projektu;
b) beneficjent wniósł zabezpieczenie równe 120 % zaliczki.
Jednakże instytucje publiczne mogą zostać zwolnione z tego wymagania.
W celach rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 beneficjenci muszą zapewnić w tym przypadku, że projekt zostanie wdrożony w okresie określonym w ust. 1 powyżej.
Artykuł 23
Najpóźniej w ostatniej deklaracji wydatków za dany rok Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wszystkie wydatki faktycznie poniesione w ciągu bieżącego roku budżetowego w związku ze środkami wspierania przejścia na inny rodzaj produkcji, określonymi w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [7].
Artykuł 24
W stosunku do każdego Państwa Członkowskiego kwoty faktycznie poniesionych wydatków notyfikowanych Komisji w deklaracjach za dany rok zostają sfinansowane zgodnie z art. 23, pod warunkiem że suma tych kwot nie przekracza kwoty przeznaczonej dla Państwa Członkowskiego na mocy art. 17.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie przechowują informacje zaksięgowane zgodnie z niniejszym rozdziałem przez co najmniej dziesięć lat od roku ich zaksięgowania.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 26
W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 ust. 3 nieprzekraczalny termin powiadomienia o planach finansowania środków, w przypadku których wystąpiono o pomoc w ramach programu odkupu dla zbioru plonów w 2002 r., zostaje przeniesiony z dnia 31 marca 2003 r. na dzień 31 maja 2003 r. W związku z tym w drodze odstępstwa od przepisów art. 17 ust. 4 nieprzekraczalny termin zostaje przeniesiony z dnia 31 maja 2003 r. na dzień 30 czerwca 2003 r.
Artykuł 27
Kwota premii, która zostaje zapłacona producentom, i kwota zwrotu, jakiego dokonają Państwa Członkowskie przetwórcom, zgodnie z art. 18 i 20, odpowiednio, rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie planu premii, kwot produkcyjnych i szczególnej pomocy, jaka zostanie przyznana grupom producentów w sektorze tytoniowym [8], zostają zmniejszone w momencie wypłaty o odliczenia określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
Kwota w ten sposób zmniejszona zostaje zgłoszona przez Państwa Członkowskie jako wydatki w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 28
Rozporządzenie (WE) nr 1648/2000 traci niniejszym moc.
Jednakże jego przepisy nadal mają zastosowanie do projektów zatwierdzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2188/2002
z dnia 9 grudnia 2002 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowania dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że nowe zastosowanie w przypadku już dopuszczonego dodatku wymaga wspólnotowego zezwolenia zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG stanowi, że można wydawać tymczasowe zezwolenie na nowy dodatek do stosowania w paszach lub na nowe zastosowanie dodatku już dopuszczonego, jeżeli spełnione zostaną warunki art. 3a lit. b)–e) tej dyrektywy i jeżeli można w sposób rozsądny założyć, w świetle dostępnych wyników, że w przypadku jego stosowania w żywieniu zwierząt przyniesie on jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a) tej dyrektywy. Takie tymczasowe zezwolenie może zostać wydane na okres do czterech lat w przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG.
(3) Firmy produkujące przedłożyły nowe dane w celu rozszerzenia zezwolenia dla dwóch preparatów enzymatycznych opisanych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia i wymienionych odpowiednio pod nr. 11 i 51 w załącznikach do dyrektywy 70/524/EWG na nowe kategorie zwierząt.
(4) Ocena dokumentacji przedłożonej w odniesieniu do nowego zastosowania preparatów enzymatycznych opisanych w załącznikach I i II wykazuje, że spełnione są warunki, określone w art. 9e ust. 1, i dlatego można zezwolić na rozszerzenie zastosowania na zasadach tymczasowych, na okres czterech lat.
(5) Firma produkująca przedłożyła nowe dane w celu rozszerzenia zezwolenia dla preparatu enzymatycznego opisanego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia i wymienionego pod nr. 51 w załącznikach do dyrektywy 70/524/EWG, na nową postać fizyczną w odniesieniu do jednej kategorii zwierząt.
(6) Ocena dokumentacji przedłożonej w odniesieniu do nowego zastosowania preparatu enzymatycznego opisanego w załączniku III wykazuje, że spełnione są warunki określone w art. 9e ust. 1 i dlatego można zezwolić na rozszerzenie zastosowania na zasadach tymczasowych, na okres czterech lat.
(7) Ocena dokumentacji wskazuje także, że można wymagać stosowania niektórych procedur w celu ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki wymienione w załącznikach.
Ochronę taką należy jednakże zapewnić w drodze stosowania dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(8) W dniach 18 kwietnia i 19 czerwca 2002 r. Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywne opinie w odniesieniu do bezpieczeństwa wyżej wymienionych preparatów enzymatycznych na warunkach opisanych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy", wymienionych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia, jako dodatków w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tych załącznikach.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy", wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, jako dodatków w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosowanie różnych klasyfikacji ma szkodliwy wpływ na otwartość i przejrzystość zamówień publicznych w Europie.
Jego wpływ na jakość ogłoszeń i czas niezbędny do ich opublikowania stanowi de facto ograniczenie w dostępie podmiotów gospodarczych do zamówień publicznych.
(2) W swoim zaleceniu 96/527/WE [5] Komisja wezwała podmioty oraz instytucje zamawiające do stosowania Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), opracowanego w oparciu o niektóre istniejące klasyfikacje mając na względzie ich pełniejsze dostosowanie do cech szczególnych sektora zamówień publicznych przy opisywaniu przedmiotów zamówień.
(3) Istnieje potrzeba ujednolicenia, za pomocą jednolitego systemu klasyfikacji dla zamówień publicznych, odniesień stosowanych przez instytucje oraz podmioty zamawiające w celu dokonania opisu przedmiotu zamówienia.
(4) Państwa Członkowskie powinny posiadać jednolity system odniesienia, który wykorzystuje taki sam opis towarów w językach urzędowych Wspólnoty oraz takie same odpowiadające im kody alfanumeryczne, tym samym umożliwiając pokonanie barier językowych na poziomie wspólnotowym.
(5) W związku z tym należy przyjąć na mocy niniejszego rozporządzenia poprawioną wersję CPV jako jednolity system klasyfikacji dla zamówień publicznych, którego wejście w życie jest określone przez dyrektywy w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych.
(6) Należy również sporządzić ilustracyjne tabele zbieżności między CPV a statystyczną klasyfikacją produktów według działalności w EWG (CPA), centralną klasyfikacją produktów (CPC Prov.) Narodów Zjednoczonych, klasyfikacją działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev. 1) oraz Nomenklaturą Scaloną (CN).
(7) W świetle rozwoju rynków oraz potrzeb użytkowników struktura oraz kody CPV mogą wymagać dostosowania lub zmiany.
Dlatego też musi być ustanowiona odpowiednia procedura zmieniająca.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(9) Ponieważ cel proponowanego działania, mianowicie opracowanie systemu klasyfikacji dla zamówień publicznych, nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez Państwa Członkowskie i w związku z tym może, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(10) Wybór środka prawnego w postaci rozporządzenia nie dyrektywy wynika z faktu, iż ustanowienie systemu klasyfikacji dla zamówień publicznych nie wymaga transpozycji ze strony Państw Członkowskich.
(11) Mając na względzie zaznajomienie użytkowników z ujednoliconym systemem klasyfikacji, który ostatecznie stanie się obowiązkowy, stosowanie niniejszego rozporządzenia w sprawie CPV powinno być poprzedzone okresem dostosowania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się jednolity system klasyfikacji stosowany do zamówień publicznych, określony jako "Wspólny Słownik Zamówień" lub "CPV".
2.
Tekst CPV jest określony w załączniku I.
3.
Ilustracyjne tabele zbieżności między CPV a statystyczną klasyfikacją produktów według działalności w EWG (CPA), Centralną klasyfikacją produktów Narodów Zjednoczonych (CPC Prov.), klasyfikacją działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev. 1) są określone w załącznikach II, III, IV i V.
Artykuł 2
Środki niezbędne do zmiany CPV są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Komisję wspiera Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, ustanowiony na mocy art. 1 decyzji Rady 71/306/EWG [7] (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku, gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 16 grudnia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2204/2002
z dnia 12 grudnia 2002 r.
w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego lit. a) iv) oraz art. 1 ust. 1 lit. b),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodnie z art. 87 Traktatu, że w pewnych warunkach pomoc w zakresie zatrudnienia jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega notyfikacji wynikającej z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 również upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodnie z art. 87 Traktatu, że pomoc, która jest zgodna z systemem przyjętym przez Komisję w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego w zakresie przyznanej pomocy regionalnej jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega notyfikacji wynikającej z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(3) Komisja zastosowała art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy dotyczącej zatrudnienia w ramach wspieranych obszarów w licznych decyzjach oraz poza takimi obszarami, a także określiła swoją politykę, w wytycznych dotyczących pomocy w zakresie zatrudnienia [3], w powiadomieniu dotyczącym monitorowania pomocy państwa i zmniejszenia kosztów pracy [4], we wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej [5] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw [6].
W świetle doświadczeń Komisji w zakresie stosowania tych przepisów, właściwym jest, aby dla zapewnienia efektywnego nadzoru oraz uproszczenia procedur administracyjnych bez osłabienia procesu monitoringu ze strony Komisji, Komisja wykorzystała uprawnienia przyznane jej na mocy rozporządzenia (WE) nr 994/98.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza możliwości notyfikacji pomocy w zakresie zatrudnienia przez Państwa Członkowskie.
Takie notyfikacje są oceniane przez Komisję, w szczególności w świetle kryteriów przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu, w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001 lub zgodnie z innymi odpowiednimi wytycznymi lub ramami wspólnotowymi.
Obecnie taka sytuacja występuje w sektorze transportu morskiego.
Wytyczne dotyczące pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [7] przestaje się stosować od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, podobnie jak powiadomienie dotyczące monitorowania pomocy państwa i zmniejszenia kosztów pracy oraz powiadomienie o przyspieszonej procedurze załatwiania notyfikacji w sprawie pomocy państwa [8].
Ocena notyfikacji, oczekujących na rozpatrzenie w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostanie dokonana zgodnie z jego przepisami.
Właściwym wydaje się wprowadzenie przepisów przejściowych odnoszących się do stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do pomocy w zakresie zatrudnienia udzielonej przed jego wejściem w życie oraz niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(5) Promocja zatrudnienia jest głównym celem polityki gospodarczej i społecznej Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
Do realizacji tego celu Wspólnota stworzyła Europejską Strategię na rzecz zatrudnienia.
Bezrobocie nadal stanowi ważny problem w niektórych częściach Wspólnoty i niektóre kategorie pracowników nadal mają szczególne trudności z wejściem na rynek pracy.
Z tego powodu uzasadnione jest stosowanie przez władze środków działających jako bodźce dla przedsiębiorstw do zwiększenia poziomu zatrudnienia w tych przedsiębiorstwach, w szczególności, jeżeli chodzi o pracowników z kategorii osób znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji.
(6) Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do środków dotyczących zatrudnienia, które spełniają wszystkie warunki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu i w związku z tym stanowią pomoc państwa. Szereg środków w ramach zakresu polityki zatrudnienia nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, ponieważ stanowią one pomoc dla osób fizycznych, która nie faworyzuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów albo nie wpływają one na handel między Państwami Członkowskimi lub, ponieważ są to ogólne środki mające na celu promowanie zatrudnienia, które nie powodują zakłóceń ani zagrożenia powstania zakłóceń konkurencji poprzez faworyzowanie niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na takie ogólne środki, które mogą obejmować ogólne obniżenie opodatkowania kosztów pracy oraz kosztów społecznych, wspieranie inwestycji ogólnie w dziedzinie edukacji i szkolenia, środki mające na celu udzielanie wskazówek i porad, ogólne wsparcie oraz szkolenia dla bezrobotnych oraz ulepszenia w prawie pracy. Dotyczy to także środków, co do których, uznaje się, że nie spełniają wszystkich kryteriów wymienionych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają one obowiązkowi notyfikacji przewidzianemu w art. 88 ust. 3 Traktatu zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [9].
(7) Uwzględniając powyższe względy, celem i efektem pomocy wyłączonej przez niniejsze rozporządzenie powinno być promowanie zatrudnienia zgodnie z Europejską Strategią na rzecz zatrudnienia, w szczególności w odniesieniu do pracowników należących do kategorii osób znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, bez negatywnego wpływu na warunki handlowe w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Pomoc w zakresie zatrudnienia przydzielona firmie w sposób indywidualny może mieć duży wpływ na konkurencję na danym rynku, ponieważ faworyzuje taką firmę względem innych, które nie otrzymały takiej pomocy.
Poprzez przyznanie pomocy jedynie pojedynczej firmie będzie ona najprawdopodobniej miała ograniczony skutek w odniesieniu do zatrudnienia.
Dlatego przyznanie indywidualnej pomocy w zakresie zatrudnienia powinno nadal podlegać notyfikacji do Komisji, a niniejsze rozporządzenie powinno wyłączać pomoc tylko, jeżeli przyznawana jest ona w formie systemu.
(8) Niniejsze rozporządzenie powinno wyłączać wszelką pomoc przyznawaną zgodnie z systemem, który spełnia wszystkie odpowiednie wymagania niniejszego rozporządzenia.
W celu zapewnienia efektywnego nadzoru oraz uproszczenia procedur administracyjnych bez osłabienia procesu monitoringu Komisji, wszelkie systemy pomocy powinny zawierać wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
(9) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać z obowiązku notyfikacji pomocy państwa w sektorze stoczniowym i górniczym, w odniesieniu, do których ustanowiono szczególne zasady odpowiednio w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1540/98 [10] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1407/2002 [11].
(10) Niniejsze rozporządzenie powinno znaleźć zastosowanie w sektorze transportowym.
Jednakże uwzględniając szczególne charakterystyczne cechy konkurencji w tym sektorze, nie jest właściwe wyłączanie pomocy mającej na celu tworzenie zatrudnienia.
(11) Komisja mniej przychylnie odnosi się do pomocy ukierunkowanej na poszczególne sektory, w tym m.in. wrażliwe sektory, w których istnieją zbyt duże możliwości produkcyjne lub, które znajdują się w sytuacji kryzysowej.
Dlatego systemy pomocy, które dotyczą poszczególnych sektorów nie powinny podlegać wyłączeniu z zakresu wymogu notyfikacji przewidzianego przez niniejsze rozporządzenie.
(12) Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji oraz w celu lepszego zapewnienia proporcjonalności pomocy oraz ograniczenia jej do niezbędnej kwoty, progi należy określić w postaci intensywności pomocy w odniesieniu do grupy kosztów, kwalifikujących się do pomocy, a nie w postaci maksymalnych kwot pomocy.
(13) W celu określenia czy pomoc jest zgodna z zasadami wspólnego rynku na mocy niniejszego rozporządzenia, czy też nie, konieczne jest uwzględnienie intensywności pomocy oraz, co za tym idzie, kwoty pomocy wyrażonej jako ekwiwalent dotacji.
Przy obliczaniu ekwiwalentu dotacji pomocy płatnej w kilku ratach oraz pomocy w formie pożyczek uprzywilejowanych należy uwzględnić rynkowe stopy procentowe obowiązujące w momencie przyznawania dotacji.
Aby stosowane zasady dotyczące pomocy państwa były jednolite, przejrzyste i proste, stopy rynkowe do celów niniejszego rozporządzenia powinny być uznawane za stopy referencyjne pod warunkiem że w przypadku pożyczki uprzywilejowanej, pożyczka będzie posiadać normalne zabezpieczenie i nie będzie z nią związane nietypowe ryzyko.
Stopy referencyjne powinny być stopami okresowo ustalanymi przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów oraz publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i w Internecie.
(14) Uwzględniając różnice między wielkością przedsiębiorstw, powinny zostać ustalone inne pułapy intensywności pomocy w celu tworzenia zatrudnienia dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz dla dużych przedsiębiorstw.
W celu wyeliminowania różnic, które mogłyby powodować zakłócenia konkurencji, dla ułatwienia koordynacji między różnymi inicjatywami Wspólnoty i inicjatywami krajowymi oraz dla zapewnienia jasności administracyjnej oraz pewności prawnej, definicja "małych i średnich przedsiębiorstw" (MŚP) używana w niniejszym rozporządzeniu powinna być definicją przedstawioną w rozporządzeniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [12].
Definicja ta została również zastosowana w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001.
(15) Pułapy intensywności pomocy należy ustalić w świetle doświadczeń Komisji na poziomie, który zapewnia odpowiednią równowagę między minimalizacją zakłócenia konkurencji oraz celem promowania zatrudnienia.
W celu zapewnienia spójności pułapy powinny być dostosowane do pułapów ustalonych we wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej oraz w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001, które pozwalały na obliczenie pomocy w odniesieniu do stworzenia zatrudnienia powiązanego z projektami inwestycyjnymi.
(16) Koszty zatrudnienia stanowią część kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa.
Dlatego szczególnie ważną kwestią jest, aby pomoc odniosła pozytywny skutek w zakresie zatrudnienia, a nie umożliwiała przedsiębiorstwom jedynie zmniejszyć koszty, które poniosłyby one także w innym przypadku.
(17) Bez rygorystycznej kontroli i sztywno określonych limitów, pomoc w zakresie zatrudnienia może mieć szkodliwe skutki, które niwelują jej bezpośredni wpływ na tworzenie miejsc pracy.
Jeżeli pomoc jest wykorzystywana do ochrony firm wystawionych na konkurencję wewnątrzwspólnotową, może ona powodować opóźnienia w realizacji działań dostosowawczych mających na celu zapewnienie konkurencyjności przemysłu Wspólnoty.
Przy braku rygorystycznej kontroli taka pomoc może być skoncentrowana w najlepiej prosperujących obszarach, niezgodnie z celem zapewnienia spójności ekonomicznej i społecznej.
W ramach jednolitego rynku pomoc przyznawana w celu obniżenia kosztów zatrudnienia może prowadzić do zakłócenia konkurencji wewnątrzwspólnotowej i zmiany kierunku alokacji zasobów oraz mobilnych inwestycji, do przenoszenia bezrobocia z jednego kraju do drugiego oraz do zmiany miejsca.
(18) Pomoc w zakresie tworzenia miejsc pracy powinna spełniać warunek, że utworzone miejsce pracy powinno istnieć przez pewien minimalny okres czasu.
Okres ustalony w niniejszym rozporządzeniu powinien zostać uznany za ważniejszy od zasady pięciu lat przedstawionej w pkt 4.I.4 wskazówek dotyczącej krajowej pomocy regionalnej.
(19) Pomoc w utrzymaniu miejsc pracy oznaczająca wsparcie finansowe udzielane firmie, by przekonać ją, aby nie zwalniała pracowników jest podobna do pomocy operacyjnej. Dlatego, z zastrzeżeniem wszelkich zasad odnoszących się do sektorów takich, jak zasady istniejące w sektorze transportu morskiego, zgoda na taką pomoc powinna być udzielana tylko w specyficznych okolicznościach oraz na czas ograniczony. Pomoc taką należy notyfikować Komisji oraz nie powinna ona podlegać wyłączeniom w zakresie obowiązku notyfikacji przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu. Ograniczone okoliczności, w których zgoda na taką pomoc może zostać udzielona obejmują okoliczności, w których zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, zamiarem jest naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub wyjątkowymi zdarzeniami; inny przypadek zgodny jest z warunkami stosującymi się do pomocy operacyjnej we wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej, w regionach, których może dotyczyć odstępstwo określone w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu dotycząca rozwoju gospodarczego obszarów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których występuje niedostateczne zatrudnienie, w tym najbardziej peryferyjne regiony; trzecim jest przypadek, w którym pomoc taka jest przyznawana w kontekście ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstwa przechodzącego trudności, zgodnie z przepisami odpowiednich wskazówek Wspólnoty [13].
(20) Szczególny rodzaj pomocy to pomoc przyznawana pracodawcom w celu zamiany tymczasowych umów o pracę lub umów o pracę na czas określony na umowy o pracę na czas nieokreślony.
Takich środków nie powinno obejmować zwolnienie z obowiązku notyfikacji, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu i powinny one podlegać notyfikacji tak, aby Komisja mogła określić czy odnoszą one pozytywne skutki w zakresie zatrudnienia.
Należy w szczególności zapewnić, aby takie środki nie umożliwiały jednoczesnej pomocy w momencie tworzenia stanowiska oraz zmiany rodzaju umowy, w taki sposób, że spowoduje to przekroczenie pułapu pomocy dla wstępnej inwestycji lub utworzenia miejsca pracy.
(21) Małe i średnie przedsiębiorstwa odgrywają decydującą rolę w tworzeniu miejsc pracy.
Jednocześnie ich wielkość może stanowić przeszkodę w zwiększaniu zatrudnienia ze względu na ryzyko oraz ciężar administracyjny przy rekrutacji nowego personelu.
Podobnie, tworzenie miejsc pracy może przyczynić się do rozwoju gospodarczego regionów we Wspólnocie o miej korzystnych warunkach gospodarowania oraz w ten sposób do poprawy spójności ekonomicznej i społecznej.
Przedsiębiorstwa w tych regionach odczuwają trudności strukturalne związane z lokalizacją.
Dlatego właściwym jest, aby małe i średnie przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorstwa w regionach, które są wspierane, miały możliwość skorzystania z pomocy w zakresie tworzenia miejsc pracy.
(22) Duże firmy na obszarach, które nie są wspierane nie doświadczają szczególnych trudności, a koszty zatrudnienia są częścią ich normalnych kosztów operacyjnych.
Z tego powodu, a także w celu zmaksymalizowania efektu działania wywołanego pomocą w zakresie tworzenia miejsc pracy w MŚP oraz w regionach, które mogą być objęte odstępstwem na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) oraz c) Traktatu, duże firmy w regionach, których nie dotyczy odstępstwo nie powinny być wśród tych, którym można przyznać pomoc na tworzenie miejsc pracy.
(23) Niektóre kategorie pracowników mają szczególne trudności ze znalezieniem pracy, ponieważ pracodawcy uważają ich za osoby mniej wydajne.
Ta postrzegana niższa wydajność może być spowodowana brakiem uprzednio zdobytego doświadczenia związanego z wykonywaniem pracy (na przykład młodzi pracownicy, osoby bezrobotne przez długi czas) lub trwałym upośledzeniem.
Pomoc w zakresie zatrudnienia mająca na celu zachęcenie firm do rekrutacji takich osób jest uzasadniona faktem, że niższa wydajność tych pracowników zmniejsza przewagę finansową takiej firmy oraz faktem, że pracownicy również korzystają z zastosowania takiego środka oraz prawdopodobne jest ich wykluczenie z rynku pracy, jeżeli pracodawcom nie zaoferuje się takich bodźców.
Dlatego właściwym jest udzielanie przyzwolenia na sporządzanie systemów przewidujących taką pomoc niezależnie od wielkości i lokalizacji beneficjenta.
(24) Należy określić kategorie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, lecz Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość notyfikacji pomocy oraz promowania rekrutacji innych kategorii osób, które uznają za znajdujące się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, podając uzasadniające argumenty.
(25) Pracownicy niepełnosprawni mogą potrzebować stałej pomocy, aby mogli pozostawać na rynku pracy, która może wykraczać poza ramy pomocy dotyczącej początkowego zatrudnienia i może obejmować udział w zatrudnieniu chronionym.
Systemy zapewniające pomoc w tym zakresie powinny zostać wyłączone z obowiązku notyfikacji pod warunkiem że można wykazać, że pomoc nie przekracza rozmiarów koniecznych dla zrekompensowania niższej wydajności danych pracowników, kosztów dodatkowych ich zatrudnienia lub kosztów utworzenia i utrzymania zatrudnienia chronionego.
Warunek ten ma uniemożliwić przedsiębiorstwom korzystającym z takiej pomocy sprzedaż poniżej cen konkurencyjnych na rynkach, zaopatrywanych również przez inne przedsiębiorstwa.
(26) Niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać kumulacji pomocy dla rekrutacji pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub w zakresie rekrutacji lub zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych z innymi rodzajami pomocy udzielanej w odniesieniu do kosztów zatrudnienia, gdyż w takich przypadkach uzasadnione jest dostarczanie bodźca do preferowania zatrudnienia pracowników należących do tych kategorii względem innych.
(27) Dla zapewnienia, że pomoc jest niezbędna i działa jako bodziec w zakresie zatrudnienia, niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy na tworzenie zatrudnienia lub na rekrutację, które beneficjent podjąłby sam w warunkach rynkowych.
(28) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy w zakresie tworzenia zatrudnienia tam, gdzie występuje kumulacja z inną pomocą państwa, w tym pomocą udzielaną przez władze krajowe, regionalne lub lokalne lub pomocą wspólnotową w odniesieniu do tych samych kosztów, których może dotyczyć pomoc lub kosztów inwestycji, z którymi zatrudnienie jest związane, gdy taka kumulacja powoduje przekroczenie progów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu lub w zasadach Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do inwestycji, w szczególności wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej oraz rozporządzeniu (WE) nr 70/2001.
Jedyny wyjątek od tej zasady powinien dotyczyć pomocy w zakresie rekrutacji pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.
(29) Właściwe jest, by duże kwoty pomocy, zanim zostaną uruchomione nadal podlegały indywidualnej ocenie ze strony Komisji.
Stąd w związku z tym kwoty pomocy przekraczające ustaloną kwotę na pewien okres w odniesieniu do pojedynczego przedsiębiorstwa lub zakładu są wyłączone z zakresu zwolnienia przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu oraz nadal podlegają wymaganiom z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(30) Środki dotyczące pomocy w zakresie promowania zatrudnienia oraz innej pomocy związanej z celami odnoszącymi się do zatrudnienia i rynku pracy mogą mieć inny charakter niż środki wyłączone przez niniejsze rozporządzenie.
Takie środki powinny być notyfikowane zgodnie z art. 88 ust. 3.
(31) W świetle Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy eksportowej ani pomocy sprzyjającej krajowym produktom w porównaniu z produktami importowanymi.
Taka pomoc byłaby niezgodna ze zobowiązaniami międzynarodowymi Wspólnoty na mocy tego Porozumienia i dlatego nie powinna zostać wyłączona z obowiązku notyfikacji ani dozwolona w przypadku dokonania takiej notyfikacji.
(32) W celu zapewnienia przejrzystości oraz efektywnego monitoringu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 994/98, właściwym jest ustalenie standardowego formatu, według którego Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji informacji podsumowujących zawsze, gdy na mocy niniejszego rozporządzenia realizowany jest system pomocy z zamiarem publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Z tego samego powodu właściwe jest określenie zasad dotyczących dokumentacji, którą Państwa Członkowskie powinny prowadzić w odniesieniu do systemu pomocy wyłączonego przez niniejsze rozporządzenie.
Do celów przedłożenia Komisji rocznego raportu przez Państwa Członkowskie, właściwym jest, aby Komisja ustaliła swoje specjalne wymagania. W celu ułatwienia procedury administracyjnej oraz uwzględniając szeroki dostęp do niezbędnej technologii, informacje podsumowujące oraz raport roczny powinny zostać dostarczone w formie skomputeryzowanej.
(33) Uwzględniając doświadczenie Komisji w tym zakresie, w szczególności częstotliwość zgodnie, z którą konieczna jest zmiana polityki pomocy państwa, właściwym jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 994/98 konieczne jest włączenie ustaleń przejściowych, dzięki którym systemy pomocy już wyłączone przez niniejsze rozporządzenie będą w momencie jego wygaśnięcia nadal wyłączone przez następne sześć miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do systemów, które stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu oraz które zapewniają pomoc w zakresie tworzenia miejsc pracy, zapewniają pomoc w rekrutacji pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych lub zapewniają pomoc w zakresie pokrycia dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do pomocy we wszystkich sektorach, w tym działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do pomocy udzielanej w sektorze górniczym ani stoczniowym ani też do pomocy odnoszącej się do tworzenia zatrudnienia w rozumieniu art. 4, udzielanej w sektorze transportowym.
Taka pomoc podlega uprzedniej notyfikacji Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
3.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do:
a) pomocy w zakresie działalności związanej z wywozem, a mianowicie pomocy bezpośrednio związanej z ilościami wywiezionymi, utworzenia i działania sieci dystrybucji ani innych bieżących wydatków związanych z działalnością eksportową;
b) pomocy uzależnionej od wykorzystania towarów krajowych uprzywilejowanych względem towarów przywożonych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "pomoc" oznacza wszelkie środki spełniające wszystkie kryteria przedstawione w art. 87 ust. 1 Traktatu;
b) "małe i średnie przedsiębiorstwa" oznaczają przedsiębiorstwa, których definicja znajduje się w załączniku 1 do rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
c) "intensywność pomocy brutto" oznacza kwotę pomocy wyrażoną jako procent odpowiednich kosztów.
Wszystkie wykorzystane liczby będą liczbami przed potrąceniem na poczet podatków bezpośrednich.
W przypadkach, gdy pomoc zostanie przyznana w innej formie niż dotacja, kwota pomocy będzie stanowić ekwiwalent dotacji pomocy.
Pomoc płatna w kilku ratach będzie dyskontowana do jej wartości w momencie jej przyznania.
Stopa procentowa wykorzystywana do celów dyskonta oraz do obliczenia kwoty pomocy w postaci pożyczki uprzywilejowanej będzie stopą referencyjną obowiązującą w momencie przyznania dotacji;
d) "intensywność pomocy netto" oznacza zdyskontowaną kwotę pomocy, po odliczeniu podatku, wyrażoną jako procent odpowiednich kosztów;
e) "liczba pracowników" oznacza roczną liczbę jednostek pracujących (AWU), a mianowicie liczbę osób zatrudnionych na pełnym etacie w ciągu jednego roku, przy czym ilość osób zatrudniona w niepełnym wymiarze i praca sezonowa stanowią ułamkowe części AWU;
f) "pracownik znajdujący się w szczególnie niekorzystnej sytuacji" oznacza każdą osobę należącą do kategorii, która ma trudności z wejściem na rynek pracy bez wsparcia, a mianowicie osobę spełniającą przynajmniej jedno z następujących kryteriów:
i) wszelkie osoby, które są w wieku poniżej 25 lat lub minęły nie więcej niż dwa lata od momentu ukończenia przez nie edukacji w pełnym wymiarze lub osoby, które nie znalazły do tej pory pierwszej regularnej pracy zarobkowej,
ii) wszyscy pracownicy migrujący, którzy poruszają się lub przenieśli się w ramach Wspólnoty lub stają się rezydentami we Wspólnocie w celu podjęcia pracy,
iii) wszelkie osoby, które są członkami grup mniejszościowych w Państwie Członkowskim lub, które wymagają rozwoju własnego profilu doświadczeń w zakresie języka, szkolenia zawodowego lub doświadczenia zawodowego w celu zwiększenia perspektyw uzyskania dostępu do stabilnego zatrudnienia,
iv) wszelkie osoby, które pragną rozpocząć lub wrócić do życia zawodowego, lub, które były nieobecne w pracy lub instytucjach edukacyjnych przez przynajmniej dwa lata, w szczególności osoby, które przerwały pracę z powodu trudności pogodzenia życia zawodowego z rodzinnym,
v) wszelkie osoby żyjące jako osoby samotnie wychowujące dziecko lub dzieci,
vi) wszelkie osoby, które nie uzyskały wykształcenia średniego lub jego ekwiwalentu, które nie posiadają pracy lub, które obecnie tracą pracę,
vii) wszelkie osoby powyżej 50 roku życia, które nie mają pracy lub, które obecnie tracą pracę,
viii) wszelkie osoby, które były bezrobotne przez długi okres, tzn. wszelkie osoby, które do chwili obecnej były bezrobotne przez 12 z 16 poprzednich miesięcy lub sześć z ośmiu poprzednich miesięcy w przypadku osób poniżej 25 roku życia,
ix) wszelkie osoby, które przez prawo krajowe są lub były uznawane za osoby uzależnione,
x) wszelkie osoby, które nie zdobyły do chwili obecnej swojej pierwszej regularnej pracy zarobkowej od początku okresu odbywania kary pozbawienia wolności lub innej kary,
xi) kobiety na obszarze geograficznym NUTS II, w którym średnie bezrobocie przekroczyło 100 % średniej we Wspólnocie przez przynajmniej dwa lata kalendarzowe i w którym bezrobocie wśród kobiet przekroczyło 150 % stopy bezrobocia dla mężczyzn na takim obszarze przez przynajmniej trzy ostatnie lata kalendarzowe;
g) "pracownik niepełnosprawny" oznacza każdą osobę, która:
i) jest uznana za niepełnosprawną zgodnie z prawem krajowym, lub
ii) u której rozpoznano, poważne fizyczne, umysłowe lub psychologiczne upośledzenie,
h) "zatrudnienie chronione" oznacza zatrudnienie w zakładzie, w którym przynajmniej 50 % pracowników to pracownicy niepełnosprawni niebędący w stanie podjąć pracy na otwartym rynku pracy;
i) "koszty płac" obejmują następujące składniki w rzeczywistości płatne przez danego beneficjenta pomocy państwa z tytułu zatrudnienia:
i) płacę brutto, tzn. przed opodatkowaniem; oraz
ii) obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne.
j) miejsce pracy jest "związane z wykonywaniem projektu inwestycyjnego", jeżeli dotyczy działalności, z którą inwestycja jest związana oraz jeżeli jest stworzone w ciągu trzech lat od ukończenia inwestycji.
W tym okresie, miejsca pracy stworzone w następstwie wzrostu stopnia wykorzystania zdolności stworzonej poprzez inwestycję są również powiązane z inwestycją;
k) "inwestycja w rzeczowe składniki majątku" oznacza inwestycję w fizyczne środki trwałe odnoszące się do tworzenia nowego zakładu, rozszerzenia istniejącego zakładu lub zaangażowania w działalność wymagającą fundamentalnej zmiany w produkcie lub procesie produkcji istniejącego zakładu (w szczególności poprzez racjonalizację, dywersyfikację lub modernizację).
Inwestycję w środki trwałe podjętą w formie przejęcia zakładu, który został zamknięty lub, który zostałby zamknięty gdyby nie został zakupiony, również uznaje się jako inwestycję w rzeczowe składniki majątku;
l) "inwestycja w wartości niematerialne i prawne" oznacza inwestycję w transfer technologii poprzez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej.
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1. Z zastrzeżeniem art. 9, systemy pomocy spełniające wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i są zwolnione z wymogu notyfikacji wynikającego z art. 88 ust. 3 Traktatu pod warunkiem że:
a) wszelka pomoc, która mogłaby być przyznana zgodnie z takim systemem spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia;
b) system zawiera wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia w postaci przytoczenia jego tytułu oraz odniesienia dotyczącego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2. Pomoc przyznana zgodnie z systemami, określonymi w ust. 1 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest zwolniona z wymogu notyfikacji wynikającego z art. 88 ust. 3 pod warunkiem że przyznana pomoc spełnia wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Tworzenie zatrudnienia
1.
Systemy pomocy dla tworzenia zatrudnienia oraz wszelka pomoc, która mogłaby zostać przyznana na mocy takich systemów, powinna spełniać warunki określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
W przypadkach, gdy zatrudnienie jest tworzone na obszarach lub w sektorach, które w momencie przyznawania pomocy są obszarami i sektorami niekwalifikującymi się do przyznania pomocy regionalnej na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) intensywność pomocy brutto nie przekroczy:
a) 15 % w przypadku małych przedsiębiorstw;
b) 7,5 % w przypadku średnich przedsiębiorstw.
3.
W przypadkach, gdy tworzy się zatrudnienie na obszarach i w sektorach, które w momencie przyznania pomocy są obszarami i sektorami kwalifikującymi się do przyznania pomocy regionalnej na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) intensywność pomocy netto nie przekroczy odpowiadającego pułapu regionalnej pomocy inwestycyjnej określonego w systemie stosowanym w momencie przyznania pomocy, zatwierdzonym przez Komisję w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego; w tym celu uwzględnić należy między innymi wielosektorowe ramy pomocy regionalnej w odniesieniu do dużych projektów inwestycyjnych [14].
W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw i jeżeli system nie stanowi inaczej w odniesieniu do takich przedsiębiorstw, pułap ten zwiększy się o:
a) 10 punktów procentowych brutto na obszarach objętych art. 87 ust. 3 lit. c) pod warunkiem że całkowita intensywność pomocy netto nie przekracza 30 %; lub
b) 15 punktów procentowych brutto na obszarach objętych art. 87 ust. 3 lit. a) pod warunkiem że całkowita intensywność pomocy netto nie przekracza 75 %.
Wyższe pułapy pomocy regionalnej stosuje się jedynie, jeżeli, wkład beneficjenta w finansowanie wynosi przynajmniej 25 % i jeżeli zatrudnienie jest utrzymywane na tym samym poziomie w kwalifikującym się regionie.
Jeżeli zatrudnienie jest tworzone w sektorze produkcji, przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów wymienionych w załączniku 1 do Traktatu na obszarach, które kwalifikują się do kategorii obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 [15], stosuje się te wyższe pułapy lub, jeżeli jest to stosowne – wyższe pułapy pomocy wynikające z tego rozporządzenia.
4.
Pułapy określone w ust. 2 i 3 stosuje się w odniesieniu do intensywności pomocy obliczanej jako procent kosztów płac przez okres dwóch lat odnoszących się do zatrudnienia stworzonego pod następującymi warunkami:
a) stworzone zatrudnienie musi stanowić wzrost netto liczby pracowników zarówno w zakładzie, jak i w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią z ostatnich 12 miesięcy;
b) stworzone zatrudnienie będzie utrzymywane przez minimalny okres trzech lat lub dwóch lat w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw; oraz
c) nowi pracownicy zatrudnieni w wyniku stworzenia zatrudnienia nigdy nie mieli pracy lub stracili ją lub też tracą obecnie poprzednią pracę.
5.
Gdy pomoc jest przyznawana w odniesieniu do tworzenia zatrudnienia zgodnie z systemem wyłączonym na mocy niniejszego artykułu, dodatkowa pomoc może zostać przyznana w przypadku rekrutacji pracownika znajdującego się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracownika niepełnosprawnego zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 lub 6.
Artykuł 5
Rekrutacja pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji i niepełnosprawnych
1.
Systemy pomocy w zakresie rekrutacji pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych przez przedsiębiorstwo oraz wszelka pomoc, która mogłaby być przyznana na mocy tego systemu powinny spełniać warunki ust. 2 i 3.
2.
Intensywność wszelkiej pomocy brutto odnoszącej się do zatrudnienia pracownika lub danych pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych obliczana jako procent kosztów płac przez okres jednego roku od momentu rekrutacji nie przekroczy 50 % w odniesieniu do pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub 60 % w odniesieniu do pracowników niepełnosprawnych.
3.
Następujące warunki stosuje się:
a) gdy rekrutacja nie stanowi wzrostu netto liczby pracowników w danym zakładzie, stanowisko lub stanowiska musiały zostać zwolnione w następstwie dobrowolnego odejścia, przejścia na emeryturę z powodu wieku, dobrowolnej redukcji czasu pracy lub zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków służbowych i nie w wyniku redukcji etatów; oraz
b) z wyjątkiem przypadku zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków służbowych pracownik lub pracownicy muszą być uprawnieni do nieprzerwanego zatrudnienia przez minimum 12 miesięcy.
Artykuł 6
Dodatkowe koszty zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych
1.
Systemy pomocy w zakresie zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych oraz wszelka pomoc, która mogłaby zostać przyznana zgodnie z takim systemem powinny spełniać warunki określone w ust. 2 i 3.
2.
Pomoc wraz z każdą pomocą przewidzianą na mocy art. 5, nie przekroczy poziomu niezbędnego do dokonania jakiejkolwiek rekompensaty w zakresie zmniejszonej wydajności wynikającej z niepełnosprawności pracownika lub pracowników oraz wszelkich następujących kosztów:
a) kosztów adaptacji pomieszczeń;
b) kosztów zatrudnienia pracowników, spędzających czas wyłącznie na pomocy pracownikowi lub pracownikom niepełnosprawnym;
c) kosztów adaptacji lub nabycia urządzeń przeznaczonych do ich użytku;
które są kosztami dodatkowymi względem kosztów, które beneficjent poniósłby, jeżeli zatrudniałby pracowników, którzy nie są niepełnosprawnymi, przez każdy okres czasu, przez który pracownik lub pracownicy niepełnosprawni są w rzeczywistości zatrudniani.
Jeżeli beneficjent zapewnia zatrudnienie chronione, pomoc może dodatkowo pokrywać, lecz nie może przewyższać, koszty budowy, instalacji lub rozbudowy danego zakładu i wszelkie koszty administracyjne oraz transportowe, które wynikają z zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.
3.
Systemy wyłączone na mocy niniejszego artykułu przewidują, że pomoc jest uwarunkowana prowadzeniem przez beneficjenta dokumentacji pozwalającej na sprawdzenie, czy przyznana pomoc spełnia przepisy niniejszego artykułu oraz art. 8 ust. 4.
Artykuł 7
Konieczność pomocy
1.
Niniejsze rozporządzenie wyłącza jedynie pomoc na mocy art. 4, jeżeli przed stworzeniem zatrudnienia:
a) beneficjent przedłoży Państwu Członkowskiemu wniosek o pomoc; lub
b) Państwo Członkowskie przyjęło przepisy prawne ustanawiające prawo do pomocy zgodnie z obiektywnymi kryteriami wykluczające dalsze stosowanie praktyki uznaniowej przez to Państwo Członkowskie.
2.
Pomoc może korzystać z wyłączenia na mocy art. 4 w przypadkach, gdy:
a) stworzone zatrudnienie jest związane z wykonywaniem projektu inwestycji w aktywa materialne lub wartości niematerialne i prawne; oraz
b) zatrudnienie jest tworzone w ciągu trzech lat od ukończenia inwestycji,
tylko, jeżeli wniosek, określony w ust. 1 lit. a) lub wniosek, określony w ust. 1 lit. b) ma miejsce zanim prace nad projektem zostaną rozpoczęte.
Artykuł 8
Kumulacja
1.
Pułapy pomocowe określone w art. 4, 5 i 6 stosuje się bez względu na to, czy wsparcie dla wspomaganego zatrudnienia lub rekrutacji jest finansowane wyłącznie ze środków państwowych czy jest częściowo finansowane przez Wspólnotę.
2.
Pomoc zgodnie z systemami wyłączonymi na mocy art. 4 niniejszego rozporządzenia nie może kumulować się z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ani z innym finansowaniem wspólnotowym w odniesieniu do tych samych kosztów płac, jeżeli taka kumulacja powodowałaby intensywność pomocy przekraczającą intensywność ustaloną przez niniejsze rozporządzenie.
3.
Pomoc zgodnie z systemami wyłączonymi na mocy art. 4 niniejszego rozporządzenia nie kumuluje się:
a) z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, ani z żadnym innym finansowaniem wspólnotowym w odniesieniu do kosztów jakichkolwiek inwestycji, z którymi powiązane jest tworzone zatrudnienie oraz które nie zostały jeszcze ukończone w momencie tworzenia zatrudnienia lub, które było ukończone w przeciągu trzech lat zanim zatrudnienie zostało stworzone; lub
b) z żadną taką pomocą ani finansowaniem w odniesieniu do tych samych kosztów płac ani innego zatrudnienia związanego z tą samą inwestycją,
jeżeli taka kumulacja powodowałaby intensywność pomocy przewyższającą odpowiedni pułap regionalnej pomocy inwestycyjnej określony we wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej oraz w systemie zatwierdzonym przez Komisję dla każdego Państwa Członkowskiego lub pułap wynikający z rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
Jeżeli odpowiedni pułap był dostosowany w konkretnym przypadku, w szczególności poprzez zastosowanie zasad odnoszących się do pomocy państwa stosowanych w danym sektorze lub poprzez zastosowanie instrumentu mającego zastosowanie do dużych projektów inwestycyjnych takich, jak obowiązujące wielosektorowe ramy dla regionalnej pomocy dla dużych projektów inwestycyjnych, przystosowywany pułap stosuje się do celów niniejszego ustępu.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3 pomoc zgodna z systemami wyłączonymi na mocy art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia może być kumulowana z inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu lub z innym finansowaniem wspólnotowym w odniesieniu do tych samych kosztów, w tym z pomocą zgodną z systemami wyłączonymi na mocy art. 4 niniejszego rozporządzenia, która pozostaje w zgodzie z ust. 2 i 3, pod warunkiem że taka kumulacja nie powoduje intensywności pomocy brutto przekraczającej 100 % kosztów płac w dowolnym okresie, w którym pracownik lub pracownicy są zatrudnieni.
Akapit pierwszy nie narusza niższych limitów intensywności pomocy, które mogły zostać ustalone zgodnie z ramami działania Wspólnoty w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie badań i rozwoju [16].
Artykuł 9
Pomoc podlegająca uprzedniej notyfikacji Komisji
1.
Systemy pomocy, które koncentrują się na poszczególnych sektorach nie są zwolnione z obowiązku notyfikacji na mocy niniejszego rozporządzenia i podlegają one wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie zwalnia z obowiązku notyfikacji przyznania pomocy pojedynczemu przedsiębiorstwu lub zakładowi przekraczającej wielkość pomocy brutto określoną na 15 mln EUR przez dowolny okres trzyletni.
Komisja oceni taką pomoc, jeżeli zostanie ona przyznana zgodnie z systemem, który w innym przypadku jest wyłączony na mocy niniejszego rozporządzenia odwołując się jedynie do kryteriów wynikających z niniejszego rozporządzenia.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza jakichkolwiek zobowiązań Państwa Członkowskiego w zakresie notyfikacji indywidualnego przyznania pomocy zgodnie z zobowiązaniami przyjętymi w kontekście innych instrumentów pomocy państwa oraz w szczególności zobowiązania dotyczącego notyfikacji lub poinformowania Komisji o pomocy na rzecz przedsiębiorstwa otrzymującego pomoc restrukturyzacyjną w rozumieniu wskazówek Wspólnoty dotyczących pomocy w zakresie ratowania oraz restrukturyzacji firm przechodzących trudności oraz zobowiązania w zakresie notyfikacji pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych zgodnie z obowiązującymi ramami wielosektorowymi.
4.
Systemy pomocy mające na celu promowanie rekrutacji kategorii pracowników, którzy nie znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w rozumieniu art. 2 lit. f) nadal będą podlegać wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu chyba że zostaną wyłączone na mocy art. 4.
Dokonując notyfikacji Państwa Członkowskie przedłożą celem dokonania oceny przez Komisję argumenty wskazujące, że dani pracownicy znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji.
W tym celu stosuje się art. 5.
5. Pomoc w zakresie utrzymania miejsc pracy, mianowicie wsparcie finansowe udzielane przedsiębiorstwu w celu utrzymania pracowników, którzy w innym przypadku zostaliby zwolnieni, podlega wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu. Z zastrzeżeniem zasad sektorowych, Komisja może udzielić zgody na taką pomoc tylko, jeżeli zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu pomoc ta ma za zadanie zrekompensować szkody spowodowane przez klęski żywiołowe lub wyjątkowe wydarzenia, lub na mocy warunków odnoszących się do pomocy operacyjnej we wskazówkach dotyczących krajowej pomocy regionalnej, w regionach, które mogą podlegać odstępstwu na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) dotyczącego rozwoju gospodarczego obszarów, gdzie poziom życia jest nienormalnie niski, lub gdzie występuje niedostateczne zatrudnienie.
6.
Pomoc w zakresie zamiany umów tymczasowych o pracę lub umów na czas określony na umowy o pracę na czas nieokreślony podlega obowiązkowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu.
7.
Systemy pomocy w zakresie dzielenia stanowiska z inną osobą, w celu udzielenia wsparcia pracującym rodzicom i podobne środki dotyczące zatrudnienia, które promują zatrudnienie, jednakże ich skutkiem nie jest wzrost zatrudnienia netto, rekrutacja pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub rekrutacja lub zatrudnienie osób niepełnosprawnych nadal podlegają wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu i są oceniane przez Komisję zgodnie z art. 87.
8.
Inne środki pomocy, których cele związane są z zatrudnieniem i rynkiem pracy, takie jak środki zachęcające do wcześniejszego przejścia na emeryturę, również podlegają wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu oraz będą oceniane przez Komisję zgodnie z art. 87.
9.
Indywidualne przypadki przyznawania pomocy w zakresie zatrudnienia niezależnie od jakiegokolwiek systemu podlegają wymogowi notyfikacji wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu.
Taka pomoc będzie oceniana w świetle niniejszego rozporządzenia i może być zatwierdzona przez Komisję tylko, jeżeli jest ona zgodna z konkretnymi obowiązującymi zasadami określonymi w odniesieniu do sektora, w którym działa beneficjent oraz jedynie, jeżeli możliwe jest wykazanie, że skutki takiej pomocy w zakresie zatrudnienia przeważają nad wpływem na konkurencję na danym rynku.
Artykuł 10
Przejrzystość i monitorowanie
1.
W momencie realizacji systemów pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie w terminie 20 dni roboczych przekażą Komisji w celu publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich streszczenia informacji dotyczących takiego systemu pomocy w formie przedstawionej w załączniku I. Informację należy przekazać w formie skomputeryzowanej.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązują się prowadzić szczegółową dokumentację odnoszącą się do systemów pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia i indywidualnej pomocy przyznanej zgodnie z tymi systemami.
Taka dokumentacja powinna obejmować niezbędne informacje dla ustalenia, że warunki zwolnienia przedstawione w niniejszym rozporządzeniu są spełnione, włączając informacje na temat statusu spółki, w przypadku, której pomoc zależy od jej statusu jako MŚP.
Państwa Członkowskie będą utrzymywać dokumentację dotyczącą systemu pomocy przez 10 lat od daty, w której została zgodnie z takim systemem przyznana ostatnia pomoc indywidualna.
Na pisemne żądanie, Państwo Członkowskie zobowiązane jest dostarczyć Komisji, w terminie 20 dni roboczych lub innym dłuższym terminie ustalonym w żądaniu, wszystkie informacje, które Komisja uzna za niezbędne dla dokonania oceny, czy warunki tego rozporządzenia zostały spełnione.
3.
Państwa Członkowskie sporządzą raport na temat zastosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do całości lub części roku kalendarzowego, w którym niniejsze rozporządzenie obowiązuje, w formie przedstawionej w załączniku II, w formie skomputeryzowanej.
Państwa Członkowskie dostarczą taki raport Komisji nie później niż trzy miesiące od upływu okresu, do którego raport się odnosi.
Artykuł 11
Wejście w życie, okres obowiązywania i ustalenia przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie pozostanie w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Notyfikacje oczekujące na rozpatrzenie w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia będą oceniane zgodnie z jego przepisami.
Systemy pomocy realizowane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc przyznana zgodnie z tymi systemami, w przypadku braku zezwolenia ze strony Komisji oraz z naruszeniem obowiązku określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, będą zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu oraz będą wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia, jeżeli spełniają one warunki przedstawione w art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 2. Wszelka pomoc, która nie spełnia takich warunków będzie oceniana przez Komisję zgodnie z odpowiednimi ramami, wskazówkami, pismami i powiadomieniami.
3.
Z końcem okresu obowiązywania tego rozporządzenia systemy pomocy wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostają wyłączone w sześciomiesięcznym okresie dostosowawczym.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2208/2002
z dnia 12 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 814/2000 w sprawie działań informacyjnych odnoszących się do wspólnej polityki rolnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 814/2000 z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych odnoszących się do wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia uzyskanego w latach 2000, 2001 i 2002 szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 814/2000, ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1557/2001 [2], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1366/2002 [3], należy zmienić w celu usprawnienia systemu. Ze względu na zakres koniecznych zmian oraz w celu osiągnięcia przejrzystości dla wszystkich zainteresowanych stron rozporządzenie (WE) nr 1557/2001 zastępuje się.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 814/2000 definiuje typ i treść działań informacyjnych związanych ze wspólną polityką rolną.
(3) Zaproszenie do składania wniosków jest najbardziej skutecznym i przejrzystym sposobem zapewnienia, że dotacje przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 814/2000 dotrą do jak największej liczby odbiorców oraz że wybrano najlepsze działania.
(4) Wymogi kwalifikowania dla wnioskodawców, podstawy dyskwalifikowania, ogólne kryteria wyboru działań oraz kryteria udzielania dotacji, określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 814/2000, powinny zostać szczegółowo określone.
(5) W celu ochrony finansowych interesów Wspólnoty, z chwilą wypłacenia zaliczki na poczet dotacji, należy przedłożyć gwarancję bankową na równorzędną kwotę.
(6) Aby udostępnić środki finansowe możliwie największej liczbie potencjalnych odbiorców, wyjątek stanowić musi stawka współfinansowania przekraczająca 50 %.
(7) Komisja sporządza listę beneficjentów oraz wykaz finansowanych działań informacyjnych.
W celu ustalenia praw i zobowiązań wynikających z decyzji o przyznaniu dotacji, Komisja zawiera umowę z beneficjentem.
Każda umowa musi zawierać jednoznaczne przepisy odnoszące się do prawa Komisji do przeprowadzania kontroli.
(8) Powiadamianie Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], o działaniach finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ułatwia koordynację środków wprowadzanych w życie przez Państwa Członkowskie z tymi pochodzącymi ze wsparcia wspólnotowego.
(9) Uwzględniając terminy publikowania zaproszenia do składania wniosków, niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania działań informacyjnych odnoszących się do wspólnej polityki rolnej w formie programów roboczych oraz szczególnych działań kwalifikujących się do dotacji wspólnotowych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 814/2000.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "szczególne działania informacyjne" określone w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 814/2000 oznaczają zdarzenia informacyjne ograniczone w czasie i wprowadzane w życie w oparciu o oddzielny budżet;
b) "roczne programy robocze" określone w art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 814/2000 oznaczają zestaw od dwóch do pięciu szczególnych działań informacyjnych;
c) "działania informacyjne" oznaczają szczególne działania informacyjne oraz roczne programy robocze.
Artykuł 3
Zaproszenie do składania wniosków
Do dnia 31 lipca każdego roku, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Komisja publikuje zaproszenie do składania wniosków w zakresie działań informacyjnych określające między innymi tematy priorytetowe, typy działań oraz odbiorców docelowych, środki ich wprowadzania w życie, terminy składania wniosków, termin przewidziany dla wprowadzenia w życie czynności dotyczących działań, wymogów kwalifikowania, kryteriów wyboru i przyznawania, uprawnionych kosztów oraz metodę oceny wniosków w celu przyznania dotacji.
W przypadku 2002 r. zaproszenie do składania wniosków publikuje się nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r.
Artykuł 4
Kryteria kwalifikowania dla wnioskodawców
1. Organizacje i stowarzyszenia określone w art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 814/2000 muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą być o charakterze prywatnym; w przypadku organizacji lub stowarzyszeń zrzeszających inne organizacje lub stowarzyszenia te ostatnie muszą być także organizacjami lub stowarzyszeniami prywatnymi; jeśli roczny program roboczy wprowadza się w życie we współpracy, partnerzy również muszą być o charakterze prywatnym;
b) muszą być o celu niezarobkowym;
c) muszą działać w Państwie Członkowskim co najmniej od dwóch lat.
2. Strony określone w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 814/2000 muszą być osobami prawnymi ustanowionymi w Państwie Członkowskim co najmniej od dwóch lat.
3.
Jeśli umowa określona w art. 8 przewiduje wypłacenie zaliczki na poczet dotacji, wnioskodawca ustala gwarancję bankową na równorzędną kwotę, zgodnie ze wzorem przedstawionym przez Komisję.
Gwarancji tej się nie wymaga, jeśli wnioskodawca jest podmiotem publicznym.
Artykuł 5
Podstawy dyskwalifikowania wnioskodawców
Dotacji nie można przyznać wnioskodawcom, którzy w momencie trwania procedury przyznawania dotacji znajdują się w jednej z sytuacji wymienionych poniżej:
a) znajdują się w stanie upadłości lub likwidacji, ich sprawami zarządzają sądy, zawarli ugodę z wierzycielami, zawiesili prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają postępowaniu sądowemu dotyczącemu tych spraw lub znajdują się w analogicznej sytuacji wynikającej z podobnej procedury przewidzianej w ustawodawstwie lub regulacjach krajowych;
b) zostali skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową;
c) są winni poważnego wykroczenia zawodowego, które organ zamawiający może udowodnić w dowolny sposób;
d) nie wypełnili zobowiązań odnoszących się do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub płacenia podatków, zgodnie z przepisami kraju, w którym mają siedzibę, lub kraju organu zamawiającego, lub kraju wykonywania zamówienia;
e) podlegają prawomocnemu wyrokowi za nadużycie finansowe, korupcję, zaangażowanie w działalność przestępczą lub każdą inną działalność naruszającą finansowe interesy Wspólnoty;
f) w toku innej procedury udzielania zamówień lub procedury udzielania dotacji finansowanych z budżetu Wspólnoty uznano, iż w rażący sposób naruszyli zamówienie poprzez niewypełnienie zobowiązań kontraktowych;
g) udzielając wymaganych informacji, świadomie przedłożyli fałszywe deklaracje.
Artykuł 6
Kryteria wyboru oraz udzielania środków
1.
W celu zakwalifikowania do finansowania wspólnotowego wnioskodawca musi wykazać zdolność techniczną i finansową.
2.
Dotacje przyznaje się w oparciu o kryteria odnoszące się do jakości oraz wartości pieniężnej określonej w zaproszeniu do składania wniosków.
Artykuł 7
Stawki finansowania
1.
Maksymalna stawka finansowania wspólnotowego działań wybranych do finansowania wynosi 50 % kosztów uprawnionych.
2.
W odniesieniu do szczególnego działania informacyjnego maksymalną stawkę finansowania wspólnotowego, na wniosek wnioskodawcy, można zwiększyć do 75 % kosztów uprawnionych, jeśli zgodnie z zaproszeniem do składania wniosków jest to w jego szczególnym interesie.
Artykuł 8
Umowa
1.
W oparciu o kryteria przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, oraz w zaproszeniu do składania wniosków, Komisja sporządza listę beneficjentów finansowania wspólnotowego oraz przyznawanych kwot.
2.
Prawa i obowiązki wynikające z decyzji Komisji o przyznaniu dotacji podlegają umowie zawartej między Komisją a beneficjentami.
Artykuł 9
Roczny charakter dotacji
Dotacje przyznaje się ściśle na podstawie danego roku oraz nie pociąga to za sobą prawa do dotacji na kolejne lata, nawet jeśli dane działanie stanowi część strategii wieloletniej.
Artykuł 10
Powiadamianie Komitetu EFOGR
Komitet EFOGR należy powiadomić o:
a) treści zaproszenia do składania wniosków przed jego opublikowaniem;
b) szczególnych działaniach informacyjnych oraz rocznych programach roboczych, w odniesieniu do których przyznano dotację;
c) działaniach wprowadzanych w życie z inicjatywy Komisji, przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 814/2000.
Artykuł 11
Publikowanie
Listę beneficjentów oraz działań informacyjnych finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, a także kwoty i stawki wsparcia finansowego publikowane są każdego roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12 Uchylenie
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2224/2002
z dnia 13 grudnia 2002 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1795/2002 [4], w szczególności jego art. 93 ust. 6, stanowi, że cały sprzedany alkohol stosowany jako bioetanol w sektorze paliwowym musi zostać odebrany z magazynu nie później niż sześć miesięcy po dacie powiadomienia o decyzji Komisji o udzieleniu sprzedaży.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 774/2002 z dnia 8 maja 2002 r. otwierające publiczną sprzedaż alkoholu winnego stosowanego jako bioetanol we Wspólnocie Europejskiej [5] otworzyło publiczną sprzedaż 300000 hektolitrów alkoholu winnego stosowanego jako bioetanol we Wspólnocie Europejskiej zatwierdzonej firmie Ecocarburantes Españoles SA.
W dniu 18 czerwca 2002 r. Komisja powiadomiła właściwe władze w Hiszpanii i Ecocarburantes Españoles SA o decyzji dotyczącej przyznania partii nr 12/2002 tej firmie.
(3) Listem datowanym na dzień 21 października 2002 r. hiszpańskie Ministerstwo Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywności poinformowało Komisję, że z powodu trudności technicznych i rozmiaru partii nr 12/2002 termin ustanowiony dla zbycia alkoholu był niewystarczający.
(4) W celu zezwolenia wspomnianej firmie na ukończenie działania termin zbycia alkoholu powinien zostać wydłużony o dwa miesiące.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając art. 93 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, usunięcie z magazynu partii nr 12/2002, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 774/2002, oraz przyznanej w dniu 18 czerwca 2002 r. musi zostać zakończone przed dniem 18 lutego 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2236/2002
z dnia 10 grudnia 2002 r.
dotyczące wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2003–2004 r.)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowy Fundusz na rzecz Irlandii (zwany dalej "Funduszem") ustanowiony został w 1986 r. na mocy Umowy z dnia 18 września 1986 r. między Rządem Irlandii a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanej dalej "Umową") celem wspierania postępu gospodarczego i społecznego oraz sprzyjania kontaktom, rozmowom i pojednaniu między nacjonalistami i unionistami w całej Irlandii, w realizacji jednego z celów określonych w Angielsko-Irlandzkiej Umowie z dnia 15 listopada 1985 r.
(2) Od roku 1989 do roku 1995 z budżetu Wspólnoty przeznaczana była kwota 15 milionów ECU rocznie na wsparcie projektów Funduszu, które miały rzeczywisty dodatkowy wpływ na dziedziny, których to dotyczy.
(3) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2687/94 z dnia 31 października 1994 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii [2], kwota 20 milionów ECU była przeznaczana z budżetu Wspólnoty w odniesieniu do każdego z następujących lat 1995, 1996 i 1997.
(4) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2614/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii [3], kwota 17 milionów ECU była przeznaczana z budżetu Wspólnoty w odniesieniu do każdego z następujących lat 1998 i 1999.
(5) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 214/2000 z dnia 24 stycznia 2000 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii [4], kwota 15 milionów EUR była przeznaczana z budżetu Wspólnoty w odniesieniu do każdego z następujących lat 2000, 2001 i 2002.
(6) Oceny dokonywane zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 214/2000, potwierdziły potrzebę dalszego wspierania działalności Funduszu, przy jednoczesnym wzmocnieniu synergii celów i koordynacji z interwencjami funduszy strukturalnych Wspólnoty, w szczególności ze Specjalnym Programem na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej i Obszarów Graniczących z Irlandią (zwanym dalej "program PEACE").
(7) Rozporządzenie (WE) nr 214/2000 wygasa z dniem 31 grudnia 2002 r.
(8) Proces pokojowy w Irlandii Północnej wymaga kontynuacji wsparcia Funduszu ze strony Wspólnoty po tym dniu.
(9) Na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r., Rada Europejska podjęła decyzję, że program PEACE powinien być kontynuowany przez pięć lat, to znaczy od roku 2000 do roku 2004, przy całkowitym wkładzie finansowym Wspólnoty w wysokości 500 milionów EUR.
(10) Wkład Wspólnoty do Funduszu powinien przyjąć formę wkładów finansowych w odniesieniu do lat 2003 i 2004, kończąc się zatem w tym samym czasie co program PEACE.
(11) Przy rozdzielaniu wkładu Wspólnoty, Fundusz powinien przyznać pierwszeństwo projektom o charakterze transgranicznym lub transwspólnotowym, w taki sposób aby uzupełnić działania finansowane przez program PEACE przez okres od roku 2000 do roku 2004.
(12) Zgodnie z Umową, wszystkie podmioty wnoszące wkład finansowy do Funduszu uczestniczą, jako obserwatorzy, w posiedzeniach Rady Funduszu (zwanej dalej "Radą").
(13) Istotne jest zapewnienie prawidłowej koordynacji między działaniami Funduszu a działaniami finansowanymi w ramach funduszy strukturalnych Wspólnoty, przewidzianych w art. 159 Traktatu, w szczególności programem PEACE.
(14) Pomoc z Funduszu uznana będzie za efektywną jedynie w zakresie w jakim spowoduje ona stałą poprawę gospodarczą i społeczną i nie będzie wykorzystywana jako substytut innych publicznych lub prywatnych wydatków.
(15) Ocena dokonująca przeglądu funkcjonowania Funduszu oraz potrzeby dalszego wsparcia wspólnotowego powinna zostać przeprowadzona przed dniem 1 kwietnia 2004 r.
(16) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [5], jest uwzględniona w niniejszym rozporządzeniu przez cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając kompetencji władzy budżetowej, jak zostały one określone w Traktacie.
Wyrażona w wartościach bieżących kwota wkładu Wspólnoty do Funduszu wynosić będzie 15 milionów EUR w odniesieniu do każdego z lat 2003 i 2004.
(17) Wsparcie to stanowić będzie wkład we wzmocnienie solidarności między Państwami Członkowskimi i między ich narodami.
(18) Traktat nie przewiduje żadnych kompetencji innych niż kompetencje w jego art. 308 w odniesieniu do przyjęcia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem rocznej procedury budżetowej i zgodnie z pkt 34 akapit drugi Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej, roczny wkład w wysokości 15 milionów EUR jest wnoszony do Funduszu w odniesieniu do każdego z lat 2003 i 2004, osiągając całkowity wkład w wysokości 30 milionów EUR.
Artykuł 2
Wkład jest wykorzystywany przez Fundusz zgodnie z Umową, na podstawie której został on ustanowiony, przy przyznaniu pierwszeństwa projektom o charakterze transgranicznym lub transwspólnotowym, w taki sposób, aby uzupełnić działania finansowane przez fundusze strukturalne Wspólnoty, w szczególności działania w ramach programu PEACE.
Wkład jest wykorzystywany w taki sposób, aby spowodować stałą poprawę gospodarczą i społeczną w dziedzinach których to dotyczy.
Nie jest on wykorzystywany jako substytut innych publicznych lub prywatnych wydatków.
Artykuł 3
Komisja reprezentuje Wspólnotę, jako obserwator, na posiedzeniach Rady.
Fundusz reprezentowany jest, jako obserwator, odpowiednio na posiedzeniach Komitetu Monitorującego programu PEACE oraz innych interwencji funduszy strukturalnych Wspólnoty.
Artykuł 4
Komisja sprzyja koordynacji na wszystkich poziomach między Radą Funduszu i jej przedstawicielami a organami zarządzającymi ustanowionymi w ramach danych interwencji funduszy strukturalnych Wspólnoty, w szczególności w ramach programu PEACE.
Artykuł 5
Komisja, we współpracy z Radą, określa właściwe procedury ogłaszania i informowania w celu podania do ogólnej wiadomości wkładu Wspólnoty do projektów finansowanych przez Fundusz.
Artykuł 6
Najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r., Komisja przedstawia władzy budżetowej sprawozdanie, oceniające wyniki działalności Funduszu oraz potrzebę kontynuacji wkładów finansowych Wspólnoty po roku 2004, uwzględniając rozwój procesu pokojowego w Irlandii Północnej.
Sprawozdanie zawiera miedzy innymi:
a) przegląd działalności Funduszu;
b) wykaz projektów, które uzyskały pomoc;
c) ocenę charakteru i wpływu działań Funduszu, szczególnie w odniesieniu do jego celów oraz kryteriów ustanowionych w art. 2 i 8;
d) ocenę działań podjętych przez Fundusz w zakresie współpracy i koordynacji działań z interwencjami funduszy strukturalnych Wspólnoty, uwzględniając w szczególności obowiązki na podstawie art. 3, 4 i 5;
e) Załącznik wskazujący wyniki weryfikacji i kontroli przeprowadzonej przez Komisję na podstawie zobowiązania określonego w art. 7.
Artykuł 7
Komisja zarządza wkładami.
Z zastrzeżeniem oceny potrzeb finansowych Funduszu, roczny wkład jest normalnie wpłacany w ratach, w następujący sposób:
a) pierwsza zaliczka w wysokości 40 % jest wpłacana po otrzymaniu przez Komisję, podpisanego przez przewodniczącego Rady, zobowiązania określającego, że Fundusz będzie spełniał warunki związane, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, z przyznaniem wkładu;
b) druga zaliczka w wysokości 40 % jest wpłacana sześć miesięcy później;
c) ostatnia płatność w wysokości 20 % jest dokonywana po otrzymaniu i przyjęciu przez Komisję rocznego sprawozdania z działalności Funduszu oraz zbadane rachunki dotyczące danego roku.
Jeśli ocena określona w drugim akapicie, prowadzi do wniosku, że w danym terminie, potrzeby finansowe Funduszu nie uzasadniają płatności jednej z tych rat, płatność, której to dotyczy zostanie zawieszona do chwili, aż Komisja dojdzie do wniosku, na podstawie nowych informacji przekazanych przez Fundusz, że jest ona uzasadniona.
Artykuł 8
Wkład określony w art. 1 uwarunkowany jest tym, że w przypadku gdy działanie, które uzyskuje lub kwalifikuje się do uzyskania pomocy finansowej w ramach interwencji funduszy strukturalnych Wspólnoty, wkład z Funduszu może być przeznaczony na to działanie tylko wtedy, jeśli osiągnięta suma gdy zostanie dodana do 40 % kwoty wkładu Funduszu do wysokości przedstawiającej kwotę pomocy z funduszy strukturalnych Wspólnoty nie przekracza 75 % całkowitych kosztów kwalifikowanych działania.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wygasa w dniu 31 grudnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2238/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/2002 [4], agencje interwencyjne zorganizowały stałe zaproszenie do składania ofert przetargowych na mleko odtłuszczone w proszku zmagazynowane przed dniem 1 lipca 2002 r.
(2) W świetle dostępnych ilości oraz sytuacji rynkowej ta data powinna zostać zmieniona na dzień 1 maja 2002 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 datę "1 kwietnia 2002 r." zastępuje się datą "1 maja 2002 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 grudnia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2239/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 214/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1931/2002 [4], ograniczył ilość mleka odtłuszczonego w proszku dopuszczonego do sprzedaży przez agencje interwencyjne Państw Członkowskich do ilości składowanych do dnia 1 kwietnia 2002 r.
(2) Z uwagi na obecną sytuację rynkową, charakteryzującą się niską produkcją sezonową, więcej mleka odtłuszczonego w proszku ze składów publicznych powinno zostać wprowadzone do obrotu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 214/2001, "1 kwietnia 2002 r." zastępuje się "1 maja 2002 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2244/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1622/2000 w zakresie wykorzystania kwasu winowego w produktach winiarskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zezwala na dodawanie kwasu winowego do pewnych produktów winiarskich.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2066/2001 [4], ustanawia w szczególności ograniczenia i wymagania odnoszące się do wykorzystania niektórych substancji zatwierdzonych rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999.
(3) Kwas winowy, nazywany również kwasem L-winowym, i jego sole są jedynymi substancjami dopuszczonymi do celów zakwaszenia i odkwaszenia produktów winiarskich, ponieważ naturalnie występują w winogronach i winie.
(4) Międzynarodowe Biuro Winorośli i Wina przyjęło w czerwcu 2000 r. uchwałę aktualizującą w Międzynarodowym Kodeksie Enologicznym szczegółowy opis ustanawiający określanie właściwości i parametry czystości kwasu L-winowego, który można wykorzystać do produkcji wina, opis określa kwas winowy jako "naturalny kwas ekstrahowany z winogron".
Te kryteria czystości są pełniejsze, niemniej jednak odpowiadają tym ustanowionym w dyrektywie Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/82/WE [6].
(5) W celu zapewnienia najwyższej jakości, w szczególności zachowania autentyczności i naturalnych właściwości wina, zgodnie z dobrą praktyką enologiczną, wymóg, że kwas winowy, który można wykorzystywać do produkcji wina musi być wytworzony w rolnictwie, biorąc pod uwagę wymogi Międzynarodowego Kodeksu Enologicznego Międzynarodowego Biura Winorośli i Wina, powinien zostać uwzględniony w rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 dodaje się następujący akapit:
"Kwas winowy, którego wykorzystanie określa się w pkt 1 lit. l) i m) załącznika IV i pkt 3 lit. k) i l) załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, nazywany również kwasem L-winowym, musi być pochodzenia rolniczego i ekstrahowany wyłącznie z produktów winiarskich.
Musi spełniać kryteria czystości ustanowione w dyrektywie Komisji 96/77/WE [7]." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2245/2002
z dnia 21 października 2002 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych [1], w szczególności jego art. 107 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 tworzy system wzoru, który pozwala na uzyskanie wzoru wywołującego skutki w całej Wspólnocie na podstawie zgłoszenia do Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory) (zwanym dalej "Urzędem").
(2) W tym celu rozporządzenie (WE) nr 6/2002 zawiera niezbędne przepisy określające procedurę prowadzącą do rejestracji wzorów wspólnotowych, jak również zarządzanie zarejestrowanymi wzorami wspólnotowymi, postępowania odwoławczego od decyzji Urzędu oraz postępowania o unieważnienie wzoru wspólnotowego.
(3) Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki niezbędne dla wykonania przepisów rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
(4) Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić sprawny i efektywny przebieg postępowania w sprawie wzoru przed Urzędem.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 109 rozporządzenia (WE) nr 6/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PROCEDURA ZGŁOSZENIOWA
Artykuł 1
Treść zgłoszenia
1.
Zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego zawiera:
a) wniosek o rejestrację wzoru jako zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
b) nazwę (nazwisko), adres i obywatelstwo, jak również Państwo, w którym wnioskodawca ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub przedsiębiorstwo.
Osoby fizyczne wskazuje się przez podanie ich nazwiska oraz imienia (imion).
Osoby prawne wskazuje się przez ich urzędowe oznaczenie, przy czym wystarczy zwyczajowy skrót; wskazuje się również prawo Państwa, któremu one podlegają.
Można podać numer telefonu, faksu, jak również inne środki informacji, takie jak poczta elektroniczna.
Dla każdego zgłaszającego powinien być wskazany w zasadzie tylko jeden adres; jeżeli wskazanych jest kilka adresów, brany jest pod uwagę jedynie adres wskazany jako pierwszy, o ile zgłaszający nie wskaże jednego z adresów jako adresu dla doręczeń.
Jeżeli Urząd nadał zgłaszającemu numer identyfikacyjny, wystarczy podać ten numer wraz z nazwiskiem zgłaszającego;
c) przedstawienie wzoru zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia lub, jeżeli zgłoszenie dotyczy wzoru dwuwymiarowego i zawiera wniosek o odroczenie publikacji zgodnie z art. 50 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, próbkę zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia;
d) wskazanie, zgodnie z art. 3 ust. 3, produktów, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany;
e) jeżeli zgłaszający wyznaczył pełnomocnika, jego nazwisko oraz adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z lit. b); jeżeli pełnomocnik posiada więcej niż jeden adres prowadzenia działalności gospodarczej lub jeżeli jest więcej niż dwóch pełnomocników z różnymi adresami prowadzenia działalności gospodarczej, należy wskazać adres, który ma służyć jako adres dla doręczeń; w przypadku braku takiego wskazania, za adres dla doręczeń uważa się jedynie adres wymieniony jako pierwszy.
Jeżeli jest więcej niż jeden zgłaszający, można wskazać jednego ze zgłaszających lub pełnomocnika jako wspólnego pełnomocnika.
Jeżeli wspólnemu pełnomocnikowi Urząd nadał numer identyfikacyjny, wystarczy podać ten numer identyfikacyjny wraz z nazwiskiem pełnomocnika;
f) w przypadku gdy na podstawie art. 42 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 zastrzega się pierwszeństwo z wcześniejszego zgłoszenia, oświadczenie w tej sprawie, określające datę dokonania zgłoszenia oraz Państwo, w którym lub do którego dokonano zgłoszenia;
g) w przypadku gdy na podstawie art. 44 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 zastrzega się pierwszeństwo z wystawienia, oświadczenie w tej sprawie, określające nazwę wystawy oraz datę pierwszego ujawnienia produktów, w których wzór jest zawarty lub zastosowany;
h) określenie języka, w którym dokonano zgłoszenia oraz drugiego języka, na podstawie art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
i) podpis zgłaszającego lub jego pełnomocnika zgodnie z art. 65.
2.
Zgłoszenie może zawierać:
a) jeden opis dla jednego wzoru, nieprzekraczający 100 wyrazów, wyjaśniający przedstawienie wzoru lub wzorów lub próbek; opis powinien odnosić się jedynie do tych cech, które widoczne są na przedstawieniu wzoru lub na próbkach; nie może on zawierać oświadczeń dotyczących domniemanej nowości lub indywidualnego charakteru wzoru bądź jego technicznej wartości;
b) wniosek o odroczenie publikacji rejestracji zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
c) wskazanie z "Klasyfikacji Lokarneńskiej" produktów zawartych w zgłoszeniu, to znaczy klas oraz podklas, do których produkty te należą zgodnie z Załącznikiem do Porozumienia ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych, podpisanego w Locarno dnia 8 października 1968 r (zwanego dalej "Porozumieniem Lokarneńskim"), określonym w art. 3 i z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2;
d) wymienienie twórcy lub zespołu twórców lub oświadczenie podpisane przez zgłaszającego, że twórca lub zespół twórców zrezygnował z prawa wymienienia, według art. 36 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
Artykuł 2
Zgłoszenie zbiorowe
1.
Zgłoszenie może być zgłoszeniem zbiorowym, w którym ujęto wiele wzorów w celu rejestracji jako wzór wspólnotowy.
2.
W przypadku gdy w zgłoszeniu zbiorowym ujęto kilka wzorów i nie chodzi o ornamentację, a produkty, w których wzory mają być zawarte lub w których mają być zastosowane, należą do więcej niż jednej klasy Klasyfikacji lokarneńskiej, wtedy zgłoszenie zbiorowe musi zostać podzielone.
3.
Dla każdego wzoru zawartego w zgłoszeniu zbiorowym zgłaszający musi przedłożyć przedstawienie wzoru zgodnie z art. 4 oraz wskazanie produktu, w którym wzór ma być zawarty lub zastosowany.
4.
Wzory zawarte w zgłoszeniu zbiorowym zgłaszający numeruje kolejno cyframi arabskimi.
Artykuł 3
Klasyfikacja i wskazanie produktów
1.
Produkty klasyfikuje się zgodnie z art. 1 Porozumienia lokarneńskiego, w wydaniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia.
2.
Klasyfikacja produktów służy wyłącznie celom administracyjnym.
3.
Produkty są tak nazwane, że jasno daje się rozpoznać rodzaj produktu, każdy z tych produktów może zostać przyporządkowany jednej klasie Klasyfikacji lokarneńskiej, przy czym należy korzystać zwłaszcza z określeń użytych w wykazie produktów klasyfikacji.
4.
Produkty grupuje się według klas Klasyfikacji lokarneńskiej, przy czym każda grupa poprzedzona jest numerem klasy, do której ta grupa produktów należy, poza tym są one uporządkowane w kolejności klas i podklas tej Klasyfikacji.
Artykuł 4
Przedstawienie wzoru
1.
Przedstawienie wzoru składa się z fotograficznego lub innego graficznego odtworzenia wzoru w kolorze czarno-białym lub w barwie.
Przy tym należy spełniać następujące wymogi:
a) z wyjątkiem, gdy zgłoszenie zostało dokonane drogą elektroniczną na podstawie art. 67, przedstawienie powinno być złożone na oddzielnych arkuszach papieru lub powinno być zamieszczone na przewidzianej do tego celu stronie formularza udostępnianego przez Urząd na podstawie art. 68;
b) w przypadku składania na oddzielnych arkuszach papieru, należy zastosować biały, nieprzezroczysty papier, na który bezpośrednio jest naklejane lub drukowane przedstawienie wzoru.
Składa się go tylko w jednym egzemplarzu, przy czym arkusze papieru nie mogą być złożone czy spięte;
c) pojedyncze arkusze powinny mieć wymiar A4 DIN (29,7 cm wysokości x 21 cm szerokości), a powierzchnia użyta do celów przedstawienia nie może być większa niż 26,2 cm x 17 cm.
Po lewej stronie pozostawia się margines o szerokości przynajmniej 2,5 cm; w górnej części każdego arkusza papieru wskazuje się, na podstawie ust. 2, liczbę rzutów wzoru, a w przypadku zgłoszenia zbiorowego, kolejne numery wzoru; nie jest dozwolone zamieszczanie na nim jakiegokolwiek tekstu z objaśnieniami, wyrażeniami czy symbolami, poza wskazaniem "góra", lub podaniem nazwy czy adresu zgłaszającego;
d) w przypadku zgłoszenia dokonanego elektronicznie, graficzne lub fotograficzne odtworzenie wzoru powinno być przedłożone w formacie danych określonym przez prezesa Urzędu; sposób identyfikacji różnych wzorów zawartych we zgłoszeniu zbiorowym lub różnych rzutów określa prezes Urzędu;
e) wzór odtwarza się na neutralnym tle i nie należy go retuszować tuszem lub korekcyjnym fluidem.
Powinien mieć on taką jakość, aby możliwe było wyraźne rozróżnienie wszystkich szczegółów przedmiotu, dla którego żądana jest ochrona oraz aby, do celów wpisu do rejestru wzorów wspólnotowych, przewidzianego w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zwanego dalej rejestrem, oraz bezpośredniej publikacji w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych określonych w art. 73 tego rozporządzenia, można go pomniejszać lub powiększać do wymiaru nie większego niż 8 cm na 16 cm dla każdego rzutu.
2.
Przedstawienie może zawierać nie więcej niż siedem różnych rzutów wzoru.
Każde graficzne lub fotograficzne odtworzenie może pokazywać tylko jeden rzut.
Wnioskodawca numeruje każdy rzut cyframi arabskimi.
Numer składa się z cyfr oddzielonych od siebie kropką, przy czym cyfra po lewej stronie kropki wskazuje numer wzoru, natomiast ta po prawej stronie wskazuje numer rzutu.
Jeżeli zostało przedstawionych więcej niż siedem rzutów, Urząd może nie uwzględnić do celów rejestracji i publikacji żadnego z dodatkowych rzutów.
Urząd rozpatruje rzuty w kolejności, w jakiej zostały ponumerowane przez wnioskodawcę.
3.
Jeżeli zgłoszenie dotyczy wzoru, którym jest wzór powtarzalnej powierzchni, przedstawienie wzoru powinno ukazywać pełny wzór i dostateczny wycinek powierzchni z powtarzającym się wzorem.
Odnośnie przedstawienia stosuje się ograniczenia wymiarów określone w ust. 1 lit. c).
4.
Jeżeli zgłoszenie dotyczy wzoru składającego się z kroju pisma typograficznego, przedstawienie wzoru musi obejmować wszystkie litery alfabetu, z indeksami zarówno górnymi jak i dolnymi, oraz wszystkie cyfry arabskie, jak i pięć linii tekstu napisane tym krojem pisma typograficznego, przy czym zarówno litery jak i cyfry powinny mieć rozmiar czcionki 16.
Artykuł 5
Próbki
1. Jeżeli zgłoszenie dotyczy wzoru dwuwymiarowego i zawiera wniosek o odroczenie publikacji zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, przedstawienie wzoru może być zastąpione próbką naklejoną na arkusz papieru.
Zgłoszenia, dla których składana jest próbka, powinny być przesyłane oddzielną przesyłką pocztową lub powinny być oddane bezpośrednio w organie przyjmującym zgłoszenia.
Zgłoszenie i próbkę składa się jednocześnie.
2.
Próbki nie mogą być większe niż 26,2 cm x 17 cm, ważyć więcej niż 50 gram lub być grubsze niż 3 mm.
Próbka powinna nadawać się do przechowywania, bez składania, wraz z dokumentami o wymiarze określonym w art. 4 ust. 1 lit. c).
3.
Nie mogą być składane próbki, które się łatwo psują lub których przechowywanie jest niebezpieczne.
Próbkę składa się w pięciu egzemplarzach; w przypadku zgłoszenia zbiorowego, dla każdego wzoru składa się po pięć egzemplarzy próbek.
4.
Jeżeli wzór dotyczy wzoru powtarzalnej powierzchni, próbka powinna ukazywać pełny wzór oraz o dostatecznej długości i szerokości wycinek powierzchni z powtarzającym się wzorem.
Dla próbki stosuje się ograniczenia w wymiarach określone w ust. 2.
Artykuł 6
Opłaty za zgłoszenie
1.
W chwili dokonywania zgłoszenia w Urzędzie wnosi się następujące opłaty:
a) opłatę za rejestrację;
b) opłatę za publikację lub opłatę za odroczenie, jeżeli został złożony wniosek o odroczenie publikacji;
c) dodatkową opłatę za rejestrację za każdy dodatkowy wzór w zgłoszeniu zbiorowym;
d) dodatkową opłatę za publikację za każdy dodatkowy wzór w zgłoszeniu zbiorowym, lub dodatkową opłatę za odroczenie za każdy dodatkowy wzór w zgłoszeniu zbiorowym, jeżeli złożony został wniosek o odroczenie publikacji.
2.
Jeżeli zgłoszenie zawiera wniosek o odroczenie publikacji, opłatę za publikację i każdą dodatkową opłatę za publikację za każdy dodatkowy wzór zawarty w zgłoszeniu zbiorowym uiszcza się w terminie określonym w art. 15 ust. 4.
Artykuł 7
Dokonanie zgłoszenia
1.
Urząd odnotowuje na dokumentach zgłoszenia dzień ich wpływu oraz numer akt zgłoszenia.
Każdy wzór zawarty w zgłoszeniu zbiorowym numerowany jest przez Urząd zgodnie ze systemem określonym przez jego prezesa.
Urząd niezwłocznie przekazuje zgłaszającemu potwierdzenie otrzymania, w którym wskazany jest co najmniej numer akt, przedstawienie, opis lub inne określenie wzoru, rodzaj i liczbę dokumentów oraz datę ich wpływu.
W przypadku zgłoszenia zbiorowego, w potwierdzeniu otrzymania Urząd wskazuje pierwszy wzór oraz liczbę zgłoszonych wzorów.
2.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w centralnym organie własności przemysłowej Państwa Członkowskiego lub w Urzędzie Wzorów Beneluksu zgodnie z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, organ przyjmujący zgłoszenie numeruje każdą stronę zgłoszenia cyframi arabskimi.
Odnotowuje on na dokumentach, z których składa się zgłoszenie, przed ich przekazaniem do Urzędu, datę wpływu oraz liczbę stron.
Organ przyjmujący zgłoszenie niezwłocznie przekazuje zgłaszającemu potwierdzenie odbioru, ze wskazaniem co najmniej rodzaju i liczby dokumentów oraz daty ich wpływu.
3.
Jeżeli Urząd otrzymuje zgłoszenie przekazane przez centralny organ własności przemysłowej Państwa Członkowskiego lub Urzędu Wzorów Beneluksu, odnotowuje na zgłoszeniu datę wpływu i numer akt oraz niezwłocznie przekazuje zgłaszającemu potwierdzenie otrzymania, zgodnie z ust. 1 akapit trzeci i czwarty, ze wskazaniem daty wpływu do urzędu.
Artykuł 8
Zastrzeżenie pierwszeństwa
1.
Jeżeli w zgłoszeniu zastrzega się pierwszeństwo jednego lub kilku wcześniejszych zgłoszeń na podstawie art. 42 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zgłaszający, w terminie trzech miesięcy od daty dokonania zgłoszenia, zgodnie z art. 38 niniejszego rozporządzenia, przekazuje numer akt wcześniejszego zgłoszenia, jak również odpis zgłoszenia.
Prezes Urzędu określa jakie dowody mają być dostarczone przez zgłaszającego.
2.
Jeżeli zgłaszający zamierza po dokonaniu zgłoszenia zastrzec pierwszeństwo z jednego lub kilku wcześniejszych zgłoszeń na podstawie art. 42 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, powinien on, w terminie jednego miesiąca od daty zgłoszenia, przedstawić oświadczenie o pierwszeństwie, z podaniem daty i kraju, w którym lub w odniesieniu do którego wcześniejszy zgłoszenie zostało złożone.
Dane oraz dowody wymagane na podstawie ust. 1 zgłaszający przedkłada w Urzędzie w terminie trzech miesięcy od otrzymania oświadczenia o pierwszeństwie.
Artykuł 9
Pierwszeństwo z wystawienia
1.
Jeżeli zastrzega się pierwszeństwo z wystawienia na podstawie art. 44 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zgłaszający musi złożyć, albo wraz ze zgłoszeniem, albo najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia, świadectwo wydane podczas wystawy przez organ odpowiedzialny za ochronę własności przemysłowej na tej wystawie.
Świadectwo to potwierdza, że wzór był zawarty lub zastosowany w produkcie oraz został ujawniony na wystawie; ponadto wskazuje datę otwarcia wystawy, a jeżeli data pierwszego ujawnienia nie pokrywa się z datą otwarcia wystawy, datę pierwszego ujawnienia.
Do świadectwa należy dołączyć odtworzenie faktycznie ujawnionego produktu, poświadczone przez wyżej wymieniony organ.
2.
Jeżeli zgłaszający zamierza po dokonaniu zgłoszenia zastrzec pierwszeństwo z wystawienia, musi złożyć w terminie do jednego miesiąca od daty zgłoszenia oświadczenie o pierwszeństwie, z podaniem nazwy wystawy oraz daty pierwszego ujawnienia produktu, w którym wzór został zawarty lub zastosowany.
Dane oraz dowody określone w ust. 1 składa się w Urzędzie w ciągu trzech miesięcy od otrzymania oświadczenia o pierwszeństwie.
Artykuł 10
Badanie wymogów dla przyznania daty zgłoszenia i wymogów formalnych
1.
Urząd powiadamia zgłaszającego o odmowie przyznania daty zgłoszenia, jeżeli zgłoszenie nie zawiera:
a) wniosku o rejestrację wzoru jako zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
b) danych identyfikujących zgłaszającego;
c) przedstawienia wzoru na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) i e) lub, jeżeli ma to zastosowanie, próbki.
2.
Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia braki określone w ust. 1 zostaną usunięte, datę, w której braki zostały usunięte, uznaje się za datę zgłoszenia.
Jeżeli przed upływem tego terminu braki nie zostaną usunięte, zgłoszenie nie będzie traktowane jako zgłoszenie wzoru wspólnotowego.
Wszelkie już wniesione opłaty podlegają zwrotowi.
3.
Urząd wzywa zgłaszającego do usunięcia stwierdzonych braków we wskazanym przez Urząd terminie, jeżeli mimo przyznania daty zgłoszenia badanie wykazało, że:
a) nie są spełnione wymogi określone w art. 1, 2, 4 i 5 lub inne wymogi formalne dotyczące zgłoszeń przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 lub w niniejszym rozporządzeniu;
b) nie została wniesiona do Urzędu pełna kwota opłat wymaganych na podstawie art. 6 ust. 1 w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2246/2002 [2];
c) w przypadku zastrzeżenia pierwszeństwa na podstawie art. 8 i 9, nie zostały spełnione pozostałe wymogi wymienionych artykułów ani w zgłoszeniu, ani w ciągu jednego miesiąca od daty zgłoszenia,
d) w przypadku zgłoszenia zbiorowego, produkty w których wzór ma być zawarty lub zastosowany, przynależą do więcej niż jednej klasy Klasyfikacji lokarneńskiej.
W szczególności, Urząd wzywa zgłaszającego do uiszczenia wymaganych opłat w terminie dwóch miesięcy od doręczenia wezwania, wraz z dodatkową opłatą za opóźnioną płatność według art. 107 ust. 2 lit. a) do d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, jak i rozporządzenia (WE) nr 2246/2002.
W przypadku braków określonych w lit. d) akapit pierwszy, Urząd wzywa zgłaszającego do podzielenia zgłoszenia zbiorowego tak, aby spełnione były wymogi art. 2 ust. 2.
Wzywa również zgłaszającego do uiszczenia, we wskazanym przez Urząd terminie, opłat za wszystkie zgłoszenia powstałych z podziału zgłoszenia zbiorowego.
W przypadku wywiązania się przez zgłaszającego z wezwania do podzielenia zgłoszenia w wyznaczonym terminie, za datę zgłoszenia dla wynikających z tego zgłoszeń lub zgłoszenia uważa się datę zgłoszenia przyznaną pierwotnemu zgłoszeniu zbiorowemu.
4.
Jeżeli przed upływem wyznaczonego terminu braki określone w ust. 3 pkt. a) i d) nie zostaną usunięte, Urząd odrzuca zgłoszenie.
5.
Jeżeli przed upływem wyznaczonego terminu nie zostaną uiszczone opłaty wymagane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) i b), Urząd odrzuca zgłoszenie.
6.
Jeżeli przed upływem wyznaczonego terminu nie zostaną uiszczone lub zostaną uiszczone w niepełnej wysokości dodatkowe opłaty wymagane na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. c) lub d) w odniesieniu do zgłoszeń zbiorowych, Urząd odrzuca zgłoszenie w odniesieniu do tych wszystkich dodatkowych wzorów, które nie są objęte uiszczonymi opłatami.
W przypadku braku innych kryteriów, według których może zostać określone, które wzory powinny być objęte wniesioną sumą opłat, Urząd przyjmuje kolejność numeracji według art. 2 ust. 4.
Urząd odrzuca zgłoszenie odnośnie wszystkich wzorów, dla których nie została uiszczona lub w niepełnej wysokości dodatkowa opłata.
7.
Jeżeli braki określone w ust. 3 lit. c) nie zostaną usunięte przed upływem terminu, następuje utrata prawa pierwszeństwa dla wniosku.
8.
Jeżeli brak określony w ust. 3 nie zostanie usunięty przed upływem terminu, a dotyczy on jedynie niektórych wzorów zawartych w zgłoszeniu zbiorowym, Urząd odrzuca zgłoszenie lub następuje utrata prawa pierwszeństwa jedynie w odniesieniu do tych wzorów.
Artykuł 11
Badanie podstaw odmowy rejestracji
1. Jeżeli, na podstawie art. 47 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, Urząd stwierdza podczas badania przeprowadzonego na mocy art. 10 niniejszego rozporządzenia, że wzór, dla którego żądana jest ochrona, nie odpowiada definicji wzoru przewidzianej w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub że wzór jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami, informuje on zgłaszającego, że wzór nie może zostać zarejestrowany, wskazując podstawy odmowy rejestracji.
2.
Urząd wyznacza zgłaszającemu termin na zgłoszenie uwag, wycofanie zgłoszenia lub na jego zmienienie przez złożenie zmienionego przedstawienia wzoru, pod warunkiem że zachowana jest identyczność wzoru.
3.
Jeżeli w wyznaczonym terminie zgłaszający nie usunie przyczyn, które uniemożliwiają rejestrację, Urząd odmawia udzielenia rejestracji.
Jeżeli przyczyny te dotyczą jedynie niektórych wzorów zawartych w zgłoszeniu zbiorowym, Urząd odmawia rejestracji jedynie w odniesieniu do tych wzorów.
Artykuł 12
Wycofanie lub sprostowanie zgłoszenia
1.
Zgłaszający może w każdej chwili wycofać zgłoszenie wzoru wspólnotowego lub, w przypadku zgłoszenia zbiorowego, wycofać niektóre ze wzorów zawartych w zgłoszeniu.
2.
Tylko nazwisko (nazwa) i adres zgłaszającego, błędy językowe, błędy transmisji lub oczywiste nieprawidłowości mogą zostać sprostowane na wniosek zgłaszającego, o ile przedstawienie wzoru nie zostanie przez to zmienione.
3.
Wniosek o sprostowanie zgłoszenia według ust. 2 musi zawierać następujące dane:
a) numer akt zgłoszenia;
b) nazwisko (nazwę) i adres zgłaszającego, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
c) jeżeli zgłaszający wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt. c);
d) wskazanie tej części zgłoszenia, która powinna zostać sprostowana, oraz tą samą część w wersji sprostowanej;
4.
W przypadku niespełnienia wymogów dotyczących sprostowania zgłoszenia, Urząd powiadamia zgłaszającego o stwierdzonych brakach.
Jeśli w wyznaczonym przez Urząd terminie brak ten nie zostanie usunięty, Urząd odrzuca wniosek o sprostowanie.
5.
Jeśli ma zostać sprostowany ten sam element w wielu zgłoszeniach tego samego zgłaszającego, wystarczy złożyć pojedynczy wniosek
6.
Przepisy ust. 2-5 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o sprostowanie nazwiska lub adresu prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika wyznaczonego przez zgłaszającego.
ROZDZIAŁ II
POSTĘPOWANIE REJESTRACYJNE
Artykuł 13
Rejestracja wzoru
1. Jeżeli zgłoszenie spełnia wymogi art. 48 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dany wzór oraz dane wymienione w art. 69 ust. 2 niniejszego rozporządzenia wpisuje się do rejestru.
2.
Jeżeli zgłoszenie zawiera wniosek o odroczenie publikacji rejestracji na podstawie art. 50 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, fakt ten wpisuje się do rejestru wraz z datą upływu terminu odroczenia.
3.
Opłaty wniesione na podstawie art. 6 ust. 1 nie podlegają zwrotowi, nawet jeżeli zgłoszony wzór nie zostanie zarejestrowany.
Artykuł 14
Publikacja rejestracji
1.
Rejestrację wzoru publikuje się w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, publikacja rejestracji zawiera:
a) nazwisko (nazwę) i adres właściciela wzoru wspólnotowego (zwanego dalej "właścicielem");
b) tam gdzie ma to zastosowanie, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika wyznaczonego przez właściciela, o ile nie jest to pełnomocnik w rozumieniu art. 77 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 6/2002; jeżeli wyznaczonych jest kilku pełnomocników, posiadających ten sam adres prowadzenia działalności gospodarczej, publikuje się jedynie nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, który wymieniony jest jako pierwszy, i uzupełnia wyrazami "i inni"; jeżeli wyznaczonych jest kilku pełnomocników posiadających różne adresy prowadzenia działalności gospodarczej, publikuje się jedynie adres dla doręczeń, ustalony na podstawie art. 1 ust. 1 lit. e) niniejszego rozporządzenia; w przypadku wyznaczenia spółki pełnomocników, na podstawie art. 62 ust. 9, publikuje się jedynie nazwę i adres prowadzenia działalności gospodarczej spółki;
c) przedstawienie wzoru na podstawie art. 4; jeżeli przedstawienie wzoru jest kolorowe, publikacji dokonuje się w kolorze;
d) tam gdzie ma to zastosowanie, wskazanie, że został złożony opis według art. 1 ust. 2 lit. a);
e) wskazanie produktów, w których wzór ma być zawarty lub ma być zastosowany, poprzedzonych numerem odpowiednich klas i podklas Klasyfikacji z Locarno oraz odpowiednio pogrupowanych;
f) tam gdzie ma to zastosowanie, nazwisko twórcy lub nazwę zespołu twórców;
g) datę zgłoszenia i numer akt oraz w przypadku zgłoszenia zbiorowego, numer akt każdego wzoru;
h) tam gdzie ma to zastosowanie, dane dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa na podstawie art. 44 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
i) tam gdzie ma to zastosowanie, dane dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa z wystawienia na podstawie art. 44 (WE) nr 6/2002 rozporządzenia;
j) datę i numer rejestracji oraz datę publikacji rejestracji;
k) język, w którym zgłoszenie zostało dokonane oraz drugi język wskazany przez zgłaszającego na podstawie art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
3.
Jeżeli zgłoszenie zawiera wniosek o odroczenie publikacji na podstawie art. 50 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, wzmiankę o odroczeniu publikuje się w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych wraz z nazwiskiem właściciela, nazwiskiem pełnomocnika, jeżeli taki został wyznaczony, datą zgłoszenia i rejestracji oraz numerem akt zgłoszenia.
Nie publikuje się ani przedstawienia wzoru, ani żadnych danych umożliwiających identyfikację jego wyglądu.
Artykuł 15
Odroczenie publikacji
1.
Jeżeli zgłoszenie zawiera wniosek o odroczenie publikacji na podstawie art. 50 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, właściciel, składając wniosek lub najpóźniej trzy miesiące przed upływem 30-miesięcznego terminu odroczenia:
a) uiszcza opłatę za publikację określoną w art. 6 ust. 1 lit. b);
b) w przypadku rejestracji zbiorowej, uiszcza dodatkową opłatę za publikację określoną w art. 6 ust. 1 lit. d);
c) w przypadku zastąpienia przedstawienia wzoru próbką zgodnie z art. 5, składa przedstawienie wzoru zgodnie z art. 4.
Przepis ten stosuje się do wszystkich wzorów zawartych w zgłoszeniu zbiorowym, o publikację których się wnosi;
d) w przypadku rejestracji zbiorowej, wyraźnie wskazuje, które z objętych nią wzorów mają być opublikowane lub których z tych wzorów się zrzeka lub, jeżeli nie upłynął jeszcze termin odroczenia, dla których wzorów publikacja powinna zostać odroczona.
Jeżeli właściciel wnosi o publikację przed upływem 30-miesięcznego terminu odroczenia, powinien on, najpóźniej trzy miesiące przed żądaną datą publikacji, spełnić wymagania określone w lit. a)-d) akapit pierwszy.
2.
Jeżeli właściciel nie spełnia wymagań określonych w ust. 1 lit. c) lub d), Urząd wzywa go do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, który w żadnym razie nie może przekraczać 30-miesięcznego terminu odroczenia.
3.
Jeżeli właściciel nie usunie w wyznaczonym terminie braków określonych w ust. 2:
a) wzór wspólnotowy uważa się za niewywołujący od samego początku skutków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002;
b) jeżeli właściciel wnosił o wcześniejszą publikację, jak przewiduje to ust. 1 akapit drugi, wniosek uważa się za niezłożony.
4. W przypadku niewniesienia przez właściciela opłat wymienionych w ust. 1 lit. a) lub b), Urząd wzywa go do uiszczenia tych opłat wraz z dodatkowymi opłatami za spóźnioną płatność według art. 107 ust. 2 lit. b) lub d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz ustalonymi w rozporządzeniu (WE) 2246/2002 w terminie wyznaczonym przez Urząd, który w żadnym razie nie może przekroczyć 30-miesięcznego terminu odroczenia.
W przypadku niewniesienia w tym terminie żadnej płatności, Urząd powiadamia właściciela, że zarejestrowany wzór wspólnotowy nie wywołuje od samego początku skutków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002.
Jeżeli w odniesieniu do rejestracji zbiorowej zapłata została wniesiona w terminie, lecz w wysokości niewystarczającej dla pokrycia wszystkich opłat wymaganych na podstawie ust. 1 pkt. a) i b), co dotyczy również opłaty za spóźnioną płatność, wszystkie wzory, za które opłaty nie zostały wniesione, uważa się za niewywołujące od samego początku skutków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002.
Jeżeli nie jest jasne, które wzory mają być objęte wniesioną kwotą, i brak jest innych kryteriów dla ustalenia, które wzory mają być nią objęte, Urząd przyjmuje kolejność numeracji wzorów według art. 2 ust. 4.
Wszystkie wzory, dla których nie została uiszczona dodatkowa opłata za publikację lub została uiszczona w niepełnej kwocie wraz z opłatą za spóźnioną płatność, uważa się za niewywołujące od początku skutków ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002
Artykuł 16
Publikacja po terminie odroczenia
1.
Jeżeli właściciel spełnił wymogi art. 15, Urząd, najszybciej jak to możliwe, po upływie terminu odroczenia lub w przypadku złożenia wniosku o wcześniejszą publikację:
a) publikuje zarejestrowany wzór wspólnotowy w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych z danymi określonymi w art. 14 ust. 2, wraz ze adnotacją, że zgłoszenie zawierał wniosek o odroczenie publikacji na podstawie art. 50 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, że została złożona próbka zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia;
b) udostępnia do publicznego wglądu akta odnoszące się do wzoru,
c) udostępnia do publicznego wglądu wpisy do rejestru, włącznie z wpisami nieudostępnionymi do wglądu na podstawie art. 73.
2. Tam gdzie ma zastosowanie art. 15 ust. 4, czynności określone w ust. 1 niniejszego artykułu nie są podejmowane w odniesieniu do tych wzorów zawartych w rejestracji zbiorowej, które zostały uznane za niewywołujący od początku skutków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002.
Artykuł 17
Świadectwo rejestracji
1.
Po publikacji Urząd wydaje właścicielowi świadectwo rejestracji, które zawiera wpisy do rejestru przewidziane w art. 69 ust. 2 oraz oświadczenie, że wpisy te zostały wpisane do rejestru.
2.
Właściciel może wnosić o wydanie mu, za uiszczeniem opłaty, uwierzytelnionych lub nieuwierzytelnionych odpisów świadectwa rejestracji.
Artykuł 18
Utrzymanie rejestracji w zmienionej formie
1. Jeżeli, na podstawie art. 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zarejestrowany wzór wspólnotowy jest utrzymany w zmienionej formie, wzór wspólnotowy w jego zmienionej formie wpisuje się do rejestru i publikuje w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych.
2.
Utrzymanie rejestracji wzoru w zmienionej formie może obejmować częściowe zrzeczenie się przez właściciela, nieprzekraczające 100 wyrazów, lub wpis w rejestrze orzeczenia sądowego lub decyzji Urzędu o częściowym unieważnieniu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Artykuł 19
Zmiana nazwiska (nazwy) lub adresu właściciela lub jego wpisanego do rejestru pełnomocnika
1.
O zmianie nazwiska (nazwy) lub adresu właściciela, niebędącej skutkiem przekazania zarejestrowanego wzoru, dokonuje się na wniosek właściciela wpisu do rejestru.
2.
Wniosek o zmianę nazwiska (nazwy) lub adresu właściciela zawiera:
a) numer rejestracji wzoru;
b) nazwiska (nazwy) i adres właściciela według wpisu do rejestru.
Jeżeli właścicielowi został nadany przez Urząd numer identyfikacyjny, wystarczy wskazać ten numer identyfikacyjny wraz z nazwiskiem (nazwą) właściciela ;
c) wskazanie zmienionego nazwiska (nazwy) i zmienionego adresu właściciela, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
d) jeżeli właściciel wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e).
3.
Wniosek określony w ust. 2 nie podlega opłacie.
4.
W przypadku zmiany nazwiska (nazwy) lub adresu w wielu rejestracjach tego samego właściciela wystarczy złożyć jeden wniosek.
5.
W przypadku niespełnienia wymogów określonych w ust. 1 i 2, Urząd powiadamia wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli stwierdzone braki nie zostaną usunięte w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek.
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się mutatis mutandis do zmiany nazwiska i adresu wpisanego do rejestru pełnomocnika.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń wzorów wspólnotowych.
Zmianę wpisuje się do akt zgłoszenia prowadzonych przez Urząd.
Artykuł 20
Sprostowanie błędów i pomyłek w rejestrze oraz w publikacji rejestracji
Jeżeli rejestracja wzoru lub publikacja rejestracji zawiera błąd lub pomyłkę, które można przypisać Urzędowi, Urząd sprostuje tę pomyłkę lub błąd z urzędu lub na wniosek właściciela.
W przypadku złożenia wniosku przez właściciela, art. 19 stosuje się mutatis mutandis.
Wniosek nie podlega opłacie.
Urząd publikuje dokonane sprostowania zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ III
PRZEDŁUŻENIE REJESTRACJI
Artykuł 21
Zawiadomienie o wygaśnięciu rejestracji
Co najmniej sześć miesięcy przed wygaśnięciem rejestracji Urząd informuje właściciela oraz każdą osobę, której prawo dotyczące wzoru wspólnotowego wpisane jest do rejestru, włącznie z licencją, o zbliżaniu się terminu wygaśnięcia rejestracji.
Brak zawiadomienia nie ma wpływu na wygaśnięcie rejestracji.
Artykuł 22
Przedłużenie rejestracji
1.
Wniosek o przedłużenie rejestracji zawiera:
a) w przypadku gdy wniosek złożony jest przez właściciela, jego nazwisko (nazwę) i adres, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
b) w przypadku gdy wniosek złożony jest przez osobę wyraźnie do tego upoważnioną przez właściciela, nazwisko (nazwę) i adres tej osoby oraz dowód upoważnienia do złożenia wniosku;
c) w przypadku wyznaczenia przez zgłaszającego pełnomocnika, nazwisko (i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e);
d) numer rejestracji;
e) tam gdzie ma to zastosowanie, wskazanie, że wnosi się o przedłużenie dla wszystkich wzorów objętych rejestracją zbiorową lub, jeżeli nie wnosi się o przedłużenie wszystkich wzorów, wskazanie tych wzorów, dla których wnosi się o przedłużenie.
2.
Opłaty wymagane na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 za przedłużenie rejestracji składają się z:
a) opłaty za przedłużenie, która w przypadku wielu wzorów będących częścią rejestracji zbiorowej jest proporcjonalna do liczby wzorów objętych przedłużeniem;
b) tam gdzie to ma zastosowanie, opłaty dodatkowej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2246/2002 za spóźnioną płatność opłaty za przedłużenie rejestracji lub za spóźnione przedłożenie wniosku o przedłużenie, na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
3. W przypadku wniosku o przedłużenie, złożonego w terminach przewidzianych w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, ale gdy inne warunki przedłużenia przewidziane w art. 13 oraz w przepisach niniejszego rozporządzenia nie są spełnione, Urząd informuje wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli wniosek złożyła osoba, którą właściciel wyraźnie do tego upoważnił, właściciel wzoru otrzymuje egzemplarz tego zawiadomienia.
4. Jeżeli wniosek o przedłużenie rejestracji nie został złożony lub został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 13 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 6/2002, lub jeżeli nie zostały uiszczone opłaty lub zostały uiszczone dopiero po upływie odpowiedniego terminu, lub jeżeli w terminie tym nie zostały usunięte stwierdzone braki, Urząd ustala, że rejestracja wygasła, o czym powiadamia odpowiednio właściciela oraz, gdzie stosowne, wnioskodawcę oraz osobę posiadającą prawa do wzoru, wpisaną do rejestru.
W przypadku rejestracji zbiorowej, jeżeli uiszczone opłaty nie wystarczają na pokrycie wszystkich wzorów, dla których wnosi się o przedłużenie, ustala się wygaśnięcie dopiero, gdy Urząd określi, które wzory mają być objęte wniesioną opłatą.
Z braku innych kryteriów dla określenia, które wzory mają być objęte uiszczoną opłatą, Urząd przyjmuje kolejność numeracji wzorów według art. 2 ust. 4.
Urząd ustala wygaśnięcie rejestracji w odniesieniu do wszystkich wzorów, za które opłaty za przedłużenie nie zostały uiszczone lub zostały uiszczone w niepełnej wysokości.
5.
Jeżeli ustalenie dokonane przez Urząd na podstawie ust. 4, jest prawomocne, Urząd wykreśla wzór z rejestru. Wykreślenie staje się skuteczne następnego dnia po wygaśnięciu rejestracji.
6.
Jeżeli uiszczone zostały opłaty za przedłużenie rejestracji, przewidziane w ust. 2, ale rejestracja nie została przedłużona, opłaty te podlegają zwrotowi.
ROZDZIAŁ IV
PRZENIESIENIE, LICENCJE I INNE PRAWA, ZMIANY
Artykuł 23
Przeniesienie
1.
Wniosek o wpis do rejestru przeniesienia na podstawie art. 28 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 zawiera:
a) numer rejestracji wzoru wspólnotowego;
b) dane dotyczące nowego właściciela, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
c) jeżeli przeniesieniem nie są objęte wszystkie zarejestrowane wzory objęte rejestracją wielokrotną, dane dotyczące zarejestrowanych wzorów, których przeniesienie dotyczy;
d) dokumenty z których wynika przeniesienie prawa.
2.
Tam gdzie ma to zastosowanie, wniosek może zawierać nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika nowego właściciela, które powinny być podane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e).
3.
Wniosek uważa się za złożony dopiero po uiszczeniu przewidzianej opłaty.
Jeżeli opłata nie została uiszczona lub nie została uiszczona w całości, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę.
4.
Wystarczający dowód przeniesienia prawa w rozumieniu ust. 1 lit. d) stanowi:
a) wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa, podpisany przez wpisanego do rejestru właściciela lub jego pełnomocnika oraz przez następcę prawnego lub jego pełnomocnika; lub
b) wniosek złożony przez następcę prawnego, któremu towarzyszy oświadczenie podpisane przez wpisanego do rejestru właściciela lub jego pełnomocnika, że wyraża on zgodę na wpis do rejestru następcy prawnego; lub
c) wniosek, któremu towarzyszy wypełniony formularz lub dokument przeniesienia określony w zasadzie 83 ust. 1 lit. d), podpisany przez wpisanego do rejestru właściciela lub jego pełnomocnika oraz przez następcę prawnego lub pełnomocnika następcy.
5.
Jeżeli warunki mające zastosowanie do wpisu do rejestru przeniesienia nie są spełnione, Urząd zawiadamia wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli w wyznaczonym przez Urząd terminie stwierdzone braki nie zostaną usunięte, wniosek o wpis do rejestru przeniesienia zostaje odrzucony.
6.
Możliwe jest złożenie jednego wniosku o wpis do rejestru przeniesienia dla dwóch lub więcej zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, pod warunkiem że wpisany do rejestru właściciel oraz jego następca prawny są ci sami we wszystkich przypadkach.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się mutatis mutandis do przeniesienia zgłoszeń zarejestrowanych wzorów wspólnotowych.
Przeniesienie wpisuje się w przechowywanych przez Urząd aktach zgłoszenia
Artykuł 24
Wpis do rejestru licencji i innych praw
1. Artykuł 23 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 23 ust. 2, 3, 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis do wpisu do rejestru udzielenia lub przeniesienia licencji lub przeniesienia prawa rzeczowego w odniesieniu do wzoru wspólnotowego, oraz wpisu do rejestru środków egzekucyjnych. Jeżeli jednakże wzór wspólnotowy objęty jest postępowaniem upadłościowym lub podobnym, wniosek właściwego organu krajowego o wpis do rejestru nie podlega opłacie.
W przypadku rejestracji zbiorowej, każdy zarejestrowany wzór wspólnotowy może być, niezależnie od innych, przedmiotem licencji, prawa rzeczowego, postępowania egzekucyjnego lub postępowania upadłościowego.
2.
Jeżeli wzór wspólnotowy jest przedmiotem licencji tylko do części terytorium Wspólnoty bądź tylko na czas określony, wniosek o wpis do rejestru wskazuje tę część terytorium Wspólnoty lub czas, na jaki licencja została udzielona.
3.
Jeżeli wymogi wniosku o wpis do rejestru licencji i innych praw, określone w art. 29, 30 lub 32 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz w ust. 1 niniejszego artykułu, jak również w innych mających zastosowanie artykułach niniejszego rozporządzenia nie są spełnione, Urząd powiadamia wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli w terminie przez Urząd wyznaczonym stwierdzone braki nie zostaną usunięte, wniosek o wpis do rejestru zostaje odrzucony.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis do licencji i innych praw dla zgłoszeń zarejestrowanych wzorów wspólnotowych Licencje, prawa rzeczowe oraz środki egzekucyjne wpisuje się w aktach zgłoszenia prowadzonych przez Urząd.
5.
Wniosek o licencję niewyłączną na podstawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 składa się w terminie trzech miesięcy od daty wpisu do rejestru nowego właściciela.
Artykuł 25
Przepisy szczególne dotyczące wpisu do rejestru licencji
1.
Licencja na zarejestrowany wzór wspólnotowy wpisywana jest do rejestru jako licencja wyłączna na wniosek właściciela wzoru lub licencjobiorcy.
2.
Licencja na zarejestrowany wzór wspólnotowy wpisywana jest do rejestru jako sublicencja, jeżeli została ona udzielona przez licencjobiorcę, którego licencja wpisana jest do rejestru.
3.
Licencja na zarejestrowany wzór wspólnotowy wpisywana jest do rejestru jako licencja ograniczona terytorialnie, jeżeli udzielono jej jedynie w odniesieniu do części terytorium Wspólnoty.
4.
Licencja na zarejestrowany wzór wspólnotowy wpisywana jest do rejestru jako licencja czasowa, jeżeli udzielono jej na czas określony.
Artykuł 26
Wykreślenie lub zmiana wpisu w rejestrze dotyczącego licencji i innych praw
1.
Wpis do rejestru, dokonany na podstawie art. 24, może być wykreślony na wniosek jednej z zainteresowanych osób.
2.
Wniosek zawiera:
a) numer rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub, w przypadku rejestracji zbiorowej, numer każdego wzoru; oraz
b) dane szczegółowe dotyczące prawa, którego wpis do rejestru ma zostać wykreślony.
3.
Wniosek o wykreślenie z rejestru wpisu licencji lub innego prawa uznaje się za wniesiony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.
Jeżeli opłata nie została uiszczona lub jeżeli nie została uiszczona w całości, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę.
Wniosek o wykreślenie wpisu złożony przez właściwy organ krajowy, w przypadku gdy zarejestrowanego wzoru wspólnotowego dotyczy postępowanie upadłościowe, nie podlega opłacie.
4.
Do wniosku dołącza się dokumenty wykazujące, że wpisane do rejestru prawo wygasło, lub oświadczenie licencjobiorcy bądź właściciela innego prawa o jego zgodzie na wykreślenie wpisu.
5.
Jeżeli wymogi wykreślenia wpisu nie są spełnione, Urząd powiadamia wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli w terminie wyznaczonym przez Urząd stwierdzone braki nie zostaną usunięte, Urząd odrzuca wniosek o wykreślenie.
6.
Przepisy ust. 1, 2, 4 i 5 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o zmianę wpisu, dokonanego na podstawie art. 24.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się mutatis mutandis do adnotacji wpisanych do akt na podstawie art. 24 ust. 4.
ROZDZIAŁ V
ZRZECZENIE SIĘ I UNIEWAŻNIENIE
Artykuł 27
Zrzeczenie się
1.
Oświadczenie o zrzeczeniu się na podstawie art. 51 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 zawiera:
a) numer rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
b) nazwisko (nazwę) i adres właściciela, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
c) jeżeli został wyznaczony pełnomocnik, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e);
d) jeżeli zrzeczenie się dotyczy jedynie niektórych wzorów z rejestracji zbiorowej, wskazanie wzorów, których zrzeczenie się dotyczy, lub wzorów, które mają pozostać zarejestrowane;
e) jeżeli, na podstawie art. 51 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, następuje zrzeczenie się z części zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przedstawienie zmienionego wzoru zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeżeli prawo osoby trzeciej odnoszące się do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego zostało wpisane do rejestru, oświadczenie podpisane przez właściciela tego prawa lub jego pełnomocnika o zgodzie na zrzeczenie się jest wystarczającym dowodem zgody.
Jeżeli licencja jest wpisana do rejestru, zrzeczenie się wzoru zostanie wpisane do rejestru trzy miesiące po tym, jak właściciel zapewnił Urząd, że poinformował licencjobiorcę o swoim zamiarze zrzeczenia się.
Jeżeli przed upływem tego terminu właściciel dowiedzie przed Urzędem, że licencjobiorca wyraził zgodę, zrzeczenie się wpisuje się do rejestru niezwłocznie.
3.
Jeżeli zostało wniesione do sądu powództwo dotyczące prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, jako dowód zgody powoda wystarczy, że on lub jego pełnomocnik podpisze pisemne oświadczenie zgody na zrzeczenie się.
4.
Jeżeli warunki dotyczące zrzeczenia się nie są spełnione, Urząd powiadamia o stwierdzonych brakach składającego oświadczenie.
Jeżeli w terminie wyznaczonym przez Urząd stwierdzone braki nie zostaną usunięte, Urząd odmawia wpisu zrzeczenia się do rejestru.
Artykuł 28
Wniosek o unieważnienie
1.
Wniosek do Urzędu o unieważnienie, na podstawie art. 52 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zawiera:
a) w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, którego dotyczy wniosek o unieważnienie:
(i) numer rejestracji;
(ii) nazwisko (nazwę) i adres właściciela;
b) w odniesieniu do podstaw, na których oparty jest wniosek:
(i) wskazanie podstaw, na których oparty jest wniosek o unieważnienie;
(ii) w przypadku wniosku złożonego na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dodatkowo przedstawienie i dane identyfikujące wcześniejszy wzór, na którym oparty jest wniosek o unieważnienie, oraz dowody, że wnioskodawca jest uprawniony do powoływania się na wcześniejszy wzór, jako podstawę unieważnienia według art. 25 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
(iii) ponadto, w przypadku wniosku złożonego na podstawie art. 25 ust. 1 lit. e) lub lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dodatkowo przedstawienie i dane identyfikujące oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą lub dzieła chronionego prawem autorskim, na których oparty jest wniosek o unieważnienie, oraz dowody, że wnioskodawca jest właścicielem wcześniejszego prawa, na podstawie art. 25 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
(iv) w przypadku wniosku złożonego na podstawie art. 25 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dodatkowo przedstawienie i dane identyfikujące przedmiot lub oznaczenie według wymienionego artykułu oraz dowody, że wniosek został złożony przez osobę lub przedsiębiorstwo, które jest dotknięte jego nadużywaniem na podstawie art. 25 ust. 4 wymienionego rozporządzenia;
(v) jeżeli podstawą unieważnienia jest to, że zarejestrowany wzór wspólnotowy nie spełnia wymagań określonych w art. 5 lub 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, wskazanie i przedstawienie wcześniejszych wzorów, które mogłyby stanowić przeszkodę dla uznania nowości lub indywidualnego charakteru zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, jak również dokumenty dowodzące istnienia tych wcześniejszych wzorów;
(vi) wskazanie stanu faktycznego, dowodów i argumentów, przedstawionych na poparcie tych podstaw;
c) w odniesieniu do wnioskodawcy;
(i) jego nazwisko (nazwę) i adres, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
(ii) jeżeli wnioskodawca wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e);
(iii) w przypadku wniosku na podstawie art. 25 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dodatkowo dowód, że wniosek został złożony przez osobę lub osoby uprawnione na podstawie art. 25 ust. 2 wymienionego rozporządzenia.
2. Wniosek podlega opłacie określonej w art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
3.
Urząd informuje właściciela, że został złożony wniosek o unieważnienie.
Artykuł 29
Języki używane w postępowaniu o unieważnienie
1. Wnioski o unieważnienie składa się w języku postępowania zgodnie z art. 98 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
2.
Jeżeli językiem postępowania nie jest język, w jakim dokonano zgłoszenia, a właściciel zgłosił uwagi w języku zgłoszenia, Urząd organizuje tłumaczenie tych uwag na język postępowania.
3. Po upływie trzech lat od daty ustalonej zgodnie z art. 111 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, Komisja przedłoży Komitetowi wymienionemu w art. 109 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 sprawozdanie w sprawie stosowania przepisu ust. 2 niniejszego artykułu oraz, jeśli to właściwe, propozycje dotyczące ustalenia granicy kosztów ponoszonych przez Urząd w tym zakresie, jak przewiduje to art. 98 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
4.
Komisja może zdecydować o przedłożeniu sprawozdania i ewentualnych propozycji, określonych w ust. 3, we wcześniejszym terminie, a Komitet rozpatrzy je w pierwszej kolejności, jeżeli świadczenia określone w ust. 2, spowodowałyby nieproporcjonalne koszty
5.
Jeżeli środki dowodowe przedłożone dla uzasadnienia wniosku nie zostały wniesione w języku postępowania o unieważnienie, wnioskodawca musi dostarczyć, w terminie dwóch miesięcy od daty wniesienia środków dowodowych, tłumaczenie tych środków dowodowych na ten język.
6. Jeżeli wnioskodawca, który żąda unieważnienia, lub właściciel powiadomi Urząd przed upływem terminu dwóch miesięcy od otrzymania przez właściciela zawiadomienia wymienionego w art. 131 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, że strony według art. 98 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 uzgodniły inny język postępowania, wnioskodawca, o ile wniosek nie został wniesiony w tym języku, składa w terminie jednego miesiąca od wspomnianej daty tłumaczenie wniosku na ten język.
Artykuł 30
Odrzucenie wniosku o unieważnienie z powodu niedopuszczalności
1. Jeżeli Urząd stwierdza, że wniosek o unieważnienie nie odpowiada przepisom art. 52 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, art. 28 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub innym przepisom rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub niniejszego rozporządzenia, powiadamia o tym wnioskodawcę i wzywa go do usunięcia stwierdzonych braków w wyznaczonym terminie.
Jeżeli w wyznaczonym terminie wskazane braki nie zostaną uzupełnione, Urząd odrzuca wniosek jako niedopuszczalny. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w terminie, Urząd odrzuca wniosek jako niedopuszczalny.
2.
Jeżeli Urząd stwierdza, że nie zostały uiszczone wymagane opłaty, Urząd powiadamia o tym odpowiednio wnioskodawcę oraz zwraca mu uwagę na to, że wniosek zostanie uznany za złożony dopiero po uiszczeniu wymaganych opłat w wyznaczonym terminie.
Jeżeli wymagane opłaty zostaną uiszczone po upływie wyznaczonego przez Urząd terminu, zwraca się je wnioskodawcy.
3.
O każdej decyzji o odrzuceniu wniosku o unieważnienie, zgodnie z ust. 1, zawiadamia się wnioskodawcę.
Jeżeli wniosek został uznany za niewniesiony na podstawie ust. 2, zawiadamia się o tym odpowiednio wnioskodawcę.
Artykuł 31
Rozpatrywanie wniosku o unieważnienie
1.
Jeżeli Urząd nie odrzuca wniosku o unieważnienie zgodnie z art. 30, informuje o takim wniosku właściciela i wzywa go do złożenia, w wyznaczonym terminie, uwag.
2.
Jeżeli właściciel nie zgłosi jakichkolwiek uwag, Urząd może podjąć decyzję dotyczącą unieważnienia na podstawie posiadanych środków dowodowych.
3.
Urząd przekazuje wszystkie uwagi właściciela do wnioskodawcy i może go wezwać do ustosunkowania się do nich wyznaczonym przez Urząd terminie.
4. Wszystkie zawiadomienia lub pisma według art. 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz wszystkie szczegółowe uwagi są przekazywane zainteresowanym.
5.
Urząd może wezwać strony do polubownego rozstrzygnięcia sprawy.
Artykuł 32
Kilka wniosków o unieważnienie
1.
Jeżeli zostało złożonych kilka wniosków o unieważnienie w odniesieniu do tego samego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, Urząd może je rozpatrywać w ramach jednego postępowania.
Urząd może później zadecydować o ponownym ich oddzielnym rozpatrywaniu.
2.
Jeżeli w wyniku wstępnego badania jednego lub kilku wniosków okazuje się, że zarejestrowany wzór wspólnotowy może być nieważny, Urząd może zawiesić inne postępowania o unieważnienie.
Urząd informuje pozostałych wnioskodawców o każdych ważnych decyzjach w postępowaniach, które są kontynuowane.
3.
Z chwilą kiedy decyzja o odrzucenie wniosku o unieważnienie jest prawomocna, wnioski w odniesieniu do których postępowania zostały zawieszone zgodnie z ust. 2 uznaje się za załatwioną, o czym informuje się wnioskodawców.
Takie załatwienie uważa się jako umorzenie postępowania w rozumieniu art. 70 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
4. Urząd zwraca każdemu wnioskodawcy, którego wniosek uznany jest według ust. 1,2 i 3 niniejszego artykułu za załatwiony, 50 % uiszczonej przez niego według art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 opłaty za unieważnienie.
Artykuł 33
Udział domniemanego sprawcy naruszenia
Jeżeli na podstawie art. 54 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 domniemany sprawca naruszenia wnosi o przystąpienie do postępowania, podlega on odpowiednim przepisom art. 28, 29 i 30 niniejszego rozporządzenia i musi w szczególności złożyć uzasadnienie swojego wniosku, jak również musi uiścić opłatę określoną w art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
ROZDZIAŁ VI
ODWOŁANIA
Artykuł 34
Treść odwołania
1.
Odwołanie zawiera:
a) nazwisko (nazwę) i adres strony odwołującej się, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b);
b) jeżeli strona odwołująca się wyznaczyła pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e);
c) oświadczenie, ze wskazaniem zaskarżonej decyzji oraz zakresu żądanej zmiany lub unieważnienia tej decyzji.
2.
Odwołanie składa się w języku postępowania, w którym wydana została zaskarżona decyzja.
Artykuł 35
Odrzucenie odwołania z powodu niedopuszczalności
1. Jeżeli odwołanie nie spełnia wymagań, określonych w art. 55, 56 i 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz art. 34 ust. 1 lit. c) i ust. 2 niniejszego rozporządzenia, Izba Odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności, chyba że wskazane braki zostaną usunięte przed upływem terminu określonego w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
2.
Jeżeli Izba Odwoławcza stwierdza, że odwołanie nie spełnia wymagań określonych w innych przepisach rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub innych przepisach niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 34 ust. 1 lit. a) i b), informuje o tym odpowiednio stronę odwołującą się i żąda od niej uzupełnienia stwierdzonych braków w wyznaczonym terminie.
Jeżeli w odpowiednim czasie wskazanie braki nie zostaną usunięte, Izba Odwoławcza odrzuca odwołanie z powodu niedopuszczalności.
3.
Jeżeli opłata za odwołanie uiszczona została po upływie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, odwołanie uważa się za niezłożone, a opłata za odwołanie zwrócona zostaje stronie odwołującej się
Artykuł 36
Rozpatrywanie odwołania
1.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, przepisy odnoszące się do postępowania przed organem, który wydał decyzję, od której wnosi się odwołanie, stosuje się mutatis mutandis, do postępowania odwoławczego.
2.
Decyzja Izby Odwoławczej zawiera:
a) oświadczenie, że jest ona wydana przez Izbę Odwoławczą;
b) datę wydania decyzji;
c) nazwiska Prezesa oraz pozostałych członków Izby Odwoławczej, uczestniczących w postępowaniu odwoławczym;
d) nazwisko właściwego pracownika sekretariatu;
e) nazwiska (nazwy) stron i ich pełnomocników;
f) określenie problemów do rozstrzygnięcia;
g) zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego;
h) uzasadnienie;
i) rozstrzygnięcie Izby Odwoławczej, w miarę potrzeby łącznie z decyzją w sprawie kosztów.
3.
Decyzję podpisuje Przewodniczący, pozostali członkowie Izby Odwoławczej oraz pracownik sekretariatu Izby Odwoławczej.
Artykuł 37
Zwrot opłat za odwołanie
Zwrot opłat za odwołanie zarządza się w przypadku badania wstępnego lub, jeżeli Izba odwoławcza uznaje odwołanie za dopuszczalne, kiedy zwrot tych kosztów jest uzasadniony ze względu na istotne naruszenie zasad proceduralnych.
W przypadku badania wstępnego zwrot opłat zarządza organ, którego decyzja została zaskarżona, a w innych przypadkach - Izba Odwoławcza.
ROZDZIAŁ VII
DECYZJE I KOMUNIKATY WYDAWANE PRZEZ URZĄD
Artykuł 38
Forma decyzji
1.
Urząd wydaje decyzje w formie pisemnej i określa przyczyny, na których są oparte.
W przypadku postępowania ustnego przed Urzędem, decyzje mogą być wydane ustnie.
Następnie, decyzje takie przekazuje się stronom na piśmie.
2.
Decyzjom Urzędu, od których istnieje możliwość odwołania, towarzyszy pisemny komunikat wskazujący, że w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o decyzji musi być wniesione do Urzędu pisemne odwołanie.
Komunikaty zwracają także uwagę stron na przepisy ustanowione w art. 55, 56 i 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
Strony nie mogą powoływać się na brak komunikatów o dostępności postępowania odwoławczego.
Artykuł 39
Poprawienie błędów w decyzjach
W decyzjach Urzędu mogą być poprawiane jedynie błędy językowe, błędy maszynowe oraz oczywiste pomyłki.
Są one poprawiane przez organ, który podjął decyzję, z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanej strony.
Artykuł 40
Powiadomienie o utracie praw
1.
Jeżeli Urząd stwierdza, że utrata praw wynika z mocy przepisów rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub niniejszego rozporządzenia, bez podejmowania żadnej decyzji, przekazuje informacje o tym zainteresowanej stronie zgodnie z art. 66 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, oraz zwraca jej uwagę na prawne środki zaskarżenia ustalone w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Jeżeli zainteresowana osoba uznaje, że ustalenia Urzędu są nieprawidłowe, może ona, w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia określonego w ust. 1, domagać się od Urzędu wydania decyzji w tej sprawie.
Taką decyzję wydaje się jedynie w przypadku, gdy Urząd nie zgadza się z osobą wnoszącą o wydanie decyzji; w przeciwnym wypadku Urząd zmienia swoje ustalenia i informuje o tym osobę wnoszącą o wydanie decyzji.
Artykuł 41
Podpis, nazwisko, pieczęć
1.
Każda decyzja, komunikat lub ogłoszenie wydane przez Urząd wskazuje departament lub wydział Urzędu, wraz z nazwiskiem lub nazwiskami odpowiedzialnego urzędnika lub urzędników.
Są one podpisane przez urzędnika lub urzędników lub zamiast podpisu są opatrzone drukowaną lub przyłożoną pieczęcią Urzędu.
2.
Prezes Urzędu może postanowić, że jeżeli decyzje, komunikaty lub ogłoszenia przekazywane są faksem lub innym środkiem łączności, mogą być stosowane inne sposoby określające departament lub wydział Urzędu oraz nazwiska urzędnika czy urzędników, odpowiedzialnych za ich wydanie.
ROZDZIAŁ VIII
POSTĘPOWANIE USTNE I DOWODOWE
Artykuł 42
Wezwanie na postępowanie ustne
1.
Strony wzywa się na postępowanie ustne, przewidziane w art. 64 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 i zwraca się ich uwagę na przepisy ust. 3 niniejszego artykułu.
Wezwania takiego dokonuje się z wyprzedzeniem przynajmniej jednego miesiąca, chyba że strony zgodzą się na krótszy termin.
2.
Wydając wezwania, Urząd zwraca uwagę stron na zagadnienia, które jego zdaniem muszą być rozpatrzone w celu podjęcia decyzji.
3.
Jeżeli strona należycie wezwana na postępowanie ustne przed Urzędem, nie stawia się zgodnie z wezwaniem, postępowanie może być prowadzone pod jej nieobecność.
Artykuł 43
Postępowanie dowodowe przed Urzędem
1.
Jeżeli Urząd uznaje za niezbędne przesłuchanie stron, świadków, biegłych lub przeprowadzenie oględzin, podejmuje w tym celu decyzję, przedstawiając środki, za pomocą których zamierza zebrać dowód, odpowiednie fakty do udowodnienia oraz dzień, godzinę i miejsce przesłuchań lub oględzin.
Jeżeli jedna ze stron wnioskuje o przesłuchanie świadków i biegłych, w decyzji Urzędu podaje się termin, w ciągu którego strona składająca wniosek musi zawiadomić Urząd o nazwiskach i adresach świadków i biegłych, co do których życzy sobie ona przesłuchania.
2.
Termin wyznaczony w wezwaniu strony, świadka lub biegłego na dostarczenie dowodu, jest nie krótszy niż jeden miesiąc, chyba że zgadzają się oni na krótszy termin.
Wezwania zawierają:
a) wyciąg z decyzji wymienionej w ust. 1 akapit pierwszy, wskazujący, w szczególności, dzień, godzinę i miejsce zarządzonego przesłuchania oraz przedstawiający stan faktyczny, co do którego strony, świadkowie oraz biegli mają być przesłuchani;
b) nazwiska stron w postępowaniu oraz szczegółowe dane praw, na które świadkowie lub biegli mogą powoływać się, na podstawie art. 45 ust. 2-5.
Artykuł 44
Powołanie biegłego
1.
Urząd decyduje, w jakiej formie wyznaczony przez niego biegły ma przedstawić swoją opinię
2.
Warunki powołania biegłego obejmują:
a) szczegółowe opisanie powierzonego mu zadania;
b) termin ustanowiony na przedstawienie opinii biegłego;
c) nazwiska (nazwy) stron postępowania;
d) szczegóły co do roszczeń, na które może powoływać się biegły na podstawie przepisów art. 45 ust. 2, 3 i 4.
3.
Kopię pisemnej opinii przesyła się stronom.
4.
Strony mogą postawić biegłemu zarzut niekompetencji lub takie same zarzuty, jakie mogą one postawić przeprowadzającemu kontrolę, członkowi działu lub Izby Odwoławczej na podstawie art. 132 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 [3].
Organ danego urzędu orzeka w sprawie postawionego zarzutu.
Artykuł 45
Koszty postępowania dowodowego
1.
Urząd może uzależnić przeprowadzenie dowodów od złożenia do depozytu w Urzędzie, przez stronę, która wnosiła o przeprowadzenie dowodów, sumy, której wysokość ustala się na podstawie oszacowania kosztów.
2.
Świadkowie i biegli, wezwani przez Urząd i stawiający się przed nim, uprawnieni są do otrzymania zwrotu uzasadnionych kosztów podróży i utrzymania.
Zaliczka na te wydatki może być im przyznana przez Urząd.
Zdanie pierwsze niniejszego ustępu stosuje się także do świadków i biegłych, którzy stawiają się przed Urzędem bez wezwania, i są przesłuchiwani w charakterze świadków lub biegłych.
3.
Świadkowie uprawnieni do otrzymania zwrotu wydatków na podstawie ust. 2, uprawnieni są także do otrzymania właściwej rekompensaty za utratę zarobków, a biegli są uprawnieni do otrzymania honorarium za wykonaną pracę.
Jeżeli świadkowie i biegli zostali wezwani przez Urząd z jego własnej inicjatywy, płatności tych dokonuje się na ich rzecz po wykonaniu przez nich powierzonych im obowiązków lub zadań.
4.
Wysokość kwot oraz zaliczek na wydatki, jakie mają być płacone na podstawie ust. 1, 2 i 3, ustalane są przez prezesa Urzędu i publikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Wysokość kwot oblicza się na tej samej podstawie, co rekompensaty i pobory dla urzędników od stopnia A4 do A8, ustanowione w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz jego załączniku VII.
5.
Ostateczna odpowiedzialność za wysokość kwot należnych lub wypłacanych na podstawie ust. 1-4, należy do:
a) Urzędu, jeżeli Urząd, z własnej inicjatywy, uznał za niezbędne przesłuchanie świadków lub biegłych; lub
b) zainteresowanej strony, jeżeli strona ta wnosiła o przesłuchanie świadków lub biegłych, z zastrzeżeniem decyzji o podziale i ustaleniu kosztów na podstawie art. 70 i 71 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz art. 79 niniejszego rozporządzenia.
Strona określona w lit. b) akapit pierwszy zwraca Urzędowi wszelkie należycie wypłacone zaliczki.
Artykuł 46
Protokoły z postępowania ustnego i dowodowego
1.
Z przebiegu postępowania ustnego lub dowodowego sporządza się protokół, który zawiera zasadnicze elementy postępowania ustnego lub dowodowego, odpowiednie oświadczenia złożone przez strony, zeznania stron, świadków lub biegłych oraz wyniki ewentualnych oględzin.
2.
Protokoły z zeznania świadka, biegłego lub strony odczytuje się lub przedkłada im, aby mogli się z nim zapoznać.
W protokole zapisuje się, że formalność ta została dokonana oraz że osoba, która złożyła zeznanie, zatwierdziła protokoły.
Jeżeli osoba ta nie zatwierdza protokołu, odnotowuje się jej sprzeciw.
3.
Protokoły podpisuje pracownik, który go sporządził oraz pracownik, który prowadził postępowanie ustne lub dowodowe.
4.
Kopię protokołów dostarcza się stronom.
5.
Urząd udostępnia stronom, na ich wniosek, stenogram protokołu sądowego z postępowania ustnego w maszynopisie lub w jakiejkolwiek innej formie maszynowego zapisu.
Udostępnienie stenogramu z postępowania ustnego, podlega obowiązkowi zwrotu kosztów poniesionych przez Urząd na sporządzenie takiej kopii.
Wysokość kwoty do zapłacenia ustala prezes Urzędu.
ROZDZIAŁ IX
DORĘCZENIA
Artykuł 47
Przepisy ogólne dotyczące doręczeń
1.
W postępowaniu przed Urzędem wszelkie doręczenia dokonywane przez Urząd mają formę dokumentu oryginalnego, jego kopii poświadczonej przez Urząd lub opatrzonej pieczęcią Urzędu, lub formę komputerowego wydruku opatrzonego taką pieczęcią.
Kopie dokumentów przedkładanych przez strony nie wymagają takiego poświadczenia.
2.
Doręczenie następuje:
a) pocztą, zgodnie z art. 48;
b) przez doręczenie do rąk własnych, zgodnie z art. 49;
c) przez złożenie w skrytce pocztowej w Urzędzie, zgodnie art. 50;
d) przez przesłanie faksem lub innym środkiem informacji, zgodnie z art. 51;
e) przez publiczne doręczenie, zgodnie art. 52.
Artykuł 48
Doręczenie pocztą
1.
Decyzje, od których przysługuje odwołanie w określonym terminie, wezwania do stawienia się oraz inne dokumenty, określone przez prezesa Urzędu, doręczane są listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.
Decyzje i zawiadomienia, które nadają bieg innym terminom, zawiadamia się listem poleconym, chyba że prezes Urzędu postanowi inaczej.
Wszelkie inne doręczenia przesyła się zwykłym listem.
2. Doręczenia, których adresaci nie mają miejsca stałego zamieszkania ani głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub przedsiębiorstwa na terytorium Wspólnoty i którzy nie wyznaczyli pełnomocnika zgodnie z art. 77 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, wysyła się przez nadanie dokumentów, wymagających doręczenia zwykłym listem na ostatni adres adresata znany Urzędowi.
Doręczenie uważa się za dokonane z chwilą jego nadania na poczcie.
3.
W przypadku doręczeń listem poleconym, z potwierdzeniem lub bez potwierdzenia odbioru, uznaje się je za doręczone adresatowi dziesiątego dnia od jego nadania na poczcie, chyba że przesyłka nie dotarła do adresata lub dotarła do niego w późniejszym terminie.
W przypadku jakiegokolwiek sporu Urząd ma obowiązek wykazania, że list dotarł do miejsca przeznaczenia lub ustalenia daty, w której został on doręczony adresatowi.
4.
Doręczenie listem poleconym, z potwierdzeniem lub bez potwierdzenia odbioru, uznaje się za doręczone adresatowi, nawet jeżeli odmawia on przyjęcia listu.
5.
Do doręczeń pocztą, nieobjętych przepisami ust. 1-4, stosuje się przepisy prawne Państwa, na terytorium którego następuje doręczenie.
Artykuł 49
Doręczenie przez przekazanie do rąk własnych
Doręczenie może być dokonane w lokalach Urzędu przez doręczenie dokumentu do rąk własnych adresata, który w momencie doręczenia potwierdza jego odbiór.
Artykuł 50
Doręczenie przez złożenie w skrytce pocztowej w Urzędzie
Jeżeli adresat posiada skrytkę pocztową w Urzędzie, doręczenie może nastąpić przez złożenie w niej dokumentu, który ma być mu dostarczony.
Do akt załącza się pisemne zawiadomienie o dokonaniu takiego złożenia.
Datę złożenia umieszcza się na składanym dokumencie.
Doręczenie uznaje się za dokonane piątego dnia następującego po złożeniu go w skrytce pocztowej w Urzędzie.
Artykuł 51
Doręczenie faksem lub innym środkiem technicznym
1.
Doręczenia faksem następują przez przesłanie oryginału lub jego kopii zgodnie z art. 47 ust. 1.
Szczegóły dotyczące takiego przekazania ustala prezes Urzędu.
2.
Szczegóły dotyczące doręczenia innymi środkami informacji określone są przez prezesa Urzędu.
Artykuł 52
Publiczne doręczenie
1.
Jeżeli nie można ustalić adresu adresata lub jeżeli doręczenie, zgodnie z art. 48 ust. 1, okazało się niemożliwe nawet po drugiej próbie przesłania przez Urząd, doręczenie uważa się za dokonane poprzez publiczne ogłoszenie.
Ogłoszenie to publikuje się conajmniej w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych.
2.
Prezes Urzędu określa sposób, w jaki publiczne ogłoszenie ma być dokonane oraz ustala początek okresu jednego miesiąca, z upływem którego dokument uznaje się za doręczony.
Artykuł 53
Doręczenie do pełnomocnika
1.
Jeżeli został wyznaczony pełnomocnik lub jeżeli zgłaszający wymieniony jako pierwszy we wspólnym zgłoszeniu uważany jest za wspólnego pełnomocnika na podstawie art. 61 ust. 1, doręczenia kieruje się do tego wyznaczonego lub wspólnego pełnomocnika.
2.
Jeżeli wyznaczono kilku pełnomocników do reprezentowania tej samej strony, doręczenie jednemu z nich jest wystarczające, chyba że zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e) jest wskazany szczególny adres dla doręczeń.
3.
Jeżeli kilka zainteresowanych stron wyznaczyło wspólnego pełnomocnika, wystarczające jest doręczenie wspólnemu pełnomocnikowi jednego dokumentu.
Artykuł 54
Wady w doręczeniu
W przypadku gdy dokument dotarł do adresata, a Urząd nie jest w stanie udowodnić, że został on należycie doręczony, lub jeżeli nie były przestrzegane przepisy odnoszące się do jego doręczenia, dokument uznaje się za doręczony z datą ustaloną przez Urząd jako datą otrzymania dokumentu.
Artykuł 55
Doręczenia w przypadku kilku stron
Dokumenty pochodzące od stron, które zawierają wnioski co do istoty sprawy lub oświadczenia o wycofaniu takiego wniosku, doręcza się z urzędu innym stronom.
Doręczenie to nie jest konieczne, jeśli dokument nie zawiera żadnych nowych przytoczeń i możliwe jest wydanie decyzji w sprawie.
ROZDZIAŁ X
TERMINY
Artykuł 56
Obliczanie terminów
1.
Terminy ustala się w pełnych latach, miesiącach, tygodniach lub dniach.
2.
Rozpoczęcie terminu oblicza się od dnia następującego po dniu, w którym miało miejsce określone zdarzenie, na podstawie którego ustala się początek terminu; tym wydarzeniem może być bądź czynność lub upływ innego terminu.
Jeżeli czynnością jest doręczenie, zdarzeniem, od którego liczy się rozpoczęcie terminu, jest otrzymanie doręczanego dokumentu, chyba że przepisy stanowią inaczej.
3.
Jeżeli termin wyrażony jest jako jeden rok lub pewna liczba lat, upływa on w danym kolejnym roku w miesiącu o tej samej nazwie i w dniu o tej samej dacie, co miesiąc i dzień, w którym dane zdarzenie miało miejsce.
Jeżeli w danym miesiącu nie ma dnia o tej samej dacie, termin upływa ostatniego dnia tego miesiąca.
4.
Jeżeli termin wyrażony jest jako miesiąc lub pewna liczba miesięcy, upływa on w danym kolejnym miesiącu w dniu o tej samej dacie, co dzień, w którym dane zdarzenie miało miejsce.
Jeżeli dzień, w którym odpowiednie zdarzenie miało miejsce, był ostatnim dniem miesiąca lub jeżeli w danym kolejnym miesiącu nie ma dnia o tej samej dacie, termin upływa ostatniego dnia tego miesiąca.
5.
Jeżeli termin wyrażony jest jako tydzień lub pewna liczba tygodni, upływa on w danym kolejnym tygodniu w dniu o tej samej nazwie, co dzień, w którym dane zdarzenie miało miejsce.
Artykuł 57
Czas trwania terminów
1.
Jeżeli przepisy rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub niniejszego rozporządzenia przewidują wyznaczenie terminu przez Urząd, termin taki, w przypadku gdy zainteresowana strona ma miejsce stałego zamieszkania lub główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub przedsiębiorstwo na terytorium Wspólnoty, jest nie krótszy niż jeden miesiąc, a jeżeli warunki te nie są spełnione, nie krótszy niż dwa miesiące i nie dłuższy niż sześć miesięcy.
Jeżeli okoliczności to usprawiedliwiają, termin ten może zostać przedłużony przez Urząd na wniosek złożony przez zainteresowaną stronę, przed upływem tego terminu.
2.
Jeżeli są więcej niż dwie strony postępowania, Urząd może przedłużyć termin za zgodą pozostałych stron.
Artykuł 58
Upływ terminów w szczególnych przypadkach
1.
Jeżeli termin upływa w dniu, w którym Urząd nie przyjmuje dokumentów lub w dniu, w którym zwykłe listy nie są doręczane w miejscu, w którym Urząd ma swą siedzibę, z powodów innych niż te określone w ust. 2, termin ulega przedłużeniu do pierwszego dnia, w którym Urząd przyjmuje dokumenty oraz w którym doręczane są zwykłe przesyłki pocztowe.
Dni, w których Urząd nie przyjmuje dokumentów, określa prezes Urzędu przed rozpoczęciem każdego roku kalendarzowego.
2.
Jeżeli termin upływa w dniu, w którym występuje powszechna przerwa w doręczaniu przesyłek pocztowych w Państwie Członkowskim lub między Państwem Członkowskim i Urzędem, lub w dniu, w którym ma miejsce zakłócenie wynikające z tej przerwy, termin ulega przedłużeniu do pierwszego dnia następującego po zakończeniu przerwy lub zakłóceń, dla stron, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w tym Państwie lub które wyznaczyły pełnomocników prowadzących działalność gospodarczą w tym Państwie.
W przypadku gdy to Państwo Członkowskie jest Państwem, w którym Urząd ma swoją siedzibę, niniejszy przepis stosuje się do wszystkich stron.
Czas trwania wyżej wymienionego okresu ustala prezes Urzędu.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis do terminów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 lub w niniejszym rozporządzeniu w przypadku czynności dokonywanych przed właściwymi organami w rozumieniu art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
4.
W przypadku opóźnienia w następstwie nadzwyczajnych zdarzeń, takich jak klęska żywiołowa lub strajk, które przerywają lub zakłócają normalne działanie Urzędu w ten sposób, że zawiadomienia stron przez Urząd dotyczące upływu terminów są opóźnione, czynności, które mają być dokonane w tych terminach, mogą być skutecznie dokonane w terminie jednego miesiąca, licząc od daty doręczenia tych opóźnionych zawiadomień.
Początek i koniec przerwy lub zakłócenia ustala prezes Urzędu.
ROZDZIAŁ XI
ZAWIESZENIE I PODJĘCIE ZAWIESZONEGO POSTĘPOWANIA
Artykuł 59
Zawieszenie postępowania
1.
Postępowanie przed Urzędem podlega zawieszeniu:
a) w przypadku śmierci lub braku zdolności do czynności prawnych zgłaszającego lub właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub osoby uprawnionej na podstawie prawa krajowego do działania w jego imieniu;
b) w przypadku gdy zgłaszający lub właściciel zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, z powodu działań podjętych przeciwko jego własności, nie może ze względów prawnych kontynuować postępowania przed Urzędem;
c) w przypadku śmierci, utraty zdolności do czynności prawnych lub gdy z powodu działań prawnych podjętych przeciwko jego własności pełnomocnik zgłaszającego lub właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nie może kontynuować postępowania przed Urzędem.
Wtedy gdy zdarzenia określone w lit. a) akapit pierwszy nie wpływają na pełnomocnictwo pełnomocnika wyznaczonego na podstawie art. 78 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, postępowanie zawiesza się jedynie na wniosek tego pełnomocnika.
2.
Jeżeli, w przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) i b) akapit pierwszy, Urząd poinformowany został o tożsamości osoby upoważnionej do kontynuowania postępowania przed Urzędem, Urząd powiadamia taką osobę oraz każdą zainteresowaną stronę trzecią o wznowieniu postępowania od daty wyznaczonej przez Urząd.
3.
W przypadku określonym w ust. 1 lit. c) postępowanie zostaje wznowione, jeżeli Urząd został poinformowany o wyznaczeniu nowego pełnomocnika przez zgłaszającego lub kiedy Urząd doręczył pozostałym stronom zawiadomienie o wyznaczeniu nowego pełnomocnika właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od chwili zawieszenia postępowania Urząd nie został poinformowany o wyznaczeniu nowego pełnomocnika, zawiadamia zgłaszającego lub właściciela zarejestrowanego wzoru wspólnotowego:
a) w przypadku gdy art. 77 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 ma zastosowanie, że dokonanie zgłoszenia wzoru wspólnotowego zostanie uznane za wycofane, jeżeli informacja ta nie zostanie dostarczona w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia zawiadomienia; lub
b) w przypadku gdy art. 77 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 nie ma zastosowania, że postępowanie jest wznowione, z udziałem zgłaszającego lub właściciela wzoru, od daty, w której doręczone jest zawiadomienie.
4.
Terminy, inne niż terminy wniesienia opłat za przedłużenie, obowiązujące zgłaszającego lub właściciela wzoru wspólnotowego w dacie zawieszenia postępowania, zaczynają biec od nowa z dniem wznowienia postępowania.
Artykuł 60
Zrzeczenie się ściągania należności
Prezes Urzędu może zrezygnować ze ściągania dłużnych sum pieniężnych, jeżeli suma ta jest nieistotna lub ściągnięcie jest niepewne.
ROZDZIAŁ XII
PEŁNOMOCNICTWO
Artykuł 61
Wyznaczenie wspólnego pełnomocnika
1.
Jeżeli jest więcej niż jeden zgłaszający, a zgłoszenie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nie wskazuje wspólnego pełnomocnika, za wspólnego pełnomocnika uważa się zgłaszającego wymienionego w zgłoszeniu na pierwszym miejscu.
Jednakże, jeżeli jeden ze zgłaszających zobowiązany jest wyznaczyć zawodowego pełnomocnika, pełnomocnik ten uważany jest za wspólnego pełnomocnika, chyba że zgłaszający wymieniony na pierwszym miejscu wyznaczył zawodowego pełnomocnika.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego stosuje się mutatis mutandis do osób trzecich działających wspólnie w celu złożenia wniosku o unieważnienie, jak również do współwłaścicieli zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.
2.
Jeżeli w trakcie postępowania następuje przeniesienie praw na więcej niż jedną osobę i osoby takie nie wyznaczyły wspólnego pełnomocnika, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.
W przypadku niemożliwości jego zastosowania, Urząd wzywa te osoby do wyznaczenia wspólnego pełnomocnika w terminie dwóch miesięcy.
Jeżeli wezwanie pozostaje bez odpowiedzi, Urząd sam wyznacza wspólnego pełnomocnika.
Artykuł 62
Udzielenie upoważnienia
1. Prawnicy oraz zawodowi pełnomocnicy wpisani na listy prowadzone przez Urząd na podstawie art. 78 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 mogą złożyć podpisane pełnomocnictwo, które włącza się do akt.
Pełnomocnictwo takie składa się, jeżeli Urząd tego wyraźnie wymaga lub wyraźne tego wymaga jedna ze stron, jeżeli w postępowaniu przed Urzędem, którego stronami jest kilka osób, działa pełnomocnik.
2. Pracownicy działający w imieniu osób fizycznych lub prawnych na podstawie art. 77 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 składają w Urzędzie podpisane pełnomocnictwo, które włącza się do akt.
3.
Pełnomocnictwo może być złożone w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Może ono dotyczyć jednego lub kilku zgłoszeń lub zarejestrowanych wzorów wspólnotowych lub może przybrać formę pełnomocnictwa ogólnego umożliwiającego pełnomocnikowi działanie we wszystkich postępowaniach przed Urzędem, którego stroną jest osoba je wystawiająca.
4.
Jeżeli pełnomocnictwo ma być złożone na podstawie ust. 1 lub 2, Urząd określa termin, w którym pełnomocnictwo to powinno być złożone.
Jeżeli pełnomocnictwo nie zostanie złożone w wyznaczonym terminie, postępowanie odbywa się z udziałem osoby reprezentowanej.
Wszelkie czynności procesowe, z wyjątkiem dokonania zgłoszenia przez pełnomocnika, uznaje się za niebyłe, jeżeli osoba reprezentowana ich nie potwierdza.
Niniejszy przepis nie ma wpływu na zastosowanie art. 77 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
5.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis do odwołania pełnomocnictwa.
6.
Każdy pełnomocnik, którego pełnomocnictwo utraciło swą ważność, uważany jest za pełnomocnika do chwili powiadomienia Urzędu o wygaśnięciu jego pełnomocnictwa.
7.
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień pełnomocnictwa, pełnomocnictwo nie wygasa wobec Urzędu z chwilą śmierci osoby, która go udzieliła.
8.
Jeżeli strona wyznaczyła kilku pełnomocników, mogą oni, bez względu na odmienne postanowienia w ich pełnomocnictwach, działać wspólnie lub oddzielnie.
9.
Pełnomocnictwo udzielone spółce pełnomocników uznaje się za pełnomocnictwo dla każdego pełnomocnika, który może udowodnić, że działa w ramach tej spółki.
Artykuł 63
Pełnomocnictwo
Wszystkie doręczenia lub inne powiadomienia, skierowane przez Urząd do należycie upoważnionego pełnomocnika, wywołują takie same skutki, jak skierowane bezpośrednio do osoby reprezentowanej.
Każde powiadomienie skierowane do Urzędu przez należycie upoważnionego pełnomocnika wywołuje takie same skutki, jak pochodzące bezpośrednio od osoby reprezentowanej.
Artykuł 64
Zmiany na liście zawodowych pełnomocników w sprawach wzorów
1.
Wpis zawodowego pełnomocnika na listę zawodowych pełnomocników, określonej w art. 78 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, wykreśla się na jego wniosek.
2.
Wpis zawodowego pełnomocnika wykreśla się automatycznie w przypadku:
a) jego śmierci lub utraty przez niego zdolności do czynności prawnych zawodowego pełnomocnika;
b) gdy zawodowy pełnomocnik nie posiada już obywatelstwa Państwa Członkowskiego, chyba że prezes Urzędu udzielił wyłączenia na podstawie art. 78 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
c) gdy zawodowy pełnomocnik nie posiada już miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub miejsca zatrudnienia na terenie Wspólnoty;
d) gdy zawodowy pełnomocnik nie posiada już uprawnienia w rozumieniu w art. 78 ust. 4 lit. c), zdanie pierwsze, rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
3. Urząd z własnej inicjatywy zawiesza wpis zawodowego pełnomocnika, którego uprawnienie do reprezentowania osób fizycznych lub prawnych przed Urzędem Wzorów Beneluksu lub centralnym organem zajmującym się ochroną własności przemysłowej Państwa Członkowskiego, określone w art. 78 ust. 4 lit. c) zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 6/2002, jest zawieszone.
4. Osoba skreślona z listy może być, na wniosek złożony na podstawie art. 78 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, ponownie wpisana na listę zawodowych pełnomocników, jeżeli nie istnieją powody wykreślenia.
5.
Urząd Wzorów Beneluksu oraz centralne organy zajmujące się ochroną własności przemysłowej zainteresowanych Państw Członkowskich niezwłocznie informują Urząd o każdym zdarzeniu określonym w ust. 2 i 3.
6.
Zmiany na liście zawodowych pełnomocników publikowane są w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
ROZDZIAŁ XIII
PISEMNE POWIADOMIENIA I FORMULARZE
Artykuł 65
Powiadomienia na piśmie lub inne przekazanie
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, kierowane do Urzędu zgłoszenia wzorów wspólnotowych, jak również wszelkie inne wnioski lub oświadczenia przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 oraz wszelkie pozostałe powiadomienia są przekazywane w następujący sposób:
a) przez przesłanie podpisanego oryginału danego dokumentu do Urzędu pocztą, osobiste przekazanie lub w jakikolwiek inny sposób; załączniki do składanych dokumentów nie muszą być podpisane;
b) przez przesłanie podpisanego oryginału faksem, zgodnie z art. 66; lub
c) przez przesłanie treści komunikatu drogą elektroniczną, zgodnie z art. 67.
2. Jeżeli zgłaszający korzysta z możliwości przewidzianej w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dotyczącej składania próbek wzoru, zgłoszenie oraz próbka przekazane są do Urzędu jedną przesyłką pocztową w formie przewidzianej w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu. Jeżeli zgłoszenie i próbka, lub w przypadku zgłoszenia zbiorowego -próbki, nie zostaną przekazane jedną przesyłką pocztową, Urząd nada datę zgłoszenia dopiero z chwilą otrzymania ostatniego elementu zgłoszenia stosownie do art. 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 66
Przesłanie faksem
1. Jeżeli zgłoszenie wzoru wspólnotowego dokonywane jest w Urzędzie za pomocą faksu i zawiera on przedstawienie wzoru stosownie do art. 4 ust. 1, niespełniające jednak wymagań tego artykułu, wymagane przedstawienie odpowiednie do rejestracji i publikacji przekazuje się Urzędowi zgodnie z art. 65 ust. 1 lit. a).
Jeżeli przedstawienie wpłynie do Urzędu w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania przez Urząd faksu, zgłoszenie uważa się za dokonane w Urzędzie w dniu otrzymania przez Urząd faksu.
Jeżeli przedstawienie wpłynie do Urzędu po upływie tego terminu, zgłoszenie uważa się za dokonane w Urzędzie w dacie otrzymania tej reprodukcji przez Urząd.
2.
Jeżeli powiadomienie otrzymane za pomocą faksu jest niepełne lub nieczytelne lub Urząd ma uzasadnione wątpliwości co do wierności przekazu, Urząd informuje o tym nadawcę i wzywa go do ponownego przesłania oryginału dokumentu faksem lub dostarczenia tego oryginału zgodnie z art. 65 ust. 1 lit. a) w terminie przez Urząd wyznaczonym.
Jeżeli w wyznaczonym terminie nadawca zastosuje się do wezwania, datę otrzymania ponownego przesłania informacji faksem lub dostarczenia jego oryginału uznaje się za datę otrzymania pierwszego powiadomienia w tej sprawie, pod warunkiem że, jeżeli braki dotyczą przyznania daty zgłoszenia, stosuje się przepisy dotyczące daty zgłoszenia.
Jeżeli w wyznaczonym terminie nadawca nie zastosuje się do wezwania, korespondencję uznaje się za nieotrzymaną.
3.
Każde powiadomienie przesłane do Urzędu faksem uznaje się za właściwie podpisane, jeżeli na wydruku z faksu widnieje reprodukcja podpisu.
4.
Prezes Urzędu może określić dodatkowe wymagania co do przekazywania faksem, a dotyczące używanego do tego celu sprzętu, technicznych szczegółów przekazu oraz sposobu identyfikacji nadawcy.
Artykuł 67
Przekazanie drogą elektroniczną
1.
Zgłoszenia wzoru wspólnotowego, w tym również przedstawienie wzoru, mogą być przekazane drogą elektroniczną, bez uszczerbku dla przepisów art. 65 ust. 2 w przypadku składania próbki.
Warunki określa prezes Urzędu.
2.
Prezes Urzędu określa wymagania w zakresie przekazywania drogą elektroniczną, dotyczące używanego do tego celu sprzętu, technicznych szczegółów przekazu oraz sposobów identyfikacji nadawcy.
3.
Jeżeli powiadomienie przekazywane jest drogą elektroniczną, stosuje się odpowiednio przepis art. 66 ust. 2.
4.
Jeżeli powiadomienie przekazywane jest do Urzędu za drogą elektroniczną, podanie nazwiska nadawcy uważa się za równoważne jego podpisowi.
Artykuł 68
Formularze
1.
Urząd udostępnia nieodpłatnie formularze do celów:
a) zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
b) złożenia wniosku o sprostowanie zgłoszenia lub rejestracji;
c) złożenia wniosku o wpis do rejestru przeniesienia oraz formularz przeniesienia i dokument przeniesienia, przewidziane w art. 23 ust. 4;
d) złożenia wniosku o wpis do rejestru udzielonej licencji;
e) złożenia wniosku o przedłużenie rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
f) złożenia wniosku o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego;
g) złożenia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego (restitutio in integrum);
h) wniesienia odwołania;
i) upoważnienie pełnomocnika, w formie pełnomocnictwa indywidualnego lub ogólnego.
2.
Urząd może udostępniać nieodpłatnie także inne formularze.
3.
Urząd może udostępniać formularze określone w ust. 1 i 2 we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
4.
Urząd przekazuje nieodpłatnie formularze Urzędowi Wzorów Beneluksu i centralnym organom własności przemysłowej Państw Członkowskich.
5.
Urząd może także udostępniać formularze w formie do odczytu maszynowego.
6.
Strony postępowania przed Urzędem powinny używać formularzy dostarczanych przez Urząd, kopii tych formularzy lub formularzy o takiej samej treści i formacie, jak te udostępniane przez Urząd, jak np. formularze otrzymane za pomocą systemu elektronicznego przetwarzania danych.
7.
Formularze powinny być wypełnione w sposób umożliwiający wprowadzenie zawartych w nich treści do komputera, na przykład za pomocą systemu rozpoznawania określonych znaków piśmiennych lub skanowania.
ROZDZIAŁ XIV
INFORMACJE OGÓLNIE DOSTĘPNE
Artykuł 69
Rejestr wzorów wspólnotowych
1.
Rejestr wzorów wspólnotowych może być prowadzony w formie elektronicznej bazy danych.
2.
Rejestr zawiera następujące wpisy:
a) datę zgłoszenia;
b) numer akt zgłoszenia oraz numer akt każdego pojedynczego wzoru objętego zgłoszeniem zbiorowym;
c) datę publikacji rejestracji;
d) nazwisko, adres i przynależność państwową wnioskodawcy oraz Państwo, w którym ma on miejsce zamieszkania, siedzibę lub przedsiębiorstwo;
e) nazwa (nazwisko) i adres prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, z wyjątkiem pełnomocnika, do którego stosuje się przepisy art. 77 ust. 3 akapit pierwszy, rozporządzenia (WE) nr 6/2002; jeżeli jest kilku pełnomocników, do rejestru wpisuje się jedynie nazwę (nazwisko) i adres prowadzenia działalności gospodarczej tego pełnomocnika, który wymieniony jest jako pierwszy, z dopiskiem "i inni"; jeżeli wyznaczona jest spółka pełnomocników, do rejestru wpisuje się jedynie nazwę i adres tej spółki;
f) przedstawienie wzoru;
g) wskazanie nazw produktów, poprzedzonych numerem klas i podklas Klasyfikacji lokareńskiej oraz odpowiednio do tej klasyfikacji pogrupowanych;
h) dane dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa stosownie do art. 42 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
i) dane dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa wystawienia, stosownie do art. 44 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
j) kiedy ma to zastosowanie, wskazanie twórcy lub zespołu twórców stosownie do art. 18 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub oświadczenie, że twórca lub zespół twórców zrzekli się prawa do wymieniania ich jako takich;
k) język, w którym zgłoszenie zostało dokonane, oraz drugi język wskazany przez zgłaszającego w zgłoszeniu, stosownie do art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
l) datę rejestracji znaku w rejestrze oraz numer rejestracji;
m) wzmianka o wniosku o odroczenie publikacji stosownie do art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, wskazująca datę upływu okresu odroczenia;
n) wzmianka o złożeniu próbki stosownie do art. 5;
o) wzmianka o złożeniu opisu stosownie do art. 1 ust. 2 lit. a).
3.
Poza wpisami wymienionymi w ust. 2 w rejestrze dokonuje się także następujących wpisów, z podaniem daty ich dokonania:
a) o zmianie nazwiska, adresu lub przynależności państwowej właściciela, lub zmianie Państwa, na terytorium którego ma on miejsce zamieszkania, siedzibę lub przedsiębiorstwo;
b) o zmianie nazwy (nazwiska) lub adresu prowadzenia działalności gospodarczej pełnomocnika, do którego nie stosuje się przepisów art. 77 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
c) jeżeli wyznaczony jest nowy pełnomocnik, jego nazwę (nazwisko) i adres prowadzenia działalności gospodarczej;
d) wzmiankę o podziale zgłoszenia lub rejestracji zbiorowej na oddzielne zgłoszenia lub rejestracje, stosownie do art. 37 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
e) informację o zmianie wzoru, stosownie do art. 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, w tym, kiedy to właściwe, odniesienie do zrzeczenia się lub wskazanie orzeczenia sądowego lub decyzji Urzędu stwierdzającej częściową nieważność prawa do wzoru, jak również o sprostowaniu błędów i pomyłek stosownie do art. 20 niniejszego rozporządzenia;
f) wzmiankę o wszczęciu postępowania w sprawie roszczenia dotyczącego uprawnienia do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
g) o ostatecznej decyzji lub zakończeniu postępowania w inny sposób, na podstawie art. 15 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
h) o zmianie w prawie własności, na podstawie art. 15 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
i) o przeniesieniach, na podstawie art. 28 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
j) o ustanowieniu lub przeniesieniu prawa rzeczowego, na podstawie art. 29 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, oraz charakterze prawa rzeczowego;
k) o środkach egzekucyjnych, do zastosowania na podstawie art. 30 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, o procedurze upadłościowej lub podobnej, na podstawie art. 31 tego rozporządzenia;
l) o udzieleniu lub przeniesieniu licencji, na podstawie art. 16 ust. 2 lub art. 32 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz, kiedy ma to zastosowanie, o rodzaju licencji, na podstawie art. 25 niniejszego rozporządzenia;
m) o przedłużeniu rejestracji, na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, oraz o dacie, od której staje się ona skuteczna;
n) wzmiance określającej datę wyczerpania rejestracji;
o) oświadczenie o zrzeczeniu się wzoru przez właściciela w całości lub w części, na podstawie art. 51 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
p) o dacie złożenia wniosku, na podstawie art. 52, lub dacie wniesienia powództwa wzajemnego o unieważnienie, stosownie do art. 86 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
q) o dacie i treści decyzji w sprawie wniosku, na podstawie art. 53, lub powództwa wzajemnego w sprawie unieważnienia lub zakończenia postępowania w inny sposób, na podstawie art. 86 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
r) wzmiankę, na podstawie art. 50 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, o uznaniu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego za niewywołujący, od samego początku, skutków określonych w tym rozporządzeniu;
s) o wykreśleniu nazwiska pełnomocnika wpisanego na listę na podstawie ust. 2 lit. e);
t) o zmianie lub wykreśleniu z rejestru danych określonych w lit. j), k) i l).
4.
Prezes Urzędu może postanowić, że do rejestru będą wpisywane inne pozycje poza tymi, określonymi w ust. 2 i 3.
5.
Właściciel powiadamiany jest o każdej zmianie dokonanej w rejestrze.
6.
Z zastrzeżeniem art. 73, Urząd wydaje uwierzytelnione lub nieuwierzytelnione wyciągi z rejestru na żądanie i po wniesieniu stosownej opłaty.
ROZDZIAŁ XV
BIULETYN WZORÓW WSPÓLNOTOWYCH ORAZ BAZA DANYCH
Artykuł 70
Biuletyn Wzorów Wspólnotowych
1.
Urząd określa częstotliwość publikacji Biuletynu Wzorów Wspólnotowych oraz sposób, w jaki ma być on publikowany.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz z zastrzeżeniem art. 14 i 16 niniejszego rozporządzenia dotyczących odroczenia publikacji, w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych zamieszcza się publikacje rejestracji oraz wpisów dokonanych w rejestrze, jak również inne dane dotyczące rejestracji wzorów, których publikacja jest przewidziana rozporządzeniem (WE) nr 6/2002 lub niniejszym rozporządzeniem.
3.
Jeżeli w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych publikuje się dane, których publikacja przewidziana jest rozporządzeniem (WE) nr 6/2002 lub niniejszym rozporządzeniem, data publikacji widniejąca na Biuletynie uważana jest za datę publikacji tych danych.
4.
Informacje, których publikacja przewidziana jest przepisami art. 14 i 16, publikuje się, kiedy jest to właściwe, we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
Artykuł 71
Baza danych
1.
Urząd utrzymuje elektroniczną bazę danych, zawierającą dane o dokonanych zgłoszeniach zarejestrowanych wzorów wspólnotowych oraz wpisach do rejestru.
Z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 50 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, Urząd może udostępniać zawartość tej bazy danych do bezpośredniego dostępu na CD-ROM lub w innej formie odczytu maszynowego.
2.
Prezes Urzędu określa warunki dostępu do bazy danych oraz sposób, w jaki zawartość tej bazy danych może być udostępniana w formie odczytu maszynowego, włącznie z opłatami za takie usługi.
ROZDZIAŁ XVI
WGLĄD DO AKT I ICH PRZECHOWYWANIE
Artykuł 72
Części akt niepodlegające udostępnieniu do wglądu
Na podstawie art. 74 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, do wglądu nie udostępnia się następujących części akt:
a) dokumentów odnoszących się do wyłączenia lub odmowy, zgodnie z przepisami art. 132 rozporządzenia (WE) nr 40/94, przy czym przepisy wymienionego artykułu obowiązują mutatis mutandis do zarejestrowanych wzorów wspólnotowych i ich zgłoszeń;
b) projektów decyzji i opinii oraz wszelkich innych wewnętrznych dokumentów, używanych dla przygotowania decyzji i opinii;
c) części akt, których utrzymywaniem w poufności dana strona była zainteresowana przed udostępnieniem akt do wglądu publicznego, chyba że udostępnienie tych części akt do wglądu usprawiedliwione jest uzasadnionym interesem strony domagającej się wglądu do akt.
Artykuł 73
Wgląd do rejestru wzorów wspólnotowych
W przypadku gdy rejestracja jest przedmiotem odroczonej publikacji na podstawie art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002:
a) wgląd do rejestru przez osoby inne niż właściciel ograniczony jest do danych dotyczących nazwiska właściciela, nazwiska pełnomocnika, daty zgłoszenia i rejestracji, numeru akt zgłoszenia oraz wzmianki o odroczeniu publikacji;
b) uwierzytelnione lub nieuwierzytelnione wyciągi z rejestru zawierają jedynie nazwisko właściciela, nazwisko pełnomocnika, datę zgłoszenia i rejestracji, numer akt zgłoszenia oraz wzmiankę o odroczeniu publikacji, chyba że wniosek o wyciąg złożył właściciel lub jego pełnomocnik.
Artykuł 74
Przeprowadzanie wglądu do akt
1.
Wgląd do akt zarejestrowanych wzorów wspólnotowych polega na udostępnianiu bądź to oryginalnych dokumentów bądź ich kopii, bądź ich zapisów elektronicznych, jeżeli są one w ten sposób przechowywane.
Wniosek o wgląd do akt uważa się za złożony z chwilą wniesienia wymaganej opłaty.
Formy wglądu do akt określa prezes Urzędu.
2. Jeżeli wniosek dotyczy wglądu do akt zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego podlegającego odroczonej publikacji, który, podlegając takiemu odroczeniu, stał się przedmiotem zrzeczenia przed upływem lub w chwili upływu okresu odroczenia lub który, na podstawie art. 50 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, uznaje się za niewywołujący od samego początku skutków określonych w tym rozporządzeniu, powinien on zawierać wskazanie i dowód na to, że:
a) zgłaszający lub właściciel wzoru wspólnotowego wyraził zgodę na wgląd do akt; lub
b) osoba wnosząca o wgląd do akt wykazała swój uzasadniony interes we wglądzie do akt, w szczególności jeżeli zgłaszający lub właściciel wzoru wspólnotowego oświadczył, że po rejestracji wzoru skorzysta on z praw przyznanych mu rejestracją przeciwko stronie domagającej się wglądu do akt.
3.
Wgląd do akt odbywa się w lokalach Urzędu.
4.
Wgląd do akt może być zrealizowany przez wydanie, na wniosek, kopii dokumentów znajdujących się w aktach.
Za wydanie takich kopii pobierane są opłaty.
5.
Urząd wydaje, na wniosek, uwierzytelnione lub nieuwierzytelnione odpisy zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub tych dokumentów z akt, których kopie mogą być wydawane na podstawie ust. 4 po wniesieniu opłaty.
Artykuł 75
Przesłanie informacji zawartych w aktach
Z zastrzeżeniem ograniczeń, przewidzianych w art. 74 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz w art. 72 i 73 niniejszego rozporządzenia, Urząd może, na wniosek, przesłać informacje zawarte w aktach zgłoszonego lub zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, za co pobiera opłatę.
Urząd może jednak wymagać od wnioskodawcy dokonania wglądu do akt na miejscu, jeżeli uznaje to za właściwe ze względu na ilość informacji, jaka miałaby być dostarczona.
Artykuł 76
Przechowywanie akt
1.
Urząd przechowuje akta zgłoszonych oraz zarejestrowanych wzorów wspólnotowych co najmniej przez okres pięciu lat od końca roku, w którym:
a) wniosek zostaje odrzucony lub wycofany;
b) rejestracja wzoru wspólnotowego ostatecznie wygasła;
c) do rejestru zostało wpisane całkowite zrzeczenie się wzoru wspólnotowego na podstawie art. 51 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;
d) zarejestrowany wzór wspólnotowy zostaje ostatecznie wykreślony z rejestru;
e) zarejestrowany wzór wspólnotowy uznaje się za niewywołujący, od samego początku, skutków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 na podstawie jego art. 50 ust. 4.
2.
Prezes Urzędu określa sposób przechowywania akt.
ROZDZIAŁ XVII
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 77
Wymiana informacji i komunikacji między Urzędem i organami Państw Członkowskich
1.
Urząd i centralne organy własności przemysłowej Państw Członkowskich oraz Urząd Wzorów Beneluksu przekazują sobie wzajemnie, na żądanie, stosowne informacje o dokonanych zgłoszeniach zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, wzorów Beneluksu lub zarejestrowanych wzorów krajowych oraz o postępowaniach dotyczących takich zgłoszeń, a także o zarejestrowanych wzorach dokonanych w następstwie takich zgłoszeń.
Przekazywanie takich danych nie podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 74 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
2.
Powiadomienia między Urzędem i sądami lub organami Państw Członkowskich w sprawach związanych ze stosowaniem rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub niniejszego rozporządzenia wymieniane są bezpośrednio między tymi organami.
Powiadomienia takie mogą również odbywać się za pośrednictwem centralnych organów własności przemysłowej Państw Członkowskich lub Urzędu Wzorów Beneluksu.
3.
Wydatki związane z powiadomieniami na podstawie ust. 1 i 2 obciążają organ sporządzający takie komunikaty. Organ ten jest zwolniony z opłat.
Artykuł 78
Wgląd do akt przez sądy lub organy Państw Członkowskich lub za ich pośrednictwem
1.
Sądom lub organom Państw Członkowskich dokonującym wglądu do akt zgłoszonych lub zarejestrowanych wzorów wspólnotowych udostępnia się, na ich żądanie, oryginały dokumentów lub ich kopie.
Nie stosuje się przepisów art. 74.
2.
W ramach postępowania przed nimi, sądy lub urzędy prokuratorów publicznych Państw Członkowskich mogą wykładać akta lub ich kopie, przesłane przez Urząd, do wglądu przez osoby trzecie.
Wgląd do akt podlega warunkom art. 74 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
3.
Urząd nie pobiera żadnej opłaty za wgląd na podstawie ust. 1 i 2.
4.
Przekazując akta lub ich kopie sądom lub urzędom prokuratorów publicznych Państw Członkowskich, Urząd informuje te organy o ograniczeniach dotyczących wglądu do akt zgłoszonych lub zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, na podstawie art. 74 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz art. 72 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ XVIII
KOSZTY
Artykuł 79
Podział i ustalenie kosztów
1. O podziale kosztów na podstawie art. 70 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 rozstrzyga się w decyzji w sprawie wniosku o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego lub w decyzji w sprawie odwołania.
2. O podziale kosztów na podstawie art. 70 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 rozstrzyga, w decyzji w sprawie kosztów, Dział ds. Unieważnień lub Izba odwoławcza.
3. Rachunek kosztów, wraz z dowodami wykazującymi poniesienie tych kosztów, załącza się do wniosku o ustalenie kosztów przewidzianych w art. 70 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
Wniosek jest dopuszczalny jedynie gdy decyzja, w odniesieniu do której ustalenie kosztów jest wymagane, staje się ostateczna.
Do ustalenia kosztów wystarczy, że będą one wiarygodne.
4. Wniosek przewidziany w art. 70 ust. 6 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dotyczący sprawdzenia decyzji sekretariatu w sprawie ustalenia kosztów, musi być złożony w Urzędzie, z podaniem przyczyn, na jakich jest on oparty, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia ustalenia kosztów.
Wniosek ten uznaje się za złożony z chwilą wniesienia opłaty za sprawdzenie ustalenia kosztów.
5.
Dział ds. Unieważnień lub Izba odwoławcza podejmują, zależnie od przypadku, decyzję w sprawie wniosku określonego w ust. 4, bez postępowania ustnego.
6. Opłaty, jakie ma ponieść strona przegrywająca stosownie do art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, ograniczone są do opłat poniesionych przez drugą stronę za złożenie wniosku o unieważnienie lub za wniesienie odwołania.
7. Koszty niezbędne dla prowadzenia postępowania i rzeczywiście poniesione przez stronę wygrywającą pokrywa strona przegrywająca na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, w granicach maksymalnych stawek następujących wydatków:
a) koszty podróży w obie strony jednej ze stron między jej miejscem zamieszkania lub miejscem prowadzenia działalności gospodarczej a miejscem, gdzie odbywa się postępowanie ustne lub dowodowe, według następującego rozliczenia:
(i) koszt pociągu pierwszej klasy, obejmujący zwyczajowe dodatki, jeżeli całkowita odległość podróży koleją nie przekracza 800 km;
(ii) koszt samolotu klasy turystycznej, jeżeli całkowita odległość podróży koleją przekracza 800 km lub obejmuje odcinek trasy morskiej;
b) koszty utrzymania jednej ze stron, równe dziennej diecie służbowej dla urzędników grupy uposażenia A4 do A8, ustalonej w art. 13 załącznika VII regulaminu pracowniczego o urzędnikach Wspólnot Europejskich;
c) koszty podróży pełnomocników w rozumieniu art. 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, oraz świadków i biegłych, z zastosowaniem stawek przewidzianych w lit. a);
d) koszty utrzymania pełnomocników w rozumieniu art. 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, oraz świadków i biegłych, z zastosowaniem stawek przewidzianych w lit. b);
e) koszty związane z przeprowadzeniem dowodu w formie przesłuchania świadków, opinii biegłych lub oględzin do wysokości 300 EUR za każde postępowanie;
f) koszty pełnomocnictwa w rozumieniu art. 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002:
(i) wnioskodawcy w postępowaniu o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego: do wysokości 400 EUR;
(ii) właściciela w postępowaniu o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego: do wysokości 400 EUR;
(iii) strony odwołującej się w postępowaniu odwoławczym: do wysokości 500 EUR;
(iv) pozwanego w postępowaniu odwoławczym: do wysokości 500 EUR;
g) jeżeli strona wygrywająca reprezentowana jest przez kilku pełnomocników w rozumieniu art. 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, strona przegrywająca pokrywa koszty określone w lit. c), d) i f) za jednego tylko pełnomocnika;
h) strona przegrywająca nie jest zobowiązana do pokrycia innych kosztów, wydatków i opłat poniesionych przez stronę wygrywającą, poza wymienionymi w lit. a)-g).
Jeżeli przeprowadzenie dowodu, w którymkolwiek z postępowań określonych w lit. f) akapit pierwszy, obejmuje przesłuchanie świadków, opinie biegłych lub oględziny, koszty pełnomocnictwa podwyższa się o dodatkową kwotę w wysokości do 600 EUR za każde postępowanie.
ROZDZIAŁ XIX
JĘZYKI
Artykuł 80
Wnioski i oświadczenia
Bez uszczerbku dla przepisów art. 98 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002:
a) każdy wniosek lub oświadczenie dotyczące zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego może być złożony w języku użytym dla dokonania zgłoszenia lub w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego w zgłoszeniu;
b) każdy wniosek lub oświadczenie inne niż wniosek o unieważnienie na podstawie art. 52 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 lub oświadczenie o zrzeczeniu się na podstawie art. 51 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, dotyczące zarejestrowanego wzoru wspólnotowego mogą być złożone w jednym z języków Urzędu;
c) w przypadku korzystania z formularzy udostępnianych przez Urząd na podstawie art. 68, formularze takie mogą być używane w którymkolwiek języku urzędowym Wspólnoty, pod warunkiem że formularz wypełniony jest, w zakresie elementów opisowych, w jednym z języków Urzędu.
Artykuł 81
Postępowanie pisemne
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 98 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 i o ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, w postępowaniu pisemnym przed Urzędem strona może używać każdego języka Urzędu.
Jeżeli wybrany język nie jest językiem postępowania, strona dostarcza, w terminie jednego miesiąca od daty złożenia oryginału dokumentu, jego tłumaczenie na ten język.
Jeżeli zgłaszający zarejestrowany wzór wspólnotowy jest jedyną stroną w postępowaniu przed Urzędem, a język, w którym zostało dokonane zgłoszenie wzoru wspólnotowego nie jest jednym z języków Urzędu, może być dostarczone także tłumaczenie na drugi język wskazany przez zgłaszającego w zgłoszeniu.
2.
O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, dokumenty, które mają być używane w postępowaniu przed Urzędem, mogą być składane w każdym języku urzędowym Wspólnoty.
Jeżeli dokumenty sporządzone są w języku, który nie jest językiem postępowania, Urząd może wymagać dostarczenia, w terminie przez siebie określonym, tłumaczenia na ten język lub, na podstawie wyboru strony postępowania, na którykolwiek język Urzędu.
Artykuł 82
Postępowanie ustne
1.
Każda strona postępowania ustnego przed Urzędem może, zamiast języka postępowania, używać jednego z języków urzędowych Wspólnoty, pod warunkiem że zapewni ona tłumaczenie ustne na język postępowania.
Jeżeli postępowanie ustne przeprowadzane jest w toku postępowania dotyczącego zgłoszenia wzoru wspólnotowego, zgłaszający może używać bądź języka, w którym zgłoszenie zostało dokonane, bądź drugiego języka wskazanego przez siebie w zgłoszeniu.
2.
W postępowaniu ustnym dotyczącym zgłoszenia wzoru wspólnotowego, personel Urzędu może używać języka, w którym zgłoszenie zostało dokonane, bądź drugiego języka wskazanego przez zgłaszającego.
We wszystkich innych postępowaniach ustnych personel Urzędu może używać, zamiast języka postępowania, jednego z pozostałych języków Urzędu, pod warunkiem że strona lub strony postępowania wyrażą na to zgodę.
3.
W przypadku przeprowadzania postępowania dowodowego strony, świadkowie lub biegli, którzy mają być przesłuchani, lecz nie potrafią poprawnie wypowiadać się w języku postępowania, mogą używać któregokolwiek z języków Wspólnoty.
Jeżeli przeprowadzenie postępowania dowodowego zostaje zarządzone na wniosek jednej ze stron postępowania, strony, świadkowie lub biegli, którzy mają być przesłuchani i potrafią wypowiadać się w języku innym niż język postępowania, mogą być przesłuchiwani jedynie wówczas, jeżeli strona występująca z wnioskiem zapewni tłumaczenie ustne na ten język.
W postępowaniu dotyczącym zgłoszenia wzoru wspólnotowego, zamiast języka, w którym zostało dokonane zgłoszenie, może być używany drugi język wskazany przez zgłaszającego.
W postępowaniu, w którym uczestniczy tylko jedna strona, Urząd może, na wniosek zainteresowanej strony, zezwolić na odstępstwo od przepisów niniejszego ustępu.
4.
Jeżeli strony i Urząd zgodzą się na to, w postępowaniu ustnym może być używany jeden z języków urzędowych Wspólnoty.
5.
Jeżeli jest to niezbędne, Urząd zapewni, na własny koszt, tłumaczenie ustne na język postępowania lub, kiedy jest to właściwe, na inne języki Urzędu, chyba że obowiązek zapewnienia tłumaczenia ustnego spoczywa na jednej ze stron postępowania.
6.
Oświadczenia składane w toku postępowania ustnego w jednym z języków Urzędu, przez personel Urzędu, strony postępowania oraz przez świadków i biegłych, protokołowane są w tym języku.
Oświadczenia składane w jakimkolwiek innym języku, protokołowane są w języku postępowania.
Sprostowania w zgłoszeniu lub w rejestracji wzoru wspólnotowego protokołowane są w języku postępowania.
Artykuł 83
Poświadczenie tłumaczeń
1.
Jeżeli wymagane jest złożenie tłumaczenia dokumentu, Urząd może wymagać złożenia, w wyznaczonym terminie, poświadczenia zgodności tego tłumaczenia z oryginalnym tekstem.
Jeżeli poświadczenie dotyczy tłumaczenia wcześniejszego zgłoszenia na podstawie art. 42 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, termin ten nie może być krótszy niż trzy miesiące od daty zgłoszenia.
Jeżeli w wyznaczonym terminie tłumaczenie nie zostanie złożone, dokument uznaje się za niedostarczony.
2.
Prezes Urzędu może określić sposób poświadczania tłumaczeń.
Artykuł 84
Prawna autentyczność tłumaczeń
W przypadku braku dowodu przeciwnego, Urząd może przyjąć, że tłumaczenie jest zgodne z tekstem oryginalnym.
ROZDZIAŁ XX
WZAJEMNOŚĆ, OKRES PRZEJŚCIOWY I WEJŚCIE W ŻYCIE
Artykuł 85
Publikacja dotycząca wzajemności
1. Jeżeli jest to niezbędne, prezes Urzędu zwraca się do Komisji o zbadanie, czy Państwo niebędące stroną Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, przyznaje traktowanie na zasadzie wzajemności w rozumieniu art. 41 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
2.
Jeżeli Komisja ustali, że traktowanie na zasadzie wzajemności jest przyznawane zgodnie z ust. 1, publikuje o tym powiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. Przepisy art. 41 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 stosuje się od daty opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powiadomienia określonego w ust. 2, chyba że w powiadomieniu podano wcześniejszą datę, od której zaczyna obowiązywać.
Przepisy art. 41 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 przestają być stosowane od daty opublikowania przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powiadomienia o zaprzestaniu traktowania na zasadzie wzajemności, chyba że w powiadomieniu podano wcześniejszą datę, od której przestaje obowiązywać.
4.
Informacje określone w ust. 2 i 3 publikowane są także w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 86
Okres przejściowy
1. Każde zgłoszenie wzoru wspólnotowego dokonane w ciągu nie więcej niż trzech miesięcy poprzedzających datę określoną na podstawie art. 111 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, Urząd oznacza datą dokonania zgłoszenia określoną na podstawie tego przepisu oraz rzeczywistą datą otrzymania zgłoszenia.
2. W odniesieniu do zgłoszenia, sześciomiesięczny okres pierwszeństwa, przewidziany w art. 41 i 44 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, liczony jest od daty określonej na podstawie art. 111 ust. 2 tego rozporządzenia.
3. Urząd może wydać zgłaszającemu potwierdzenie otrzymania zgłoszenia przed datą określoną na podstawie art. 111 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.
4. Urząd może badać zgłoszenia przed datą określoną na podstawie art. 111 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 i przekazywać informacje zgłaszającemu w celu uzupełnienia wszelkich braków przed tą datą.
Wszelkie decyzje w odniesieniu do takich zgłoszeń mogą być podejmowane jedynie po tej dacie.
5. Jeżeli datą wpływu zgłoszenia wzoru wspólnotowego do Urzędu, do centralnego organu własności przemysłowej Państwa Członkowskiego czy do Urzędu Wzorów Beneluksu jest data poprzedzająca trzymiesięczny terminu określony w art. 111 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zgłoszenie uznaje się za niedokonane.
Zgłaszający jest należycie zawiadamiany o tym fakcie i otrzymuje z powrotem dokumenty zgłoszenia.
Artykuł 87
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2246/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w odniesieniu do rejestracji wzorów wspólnotowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych [1], w szczególności jego art. 107,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle art. 139 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [2], zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 [3], które z tytułu art. 97 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 stosuje się również do niniejszego rozporządzenia, kwoty opłat powinny zostać ustalone na takim poziomie, aby zapewnić, że przychód z nich pochodzący jest zasadniczo wystarczający dla zrównoważenia budżetu Urzędu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2002 z dnia 21 października 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych [4] również zajmuje się warunkami, na jakich opłaty ustanowione przez rozporządzenie (WE) nr 6/2002 mają być wnoszone na rzecz Urzędu.
(3) Aby zapewnić niezbędną elastyczność, przewodniczący Urzędu powinien być upoważniony, z zastrzeżeniem niektórych warunków, do ustanowienia należności, które mogą być płacone na rzecz Urzędu w odniesieniu do wykonywanych przez niego usług, należności za dostęp do baz danych Urzędu i udostępnianie danych z tych baz w formie czytelnej dla urządzeń, oraz ustalania należności za sprzedaż publikacji Urzędu.
(4) W celu ułatwienia wnoszenia opłat i należności, przewodniczący powinien zostać upoważniony do zatwierdzania sposobów płatności innych niż te wyraźnie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 109 rozporządzenia (WE) nr 6/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia kwoty i zasady dla poniższych płatności:
a) opłaty na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwanego dalej Urzędem), przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 i rozporządzeniu (WE) nr 2245/2002;
b) należności ustanowione przez przewodniczącego Urzędu na podstawie art. 3 ust. 1 i 2.
Artykuł 2
Opłaty przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 i rozporządzeniu (WE) nr 2245/2002
Opłaty przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 i rozporządzeniu (WE) nr 2245/2002 wnoszone na rzecz Urzędu wymienione są w Załączniku.
Artykuł 3
Należności ustanowione przez przewodniczącego
1.
Przewodniczący ustanawia kwoty należności poniesione za te usługi wykonywane przez Urząd, które nie są wymienione w Załączniku.
2.
Przewodniczący ustanawia kwoty należności poniesione za biuletyn wzorów wspólnotowych, jak również inne publikacje wydawane przez Urząd.
3.
Kwoty należności ustanowione są w euro.
4.
Kwoty należności ustanowione przez przewodniczącego zgodnie z ust. 1 i 2 opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 4
Termin wymagalności dla opłat i należności
1.
Opłaty i należności, w odniesieniu do których termin wymagalności nie jest określony w rozporządzeniu (WE) nr 6/2002 lub rozporządzeniu (WE) nr 2245/2002, stają się wymagalne w dniu otrzymania wniosku o usługę, za którą dokonywana jest należność.
2.
Przewodniczący może zdecydować, aby usługi wymienione w ust. 1 nie były uzależnione od wpłaty zaliczki na poczet odpowiadających opłat lub należności.
Artykuł 5
Wnoszenie opłat i należności
1.
Opłaty i należności należne Urzędowi wnoszone są w euro:
a) w drodze wpłaty lub przelewu na rachunek bankowy Urzędu;
b) w drodze przesłania lub dostarczenia czeków wystawionych na Urząd;
c) gotówką.
2.
Przewodniczący może ustalać metody płatności inne niż te wymienione w ust. 1, w szczególności poprzez wykorzystanie depozytów na bieżącym rachunku Urzędu.
Metody te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 6
Dane szczegółowe dotyczące płatności
1.
Każda płatność wskazuje nazwisko osoby dokonującej płatności i zawiera informacje niezbędne do niezwłocznego ustalenia przez Urząd celu płatności.
W szczególności następujące informacje są dostarczone:
a) gdy wnoszona jest opłata rejestracyjna, cel płatności, mianowicie "opłata rejestracyjna" i, w odpowiednim przypadku, odniesienie dostarczone przez wnioskodawcę we wniosku o rejestrację wzoru wspólnotowego;
b) gdy wnoszona jest opłata za publikację, cel płatności, mianowicie "opłata za publikację" i, w odpowiednim przypadku, odniesienie dostarczone przez wnioskodawcę we wniosku o rejestrację wzoru wspólnotowego;
c) gdy wnoszona jest opłata za publikację, jak przewidziano w art. 50 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, cel płatności, mianowicie "opłata za publikację" i numer rejestracji;
d) gdy wnoszona jest opłata za wstrzymanie publikacji, cel płatności, mianowicie "opłata za wstrzymanie publikacji" i, gdzie stosowne, odniesienie dostarczone przez wnioskodawcę we wniosku o rejestrację wzoru wspólnotowego;
e) gdy dokonywana jest opłata za unieważnienie, numer rejestracji i nazwisko posiadacza zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, przeciwko któremu skierowany jest wniosek, oraz cel płatności, mianowicie "opłata za unieważnienie".
2.
Jeśli celu płatności nie można niezwłocznie ustalić, Urząd wymaga od osoby dokonującej płatności pisemnego powiadomienia go o tym celu w ustalonym przez siebie terminie.
Jeżeli osoba nie stosuje się do tego żądania w odpowiednim czasie, płatność zostaje uznana za niedokonaną.
Kwota już zapłacona zostaje zwrócona.
Artykuł 7
Uznana data płatności
1.
Dzień uznawany za ten, w którym nastąpiła płatność, ustala się następująco:
a) w przypadkach określonych w art. 5 ust. 1 lit. a) dzień, w którym płatność faktycznie wpływa na rachunek bankowy Urzędu;
b) w przypadku określonym w art. 5 ust. 1 lit. b) data otrzymania czeku w Urzędzie, pod warunkiem że czek ma pokrycie;
c) w przypadkach określonych w art. 5 ust. 1 lit. c) data otrzymania kwoty opłaty w gotówce.
2. Za zgodą przewodniczącego, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2, inne sposoby wnoszenia opłat niż te określone w art. 5 ust. 1; ustanawia on także dzień uznawany za ten, w którym nastąpiła płatność.
3.
W przypadku gdy w zastosowaniu ust. 1 i 2, wniesienie opłaty uznane zostaje za niedokonane po wygaśnięciu okresu, w którym była ona należna, uznaje się, że okres został dochowany, jeśli Urzędowi zostaje dostarczony dowód, że osoba, która dokonała wpłaty:
a) w Państwie Członkowskim, w ciągu okresu, w którym opłata powinna zostać wniesiona:
i) dokonała wpłaty za pośrednictwem instytucji bankowej; lub
ii) należycie wydała instytucji bankowej dyspozycję przelewu kwoty płatności; lub
iii) wysłała w urzędzie pocztowym lub w inny sposób list zaadresowany do Urzędu i zawierający czek, w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), pod warunkiem że czek ma pokrycie; oraz
b) dokonała dopłaty w wysokości 10 % odpowiedniej opłaty lub opłat, ale nieprzekraczającej 200 EUR;
dopłata nie należy się, jeśli warunek według akapitu a) został spełniony najpóźniej w ciągu 10 dni przed wygaśnięciem terminu płatności.
4.
Urząd może zażądać od osoby, która dokonała płatności, przedstawienia dowodów co do dnia, w którym warunek według ust. 3 lit. a) został spełniony, oraz, w przypadku istnienia takiego wymogu, dokonania dopłaty, określonej w ust. 3 lit. b), w określonym przez siebie okresie.
Jeśli osoba nie spełni tego żądania lub dowody są niewystarczające, lub wymagana dopłata nie zostaje dokonana w odpowiednim czasie, okres płatności uznaje się za niedotrzymany.
Artykuł 8
Niewystarczająca kwota zapłacona
1.
Termin płatności uznaje się, zasadniczo, za dotrzymany, wyłącznie jeśli cała kwota opłaty została zapłacona w odpowiednim czasie.
Jeśli opłata nie jest wpłacona w całości, kwota już zapłacona zostaje zwrócona po wygaśnięciu okresu płatności.
2.
Urząd może, jednakże w zakresie możliwym w czasie pozostałym do upłynięcia okresu, stworzyć osobie dokonującej płatności możliwość zapłacenia brakującej kwoty lub gdy uznaje się to za uzasadnione, zrzec się drobnych brakujących kwot bez uszczerbku dla praw osoby dokonującej płatności.
Artykuł 9
Zwrot nieznaczących kwot
1.
Gdy w celu pokrycia opłaty lub należności zostaje wpłacona zawyżona kwota, nadwyżka nie zostaje zwrócona, jeśli jej kwota jest nieznacząca i strona zainteresowana wyraźnie nie zażądała zwrotu.
Przewodniczący ustala, co stanowi kwotę nieznaczącą.
2.
Ustalenia poczynione przez przewodniczącego w zastosowaniu ust. 1 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu. Artykuł 10
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2002
z dnia 19 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do badań cen niektórych sztuk bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2705/98 z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie określania cen dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych oraz badań cen innego bydła we Wspólnocie [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1156/2000 [4], określa przepisy dotyczące rejestrowania cen na reprezentatywnym rynku lub rynkach każdego Państwa Członkowskiego dla różnych kategorii bydła w celu ustalania zmian cen na rynku.
W świetle ostatniego rozwoju sytuacji rynkowej, w szczególności faktu, że mniej żywego dorosłego bydła sprzedaje się w Państwach Członkowskich i dlatego te Państwa Członkowskie już nie posiadają reprezentatywnych rynków dla tych zwierząt, uważa się, że nie jest już konieczne informowanie Komisji o cenach dorosłego bydła do celów monitorowania rozwoju rynku wołowiny.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie mogą informować o takich cenach zarejestrowanych na swoich reprezentatywnych rynkach.
(2) W celu monitorowania wspólnotowego rynku dla innych kategorii bydła niż dorosłe bydło powinien być wprowadzony przepis o badaniu cen samców cieląt w wieku między ósmym dniem a czterema tygodniami dla samców bydła opasowego i dla cieląt rzeźnych.
Powinny być określone szczegółowe zasady dotyczące przekazywanych informacji do celów badań cen dla każdej z tych kategorii bydła.
(3) Cena zarejestrowana na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty może być brana jako średnia cena danego bydła na reprezentatywnym rynku lub rynkach każdego Państwa Członkowskiego.
Ta średnia powinna być ważona zgodnie ze współczynnikami wyrażającymi względny rozmiar pogłowia bydła każdego Państwa Członkowskie dla każdej kategorii sprzedawanej w okresie referencyjnym.
(4) Reprezentatywny rynek lub rynki w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego powinny być wybierane na podstawie doświadczenia z właściwych lat.
W przypadku gdy istnieje więcej niż jeden reprezentatywny rynek w Państwie Członkowskim, należy uwzględnić średnią arytmetyczną notowań zarejestrowanych na tych rynkach.
(5) Z uwagi na przepisy weterynaryjne lub o ochronie zdrowia Państwa Członkowskie mogą uznać za konieczne zastosowanie środków, które wpływają na notowania.
W takich okolicznościach nie zawsze jest właściwe przy rejestrowaniu cen rynkowych uwzględnianie notowań, które nie odzwierciedlają normalnych tendencji rynkowych.
A zatem powinny być ustanowione pewne kryteria umożliwiające Komisji uwzględnienie takiej sytuacji.
(6) Powinien zostać wprowadzony przepis o informowaniu Komisji o cenach tygodniowych za pomocą elektronicznych środków przekazu uzgodnionych z Komisją.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2705/98 powinno stracić moc.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Średnia wspólnotowa cena, za sztukę bydła, samców cieląt w wieku między ósmym dniem a czterema tygodniami jest średnią cen tego bydła, ważoną współczynnikami ustanowionymi w załączniku I część A, zarejestrowanymi na głównych rynkach Państwa Członkowskiego reprezentatywnych dla tego typu produkcji.
Współczynniki są ustalone z wykorzystaniem ilości krów mlecznych zarejestrowanych we Wspólnocie.
2.
Ceny bydła określonego w ust. 1, zarejestrowanego na reprezentatywnym rynku lub rynkach każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego są średnią, ważoną współczynnikami odzwierciedlającymi względną proporcję każdej rasy lub klasy jakości, cen zarejestrowanych z wyłączeniem podatku VAT dla tych zwierząt podczas okresu siedmiodniowego w tym Państwie Członkowskim na tym samym etapie sprzedaży hurtowej.
Współczynniki ważące są ustalone w załączniku I części B–H.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do południa we czwartek każdego tygodnia o notowaniach, dla bydła określonego w ust. 1, zarejestrowanych na ich odpowiednich rynkach podczas siedmiodniowego okresu poprzedzającego dzień, w którym przekazywana jest ta informacja.
Artykuł 2
1.
Średnia wspólnotowa cena za kilogram żywej wagi samców bydła opasowego w wieku średnio między 6 a 12 miesiącem życia i ważących 300 kilogramów lub mniej jest średnią cen bydła wymienionego powyżej, ważoną współczynnikami ustalonymi w załączniku II część A, zarejestrowanymi na głównych rynkach Państw Członkowskich reprezentatywnych dla tego typu produkcji.
Współczynniki są ustalone z wykorzystaniem liczby krów mamek zarejestrowanych we Wspólnocie.
2.
Ceny bydła określonego w ust. 1 zarejestrowanego na reprezentatywnym rynku lub rynkach każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego są średnią ważoną współczynnikami odzwierciedlającymi względną proporcję każdej rasy lub klasy jakości, cen zarejestrowanych z wyłączeniem podatku VAT dla tych zwierząt podczas okresu siedmiodniowego w tym Państwie Członkowskim na tym samym etapie sprzedaży hurtowej.
Współczynniki ważące są ustalone w załączniku II części B–F.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do południa w czwartek każdego tygodnia o notowaniach dla bydła określonego w ust. 1 zarejestrowanych na ich odpowiednich rynkach podczas siedmiodniowego okresu poprzedzającego dzień, w którym przekazywana jest ta informacja.
Artykuł 3
1.
Średnia wspólnotowa cena za 100 kilogramów wagi tuszy rzeźnych cieląt uzyskanych głównie z wykorzystaniem mleka lub przetworów mlecznych i poddanych ubojowi w wieku około sześciu miesięcy jest średnią cen bydła wymienionych powyżej, ważonych współczynnikami ustalonymi w załączniku III część A, zarejestrowanymi na głównych rynkach Państw Członkowskich reprezentatywnych dla tego typu produkcji. Współczynniki są ustalone z wykorzystaniem produkcji netto (rzeźnej) cieląt we Wspólnocie.
2.
Ceny bydła określone w ust. 1, zarejestrowane w centrum lub centrach notowań zainteresowanych Państw Członkowskich są średnią, gdzie sytuacja tego wymaga, ważoną współczynnikami odzwierciedlającymi względną proporcję każdej rasy lub klasy jakości, zarejestrowanych cen bez podatku VAT dla tych zwierząt podczas okresu siedmiodniowego na etapie wprowadzania do rzeźni.
Współczynniki ważenia są ustalone w załączniku III części B–E.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję najpóźniej do południa w czwartek każdego tygodnia o notowaniach dla tusz bydła określonego w ust. 1 zarejestrowanych w ich odpowiednich ośrodkach notowań cen podczas siedmiodniowego okresu poprzedzającego dzień, w którym przekazywana jest ta informacja.
Artykuł 4
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ze względów weterynaryjnych lub ochrony zdrowia podejmuje środki, które wpływają na zwykły przebieg notowań zarejestrowanych na ich rynkach, Komisja może upoważnić to Państwo albo do pominięcia notowań zarejestrowanych na danym rynku lub rynkach, albo do zastosowania ostatnich notowań zarejestrowanych na danym rynku lub rynkach, zanim te środki zostały wprowadzone w życie.
Artykuł 5
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie zastosują elektroniczne środki przesyłania informacji, uzgodnione z Komisją, do celów określonych w art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 3
Artykuł 6
W przypadku gdy Państwa Członkowskie posiadają reprezentatywne rynki dla dorosłego bydła na swoim terytorium, mogą informować o cenie dorosłego bydła w następujący sposób:
- cena dorosłego bydła na reprezentatywnym rynku lub rynkach jest średnią ważoną współczynnikami odzwierciedlającymi względną wielkość każdej kategorii i jakości, cen zarejestrowanych dla kategorii i jakości dorosłego bydła i mięsa z niego, podczas siedmiodniowego okresu poprzedzającego dzień, w którym przekazywana jest ta informacja w tym Państwie Członkowskim na tym samym etapie sprzedaży hurtowej,
- w Państwach Członkowskich z kilkoma reprezentatywnymi rynkami ceną każdej kategorii jest średnia arytmetyczna notowań zarejestrowanych na każdym z tych rynków.
Jeżeli rynki są otwarte więcej niż jeden raz podczas siedmiodniowego okresu określonego w tiret pierwszym, ceną każdej kategorii jest średnia arytmetyczna notowań zarejestrowanych każdego dnia rynkowego na tym samym rynku fizycznym.
Jeżeli w trakcie danego tygodnia cena nie jest zarejestrowana na określonym rynku dla określonej kategorii, ceną dla tej kategorii w Państwie Członkowskim jest średnia arytmetyczna innych rynków.
Artykuł 7
Rozporządzenie (WE) nr 2705/98 traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2285/2002
z dnia 10 grudnia 2002 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o Partnerstwie AKP-WE i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3705/90
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest ustanowienie szczegółowych zasad wykonywania klauzul ochronnych, przewidzianych w rozdziale 1 załącznika V do Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. i zwanej dalej "Umową z Cotonou" [1], w celu umożliwienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim spełnienia ich zobowiązań wynikających z tej Umowy.
(2) Dlatego właściwe jest dostosowanie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3705/90 z dnia 18 grudnia 1990 r. w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Czwartej Konwencji [2] AKP-EWG w odniesieniu do Umowy z Cotonou.
(3) Niniejsze rozporządzenie powoduje, że rozporządzenie (EWG) nr 3705/90 staje się nieaktualne i powinno dlatego zostać uchylone.
(4) Badając potrzebę wprowadzenia środka ochronnego, należy uwzględnić przedsięwzięcia określone w art. 8 ust. 3 i 4 oraz art. 9 i 11 załącznika V do Umowy z Cotonou.
(5) Zastosowanie znajdują również procedury dotyczące klauzul ochronnych przewidziane w Traktacie i rozporządzeniach dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych.
(6) Na podstawie Umowy z Cotonou niezbędne jest również ustanowienie niektórych przepisów szczególnych, dotyczących ogólnych zasad wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie występuje do Komisji o zastosowanie środków ochronnych przewidzianych w art. 8 załącznika V do Umowy z Cotonou, a Komisja decyduje o ich niestosowaniu, Komisja powiadamia o tym Radę i Państwa Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania takiego wniosku od Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacji uzasadniających ich wnioski o zastosowanie środków ochronnych.
W przypadku gdy Komisja decyduje o niestosowaniu środków ochronnych, każde Państwo Członkowskie może przedstawić tę decyzję Radzie w ciągu 10 dni roboczych od daty jej ogłoszenia.
W takim przypadku Komisja powiadamia Państwa AKP, informując je o otwarciu konsultacji określonych w art. 9 ust. 1 załącznika V do Umowy z Cotonou.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć odmienną decyzję w ciągu 20 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Państwami AKP.
2.
W przypadku gdy Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy zadecyduje o potrzebie stosowania środków ochronnych przewidzianych w art. 8 załącznika V do Umowy z Cotonou:
- powiadamia o tym niezwłocznie Państwa Członkowskie lub, jeśli odpowiada na wniosek Państwa Członkowskiego, w ciągu trzech dni roboczych od daty otrzymania tego wniosku,
- zasięga opinii komitetu składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji,
- jednocześnie informuje Państwa AKP i powiadamia je o otwarciu konsultacji określonych w art. 9 ust. 1 załącznika V do Umowy z Cotonou,
- jednocześnie dostarcza Państwom AKP wszystkich informacji niezbędnych do tych konsultacji.
3.
W każdym przypadku konsultacje uważa się za zakończone 21 dni po powiadomieniu określonym w ust. 1 akapit czwarty lub w ust. 2 tiret trzecie.
Po zakończeniu konsultacji lub po upływie 21 dni, jeśli inne uzgodnienia okazałyby się niemożliwe do osiągnięcia, Komisja, po konsultacji z komitetem określonym w ust. 2 tiret drugie, może zdecydować o podjęciu właściwych środków w celu wprowadzenia w życie art. 8 załącznika V do Umowy z Cotonou.
4.
O decyzji określonej w ust. 3 jest niezwłocznie powiadamiana Rada, Państwa Członkowskie i Państwa AKP.
Decyzja niezwłocznie staje się skuteczna.
5.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady od decyzji Komisji określonej w ust. 3 w terminie 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia o decyzji.
6.
Jeśli Komisja nie podjęła decyzji w ciągu 10 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Państwami AKP lub, we właściwym przypadku, po upływie 21 dni, każde Państwo Członkowskie które przedstawiło sprawę Komisji zgodnie z ust. 2 może przekazać ją do Rady.
7.
W przypadkach określonych w ust. 5 i 6 Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może w ciągu 20 dni roboczych przyjąć inną decyzję.
Artykuł 2
1.
W razie wystąpienia czynników szczególnych w rozumieniu art. 9 ust. 3 załącznika V do Umowy z Cotonou Komisja może podjąć środki ochronne lub upoważnić Państwo Członkowskie do niezwłocznego zastosowania środków ochronnych.
2.
W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, wówczas podejmuje odnośną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
O swojej decyzji Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 1 ust. 5.
Zastosowanie znajduje procedura określona w art. 1 ust. 7.
Jeśli Komisja nie podjęła decyzji w terminie wymienionym w ust. 2, każde Państwo Członkowskie, które przedstawiło sprawę do Komisji, może ją przekazać do Rady zgodnie z procedurami określonymi w akapicie pierwszym i drugim.
Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają konsultacji określonych w art. 9 ust. 1 załącznika V do Umowy z Cotonou.
Artykuł 3
Wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia nie wyklucza stosowania rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, wynikających z nich wspólnotowych lub krajowych przepisów administracyjnych lub szczególnych zasad przyjętych dla przetworzonych produktów rolnych na mocy art. 308 Traktatu.
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 3705/90 traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002
z dnia 10 grudnia 2002 r.
w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu ratyfikacji przez Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej i Państwa AKP Umowy o Partnerstwie AKP–WE podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r., zwanej dalej "Umową z Cotonou" [1], decyzja nr 1/2000 Rady Ministrów AKP–WE z dnia 27 lipca 2000 r. dotycząca środków przejściowych ważnych od dnia 2 sierpnia 2000 r. do chwili wejścia w życie Umowy o Partnerstwie AKP–WE [2] przewiduje wcześniejsze stosowanie tej Umowy.
(2) W celu ułatwienia przejścia do stosowania nowych uzgodnień handlowych, w szczególności Umowy o Partnerstwie gospodarczym, w okresie przygotowawczym do dnia 31 grudnia 2007 r. należy utrzymać jednostronne preferencje handlowe wobec wszystkich Państw AKP, stosowane na mocy czwartej Konwencji AKP–WE, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku V do Umowy z Cotonou.
(3) W odniesieniu do produktów rolnych pochodzących z Państw AKP i wymienionych w załączniku I do Traktatu lub podlegających szczególnym zasadom w wyniku wprowadzania w życie wspólnej polityki rolnej, art. 1 lit. a) załącznika V do Umowy z Cotonou przewiduje bardziej korzystne traktowanie niż to zapewnione państwom trzecim korzystającym z klauzuli największego uprzywilejowania w odniesieniu do tych samych produktów.
(4) W deklaracji XXII do Umowy z Cotonou dotyczącej produktów rolnych, określonych w art. 1 lit. a) załącznika V, Wspólnota zadeklarowała, że podejmie wszelkie środki wymagane dla zapewnienia, aby odpowiednie rozporządzenia w dziedzinie rolnictwa zostały przyjęte we właściwym czasie.
(5) Należy uściślić, że korzyści wynikające z załącznika V do Umowy z Cotonou przyznawane są jedynie produktom pochodzącym, w rozumieniu jej Protokołu 1 dotyczącego definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej.
(6) W celu uproszczenia i zapewnienia przejrzystości w załączniku I należy umieścić kompletny wykaz przedmiotowych produktów i odpowiednich, mających w odniesieniu do nich zastosowanie przepisów, wraz z odniesieniem do kontyngentów taryfowych, plafonów taryfowych lub ilości referencyjnych zawartych w odrębnym załączniku.
(7) Przepływy handlowe miały zazwyczaj miejsce z państw AKP do francuskich departamentów zamorskich i dlatego należy utrzymać środki zachęcające do przywozu niektórych produktów pochodzących z państw AKP do francuskich departamentów zamorskich w celu zaspokajania miejscowego spożycia, włącznie ze spożyciem produktów przetworzonych.
Należy także ustanowić przepisy zmieniające uzgodnienia regulujące dostęp do rynku produktów pochodzących z państw AKP określonych w załączniku V do Umowy z Cotonou, w szczególności w świetle wymagań związanych z rozwojem gospodarczym wspomnianych wyżej departamentów.
(8) Mimo że ulgi celne wynikające z załącznika V do Umowy z Cotonou zostały obliczone na podstawie stawek ustanowionych we Wspólnej Taryfie Celnej i zgodnie z zasadami je regulującymi, należy je obliczać na podstawie cła autonomicznego, jeżeli w odniesieniu do przedmiotowych produktów cło to jest niższe niż cło umowne.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(10) Należy ustalić, że do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem mają zastosowanie zasady dotyczące środków ochronnych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2285/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o Partnerstwie AKP–UE i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 3705/90 [4].
(11) Skoro niniejsze rozporządzenie ma zastąpić rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [5], rozporządzenie to powinno zostać uchylone.
(12) W związku z tym, że niniejsze rozporządzenie wykonuje zobowiązania międzynarodowe już wcześniej podjęte przez Wspólnotę, rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z państw AKP, stron Umowy z Cotonou.
2.
Reguły pochodzenia mające zastosowanie do produktów określonych w ust. 1 są tymi, jakie zawarto w Protokole 1 do załącznika V do Umowy z Cotonou.
3.
Przywóz produktów rolnych pochodzących z państw AKP ma miejsce w ramach uzgodnień wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w załączniku II.
Artykuł 2
Przepisy szczególne dotyczące niektórych produktów wymienionych w załączniku I
1.
Do celów plafonów taryfowych i ilości referencyjnych określonych w załączniku II zastosowanie mają przepisy art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6].
2.
Jeżeli w czasie trwania roku kalendarzowego został osiągnięty poziom plafonu taryfowego przewidzianego w załączniku II, Komisja może zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2 przyjąć rozporządzenie ustanawiające ponownie na okres do końca roku kalendarzowego opłaty celne mające zastosowanie do państw trzecich w odniesieniu do przywozu przedmiotowych produktów.
Takie stosowane opłaty są zmniejszane o 50 %.
3.
Jeżeli w czasie trwania roku kalendarzowego przywóz produktu przekracza ilość referencyjną, określoną w załączniku II, Komisja może podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2, aby przywóz objąć plafonem taryfowym równym ilości referencyjnej, uwzględniając przy tym roczny bilans handlu tym produktem.
4.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu obniżka cła, określona w załączniku I, nie jest stosowana, jeżeli Wspólnota zgodnie ze swoimi zobowiązaniami w ramach Rundy Urugwajskiej stosuje cła dodatkowe.
5.
Jeżeli którekolwiek z państw AKP nie jest w stanie zrealizować dostaw w ramach przydzielonego mu kontyngentu 18 przewidzianego w załączniku II, w wyniku mającego miejsce w rzeczywistości lub dającego się przewidzieć spadku jego wywozu z powodu klęski, takiej jak susza lub cyklon, albo z powodu chorób zwierząt i nie zamierza ono korzystać z możliwości zrealizowania dostaw w bieżącym lub następnym roku kalendarzowym, może ono zwrócić się z wnioskiem najpóźniej do 1 września każdego roku kalendarzowego o dokonanie ponownego przydziału odpowiednich ilości między inne zainteresowane państwa do wysokości limitu wynoszącego 52100 ton, wyrażonych w mięsie bez kości.
Decyzja dotycząca wniosku o dokonanie ponownego przydziału przyjmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2.
6.
Zarządzanie kontyngentami taryfowymi Q9, Q10, Q13a, Q13b, Q14, Q15, Q16 i Q17, określonymi w załącznikach I i II odbywa się zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
7.
Jeżeli w czasie trwania roku kalendarzowego przywóz do Wspólnoty produktów objętych kodami CN 0201, 0202, 02061095, 02062991, 16025010 lub 16029061, pochodzących z państwa AKP przekracza w ciągu roku ilość równoważną ilości przywozu do Wspólnoty w którymkolwiek roku z okresu między 1969 r. a 1974 r., w którym przywóz do Wspólnoty produktów tego pochodzenia był najwyższy, powiększoną o stopę wzrostu w wysokości 7 %, zwolnienie z opłat celnych od produktów tego pochodzenia zostaje częściowo lub całkowicie zawieszone.
Artykuł 3
Francuskie departamenty zamorskie
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 3 i 4 opłaty celne od produktów oznaczonych kodami CN 0102, 010290, 01029005, 01029021, 01029029, 01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061, 01029069, 01029071, 01029079, 0201, 0202, 02061095, 02062991, 07099060, 07129019, 07141091, 07149011 i 10059000 nie są stosowane do przywozu do francuskich departamentów zamorskich produktów pochodzących z państw AKP lub krajów i terytoriów zamorskich, przeznaczonych do wykorzystania w departamentach zamorskich i wprowadzenia ich tam do obrotu.
2.
Cło nie jest stosowane w odniesieniu do bezpośrednich przywozów do departamentu zamorskiego Réunion ryżu objętego kodem CN 1006, z wyjątkiem ryżu przeznaczonego do siewu objętego kodem CN 10061010.
3.
Jeżeli przywóz do francuskich departamentów zamorskich kukurydzy pochodzącej z państw AKP lub z innych krajów i terytoriów zamorskich przekracza 25000 ton w roku kalendarzowym i powoduje, lub jest prawdopodobne, że spowoduje, poważne zaburzenia na tych rynkach, Komisja podejmuje, na wniosek Państwa Członkowskiego lub ze swej własnej inicjatywy, niezbędnej środki.
Każde Państwo Członkowskie może w terminie trzech dni roboczych od powiadomienia przez Komisję o podjętych środkach przekazać tę sprawę do Rady.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć inną decyzję w terminie jednego miesiąca.
4.
Zwolnienie z cła produktów pochodzących z francuskich departamentów zamorskich, objętych kodami CN 07141091 i 07149011 ma zastosowanie w ramach kontyngentu rocznego wynoszącego 2000 ton.
5. W granicach ilości rocznej wynoszącej 8000 ton cło ustalone na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [7], nie jest stosowane do przywozu do zamorskiego departamentu Réunion otrębów pszennych objętych kodem CN 2302 30, pochodzących z państw AKP.
Artykuł 4
Preferencje taryfowe
Preferencje taryfowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są określane na podstawie stawek cła autonomicznego, jeżeli w odniesieniu do przedmiotowych produktów to cło jest niższe od cła umownego ustanowionego we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 5
Wykonanie
Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 lub, tam gdzie sytuacja tego wymaga, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust., 2.
Artykuł 6
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub komitety zarządzające ustanowione na mocy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków poszczególnych produktów.
W przypadku produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [8] i produktów nieobjętych wspólną organizacją rynku Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Chmielu ustanowiony w art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [9].
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety uchwalają odpowiednio swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 7
Komitet Kodeksu Celnego
1.
Komisję wspiera, w miarę potrzeby, Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Środki ochronne
W odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 2285/2002.
Artykuł 9
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1706/98 traci moc.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2287/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 grudnia 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2505/96 [1] otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe.
Potrzeby Wspólnoty w zakresie przedmiotowych produktów powinny zostać zaspokojone na najkorzystniejszych warunkach.
Dlatego też powinny zostać otwarte nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej lub zerowej stawce celnej na odpowiednie ilości oraz rozszerzone w przypadku niektórych obowiązujących kontyngentów taryfowych, przy jednoczesnym uniknięciu jakichkolwiek zakłóceń na rynkach tych produktów.
(2) Utrzymanie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty objęte powyższym rozporządzeniem nie leży już w interesie Wspólnoty i w związku z tym produkty te powinny zostać usunięte z tabeli zawartej w załączniku I do rozporządzenia (WE) 2505/96.
(3) W związku z licznymi zmianami wchodzącymi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. oraz w celu wyjaśnienia tych spraw użytkownikowi tabela zawarta w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 2505/96 powinna zostać zastąpiona tabelą zawartą w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
(4) Wielkość kontyngentu na niektóre autonomiczne kontyngenty taryfowe Wspólnoty jest niewystarczająca, aby zaspokoić określone potrzeby przemysłu we Wspólnocie dla obecnego okresu obowiązywania kontyngentu. W związku z tym te wielkości kontyngentu powinny być zwiększone z mocą od dnia 1 stycznia 2002 lub dnia 1 lipca 2002 w zależności od daty rozpoczęcia obowiązywania niniejszych kontyngentów i dlatego też powinno się przewidzieć natychmiastowe wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Kontyngenty taryfowe na niektóre produkty z żelaza i stali, które są objęte Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, podlegają z dniem wygaśnięcia Traktatu Traktatowi ustanawiającemu Wspólnotę Europejską.
Oddzielny załącznik zawierający niniejsze kontyngenty dodaje się w związku z tym do rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
(6) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2505/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Należności celne przywozowe na towary wymienione w załączniku I i III zawiesza się według wskazanej stawki celnej na okresy i w ilościach wskazanych w treści tych załączników.".
2.
Tabelę zawartą w załączniku I zastępuje się tabelą zawartą w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik III.
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany w odniesieniu do kontyngentów obowiązujących w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r.:
- o numerze porządkowym 09.2711: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 375000 ton,
- o numerze porządkowym 09.2837: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 450 ton,
- o numerze porządkowym 09.2959: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 77000 ton.
Artykuł 3
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany w odniesieniu do kontyngentów obowiązujących w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r.:
- o numerze kontyngentu 09.2902: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 20000 sztuk,
- o numerze kontyngentu 09.2935: wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 70000 ton.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2289/2002
z dnia 19 grudnia 2002 r.
kończące weryfikację "nowego eksportera" w świetle rozporządzenia (WE) nr 1600/1999 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Indii, nakładające ponownie cło w odniesieniu do przywozu od jednego z eksporterów z tego kraju oraz kończące rejestrację tego przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) 1600/1999 [2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej (zwanego dalej "towarem analizowanym") objętego kodem CN ex72230019 pochodzącego z Indii.
Środki przyjęto w postaci ceł między 0 % a 55,6 % nałożonych na poszczególnych eksporterów obciążonych pozostałymi cłami w wysokości 55,6 %.
B. BIEŻĄCA PROCEDURA
1.
Wniosek o weryfikację dla nowego eksportera
(2) Po nałożeniu środków ostatecznych Komisja otrzymała od jednego z producentów indyjskich, Garg Sales Co.
PVT Ltd ("wnioskodawca") wniosek o wszczęcie weryfikacji "nowego eksportera" w świetle rozporządzenia (WE) nr 1600/1999, na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Wnioskodawca podniósł, iż nie był powiązany z żadnymi innymi eksporterami analizowanego towaru w Indiach.
Stwierdził ponadto, że nie dokonywał wywozu analizowanego towaru w badanym okresie (od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r.), ale że dokonywał wywozu do Wspólnoty analizowanego towaru po tym okresie.
Na podstawie powyższego wnioskował o ustalenie na niego indywidualnej stawki celnej w przypadku stwierdzenia dumpingu.
2.
Rozpoczęcie weryfikacji
(3) Komisja zbadała przedstawione przez wnioskodawcę dowody i uznała je za wystarczające do wszczęcia weryfikacji zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym oraz umożliwieniu przedstawienia uwag przez zainteresowany przemysł wspólnotowy, Komisja rozporządzeniem (WE) nr 1325/2002 [3] wszczęła zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1600/1999 weryfikację "nowego eksportera" dotyczącą wnioskodawcy i rozpoczęła badanie. Jednocześnie uchylone zostało obowiązujące wnioskodawcę cło antydumpingowe a jego przywóz został poddany rejestracji na podstawie art. 11 ust. 4 i art. 14 ust. 5.
3.
Brak współpracy ze strony producenta eksportującego
(4) W celu otrzymania informacji uważanych za niezbędne dla prowadzenia badania, Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz.
Nie otrzymała jednak żadnej odpowiedzi na kwestionariusz w nieprzekraczalnym, ustanowionym dla tego celu terminie.
Wnioskodawca nie poprosił też o przedłużenie tego nieprzekraczalnego terminu.
Komisja poinformowała wnioskodawcę, że zamierza w tych okolicznościach zakończyć badanie do celów weryfikacji nie badając też dalej jego prośby o ustanowienie indywidualnej stawki celnej.
Wnioskodawca otrzymał 10 dni na zgłoszenie uwag.
Żadne uwagi odnośnie do ujawnienia przez Komisję zamiaru zakończenia badania do celów weryfikacji nie zostały przez wnioskodawcę zgłoszone.
(5) W konsekwencji powyższego należało uznać, że Garg Sales Co.
PVT Ltd nie współpracowała w badaniu, nie odpowiadając na przesłany przez Komisję kwestionariusz.
Z tego też powodu weryfikacja zostaje zakończona, a uchylone na mocy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1325/2002 cło antydumpingowe zostaje nałożone ponownie ze skutkiem wstecznym od dnia 24 lipca 2002 r.
Zakończona zostaje ponadto rejestracja przywozu, przewidziana w art. 3 tego samego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zakończona zostaje weryfikacja rozporządzenia (WE) nr 1600/1999 wszczęta na mocy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1325/2002 dotyczącego przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej, zawierającego w masie 2,5 % lub więcej niklu z wyłączeniem drutu zawierającego w masie 28 % lub więcej ale nie więcej niż 31 % niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % chromu objętego kodem ex72230019, pochodzącego z Indii, produkowanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Garg Sales Co.
PVT Ltd (kod dodatkowy TARIC A404).
Artykuł 2
Cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1600/1999 i uchylone na mocy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1325/2002 zostaje niniejszym nałożone ponownie w odniesieniu do przywozu opisanego w art. 1 tego rozporządzenia, z mocą od dnia 24 lipca 2002 r.
Artykuł 3
Niniejszym nakazuje się organom celnym na mocy art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zakończenie rejestracji przywozu określonego w art. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2301/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do definicji małych ilości materiału siewnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 14 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 1999/105/WE etykieta lub dokument dostawcy musi zawierać informacje o procencie kiełkowania oraz ilości kiełkujących nasion materiału reprodukcyjnego.
Jednakże wymogów tych nie stosuje się do małych ilości nasion.
(2) Dlatego też należy ustalić wartości progowe dla małych ilości.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów art. 14 dyrektywy 1999/105/WE ilość materiału siewnego zostaje uznana za małą, jeżeli nie przekracza ilości określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia dla różnych gatunków.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2302/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 i 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2000 [4], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
uwzględniając decyzję 2002/309/WE, EURATOM Rady i Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r., w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską [5], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy załącznika 2 do Umowy między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, podpisanej w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1999 r. oraz zatwierdzonej decyzją 2002/309/WE EURATOM, kontyngent 09,4155 obejmuje wszystkie jogurty, w tym jogurty aromatyzowane.
W związku z tym, do opisu towarów objętych tym kontyngentem należy wprowadzić zmiany odzwierciedlające powyższe.
(2) Ser Halloumi można sklasyfikować, zarówno w kontyngencie numer 2 i 3 w załączniku III(C) do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1667/2002 [7].
W celu uniknięcia nieporozumień, opis podany w tym załączniku powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wspólnego posiedzenia Komitetów Zarządzających ds. Mleka i Przetworów Mlecznych oraz ds. Instrumentów Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi nieobjętymi załącznikiem I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I.F zastępuje się tekstem w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2) Załącznik III.C zastępuje się tekstem w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2304/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
wprowadzające w życie decyzję Rady 2001/822/WE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim")
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE [1], w szczególności jej art. 23,
uwzględniając porozumienie wewnętrzne między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi podpisanej w Cotonou (Benin) w dniu 23 czerwca 2000 r. oraz przydziału pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady w sprawie rozporządzenia finansowego dotyczącego Europejskiego Funduszu Rozwoju [3] (rozporządzenie finansowe EFR),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/822/WE (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) wymaga od Komisji przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących jej części III i załączników II A-D we współpracy z krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ) w ramach procedury partnerstwa.
W szczególności art. 4 ustanawia, że KTZ ponoszą podstawową odpowiedzialność za przygotowanie jednolitych dokumentów programowych (JDP) i programów współpracy.
(2) Przepisy przyjęte przez Komisję na podstawie art. 23 decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim powinny być zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami, partnerstwa, komplementarności i pomocniczości oraz zapewniać KTZ przeprowadzenie procesu rozwoju, jak również odpowiednie monitorowanie i rewizję ksiąg przez same KTZ oraz Komisję.
(3) Biorąc pod uwagę szczególne potrzeby, możliwości i ograniczenia KTZ, pomoc finansowa powinna być przyznawana KTZ w postaci wsparcia budżetowego, pod warunkiem że zarządzanie przez KTZ wydatkami publicznymi jest dostatecznie przejrzyste, odpowiedzialne i skuteczne.
Oprócz tego procedury udzielania zamówień publicznych w tych krajach i na tych terytoriach powinny odpowiadać normom rozporządzenia finansowego EFR pod względem przejrzystości i otwartości.
Pomoc finansowa może być również, jako alternatywa dla wsparcia budżetowego, świadczona w postaci wsparcia projektów i programów, jeżeli uważa się, że zapewni to skuteczniejsze lub bezpieczniejsze ich wykonywanie.
(4) Należy ustanowić przepisy dotyczące przygotowania JDP, ich kontynuacji, kontroli, oceny, przeglądu i wykonywania, jak również dotyczące sprawozdawczości i korekt finansowych.
Przepisy takie powinny obejmować udział Komisji w tych działaniach.
Z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań do sytuacji panującej w poszczególnych KTZ powinny one być zgodne z przepisami odpowiadającymi im w kontekście funduszy strukturalnych, w celu rozszerzenia i ułatwienia skuteczności udziału Komisji.
(5) W celu ułatwienia współpracy regionalnej i integracji między KTZ oraz krajami AKP należy w zasadzie stosować identyczne reguły.
Jednakże biorąc pod uwagę położenie geograficzne niektórych KTZ, które w praktyce nie mogą ustanowić ścisłej współpracy z krajami AKP lub innymi KTZ, należy również stworzyć możliwość przydziału funduszy regionalnych na wniosek tylko jednego KTZ.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu były przedmiotem konsultacji z KTZ.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFR-KTZ ustanowionego na podstawie art. 24 decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
PRZEDMIOT I ZASADY
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury programowania, wykonywania i kontroli wspólnotowej pomocy finansowej dla KTZ zarządzanej przez Komisję w ramach Dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), zgodnie z przepisami decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim i rozporządzenia finansowego EFR.
Artykuł 2
Komplementarność i partnerstwo
1.
Programowanie, wykonywanie, monitorowanie i ocena wsparcia EFR powinny odbywać się w drodze ścisłych uzgodnień między KTZ, zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i Komisją.
2.
KTZ zapewniają w trakcie procesu programowania odpowiednie konsultacje ze wszystkimi uczestnikami współpracy wymienionymi w art. 5 ust. 1 tiret drugie i trzecie decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim.
3.
KTZ, zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisja wspierają koordynację i spójność między obydwoma środkami podejmowanymi na mocy rozporządzenia, środkami podejmowanymi z użyciem wkładów z budżetu Wspólnoty oraz działaniami podejmowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny, inne instytucje międzynarodowe i zainteresowane Państwa Członkowskie.
CZĘŚĆ II
POMOC PROGRAMOWALNA I NIEPROGRAMOWALNA
ROZDZIAŁ 1
Pomoc programowalna
Artykuł 3
Programowanie terytorialne
Działania finansowane z bezzwrotnej pomocy w ramach decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim są programowane niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia jednolitego dokumentu programowego (JDP), stosownie do wzoru przedstawionego w Załączniku do tego rozporządzenia.
Artykuł 4
Przygotowanie JDP
1.
Właściwe władze KTZ przygotowują projekt JDP po konsultacjach z możliwie jak najszerszą grupą uczestników procesu rozwoju oraz opierając się na zdobytych doświadczeniach i najlepszych praktykach.
Każdy projekt dotyczący JDP jest dostosowany do potrzeb i odpowiada szczególnym okolicznościom panującym w każdym KTZ.
Porządkuje on kolejność działań według ich ważności oraz przyczynia się do miejscowej przynależności programów współpracy.
Projekt przedkładany jest Komisji najpóźniej w ciągu 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Wstępny projekt JDP stanowi przedmiot wymiany poglądów między KTZ oraz zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i Komisją, za pośrednictwem, jeżeli ma to zastosowanie, odpowiedniej delegacji.
KTZ dostarczają wszystkich niezbędnych informacji, w tym wyników wszelkich badań dotyczących wykonalności, aby umożliwić jak najskuteczniejszą ocenę projektu JDP przez Komisję.
3.
Władze KTZ na jak najwcześniejszym etapie wskazują Komisji w szczególności, czy wymagane jest, aby przydział finansowy EFR był dostarczany w postaci wsparcia budżetowego.
Należy odnotować wszelkie różnice między oceną własną danego kraju i oceną Wspólnoty.
Artykuł 5
Ocena JDP przez Komisję
Komisja przeprowadza ocenę projektu JDP, aby ustalić, czy zawiera on wszystkie wymagane elementy i jest zgodny z celami decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim, niniejszego rozporządzenia oraz odpowiednich polityk Wspólnoty.
Informuje ona o otrzymanym projekcie Europejski Bank Inwestycyjny.
Komisja decyduje w szczególności, czy pomoc finansowa EFR ma być przyznana w postaci wsparcia budżetowego, z zastrzeżeniem uprzedniej oceny przejrzystości, odpowiedzialności i skuteczności zarządzania wydatkami publicznymi oraz otwartości i przejrzystości zamówień publicznych, zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu finansowym EFR, czy też w postaci wsparcia dla programów lub projektów.
Artykuł 6
Programy regionalne
1.
Finansowe wsparcie współpracy regionalnej i integracji ustanowione w art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt ii) załącznika II A do decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim jest przydzielane na podstawie propozycji programowych przedłożonych przez co najmniej jeden KTZ zgodnie z art. 16 decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim.
2.
Projekty powstają w wyniku wymiany poglądów między Komisją oraz urzędnikami zatwierdzającymi dla terytoriów KTZ, mianowanymi zgodnie z art. 14 niniejszego rozporządzenia lub ich przedstawicielami, z uwzględnieniem, gdy sytuacja tego wymaga, konsultacji z kwalifikującymi się czynnikami niepaństwowymi.
Projekty są przedkładane Komisji do dnia 30 września 2003 r.
Podczas dokonywania oceny projektów Komisja bierze pod uwagę w szczególności spodziewany wpływ na integrację KZT będących beneficjentami z regionem, do którego należą.
Zobowiązania dotyczące wydatków są poprzedzane decyzją finansową Komisji obejmującą wsparcie dla projektów i programów.
3.
Jeżeli po dokonaniu pierwszego przydziału finansowego pozostaje jakiekolwiek saldo, dwa razy w roku, z wyjątkiem szczególnie pilnych przypadków, mogą być składane dodatkowe projekty, po raz pierwszy odpowiednio do dnia 31 grudnia 2003 r. i dnia 30 czerwca 2004 r.
4.
W celu uzyskania odpowiedniego wymiaru i zwiększenia skuteczności fundusze regionalne i terytorialne mogą być łączone na finansowanie programów zawierających wyraźny składnik terytorialny.
5.
Artykuły 8 i 16–30 stosuje się do programów regionalnych mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ 2
Pomoc nieprogramowalna
Artykuł 7
Wykorzystanie rezerwy "C"
1. Komisja przydziela środki z rezerwy "C" do celów określonych w art. 3 ust. 3 lit. b) lub c) załącznika II A do decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim na podstawie oceny w połowie okresu określonej w art. 22 niniejszego rozporządzenia lub, w przypadku Grenlandii, oceny w połowie okresu określonej w art. 3 ust. 2 załącznika II decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim. Komisja dostosowuje odpowiednio indykatywne przydziały środków z art. 3 ust. 4 załącznika II A do decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim i informuje KTZ oraz Państwa Członkowskie o swojej decyzji dotyczącej nowych przydziałów środków.
2.
Do celów zatwierdzenia środków ustanowionych w art. 28 i w załączniku II D do decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim wszystkie KTZ, które uważają, iż kwalifikują się do uzyskania pomocy określonej w tej decyzji, składają kompletny wniosek na formularzach udostępnionych przez Komisję i obejmujących wszystkie informacje konieczne dla dokonania jego oceny.
Wniosek zostaje przedłożony Komisji najpóźniej do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, w którym wymagane jest dodatkowe wsparcie.
Komisja w jak najkrótszym czasie informuje o swojej decyzji KTZ.
CZĘŚĆ III
WYKONYWANIE
ROZDZIAŁ 1
Procedury finansowe
Artykuł 8
Zobowiązania
1.
Wydatki na pomoc finansową dla KTZ zatwierdzane są przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym EFR.
2.
W zakresie JDP zatwierdzenie wydatków jest poprzedzane decyzją finansową Komisji obejmującą wsparcie budżetowe lub wsparcie dla projektów i programów.
3.
Poza zakresem JDP wydatki związane z nieprzydzieloną rezerwą "C", zarezerwowaną zgodnie z art. 3 ust. 3 załącznika II A do decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim, zatwierdzane są przez Komisję i wykonywane zgodnie z art. 15 i 54 rozporządzenia finansowego EFR.
Artykuł 9
Upoważnieni płatnicy
Instytucje finansowe w KTZ, w których Komisja otwiera rachunki zgodnie z częścią I tytuł III rozdział 3 sekcja 4 rozporządzenia finansowego EFR do celów wykonywania współpracy z KTZ, pełnią funkcję "upoważnionych płatników".
Od funduszy zdeponowanych u upoważnionych płatników we Wspólnocie wymagalne są odsetki.
Upoważnieni płatnicy nie otrzymują wynagrodzenia za swoje usługi, a od zdeponowanych funduszy nie są wymagalne żadne odsetki.
ROZDZIAŁ 2
Zamówienia
Artykuł 10
Ogólne przepisy dotyczące zamówień
1.
Procedury regulujące udzielanie zamówień zostają podane w porozumieniach finansowych.
2.
Jeżeli pomoc finansowa jest udzielana w drodze wsparcia budżetowego, stosuje się procedury dotyczące zamówień publicznych danych KTZ.
3.
We wszystkich innych przypadkach udzielenie zamówienia odbywa się z zastosowaniem przepisów ustanowionych w art. 75 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia finansowego EFR.
Artykuł 11
Regulacje podatkowe i celne
1.
KTZ stosują do zamówień wykonywania programów lub projektów finansowanych przez EFR regulacje podatkowe i celne nie mniej korzystne niż regulacje, które stosują do państw objętych klauzulą największego uprzywilejowania lub międzynarodowych organizacji rozwoju, z którymi utrzymują stosunki.
Do celów nadania klauzuli największego uprzywilejowania (KNU) nie bierze się pod uwagę regulacji stosowanych przez zainteresowane KTZ wobec innych KTZ lub państw AKP lub wobec innych krajów rozwijających się.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 1 do zamówień finansowanych przez Wspólnotę stosuje się poniższe przepisy:
a) w KTZ będących beneficjentami zamówienie nie podlega opłatom stemplowym, rejestracyjnym lub fiskalnym o skutku równoważnym, niezależnie od tego, czy takie opłaty już istnieją, czy mają być wprowadzone w przyszłości; jednakże zamówienia takie są rejestrowane zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w KTZ i można zatem pobierać opłaty odpowiadające tej usłudze;
b) zyski i/lub dochody z wykonania zamówień podlegają opodatkowaniu zgodnie z wewnętrznymi przepisami fiskalnymi zainteresowanych KTZ, pod warunkiem że osoby fizyczne lub prawne, które uzyskują takie zyski i/lub dochody, prowadzą stałą działalność gospodarczą z siedzibą w tym państwie lub że wykonanie zamówienia trwa dłużej niż sześć miesięcy;
c) przedsiębiorstwa, które muszą dokonywać przywozu specjalistycznego wyposażenia w celu przeprowadzenia zamówień na roboty budowlane, korzystają – jeżeli o to wnioskują – z systemu odprawy czasowej, stosownie do przepisów zawartych w ustawodawstwie krajowym KZT będących beneficjentami w odniesieniu do rzeczonego wyposażenia;
d) wszelki sprzęt specjalistyczny potrzebny do przeprowadzenia zadań określonych w zamówieniu na usługi jest czasowo dopuszczany na terytorium KTZ będących beneficjentami zgodnie z ustawodawstwem krajowym jako wolny od należności celnych, podatków lub opłat fiskalnych o skutku równoważnym, jeżeli takie należności i opłaty nie stanowią wynagrodzenia za świadczone usługi;
e) przywóz na podstawie umów na dostawę dopuszczany jest na terytorium KTZ będących beneficjentami bez należności celnych, podatków lub opłat fiskalnych o skutku równoważnym.
Umowy na dostawy pochodzące z zainteresowanych KTZ zawierane są w oparciu o cenę ex works dostaw, do której mogą zostać dodane takie wewnętrzne opłaty skarbowe, jakie mogą mieć zastosowanie do tych dostaw w KTZ;
f) paliwa, smary oraz spoiwa węglowodorowe i wszystkie materiały wykorzystywane w zamówieniach na roboty budowlane uważa się za zakupione na rynku lokalnym i podlegające przepisom fiskalnym mającym zastosowanie zgodnie z ustawodawstwem krajowym obowiązującym w KTZ będących beneficjentami; oraz
g) przedmioty osobistego użytku oraz majątek ruchomy gospodarstwa domowego przywożony do użytku osób fizycznych, innych niż zatrudniane na miejscu, zaangażowanych w przeprowadzanie zadań określonych w zamówieniach na usługi, jak również członków ich rodzin, zwolnione są z należności celnych lub należności celnych przywozowych, podatków oraz innych opłat fiskalnych o skutku równoważnym, w granicach określonych przez ustawodawstwo krajowe obowiązujące w KTZ będących beneficjentami.
3.
Wszystkie sprawy związane z przepisami podatkowymi i celnymi, nieobjęte ust. 1 i 2, podlegają nadal ustawodawstwu zainteresowanych KTZ.
ROZDZIAŁ 3
Organy zarządzające i wykonawcze
Artykuł 12
Procedury wykonawcze
Bez uszczerbku dla procedur wykonywania wsparcia budżetowego określonych w art. 8 ust. 2 i 10 ust. 2 programy i projekty finansowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są wykonywane zgodnie z art. 13, 14 i 15.
Artykuł 13
Delegacje
1.
Jeżeli Komisja reprezentowana jest przez delegację, której przewodniczący posiada odpowiednie upoważnienie, informuje o tym odpowiednio zainteresowane KTZ.
W takich przypadkach stosuje się art. 22 ust. 2 i 67 rozporządzenia finansowego EFR dotyczącego subdelegowanych urzędników zatwierdzających i księgowych.
2.
Przewodniczący delegacji, w ścisłej współpracy z urzędnikiem zatwierdzającym dla terytoriów:
a) na wniosek zainteresowanych KTZ uczestniczy i udziela pomocy w przygotowaniu projektów i programów oraz w negocjowaniu zamówień na pomoc techniczną;
b) uczestniczy w ocenie projektów i programów, przygotowaniu dokumentacji przetargowej i poszukiwaniu sposobów uproszczenia oceny projektów i programów oraz procedur wykonawczych;
c) przygotowuje propozycje finansowe;
d) zatwierdza, przed ogłoszeniem ich przez urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów, zaproszenia do miejscowych przetargów otwartych oraz dokumentację zamówień na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych w ciągu 30 dni od otrzymania ich od urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów;
e) jest obecny podczas otwarcia ofert przetargowych i otrzymuje ich kopie wraz z kopiami wyników ich analizy;
f) zatwierdza, w ciągu 30 dni, propozycję urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów dotyczącą przeprowadzenia miejscowych przetargów otwartych, zamówień z wolnej ręki, zamówień na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, zamówień na usługi i zamówień na roboty budowlane o wartości mniejszej niż 5 mln EUR oraz umów o dostawy o wartości mniejszej niż 1 mln EUR;
g) w odniesieniu do wszystkich pozostałych zamówień publicznych nieobjętych powyższymi przepisami zatwierdza, w ciągu 30 dni, propozycję urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów dotyczącą przeprowadzenia zamówienia, jeżeli zostały spełnione poniższe warunki:
i) wybrana oferta jest najniższa spośród ofert odpowiadających wymogom dokumentacji przetargowej;
ii) wybrana oferta spełnia kryteria wyboru podane w dokumentacji przetargowej; oraz
iii) wybrana oferta nie przekracza sumy przeznaczonej na zamówienie;
h) jeżeli warunki wymienione w lit. g) nie zostały spełnione, przesyła propozycję do naczelnego urzędnika zatwierdzającego, który podejmuje decyzję w ciągu 60 dni od otrzymania propozycji od przewodniczącego delegacji.
Jeżeli cena wybranej oferty przekracza sumę przeznaczoną na zamówienie, naczelny urzędnik zatwierdzający po wyrażeniu zgody na udzielenie zamówienia zatwierdza niezbędne zobowiązania finansowe;
i) zatwierdza zamówienia i oszacowania w przypadku bezpośredniej robocizny, klauzule dodatkową do nich oraz zezwolenia na wypłaty udzielone przez urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów;
j) zapewnia właściwe wykonywanie, pod względem finansowym i technicznym, projektów i programów finansowanych ze środków funduszu zarządzanych przez Komisję;
k) współpracuje z władzami KTZ, wobec których reprezentuje Komisję podczas okresowych ocen działalności;
l) dostarcza KTZ wszystkie informacje oraz odpowiednie dokumenty w sprawie procedur wykonywania finansowania współpracy w dziedzinie rozwoju, szczególnie w zakresie kryteriów oceny i kryteriów rozpatrywania ofert przetargowych; oraz
m) regularnie informuje władze KTZ o działalności wspólnotowej, która może bezpośrednio dotyczyć współpracy między Wspólnotą i KTZ.
3.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów powiadamiany jest o przekazaniu przewodniczącemu delegacji wszelkich dalszych uprawnień administracyjnych i/lub finansowych, innych niż wymienione w niniejszym artykule.
Artykuł 14
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów
1.
Rząd każdego KTZ mianuje urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów, który reprezentuje go podczas wszystkich działań finansowanych ze środków funduszu zarządzanych przez Komisję i bank.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów może delegować niektóre z tych funkcji i informuje naczelnego urzędnika zatwierdzającego o wszystkich tego rodzaju delegacjach.
2.
Funkcje urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów ustala się następująco:
a) w ścisłej współpracy z przewodniczącym delegacji jest odpowiedzialny za przygotowanie, przedkładanie i ocenę projektów i programów;
b) w ścisłej współpracy z przewodniczącym delegacji ogłasza miejscowe przetargi otwarte, przyjmuje oferty przetargowe, zarówno miejscowe, jak i międzynarodowe (w przetargach otwartych i ograniczonych), przewodniczy rozpatrywaniu ofert przetargowych, podaje wyniki tej analizy, podpisuje umowy i klauzule dodatkowe do nich oraz zatwierdza wydatki;
c) przed ogłoszeniem miejscowych przetargów otwartych przedkłada przewodniczącemu delegacji dokumentację dotyczącą zaproszenia do przetargu, a przewodniczący delegacji udziela zgody w ciągu 30 dni;
d) dokonuje oceny przetargu w okresie ważności przetargu, biorąc pod uwagę okres potrzebny na zatwierdzenie zamówień;
e) przekazuje do zatwierdzenia przewodniczącemu delegacji wyniki oceny i propozycje przeprowadzenia zamówienia w terminie określonym w art. 15 lit. f);
f) rozlicza i zezwala na wydatki w granicach powierzonych mu funduszy; a także
g) podczas realizacji działań dokonuje wszelkich ustaleń dostosowawczych koniecznych do zapewnienia właściwego wykonywania zatwierdzonych projektów lub programów pod względem gospodarczym i technicznym.
3.
Podczas realizacji działań i z zastrzeżeniem wymogu informowania przewodniczącego delegacji, urzędnik zatwierdzający dla terytoriów korzysta z uprawnień do podejmowania decyzji obejmujących następujące dziedziny:
a) dostosowania techniczne i zmiany dotyczące szczegółów działań, o ile nie mają one wpływu na przyjęte rozwiązania techniczne i pozostają w granicach rezerwy przeznaczonej na dostosowania;
b) zmiany w oszacowaniach podczas realizacji działań;
c) przenoszenie środków w ramach oszacowań z pozycji do pozycji;
d) zmiana miejsca realizacji projektów wielojednostkowych, jeżeli jest to uzasadnione względami technicznymi, gospodarczymi lub społecznymi;
e) nakładanie lub umorzanie kar pieniężnych za opóźnienie;
f) dokumenty rozliczeniowe poręczycieli;
g) kupno towarów, niezależnie od ich pochodzenia, na rynku lokalnym;
h) korzystanie ze sprzętu budowlanego i maszyn niepochodzących z KTZ, Państw Członkowskich lub państw AKP, pod warunkiem że w KTZ, Państwach Członkowskich i państwach AKP nie jest produkowany porównywalny sprzęt i maszyny;
i) podwykonawstwo;
j) odbiór końcowy, pod warunkiem że przewodniczący delegacji jest obecny podczas odbioru tymczasowego, zatwierdza stosowny protokół i, gdzie sytuacja tego wymaga, jest obecny podczas odbioru końcowego, w szczególności jeżeli zastrzeżenia zarejestrowane podczas odbioru tymczasowego wymagają dużego nakładu dodatkowej pracy; oraz
k) wynajęcie konsultantów oraz innych ekspertów świadczących pomoc techniczną.
4.
Oprócz tego urzędnik zatwierdzający dla terytoriów:
a) przygotowuje, a po uzyskaniu zgody komitetu monitorującego przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z wykonywania;
b) przeprowadza ocenę w połowie okresu określoną w art. 22;
c) zapewnia utrzymywanie przez organy uczestniczące w zarządzaniu i wykonywaniu programów EFR oddzielnego systemu rachunkowości lub odpowiedniej numeracji pozycji księgowych dla wszystkich transakcji odnoszących się do pomocy; oraz
d) stosuje wszelkie środki konieczne do zapewnienia wykonania art. 16, 19, 24 i 30.
5.
Po złożeniu rocznego sprawozdania z wykonywania określonego w art. 21, Komisja i urzędnik zatwierdzający dla terytoriów dokonują przeglądu najważniejszych wyników z poprzedniego roku.
Po dokonaniu przeglądu Komisja może przekazać swoje uwagi urzędnikowi zatwierdzającemu dla terytoriów.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów powiadamia Komisję o wszelkich działaniach podejmowanych w związku z tymi uwagami.
Jeżeli we właściwie umotywowanych przypadkach Komisja uznaje, że podjęte środki są nieodpowiednie, może skierować do KTZ oraz do urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów zalecenia dotyczące dostosowań mających zwiększyć skuteczność uzgodnień dotyczących monitorowania lub zarządzania, wraz z uzasadnieniem wszelkich zaleceń tego rodzaju.
Po otrzymaniu takich zaleceń urzędnik zatwierdzający dla terytoriów przedstawia kroki podjęte w celu poprawy ustaleń dotyczących monitorowania lub zarządzania albo też wyjaśnia, dlaczego takich kroków nie podjęto.
Artykuł 15
Uczestnicy regionalni
1.
Projekty programów regionalnych składają:
a) przynajmniej dwaj urzędnicy zatwierdzający dla terytoriów KTZ; lub
b) w wyjątkowych przypadkach jeden urzędnik zatwierdzający dla terytoriów KTZ, jeżeli tylko jeden KTZ jest zaangażowany w działanie wymienione w art. 16 ust. 1 lit. b)-e) decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim.
2.
Programy regionalne są wykonywane przez urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów lub organizację wskazaną w projekcie.
CZĘŚĆ IV
MONITOROWANIE, PRZEGLĄD, KONTROLA I OCENA
ROZDZIAŁ 1
Monitorowanie
Artykuł 16
Obowiązki KTZ
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji dotyczących wykonywania wspólnotowego wsparcia finansowego KTZ są w pierwszej instancji odpowiedzialne za kontrolę finansową takiej pomocy.
W tym celu urzędnik zatwierdzający dla terytoriów:
a) określa i wykonuje uzgodnienia dotyczące zarządzania i kontroli w sposób zapewniający skuteczne i właściwe wykorzystanie funduszy wspólnotowych.
Właściwa wewnętrzna i zewnętrzna kontrola finansowa przeprowadzana jest zgodnie z przyjętymi na arenie międzynarodowej normami kontroli przez właściwy organ kontroli finansowej, który do celów pełnienia tej funkcji musi być instytucją niezależną;
b) dostarcza Komisji opis tych ustaleń;
c) gwarantuje zarządzanie pomocą zgodnie ze wszystkimi regułami mającymi zastosowanie oraz wykorzystanie funduszy przekazanych do dyspozycji KZT, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
d) potwierdza prawidłowość deklaracji wydatków przedstawionych Komisji oraz fakt, iż powstały one dzięki systemom rachunkowości opartym o możliwe do kontrolowania dokumenty uzupełniające;
e) przedstawia Komisji, po zakończeniu każdego okresu programowania, deklarację sporządzoną przez osobę lub organ administracyjny niezależny od wskazanego organu zarządzającego.
Deklaracja ta zawiera streszczenie wniosków z kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych i ocenę ważności wezwania do zapłaty wynikającego z bilansu końcowego oraz legalności i prawidłowości transakcji objętych końcowym świadectwem wydatków.
Jeżeli kraje i terytoria zamorskie uznają to za konieczne, mogą do tego świadectwa załączyć własną opinię;
f) współpracuje z Komisją w celu zapewnienia, aby środki były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
g) zapobiega nieprawidłowościom, wykrywa i koryguje je, powiadamia o nich Komisję zgodnie z obowiązującymi regułami oraz informuje Komisję o postępach w postępowaniu administracyjnym i sądowym;
h) odzyskuje wszelkie sumy utracone w wyniku wykrytych nieprawidłowości i, tam gdzie jest to właściwe, obciąża odsetkami spóźnione płatności;
i) podejmuje wszystkie środki konieczne do zapewnienia zgodności z przepisami programu indykatywnego, w tym także zapewnienia przestrzegania harmonogramu zobowiązań i płatności uzgodnionych w czasie programowania; oraz
j) bada wszelkie powody opóźnień w wykonywaniu oraz proponuje odpowiednie środki w celu zaradzenia sytuacji.
2.
Plan kontroli i podsumowanie wniosków z przeprowadzonych kontroli są corocznie przesyłane do Komisji.
Sprawozdania z kontroli pozostaną do dyspozycji Komisji.
Artykuł 17
Koordynacja
1.
Komisja i KTZ, reprezentowane przez urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów, współpracują oraz koordynują plany, metody i wykonanie kontroli w celu maksymalnego zwiększenia korzyści z przeprowadzonych kontroli.
Bezzwłocznie wymieniają między sobą wyniki przeprowadzonych kontroli.
2.
Co najmniej raz do roku zostaje przeprowadzona analiza i ocena:
a) wyników kontroli przeprowadzonych przez KTZ i Komisję;
b) wszelkich uwag zgłoszonych przez inne organy lub instytucje kontroli krajowej lub Wspólnoty;
c) finansowego wpływu stwierdzonych nieprawidłowości, kroków dotąd podjętych lub nadal wymaganych dla ich korekty oraz, w danym przypadku, dostosowania systemów zarządzania i kontroli.
3.
W ślad za taką analizą i oceną na mocy ust. 2 oraz bez uszczerbku dla środków, które kraje i terytoria zamorskie podejmują natychmiast z mocy art. 16, Komisja może poczynić spostrzeżenia, w szczególności w zakresie wpływu finansowego każdej wykrytej nieprawidłowości.
Spostrzeżenia te kierowane są do urzędnika zatwierdzającego dla terytoriów zainteresowanych KTZ i mogą im towarzyszyć, w miarę potrzeby, wnioski o zastosowanie środków naprawczych, mających zaradzić stwierdzonymi niedostatkom w zarządzaniu oraz rozwiązać problem nieprawidłowości wykrytych, które nie zostały jeszcze skorygowane.
KTZ mają możliwość zgłoszenia uwag do takich spostrzeżeń.
Artykuł 18
Komitety monitorujące
1.
Komitet monitorujący nadzoruje wykonywanie każdego JDP.
Władze KTZ powołują Komitet monitorujący nie później niż w trzy miesiące po zatwierdzeniu JDP.
2.
Komitetowi monitorującemu przewodniczy urzędnik zatwierdzający dla terytoriów lub jego przedstawiciel.
Przedstawiciel Komisji oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, Europejskiego Banku Inwestycyjnego, może uczestniczyć w pracach komitetu monitorującego w charakterze doradcy.
W komitecie reprezentowane są władze lub organy wskazane przez KTZ, Komisja, zainteresowane Państwo Członkowskie oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, Europejski Bank Inwestycyjny i/lub inne instytucje współfinansujące.
W takich komitetach reprezentowane są również władze regionalne i lokalne oraz prywatne przedsiębiorstwa, jeżeli są one odpowiedzialne za wykonanie projektu i jeżeli projekt dotyczy ich bezpośrednio.
3.
Komitet monitorujący opracowuje własny regulamin w ramach systemów instytucjonalnych, prawnych i finansowych zainteresowanych KTZ oraz uzgadnia je z urzędnikiem zatwierdzającym dla terytoriów.
4.
Na posiedzenia Komitetu monitorującego urzędnik zatwierdzający dla terytoriów dostarcza sprawozdania z postępu prac zgodnie ze standardowym wzorem dostarczonym przez Komisję.
Komisja otrzymuje sprawozdanie na 15 dni roboczych przed terminem posiedzenia.
5.
W celu sprawdzenia skuteczności i jakości wykonania pomocy Komitet monitorujący:
a) dokonuje okresowych przeglądów postępów na drodze do osiągnięcia szczególnych celów JDP;
b) analizuje ocenę w połowie okresu określoną w art. 22 przed przesłaniem jej do Komisji;
c) analizuje i zatwierdza sprawozdania roczne i końcowe przed przesłaniem ich do Komisji;
d) rozpatruje i zatwierdza wszelkie propozycje zmian treści JDP.
Artykuł 19
Wskaźniki monitoringu
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów i komitet monitorujący dokonują monitorowania w drodze odniesienia do wskaźników określonych w JDP.
Wskaźniki uwzględniają indykatywną metodologię udostępnioną przez Komisję.
Wskaźniki związane są ze szczególnym charakterem projektów i ich celami oraz ukazują:
a) nakłady, wydajność, wyniki i, w miarę możliwości, wpływy;
b) etap osiągnięty w pomocy w kontekście fizycznego wykonania;
c) postęp planu finansowania.
ROZDZIAŁ 2
Przegląd
Artykuł 20
Proces przeglądu
1.
Współpraca finansowa jest na tyle elastyczna, aby zapewnić stałą zgodność działań z celami decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim oraz uwzględniać zmiany zachodzące w sytuacji gospodarczej, priorytetach i celach zainteresowanych KTZ, w szczególności dzięki rocznemu sprawozdaniu z wykonywania oraz oceny w połowie okresu lub, w danym przypadku, dorocznego przeglądu JDP określonego w art. 21 ust. 5.
2.
W wyjątkowych okolicznościach określonych w przepisach w sprawie pomocy humanitarnej i pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych przegląd może być przeprowadzony na wniosek każdej ze Stron.
Artykuł 21
Roczne sprawozdanie z wykonywania
1.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z wykonywania w terminie trzech miesięcy od zakończenia każdego pełnego roku wykonywania upływającego od przyjęcia JDP.
2.
Roczne sprawozdanie z wykonywania w sprawie JDP obejmuje wspólną ocenę wykonywania programu i uwzględnia wyniki odpowiednich działań w zakresie monitorowania i oceny.
3.
Sprawozdanie to sporządzane jest lokalnie, a jego ostateczna wersja jest uzgadniana między urzędnikiem zatwierdzającym dla terytoriów, komitetem monitorującym i, jeżeli ma to zastosowanie, przewodniczącym zainteresowanej delegacji w okresie 60 dni.
4.
Musi ono w szczególności zawierać ocenę:
a) wyników osiągniętych w sektorach ogniskowych, ocenianych w odniesieniu do wyznaczonych celów, wskaźników wpływów oraz zobowiązań polityki sektorowej;
b) projektów i programów poza sektorami ogniskowymi i/lub stanowiących część programów wieloletnich;
c) wykorzystania środków zarezerwowanych dla czynników niepaństwowych;
d) skutecznego wykonania bieżących działań oraz zakresu, w jakim został zrealizowany harmonogram zobowiązań i płatności; oraz
e) przedłużenia programowania na lata następne.
5.
Gdy sytuacja tego wymaga, doroczny przegląd jest przeprowadzany na podstawie sprawozdania przy okazji zebrania w ramach partnerstwa, zgodnie z przepisami art. 7 decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim.
Artykuł 22
Ocena w połowie okresu
1.
Ocena w połowie okresu jest organizowana w celu zbadania wstępnych wyników JDP, ich przydatności oraz stopnia osiągnięcia celów.
Zawiera ona również ocenę wykorzystania środków finansowych oraz działań w zakresie monitorowania i wykonywania.
2.
Ocena w połowie okresu jest przeprowadzana na odpowiedzialność Komisji, we współpracy z urzędnikiem zatwierdzającym dla terytoriów i zainteresowanym Państwem Członkowskim.
Jest ona zazwyczaj przeprowadzana w okresie 24 – 36 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia przez niezależną osobę oceniającą, przedkładana Komitetowi monitorującemu, a następnie przesyłana do Komisji.
W JDP można ustalić inny nieprzekraczalny termin, w szczególności w odniesieniu do wskaźników przyjętych w przypadku wsparcia budżetowego.
3.
Komisja bada przydatność i jakość oceny na podstawie kryteriów określonych w JDP, także z uwzględnieniem przydziału finansowego EFR.
ROZDZIAŁ 3
Kontrole
Artykuł 23
Kontrole
1.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez kraje beneficjentów Komisja i Trybunał Obrachunkowy mogą, za pośrednictwem własnego personelu lub należycie upoważnionych przedstawicieli, przeprowadzać na miejscu kontrole finansowe lub techniczne, w tym kontrole wyrywkowe i kontrole końcowe działań finansowanych przez EFR oraz dotyczące systemów zarządzania i kontroli po uprzednim powiadomieniu przynajmniej na jeden dzień roboczy wcześniej.
Komisja powiadamia zainteresowane KTZ w celu uzyskania wszelkiej niezbędnej pomocy.
Urzędnicy lub pracownicy z zainteresowanych KTZ mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
Komisja może wymagać od danych KTZ przeprowadzenia kontroli na miejscu w celu zweryfikowania poprawności jednej lub więcej transakcji.
Urzędnicy lub pracownicy Komisji mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
2.
Kraje beneficjentów pomagają służbom Komisji i Trybunału Obrachunkowego w przeprowadzaniu kontroli odnoszących się do wykorzystania środków EFR.
Artykuł 24
Ślad rewizyjny
1.
Systemy zarządzania i kontroli KTZ zapewniają wystarczający ślad rewizyjny, zgodnie warunkami ustanowionymi w każdym porozumieniu finansowym.
2.
Wystarczający ślad rewizyjny istnieje wówczas, gdy:
a) dokumentacja księgowa prowadzona na właściwym poziomie zarządzania dostarcza szczegółowych informacji o wydatkach faktycznie poniesionych podczas działań finansowanych przez EFR.
Dokumentacja księgowa ukazuje datę dokonania wydatków, wysokość każdej pozycji dotyczącej wydatków, charakter dokumentów uzupełniających oraz datę i sposób płatności.
Załączone są niezbędne dokumenty dowodowe (np. faktury);
b) specyfikacje techniczne i plan finansowy działania, sprawozdania z postępu prac, dokumenty dotyczące przyznania dotacji oraz procedur przetargowych i udzielania zamówień oraz sprawozdania z kontroli finansowanych produktów i usług są również przechowywane na właściwym poziomie zarządzania;
c) w przypadku skomputeryzowanego przekazywania danych księgowych wszystkie zainteresowane władze i organy uzyskują od swoich podwładnych wystarczające informacje uzasadniające ich dokumentację księgową oraz sumy zgłoszone władzom w celu zapewnienia istnienia wystarczającego śladu rewizyjnego od łącznych rachunków zbiorczych poświadczonych wobec Komisji do pozycji dotyczących poszczególnych wydatków oraz dokumentów uzupełniających na poziomie końcowych beneficjentów oraz organów i firm przeprowadzających działania;
3.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów podejmuje wszelkie środki niezbędne do wykonania niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ 4
Ocena
Artykuł 25
Ocena
1.
Ocena JDP obejmuje wykorzystanie środków, skuteczność i wydajność pomocy oraz jej wpływ, a także zawiera wnioski i zalecenia, dzięki zastosowaniu już istniejących wyników ocen.
Obejmuje ona czynniki przyczyniające się do sukcesu lub niepowodzenia wykonania oraz osiągnięć i wyników, z uwzględnieniem trwałości.
2.
Oceny JDP należą do obowiązków Komisji, we współpracy z komitetem monitorującym.
3.
Program oceny powinien zostać nakreślony w JDP.
Oceny w szczególności:
a) zapewniają regularne i niezależne oszacowanie działań i działalności funduszu dzięki porównaniu planowanych wyników i celów z rzeczywistymi osiągnięciami, a w związku z tym
b) umożliwiają KTZ, Państwom Członkowskim i Komisji wykorzystanie uzyskanych doświadczeń podczas planowania i realizacji przyszłych polityk i działań.
4.
Wyniki ocen podawane są do publicznej wiadomości.
Artykuł 26
Procedury oceny
Bez uszczerbku dla ocen przeprowadzanych przez KTZ lub Komisję oceny programów, projektów lub innych działań związanych z wykonywaniem JDP mogą być dokonywane wspólnie przez KTZ i Komisję, we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
CZĘŚĆ V
DOSTOSOWANIA FINANSOWE
Artykuł 27
Dostosowanie przydziałów z EFR
Wykorzystując jako podstawę wyniki monitorowania, kontroli i ocen oraz uwzględniając uwagi komitetu monitorującego Komisja może dostosować sumy i warunki wstępnego JDP z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych KTZ w kontekście bieżących potrzeb oraz osiągnięć tych KTZ.
Dostosowanie takie ma zwykle miejsce przy okazji oceny w połowie okresu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim, w okresie 24 – 36 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia lub, w przypadku nieprawidłowości, w możliwie jak najkrótszym czasie.
Artykuł 28
Zawieszenie płatności
1.
Komisja zawiesza płatności i podając swoje powody prosi KTZ o przedstawienie uwag, a gdzie sytuacja tego wymaga, o dokonanie korekt w określonym terminie, jeżeli po zakończeniu niezbędnych kontroli stwierdza, że:
a) KTZ nie dopełniło swoich obowiązków; lub
b) cały JDP lub jego część nie uzasadnia części lub całości wkładu EFR; lub
c) istnieją poważne niedociągnięcia w systemach zarządzania lub kontroli, mogące prowadzić do nieprawidłowości systemowych.
2.
Termin, w jakim zainteresowane KTZ mogą odpowiedzieć na wniosek o przedstawienie uwag oraz, gdy sytuacja tego wymaga, dokonać korekt, wynosi dwa miesiące, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, w których Komisja może wyrazić zgodę na dłuższy termin.
3.
Jeżeli KTZ zgłasza zastrzeżenia do poczynionych przez Komisję spostrzeżeń, KTZ i Państwo Członkowskie zostają zaproszone przez Komisję na zebranie w ramach partnerstwa, podczas którego obie strony podejmą kroki zmierzające do osiągnięcia porozumienia co do spostrzeżeń oraz wniosków, które należy z nich wyprowadzić.
W każdym przypadku, gdy KTZ zgłaszają zastrzeżenia do spostrzeżeń poczynionych przez Komisję i odbywa się zebranie w ramach partnerstwa, trzymiesięczny okres, w ciągu którego Komisja może podjąć decyzję, przewidziany na mocy ust. 5, rozpoczyna się od dnia zebrania.
4.
Jeżeli Komisja proponuje korekty finansowe, KTZ mają możność udowodnić, dzięki badaniu danych dokumentów, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości był mniejszy, niż w ocenie Komisji.
Jedynie w należycie uzasadnionych przypadkach czas przeznaczony na to badanie nie przekracza okresu kolejnych dwóch miesięcy po upływie dwóch miesięcy określonych w ust. 1.
Komisja bierze pod uwagę wszelkie dowody dostarczone w terminie przez KTZ.
5.
Po zakończeniu okresu wymienionego w ust. 2 Komisja, jeżeli nie osiągnięto porozumienia i KTZ nie dokonały korekt, uwzględnia wszelkie uwagi przedstawione przez KTZ oraz Państwa Członkowskie i podejmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy o:
a) obniżeniu płatności; lub
b) dokonaniu niezbędnych korekt finansowych w drodze anulowania całości lub części środków przydzielonych z EFR.
6.
Bez uszczerbku dla ust. 1–5, Komisja może po dokonaniu należytej weryfikacji zawiesić całość lub część płatności tymczasowej, jeżeli stwierdzi, że dane wydatki są związane z poważną nieprawidłowością, która nie została skorygowana i że konieczne jest natychmiastowe działanie.
Komisja informuje zainteresowane KTZ o podjętych krokach, podając ich powody.
Jeżeli po upływie pięciu miesięcy powody zawieszenia utrzymują się bądź zainteresowane KTZ nie powiadomiły Komisji o środkach podjętych w celu skorygowania poważnej nieprawidłowości, stosuje się przepisy ustanowione w art. 30.
Artykuł 29
Odzyskanie i zwrot środków
1.
Wszelkie zwroty, których należy dokonać wobec Komisji są dokonywane w terminie wymagalności wskazanym w celu zwrotu sporządzonym zgodnie z art. 45 rozporządzenia finansowego EFR.
Terminem wymagalności jest ostatni dzień drugiego miesiąca następującego po wydaniu polecenia zwrotu.
2.
Opóźnienie w dokonaniu zwrotu stanowi podstawę naliczania odsetek z powodu płatności przeterminowanej, począwszy od terminu wymagalności określonego w ust. 1, a skończywszy w dniu rzeczywistego dokonania płatności.
Wysokość odsetek wynosi półtora punktu procentowego powyżej stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny w głównych operacjach refinansowych w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym przypada termin wymagalności.
3.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów prowadzi rachunek sum podlegających odzyskaniu z płatności już dokonanych z pomocy wspólnotowej i zapewnia odzyskanie tych sum bez nieuzasadnionych opóźnień.
Beneficjent spłaca sumę przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami z tytułu płatności przeterminowanej, odliczając dane sumy w następnej deklaracji wydatków i we wniosku o dokonanie płatności dla Komisji lub jeżeli jest to niewystarczające, dokonując refundacji na rzecz Wspólnoty.
Urzędnik zatwierdzający dla terytoriów przesyła Komisji raz w roku zestawienie sum, które mają być odzyskane, sklasyfikowanych według roku rozpoczęcia procedury odzyskiwania środków.
CZĘŚĆ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 30
Informacja i reklama
1.
KTZ zapewniają dostateczną reklamę programom EFR w celu:
a) uświadomienia ogółowi społeczeństwa roli odgrywanej przez Wspólnotę w związku z tymi programami;
b) uświadomienia ewentualnym beneficjentom i stowarzyszeniom zawodowym istniejących możliwości.
2.
Kraje beneficjenci zapewniają w szczególności wznoszenie dobrze widocznych plansz reklamowych ukazujących projekty finansowane przez Wspólnotę, zawierających logo Wspólnoty oraz zapewniają należyte zaangażowanie przedstawicieli Wspólnoty w najważniejsze działania publiczne związane z programami wspieranymi przez EFR.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2306/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do zgłaszania cen przywożonych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 29 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek regularnego powiadamiania Komisji o cenach i wielkościach przywozu niektórych produktów zarejestrowanych na ich rynkach lub w ich portach.
(2) W celu wzięcia pod uwagę aktualnej wielkości przywozu powinien zostać ustanowiony nowy wykaz rynków i portów, w których przywóz jest zarejestrowany.
(3) Powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące szybkiego przekazywania w nowym, elektronicznym formacie, danych niezbędnych do monitorowania cen referencyjnych.
(4) Powinno zostać uchylone rozporządzenie Komisji (WE) nr 2211/94 z dnia 12 września 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 w odniesieniu do zgłaszania cen przywożonych produktów rybołówstwa [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2805/1999 [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o cenach i wielkościach przywozu produktów wymienionych w załącznikach I, II, III i IV rozporządzenia (WE) nr 104/2000, dla których określona jest cena referencyjna i które są dopuszczone do swobodnego obrotu.
Te informacje powinny zostać przedstawione w podziale według kodu TARIC oraz według daty przedstawienia zgłoszenia przywozowego.
2.
Wymóg zgłoszenia Komisji stosuje się co najmniej do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu na rynkach i w portach wymienionych w tabeli 3 Załącznika.
3.
Zgłoszenia dokonuje się do 25. dnia każdego miesiąca lub pierwszego dnia roboczego następującego po tym, jak produkty zostały dopuszczone do swobodnego obrotu między pierwszym a 15. dniem miesiąca, oraz do 10. dnia następnego miesiąca lub pierwszego dnia roboczego następującego po tym, jak produkty zostały dopuszczone do swobodnego obrotu między 16. dniem a ostatnim dniem miesiąca.
Komisja jest powiadamiana za pomocą poczty elektronicznej w formacie wskazanym w Załączniku.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2211/94 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wnioski Rady Transportu z dnia 16 października 2001 r., w szczególności ich ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 15 listopada 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zbrodnie popełnione w Nowym Jorku i Waszyngtonie dnia 11 września 2001 r. pokazują, że terroryzm jest jednym z największych zagrożeń dla ideałów demokracji i wolności oraz pokojowych wartości, które są podstawową istotą Unii Europejskiej.
(2) Lotnictwo cywilne powinno zawsze zapewniać bezpieczeństwo obywateli Wspólnoty Europejskiej przez zapobieganie aktom bezprawnych ingerencji.
(3) Bez uszczerbku dla przepisów Państw Członkowskich w zakresie bezpieczeństwa narodowego oraz środków podejmowanych na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, cel ten należy osiągnąć przez przyjęcie właściwych przepisów w dziedzinie transportu lotniczego ustanawiających wspólne normy podstawowe w oparciu o bieżące zalecenia Dokumentu 30 Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC).
Kompetencje wykonawcze należy przekazać Komisji w celu przyjęcia odnośnych szczegółowych środków wykonawczych.
W celu zapobieżenia bezprawnym czynom, niektóre z tych środków wykonawczych powinny być tajne i niepublikowane.
(4) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(5) Różnorodność działalności lotnictwa cywilnego sprawia, że zagrożenia wobec nich są zróżnicowane.
Zatem szczegółowe środki wykonawcze należy odpowiednio dostosować do specyfiki działalności oraz wrażliwości niektórych środków.
(6) W małych portach lotniczych stosowanie wspólnych norm podstawowych mogłoby być nieproporcjonalne lub ich wdrożenie mogłoby być niemożliwe z obiektywnych praktycznych przyczyn.
W takim przypadku właściwe organy Państw Członkowskich powinny mieć możliwość stosowania alternatywnych środków zapewniających odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
Komisja powinna zbadać, czy obiektywne praktyczne przyczyny uzasadniają takie środki oraz czy zapewniają one odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
(7) Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisana w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Konwencja chicagowska), przewiduje minimalne normy bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
(8) Do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie powinno przyjąć krajowy program bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego oraz odpowiedni program kontroli jakości i program szkolenia.
(9) Z uwagi na różnorodność stron zaangażowanych w wykonywaniu środków bezpieczeństwa na poziomie krajowym, konieczne jest aby każde Państwo Członkowskie powołało jeden właściwy organ odpowiedzialny za koordynację i monitorowanie wykonywania programów bezpieczeństwa lotnictwa.
(10) Państwa Członkowskie powinny otrzymać możliwość stosowania bardziej rygorystycznych środków.
(11) Monitorowanie środków bezpieczeństwa wymaga ustanowienia na poziomie krajowym odpowiednich systemów kontroli jakości oraz organizacji kontrolnej pod nadzorem Komisji w celu weryfikowania skuteczności krajowego systemu.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(13) Ustalenia dotyczące zwiększenia współpracy w zakresie wykorzystania portu lotniczego Gibraltar, zawarte w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. między Królestwem Hiszpanii a Zjednoczonym Królestwem we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obu państw nie weszły jeszcze w życie.
(14) Ponieważ cele proponowanych działań, a mianowicie ustanowienie i stosowanie odpowiednich przepisów w zakresie transportu lotniczego, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast ze względu na ogólnoeuropejski zakres niniejszego rozporządzenia, możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w tym artykule, niniejsze rozporządzenie ogranicza się do wspólnych norm podstawowych niezbędnych w celu osiągnięcia celów bezpieczeństwa lotnictwa oraz nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
1.
Głównym celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie i wykonanie właściwych środków wspólnotowych w celu zapobieżenia aktom bezprawnych ingerencji wlotnictwie cywilnym.
2.
Dodatkowym celem jest zapewnienie podstawy do wspólnej wykładni odnośnych postanowień Konwencji chicagowskiej, w szczególności jej załącznika 17.
3.
Środki do osiągnięcia celów określonych w ust. 1 i 2 są następujące:
a) ustalenie wspólnych podstawowych norm dla środków bezpieczeństwa lotnictwa;
b) ustanowienie właściwych mechanizmów monitorowania zgodności.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "port lotniczy" oznacza każdy obszar w Państwie Członkowskim, dostępny dla handlowej eksploatacji transportu lotniczego;
2.
"Konwencja chicagowska" oznacza Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wraz z załącznikami, podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r;
3. "bezpieczeństwo lotnictwa" oznacza połączenie środków oraz zasobów ludzkich i naturalnych przeznaczonych do ochrony lotnictwa cywilnego przed bezprawnymi aktami ingerencji.
Artykuł 3
Zakres
1.
Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do wszystkich portów lotniczych znajdujących się na terytorium Państw Członkowskich, do których Traktat ma zastosowanie.
2.
Przyjmuje się, że stosowanie niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego na Gibraltarze pozostaje bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym położony jest port lotniczy.
3.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego Gibraltar wstrzymuje się do momentu wejścia w życie porozumień zawartych we Wspólnej Deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Radę o ichdacie wejścia w życie.
Artykuł 4
Wspólne normy
1.
Wspólne normy podstawowe dotyczące środków bezpieczeństwa w lotnictwie opierają się na bieżących zaleceniach Dokumentu 30 Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC) i są zawarte w załączniku.
2.
Niezbędne środki dla wykonania i technicznego dostosowania wspólnych norm podstawowych przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2 po wnikliwym rozpatrzeniu różnych rodzajów operacji i wrażliwości środków dotyczących:
a) kryteriów eksploatacyjnych i prób odbiorczych urządzeń;
b) szczegółowych procedur zawierających informacje sensytywne;
c) szczegółowych kryteriów wyłączenia środków bezpieczeństwa.
3.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego na podstawie lokalnej oceny ryzyka oraz tam, gdzie zastosowanie środków bezpieczeństwa określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia może być niewspółmierne lub gdzie nie mogą być one wykonywane z obiektywnych praktycznych przyczyn, mogą przyjąć krajowe środki bezpieczeństwa w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w portach lotniczych:
a) o średniej rocznej liczbie 2 lotów handlowych dziennie; lub
b) obsługujących wyłącznie nieregularne loty cywilne; lub
c) o działalności handlowej ograniczonej do statków powietrznych poniżej 10 ton maksymalnej masy startowej (MTOW) lub posiadających mniej niż 20 siedzeń,
uwzględniając dane takich małych portów lotniczych.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o tych środkach.
4.
Komisja bada, czy środki przyjęte przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 3 są uzasadnione z obiektywnych praktycznych przyczyn i zapewniają odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
Jeśli środki nie spełniają tych kryteriów, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ustęp 3; w takim przypadku Państwo Członkowskie uchyla je lub przyjmuje.
Artykuł 5
Krajowy program bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
1. W ciągu 3 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie przyjmuje krajowy program bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w celu zapewnienia stosowania wspólnych norm określonych w art. 4 ust. 1 oraz środków przyjętych zgodnie z art. 4 ust. 2 do dnia określonego w tych środkach.
2.
Bez względu na to, czy w Państwie Członkowskim jeden lub większa liczba organów lub podmiotów zajmuje się bezpieczeństwem lotnictwa, każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ odpowiedzialny za koordynację i monitoring wykonywania swego krajowego programu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
3.
W ciągu 6 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie wymaga od swoich właściwych władz, zapewnienia opracowania i wdrożenie programu kontroli jakości krajowego bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego tak, aby zapewnić skuteczność krajowego programu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego porty lotnicze i przewoźnicy lotniczy świadczący usługi z takiego Państwa, wdrożą i utrzymają właściwe programy bezpieczeństwa portów lotniczych i przewoźników lotniczych spełniające wymagania krajowego programu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
Programy te są przedkładane do zatwierdzenia i są monitorowane przez właściwe organy.
5.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od właściwych władz, że zapewnią opracowanie i wdrożenie programu szkolenia w zakresie krajowego bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
Artykuł 6
Bardziej rygorystyczne środki
Państwa Członkowskie mogą zastosować, zgodnie z prawem wspólnotowym, bardziej rygorystyczne środki od ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Możliwie najszybciej po ich zastosowaniu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o charakterze tych środków.
Artykuł 7
Monitoring zgodności
1.
Wymagania techniczne programu kontroli jakości krajowego bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, który ma być wdrożony przez Państwa Członkowskie, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.
Taki program jest oparty o najlepsze praktyki i uwzględnia szybkie wykrywanie i poprawianie wad.
Każdy program zapewnia, że wszystkie porty lotnicze znajdujące się w danym Państwie Członkowskim są poddawane regularnym audytom pod nadzorem właściwego organu określonego w art. 5 ust. 2.
Audyty takie prowadzi się zgodnie z powszechnie przyjętą metodologią przez audytorów posiadających kwalifikacje zgodnie z powszechnie przyjętymi kryteriami.
2.
Rozpoczynając 6 miesięcy po wejściu w życie przepisów niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 12, Komisja przeprowadza we współpracy z właściwym organem wymienionym w art. 5 ust. 2 kontrole, w tym kontrole odpowiedniej grupy próbnej portów lotniczych w celu monitorowania stosowania niniejszego rozporządzenia przez Państwa Członkowskie.
Kontrole takie uwzględniają informacje uzyskane z krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, w szczególności sprawozdań z audytów.
Szczegółowe zasady przeprowadzania takich kontroli są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.
3.
Urzędnicy upoważnieni przez Komisję do przeprowadzenia kontroli zgodnie z ust. 2 wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel kontroli oraz datę jej rozpoczęcia.
Kontrole portów lotniczych są niezapowiedziane.
Komisja w odpowiednim czasie powiadamia zainteresowane Państwa Członkowskie o zaplanowanych kontrolach.
Zainteresowane Państwo Członkowskie poddaje się takim kontrolom i zapewnia, że odpowiednie organy i osoby także poddadzą się tym kontrolom.
4. Komisja przekazuje sprawozdania z kontroli zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, które w terminie trzech miesięcy od powiadomienia wskazuje środki podjęte dla naprawienia ewentualnych braków. Sprawozdanie i odpowiedź właściwego organu określonego w art. 5 ust. 2 przekazywane są Komitetowi powołanemu przez art. 9 ust. 1.
Artykuł 8
Rozpowszechnianie informacji
1.
Bez uszczerbku dla publicznego prawa dostępu do dokumentów jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [5],
a) środki odnoszące się do:
i) kryteriów eksploatacyjnych i prób odbiorczych urządzeń;
ii) szczegółowych procedur zawierających informacje sensytywne;
iii) szczegółowych kryteriów wyłączających środki bezpieczeństwa;
b) specyfikacje określone w art. 7 ust. 1; oraz
c) sprawozdania z kontroli i odpowiedzi Państwa Członkowskiego, określone w art. 7 ust. 4,
są tajne i nie są publikowane.
Są one udostępniane wyłącznie organom określonym w art. 5 ust. 2, które przekazują je wyłącznie zainteresowanym stronom, dla których są one niezbędne zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi dotyczącymi rozpowszechniania informacji sensytywnych.
2.
Państwa Członkowskie na ile jest to możliwe i zgodne z prawem krajowym, traktują jako poufne informacje pochodzące ze sprawozdań z kontroli i odpowiedzi Państw Członkowskich dotyczące innego Państwa Członkowskiego.
3.
Jeżeli nie jest oczywiste, czy sprawozdania z kontroli i odpowiedzi mogą czy nie mogą być ujawnione, Państwa Członkowskie lub Komisja zasięgają opinii zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 6 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Państwa trzecie
Bez uszczerbku dla zobowiązań Państwa Członkowskiego dotyczących respektowania oceny ryzyka i klauzul bezpieczeństwa w umowach z zakresu lotnictwa cywilnego, Komisja powinna z pomocą Komitetu Bezpieczeństwa rozważyć, wraz z Międzynarodową Organizacją Lotnictwa Cywilnego (ICAO) oraz ECAC, możliwość opracowania mechanizmu oceny, czy ruch lotniczy z portów lotniczych państwa trzeciego spełnia podstawowe wymogi bezpieczeństwa.
Artykuł 11
Publikowanie informacji
Z zastrzeżeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, Komisja publikuje co roku sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia oraz dotyczące sytuacji we Wspólnocie w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa, wyciągając wnioski ze sprawozdań z kontroli.
Artykuł 12
Kary
Kary za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem następujących przepisów załącznika:
- dotyczących prześwietlania bagażu (ppkt 5.2),
- dotyczących towarów, przesyłek kurierskich i ekspresowych (część 6), oraz
- dotyczących poczty (część 7),
które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 2321/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
dotyczące zasad udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasad upowszechniania wyników badań celem realizacji szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej (2002—2006)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 167 i art. 172 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szósty program ramowy Wspólnoty Europejskiej dotyczący działań badawczych, rozwoju technologicznego i pokazowych, przyczyniający się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002—2006) ("szósty program ramowy"), został przyjęty decyzją nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
Zasady współudziału finansowego Wspólnoty, wymienione w załączniku III do tej decyzji, wymagają uzupełnienia innymi przepisami.
(2) Przepisy te powinny mieścić się w spójnych i przejrzystych ramach, które uwzględniają w pełni cele i cechy instrumentów określonych w załączniku III do szóstego programu ramowego, w celu zagwarantowania możliwie najbardziej wydajnej realizacji, biorąc pod uwagę potrzebę łatwego dostępu dla uczestników poprzez procedury uproszczone.
Szczególnie dotyczy to przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), w związku z uczestnictwem w ugrupowaniach przedsiębiorstw.
(3) Zasady udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów powinny brać pod uwagę charakter działań w zakresie działań badawczych, rozwoju technologicznego, włączając pokazowe.
Ponadto mogą one różnić się w zależności od tego, czy uczestnik ma siedzibę w Państwie Członkowskim, w państwie stowarzyszonym, będącym krajem kandydującym lub nie, lub w państwie trzecim, oraz od jego formy prawnej, a mianowicie od tego, czy jest on organizacją krajową, międzynarodową, o znaczeniu europejskim bądź nie, MŚP, europejskim ugrupowaniem interesów gospodarczych lub stowarzyszeniem stworzonym przez uczestników.
(4) W zgodzie z szóstym programem ramowym uczestnictwo podmiotów prawnych z państw trzecich powinno być przewidziane na równi z celami współpracy międzynarodowej, w szczególności zawartymi w art. 164 i 170 Traktatu.
(5) Organizacje międzynarodowe, których działalność poświęcona jest rozwojowi współpracy w dziedzinie badań w Europie i których członkami są w większości Państwa Członkowskie lub państwa stowarzyszone, przyczyniają się do tworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
Dlatego należy je zachęcić do udziału w szóstym programie ramowym.
(6) Wspólne Centrum Badawcze bierze udział w pośrednich działaniach dotyczących badań i rozwoju technologii na tych samych zasadach jak podmioty prawne mające siedzibę w Państwie Członkowskim.
(7) Działania w ramach szóstego programu ramowego powinny być zgodne z interesami finansowymi Wspólnoty i powinny zabezpieczać te interesy.
Odpowiedzialność Komisji za realizację programu ramowego i jego programów szczególnych obejmuje również aspekty finansowe stąd wynikające.
(8) Zasady dotyczące upowszechniania wyników badań powinny wspierać ochronę własności intelektualnej oraz wykorzystanie i upowszechnianie tych wyników.
Powinny one zapewniać, że uczestnicy mają wzajemny dostęp do istniejącego know-how oraz do wiedzy wypływającej z prac badawczych w zakresie niezbędnym do prowadzenia prac badawczych lub do korzystania z powstałej wiedzy.
Jednocześnie zasady te powinny gwarantować ochronę dóbr intelektualnych uczestników.
Powinny one również uwzględniać cechy integrowanych projektów i sieci doskonałości, w szczególności przez oferowanie uczestnikom wysokiego stopnia elastyczności, oraz pozwalając im na przyjęcie między sobą najbardziej odpowiednich ustaleń w celu ich współpracy i wykorzystania powstałej wiedzy.
Umowy takie mogą tworzyć cześć porozumienia konsorcjum.
(9) Działania w ramach szóstego programu ramowego powinny być przeprowadzane w zgodności z zasadami etycznymi, włączając w to zasady odzwierciedlone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, oraz powinny dążyć zarówno do podniesienia roli kobiet w badaniach, jak i poprawy przekazywania informacji i dialogu ze społeczeństwem oraz powinny wspierać udział najbardziej peryferyjnych regionów Wspólnoty,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasady upowszechniania wyników badań przeprowadzonych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej dotyczącego działań badawczych, rozwoju technologicznego i pokazowych, przyczyniających się do tworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002—2006) (zwany dalej "szóstym programem ramowym"), z wyjątkiem działań BRT wykonywanych przez wspólne przedsiębiorstwo lub jakiekolwiek inne formy ustanowione na podstawie art. 171 Traktatu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
1) "działalność BRT" oznacza działania badawcze i rozwoju technologicznego, włączając działania pokazowe, określone w załączniku I i III do szóstego programu ramowego;
2) "działanie bezpośrednie" oznacza działalność BRT przedsięwziętą przez Wspólne Centrum Badawcze (zwane dalej WCB) w realizacji zadań powierzonych mu w ramach szóstego programu ramowego;
3) "działanie pośrednie" oznacza działalność BRT przedsięwziętą przez jednego lub więcej uczestników w ramach instrumentu szóstego programu ramowego;
4) "instrumenty" oznaczają warunki pośredniej interwencji Wspólnoty, ustanowione w załączniku III do szóstego programu ramowego, z wyjątkiem współudziału finansowego Wspólnoty na podstawie art. 169 Traktatu;
5) "umowa" oznacza porozumienie o dotacji między Wspólnotą a uczestnikami dotyczące wykonania pośredniego działania, ustanawiające prawa i obowiązki między Wspólnotą i uczestnikami z jednej strony oraz między uczestnikami w tym działaniu pośrednim z drugiej;
6) "porozumienie konsorcjum" oznacza porozumienie, które zawierają między sobą uczestnicy pośredniego działania w celu jego realizacji.
Takie porozumienie nie ma wpływu na zobowiązania uczestników wobec Wspólnoty lub wobec siebie nawzajem, wynikające z niniejszego rozporządzenia lub umowy;
7) "uczestnik" oznacza podmiot prawny wnoszący wkład do pośredniego działania lub mającą prawa i obowiązki w odniesieniu do Wspólnoty, na mocy niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z umową;
8) "podmiot prawny" oznacza każdą osobę fizyczną lub każdą osobę prawną utworzoną na mocy prawa krajowego w miejscu jej ustanowienia, na mocy prawa wspólnotowego lub prawa międzynarodowego, posiadającą osobowość prawną i zdolną do bycia podmiotem praw i zaciągania zobowiązań we własnym imieniu;
9) "konsorcjum" oznacza wszystkich uczestników tego samego działania pośredniego;
10) "koordynator" oznacza uczestnika wyznaczonego przez pozostałych uczestników tego samego działania pośredniego i zaakceptowanego przez Komisję, posiadającego szczególne dodatkowe obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia i umowy;
11) "organizacja międzynarodowa" oznacza każdy podmiot prawny powstały ze stowarzyszenia państw, innych niż Państwa Wspólnoty, ustanowioną na podstawie Traktatu lub podobnego aktu, posiadającą wspólne instytucje i międzynarodową osobowość prawną odrębną od osobowości jej Państw Członkowskich;
12) "międzynarodowa organizacja o znaczeniu europejskim" oznacza organizację międzynarodową, której większość członków stanowią Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej lub państwa stowarzyszone i której głównym celem jest wspieranie europejskiej współpracy naukowej i technologicznej;
13) "stowarzyszony kraj kandydujący" oznacza państwo stowarzyszone, zatwierdzone przez Wspólnotę jako kandydat do przystąpienia do Unii Europejskiej;
14) "państwo stowarzyszone" oznacza państwo, które jest stroną umowy międzynarodowej ze Wspólnotą, na mocy której wnosi ono wkład finansowy do całości lub części szóstego programu ramowego;
15) "państwo trzecie" oznacza państwo, które nie jest ani Państwem Członkowskim, ani państwem stowarzyszonym;
16) "europejskie ugrupowanie interesów gospodarczych (EUIG)" oznacza każdy podmiot prawny ustanowiony zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2137/85 [5];
17) "małe i średnie przedsiębiorstwa" (zwane dalej MŚP) oznaczają przedsiębiorstwa, które spełniają kryteria wymienione w zaleceniu Komisji 96/280/WE [6];
18) "ugrupowanie przedsiębiorstw" oznacza każdy podmiot prawny składający się w przeważającej części z MŚP i reprezentujący ich interesy;
19) "budżet" oznacza plan finansowy, oceniający wszystkie przychody i wydatki konieczne do realizacji działania pośredniego;
20) "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub każde naruszenie zobowiązania umownego wynikającego z działania lub zaniechania podmiotu prawnego, które narusza lub mogłoby naruszyć ogólny budżet Unii Europejskiej lub budżety zarządzane przez nią, poprzez nieuzasadnione wydatki;
21) "istniejące know-how" oznacza informacje, które posiadają uczestnicy przed zawarciem umowy lub które są zdobyte równocześnie z podpisaniem umowy, jak również prawa autorskie lub prawa odnoszące się do takich informacji, uzyskane w następstwie wniosków lub przyznania patentów, wzorców użytkowych, odmian roślin, dodatkowych świadectw ochronnych lub podobnych form ochrony;
22) "wiedza" oznacza wyniki, włącznie z informacjami o tym, czy mogą być chronione czy nie, uzyskane w rezultacie bezpośrednich i pośrednich działań, jak również prawa autorskie lub prawa odnoszące się do takich wyników, uzyskane w następstwie wniosków lub przyznania patentów, wzorców użytkowych, odmian roślin, dodatkowych świadectw ochronnych lub podobnych form ochrony;
23) "upowszechnianie" oznacza ujawnienie wiedzy za pomocą właściwych środków, innych niż publikacje wynikające z formalności w celu ochrony wiedzy;
24) "użytkowanie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wykorzystanie wiedzy w pracach badawczych albo w celu rozwoju, tworzenia i wprowadzania do obrotu produktu lub procesu, albo tworzenia i świadczenia usługi;
25) "program pracy" oznacza plan opracowany przez Komisję w celu realizacji programu szczegółowego;
26) "wspólny program działalności" oznacza działania podjęte przez uczestników, którzy są zobowiązani do realizacji sieci doskonałości;
27) "prawa dostępu" oznacza licencje i prawa używania wiedzy lub istniejącego know-how;
28) "uzasadniony interes" oznacza każdy rodzaj interesów użytkownika, szczególnie interesy handlowe, na które można powoływać się w przypadkach wymienionych w niniejszym rozporządzeniu; w tym celu uczestnik musi udowodnić, że niewzięcie pod uwagę w danym przypadku jego interesów spowodowałoby dla niego nieproporcjonalnie dużą szkodę;
29) "plan realizacji" oznacza plan działań uczestników w projekcie zintegrowanym;
30) "państwa przemysłowe" oznacza te państwa trzecie, które są członkami G7;
31) "organ publiczny" oznacza organ sektora publicznego lub podmiot prawny podlegający prawu prywatnemu, wykonujący zadania służby publicznej i zapewniający odpowiednie gwarancje finansowe.
Artykuł 3
Niezawisłość
1.
Dwa pomioty prawne są niezależne od siebie do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy nie ma między nimi powiązań kontrolnych.
Powiązania kontrolne istnieją, w przypadku gdy jeden podmiot prawny bezpośrednio lub pośrednio kontroluje inny lub jeden podmiot prawny znajduje się pod tą samą co inny, bezpośrednią lub pośrednią kontrolą.
Kontrola może wynikać w szczególności z:
a) bezpośredniego lub pośredniego udziału, przekraczającego 50 % wartości nominalnej wyemitowanego kapitału akcyjnego podmiotu prawnego lub większości praw głosu akcjonariuszy lub wspólników tego podmiotu;
b) bezpośrednich lub pośrednich kompetencji decyzyjnych podmiotu prawnego, faktycznych lub wynikających z mocy prawa.
2.
Bezpośredni lub pośredni udział publicznych korporacji inwestycyjnych, inwestorów instytucjonalnych, przedsiębiorstw o kapitale podwyższonego ryzyka i funduszy, przekraczający 50 % wartości nominalnej wyemitowanego kapitału akcyjnego podmiotu prawnego lub większości praw głosu akcjonariuszy lub wspólników tego podmiotu, nie stanowi sam w sobie powiązań kontrolnych.
3.
Własność lub nadzór sprawowany nad podmiotami prawnymi przez ten sam organ publiczny nie tworzy, sam w sobie, powiązania kontrolnego między nimi.
ROZDZIAŁ II
UCZESTNICTWO W DZIAŁANIACH POŚREDNICH
Artykuł 4
Zasady ogólne
1.
Każdy podmiot prawny uczestniczący w działaniach pośrednich może otrzymać wspólnotowe wsparcie finansowe, z zastrzeżeniem art. 6 i 7.
2.
Każdy podmiot prawny utworzony w państwie stowarzyszonym może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach oraz mając te same prawa i obowiązki co podmiot prawny utworzony w Państwie Członkowskim, z zastrzeżeniem art. 5.
3.
WCB może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach, mając te same prawa i obowiązki co podmiot prawny utworzony w Państwie Członkowskim.
4.
Każda organizacja międzynarodowa o znaczeniu europejskim może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach, mając te same prawa i obowiązki co podmiot prawny utworzony w Państwie Członkowskim zgodnie z porozumieniem swych siedzib.
5.
Programy pracy mogą wskazać i ograniczać uczestnictwo podmiotów prawnych w działaniach pośrednich zgodnie z ich działalnością i rodzajem oraz zgodnie z wykorzystanym instrumentem, a także mając na uwadze szczególne cele szóstego programu ramowego.
Artykuł 5
Minimalna liczba uczestników i miejsce ich siedziby
1.
Programy pracy określają minimalną wymaganą liczbę uczestników dla każdego działania pośredniego, a także miejsce ich siedziby, zgodnie z charakterem instrumentu i celów działalności BRT.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 minimalna liczba uczestników według programów pracy nie jest mniejsza niż trzy niezależne podmioty prawne ustanowione w trzech różnych Państwach Członkowskich lub państwach stowarzyszonych, z których przynajmniej dwa są Państwami Członkowskimi lub stowarzyszonymi krajami kandydującymi.
3.
Szczególne działania wspierające i działania na rzecz zasobów ludzkich i mobilności, z wyjątkiem sieci badawczo-szkoleniowych, mogą być prowadzone przez jeden podmiot prawny.
4.
EUIG lub każdy podmiot prawny utworzony w Państwie Członkowskim lub państwie stowarzyszonym na mocy prawa krajowego, w którego skład wchodzą niezależne podmioty prawne, spełniające kryteria niniejszego rozporządzenia, może być wyłącznym uczestnikiem działania pośredniego, pod warunkiem że jego skład jest zgodny z warunkami określonymi na podstawie przepisów ust. 1 i 2.
Artykuł 6
Uczestnictwo pomiotów prawnych z państw trzecich
1.
Powyżej minimalnej liczby uczestników ustanowionej zgodnie z art. 5 każdy podmiot prawny utworzony w państwie trzecim może uczestniczyć w działalności BRT przewidzianej w ramach pozycji "Koncentracja i integracja badań wspólnotowych" szóstego programu ramowego.
Szczegółowe przepisy dotyczące udziału mogą być ustanowione we właściwym programie pracy.
Zaangażowanie uczestników z państw przemysłowych może podlegać uzgodnieniom o charakterze wzajemnym, które mogą przybrać formę uzgodnień naukowych i technologicznych.
Każdy podmiot prawny utworzony w państwie trzecim, który ma być objęty szczególnymi działaniami współpracy międzynarodowej przewidzianymi w pozycji "Koncentracja i integracja badań wspólnotowych" szóstego programu ramowego, może otrzymać wspólnotowe wsparcie finansowe w granicach budżetu przeznaczonego w załączniku II do szóstego programu ramowego na działania określone w art. 164 lit. b) Traktatu.
Każdy podmiot prawny utworzony w państwie trzecim, innym niż kraje wymienione w akapicie drugim, biorący udział w działaniach BRT, wskazanych w akapicie pierwszym, może otrzymać wspólnotowe wsparcie finansowe, jeśli przewidziano wsparcie w tym celu w ramach działalności BRT lub jeśli jest ono istotne dla prowadzenia działań pośrednich.
2.
Każdy podmiot prawny utworzony w państwie trzecim, który zawarł umowę o współpracy naukowej i technologicznej ze Wspólnotą, może wziąć udział w działaniach BRT innych niż te określone w ust. 1, powyżej minimalnej liczby uczestników, ustalonej na podstawie art. 5, zgodnie z warunkami uzgodnionymi w tej umowie.
Może on otrzymać wspólnotowe wsparcie finansowe, jeśli przewidziano wsparcie w tym celu w działalności BRT lub jeśli jest ono istotne dla prowadzenia działań pośrednich.
3.
Każdy podmiot prawny utworzony w państwie trzecim, innym niż państwa wymienione w ust. 2, może wziąć udział w działaniach BRT, innych niż te wymienione w ust. 1, powyżej minimalnej liczby uczestników, ustanowionej zgodnie z art. 5, w przypadku gdy takie uczestnictwo jest przewidziane w ramach działalności BRT lub jeśli jest ono konieczne do prowadzenia działań pośrednich.
Może on otrzymać wspólnotowe wsparcie finansowe, jeśli przewidziano wsparcie w tym celu w działalności BRT, lub jeśli jest ono istotne dla prowadzenia działań pośrednich.
Artykuł 7
Uczestnictwo organizacji międzynarodowych
Każda organizacja międzynarodowa, inna niż organizacja międzynarodowa o znaczeniu europejskim, może wziąć udział w działaniach BRT, określonych w art. 6 ust. 1, podlegających warunkom określonym w jego akapicie pierwszym i trzecim, oraz w innych działaniach BRT, podlegających warunkom określonym w ust. 2 i 3 wspomnianego artykułu.
Artykuł 8
Warunki odnoszące się do zasobów i kompetencji technicznych
1.
Uczestnicy posiadają wiedzę i kompetencje techniczne niezbędne do prowadzenia działania pośredniego.
2.
W czasie składania swoich wniosków uczestnicy posiadają przynajmniej potencjalne zasoby niezbędne do prowadzenia działania pośredniego oraz mogą określić właściwe źródła funduszy udostępnionych przez strony trzecie, łącznie z tymi udostępnionymi przez władze publiczne.
W toku prac uczestnicy posiadają zasoby w terminie i wysokości niezbędnej do prowadzenia działania pośredniego.
Przez zasoby niezbędne do prowadzenia działań pośrednich rozumie się zasoby ludzkie, infrastrukturę, zasoby finansowe, własność niematerialną i inne zasoby udostępnione przez stronę trzecią na podstawie wcześniejszego zobowiązania.
Artykuł 9
Składanie wniosków o działania pośrednie
1.
Wnioski o działania pośrednie są składane na warunkach zaproszeń do składania wniosków.
Warunki te są wymienione w programach pracy.
Zaproszenia do składania wniosków mogą pociągać za sobą procedurę dwustopniowej oceny.
W tym przypadku w następstwie pozytywnej oceny wstępnego wniosku w pierwszym etapie zainteresowani wnioskodawcy w drugim etapie są proszeni o złożenie kompletnego wniosku.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do:
a) szczególnych działań wspierających działalność podmiotów prawnych określonych w programach pracy;
b) szczególnych działań wspierających, składających się z zakupu lub usługi, które podlegają warunkom stosowanym w procedurze udzielania zamówień publicznych;
c) szczególnych działań wspierających, posiadających cechy charakterystyczne i wartości szczególne do celów oraz treści naukowej i technologicznej programów szczególnych, dla których można złożyć Komisji wnioski o dotacje, jeśli zostały one przewidziane w programie pracy właściwego programu szczególnego oraz jeśli taki wniosek nie wchodzi w zakres otwartego zaproszenia do składania wniosków;
d) szczególnych działań wspierających, objętych art. 11.
3.
Komisja może ogłosić zaproszenie do zgłoszeń zainteresowania współpracą, w celu wspierania jej w określeniu dokładnych celów i wymogów, które mogą zostać uwzględnione w programach pracy i w zaproszeniach do składania wniosków.
Niniejsze jest bez uszczerbku dla jakichkolwiek późniejszych decyzji Komisji dotyczących oceny i selekcji wniosków o działania pośrednie.
4.
Zaproszenia do zgłoszeń zainteresowania współpracą oraz zaproszenia do składania wniosków są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i powinien im być również nadany możliwie szeroki rozgłos, w szczególności przy użyciu stron internetowych szóstego programu ramowego oraz przez szczególne kanały informacji, takie jak krajowe punkty kontaktowe ustanowione przez Państwa Członkowskie i państwa stowarzyszone.
Artykuł 10
Ocena i wybór wniosków o działania pośrednie
1. Wnioski o działania pośrednie, objęte art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. c), są oceniane w stosownym przypadku na podstawie następujących kryteriów:
a) naukowa i technologiczna doskonałość oraz stopień innowacji;
b) możliwość pomyślnego prowadzenia działania pośredniego oraz zapewnienie jego sprawnego zarządzania, ocenione pod względem zasobów i kompetencji, łącznie z ustaleniami organizacyjnymi przewidzianymi przez uczestników;
c) przydatność do celów programu szczegółowego;
d) europejska wartość dodana, masa krytyczna zaangażowanych zasobów oraz wkład w polityki wspólnotowe;
e) jakość planu korzystania i upowszechniania wiedzy, potencjał wspierania innowacji oraz jasne plany zarządzania własnością intelektualną.
2.
Następujące kryteria bierze się również pod uwagę, stosując ust. 1 lit. d):
a) dla sieci doskonałości: zakres i stopień osiągnięcia integracji oraz zdolność sieci do wspierania doskonałości w środowisku nie obejmującym jej członków, jak również perspektywy trwałej integracji możliwości badawczych i zasobów po zakończeniu okresu objętego wspólnotowym wsparciem finansowym;
b) dla projektów zintegrowanych: skala dążeń do celu oraz zdolność zasobów do znaczącego wzmocnienia konkurencyjności lub rozwiązania problemów społecznych;
c) dla zintegrowanych inicjatyw odnoszących się do infrastruktury: perspektywy trwania danej inicjatywy w długim okresie, po zakończeniu okresu objętego wspólnotowym wsparciem finansowym.
3.
Następujące kryteria mogą być brane pod uwagę, stosując ust. 1 i 2:
a) synergia z edukacją na wszystkich poziomach;
b) gotowość i zdolność do pracy z osobami spoza wspólnoty badawczej i ze społeczeństwem jako całością, w celu rozprzestrzeniania świadomości i wiedzy oraz badania szerszych społecznych implikacji wnioskowanych prac;
c) działania w celu zwiększenia roli kobiet w badaniach.
4.
Zaproszenia do składania wniosków określają, zgodnie z rodzajem zastosowanego instrumentu lub celami działania BRT, w jaki sposób kryteria wymienione w ust. 1 mają być stosowane przez Komisję.
Niniejsze kryteria oraz te wymienione w ust. 2 i 3 mogą być określone lub uzupełnione w programie pracy, w szczególności biorąc pod uwagę wkład wniosku o działania pośrednie w poprawę informowania społeczeństwa i w dialog społeczny oraz wspieranie konkurencyjności MŚP.
5.
Wniosek o działanie pośrednie, który narusza fundamentalne zasady etyczne lub który nie spełnia warunków wymienionych w programie pracy lub zaproszeniu do składania wniosków, nie zostaje wybrany.
Taki wniosek może być w każdym czasie wyłączony z procedur oceny i selekcji.
Każdy uczestnik, który dopuścił się nieprawidłowości w realizacji działania pośredniego, może być w każdym czasie wyłączony z procedury oceny i selekcji, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
6.
Komisja ocenia wnioski przy udziale niezależnych ekspertów, wyznaczonych zgodnie z art. 11.
Dla niektórych szczególnych działań wsparcia, szczególnie tych objętych art. 9 ust. 2, niezależni eksperci są wyznaczeni, tylko jeśli Komisja uzna to za właściwe.
Komisja publikuje wykaz wyznaczonych ekspertów.
Wszystkie złożone wnioski o działania pośrednie są traktowane przez Komisję jako poufne, co gwarantuje, że zasada poufności jest przestrzegana w przypadku wszystkich procedur i że niezależni eksperci również są tym zobowiązani.
Wnioski nie są oceniane w sposób anonimowy, chyba że ustalono inaczej w zaproszeniu do składania wniosków.
7.
Wnioski o działania pośrednie są wybierane na podstawie oceny wyników i przy uwzględnieniu dostępnych funduszy wspólnotowych.
Komisja przyjmuje i ogłasza wytyczne ustanawiające szczegółowe przepisy dla procedur oceny i selekcji.
Artykuł 11
Wyznaczenie niezależnych ekspertów
1. Komisja do pomocy przy ocenie wymaganej w ramach szóstego programu ramowego i programów szczególnych, a także do pomocy określonej w art. 10 ust. 6 i art. 18 ust. 1 akapit drugi wyznacza niezależnych ekspertów.
Komisja może dodatkowo ustanowić grupy niezależnych ekspertów jako doradców do spraw realizacji wspólnotowej polityki badawczej.
2.
Komisja wyznacza niezależnych ekspertów zgodnie z jedną z następujących procedur:
a) Niezależni eksperci wyznaczeni przez Komisję w celu oceny przewidzianej w art. 6 szóstego programu ramowego i jego programów szczególnych są osobami bardzo wysokiej rangi z dziedziny nauki, przemysłu lub polityki ze znacznym doświadczeniem w badaniach, polityki badawczej, zarządzania programami badawczymi, na poziomie krajowym lub międzynarodowym.
b) Niezależni eksperci wyznaczeni przez Komisję do pomocy w ocenie wniosków w sprawie centrów doskonałości i projektów zintegrowanych oraz w celu monitorowania wniosków wybranych i realizowanych są osobami z dziedziny nauki, przemysłu i/lub osobami posiadającymi doświadczenie w dziedzinie innowacji, a także wysoki poziom wiedzy. Są międzynarodowymi autorytetami w danych dziedzinach specjalistycznych.
c) Niezależni eksperci wyznaczeni przez Komisję w celu stworzenia grup określonych w drugim akapicie ust. 1 są uznanymi specjalistami pod względem wiedzy, umiejętności i szerokiego doświadczenia w dziedzinie dotyczącej kwestii, którymi zajmować ma się dana grupa.
d) W przypadkach innych niż określone w lit. a), b) i c), w celu uwzględnienia w sposób zrównoważony różnych podmiotów gospodarczych z sektora badań, Komisja wyznacza niezależnych ekspertów z umiejętnościami i wiedzą odpowiednimi do powierzonych im zadań.
W tym celu Komisja opiera się na zaproszeniach do składania wniosków od osób indywidualnych oraz zaproszeniach adresowanych do instytucji badawczych w związku z ustanowieniem list odpowiednich kandydatów lub może, jeśli uzna to za właściwe, wybrać osobę spoza listy, lecz posiadającą właściwe umiejętności.
3.
Wyznaczając niezależnego eksperta, Komisja zapewnia, że ten ekspert nie staje w obliczu konfliktu interesów w odniesieniu do spraw, w związku z którymi wymagana jest jego opinia.
W tym celu Komisja wymaga od ekspertów podpisania deklaracji stwierdzającej, że nie istnieje żaden konflikt interesów w czasie ich wyznaczania, i zobowiązującej ich do powiadomienia Komisję, jeśli taki konflikt powstanie w trakcie pełnienia przez nich obowiązków.
Artykuł 12
Umowy i porozumienia konsorcjum
1.
Komisja zawiera umowę dla każdego wybranego wniosku o działanie pośrednie.
Taka umowa jest sporządzona zgodnie z przepisami szóstego programu ramowego i w zgodzie z niniejszym rozporządzeniem, biorąc pod uwagę cechy różnych instrumentów programu.
Aby uprościć zawieranie umów, Komisja, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych stron z Państw Członkowskich oraz państw stowarzyszonych, przygotuje wzorcową umowę.
2.
Umowa ustanawia prawa i obowiązki wszystkich uczestników zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności przepisy dotyczące monitorowania działania pośredniego pod względem naukowym, technologicznym i finansowym, uaktualniania jego celów, zmian członków konsorcjum, płatności wspólnotowego wsparcia finansowego oraz, gdzie właściwe, warunków zakwalifikowania wszystkich niezbędnych wydatków, jak również zasady upowszechniania i wykorzystania.
Umowa, podpisana między Komisją i wszystkimi uczestnikami działania pośredniego, wchodzi w życie z dniem podpisania przez Komisje i koordynatora.
Inni uczestnicy określeni w umowie przystępują do niej zgodnie z jej warunkami, przyjmując prawa i obowiązki uczestników.
Każdy uczestnik, przystępujący do istniejącego działania pośredniego, przystępuje do umowy oraz przyjmuje prawa i obowiązki uczestników wobec Wspólnoty.
3.
W celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty w umowie uwzględnione są odpowiednie kary, określone między innymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [7].
4.
Zawarcie umowy nie ma wpływu na prawo Komisji do przyjęcia decyzji o windykacji, podlegającej wykonaniu zgodnie z art. 256 Traktatu, w celu otrzymania zwrotu sum należnych od uczestników.
Przed przyjęciem tego rodzaju decyzji Komisja zwróci się o do uczestników o przekazanie uwag przed wyznaczoną datą.
5.
Uczestnicy działania pośredniego podpiszą porozumienie o konsorcjum, chyba że ustalono inaczej w zaproszeniu do składania wniosków.
Komisja publikuje niewiążące wytyczne w sprawie punktów, które mogą być zawarte w porozumieniu konsorcjum, takie jak:
a) wewnętrzna organizacja konsorcjum;
b) uzgodnienia dotyczące praw własności intelektualnej;
c) rozstrzygnięcie wewnętrznych sporów odnoszących się do porozumienia konsorcjum.
W tym celu Komisja konsultuje się zainteresowanymi stronami z Państw Członkowskich i państw stowarzyszonych.
Artykuł 13
Realizacja działań pośrednich
1.
Konsorcjum realizuje działanie pośrednie i przyjmuje w tym celu wszystkie niezbędne i uzasadnione środki.
Wspólnotowe wsparcie finansowe jest wypłacane na rzecz koordynatora.
Koordynator zarządza wspólnotowym wsparciem finansowym w zakresie jego przydziału uczestnikom oraz działaniami zgodnymi z umową i decyzjami przyjętymi przez konsorcjum zgodnie z procedurami wewnętrznymi ustanowionymi w porozumieniu konsorcjum.
Uczestnicy powiadamiają Komisję o każdym przypadku, który może mieć wpływ na realizację działania pośredniego oraz na prawa Wspólnoty, włączając w to zmianę porozumienia konsorcjum.
2.
Techniczna realizacja działania pośredniego należy do wspólnych obowiązków wszystkich uczestników.
Każdy uczestnik jest także odpowiedzialny za wykorzystanie wspólnotowego wsparcia finansowego w części odpowiedniej do jego udziału w projekcie, maksymalnie do sumy całkowitych płatności, które otrzymał.
W przypadku gdyby uczestnik naruszył umowę i w przypadku gdyby konsorcjum nie zadośćuczyniło temu naruszeniu, Komisja może, w ostateczności i jeśli wszystkie inne podejścia zostały zbadane, postawić uczestników odpowiedzialnych przed następującymi okolicznościami:
a) Niezależnie od odpowiednich działań podejmowanych w stosunku do uczestnika naruszającego porozumienie, Komisja może żądać od pozostałych uczestników realizacji działania pośredniego.
b) W przypadku gdy realizacja nie jest możliwa lub gdy pozostali uczestnicy odmawiają przestrzegania lit. a), Komisja może zakończyć umowę i odzyskać wspólnotowe wsparcie finansowe.
Prowadząc dochodzenie w sprawie niekorzystnych warunków finansowych, Komisja uwzględnia prace już podjęte i otrzymane wyniki i w ten sposób ustanawia wielkość długu.
c) W części dotyczącej długu określonego zgodnie z lit. b), który powstaje w stosunku do uczestnika naruszającego porozumienie, Komisja może podzielić go między pozostałych uczestników na podstawie udziału każdego z uczestników w zatwierdzonych wydatkach, do wysokości sumy wspólnotowego wsparcia finansowego, które każdy z uczestników jest uprawniony otrzymać.
W przypadku gdy uczestnikiem jest organizacja międzynarodowa, organ publiczny lub podmiot prawny, których uczestnictwo w działaniu pośrednim jest zagwarantowane przez Państwo Członkowskie lub państwo stowarzyszone, taki uczestnik jest odpowiedzialny wyłącznie za swój własny dług i nie ponosi odpowiedzialności za długi żadnego z pozostałych uczestników.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się do działań pośrednich, realizowanych za pomocą środków lub instrumentów, takich jak szczególne programy badawcze dla MŚP, działania wspierające rozwój i mobilność zasobów ludzkich, oraz jeśli jest to należycie uzasadnione, szczególnych działań wsparcia.
4.
Koordynator prowadzi rachunkowość, umożliwiając ustalenie, jaka część funduszy wspólnotowych została przeznaczona dla każdego z uczestników na cele projektu.
Co rok koordynator przekazuje tę informację Komisji.
5.
W przypadku gdy kilka podmiotów prawnych tworzy jeden podmiot prawny, działający jako jeden uczestnik, zgodnie z art. 5 ust. 4, taki podmiot prawny przyjmuje obowiązki określone w ust. 1, ust. 2 lit. a) oraz ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu.
Zobowiązania jego członków są określone zgodnie z prawem, na mocy którego ten wspólny podmiot prawny został ustanowiony.
Artykuł 14
Wspólnotowe wsparcie finansowe
1.
Zgodnie z załącznikiem III do szóstego programu ramowego oraz w granicach ram wspólnotowych dla pomocy państwa na rzecz badań i rozwoju [8] wspólnotowe wsparcie finansowe może przyjąć następującą postać:
a) W przypadku sieci doskonałości przyjmuje formę stałej dotacji na rzecz integracji, na podstawie wspólnego programu działalności.
Wysokość dotacji obliczana jest przy uwzględnieniu stopnia integracji, liczby naukowców, których wszyscy uczestnicy zamierzają integrować, cechy danej dziedziny badań oraz wspólnego programu działalności.
Wspomniana dotacja jest wypłacana na podstawie wyników, w następstwie bieżącej realizacji wspólnego programu działalności i pod warunkiem że wydatki potwierdzone przez zewnętrznego audytora lub, w przypadku instytucji publicznych, właściwego urzędnika publicznego są wyższe niż całkowita dotacja.
b) Dla niektórych działań wspierających rozwój zasobów ludzkich i mobilności oraz dla niektórych szczególnych działań wsparcia, z wyjątkiem działań pośrednich określonych w art. 9 ust. 2 lit. b), wsparcie może przyjąć formę płatności zryczałtowanych.
c) Dla projektów zintegrowanych oraz dla innych instrumentów, z wyjątkiem określonych w lit. a) i b) oraz działań pośrednich określonych w art. 9 ust. 2 lit. b), wsparcie przyjmuje postać dotacji do budżetu, obliczonej jako udział procentowy budżetu, określonego przez uczestników, jako niezbędny do prowadzenia działania pośredniego, dostosowanego do rodzaju działania oraz przy uwzględnieniu modelu kosztów przyjętego przez zainteresowanego uczestnika.
Wydatki konieczne do realizacji działania pośredniego są potwierdzone przez zewnętrznego audytora lub w przypadku instytucji publicznych właściwego urzędnika publicznego.
2.
Konieczne wydatki są określone zgodnie z art. 12 ust. 2 akapit pierwszy i muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą być rzeczywiste, ekonomiczne oraz niezbędne do realizacji działania pośredniego;
b) muszą być ustalone zgodnie ze zwyczajnymi zasadami rachunkowości indywidualnego uczestnika;
c) muszą być odnotowane w rachunkowości uczestników lub w przypadku zasobów stron trzecich, określonych w art. 8 ust. 2 akapit trzeci, w odpowiednich dokumentach finansowych tych stron trzecich;
d) nie podlegają podatkom pośrednim, cłom i oprocentowaniu, a także nie mogą przynosić zysków.
Na zasadzie odstępstwa od rzeczywistych zasad i za zgodą uczestników umowa może określać stawki przeciętne współudziału finansowego Wspólnoty ze względu na rodzaj wydatków lub ustalonych ryczałtów, jak również wartość ze względu na działalność, która jest zbliżona do przewidzianych wydatków.
3.
Koszty zarządu konsorcjum są zwracane w wysokości do 100 % kosztów poniesionych i obejmują koszty zaświadczenia o kontroli.
W tym przypadku podmioty prawne, które uczestniczą w działaniu pośrednim na podstawie kosztów dodatkowyh, mogą żądać zwrotu pełnych poniesionych przez nie kosztów zarządu, o ile przedstawią szczegółowe dowody ich poniesienia.
Umowy określają maksymalny odsetek kosztów zarządu w odniesieniu do wkładu wspólnotowego.
Konsorcjum rezerwuje na koszty zarządu kwotę nieprzekraczającą 7 %.
Artykuł 15
Zmiany w zasadach członkostwa konsorcjum
1.
Konsorcjum może z własnej inicjatywy zmodyfikować zasady członkostwa oraz w szczególności może je rozszerzyć, tak aby członkostwo objęło każdy podmiot prawny przyczyniający się do realizacji działania pośredniego.
Wycofanie się uczestnika nie ma wpływu na prawa dostępu na podstawie art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2.
Konsorcjum musi powiadomić Komisję o wszelkich zmianach dotyczących zasad członkostwa. Komisja może wnieść sprzeciw do tych zmian w ciągu sześciu tygodni od otrzymania powiadomienia.
Nowi uczestnicy przystępują do umowy zgodnie z warunkami określonymi w art. 12 ust. 2.
2.
Wspólny program działalności w przypadku sieci doskonałości lub realizacji planu projektu zintegrowanego określa, jakie zmiany w członkostwie konsorcjum wymagają wcześniejszej publikacji dodatkowego zaproszenia.
Konsorcjum publikuje dodatkowe zaproszenie oraz obwieszcza je powszechnie, wykorzystując szczególne wsparcie informacyjne, przede wszystkim strony internetowe szóstego programu ramowego, specjalistyczne czasopisma i broszury, krajowe punkty kontaktowe utworzone przez Państwa Członkowskie oraz państwa stowarzyszone w celu informowania i wspierania.
Konsorcjum ocenia oferty w świetle kryteriów regulujących ocenę i wybór działania pośredniego, określonych zgodnie z art. 10 ust. 4 i 5, przy pomocy niezależnych ekspertów wyznaczonych przez konsorcjum na podstawie kryteriów określonych w art. 11 ust. 2 lit. b).
Późniejszych zmian zasad konsorcjum dokonuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1 akapit trzeci.
Artykuł 16
Dodatkowe wsparcie finansowe
Komisja może zwiększyć wspólnotowe wsparcie finansowe dla działania pośredniego już rozpoczętego, w celu zwiększenia jego zakresu, tak aby objąć nim nowe działalności, które mogą dotyczyć nowych uczestników.
Komisja czyni tak w przypadku działania pośredniego określonego w art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. c) w drodze zaproszenia do składania dodatkowych wniosków, które Komisja publikuje i ogłasza zgodnie z art. 9 ust. 4 i które może być ograniczone, jeśli jest to konieczne, do działań pośrednich już realizowanych. Komisja ocenia i wybiera takie wnioski na podstawie art. 10.
Artykuł 17
Działalność konsorcjum na rzecz stron trzecich
W przypadku gdy umowa uwzględnia możliwość przedsięwzięcia wszystkich bądź niektórych działalności konsorcjum na rzecz stron trzecich, konsorcjum zapewnia, że fakt ten jest należycie podany do publicznej wiadomości, zgodnie, gdzie to właściwe, z umową.
Konsorcjum ocenia i wybiera spośród wszystkich wniosków otrzymanych od stron trzecich, zgodnie z zasadami przejrzystości, sprawiedliwości oraz bezstronności, a także zgodnie z zasadami umowy.
Artykuł 18
Monitorowanie i kontrola naukowa, technologiczna i finansowa
1.
Działania pośrednie, do których Wspólnota wnosi wkład, są okresowo oceniane przez Komisję na podstawie sprawozdań z postępu prac, które obejmują również realizację planu wykorzystania oraz upowszechnienia wiedzy dostarczonej przez uczestników zgodnie z warunkami umowy.
W procesie monitorowania sieci doskonałości, projektów zintegrowanych oraz, w miarę potrzeby, innych działań pośrednich Komisja jest wspomagana przez niezależnych ekspertów wyznaczonych zgodnie z art. 11 ust. 2.
Komisja gwarantuje, że wszystkie informacje dotyczące istniejącego know-how oraz wiedzy oczekiwanej bądź nabytej podczas realizacji działania pośredniego, które otrzymuje, są traktowane poufnie.
2.
Zgodnie z umową Komisja podejmuje wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia, że cele działania pośredniego są osiągnięte z odpowiednim uwzględnieniem interesów finansowych Wspólnoty.
W przypadku gdy warunki niniejszego rozporządzenia lub umowy zostały naruszone Komisja może, w miarę potrzeby, ze względu na powyższe interesy dostosować wspólnotowe wsparcie finansowe lub zawiesić działanie pośrednie.
3.
Komisja lub każdy upoważniony przez nią przedstawiciel ma prawo prowadzić kontrolę naukową, technologiczną lub finansową uczestnika, w celu zapewnienia, że działanie pośrednie jest lub zostało wykonane zgodnie z określonymi warunkami i zgodnie z zasadami umowy.
Umowa określa warunki, na mocy których uczestnicy mogą sprzeciwić się kontroli technologicznej w zakresie wykorzystania i upowszechniania wiedzy, przeprowadzanej przez upoważnionych przedstawicieli Komisji.
4.
Na podstawie art. 248 ust. 2 Traktatu Trybunał Obrachunkowy może zweryfikować wykorzystanie wspólnotowego wsparcia finansowego.
Artykuł 19
Informacje udostępniane Państwom Członkowskim i państwom stowarzyszonym
Komisja udostępnia każdemu Państwu Członkowskiemu lub państwu stowarzyszonemu, na jego żądanie, informacje na temat wiedzy wynikłej z prac prowadzonych w ramach działania pośredniego, pod warunkiem że takie informacje są właściwe dla polityki publicznej, chyba że uczestnik przedstawi uzasadnione argumenty przeciwko takiemu działaniu.
Pod żadnym pozorem udostępnienie informacji nie przenosi żadnych praw czy obowiązków Komisji oraz uczestników określonych w art. 21—28 na Państwo Członkowskie lub państwo stowarzyszone, które otrzymało taka informację.
Dopóki takie informacje ogólne nie zostaną upublicznione lub udostępnione przez uczestników lub zakomunikowane bez ograniczeń poufności, Państwa Członkowskie oraz państwa stowarzyszone stosują się do obowiązku Komisji o zachowaniu poufności, ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 20
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
Komisja zapewnia, że podczas realizacji działań pośrednich interesy finansowe Wspólnoty są chronione przez skuteczne kontrole oraz środki odstraszające, a także, jeśli wykryto nieprawidłowości, przez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz (Euratom, WE) nr 2185/96 [9] oraz z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999 [10].
ROZDZIAŁ III
ZASADY UPOWSZECHNIANIA I WYKORZYSTANIA
Artykuł 21
Własność wiedzy
1.
Wiedza powstała z prac prowadzonych w ramach działań pośrednich jest własnością Wspólnoty.
2.
Wiedza powstała z prac prowadzonych w ramach działań pośrednich przewidzianych w art. 9 ust. 2 lit. b) i d) jest własnością Wspólnoty.
Wiedza powstała z prac prowadzonych w ramach innych działań pośrednich jest własnością uczestników kierujących pracami prowadzącymi do uzyskania tej wiedzy.
3.
W przypadku gdy kilku uczestników prowadziło wspólnie prace generujące wiedzę, określone w ust. 2, oraz w przypadku gdy udział każdego z nich nie może być ustalony, wiedza ta jest współwłasnością ich wszystkich.
Określają oni między sobą przydział oraz zasady wykorzystywania wiedzy zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz umowy.
4.
Wiedza powstała z prac prowadzonych w ramach wspólnych lub zbiorowych projektów badawczych jest wspólną własnością MŚP lub ugrupowań przedsiębiorstw, które określają przydział oraz zasady korzystania z własności wiedzy, szczególnie w porozumieniu konsorcjum, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz z umową.
5.
W przypadku gdy osoby zatrudnione przez uczestnika są uprawnione do roszczenia praw do wiedzy, uczestnik podejmuje środki lub osiąga właściwe porozumienie, aby zapewnić, że można korzystać ze wspomnianych praw zgodnie ze zobowiązaniami powstałymi na podstawie niniejszego rozporządzenia i umowy.
6.
W przypadku gdy uczestnik przekaże własność wiedzy, podejmuje on środki lub zawiera umowę w celu przekazania jego zobowiązań, w szczególności dotyczących przyznania cesjonariuszowi praw dostępu, upowszechnienia i wykorzystania wiedzy, na podstawie niniejszego rozporządzenia i umowy.
O ile uczestnik jest zobowiązany przekazać prawa dostępu, powiadamia on Komisję oraz innych uczestników tego samego działania pośredniego o przekazaniu i cesjonariuszu.
Komisja lub inni uczestnicy działania pośredniego mogą wnieść sprzeciw w ciągu 30 dni od daty powiadomienia o powyższym przekazaniu własności.
Komisja może wnieść sprzeciw w stosunku do każdego przekazania stronom trzecim, w szczególności gdy strona trzecia nie została ustanowiona w Państwie Członkowskim lub państwie stowarzyszonym, w przypadku gdy takie przekazanie nie leży w interesie rozwoju konkurencyjności dynamicznej, opartej na wiedzy gospodarki europejskiej lub jest niezgodnie z zasadami etycznymi.
Inni uczestnicy mogą wnieść sprzeciw w stosunku do każdego przekazania własności, pod warunkiem że ma ono niekorzystny wpływ na ich prawa dostępu.
Artykuł 22
Ochrona wiedzy
1.
W przypadku gdy wiedza może mieć zastosowanie przemysłowe lub handlowe jej właściciel uwzględnia jej odpowiednią i skuteczną ochronę, zgodnie z właściwymi przepisami prawa, umową i porozumieniem konsorcjum, a także uwzględnia należycie uzasadnione interesy zainteresowanych uczestników.
2.
Jeśli Komisja uzna za niezbędną ochronę wiedzy w danym kraju i jeśli nie ubiegano się o taką ochronę lub od niej odstąpiono, Komisja może, za zgodą zainteresowanego uczestnika, przyjąć środki ochronne.
W tym przypadku, o ile dotyczy to danego kraju, Wspólnota przejmuje w miejsce uczestnika zobowiązania dotyczące przyznania praw dostępu.
Uczestnik może odmówić, jedynie jeśli może udowodnić, że jego uzasadnione interesy zostałyby znacząco naruszone.
3.
Uczestnik może, niezależnie od rodzaju mediów, opublikować lub zezwolić na publikację danych dotyczących wiedzy, którą posiada, lub wiedzy otrzymanej podczas prac związanych ze wspólnymi lub zbiorowymi projektami badawczymi, pod warunkiem że nie ma to wpływu na ochronę wiedzy.
Komisja i inni uczestnicy tego samego działania pośredniego zostaną wcześniej zawiadomieni o planowanej publikacji.
Kopię publikowanych danych udostępnia im się na wniosek w ciągu 30 dni od złożenia wniosku.
Komisja i inni uczestnicy mogą zgłosić sprzeciw w stosunku do publikacji w ciągu 30 dni od otrzymania danych, jeśli uznają, że może ona wpłynąć niekorzystnie na ochronę ich wiedzy.
Artykuł 23
Wykorzystanie i upowszechnianie wiedzy
1.
Uczestnicy i Wspólnota korzystają lub powodują wykorzystanie posiadanej wiedzy, powstałej w wyniku działań bezpośrednich lub pośrednich, zgodnie z interesami zainteresowanych uczestników.
Uczestnicy, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i umową, określają zasady, w sposób szczegółowy i możliwy do zweryfikowania.
2.
Jeśli upowszechnianie wiedzy nie ma negatywnego wpływu na jej ochronę, uczestnicy zapewniają, że wiedza jest upowszechniana w przeciągu okresu określonego przez Wspólnotę.
W przypadku gdy uczestnicy nie zdołają tego zrobić, Komisja może upowszechnić wiedzę.
Należy przy tym uwzględnić następujące czynniki:
a) konieczność ochrony prawa własności intelektualnej;
b) korzyści szybkiego upowszechnienia, np. w celu uniknięcia powielania wysiłków badawczych i uzyskania synergii między działaniami pośrednimi;
c) poufność;
d) uzasadnione interesy uczestników.
Artykuł 24
Udostępnianie wiedzy powstałej w wyniku działań bezpośrednich
Wiedza powstała w wyniku działań bezpośrednich może być udostępniona jednej lub więcej zainteresowanym podmiotom prawnym, w szczególności, tym, które zostały utworzone w Państwie Członkowskim lub państwie stowarzyszonym, pod warunkiem że wspomniane podmioty prawne podejmują się użycia wiedzy, albo zagwarantowania jej użycia.
Taka dostępność wiedzy podlega odpowiednim warunkom ustanowionym i opublikowanym przez Komisję, w szczególności dotyczącym uiszczenia opłat.
Artykuł 25
Zasady dotyczące praw dostępu w działaniach pośrednich
1.
Prawa dostępu, zgodnie z art. 26 i 27, przyznaje się na pisemną prośbę.
Przyznanie praw dostępu można uzależnić od zawarcia szczególnego porozumienia, którego celem jest zapewnienie, że prawa te są wykorzystywane wyłącznie zgodnie z planowanymi celami oraz od podjęcia odpowiednich zobowiązań w odniesieniu do poufności.
Uczestnicy mogą również zawierać umowy, szczególnie w celu przyznania dodatkowych lub bardziej przychylnych praw dostępu, włączając w to prawa dostępu dla stron trzecich, w szczególności dla przedsiębiorstw stowarzyszonych z uczestnikami, lub określających wymogi mające zastosowanie do praw dostępu, ale także nieograniczające tych ostatnich.
Takie porozumienia są zgodne z zasadami konkurencji.
Komisja może sprzeciwić się każdemu przyznaniu praw dostępu stronom trzecim, w szczególności tym niemającym siedziby w Państwach Członkowskich lub Państwach Stowarzyszonych, jeśli takie przyznanie nie leży w interesie rozwoju konkurencyjności dynamicznej, opartej na wiedzy gospodarki europejskiej lub jest niezgodne z zasadami etycznymi.
2.
Prawa dostępu do istniejącego know-how przyznaje się, pod warunkiem że dany uczestnik ma prawo je przyznać.
3.
Uczestnik może wyraźnie wykluczyć szczególne istniejące know-how z obowiązku udostępniania praw, w drodze pisemnego porozumienia między uczestnikami, zanim zainteresowany uczestnik podpisze umowę lub zanim nowy uczestnik przystąpi do działania pośredniego.
Inni uczestnicy mogą odmówić swojej zgody, tylko w przypadku gdy mogą udowodnić, że realizacja działania pośredniego lub ich uzasadnione interesy zostałyby w ten sposób znacząco naruszone.
4.
Z wyjątkiem przypadków gdy uczestnik przyznający prawa dostępu wyrazi zgodę, takie prawa nie uprawniają do przyznawania sublicencji.
Artykuł 26
Prawa dostępu do przeprowadzenia działania pośredniego
1.
Uczestnicy tego samego działania pośredniego korzystają z praw dostępu do wiedzy powstałej w wyniku prac prowadzonych w ramach działania pośredniego i istniejącego know-how, pod warunkiem że wiedza lub istniejące know-how jest konieczne do przeprowadzenia ich prac w ramach tego działania pośredniego.
Prawa dostępu do wiedzy przyznaje się nieodpłatnie.
Prawa dostępu do istniejącego know-how przyznaje się przed podpisaniem umowy, również nieodpłatnie, chyba że uzgodniono inaczej.
2.
Z zastrzeżeniem ich uzasadnionych interesów zakończenie udziału danego uczestnika nie wpływa na obowiązki przyznania praw dostępu na podstawie ust. 1 w stosunku do innych uczestników tego samego działania pośredniego do czasu jego zakończenia.
Artykuł 27
Prawa dostępu w celu wykorzystania
1.
Uczestnicy tego samego działania pośredniego korzystają z praw dostępu do wiedzy powstałej w wyniku prac prowadzonych w ramach działania pośredniego oraz do istniejącego know-how, o ile ta wiedza lub istniejące know-how jest konieczne w celu wykorzystania ich własnej wiedzy.
Prawa dostępu przyznaje się przed podpisaniem umowy nieodpłatnie, chyba że ustalono inaczej.
Prawa dostępu do istniejącego know-how przyznaje się zgodnie ze sprawiedliwymi i niedyskryminującymi warunkami.
2.
Z zastrzeżeniem uzasadnionych interesów uczestników prawa dostępu można żądać na warunkach określonych w ust. 1 w ciągu dwóch lat po zakończeniu działania pośredniego lub po zakończeniu udziału danego uczestnika, którykolwiek z tych terminów nastąpi wcześniej, chyba że istnieje przepis o dłuższym okresie.
Artykuł 28
Zobowiązania niezgodne lub ograniczające
1.
Uczestnicy nie podejmują żadnych zobowiązań niezgodnych z obowiązkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Uczestnicy tego samego działania pośredniego są niezwłocznie informowani przez uczestnika zobligowanego do przyznania praw dostępu o wszelkich ograniczeniach przyznania praw dostępu do istniejącego know-how, o wszystkich obowiązkach przyznania praw do wiedzy lub o wszystkich ograniczeniach, które mogą wpłynąć znacząco na przyznanie praw dostępu, w odpowiednim przypadku.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 2322/2002 (Euratom)
z dnia 5 listopada 2002 r.
dotyczące zasad uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów w realizacji szóstego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2002–2006)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szósty program ramowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniający się także do utworzenia Europejskiego Obszaru Badań (2002–2006) ("szósty program ramowy"), został przyjęty decyzją Rady 2002/668/Euratom [4].
Zasady finansowego wkładu Wspólnoty muszą zostać uzupełnione innymi przepisami, ustanowionymi zgodnie z art. 7 Traktatu.
(2) Przepisy te powinny pasować do spójnych i przejrzystych ram, które w pełni uwzględnią cele i cechy charakterystyczne instrumentów określonych w załączniku III do programu szczegółowego (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej, przyjętego decyzją Rady 2002/837/Euratom [5], celem zagwarantowania najbardziej skutecznego wdrożenia.
(3) Zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów powinny uwzględniać charakter badań (włączając demonstrację) i działania szkoleniowe w dziedzinie energii jądrowej.
Ponadto mogą się one różnić w zależności od tego, czy uczestnik ma siedzibę w Państwie Członkowskim, w państwie stowarzyszonym, w kraju kandydującym lub w państwie trzecim, oraz w zależności od jego struktury prawnej, a mianowicie, czy jest to organizacja krajowa, międzynarodowa, organizacja o znaczeniu europejskim lub czy jest to stowarzyszenie utworzone przez uczestników.
(4) Zgodnie z szóstym programem ramowym uczestnictwo osób prawnych z państw trzecich powinno zostać przewidziane zgodnie z celami współpracy międzynarodowej, szczególnie zawartymi w art. 101 Traktatu.
(5) Organizacje międzynarodowe mające na celu rozwój współpracy w dziedzinie badań w Europie i które w większości utworzone są z Państw Członkowskich lub państw stowarzyszonych, przyczyniają się do utworzenia Europejskiego Obszaru Badawczego.
Dlatego też powinny być zachęcane do uczestnictwa w szóstym programie ramowym.
(6) Działania wynikające z szóstego programu ramowego powinny być prowadzone zgodnie z zasadami etycznymi, włączając zasady określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, oraz powinny dążyć do poprawy informacji oraz dialogu ze społeczeństwem, a także do zwiększenia roli kobiet w badaniach.
(7) Wspólne Centrum Badawcze uczestniczy w pośrednich działaniach w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego na takich samych zasadach jak osoby prawne ustanowione w Państwach Członkowskich.
(8) Działania wynikające z szóstego programu ramowego powinny być zgodne z interesami finansowymi Wspólnoty oraz powinny ochraniać te interesy.
Odpowiedzialność Komisji dotycząca wdrożenia programu ramowego oraz jego programów szczegółowych dotyczy również finansowych aspektów z nich wynikających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów w badaniach prowadzonych w zakresie szóstego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniającego się także do utworzenia Europejskiego Obszaru Badań (2002–2006) (zwanego dalej "szóstym programem ramowym").
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "działanie w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego" oznacza jedno z działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, łącznie z działaniami demonstracyjnymi oraz działaniami szkoleniowymi, opisanymi w załącznikach I i III do szóstego programu ramowego;
2) "działanie bezpośrednie" oznacza działanie w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego podjęte przez Wspólne Centrum Badawcze (zwane dalej "WCB") w celu realizacji zadań powierzonych mu na mocy szóstego programu ramowego;
3) "działanie pośrednie" oznacza działanie w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego podjęte przez jednego lub więcej uczestników za pomocą instrumentu szóstego programu ramowego;
4) "instrumenty" oznaczają mechanizmy dotyczące pośredniej interwencji Wspólnoty, jak ustanowiono w załączniku III do programu szczegółowego (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej;
5) "umowa" oznacza porozumienie między Wspólnotą a uczestnikami dotyczące wyników pośredniego działania ustanawiającego prawa i obowiązki między Wspólnotą i uczestnikami z jednej strony oraz między uczestnikami takiego pośredniego działania z drugiej strony;
6) "umowa konsorcjum" oznacza umowę, którą uczestnicy działań pośrednich zawierają między sobą w celu ich wdrożenia.
Umowa taka nie wpływa na zobowiązania uczestników w stosunku do Wspólnoty oraz siebie nawzajem wynikające z niniejszego rozporządzenia lub umowy;
7) "uczestnik" oznacza osobę prawną wnoszącą wkład w działania pośrednie i posiadającą prawa i obowiązki w odniesieniu do Wspólnoty zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z umową;
8) "osoba prawna" oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną ustanowioną na mocy prawa krajowego miejsca jej ustanowienia, na mocy prawa wspólnotowego lub prawa międzynarodowego, posiadającą osobowość prawną oraz uprawnioną do posiadania wszelkich praw i obowiązków we własnym imieniu;
9) "konsorcjum" oznacza wszystkich uczestników tych samych działań pośrednich;
10) "koordynator" oznacza uczestnika wyznaczonego przez uczestników w tym samym działaniu pośrednim i zaakceptowanego przez Komisję, mającego szczególne dodatkowe zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia oraz umowy;
11) "organizacja międzynarodowa" oznacza osobę prawną pochodzącą ze stowarzyszenia państw, innych niż wspólnotowe, utworzoną na mocy Traktatu lub podobnego aktu, posiadającą wspólne instytucje oraz międzynarodową osobowość prawną inną niż ta posiadana przez Państwa Członkowskie;
12) "międzynarodowa europejska organizacja interesów" oznacza organizację międzynarodową, której większość członków stanowią Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej lub państwa stowarzyszone oraz której głównym celem jest wspieranie europejskiej współpracy naukowej i technologicznej;
13) "stowarzyszony kraj kandydujący" oznacza kraj stowarzyszony uznawany przez Wspólnotę jako kandydat do przystąpienia do Unii Europejskiej;
14) "państwo stowarzyszone" oznacza państwo, które jest stroną w międzynarodowej umowie z Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, zgodnie z warunkami lub na zasadzie, według której wnosi ono finansowy wkład do całego lub części szóstego programu ramowego;
15) "państwo trzecie" oznacza państwo, które nie jest Państwem Członkowskim ani państwem stowarzyszonym;
16) "Europejskie Ugrupowanie Interesów Gospodarczych (EUIG)" oznacza osobę prawną, utworzoną zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2137/85 [6];
17) "budżet" oznacza plan finansowy szacujący wszelkie środki i wydatki potrzebne w celu przeprowadzenia działań pośrednich;
18) "nieprawidłowość" oznacza naruszenie przepisu prawa wspólnotowego lub naruszenie zobowiązania umownego, wynikające z działania lub zaniechania osoby prawnej, które powoduje lub powodowałoby naruszenie nieuzasadnionymi wydatkami ogólnego budżetu Unii Europejskiej lub budżetów przez nią zarządzanych;
19) "istniejące know-how" oznacza informacje, posiadane przez uczestników przed zawarciem umowy lub nabyte równolegle z nią, a także prawa autorskie lub prawa odnoszące się do takich informacji w następstwie wniosków lub wystawienia patentów, projektów, odmian roślin, dodatkowych świadectw ochronnych lub podobnych form zabezpieczenia;
20) "wiedza" oznacza wyniki, łącznie z informacjami dotyczącymi ich ewentualnej ochrony, uzyskane w następstwie działań bezpośrednich i pośrednich, a także prawa autorskie odnoszące się do takich wyników w następstwie wniosków lub wystawienia patentów, projektów, odmian roślin, dodatkowych świadectw ochronnych lub podobnych form zabezpieczenia;
21) "upowszechnianie" oznacza ujawnianie wiedzy poprzez wszelkie stosowne środki inne niż publikacja, wynikające z formalności dotyczących ochrony wiedzy;
22) "wykorzystanie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wykorzystanie wiedzy w działalności badawczej lub w celu rozwinięcia, stworzenia i wprowadzenia do obrotu produktu lub procesu lub w celu stworzenia i dostarczenia usługi;
23) "program pracy" oznacza plan sporządzony przez Komisję w celu wdrożenia programu szczegółowego;
24) "wspólny program działań" oznacza działania podejmowane przez uczestników, które są wymagane w celu wdrożenia sieci doskonałości;
25) "plan wdrożenia" oznacza wszelkie działania podejmowane przez uczestników w ramach zintegrowanego projektu;
26) "podmiot publiczny" oznacza podmiot sektora publicznego lub osobę prawną podlegającą prawu prywatnemu, świadczącą usługi publiczne, z odpowiednimi gwarancjami finansowymi.
Artykuł 3
Niezależność
1.
Dwie osoby prawne są od siebie niezależne do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy nie występują między nimi relacje natury kontrolnej.
Relacja natury kontrolnej istnieje, w przypadku gdy jedna osoba prawna bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą lub gdy jedna osoba prawna podlega tej samej bezpośredniej lub pośredniej kontroli podobnie jak ta druga.
Kontrola może w szczególności powodować:
a) bezpośrednie lub pośrednie posiadanie więcej niż 50 % wartości nominalnej wyemitowanego kapitału akcyjnego osoby prawnej lub większości praw głosu akcjonariuszy lub jednostek stowarzyszonych danej osoby prawnej;
b) bezpośrednie lub pośrednie faktyczne lub prawne posiadanie uprawnień decyzyjnych w takiej osobie prawnej.
2.
Bezpośrednie lub pośrednie posiadanie więcej niż 50 % wartości nominalnej wyemitowanego kapitału akcyjnego osoby prawnej lub większości praw głosu akcjonariuszy lub jednostek stowarzyszonych danej osoby prawnej przez publiczne korporacje inwestycyjne, inwestorów instytucjonalnych lub spółki kapitału podwyższonego ryzyka i fundusze nie stanowi relacji natury kontrolnej.
3.
Własność lub nadzór nad osobami prawnymi przez ten sam podmiot publiczny nie powoduje relacji natury kontrolnej między nimi.
ROZDZIAŁ II
UDZIAŁ W DZIAŁANIACH POŚREDNICH
Artykuł 4
Zakres i zasady ogólne
1.
Zasady wymienione w niniejszym rozdziale mają zastosowanie do uczestnictwa osób prawnych w działaniach pośrednich.
Zasady stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych zasad w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego zgodnie z tematycznym obszarem priorytetowym "Badania energii syntezy jądrowej" programu szczegółowego (Euratom) badań i działań szkoleniowych w zakresie energii jądrowej określonych w rozdziale III.
2.
Każda osoba prawna biorąca udział w działaniach pośrednich może otrzymać wsparcie finansowe Wspólnoty, z zastrzeżeniem przepisów art. 6 i 7.
3.
Każda osoba prawna prowadząca działalność w państwie stowarzyszonym może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach oraz posiada te same prawa i obowiązki, jakie posiada osoba prawna prowadząca działalność w Państwie Członkowskim, z zastrzeżeniem przepisów art. 5.
4.
WCB może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach oraz posiada te same prawa i obowiązki, jakie posiada osoba prawna prowadząca działalność w Państwie Członkowskim.
5.
Każda międzynarodowa europejska organizacja interesów może uczestniczyć w działaniach pośrednich na tych samych zasadach oraz posiada te same prawa i obowiązki, jakie posiada osoba prawna prowadząca działalność w Państwie Członkowskim zgodnie z porozumieniem w sprawie siedziby.
6.
Programy pracy mogą określać i ograniczać udział osób prawnych w działaniach pośrednich zgodnie z ich działalnością i rodzajem oraz zgodnie z zastosowanym instrumentem oraz mogą uwzględniać cele szczegółowego szóstego programu ramowego.
Artykuł 5
Minimalna liczba uczestników oraz miejsce ich ustanowienia
1.
Programy pracy określają minimalną liczbę uczestników wymaganą dla każdego działania pośredniego, a także ich miejsce ustanowienia, zgodnie z charakterem instrumentu oraz celami działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego.
2.
Odnośnie do sieci doskonałości i zintegrowanych projektów minimalna liczba uczestników nie jest mniejsza niż trzy niezależne osoby prawne ustanowione w trzech różnych Państwach Członkowskich lub państwach stowarzyszonych, z których przynajmniej dwa są Państwami Członkowskimi lub stowarzyszonymi krajami kandydującymi.
3.
Szczególne działania wspierające oraz działania na rzecz zasobów ludzkich i mobilności, z wyjątkiem sieci kształcenia badawczego, mogą być prowadzone przez jedną osobę prawną.
W przypadku gdy program pracy zakłada minimalną liczbę, która jest większa lub równa dwóm osobom prawnym działającym w tylu Państwach Członkowskich lub państwach stowarzyszonych, niniejsza liczba jest ustalana zgodnie z warunkami przewidzianymi w ust. 4.
4.
Dla instrumentów innych niż te objęte ust. 2 i 3 minimalna liczba uczestników nie jest mniejsza niż jedna niezależna osoba prawna ustanowiona w dwóch różnych Państwach Członkowskich lub państwach stowarzyszonych, z których przynajmniej jedno jest Państwem Członkowskimi lub stowarzyszonym krajem kandydującym.
5.
EUIG lub jakakolwiek inna osoba prawna ustanowiona w Państwie Członkowskim lub państwie stowarzyszonym na mocy prawa krajowego, która składa się z niezależnych osób prawnych spełniających kryteria niniejszego rozporządzenia, może być jedynym uczestnikiem w działaniu pośrednim, pod warunkiem iż jego skład zgodny jest z warunkami ustalonymi zgodnie z przepisami ust. 1–4.
Artykuł 6
Uczestnictwo osób prawnych z państw trzecich
1.
Z zastrzeżeniem innych ograniczeń, które mogą być określone w programie pracy programu szczegółowego, każda osoba prawna działająca w państwie trzecim może uczestniczyć w działaniach w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, poza minimalną liczbą uczestników ustaloną zgodnie z warunkami art. 5, jeśli takie uczestnictwo jest przewidziane zgodnie z działaniami w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego lub jeśli jest niezbędne w celu przeprowadzenia działań pośrednich.
2.
Każda osoba prawna działająca w państwie trzecim może otrzymać wsparcie finansowe Wspólnoty, jeśli zostało to przewidziane zgodnie z działaniami w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego lub jeśli jest to istotne w celu przeprowadzenia działań pośrednich.
Artykuł 7
Udział organizacji międzynarodowych
Każda organizacja międzynarodowa inna niż międzynarodowe europejskie organizacje interesów, określone w art. 4 ust. 5, może wziąć udział w działaniach w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 6.
Artykuł 8
Warunki odnoszące się do kompetencji technicznych i zasobów
1.
Uczestnicy posiadają wiedzę i kompetencje techniczne wymagane dla przeprowadzenia działań pośrednich.
2.
W chwili przedstawienia swojego wniosku uczestnicy posiadają przynajmniej potencjalne zasoby wymagane w celu przeprowadzenia działań pośrednich i są w stanie określić stosowne źródło takich funduszy udostępnione stronom trzecim, włączając instytucje publiczne.
W toku prac uczestnicy posiadają zasoby, jeśli i gdy są one niezbędne w celu przeprowadzenia działań pośrednich.
Zasoby niezbędne w celu przeprowadzenia działań pośrednich są rozumiane jako zasoby ludzkie, infrastruktura, środki finansowe, w razie potrzeby, własność niematerialna oraz inne zasoby udostępnione stronie trzeciej na podstawie wcześniejszego zobowiązania.
Artykuł 9
Przedkładanie wniosków o działania pośrednie
1.
Wnioski o działania pośrednie są przedkładane zgodnie z warunkami zaproszenia do składania ofert.
Warunki te są wymienione w programach pracy.
Zaproszenia do składania ofert mogą obejmować dwuetapową procedurę oceny.
W tym przypadku, po uzyskaniu pozytywnej oceny planu wniosku w pierwszym etapie, zainteresowani wnioskodawcy są zobowiązani do przedłożenia kompletnego wniosku w drugim etapie.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) szczególnych działań wspierających dotyczących działań osób prawnych określonych w programie pracy;
b) szczególnych działań wspierających składających się z kupna lub usług, podlegających warunkom stosowanym w procedurach udzielania zamówień publicznych;
c) szczególnych działań wspierających o danych cechach charakterystycznych i wartości odnośnie do celów i treści naukowej i technologicznej programu szczegółowego, dla których projekty mogą być przedkładane Komisji, jeśli zostało to przewidziane w programie pracy programu szczegółowego oraz jeśli taki wniosek nie wchodzi w zakres otwartego zaproszenia do składania ofert;
d) szczególnych działań wspierających objętych art. 11.
3.
Komisja może ogłosić zaproszenia do składania deklaracji zainteresowania współpracą w celu udzielenia pomocy dotyczącej dokładnie określonych celów i wymagań, które mogą być zawarte w programach pracy i zaproszeniach do składania ofert.
Jest to bez uszczerbku dla wszelkich późniejszych przepisów przyjętych przez Komisję dotyczących oceny i wyboru wniosków o działania pośrednie.
4.
Zaproszenia do składania deklaracji zainteresowania współpracą oraz zaproszenia do składania ofert są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; zapewnia się ich jak najszerszą publikację, w szczególności wykorzystując strony internetowe szóstego programu ramowego oraz poprzez szczególne kanały informacyjne, takie jak krajowe punkty kontaktowe określone przez Państwa Członkowskie oraz państwa stowarzyszone.
Artykuł 10
Ocena i wybór wniosków o działania pośrednie
1. Wnioski o działania pośrednie, objęte art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. c), są w stosownych przypadkach oceniane zgodnie z następującymi kryteriami:
a) naukowa i technologiczna doskonałość oraz stopień innowacji;
b) zdolność do pomyślnego przeprowadzenia działań pośrednich oraz zapewnienia ich skutecznego zarządzania, ocenianego pod względem zasobów i kompetencji łącznie z przygotowaniem organizacyjnym określonym przez uczestników;
c) przydatność do celów programu szczegółowego;
d) europejska wartość dodana, znaczna ilość zmobilizowanych zasobów oraz wkład do polityki Wspólnoty;
e) jakość planu dotyczącego wykorzystania i rozpowszechniania wiedzy, potencjału związanego ze wspieraniem innowacji oraz jasnego planu związanego z zarządzaniem własnością intelektualną.
2.
W zastosowaniu ust. 1 lit. d) uwzględnione zostaną również następujące kryteria:
a) odnośnie do sieci doskonałości – zakres oraz stopień wysiłków w celu osiągnięcia integracji oraz potencjał sieci do wspierania doskonałości poza jej członkostwem, a także perspektywy trwałej integracji ich potencjału badawczego oraz zasobów po zakończeniu okresu objętego finansowym wsparciem Wspólnoty;
b) odnośnie do zintegrowanych projektów – skala ambicji celów i zdolność zasobów do znacznego wkładu na rzecz wzmocnienia konkurencyjności lub rozwiązywania problemów społecznych;
c) odnośnie do zintegrowanych inicjatyw odnoszących się do infrastruktury – perspektywy długotrwałej kontynuacji inicjatywy po zakończeniu okresu objętego finansowym wsparciem Wspólnoty.
3.
W zastosowaniu ust. 1 i 2 następujące kryteria mogą zostać uwzględnione:
a) współdziałanie z kształceniem na wszystkich poziomach;
b) gotowość i zdolność do zaangażowania się podmiotów spoza badań wspólnotowych oraz opinii publicznej jako całości w celu ułatwienia zwiększenia świadomości i wiedzy oraz zbadania szerszych społecznych następstw proponowanej pracy;
c) działania w celu zwiększenia roli kobiet w badaniach.
4.
Zaproszenie do składania ofert określa, zgodnie z typem wykorzystanych instrumentów lub celów działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, sposób stosowania przez Komisję kryteriów wymienionych w ust. 1.
Niniejsze kryteria oraz kryteria wymienione w ust. 2 i 3 mogą być określone lub uzupełnione w programie pracy, w szczególności biorąc pod uwagę wkład wniosków w działania pośrednie w celu poprawy informacji i dialogu ze społeczeństwem oraz wsparcia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
5.
Wniosek o działania pośrednie, który narusza fundamentalne zasady etyczne lub który nie spełnia warunków wymienionych w programie pracy lub w zaproszeniu do składania ofert nie zostanie wybrany.
Taki wniosek może zostać wyłączony z procedur oceny i selekcji w dowolnym czasie.
Każdy uczestnik, który nieprawidłowo realizował działania pośrednie, może zostać wyłączony z procedury oceny i selekcji w dowolnym czasie, mając na względzie zasadę proporcjonalności.
6.
Komisja ocenia wnioski z pomocą niezależnych ekspertów mianowanych zgodnie z art. 11.
Odnośnie do niektórych szczególnych działań wspierających, w szczególności tych objętych zakresem art. 9 ust. 2, niezależni eksperci są wyznaczani, wyłącznie w przypadku gdy Komisja uzna to za właściwe.
Komisja publikuje listę wyselekcjonowanych ekspertów.
Wszelkie wnioski o działania pośrednie są traktowane przez Komisję jako poufne; Komisja zapewnia, iż zasada poufności jest przestrzegana we wszystkich procedurach oraz że niezależni eksperci są związani niniejszą zasadą.
Wnioski nie są oceniane anonimowo, chyba że zaproszenie do składania ofert stanowi inaczej.
7.
Wnioski o działania pośrednie są wybierane na podstawie wyników oceny z uwzględnieniem dostępnych funduszy Wspólnoty.
Komisja przyjmuje i publikuje wytyczne określające szczegółowe przepisy dotyczące procedur oceny i selekcji.
Artykuł 11
Mianowanie niezależnych ekspertów
1. Komisja wyznacza niezależnych ekspertów celem udzielenia pomocy w procedurze oceny wymaganej zgodnie z szóstym programem ramowym i programem szczegółowym, a także odnośnie do pomocy określonej w art. 10 ust. 6 i w art. 18 ust. 1 akapit drugi.
Komisja może ponadto ustanowić grupy niezależnych ekspertów celem udzielania porad w kwestiach wdrożenia wspólnotowej polityki badań.
2.
Komisja ustanawia niezależnych ekspertów zgodnie z jedną z następujących procedur:
a) niezależni eksperci ustanowieni przez Komisję w celu dokonywania ocen przewidzianych w art. 5 i 6 szóstego programu ramowego i art. 7 ust. 2 programu szczegółowego są wybitnymi osobami w dziedzinie nauki, przemysłu lub polityki, posiadającymi rozległe doświadczenie w sferze badań, polityki badań i programu zarządzania badaniami na poziomie krajowym i międzynarodowym;
b) niezależni eksperci ustanowieni przez Komisję w celu dokonywania ocen wniosków odnośnie do sieci doskonałości oraz zintegrowanych projektów, a także dotyczących monitoringu wybranych projektów są to osoby z dziedziny nauki, przemysłu i/lub posiadające doświadczenie w sferze innowacji, a także wysoki poziom wiedzy oraz które cieszą się międzynarodowym uznaniem w danej specjalistycznej dziedzinie;
c) niezależni eksperci ustanowieni przez Komisję w celu utworzenia grup określonych w ust. 1 akapit drugi są profesjonalistami słynącymi ze swej wiedzy, umiejętności i dużego doświadczenia w dziedzinie lub dotyczącego kwestii, którymi zajmuje się grupa;
d) w przypadkach innych niż te objęte lit. a), b) i c) oraz w celu traktowania różnych podmiotów gospodarczych sektora badawczego w jednakowy sposób Komisja ustanawia niezależnych ekspertów posiadających odpowiednie umiejętności i wiedzę odnośnie do zadań im powierzonych.
W tym celu Komisja opiera się na zaproszeniach odnośnie do składania wniosków przez osoby lub zaproszeniach skierowanych do instytucji badawczych w celu ustalenia list odpowiednich kandydatów lub może, jeśli uzna za właściwe, wybrać osobę posiadającą odpowiednie umiejętności spoza list.
3.
Ustanawiając niezależnego eksperta, Komisja zapewnia, iż dany ekspert nie wchodzi w konflikt interesów w związku ze sprawą, odnośnie do której wymagana jest jego opinia.
W tym celu Komisja wymaga podpisania przez ekspertów oświadczenia stwierdzającego, iż nie zachodzi taki konflikt interesów w chwili ich ustanowienia i zobowiązującego do powiadomienia Komisji w przypadku zaistnienia takiego konfliktu w ramach wykonywania swych zadań.
Artykuł 12
Umowy i umowy konsorcjum
1.
Komisja podpisuje umowę dotyczącą każdego wybranego wniosku o działanie pośrednie.
Taka umowa jest sporządzona zgodnie z przepisami szóstego programu ramowego oraz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, uwzględniając cechy charakterystyczne różnych instrumentów.
Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami z Państw Członkowskich oraz państw stowarzyszonych, przygotuje modelową umowę w celu usprawnienia sporządzania umów.
2.
Umowa ustala prawa i obowiązki uczestników zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności przepisy dotyczące naukowego, technologicznego i finansowego monitoringu działań pośrednich, uaktualniania ich celów, zmian w członkostwie konsorcjum, płatności finansowego wkładu Wspólnoty i, w stosownych przypadkach, warunków kwalifikujących wszelkie niezbędne wydatki.
Umowa ustanawia przepisy dotyczące upowszechniania i wykorzystywania wiedzy oraz wyników zgodnie z tytułem II rozdział 2 Traktatu.
Umowa zawarta między Komisją i wszystkimi uczestnikami działań pośrednich wchodzi w życie po podpisaniu jej przez Komisję i koordynatora.
Pozostali uczestnicy określeni w umowie przystępują do niej zgodnie z jej warunkami i korzystają z jej praw oraz przyjmują zobowiązania uczestników.
Każdy uczestnik przyłączający się do trwających działań pośrednich przystępuje do umowy oraz korzysta z praw i przyjmuje zobowiązania uczestników w stosunku do Wspólnoty.
3.
W celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty umowy przewidują właściwe kary, jak określono między innymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [7].
4.
Uczestnicy działań pośrednich zawierają umowę konsorcjum, jeśli zaproszenie do składania ofert nie stanowi inaczej.
Komisja publikuje niewiążące wytyczne dotyczące punktów, do których odwołuje się umowa konsorcjum, takich jak:
a) wewnętrzna organizacja konsorcjum;
b) ustalenia dotyczące praw własności intelektualnej;
c) rozwiązywanie wewnętrznych sporów odnoszących się do umowy konsorcjum.
W tym celu Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami z Państw Członkowskich i państw stowarzyszonych.
Artykuł 13
Realizacja działań pośrednich
1.
Konsorcjum realizuje działania pośrednie oraz podejmuje wszelkie niezbędne i stosowne kroki w tym celu.
Wkład finansowy Wspólnoty jest wypłacany na rzecz koordynatora.
Koordynator zarządza rozdzieleniem wkładu finansowego Wspólnoty między uczestników i działania, zgodnie z umową i decyzjami podjętymi przez konsorcjum na mocy procedur wewnętrznych ustalonych w umowie konsorcjum.
Uczestnicy powiadamiają Komisję o każdym zdarzeniu, łącznie z modyfikacjami umowy konsorcjum, które może wpłynąć na wdrożenie działań pośrednich oraz na prawa Wspólnoty.
2.
Techniczne wdrożenie działań pośrednich stanowi zbiorową odpowiedzialność uczestników.
Każdy uczestnik jest również odpowiedzialny za wykorzystanie wkładu finansowego Wspólnoty proporcjonalnie do jego udziału w projekcie do maksymalnej wysokości całkowitej sumy otrzymanych wpłat.
Jeżeli uczestnik naruszy umowę, a konsorcjum nie naprawi szkód przez niego wyrządzonych, Komisja może w ostateczności oraz jeśli wszelkie inne działania zostały wyczerpane, utrzymać odpowiedzialność uczestników zgodnie z następującymi warunkami:
a) niezależnie od odpowiednich działań, jakie podejmie w stosunku do uczestnika naruszającego warunki umowy, Komisja wymaga od pozostałych uczestników wdrożenia działań pośrednich;
b) w przypadku braku możliwości wdrożenia lub w przypadku gdy pozostali uczestnicy odmawiają stosowania się do lit. a), Komisja może rozwiązać umowę i zażądać zwrotu finansowego wkładu Wspólnoty.
Badając niekorzystne skutki finansowania, Komisja bierze pod uwagę już podjęte prace oraz uzyskane wyniki, ustanawiając wysokość długu;
c) w odniesieniu do części długu ustanowionego zgodnie z lit. b), który powstaje w stosunku do uczestnika naruszającego umowę, Komisja rozdziela go między pozostałych uczestników na podstawie przyjętego udziału w wydatkach każdego z uczestników oraz do wysokości sumy finansowego wkładu Wspólnoty, do którego otrzymania uprawniony jest każdy z uczestników.
W przypadku gdy uczestnikiem jest organizacja międzynarodowa, instytucja publiczna lub osoba prawna, której udział w działaniach pośrednich jest gwarantowany przez Państwo Członkowskie lub państwo stowarzyszone, taki uczestnik jest odpowiedzialny wyłącznie za swój własny dług i nie ponosi odpowiedzialności za dług jakiegokolwiek innego uczestnika.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do działań pośrednich realizowanych za pomocą instrumentów, takich jak działania mające na celu wspieranie i rozwój zasobów ludzkich i mobilności oraz, w odpowiednio uzasadnionych przypadkach, szczególne działania wspierające.
4.
Koordynator prowadzi księgowość umożliwiającą ustalenie w dowolnym czasie proporcji środków finansowych Wspólnoty, które zostały przyznane każdemu z uczestników do celów danego projektu.
Koordynator przekazuje niniejsze informacje Komisji w każdym roku.
5.
W przypadku gdy kilka osób prawnych tworzy osobę prawną działającą jako jedyny uczestnik zgodnie z art. 5 ust. 5, taka osoba prawna przejmuje obowiązki określone w ust. 1 i 2.
Odpowiedzialność jej członków jest określona zgodnie z prawem, na którego mocy taka wspólna osoba prawna została ustanowiona.
Artykuł 14
Finansowy wkład Wspólnoty
1.
Zgodnie z załącznikiem III do szóstego programu ramowego i w granicach wspólnotowych ram w zakresie pomocy państwa dotyczącej badań i rozwoju [8] finansowy wkład Wspólnoty może przyjąć następujące formy:
a) odnośnie do sieci doskonałości przyjmuje on formę stałej dotacji do celów integracji na podstawie wspólnego programu działań.
Suma takiej dotacji jest obliczana z uwzględnieniem stopnia integracji, liczby naukowców, jaką wszyscy uczestnicy zamierzają wprowadzić, cech charakterystycznych danej dziedziny badań oraz wspólnego programu działań.
Wkład ten jest wykorzystywany w celu uzupełnienia zasobów wykorzystanych przez uczestników w celu przeprowadzenia wspólnego programu działań.
Dotacja ta jest wypłacana na podstawie wyników, w następstwie trwającej realizacji wspólnego programu działań i pod warunkiem że wydatki z tym związane, które mają być poświadczone przez zewnętrznego rewidenta, lub w przypadku instytucji publicznych – właściwego urzędnika publicznego, są większe niż suma samej dotacji;
b) odnośnie do niektórych działań dotyczących wspierania zasobów ludzkich i mobilności oraz niektórych szczególnych działań wspierających, z wyjątkiem działań pośrednich określonych w art. 9 ust. 2 lit. b), może przyjąć formę płatności ryczałtowej;
c) odnośnie do zintegrowanych projektów i innych instrumentów, z wyjątkiem tych określonych w lit. a) i b) oraz działań pośrednich objętych art. 9 ust. 2 lit. b), przyjmuje formę dotacji do budżetu, naliczanej jako procent budżetu ustalanego przez uczestników w celu przeprowadzenia działań pośrednich, dostosowanej do typu działań i uwzględniającej model kosztów stosowany przez danego uczestnika.
Wydatki niezbędne w celu wdrożenia działań pośrednich muszą być poświadczone przez zewnętrznego rewidenta lub, w przypadku instytucji publicznych, właściwego urzędnika publicznego.
2.
Koszty dopuszczalne określane są zgodnie z art. 12 ust. 2 akapit pierwszy i muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą być rzeczywiste, ekonomiczne oraz niezbędne w celu wdrożenia działań pośrednich;
b) muszą być ustalone zgodnie ze zwyczajowymi zasadami rachunkowości poszczególnego uczestnika;
c) muszą być ewidencjonowane w księgach rachunkowych uczestników lub, w przypadku zasobów stron trzecich, określonych w art. 8 ust. 2 akapit ostatni, w odpowiednich dokumentach finansowych takich stron trzecich;
d) są one wyłączone z podatków pośrednich, ceł i odsetek oraz nie mogą powodować wystąpienia jakichkolwiek zysków.
W drodze odstępstwa od zasady rzeczywistych kosztów oraz za zgodą uczestników umowa może określać średnie stawki udziału finansowego Wspólnoty według typu wydatku lub wcześniej określonego ryczałtu, a także wartości działania zbliżonej do przewidzianych kosztów.
3.
Koszty związane z zarządzaniem konsorcjum są zwracane do wysokości 100 % kosztów poniesionych i zawierają koszty świadectw audytu.
W tym przypadku osoby prawne, które uczestniczą w działaniach pośrednich na podstawie kosztów dodatkowych, mogą zażądać zwrotu pełnych kosztów, jakie poniosły w związku z zarządzaniem, w zakresie, w jakim mogą przedstawić szczegółowe dowody z tym związane.
Umowa określa maksymalną wartość procentową kosztów związanych z zarządzaniem w odniesieniu do wkładu Wspólnoty.
Udział nie większy niż 7 % jest zarezerwowany dla kosztów związanych z zarządzaniem konsorcjum.
Artykuł 15
Zmiany w zasadach członkostwa konsorcjum
1.
Konsorcjum może z własnej inicjatywy zmieniać swoje zasady członkostwa, w szczególności może je rozszerzać w celu włączenia każdej osoby prawnej wnoszącej wkład we wdrożenie działań pośrednich.
Konsorcjum musi poinformować Komisję o każdej zmianie swych zasad członkostwa; Komisja ma prawo sprzeciwu w ciągu sześciu tygodni od daty powiadomienia.
Nowi uczestnicy przystępują do umowy zgodnie z warunkami art. 12 ust. 2.
2.
Wspólny program działań dla sieci doskonałości lub plan wdrożenia dotyczący zintegrowanego projektu określają, jakie zmiany w zasadach członkostwa konsorcjum wymagają wcześniejszej publikacji zaproszenia.
Konsorcjum publikuje zaproszenie oraz rozpowszechnia je, wykorzystując szczególne wsparcie informacyjne, w szczególności strony internetowe szóstego programu ramowego, prasę specjalistyczną i broszury.
Konsorcjum ocenia oferty w świetle kryteriów, które regulują ocenę i selekcję działań pośrednich, określonych zgodnie z art. 10 ust. 4 i 5, i przy pomocy niezależnych ekspertów ustanowionych przez konsorcjum na podstawie kryteriów określonych w art. 11 ust. 2 lit. b).
Późniejsza zmiana zasad konsorcjum podlega procedurze ustalonej w ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 16
Dodatkowy wkład finansowy
Komisja może zwiększyć wkład finansowy Wspólnoty w działania pośrednie będące w toku celem rozszerzenia ich zakresu i objęcia nowych działań, które mogą dotyczyć nowych uczestników.
Komisja postąpi tak w przypadku działań pośrednich określonych w art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. c) poprzez zaproszenie do składania dodatkowych ofert, które Komisja publikuje i upowszechnia zgodnie z art. 9 ust. 4 i które będzie ograniczać się, jeśli to konieczne, do działań pośrednich będących w toku. Komisja ocenia i dokonuje selekcji takich wniosków zgodnie z art. 10.
Artykuł 17
Działania konsorcjum na rzecz stron trzecich
Jeśli umowa uwzględnia możliwość podejmowania przez konsorcjum wszystkich lub niektórych z jego działań na rzecz stron trzecich, konsorcjum zapewnia, iż jest to odpowiednio podane do wiadomości publicznej, w stosownych przypadkach, zgodnie z umową.
Konsorcjum ocenia i selekcjonuje każdy wniosek przedłożony przez osoby trzecie zgodnie z zasadami przejrzystości, sprawiedliwości i bezstronności, a także zgodnie z warunkami umowy.
Artykuł 18
Naukowy, technologiczny i finansowy monitoring oraz audyty
1.
Działania pośrednie, do których Wspólnota wnosi wkład, są okresowo oceniane przez Komisję na podstawie sprawozdań okresowych, które obejmą również wdrożenie planu wykorzystania lub upowszechniania wiedzy, przedłożonych przez uczestników zgodnie z warunkami umowy.
Odnośnie do monitoringu sieci doskonałości, zintegrowanych projektów i, w miarę potrzeby, innych działań pośrednich, Komisja jest wspomagana przez niezależnych ekspertów ustanowionych zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2.
Komisja zapewnia, iż wszelkie informacje, które otrzymuje w związku z wcześniej istniejącym know-how oraz wiedzą spodziewaną lub nabytą w trakcie działań pośrednich, są traktowane jako poufne.
2.
Zgodnie z umową Komisja podejmuje wszelkie użyteczne kroki w celu zapewnienia, iż cele działań pośrednich są osiągane z odpowiednim uwzględnieniem interesów finansowych Wspólnoty.
Komisja może, gdy jest to niezbędne dla niniejszych interesów, dostosować wkład finansowy Wspólnoty lub zawiesić działania pośrednie w przypadku naruszenia warunków niniejszego rozporządzenia lub umowy.
3.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel ma prawo przeprowadzić naukowe, technologiczne lub finansowe audyty związane z działaniami uczestników w celu zapewnienia, iż działania pośrednie są lub zostały przeprowadzone zgodnie z żądanymi warunkami oraz zgodnie z warunkami umowy.
Umowa określa warunki, na których mocy uczestnicy mają prawo sprzeciwić się audytowi technologicznemu związanemu z wykorzystaniem i upowszechnianiem wiedzy, przeprowadzanej przez niektórych upoważnionych przedstawicieli Komisji.
4.
Zgodnie z art. 160 C Traktatu Trybunał Obrachunkowy może dokonać weryfikacji wykorzystania finansowego wkładu Wspólnoty.
Artykuł 19
Informacje udostępnione Państwom Członkowskim i państwom stowarzyszonym
Komisja udostępnia każdemu Państwu Członkowskiemu lub państwu stowarzyszonemu, na wniosek, informacje oraz wiedzę powstałą z prac przeprowadzanych w zakresie działań pośrednich, pod warunkiem iż takie informacje są w interesie publicznym, chyba że uczestnicy przedstawią uzasadnione argumenty przeciwko takiemu działaniu.
W żadnym wypadku takie udostępnienie nie przenosi żadnych praw lub zobowiązań Komisji oraz uczestników pod względem praw własności intelektualnej na rzecz Państw Członkowskich lub państw stowarzyszonych otrzymujących takie informacje.
Jeśli takie ogólne informacje nie zostaną podane do wiadomości publicznej lub udostępnione przez uczestników, lub przekazane bez żadnych ograniczeń poufności, Państwa Członkowskie i państwa stowarzyszone wypełniają wymóg ze strony Komisji odnośnie do poufności, jak ustalono na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Ochrona finansowych interesów Wspólnoty
Komisja zapewnia, że w chwili wdrożenia działań pośrednich interesy finansowe Wspólnoty są chronione poprzez skuteczne kontrole i poprzez środki odstraszające i, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, poprzez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 i (WE, Euratom) nr 2185/96 [9] oraz rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 1074/1999 [10].
ROZDZIAŁ III
SZCZEGÓLNE ZASADY UCZESTNICTWA W DZIAŁANIACH W DZIEDZINIE BADAŃ I ROZWOJU TECHNOLOGICZNEGO ZGODNIE Z PRIORYTETOWYM OBSZAREM TEMATYCZNYM "BADANIA ENERGII SYNTEZY JĄDROWEJ"
Artykuł 21
Zakres
Zasady wymienione w niniejszym rozdziale stosuje się do działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego zgodnie z priorytetowym obszarem tematycznym "Badania energii syntezy jądrowej".
W przypadku jakiegokolwiek konfliktu między zasadami określonymi w niniejszym rozdziale i tymi określonymi w rozdziałach II i III stosowane są zasady określone w niniejszym rozdziale.
Artykuł 22
Procedury
Działania w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego zgodnie z priorytetowym obszarem tematycznym "Badania energii syntezy jądrowej" mogą być wdrożone na podstawie procedur określonych w ramach:
a) umowy o stowarzyszeniu z Państwami Członkowskimi, państwami stowarzyszonymi lub osobami prawnymi działającymi w tych państwach;
b) Europejskiej Umowy na rzecz Rozwoju Syntezy Jądrowej (EFDA);
c) każdego innego wielostronnego porozumienia zawartego między Wspólnotą i stowarzyszonymi osobami prawnymi;
d) osób prawnych, które mogą być ustanowione po wydaniu opinii przez komitet konsultacyjny dla programu syntezy jądrowej określonego w art. 6 ust. 2 programu szczegółowego (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej;
e) innych umów o ograniczonym okresie obowiązywania, zawartych z niestowarzyszonymi osobami prawnymi działającymi w Państwach Członkowskich lub państwach stowarzyszonych;
f) umów międzynarodowych odnoszących się do współpracy z państwami trzecimi lub dowolną osobą prawną, która może być ustanowiona na mocy takiej umowy.
Artykuł 23
Finansowy wkład Wspólnoty
1.
Umowy o stowarzyszeniu określone w art. 22 lit. a) oraz umowy o ograniczonym okresie obowiązywania określone w art. 22 lit. e) ustalają zasady odnoszące się do finansowego wkładu Wspólnoty w działania, które obejmują.
Roczna stawka podstawowa finansowego wkładu Wspólnoty nie przekroczy 20 % przez czas trwania szóstego programu ramowego.
2.
Po konsultacji z komitetem konsultacyjnym dla programu syntezy jądrowej, określonym w art. 6 ust. 2 programu szczegółowego (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej, Komisja może finansować:
a) przy jednolitej stawce nieprzekraczającej 40 %:
i) wydatki związane z kapitałem ściśle określonych projektów, które otrzymały status priorytetowy nadany przez komitet konsultacyjny; status priorytetowy związany jest z działaniami bezpośredniej przydatności dla "the Next Step"/ITER, z wyjątkiem projektów, którym już nadano status priorytetowy podczas wcześniejszych programów ramowych;
ii) wydatki dotyczące uczestnictwa w ściśle określonych projektach wzmacniających wzajemną współpracę między stowarzyszeniami, wynikające z umów o stowarzyszeniu, określonych w art. 22, do wysokości rocznego pułapu wsparcia Wspólnoty wynoszącego 100000 EUR na stowarzyszenie;
b) ściśle określone wielostronne działania przeprowadzane zgodnie z Europejską Umową na rzecz Rozwoju Syntezy Jądrowej lub przez dowolną osobę prawną ustanowioną w tym celu, włączając zamówienia.
3.
W przypadku projektów i działań otrzymujących finansowe wsparcie powyżej rocznej stawki podstawowej, określonej w ust. 1 akapit drugi, osoby prawne określone w art. 22 lit. a)–e) mają prawo uczestniczenia w eksperymentach przeprowadzanych na danym sprzęcie.
4.
Finansowy wkład Wspólnoty w działania przeprowadzane w ramach umowy o współpracy międzynarodowej, określonej w art. 22 lit. f), jest określany w powyższej umowie lub przez dowolną osobę prawną ustanowioną na jej mocy.
Wspólnota, wraz z osobami prawnymi stowarzyszonymi w ramach programu, może utworzyć dowolną osobę prawną w celu kierowania jej udziałem i wkładem finansowym do takiej umowy.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2323/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie sporządzenia Protokołu określającego możliwości połowowe oraz udział finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Senegalu w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu, na okres od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, wraz z art. 300 ust. 2, oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Senegalu w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu [2] obydwie strony przeprowadziły negocjacje mające na celu określenie zmian lub uzupełnień jakie należy zawrzeć w Umowie pod koniec okresu stosowania Protokołu.
(2) Wynikiem tych negocjacji jest nowy Protokół ustalający możliwości połowowe i udział finansowy, przewidziane przez wyżej wspomnianą Umowę, na okres od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., parafowany dnia 25 czerwca 2002 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu.
(4) Powinien zostać określony sposób rozdzielania możliwości połowowych między Państwa Członkowskie, ich zobowiązania do raportowania połowów oraz zobowiązania wspólnotowych właścicieli statków do wyładunku połowów tuńczyka na ich własny koszt, zgodnie z pkt C Załącznika do Protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół ustanawiający możliwości połowowe i udział finansowy, przewidziany przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Senegalu w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu, na okres od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Możliwości połowowe określone w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
Kategoria 1: _BAR_ 233 ton rejestrowych brutto (BRT) na kwartał _BAR_ Grecja _BAR_
704 BRT na kwartał _BAR_ Hiszpania _BAR_
563 BRT na kwartał _BAR_ Włochy _BAR_
Kategoria 2: _BAR_ 3000 BRT na miesiąc, w uśrednieniu rocznym _BAR_ Hiszpania _BAR_
Kategoria 3: _BAR_ 3186 BRT na miesiąc, w uśrednieniu rocznym _BAR_ Hiszpania _BAR_
314 BRT na miesiąc, w uśrednieniu rocznym _BAR_ Portugalia _BAR_
Kategoria 4: _BAR_ 10 statków _BAR_ Hiszpania _BAR_
6 statków _BAR_ Francja _BAR_
Kategoria 5: _BAR_ 21 statków _BAR_ Hiszpania _BAR_
18 statków _BAR_ Francja _BAR_
Kategoria 6: _BAR_ 20 statków _BAR_ Hiszpania _BAR_
3 statki _BAR_ Portugalia _BAR_
Jeśli wnioski o wydanie licencji od tych Państw Członkowskich nie obejmą wszystkich możliwości połowowych ustalonych przez Protokół, Komisja może rozważyć wnioski o wydanie licencji pochodzące od innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Zobowiązania dotyczące bezpośredniego wyładowywania przez sejnery zamrażalnie do połowu tuńczyka określone w pkt C lit. c) Załącznika do Protokołu powinny zostać spełnione przez wspólnotowych właścicieli statków zgodnie z następującym podziałem:
- statki pływające pod banderą Francji: 44 %,
- statki pływające pod banderą Hiszpanii: 56 %.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, których statki poławiają na podstawie niniejszego rozporządzenia, zobowiązane są powiadomić Komisję o wielkościach każdego zasobu złowionego w strefie połowowej Senegalu, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 [4].
Artykuł 5
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Protokołu, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2332/2002
z dnia 23 grudnia 2002 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 oraz art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opis produktów do niektórych kontyngentów taryfowych w załączniku I B do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1667/2002 [4], może prowadzić do niezgodności.
W celu uniknięcia tego oraz w celu zagwarantowania jednolitego stosowania wszystkich kontyngentów, ten Załącznik należy sprostować.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 zostaje zmieniona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2340/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
ustalające możliwości połowowe w odniesieniu do głębinowych zasobów rybnych na lata 2003 i 2004
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 wymaga od Rady przyjęcia, w świetle dostępnych opinii naukowych oraz w szczególności w świetle sprawozdania przygotowanego przez Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa, środków niezbędnych do zapewnienia racjonalnego i odpowiedzialnego wykorzystania zasobów na stałej podstawie.
(2) Nowe opinie naukowe dotyczące niektórych zasobów rybnych odnalezionych w wodach głębinowych wskazują, że zasoby te są wrażliwe na eksploatację oraz że możliwości połowowe w odniesieniu do tych zasobów powinny zostać ograniczone lub zmniejszone w celu zapewnienia ich trwałości poprzez ustanowienie ogólnego dopuszczalnego połowu (TAC) oraz kwot.
(3) Dostępne i dogłębne opinie naukowe obejmują okres dwóch lat, a więc w ramach podejścia wieloletniego doradza się ustanowienie TAC oraz kwot na okres dwóch lat, bez uszczerbku dla corocznej weryfikacji, wymaganych w świetle nowych opinii naukowych.
(4) Zgodnie z warunkami art. 8 ust. 4 iii) Rada jest zobowiązana, w przypadku gdy Wspólnota ustanawia nowe możliwości połowowe w zakresie połowów niepodlegających uprzednio wspólnej polityce rybołówstwa, do podjęcia decyzji o metodzie przydziału, biorąc pod uwagę interesy wszystkich Państw Członkowskich.
(5) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania tymi TAC i kwotami powinno ustalić się specyficzne warunki, zgodnie z którymi mają miejsce działania połowowe zarówno dla wód terytorialnych Wspólnoty, jak i dla wód niebędących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich, jeżeli opinie naukowe jasno wskazują ryzyko.
(6) Niezbędne jest ustanowienie zasad i niektórych procedur gospodarki rybnej na poziomie wspólnotowym, aby Państwa Członkowskie mogły zapewnić zarządzanie statkami pływającymi pod ich banderą.
(7) Zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [2] konieczne jest wskazanie, które zasoby podlegają różnym środkom ustalonym we wskazanym rozporządzeniu.
(8) Realizacja możliwości połowowych powinna pozostawać w zgodzie ze wspólnotowym prawodawstwem w tym zakresie, w szczególności z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3], rozporządzeniem Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiającym system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [4], rozporządzeniem Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [5] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala możliwości połowowe w odniesieniu do zasobów gatunków głębinowych na lata 2003 i 2004, stosowane każdego roku przez statki rybackie pływające pod banderą Państw Członkowskich i zarejestrowane w tych państwach, zwane dalej "statkami wspólnotowymi", w strefach, w których wymagane są ograniczenia połowowe oraz specyficzne warunki, na podstawie których wskazane możliwości połowowe mogą zostać wykorzystane.
Wymienione powyżej możliwości połowowe mogą być corocznie weryfikowane w świetle nowych opinii naukowych.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia możliwości połowowe przyjmują formę ogólnych dopuszczalnych połowów (TACs) dostępnych dla Wspólnoty i przydzielonych Państwom Członkowskim.
Artykuł 2
Definicje stref ICES (Międzynarodowej Rady Badań Morza) są takie, jak podano odpowiednio w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [7] oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 2597/95 z dnia 23 października 1995 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach innych niż Atlantyk Północny danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [8].
Artykuł 3
Ustala się niniejszym możliwości połowowe w odniesieniu do zasobów gatunków głębinowych dla statków wspólnotowych na wodach terytorialnych Wspólnoty lub na wodach międzynarodowych, jak określono w załączniku I.
Artykuł 4
Przydział możliwości połowowych między Państwami Członkowskimi pozostaje bez uszczerbku dla:
a) wymian dokonywanych na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92;
b) ponownych rozdzieleń dokonywanych na podstawie art. 21 ust. 4, 23 ust. 1 i 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
d) ilości potrąconych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
e) odliczeń dokonywanych na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96.
Artykuł 5
Zasoby, które podlegają zapobiegawczym lub analitycznym TAC, zasoby, do których nie mają zastosowania coroczne warunki elastyczności określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96, oraz zasoby, do których stosują się współczynniki kary przewidziane w art. 5 ust. 2 tego samego rozporządzenia ustalone na 2002 r., zostają ustalone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Ryby z zasobów, dla których możliwości połowowe są ustalone, nie są zatrzymywane na pokładzie lub wyładowywane, o ile:
a) połowy były dokonane przez statki Państwa Członkowskiego posiadającego określoną kwotę i ta kwota nie została wyczerpana; lub
b) połowy były dokonane podczas trwania badań naukowych przeprowadzanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Wszelkie wyładunki wliczają się do kwoty, z wyjątkiem połowów dokonanych na podstawie przepisów lit. b).
2.
Połowy dokonane na podstawie kwoty przyłowowej nie będą brane pod uwagę w obliczaniu procentowego udziału gatunków docelowych, jak określono w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002
z dnia 23 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
SPIS TREŚCI
CZĘŚĆ PIERWSZA POSTANOWIENIA WSPÓLNE
TYTUŁ I PRZEDMIOT
TYTUŁ II ZASADY BUDŻETOWE
Rozdział 1 Zasady jedności i rzetelności budżetowej
Rozdział 2 Zasada jednoroczności
Rozdział 3 (Rozdział 4 rozporządzenia finansowego) Zasada jednostki rozliczeniowej
Rozdział 4 (Rozdział 5 rozporządzenia finansowego) Zasada uniwersalności
Rozdział 5 (Rozdział 6 rozporządzenia finansowego) Zasada specyfikacji
Rozdział 6 (Rozdział 7 rozporządzenia finansowego) Zasada należytego zarządzania finansami
Rozdział 7 (Rozdział 8 rozporządzenia finansowego) Zasada przejrzystości
TYTUŁ III OPRACOWANIE I STRUKTURA BUDŻETU
Rozdział 1 Opracowanie budżetu
Rozdział 2 Struktura i prezentacja budżetu
TYTUŁ IV WYKONANIE BUDŻETU
Rozdział 1 Postanowienia ogólne
Rozdział 2 Metody wykonywania
Sekcja 1 Postanowienia ogólne
Sekcja 2 Przepisy szczególne
Rozdział 3 Podmioty działające w sferze finansów
Sekcja 1 Prawa i obowiązki podmiotów działających w sferze finansów
Sekcja 2 Intendent
Sekcja 3 Księgowy
Sekcja 4 Administrator środków zaliczkowych
Rozdział 4 Odpowiedzialność podmiotów działających w sferze finansów
Sekcja 1 Zasady ogólne
Sekcja 2 Zasady mające zastosowanie do intendentów delegowanych i subdelegowanych
Rozdział 5 Operacje po stronie dochodów
Sekcja 1 Zasoby własne
Sekcja 2 Prognoza należności
Sekcja 3 Ustalanie należności
Sekcja 4 Zezwolenie na windykację należności
Sekcja 5 Windykacja
Rozdział 6 Operacje po stronie wydatków
Sekcja 1 Zaciąganie zobowiązań finansowych
Sekcja 2 Stwierdzanie prawidłowości wydatków
Sekcja 3 Zatwierdzanie wydatków
Sekcja 4 Realizacja wydatków
Sekcja 5 Terminy operacji po stronie wydatków
Rozdział 7 Systemy informatyczne
Rozdział 8 Audytor wewnętrzny
TYTUŁ V ZAMÓWIENIA
Rozdział 1 Postanowienia ogólne
Sekcja 1 Zakres i udzielanie zamówień
Sekcja 2 Ogłoszenie
Sekcja 3 Procedury przetargowe
Sekcja 4 Gwarancje i kontrola
Rozdział 2 Postanowienia mające zastosowane do zamówień udzielonych przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek
TYTUŁ VI DOTACJE
Rozdział 1 Zakres
Rozdział 2 Zasady przyznawania dotacji
Rozdział 3 Procedura przyznawania dotacji
Rozdział 4 Płatności i kontrola
Rozdział 5 Wykonanie
TYTUŁ VII PREZENTACJA SPRAWOZDAŃ I RACHUNKÓW
Rozdział 1 Prezentacja sprawozdań
Rozdział 2 (Rozdział 3 rozporządzenia finansowego) Rachunkowość
Sekcja 1 Organizacja rachunków
Sekcja 2 Księgi rachunkowe
Sekcja 3 Plan kont
Sekcja 4 Rejestracja
Sekcja 5 Uzgodnienie i weryfikacja
Sekcja 6 Rachunki budżetowe
Rozdział 3 (Rozdział 4 rozporządzenia finansowego) Spis inwentarza
CZĘŚĆ DRUGA POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
TYTUŁ I (TYTUŁ II ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO) FUNDUSZE STRUKTURALNE
TYTUŁ II (TYTUŁ III ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO) BADANIA
TYTUŁ III (TYTUŁ IV ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO) DZIAŁANIA ZEWNĘTRZNE
Rozdział 1 Postanowienia ogólne
Rozdział 2 Realizacja działań
Rozdział 3 Zamówienia
Rozdział 4 Dotacje
Rozdział 5 Konta zaliczkowe i inwentaryzacja
TYTUŁ IV (TYTUŁ V ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO) URZĘDY EUROPEJSKIE
TYTUŁ V (TYTUŁ VI ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO) ŚRODKI ADMINISTRACYJNE
CZĘŚĆ TRZECIA POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
TYTUŁ I PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
TYTUŁ II PRZEPISY KOŃCOWE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 183,
po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Radą, Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Trybunałem Obrachunkowym, Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów, Rzecznikiem Praw Obywatelskich i Europejskim Inspektorem Ochrony Danych Osobowych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym") zostały uproszczone w celu ograniczenia rozporządzenia do podstawowych zasad i definicji odnoszących się do ustalenia, realizacji i kontroli budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "budżetem").
(2) Te przepisy wykonawcze powinny nie tylko uzupełniać rozporządzenie finansowe w zakresie jego przepisów, do których wyraźnie odnoszą się przepisy wykonawcze, ale również w zakresie przepisów, których stosowanie wymaga środków wykonawczych, które mają być ustalone z wyprzedzeniem.
W celach przejrzystości niezbędne jest zastąpienie rozporządzenia Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r.
[2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1687/2001 [3].
(3) W celu zapewnienia, aby zasady sektorowe były zgodne z zasadami budżetowymi określonymi w rozporządzeniu finansowym, powinien zostać opracowany spis wszystkich instrumentów regulacyjnych odnoszących się do realizacji budżetu oraz powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące tego spisu, które mają być sporządzone przez Komisję i przedłożone władzy budżetowej.
(4) W odniesieniu do zasad budżetowych, w szczególności do zasady jednolitości, wymaganie, aby odsetki od płatności finansowanych z góry, które mają być spłacane do budżetu, były określone, oznacza, że wszelkie płatności finansowane z góry, pozostające mieniem Wspólnot, muszą zostać określone.
Takie płatności finansowane z góry pozostają mieniem instytucji, chyba że akt podstawowy w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego stanowi inaczej oraz chyba że są one spłacane na podstawie umowy w ramach zamówienia publicznego pracownikom, instytucjom lub Państwom Członkowskim.
Zasada ta powinna zostać określona zgodnie z rodzajem zarządzania (bezpośrednie lub pośrednie zarządzanie scentralizowane i zarządzanie dzielone).
Nie stosuje się do zarządzania wspólnego, ponieważ w takich przypadkach środki finansowe Wspólnoty są łączone ze środkami finansowymi organizacji międzynarodowej.
W przypadku gdy płatności finansowane z góry, które pozostają mieniem Wspólnot, przynoszą odsetki, odsetki te powinny być wpłacane do budżetu jako dochody różne.
(5) W odniesieniu do zasady jednoroczności istotne jest wyjaśnienie znaczenia rocznych środków i etapów przygotowawczych procedury przyznawania, które, jeżeli zostaną zakończone do dnia 31 grudnia, mogą umożliwić przeniesienie środków na pokrycie zobowiązań, które wówczas będą musiały zostać wykorzystane do dnia 31 marca następnego roku budżetowego.
(6) W odniesieniu do zasady jednostki rozliczeniowej, kursy które mają być wykorzystane do przeliczeń między EUR i innymi walutami, w związku z wymaganiami w zakresie zarządzania przepływem środków pieniężnych i rachunkami, powinny zostać określone.
(7) W odniesieniu do odstępstw od zasady uniwersalności traktowanie budżetowe dochodów przyznanych na określony cel, w szczególności wkładów Państw Członkowskich lub państw trzecich w zakresie niektórych programów wspólnotowych, powinno zostać określone, podobnie jak limity kompensowania wydatków i dochodów.
(8) W odniesieniu do zasady specyfikacji należy określić dokładną definicję obliczania procentu środków, które instytucje mają prawo przenieść na mocy posiadanej autonomii, oraz należy wprowadzić przepisy dotyczące władzy budżetowej w celu przyznania jej pełnych informacji przez szczegółowe wyjaśnienia wniosków o przeniesienie, które muszą być jej przedkładane.
(9) W odniesieniu do należytego zarządzania finansami niezbędne jest określenie celów oceny ex ante, przejściowej i ex post programów i działań, minimalnej częstotliwości, z jaką mają one być przeprowadzane, oraz informacji, jakie mają zostać przedstawione w legislacyjnym sprawozdaniu finansowym.
(10) W odniesieniu do opracowania i struktury budżetu niezbędne jest ustalenie treści ogólnego wstępu do budżetu, dokumentów roboczych wspierających budżet i uwag do budżetu w celu zapewnienia, aby władza budżetowa była w pełni poinformowana.
W strukturze budżetu sporządzanego według działalności (BPD) należy również określić definicję i klasyfikację środków administracyjnych.
(11) W odniesieniu do wykonania budżetu właściwe jest przede wszystkim wyjaśnienie form, jakie mogą przyjąć akty podstawowe w dziedzinie wspólnotowej oraz w dziedzinach objętych Traktatem o Unii Europejskiej.
Maksymalne kwoty środków, które mogą być wykonane w zakresie działań przygotowawczych i projektów pilotażowych bez istnienia aktów podstawowych, powinny zostać ustalone, a postanowienia Traktatów, powierzające szczególne uprawnienia bezpośrednio Komisji, powinny zostać wymienione.
(12) Akty, które mogą powodować konflikt interesów, powinny również zostać określone, wraz z procedurą, która ma być stosowana w takich przypadkach.
(13) W odniesieniu do różnych metod wykonywania budżetu należy ustanowić, że w przypadku gdy Komisja nie wykona budżetu bezpośrednio w ramach swoich służb, musi ona przede wszystkim zapewnić, aby podmioty, którym zamierza powierzyć zadania w zakresie wykonania posiadały procedury zarządzania oraz systemy kontroli i rachunkowości, które są odpowiednie i właściwe w odniesieniu do wymagań należytego zarządzania finansami.
(14) W odniesieniu do pośredniego scentralizowanego zarządzania, to znaczy zarządzania przekazanego przez Komisję agencjom wykonawczym lub organom regulowanym przez prawo wspólnotowe lub krajowym organom sektora publicznego lub organów wykonujących misję publiczną, niezbędne jest również ustanowienie ram takiego przekazania uprawnień i uzgodnień dotyczących ich wykonania przez akt przekazania uprawnień lub porozumienie.
Agencje wykonawcze pozostające pod kontrolą Komisji powinny być uznawane za intendentów delegowanych tej instytucji wykonującej budżet Wspólnoty.
W przypadku gdy organy krajowe muszą przeprowadzać czynności w zakresie wykonania budżetu, powinny one oferować odpowiednie gwarancje finansowe oraz powinny być wybierane w sposób przejrzysty, po przeprowadzeniu analizy efektywności pod względem kosztów, wskazującej przyczyny przekazania zarządzania takiemu organowi.
Komisja występuje o wydanie opinii właściwego komitetu, zgodnie z aktem podstawowym dotyczącym wykonywania danych środków przed przekazaniem uprawnień organom krajowym.
Podmioty prawa prywatnego, wykonujące zadania przygotowawcze lub pomocnicze w imieniu Komisji, powinny być wybierane zgodnie z procedurami przetargowymi.
(15) W zakresie zarządzania dzielonego z Państwami Członkowskimi lub zarządzania zdecentralizowanego z państwami trzecimi etapy i cele procedury rozliczania rachunków powinny zostać ustanowione bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, zawartych we właściwych regulacjach sektorowych.
(16) Wreszcie, w zakresie zarządzania wspólnego, należy objaśnić, że wkład wniesiony przez każdego darczyńcę w odniesieniu do każdego rodzaju wydatków nie musi być określony, jednakże działania subwencjonowane muszą być przedmiotem wszechstronnych kontroli; należy określić organizacje międzynarodowe kwalifikujące się do tego rodzaju zarządzania.
(17) W odniesieniu do roli podmiotów działających w sferze finansów reforma zarządzania finansami wraz z zaniechaniem scentralizowanych kontroli ex ante powoduje wzrost obowiązków intendentów w zakresie wszystkich dochodów i wydatków, włączając kwestię systemów kontroli wewnętrznej.
Władza budżetowa powinna w przyszłości być powiadamiana o wyznaczaniu intendenta delegowanego lub o zakończeniu pełnienia przez niego obowiązków.
Zatem zadania, obowiązki i zasady procedur, które mają być przestrzegane, powinny również zostać ustanowione.
Internalizacja kontroli ex ante wymaga w szczególności wyraźnego rozróżnienia między zadaniami odnoszącymi się do rozpoczęcia operacji w zakresie wykonania budżetu i zadań odnoszących się do weryfikacji takich operacji.
Ponadto każda instytucja powinna przyjąć kodeks standardów zawodowych, mający zastosowanie do pracowników odpowiedzialnych za weryfikacje ex ante i ex post.
Należy ustanowić przepisy dotyczące obowiązków uznanych za ujęte w rocznym sprawozdaniu dla instytucji, która musi między innymi wskazać wyniki weryfikacji ex post; należy również dokonać uzgodnień dotyczących przechowywania dokumentów towarzyszących odnoszących się do przeprowadzanych operacji.
Wreszcie wszystkie różne formy negocjacyjnej procedury przetargowej powinny, ponieważ stanowią one odstępstwa, być objęte szczególnym sprawozdaniem dla instytucji oraz zawiadomieniem władzy budżetowej.
(18) W celu objaśnienia obowiązków należy określić dokładną definicję zadań i obowiązków księgowego, w związku z systemami rachunkowości, zarządzaniem finansami, zarządzaniem rachunkami bankowymi i aktami osób trzecich.
Uzgodnienia dotyczące zakończenia pełnienia obowiązków przez intendentów powinny również zostać określone.
(19) Warunki korzystania z kont zaliczkowych, system zarządzania, który stanowi wyjątek od normalnych procedur budżetowych, powinny również zostać ustanowione, jak również zadania i obowiązki administratorów środków zaliczkowych oraz intendentów i księgowych, w związku z kontrolą kont zaliczkowych.
Władza budżetowa powinna zostać powiadomiona o wyznaczeniu lub zakończeniu pełnienia obowiązków.
(20) Po określeniu zadań i obowiązków każdego z podmiotów działających w sferze finansów mogą oni podlegać odpowiedzialności wyłącznie na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunkach zatrudnienia innych pracowników.
Jednakże nowy wyspecjalizowany zespół do spraw nieprawidłowości finansowych powinien zostać we właściwy sposób ustanowiony w każdej instytucji w celu ustalania, czy doszło do nieprawidłowości o charakterze finansowym.
Procedura, przez którą intendent może występować o potwierdzenie instrukcji oraz za pomocą której może zostać zwolniony z jakiejkolwiek odpowiedzialności, również powinna zostać ustanowiona.
(21) W odniesieniu do dochodów z wyjątkiem szczególnego przypadku zasobów własnych, objętych rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnoty [4], niezbędne jest określenie zadań i kontroli wchodzących w zakres odpowiedzialności intendentów na różnych etapach procedury: prognoza należności, a następnie zlecenia windykacji; przesłania noty debetowej powiadamiającej dłużnika, że należności zostały ustalone; obliczenie należnych odsetek za zwłokę; oraz wreszcie decyzja tam, gdzie jest to konieczne, o zrzeczeniu się tytułu dochodu budżetowego z zastrzeżeniem kryteriów, gwarantującym zgodność z należytym zarządzaniem finansami.
Rola księgowego w ściąganiu dochodów oraz w przyznawaniu dodatkowego terminu płatności powinna zostać również określona.
(22) W odniesieniu do wydatków zależność między decyzjami finansowymi, zobowiązaniami całkowitymi i zobowiązaniami indywidualnymi, jak również cechy tych różnych etapów powinny zostać określone.
Rozróżnienie między zobowiązaniem globalnym a indywidualnym zależy od stopnia, w jakim beneficjenci są określeni, a kwoty włączone.
Tymczasowe zobowiązania ograniczone są do zwykłych wydatków administracyjnych i wydatków związanych z Europejskim Funduszem Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
W celu ograniczenia ilości zobowiązań nieaktywnych środki odpowiadające zobowiązaniom, w odniesieniu do których nie dokonano płatności przez trzy lata, powinny być wycofane.
(23) Zatem niezbędne jest objaśnienie zależności między czynnościami w zakresie uznawania, zatwierdzania i płatności a kontrolami, jakie mają być przeprowadzane przez intendenta przy uznawaniu wydatków z adnotacją "dopuszczone do wypłaty" oraz przy zatwierdzaniu płatności przez sprawdzenie ważności zwolnienia z wszelkich zobowiązań, za które intendent ponosi całkowitą odpowiedzialność.
Dokumenty, które mają być przedstawione na poparcie płatności, powinny być określone, a zasady ustanowione w odniesieniu do rozliczania płatności finansowanych z góry i płatności zaliczkowych.
Wreszcie terminy stosowane do czynności w zakresie uznawania i płatności powinny zostać ustanowione z uwzględnieniem dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych [5].
(24) W zakresie kontroli wewnętrznej niezbędne jest ustanowienie procedury wyznaczania audytora i gwarantowania jego niezależności w ramach instytucji, która go wyznaczyła i której musi on składać sprawozdania dotyczące jego działalności; władza budżetowa powinna zostać powiadomiona o wyznaczeniu lub zakończeniu pełnienia obowiązków.
(25) W odniesieniu do zamówień przyjętą możliwością jest dodanie w niniejszym rozporządzeniu przepisów dyrektyw Rady 92/50/EWG [6], 93/36/EWG [7] oraz 93/37/EWG [8], ostatnio zmienionych dyrektywą Komisji 2001/78/WE [9], odnoszących się do procedur przetargowych odpowiednio na usługi, dostawy i roboty.
Zatem niezbędne jest przede wszystkim określenie różnych rodzajów zamówień publicznych; stosowanych środków ogłaszania i publikowania; warunków, w których można wykorzystać określoną formę procedury, oraz podstawowych cech istniejących procedur; specyfikacji kryteriów wyboru i możliwych uzgodnień dotyczących udzielania zamówień; zasad dostępu do dokumentów przetargowych oraz zasad kontaktowania się z oferentami lub kandydatami; oraz w przypadku gdy Komisja udziela zamówień na własny rachunek, różnych progów stosowanych i zasad szacowania wartości zamówień, jakie mają być udzielone.
(26) Celem procedur przetargowych jest zaspokojenie potrzeb instytucji na najlepszych możliwych warunkach, jednocześnie gwarantując równy dostęp do zamówień publicznych i przestrzeganie zasad przejrzystości i niedyskryminacji.
W celu zapewnienia przejrzystości i równego traktowania kandydatów, jak również pełnej odpowiedzialności intendentów za ostateczny wybór, niezbędne jest ustanowienie procedury otwierania, a następnie oceniania ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu od wyznaczenia Komisji, aż po umotywowaną i udokumentowaną decyzję o udzieleniu zamówienia, za co ostatecznie odpowiada instytucja zamawiająca.
Gwarancje finansowe konieczne do ochrony interesów finansowych Wspólnot powinny również zostać określone.
(27) Wreszcie niezbędne jest rozgraniczenie uprawnień instytucji zamawiających do nakładania kar administracyjnych w celu zapewnienia, aby kary były proporcjonalne i odstraszające, oraz w celu zapewnienia równego traktowania takiego jak między różnymi instytucjami i jak między departamentami.
(28) Zakres tytułu dotyczącego dotacji powinien zostać również objaśniony, w szczególności w odniesieniu do różnych metod wykonania budżetu, ale również w odniesieniu do rodzaju działania lub organu ogólnego interesu europejskiego kwalifikującego się do dotacji.
Cechy rocznego programu pracy i zaproszenia do składania projektów powinny również zostać określone, jak również możliwe wyjątki w tym kontekście oraz możliwość skutku retroaktywnego, w szczególności w kontekście pomocy humanitarnej i zarządzania w sytuacjach kryzysowych, w odniesieniu do których ograniczenia są ściśle określone.
(29) Również w odniesieniu do wymagań przejrzystości, równego traktowania wnioskodawców oraz wzmocnienia odpowiedzialności intendentów procedura przetargowa powinna zostać ustanowiona, począwszy od składania wniosku o dotację do jego oceny przez Komisję, w świetle uprzednio określonych kryteriów selekcji i kryteriów udzielania zamówień, zanim intendent podejmie ostateczną, właściwie udokumentowaną decyzję.
(30) Należyte zarządzanie finansami wymaga, aby Komisja była chroniona gwarancjami: na etapie wniosków o dotacje przez organizowanie kontroli finansowych wniosków dotyczących znacznych kwot; następnie w chwili dokonywania wypłat w ramach płatności finansowanych z góry przez żądanie uprzednich gwarancji finansowych; oraz wreszcie na etapie ostatecznej płatności przez organizowanie kontroli finansowych wniosków, które dotyczą największych kwot i wiążą się z najwyższym ryzykiem.
Należyte zarządzanie i zgodność z zasadami braku nastawienia na przynoszenie dochodu i współfinansowania również wymagają ustanowienia zasad rozgraniczających możliwe wykorzystanie płatności ryczałtowych.
Wreszcie należyte zarządzanie środkami finansowymi Wspólnoty oznacza, że beneficjenci dotacji muszą przestrzegać zasad przejrzystości i równego traktowania potencjalnych wykonawców, jak również przestrzegać zasady, że zamówienie musi zostać udzielone ofercie przedstawiającej najwyższą wartość w stosunku do zaangażowanych pieniędzy, w przypadku gdy działalność jest częściowo objęta podwykonawstwem.
(31) Wreszcie uprawnienia do nakładania kar w tym kontekście powinny być zbliżone do uprawnień przyznanych w kontekście zamówień.
(32) W odniesieniu do prowadzenia i prezentacji sprawozdań każda z ogólnie przyjętych zasad rachunkowości, na których muszą być oparte sprawozdania finansowe, powinna zostać określona.
Niezbędne jest również określenie warunków wpisywania transakcji do rachunków oraz zasad wyceniania aktywów i pasywów oraz tworzenia rezerw.
(33) Należy określić, że rachunkom instytucji musi towarzyszyć sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami, oraz należy określić szczegóły treści i przedstawiania elementów tworzących sprawozdania finansowe (bilans, rachunek wyniku gospodarczego, tabela przepływu środków i załącznik) oraz sprawozdania dotyczące wykonania budżetu (budżetowy rachunek wyniku i załącznik).
(34) W kwestiach rachunkowości należy określić, że księgowy każdej instytucji musi przedstawić dokumenty opisujące organizację rachunków i procedury rachunkowości tej instytucji oraz określić warunki, które mają być przestrzegane w ramach skomputeryzowanych systemów rachunkowości, w szczególności w zakresie ochrony dostępu oraz śladu audytowego wszelkich zmian dokonanych w systemie.
(35) W zakresie prowadzenia rachunków, niezbędne jest określenie zasad stosowanych ksiąg rachunkowych, zestawienia obrotów i sald, okresowego uzgodnienia całkowitych kwot w tych saldach i spisie oraz określenie części składowych planu kont, przyjętego przez księgowego Komisji.
Zasady mające zastosowanie do rejestrowania operacji, w szczególności metody podwójnego zapisu, zasady konwersji operacji, które nie są denominowane w EUR, oraz dokumenty towarzyszące wpisom rachunkowym, powinny zostać ustanowione.
Zawartość rejestrów księgowych powinna również zostać określona.
(36) Wreszcie niezbędne jest ustanowienie zasad odnoszących się do inwentaryzacji mienia oraz wyjaśnienie odpowiednich obowiązków księgowych i intendentów w tym zakresie, jak również zasad mających zastosowanie do odsprzedaży mienia ujętego w inwentarzu.
(37) W zakresie funduszy strukturalnych należy określić, że spłata płatności na rachunek w odniesieniu do danej operacji nie powoduje skutku ograniczenia wkładu z funduszu na tę operację.
(38) Rodzaje działań, bezpośrednich i pośrednich, które mogą być finansowane w sektorze badań, powinny zostać określone.
(39) W zakresie działań zewnętrznych przepisy wykonawcze, podobnie jak rozporządzenie finansowe, mają na celu ustanowienie przepisów dotyczących wyjątków, które odzwierciedlają szczególne cechy operacyjne tego sektora, głównie w odniesieniu do zamówień publicznych i przyznawania dotacji.
(40) W odniesieniu do zamówień publicznych te przepisy wykonawcze przyjmują treść przepisów decyzji Komisji z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie uproszczenia systemów zarządzania udzielaniem zamówień w ramach programów współpracy, realizowanych przez Dyrekcje Generalne ds. Stosunków Zewnętrznych, [10] wywierających skutek w postaci zasad dotyczących zamówień publicznych, różniących się od standardowych zasad różnymi ustalonymi progami oraz procedurami zarządzania, które zostały dostosowane do działań zewnętrznych.
(41) W odniesieniu do dotacji niezbędne jest wymienienie rodzajów działań, w odniesieniu do których możliwe jest odstępstwo od zasady współfinansowania określonej w art. 109 rozporządzenia finansowego.
Ma to zastosowanie w szczególności do pomocy humanitarnej i pomocy w sytuacjach kryzysowych oraz działań w celu ochrony zdrowia i podstawowych praw narodów.
(42) W celu zapewnienia należytego zarządzania środkami wspólnotowymi niezbędne jest również określenie warunków wstępnych i zasad, które mają być zawarte w porozumieniach w przypadku, gdy zarządzanie środkami jest zdecentralizowane lub gdy wykorzystywane są konta zaliczkowe.
(43) Przepisy rozporządzenia finansowego odnoszące się do urzędów europejskich powinny zostać uzupełnione szczególnymi zasadami dotyczącymi Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich oraz przepisami upoważniającymi księgowego Komisji do przekazania niektórych jego zadań pracownikom tych urzędów.
Należy również ustanowić procedury operacyjne w zakresie rachunków bankowych, do których otwierania urzędy europejskie mogą być uprawnione w imieniu Komisji.
(44) W odniesieniu do środków administracyjnych każda instytucja powinna powiadomić władzę budżetową o znaczących projektach budowlanych, które są w trakcie realizacji, to znaczy projektów, które zwiększają stan posiadanych zabudowań.
(45) Niezbędne jest określenie organów, które mogą otrzymywać dotacje pokrywane z budżetu oraz którym należy zapewnić zbiór zasad zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 185 rozporządzenia finansowego.
(46) Różne progi i kwoty określone w niniejszym rozporządzeniu powinny być regularnie uaktualniane przez powiązanie ich z inflacją zanotowaną we Wspólnocie z wyjątkiem progów stosowanych do zamówień publicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ PIERWSZA
POSTANOWIENIA WSPÓLNE
TYTUŁ I
PRZEDMIOT
Artykuł 1
Przedmiot(Artykuł 1 rozporządzenia finansowego)
Niniejsze rozporządzenie określa zasady wykonywania przepisów rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym").
Instytucje, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, są instytucjami w rozumieniu rozporządzenia finansowego.
Artykuł 2
Spis aktów legislacyjnych dotyczących wykonania budżetu(Artykuł 2 rozporządzenia finansowego)
Komisja prowadzi spis aktów określonych w art. 2 rozporządzenia finansowego.
Komisja uaktualnia ten spis każdego roku oraz powiadamia odpowiednio władzę budżetową.
TYTUŁ II
ZASADY BUDŻETOWE
ROZDZIAŁ 1
Zasady jedności i rzetelności budżetowej
Artykuł 3
Zakres płatności finansowanych z góry pozostających mieniem Wspólnot(Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
Płatności finansowane z góry w rozumieniu art. 105 pozostają mieniem Wspólnot, chyba że akt podstawowy w rozumieniu art. 49 ust. 1 rozporządzenia finansowego stanowi inaczej.
Przepis ten nie dotyczy płatności finansowanych z góry, wypłacanych na podstawie umowy w rozumieniu art. 88 rozporządzenia finansowego, Państwom Członkowskim lub na podstawie pomocy przedakcesyjnej lub zaliczek określonych w art. 265.
Nie stosuje się do wspólnego zarządzania w rozumieniu art. 53 rozporządzenia finansowego.
2.
W przypadku bezpośredniego zarządzania scentralizowanego w rozumieniu art. 53 rozporządzenia finansowego obejmującego szereg partnerów zasadę określoną w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie do głównego wykonawcy.
3.
W przypadku zarządzania zdecentralizowanego oraz w przypadku pośredniego zarządzania scentralizowanego w rozumieniu art. 53 rozporządzenia finansowego zasadę określoną w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie do podmiotu otrzymującego płatności finansowane z góry bezpośrednio od Komisji.
4.
Zasadę określoną w ust. 1 stosuje się do płatności finansowanych z góry wypłaconych na podstawie umów lub porozumień zawartych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
5.
Ustępy 1–4 pozostają bez uszczerbku dla wpisania płatności finansowanych z góry po stronie aktywów w sprawozdaniu finansowym, jak zostanie ustanowione w zasadach rachunkowości przewidzianych w art. 133 rozporządzenia finansowego.
Intendenci zapewniają księgowemu szczegóły umożliwiające mu określenie płatności finansowanych z góry, które pozostają mieniem Wspólnot.
Artykuł 4
Wpisanie do budżetu odsetek uzyskanych ze środków finansowych Wspólnoty(Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy płatności finansowane z góry, które pozostają mieniem Wspólnoty zgodnie z art. 3, obciążone są odsetkami lub równoważnymi świadczeniami, są one wpłacane do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "budżetem") jako dochody różne.
2.
Intendenci zapewniają, aby na podstawie umów i porozumień zawartych z beneficjentami:
a) płatności finansowane z góry były wpłacane na rachunki, które umożliwiają określenie środków wypłacanych przez Wspólnoty; oraz
b) beneficjenci powiadamiali odpowiedniego intendenta o kwocie wszelkich odsetek lub równoważnych korzyści, uzyskanych z tych środków finansowych co najmniej raz w roku, jeżeli odsetki te stanowią znaczne kwoty, oraz w każdym przypadku gdy składane są wnioski o płatności zaliczkowe lub spłaty sald, które rozliczają płatności finansowane z góry.
3.
Zgodnie z tytułem IV rozdział 5 właściwy intendent w momencie dokonywania wypłat w ramach płatności finansowanych z góry sporządza prognozę należności obejmującą wszelkie odsetki lub równoważne korzyści uzyskane na funduszach płatności finansowanych z góry.
Właściwy intendent, zgodnie z harmonogramem określonym w ust. 2 lit. b), sporządza zlecenie windykacji na kwotę odsetek określoną w ust. 1.
4.
W przypadku gdy płatności finansowane z góry wypłacane są w ramach tej samej pozycji budżetu, na podstawie tego samego aktu podstawowego oraz beneficjentom objętym tą samą procedurą przetargową, intendent może sporządzić jedną prognozę należności w odniesieniu do szeregu dłużników.
ROZDZIAŁ 2
Zasada jednoroczności
Artykuł 5
Środki na rok budżetowy(Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia finansowego)
Środki na pokrycie zobowiązań i na pokrycie płatności przewidziane w budżecie na rok budżetowy, które muszą zostać wykorzystane w ciągu roku, składają się ze środków zatwierdzonych na ten rok budżetowy.
Środkami zatwierdzonymi na rok budżetowy są:
a) środki przewidziane w budżecie, włączając budżety korygujące;
b) środki przeniesione;
c) środki udostępnione ponownie zgodnie z art. 157 i 181 ust. 5 rozporządzenia finansowego;
d) środki wynikające ze zwrotu zaliczek, które zostały spłacone zgodnie z art. 228;
e) środki przewidziane po otrzymaniu dochodu przyznanego w ciągu roku budżetowego lub w ciągu poprzednich lat budżetowych i niewykorzystane.
Artykuł 6
Przeniesienie środków(Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Środki na pokrycie zobowiązań określone w art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego mogą być przeniesione wyłącznie, jeżeli zobowiązania nie mogły zostać zaciągnięte przed dniem 31 grudnia roku budżetowego z przyczyn, które nie mogą być przypisane intendentowi, lub jeżeli etapy przygotowawcze są wystarczająco zaawansowane, aby rozsądne było uznanie, że zobowiązania zostaną zaciągnięte nie później niż do dnia 31 marca następnego roku.
2.
Etapami przygotowawczymi określonymi w art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego, które powinny być zakończone do dnia 31 grudnia roku budżetowego w celu umożliwienia przeniesienia na kolejny rok, są w szczególności:
a) w odniesieniu do zobowiązań globalnych w rozumieniu art. 76 rozporządzenia finansowego przyjęcie decyzji w sprawie finansowania lub zamknięcie do tego dnia konsultacji zainteresowanych służb w ramach każdej instytucji dotyczących przyjęcia decyzji;
b) w odniesieniu do zobowiązań indywidualnych w rozumieniu art. 76 rozporządzenia finansowego zaawansowany etap przygotowywania umów lub porozumień.
Ten zaawansowany etap przygotowania umów lub porozumień oznacza zakończenie wyboru potencjalnych kontrahentów lub beneficjentów.
3.
Środki przeniesione zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego, które nie zostały przyznane do dnia 31 marca następnego roku budżetowego, są automatycznie anulowane.
Komisja powiadamia władzę budżetową do dnia 15 kwietnia o środkach anulowanych w ten sposób.
4.
Środki przeniesione w ten sposób zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego mogą być wykorzystane do dnia 31 grudnia następnego roku budżetowego.
5.
Rachunki określają środki przeniesione w ten sposób.
6.
Środki przyznane na wydatki personalne określone w art. 9 ust. 6 rozporządzenia finansowego są środkami na wynagrodzenia i dodatki dla członków i pracowników instytucji.
ROZDZIAŁ 3
(Rozdział 4 rozporządzenia finansowego)
Zasada jednostki rozliczeniowej
Artykuł 7
Kurs przeliczenia między euro a innymi walutami(Artykuł 16 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, wynikających ze stosowania regulacji sektorowych, przeliczenie między euro a inną walutą jest dokonywane przy wykorzystaniu dziennego kursu euro, opublikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
2.
Jeżeli dzienny kurs wymiany euro nie jest opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w odniesieniu do danej waluty, Komisja wykorzystuje kurs księgowy określony w ust. 3.
3.
Do celów kont przewidzianych w art. 132–137 rozporządzenia finansowego oraz z zastrzeżeniem art. 213 przeliczenie między euro a inną walutą jest dokonywane przy wykorzystaniu miesięcznego kursu księgowego euro.
Taki kurs księgowy ustalany jest przez Komisję za pomocą wszelkich źródeł informacji, jakie Komisja uzna za wiarygodne na podstawie kursu przedostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego dzień, w odniesieniu do którego kurs jest ustalany.
Artykuł 8
Kurs, który ma być wykorzystany do przeliczenia między euro a innymi walutami(Artykuł 16 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych wynikających ze stosowania regulacji sektorowych kurs, który ma być wykorzystany do przeliczenia między euro a innymi walutami, jest kursem dnia, w którym sporządzone jest zlecenie płatnicze lub zlecenie windykacji przez departament zatwierdzający.
2.
W przypadku kont zaliczek w euro kurs, który ma być wykorzystany, jest ustalany do dnia płatności przez bank.
3.
W przypadku kont zaliczek w walutach krajowych, określonych w art. 16 rozporządzenia finansowego, kurs, który ma być wykorzystany, jest kursem z miesiąca dokonania wydatków z konta zaliczek.
4.
W odniesieniu do wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, kurs, który ma być wykorzystany w odniesieniu do miesiąca "n", wobec którego wydatki te zostały zadeklarowane zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [11], jest kursem z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub z pierwszego dnia następującego po nim, w którym kurs został podany.
Kurs ten jest również wykorzystywany w odniesieniu do odpowiednich zaliczek przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 296/96.
Artykuł 9
Informacje dotyczące transferów środków pieniężnych przez Komisję między różnymi walutami(Artykuł 16 rozporządzenia finansowego)
W każdym kwartale Komisja przesyła Państwom Członkowskim oświadczenie dotyczące transferów przeprowadzonych między walutami.
ROZDZIAŁ 4
(Rozdział 5 rozporządzenia finansowego)
Zasada uniwersalności
Artykuł 10
Struktura mająca na celu dostosowanie dochodów przyznanych na określony cel i zapewnienie odpowiednich środków(Artykuł 18 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 i 13 struktura mająca na celu dostosowanie przyznanych w budżecie dochodów na określony cel obejmuje:
a) w zestawieniu dochodów każdej instytucji pozycję budżetu przeznaczoną dla dochodów;
b) w zestawieniu wydatków uwagi wskazujące, w ramach których pozycji można otrzymać środki odpowiadające przyznanym dochodom, które są udostępnione.
W przypadku określonym w akapicie pierwszym lit. a), jeżeli kwota takiego dochodu jest przewidywalna, zostaje ona wpisana w pozycję.
Jeżeli kwota ta nie jest możliwa do przewidzenia, wpisuje się oznaczenie "p.m.", a szacowany dochód podany jest do wiadomości w uwagach.
2.
Środki odpowiadające przyznanym dochodom mogą zostać udostępnione, zarówno jako środki na pokrycie zobowiązań, jak i jako środki na pokrycie płatności, jeżeli dochód został uzyskany przez instytucję, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 161 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
Zostają one udostępnione automatycznie z wyjątkiem przypadku zwrotu płatności na rachunek określonego w art. 156 rozporządzenia finansowego oraz w przypadku korekt finansowych w związku z funduszami strukturalnymi.
Artykuł 11
Wkłady Państw Członkowskich na programy badawcze(Artykuł 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego)
1.
Wkłady Państw Członkowskich na finansowanie niektórych dodatkowych programów badawczych przewidzianych w art. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 dokonywane są w następujący sposób:
a) siedem dwunastych kwoty przewidzianej w budżecie wypłacanych jest nie później niż do dnia 31 stycznia bieżącego roku budżetowego;
b) pozostałe pięć dwunastych wypłacanych jest nie później niż do dnia 15 lipca bieżącego roku budżetowego.
2.
W przypadku gdy budżet nie został ostatecznie przyjęty przed rozpoczęciem roku budżetowego, wkłady przewidziane w ust. 1 oparte są na kwocie przewidzianej w budżecie na poprzedni rok budżetowy.
3.
Wszelkie wkłady lub dodatkowe płatności, które są wymagalne od Państw Członkowskich, wpisane są do budżetu w rachunku lub w rachunkach Komisji w ciągu trzydziestu dni kalendarzowych od dnia wezwania do wpłaty.
4.
Dokonane wypłaty wpisane są w rachunku przewidzianym w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1150/2000 i podlegają warunkom ustanowionym w tym rozporządzeniu.
Artykuł 12
Przyznane dochody wynikające z udziału Państw EFTA w niektórych programach wspólnotowych(Artykuł 18 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego)
1.
Strukturę budżetu mającą na celu dostosowanie do uczestnictwa Państw EFTA w niektórych programach wspólnotowych ustala się w następujący sposób:
a) w zestawieniu dochodów, pozycja z oznaczeniem "p.m." wpisana jest w celu dostosowania pełnej kwoty wkładu Państw EFTA w odniesieniu do danego roku budżetowego.
Szacowana kwota jest wykazana w uwagach do budżetu;
b) zestawieniu wydatków:
i) uwagi do każdej pozycji odnoszące się do działań wspólnotowych, w których uczestniczą Państwa EFTA, wskazują "do wiadomości" szacowaną kwotę udziału;
ii) załącznik, stanowiący integralną część budżetu, określa wszystkie pozycje obejmujące działania wspólnotowe, w których uczestniczą Państwa EFTA.
Załącznik określony w akapicie pierwszym lit. b) ii) odzwierciedla i stanowi część struktury mającej na celu dostosowanie środków odpowiadających takiemu udziałowi, jak przewidziano w ust. 2, oraz umożliwienia realizacji wydatków.
2.
Na mocy art. 82 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) kwoty rocznego udziału Państw EFTA, potwierdzone Komisji przez Wspólny Komitet EOG zgodnie z art. 1 ust. 5 protokołu 32 załączonego do tego Porozumienia, stanowią podstawę zapewnienia na początku roku budżetowego, pełnych kwot odpowiadających środków na pokrycie zobowiązań i środków na pokrycie płatności.
3.
Jeżeli, w ciągu roku budżetowego, dodatkowe środki są przewidziane w pozycjach budżetu z udziałem Państw EFTA, a Państwa EFTA nie są w stanie w ciągu tego roku dostosować swoich wkładów odpowiednio, w celu przestrzegania "czynnika proporcjonalności" przewidzianego w art. 82 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Komisja może, jako środek tymczasowy i wyjątkowy, wykorzystać własne zasoby pieniężne w celu płatności finansowanego z góry udziału Państw EFTA.
W każdym przypadku gdy takie dodatkowe środki są zapewnione, Komisja, w najszybszym możliwym terminie, wzywa do wniesienia odpowiednich wkładów Państw EFTA.
Komisja każdego roku powiadamia władzę budżetową o każdej takiej podjętej decyzji.
Płatności finansowane z góry zostają ujęte, najszybciej jak to możliwe, w budżecie na następny rok budżetowy.
4.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego wkłady finansowe Państw EFTA stanowią przyznane dochody.
Księgowy przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia, aby wykorzystanie dochodów wynikających z tych wkładów oraz odpowiednich środków było odrębnie monitorowane.
W sprawozdaniu przewidzianym w art. 131 ust. 2 rozporządzenia finansowego Komisja wykazuje odrębnie etap wykonywania, zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków, odpowiadających udziałowi Państw EFTA.
Artykuł 13
Wpływy pieniężne z sankcji nałożonych na Państwa Członkowskie uznanych za mające nadmierny deficyt(Artykuł 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia finansowego)
Struktura budżetu przyjmującego wpływy pieniężne z sankcji określonych w sekcji 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 [12] ustala się w następujący sposób:
a) w zestawieniu dochodów oznaczenie "p.m." zostaje wpisane w celu dostosowania odsetek od tych kwot;
b) jednocześnie i bez uszczerbku dla art. 74 rozporządzenia finansowego wpisanie tych kwot w zestawieniu dochodów stanowi podstawę zapewnienia, w zestawieniu wydatków, środków na pokrycie zobowiązań i środków na pokrycie płatności.
Środki te wykonywane są zgodnie z art. 17 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 14
Dopuszczenie płatności kwoty netto(Artykuł 20 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
Na podstawie art. 20 ust. 1 rozporządzenia finansowego następujące potrącenia mogą być dokonane od wniosków o płatność, faktur lub oświadczeń, które są wówczas zatwierdzane do płatności kwoty netto:
a) kary nałożone na strony umów, włączając umowy w ramach zamówień publicznych;
b) dostosowania dotyczące kwot wypłaconych bezpodstawnie, które mogą być dokonane przez potrącenie bezpośrednie od nowej płatności tego samego rodzaju dla tego samego płatnika na podstawie rozdziału, artykułu i roku budżetowego, w odniesieniu do którego dokonana została nadpłata i który stanowi podstawę płatności zaliczkowych lub spłat sald.
Odliczenia, zwroty i rabaty na indywidualnych fakturach i wnioskach o płatność nie są zapisywane jako dochód wspólnotowy.
Artykuł 15
Rachunki dotyczące podatków kwalifikujących się do odzyskania(Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
Wszelkie podatki ponoszone przez Wspólnoty na podstawie art. 20 ust. 2 rozporządzenia finansowego wpisywane są do rachunku przejściowego do momentu, gdy zostaną zwrócone przez zainteresowane Państwa.
ROZDZIAŁ 5
(Rozdział 6 rozporządzenia finansowego)
Zasada specyfikacji
Artykuł 16
Procedury dokonywania przesunięć(Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Każda instytucja może proponować władzy budżetowej, w ramach swojej sekcji budżetu, dokonanie przesunięć z jednego tytułu do innego przekraczających limit 10 % środków na rok budżetowy w pozycji, z której przeniesienie ma być dokonane.
Instytucja ta odpowiednio powiadamia Komisję.
Przesunięcia te podlegają procedurze przewidzianej w art. 24 rozporządzenia finansowego.
2.
Każda instytucja może, w ramach swojej sekcji budżetu, dokonywać przesunięć w ramach artykułów.
Artykuł 17
Zasady dotyczące obliczenia limitów przesunięć(Artykuł 23 rozporządzenia finansowego)
1. Procent określony w art. 22 ust. 1 oraz w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i c) rozporządzenia finansowego obliczany jest w momencie złożenia wniosku o przesunięcie.
2. Do celów limitu określonego w art. 22 ust. 1 oraz w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i c) rozporządzenia finansowego kwota, która ma być uwzględniona, jest sumą przesunięć, które mają być dokonane w pozycji, z której dokonywane jest przesunięcie po dostosowaniu dotyczącym wcześniej dokonanych przesunięć.
Artykuł 18
Wydatki administracyjne(Artykuł 23 rozporządzenia finansowego)
Wydatki określone w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia finansowego obejmują, w odniesieniu do każdej dziedziny polityki, pozycje określone w art. 27.
Artykuł 19
Podstawy wniosków o przesunięcie środków(Artykuł 22 i 23 rozporządzenia finansowego)
Propozycjom dotyczącym dokonania przesunięć i wszelkim informacjom dla władzy budżetowej dotyczącym przesunięć dokonanych na podstawie art. 22 i 23 rozporządzenia finansowego towarzyszą właściwe i szczegółowe dokumenty towarzyszące, przedstawiające wykonanie środków i szacunki wymagań aż do końca roku budżetowego, zarówno w odniesieniu do pozycji, do których środki te mają zostać przeniesione, jak i w odniesieniu do pozycji, z których mają one zostać przeniesione.
Artykuł 20
Podstawy wniosków o dokonanie przesunięć z rezerwy na pomoc w nagłych wypadkach(Artykuł 26 rozporządzenia finansowego)
Propozycjom dotyczącym dokonania przesunięć w celu umożliwienia wykorzystania rezerwy na pomoc w nagłych wydatkach, określonej w art. 26 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego, towarzyszą właściwe i szczegółowe dokumenty towarzyszące wskazujące:
a) w odniesieniu do pozycji, do której przesunięcie ma zostać dokonane, najnowsze dostępne informacje dotyczące wykonania środków i szacunków wymagań aż do końca roku budżetowego;
b) w odniesieniu do wszystkich pozycji odnoszących się do działań zewnętrznych wykonanie środków do końca miesiąca poprzedzającego wniosek o dokonanie przesunięcia i szacunek wymagań do końca roku budżetowego, włączając porównanie z szacunkiem wstępnym;
c) analizę możliwości zmiany rozdziału środków.
ROZDZIAŁ 6
(Rozdział 7 rozporządzenia finansowego)
Zasada należytego zarządzania finansami
Artykuł 21
Ocena(Artykuł 27 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie propozycje dotyczące programów i działań pociągających za sobą wydatki lub zmniejszenie dochodu budżetu są przedmiotem oceny ex ante, która określa:
a) potrzebę, która ma być spełniona w krótkim lub długim terminie;
b) cele, które mają być osiągnięte;
c) oczekiwane wyniki i wskaźniki potrzebne do ich zmierzenia;
d) wartość dodaną zaangażowania wspólnotowego;
e) ryzyko, włączając nadużycie finansowe, związane z propozycjami i dostępnymi opcjami alternatywnymi;
f) doświadczenia wyniesione z podobnych sytuacji w przeszłości;
g) wielkość środków, zasoby ludzkie i inne wydatki administracyjne, które mają być rozdzielone z należytym uwzględnieniem zasady efektywności pod względem kosztów;
h) system monitorowania, który ma zostać utworzony.
2.
Wszystkie programy i działania są następnie przedmiotem oceny przejściowej i/lub oceny ex post w zakresie przydzielonych zasobów ludzkich i finansowych oraz uzyskanych wyników w celu zweryfikowania, że są one zgodne z ustalonymi celami, w sposób następujący:
a) wyniki uzyskane przy realizacji wieloletniego programu są okresowo poddawane ocenie zgodnie z harmonogramem, który umożliwia uwzględnienie wyników tej oceny przy każdej decyzji w sprawie odnowienia, modyfikacji lub zawieszenia programu;
b) wyniki działań finansowanych corocznie poddawane są ocenie co najmniej raz na sześć lat.
W akapicie pierwszym lit. b) nie stosuje się do każdego z projektów lub działań prowadzonych w ramach tych działań, w odniesieniu do których może zostać spełnione wymaganie przez sprawozdanie końcowe przesłane przez organy, które realizowały działanie.
Artykuł 22
Sprawozdanie finansowe(Artykuł 28 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszelkie propozycje dotyczące aktu, przedłożone organowi prawodawczemu, które mogą mieć wpływ na budżet, włączając zmiany na szeregu stanowisk, zawierają sprawozdanie finansowe.
Sprawozdanie finansowe zawiera dane finansowe i gospodarcze do oceny przez organ prawodawczy potrzeby działań Wspólnoty.
Zapewnia ono właściwe informacje dotyczące spójności z innymi instrumentami finansowymi i możliwej synergii.
W przypadku operacji wieloletnich sprawozdanie finansowe zawiera możliwy do przewidzenia schemat wymagań na dany rok w zakresie środków i stanowisk oraz ocenę ich średnioterminowego wpływu finansowego.
2.
W celu zapobieżenia jakiemukolwiek ryzyku nadużyć finansowych lub nieprawidłowości, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ochronę interesów finansowych Wspólnot, sprawozdanie finansowe przekazuje informacje dotyczące istniejącego i planowanego zapobiegania nadużyciom finansowym oraz środków ochronnych.
ROZDZIAŁ 7
(Rozdział 8 rozporządzenia finansowego)
Zasada przejrzystości
Artykuł 23
Tymczasowa publikacja budżetu skróconego(Artykuł 29 rozporządzenia finansowego)
W najszybszym możliwym terminie po ostatecznym uchwaleniu budżetu i w ciągu nie więcej niż czterech tygodni skrócone zapisy budżetowe zostają opublikowane na stronach internetowych instytucji, z inicjatywy Komisji, do czasu publikacji urzędowej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ III
OPRACOWANIE I STRUKTURA BUDŻETU
ROZDZIAŁ 1
Opracowanie budżetu
Artykuł 24
Ogólne wprowadzenie do wstępnego projektu budżetu(Artykuł 33 rozporządzenia finansowego)
Komisja sporządza wprowadzenie ogólne do wstępnego projektu budżetu.
Każda z sekcji wstępnego projektu budżetu poprzedzona jest wprowadzeniem, sporządzonym przez zainteresowaną instytucję.
Ogólne wprowadzenie zawiera:
a) tabele finansowe, obejmujące cały budżet;
b) w zakresie tytułów w sekcji Komisji:
i) opis polityk uzasadniających tytuł do środków, o które wnioskowano z należytym uwzględnieniem zasad i wymagań określonych w art. 27 i 33 ust. 2 lit. d) rozporządzenia finansowego;
ii) podstawy zmian w zakresie środków z jednego roku budżetowego na następny.
Artykuł 25
Dokumenty robocze dotyczące wstępnego projektu budżetu(Artykuł 30 i 33 rozporządzenia finansowego)
Do wstępnego projektu budżetu dołącza się następujące dokumenty robocze:
a) w odniesieniu do pracowników instytucji:
i) oświadczenie dotyczące polityki zatrudnienia pracowników stałych i tymczasowych;
ii) w odniesieniu do każdej kategorii pracowników, plan organizacyjny stanowisk budżetowych i osób na stanowiskach w dniu przedstawienia wstępnego projektu budżetu, wskazujący ich uszeregowanie według stopnia i jednostki administracyjnej;
iii) w przypadku gdy proponowana jest zmiana liczby osób na stanowiskach, oświadczenie dotyczącą przyczyn uzasadniających taką zmianę;
iv) wykaz stanowisk w podziale według dziedzin polityki;
b) szczegółowe oświadczenie dotyczące polityki udzielania i zaciągania pożyczek;
c) w odniesieniu do subsydiów dla organów określonych w art. 32 rozporządzenia finansowego szacunek dochodów i wydatków poprzedzony uzasadnieniem, sporządzony przez zainteresowane organy oraz, w odniesieniu do szkół europejskich, oświadczenie wskazujące dochody i wydatki, poprzedzone uzasadnieniem.
Artykuł 26
Wstępny projekt budżetów korygujących(Artykuł 37 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
Wstępnemu projektowi budżetów korygujących towarzyszą oświadczenia odnoszące się do podstaw i informacji dotyczących wykonania budżetu za poprzednie lata budżetowe i bieżący rok, dostępne w chwili ich ustalenia.
ROZDZIAŁ 2
Struktura i prezentacja budżetu
Artykuł 27
Środki administracyjne(Artykuł 41 rozporządzenia finansowego)
W przypadku gdy część dotycząca wydatków w ramach sekcji budżetu jest przedstawiona przy wykorzystaniu nomenklatury opartej na klasyfikacji według celu, środki administracyjne podzielone są według odrębnych pozycji według tytułu, zgodnie z następującą klasyfikacją:
a) wydatki na pracowników zatwierdzone w wykazie etatów: to jest kwota środków i liczba stanowisk odpowiadających tym wydatkom;
b) wydatki na pracowników zewnętrznych (włączając pracowników pomocniczych i pracowników agencji) oraz inne wydatki związane z zarządzaniem (włączając koszty reprezentacyjne i koszty związane z posiedzeniami);
c) wydatki na budynki i inne związane z tym wydatki, łącznie ze sprzątaniem i utrzymaniem, czynszem i kosztami wynajmu, telekomunikacji, wody, gazu i energii elektrycznej;
d) wydatki dodatkowe.
Sklasyfikowane według rodzaju wydatki administracyjne Komisji o charakterze wspólnym wszystkim tytułom określone są również w odrębnym sprawozdaniu skróconym.
Artykuł 28
Wydatki rzeczywiste w ostatnim roku budżetowym, w odniesieniu do których rachunki zostały zamknięte(Artykuł 46 ust. 1 lit. e) rozporządzenia finansowego)
Do celów ustalania budżetu wydatki rzeczywiste w ostatnim roku budżetowym, w odniesieniu do których rachunki zostały zamknięte, są określone w sposób następujący:
a) w zakresie zobowiązań: zobowiązania wprowadzone do rachunków w ciągu roku budżetowego na środki na ten rok budżetowy, jak określono w art. 5;
b) w zakresie płatności: płatności dokonane w ciągu roku budżetowego, to znaczy, w odniesieniu do których zlecenie płatnicze zostało przesłane do banku, na środki na ten rok budżetowy, jak określono w tym samym artykule.
Artykuł 29
Uwagi do budżetu(Artykuł 46 ust. 1 lit. g) rozporządzenia finansowego)
Uwagi do budżetu obejmują:
a) odniesienia do aktu podstawowego, w przypadku gdy taki akt istnieje;
b) wszystkie właściwe wyjaśnienia dotyczące charakteru i celu środków.
Artykuł 30
Wykaz etatów(Artykuł 46 ust. 1 i 3 lit. a) rozporządzenia finansowego)
Pracowników Agencji Dostaw ujmuje się odrębnie w wykazie etatów Komisji.
TYTUŁ IV
WYKONANIE BUDŻETU
ROZDZIAŁ 1
Postanowienia ogólne
Artykuł 31
Możliwe formy aktów podstawowych(Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
W dziedzinie wspólnotowej akt podstawowy może mieć postać rozporządzenia, dyrektywy, decyzji [13] w rozumieniu art. 249 Traktatu WE lub decyzji sui generis.
2. W dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa akt podstawowy może mieć jedną z form wymienionych w art. 13 ust. 2, art. 14 i 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.
3.
W dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych akt podstawowy może mieć jedną z form określonych w art. 34 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 32
Maksymalne kwoty na projekty pilotażowe i działania przygotowawcze(Artykuł 49 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia finansowego)
1.
Całkowita kwota środków na projekty pilotażowe określone w art. 49 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego nie może przekroczyć 32 milionów EUR w każdym roku budżetowym.
2.
Całkowita kwota środków na nowe działania przygotowawcze określone w art. 49 ust. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego nie może przekroczyć 30 milionów EUR w każdym roku budżetowym, a całkowita kwota środków faktycznie przyznanych na działania przygotowawcze nie może przekroczyć 75 milionów EUR.
Artykuł 33
Szczególne uprawnienia Komisji na podstawie Traktatów(Artykuł 49 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego)
1.
Artykuły Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, które bezpośrednio przyznają szczególne uprawnienia Komisji, są następujące:
a) artykuł 138 (dialog społeczny);
b) artykuł 140 (badania, opinie i konsultacje w sprawach społecznych);
c) artykuł 143 i 145 (sprawozdania specjalne w sprawach społecznych);
d) artykuł 152 ust. 2 (inicjatywy w celu wsparcia koordynacji w sprawach ochrony zdrowia);
e) artykuł 155 ust. 2 (inicjatywy w celu wsparcia koordynacji sieci transeuropejskich);
f) artykuł 157 ust. 2 (inicjatywy w celu wsparcia koordynacji w sprawach odnoszących się do przemysłu);
g) artykuł 159 akapit drugi (sprawozdanie w sprawie postępów w urzeczywistnianiu spójności gospodarczej i społecznej);
h) artykuł 165 ust. 2 (inicjatywy w celu wsparcia koordynacji badań i rozwoju technologicznego);
i) artykuł 173 (sprawozdanie w sprawie badań i rozwoju technologicznego);
j) artykuł 180 ust. 2 (inicjatywy w celu wsparcia koordynacji polityk w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju).
2.
Artykuły Traktatu Euratom, które bezpośrednio przyznają szczególne uprawnienia Komisji, są następujące:
a) artykuł 70 (wsparcie finansowe w granicach określonych przez budżet w celu poszukiwania programów dla terytoriów Państw Członkowskich);
b) artykuł 77 et seq. (zabezpieczenia).
3.
Przy przedstawianiu wstępnego projektu budżetu dalsze szczegóły mogą zostać dodane do wykazów określonych w ust. 1 i 2, wraz ze wskazaniem danych artykułów i kwot, których to dotyczy.
Artykuł 34
Definicja konfliktu interesów(Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Akty, które mogą być unieważnione przez konflikt interesów w rozumieniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia finansowego, mogą między innymi przyjąć jedną z następujących form:
a) przyznanie sobie lub innym nieuzasadnionych bezpośrednich lub pośrednich korzyści;
b) odmowa przyznania beneficjentowi praw lub korzyści, do których jest on uprawniony;
c) wykonanie czynności niewłaściwej lub stanowiącej nadużycie lub zaniechanie wykonania czynności, które są nakazane.
2.
Właściwym organem określonym w art. 52 ust. 1 rozporządzenia finansowego jest przełożony pracownika, którego sprawa dotyczy.
Najwyższy rangą pracownik potwierdza na piśmie, czy istnieje konflikt interesów.
Jeżeli konflikt interesów istnieje, najwyższy rangą pracownik osobiście podejmuje właściwą decyzję.
ROZDZIAŁ 2
Metody wykonywania
Sekcja 1
Postanowienia ogólne
Artykuł 35
Wcześniejsze kontrole przeprowadzane przez Komisję(Artykuł 53 i 56 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy Komisja wykonuje budżet przy wykorzystaniu dzielonego, zdecentralizowanego lub pośrednio scentralizowanego zarządzania, najpierw przeprowadza ona kontrole dokumentów i kontrole na miejscu, dotyczące istnienia, odpowiedniości i prawidłowego funkcjonowania w ramach podmiotów, którym powierza wykonanie, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, oraz, w przypadkach zarządzania zdecentralizowanego, w pełni lub częściowo zależnych od uzgodnionego stopnia decentralizacji, kontrole:
a) stosowanych procedur;
b) systemów kontroli;
c) systemów rachunkowości;
d) procedur przetargowych i przyznawania dotacji.
2.
Komisja dokonuje przeglądów takich uzgodnień, jeżeli to konieczne, w każdym przypadku gdy występują znaczne zmiany procedur lub systemów w celu zapewnienia ciągłej zgodności z warunkami wymienionymi w ust. 1.
3.
Podmioty określone w ust. 1 dostarczają Komisji, w określonym terminie, wszelkich informacji, o jakie wnioskuje, oraz powiadamiają ją bezzwłocznie o wszelkich istotnych zmianach procedur lub systemów.
Komisja, odpowiednio, określa te obowiązki w instrumentach przekazania uprawnień lub w porozumieniach zawartych z tymi podmiotami.
4.
W przypadku gdy Komisja wykonuje budżet poprzez zarządzanie wspólne, umowy dotyczące weryfikacji zawarte z zainteresowanymi organizacjami międzynarodowymi mają zastosowanie.
Sekcja 2
Przepisy szczególne
Artykuł 36
Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane(Artykuł 53 rozporządzenia finansowego)
W przypadku gdy Komisja wykonuje budżet na zasadzie scentralizowanej, bezpośrednio w ramach swoich departamentów, zadania w zakresie wykonania realizowane są przez podmioty działające w sferze finansów w rozumieniu art. 58–68 rozporządzenia finansowego i zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 37
Wykonywanie uprawnień przekazanych agencjom wykonawczym(Artykuł 54 ust. 2 lit. a) i art. 55 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Decyzje o przekazaniu uprawnień agencjom wykonawczym upoważniają je, jako intendentów delegowanych, do wykonywania środków związanych z programem wspólnotowym, zarządzenie którym zostało im powierzone.
2.
Uprawnienia przekazane agencji wykonawczej są wykonywane przez dyrektora agencji na podstawie art. 55 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
3.
Instrument przekazania uprawnień wydany przez Komisję zawiera te same przepisy, które wymienione są w art. 39 ust. 2.
Zostaje on formalnie przyjęty na piśmie przez dyrektora w imieniu agencji wykonawczej.
Artykuł 38
Warunki kwalifikacji krajowych organów sektora publicznego lub organów podlegających prawu prywatnemu, które wykonują zadania służby publicznej, oraz warunki przekazania im uprawnień(Artykuł 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego)
1.
Komisja może przekazać zadania obejmujące sprawowanie władzy publicznej krajowym organom sektora publicznego lub organom podlegającym prawu prywatnemu, które wykonują zadania służby publicznej wyłącznie, jeżeli podlegają one prawu jednego z Państw Członkowskich lub Państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), lub krajów, które złożyły wniosek o przystąpienie do Unii Europejskiej, chyba że akt podstawowy stanowi inaczej.
2.
Komisja zapewnia, aby organy lub podmioty określone w ust. 1 oferowały odpowiednie gwarancje finansowe, wydane najlepiej przez organ publiczny, w szczególności w zakresie pełnego uzyskania kwot należnych Komisji.
3.
W przypadku gdy Komisja zamierza powierzyć zadania obejmujące sprawowanie władzy publicznej, w szczególności zadania w zakresie wykonania budżetu, organowi, określonemu w art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego, analizuje ona zgodność z zasadami ekonomii, skuteczności i wydajności.
Jeżeli analiza ta wskazuje, że przekazanie uprawnień najlepiej spełnia wymagania należytego zarządzania finansami, Komisja przed przystąpieniem do wykonania delegacji wnioskuje o opinię właściwego komitetu, przewidzianą w akcie podstawowym, który może również wydać swoją opinię na temat planowanego zastosowania kryteriów wyboru.
Artykuł 39
Wyznaczenie krajowych organów sektora publicznego lub organów podlegających prawu prywatnemu, które wykonują zadania służby publicznej(Artykuł 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego)
1.
Krajowe organy sektora publicznego lub organy podlegające prawu prywatnemu, które wykonują zadania służby publicznej, podlegają prawu Państwa Członkowskiego lub państwa, w którym zostały one utworzone.
2.
Takie organy lub podmioty wybierane są w sposób obiektywny i przejrzysty, po przeprowadzeniu analizy efektywności pod względem kosztów, w celu dopasowania wymagań w zakresie wykonania, określonych przez Komisję.
Wybór ten nie może powodować żadnej dyskryminacji między różnymi Państwami Członkowskimi lub zainteresowanymi państwami.
3.
W przypadkach zarządzania za pomocą sieci, wymagającego wyznaczenia, co najmniej jednego organu lub podmiotu Państwa Członkowskiego, lub zainteresowanego państwa, organ lub podmiot wyznaczony jest przez Państwo Członkowskie lub zainteresowane państwo zgodnie z przepisami aktu podstawowego.
We wszystkich innych przypadkach Komisja wyznacza te organy lub podmioty w porozumieniu z Państwami Członkowskimi lub zainteresowanymi państwami i zgodnie z przepisami aktu podstawowego.
Artykuł 40
Zgodność z zasadami zamówień publicznych(Artykuł 57 rozporządzenia finansowego)
W przypadku gdy Komisja powierza zadania organom prywatnym na mocy art. 57 ust. 2 rozporządzenia finansowego, zawiera ona umowę zgodnie z przepisami części pierwszej tytuł V rozporządzenia finansowego.
Artykuł 41
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące pośredniego zarządzania scentralizowanego(Artykuł 54 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy Komisja powierza zadania wykonawcze agencjom, organom lub podmiotom na mocy art. 54 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia finansowego, zawiera ona z nimi porozumienie.
2.
Porozumienie określone w ust. 1 zawiera następujące przepisy:
a) definicję powierzonych zadań;
b) warunki i szczegółowe uzgodnienia dotyczące realizacji zadań, włączając właściwe przepisy dotyczące rozgraniczenia obowiązków i organizowania kontroli, które mają być przeprowadzone;
c) zasady odnoszące się do składania sprawozdań do Komisji, w sprawie sposobu realizacji zadań;
d) warunki, na których wykonywanie zadań zostaje zakończone;
e) szczegółowe uzgodnienia dotyczące kontroli Komisji;
f) zasady dotyczące wykorzystania odrębnych rachunków bankowych beneficjenta, uzyskanych odsetek i sposobu ich wykorzystania;
g) przepisy zapewniające widoczność działań wspólnotowych zwłaszcza w odniesieniu do innej działalności organu;
h) zobowiązanie do powstrzymania się od wszelkich czynności, które mogą powodować konflikt interesów w rozumieniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
3.
Agencje, organy i podmioty określone w ust. 1 nie mają statusu intendentów delegowanych.
Artykuł 42
Procedury rozliczeń w ramach zarządzania zdecentralizowanego lub dzielonego(Artykuł 53 ust. 5 rozporządzenia finansowego)
1.
Celem procedury rozliczeń, określonej w art. 53 ust. 5 rozporządzenia finansowego, jest zapewnienie, aby wydatki Państw Członkowskich w kontekście zarządzania dzielonego lub wydatki państw trzecich w kontekście zarządzania zdecentralizowanego, które mogą obciążać budżet wspólnotowy, były prowadzone w sposób właściwy i były zgodne ze stosowanymi regułami wspólnotowymi.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, zawartych w zasadach sektorowych, procedura rozliczeń obejmuje:
a) oświadczenie o wydatkach Państw Członkowskich lub państw trzecich w formie rachunków poświadczonych przez właściwy technicznie departament lub organ funkcjonalnie niezależny od agencji realizującej wydatki;
b) kontrole dokumentów i tam gdzie jest to stosowne, kontrole na miejscu prowadzone przez Komisję, niepodlegające limitom lub ograniczeniom, dotyczące zawartości tych rachunków oraz podstawowych transakcji, włączając kontrole przeprowadzone u beneficjentów;
c) ustalenie przez Komisję kwoty wydatków uznanych za obciążające budżet po zastosowaniu postępowania kontradyktoryjnego oraz po zawiadomieniu Państw Członkowskich lub państw trzecich;
d) obliczenie korekty finansowej wynikającej z różnicy między deklarowanymi wydatkami a wydatkami uznanymi za obciążające budżet;
e) zwrocie lub spłacie salda wynikającego z różnicy między uznanymi wydatkami a kwotami już wypłaconymi na rzecz Państw Członkowskich lub państw trzecich.
Zwrotu dokonuje się przez potrącenie, jak określono w art. 83.
3.
W kontekście zarządzania zdecentralizowanego procedurę rozliczeń opisaną w ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z uzgodnionym stopniem decentralizacji.
Artykuł 43
Zarządzanie wspólne(Artykuł 53 i 165 rozporządzenia finansowego)
1.
Środki wykorzystane w ramach zarządzania wspólnego z organizacjami międzynarodowymi, w rozumieniu art. 53 i 165 rozporządzenia finansowego, finansują działania, których wykonanie wymaga zgromadzenia zasobów od szeregu darczyńców, w przypadku gdy nie jest racjonalnie możliwe lub właściwe przyznanie udziału wpłaconego przez każdego darczyńcę na każdy rodzaj wydatków.
Komisja zapewnia, aby istniały odpowiednie uzgodnienia dotyczące kontroli i kontroli całości działań.
2.
Organizacjami międzynarodowymi określonymi w ust. 1 są:
a) międzynarodowe organizacje sektora publicznego utworzone na podstawie porozumień międzyrządowych oraz agencje wyspecjalizowane utworzone przez takie organizacje;
b) Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK);
c) Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.
ROZDZIAŁ 3
Podmioty działające w sferze finansów
Sekcja 1
Prawa i obowiązki podmiotów działających w sferze finansów
Artykuł 44
Prawa i obowiązki podmiotów działających w sferze finansów(Artykuł 58 rozporządzenia finansowego)
Każda instytucja zapewnia każdej osobie biorącej udział w decyzjach finansowych zasoby wymagane do wykonywania jej obowiązków i statut opisujący szczegółowo jego zadania, prawa i obowiązki.
Sekcja 2
Intendent
Artykuł 45
Pomoc dla intendentów delegowanych lub subdelegowanych(Artykuł 59 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent może być wspomagany w wykonywaniu swoich obowiązków przez urzędników lub innych pracowników (zwani dalej "pracownikami"), którym powierzono, w ramach jego kompetencji, niektóre operacje wymagane do wykonania budżetu i przedstawienia informacji dotyczących finansów i zarządzania.
W celu zapobieżenia wszelkim konfliktom interesów pracownicy wspomagający intendentów delegowanych lub subdelegowanych podlegają obowiązkom określonym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
2.
Każda instytucja powiadamia władzę budżetową w każdym przypadku, gdy intendent delegowany lub subdelegowany w stopniu A1 podejmuje obowiązki, zmienia ich zakres lub kończy ich pełnienie.
Artykuł 46
Wewnętrzne przepisy dotyczące delegacji(Artykuł 59 rozporządzenia finansowego)
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym i niniejszym rozporządzeniem każda instytucja ustanawia w swoim wewnętrznym regulaminie takie środki zarządzania środkami, które uznaje za niezbędne do prawidłowego wykonania swojej sekcji budżetu.
Artykuł 47
Podział obowiązków wszczęcia i weryfikacji operacji(Artykuł 60 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszczęcie operacji oznacza wszystkie operacje, które normalnie przeprowadzane są przez pracowników określonych w art. 45 i które stanowią etap przygotowawczy do przyjęcia aktów wykonujących budżet przez właściwego intendenta delegowanego lub subdelegowanego.
2.
Weryfikacja ex ante operacji oznacza wszystkie kontrole ex ante dokonywane przez właściwego intendenta, w celu zweryfikowania aspektów operacyjnych i finansowych.
3.
Każda operacja podlega co najmniej jednej weryfikacji ex ante.
Celem tej weryfikacji jest zapewnienie, aby:
a) wydatki i dochody były prawidłowe i zgodne ze stosowanymi przepisami, w szczególności z przepisami dotyczącymi budżetu i właściwych rozporządzeń oraz ze wszystkimi aktami przyjętymi w ramach wykonywania Traktatów lub rozporządzeń oraz tam gdzie jest to stosowne, warunkami umów;
b) zasada należytego zarządzania finansami określona w tytule II rozdział 7 rozporządzenia finansowego miała zastosowanie.
4.
Weryfikacje ex post dokumentów i tam gdzie jest to stosowne, weryfikacje na miejscu, służą sprawdzeniu, czy operacje finansowane z budżetu są prawidłowo wykonywane, w szczególności, czy kryteria określone w ust. 3 są stosowane.
Weryfikacje te mogą być organizowane na zasadzie próbnej, przy wykorzystaniu analizy ryzyka.
5.
Urzędnicy lub inni pracownicy odpowiadający za weryfikacje, określone w ust. 2 i 4, są innymi osobami niż pracownicy wykonujący zadania w zakresie wszczęcia, określonego w ust. 1 i nie są ich podwładnymi.
Artykuł 48
Zarządzanie i wewnętrzne procedury kontrolne(Artykuł 60 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
Zarządzanie oraz systemy i procedury kontroli wewnętrznej mają na celu:
a) osiągnięcie celów polityk, programów i działań instytucji zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;
b) wykonywanie zasad prawa wspólnotowego i minimalnych standardów kontroli, ustanowionych przez instytucję;
c) ochrona aktywów instytucji i informacji;
d) zapobieganie i wykrywanie nieprawidłowości, błędów i nadużyć finansowych;
e) określenie i zapobieganie ryzyku związanemu z zarządzaniem;
f) zapewnienie rzetelnego przedstawienia informacji dotyczących finansowania i zarządzania;
g) prowadzenie dokumentów towarzyszących odnoszących się do wykonania budżetu i powstałych w wyniku jego wykonania oraz środków wykonania budżetu;
h) prowadzenie dokumentów odnoszących się do wcześniejszych gwarancji dla instytucji i prowadzenie rejestru w celu umożliwienia odpowiedniego monitorowania tych gwarancji.
Artykuł 49
Zachowanie dokumentów towarzyszących przez intendentów(Arykuł.
60 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
Systemy i procedury zarządzania dotyczące zachowania oryginalnych dokumentów towarzyszących przewidują, że:
a) dokumenty takie mają być ponumerowane;
b) dokumenty takie mają być datowane;
c) rejestry, które mogą być skomputeryzowane, mają być prowadzone tak, aby określać dokładną lokalizację takich dokumentów;
d) dokumenty takie mają być przechowywane przez co najmniej pięć lat od dnia, w którym Parlament Europejski udzielił absolutorium za rok budżetowy, do którego odnoszą się te dokumenty.
Dokumenty odnoszące się do operacji niezamkniętych ostatecznie przechowywane są przez okres dłuższy niż przewidziany w akapicie pierwszym lit. d), to znaczy do końca roku następującego po roku, w którym operacje zostały zamknięte.
Artykuł 50
Kodeks standardów zawodowych(Artykuł 60 ust. 5 rozporządzenia finansowego)
1.
Pracownicy wyznaczeni przez właściwego intendenta do weryfikowania operacji finansowych wybierani są na podstawie ich wiedzy, umiejętności i szczególnych kwalifikacji, potwierdzonych dyplomami lub odpowiednim doświadczeniem zawodowym lub po odpowiednim programie szkolenia.
2.
Każda instytucja opracowuje kodeks standardów zawodowych, który określa, w sprawach kontroli wewnętrznej:
a) poziom kwalifikacji technicznych i finansowych wymaganych od pracowników, określonych w ust. 1;
b) obowiązek tych pracowników w zakresie odbywania ciągłych szkoleń;
c) misję, role i zadania im przydzielone;
d) zasady postępowania, w szczególności standardy etyki i uczciwości, których muszą oni przestrzegać, oraz prawa, z których mogą korzystać.
3.
Każda instytucja wprowadza odpowiednie struktury rozpowszechniania do departamentów upoważniających i okresowego uaktualniania odpowiednich informacji dotyczących standardów kontroli oraz metod i technik dostępnych do tego celu.
Artykuł 51
Niepodjęcie działań przez intendenta delegowanego(Artykuł 60 ust. 6 rozporządzenia finansowego)
Niepodjęcie działań przez intendenta delegowanego, jak określono w art. 60 ust. 6 rozporządzenia finansowego, oznacza brak odpowiedzi w rozsądnym terminie, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i w każdym wypadku, w okresie nieprzekraczającym miesiąca.
Artykuł 52
Weryfikacja ex post i roczne sprawozdanie z działalności(Artykuł 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego)
Wyniki weryfikacji ex post, wraz z innymi sprawami, określone są w rocznym sprawozdaniu z działalności, przedłożonym swojej instytucji przez intendenta delegowanego.
Artykuł 53
Przekazywanie księgowemu informacji dotyczących finansów i zarządzania(Artykuł 60 rozporządzenia finansowego)
Intendent delegowany przesyła księgowemu, zgodnie z zasadami przyjętymi przez księgowego, informacje dotyczące finansów i zarządzania, wymagane do wykonywania obowiązków księgowego.
Artykuł 54
Sprawozdanie w sprawie procedur negocjacyjnych(Artykuł 60 rozporządzenia finansowego)
Intendenci delegowani rejestrują w odniesieniu do każdego roku budżetowego umowy zawarte przy stosowaniu procedur negocjacyjnych, określonych w art. 126, 127, 242, 244, 246 i 247.
Jeżeli stosunek procedur negocjacyjnych do liczby zamówień udzielonych przez tego samego intendenta delegowanego wzrasta znacznie w odniesieniu do lat poprzednich lub jeżeli stosunek ten jest wyraźnie wyższy niż średnia odnotowana w odniesieniu do instytucji, właściwy intendent składa sprawozdanie do instytucji, określające wszelkie środki podjęte w celu odwrócenia tej tendencji.
Każda instytucja przesyła władzy budżetowej sprawozdanie w sprawie procedur negocjacyjnych.
W przypadku Komisji sprawozdanie to zostaje załączone do skróconego rocznego sprawozdania z działalności określonego w art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego.
Sekcja 3
Księgowy
Artykuł 55
Wyznaczanie księgowego(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
Każda instytucja wyznacza księgowego spośród urzędników podlegających regulaminowi pracowniczemu urzędników Wspólnot Europejskich.
Księgowy jest obowiązkowo wybierany przez instytucję na podstawie jego szczególnych kwalifikacji potwierdzonych dyplomem lub równoważnym doświadczeniem zawodowym.
Artykuł 56
Zakończenie pełnienia obowiązków przez księgowego(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
1.
Sprawozdanie przejściowe opracowywane jest bezzwłocznie w przypadku zakończenia pełnienia obowiązków przez księgowego.
Oświadczenie to składa się z rachunków przewidzianych w części pierwszej tytuł VII rozporządzenia finansowego, zamkniętych ostatniego dnia miesiąca, w którym księgowy kończy pełnienie swoich obowiązków.
2.
Przejściowe oświadczenie rachunków nie jest wymagane, w przypadku gdy księgowy kończy pełnienie swoich obowiązków pod koniec roku budżetowego.
3.
Oświadczenie przejściowe lub, w okolicznościach określonych w ust. 2, tymczasowe rachunki określone w art. 128 rozporządzenia finansowego zostają przekazane przez księgowego, który kończy pełnienie swoich obowiązków, lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, przez urzędnika w jego departamencie, nowemu księgowemu, który w ciągu nie więcej niż jednego miesiąca od dnia przekazania musi podpisać przyjęcie i może zgłosić zastrzeżenia.
4.
Każda instytucja powiadamia władzę budżetową o wyznaczeniu lub zakończeniu pełnienia obowiązków przez księgowego.
Artykuł 57
Opinia w sprawie systemów rachunkowości i spisów(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
W przypadku gdy systemy zarządzania finansami utworzone przez intendenta dostarczają dane dotyczące rachunków instytucji lub są wykorzystywane do uzasadnienia danych zawartych w tych rachunkach, księgowy musi wydać zgodę na wprowadzenie lub modyfikację takich systemów.
Konsultuje się również księgowego w odniesieniu do wprowadzenia lub modyfikacji przez właściwych intendentów systemów spisu i systemów wyceny aktywów i pasywów.
Artykuł 58
Zarządzanie finansami(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
1.
Księgowy zapewnia, aby jego instytucja dysponowała wystarczającymi środkami finansowymi do pokrycia potrzeb gotówkowych, wynikających z wykonania budżetu.
2.
Do celów ust. 1 księgowy tworzy systemy zarządzania gotówką, umożliwiające mu sporządzanie prognoz przepływu środków pieniężnych.
3.
Księgowy Komisji rozdziela dostępne środki finansowe, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1150/2000.
Artykuł 59
Zarządzanie rachunkami bankowymi(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
1.
W odniesieniu do wymagań zarządzania finansami księgowy może otwierać rachunki w imieniu instytucji w instytucjach finansowych lub krajowych bankach centralnych lub powodować otwieranie takich rachunków.
W należycie uzasadnionych okolicznościach może on/ona otwierać rachunki w walutach innych niż EUR.
2.
Księgowy negocjuje z instytucjami finansowymi warunki funkcjonowania rachunków, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, skuteczności i konkurencyjnych przetargów.
3.
Co najmniej raz na pięć lat księgowy ponownie wszczyna konkurencyjne przetargi między instytucjami finansowymi, w których zostały otwarte rachunki.
4.
Księgowy zapewnia ścisłą zgodność z warunkami obsługi rachunków otwartych w instytucjach finansowych.
5.
Księgowy Komisji odpowiada po konsultacji z księgowymi innych instytucji za harmonizację warunków obsługi rachunków otwartych przez różne instytucje.
Artykuł 60
Podpisy na rachunkach(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
Warunki dotyczące otwierania, obsługi i wykorzystania rachunków przewidują, w zależności od wewnętrznych wymagań w zakresie kontroli, że czeki, polecenia przelewu bankowego i wszelkie inne operacje bankowe muszą być podpisane przez jednego lub więcej należycie upoważnionych pracowników.
W tym celu każda instytucja przekazuje wszystkim instytucjom finansowym, w której otworzyła rachunek nazwiska i wzory podpisów upoważnionych urzędników.
Artykuł 61
Zarządzanie saldami rachunków(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
1.
Księgowy zapewnia, aby saldo na rachunkach bankowych przewidzianych w art. 59 nie odbiegało znacznie od prognoz przepływu środków pieniężnych, określonych w art. 58 ust. 2 oraz w każdym przypadku, zapewnia, aby:
a) na żadnym z tych rachunków nie było debetu;
b) saldo rachunków w innych walutach było okresowo przeliczane na EUR.
2.
Księgowy nie może utrzymywać sald na rachunkach w walucie obcej, które mogłyby powodować nadmierne straty dla instytucji, na skutek wahania kursu walutowego.
Artykuł 62
Operacje dotyczące przelewów i przeliczeń(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
Bez uszczerbku dla art. 69 księgowy prowadzi przelewy między rachunkami otwartymi w imieniu instytucji w instytucjach finansowych oraz dokonuje przeliczeń walutowych.
Artykuł 63
Metody dokonywania płatności(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
Płatności dokonywane są przelewem bankowym lub czekiem.
Artykuł 64
Akta dotyczące stron trzecich(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
1.
Księgowy może dokonywać płatności przelewem bankowym wyłącznie, jeżeli szczegółowe dane rachunku bankowego płatnika zostały uprzednio zamieszczone przez instytucję we wspólnych aktach.
Zamieszczanie w aktach szczegółowe dane rachunku bankowego płatnika lub modyfikacja tych szczegółowych danych oparte są na dokumencie, w formie papierowej lub elektronicznej, poświadczonym przez bank płatnika.
2.
W celu dokonywania płatności przelewem bankowym intendenci mogą dokonać wpisu do zobowiązań wobec osoby trzeciej w imieniu ich instytucji wyłącznie, jeżeli osoba trzecia przekazała dokumentację wymaganą do wpisania jej do dokumentów.
Intendenci sprawdzają, czy dane szczegółowe rachunku bankowego, przekazane przez płatnika, są nadal ważne, w momencie sporządzania każdego zlecenia płatności.
W związku z pomocą przedakcesyjną zobowiązania indywidualne mogą być zawierane z władzami publicznymi w krajach, które złożyły wniosek o przystąpienie do Unii Europejskiej bez uprzedniego wpisu w aktach osoby trzeciej.
W takich przypadkach intendent dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, aby wpis został dokonany najwcześniej, jak to możliwe.
Porozumienia przewidują, że przekazanie Komisji danych szczegółowych rachunku bankowego płatnika jest warunkiem, który musi zostać spełniony przed dokonaniem pierwszej płatności.
Artykuł 65
Przechowywanie dokumentów towarzyszących przez księgowego(Artykuł 61 rozporządzenia finansowego)
Dokumenty towarzyszące dotyczące systemu rachunkowości oraz dotyczące przygotowania rachunków, określonych w art. 121 rozporządzenia finansowego, przechowywane są co najmniej przez pięć lat od dnia, w którym Parlament Europejski udzieli absolutorium za rok budżetowy, do którego odnoszą się dokumenty.
Jednakże dokumenty odnoszące się do operacji, które nie zostały ostatecznie zamknięte, są przechowywane przez dłuższy okres, to znaczy do końca roku, następującego po roku, w którym operacje zostały zamknięte.
Każda instytucja podejmuje decyzję, w którym departamencie mają być przechowywane dokumenty towarzyszące.
Sekcja 4
Administrator środków zaliczkowych
Artykuł 66
Warunki korzystania z kont zaliczkowych(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy, ze względu na ograniczone kwoty, których to dotyczy, dokonanie płatności w ramach procedur budżetowych jest materialnie niemożliwe lub nieskuteczne, konta zaliczkowe mogą być tworzone dla płatności takich wydatków.
2.
Administrator środków zaliczkowych może tymczasowo uznawać i dokonywać płatności wydatków na polecenie właściwego intendenta.
3.
Utworzenie konta zaliczkowego i wyznaczenie administratora środków zaliczkowych podlega decyzji księgowego na odpowiednio uzasadniony wniosek właściwego intendenta.
Decyzja ta określa odpowiednie obowiązki i zobowiązania administratora środków zaliczkowych i intendenta.
Zmiany warunków obsługi konta zaliczkowego podlegają również decyzji księgowego na odpowiednio uzasadniony wniosek właściwego intendenta.
Artykuł 67
Zasady dotyczące utworzenia i płatności(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
1.
Decyzja o utworzeniu konta zaliczkowego i wyznaczająca administratora środków zaliczkowych oraz decyzja zmieniająca warunki obsługi konta zaliczkowego określa w szczególności:
a) maksymalną kwotę, która może być początkowo przewidziana jako zaliczka i jej cel;
b) czy rachunek bankowy lub rachunek żyro pocztowego ma być otwarty w imieniu instytucji;
c) charakter i maksymalną kwotę każdej pozycji wydatków, która może być wypłacona przez administratora środków zaliczkowych osobom trzecim lub pobierana od nich;
d) częstotliwość, z jaką dokumenty towarzyszące muszą być przedstawiane, procedurę przedstawiania tych dokumentów i uzgodnienia dotyczące przekazywania ich intendentowi do rozliczenia;
e) procedurę, która ma być zastosowana, jeżeli zaliczka ma być uzupełniona;
f) że transakcje zaliczkowe będą rozliczane przez intendenta nie później niż do końca następnego miesiąca, tak aby saldo rachunkowe i saldo rachunku bankowego mogły być uzgodnione;
g) okres ważności upoważnienia przyznanego administratorowi środków zaliczkowych przez księgowego;
h) tożsamość wyznaczonego administratorowi środków zaliczkowych.
2.
W propozycjach decyzji tworzących konta zaliczkowe właściwy intendent zapewnia, aby:
a) zostało przyznane pierwszeństwo wykorzystaniu procedur budżetowych w przypadku, gdy istnieje dostęp do centralnego, skomputeryzowanego systemu rachunkowości;
b) konta zaliczkowe były wykorzystywane wyłącznie w uzasadnionych przypadkach.
Z wyjątkiem zaliczek szczególnych w dziedzinie pomocy humanitarnej i zarządzania w sytuacjach kryzysowych w rozumieniu art. 168 ust. 2 maksymalna kwota określona w ust. 1 lit. c) nie może przekroczyć 30000 EUR na każdą pozycję wydatków.
3.
Administrator środków zaliczkowych może dokonywać płatności na rzecz osób trzecich na podstawie i w granicach:
a) wcześniejszych zobowiązań budżetowych i prawnych podpisanych przez właściwego intendenta;
b) dodatniego salda na rachunku zaliczkowym, w gotówce lub w banku.
4.
Płatności z kont zaliczkowych mogą być dokonywane przelewem bankowym, czekiem lub w inny sposób.
5.
Po dokonanych wypłatach następuje formalne uznanie ostateczne decyzji i/lub zleceń płatności podpisanych przez właściwego intendenta.
Artykuł 68
Wybór administratorów środków zaliczkowych(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
Administratorzy środków zaliczkowych wybierani są spośród urzędników kategorii A, B lub C. Jeżeli powstanie potrzeba, administratorzy środków zaliczkowych mogą być wybierani spośród pracowników podlegających warunkom zatrudnienia innych pracowników na poziomie równoważnym tym kategoriom.
Administratorzy środków zaliczkowych wybierani są na podstawie ich wiedzy, umiejętności i szczególnych kwalifikacji, potwierdzonych dyplomami, odpowiednim doświadczeniem zawodowym lub odpowiednim programem szkolenia.
Artykuł 69
Pierwotny wkład kont zaliczkowych(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
1.
Księgowy dokonuje płatności zasilających konto zaliczkowe i monitoruje te konta z punktu widzenia otwarcia rachunków bankowych i przekazania uprawnień do składania podpisów oraz kontroli na miejscu i na rachunkach scentralizowanych.
Księgowy zasila konta zaliczkowe.
Zaliczki są wypłacane na rachunek bankowy otwarty do celów zaliczek.
Konta zaliczkowe mogą być również zasilane bezpośrednio przez różne dochody, które wynikają z:
a) sprzedaży wyposażenia;
b) publikacji;
c) różnych spłat;
d) odsetek.
Zaliczkę rozlicza się w zakresie wydatków albo dochodów różnych lub przyznanych, zgodnie z decyzją tworzącą konto zaliczkowe, określoną w art. 67 i przepisach rozporządzenia finansowego.
Kwoty te są potrącane przez księgowego przy późniejszym uzupełnianiu sald kont zaliczkowych, których to dotyczy.
2.
W celu w szczególności zapobieżenia jakimkolwiek stratom związanym z wymianą walut administrator środków zaliczkowych może dokonywać przelewów między różnymi rachunkami bankowymi odnoszącymi się do tej samej zaliczki.
Artykuł 70
Kontrole dokonywane przez intendentów i księgowych(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
1.
Administrator środków zaliczkowych prowadzi rachunek środków finansowych, którymi dysponuje, w gotówce oraz w banku oraz rachunek dokonanych wypłat i otrzymanych kwot, zgodnie z zasadami i instrukcjami, wydanymi przez księgowego.
Deklaracje w sprawie tych rachunków są dostępne w każdym momencie dla właściwego intendenta, a miesięczny wykaz transakcji wraz z dokumentami towarzyszącymi zostaje przesłany w następnym miesiącu intendentowi przez administratora środków zaliczkowych w celu rozliczenia operacji zaliczkowych.
2.
Księgowy przeprowadza lub zapewnia uprzednio przeprowadzenie przez urzędnika lub innego pracownika w jego departamencie lub w zatwierdzającym departamencie szczególnie upoważnionym w tym celu kontrole, które normalnie powinny być wykonywane na miejscu i bez ostrzeżenia, aby zweryfikować istnienie środków finansowych, przydzielonych administratorom środków zaliczkowych i prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz aby sprawdzić, czy transakcje zaliczkowe są rozliczane w ustalonym terminie.
Księgowy przekazuje wyniki tych kontroli właściwemu intendentowi.
Artykuł 71
Procedura przetargowa(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
Dokonane wypłaty z kont zaliczkowych mogą, w granicach ustanowionych w art. 129 ust. 4, polegać na płatności kosztów wynikających z faktur bez uprzedniego przyjęcia oferty.
ROZDZIAŁ 4
Odpowiedzialność podmiotów działających w sferze finansów
Sekcja 1
Zasady ogólne
Artykuł 72
Organy odpowiedzialne w kwestiach nadużyć finansowych(Art. 60 ust. 6 i art. 65 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
Władze i organy określone w art. 60 ust. 6 i 65 ust. 2 rozporządzenia finansowego oznaczają organy wyznaczone na mocy regulaminu pracowniczego urzędników oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej "regulaminami pracowniczymi") oraz na mocy decyzji instytucji wspólnotowych dotyczących warunków dochodzeń wewnętrznych w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom szkodzącym interesom Wspólnot.
Sekcja 2
Zasady stosowane do intendentów delegowanych lub subdelegowanych
Artykuł 73
Potwierdzenie instrukcji(Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Intendent delegowany lub subdelegowany, otrzymujący wiążące instrukcje, które uznaje za niezgodne lub sprzeczne z zasadą należytego zarządzania finansami w szczególności, ponieważ instrukcje nie mogą zostać zrealizowane przy wykorzystaniu zasobów mu przydzielonych, pisemnie powiadamia o tym organ, który przekazał mu uprawnienia delegowane lub subdelegowane.
Jeżeli instrukcje są potwierdzone pisemnie, a potwierdzenie jest otrzymane w odpowiednim czasie i jest wystarczająco jasne, w taki sposób, że odnosi się wyraźnie do punktów, które intendent delegowany lub subdelegowany zakwestionował, nie może on ponosić odpowiedzialności; realizuje on wówczas instrukcje, chyba że stanowią one naruszenie prawa karnego lub odpowiednich norm bezpieczeństwa.
2.
Ustęp 1 stosuje się również w przypadkach, w których intendent dowiaduje się, w trakcie działania zgodnie z wiążącymi instrukcjami, że okoliczności danego przypadku mogą spowodować wyniknięcie nieprawidłowości.
3.
Wszelkie instrukcje potwierdzone w okolicznościach opisanych w art. 66 ust. 2 rozporządzenia finansowego odnotowywane są przez właściwego intendenta delegowanego lub subdelegowanego oraz wymienione są w jego rocznym sprawozdaniu z działalności.
Artykuł 74
Nieprawidłowości finansowe(Artykuł 60 ust. 6 i art. 66 ust. 4 rozporządzenia)
Bez uszczerbku dla kompetencji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wyspecjalizowany zespół ds. nieprawidłowości finansowych jest właściwy w zakresie wszelkich naruszeń przepisów rozporządzenia finansowego lub przepisów odnoszących się do zarządzania finansami lub sprawdzania operacji, wynikających z działania lub zaniechania urzędnika lub innego pracownika.
Artykuł 75
Zespół do spraw nieprawidłowości finansowych(Artykuł 60 ust. 6 i art. 66 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
Przypadki nieprawidłowości finansowych, jak określono w art. 74, przekazywane są Komisji określonej w art. 66 ust. 4 rozporządzenia finansowego przez organ wyznaczający lub, tam gdzie jest to stosowne, przez organ uprawniony do zawierania umów o pracę w celu wydania opinii.
W przypadku gdy sprawa przekazana jej jest przez organ wyznaczający lub organ uprawniony do zawierania umów o pracę, zespół wydaje opinię oceniającą, czy nieprawidłowości w rozumieniu art. 74 miały miejsce, jak poważne są i jakie mogą być ich skutki.
Jeżeli analiza zespołu wskazuje, że sprawa jej przekazana jest właściwa dla OLAF, bezzwłocznie zwraca akta sprawy organowi wyznaczającemu lub organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę oraz jednocześnie powiadamia OLAF.
W przypadku gdy zespół określony w akapicie pierwszym jest bezpośrednio powiadomiony o sprawie przez pracownika, zgodnie z art. 60 ust. 6 rozporządzenia finansowego, przekazuje akta organowi wyznaczającego lub, tam gdzie jest to stosowne, organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę oraz powiadamia odpowiednio pracownika.
2.
Każda instytucja, w zależności od swojej organizacji wewnętrznej, określa uzgodnienia operacyjne zespołu określonego w art. 66 ust. 4 rozporządzenia finansowego oraz jego skład, który obejmuje zewnętrzną osobę, posiadającą wymagane kwalifikacje i wiedzę fachową.
ROZDZIAŁ 5
Operacje po stronie dochodów
Sekcja 1
Środki własne
Artykuł 76
Zasady stosowane do zasobów własnych(Artykuł 69 rozporządzenia finansowego)
Intendent opracowuje harmonogram wskazujący, kiedy środki własne, określone w decyzji w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich, zostaną udostępnione Komisji.
Zasoby własne są ustalane i uzyskiwane zgodnie z zasadami przyjętymi na podstawie decyzji określonej w akapicie pierwszym.
Sekcja 2
Prognoza należności
Artykuł 77
Prognoza należności(Artykuł 70 rozporządzenia finansowego)
1.
Prognoza należności określa rodzaj dochodu i pozycję budżetu, w ramach której mają one zostać zapisane, oraz w zakresie, w jakim jest to możliwe, dane dłużnika i oszacowaną kwotę.
Przy sporządzaniu prognozy należności właściwy intendent sprawdza w szczególności, czy:
a) dochody zapisano w odpowiedniej pozycji budżetowej;
b) prognoza jest prawidłowa i jest zgodna ze stosowanymi przepisami oraz z zasadą należytego zarządzania finansami.
2.
Z zastrzeżeniem art. 161 ust. 2 rozporządzenia finansowego prognoza należności nie ma wpływu na zaciąganie dostępnych zobowiązań.
W przypadkach określonych w art. 18 rozporządzenia finansowego środki mogą zostać udostępnione jedynie po rzeczywistym uzyskaniu należnych kwot przez Wspólnoty.
Sekcja 3
Ustalanie należności
Artykuł 78
Procedura(Artykuł 71 rozporządzenia finansowego)
1.
Ustalanie należności przez właściwego intendenta stanowi uznanie prawa Wspólnot w odniesieniu do dłużnika oraz ustalenie tytułu do żądania, aby dłużnik spłacił dług.
2.
Zlecenie windykacji jest operacją, przez którą właściwy intendent wydaje księgowemu polecenie windykacji ustalonej kwoty.
3.
Nota debetowa ma na celu powiadomienie dłużnika, że:
a) Wspólnoty ustaliły należność;
b) spłata długu wobec Wspólnot jest należna w określonym terminie (zwanym dalej "terminem płatności");
c) w przypadku niedokonania spłaty w terminie płatności dług obciążony jest odsetkami w wysokości określonej w art. 86, bez uszczerbku dla wszelkich mających zastosowanie regulacji szczególnych;
d) zawsze, gdy to możliwe, instytucja dokonuje windykacji przez potrącenie po uprzednim powiadomieniu dłużnika;
e) w przypadku niedokonania płatności w terminie płatności instytucja dokonuje windykacji przez wyegzekwowanie wszelkich uprzednio złożonych gwarancji;
f) jeżeli, po podjęciu tych kroków, kwota nie została w pełni uzyskana, instytucja dokonuje windykacji przez wykonanie decyzji zabezpieczonej zgodnie z art. 72 ust. 2 rozporządzenia finansowego lub przez podjęcie działań prawnych.
Intendent przesyła dłużnikowi notę debetową wraz z kopią do księgowego.
Artykuł 79
Ustalanie należności(Artykuł 71 rozporządzenia finansowego)
W celu ustalenia należności właściwy intendent zapewnia, aby:
a) należność była pewna i nie podlegała żadnym warunkom;
b) należność była ustalona, dokładnie wyrażona w gotówce;
c) należność była należna i nie podlegała żadnemu terminowi spłaty;
d) dane dłużnika były poprawne;
e) kwota, która ma być pobrana, była zapisana we właściwej pozycji budżetu;
f) dokumenty towarzyszące były prawidłowe; oraz
g) zasada należytego zarządzania finansami była przestrzegana, w szczególności w odniesieniu do kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 lit. a).
Artykuł 80
Dokumenty towarzyszące dotyczące ustalenia należności(Artykuł 71 rozporządzenia finansowego)
1.
Ustalenie należności opiera się na dokumentach towarzyszących potwierdzających tytuł Wspólnot do należności.
2.
Przed ustaleniem należności właściwy intendent osobiście sprawdza dokumenty towarzyszące lub na własną odpowiedzialność zapewnia, aby sprawdzanie zostało dokonane.
3.
Dokumenty towarzyszące przechowywane są przez intendenta zgodnie z art. 48 i 49.
Sekcja 4
Zezwolenie na windykację należności
Artykuł 81
Ustalenie zlecenia windykacji(Artykuł 72 rozporządzenia finansowego)
1.
Zlecenie windykacji określa:
a) rok budżetowy, w odniesieniu do którego dochód ma być zapisany;
b) odniesienia do czynności lub zobowiązania prawnego, będącego źródłem długu i stanowiącego podstawę tytułu do windykacji;
c) artykuł budżetu oraz wszelkie mniejsze jednostki jego podziału, które mogą mieć zastosowanie, włączając, tam gdzie jest to stosowne, odniesienia do odpowiednich zobowiązań budżetowych;
d) kwotę, która ma podlegać windykacji, wyrażoną w EUR;
e) nazwę i adres dłużnika,
f) termin płatności; oraz
g) możliwą metodę uzyskania, włączając w szczególności windykację przez potrącenie lub wyegzekwowanie wszelkich złożonych gwarancji.
2.
Zlecenie windykacji jest datowane i podpisane przez właściwego intendenta, a następnie przesyłane księgowemu.
Sekcja 5
Windykacja
Artykuł 82
Formalności związane z pobieraniem(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
1.
W momencie windykacji należności księgowy dokonuje wpisu do rachunków oraz powiadamia właściwego intendenta.
2.
Należy wydać pokwitowanie w odniesieniu do wszelkich płatności gotówkowych, dokonanych do księgowego lub administratora środków zaliczkowych.
Artykuł 83
Windykacja przez potrącenie(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
Na każdym etapie procedury księgowy po powiadomieniu właściwego intendenta i dłużnika dokonuje windykacji ustalonych należności przez potrącenie w przypadkach, gdy dłużnik ma również roszczenie wobec Wspólnot, które są pewne, o ustalonej kwocie i należne w odniesieniu do kwoty ustalonej na podstawie zlecenia płatności.
Artykuł 84
Procedura windykacji w przypadku niedokonania płatności dobrowolnie(Artykuł 72 i 73 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla art. 83, jeżeli nie dokonano windykacji pełnej kwoty w terminie płatności określonym w nocie debetowej, księgowy powiadamia właściwego intendenta oraz bezzwłocznie wszczyna procedurę mającą na celu windykację przy wykorzystaniu wszystkich sposobów zapewnionych przez prawo, włączając, tam gdzie jest to stosowne przez wyegzekwowanie wszelkich gwarancji uprzednio złożonych.
2.
Bez uszczerbku dla art. 83, w przypadku gdy metoda windykacji, określona w ust. 1, nie może być wykorzystana, a dłużnik nie dokonał spłaty w odpowiedzi na formalne upomnienie przesłane przez księgowego, księgowy zapewnia wykonanie decyzji o windykacji, zabezpieczonej zgodnie z art. 72 ust. 2 rozporządzenia finansowego lub przez podjęcie działań prawnych.
Artykuł 85
Dodatkowy termin do spłaty(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
Księgowy we współpracy z właściwym intendentem może przyznać dodatkowy termin na spłatę wyłącznie na pisemny wniosek dłużnika z odpowiednim wskazaniem przyczyn oraz pod warunkiem że dwa następujące warunki są spełnione:
a) dłużnik zobowiązuje się zapłacić odsetki według stopy określonej w art. 86 za cały przyznany dodatkowo okres, począwszy od dnia, w którym płatność była początkowo należna; oraz
b) w celu ochrony praw Wspólnoty dłużnik składa gwarancję finansową, obejmującą nieuregulowany dług, zarówno kwotę główną, jak i odsetki, co jest zaakceptowane przez księgowego instytucji.
Gwarancja określona w akapicie pierwszym lit. b) może zostać zastąpiona solidarną gwarancją osoby trzeciej, zatwierdzoną przez księgowego instytucji.
Artykuł 86
Odsetki za zwłokę(Artykuł 71 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla wszelkich przepisów szczególnych, wynikających ze stosowania zasad sektorowych, wszelkie należności niespłacone w terminie płatności są obciążone odsetkami zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Stopa procentowa w odniesieniu do należności niespłaconych w terminie płatności jest stopą stosowaną przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązująca pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększona o:
a) siedem punktów procentowych, w przypadku gdy zdarzeniem tworzącym zobowiązanie jest zamówienie publiczne na dostawy lub usługi, określone w tytule V;
b) trzy i pół punktu procentowego we wszystkich innych przypadkach.
3.
Odsetki obliczane są od dnia kalendarzowego, następującego po terminie płatności, określonym w nocie debetowej do dnia kalendarzowego, w którym dług zostanie spłacony w całości.
4.
Wszelkie spłaty częściowe pokrywają przede wszystkim odsetki ustalone zgodnie z ust. 2 i 3.
5.
W przypadku grzywien, jeżeli dłużnik zapewnia gwarancję finansową, która zostaje przyjęta przez księgowego w miejsce spłaty tymczasowej, stopa procentowa stosowana od terminu płatności jest stopą określoną w ust. 2, powiększona wyłącznie o jeden i pół punktu procentowego.
Artykuł 87
Odstąpienie od windykacji ustalonych należności(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent może odstąpić od windykacji całości lub części ustalonej należności wyłącznie w następujących przypadkach:
a) jeżeli przewidywalny koszt windykacji przekraczałby kwotę, która ma być uzyskana, a odstąpienie nie zaszkodziłoby wizerunkowi Wspólnoty;
b) jeżeli nie można dokonać windykacji należności ze względu na wiek lub niewypłacalność dłużnika;
c) jeżeli windykacja jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 lit. c) właściwy intendent działa zgodnie z wcześniej określonymi procedurami ustanowionymi w ramach każdej instytucji i stosuje następujące kryteria, które są obowiązkowe i stosowane we wszystkich okolicznościach:
a) stan faktyczny, uwzględniając zakres nieprawidłowości stanowiącej podstawę ustalenia należności (nadużycie finansowe, powrót do przestępstwa, zamiar, staranność, dobra wiara, oczywisty błąd);
b) wpływ, jaki odstąpienie od windykacji miałoby na funkcjonowanie Wspólnot i ich interesy finansowe (zaangażowane kwoty, ryzyko stworzenia precedensu, podważenie autorytetu prawa).
W zależności od okoliczności przypadku właściwy intendent może również mieć obowiązek uwzględnienia następujących kryteriów:
a) wszelkie zakłócenie konkurencji, które byłyby spowodowane przez odstąpienie od windykacji;
b) szkody gospodarcze i społeczne, które byłyby spowodowane, jeżeli miałaby zostać przeprowadzona windykacja długu w całości.
3.
Decyzja o odstąpienia określona w art. 73 ust. 2 rozporządzenia finansowego jest uzasadniona i odnosi się do staranności stosowanej przy zabezpieczeniu uzyskania oraz zagadnień prawnych i stanu faktycznego, na którym oparte jest odstąpienie.
Właściwy intendent odstępuje od windykacji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 81.
4.
Odstąpienie od windykacji ustalonych należności nie może zostać przekazane przez instytucję w przypadku, gdy kwota, która ma być objęta odstąpieniem:
a) wynosi 1000000 EUR lub więcej; lub
b) wynosi 100000 EUR lub więcej, w przypadku gdy stanowi to 25 % lub więcej ustalonej kwoty należności.
Poniżej progów określonych w akapicie pierwszym każda instytucja ustanawia w swoim regulaminie wewnętrznym warunki i procedurę przekazywania uprawnień mających na celu odstąpienie od windykacji ustalonego długu.
5.
Każda instytucja przesyła każdego roku władzy budżetowej sprawozdanie w sprawie odstąpień, określonych w ust. 1–4 obejmujących 100000 EUR lub więcej.
W przypadku Komisji sprawozdanie to jest załączone do skróconego rocznego sprawozdania z działalności, określonego w art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 88
Anulowanie ustalonych należności(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku błędu związanego z zagadnieniem prawnym właściwy intendent anuluje ustaloną należność zgodnie z art. 80 i 81; anulowanie to musi być odpowiednio uzasadnione.
2.
Każda instytucja ustanawia w swoim wewnętrznym regulaminie warunki i procedurę przekazywania uprawnień do anulowania ustalonej należności.
Artykuł 89
Korekty techniczne i rachunkowe ustalonej należności(Artykuł 73 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent koryguje ustaloną należność w górę lub w dół, jeżeli wykrycie błędu faktycznego wymaga zmiany kwoty pod warunkiem, że korekta nie pociąga za sobą zrzeczenia się ustalonego tytułu Wspólnot.
Taka korekta dokonywana jest zgodnie z art. 80 i 81 oraz jest odpowiednio uzasadniona.
2.
Każda instytucja ustanawia w swoim regulaminie wewnętrznym warunki i procedurę przekazywania uprawnień do dokonania korekt technicznych i rachunkowych ustalonej należności.
ROZDZIAŁ 6
Operacje po stronie wydatków
Artykuł 90
Decyzje w sprawie finansowania(Artykuł 75 rozporządzenia finansowego)
Decyzje w sprawie finansowania określają istotne składniki działania powodujące wydatki z budżetu.
Sekcja 1
Zaciąganie zobowiązań finansowych
Artykuł 91
Zobowiązania globalne i tymczasowe(Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Globalne zobowiązania budżetowe wykonywane są przez zawarcie umowy w sprawie finansowania, która przewiduje późniejsze zawarcie jednego lub więcej zobowiązań prawnych lub przez zawarcie jednego lub więcej zobowiązań prawnych.
Umowy w sprawie finansowania w zakresie pomocy finansowej i wsparcia budżetowego, które stanowią zobowiązania prawne, mogą powodować powstanie płatności bez zawierania innych zobowiązań prawnych.
2.
Tymczasowe zobowiązania budżetowe wykonywane są przez zawarcie jednego lub więcej zobowiązań prawnych, powodujących powstanie tytułu do późniejszych płatności lub, w przypadkach odnoszących się do wydatków na zarządzanie personelem lub na działalność związaną z komunikacją, zmierzającą do informowania o wydarzeniach wspólnotowych, realizowaną przez instytucje i bezpośrednio przez płatności.
Artykuł 92
Przyjęcie zobowiązań globalnych(Artykuł 76 rozporządzenia finansowego)
1.
Zobowiązania globalne zaciągane są na podstawie decyzji w sprawie finansowania.
Zobowiązanie globalne zaciągane jest najpóźniej przed podjęciem decyzji w sprawie wyboru beneficjentów oraz w przypadku gdy wykonanie środków, których to dotyczy, obejmuje przyjęcie programu pracy w rozumieniu art. 166, najwcześniej po przyjęciu tego programu.
2.
W przypadku gdy zobowiązanie globalne wykonywane jest przez zawarcie umowy w sprawie finansowania, ust. 1 akapit drugi nie stosuje się.
Artykuł 93
Umorzenie zobowiązań na skutek niedokonania płatności w ciągu trzech lat(Artykuł 77 rozporządzenia finansowego)
Kwota zobowiązania budżetowego odpowiadającego zobowiązaniu prawnemu, w odniesieniu do którego nie dokonano płatności, w rozumieniu art. 81 rozporządzenia finansowego, w ciągu trzech lat następujących po podpisaniu zobowiązania prawnego, zostaje umorzona.
Artykuł 94
Jedność podpisu(Artykuł 76 rozporządzenia finansowego)
1.
Od zasady jedności podpisu dla zobowiązania budżetowego i odpowiadającemu mu zobowiązaniu prawnemu można odstąpić wyłącznie w następujących przypadkach:
a) jeżeli zobowiązania są tymczasowe;
b) jeżeli zobowiązania globalne odnoszą się do umów w sprawie finansowania zawartych z państwami trzecimi;
c) jeżeli decyzja instytucji stanowi zobowiązanie prawne;
d) jeżeli zobowiązanie globalne jest wykonywane przez szereg zobowiązań prawnych, w odniesieniu do których odpowiedzialność ponoszą różni intendenci delegowani;
e) jeżeli, w związku z kontami zaliczkowymi dostępnymi na działania zewnętrzne, zobowiązania prawne muszą być podpisywane przez pracowników jednostek lokalnych, określonych w art. 254.
2.
Jeżeli właściwy intendent, który podpisał zobowiązanie budżetowe, jest niedostępny i pozostaje niedostępny przez okres niezgodny z terminami zawarcia zobowiązania prawnego, to zobowiązanie prawne zawierane jest przez osobę wyznaczoną zgodnie z zasadami zastępstwa przyjętymi przez każdą instytucję, pod warunkiem że osoba ta ma status intendenta, zgodnie z art. 59 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 95
Rejestracja indywidualnych zobowiązań prawnych(Artykuł 77 rozporządzenia finansowego)
W przypadku budżetowych zobowiązań globalnych, po których następuje kilka indywidualnych zobowiązań prawnych, właściwy intendent rejestruje w rachunkach centralnych kwoty tych następujących indywidualnych zobowiązań prawnych.
Właściwy intendent sprawdza, czy kwota łączna nie przekracza kwoty zobowiązania globalnego, które je pokrywa.
Rejestracja w rachunkach wskazuje odniesienia zobowiązań globalnych, w odniesieniu do których zobowiązania indywidualne są zapisywane.
Właściwy intendent rejestruje kwoty w rachunkach przed podpisaniem odpowiednich indywidualnych zobowiązań prawnych.
Artykuł 96
Wydatki administracyjne objęte zobowiązaniami tymczasowymi(Artykuł 76 rozporządzenia finansowego)
Pozycje uznane za zwykłe wydatki administracyjne, które mogą stanowić podstawę zobowiązań tymczasowych, obejmują:
a) wydatki na pracowników bez względu na to, czy są oni objęci regulaminem pracowniczym, na inne zasoby ludzkie, emerytury i renty oraz na wynagrodzenie ekspertów;
b) wydatki odnoszące się do członków instytucji;
c) wydatki na szkolenia;
d) wydatki na konkursy, selekcję i rekrutację;
e) wydatki na wykonanie określonego zadania,
f) wydatki reprezentacyjne,
g) wydatki związane z posiedzeniami,
h) tłumaczy ustnych i/lub pisemnych zatrudnianych niezależnie;
i) wymiany urzędników,
j) powtarzające się koszty wynajmu nieruchomości i mienia ruchomego;
k) ubezpieczenia różne,
l) sprzątanie i utrzymanie,
m) wydatki związane z opieką społeczną;
n) korzystanie z usług telekomunikacyjnych;
o) opłaty finansowe;
p) koszty ochrony prawnej;
q) szkody, łącznie z odsetkami;
r) sprzęt roboczy;
s) wodę, gaz i energię elektryczną;
t) okresowe publikacje w wersji papierowej lub elektronicznej.
Sekcja 2
Stwierdzanie prawidłowości wydatków
Artykuł 97
Stwierdzanie prawidłowości i "dopuszczenie płatności"(Artykuł 79 rozporządzenia finansowego)
1.
Stwierdzanie prawidłowości wszelkich wydatków oparte jest na dokumentach towarzyszących w rozumieniu art. 104 potwierdzających tytuł wierzyciela na podstawie oświadczenia o usługach faktycznie świadczonych, dostaw faktycznie zrealizowanych lub robót faktycznie przeprowadzonych lub na podstawie innych dokumentów uzasadniających płatność.
2.
Właściwy intendent osobiście sprawdza dokumenty towarzyszące lub, na własną odpowiedzialność, zapewnia, aby sprawdzenie zostało dokonane, przed podjęciem decyzji w sprawie stwierdzenia prawidłowości wydatków.
3.
Decyzja w sprawie stwierdzenia prawidłowości wyrażona jest przez podpisanie formułą "dopuszczona płatność" dowodu kasowego przez właściwego intendenta, przez urzędnika lub innego pracownika właściwego z technicznego punktu widzenia, upoważnionego na mocy formalnej decyzji intendenta.
Takie decyzje upoważniające są przechowywane do celów przyszłych odniesień.
Artykuł 98
Dopuszczenie płatności umów w ramach zamówień publicznych(Artykuł 79 rozporządzenia finansowego)
W odniesieniu do płatności odpowiadających umowom w ramach zamówień publicznych adnotacja "dopuszczenie płatności" poświadcza, że:
a) instytucja otrzymała i formalnie zarejestrowała fakturę sporządzoną przez wykonawcę;
b) sama faktura lub dokument wewnętrzny, towarzyszący otrzymanej fakturze, zostały opatrzone adnotacją "potwierdzona prawidłowość" i podpisane przez urzędnika lub innego pracownika właściwego z technicznego punktu widzenia i należycie upoważnionego przez właściwego intendenta;
c) wszystkie aspekty związane z fakturą zostały sprawdzone przez właściwego intendenta lub na jego odpowiedzialność, w celu określenia w szczególności kwoty do zapłaty i ważności płatności, jako spłaty długu.
Adnotacja "potwierdzona prawidłowość", określona w akapicie pierwszym lit. b), potwierdza, że usługi przewidziane w umowie zostały prawidłowo wykonane lub że dostawy przewidziane w umowie zostały prawidłowo zrealizowane, lub że roboty przewidziane w umowie zostały właściwie przeprowadzone.
W odniesieniu do dostaw i robót urzędnik lub inny pracownik właściwy z technicznego punktu widzenia opracowuje tymczasowe zaświadczenie przyjęcia, następnie końcowe świadectwo przyjęcia pod koniec okresu gwarancji ustanowionego w umowie.
Oba te zaświadczenia są ważne z adnotacją "potwierdzona prawidłowość".
Artykuł 99
Dopuszczenie płatności dotacji(Artykuł 79 rozporządzenia finansowego)
W odniesieniu do płatności odpowiadających dotacjom adnotacja "dopuszczona płatność" zaświadcza, że:
a) instytucja otrzymała i formalnie zarejestrowała wniosek o płatność sporządzony przez beneficjenta;
b) sam wniosek o płatność lub wewnętrzny dokument towarzyszący otrzymanemu wnioskowi o płatność został opatrzony adnotacją "potwierdzona prawidłowość" i podpisany przez urzędnika lub innego pracownika właściwego z technicznego punktu widzenia, upoważnionego przez właściwego intendenta; przez taką adnotację potwierdza on, że działanie lub program pracy realizowany przez beneficjenta jest w całym zakresie zgodny z umową w sprawie przyznania dotacji;
c) wszystkie aspekty wniosku o płatność zostały sprawdzone przez właściwego intendenta lub na jego odpowiedzialność, w celu określenia w szczególności kwoty do zapłaty i ważności płatności jako spłaty długu.
Artykuł 100
Dopuszczenie płatności wydatków personalnych(Artykuł 79 rozporządzenia finansowego)
W odniesieniu do płatności odpowiadających wydatkom personalnym adnotacja "dopuszczenie płatności" potwierdza istnienie następujących dokumentów towarzyszących:
a) w zakresie wynagrodzenia miesięcznego:
i) pełna lista pracowników określająca wszystkie składniki wynagrodzenia;
ii) formularz (ankieta danych osobowych) oparty na decyzjach podjętych w każdym indywidualnym przypadku, wskazujący, gdy taka zmiana ma miejsce, wszelkie zmiany jakichkolwiek składników wynagrodzenia;
iii) w przypadku zatrudnienia lub mianowania poświadczona za zgodność z oryginałem kopia decyzji o zatrudnieniu lub mianowaniu, która towarzyszy zatwierdzeniu pierwszej wypłaty wynagrodzenia;
b) w zakresie innych wynagrodzeń (pracownicy wynagradzani według stawek godzinowych lub dziennych): oświadczenie podpisane przez upoważnionego urzędnika lub innego pracownika, wskazujące liczbę przepracowanych dni i godzin;
c) w zakresie pracy w godzinach nadliczbowych: oświadczenie podpisane przez upoważnionego urzędnika lub innego pracownika, potwierdzające ilość przepracowanych godzin nadliczbowych;
d) w zakresie kosztów:
i) polecenie wyjazdu podpisane przez właściwy organ;
ii) zestawienie kosztów delegacji, podpisane przez urzędnika wyznaczonego do wykonania określonego zadania i przez jego administracyjnego przełożonego, któremu przekazano odpowiednie uprawnienia, wskazujące w szczególności miejsce wykonania określonego zadania, daty i godziny wyjazdu i przyjazdu na miejsce wykonania określonego zadania, koszty podróży, koszty utrzymania oraz inne wydatki należycie zatwierdzone po przedstawieniu dokumentów towarzyszących;
e) w zakresie innych kosztów osobowych: dokumenty towarzyszące dotyczące decyzji stanowiących podstawę dokonania wydatków i określające wszystkie składniki obliczenia.
Artykuł 101
Forma materialna "dopuszczenia płatności"(Artykuł 79 rozporządzenia finansowego)
W systemie nieskomputeryzowanym "dopuszczenie płatności" przyjmuje formę pieczęci, obejmującej podpis właściwego intendenta, urzędnika lub innego pracownika właściwego z technicznego punktu widzenia, upoważnionego przez właściwego intendenta zgodnie z art. 97.
W systemie skomputeryzowanym "dopuszczenie płatności" przyjmuje formę zatwierdzenia przy użyciu hasła osobistego właściwego intendenta, urzędnika lub innego pracownika właściwego z punktu widzenia technicznego, upoważnionego przez właściwego intendenta.
Sekcja 3
Autoryzacja płatności
Artykuł 102
Kontrole płatności przez intendenta(Artykuł 80 rozporządzenia finansowego)
Przy sporządzaniu zlecenia płatności właściwy intendent zapewnia, aby:
a) zlecenie płatnicze zostało prawidłowo wydane, co oznacza, że odpowiednia decyzja o zatwierdzeniu została podjęta uprzednio w formie "dopuszczenia płatności", że dane szczegółowe płatnika są poprawne oraz że kwota jest należna;
b) zlecenie płatnicze odpowiada zobowiązaniu budżetowemu, w odniesieniu do którego jest zapisane;
c) wydatek został umieszczony we właściwej pozycji budżetu,
d) środki są dostępne.
Artykuł 103
Obowiązkowe dane szczegółowe na zleceniach płatniczych i przekazywanie do księgowego(Artykuł 80 rozporządzenia finansowego)
1.
Zlecenie płatnicze określa:
a) rok budżetowy, w odniesieniu do którego wydatki mają być zapisane;
b) artykuł budżetu lub inne mniejsze jednostki jego podziału, które mogą być stosowane;
c) odniesienia do zobowiązania prawnego, stanowiącego podstawę tytułu do płatności;
d) odniesienia do zobowiązania budżetowego, w odniesieniu do którego ma ono zostać zapisane;
e) kwotę do zapłaty, wyrażona w EUR;
f) nazwisko, adres i dane szczegółowe rachunku bankowego płatnika;
g) cel wydatku;
h) formę zapłaty;
i) wpis pozycji do inwentarza zgodnie z art. 222.
2.
Zlecenie płatnicze jest datowane i podpisane przez właściwego intendenta, następnie przesyłane księgowemu.
Sekcja 4
Realizacja wydatków
Artykuł 104
Dokumenty towarzyszące(Artykuł 81 rozporządzenia finansowego)
1.
Płatności finansowane z góry, łącznie z przypadkami, w których są one podzielone na szereg płatności, realizowane są na podstawie umowy, porozumienia lub aktu podstawowego lub też na podstawie dokumentów towarzyszących, które umożliwiają sprawdzenie zgodności finansowanych działań z warunkami umowy lub porozumienia, których to dotyczy.
Płatności zaliczkowe i spłaty sald oparte są na dokumentach towarzyszących, które umożliwiają sprawdzenie, że finansowane działanie zostało przeprowadzone zgodnie z warunkami umowy lub porozumienia zawartego z beneficjentem lub zgodnie z warunkami aktu podstawowego.
2.
Właściwy intendent ustanawia zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami charakter dokumentów towarzyszących, określonych w ust. 1, zgodnie z aktem podstawowym i umowami oraz porozumieniami, zawartymi z beneficjentem.
Przejściowe i końcowe sprawozdania z wykonania technicznego i finansowego stanowią dokumenty towarzyszące do celów ust. 1.
3.
Dokumenty towarzyszące przechowywane są przez właściwego intendenta zgodnie z art. 48 i 49.
Artykuł 105
Zapisywanie płatności finansowanych z góry i płatności zaliczkowych(Artykuł 81 rozporządzenia finansowego)
1.
Płatności finansowane z góry ma na celu umożliwienie beneficjentowi dokonania finansowania z góry.
Może ono być podzielone na szereg płatności.
2.
Płatność zaliczkowa, która może się powtarzać, ma na celu zwrócenie wydatków poniesionych przez beneficjenta na podstawie zestawienia wydatków w trakcie trwania działań.
Może ona rozliczyć płatności finansowane z góry w całości lub częściowo, bez uszczerbku dla przepisów aktu podstawowego.
3.
Zamknięcie wydatków przyjmuje formę płatności salda, która nie może się powtarzać i rozlicza wszystkie poprzedzające płatności lub zlecenie windykacji.
Sekcja 5
Terminy operacji po stronie wydatków
Artykuł 106
Terminy płatności i odsetki za zwłokę(Artykuł 83 rozporządzenia finansowego)
1.
Kwoty należne wypłacane są w ciągu nie więcej niż czterdziestu pięciu dni kalendarzowych od dnia, w którym dopuszczalny wniosek o płatność zarejestrowany jest przez upoważniony departament właściwego intendenta; termin płatności oznacza dzień, w którym zaciągnięty został debet na rachunku instytucji.
Wniosek o płatność nie jest dopuszczalny, jeżeli co najmniej jeden z zasadniczych wymagań nie został spełniony.
2.
Termin płatności określony w ust. 1 wynosi trzydzieści dni kalendarzowych na płatności odnoszące się do zamówień na usługi lub dostawy, z wyjątkiem wypadków, gdy umowa przewiduje inaczej.
3.
W odniesieniu do umów lub porozumień, w ramach których płatność jest zależna od zatwierdzenia sprawozdania, termin do celów okresów płatności określonych w ust. 1 i 2 nie rozpoczyna się i biegnie jedynie od chwili zatwierdzenia danego sprawozdania, przy wyraźnym powiadomieniu beneficjenta lub pośrednio, ponieważ termin przyznany na mocy umowy na zatwierdzenie upłynął bez zawieszenia przez formalny dokument, przesłany beneficjentowi.
Termin przyznany na zatwierdzenie nie może przekroczyć:
a) 20 dni kalendarzowych w odniesieniu do bezpośrednich zamówień odnoszących się do dostaw towarów i usług;
b) 45 dni kalendarzowych w odniesieniu do innych zamówień i umów w sprawie przyznania dotacji;
c) 60 dni kalendarzowych w odniesieniu do umów dotyczących usług technicznych, które są szczególnie trudne do oceny.
4.
Właściwy intendent może zawiesić termin płatności przez powiadomienie wierzycieli, w każdym momencie w trakcie trwania okresu, określonego w ust. 1, że wniosek o płatność nie może zostać spełniony, ponieważ kwota nie jest należna lub ponieważ odpowiednie dokumenty towarzyszące nie zostały przedstawione.
Jeżeli informacja dotrze do wiadomości właściwego intendenta, który poddaje w wątpliwość kwalifikację wydatków, które znajdują się we wniosku o płatność, intendent może zawiesić termin płatności do celu dalszej weryfikacji, łącznie z kontrolami na miejscu, w celu zapewnienia przed dokonaniem płatności, aby wydatki faktycznie kwalifikowały się.
Intendent powiadamia zainteresowanego beneficjenta najszybciej jak to możliwe.
Termin do celów pozostałego okresu płatności rozpoczyna się i biegnie od dnia, w którym prawidłowo sformułowany wniosek o płatność jest po raz pierwszy zarejestrowany.
5.
W momencie upływu terminów ustanowionych w ust. 1 i 2 wierzyciel może w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania nieterminowej płatności zażądać odsetek zgodnie z następującymi przepisami:
a) stopami procentowymi są stopy określone w art. 86 ust. 2 akapit pierwszy;
b) odsetki są płatne za okres, który upłynął od dnia kalendarzowego, następującego po upływie terminu płatności aż do dnia płatności.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ 7
Systemy informatyczne
Artykuł 107
Opis systemów informatycznych(Artykuł 84 rozporządzenia finansowego)
Jeżeli systemy i podsystemy komputerowe są używane do przetwarzania operacji wykonania budżetu, wymagany jest pełny i aktualny opis każdego systemu lub podsystemu.
Każdy opis określa zawartość wszystkich obszarów danych i opisuje, w jaki sposób system traktuje każdą indywidualną operację.
Pokazuje on szczegółowo, w jaki sposób system gwarantuje istnienie pełnego śladu rewizyjnego dla każdej operacji.
Artykuł 108
Okresowe zabezpieczanie(Artykuł 84 rozporządzenia finansowego)
Dane w systemach i podsystemach komputerowych są okresowo zabezpieczane i przechowywane w bezpiecznym miejscu.
ROZDZIAŁ 8
Audytor wewnętrzny
Artykuł 109
Wyznaczanie audytora wewnętrznego(Artykuł 85 rozporządzenia finansowego)
1.
Każda instytucja wyznacza swojego audytora wewnętrznego, zgodnie z ustaleniami, dostosowanymi do jej cech szczególnych i wymogów.
Instytucja powiadamia władzę budżetową o wyznaczeniu audytora wewnętrznego.
2.
Każda instytucja ustala, zgodnie z jej specyficznymi cechami i wymogami, zakres zadań audytora wewnętrznego oraz ustanawia szczegółowo cele i procedury wykonywania kontroli wewnętrznej z należytym stosowaniem międzynarodowych norm, dotyczących kontroli wewnętrznej.
3.
Instytucja może wyznaczyć na audytora wewnętrznego na mocy jej szczególnych uprawnień, urzędnika lub innego pracownika, objętego regulaminem pracowniczym, wybranego spośród obywateli Państw Członkowskich.
4.
Jeżeli dwie lub więcej instytucji wyznaczą tego samego audytora wewnętrznego, dokonują one niezbędnych uzgodnień dotyczących odpowiedzialności tego audytora za jego działania, jak przewiduje art. 114.
5.
Instytucja powiadamia władzę budżetową, kiedy obowiązki audytora wewnętrznego dobiegają końca.
Artykuł 110
Zasoby operacyjne(Artykuł 86 rozporządzenia finansowego)
Instytucja zapewnia audytorowi wewnętrznemu zasoby wymagane do właściwego wykonywania jego obowiązków związanych z kontrolą i kartę obowiązków, zawierającą szczegóły dotyczące jego zadań, obowiązków i zobowiązań.
Artykuł 111
Program działań(Artykuł 86 rozporządzenia finansowego)
1.
Audytor wewnętrzny przyjmuje swój program pracy i przekazuje go do instytucji.
2.
Instytucja może zwrócić się do audytora wewnętrznego o przeprowadzenie kontroli, niewłączonych do programu pracy określonego w ust. 1.
Artykuł 112
Sprawozdania audytora wewnętrznego(Artykuł 86 rozporządzenia finansowego)
1.
Audytor wewnętrzny składa instytucji roczne sprawozdanie z kontroli wewnętrznej przewidziane w art. 86 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wykazujące liczbę i rodzaj przeprowadzonych kontroli wewnętrznych, główne wydane zalecenia i działania podjęte w sprawie tych zaleceń.
Roczne sprawozdanie określa również wszelkie problemy systemowe, wykryte przez wyspecjalizowany zespół, utworzony na podstawie art. 66 ust. 4 rozporządzenia finansowego.
2.
Każda instytucja rozważa, czy zalecenia wydane w sprawozdaniach audytora wewnętrznego są odpowiednie dla wymiany najlepszych praktyk z innymi instytucjami.
Artykuł 113
Niezależność(Artykuł 87 rozporządzenia finansowego)
Audytor wewnętrzny korzysta z całkowitej niezależności w przeprowadzaniu kontroli.
Nie może otrzymywać poleceń, ani też nie może być ograniczony w żaden sposób, jeżeli chodzi o wykonywanie funkcji, które, w wyniku jego mianowania, powierzone mu są na podstawie rozporządzenia finansowego.
Artykuł 114
Odpowiedzialność audytora wewnętrznego(Artykuł 87 rozporządzenia finansowego)
Odpowiedzialność audytora wewnętrznego, jako urzędnika lub innego pracownika podlegającego regulaminowi pracowniczemu, może być zakwestionowana przez samą instytucję jedyniena warunkach określonych w tym artykule.
Instytucja podejmuje uzasadnioną decyzję w sprawie przeprowadzenia dochodzenia.
Decyzja ta jest przekazywana zainteresowanej stronie.
Instytucja może zaangażować w dochodzenie, na jej własną bezpośrednią odpowiedzialność, jednego lub wielu urzędników w stopniu równym lub wyższym niż stopień odnośnego pracownika.
W trakcie dochodzenia poglądy zainteresowanej strony są brane pod uwagę.
Sprawozdanie z dochodzenia jest przekazywane zainteresowanej stronie, która następnie jest przesłuchiwana przez instytucję w sprawach objętych sprawozdaniem.
Na podstawie sprawozdania i przesłuchania, instytucja przyjmuje uzasadnioną decyzję kończącą procedurę lub uzasadnioną decyzję zgodnie z art. 22 i 86–89 regulaminu pracowniczego.
Decyzje nakładające środki dyscyplinarne lub kary finansowe notyfikowane są zainteresowanym stronom i komunikowane, do celów informacyjnych, innym instytucjom i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Zainteresowana strona może wnieść skargę na takie decyzjieprzed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego.
Artykuł 115
Skarga przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich(Artykuł 87 rozporządzenia finansowego)
Bez uszczerbku dla środków zaskarżenia dopuszczonych przez regulamin pracowniczy audytor wewnętrzny może wnieść skargę bezpośrednio przed Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawach wszelkichczynności, odnoszących się do wykonywania jego obowiązków jako audytora wewnętrznego.
Skarga ta musi być wniesioae w ciągu trzech miesięcy od dnia kalendarzowego, w którym odnośna czynność została notyfikowana.
Skargi są badane i rozpatrywane w trybie przewidzianym w art. 91 ust. 5 regulaminu pracowniczego.
TYTUŁ V
ZAMÓWIENIA
ROZDZIAŁ 1
Postanowienia ogólne
Sekcja 1
Zakres i udzielanie zamówień
Artykuł 116
Definicje i zakres(Artykuł 88 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia dotyczące budynków obejmują kupno, długoterminową dzierżawę, leasing, wynajem lub kupno na raty, z lub bez opcji zakupu, ziemi, istniejących budynków i innych nieruchomości.
2.
Zamówienia na dostawy obejmują kupno, leasing, wynajem lub kupno na raty, z lub bez opcji zakupu, produktów.
Dostawa tych produktów może ponadto obejmować czynności montażu i instalacji.
3.
Zamówienia na roboty budowlane obejmują realizację lub zarówno realizację, jak i projekt, robót, lub realizację, niezależnie od środków, robót odpowiadających wymogom, określonym przez instytucję zamawiającą.
Terminem "roboty" określa się wynik całości robót w zakresie budownictwa lub inżynierii, który może samoistnie spełniać funkcję gospodarczą lub techniczną.
4.
Zamówienia na usługi obejmują wszystkie usługi intelektualne i nieintelektualne, inne niż te objęte zamówieniami na dostawy, zamówieniami na roboty budowlane oraz zamówieniami dotyczącymi budynków.
Usługi te są wymienione w załączniku IA i IB do dyrektywy Rady 92/50/EWG.
5.
Zamówienie obejmujące zarówno produkty, jak i usługi uważane jest za zamówienie na usługi, jeżeli wartość danych usług przekracza wartość produktów, objętych zamówieniem.
6.
Terminy "dostawca", "wykonawca" i "usługodawca" odnoszą się do trzech kategorii podmiotów gospodarczych, osób fizycznych lub prawnych, które odpowiednio dostarczają produkty, wykonują roboty i świadczą usługi.
Podmioty gospodarcze, które złożyły ofertę określane są jako "oferenci".
Podmioty, które zgłosiły się z wnioskiem o dopuszczenie do wzięcia udziału w procedurze ograniczonej lub negocjacyjnej, określane są jako "kandydaci".
7.
Departamenty instytucji wspólnotowych uważane są za instytucje zamawiające.
Artykuł 117
Umowy ramowe i umowy szczególne(Artykuł 88 rozporządzenia finansowego)
1.
Umowa ramowa jest umową zawartą między instytucją zamawiającą a podmiotem gospodarczym do celów ustanowienia podstawowych warunków, regulujących serię zamówień szczególnych, które udzielane są w określonym okresie, w szczególności, w odniesieniu do czasu trwania, przedmiotu, ceny, warunków wykonania i przewidywanych ilości.
Instytucja zamawiająca może również zawierać wielokrotne umowy ramowe, które są oddzielnymi umowami o identycznych warunkach, przyznanych wielu dostawcom lub usługodawcom.
Specyfikacje określone w art. 130 określają więc maksymalną liczbę podmiotów gospodarczych, z którymi instytucja zamawiająca zawrze umowy.
Czas trwania umów ramowych nie może przekroczyć czterech lat, z wyjątkiem przypadków wyjątkowych, uzasadnionych w sposób szczególny przez podmiot umowy ramowej.
Instytucje zamawiające nie mogą w sposób nienależyty wykorzystywać umów ramowych lub wykorzystywać ich w taki sposób, że celem lub skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub naruszanie konkurencji.
2.
Umowy szczególne oparte na umowach ramowych, określone w ust. 1, przyznawane są zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowach ramowych.
3.
Wyłącznie umowy szczególne zawarte na podstawie umów ramowych poprzedzone są zobowiązaniem budżetowym.
Sekcja 2
Publikacja
Artykuł 118
Publikowanie zamówień objętych dyrektywami dotyczącymi zamówień publicznych(Artykuł 90 rozporządzenia finansowego)
1.
Publikacja obejmuje wstępne ogłoszenie informacyjne, ogłoszenie o zamówieniu i ogłoszenie o udzieleniu zamówienia.
2.
Wstępne ogłoszenie informacyjne jest ogłoszeniem, poprzez które instytucje zamawiające zawiadamiają, poprzez wskazanie, o przewidywanej wartości całkowitej zamówień, według kategorii usługi lub grup produktów oraz zasadnicze cechy zamówień na roboty budowlane, jakie zamierzają udzielić w ciągu roku budżetowego, w przypadku gdy szacowana wartość całkowita jest równa lub wyższa niż progi ustanowione w art. 157.
Wstępne ogłoszenie informacyjne przesyłane jest do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, najwcześniej jak to możliwe, i nie później niż do dnia 31 marca każdego roku budżetowego w przypadku zamówień na dostawy i usługi oraz, w przypadku zamówień na roboty budowlane, najwcześniej jak to możliwe po decyzji zatwierdzającej program tych zamówień.
3.
Ogłoszenie o zamówieniu jest środkiem na poinformowanie przez instytucje zamawiające o ich zamiarze wszczęcia procedury przetargowej.
Jest ono obowiązkowe w odniesieniu do zamówień, których wartość szacunkowa jest równa lub wyższa niż progi ustanowione w art. 158 ust. 1 lit. a) i c).
W procedurze otwartej ogłoszenie o zamówieniu określa termin, czas i miejsce posiedzenia komitetu otwierającego, który jest otwarty dla oferentów.
Instytucje zamawiające, zamierzające zorganizować konkurs, wydają ogłoszenie informujące o ich zamiarze.
4.
Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia określa wynik procedury przetargowej.
W przypadku zamówień, których wartość jest równa lub wyższa niż progi, ustanowione w art. 158, ogłoszenie o udzieleniu zamówienia jest obowiązkowe.
Nie jest ono obowiązkowe w odniesieniu do zamówień szczególnych, udzielanych na podstawie umowy ramowej.
Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia przesyłane jest do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich nie później niż na czterdzieści osiem dni kalendarzowych po zamknięciu procedury, to znaczy od dnia podpisania zamówienia.
5.
Komunikaty sporządzane są zgodnie z wzorami, załączonymi do dyrektywy 2001/78/WE.
Artykuł 119
Publikowanie zamówień nieobjętych dyrektywami dotyczącymi zamówień publicznych(Artykuł 90 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia opiewające na kwotę nieprzekraczającą wartości progowych przewidzianych w art. 157 i 158 oraz zamówienia na usługi, określone w załączniku IB do dyrektywy Rady 92/50/EWG, ogłaszane są przez właściwe środki w celu zapewnienia przetargu i bezstronności procedury przetargowej.
Ogłaszanie to obejmuje:
a) jeżeli nie opublikowano ogłoszenia o zamówieniu, określonego w art. 118 ust. 3, ogłoszenie o wezwaniu do okazania zainteresowania zamówieniem, obejmujące podobny przedmiot o wartości równej lub wyższej niż kwota określona w art. 128 ust. 1;
b) roczną publikację listy wykonawców, określającą przedmiot i wartość udzielonego zamówienia.
2.
Lista wykonawców, którym udzielono zamówienia dotyczących nieruchomości, publikowana jest corocznie, wraz ze wskazaniem przedmiotu i wartości udzielonego zamówienia.
Lista ta przesyłana jest do władzy budżetowej; w przypadku Komisji, zostaje ona załączona do skróconego rocznego sprawozdania z działalności, określonego w art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego.
3.
Informacje dotyczące zamówień o wartości równej lub wyższej niż kwota określona w art. 128 ust. 1 przesyłane są do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich; roczna lista wykonawców przesyłana jest nie później niż do dnia 31 marca po zakończeniu roku budżetowego.
Ogłoszenia ex ante i roczna publikacja listy wykonawców innych zamówień zamieszczane są na stronach internetowych instytucji; publikacja ex post ma miejsce nie później niż do dnia 31 marca następnego roku budżetowego.
Publikacja może również zostać zamieszczona w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Artykuł 120
Publikacja ogłoszeń(Artykuł 90 rozporządzenia finansowego)
1.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich publikuje ogłoszenia określone w art. 118 i 119 w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nie później niż w ciągu dwunastu dni kalendarzowych od ich przesłania.
Okres ten jest skrócony do pięciu dni kalendarzowych, w przypadku procedur przyspieszonych, określonych w art. 142, oraz w przypadku gdy ogłoszenia zostały opracowane i przesłane w formie elektronicznej.
2.
Zamawiający musi być w stanie udowodnić datę wysłania.
Artykuł 121
Inne formy ogłaszania(Artykuł 90 rozporządzenia finansowego)
Poza ogłaszaniem, przewidzianym w art. 118, 119 i 120, zamówienia mogą być ogłaszane w każdy inny sposób, mianowicie w formie elektronicznej.
Ogłoszenia takie odnoszą się do ogłoszenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jak przewidziano w art. 120, jeżeli taka publikacja miała miejsce i nie mogą poprzedzać publikacji tego ogłoszenia, które jest wyłącznym ogłoszeniem autentycznym.
Ogłoszenia te nie mogą wprowadzać żadnej dyskryminacji między kandydatami lub oferentami ani nie mogą zawierać szczegółów innych niż zawarte w ogłoszeniu o zamówieniu, jeżeli zostało ono opublikowane.
Sekcja 3
Procedury przetargowe
Artykuł 122
Rodzaje procedur przetargowych(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia udzielane są poprzez zaproszenie do składania ofert, przy zastosowaniu procedury otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej, po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu lub przy zastosowaniu procedury negocjacyjnej, bez wcześniejszej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, tam gdzie jest to stosowne, w następstwie przeprowadzenia konkursu.
2.
Zaproszenie do składania ofert otwierane jest, jeżeli wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze mogą złożyć ofertę.
Zaproszenia do składania ofert są ograniczone, jeżeli wszystkie podmioty gospodarcze mogą wnioskować o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ale tylko kandydaci spełniający kryteria wyboru określone w art. 135 oraz zapraszani równocześnie i w formie pisemnej przez instytucje zamawiające mogą składać oferty.
Faza selekcji może być powtarzana w odniesieniu do każdego poszczególnego zamówienia lub może obejmować sporządzenie listy potencjalnych kandydatów, zgodnie z procedurą określoną w art. 128.
3.
W procedurze negocjacyjnej instytucje zamawiające zasięgają opinii wybranych oferentów, którzy spełniają kryteria selekcji, ustanowione w art. 135, i negocjują warunki zamówienia z jednym lub z wieloma z nich.
W procedurach negocjacyjnych, jeżeli ogłoszenie o zamówieniu jest opublikowane, zgodnie z art. 127, instytucje zamawiające równocześnie i w formie pisemnej zapraszają wybranych kandydatów do negocjacji.
4.
Konkursami są procedury, z nagrodami lub bez, umożliwiające instytucji zamawiającej uzyskanie planu lub projektu, wybranego przez komisję konkursową, przede wszystkim w dziedzinie architektury, inżynierii lądowej i wodnej lub przetwarzania danych.
Artykuł 123
Liczba kandydatów w procedurach ograniczonej i negocjacyjnej(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
W procedurze ograniczonej, włączając procedurę określoną w art. 128, liczba kandydatów zaproszonych do złożenia oferty nie może być mniejsza niż pięć, pod warunkiem że wystarczająca liczba kandydatów spełni kryteria selekcji.
Instytucja zamawiająca może również dopuścić maksymalnie dwudziestu kandydatów, w zależności od przedmiotu zamówienia oraz na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów selekcji.
W takich przypadkach, zakres i kryteria są wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu do składania ofert, określonych w art. 118 i 119.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert powinna być wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
2.
W procedurach negocjacyjnych, liczba kandydatów zaproszonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzy, pod warunkiem że wystarczająca liczba kandydatów spełnia kryteria selekcji.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert powinna być wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
Akapit drugi nie stosuje się do zamówień dotyczących bardzo małych kwot, zgodnie z art. 129 ust. 3.
Artykuł 124
Uzgodnienia dotyczące procedur negocjacyjnych(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
Instytucje zamawiające negocjują z oferentami oferty, które złożyli w celu dostosowania ich do wymogów, wymienionych w ogłoszeniu o zamówieniu, określonym w art. 118 lub w specyfikacjach i wszelkich innych dodatkowych dokumentach oraz w celu znalezienia oferty, która proponuje najlepszą wartość.
W trakcie negocjacji instytucje zamawiające zapewniają równość traktowania dla wszystkich oferentów.
Artykuł 125
Konkursy(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasady organizacji konkursu są przekazywane do podmiotów zainteresowanych wzięciem udziału w konkursach.
Liczba kandydatów zaproszonych do wzięcia udziału w konkursach musi być wystarczająca, aby zapewnić prawdziwą konkurencję.
2.
Komisja konkursowa wyznaczana jest przez właściwego intendenta.
Komisja konkursowa składa się wyłącznie z osób fizycznych niepowiązanych z uczestnikami konkursu.
Jeżeli od uczestników konkursu wymagane są szczególne kwalifikacje zawodowe, co najmniej jedna trzecia część członków komisji powinna posiadać te same lub równoważne kwalifikacje.
Komisja konkursowa wydaje niezależne opinie.
Jej opinie przyjmowane są na podstawie projektów przedłożonych jej anonimowo przez kandydatów i wyłącznie w świetle kryteriów określonych w ogłoszeniu o konkursie.
3.
Propozycje komisji konkursowej oparte na cechach każdego projektu oraz jej uwagi rejestrowane są w sprawozdaniu, podpisywanym przez jej członków.
Kandydaci pozostają anonimowi do czasu wydania opinii komisji konkursowej.
4.
Instytucja zamawiająca następnie podejmuje decyzję, podając nazwę (nazwisko) i adres wybranego kandydata oraz uzasadnienie wyboru, przez odniesienie do kryteriów wskazanych w ogłoszeniu o konkursie, w szczególności jeżeli różni się ona od propozycji zawartej w opinii komisji konkursowej.
Artykuł 126
Zastosowanie procedury negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień publiczne na usługi w procedurze negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w następujących przypadkach:
a) jeżeli żadne lub odpowiednie oferty nie zostały złożone w odpowiedzi na procedurę otwartą lub ograniczoną, po zakończeniu procedury początkowej, pod warunkiem że pierwotne warunki zamówienia, określone w dokumentach odnoszących się do zaproszenia do składania ofert, określonych w art. 130 nie są w znaczny sposób zmienione;
b) jeżeli z przyczyn technicznych, artystycznych, lub z przyczyn związanych z ochroną prawa wyłączności, zamówienie może być udzielone tylko określonemu podmiotowi gospodarczemu;
c) w stopniu, w jakim jest to absolutnie niezbędne, w przypadku gdy z wyjątkowo nagłych przyczyn, wynikłych z nieprzewidzianych zdarzeń niezależnych od instytucji zamawiających, które mogą zagrozić interesom Wspólnot, niemożliwym jest zastosowanie się do terminów ustalonych dla innych procedur i ustanowionych w art. 140, 141 i 142;
d) jeżeli zamówienie na usługi następuje po konkursie i musi, na podstawie stosowanych zasad, być przyznana zwycięzcy lub jednemu ze zwycięzców; w tym ostatnim przypadku, wszyscy zwycięzcy są zapraszani do uczestniczenia w negocjacjach;
e) w sprawie dodatkowych usług i robót, nieobjętych projektem rozważanym początkowo ani umową zawartą początkowo, ale które w związku z nieprzewidzianymi okolicznościami niezależnymi od instytucji zamawiającej, stały się niezbędne dla wykonania usług lub robót, podlegających warunkom wymienionym w ust. 2;
f) w sprawie dodatkowych zamówień, polegających na powtarzaniu podobnych usług lub robót budowlanych, powierzonych wykonawcom, którym udzielono wcześniejsze zamówienie dla tych samych instytucji zamawiających, pod warunkiem że przedmiot zamówienia odpowiada podstawowemu projektowi oraz, że pierwsze zamówienie zostało udzielone w ramach procedury otwartej lub ograniczonej;
g) w sprawie zamówień na dostawy:
i) w przypadku dodatkowych dostaw, dokonywanych przez pierwotnego dostawcę, których celem jest częściowe zastąpienie zwykłych dostaw lub instalacji, rozszerzenie istniejących dostaw lub instalacji w przypadku gdy zmiana dostawcy zobowiązywałaby podmiot zamawiający do nabywania materiałów o innych właściwościach technicznych, co powodowałoby niekompatybilność techniczną lub nieproporcjonalnie duże trudności techniczne w użytkowaniu i utrzymaniu; okres obowiązywania takich zamówień, a także ponawianych zamówień nie może zasadniczo przekraczać trzech lat;
ii) jeżeli produkty są produkowane wyłącznie do celów badawczych, eksperymentalnych, naukowych lub rozwojowych, z wyjątkiem testów żywotności handlowej i produkcji na dużą skalę, mających na celu zwrot koszt prac badawczych i rozwojowych;
h) na zamówienia dotyczącenieruchomości, po przeszukaniu rynku lokalnego;
i) na zamówienia o wartości poniżej progów ustanowionych w art. 129 ust. 2.
2.
W kwestii dodatkowych usług i prac, określonych w ust. 1 lit. e), instytucja zamawiająca może skorzystać z procedury negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, pod warunkiem że przyznanie dokonane jest wykonawcy realizującemu zamówienie:
a) gdy dodatkowych zamówień ze względów technicznych i gospodarczych nie można oddzielić od głównego zamówienia bez istotnego uszczerbku dla instytucji zamawiającej; lub
b) gdy usługi te mogą być oddzielone od realizacji pierwotnego zamówienia, lecz są bezwarunkowo konieczne dla jego zakończenia.
Łączna wartość zamówień dodatkowych nie może przekroczyć 50 % kwoty zamówienia początkowego.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. f) opcja wykorzystania procedury negocjacyjnej zostaje wskazana, jak tylko pierwsze zamówienie zostanie poddane konkurencyjnemu przetargowi, a całkowity szacowany koszt zamówień dodatkowych jest uwzględniony przy obliczaniu progów określonych w art. 158.
Procedura ta może być stosowana wyłącznie w ciągu trzech lat, następujących po zawarciu pierwotnej umowy.
Artykuł 127
Zastosowanie procedury negocjacyjnej po wcześniejszej publikacji ogłoszenia o zamówieniu(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Instytucje zamawiające mogą stosować procedurę negocjacyjną po opublikowaniu ogłoszeniu o zamówieniu w następujących przypadkach:
a) w przypadku złożenia ofert, które są nieprawidłowe lub niemożliwe do przyjęcia, przez odniesienie do kryteriów selekcji lub przyznania, w odpowiedzi na procedurę otwartą lub ograniczoną, która została zakończona, pod warunkiem że pierwotne warunki zamówienia, określone w dokumentach, odnoszących się do zaproszenia do składania ofert określonych w art. 130 nie są zmienione w znacznym stopniu;
b) w przypadku zamówień na usługi i roboty budowlane, w wyjątkowych sytuacjach, kiedy charakter usług lub robót lub ryzyko z nimi związane nie pozwalają na wcześniejsze całkowite oszacowanie kosztów przez oferenta;
c) jeżeli usługi, które mają być wykonane, w szczególności usługi finansowe lub intelektualne są tego rodzaju, iż specyfikacje zamówienia nie mogą być ustalone na tyle dokładnie, aby umożliwić udzielenie zamówienia poprzez wybór najlepszej oferty zgodnie z zasadami dotyczącymi procedury otwartej i ograniczonej;
d) w przypadku zamówień na roboty budowlane, jeżeli roboty wykonywane są wyłącznie do celów badawczych, kontrolnych lub rozwojowych, a nie mają na celu zapewnienia rentowności lub zwrotu kosztów prac badawczych i rozwojowych;
e) w przypadku zamówień na usługi, określonych w załączniku 1B do dyrektywy Rady 92/50/EWG, z zastrzeżeniem art. 126 ust. 1 i).
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) instytucje zamawiające mogą powstrzymać się od opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli zawierają one w procedurze negocjacyjnej wszystkich oferentów, którzy spełniają kryteria wyboru oraz którzy, w trakcie ostatniej procedury, złożyli oferty, zgodnie z wymogami formalnymi procedury przetargowej.
Artykuł 128
Procedura ograniczona obejmująca zaproszenie do składania ofert(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Zaproszenie do składania ofert stanowi środek wstępnej selekcji kandydatów, którzy zostaną zaproszeni do złożenia ofert w odpowiedzi na przyszłe zaproszenia ograniczone do udziału w przetargach o wartości 50000 EUR lub więcej, z zastrzeżeniem art. 126 i 127.
2.
Lista sporządzona w następstwie zaproszenia do składania ofert jest ważna przez nie więcej niż trzy lata od dnia, w którym ogłoszenie, określone w art. 119 ust. 1 lit. a) zostaje przesłane do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
Każda zainteresowana osoba może złożyć wniosek w dowolnym momencie w trakcie trwania okresu ważności listy, poza trzema ostatnimi miesiącami tego okresu.
3.
W przypadku gdy zamówienie szczególne ma zostać udzielone, instytucja zamawiająca zaprasza wszystkich kandydatów wpisanych na listę lub tylko niektórych z nich, na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów selekcji, szczególnych dla tego zamówienia, do złożenia oferty.
Artykuł 129
Zamówienia o niskiej wartości(Artykuł 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Procedura ograniczona co najmniej z pięcioma kandydatami, z którymi prowadzi się rozmowy, ale bez zaproszenia do składania ofert, może być stosowana w odniesieniu do zamówień o wartości niższej niż 50000 EUR, z zastrzeżeniem art. 126 i 127.
2.
Procedura negocjacyjna co najmniej z trzema kandydatami może być stosowana w odniesieniu do zamówień o wartości niższej niż 13800 EUR
3.
Zamówienia o wartości niższej niż 1050 EUR mogą być udzielane na podstawie jednego przetargu w drodze procedury negocjacyjnej.
4.
Dokonane wypłaty z kont zaliczkowych lub na wydatki związane z ogłoszeniami, dotyczącymi wydarzeń wspólnotowych, realizowanymi przez instytucje, mogą polegać po prostu na płatnościach kosztów wynikających z faktur, bez uprzedniej zgody oferenta, w przypadku gdy wydatki są niższe niż 200 EUR.
Artykuł 130
Dokumenty dotyczące zaproszenia do składania ofert(Artykuł 92 rozporządzenia finansowego)
1.
Dokumenty dotyczące składania ofert obejmują co najmniej:
a) zaproszenie do złożenia oferty lub do negocjacji;
b) załączone specyfikacje, do których załączone są ogólne warunki i warunki stosowane do zamówień;
c) wzór zamówienia.
Dokumenty dotyczące zaproszenia do składania ofert zawierają odniesienie do ogłaszanych środków, podjętych na mocy art. 118–121.
2.
Zaproszenie do składania ofert określa co najmniej:
a) zasady rządzące składaniem i przedstawianiem ofert, włączając w szczególności datę zakończenia i okres składania ofert, wszelkie wymogi, dotyczące stosowania standardowego formularza odpowiedzi, dokumenty do załączenia, włączając dowody możliwości finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych, określonych w art. 135 oraz adresy, na które muszą one zostać przesłane;
b) oraz że składanie ofert wiąże się z przyjęciem specyfikacji i warunków ogólnych oraz warunków określonych w ust. 1, do których odnosi się oferta, oraz że składanie ofert wiąże wykonawcę, któremu zamówienie zostaje udzielone w trakcie realizacji zamówienia;
c) okres, przez który oferta pozostaje ważna i nie może być zmieniona pod żadnym względem;
d) zakazuje wszelkich kontaktów między instytucją zamawiającą a oferentem w trakcie trwania procedury, z wyjątkiem, na warunkach ustanowionych w art. 148, oraz w przypadku gdy przepisy tak nakazują, wizyt na miejscu, po określeniu dokłądnych warunków dotyczących takiej wizyty.
3.
Specyfikacje co najmniej określają:
a) kryteria wyłączenia i selekcji, mających zastosowanie do zamówienia, z wyjątkiem procedury ograniczonej i negocjacyjnej po opublikowaniu ogłoszenia określonego w art. 127; w takich przypadkach, kryteria te określone są wyłącznie w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu do składania ofert;
b) kryteria przyznawania i ich względną wagę, jeżeli nie jest to określone w ogłoszeniu o zamówieniu;
c) specyfikacje techniczne określone w art. 131;
d) minimalne wymagania, jakie muszą spełniać warianty, w procedurach, przewidzianych w art. 138 ust. 2, na podstawie których zamówienie jest udzielane oferentowi, proponującemu najbardziej korzystną ofertę pod względem ekonomicznym, w przypadku gdy instytucja zamawiająca nie określiła w ogłoszeniu o zamówieniu, że warianty takie nie są dozwolone;
e) określają, że Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów lub, gdzie stosowne, Konwencje wiedeńskie o stosunkach dyplomatycznych lub o stosunkach konsularnych mają zastosowanie;
f) określają dowody na dostęp do zamówień, określone w art. 159.
4.
Wzór zamówienia w szczególności:
a) określa kary za niezastosowanie się do jej klauzul;
b) określa szczegóły, które muszą być zawarte w fakturach lub w odpowiednich dokumentach towarzyszących, zgodnie z art. 98;
c) określa prawo stosowane do zamówienie oraz sąd właściwy do rozstrzygania sporów.
5.
Instytucje zamawiające mogą zażądać informacji od oferenta, dotyczących dowolnej części zamówienia, jaką oferent może zamierzać powierzyć podwykonawcom, oraz dotyczących tożsamości podwykonawców.
Artykuł 131
Specyfikacje techniczne(Artykuł 92 rozporządzenia finansowego)
1.
Specyfikacje techniczne muszą umożliwiać równy dostęp dla kandydatów i oferentów oraz nie mogą wpływać na tworzenie nieuzasadnionych przeszkód dla konkurencyjności przetargu.
Określają one cechy charakterystyczne wymagane od produktu, usługi, materiału lub robót, w odniesieniu do celu, na jaki są one przeznaczone przez instytucję zamawiającą.
2.
Cechy określone w ust. 1 zawierają również:
a) poziomy jakości;
b) realizację z punktu widzenia środowiska naturalnego;
c) projekt dla wszelkiego użycia (włączając dostępność dla osób niepełnosprawnych);
d) poziomy i procedury oceny zgodności;
e) przydatność do użytku;
f) bezpieczeństwo lub wymiary, włączając, dla dostaw, nazwę sprzedawcy i instrukcję obsługi oraz, dla wszystkich zamówień, terminologię, oznakowanie, kontrolę i metody przeprowadzania kontroli, opakowanie zbiorcze, cechowanie i etykietowanie, procedury i metody produkcji;
g) w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane, procedury, odnoszące się do zapewnienia jakości i zasady odnoszące się do projektu i kosztorysu, kontrolę, inspekcję i przyjęcie warunków dla robót oraz metody i techniki budowy oraz wszystkie warunki techniczne, które instytucja zamawiająca może nałożyć na podstawie ogólnych i szczegółowych regulacji, w związku z robotami zakończonymi i materiałami lub częściami, które obejmują.
3.
Specyfikacje techniczne są sformułowane w sposób następujący:
a) poprzez odniesienie do standardów europejskich lub do europejskiej aprobaty technicznej lub wspólnych specyfikacji technicznych, jeżeli takie istnieją, do międzynarodowych standardów lub do innych technicznych materiałów referencyjnych, przedstawionych przez organy zajmujące się normami europejskimi lub, jeżeli to nie wystarczy, ich krajowych odpowiedników.
Po każdym odniesieniu następuje wyrażenie "lub odpowiednik"; lub
b) w kwestii wymogów wykonawczych lub funkcjonalnych; są one wystarczająco szczegółowe w celu umożliwienia oferentom ustalenia celu zamówienia i instytucjom zamawiającym udzielenia zamówienia; lub
c) poprzez połączenie tych dwóch metod formułowania.
4.
W przypadku gdy instytucje zamawiające korzystają z możliwości odniesienia się do specyfikacji, określonych w ust. 3 lit. a), nie mogą one odrzucić oferty na takiej podstawie, że nie odpowiada ona tym specyfikacjom, jeżeli oferent lub kandydat udowodni, w sposób satysfakcjonujący instytucji zamawiającej, przy użyciu wszelkich właściwych środków, że oferta spełnia podane wymogi w sposób równoważny.
5.
W przypadku gdy instytucje zamawiające korzystają z możliwości przewidzianej w ust. 3 lit. b), do określenia specyfikacji w kwestii wymogów wykonawczych lub funkcjonalnych, nie mogą one odrzucić oferty, która odpowiada normom krajowym, transponującym normy europejskie, europejskiej aprobacie technicznej lub wspólnej specyfikacji technicznej, normie międzynarodowej lub technicznemu materiałowi odnośnem, utworzonemu przez organy europejskie zajmujące się określaniem norm, jeżeli specyfikacje te odnoszą się do niezbędnych wymogów wykonawczych lub funkcjonalnych.
6.
Poza przypadkami szczególnymi, należycie umotywowanymi przez podmiot zamówienia, specyfikacje te nie mogą odnosić się do konkretnej marki lub źródła, konkretnego procesu, do znaków towarowych, patentów, rodzajów lub do szczególnego pochodzenia lub produkcji, które skutkowałyby uprzywilejowaniem lub wyeliminowaniem niektórych produktów lub podmiotów gospodarczych.
Jeżeli niemożliwe jest zapewnienie wystarczająco szczegółowego i zrozumiałego opisu przedmiotu zamówienia, po odniesieniu następuje wyrażenie "lub odpowiednik".
Artykuł 132
Przegląd cen(Artykuł 92 rozporządzenia finansowego)
1.
Dokumenty odnoszące się do zaproszenia do składania ofert jasno określają, czy jednoznaczne, niepodlegające przeglądowi ceny muszą zostać podane.
2.
Jeżeli tak nie jest, dokumenty odnoszące się do zaproszenia do składania ofert określają warunki i/lub formuły przeglądu cen w okresie trwania zamówienia.
W takich przypadkach instytucja zamawiająca uwzględnia w szczególności:
a) przedmiot procedury przetargowej i sytuację gospodarczą, w jakiej ma to miejsce;
b) rodzaj zadań i zamówienia oraz jego czas trwania;
c) swój interes finansowy.
Artykuł 133
Sankcje administracyjne i finansowe(Artykuł 93–96 i 114 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla stosowaniakar umownych kandydaci lub oferenci i wykonawcy, którzy są winni złożenia fałszywych oświadczeń lub w stosunku do których stwierdzono poważne niedopełnienie ich zobowiązań wynikających z zamówienia we wcześniejszej procedurze przetargowej są wyłączeni ze wszystkich zamówień i dotacji, finansowanych przez budżet wspólnotowy na maksymalnie dwa lata od dnia, kiedy wykryte zostało naruszenie, potwierdzone po kontradyktoryjnej wymiania z wykonawcą.
Okres ten może być przedłużony do trzech lat w przypadku kolejnego naruszenia w ciągu pięciu lat od pierwszego naruszenia.
Na oferentów lub kandydatów, którzy zostali uznani za winnych złożenia fałszywych oświadczeń, nakłada się również sankcje finansowe, stanowiące 2–10 % całkowitej wartości udzielonego zamówienia.
Na wykonawców, w przypadku których wykryto poważne niedopełnienie ich zobowiązań umownych, nakłada się sankcje finansowe, stanowiące 2–10 % całkowitej wartości danego zamówienia.
Stawka może zostać powiększona do 4–20 % w przypadku kolejnego naruszenia w ciągu pięciu lat od pierwszego naruszenia.
2.
W przypadkach określonych w art. 93 ust. 1 lit. a), c) i d) rozporządzenia finansowego kandydaci lub oferenci wyłączeni są ze wszystkich zamówień i dotacji maksymalnie na okres dwóch lat od dnia wykrycia naruszenia, potwierdzonego po wymianie kontradyktoryjnej z wykonawcą.
W przypadkach określonych w art. 93 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia finansowego kandydaci lub oferenci wyłączeni są ze wszystkich zamówień i dotacji minimalnie na okres jednego roku i maksymalnie na okres czterech lat od dnia notyfikacji orzeczenia.
Okresy te mogą być przedłużone do pięciu lat, w przypadku kolejnego naruszenia w ciągu pięciu lat od pierwszego naruszenia lub pierwszego orzeczenia.
3.
Przypadki określone w art. 93 ust. 1 lit. e) rozporządzenia finansowego są następujące:
a) przypadki nadużyć finansowych, określonych w art. 1 Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, sporządzonej na mocy aktu Rady z dnia 26 lipca 1995 r. [14];
b) przypadki korupcji, określone w art. 3 Konwencji w sprawie zwalczania korupcji, w którą zaangażowani są urzędnicy Wspólnot Europejskich lub urzędnicy Państw Członkowskich Unii Europejskiej, sporządzonej w akcie Rady z dnia 26 maja 1997 r. [15];
c) przypadki udziału w organizacjach przestępczych, określonych w art. 2 ust. 1 wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW [16];
d) przypadki prania brudnych pieniędzy, określone w art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG [17].
Artykuł 134
Dowody(Artykuł 96 rozporządzenia finansowego)
1.
Instytucja zamawiająca przyjmuje, jako wystarczający dowód, że kandydata lub oferenta nie dotyczy żadna z sytuacji opisanych w art. 93 ust. 1 lit. a), b) lub e) rozporządzenia finansowego, przedstawienie aktualnego zaświadczenia o niekaralności lub z barku, aktualny równoważny dokument wydany przez organ sądowy lub administracyjny w kraju pochodzenia, wykazujący, że wymogi te są spełnione.
2.
Instytucja zamawiająca przyjmuje, jako wystarczający dowód, że kandydata lub oferenta nie dotyczy żadna z sytuacji, opisanych w art. 93 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego, ostatnie zaświadczenie, wydane przez właściwy organ danego państwa.
Jeżeli tego rodzaju zaświadczenie nie zostało wydane w danym kraju, może ono być zastąpione zaprzysiężonym lub, jeżeli to niemożliwe, uroczystym oświadczeniem, złożonym przez zainteresowaną stronę przed organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem lub wykwalifikowanym organem zawodowym w jego kraju pochodzenia.
3.
W zależności od ustawodawstwa kraju, w którym oferent lub kandydat ma zarejestrowaną działalność, dokumenty określone w ust. 1 i 2 odnoszą się do osób prawnych i/lub osób fizycznych, włączając, gdzie jest to uznane za niezbędne przez instytucję zamawiającą, dyrektorów spółek lub jakiekolwiek osoby o uprawnieniach do reprezentowania, podejmowania decyzji i prowadzenia kontroli w odniesieniu do kandydata lub oferenta.
Artykuł 135
Kryteria wyboru(Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Instytucje zamawiające opracowują jasne i niedyskryminujące kryteria wyboru.
2.
Następujące kryteria wyboru mają zastosowanie w każdej procedurze przetargowej:
a) kwalifikowanie oferenta lub kandydata do wzięcia udziału w procedurze, kontrole, jakie zostały przeprowadzone w sprawie możliwych podstaw wyłączenia, określonych w art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego;
b) kryteria oceny jego możliwości finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych.
Instytucja zamawiająca może ustanowić minimalny poziom możliwości, poniżej którego kandydaci nie mogą być wybierani.
3.
Każdy oferent lub kandydat może zostać poproszony o udowodnienie, że jest on upoważniony do wykonania zamówienia na mocy prawa krajowego, o czym świadczy włączenie do rejestru handlowego lub zawodowego lub zaprzysiężone oświadczenie lub zaświadczenie, członkostwo w konkretnej organizacji, wyraźne zezwolenie lub wpis do rejestru VAT.
4.
Instytucje zamawiające określają w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu do składania ofert, wybrane odniesienia w celu sprawdzenia statusu i sytuacji prawnej oferentów lub kandydatów.
5.
Informacje wymagane przez instytucję zamawiającą jako dowód możliwości finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych kandydata lub oferenta nie mogą wykraczać poza przedmiot zamówienia i uwzględniają uzasadnienie podmiotów gospodarczych, jeżeli chodzi w szczególności o ochronę tajemnicy handlowej i technicznej spółki.
Artykuł 136
Możliwości gospodarcze i finansowe(Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Dowody możliwości gospodarczej i finansowej mogą zostać dostarczone przez jeden lub więcej następujących dokumentów:
a) odpowiednie oświadczenia banku albo dowód ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania zawodu;
b) przedstawienie bilansów i wyciągów z bilansów co najmniej za ostatnie dwa lata, dla których rozliczenia zostały zamknięte, w przypadku gdy publikacja bilansów jest wymagana na mocy prawa spółek kraju, w którym podmiot gospodarczy prowadzi działalność;
c) oświadczenie o całkowitym obrocie i obrocie dotyczącym robót, dostaw lub usług, objętych zamówieniem w okresie, który nie może być dłuższy niż ostatnie trzy lata budżetowe.
2.
Jeżeli, z jakichkolwiek szczególnych przyczyn, które instytucja zamawiająca uważa za uzasadnione, oferent lub kandydat nie jest w stanie dostarczyć materiałów żądanych przez instytucję zamawiającą, może on udowodnić swoje możliwości gospodarcze i finansowe przy wykorzystaniu innych środków, które instytucja zamawiająca uzna za właściwe.
3.
Podmiot gospodarczy może, tam gdzie jest to stosowne i w odniesieniu do konkretnego zamówienia, polegać na możliwościach innych podmiotów, bez względu na charakter prawny powiązań, jakie ich łączą.
Musi on w takim przypadku udowodnić instytucji zamawiającej, że będzie miał do dyspozycji niezbędne zasoby dla wykonania zamówienia, na przykład poprzez przedstawienie zobowiązania ze strony tych pomiotów, że oddają mu swoje zasoby do dyspozycji.
Artykuł 137
Możliwości techniczne i zawodowe(Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Możliwości techniczne i zawodowe podmiotów gospodarczych są oceniane i weryfikowane zgodnie z ust. 2 i 3.
W procedurach przetargowych na dostawy wymagające działań instalacyjnych, usług i/lub robót możliwości te oceniane są w odniesieniu w szczególności do ich know-how, wydajności, doświadczenia i wiarygodności.
2.
Dowody możliwości technicznych i zawodowych podmiotów gospodarczych mogą, w zależności od charakteru, ilości lub skali i celu dostaw, usług lub robót, które mają być zrealizowane, być dostarczone na podstawie następujących dokumentów:
a) wykształcenie i zawodowe kwalifikacje wykonawcy lub personelu kierowniczego spółki, a także, w szczególności, osoby lub osób odpowiedzialnych za wykonanie robót;
b) wykazy:
i) wykaz głównych dostaw, zrealizowanych w ciągu ostatnich trzech lat, z podaniem kwot, dat wykonania oraz odbiorców, publicznych lub prywatnych;
ii) robót zrealizowanych w ostatnich pięciu latach, z podaniem kwot, dat i miejsc wykonania.
Wykazowi najważniejszych robót towarzyszą zaświadczenia dotyczące zadowalającej realizacji, określające, czy zostały one przeprowadzone w sposób profesjonalny i zostały w pełni zakończone;
c) opis wyposażenia technicznego, narzędzi i zakładów, wykorzystywanych przez spółkę do wykonania zamówienia na usługi lub na roboty budowlane;
d) opis środków wykorzystywanych w celu zapewnienia jakości dostaw i usług oraz opis programów naukowych i badawczych spółki;
e) wskazanie pracowników technicznych lub instytucji technicznych, niezależnie od tego, czy należą one bezpośrednio do dostawcy, w szczególności tych, odpowiedzialnych za kontrolę jakości;
f) w odniesieniu do dostaw: próbki, opisy i/lub autentyczne fotografie i/lub zaświadczenia sporządzone przez instytuty lub agencje, zajmujące się kontrolą jakości o uznanych kompetencjach do zaświadczania zgodności produktów z obowiązującymi specyfikacjami lub normami;
g) oświadczenie, z którego wynika roczne średnie zatrudnienie u usługodawcy lub wykonawcy w ciągu ostatnich trzech lat oraz liczba osób zajmujących tam kierownicze stanowiska w ostatnich trzech latach;
h) wskazanie części zamówienia, którą usługodawca zamierza zlecić podwykonawcy.
W przypadku gdy usługi lub dostawy, określone w lit. b) i) akapit pierwszy, dostarczane są instytucjom zamawiającym, dowody wykonania przyjmują formę zaświadczeń wydanych lub kontrasygnowanych przez właściwe władze.
3.
W przypadku gdy usługi lub produkty, które mają zostać dostarczone, są skomplikowane lub, w wyjątkowych sytuacjach, są wymagane do celów szczególnych, dowody możliwości technicznych i zawodowych mogą być zapewnione poprzez kontrolę przeprowadzoną przez instytucję zamawiającą lub w jej imieniu przez właściwy organ urzędowy kraju, w którym usługodawca lub dostawca prowadzi działalność, na podstawie zgody tego organu.
Kontrole te dotyczą możliwości produkcyjnych i technicznych dostawcy oraz, jeżeli to konieczne, jego programów naukowych i badawczych i środków kontroli jakości.
4.
Podmiot gospodarczy może, tam gdzie jest to stosowne i w ramach konkretnego zamówienia, opierać się na możliwościach innych podmiotów, bez względu na charakter prawny powiązań, jakie go z nimi łączą.
Musi on w takim przypadku udowodnić instytucji zamawiającej, że będzie miał do dyspozycji niezbędne zasoby do wykonania zamówienia, na przykład poprzez przedstawienie zobowiązania ze strony tych podmiotów, że oddają swoje zasoby do jego dyspozycji.
Artykuł 138
Ustalenia i kryteria udzielania(Artykuł 97 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia udzielane są w jeden z dwóch następujących sposobów:
a) na podstawie automatycznej procedury przetargowej, w którym to przypadku zamówienie jest udzielane oferentowi, który, składając prawidłową ofertę i spełniającą warunki ustanowione, podaje najniższą cenę;
b) lub poprzez przyjęcie oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej.
2.
Oferta propoekonomicznie najbardziej korzystna to ta, która przedstawia najkorzystniejszą relację między ceną a jakością, biorąc pod uwagę kryteria uzasadnione przedmiotem zamówienia, takie jak cena giełdowa, zalety techniczne, cechy estetyczne i funkcjonalne, cechy pod kątem środowiska naturalnego, koszty eksploatacji, rentowność lub terminy dostaw, usługi posprzedażne i pomoc techniczna.
3.
Instytucja zamawiająca określa, w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach, wskaźniki korygujące, jakie zastosuje do każdego z kryteriów, w celu określenia oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej.
Wskaźniki zastosowane do cen w odniesieniu do innych kryteriów nie mogą powodować neutralizacji ceny przy wyborze wykonawcy.
Jeżeli, w szczególnych przypadkach, zastosowanie wskaźników jest technicznie niemożliwe, w szczególności w kwestii przedmiotu zamówienia, instytucja zamawiająca określa co najmniej odwrotną kolejność według ważności, zgodnie z którą kryteria mają być stosowane.
Artykuł 139
Nienormalnie niskie oferty(Artykuł 97 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Jeżeli w przypadku konkretnego zamówienia oferty wydają się nienormalnie niskie w stosunku do świadczeń, zamawiający zobowiązany jest przed odrzuceniem tych ofert zwrócić się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz zweryfikować je z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień.
Instytucja zamawiająca może w szczególności wziąć pod uwagę wyjaśnienia odnoszące się do:
a) ekonomiki procesu produkcyjnego, świadczenia usług lub metod budowy;
b) wybranych rozwiązań technicznych lub szczególnie korzystnych warunków dostępnych dla oferenta;
c) oryginalności oferty.
2.
Jeżeli instytucja zamawiająca ustali, że oferta jest nienormalnie niska ze wzgledu na zastosowanie pomocy państwa, może ona odrzucić ofertę wyłącznie na tej podstawie, wyłącznie w przypadku gdy oferent nie jest w stanie udowodnić, w rozsądnym czasie, ustalonym przez instytucję zamawiającą, że dana pomoc została przyznana ostatecznie i zgodnie z procedurami i decyzjami, określonymi w uregulowaniach wspólnotowych w sprawie pomocy państwa.
Artykuł 140
Terminy przyjmowania ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu(Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Terminy przyjmowania ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ustanowione w dniach kalendarzowych przez instytucje zamawiające, są wystarczająco długie, aby zapewnić zainteresowanym stronom rozsądny i właściwy okres na przygotowanie i złożenie swoich ofert, biorąc w szczególności pod uwagę złożoność zamówienia lub potrzebę złożenia wizyty w miejscach lub skonsultowania na miejscu dokumentów załączonych do specyfikacji.
2.
W procedurach otwartych termin przyjęcia ofert jest nie krótszy niż pięćdziesiąt dwa dni od dnia, w którym przesłano ogłoszenie o zamówieniu.
3.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych, jeżeli ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane, termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest nie krótszy niż trzydzieści siedem dni od dnia, w którym przesłano ogłoszenie o zamówieniu.
W procedurach ograniczonych w odniesieniu do zamówień powyżej progów ustanowionych w art. 158 termin przyjmowania ofert jest nie krótszy niż czterdzieści dni od dnia, w którym przesłano zaproszenie do składania ofert.
W procedurach ograniczonych określonych w art. 128 termin przyjmowania ofert jest nie krótszy niż dwadzieścia jeden dni od dnia, w którym przesłano zaproszenie do składania ofert.
4.
W przypadku gdy instytucje zamawiające, zgodnie z art. 118, przesłały do publikacji wstępne ogłoszenie informacyjne, zawierające wszystkie informacje, wymagane w ogłoszeniu o zamówieniu nie mniej niż pięćdziesiąt dwa dni i nie więcej niż dwanaście miesięcy przed dniem przesłania ogłoszenia o zamówieniu, termin przyjmowania ofert może ogólnie zostać skrócony do trzydziestu sześciu dni, ale w żadnych okolicznościach nie może być krótszy niż dwadzieścia dwa dni od dnia przesłania ogłoszenia o zamówieniu, w przypadku procedur otwartych lub może być skrócony do dwudziestu sześciu dni od dnia przesłania zaproszenia do składania ofert, w przypadku procedur ograniczonych.
Artykuł 141
Termin na dostęp do dokumentów zaproszenia do składania ofert(Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Pod warunkiem że wniosek został złożony we właściwym czasie, przed nieprzekraczalnym terminem składania ofert, specyfikacje i dokumenty dodatkowe przesyłane są w ciągu sześciu dni kalendarzowych od przyjęcia wniosku do wszystkich podmiotów gospodarczych, które składały wnioski o specyfikacje lub wyraziły zainteresowanie złożeniem oferty.
2.
Pod warunkiem że wniosek w tej sprawie został złożony w odpowiednim czasie dodatkowe informacje, odnoszące się do specyfikacji dostarczane są równocześnie wszystkim podmiotom gospodarczym, które złożyły wniosek o specyfikacje lub wyraziły zainteresowanie złożeniem oferty nie później niż sześć dni przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert lub, w przypadku wniosku o informacje otrzymane mniej niż osiem dni kalendarzowych przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert, najwcześniej jak to możliwe po przyjęciu wniosku.
3.
Jeżeli, niezależnie od przyczyny, specyfikacje i dokumenty dodatkowe lub informacje nie mogą zostać dostarczone w terminie określonym w ust. 1 i 2 lub jeżeli oferty mogą być składane dopiero po wizycie na miejscu lub po konsultacji na miejscu dokumentów, załączonych do specyfikacji, terminy przyjmowania ofert, określonych w art. 140, zostają przedłużone w celu umożliwienia wszystkim podmiotom gospodarczym zapoznania się z odpowiednimi informacjami do przygotowania ofert, z zastrzeżeniem przepisów art. 240.
Przedłużenie to ogłaszane jest we właściwy sposób, zgodnie z ustaleniami, określonymi w art. 118–121.
4.
Jeżeli wszystkie dokumenty zaproszenia do składania ofert są w pełni, łatwo i bezpośrednio dostępne w formie elektronicznej, ogłoszenie o zamówieniu, określone w art. 118 ust. 3, podaje adres strony internetowej, na której dokumenty są udostępnione.
W takich przypadkach dodatkowe dokumenty i informacje są również w pełni, łatwo i bezpośrednio udostępniane, natychmiast po dostarczeniu ich wszystkim podmiotom gospodarczym, które wnioskowały o specyfikacje lub wyraziły zainteresowanie złożeniem oferty.
Artykuł 142
Terminy w nagłych przypadkach(Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Jeżeli właściwie umotywowany nagły przypadek sprawia, że terminy ustanowione w art. 140 ust. 3 są niemożliwe do wykonania, instytucje zamawiające mogą ustalić następujące terminy, wyrażone w dniach kalendarzowych:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, wynoszący nie mniej niż piętnaście dni od daty wysłania ogłoszenia;
b) termin składania ofert wynoszący nie mniej niż dziesięć dni od daty wysłania zaproszenia do składania ofert.
2.
Pod warunkiem że wniosek w tej sprawie został złożony we właściwym czasie, dodatkowe informacje dotyczące specyfikacji są przekazywane wszystkim kandydatom nie później niż cztery dni kalendarzowe przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert.
Artykuł 143
Metody informowania(Artykuły 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu składane są w formie listownej, za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej; wnioski złożone za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej potwierdzane są w formie listownej przed wygaśnięciem terminów określonych w art. 140 i 251.
2.
Oferenci mogą składać oferty:
a) za pośrednictwem poczty i w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają, że odpowiednią datą jest data wysyłki poleconej, o czym świadczy data stempla pocztowego; lub
b) przez osobiste dostarczenie do siedziby instytucji przez oferenta lub poprzez agenta, włączając pośrednictwo spółki kurierskiej; w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają, poza informacjami określonymi w art. 130 ust. 2 lit. a), organ administracyjny, do którego oferty mają być składane, na podstawie podpisanego i opatrzonego datą pokwitowania.
3.
W celu zachowania tajemnicy i uniknięcia wszelkich trudności w przypadku ofert przesyłanych w formie listownej zaproszenie do składania ofert musi zawierać następujący przepis:
"Oferty należy składać w zaklejonej kopercie, umieszczonej w drugiej zaklejonej kopercie.
Na kopercie wewnętrznej należy umieścić, poza nazwą departamentu, do którego jest adresowana, wskazanego w zaproszeniu do składania ofert, słowa: "Zaproszenie do składania ofert – nie otwierać przy rozdzielaniu poczty".
W przypadku zastosowania kopert samoprzylepnych muszą one być zaklejone taśmą klejącą, a nadawca musi złożyć swój podpis na taśmie."
Artykuł 144
Gwarancje przetargowe(Artykuł 98 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
Instytucja zamawiająca może zażądać gwarancji przetargowej, złożonej zgodnie z art. 150, stanowiącej 1–2 % całkowitej wartości zamówienia.
Gwarancja przetargowa jest zwracana w momencie udzielenia zamówienia.
Jeżeli oferta nie zostanie złożona w określonym nieprzekraczalnym terminie lub jeżeli oferta zostaje później wycofana, gwarancja zostaje zatrzymana.
Artykuł 145
Otwarcie ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu(Artykuł 98 ust. 3 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty, które spełniają wymogi art. 143 ust. 1 i 2, zostają otwarte.
2.
W przypadku gdy wartość zamówienia przekracza próg, ustanowiony w art. 129 ust. 2, właściwy intendent wyznacza komitet do celów otwierania ofert.
Komitet składa się z co najmniej trzech osób, reprezentujących co najmniej dwa podmioty organizacyjne zainteresowanej instytucji, niemających między sobą żadnych powiązań hierarchicznych.
W celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów osoby te podlegają zobowiązaniom, ustanowionym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
W przypadku przedstawicielstw i jednostek lokalnych, określonych w art. 252, jeżeli nie ma oddzielnych podmiotów, wymóg dotyczący podmiotów organizacyjnych bez powiązań hierarchicznych między nimi nie stosuje się.
3.
Jeden lub więcej członków komitetu otwierającego parafuje dokumenty, potwierdzając datę i godzinę wysyłki każdej oferty.
Parafują oni również:
a) każdą stronę każdej oferty; lub
b) okładkę i strony zawierające szczegóły dotyczące finansów każdej oferty, przy czym prawidłowość oferty początkowej jest zagwarantowana poprzez dowolne odpowiednie techniki, zastosowane przez organ administracyjny, niezależny od upoważniającego organu administracyjnego, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 2 akapit trzeci.
W przypadku gdy zamówienie udzielone jest na podstawie automatycznej procedury przetargowej zgodnie z art. 138 ust. 1 lit. a), ceny notowane w ofertach, spełniające wymogi, są podawane do wiadomości.
Członkowie komitetu podpisują pisemne sprawozdanie z otwarcia otrzymanych ofert, który określa te oferty, które spełniają wymogi, oraz te, które ich nie spełniają, oraz podaje podstawy, na których oferty zostały odrzucone za brak zgodności, przez odniesienie do metod składania ofert, określonych w art. 143.
Artykuł 146
Komitet ds. Oceny Ofert i Wniosków o Dopuszczenie do Udziału w Postępowaniu(Artykuł 98 ust. 4 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty, co do których zadeklarowano, że są zgodne z wymogami, oceniane są i porządkowane przez komitet oceniający na podstawie kryteriów wyłączenia, wyboru i udzielania zamówień, określonych wcześniej.
Komitet wyznaczany jest przez właściwego intendenta w celu wydania opinii w sprawie zamówień o wartości powyżej progu, określonego w art. 129 ust. 2.
2.
Komitet oceniający składa się co najmniej z trzech osób reprezentujących co najmniej dwa podmioty organizacyjne zainteresowanej instytucji, niemających między sobą żadnych powiązań hierarchicznych.
W celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów osoby te podlegają zobowiązaniom, ustanowionym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
W przypadku przedstawicielstw i jednostek lokalnych, określonych w art. 254, jeżeli nie ma oddzielnych podmiotów, wymóg dotyczący podmiotów organizacyjnych bez powiązań hierarchicznych między nimi nie ma zastosowania.
Komitet oceniający może być złożony z tych samych członków co komitet otwierający oferty.
3.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty, które nie spełniają wszystkich wymogów zasadniczych, wymienionych w dokumentach towarzyszących zaproszeniom do składania ofert lub szczególnych wymagań w nich ustanowionych, są odrzucane.
Jednakże komitet oceniający może poprosić kandydatów lub oferentów o dostarczenie dodatkowych materiałów lub o objaśnienie dokumentów towarzyszących, złożonych w związku z kryteriami wyłączenia i kryteriami wyboru, w wyznaczonym terminie.
4.
W przypadku nienormalnie niskich ofert, określonych w art. 139 niniejszego rozporządzenia, komitet oceniający żąda wszelkich istotnych informacji dotyczących zawartości oferty.
Artykuł 147
Wyniki oceny(Artykuł 99 i 100 rozporządzenia finansowego)
1.
Pisemne sprawozdanie z oceny i klasyfikacji wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i ofert, co do których zadeklarowano, że spełniają wymogi, zostaje sporządzone i opatrzone datą.
Jest ono podpisywane przez wszystkich członków komitetu oceniającego.
Jest ono przechowywane do wglądu w przyszłości.
2.
Pisemne sprawozdanie zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość umowy lub umowy ramowej;
b) nazwy wykluczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich odrzucenia;
c) nazwy dopuszczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich wyboru;
d) przyczyny odrzucenia ofert uznanych za nienormalnie niskie;
e) nazwy proponowanych kandydatów lub wykonawców i przyczyny takiego wyboru oraz, jeżeli jest znana, część umowy lub umowy ramowej, jaką wykonawca zamierza zlecić podwykonawcom.
3.
Instytucja zamawiająca podejmuje wówczas decyzję, podając co najmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość umowy lub umowy ramowej;
b) nazwy wykluczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich odrzucenia;
c) nazwy dopuszczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich wyboru;
d) przyczyny odrzucenia ofert, uznanych za nienormalnie niskie;
e) nazwy wybranych kandydatów lub wykonawców oraz przyczyny takiego wyboru, przez odniesienie do kryteriów wyboru i przyznawania, ogłoszonych wcześniej oraz, jeżeli jest znana, część umowy lub umowy ramowej, jaką wykonawca zamierza zlecić podwykonawcom;
f) w przypadku procedur negocjacyjnych okoliczności określone w art. 126, 127, 242, 244, 246 i 247, które uzasadniają ich zastosowanie;
g) gdzie stosowne, przyczyny, dla których instytucja zamawiająca podjęła decyzję o nieudzieleniu zamówienia.
Artykuł 148
Kontakty między instytucjami zamawiającymi i oferentami(Artykuł 99 rozporządzenia finansowego)
1.
Kontakty między instytucjami zamawiającymi i oferentami w trakcie procedury przetargowej mogą mieć miejsce, w drodze wyjątku, zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 2 i 3.
2.
Przed dniem zakończenia przyjmowania ofert, w kwestii dokumentów dodatkowych i informacji, określonych w art. 141, instytucja zamawiająca może:
a) w przypadku oferentów przekazać dodatkowe informacje wyłącznie do celów wyjaśnienia charakteru zamówienia, informacje te przekazywane są tego samego dnia wszystkim oferentom, którzy wnioskowali o specyfikacje;
b) w przypadku samej instytucji, jeżeli wykryje ona błąd, brak dokładności, pominięcie lub inny rodzaj pomyłki urzędniczej w tekście ogłoszenia o zamówieniu, zaproszeniu do składania ofert lub specyfikacji, instytucja powiadamia zainteresowane osoby tego samego dnia i w identyczny sposób, mający zastosowanie do początkowych zaproszeń do składania ofert.
3.
Jeżeli, po otwarciu ofert, wymagane są jakieś wyjaśnienia w związku z ofertą lub jeżeli oczywiste pomyłki urzędnicze w ofercie wymagają skorygowania, instytucja zamawiająca może skontaktować się z oferentem, mimo że taki kontakt nie może prowadzić do jakiejkolwiek zmiany warunków oferty.
4.
W każdym przypadku gdy kontakt zostanie nawiązany, zostaje sporządzona "nota do akt".
Artykuł 149
Informacje dla oferentów i kandydatów(Artykuł 100 ust. 2 i art. 101 rozporządzenia finansowego)
1.
Instytucje zamawiające najszybciej, jak to możliwe, informują kandydatów i oferentów o decyzjach podjętych, dotyczących udzielenia zamówień, włączając powody ze względu na które zdecydowały one o nie udzieleniu zamówienia, na które odbył się konkurencyjny przetarg lub o wszczęciu procedury.
2.
Instytucja zamawiająca, w ciągu nie więcej niż piętnastu dni kalendarzowych od dnia, w którym przyjęto pisemny wniosek, przekazuje informacje, przewidziane w art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
Sekcja 4
Gwarancje i kontrola
Artykuł 150
Wcześniejsze gwarancje(Artykuł 102 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy dostawcy, wykonawcy lub usługodawcy są zobowiązani do złożenia wcześniejszej gwarancji, musi ona dotyczyć kwoty i okresu, wystarczających dla jej uruchomienia.
2.
Gwarancję dostarcza bank lub upoważniona instytucja finansowa.
Może ona być zastąpiona łączną gwarancją strony trzeciej.
Gwarancja denominowana jest w EUR.
Gwarancja ma skutek w postaci wykorzystania stanowiska banku lub instytucji finansowej lub strony trzeciej jako nieodwołalnego zabezpieczenia lub pierwszego odpowiedzialnego poręczyciela zobowiązań wykonawcy.
Artykuł 151
Gwarancja wykonania(Artykuł 102 rozporządzenia finansowego)
1.
Z zastrzeżeniem art. 250 intendent może zażądać gwarancji wykonania zgodnie z normalnymi warunkami handlowymi, dotyczącymi zamówień na dostawy i usługi, oraz zgodnie ze szczególnymi specyfikacjami dotyczącymi zamówień na roboty budowlane.
Gwarancja ta jest obowiązkowa powyżej 345000 EUR w odniesieniu do zamówienia na roboty budowlane.
2.
Gwarancja odpowiadająca 10 % całkowitej wartości zamówienia może być utworzona poprzez odliczenia od płatności w trakcie i po ich dokonaniu.
Może ona być zastąpiona kwotą odliczoną od płatności ostatecznej, w celu utworzenia gwarancji do momentu ostatecznej akceptacji usług, dostaw lub robót.
3.
Gwarancje są zwracane zgodnie z warunkami zamówienia, z wyjątkiem wypadków, w których zamówienie nie zostało zrealizowane lub zostało zrealizowane niepoprawnie lub realizacja została zakończona z opóźnieniem.
W takich przypadkach część gwarancji zostaje zatrzymana, w zależności od zakresu poniesionych szkód.
Artykuł 152
Gwarancja na płatności finansowane z góry(Artykuł 102 rozporządzenia finansowego)
Gwarancja jest wymagana w zamian za płatność objętą finansowaniem wstępnym, przekraczającym 150000 EUR.
Gwarancja zostaje zwrócona w trakcie lub po odliczeniu płatności finansowanych z góry od płatności zaliczkowych lub płatności sald wykonawcy, zgodnie z warunkami zamówienia.
Artykuł 153
Zawieszenie w przypadku błędów lub nieprawidłowości(Artykuł 103 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia mogą ulegać zawieszeniu na mocy art. 103 rozporządzenia finansowego, w celu zweryfikowania, czy domniemane istotne błędy, nieprawidłowości lub nadużycia finansowe miały rzeczywiście miejsce.
Jeżeli nie zostaną one potwierdzone, realizacja zamówienia zostaje wznowiona najszybciej, jak to możliwe.
2.
Istotny błąd lub nieprawidłowość stanowi naruszenie przepisów zamówienia lub rozporządzenia, wynikającego z działania lub zaniechania, które powoduje lub może powodować stratę dla budżetu wspólnotowego.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy mające zastosowanie do zamówień udzielanych przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek
Artykuł 154
Określenie właściwego poziomu dla obliczania progów(Artykuł 104 rozporządzenia finansowego)
Każdy intendent delegowany lub subdelegowany w ramach każdej instytucji ocenia, czy progi ustanowione w art. 105 rozporządzenia finansowego zostały osiągnięte.
Artykuł 155
Zamówienia odrębne i zamówienia podzielone na części(Artykuł 105 rozporządzenia finansowego)
1.
Wartość szacunkowa zamówienia nie może być ustalona w celu uniknięcia wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu ani zamówienie nie może zostać podzielone w tym celu.
2.
W przypadku gdy przedmiot zamówienia na usługi lub roboty budowlane jest dzielony dalej na kilka części, z których każda stanowi pojedynczy przedmiot zamówienia, wartość każdej części jest uwzględniana w ramach ogólnej oceny stosowanego progu.
W przypadku gdy wartość całkowita wszystkich części jest równa lub przekracza progi, ustanowione w art. 158, przepisy art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 i 2 rozporządzenia finansowego mają zastosowanie dla każdej części, z wyjątkiem części, których wartość szacunkowa jest niższa niż 80000 EUR w przypadku zamówień na usługi lub niższa niż 1000000 EUR w przypadku zamówień na roboty budowlane, pod warunkiem że łączna kwota tych części nie przekracza 20 % łącznej wartości wszystkich części składających się na dane zamówienie.
3.
W przypadku gdy planowane nabycie dostaw standardowych może powodować powstanie równoczesnych zamówień w oddzielnych częściach, wartość szacunkowa wszystkich tych części jest traktowana jako podstawa określenia stosowanych progów.
Artykuł 156
Uzgodnienia dotyczące oceny wartości niektórych zamówień(Artykuł 105 rozporządzenia finansowego)
1.
Do celów obliczania szacowanej kwoty zamówienia instytucja zamawiająca wlicza całkowite szacowane wynagrodzenie wykonawcy.
W przypadku gdy zamówienie dopuszcza inne opcje, podstawa obliczania to maksymalna dopuszczona kwota, włączając wykorzystanie klauzuli dotyczącej innych opcji.
2.
W odniesieniu do zamówień na usługi uwzględnia się:
a) w przypadku usług ubezpieczeniowych należną składkę;
b) w przypadku usług bankowych lub finansowych opłaty, prowizje, odsetki i inne rodzaje wynagrodzenia;
c) w przypadku zamówień na projekty należne opłaty, nagrody i prowizje.
3.
W przypadku zamówień na usługi, które nie określają całkowitej kwoty lub zamówień na dostawy przeznaczone do leasingu, wynajęcia lub kupna na raty produktów, wartość, jaką uwzględnia się jako podstawę do obliczania wartości szacunkowej to:
a) w przypadku zamówień o ustalonym terminie:
i) jeżeli termin ten wynosi czterdzieści osiem miesięcy lub mniej w przypadku usług lub dwanaście miesięcy lub mniej w przypadku dostaw, całkowita wartość zamówienia przez okres jego trwania;
ii) jeżeli termin ten wynosi więcej niż dwanaście miesięcy w przypadku dostaw, całkowita wartość włączając szacowaną wartość końcową;
b) w przypadku zamówień na czas nieokreślony lub w przypadku usług na okres przekraczający czterdzieści osiem miesięcy, miesięczna wartość pomnożona przez czterdzieści osiem.
4.
W przypadku zamówień powtarzających się lub podlegających odnowieniu w oznaczonym czasie wartość zamówienia może być ustalona na podstawie:
a) rzeczywistej łącznej wartości odpowiednich zamówień na podobne rodzaje usług, udzielonych w poprzednim roku podatkowym lub w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy, dostosowanej, jeżeli jest to możliwe, do przewidywanych zmian ilościowych lub wartościowych w ciągu dwunastu miesięcy następujących po wykonaniu pierwszej usługi; lub
b) szacunkowej łącznej wartości podczas dwunastu miesięcy następujących po wykonaniu pierwszej usługi lub pierwszej dostawy, względnie w czasie realizacji zamówienia, jeżeli jest on dłuższy niż dwanaście miesięcy.
5.
W przypadku zamówień na roboty budowlane uwzględnia się nie tylko wartość robót, ale również szacowaną wartość całkowitą dostaw niezbędnych do przeprowadzenia robót i udostępnionych wykonawcy przez instytucję zamawiającą.
Artykuł 157
Progi dla wstępnych ogłoszeń informacyjnych(Artykuł 105 rozporządzenia finansowego)
Progi przewidziane w art. 118 dla publikacji wstępnych ogłoszeń informacyjnych są następujące:
a) 750000 EUR w odniesieniu do zamówienia na dostawy i usługi, wymienione w załączniku IA do dyrektywy 92/50/EWG;
b) 6242028 EUR w odniesieniu do zamówienia na roboty budowlane.
Artykuł 158
Progi do stosowania procedur na podstawie dyrektyw dotyczących zamówień publicznych(Artykuł 105 rozporządzenia finansowego)
1.
Progi określone w art. 105 rozporządzenia finansowego są następujące:
a) 162293 EUR w odniesieniu do zamówienia na dostawy i usługi wymienione w załączniku IA do dyrektywy 92/50/EWG, z wyjątkiem zamówień na badania i rozwój, wymienionych w ramach kategorii 8 tego załącznika;
b) 200000 EUR w odniesieniu do zamówienia na usługi wymienione w załączniku IB do dyrektywy 92/50/EWG oraz w odniesieniu do zamówień na badania i rozwój, wymienione w kategorii 8 załącznika IA do tego rozporządzenia;
c) 6242028 EUR w odniesieniu do zamówienia na roboty budowlane.
2.
Terminy określone w art. 105 rozporządzenia finansowego są terminami określonymi w art. 140, 141 i 142.
Artykuł 159
Dowody na dostęp do zamówień(Artykuł 106 i 107 rozporządzenia finansowego)
Specyfikacje wymagają od oferentów wskazania państwa, w którym mają oni swoją główną siedzibę lub w którym zamieszkują, oraz przedstawienia dowodów na poparcie tych informacji normalnie akceptowanych na podstawie prawa ich państwa.
TYTUŁ VI
DOTACJE
ROZDZIAŁ 1
Zakres
Artykuł 160
Zakres(Artykluł 108 rozporządzenia finansowego)
1.
Procedura przyznawania dotacji i zawierania umów przez Komisję z organami określonymi w art. 54 rozporządzenia finansowego, w kwestii współfinansowania ich wydatków administracyjnych i do celów udostępnienia operacyjnych środków przyznanych, za zarządzanie którymi są one odpowiedzialne oraz z beneficjentami umów w sprawie finansowania określonych w art. 166 tego rozporządzenia, nie są przedmiotem przepisów niniejszego tytułu.
Z drugiej strony dotacje wypłacone przez tych beneficjentów w zastosowaniu tych umów są regulowane niniejszym tytułem.
2.
Przepisy niniejszego tytułu regulują również:
a) korzyści wynikające z dotacji na spłatę oprocentowania na niektóre pożyczki;
b) udziały kapitałowe, z wyjątkiem kapitału międzynarodowych instytucji finansowych, takich jak Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) oraz dotacje zwrotne w niektórych okolicznościach.
3.
Udziały Wspólnot w formie składek w organach, których są członkami, nie są regulowane przepisami niniejszego tytułu.
Artykuł 161
Działania, na które mogą być przyznane dotacje(Artykuł 108 rozporządzenia finansowego)
Działania, na które mogą być przyznane dotacje w rozumieniu art. 108 rozporządzenia finansowego, muszą być wyraźnie określone.
Żadne działanie nie może zostać podzielone do celów uniknięcia zasad finansowania, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 162
Organy dążące do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego(Artykuł 108 rozporządzenia finansowego)
Organ dążący do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego to:
a) organ europejski zaangażowany w edukację, szkolenia, informacje lub badania i działania naukowe, związane z politykami europejskimi lub Organ ds. Norm Europejskich; lub
b) europejska sieć reprezentująca organy nienastawione na zysk działające w Państwach Członkowskich lub w krajach kandydujących oraz promujące zasady i polityki zgodnie z celami traktatów.
Artykuł 163
Partnerstwo(Artykuł 108 rozporządzenia finansowego)
1.
Szczegółowe umowy w sprawie przyznania dotacji mogą stanowić część ramowych umów o partnerstwie.
2.
Umowa ramowa o partnerstwie może zostać zawarta z beneficjentami w celu ustanowienia długoterminowej współpracy z Komisją.
Umowa ramowa określa wspólne cele, charakter działań planowanych na zasadzie jednorazowej lub jako część zatwierdzonego rocznego programu pracy, procedury przyznawania dotacji szczególnych, zgodnie z zasadami i zasadami proceduralnymi, zawartymi w niniejszym tytule oraz ogólne prawa i obowiązki każdej ze stron na podstawie umów szczególnych.
Czas trwania tych umów nie może przekraczać czterech lat, poza przypadkami wyjątkowymi, uzasadnionymi w szczególności przez przedmiot umowy ramowej.
Intendenci nie mogą w sposób nienależyty wykorzystywać umów ramowych lub wykorzystywać ich w taki sposób, że cel lub skutek jest sprzeczny z zasadami przejrzystości lub równości traktowania kandydatów.
3.
Umowy ramowe o partnerstwie traktowane są jako dotacje do celów procedury przetargowej; są one przedmiotem procedur ogłaszania ex ante określonych w art. 167.
4.
Poszczególne dotacje oparte na umowach ramowych o partnerstwie przyznawane są zgodnie z procedurami, ustanowionymi w tych umowach, zgodnie z zasadami niniejszego tytułu.
Są one przedmiotem procedur publikacji ex post ustanowionych w art. 169.
5.
Wyłącznie poszczególne umowy oparte na umowach ramowych poprzedzone są zobowiązaniem budżetowym.
Artykuł 164
Treść umów w sprawie przyznania dotacji(Artykuł 108 rozporządzenia finansowego)
1.
Umowa określa w szczególności:
a) przedmiot;
b) beneficjenta;
c) czas trwania, mianowicie:
i) datę jej wejścia w życie i wygaśnięcia;
ii) datę początkową i czas trwania działań lub rok budżetowy, na który przeznaczone są fundusze;
d) maksymalny możliwy okres zapewniania funduszy, w formie:
i) maksymalnej kwoty dotacji; oraz
ii) maksymalnej wysokości funduszy kosztów dopuszczalnych na działania lub zatwierdzony program pracy, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej określonej w art. 181 ust. 1;
e) szczegółowy opis działania lub, w przypadku dotacji na działania operacyjne, opis programu pracy zatwierdzonego na dany rok budżetowy przez intendenta;
f) warunki i warunki ogólne stosowane do wszystkich umów tego rodzaju, takie jak określenie stosowanego prawa, sąd właściwy do rozstrzygania sporów i akceptacja przez beneficjenta kontroli prowadzonych przez Komisję, OLAF oraz Trybunał Obrachunkowy oraz akceptację zasad publikacji ex post, określonych w art. 169, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [18].
Umowa może określać ustalenia i terminy zawieszenia, zgodnie z art. 183;
g) szacowany budżet całkowity i szczegóły dotyczące kosztów dopuszczalnych działań lub zatwierdzonego programu pracy, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej, określonej w art. 181 ust. 1;
h) w przypadku gdy wykonanie działań wiąże się z zamówieniami, zasady określone w art. 184 lub zasady dotyczące zamówień, które beneficjent musi stosować;
i) obowiązki beneficjenta, w szczególności dotyczące należytego zarządzania finansami i składania sprawozdań z wykonania i sprawozdań finansowych;
j) ustalenia i terminy dotyczące zatwierdzania tych sprawozdań i płatności przez Komisję.
2.
W przypadkach określonych w art. 163 umowa ramowa określa informacje określone w ust. 1 lit. a), b), c) i), lit. d) ii), lit. f), h), i) i j) niniejszego artykułu.
Poszczególna umowa zawiera informacje określone w jej ust. 1 lit. a), b) c), d), e) i g) oraz, w miarę potrzeby, lit. i).
3.
Umowy w sprawie przyznania dotacji mogą być zmieniane wyłącznie poprzez pisemne umowy dodatkowe.
Takie umowy dodatkowe nie mają na celu ani nie skutkują wprowadzaniem do umów takich zmian, które kwestionowałyby decyzję o przyznaniu dotacji lub które byłyby sprzeczne z zasadą równości traktowania kandydatów.
ROZDZIAŁ 2
Zasady przyznawania dotacji
Artykuł 165
Zasada braku zysku(Artykuł 109 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Celem ani też skutkiem dotacji nie może być osiągnięcie korzyści przez beneficjenta.
Zysk definiuje się jako:
a) nadwyżkę wpływów gotówkowych ponad kosztami działania, którego to dotyczy, jeżeli złożony jest wniosek o ostateczną płatność z dotacji na działania, z zastrzeżeniem akapitu drugiego;
b) nadwyżkę salda w budżecie operacyjnym organu otrzymującego dotację na działania operacyjne.
W przypadku działań ukierunkowanych konkretnie na wzmocnienie zdolności finansowych beneficjenta, w obszarze działań zewnętrznych, podział wśród członków tworzących organ beneficjenta dotacji na działanie z nadwyżki dochodu, wynikającego z jego działalności, prowadzącego do osobistego wzbogacenia się, jest również uważane za zysk.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do stypendiów na badania naukowe lub szkolenia, wypłacanych osobom fizycznym, ani do nagród przyznanych w wyniku konkursów, ani w przypadku kwot stawki ryczałtowej, określonej w art. 181 ust. 1.
Artykuł 166
Programowanie roczne(Art. 110 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Roczny program pracy na dotacje przyjmowany jest przez Komisję.
Jest on publikowany na stronie internetowej informującej o dotacjach Komisji nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku budżetowego.
Program pracy określa akt podstawowy, cele, harmonogram zaproszeń do składania ofert wraz z szacowaną kwotą i oczekiwanymi wynikami.
2.
Wszelkie znaczne zmiany w programie dotacji są publikowane jak określono w ust. 1.
Artykuł 167
Treść zaproszeń do składania ofert(Artykuł 110 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Zaproszenia do składania ofert obejmują:
a) zamierzone cele;
b) kryteria kwalifikowania, wyboru i przyznawania, określone w art. 114 i 115 rozporządzenia finansowego oraz odpowiednie dokumenty towarzyszące;
c) uzgodnienia dotyczące finansowania przez Wspólnotę;
d) uzgodnienia i ostateczny termin składania ofert i możliwy termin rozpoczęcia działań oraz planowany termin zamknięcia procedury przetargowej.
2.
Zaproszenia do składania ofert publikowane są na stronie internetowej instytucji europejskich oraz za pośrednictwem wszystkich innych właściwych mediów, włączając Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich, w celu zapewnienia maksymalnego rozpowszechnienia między potencjalnymi beneficjentami.
Artykuł 168
Wyjątki od zaproszeń do składania ofert(Artykuły 110 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Dotacje mogą być przyznawane bez zaproszenia do składania ofert wyłącznie w następujących przypadkach:
a) do celów pomocy humanitarnej, w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 1257/96 [19], oraz pomocy w sytuacjach kryzysowych, w rozumieniu ust. 2;
b) w innych wyjątkowych i właściwie umotywowanych nagłych przypadkach;
c) organom, które mają monopol z mocy prawa lub faktycznie, właściwie umotywowany w decyzji Komisji dotyczącej przyznania;
d) organy określone przez akt podstawowy są odbiorcami dotacji.
2.
Sytuacje kryzysowe należy rozumieć, w odniesieniu do państw trzecich, jako sytuacje stanowiące zagrożenie dla prawa i porządku publicznego, bezpieczeństwa osób, zagrażające wybuchem konfliktu zbrojnego lub destabilizacji kraju oraz które mogłyby poważnie zaszkodzić:
a) poszanowaniu wspólnych wartości, podstawowych interesów, niezależności i spójności Unii Europejskiej;
b) bezpieczeństwu Unii Europejskiej, utrzymaniu pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, wspieraniu współpracy międzynarodowej lub rozwoju, wzmocnieniu demokracji, państwa prawa, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, zgodnie z art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 381/2001 [20].
Artykuł 169
Publikacja ex post(Artykuł 110 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie dotacje przyznane w trakcie roku budżetowego, poza stypendiami wypłaconymi na rzecz osób fizycznych, publikowane są na stronie internetowej instytucji wspólnotowych w trakcie pierwszej połowy roku, następującego po zamknięciu roku budżetowego, w którym zostały one przyznane.
W przypadkach, w których zarządzanie jest przekazane organom, określonym w art. 54 rozporządzenia finansowego, zamieszczona zostaje informacja dotycząca co najmniej adresu strony internetowej, na której można uzyskać tę informację, jeżeli nie jest ona bezpośrednio na stronie internetowej instytucji wspólnotowych.
Informacja ta może być również opublikowana za pośrednictwem wszystkich innych mediów, włączając Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich.
2.
Następujące informacje publikowane są za zgodą beneficjenta zgodnie z art. 164 ust. 1 lit. f):
a) nazwa i adres beneficjenta,
b) przedmiot dotacji;
c) kwota przyznana oraz, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej określonej w art. 181 ust. 1, wysokość funduszu kosztów działania lub zatwierdzonego programu pracy.
Zobowiązanie ustanowione w pierwszym akapicie może zostać odroczone, jeżeli publikacja informacji może zagrozić bezpieczeństwu beneficjenta lub zaszkodzić jego interesom handlowym.
Artykuł 170
Wspólne finansowanie(Artykuł 111 rozporządzenia finansowego)
Działanie może być sfinansowane wspólnie z oddzielnych linii budżetowych przez wielu intendentów.
Artykuł 171
Skutek retroaktywny zarządzania pomocą humanitarną i sytuacjami kryzysowymi(Artykuł 112 rozporządzenia finansowego)
W celu zapewnienia, że operacje związane z pomocą humanitarną i sytuacjami kryzysowymi w rozumieniu art. 168 ust. 2 są prowadzone w sposób skuteczny, wydatki poniesione przez beneficjenta przed datą przedłożenia wniosku kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę wyłącznie w następujących przypadkach:
a) jeżeli wydatki odnoszą się do tworzenia zasobów przez wnioskodawcę do wykorzystania w związku z działaniem, na jakie przeznaczona jest dotacja;
b) w drodze wyjątku i we właściwie umotywowanych przypadkach, jeżeli decyzja w sprawie finansowania i umowa w sprawie dotacji wyraźnie tak przewidują, poprzez określenie daty zakwalifikowania wcześniej niż daty złożenia wniosków.
Artykuł 172
Współfinansowanie zewnętrzne(Artykuł 113 rozporządzenia finansowego)
1.
Beneficjent dostarcza dowody na zapewnione współfinansowanie poprzez zastosowanie środków własnych lub w formie przelewów finansowych od stron trzecich lub świadczeń rzeczowych, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej, określonej w art. 181 ust. 1.
2.
Intendent może, we właściwie umotywowanych, wyjątkowych przypadkach, zaakceptować współfinansowanie w formie rzeczowej.
W takich przypadkach wartość takich wkładów nie może przekroczyć:
a) kosztów faktycznie poniesionych i należycie popartych dokumentami księgowymi;
b) lub innych kosztów ogólnie akceptowanych na rynkach, których to dotyczy.
Wkłady związane z nieruchomościami, określone w art. 116 ust. 1, są wyłączone z obliczania kwoty współfinansowania.
ROZDZIAŁ 3
Procedura przyznawania dotacji
Artykuł 173
Wnioski dotyczące finansowania(Artkuł 114 rozporządzenia finansowego)
1.
Wnioski składa się na formularzach rozprowadzanych przez właściwych intendentów i zgodnie z kryteriami ustanowionymi w akcie podstawowym oraz w zaproszeniu do składania wniosków.
2.
Wniosek wykazuje, że wnioskodawca istnieje prawnie oraz ma możliwości finansowe i operacyjne, pozwalające na zrealizowanie oferowanego działania lub programu pracy, z zastrzeżeniem art. 176 ust. 4.
W tym celu intendent żąda oświadczenia od potencjalnych beneficjentów w sprawie ich reputacji.
Rachunek zysków i strat, bilans za ostatni rok budżetowy, dla którego rozliczenia zostały zamknięte i wszelkie inne dokumenty dołączane do oświadczenia, mające potwierdzić dane znajdujące się w nim wymagane w zaproszeniu do składania wniosków, w zależności od wyników analizy ryzyka związanego z zarządzaniem, prowadzonym przez właściwego intendenta na jego własną odpowiedzialność, są również załączane do wniosku.
3.
Budżet na działania lub budżet operacyjny załączony do wniosku musi posiadać zrównoważone dochody i wydatki i wykazywać wyraźnie koszty, które są uprawnione do finansowania z budżetu wspólnotowego, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej, określonej w art. 181 ust. 1.
4.
Dla działań, w przypadku których koszty do sfinansowania przekraczają 300000 EUR i dla dotacji operacyjnych o wartości powyżej 75000 EUR, wnioskom towarzyszy sprawozdanie z kontroli zewnętrznej, przedstawione i zatwierdzone przez audytora.
Sprawozdanie to poświadcza rachunki za ostatni dostępny rok budżetowy oraz podaje ocenę żywotności finansowej wnioskodawcy, w rozumieniu art. 176 ust. 2.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się wyłącznie do pierwszego wniosku złożonego przez beneficjenta do intendenta w dowolnym roku budżetowym.
W przypadku porozumień łączących Komisję z wieloma beneficjentami progi te mają zastosowanie do każdego beneficjenta.
W przypadku partnerstwa, określonego w art. 163, kontrola zewnętrzna, obejmująca ostatnie dwa dostępne lata budżetowe, musi zostać przedstawiona przed zawarciem umowy ramowej.
Właściwy intendent może, w zależności od analizy ryzyka związanego z zarządzaniem, zwolnić od tego zobowiązania instytucje publiczne, instytucje kształcenia na poziomie średnim i wyższym, organizacje międzynarodowe, określone w art. 43 oraz beneficjentów, którzy zaakceptowali wspólną i solidarną odpowiedzialność, w przypadku porozumień z wieloma beneficjentami.
5.
Wnioskodawca wskazuje źródła i kwoty wszelkich innych funduszy, uzyskanych lub wnioskowanych w tym samym roku budżetowym, na te same działania lub na jakiekolwiek inne działania i czynności rutynowe.
Artykuł 174
Dowody uprawnienia wnioskodawców do otrzymania dotacji(Artykuł 114 rozporządzenia finansowego)
Wnioskodawcy stwierdzają na własną odpowiedzialność, że nie znajdują się w żadnej z sytuacji, wymienionych w art. 93 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
Właściwy intendent może, w zależności od wyników analizy ryzyka związanego z zarządzaniem, zażądać dowodów, określonych w art. 134.
Wnioskodawcy są zobowiązani do dostarczenia takich dowodów, chyba że jest to materialnie niemożliwe, zgodnie z opinią właściwego intendenta.
Artykuł 175
Kary finansowe i administracyjne(Artykuł 114 rozporządzenia finansowego)
1.
Na wnioskodawcy, którzy zostali uznani za winnych złożenia fałszywego oświadczenia, mogą zostać nałożone sankcje finansowe, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 133, proporcjonalnie do wartości dotacji, których to dotyczy.
Na beneficjenctów, o których wiadomo, że nie dopełnili swoich zobowiązań umownych, można nałożyć sankcje finansowe zgodnie z tymi samymi warunkami.
2.
Wnioskodawcy i beneficjenci, którzy znajdują się w sytuacjach określonych w art. 93–96 rozporządzenia finansowego, mogą również być wyłączeni z dotacji wspólnotowych i umów, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 133.
Artykuł 176
Kryteria wyboru(Artykuł 115 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Kryteria wyboru publikowane są w zaproszeniu do składania wniosków oraz są takie, aby umożliwić ocenę zdolności finansowych wnioskodawcy do zrealizowania wnioskowanych działań lub programu pracy.
2.
Wnioskodawca musi posiadać stabilne i wystarczające źródła funduszy w celu utrzymania swojej działalności w trakcie okresu przeprowadzania działań lub w roku, na który dotacja została przyznana oraz w celu uczestniczenia w funduszach.
Wnioskodawca musi mieć doświadczenie i kwalifikacje zawodowe, wymagane do zrealizowania oferowanych działań lub programu pracy, chyba że akt podstawowy przewiduje szczegółowo inaczej.
3.
Zdolność finansowa i operacyjna weryfikowana jest w szczególności na podstawie analizy dokumentów towarzyszących określonych w art. 173.
4.
Weryfikacja zdolności finansowej nie stosuje się do osób fizycznych otrzymujących stypendia ani do instytucji publicznych, ani też do organizacji międzynarodowych określonych w art. 43.
W przypadku partnerstwa, określonego w art. 163, weryfikacja ta wykonywana jest przed zawarciem umowy ramowej.
Artykuł 177
Kryteria przyznawania(Artykuł 115 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
Kryteria przyznawania publikowane są w zaproszeniu do składania wniosków.
2.
Kryteria przyznawania są takie, aby umożliwiały przyznanie dotacji na działania, które maksymalizują całokształt skuteczności programu wspólnotowego organom, które wykonują lub organom, których program pracy jest ukierunkowany na osiągnięcie tego samego rezultatu.
Kryteria te określone są w taki sposób, aby zapewniały, że fundusze wspólnotowe będą właściwie zarządzane.
Kryteria te stosowane są w taki sposób, aby umożliwiały wybór planowanych działań lub programów pracy, co do których Komisja może być pewna, że spełnią jej cele i priorytety oraz zagwarantują przejrzystość finansowania przez Wspólnotę.
3.
Kryteria przyznawania są określone w taki sposób, aby możliwym było późniejsze przeprowadzenie ich oceny.
Artykuł 178
Ocena i przyznawanie wniosków(Artykuł 116 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent wyznacza komitet do celu oceny wniosków, z wyjątkiem przypadku decyzji Komisji w sprawie konkretnego programu sektorowego.
Komitet składa się co najmniej z trzech osób, reprezentujących co najmniej dwa podmioty organizacyjne Komisji, bez powiązań hierarchicznych między nimi.
W celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów osoby te podlegają zobowiązaniom, ustanowionym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
W przypadku przedstawicielstw i jednostek lokalnych określonych w art. 254 oraz organów delegowanych, określonych w art. 160 ust. 1, jeżeli nie ma oddzielnych podmiotów, wymóg dotyczący podmiotów organizacyjnych bez powiązań hierarchicznych między nimi nie ma zastosowania.
Biegli zewnętrzni mogą pomagać komitetowi na podstawie decyzji właściwego intendenta.
2.
Komitet oceniający może zwrócić się do wnioskodawcy z wnioskiem o dostarczenie dodatkowych dowodów lub o wyjaśnienie dokumentów towarzyszących, ustanawiających zdolność finansową i operacyjną, w określonym terminie.
3.
W momencie ukończenia pracy członkowie komitetu oceniającego podpisują wykaz przeanalizowanych wniosków, zawierających ocenę ich jakości i określający te, które mogą otrzymać fundusze.
W miarę potrzeby wykaz ten porządkuje przeanalizowane wnioski.
Wykaz jest przechowywany do wglądu w przyszłości.
4.
Właściwy intendent podejmuje wówczas decyzję, podając co najmniej:
a) przedmiot i całkowitą kwotę decyzji;
b) nazwy (nazwiska) beneficjentów, tytuł działań, przyjęte kwoty i uzasadnienie wyboru, włączając przypadki, w których jest on niezgodny z opinią komitetu oceniającego;
c) nazwy (nazwiska) kandydatów odrzuconych i przyczyny odrzucenia.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie stosuje się do beneficjentów dotacji, które określone są w akcie podstawowym.
Artykuł 179
Informacje dla kandydatów(Artykuł 116 rozporządzenia finansowego)
Kandydaci są informowani w ciągu piętnastu dni kalendarzowych po przesłaniu decyzji o przyznaniu do beneficjentów.
ROZDZIAŁ 4
Płatności i kontrola
Artykuł 180
Dokumenty towarzyszące wnioskom o płatności(Artykuł 117 rozporządzenia finansowego)
1.
Dla każdej dotacji, w przypadku gdy płatności finansowane z góry są podzielone, każda nowa płatność podlega wykorzystaniu co najmniej 70 % całkowitej sumy wcześniejszej płatności finansowanej z góry.
Deklaracja dotycząca nakładu beneficjenta zostaje przedstawiona na poparcie wszelkich wniosków o nową płatność.
2.
Właściwy intendent może zażądać przeprowadzenia kontroli zewnętrznej rachunków przedstawionych przez zatwierdzonego audytora na poparcie wszelkich płatności na podstawie wyników analizy ryzyka, związanego z zarządzaniem.
W przypadku dotacji na działania lub dotacji operacyjnych, sprawozdanie z kontroli załączone jest do wniosku o płatność.
Jego celem jest zaświadczenie, że przedłożone rachunki są prawdziwe, wiarygodne i i poparteodpowiednimi dokumentami towarzyszącymi.
Kontrola zewnętrzna jest obowiązkowa:
a) w przypadku dotacji na działania, w odniesieniu do następujących płatności:
i) w przypadku płatności finansowanych z góry lub płatności zaliczkowych, których suma przekracza 750000 EUR na rok budżetowy oraz na poszczególną umowę;
ii) płatności sald, które przekraczają 150000 EUR;
b) w przypadku dotacji operacyjnych, w kwestii płatności, które przekraczają 75000 EUR na rok budżetowy.
Jednakże w przypadkach określonych w lit. a) i b), kontrola nie jest konieczna w przypadku wpłatypierwszejfinansowanej z góry płatności.
W zależności od wyników analizy ryzyka związanego z zarządzaniem właściwy intendent może zwolnić z obowiązku przeprowadzenia kontroli w przypadku:
a) instytucji publicznych i organizacji międzynarodowych określonych w art. 43;
b) beneficjentów dotacji, w związku z pomocą humanitarną i zarządzaniem w sytuacjach kryzysowych, poza płatnościami sald.
W przypadku porozumienia łączącego Komisję z wieloma beneficjentami progi określone w lit. a) i b) akapit drugi stosuje się do każdego beneficjenta.
Artykuł 181
Finansowanie poprzez stawkę ryczałtową(Artykuł 117 rozporządzenia finansowego)
1.
Poza przypadkami stypendiów i nagród akt podstawowy może zezwolić na finansowanie poprzez stawkę ryczałtową, wkładów niższych niż 5000 EUR lub na wykorzystanie skali jednostek kosztów.
W celu zapewnienia zgodności z zasadami współfinansowania, niedochodowego i należytego zarządzania finansami, te kwoty stawki ryczałtowej i skale zostają przejrzane co najmniej raz na dwa lata przez właściwego intendenta.
Kwoty te zostają zatwierdzone przez Komisję.
2.
Umowa w sprawie przyznania dotacji może dopuścić pokrycie stawką ryczałtową:
a) kosztów ogólnych beneficjenta maksymalnie do 7 % całkowitych kosztów dopuszczalnych na działanie, z wyjątkiem wypadków, w których beneficjent otrzymuje dotacje operacyjne, finansowane z budżetu wspólnotowego;
b) niektórych kosztów delegacji na podstawie skali diety, zatwierdzanej corocznie przez Komisję.
Górna granica przewidziana w lit. a) akapit pierwszy może zostać przekroczona na podstawie uzasadnionej decyzji Komisji.
Artykuł 182
Gwarancja z góry(Artykuł 118 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent może zażądać, aby beneficjent złożył gwarancję z góry, w celu ograniczenia finansowych zagrożeń łączących się z płatnością płatności finansowanych z góry.
2.
W przypadku gdy płatności finansowane z góry stanowią ponad 80 % całkowitej kwoty dotacji, płatność nie może być dokonana, dopóki beneficjent nie wniesie gwarancjji, podlegającej ocenie i akceptacji przez właściwego intendenta.
W sprawie organizacji pozarządowych, działających w obszarze działań zewnętrznych, gwarancji tej żąda się w kwestii płatności finansowanych z góry, przekraczających 1000000 EUR lub stanowiących ponad 90 % całkowitej sumy dotacji.
Gwarancja jest ważna na wystarczająco długi okres umożliwiający jej aktywowanie.
3.
Gwarancja jest zapewniana przez zatwierdzony bank lub instytucję finansową, ustanowioną w jednym z Państw Członkowskich.
Gwarancja może zostać zastąpiona łączną gwarancją strony trzeciej lub wspólną gwarancją beneficjentów działania, którzy są stronami tej samej umowy w sprawie dotacji.
Gwarancja denominowana jest w EUR.
Skutkuje ona funkcjonowaniem banku lub instytucji finansowej, strony trzeciej lub innych beneficjentów jako nieodwołalne zabezpieczenie lub jako pierwszy wzywany poręczyciel zobowiązań beneficjenta dotacji.
4.
Gwarancja zostaje zwrócona, jeżeli płatności finansowane z góry są stopniowo rozliczane na podstawie płatności zaliczkowych lub spłat sald beneficjenta, zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowie w sprawie przyznania dotacji.
5.
Właściwy intendent może zwolnić ze zobowiązania, ustanowionego w ust. 2, organy sektora publicznego i organizacje międzynarodowe określone w art. 43.
Właściwy intendent może również wyłączyć z tego zobowiązania beneficjentów, którzy zawarli umowę ramową o partnerstwie na mocy art. 163.
Artykuł 183
Zawieszenie i zmniejszenie dotacji(Artykuł 119 rozporządzenia finansowego)
1.
Właściwy intendent zawiesza płatności i, w zależności od osiągniętego etapu procedury, zmniejsza dotacje lub żąda zwrotu pro rata przez beneficjenta lub beneficjentów:
a) w przypadku gdy uzgodnione działania lub program pracy nie są wcale realizowane lub są realizowane niewłaściwie, w pełni lub na czas;
b) w przypadku gdy kwoty przekraczające górne granice finansowania ustalone w porozumieniu zostały wypłacone, w szczególności jeżeli uzgodnione działania lub program pracy zostały przeprowadzone po kosztach niższych niż przewidywane początkowo;
c) w przypadku gdy budżet na działania lub budżet operacyjny wykazuje nadwyżkę ex post.
2.
Płatności mogą być również zawieszone w następstwie domniemanych naruszeń innych klauzul umowy.
Celem takiego zawieszenia jest dopuszczenie czasu na sprawdzenie, czy domniemane naruszenia miały rzeczywiście miejsce i, gdzie stosowne, n ich naprawienie.
ROZDZIAŁ 5
Wykonanie
Artykuł 184
Umowy dotyczące wykonania(Artykuł 120 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy wykonanie działań towarzyszących wymaga udzielenia zamówień publicznych, beneficjenci dotacji udzielają zamówienie oferentowiprzedstawiającemu ofertę ekonomicznie najbardziej korzystną, to znaczy oferentowi, którego oferta przedstawia najkorzystniejszą relacje między ceną i jakościa, zgodnie z zasadami przejrzystości i równości traktowania dla potencjalnych wykonawców, przy jednoczesnym dbaniu o uniknięcie wszelkich konfliktów interesów.
2.
Do celów ust. 1 właściwy intendent może zażądać, aby beneficjenci postępowali zgodnie z zasadami szczególnymi, uwzględniając wartośczamówień, których to dotyczy względną wielkość wkładu wspólnotowego w odniesieniu do całkowitego kosztu działania i ryzyko związane z zarządzaniem.
W takim przypadku zasady te zostają włączone do umowy w sprawie przyznania dotacji.
TYTUŁ VII
PREZENTACJA SPRAWOZDAŃ I RACHUNKÓW
ROZDZIAŁ 1
Prezentacja sprawozdań
Artykuł 185
Sprawozdanie w sprawie zarządzania finansami i budżetem w ciągu roku(Artykuł 122 rozporządzenia finansowego)
Sprawozdanie w sprawie zarządzania finansami i budżetem w ciągu roku zawiera szczegółowy opis:
a) osiągnięcia celów na dany rok, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;
b) sytuacji finansowej i wydarzeń, które miały istotny wpływ na działalność w ciągu roku.
Artykuł 186
Wyjątki od zasad rachunkowości(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
Jeżeli, w konkretnym przypadku, księgowy uzna, że należy dopuścić wyjątek co do treści jednej z zasad rachunkowości, określonych w art. 187–1941, wyjątek ten jest właściwie umotywowany i zawarty w Załączniku do oświadczeń finansowych, określonych w art. 203.
Artykuł 187
Zasada kontynuacji działalności(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasada kontynuacji działalności oznacza, że do celów przygotowania oświadczeń finansowych instytucje i organy, określone w art. 185 rozporządzenia finansowego, uważa się za ustanowione na czas nieokreślony.
2.
W przypadku gdy istnieją obiektywne wskazania, że instytucja lub organ, określone w art. 185 rozporządzenia finansowego, ma zaprzestać działalności, księgowy przedstawia te informacje w Załączniku, wskazując uzasadnienie.
Księgowy stosuje zasady rachunkowości, w celu określenia wartości likwidacyjnej instytucji lub organu, których to dotyczy.
Artykuł 188
Zasada ostrożności(art. 124 rozporządzenia finansowego)
Zasada ostrożności oznacza, że aktywa i dochód nie mogą być zawyżone, a pasywa i opłaty nie mogą być zaniżone.
Jednakże zasada ostrożności nie dopuszcza tworzenia ukrytych rezerw lub nieuzasadnionych przepisów.
Artykuł 189
Zasada jednolitych metod rachunkowości(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasada jednolitych metod rachunkowości oznacza, że struktura części składowych oświadczeń finansowych i metod rachunkowości oraz zasady wartościowania nie mogą zostać zmienione z roku na rok.
2.
Księgowy Komisji nie może odstąpić od zasady jednolitych metod rachunkowości, poza okolicznościami wyjątkowymi, w szczególności:
a) w przypadku znaczącej zmiany charakteru działalności podmiotu;
b) w przypadku gdy zmiana dokonywana jest na korzyść bardziej właściwej prezentacji operacji rachunkowych.
Artykuł 190
Zasada porównywalności informacji(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasada porównywalności informacji oznacza, że dla każdej pozycji oświadczenie finansowe wykazuje również kwotę odpowiadających pozycji w poprzednim roku.
2.
W przypadku gdy, w zastosowaniu ust. 1, przedstawienie lub klasyfikacja jednej z części składowych oświadczeń finansowych ulega zmianie, odpowiadające kwoty za poprzedni rok muszą być porównywalne i ponownie sklasyfikowane.
W przypadku gdy niemożliwe jest ponowne sklasyfikowanie pozycji, powinno to zostać wyjaśnione w Załączniku, określonym w art. 203.
Artykuł 191
Zasada istotności(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasada istotności oznacza, że wszystkie operacje, mające znaczenie dla poszukiwanych informacji, są uwzględniane w oświadczeniach finansowych.
Istotność oceniana jest w szczególności przez odniesienie do charakteru transakcji lub kwoty.
2.
Transakcje mogą być łączone, w przypadku gdy:
a) transakcje mają identyczny charakter, nawet jeżeli kwoty są bardzo wysokie;
b) kwoty są nieznaczne;
c) połączenie wpływa na przejrzystość oświadczeń finansowych.
Artykuł 192
Zasada niestosowania kompensat(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
Zasada niestosowania kompensat oznacza, że należności i długi oraz opłaty i dochody nie mogą być potrącane od siebie wzajemnie, z wyjątkiem opłat i dochodów, pochodzących z tej samej transakcji, z podobnych transakcji lub z operacji zabezpieczającej oraz pod warunkiem że nie mają one indywidualnie znaczącego charakteru.
Artykuł 193
Zasada wyższości treści nad formą(Artykuł 124 rozporządzenia finansowego)
Zasada wyższości treści nad formą oznacza, że zdarzenia księgowe zarejestrowane w oświadczeniach finansowych przedstawiane są przez odniesienie do ich charakteru gospodarczego.
Artykuł 194
Zasada rachunkowości memoriałowej(Artykuł 125 rozporządzenia finansowego)
1.
Zasada rachunkowości memoriałowej oznacza, że transakcje i zdarzenia księgowe wprowadzane są do ksiąg, w momencie kiedy mają one miejsce, a nie w momencie, kiedy kwoty są faktycznie wypłacane lub zwracane.
Są one księgowane na rok budżetowy, do którego się odnoszą.
2.
Metody rachunkowości przewidziane w art. 133 rozporządzenia finansowego określają zdarzenia zobowiązujące do wpisania każdej transakcji do rachunków.
Artykuł 195
Wycena aktywów i pasywów(Artykuł 125 rozporządzenia finansowego)
1.
Aktywa i pasywa są wyceniane według ceny zakupu lub kosztu produkcji.
Jednakże wartość niefinansowych aktywów trwałych i tworzenie wydatków odpisywane są jako amortyzacja.
Ponadto odpis aktualizacyjny może być stosowany, w przypadku gdy wartość aktywów spada, a podwyższenie wartości pasywów może zostać pokryte prowizjami.
2.
Zasady i metody rachunkowości, określone w art. 133 rozporządzenia finansowego, mogą stanowić, że wszystkie pozycje lub tylko niektóre z nich mają zostać wycenione według wartości innej niż ich cena zakupu.
Artykuł 196
Prowizje(Artykuł 125 rozporządzenia finansowego)
Prowizji można dokonać wyłącznie, jeżeli następujące warunki są spełnione:
a) aktualne zobowiązanie istnieje jako skutek zdarzeń z przeszłości;
b) zasoby stanowiące korzyści gospodarcze będą prawdopodobnie musiały być zastosowane do wygaśnięcia zobowiązania;
c) kwota zobowiązania może być wiarygodnie oszacowana.
Artykuł 197
Struktura bilansu(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
1.
Bilans składa się z różnych pozycji, sklasyfikowanych według tytułów i podtytułów.
2.
Pozycje aktywów sklasyfikowane są według wzrastającego stopnia płynności, a pozycje pasywów według spadającego stopnia umorzenia.
Artykuł 198
Układ bilansu(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
W celu przedstawienia bilansu księgowy korzysta co najmniej z następujących pozycji:
Aktywa
- Koszty organizacji
- Niematerialne aktywa trwałe
- Materialne aktywa trwałe
- Finansowe aktywa trwałe
- Należności: należne za ponad rok
- Zapasy
- Należności: należne za rok lub mniej
- Środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych
- Rozliczenia międzyokresowe i kwota naliczonych odsetek
Pasywa
- Kapitał (utworzony z wyników gospodarczych w danym roku wynik uzyskany z poprzednich lat i rezerwy)
- Prowizje
- Zobowiązania: należne za ponad rok
- Zobowiązania: należne za rok lub mniej
- Odsetki i dochody przyszłych okresów.
Artykuł 199
Rachunek wyniku ekonomicznego(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
Rachunek wyniku ekonomicznego ukazuje dochód i opłaty na dany rok, sklasyfikowane według ich charakteru.
Artykuł 200
Przedstawienie rachunku wyniku ekonomicznego(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
W celu przedstawienia rachunku wyniku ekonomicznego księgowy stosuje następującą strukturę minimalną:
Zysk z działalności operacyjnej
– Opłaty operacyjne
= Wynik operacyjny
+/- Wynik finansowy
= Dochód ze zwykłej działalności
+/- Wynik wyjątkowy
= Wynik za rok
Artykuł 201
Tabela przepływu środków pieniężnych(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
Tabela przepływu środków pieniężnych ukazuje zmiany stanu majątku.
Majątek składa się z dwóch części:
a) gotówka w kasie;
b) rachunki bankowe i depozyty wypłacane na żądanie; oraz
c) inne aktywa do dyspozycji, które mogą być szybko przeliczone na środki pieniężne i których wartość jest stabilna.
Artykuł 202
Klasyfikacja przepływu środków pieniężnych(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
1.
Tabela przepływu środków pieniężnych ukazuje zmiany stanu majątku, w podziale na przepływy operacyjne, przepływy inwestycyjne i przepływy finansowe.
2.
Środki pieniężne z działalności operacyjnej ukazują zmiany stanu majątku, wynikające ze zwykłej działalności.
3.
Przepływ inwestycyjnych środków pieniężnych ukazuje zmiany stanu majątku, wynikające z nabycia lub sprzedaży aktywów trwałych.
4.
Przepływ finansowych środków pieniężnych ukazuje zmiany stanu majątku, wynikające z zaciągania i udzielania pożyczek i inne źródła finansowe.
Artykuł 203
Załącznik do sprawozdań finansowych(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
Załącznik określony w art. 126 rozporządzenia finansowego wiąże się integralnie ze sprawozdaniami finansowymi.
Oświadczenie takie powinno zawierać co najmniej:
a) zasady, reguły i metody rachunkowości;
b) noty wyjaśniające, dostarczające dodatkowych informacji, niezawartych w oświadczeniu finansowym organu lub w oświadczeniu finansowym, które niezbędne jest dla stworzenia dokładnego obrazu;
c) zobowiązania pozabilansowe, ukazujące należności i zobowiązania nie zawarte w bilansie, które mogłyby mieć materialny wpływ na aktywa i pasywa, sytuację finansową lub wynik danego podmiotu.
Artykuł 204
Noty wyjaśniające(Artykuł 126 rozporządzenia finansowego)
Noty wyjaśniające przedstawiane są w odniesieniu do pozycji w oświadczeniach finansowych, do których się odnoszą i w tej samej kolejności.
Artykuł 205
Budżetowy rachunek wyniku(Artykuł 127 rozporządzenia finansowego)
1.
Budżetowy rachunek wyniku zawiera:
a) informacje dotyczące dochodu zawierające:
i) szacowane zmiany dochodu w budżecie;
ii) obrót dochodu;
iii) ustanowione należności;
b) informacje ukazujące zmiany w globalnych zobowiązaniach o płatnościach funduszy dostępnych;
c) informacje ukazujące sposób wykorzystania globalnych zobowiązań i płatności funduszy dostępnych;
d) informacje ukazujące kwoty pozostające do spłaty, przeniesione z poprzedniego roku i wytworzone w ciągu roku.
2.
W kwestii informacji dotyczących dochodu należy również załączyć deklarację, ukazującą, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, podział kwot środków własnych, które nadal muszą zostać spłacone pod koniec roku budżetowego i pokryte przez zlecenie windykacji.
Artykuł 206
Załącznik do budżetowego rachunku wyniku(Artykuł 127 rozporządzenia finansowego)
Załącznik do budżetowego rachunku wyniku, określony w art. 127 rozporządzenia finansowego, zawiera co najmniej:
a) informacje dotyczące zasad budżetowych, rodzajów środków przyznanych i struktury budżetu;
b) informacje dotyczące kwoty pozostającej do spłaty;
c) informacje wymagane dla właściwego zrozumienia wyniku budżetowego.
ROZDZIAŁ 2
(Rozdział 3 rozporządzenia finansowego)
Rachunkowość
Sekcja 1
Organizacja sprawozdań
Artykuł 207
Organizacja kont(Artykuł 132 rozporządzenia finansowego)
1.
Księgowy każdej instytucji i organu określonego w art. 185 rozporządzenia finansowego opracowuje i przechowuje uaktualnione dokumenty, opisujące organizację kont i procedury księgowe jego instytucji.
2.
Sporządzając oświadczenia finansowe, należy korzystać w najmniejszym możliwym stopniu z informacji spoza sprawozdań.
3.
Dochody i wydatki budżetu rejestrowane są w systemie komputerowym, określonym w art. 208, zgodnie z charakterem gospodarczym operacji, jako bieżących dochodów i wydatków lub jako kapitał.
Artykuł 208
Systemy komputerowe(Artykuł 132 rozporządzenia finansowego)
1.
Konta przechowywane są za pomocą zintegrowanego systemu komputerowego.
2.
W przypadku gdy konta są przechowywane przy użyciu systemów i podsystemów komputerowych, te systemy i podsystemy są w pełni opisane.
Opis ten powinien określać zawartość wszystkich pól danych i sposób, w jaki system traktuje indywidualne operacje.
Stwierdza on również, w jaki sposób system gwarantuje istnienie pełnego śladu rewizyjnego dla każdej operacji oraz wszelkie zmiany wprowadzone do systemu komputerowego i podsystemów, tak, aby umożliwić w dowolnym czasie określenie charakteru zmian i osobę, która je wprowadziła.
Opis komputerowych systemów i podsystemów rachunkowości wskazuje na wszelkie powiązania między tymi systemami a centralnym systemem rachunkowości, w szczególności jeżeli chodzi o przesyłanie danych i rozliczanie sald.
3.
Dostęp do systemów i podsystemów komputerowych powinien ograniczać się do osób wpisanych na listę osób upoważnionych, która jest przechowywana i uaktualniana przez każdą instytucję.
Sekcja 2
Księgi rachunkowe
Artykuł 209
Księgi rachunkowe(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Każda instytucja i każdy organ określony w art. 185 rozporządzenia finansowego prowadzi dziennik, księgę główną i wykaz.
2.
Księgi rachunkowe składają się z dokumentów elektronicznych, które określane są przez księgowego i oferują pełne bezpieczeństwo, jeżeli stosowane są jako dowody.
3.
Wpisy do dziennika przenoszone są do księgi głównej, uporządkowane według pozycji, zgodnie z planem kont, określonym w art. 212.
4.
Dziennik i księga główna mogą zostać podzielone na tyle dzienników lub ksiąg głównych specjalnych, ile potrzeba w celu spełnienia wymogów.
5.
Wpisy zarejestrowane w dziennikach i księgach głównych specjalnych podlegają centralizacji co najmniej raz w miesiącu w dzienniku i księdze głównej.
Artykuł 210
Zestawienie obrotów i sald(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
Każda instytucja i organ, określony w art. 185 rozporządzenia finansowego, ustanawia zestawienie obrotów i sald, obejmujące wszystkie rachunki konta ogólnego, włączając rachunki rozliczone w ciągu roku wraz z, w każdym przypadku:
a) numerem konta;
b) opisem;
c) sumą zapisów debetowych;
d) sumą zapisów kredytowych;
e) saldem.
Artykuł 211
Wykaz(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Wykaz jest deklaracją wszystkich aktywów, pasywów i zobowiązań wszelkiego rodzaju, wskazującą dla każdej pozycji ilość i wartość w dniu wpisywania do wykazu.
2.
Dane w wykazie przechowywane są i zorganizowane w taki sposób, aby uzasadnić zawartość każdego rachunku zawartego w zestawieniu obrotów i sald.
3.
Jeżeli chodzi o wykaz aktywów trwałych, przepisy art. 220–227 stosuje się.
Sekcja 3
Plan kont
Artykuł 212
Plan kont(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Plan kont przyjmowany jest przez księgowego Komisji.
2.
Plan kont dzieli konta na klasy.
Każda klasa może być dzielona dalej na grupy i podgrupy, zgodnie z potrzebą.
3.
Plan kont musi zawierać co najmniej następujące klasy:
a) dla kont bilansu:
i) klasa 1: konta dla kapitału, prowizji, należności należnych w ciągu ponad jednego roku;
ii) klasa 2: konta dla wydatków inwestycyjnych, aktywów trwałych i zobowiązań należnych w ciągu ponad jednego roku;
iii) klasa 3: konta zapasów;
iv) klasa 4: konta dla należności i zobowiązań należnych w ciągu jednego roku i mniej;
v) klasa 5: sprawozdania finansowe;
b) dla kont dochodów i wydatków:
i) klasa 6: konta opłat;
ii) klasa 7: konta dochodów,
c) dla kont specjalnych:
klasy 8 i 9: konta specjalne;
d) dla transakcji pozabilansowych:
klasa 0: transakcje pozabilansowe.
4.
Zawartość i klasa każdego z kont i jego obsługa ustanawiane są w planie kont.
Sekcja 4
Rejestracja
Artykuł 213
Wpisy na kontach(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Wpisów należy dokonywać przy użyciu metody podwójnego zapisu, według której każda zmiana zarejestrowana na kontach przedstawiona jest poprzez wpis stanowiący równoważność między sumą debetu a sumą kredytu na różnych kontach, których dotyczy ten wpis.
2.
Odpowiednik transakcji w EUR, denominowanej w walucie innej niż EUR, zostaje przeliczony i wpisany do kont.
Transakcje w walutach obcych na kontach, które mogą być zrewaluowane, zostają zrewaluowane co najmniej za każdym razem, jak rachunki są zamykane.
Ta rewaluacja oparta jest na stopach ustanowionych zgodnie z art. 8.
Stopa stosowana do konwersji między EUR a inną walutą w celu sporządzenia bilansu dnia 31 grudnia roku N to stopa ostatniego dnia roboczego roku N-1.
Artykuł 214
Rejestry księgowe(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
Cała rejestry księgowe określają pochodzenie, zawartość i odniesienia księgowe każdej pozycji danych oraz odniesienia do odpowiednich dokumentów towarzyszących.
Artykuł 215
Dokumenty towarzyszące(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Każdy wpis oparty jest na opatrzonym datą i numerem dokumencie towarzyszącym, sporządzonym na papierze lub w sposób, który gwarantuje wiarygodność i zabezpieczenie jego zawartości, na okres ustanowiony w art. 49.
2.
Operacje tego samego rodzaju, przeprowadzane w tym samym miejscu i tego samego dnia, mogą zostać zamieszczone w jednym dokumencie towarzyszącym.
Artykuł 216
Rejestrowanie w dzienniku(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
Operacje rachunkowe rejestrowane są w dzienniku przy użyciu jednej z następujących metod, które normalnie wzajemnie się wykluczają:
a) każdego dnia, każda operacja;
b) w formie miesięcznego skrótu całkowitych kwot, objętych operacjami, pod warunkiem że wszystkie dokumenty pozwalające na weryfikację indywidualnych operacji każdego dnia są przechowywane.
Artykuł 217
Stwierdzanie prawidłowości wpisów(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Wpisy w dzienniku i w wykazie stają się ostateczne poprzez zastosowanie procedury stwierdzania prawidłowości wpisów, zakazującej wszelkich zmian lub usuwania wpisów.
2.
Procedura zamykania, mająca na celu zachowanie chronologii wpisów i gwarancji ich nieodwołalności, wykonywana jest najpóźniej przed ostatecznym przedstawieniem oświadczeń finansowych.
Sekcja 5
Uzgodnienie i weryfikacja
Artykuł 218
Uzgodnienie kont(Artykuł 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Bilans kont w zestawieniu obrotów i sald jest okresowo uzgadniany, co najmniej w momencie zamknięcia roku budżetowego, na podstawie danych z systemów zarządzania, stosowanych przez intendentów do zarządzania aktywami i pasywami oraz do codziennego wprowadzania danych do systemu rachunkowości.
2.
Okresowo, a co najmniej w każdym przypadku gdy konta są zamykane, księgowy sprawdza, że dane w wykazie, określonym w art. 209, odpowiadają sytuacji faktycznej, w szczególności, jeżeli chodzi o:
a) środki pieniężne w banku, przez uzgodnienie deklaracji dotyczących kont instytucji finansowych;
b) środki pieniężne w kasie, poprzez uzgadnianie z księgą kasową.
Konta aktywów trwałych są przeglądane zgodnie z art. 224.
3.
Konta powiązań międzyinstytucjonalnych są uzgadniane i rozliczane co miesiąc.
4.
Konta zawieszone są przeglądane corocznie przez księgowego tak, aby umożliwić ich rozliczenie najszybciej, jak to możliwe.
Sekcja 6
Konta budżetowe
Artykuł 219
Zawartość prowadzonych kont budżetowych(Artykuł 137 rozporządzenia finansowego)
1.
Konta budżetowe wykazują, dla każdego podrozdziału budżetu:
a) w przypadku wydatków:
i) środki przyznane zatwierdzone w budżecie początkowym, środki przyznane wpisane w budżetach korygujących, środki przeniesione, fundusze dostępne po pobraniu należnego dochodu, przelewy środków i całkowite środki dostępne w ten sposób;
ii) zobowiązania i płatności odnoszące się do danego roku budżetowego;
b) w przypadku dochodów:
i) kwoty szacowane, wpisane do budżetu początkowego, kwoty szacowane wpisane do budżetów korygujących, należny dochód i całkowitą kwotą szacowaną, ustaloną w ten sposób;
ii) ustalone należności i kwoty otrzymane za dany rok budżetowy;
c) zobowiązania nadal do spłacenia i dochód nadal należny, przeniesiony z poprzedniego roku budżetowego.
Przydział środków na pokrycie zobowiązań i koszty narosłe określone w lit. a) akapit pierwszy wpisane są i wykazane oddzielnie.
Na kontach budżetowych ujmuje się również sumę tymczasowych zobowiązań globalnych dotyczących Sekcji Gwarancji EFOGR i odpowiadające im płatności w formie zaliczek.
Zobowiązania te wykazuje się również w odniesieniu do sumy środków gwarancyjnych EFOGR.
2.
Konta budżetowe ujmują oddzielnie:
a) wykorzystanie środków przyznanych przeniesionych i środków na dany rok;
b) salda kwot pozostających do spłaty zobowiązań.
Po stronie dochodów kwoty nadal pozostające do spłacenia z poprzednich lat budżetowych ujęte są oddzielnie.
3.
Konta budżetowe mogą być zorganizowane w taki sposób, aby rozwinąć system ewidencji kosztów.
4.
Konta budżetowe prowadzone są przy użyciu systemów komputerowych, w księgach lub aktach papierowych.
ROZDZIAŁ 3
(Rozdział 4 rozporządzenia finansowego)
Spis inwentarza
Artykuł 220
Spis inwentarza(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
System spisu inwentarza ustanawiany jest przez intendenta z pomocą techniczną ze strony księgowego.
System spisu musi dostarczać wszystkich informacji, wymaganych do prowadzenia kont i zabezpieczania aktywów.
Artykuł 221
Zabezpieczanie mienia(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
Każda z instytucji przyjmuje przepisy dotyczące zabezpieczenia mienia, zawartego w ich odpowiednich bilansach i podejmuje decyzję, w sprawie departamentów administracyjnych, które odpowiedzialne są za system spisu.
Artykuł 222
Wprowadzanie pozycji do spisu(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
Wszystkie nabyte pozycje, których cena zakupu lub koszt produkcji wynosi 420 EUR lub więcej, o okresie użytkowania dłuższym niż jeden rok, które nie są produktami konsumpcyjnymi, zostają wprowadzone do spisu i zarejestrowane na kontach aktywów trwałych.
Artykuł 223
Zawartość spisu dla każdej pozycji(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
Spis zawiera właściwy opis każdej pozycji i określa jej lokalizację, datę nabycia i koszt jednostkowy.
Artykuł 224
Kontrole spisów(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
Kontrole spisów przeprowadzane przez instytucje wykonywane są w taki sposób, aby zapewnić, że każda pozycja istnieje fizycznie i odpowiada odpowiedniemu wpisowi w spisie.
Kontrole te przeprowadzane są na podstawie corocznego programu weryfikacji, z wyjątkiem materialnych i niematerialnych aktywów trwałych, które sprawdzane są co najmniej co trzy lata.
Artykuł 225
Odsprzedaż mienia(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
Członkowie, urzędnicy lub inni pracownicy instytucji i organów określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego nie mogą nabywać pozycji, które są odsprzedawane przez instytucje i organy, z wyjątkiem wypadków, gdy pozycje te sprzedawane są w procedurze przetargu publicznego.
Artykuł 226
Procedura sprzedaży aktywów trwałych(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
1.
Sprzedaż aktywów trwałych ogłaszana jest lokalnie we właściwy sposób, jeżeli wartość jednostki kupna wynosi 8100 EUR lub więcej.
Okres między publikacją ostatniego ogłoszenia a zawarciem umowy sprzedaży jest nie krótszy niż czternaście dni kalendarzowych.
Sprzedaż jest przedmiotem ogłoszenia o sprzedaży, publikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jeżeli wartość jednostki kupna wynosi 391100 EUR lub więcej.
Właściwe ogłoszenie może również zostać zamieszczone w prasie Państw Członkowskich.
Okres między datą publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich a zawarciem umowy sprzedaży jest nie krótszy niż jeden miesiąc.
2.
Instytucje mogą nie zamieścić ogłoszenia, w przypadku gdy koszt ogłoszenia przekracza spodziewany zysk z operacji.
3.
Instytucje zawsze podejmują wysiłki w celu uzyskania jak najlepszej ceny za aktywa trwałe.
Artykuł 227
Procedura dysponowania aktywami trwałymi(Artyku 138 rozporządzenia finansowego)
Za każdym razem w momencie zbycia, bezpłatnego odstąpienia, złomowania, wynajmu lub utraty mienia w związku ze spisaniem go na straty, kradzieżą czy też z innych powodów, intendent sporządza w tej sprawie sprawozdanie lub zapis księgowy.
Sprawozdanie lub zapis księgowy wskazują w szczególności, czy pozycja musi zostać zastąpiona na koszt urzędnika lub innego pracownika Wspólnot lub jakiejkolwiek innej osoby.
W przypadku gdy nieruchomości lub podstawowe instalacje są udostępnione, wolne od opłat, należy sporządzić umowę i poinformować o tej sprawie w rocznym sprawozdaniu przesłanym do Parlamentu Europejskiego i Rady, w momencie przedstawiania wstępnego projektu budżetu.
CZĘŚĆ DRUGA
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
TYTUŁ I
(TYTUŁ II ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO)
FUNDUSZE STRUKTURALNE
Artykuł 228
Spłata płatności na rachunkach(Artykuł 157 rozporządzenia finansowego)
Zgodnie z przepisami w sprawie Funduszy Strukturalnych i Funduszu Spójności pełna lub częściowa spłata płatności na rachunkach w kwestii danych operacji nie powoduje obniżenia składki z Funduszu na operację, której to dotyczy.
Kwoty spłacane stanowią przyznany dochód, zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. f) rozporządzenia finansowego.
TYTUŁ II
(TYTUŁ III ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO)
BADANIA
Artykuł 229
Rodzaje operacji(Artykuł 160 rozporządzenia finansowego)
1.
Środki przyznane na badania i rozwój technologii wykorzystywane są w celu prowadzenia działań bezpośrednich, działań pośrednich, na podstawie ramowego programu badań określonego w art. 166 Traktatu WE oraz działań określonych w art. 165 tego Traktatu poprzez udział w programach i działalności konkurencyjnej, prowadzonej przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC).
2.
Działania bezpośrednie prowadzone są przez oddziały JRC i z zasady są całkowicie finansowane z budżetu.
Składają się one z:
a) programów badawczych;
b) badań poszukiwawczych;
c) naukowej i technicznej działalności wspierającej o charakterze instytucjonalnym.
3.
Działania pośrednie składają się z programów prowadzonych na podstawie umów zawieranych ze stronami trzecimi.
JRC może uczestniczyć w tych działaniach na tej samej zasadzie co strony trzecie.
4.
W celu zapewnienia, że krajowe polityki dotyczące badań i wspólnotowa polityka dotycząca badań są wzajemnie spójne, Komisja może podejmować inicjatywy, zgodnie z art. 165 Traktatu WE i obciążyć budżet wyłącznie wydatkami administracyjnymi.
5.
Poza programami szczególnymi określonymi w art. 166 ust. 3 Traktatu WE Wspólnota może przyjąć:
a) programy dodatkowe, w których uczestniczą wyłącznie niektóre Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 168 Traktatu WE;
b) programy podejmowane przez kilka Państw Członkowskich, włączając udział w strukturach stworzonych w celu realizacji tych programów, zgodnie z art. 169 Traktatu WE;
c) współpracę z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 170 Traktatu WE;
d) wspólne przedsięwzięcia, zgodnie z art. 171 Traktatu WE.
6.
Działalność o charakterze konkurencyjnym prowadzona przez JRC składa się z:
a) naukowej i technicznej działalności wspierającej, na podstawie programów ramowych dotyczących badań i rozwoju technologii, finansowanych z zasady całkowicie z budżetu;
b) usług na rzecz osób trzecich.
Artykuł 230
Zasady mające zastosowanie do JRC(Artykuł 161 rozporządzenia finansowego)
1.
Szacunki należności określone w art. 161 ust. 2 rozporządzenia finansowego przesyłane są do księgowego w celu zarejestrowania.
2.
W przypadku działalności prowadzonej przez JRC na rzecz stron trzecich, która obejmuje zamówienia publiczne, procedura przetargowa odpowiada zasadom przejrzystości i równości traktowania.
TYTUŁ III
(TYTUŁ IV ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO)
DZIAŁANIA ZEWNĘTRZNE
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 231
Działania, które mogą być finansowane(Artykuł 162 rozporządzenia finansowego)
Środki na działania określone w części drugiej rozdział 1 tytuł IV rozporządzenia finansowego mogą, w szczególności, finansować umowy w ramach zamówienia publicznego, dotacje, włączając subsydia na spłatę odsetek, pożyczki szczególne, gwarancje kredytowe i pomoc finansową, wsparcie budżetowe i inne szczególne formy pomocy budżetowej.
ROZDZIAŁ 2
Realizacja działań
Artykuł 232
Umowa w sprawie finansowania w zarządzaniu scentralizowanym(Artykuł 166 rozporządzenia finansowego)
1.
Przed zawarciem umowy w sprawie finansowania działań, które mają być przedmiotem zarządzania zdecentralizowanego, właściwy intendent zapewnia, poprzez dokumenty i kontrole na miejscu, że system zarządzania, ustanowiony przez państwo trzecie będące beneficjentem, w celu zarządzania funduszami wspólnotowymi, odpowiada art. 164 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
2.
Każda umowa w sprawie finansowania zawarta w kontekście zarządzania zdecentralizowanego, w pełni lub częściowo w zależności od uzgodnionego stopnia decentralizacji, wyraźnie ustanawia przepisy:
a) zapewnienia zgodności z kryteriami ustanowionymi w art. 164 ust. 1 rozporządzenia finansowego;
b) określające, że, w przypadku gdy minimalne kryteria ustanowione w art. 164 ust. 1 rozporządzenia finansowego przestają być spełniane, Komisja może zawiesić wykonanie umowy;
c) definiujące procedurę odwrotnego rozliczenia rachunków, przewidzianą w art. 53 ust. 5 rozporządzenia finansowego, która może zostać zastosowana w celu określenia odpowiedzialności państwa trzeciego;
d) ustanawiające mechanizmy korekty finansowej określone w art. 53 ust. 5 rozporządzenia finansowego i określone w art. 42, w szczególności, jeżeli chodzi o zwrot przez potrącenie.
Artykuł 233
Pożyczki szczególne(Artykuł 166 rozporządzenia finansowego)
Umowa pożyczki sporządzana jest między Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a pożyczkobiorcą w kwestii wszelkich projektów inwestycyjnych finansowanych przez pożyczkę szczególną.
Artykuł 234
Konta bankowe(Artykuł 166 rozporządzenia finansowego)
1.
Dla płatności w walucie Państwa przyjmującego konta denominowane w EUR otwierane są przez instytucję finansową w kraju przyjmującym w imieniu Komisji lub, w drodze wspólnego porozumienia, w imieniu strony przyjmującej.
Tytuły tych kont umożliwiają określenie funduszy, których to dotyczy.
2.
Konta określone w ust. 1 są subwencjonowane w celu spełnienia faktycznych potrzeb gotówkowych.
Przelewy dokonywane są w EUR i przeliczane, w miarę potrzeby, na walutę państwa przyjmującego, w momencie i po okresie należności płatności, zgodnie z art. 7 i 8.
ROZDZIAŁ 3
Zamówienia
Artykuł 235
Wynajem budynków(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
Jedyne zamówienia dotyczące budynków, które mogą być finansowane z operacyjnych środków przyznanych na działania zewnętrzne to te, odnoszące się do wynajmu budynków już zbudowanych w chwili podpisywania najmu.
Zamówienia te są publikowane, jak ustanowiono w art. 119.
Artykuł 236
Definicje(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia na usługi obejmują zamówienia na pomoc naukową i techniczną.
Zamówienie na badania jest zamówieniem na usługi, zawartym między dostawcą a instytucją zamawiającą, która obejmuje badania w celu określenia i przygotowania projektów, analizę możliwości wykonania, badania gospodarcze i rynkowe badania techniczne i kontrole.
Zamówienie na pomoc techniczną jest zamówieniem, na podstawie którego dostawca jest wezwany do pełnienia roli doradczej, do zarządzania lub nadzorowania projektu lub do zapewnienia konsultantów, określonych w umowie.
2.
W przypadku gdy państwo trzecie posiada wykwalifikowaną kadrę zarządzającą w swoich departamentach lub podmiotach z udziałem sektora publicznego, zamówienia mogą być wykonywane bezpośrednio przez te departamenty lub podmioty przez bezpośrednią robociznę.
Artykuł 237
Przepisy szczególne odnoszące się do progów i uzgodnienia dotyczące udzielania zamówień zewnętrznych(Artykuł 167 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia finansowego)
1. Artykuły 118–121, z wyjątkiem definicji, art. 122 ust. 3 i 4, art. 123, 126–129, art. 131 ust. 3–6, art. 139 ust. 2, art. 140–146, art. 148 i art. 151 i 152 nie mają zastosowania do umów w ramach zamówienia, zawartych w imieniu instytucji zamawiających określonych w art. 167 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia finansowego.
Wykonanie przepisów dotyczących zamówień na podstawie niniejszego rozdziału zależne jest od decyzji Komisji.
2.
W przypadku niezastosowania procedur określonych w ust. 1 wydatki na operacje, których to dotyczy, nie kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę.
3.
Zamówienia udzielone w odniesieniu do pomocy żywnościowej objęte są przepisami szczególnymi rozporządzenia Komisji (WE) nr 2519/97 [21].
4.
Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do instytucji zamawiających określonych w art. 167 ust. 1 lit. b) rozporządzenia finansowego, w przypadku gdy, po przeprowadzeniu kontroli określonych w art. 35, Komisja upoważniła je do zastosowania ich własnych procedur przetargowych na podstawie zarządzania zdecentralizowanego.
Artykuł 238
Zamówienia przez instytucje zamawiające określone w art. 167 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego(Artykuł 167 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego)
1.
Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do zamówień instytucji zamawiających określonych w art. 167 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego.
2.
Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do działań na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1257/96.
3.
Szczególne procedury przetargowe, stosowane w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 zależne są od decyzji Komisji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 184.
4.
W przypadku niezastosowania procedur określonych w ust. 3 wydatki na operacje, których to dotyczy, nie kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę.
Artykuł 239
Ogłaszanie i niedyskryminacja(Artykuł 167 i 168 rozporządzenia finansowego)
Komisja podejmuje niezbędne środki wykonawcze w celu zagwarantowania najszerszego możliwego uczestnictwa, na warunkach równości, w konkurencyjnym przetargu na udzielanie zamówień finansowanych przez Wspólnotę.
W tym celu należy zadbać przede wszystkim o:
a) zapewnienie odpowiedniej wcześniejszej publikacji, w rozsądnym czasie, wstępnych ogłoszeń informacyjnych, ogłoszeń o zamówieniu i ogłoszeń o udzieleniu zamówienia;
b) wyeliminowanie wszelkich praktyk dyskryminacyjnych lub specyfikacji technicznych, mogących zakłócić szerokie uczestnictwo na warunkach równości przez wszystkie osoby fizyczne lub prawne określone w art. 168 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 240
Ogłaszanie(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Ogłoszenie wstępne o międzynarodowym zaproszeniu do składania ofert przesyłane jest do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich najwcześniej, jak to możliwe, i w każdym wypadku przed dniem 31 marca każdego roku w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi oraz najszybciej, jak to możliwe, po podjęciu decyzji dopuszczającej program zamówień na roboty budowlane.
2.
Do celów niniejszego rozdziału ogłoszenie o zamówieniu publikowane jest:
a) co najmniej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i na stronie internetowej międzynarodowych zaproszeń do składania ofert;
b) co najmniej w oficjalnym dzienniku Państwa przyjmującego lub jakiejkolwiek innej odpowiadającej publikacji dla lokalnych zaproszeń do składania ofert.
W przypadku gdy ogłoszenie o zamówieniu jest również publikowane lokalnie, musi ono być identyczne z ogłoszeniem publikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i na stronie internetowej oraz musi być opublikowane równocześnie.
Komisja jest odpowiedzialna za publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i na stronie internetowej.
Jeżeli ogłoszenie jest publikowane lokalnie, może to być zrealizowane przez beneficjenta.
3.
Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia przesyłane jest po podpisaniu umowy.
Artykuł 241
Progi i procedury przetargowe na usługi(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Progi i procedury określone w art. 167 rozporządzenia finansowego ustala się następująco dla zamówień na usługi:
a) dla zamówień o wartości 200000 EUR lub więcej: międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert, w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. b) i art. 240 ust. 2 lit. a);
b) dla zamówień o wartości niższej niż 200000 EUR: konkurencyjna procedura negocjacyjna w rozumieniu ust. 3, pod warunkiem że wykorzystanie istniejącej umowy ramowej jest nie możliwe lub nie udało się.
Zamówienia o wartości mniej niż 5000 EUR mogą być udzielane na podstawie jednej oferty.
2.
W międzynarodowej procedurze ograniczonej określonej w ust. 1 lit. a) ogłoszenie o zamówieniu określa liczbę kandydatów, którzy będą zaproszeni do składania ofert.
Dla zamówień na usługi liczba oferentów mieści się w granicach od czterech do ośmiu.
Liczba kandydatów dopuszczonych do składania ofert musi być wystarczająca w celu zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
Lista wybranych kandydatów publikowana jest na stronie internetowej Komisji.
3.
Na podstawie procedury negocjacyjnej określonej w ust. 1 lit. b) instytucja zamawiająca opracowuje listę co najmniej trzech wybranych dostawców.
Procedura dotyczy ograniczonego przetargu konkurencyjnego bez publikacji ogłoszenia i jest znana jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli instytucja zamawiająca nie otrzyma co najmniej trzech ważnych ofert, procedura musi zostać anulowana i wszczęta ponownie.
4.
Oferty przesyłane są w paczce lub kopercie zewnętrznej zawierającej dwie oddzielne, zapieczętowane koperty, jedna opatrzona opisem Koperta A – Oferta techniczna, a druga opatrzona opisem Koperta B - Oferta finansowa.
Na kopercie zewnętrznej należy zamieścić:
a) adres wskazany w dokumentach przetargowych do przesyłania ofert;
b) odniesienie do zaproszenia do składania ofert, na które odpowiada oferent;
c) gdzie właściwe, numery części, w odniesieniu do których składana jest oferta;
d) zdanie "Nie otwierać przed sesją otwarcia ofert", w języku dokumentów przetargowych.
Jeżeli w dokumentach przetargowych przewidywano rozmowy, komisja konkursowa może przeprowadzić rozmowy z głównymi członkami zespołu biegłych, proponowanych w ofertach technicznie możliwych do zaakceptowania, po ustanowieniu pisemnych wniosków tymczasowych i przed ostatecznym zakończeniem oceny ofert technicznych.
W takich przypadkach rozmowy z biegłymi prowadzone są przez komisję konkursową, najlepiej wspólnie, jeżeli stanowią oni zespół i w wystarczająco krótkich odstępach, aby umożliwić dokonanie porównań.
Rozmowy prowadzone są zgodnie ze standardowym wzorem uzgodnionym z wyprzedzeniem przez komisję konkursową i stosowanym do wszystkich biegłych lub zespołów wezwanych na rozmowy.
O dacie i godzinie rozmów należy powiadomić oferentów co najmniej dziesięć dni kalendarzowych wcześniej.
W przypadku działania siły wyższej, niepozwalającej oferentowi stawienia się na rozmowę, należy przesłać oferentowi nowy termin i godzinę.
5.
Kryteria udzielenia zamówienia służą do określenia oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej.
Oferta ekonomicznie najbardziej korzystna wybierana jest przy użyciu wskaźnika podziału 80/20 między jakością techniczną a ceną.
W tym celu:
a) wynik uzyskany przez oferty techniczne mnożony jest przez 0,80;
b) wynik uzyskany przez oferty finansowe mnożony jest przez 0,20.
Artykuł 242
Wykorzystanie procedury negocjacyjnej do zamówień na usługi(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Dla zamówień na usługi instytucje zamawiające mogą stosować procedurę negocjacyjną z jedną ofertą, po uzyskaniu zgody Komisji, jeżeli nie jest ona instytucją zamawiającą, w następujących przypadkach:
a) jeżeli, ze szczególnie nagłych przyczyn, wynikających z wydarzeń, których instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć i które w żaden sposób nie były od nich zależne, termin dla procedur określonych w art. 91 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia finansowego nie może zostać dotrzymany;
b) jeżeli usługi są powierzone organom sektora publicznego lub instytucjom nienastawionym na zysk lub stowarzyszeniom oraz odnoszą się do działań natury instytucjonalnej lub ukierunkowane są na zapewnienie pomocy ludziom w obszarze działań socjalnych;
c) dla usług, które są rozszerzeniem usług już rozpoczętych, będących przedmiotem warunków ustanowionych w ust. 2;
d) jeżeli procedura przetargowa nie powiodła się, to znaczy, jeżeli nie otrzymano wartościowej oferty pod względem ilościowym i/lub finansowym, w którym to przypadku, po anulowaniu procedury przetargowej, instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma wybranymi oferentami, spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały zmienione w znaczny sposób;
e) jeżeli po danym zamówieniu następuje konkurs i musi on, na podstawie stosowanych zasad, być przyznany zwycięskiemu kandydatowi lub jednemu ze zwycięskich kandydatów, w którym to przypadku wszyscy zwycięzcy kandydaci zapraszani są do uczestniczenia w negocjacjach;
f) jeżeli, z przyczyn technicznych lub z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych, zamówienie może zostać udzielone wyłącznie jednemu usługodawcy.
Do celów lit. a) akapit pierwszy operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych określonych w art. 168 ust. 2 uznane są za spełniające warunki szczególnej nagłości.
Intendent delegowany, gdzie stosowne, w uzgodnieniu z innymi intendentami delegowanymi, których to dotyczy, ustanawia, że sytuacje szczególnej nagłości mają miejsce i dokonuje przeglądu swojej decyzji regularnie, w odniesieniu do zasady należytego zarządzania finansami.
2.
Usługi, które stanowią rozszerzenie usług już rozpoczętych, jak określono w ust. 1 lit. c), są następujące:
a) usługi dodatkowe nieobjęte podstawowym zamówieniem, ale które, w rezultacie nieprzewidzianych okoliczności, stały się niezbędne dla wykonania zamówienia, pod warunkiem że usługi dodatkowe nie mogą być technicznie i gospodarczo oddzielone od podstawowego zamówienia, bez poważnych niedogodności dla instytucji zamawiającej oraz że łączna kwota usług dodatkowych nie przekracza 50 % wartości podstawowego zamówienia;
b) usługi dodatkowe polegające na powtarzaniu podobnych usług powierzonych wykonawcy, świadczącemu usługi na podstawie pierwszego zamówienia, pod warunkiem że ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w odniesieniu do dostawy pierwszej usługi oraz możliwość zastosowania procedury negocjacyjnej na nowe usługi projektu i szacowane koszty zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu, opublikowanym w odniesieniu do pierwszej usługi.
Pojedyncze rozszerzenie zamówienia możliwe jest w odniesieniu do wartości i czasu trwania równych maksymalnie wartości i czasowi trwania zamówienia początkowego.
Artykuł 243
Progi i procedury przetargowe na dostawy(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Progi i procedury określone w art. 167 rozporządzenia finansowego ustala się następująco dla zamówień na dostawy:
a) dla zamówień o wartości 150000 EUR lub więcej: międzynarodowe otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. a) i art. 240 ust. 2 lit. a);
b) dla zamówień o wartości 30000 EUR lub więcej, ale nie mniej niż 150000 EUR: lokalne otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. a) i art. 240 ust. 2 lit. b);
c) dla zamówień o wartości mniejszej niż 30000 EUR: konkurencyjna procedura negocjacyjna w rozumieniu ust. 2.
Zamówienia o wartości mniejszej niż 5000 EUR mogą być udzielane na podstawie jednej oferty.
2.
Na podstawie procedury negocjacyjnej określonej w ust. 1 lit. c) instytucja zamawiająca opracowuje listę co najmniej trzech wybranych dostawców.
Procedura dotyczy ograniczonych przetargów konkurencyjnych, bez publikacji ogłoszenia i jest określana jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji konkursowej muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli instytucja zamawiająca nie otrzyma co najmniej trzech ważnych ofert, procedura musi zostać anulowana i rozpoczęta ponownie.
3.
Każda oferta techniczna i finansowa musi być umieszczona w jednej zapieczętowanej kopercie, a następnie umieszczona w paczce lub kopercie zewnętrznej.
Na kopercie wewnętrznej należy zamieścić:
a) adres wskazany w dokumentach przetargowych do składania ofert;
b) odniesienie do zaproszenia do składania ofert, na które odpowiada oferent;
c) gdzie stosowne, numery części, w odniesieniu do których oferta jest składana;
d) zdanie "Nie otwierać przez sesją otwierania ofert", w języku dokumentów przetargowych.
W miejscu i w czasie, określonym w dokumentach przetargowych, oferty otwierane są publicznie przez komitet oceniający.
W trakcie publicznej sesji otwierania ofert, nazwiska oferentów, podane ceny, zapewnienie niezbędnych gwarancji i inne formalności, jakie instytucja zamawiająca uzna za właściwe, muszą zostać ogłoszone.
4.
W przypadku zamówienia na dostawy, nieobejmującego usług posprzedażnych, jedynym kryterium udzielenia jest cena.
W przypadku gdy oferty usług posprzedażnych lub szkoleń są szczególnie znaczące, oferta ekonomicznie najbardzej korzystna zostaje wybrana, z należytym uwzględnieniem jakości technicznej oferowanej usługi i podanej ceny.
Artykuł 244
Wykorzystanie procedury negocjacyjnej do zamówień na usługi(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia na dostawy mogą być udzielane w drodze procedury negocjacyjnej z jednym oferentem, po uzyskaniu zgody Komisji, jeżeli nie jest ona instytucją zamawiającą, w następujących przypadkach:
a) jeżeli, w wyjątkowo nagłych przypadkach spowodowanych wydarzeniami, których instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć i które są od nich całkowicie niezależne, termin dla procedur określonych w art. 91 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia finansowego nie może być dotrzymany;
b) w przypadku uzasadnienia charakterem lub cechami szczególnymi dostaw, na przykład, jeżeli wykonanie zamówienia jest zarezerwowane wyłącznie dla posiadaczy patentów lub licencji pozwalających na używanie patentów;
c) dla dodatkowych dostaw, przeznaczonych jako częściowe zastąpienie normalnych dostaw lub instalacji lub jako rozszerzenie istniejących dostaw lub instalacji, jeżeli zmiana dostawcy zmuszałaby instytucję zamawiającą do nabycia sprzętu mającego inne cechy techniczne, powodujące niekompatybilność lub nieproporcjonalne trudności techniczne w funkcjonowaniu i konserwacji;
d) w przypadku gdy procedura przetargowa się nie powiodła, to znaczy w przypadku gdy nie otrzymano oferty wartościowej pod względem ilościowym lub finansowym.
W takich przypadkach, po anulowaniu procedury przetargowej, instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma wybranymi oferentami, spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały zmienione w znaczny sposób.
2.
Do celów ust. 1 lit. a), operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych określonych w art. 168 ust. 2 uznane są za spełniające warunki szczególnej nagłości.
Intendent delegowany, tam gdzie jest to stosowne, w uzgodnieniu z innymi zainteresowanymi intendentami delegowanymi, ustanawia, że sytuacje szczególnej nagłości mają miejsce i dokonuje przeglądu swojej decyzji regularnie, w odniesieniu do zasady należytego zarządzania finansami.
Artykuł 245
Progi i procedury przyznawania zamówień na roboty(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Progi i procedury określone w art. 167 rozporządzenia finansowego ustala się następująco dla zamówień na roboty:
a) dla zamówień o wartości 5000000 EUR i więcej:
i) z reguły, międzynarodowe otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. a) i art. 240 ust. 2 lit. a);
ii) w sytuacjach wyjątkowych, ze względu na cechy niektórych robót i po uzgodnieniu z Komisją, międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. b) i art. 240 ust. 2 lit. a);
b) dla zamówień o wartości 300000 EUR lub więcej, ale mniej niż 5000000 EUR: lokalne otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. b) i art. 240 ust. 2 lit. a);
c) dla zamówień o wartości mniejszej niż 300000 EUR: konkurencyjna procedura negocjacyjna w rozumieniu ust. 2;
Zamówienia o wartości mniejszej niż 5000 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.
2.
Zgodnie z procedurą negocjacyjną określoną w ust. 1 lit. c) instytucja zamawiająca opracowuje listę co najmniej trzech wybranych oferentów.
Procedura obejmuje ograniczony przetarg konkurencyjny, bez publikowania ogłoszenia i określana jest jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji konkursowej muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli instytucja zamawiająca nie otrzyma co najmniej trzech ważnych ofert, procedura musi zostać odwołana i rozpoczęta ponownie.
3.
Kryteria wyboru obejmują zdolność oferenta do zrealizowania podobnych zamówień, w szczególności przez odniesienie do robót wykonanych w ostatnich latach.
W przypadku dokonywania selekcji w ten sposób i ze względu na to, że oferty niedopuszczalne zostały już wyeliminowane, jedynym kryterium wyboru jest cena.
4.
Każda oferta techniczna i finansowa musi zostać umieszczona w oddzielnej, zapieczętowanej kopercie, a następnie umieszczona w paczce lub kopercie zewnętrznej.
Na kopercie zewnętrznej należy umieścić:
a) adres wskazany w dokumentach przetargowych do przesyłania ofert;
b) odniesienie do zaproszenia do składania ofert, na które odpowiada oferent;
c) gdzie właściwe, numery części w odniesieniu do których składana jest oferta;
d) zdanie "Nie otwierać przed sesją otwarcia ofert", w języku dokumentów przetargowych.
W miejscu i w czasie, określonym w dokumentach przetargowych, oferty otwierane są publicznie przez komitet oceniający.
W trakcie publicznej sesji otwierania ofert nazwiska oferentów, podane ceny, zapewnienie niezbędnych gwarancji i inne formalności, jakie instytucja zamawiająca uzna za właściwe, muszą zostać ogłoszone
Artykuł 246
Wykorzystanie procedury negocjacyjnej do zamówień na roboty budowlane(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Zamówienia na roboty budowlane mogą być udzielane w drodze procedury negocjacyjnej z jedną ofertą, po uzyskaniu zgody Komisji, jeżeli nie jest ona instytucją zamawiającą, w następujących przypadkach:
a) jeżeli w wyjątkowo nagłych przypadkach spowodowanych wydarzeniami, których instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć i które są od nich całkowicie niezależne, termin dla procedur określonych w art. 91 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia finansowego nie może być dotrzymany;
b) dla robót dodatkowych, nieobjętych zawartym zamówieniem wstępnym, ale które z uwagi na nieprzewidziane okoliczności stały się niezbędne do wykonania robót budowlanych, w nich opisanych, na podstawie warunków ustanowionych w ust. 2;
c) w przypadku gdy procedura przetargowa nie powiodła się, to znaczy, jeżeli nie otrzymano oferty wartościowej pod względem jakościowym lub finansowym.
W takich przypadkach, po anulowaniu procedury przetargowej, instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma wybranymi oferentami, spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w znacznym stopniu zmienione.
Do celów lit. a) akapit pierwszy operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych określonych w art. 168 ust. 2 uznane są za spełniające warunki szczególnej nagłości.
Intendent delegowany, tam gdzie jest to stosowne, w uzgodnieniu z innymi zainteresowanymi intendentami delegowanymi, ustanawia, że sytuacje szczególnej nagłości mają miejsce i dokonuje przeglądu swojej decyzji regularnie, w odniesieniu do zasady należytego zarządzania finansami.
2.
Roboty dodatkowe określone w ust. 1 lit. b) przyznawane są wykonawcy już wykonującemu roboty:
a) jeżeli robót tych nie można oddzielić od głównego zamówienia z przyczyn technicznych lub gospodarczych bez poważnych trudności dla zamawiającego; lub
b) gdy roboty te mogą być oddzielone od realizacji pierwotnego zamówienia, lecz są bezwarunkowo konieczne dla jego zakończenia;
c) gdy łączna wartość zamówień na dodatkowe roboty nie może przekraczać 50 % wartości zamówienia głównego.
Artykuł 247
Zastosowanie procedury negocjacyjnej do zamówień dotyczących budynków(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
Zamówienia dotyczące budynków określone w art. 235 mogą być udzielane w drodze procedury negocjacyjnej, po sprawdzeniu rynku lokalnego i po uzyskaniu zgody Komisji, jeżeli nie jest ona instytucją zamawiającą.
Artykuł 248
Wybór procedury przetargowej w odniesieniu do zamówień mieszanych(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
W przypadku zamówień obejmujących zarówno świadczenie usług, jak i dostawy towarów lub realizację robót, po uzyskaniu zgody Komisji, jeżeli nie jest ona instytucją zamawiającą, instytucja zamawiająca ustala progi i procedury stosowane przez odniesienie do przedmiotu dominującego zamówienia, ocenianego na podstawie względnej wartości i znaczenia operacyjnego różnych części składowych zamówienia.
Artykuł 249
Dokumenty przetargowe(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Dokumenty przetargowe określone w art. 130 sporządzane są w oparciu o najlepsze praktyki międzynarodowe i zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, dotyczącymi ogłaszania i kontaktów między instytucją zamawiającą a oferentami.
2.
Dla zamówień na usługi dokumentacja oferty musi zawierać następujące dokumenty:
a) instrukcje dla oferentów, które muszą zawierać:
i) rodzaj zamówienia;
ii) kryteria przyznawania i wskaźniki korygujące;
iii) możliwość prowadzenia rozmów i ich harmonogram;
iv) informacje o tym, czy dozwolone są różne warianty;
v) dopuszczona część, która może być zlecona podwykonawcom;
vi) maksymalny dostępny budżet na zamówienie;
vii) waluta ofert;
b) lista wybranych kandydatów (uwzględniająca zakaz stowarzyszania się);
c) ogólne warunki zamówień na usługi;
d) warunki specyficzne, które podkreślają, uzupełniają lub odstępują od warunków ogólnych;
e) zakres uprawnień, wskazujący planowany harmonogram projektu i terminy, począwszy od których planuje się, że biegli muszą być dostępni;
f) zestawienie cen;
g) forma oferty;
h) forma zamówienia;
i) gwarancja bankowa lub podobna forma gwarancji na płatność płatności finansowanych z góry.
3.
Dla zamówień na dostawy dokumentacja oferty musi zawierać następujące dokumenty:
a) instrukcje dla oferentów, które muszą zawierać:
i) kryteria wyboru i przyznawania;
ii) informacje o tym, czy dopuszczone są różne warianty;
iii) walutę ofert;
b) ogólne warunki zamówień na dostawy;
c) warunki specyficzne, które podkreślają, uzupełniają lub odstępują od warunków ogólnych;
d) załącznik techniczny, zawierający plany, specyfikacje techniczne i planowany harmonogram realizacji zamówienia;
e) zestawienie cen;
f) forma przetargu;
g) forma zamówienia;
h) gwarancja bankowa lub podobna forma gwarancji na:
i) ofertę;
ii) płatność zaliczek; oraz
iii) właściwą realizację.
4.
Dla zamówień na roboty budowlane dokumentacja oferty musi zawierać następujące dokumenty:
a) instrukcje dla oferentów, które muszą zawierać:
i) kryteria wyboru i przyznawania;
ii) informacje, czy dopuszczalne są różne warianty; oraz
iii) walutę ofert;
b) ogólne warunki zamówień na roboty budowlane;
c) warunki specyficzne, które podkreślają, uzupełniają lub odstępują od ogólnych warunków;
d) załączniki techniczne zawierające plany, specyfikacje techniczne i planowany harmonogram realizacji zamówienia;
e) zestawienie cen i podział cen;
f) forma oferty;
g) forma zamówienia;
h) gwarancja bankowa lub inna forma gwarancji na:
i) ofertę;
ii) płatność zaliczek;
iii) właściwe wykonanie.
5. W przypadku sprzeczności warunki specyficzne określone w ust. 2 lit. d), ust. 3 lit. c) i ust. 4 lit. c) przeważają nad warunkami ogólnymi.
Artykuł 250
Gwarancje(Artykuł 102 i 167 rozporządzenia finansowego)
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 150 wcześniejsze gwarancje są denominowane w EUR lub w walucie zamówienia, której dotyczą.
2.
Instytucja zamawiająca może zażądać gwarancji oferty, w rozumieniu niniejszego rozdziału, stanowiącej 1 %-2 % całkowitej wartości zamówienia na dostawy lub zamówienia na roboty budowlane; jest ona zgodna z przepisami art. 150.
Podlega ona zwróceniu w momencie udzielenia zamówienia.
Zostaje ona zatrzymana, jeżeli oferta złożona przed ostatecznym terminem składania ofert zostaje następnie wycofana.
3.
Gwarancja jest wymagana w zamian za płatności finansowanych z góry, przekraczające 150000 EUR Jest ona zwracana w trakcie lub po odliczeniu płatności finansowanych z góry od płatności zaliczkowych lub płatności sald, dokonanych na rzecz wykonawcy zgodnie z warunkami zamówienia.
4.
Gwarancja na realizację dostarczona zostaje przez oferenta w chwili podpisania zamówień na dostawy i roboty budowlane na kwotę określoną w dokumentacji oferty, odpowiadająca maksymalnie 10 % całkowitej wartości zamówienia.
Pozostaje to ważne co najmniej do ostatecznego zaakceptowania dostaw lub robót.
Jeżeli zamówienie nie jest właściwie zrealizowane, całość gwarancji zostaje zatrzymana.
Artykuł 251
Terminy procedur(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Oferty muszą dotrzeć do instytucji zamawiającej na adres i nie później niż do dnia i godziny umieszczonej w zaproszeniu do składania ofert.
Termin przyjmowania ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, przewidziany przez instytucje zamawiające, jest wystarczająco długi, aby umożliwić zainteresowanym stronom rozsądny i właściwy okres na przygotowanie i złożenie ofert.
W kwestii zamówień na usługi minimalny okres między datą wysyłki listu z zaproszeniem do składania ofert a ostatecznym terminem składania ofert wynosi pięćdziesiąt dni.
Jednakże w nagłych przypadkach i z wcześniejszym zezwoleniem Komisji inne terminy mogą być dopuszczone.
2.
Oferenci mogą składać zapytania w formie pisemnej nie później dwadzieścia jeden dni przed terminem zakończenia przyjmowania ofert.
Instytucja zamawiająca zapewnia odpowiedzi na te pytania nie później niż jedenaście dni przed terminem końcowym składania ofert.
3.
W międzynarodowych procedurach ograniczonych terminy przyjmowania ofert są nie krótsze niż trzydzieści dni od dnia opublikowania ogłoszenia o zamówieniu.
Okres między datą przesłania listu zawierającego zaproszenie do składania ofert a ostatecznym terminem przyjmowania ofert jest nie krótszy niż pięćdziesiąt dni.
Jednakże w niektórych wyjątkowych przypadkach i z uprzednim zezwoleniem Komisji inne terminy mogą być dopuszczone.
4.
W międzynarodowych procedurach otwartych terminy przyjmowania ofert, począwszy od dnia, w którym przesłano ogłoszenie o zamówieniu, wynoszą przynajmniej:
a) 90 dni w odniesieniu do zamówienia na roboty budowlane,
b) 60 dni w odniesieniu do zamówienia na dostawy.
Jednakże w niektórych wyjątkowych przypadkach i z uprzednim zezwoleniem Komisji inne terminy mogą być dopuszczone.
5.
W lokalnych procedurach otwartych terminy przyjmowania ofert, począwszy od dnia publikacji ogłoszenia o zamówieniu, wynoszą przynajmniej:
a) 60 dni w odniesieniu do zamówienia na roboty budowlane;
b) 30 dni w odniesieniu do zamówienia na dostawy.
Jednakże w niektórych wyjątkowych przypadkach i z uprzednim zezwoleniem Komisji inne terminy mogą być dopuszczone.
6. Dla konkurencyjnych procedur negocjacyjnych określonych w art. 241 ust. 1 lit. b), art. 243 ust. 1 lit. c) i art. 245 ust. 1 lit. c) kandydatom należy zapewnić co najmniej trzydzieści dni od daty wysyłki listu zawierającego zaproszenie do składania ofert na złożenie ofert.
7.
Dla zamówień na roboty budowlane okres ważności ofert wynosi dziewięćdziesiąt dni kalendarzowych od ostatecznego terminu składania ofert.
W wyjątkowych przypadkach, przed wygaśnięciem okresu ważności, instytucja zamawiająca może zwrócić się do oferentów o przedłużenie okresu o konkretną liczbę dni do nie więcej niż czterdziestu dni kalendarzowych.
Oferent, którego oferta zostaje wybrana, musi zachować ważność oferty na kolejne sześćdziesiąt dni kalendarzowych, od dnia zawiadomienia o udzieleniu zamówienia.
8.
Dla zamówień na dostawy okres ważności ofert wynosi dziewięćdziesiąt dni kalendarzowych od ostatecznego terminu składania ofert.
W wyjątkowych przypadkach, przed wygaśnięciem okresu ważności, instytucja zamawiająca może zwrócić się do oferentów o przedłużenie tego okresu o konkretną liczbę dni, do nie więcej niż czterdziestu dni kalendarzowych.
Oferent, którego oferta zostanie wybrana, musi zachować ważność oferty na kolejne sześćdziesiąt dni kalendarzowych od dnia zawiadomienia o udzieleniu zamówienia.
9.
Dla zamówień na roboty budowlane okres ważności ofert wynosi dziewięćdziesiąt dni kalendarzowych, od ostatecznego terminu składania ofert.
W wyjątkowych przypadkach, przed wygaśnięciem okresu ważności, instytucja zamawiająca może zwrócić się do oferentów o przedłużenie tego okresu o konkretną liczbę dni, do nie więcej niż czterdziestu dni kalendarzowych.
Oferent, którego oferta zostanie wybrana, musi zachować ważność oferty na kolejne sześćdziesiąt dni kalendarzowych od dnia zawiadomienia o udzieleniu zamówienia.
10.
Terminy określone w ust. 1–9 wyrażone są w dniach kalendarzowych.
Artykuł 252
Komitet oceniający(Artykuł 167 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty uznane za spełniające wymogi są oceniane i porządkowane przez komitet oceniający na zasadzie kryteriów wyłączenia, wyboru i przyznawania, ogłoszonych z wyprzedzeniem.
Komitet składa się z nieparzystej liczby członków, co najmniej trzech, z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym do oceniania ofert.
2.
Jeżeli Komisja nie jest instytucją zamawiającą, musi ona być systematycznie informowana.
Komisja jest zawsze zapraszana w charakterze obserwatora na otwarcie i ocenę ofert oraz otrzymuje kopię każdej z ofert.
Instytucja zamawiająca przesyła Komisji, w celu uzyskania jej zgody, wyniki oceny ofert i propozycję udzielenia zamówienia.
Po uzyskaniu zgody zamówienia są podpisywane i przesyłane Komisji.
3.
Oferty, które nie zawierają podstawowych elementów wymaganych w dokumentach przetargowych lub które nie odpowiadają szczególnym określonym wymaganiom, są eliminowane.
4.
W przypadku nienormalnie niskich ofert określonych w art. 139 Komisja zwraca się z prośbą o niezbędne wyjaśnienia, dotyczące składu oferty.
ROZDZIAŁ 4
Dotacje
Artykuł 253
Pełne finansowanie(Artykuł 169 rozporządzenia finansowego)
1.
W drodze odstępstwa od wymogu współfinansowania w związku z dotacjami określonymi w art. 109 rozporządzenia finansowego finansowanie działań w pełni może zostać dopuszczone w następujących przypadkach, z wyjątkiem wypadków zabronionych przez akt podstawowy:
a) pomoc humanitarna, włączając pomoc dla uchodźców, wysiedleńców, rehabilitację i unieszkodliwianie min;
b) pomoc w sytuacjach kryzysowych, w rozumieniu art. 168 ust. 2;
c) działania na rzecz ochrony zdrowia i praw podstawowych ludności;
d) działania wynikające z wykonania umów w sprawie finansowania z państwami trzecimi lub działania z organizacjami międzynarodowymi w rozumieniu art. 43.
2.
Należy podać uzasadnienie decyzji dotyczącej przyznania, odnoszącej się do danych działań w przypadku wszelkich odstępstw od wymogu finansowania, jak przewiduje ust. 1.
Intendent musi być w stanie wykazać, że pełnie finansowanie jest niezbędne do przeprowadzenia danego działania.
ROZDZIAŁ 5
Konta zaliczkowe i spisy
Artykuł 254
Tworzenie kont zaliczkowych(Artykuł 63 rozporządzenia finansowego)
Do celów płatności z tytułu niektórych rodzajów wydatków można utworzyć jedno lub więcej kont zaliczkowych dla każdej jednostki miejscowej spoza Wspólnoty zgodnie z art. 63 rozporządzenia finansowego.
Jednostkę lokalną stanowi na przykład delegacja Wspólnoty, biuro lub filia biura w państwie trzecim.
Decyzja ustanawiająca takie konta zaliczkowe określa warunki ich obsługi zgodnie z art. 67 i na podstawie szczególnych potrzeb jednostki lokalnej.
Artykuł 255
Osoby uprawnione do administrowania rachunkami(Artykuł 62 rozporządzenia finansowego)
Każda instytucja określa warunki, zgodnie z którymi pracownicy, jakich wyznacza i uprawnia do administrowania rachunkami w jednostkach lokalnych określonych w art. 254, są uprawnieni do podania nazwisk i wzorów podpisów lokalnym instytucjom finansowym.
Artykuł 256
Spis i ogłoszenia o sprzedaży(Artykuł 138 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku delegacji stałe spisy mienia ruchomego należącego do Wspólnot prowadzi się na miejscu.
Należy regularnie przesyłać je do centralnych departamentów zgodnie z zasadami przyjętymi przez każdą instytucję.
Mienie ruchome będące w przewozie do delegacji wpisuje się do wykazu tymczasowego przed wprowadzeniem go do stałych spisów inwentarza.
2.
Uzgodnienia dotyczące sprzedaży mienia ruchomego delegatur są zgodne z praktykami lokalnymi.
TYTUŁ IV
(TYTUŁ V ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO)
URZĘDY EUROPEJSKIE
Artykuł 257
Zakres(Artykuł 171 rozporządzenia finansowego)
Urzędy określone w art. 171 rozporządzenia finansowego są następujące:
a) Urząd Oficjalnych Publikacji;
b) Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych;
c) Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich;
d) Urząd Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych;
e) Urząd Infrastruktury i Logistyki w Brukseli oraz Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu.
Jedna lub więcej instytucji może założyć dodatkowe urzędy, pod warunkiem że jest to uzasadnione analizą kosztów i korzyści i gwarancją przejrzystości wspólnotowego działania.
Artykuł 258
Szczególne zasady dla Urzędu Oficjalnych Publikacji(Artykuł 171 rozporządzenia finansowego)
W odniesieniu do Urzędu Oficjalnych Publikacji każda instytucja utrzymuje uprawnienia do zatwierdzania wydatków poniesionych na środki przyznane na publikację wszystkich prac, powierzonych organom zewnętrznym przez Urząd.
Wpływy pieniężne netto ze sprzedaży publikacji są wykorzystywane ponownie jako przyznany dochód przez instytucję, która jest autorem publikacji, zgodnie z art. 18 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 259
Przekazanie niektórych zadań przez księgowego(Artykuł 172 rozporządzenia finansowego)
Księgowy Komisji, działający na wniosek Komitetu Zarządzającego danego urzędu, może przekazać pracownikowi urzędu niektóre ze swoich zadań, odnoszące się do ściągania dochodów i płatności wydatków zrealizowanych bezpośrednio przez urząd, którego to dotyczy.
Artykuł 260
Skarb – rachunki bankowe(Artykuł 172 rozporządzenia finansowego)
W celu spełnienia potrzeb gotówkowych urzędu międzyinstytucjonalnego rachunki bankowe lub rachunki żyra pocztowego mogą być otwierane w jego imieniu przez Komisję, działającą na wniosek Komitetu Zarządzającego.
Rachunki zasilane są regularnie przez dokonane wypłaty przez Komisję po otrzymaniu wezwania o fundusze od danego urzędu.
Płatności te nie mogą przekroczyć całkowitej kwoty środków przyznanych, wpisanych w tym celu do budżetu Komisji na bieżący rok.
Ostateczna pozycja środków pieniężnych na każdy rok jest uzgadniana i dostosowywana między danym urzędem a Komisją pod koniec roku budżetowego.
Artykuł 261
Przepisy wykonawcze(Artykuł 175 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
Przepisy wykonawcze ustanowione przez Komitet Zarządzający każdego urzędu zgodnie z art. 175 ust. 1 rozporządzenia finansowego są całkowicie zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
TYTUŁ V
(TYTUŁ VI ROZPORZĄDZENIA FINANSOWEGO)
ŚRODKI ADMINISTRACYJNE
Artykuł 262
Zakres(Artykuł 177 rozporządzenia finansowego)
Środki administracyjne objęte niniejszym tytułem to środki określone w art. 27.
Artykuł 263
Budynki(Artykuł 179 ust. 3 rozporządzenia finansowego)
Przed zawarciem zamówień określonych w art. 179 ust. 3 rozporządzenia finansowego każda instytucja przekazuje władzy budżetowej zawiadomienie zawierające wszystkie istotne informacje dotyczące planowanych operacji, kosztów budżetowych na bieżący rok budżetowy oraz na przyszłe lata, uzgodnienia w kwestii zasady należytego zarządzania finansami i jej wpływu na perspektywę finansową.
Instytucja, której to dotyczy, jednocześnie powiadamia władzę budżetową o harmonogramie projektów budowlanych.
Artykuł 264
Gwarancje wynajmu(Artykuł 177 rozporządzenia finansowego)
Gwarancje wynajmu dostarczone przez Komisję przyjmują formę gwarancji bankowej lub depozytu na zablokowanym rachunku bankowym w imieniu Komisji i finansującego, denominowanego w EUR, z wyjątkiem właściwie umotywowanych przypadków.
Artykuł 265
Zaliczki dla pracowników i członków instytucji(Artykuł 177 rozporządzenia finansowego)
Zaliczki mogą być wypłacane, zgodnie z warunkami ustanowionymi w regulaminie pracowniczym, pracownikom i członkom instytucji.
CZĘŚĆ TRZECIA
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
TYTUŁ I
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 266
Transfer środków przyznanych na badania(Artykuł 160 rozporządzenia finansowego)
Dla działań bezpośrednich i pośrednich w dziedzinie badań określonych w art. 229 ust. 2–5, procedura transferu środków przyznanych na rok budżetowy 2003 jest regulowana art. 95 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r.
Artykuł 267
Likwidacja kont gwarancyjnych
1.
Saldo kredytowe konta gwarancyjnego prowadzonego w rachunkach ogólnych w imieniu księgowego lub asystenta księgowego oraz kredytowanego z dodatków specjalnych, przyznanych na podstawie art. 75 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. wypłacane jest na rzecz osób zainteresowanych lub osób uprawnionych na podstawie decyzji instytucji, po przyznaniu absolutorium na lata budżetowe 2001 i 2002, zgodnie z opinią księgowego, jeżeli sprawa ta nie dotyczy go osobiście.
2.
Saldo kredytowe konta gwarancyjnego prowadzonego na rachunkach ogólnych w imieniu każdego administratora zaliczek i kredytowanego z dodatków specjalnych, przyznanych na podstawie art. 75 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., wypłacane jest na rzecz osób, których to dotyczy, lub osób uprawnionych na podstawie zgody odpowiedniego księgowego i intendenta oraz po dokonaniu przez nich sprawdzenia.
3.
Konto gwarancyjne kredytowane jest z odsetek odpowiadających rocznej średniej stóp miesięcznych, stosowanych przez Europejski Bank Centralny na jego główne operacje, w EUR, publikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, uaktualnionych o likwidację.
Artykuł 268
Konwersja na euro zobowiązań lub szacunków należności sprzed dnia 1 stycznia 2003 r.(Artykuł 16 rozporządzenia finansowego)
Zobowiązania budżetowe i szacunki należności określone w art. 161 ust. 2 rozporządzenia finansowego, dokonane przed dniem 1 stycznia 2003 r. w walucie innej niż euro, obliczane są w euro nie później niż do dnia 1 czerwca 2003 r. według kursu określonego w art. 7, mającego zastosowanie dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 269
Zarządzanie zdecentralizowane pomocą przedakcesyjną(Artykuł 53 rozporządzenia finansowego)
W związku z pomocą przedakcesyjną określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3906/89 [22] i rozporządzeniu Rady (WE) nr 555/2000 [23] zasady dotyczące wcześniejszych kontroli, ustanowione w art. 35, nie mają wpływu na zarządzanie zdecentralizowane, już funkcjonujące w krajach kandydujących, których to dotyczy.
TYTUŁ II
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 270
Organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego(Artykuł 185 rozporządzenia finansowego)
Organy, które faktycznie otrzymują dotacje, poniesione z budżetu wspólnotowego oraz włączone do wykazu sporządzonego przez Komisję i załączonego do wstępnego projektu budżetu na każdy rok budżetowy, podlegają zobowiązaniom określonym w art. 14 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 3 lit. d) i art. 185 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 271
Uaktualnienie progów i kwot
1.
Progi i kwoty ustanowione w art. 67, 128, 129, 151, 152, 173, 180, 181, 222 i 226 uaktualniane są co trzy lata, zgodnie ze zmianami indeksu cen towarów konsumpcyjnych we Wspólnocie.
2. Progi określone w art. 157 lit. b) i art. 158 ust. 1 lit. a) i c) wobec umów w ramach zamówienia są dostosowywane co dwa lata, na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG, art. 6 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/37/EWG i art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 93/36/EWG.
3.
Komisja, która ustanawia nowe kwoty i progi zgodnie z harmonogramem i kryteriami, wymienionymi w ust. 1 i 2, powiadamia inne instytucje i publikuje te kwoty i progi w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 272
Uchylenie
Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 273
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
(Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 357 z dnia 31 grudnia 2002 r.)
Strona 33, art. 122 ust. 3 zdanie pierwsze:
zamiast:
"W procedurze negocjacyjnej, instytucje zamawiające zasięgają opinii wybranych oferentów, którzy spełniają kryteria selekcji, ustanowione w art. 135 i negocjują warunki zamówienia z jednym z lub z wieloma z nich.",
powinno być:
"W procedurze negocjacyjnej instytucje zamawiające zasięgają opinii wybranych kandydatów, którzy spełniają kryteria selekcji ustanowione w art. 135 i negocjują warunki zamówienia z jednym z lub z wieloma z nich.".
Strona 62, art. 241 ust. 1 lit. a):
zamiast:
"dla zamówień o wartości 200000 EUR lub więcej: międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert, w rozumieniu art. 122 ust. 2 lit. b) i art. 240 ust. 2 lit. a);",
powinno być:
"dla zamówień o wartości 200000 EUR lub więcej: międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert, w rozumieniu art. 122 ust. 2, akapit drugi i art. 240 ust. 2 lit. a);".
Strona 62, art. 241 ust. 3, akapit drugi, oprócz wersji HU:
zamiast:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.",
powinno być:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję oceniającą z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.".
Strona 62, art. 241 ust. 4, akapit drugi, oprócz wersji HU:
zamiast:
"Jeżeli w dokumentach przetargowych przewidywano rozmowy, komisja konkursowa może przeprowadzić rozmowy z głównymi członkami zespołu biegłych, proponowanych w ofertach technicznie możliwych do zaakceptowania, po ustanowieniu pisemnych wniosków tymczasowych i przed ostatecznym zakończeniem oceny ofert technicznych.
W takich przypadkach rozmowy z biegłymi prowadzone są przez komisję konkursową, najlepiej wspólnie, jeżeli stanowią oni zespół i w wystarczająco krótkich odstępach, aby umożliwić dokonanie porównań.
Rozmowy prowadzone są zgodnie ze standardowym wzorem uzgodnionym z wyprzedzeniem przez komisję konkursową i stosowanym do wszystkich biegłych lub zespołów wezwanych na rozmowy.
O dacie i godzinie rozmów należy powiadomić oferentów co najmniej dziesięć dni kalendarzowych wcześniej.
W przypadku działania siły wyższej, niepozwalającej oferentowi stawienia się na rozmowę, należy przesłać oferentowi nowy termin i godzinę.",
powinno być:
"Jeżeli w dokumentach przetargowych przewidywano rozmowy, komisja oceniająca może przeprowadzić rozmowy z głównymi członkami zespołu biegłych, proponowanych w ofertach technicznie możliwych do zaakceptowania, po ustanowieniu pisemnych wniosków tymczasowych i przed ostatecznym zakończeniem oceny ofert technicznych.
W takich przypadkach rozmowy z biegłymi prowadzone są przez komisję oceniającą, najlepiej wspólnie, jeżeli stanowią oni zespół i w wystarczająco krótkich odstępach, aby umożliwić dokonanie porównań.
Rozmowy prowadzone są zgodnie ze standardowym wzorem uzgodnionym z wyprzedzeniem przez komisję oceniającą i stosowanym do wszystkich biegłych lub zespołów wezwanych na rozmowy.
O dacie i godzinie rozmów należy powiadomić oferentów co najmniej dziesięć dni kalendarzowych wcześniej.
W przypadku działania siły wyższej, niepozwalającej oferentowi na stawienie się na rozmowę, należy przesłać oferentowi nowy termin i godzinę.".
Strona 63, art. 242 ust. 2:
zamiast:
"b) usługi dodatkowe polegające na powtarzaniu podobnych usług powierzonych wykonawcy, świadczącemu usługi na podstawie pierwszego zamówienia, pod warunkiem, że ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w odniesieniu do dostawy pierwszej usługi oraz możliwość zastosowania procedury negocjacyjnej na nowe usługi projektu i szacowane koszty zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu, opublikowanym w odniesieniu do pierwszej usługi.
Pojedyncze rozszerzenie zamówienia możliwe jest w odniesieniu do wartości i czasu trwania równych maksymalnie wartości i czasowi trwania zamówienia początkowego.",
powinno być:
"b) powierzonych wykonawcy, świadczącemu usługi na podstawie pierwszego zamówienia, pod warunkiem że ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w odniesieniu do dostawy pierwszej usługi oraz możliwość zastosowania procedury negocjacyjnej na nowe usługi projektu i szacowane koszty zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu, opublikowanym w odniesieniu do pierwszej usługi.
Pojedyncze rozszerzenie zamówienia możliwe jest w odniesieniu do wartości i czasu trwania równych maksymalnie wartości i czasowi trwania zamówienia początkowego.".
Strona 63, art. 243 ust. 2 akapit drugi:
zamiast:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.",
powinno być:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję oceniającą z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.".
Strona 64, art. 245 ust. 2 akapit pierwszy, akapit drugi, oprócz wersji HU:
zamiast:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję konkursową z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.",
powinno być:
"Oferty są otwierane i oceniane przez komisję oceniającą z niezbędnym doświadczeniem technicznym i administracyjnym.
Członkowie komisji muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.".
Strona 66, art. 249 ust. 3 lit. h) pkt ii), we wszystkich wersjach oprócz wersji FI:
zamiast:
"płatność zaliczek,",
powinno być:
"płatności dotyczące finansowania wstępnego,".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002
z dnia 19 listopada 2002 r.
w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
TYTUŁ I: PRZEDMIOT
TYTUŁ II: ZASADY BUDŻETOWE
Rozdział 1 Zasady jednolitości i rzetelności budżetowej
Rozdział 2 Zasada jednoroczności
Rozdział 3 Zasada równowagi
Rozdział 4 Zasada jednostki rozliczeniowej
Rozdział 5 Zasada uniwersalności
Rozdział 6 Zasada specyfikacji
Rozdział 7 Zasada należytego zarządzania finansami
Rozdział 8 Zasada przejrzystości
TYTUŁ III OPRACOWANIE I STRUKTURA BUDŻETU
Rozdział 1 opracowanie budżetu
Rozdział 2 Struktura i przedstawianie budżetu
TYTUŁ IV WYKONANIE BUDŻETU
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Rozdział 2 Podmioty działające w sferze finansów
Sekcja 1 Zasada rozdzielenia obowiązków
Sekcja 2 Intendent
Sekcja 3 Księgowy
Sekcja 4 Administrator środków zaliczkowych
Rozdział 3 Odpowiedzialność podmiotów działających w sferze finansów
Sekcja 1 Zasady ogólne
Sekcja 2 Zasady mające zastosowanie do intendentów delegowanych i subdelegowanych
Sekcja 3 Zasady mające zastosowanie do księgowych i administratorów środków zaliczkowych
Rozdział 4 Operacje po stronie dochodów
Sekcja 1 Przepisy ogólne
Sekcja 2 Prognoza należności
Sekcja 3 Ustalanie należności
Sekcja 4 Zezwolenie na windykację należności
Sekcja 5 Windykacja
Sekcja 6 Przepisy szczególne mające zastosowanie do opłat i należności
Rozdział 5 Operacje po stronie wydatków
Sekcja 1 Zaciąganie zobowiązań finansowych
Sekcja 2 Stwierdzanie prawidłowości wydatków
Sekcja 3 Zatwierdzenie wydatków
Sekcja 4 Realizacja wydatków
Sekcja 5 Terminy operacji po stronie wydatków
Rozdział 6 Systemy informatyczne
Rozdział 7 Audytor wewnętrzny
TYTUŁ V ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
TYTUŁ VI DOTACJE PRZYZNAWANE PRZEZ ORGAN WSPÓLNOTY
TYTUŁ VII PRZEDSTAWIANIE RACHUNKÓW I RACHUNKOWOŚĆ
Rozdział 1 Przedstawianie rachunków
Rozdział 2 Rachunkowość
Sekcja 1 Przepisy wspólne
Sekcja 2 Konta ogólne
Sekcja 3 Konta budżetowe
Rozdział 3 Spis inwentarza
TYTUŁ VIII KONTROLA ZEWNĘTRZNA I UDZIELENIE ABSOLUTORIUM
Rozdział 1 Kontrola zewnętrzna
Rozdział 2 Absolutorium
TYTUŁ IX PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 185 ust. 1 [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Rady [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Organy Wspólnoty ustanowione w celu przejęcia obowiązku prowadzenia niektórych działań Wspólnoty mają osobowość prawną i w związku z tym posiadają własny budżet, podlegający szczególnym regułom finansowym.
(2) W celu zapewnienia pewnego stopnia spójności tych reguł z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002 (zwanym dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") oraz na podstawie art. 185 ust. 1 tego rozporządzenia, niniejsze ramowe rozporządzenie finansowe musi ustanawiać reguły dotyczące ustalenia, wykonania i kontroli budżetu wymienionych organów Wspólnoty, które faktycznie otrzymują dotacje z budżetu Wspólnoty (zwanych dalej "organami Wspólnoty"). Na podstawie niniejszego ramowego rozporządzenia finansowego każdy z tych organów Wspólnoty przyjmuje własne zasady finansowe, które, jak wskazano w wyżej wymienionym art. 185, mogą odstępować od ramowego rozporządzenia finansowego zgodnie ze szczególnymi wymogami zarządzania tych organów, jednakże wyłącznie za zgodą Komisji.
(3) Podobnie jak ogólne rozporządzenie finansowe niniejsze ramowe rozporządzenie finansowe ogranicza się do określenia ogólnych zasad i podstawowych reguł dotyczących całości danego sektora budżetowego, jednakże organy te mogą później przyjmować przepisy szczegółowe w celu uproszczenia ich zasad finansowych.
(4) Do celów ustanowienia i wykonywania budżetu należy zapewnić przestrzeganie czterech podstawowych zasad prawa budżetowego (jednolitość, uniwersalność, specyfikacja, jednooczność) oraz zasad równowagi, jednostki rozliczeniowej, należytego zarządzania finansami i przejrzystości.
(5) Niezbędne jest określenie kompetencji i obowiązków księgowego, wewnętrznego audytora i intendentów.
Intendenci są w pełni odpowiedzialni za wszelkie operacje na dochodach i wydatkach, realizowane pod ich kontrolą oraz są oni pociągani do odpowiedzialności za swoje działania, włącznie, tam gdzie jest to konieczne, z procedurą dyscyplinarną.
(6) Podobnie jak instytucje te organy Wspólnoty nie mają prawa zaciągać pożyczek, zgodnie z art. 14 ogólnego rozporządzenia finansowego.
(7) Kontrola wewnętrzna w organach Wspólnoty przeprowadzana jest przez audytora wewnętrznego Komisji, który w związku z tym pełni funkcję gwaranta ogólnej spójności systemu i jego metod pracy zgodnie z art. 185 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
(8) Harmonogramy ustalania budżetu, prezentacji rozliczeń i udzielania absolutorium muszą być dostosowane do odpowiednich przepisów ogólnego rozporządzenia finansowego, a organem odpowiedzialnym za udzielanie absolutorium organom Wspólnoty będzie organ odpowiedzialny za budżet ogólny (art. 185 ust. 2 ogólnego rozporządzenia finansowego).
(9) Zasady rachunkowości stosowane przez organy Wspólnoty muszą zezwalać na konsolidację z kontami instytucji i w tym celu muszą one zostać przyjęte przez księgowego Komisji zgodnie z art. 133 nowego ogólnego rozporządzenia finansowego.
(10) Zgodnie z art. 46 ogólnego rozporządzenia finansowego plan zakładowy musi zostać przedstawiony władzy budżetowej do zatwierdzenia.
(11) Każdy organ może uzyskać dostęp do zespołu, o którym mowa w art. 66 ust. 4 ogólnego rozporządzenia finansowego, ustanowionego przez Komisję w celu badania nieprawidłowości, tak aby możliwe było dokonanie podobnej oceny identycznych przypadków.
(12) Organy Wspólnoty, ponieważ otrzymują dotacje z budżetu Wspólnoty, muszą ściśle stosować się do tych samych wymagań co instytucje w udzielaniu zamówień publicznych i dotacji w zakresie, w jakim takie zamówienia i dotacje są dopuszczone przez instrumenty ustanawiające te organy; w tym przypadku wystarczy odniesienie do odpowiednich przepisów ogólnego rozporządzenia finansowego.
(13) Podobnie jak instytucje organy Wspólnoty mogą w celu wykonania zadań im powierzonych korzystać z zewnętrznych organów sektora prywatnego, wyłącznie tam gdzie jest to konieczne i nie do zadań związanych z wykonywaniem misji publicznej lub z korzystaniem z uznania w ocenie w celu zapewnienia, aby każdy organ był odpowiedzialny za wykonanie własnego budżetu oraz realizował cele przypisane mu w chwili tworzenia.
(14) Na poparcie wniosku o wypłacenie wspólnotowej subwencji organy Wspólnoty muszą przedstawić prognozę przepływu środków pieniężnych, a oprocentowanie środków finansowych wypłacanych przez Wspólnoty w zakresie tej subwencji musi przypadać Wspólnotom.
(15) Muszą istnieć przepisy szczególne dotyczące pobierania opłat i należności stanowiących jeden z rodzajów zasobów tych organów.
(16) Ze względu na statutowe wymagania wynikające z dokumentów ustanawiających organy Wspólnoty należy przyjąć procedurę prezentacji rozliczeń oraz przepisy dotyczące wydawania opinii przez zarząd w sprawie rachunków.
(17) Nowa struktura budżetu przyjęta w ogólnym rozporządzeniu finansowym musi również być wykorzystywana przez organy Wspólnoty w zakresie, w jakim to jest uzasadnione przez charakter ich działalności.
(18) Jedynymi przepisami ogólnego rozporządzenia finansowego, które muszą zostać włączone do niniejszego rozporządzenia, są przepisy odnoszące się do organów Wspólnoty.
W szczególności niniejsze rozporządzenie nie może zatem zawierać przepisów odnoszących się do dziedzin działalności, które nie mają związku z organami Wspólnoty, z różnymi metodami wykonania, obejmującymi koncepcję eksternalizacji i informacji dotyczących budżetu, które mają być przesłane do Parlamentu Europejskiego i Rady.
Ponadto wyłącznie niektóre kategorie dochodu przyznanego w ogólnym rozporządzeniu finansowym powinny być uwzględniane i na koniec procedura przekazywania środków i ustalania budżetu musi być mniej szczegółowa i mniej złożona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEDMIOT
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa podstawowe zasady, od których przepisy finansowe każdego organu Wspólnoty mogą odstąpić, wyłącznie jeśli wymagają tego ich szczególne potrzeby operacyjne i wyłącznie za uprzednią zgodą Komisji zgodnie z art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym").
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1.
"Organ Wspólnoty" oznacza każdy organ określony w art. 185 ust. 1 ogólnego rozporządzenia finansowego;
2. "Zarząd" oznacza główny organ wewnętrzny organu Wspólnoty, który jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w sprawach finansowych i budżetowych, bez względu na nazwę, jaka została mu nadana w akcie założycielskim organu Wspólnoty;
3. "Dyrektor" oznacza osobę odpowiedzialną za wykonanie decyzji zarządu i za budżet organu Wspólnoty jako intendent, bez względu na tytuł nadany mu w akcie założycielskim organu Wspólnoty;
4. "Akt założycielski" oznacza instrument prawa wspólnotowego dotyczący głównych aspektów utworzenia i funkcjonowania organu Wspólnoty;
5. "Władza budżetowa" oznacza Parlament Europejski oraz Radę Unii Europejskiej.
TYTUŁ II
ZASADY BUDŻETOWE
Artykuł 3
Ustanowienie i wykonanie budżetu organu Wspólnoty (zwanego dalej "budżetem") jest zgodne z zasadami jednolitości i rzetelności budżetowej, jednoroczności, równowagi, jednostki rozliczeniowej, uniwersalności, specyfikacji, należytego zarządzania finansami oraz przejrzystości, wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.
ROZDZIAŁ 1
Zasady jednolitości i rzetelności budżetowej
Artykuł 4
Budżet stanowi instrument, który w odniesieniu do każdego roku budżetowego przewiduje i zatwierdza dochody i wydatki uznane za niezbędne dla organu Wspólnoty.
Artykuł 5
Budżet obejmuje:
a) dochód własny obejmujący wszystkie opłaty i należności, które organ Wspólnoty ma prawo pobierać na mocy zadań mu powierzonych, oraz wszelkie inne dochody;
b) dochód składający się z wszelkich wkładów pieniężnych przyjmujących Państw Członkowskich;
c) subwencję przyznaną przez Wspólnoty Europejskie;
d) dochód przypisany do określonych pozycji wydatków zgodnie z art. 19 ust. 1;
e) wydatki organu Wspólnoty, łącznie z wydatkami administracyjnymi.
Artykuł 6
1.
Dochody mogą być pobierane, a wydatki realizowane, jedynie jeśli są one zapisane w pozycji w budżecie.
2.
Środki nie mogą zostać wpisane do budżetu, jeśli nie są one przeznaczone na pozycję wydatku uznanego za niezbędny.
3.
Żadnych wydatków w wysokości przekraczającej środki zatwierdzone przez budżet nie można rozdysponować ani na nie zezwolić.
ROZDZIAŁ 2
Zasada jednoroczności
Artykuł 7
Środki przewidziane w budżecie zatwierdzane są na jeden rok budżetowy, który trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Artykuł 8
1.
Budżet zawiera zróżnicowane i niezróżnicowane środki, które obejmują środki na zobowiązania i środki na płatności.
2.
Środki na zobowiązania obejmują całkowity koszt zobowiązań prawnych przewidzianych w budżecie w bieżącym roku budżetowym.
3.
Środki na płatności obejmują płatności dokonywane na pokrycie zobowiązań prawnych przewidzianych w budżecie w bieżącym roku budżetowym i/lub we wcześniejszych latach budżetowych.
4.
Administracyjne środki są niezróżnicowane.
Wydatki administracyjne wynikające z umów obejmujących okresy przekraczające rok budżetowy, zgodnie z lokalną praktyką lub odnoszące się do dostawy sprzętu, pokrywane są z budżetu na rok budżetowy, w którym są dokonywane.
Artykuł 9
1.
Dochód organu Wspólnoty określony w art. 5 uwzględniany jest w rozliczeniach w danym roku budżetowym na podstawie kwot pobranych w trakcie roku budżetowego.
2.
Dochód organu Wspólnoty stanowi podstawę równoważnych środków na płatności.
3.
Środki zatwierdzone w budżecie na dany rok mogą być wykorzystywane wyłącznie na pokrycie wydatków przeznaczonych na ten rok budżetowy i zrealizowanych w tym roku oraz na pokrycie należności wynikających ze zobowiązań za poprzedni rok budżetowy.
4.
Zobowiązania są uwzględniane na rachunkach na podstawie zobowiązań prawnych powstałych do dnia 31 grudnia.
5.
Płatności uwzględniane są w rozliczeniach w danym roku budżetowym na podstawie płatności dokonanych przez księgowego najpóźniej do dnia 31 grudnia tego roku.
Artykuł 10
1.
Środki, które nie zostały wykorzystane do końca roku budżetowego, na jaki zostały przewidziane, podlegają umorzeniu.
Jednakże mogą one, na podstawie decyzji zarządu podjętej najpóźniej do dnia 15 lutego, zostać przeniesione jedynie na kolejny rok budżetowy zgodnie z ust. 2–8.
2.
Środki odnoszące się do wydatków na pracowników nie mogą zostać przeniesione.
3.
Środki na zobowiązania o zróżnicowanym lub niezróżnicowanym przeznaczeniu jeszcze nieprzyznane w chwili zamknięcia roku budżetowego mogą zostać przeniesione w zakresie kwot odpowiadających środkom na zobowiązania, na które większość etapów przygotowawczych procedury przyznawania, która ma być określona w zasadach wykonywania rozporządzenia finansowego każdego organu Wspólnoty, została zakończona do dnia 31 grudnia; kwoty te mogą wówczas zostać przyznane do dnia 31 marca kolejnego roku.
4.
Środki na płatności środków zróżnicowanych mogą zostać przeniesione w zakresie kwot potrzebnych na pokrycie istniejących zobowiązań lub zobowiązań związanych z przeniesionymi środkami na zobowiązania, jeżeli środki przewidziane w odpowiednich pozycjach w budżecie na kolejny rok budżetowy nie pokrywają wymagań.
Organ Wspólnoty wykorzystuje najpierw środki zatwierdzone na bieżący rok budżetowy i nie wykorzystuje środków przeniesionych do chwili, gdy poprzednie zostaną wyczerpane.
5.
Środki niezróżnicowane odpowiadające zobowiązaniom należycie zaciągniętymi na koniec roku budżetowego zostają przeniesione automatycznie jedynie na kolejny rok budżetowy.
6.
Środki przeniesione, które nie zostały przyznane do dnia 31 marca roku N + 1, zostają automatycznie anulowane.
Środki przeniesione w ten sposób są określone na rachunkach.
7.
Środki dostępne w dniu 31 grudnia, wynikające z przydzielonego dochodu określonego w art. 19, zostają przeniesione automatycznie.
Dostępne środki odpowiadające przeniesionemu przydzielonemu dochodowi muszą zostać wykorzystane w pierwszej kolejności.
Artykuł 11
Jeżeli środki nie zostały przyznane na skutek całkowitego lub częściowego niewykonania działań, na jakie zostały one przeznaczone, w każdym roku budżetowym następującym po roku, w którym środki zostały przyznane, wymienione środki zostają anulowane.
Artykuł 12
Środki przewidziane w budżecie mogą zostać przyznane z mocą od dnia 1 stycznia, po tym jak budżet staje się ostateczny.
Artykuł 13
1.
Od dnia 15 listopada każdego roku stałe wydatki administracyjne mogą być przyznawane z wyprzedzeniem zamiast środków przyznanych przewidzianych na kolejny rok budżetowy.
Jednakże takie zobowiązania nie mogą przekraczać jednej czwartej środków na odpowiednią pozycję budżetową na bieżący rok budżetowy.
Nie mogą one mieć zastosowania do nowych wydatków, które nie zostały jeszcze zasadniczo zatwierdzone w ostatnim należycie uchwalonym budżecie.
2.
Wydatki, które muszą zostać poniesione z wyprzedzeniem, na przykład czynsze, mogą stanowić podstawę do płatności od dnia 1 grudnia w przód i obciążają środki na kolejny rok budżetowy.
Artykuł 14
1.
Jeżeli budżet organu Wspólnoty nie został ostatecznie uchwalony na początku roku budżetowego, następujące reguły mają zastosowanie do przyznawania i dokonywania wydatków, które mogły zostać zapisane w określonej pozycji w budżecie jako część wykonania ostatniego należycie uchwalonego budżetu.
2.
Zobowiązania mogą być dokonywane według rozdziałów, maksymalnie do jednej czwartej całkowitych środków zatwierdzonych na dany rozdział na poprzedni rok budżetowy, powiększone o jedną dwunastą za każdy miesiąc, który upłynął.
Płatności mogą być dokonywane co miesiąc według rozdziałów, maksymalnie do jednej dwunastej środków zatwierdzonych na dany rozdział na poprzedni rok budżetowy.
Limit środków przewidzianych w raporcie szacunków dochodów i wydatków nie może zostać przekroczony.
3.
Na wniosek dyrektora, jeżeli wymaga tego ciągłość działań organu Wspólnoty i potrzeby zarządzania, zarząd może równocześnie zatwierdzić dwie lub więcej dwunastych części, zarówno na zobowiązania, jak i na płatności, przekraczające te udostępniane automatycznie na mocy przepisów ust. 1 i 2.
Dodatkowe dwunaste części zostają zatwierdzone w całości i nie podlegają podziałowi.
ROZDZIAŁ 3
Zasada równowagi
Artykuł 15
1.
Dochody budżetowe i środki na płatności muszą się bilansować.
2.
Środki na zobowiązania nie mogą przekraczać kwoty subwencji wspólnotowej, powiększonej o dochód własny i wszelkie inne dochody określone w art. 5.
3.
Organ Wspólnoty nie może zaciągać pożyczek.
4.
Środki finansowe wypłacone organowi Wspólnoty stanowią dla jego budżetu subwencję równoważącą, która liczy się jako finansowanie z góry, w rozumieniu art. 81 ust. 1 lit. b) i) ogólnego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 16
1.
Jeżeli saldo rachunku wyniku w rozumieniu art. 81 jest dodatnie, zostaje ono spłacone Komisji do wysokości kwoty subwencji wspólnotowej wypłaconej w ciągu roku.
Część salda przekraczająca kwotę subwencji wspólnotowej wypłaconej w ciągu roku przewidziana jest w budżecie na kolejny rok budżetowy jako dochód.
Różnica między subwencją wspólnotową przewidzianą w budżecie ogólnym a subwencją faktycznie wypłaconą organowi zostaje anulowana.
2.
Jeżeli saldo rachunku wyniku przewidziane w art. 81 jest ujemne, zostaje ono przewidziane w budżecie na kolejny rok budżetowy.
3.
Dochód lub środki na płatności są przewidziane w budżecie w trakcie procedury budżetowej poprzez zastosowanie procedury propozycji zmian lub, jeżeli wykonanie budżetu jest w trakcie, poprzez budżet zmieniający.
ROZDZIAŁ 4
Zasada jednostki rozliczeniowej
Artykuł 17
Budżet jest opracowywany i wykonywany w euro, a rozliczenia przedstawiane są w euro.
Jednakże do celów przepływu środków pieniężnych księgowy oraz w przypadku rachunków zaliczkowych dysponenci zaliczek są upoważnieni do przeprowadzania operacji w walutach krajowych, jak ustanowiono w zasadach finansowych każdego organu Wspólnoty.
ROZDZIAŁ 5
Zasada uniwersalności
Artykuł 18
Całkowity dochód pokrywa całkowite środki na płatności z zastrzeżeniem art. 19.
Wszystkie dochody i wydatki wpisywane są w całości bez żadnych dostosowań, z zastrzeżeniem art. 21.
Artykuł 19
1.
Następujące pozycje dochodu wykorzystywane są do finansowania szczególnych pozycji wydatków:
a) dochody przeznaczone na szczególne cele, takie jak przychody z fundacji, subwencji, darowizn i spadków,
b) wkłady na działalność organu Wspólnoty od Państw Członkowskich, państw trzecich lub różnych organów w zakresie, w jakim jest to przewidziane w umowie zawartej między organem Wspólnoty a Państwami Członkowskimi, państwami trzecimi lub danymi organami.
2.
Wszystkie pozycje dochodu, w rozumieniu ust. 1, pokrywają wszystkie bezpośrednie i pośrednie wydatki poniesione na daną działalność lub cel.
3.
Budżet zawiera pozycje dostosowane do kategorii przypisanego dochodu, określonych w ust. 1 i, tam gdzie to możliwe, wskazuje wysokość kwoty.
Artykuł 20
1.
Dyrektor może przyjąć przysporzenie uczynione na rzecz organu Wspólnoty, takie jak fundacje, subwencje, darowizn i zapisów.
2.
Przyjęcie przysporzenia, które może być związane z obciążeniem finansowym, podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez zarząd, który podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia zarządowi takiego wniosku.
Jeżeli zarząd nie podejmie decyzji w tym okresie, przysporzenie uznaje się za przyjęte.
Artykuł 21
1.
Przepisy finansowe każdego organu Wspólnoty określają przypadki, w których pewne kwoty mogą być potrącone od poleceń zapłaty, faktur lub wyciągów, które następnie zostają przekazane do zapłaty kwoty netto.
Potrącenia, zwroty i rabaty na fakturach i poleceniach zapłaty nie są zapisywane jako przychód organu Wspólnoty.
2.
Koszty produktów lub usług dostarczanych organowi Wspólnoty pokrywane są z budżetu w pełnej kwocie bez podatku, w przypadku gdy zawierają one podatki zwrócone:
a) przez Państwa Członkowskie na podstawie Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, pod warunkiem że ma on zastosowanie do organu Wspólnoty;
b) lub przez Państwo Członkowskie lub państwo trzecie na podstawie innych odpowiednich umów.
Wszelkie podatki krajowe, czasowo ponoszone przez organ Wspólnoty na podstawie pierwszego akapitu zostają wpisane na konto przejściowe do chwili, gdy zostaną zwrócone przez dane państwo.
3.
Każde saldo ujemne jest wpisane w budżecie jako wydatek.
4.
Dostosowania mogą być dokonywane w odniesieniu do różnic w kursach wymiany występujących przy wykonywaniu budżetu.
Ostateczny bilans zysków lub strat zawarty jest w saldzie na dany rok.
ROZDZIAŁ 6
Zasada specyfikacji
Artykuł 22
Całość środków zostaje przyznana na szczególne cele według tytułu i rozdziału; następnie rozdziały są dzielone dalej na artykuły i pozycje.
Artykuł 23
1.
Dyrektor może dokonywać przeniesień z jednego artykułu do innego w ramach każdego rozdziału.
Dyrektor powiadamia zarząd jak najszybciej o przeniesieniach dokonanych na podstawie akapitu pierwszego.
2.
Dyrektor może dokonywać przeniesień między tytułami i między rozdziałami w zakresie całkowitego limitu 10 % środków na rok budżetowy.
Powyżej tego limitu może zaproponować zarządowi przeniesienie środków z jednego tytułu do innego lub z jednego rozdziału do innego w ramach jednego tytułu.
Zarząd ma jeden miesiąc, w trakcie którego może sprzeciwić się przeniesieniu; po tym terminie przeniesienia uznaje się za przyjęte.
3.
Propozycjom dotyczącym przeniesień i przeniesień przeprowadzonych na podstawie niniejszego artykułu towarzyszą właściwe i szczegółowe dokumenty uzupełniające, wskazujące wykonanie środków i szacunków wymagań do końca roku budżetowego, zarówno w odniesieniu do pozycji, które mają być obciążone, jak i tych, z których zaciągane są środki.
Artykuł 24
1.
Środki mogą być przeniesione jedynie do pozycji budżetowych, w odniesieniu do których budżet zatwierdził środki lub wprowadził nieznaczny wpis.
2.
Środki odpowiadające przyznanemu dochodowi mogą zostać przeniesione wyłącznie w przypadku, gdy wykorzystane są na cele, na które przyznany jest przychód.
ROZDZIAŁ 7
Zasada należytego zarządzania finansami
Artykuł 25
1.
Środki budżetowe wykorzystywane są zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, to znaczy zgodnie z zasadami gospodarności, wydajności i skuteczności.
2.
Zasada gospodarności wymaga, aby zasoby wykorzystane przez organ Wspólnoty do prowadzenia własnej działalności były udostępniane w odpowiednim czasie, w stosownej ilości i jakości oraz po najkorzystniejszej cenie.
Zasada wydajności związana jest z najkorzystniejszą zależnością między wykorzystanymi zasobami a osiągniętym wynikiem.
Zasada skuteczności związana jest z realizowaniem określonych celów oraz z osiąganiem zaplanowanych skutków.
3.
Należy określić sprecyzowane, mierzalne, osiągalne, odpowiednie i określone w czasie cele w odniesieniu do wszystkich sektorów działalności objętych budżetem.
Osiąganie tych celów monitorowane jest przez wskaźniki realizacji dotyczące każdego rodzaju działalności, a informacje przekazywane są zarządowi przez dyrektora.
Informacje te przekazywane są corocznie, najpóźniej w dokumentach towarzyszących wstępnemu projektowi budżetu.
4.
W celu poprawy podejmowania decyzji organ Wspólnoty przeprowadza regularnie ocenę ex ante i ex post programów lub działań.
Oceny takie mają zastosowanie do wszystkich programów i działań, które pociągają za sobą znaczące wydatki, a wyniki oceny przesyłane są zarządowi.
ROZDZIAŁ 8
Zasada przejrzystości
Artykuł 26
1.
Budżet jest opracowywany i wykonywany, a rozliczenia są przedstawiane zgodnie z zasadą przejrzystości.
2.
Budżet i budżety zmieniające, w kształcie ostatecznie uchwalonym, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie dwóch miesięcy od chwili ich uchwalenia.
TYTUŁ III
OPRACOWANIE I STRUKTURA BUDŻETU
ROZDZIAŁ 1
Opracowanie budżetu
Artykuł 27
1.
Budżet ustalany jest zgodnie z przepisami aktu założycielskiego danego organu Wspólnoty.
2.
Zgodnie ze swoim aktem założycielskim organ Wspólnoty przesyła Komisji preliminarze swoich dochodów i wydatków oraz ogólne wytyczne stanowiące podstawę tych preliminarzy, wraz ze swoim programem pracy, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku.
3.
Preliminarz dochodów i wydatków organu Wspólnoty obejmuje:
a) plan zakładowy określający liczbę stałych i tymczasowych etatów zatwierdzonych w ramach limitu środków budżetowych, według stopnia i kategorii;
b) w przypadku zmiany liczby osób na etatach oświadczenie uzasadniające wniosek o nowe etaty;
c) kwartalne oszacowanie płatności gotówkowych oraz wpływów gotówkowych;
d) informacje odnoszące się do osiągnięcia wszystkich uprzednio ustalonych celów dotyczących różnych działań, jak również nowe cele zmierzone za pomocą wskaźników; wyniki oceny są konsultowane i określone jako dowód na podobny zakres proponowanej zmiany budżetowej.
4.
Jako część procedury uchwalania budżetu ogólnego Komisja przesyła władzy budżetowej oszacowania organu Wspólnoty i proponuje kwotę subwencji dla organu Wspólnoty oraz liczbę pracowników, jaką uznaje za potrzebną organowi.
5.
Władza budżetowa przyjmuje wykaz etatów organu Wspólnoty oraz wszelkie jego późniejsze zmiany zgodnie z art. 32 ust. 1.
6.
Budżet i wykaz etatów przyjmowane są przez zarząd.
Stają się one ostateczne po końcowym uchwaleniu budżetu ogólnego, określającego kwotę subwencji i plan zakładowy oraz, jeśli to konieczne, budżet i plan zakładowy są odpowiednio dostosowywane.
Artykuł 28
Wszelkie zmiany budżetu, łącznie z wykazem etatów, są przedmiotem budżetu zmieniającego, uchwalonego za pomocą tej samej procedury co budżet początkowy, zgodnie z przepisami aktu założycielskiego i art. 27.
ROZDZIAŁ 2
Struktura i przedstawianie budżetu
Artykuł 29
Budżet obejmuje rachunki dochodów i wydatków.
Artykuł 30
W zakresie, w jakim jest to uzasadnione charakterem działalności Agencji, rachunek wydatków musi być określony na podstawie nomenklatury zawierającej klasyfikację według celu.
Nomenklatura ta ustalana jest przez organ Wspólnoty i dokonuje wyraźnego rozróżnienia między przyznanymi środkami administracyjnymi i środkami operacyjnymi.
Artykuł 31
Budżet wykazuje:
1. w przypadku rachunków dochodów:
a) szacowany dochód organu Wspólnoty na dany rok budżetowy;
b) szacowany dochód za poprzedni rok budżetowy oraz przychód za rok n – 2;
c) właściwe uwagi do każdego wiersza dochodu;
2. w przypadku rachunków wydatków:
a) środki na zobowiązania i środki na płatności na dany rok budżetowy;
b) środki na zobowiązania i środki na płatności za poprzedni rok budżetowy oraz wydatki uznane i wydatki zrealizowane w roku n – 2;
c) podsumowanie sprawozdania z harmonogramu płatności należnych w kolejnych latach budżetowych w celu spełnienia zobowiązań przewidzianych w budżecie we wcześniejszych latach budżetowych;
d) właściwe uwagi dotyczące każdego podziału.
Artykuł 32
1.
Plan zakładowy określony w art. 27 przedstawia, obok liczby etatów zatwierdzonych na rok budżetowy, liczbę etatów zatwierdzonych na rok poprzedni oraz liczbę etatów faktycznie zajmowanych.
Stanowi to bezwzględny limit dla organu Wspólnoty; żadne mianowania nie mogą być dokonywane powyżej określonego limitu.
Jednakże z wyjątkiem stopni A 1, A 2 i A 3 zarząd może zmodyfikować plan zakładowy o maksymalnie 10 % zatwierdzonych etatów z zastrzeżeniem dwóch warunków:
a) że wysokość środków osobowych odpowiadających pełnemu rokowi budżetowemu nie jest naruszona;
b) że limit całkowitej liczby etatów zatwierdzonych przez plan zakładowy nie jest przekroczony.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit drugi konsekwencje pracy w niepełnym wymiarze godzin zatwierdzonej przez organ właściwy do mianowania, zgodnie z regulaminem pracowniczym, mogą zostać wyrównane przez inne mianowania.
TYTUŁ IV
WYKONANIE BUDŻETU
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 33
Dyrektor wykonuje obowiązki intendenta.
Realizuje on dochody i wydatki budżetu zgodnie z zasadami finansowymi organu Wspólnoty, na własną odpowiedzialność oraz w ramach limitów zatwierdzonych środków.
Artykuł 34
1.
Dyrektor może przekazywać swoje kompetencje odnośnie do wykonania budżetu pracownikom organu Wspólnoty objętym regulaminem i zasadami mającymi zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej "regulaminem pracowniczym"), zgodnie z warunkami ustanowionymi w zasadach finansowych, w rozumieniu art. 185 ogólnego rozporządzenia finansowego, przyjętego przez zarząd.
Osoby upoważnione w ten sposób mogą działać jedynie w granicach wyraźnie przyznanych im kompetencji.
2.
Osoba, której przekazano kompetencje, może je subdelegować, jak przewidziano w zasadach wykonywania niniejszego rozporządzenia, o których mowa w art. 99.
Każda subdelegacja kompetencji wymaga wyraźnej zgody dyrektora.
Artykuł 35
1.
Żadna z osób biorących udział w decyzjach finansowych, w rozumieniu rozdziału 2 niniejszego tytułu, nie może podejmować środków związanych z wykonaniem budżetu, które prowadziłyby do sprzeczności ich własnych interesów z interesami organu Wspólnoty.
Jeżeli taki przypadek ma miejsce, dana osoba musi powstrzymać się od podejmowania takich środków i przekazać sprawę właściwemu organowi.
2.
Sprzeczność interesów istnieje w przypadku, gdy bezstronne i obiektywne pełnienie funkcji osoby biorącej udział w decyzjach finansowych w zakresie wykonania budżetu lub wewnętrznego audytora jest zagrożone z przyczyn dotyczących rodziny, sfery emocjonalnej, sympatii politycznych lub narodowych, interesu gospodarczego lub wszelkich innych wspólnych interesów z beneficjentem.
3.
Właściwa władza, określona w ust. 1, pełni rolę bezpośredniego przełożonego danego pracownika.
Jeżeli pracownik jest dyrektorem, zarząd pełni funkcję właściwego organu.
Artykuł 36
1.
Budżet wykonywany jest przez dyrektora w departamentach, które mu podlegają.
2.
Zadania związane z fachową wiedzą techniczną oraz zadania administracyjne, zadania przygotowawcze lub pomocnicze niedotyczące sprawowania władzy publicznej ani korzystania z uprawnień uznaniowych mogą zostać powierzone, na podstawie umowy, osobom lub organom zewnętrznym sektora prywatnego, jeżeli zostanie to uznane za niezbędne.
ROZDZIAŁ 2
Podmioty działające w sferze finansów
Sekcja 1
Zasada rozdzielenia obowiązków
Artykuł 37
Obowiązki intendenta i księgowego są rozdzielone i wzajemnie rozbieżne.
Sekcja 2
Intendent
Artykuł 38
1.
Intendent jest odpowiedzialny za realizację dochodów i wydatków, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, oraz za zapewnienie, aby wymagania w zakresie zgodności z prawem i prawidłowości były przestrzegane.
2.
W celu realizacji wydatków intendent zaciąga zobowiązania budżetowe i prawne, sprawdza wydatki i zatwierdza płatności oraz przygotowuje preliminarze realizacji środków.
3.
Realizacja dochodu obejmuje sporządzanie preliminarzy należności, ustalenie należności do ściągnięcia i wystawienie zlecenia windykacji, a także odstąpienie od ustalonych należności, w odpowiednim przypadku.
4.
Intendent zgodnie z minimalnymi normami przyjętymi przez zarząd, na podstawie równoważnych standardów ustanowionych przez Komisję w odniesieniu do jej własnych służb oraz z należytym podejściem do zagrożeń związanych ze środowiskiem zarządzania i charakterem finansowych działań wprowadza w życie strukturę organizacyjną i wewnętrzne procedury zarządzania i kontroli odpowiednie do wykonywania swoich obowiązków, wraz z oceną ex post, w odpowiednim przypadku.
Intendent ustanawia w ramach służb funkcję zapewniającą wiedzę fachową i doradztwo, mającą na celu pomoc w zakresie kontroli zagrożenia związanego ze swoją działalnością.
5.
Przed zatwierdzeniem operacji aspekty operacyjne i finansowe weryfikowane są przez pracowników innych niż ten, który rozpoczął operację.
Rozpoczęcie oraz weryfikacja ex ante i ex post operacji stanowią odrębne funkcje.
6.
Intendent przechowuje dokumenty uzupełniające odnoszące się do przeprowadzonych operacji przez okres pięciu lat od dnia podjęcia decyzji udzielającej absolutorium w odniesieniu do wykonania budżetu.
Artykuł 39
1.
Rozpoczęcie operacji, o której mowa w art. 38 ust. 5, oznacza wszelkie operacje przygotowawcze do przyjęcia aktów w zakresie wykonania budżetu przez właściwych intendentów, o których mowa w art. 33 i 34.
2.
Weryfikacja ex ante operacji, o której mowa w art. 38 ust. 5, oznacza wszelkie kontrole ex ante prowadzone przez właściwego intendenta w celu skontrolowania aspektów operacyjnych i finansowych.
3.
Każda operacja podlega przynajmniej jednej weryfikacji ex ante.
Celem tej weryfikacji jest ustalenie, czy:
a) wydatki są prawidłowe i zgodne z odpowiednimi przepisami,
b) zastosowano zasadę należytego zarządzania finansami, o której mowa w art. 25.
4.
Celem weryfikacji dokumentów ex post oraz, w odpowiednim przypadku, weryfikacji na miejscu jest skontrolowanie, czy operacje finansowane z budżetu zostały prawidłowo wykonane, w szczególności, czy kryteria, o których mowa w ust. 3, zostały spełnione.
Weryfikacje te mogą być przeprowadzane na podstawie próby przy wykorzystaniu analizy ryzyka.
5.
Urzędnicy lub inni pracownicy odpowiedzialni za weryfikacje, o których mowa w ust. 2 i 4, są inni niż ci, którzy wykonują zadania, o których mowa w ust. 1, oraz nie są ich podwładnymi.
6.
Wszyscy pracownicy odpowiedzialni za kontrolowanie zarządzania operacjami finansowymi muszą posiadać niezbędne kwalifikacje zawodowe.
Przestrzegają oni określonych norm kodeksu postępowania zawodowego przyjętego przez organ Wspólnoty i opartego na normach ustanowionych przez Komisję w odniesieniu do jej własnych służb.
Artykuł 40
1.
Intendent przedstawia zarządowi sprawozdanie z wykonania swoich obowiązków w postaci rocznego sprawozdania z działalności (zwanego dalej "sprawozdaniem intendenta"), wraz z informacjami dotyczącymi finansowania i zarządzania.
Sprawozdanie to wykazuje wyniki działalności poprzez odniesienie do ustalonych celów, zagrożeń związanych z tą działalnością, wykorzystania zapewnionych zasobów oraz sposobu funkcjonowania wewnętrznego systemu kontroli.
Audytor wewnętrzny w rozumieniu art. 71 uwzględnia roczne sprawozdanie z działalności i wszelkie inne określone informacje.
2.
Zarząd najpóźniej do dnia 15 czerwca każdego roku przesyła władzy budżetowej oraz Trybunałowi Obrachunkowemu analizę i ocenę rocznego sprawozdania intendenta za poprzedni rok budżetowy.
Ta analiza i ocena włączone są do rocznego sprawozdania organu Wspólnoty zgodnie z przepisami aktu założycielskiego.
Artykuł 41
Każdy pracownik zaangażowany w zarządzanie finansami i kontrolę operacji, który uzna, że decyzja, którą jego przełożony każe mu zastosować lub na którą każe mu przystać, jest nieprawidłowa lub sprzeczna z zasadami należytego zarządzania finansami lub regułami zawodowymi, które ma przestrzegać, powiadamia na piśmie dyrektora, a jeżeli dyrektor nie podejmie działań w odpowiednim czasie – zespół, o którym mowa w art. 47 ust. 4, oraz zarząd.
W przypadku jakiegokolwiek działania niezgodnego z prawem, nadużycia finansowego lub korupcji, które mogą zaszkodzić interesom Wspólnoty, pracownik powiadamia władze i organy wyznaczone przez obowiązujące prawodawstwo.
Artykuł 42
W przypadku gdy kompetencje do wykonania budżetu są przekazywane lub subdelegowane zgodnie z art. 34 – art. 38 ust. 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis do intendentów delegowanych lub subdelegowanych.
Sekcja 3
Księgowy
Artykuł 43
1.
Zarząd wyznacza księgowego, objętego regulaminem pracowniczym, który w organie Wspólnoty jest odpowiedzialny za:
a) właściwe wykonywanie płatności, realizację dochodu i windykację kwot określonych jako należne;
b) przygotowanie i prezentację rozliczeń, zgodnie z tytułem VII;
c) prowadzenie rachunkowości, zgodnie z tytułem VII;
d) wykonywanie, zgodnie z tytułem VII, zasad i metod rachunkowości oraz planu kont zgodnie z przepisami przyjętymi przez księgowego Komisji;
e) określanie i sprawdzenie systemów rachunkowości i w miarę potrzeb sprawdzenie systemów określonych przez intendenta w celu dostarczenia i potwierdzenia informacji księgowych;
f) zarządzanie finansami.
2.
Księgowy otrzymuje od intendenta wszelkie informacje, których wiarygodność gwarantuje intendent, niezbędne do sporządzania kont dających rzeczywisty obraz aktywów organu Wspólnoty i wykonania budżetu.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu i art. 44 jedynie księgowy jest uprawniony do zarządzania środkami pieniężnymi i innymi aktywami.
Jest odpowiedzialny za ich zabezpieczenie.
4.
Księgowy może przy wykonywaniu swoich obowiązków przekazać niektóre zadania swoim podwładnym z uwzględnieniem regulaminu pracowniczego.
5.
Dokument delegacji zadań określa zadania powierzone danym osobom oraz ich prawa i obowiązki.
Sekcja 4
Administrator środków zaliczkowych
Artykuł 44
W celu wypłaty niewielkich kwot i realizacji dochodów, o których mowa w art. 5, można utworzyć konta zaliczkowe, na których zapisy prowadzone są przez księgowego, a za które odpowiadają administratorzy środków zaliczkowych.
Maksymalna kwota każdego wydatku lub dochodu, która może zostać wypłacona przez administratora środków zaliczkowych osobom trzecim, nie może przekroczyć pewnej kwoty, która ma być określona przez każdy organ Wspólnoty w odniesieniu do każdego wydatku lub dochodu.
ROZDZIAŁ 3
Odpowiedzialność podmiotów działających w sferze finansów
Sekcja 1
Zasady ogólne
Artykuł 45
1.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek postępowania dyscyplinarnego intendent delegowany i subdelegowany może w każdym czasie okresowo lub na stałe zostać pozbawiony swoich uprawnień przez organ, który go wyznaczył.
Intendent może w dowolnym momencie wycofać swoją zgodę na określoną subdelegację.
2.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek postępowania dyscyplinarnego zarząd może w dowolnym czasie okresowo lub na stałe zawiesić księgowego w wykonywaniu obowiązków.
Zarząd wyznacza księgowego na okres przejściowy.
3.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek postępowania dyscyplinarnego księgowy może w dowolnym czasie okresowo lub na stałe zawiesić administratora środków zaliczkowych.
Artykuł 46
1.
Przepisy niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla odpowiedzialności karnej, którą mogą ponieść intendent i osoby, o których mowa w art. 45, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym oraz z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony interesów finansowych Wspólnot oraz zwalczania korupcji urzędników Wspólnot lub urzędników Państw Członkowskich.
2.
Każdy intendent, księgowy lub administrator środków zaliczkowych podlega postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi zapłaty odszkodowania zgodnie z postanowieniami zawartymi w regulaminie pracowniczym, bez uszczerbku dla art. 47, 48 i 49.
W przypadku jakiegokolwiek działania niezgodnego z prawem, nadużycia finansowego lub korupcji, które mogą zaszkodzić interesom Wspólnoty, sprawa zostanie przedłożona władzom i organom wyznaczonym przez obowiązujące prawodawstwo.
Sekcja 2
Zasady mające zastosowanie do intendentów delegowanych i subdelegowanych
Artykuł 47
1.
Intendent podlega obowiązkowi zapłaty odszkodowania zgodnie z postanowieniami zawartymi w regulaminie pracowniczym, który stwierdza, że od urzędnika można żądać naprawienia, w całości lub w części, szkody poniesionej przez Wspólnoty w wyniku poważnego uchybienia z jego strony w trakcie lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków, w szczególności gdy intendent przy ustalaniu należności do windykacji, wystawianiu zlecenia windykacji, zaciąganiu zobowiązania lub podpisywania zlecenia płatniczego nie przestrzega niniejszego rozporządzenia finansowego oraz jego zasad wykonawczych.
Stosuje się to również w przypadku zaniechania wystawienia dokumentu ustalającego należności lub zaniechania wystawienia zlecenia windykacji oraz nieuzasadnionej zwłoki w wystawieniu, jak również w przypadku niewystawienia zlecenia płatniczego lub nieuzasadnionej zwłoki w jego wystawieniu, przez co instytucja została narażona na powództwo ze strony osób trzecich.
2.
Intendent delegowany lub subdelegowany, który uzna, że decyzja wchodząca w zakres jego obowiązków, jest nieprawidłowa lub sprzeczna z zasadami należytego zarządzania finansami, powiadamia na piśmie organ, który przekazał mu uprawnienia.
Jeżeli organ, który przekazał uprawnienia wyda na piśmie uzasadnioną instrukcję intendentowi delegowanemu lub subdelegowanemu, aby podjął daną decyzję, to intendent nie może być pociągnięty do odpowiedzialności.
3.
W przypadku delegowania uprawnień intendent pozostaje nadal odpowiedzialny za skuteczność funkcjonowania wprowadzonego wewnętrznego systemu zarządzania i kontroli oraz za wybór intendenta delegowanego.
4.
Zespół ustanowiony przez Komisję w celu ustalenia, czy wystąpiła nieprawidłowość finansowa i jakie są jej skutki, jeżeli jakiekolwiek istnieją, zgodnie z art. 66 ust. 4 ogólnego rozporządzenia finansowego, może wykonywać te same uprawnienia w odniesieniu do organu Wspólnoty, które wykonuje w odniesieniu do służb Komisji, jeżeli tak zdecyduje zarząd.
Jeżeli zarząd nie podejmie takiej decyzji, ustanawia on zespół niezależny funkcjonalnie, wyspecjalizowany w tej dziedzinie.
Na podstawie opinii tego zespołu dyrektor podejmuje decyzje o wszczęciu postępowania pociągającego za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną lub obowiązek zapłaty odszkodowania.
Jeżeli zespół rozpozna problemy systemowe, przesyła sprawozdanie wraz z zaleceniami intendentowi i audytorowi wewnętrznemu Komisji.
Jeżeli opinia dotyczy również dyrektora, zespół przesyła ją zarządowi i audytorowi wewnętrznemu Komisji.
5.
Każdy pracownik może zostać zobowiązany do zadośćuczynienia, w całości bądź w części szkody, jaką poniósł organ Wspólnoty w wyniku poważnego uchybienia z jego strony w trakcie lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków.
Organ właściwy do mianowania podejmuje uzasadnioną decyzję po dopełnieniu formalności określonych w regulaminie pracowniczym z uwzględnieniem spraw dyscyplinarnych.
Sekcja 3
Zasady mające zastosowanie do księgowych i administratorów środków zaliczkowych
Artykuł 48
Księgowy może podlegać postępowaniu dyscyplinarnemu i obowiązkowi zapłaty odszkodowania, jak ustanowiono w regulaminie pracowniczym, w szczególności w przypadku gdy:
a) traci lub niszczy środki pieniężne, aktywa i dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu lub powoduje przez swoje zaniedbanie ich utratę lub zniszczenie;
b) zmienia rachunki bankowe lub pocztowe rachunki przelewowe (giro) bez uprzedniego powiadomienia intendenta;
c) dokonuje windykacji należności lub realizuje płatności w kwotach niezgodnych z figurującymi na odpowiadających im zleceniach windykacji lub zleceniach płatniczych;
d) nie zdoła zrealizować należnych dochodów.
Artykuł 49
Administrator środków zaliczkowych podlega postępowaniu dyscyplinarnemu i obowiązkowi zapłaty odszkodowania zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego, w szczególności w przypadku gdy:
a) traci lub niszczy środki pieniężne, aktywa i dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu lub powoduje przez swoje zaniedbanie ich utratę lub zniszczenie;
b) nie może dostarczyć właściwych dokumentów towarzyszących odnośnie do dokonanych przez siebie płatności;
c) dokonuje płatności na rzecz innej osoby niż uprawniony odbiorca płatności;
d) nie zdoła zrealizować należnych dochodów.
ROZDZIAŁ 4
Operacje po stronie dochodów
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 50
Organ Wspólnoty przedstawia Komisji wnioski dotyczące płatności całości lub części subwencji wspólnotowej, uzupełnione prognozą przepływu środków pieniężnych, zgodnie z warunkami i w odstępach czasowych uzgodnionych z Komisją.
Artykuł 51
Środki finansowe wypłacone organowi Wspólnoty przez Komisję w formie subwencji są oprocentowane na korzyść budżetu ogólnego.
Sekcja 2
Prognoza należności
Artykuł 52
Wszelkie środki lub sytuacje, które mogą spowodować lub zmienić kwoty należne organowi Wspólnoty, podlegają wcześniej prognozie należności dokonywanej przez intendenta.
Sekcja 3
Ustalenie należności
Artykuł 53
1.
Ustalenie należności jest czynnością, dzięki której intendent lub intendent delegowany:
a) weryfikuje istnienie długu;
b) określa lub weryfikuje stan faktyczny i kwotę należności;
c) weryfikuje warunki, na których należność jest wymagalna.
2.
Wszelkie należności określone jako pewne, o stałej kwocie i wymagalne, muszą zostać ustalone przy pomocy zlecenia windykacji, przekazanego księgowemu oraz noty debetowej przesłanej dłużnikowi, które są sporządzane i przesyłane przez właściwego intendenta.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w mających zastosowanie zasadach, umowie lub porozumieniu, każdy dług niespłacony w wymagalnym terminie, ustanowionym w nocie debetowej jest oprocentowany zgodnie ze szczegółowymi zasadami wykonywania ogólnego rozporządzenia finansowego.
4.
W należycie uzasadnionych przypadkach niektóre stałe pozycje dochodu mogą być ustalane tymczasowo.
Ustalenie tymczasowe obejmuje uzyskanie kilku poszczególnych kwot, które nie muszą być w związku z tym ustalane indywidualnie.
Przed końcem roku budżetowego intendent zmienia kwoty ustalone tymczasowo w celu zapewnienia, aby odpowiadały one należnościom faktycznie ustalonym.
Sekcja 4
Zezwolenie na windykację należności
Artykuł 54
Zezwolenie na windykację należności jest czynnością, dzięki której właściwy intendent udziela instrukcji księgowemu, poprzez wystawienie zlecenia windykacji w celu uzyskania należności, które ustalił.
Sekcja 5
Windykacja
Artykuł 55
1.
Kwoty nieprawidłowo wypłacone są zwracane.
2.
Księgowy działa na podstawie zleceń windykacji dla kwot należycie ustalonych przez właściwego intendenta.
Z należytą starannością zapewnia organowi Wspólnoty otrzymanie jej dochodu i dopilnowuje przestrzegania jej praw.
3.
W przypadku gdy właściwy intendent zamierza odstąpić od windykacji ustalonej należności, zapewnia, że odstąpienie jest właściwe i zgodne z zasadą należytego zarządzania finansami.
Takie odstąpienie dokonywane jest na podstawie decyzji intendenta, która musi zostać uzasadniona.
Intendent nie może przekazać uprawnień do podjęcia takiej decyzji.
Decyzja o odstąpieniu określa, jakie działania zostały podjęte w celu zabezpieczenia windykacji, oraz wskazuje względy prawne i faktyczne, na których jest ona oparta.
4.
Właściwy intendent anuluje ustaloną należność, gdy wykrycie błędu dotyczącego względów prawnych lub faktycznych ujawnia, że kwota nie została prawidłowo ustalona.
Takie anulowanie dokonywane jest na podstawie decyzji właściwego intendenta oraz jest odpowiednio uzasadnione.
5.
Właściwy intendent dostosowuje kwotę ustalonego długu w dół lub w górę, gdy ujawnienie błędu dotyczącego faktów pociąga za sobą zmianę kwoty długu, pod warunkiem że korekta ta nie wiąże się z utratą ustalonego uprawnienia organu Wspólnoty.
Takie dostosowanie dokonywane jest na podstawie decyzji właściwego intendenta oraz jest odpowiednio uzasadnione.
Artykuł 56
1.
W momencie faktycznej windykacji należnej kwoty księgowy dokonuje wpisu na rachunkach i powiadamia właściwego intendenta.
2.
Wydaje się pokwitowanie w odniesieniu do wszystkich płatności gotówkowych dokonywanych księgowemu.
Artykuł 57
1.
Jeżeli nie doszło do faktycznej windykacji w należytym terminie, określonym w nocie debetowej, księgowy powiadamia właściwego intendenta i niezwłocznie wszczyna procedurę windykacji należności, za pomocą sposobów przewidzianych przez prawo łącznie z, tam gdzie jest to stosowne, potrąceniem oraz, jeżeli nie jest możliwe, przymusową windykacją.
2.
Księgowy dokonuje windykacji kwoty poprzez potrącenie ich od równoważnych roszczeń, które organ Wspólnoty ma wobec dłużnika, który sam ma roszczenia wobec organu Wspólnoty, które są bezsporne, o ustalonej wysokości i wymagalne, pod warunkiem że potrącenie jest prawnie możliwe.
Artykuł 58
Księgowy we współpracy z właściwym intendentem może przyznać dodatkowy termin płatności wyłącznie na pisemny wniosek dłużnika, z należnym uzasadnieniem, o ile dwa następujące warunki są spełnione:
a) dłużnik zobowiązuje się zapłacić odsetki według stawki określonej w szczegółowych zasadach wykonywania ogólnego rozporządzenia finansowego za cały przyznany dodatkowy okres, począwszy od dnia, w którym płatność stała się wymagalna;
b) w celu ochrony praw organu Wspólnoty dłużnik dostarcza gwarancję finansową, obejmującą zarówno kwotę główną, jak i odsetki.
Sekcja 6
Przepisy szczególne mające zastosowanie do opłat i należności
Artykuł 59
1.
W przypadku gdy organ Wspólnoty pobiera opłaty i należności określone w art. 5 lit. a), całościowy tymczasowy preliminarz takich opłat i należności sporządzany jest na początku każdego roku budżetowego.
2.
Zasadniczo organ Wspólnoty świadczy usługi na podstawie zadań mu powierzonych, wyłącznie jeśli odpowiadająca im opłata lub należność została wpłacona w całości.
3.
Jeżeli w drodze wyjątku usługa była świadczona bez wcześniejszej płatności odpowiedniej opłaty lub należności, sekcje 3, 4 i 5 niniejszego rozdziału mają zastosowanie.
ROZDZIAŁ 5
Operacje po stronie wydatków
Artykuł 60
1.
Wszystkie zobowiązania dotyczące wydatków są zaciągnięte oraz stwierdza się prawidłowość wszystkich wydatków oraz wszystkie wydatki zostają zatwierdzone i opłacone.
2.
Wszystkie zobowiązania dotyczące wydatków poprzedzone są decyzją w sprawie finansowania.
3.
Program pracy organu Wspólnoty jest równoważny do decyzji w sprawie finansowania dotyczącej czynności, które obejmuje, pod warunkiem że jest ona wyraźnie określona oraz że kryteria leżące u jej podstaw są precyzyjnie określone.
4.
Środki administracyjne mogą być wykonywane bez wcześniejszej decyzji w sprawie finansowania.
Sekcja 1
Zaciąganie zobowiązań finansowych
Artykuł 61
1.
Zobowiązanie budżetowe jest operacją polegającą na rezerwacji środków niezbędnych do pokrycia kolejnych płatności będących następstwem zobowiązania prawnego.
2.
Zobowiązanie prawne jest czynnością, poprzez którą właściwy intendent zaciąga lub ustanawia zobowiązanie, którego skutkiem jest obciążenie budżetu.
3.
Zobowiązanie budżetowe ma charakter indywidualny, gdy beneficjent i kwota wydatku jest znana.
4.
Zobowiązanie budżetowe ma charakter globalny, gdy przynajmniej jeden z elementów niezbędnych do określenia zobowiązania indywidualnego jest nieznany.
5.
Zobowiązanie budżetowe ma charakter tymczasowy, gdy przeznaczone jest na pokrycie zwykłych wydatków administracyjnych, przy czym ani kwota wydatków, ani też finalny beneficjent nie są do końca znane.
Zobowiązanie budżetowe o charakterze tymczasowym wykonywane jest przez zawarcie jednego lub więcej indywidualnych zobowiązań prawnych, stanowiących podstawę uprawnienia do kolejnych płatności lub, w wyjątkowych przypadkach, odnoszących się do wydatków na zarządzanie personelem, bezpośrednio przez dokonanie płatności.
Artykuł 62
1.
W odniesieniu do wszelkich środków, które mogą spowodować powstanie wydatków obciążających budżet, właściwy intendent musi najpierw zaciągnąć zobowiązanie budżetowe, zanim zaciągnie zobowiązanie prawne względem osób trzecich.
2.
Indywidualne zobowiązania prawne odnoszące się do indywidualnych lub tymczasowych zobowiązań budżetowych zawierane są do dnia 31 grudnia roku n.
Pod koniec okresów określonych w akapicie pierwszym niewykorzystany bilans tych zobowiązań budżetowych zostaje anulowany przez właściwego intendenta.
3.
Ostateczny termin realizacji zobowiązań prawnych z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy oraz odpowiadających im zobowiązań budżetowych, z wyjątkiem wydatków personalnych, ustala się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.
Wszystkie części takich zobowiązań, które nie zostały wykonane w ciągu sześciu miesięcy następujących po tym terminie, zostają umorzone zgodnie z art. 11.
Artykuł 63
Przyjmując zobowiązania budżetowego, właściwy intendent dopilnowuje, aby:
a) wydatek został zaliczony w ciężar prawidłowej pozycji budżetu;
b) środki były dostępne;
c) wydatki były zgodne z przepisami mającymi zastosowanie, w szczególności z przepisami aktu założycielskiego, zasad finansowych każdego organu Wspólnoty i wszystkich aktów przyjętych na ich podstawie;
d) przestrzegana była zasada należytego zarządzania finansami.
Sekcja 2
Stwierdzanie prawidłowości wydatków
Artykuł 64
Stwierdzanie prawidłowości wydatków jest czynnością polegającą na tym, że właściwy intendent:
a) weryfikuje istnienie roszczenia wierzyciela;
b) weryfikuje warunki, na których płatność jest wymagalna;
c) określa lub weryfikuje stan faktyczny i kwotę roszczenia.
Artykuł 65
1.
Stwierdzanie prawidłowości wydatków oparte jest na dokumentach towarzyszących, potwierdzających tytuł wierzyciela do należności, na podstawie oświadczenia o usługach faktycznie zrealizowanych, dostawach faktycznie zrealizowanych lub pracach faktycznie wykonanych lub na podstawie innych dokumentów uzasadniających płatność.
2.
Decyzja uzasadniająca wydatki wyrażona jest poprzez podpisanie przez właściwego intendenta dowodu kasowego "zatwierdzono do dokonania płatności".
3.
W systemach nieskomputeryzowanych "zatwierdzono do dokonania płatności" ma formę pieczęci, której towarzyszy podpis właściwego intendenta.
W systemach skomputeryzowanych "zatwierdzono do dokonania płatności" ma formę potwierdzenia przy użyciu osobistego hasła właściwego intendenta.
Sekcja 3
Zatwierdzanie wydatków
Artykuł 66
1.
Zatwierdzanie wydatków jest czynnością, która polega na tym, że właściwy intendent poprzez wystawienie zlecenia płatniczego poleca księgowemu dokonanie płatności z tytułu wydatku, którego prawidłowość została przez niego stwierdzona.
2.
Zlecenie zapłaty opatrzone jest datą i podpisane przez właściwego intendenta, a następnie przesłane księgowemu.
Właściwy intendent przechowuje dokumenty towarzyszące zgodnie z art. 38 ust. 6.
3.
W danym przypadku zleceniu zapłaty przesłanemu do księgowego towarzyszy dokument poświadczający, że towary zostały wpisane do wykazów, o których mowa w art. 90 ust. 1.
Sekcja 4
Realizacja wydatków
Artykuł 67
1.
Płatność wykonuje się po przedłożeniu dowodu, że dane działanie jest zgodne z przepisami aktu podstawowego w rozumieniu art. 49 ogólnego rozporządzenia finansowego, umowy lub porozumienia o udzieleniu dotacji oraz obejmuje jedną z następujących operacji:
a) płatność całej należnej kwoty;
b) płatność należnej kwoty na jeden z następujących sposobów;
i) finansowanie z góry, które może być podzielone na kilka płatności;
ii) jedna lub kilka płatności zaliczkowych;
iii) płatność salda należnych kwot.
Finansowanie z góry obciąża w całości lub w części płatności zaliczkowe.
Całość finansowania z góry i płatności zaliczkowych obciąża płatność sald.
2.
W rachunkach należy dokonać rozróżnienia między różnymi rodzajami płatności, o których mowa w ust. 1, wówczas gdy są dokonywane.
Artykuł 68
Wydatki dokonywane są przez księgowego w granicach dostępnych środków finansowych.
Sekcja 5
Terminy operacji po stronie wydatków
Artykuł 69
Uzasadnianie, zatwierdzanie i dokonywanie wydatków musi być realizowane w terminie określonym w przepisach szczegółowych zasad wykonywania ogólnego rozporządzenia finansowego i zgodnie z nimi.
ROZDZIAŁ 6
Systemy informatyczne
Artykuł 70
W przypadku gdy operacje po stronie dochodów i wydatków są administrowane przy pomocy systemów komputerowych, mogą być podpisywane z wykorzystaniem procedur przetworzonych komputerowo lub elektronicznych.
ROZDZIAŁ 7
Audytor wewnętrzny
Artykuł 71
1.
Organ Wspólnoty posiada stanowisko audytora wewnętrznego, który musi wypełniać swoje obowiązki zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi.
2.
Bez uszczerbku dla art. 38 ust. 4 audytor wewnętrzny Komisji ma te same kompetencje wobec organów Wspólnoty oraz służb Komisji.
Artykuł 72
1.
Audytor wewnętrzny doradza organowi Wspólnoty w sprawach związanych z zagrożeniem, poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemu zarządzania i kontroli oraz przez wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wykonywania operacji oraz wspieranie należytego zarządzania finansami.
Jest on odpowiedzialny za:
a) ocenę stosowności i skuteczności wewnętrznych systemów zarządzania oraz działania służb odnośnie do realizacji programów i działań poprzez odniesienie do związanych z nimi zagrożeń; oraz
b) ocenę stosowności i jakości wewnętrznych systemów kontroli mających zastosowanie w każdej operacji związanej z wykonaniem budżetu.
2.
Audytor wewnętrzny wykonuje swoje obowiązki w odniesieniu do wszystkich działań i służb organu Wspólnoty.
Korzysta z pełnego i nieograniczonego dostępu do wszystkich informacji potrzebnych do wykonywania swoich obowiązków.
3.
Audytor wewnętrzny składa zarządowi i dyrektorowi sprawozdanie dotyczące wyników swoich badań, ustaleń, zebranych informacji i zaleceń.
Zapewniają oni, aby działania podejmowane były zgodnie z zaleceniami wynikającymi z audytów.
4.
Audytor wewnętrzny składa organowi Wspólnoty roczne sprawozdanie z kontroli wewnętrznej wykazujące między innymi liczbę i rodzaj przeprowadzonych kontroli wewnętrznych, zalecenia i działania podjęte zgodnie z tymi zaleceniami.
Takie roczne sprawozdanie przedstawia również wszelkie problemy systemowe ujawnione przez wyspecjalizowany zespół ustanowiony na mocy art. 66 ust. 4 ogólnego rozporządzenia finansowego.
5.
Każdego roku organ Wspólnoty przesyła organowi udzielającemu absolutorium oraz Komisji sprawozdanie sporządzone przez dyrektora, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń.
Artykuł 73
Odpowiedzialność wewnętrznego audytora za działania podjęte w związku z wykonywaniem obowiązków ustalona jest zgodnie z art. 87 ogólnego rozporządzenia finansowego.
TYTUŁ V
ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
Artykuł 74
W zakresie zamówień publicznych zastosowanie mają odpowiednie przepisy ogólnego rozporządzenia finansowego i szczegółowe zasady wykonywania tego rozporządzenia.
TYTUŁ VI
DOTACJE PRZYZNAWANE PRZEZ ORGAN WSPÓLNOTY
Artykuł 75
W przypadku gdy organ Wspólnoty może przyznawać dotacje zgodnie z jego aktem założycielskim, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ogólnego rozporządzenia finansowego i szczegółowe zasady wykonywania tego rozporządzenia.
TYTUŁ VII
PRZEDSTAWIANIE RACHUNKÓW I RACHUNKOWOŚĆ
ROZDZIAŁ 1
Przedstawianie rachunków
Artykuł 76
Roczne rachunki organu Wspólnoty obejmują:
a) bilanse finansowe organu Wspólnoty;
b) sprawozdania z wykonania budżetu organu Wspólnoty.
Rachunkom organu Wspólnoty towarzyszy sprawozdanie w sprawie zarządzania budżetem i finansami w ciągu roku.
Artykuł 77
Rachunki muszą być zgodne z zasadami, dokładne, wyczerpujące i muszą przedstawiać prawidłowo i rzetelnie:
a) w zakresie bilansów finansowych – aktywa i pasywa, obciążenia i dochody, należności i zobowiązania niewykazane jako aktywa lub pasywa oraz przepływ środków pieniężnych;
b) w zakresie sprawozdań z wykonania budżetu – operacje po stronie dochodów i wydatków.
Artykuł 78
Bilanse finansowe sporządza się zgodnie z ogólnie przyjętymi podstawowymi zasadami rachunkowości, określonymi w szczegółowych zasadach wykonywania ogólnego rozporządzenia finansowego, a mianowicie:
a) kontynuacja działalności;
b) ostrożność;
c) jednolite metody rachunkowości;
d) porównywalność informacji;
e) istotność;
f) niestosowanie kompensat;
g) przewaga stanu faktycznego nad stanem pozornym;
h) rozliczanie przyszłych okresów.
Artykuł 79
1.
Zgodnie z zasadą rozliczania przyszłych okresów bilanse finansowe wykazują rozchody i dochody na rok budżetowy, bez względu na termin zapłaty lub otrzymania kwoty.
2.
Wartość aktywów i pasywów ustala się zgodnie z zasadami wyceny określonymi przez metody rachunkowości przewidzianymi w art. 132 ogólnego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 80
1.
Bilanse finansowe sporządzane w euro obejmują:
a) bilans i rachunek wyniku ekonomicznego, które przedstawiają aktywa i pasywa, sytuację finansową oraz wynik ekonomiczny na dzień 31 grudnia roku poprzedniego; są one sporządzone zgodnie ze strukturą ustaloną w dyrektywie Rady w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych typów spółek, z uwzględnieniem szczególnego charakteru działalności organu Wspólnoty;
b) tabelę przepływu środków pieniężnych, wykazującą kwoty otrzymane i wydatkowane w ciągu roku oraz końcową sytuację finansową;
c) sprawozdanie dotyczące zmian w kapitale przedstawiające szczegółowo podwyższenia i zmniejszenia w ciągu roku we wszystkich pozycjach kont kapitałowych.
2.
Załącznik do bilansów finansowych uzupełnia i objaśnia informacje przedstawione w sprawozdaniach, o których mowa w ust. 1, oraz dostarcza wszelkie dodatkowe informacje zalecane przez ogólnie przyjętą międzynarodową praktykę rachunkowości, w przypadku gdy takie informacje odnoszą się do działalności organu Wspólnoty.
Artykuł 81
Sprawozdania z wykonania budżetu sporządzane w euro obejmują:
a) budżetowy rachunek wyniku, który przedstawia wszystkie operacje budżetowe po stronie dochodów i wydatków w danym roku; struktura, w jakiej jest prezentowany, jest taka sama jak struktura budżetu;
b) załącznik do budżetowego rachunku wyniku, który uzupełnia i objaśnia informacje przedstawione w tym rachunku.
Artykuł 82
Księgowy przesyła księgowemu Komisji najpóźniej do dnia 1 marca następnego roku rachunki tymczasowe wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w ciągu roku, o których mowa w art. 76 niniejszego rozporządzenia, tak aby księgowy Komisji mógł sporządzić skonsolidowane rachunki, jak przewidziano w art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 83
1.
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ogólnego rozporządzenia finansowego Trybunał Obrachunkowy najpóźniej do dnia 15 czerwca przedstawia uwagi na temat rachunków tymczasowych wszystkich instytucji i organów, o których mowa w art. 185 ogólnego rozporządzenia finansowego.
2.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących rachunków tymczasowych organu Wspólnoty dyrektor sporządza rachunki końcowe organu Wspólnoty na własną odpowiedzialność i przesyła je zarządowi, który wyraża opinię w sprawie tych rachunków.
3.
Dyrektor przesyła rachunki końcowe wraz z opinią zarządu księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku.
4.
Rachunki końcowe Wspólnoty zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 31 października następnego roku budżetowego.
5.
Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na uwagi w rocznym sprawozdaniu najpóźniej do dnia 30 września.
ROZDZIAŁ 2
Rachunkowość
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 84
1.
System rachunkowości organu Wspólnoty jest systemem służącym do organizacji informacji dotyczących budżetu i finansów w taki sposób, aby dane mogły być wprowadzane, składane i rejestrowane.
2.
Konta dzielą się na konta ogólne i budżetowe.
Konta te prowadzone są w euro w układzie roku kalendarzowego.
3.
Dane liczbowe na kontach ogólnych i budżetowych są przyjmowane z końcem roku budżetowego, tak aby można było przygotować sprawozdania, o których mowa w rozdziale 1.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3 intendent może prowadzić konta analityczne.
Artykuł 85
Zasady i metody rachunkowości oraz ujednolicony plan kont do zastosowania przez organ Wspólnoty przyjmowane są przez księgowego Komisji zgodnie z art. 133 ogólnego rozporządzenia finansowego.
Sekcja 2
Konta ogólne
Artykuł 86
Na kontach ogólnych księgowane są w porządku chronologicznym i przy wykorzystaniu metody podwójnego zapisu wszelkie zdarzenia i operacje wpływające na sytuację ekonomiczną i finansową oraz aktywa i pasywa organu Wspólnoty.
Artykuł 87
1.
Ruchy na kontach i salda ujmowane są w księgach rachunkowych.
2.
Wszelkie zapisy księgowe, łącznie z wpisami korygującymi na kontach, oparte są na dokumentach towarzyszących, do których się odnoszą.
3.
Systemy rachunkowości muszą umożliwiać zachowanie śladu wszystkich zapisów księgowych.
Artykuł 88
Księgowy organu Wspólnoty po zamknięciu roku budżetowego i do czasu przedstawienia końcowych rachunków wprowadza wszelkie zapisy korygujące, niepociągające za sobą żadnych wypłat ani wpłat w odniesieniu do tego roku, które są niezbędne do prawdziwego, rzetelnego i zgodnego z zasadami przedstawienia kont.
Sekcja 3
Konta budżetowe
Artykuł 89
1.
Konta budżetowe zapewniają szczegółową rejestrację wykonania budżetu.
2.
Do celów ust. 1 konta budżetowe rejestrują wszystkie operacje budżetowe po stronie dochodów i wydatków przewidziane w tytule IV niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ 3
Spis inwentarza
Artykuł 90
1.
Organ Wspólnoty prowadzi spis inwentarza wykazujący w układzie ilościowym i wartościowym stan rzeczowego majątku trwałego, wartości niematerialnych i prawnych oraz aktywów finansowych Wspólnoty według wzoru opracowanego przez księgowego Komisji.
Organ Wspólnoty sprawdza, czy zapisy w spisie inwentarza są zgodne ze stanem faktycznym.
2.
Sprzedaż majątku ruchomego wymaga zamieszczenia odpowiednich ogłoszeń.
TYTUŁ VIII
KONTROLA ZEWNĘTRZNA I UDZIELENIE ABSOLUTORIUM
ROZDZIAŁ 1
Kontrola zewnętrzna
Artykuł 91
Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki organu Wspólnoty zgodnie z art. 248 WE.
Artykuł 92
1.
Organ Wspólnoty przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu budżet w formie ostatecznie uchwalonej.
Organ Wspólnoty, tak szybko jak to możliwe, powiadamia Trybunał Obrachunkowy o wszelkich decyzjach i aktach przyjętych na podstawie art. 10, 14, 19, i 23.
2.
Organ Wspólnoty przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wewnętrzne zasady finansowe, które przyjmuje.
3.
Trybunał Obrachunkowy informowany jest o wyznaczeniu intendentów, księgowych i administratorów środków zaliczkowych oraz o decyzjach dotyczących przekazania uprawnień na mocy art. 34, art. 43 ust. 1 i 4 oraz art. 44.
Artykuł 93
Kontrola prowadzona przez Trybunał Obrachunkowy jest regulowana przez art. 139–144 ogólnego rozporządzenia finansowego.
ROZDZIAŁ 2
Absolutorium
Artykuł 94
1.
Parlament Europejski na zalecenie Rady w terminie do dnia 30 kwietnia roku n + 2 udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu za rok n.
2.
Jeżeli termin przewidziany w ust. 1 nie może być dotrzymany, Parlament Europejski lub Rada powiadamia dyrektora o przyczynach opóźnienia.
3.
Jeśli Parlament Europejski opóźni wydanie decyzji o udzieleniu absolutorium, dyrektor dołoży wszelkich starań w celu jak najszybszego podjęcia środków zmierzających do usunięcia lub ułatwienia usunięcia przeszkód w podjęciu tej decyzji.
Artykuł 95
1.
Decyzja o udzieleniu absolutorium obejmuje rachunki wszystkich dochodów i wydatków organu Wspólnoty, wynikający z nich bilans oraz aktywa i pasywa organu Wspólnoty wykazane w bilansie.
2.
W celu udzielenia absolutorium Parlament Europejski, po wykonaniu tych czynności przez Radę, bada rachunki i bilans finansowy organu Wspólnoty.
Parlament Europejski bada również roczne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego wraz z odpowiedziami dyrektora organu Wspólnoty, wszelkie odpowiednie sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego odnoszące się do danego roku budżetowego oraz oświadczenie Trybunału Obrachunkowego o wiarygodności oraz zgodność z prawem i prawidłowość operacji leżących u ich podstaw.
3.
Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok, zgodnie z art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 96
1.
Dyrektor podejmuje wszelkie właściwe działania w celu uwzględnienia uwag towarzyszących decyzjom Parlamentu Europejskiego o absolutorium, jak również komentarzy towarzyszących zaleceniu odnoszącemu się do absolutorium przyjętego przez Radę.
2.
Na żądanie Parlamentu Europejskiego lub Rady dyrektor składa sprawozdanie co do środków podjętych w kontekście tych uwag i komentarzy.
Przesyła on jego odpis Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
TYTUŁ IX
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 97
Terminy, o których mowa w art. 83, stosuje się po raz pierwszy w odniesieniu do roku budżetowego 2005.
Dla lat wcześniejszych, terminy te przedstawiają się następująco:
a) 15 września dla art. 83 ust. 3;
b) 30 listopada dla art. 83 ust. 4;
c) 31 października dla art. 83 ust. 5.
Artykuł 98
Parlament Europejski, Rada i Komisja są uprawnione do uzyskania wszelkich niezbędnych informacji lub wyjaśnień dotyczących spraw budżetowych w dziedzinach podlegających ich kompetencji.
Artykuł 99
Na wniosek dyrektora zarząd w zakresie, w jakim jest to niezbędne, przyjmuje szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia finansowego organu Wspólnoty.
Artykuł 100
Po wejściu w życie rozporządzenia każdy organ, o którym mowa w art. 185 ogólnego rozporządzenia finansowego, przyjmuje nowe rozporządzenie finansowe, z uwagi na jego wejście w życie dnia 1 stycznia 2003 r. lub w każdym przypadku w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym wchodzi on w zakres wymienionego art. 185, po przyznaniu subwencji obciążających budżet ogólny.
Artykuł 101
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2344/2002
z dnia 18 grudnia 2002 r.
zmieniające załączniki I, III, V i VII do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 797/2002 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne reguły przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich powinny zostać uaktualnione w celu uwzględnienia szeregu ostatnich wydarzeń.
(2) Decyzją 2002/877/WE z dnia 5 listopada 2002 r [3]. Rada zatwierdziła podpisanie w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w formie protokołu ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Brazylii w sprawie uzgodnień w obszarze dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, i upoważniające tymczasowe stosowanie tej umowy.
(3) Komisja rozporządzeniem (WE) nr 475/2002 [4] postanowiła zawiesić stosowanie w stosunku do Ukrainy systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych.
(4) Niektóre kody Nomenklatury Scalonej zostały zmienione z uwagi na zmianę Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu załączonej do Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej.
Zmiany te mają również wpływ na niektóre kody w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(5) Dla jasności niektóre załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 powinny zostać całkowicie zastąpione.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 3030/93 należy odpowiednio zmienić.
(7) W celu zapewnienia, aby Wspólnota wypełniała swoje zobowiązania międzynarodowe, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 2003 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
a) załączniki I, V i VII zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
b) w załączniku III wprowadza zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2345/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu ustanawiającego, na okres od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2 sierpnia 2004 r., możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów na wodach Angoli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, wraz z art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Angoli w sprawie połowów na wodach Angoli [2] obie strony odbyły negocjacje w celu ustalenia wszelkich zmian lub dodatków do Umowy pod koniec okresu stosowania Protokołu załączonego do niniejszego rozporządzenia.
(2) W wyniku tych negocjacji w dniu 30 czerwca 2002 r. parafowano nowy Protokół ustanawiający możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w powyższej Umowie na okres od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2 sierpnia 2004 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie wspomnianego Protokołu.
(4) Metoda przydziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie powinna zostać określona na podstawie tradycyjnego przydziału możliwości połowowych na mocy Umowy w sprawie rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustanawiający, na okres od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2 sierpnia 2004 r., możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Angoli w sprawie połowów na wodach Angoli zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Możliwości połowowe ustanowione w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie następująco:
—krewetkowce:
— Hiszpania _BAR_ 6550 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie, 22 statki; _BAR_
—statki rybackie do połowów przydennych:
— Hiszpania _BAR_ 1850 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie; _BAR_
— Portugalia _BAR_ 1100 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie; _BAR_
— Włochy _BAR_ 750 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie; _BAR_
— Grecja _BAR_ 500 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie; _BAR_
—sejnery zamrażalnie do połowu tuńczyków:
— Francja _BAR_ 6 statków; _BAR_
— Hiszpania _BAR_ 9 statków; _BAR_
—taklowce powierzchniowe:
— Portugalia: _BAR_ 4 statki; _BAR_
— Hiszpania _BAR_ 14 statków; _BAR_
—statki rybackie do połowów na otwartym morzu:
—Niderlandy i/lub Irlandia _BAR_ 2 statki. _BAR_
Jeżeli wnioski licencyjne złożone przez te Państwa Członkowskie nie obejmują całości możliwości połowowe ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć złożenie wniosków licencyjnych przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2347/2002
z dnia 16 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3] wymaga, aby Rada przyjęła zgodnie z dostępnymi opiniami naukowymi, w szczególności ze sprawozdaniem przygotowanym przez Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa, niezbędne środki w celu zapewnienia racjonalnego i odpowiedzialnego wykorzystania zasobów na zrównoważonej podstawie oraz warunki dostępu do zasobów.
(2) Opinie naukowe dotyczące niektórych zasobów rybnych odkrytych w głębokich warstwach morza wskazują, że takie zasoby są podatne na eksploatację, oraz że możliwości połowowe dla tych stad powinny zostać ograniczone lub zredukowane w celu zapewnienia ich trwałości.
(3) Opinie naukowe wskazują, że zarządzanie nakładem połowowym jest właściwą zabezpieczającą metodą zapobiegawczego zarządzania zasobami w głębokich warstwach morza.
(4) Dlatego właściwym jest przewidzenie wydawania specjalnych zezwoleń połowowych dla statków prowadzących połowy gatunków głębokowodnych, oraz ograniczenie nakładu połowowego dla tych zasobów rybnych do nowych poziomów.
(5) Dokładne i aktualne informacje o działaniach połowowych są zasadniczym warunkiem dostarczenia wysokiej jakości opinii naukowych, a takie informacje mogą być najlepiej zbierane przez wyszkolonych i niezależnych obserwatorów naukowych, we współpracy z branżą połowową oraz innymi zainteresowanymi stronami.
(6) Powinny zostać możliwie jak najszybciej udostępnione właściwe, weryfikowalne oraz aktualne informacje dla opinii naukowych dotyczących rybołówstwa i środowiska morskiego odpowiednim instytucjom naukowym i zarządzającym.
(7) W celu zapewnienia sprawnego i zapobiegawczego zarządzania nakładem połowowym ukierunkowanym na gatunki głębokowodne, niezbędnym jest oznaczenie statków poławiających te gatunki za pomocą specjalnych zezwoleń połowowych, wydawanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [4], oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2943/95 z dnia 20 grudnia 1995 r. ustalającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 [5].
(8) Środki kontrolne, dodane do środków ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [6], oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1489/97 z dnia 29 lipca 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie satelitarnych systemów monitorowania statków [7], powinny być zgodne ze środkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich Wspólnoty prowadzących działalność połowową gatunków wymienionych w załączniku I na podobszarach ICES (Międzynarodowa Rada Badań Morza) I–XIV włącznie, oraz na wodach terytorialnych Wspólnoty obszaru CECAF 34.1.1, 34.1.2, 34.1.3 i 34.2.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "gatunki głębokowodne" oznaczają gatunki znajdujące się w wykazie w załączniku I;
b) "dalekomorskie zezwolenia połowowe" oznaczają specjalne zezwolenia połowowe dla gatunków głębokowodnych, wydane zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1627/94;
c) "moc" oznacza całkowitą moc zainstalowanych silników podaną w kilowatach, mierzoną zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [9];
d) "objętość" oznacza tonaż brutto, mierzony zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2930/86;
e) "Kilowato-dni połowowe" oznacza wynik mocy określonej w lit. c) oraz liczbę dni, w których statki rybackie miały wystawione w wodzie jakiekolwiek narzędzie połowowe.
Artykuł 3
Dalekomorskie zezwolenia połowowe
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby działalność połowowa prowadząca do połowu i zatrzymywaniu na pokładzie więcej niż 10 ton gatunków głębokowodnych na rok kalendarzowy, przez statki pływające pod ich banderą oraz wpisane do rejestru na ich terytorium, podlegała dalekomorskim zezwoleniom połowowym.
Jednakże jeśli dany statek nie posiada dalekomorskiego zezwolenia połowowego, zabrania się połowu i zatrzymywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku łącznej ilości gatunków głębokowodnych, których waga przekracza 100 kg dla każdego rejsu,
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego mogą zostać ustanowione szczególne środki mające na celu uwzględnienie sezonowego lub profesjonalne rybołówstwa.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 4
Ograniczenia nakładu
1.
Państwa Członkowskie obliczą łączną moc oraz łączną objętość tych statków, które w latach 1998, 1999 lub 2000 wyładowały więcej niż 10 ton mieszanki gatunków głębokowodnych.
Powyższe łączne wartości są przekazywane do Komisji.
Na pisemny wniosek Komisji Państwa Członkowskie dostarczą w ciągu 30 dni dokumentację zapisów połowów sporządzoną przez statki, którym zostały przyznane dalekomorskie zezwolenia połowowe.
2.
Każde Państwo Członkowskie może wydawać dalekomorskie zezwolenia połowowe wyłącznie własnym statkom, jeśli:
a) łączna moc takich statków nie przekracza łącznej mocy ustalonej zgodnie z ust. 1; lub
b) łączna objętość takich statków nie przekracza łącznej objętości ustalonej zgodnie z ust. 1.
Artykuł 5
Powiadamianie o parametrach narzędzi połowowych oraz działaniach połowowych
Kapitan statku rybackiego Wspólnoty posiadającego dalekomorskie zezwolenie połowowe, oprócz obowiązków wynikających z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, zapisuje w dzienniku połowowym lub na formularzu dostarczonym przez Państwo Członkowskie bandery informacje wymienione w załączniku III.
Artykuł 6
System monitorowania statków (VMS)
1. Bez względu na art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1489/97, w przypadku usterki technicznej lub zaprzestania funkcjonowania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie statku rybackiego, kapitan statku powiadamia co 2 godziny o swoim położeniu geograficznym państwo bandery i przybrzeżne Państwa Członkowskie.
2.
Po zakończeniu rejsu statek nie może opuszczać portu do czasu, aż satelitarne urządzenie lokacyjne zostanie przez właściwe władze uznane za sprawne.
3.
Powtarzający się brak zgodności z obowiązkami ustanowionymi w ust. 1 i 2 uważany jest za poważne naruszenie wspólnej polityki rybołówstwa, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) 1447/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. ustanawiającym wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa [10].
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 7
Wyznaczone porty
1.
Od dnia 1 marca 2003 r. zakazuje się wyładunku jakiejkolwiek ilości mieszanki gatunków głębokowodnych przekraczających wagę 100 kg w jakimkolwiek miejscu innym niż porty, które zostały wyznaczone do wyładunku gatunków głębokowodnych.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy porty, w których odbywają się wyładunki gatunków głębokowodnych, których waga przekracza 100 kg, oraz ustali związane z tym procedury inspekcyjne i nadzorcze, łącznie z warunkami zapisywania i powiadamiania o ilościach gatunków głębokowodnych podczas każdego wyładunku.
3.
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji w ciągu 60 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wykaz wyznaczonych portów, oraz w ciągu kolejnych 30 dni, związane z tym procedury inspekcyjne i nadzorcze określone w ust. 2.
Komisja przekaże te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 8
Obserwatorzy
1.
Każde Państwo Członkowskie przydzieli obserwatorów naukowych do statków rybackich, którym zostały wydane dalekomorskie zezwolenia połowowe, zgodnie z planem pobierania próbek przewidzianym w ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie przygotuje plan pobierania próbek poprzez rozmieszczenie obserwatorów oraz plan pobierania próbek w portach, co zapewni zebranie reprezentatywnych danych, adekwatnych dla oceny i zarządzania głębokowodnymi zasobami rybnymi.
W ciągu 6 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja zatwierdzi plan pobierania próbek na podstawie naukowej i statystycznej oceny.
3.
Szczegółowe przepisy stosowania ust. 1 i 2 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
4.
Obserwatorzy naukowi:
a) zapisują niezależnie informacje określone w art. 5 w dzienniku połowowym;
b) w ciągu 20 dni po zakończeniu okresu obserwacji, przedstawiają sprawozdanie właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego.
Kopia takiego sprawozdania zostanie przesłana Komisji w ciągu 30 dni od chwili otrzymania pisemnego wniosku;
c) wykonują dodatkowe obowiązki jakie są wymagane w planie pobierania próbek.
5.
Obserwatorem naukowym nie może zostać:
a) krewny kapitana statku lub innego oficera pracującego na statku, na który obserwator został przydzielony;
b) pracownik kapitana statku, na który został przydzielony;
c) pracownik przedstawiciela kapitana statku;
d) pracownik przedsiębiorstwa kontrolowanego przez kapitana statku lub jego przedstawiciela;
e) krewny przedstawiciela kapitana statku.
Artykuł 9
Informacje
Oprócz obowiązków ustanowionych w art. 15 i 19i rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, Państwa Członkowskie na podstawie informacji zapisanych w dziennikach połowowych zawierających pełny zapis dni połowowych poza portem, oraz sprawozdań przedstawionych przez obserwatorów naukowych, przekażą Komisji dla każdego półrocza kalendarzowego w ciągu 3 miesięcy od daty wygaśnięcia tego półrocza kalendarzowego, informacje o połowach gatunków głębokowodnych oraz o rozmieszczonym nakładzie połowowym, wyrażonym w kilowato-dniach połowowych, w podziale na kwartały roku, z podaniem rodzaju narzędzi połowowych, gatunków oraz informacji dotyczących tych w załączniku II, oraz z podaniem prostokąta statystycznego ICES lub podrejonu CECAF.
Komisja niezwłocznie przekaże te informacje właściwym instytucjom naukowym.
Artykuł 10
Kontynuacja
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie ogólnego planu zarządzania gatunkami głębokowodnymi przed dniem 30 czerwca 2005 r.
Na podstawie takiego sprawozdania Komisja zaproponuje Radzie niezbędne zmiany dotyczące planu.
Artykuł 11
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2348/2002
z dnia 9 grudnia 2002 r.
w sprawie zawarcia Protokołu ustanawiającego, na okres od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r., wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziane przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Świętego Tomasza i Książęcej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, w związku z jego art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Świętego Tomasza i Książęcej [2], Wspólnota i Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej przeprowadziły negocjacje w celu określenia zmian lub dodatków do Umowy pod koniec okresu stosowania Protokołu.
(2) W wyniku tych negocjacji, w dniu 14 lutego 2002 r. parafowano nowy Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziane w powyższej Umowie na okres od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie wspomnianego Protokołu.
(4) Należy określić podział wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy Państwa Członkowskie, jak również ich obowiązki w zakresie przedstawiania informacji o wielkości połowów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół ustanawiający, na okres od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r., wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziane przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Świętego Tomasza i Książęcej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów ustanowione w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie w sposób następujący:
—sejnery zamrażalnie poławiające tuńczyka: _BAR_ Francja: 18 _BAR_
Hiszpania: 18 _BAR_
—tuńczykowce dokonujący połowów haczykowych na wędki i sznury: _BAR_ Portugalia: 2 _BAR_
—taklowce powierzchniowe: _BAR_ Hiszpania: 20 _BAR_
Portugalia: 5 _BAR_
—eksperymentalny głębokowodny połów krabów (tylko od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r.) _BAR_ Hiszpania: 2 statki poniżej 250 ton rejestrowych brutto _BAR_
Portugalia: 1 statek poniżej 250 ton rejestrowych brutto _BAR_
Jeżeli wnioski o wydanie licencji złożone przez te Państwa Członkowskie nie obejmą całości wielkości dopuszczalnych połowów ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć złożenie wniosków o wydanie licencji przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy niniejszego Protokołu, informują Komisję o ilościach każdego zasobu odłowionego w strefie połowowej Wysp Świętego Tomasza i Książęcej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 [3].
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Protokołu, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2355/2002
z dnia 27 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1447/2001 [2], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem ustanowionym na podstawie art. 147 Traktatu,
po konsultacji z Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
po konsultacji z Komitetem ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 wymaga, aby odpowiedzialne organy w Państwach Członkowskich mogły udostępnić Komisji wszelkie dokumenty towarzyszące w odniesieniu do każdej pomocy przez okres trzech lat po dokonaniu płatności raty końcowej przez Komisję, chyba że dwustronne umowy administracyjne stanowią inaczej.
(2) Pożądane jest określenie kategorii dokumentów towarzyszących objętych tym zobowiązaniem, ich formę i zobowiązanie do określenia instytucji, które powinny je przechowywać.
(3) Ponieważ omawiane dokumenty są częścią śladu rewizyjnego określonego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 [3], właściwe jest dodanie do tego artykułu niezbędnych przepisów dotyczących przechowywania dokumentów.
(4) Przepisy dotyczące przechowywania dokumentów są bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych lub krajowych.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Rekonwersji Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 wprowadza się następujące zmiany:
a) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. a) Dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków i kontroli określonych w art. 38 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 obejmują:
- dokumenty odnoszące się do wydatków szczególnych poniesionych i zgłoszonych oraz wpłat dokonanych w ramach pomocy i wymaganych do dostatecznego śladu rewizyjnego wraz z dokumentami stanowiącymi dowód dostawy produktów lub współfinansowanych usług,
- sprawozdań i dokumentów odnoszących się do kontroli przeprowadzonych na mocy art. 4, 9, 10 i 15 niniejszego rozporządzenia.
Właściwe organy krajowe ustalą, które władze przechowują dokumenty przez okres, na który wymagane jest ich zachowanie;
b) dokumenty muszą być przechowywane w formie oryginałów lub na powszechnie uznanych nośnikach danych.
Powszechnie uznane nośniki danych obejmują:
- kserokopie dokumentów oryginalnych,
- mikrofisze dokumentów oryginalnych,
- wersje elektroniczne dokumentów oryginalnych na optycznych nośnikach danych (takich jak CD-ROM, dysk twardy lub magnetyczny),
- dokumenty istniejące wyłącznie w wersji elektronicznej.
Procedura poświadczania zgodności dokumentów przechowywanych wyłącznie na powszechnie akceptowanych nośnikach danych z dokumentem oryginalnym jest ustanawiana przez organy krajowe i zapewnia, że wersje te są zgodne z krajowymi wymogami prawnymi i można się na nich oprzeć do celów audytu.
Jeżeli dokumenty istnieją wyłącznie w wersji elektronicznej, systemy komputerowe, w których przechowywane są wersje elektroniczne, muszą spełniać normy bezpieczeństwa, które zapewnią, że są one zgodne z krajowymi wymogami prawnymi i można na nich się oprzeć do celów audytu;"
b) Ustęp 3 lit a) otrzymuje brzmienie:
"a) że istnieją procedury zapewniające, że dokumenty określone w ust. 2a są przechowywane zgodnie z wymogami art. 38 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i z załącznikiem I do tego rozporządzenia;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sankcje przyjęte przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przeciwko ruchom rebelianckim w Sierra Leone i Angoli oraz przeciwko rządowi liberyjskiemu, zakazujące pod pewnymi warunkami przywozu surowca diamentowego z Liberii, Angoli i Sierra Leone, nie były w stanie zatrzymać napływu spornych diamentów do handlu zgodnego z prawem lub doprowadzić do powstrzymania konfliktów.
(2) Rada Europejska z Göteborga z miesiąca czerwca 2001 r. zatwierdziła program w celu zapobiegania gwałtownym konfliktom, który stanowi, między innymi, iż Państwa Członkowskie i Komisja powstrzymają nielegalny handel surowcami o dużej wartości, łącznie z określeniem sposobów przerwania więzi między surowcem diamentowym a gwałtownymi konfliktami oraz wspieraniem Procesu Kimberley.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 303/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. dotyczące przywozu do Wspólnoty surowca diamentowego z Sierra Leone [1] zakazuje, pod pewnymi warunkami, przywozu surowca diamentowego do Wspólnoty.
(4) Istnieje potrzeba uzupełnienia istniejących środków skutecznymi kontrolami nad handlem międzynarodowym surowcem diamentowym w celu zapobieżenia obrotowi spornymi diamentami, finansującemu nakłady na ruchy rebelianckie i ich sprzymierzeńców zmierzających do podważenia rządów zgodnych z prawem.
Skuteczna kontrola pomoże w utrzymaniu międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, a także ochroni przychód z wywozu surowca diamentowego, który jest istotny dla rozwoju krajów producentów w Afryce.
(5) Negocjacje w sprawie Procesu Kimberley, łączące Wspólnotę oraz kraje producentów i kraje prowadzące handel, reprezentujące praktycznie cały handel międzynarodowy surowcem diamentowym, jak również branża diamentowa i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, zostały podjęte w celu przygotowania skutecznego systemu kontroli.
Doprowadziły one do rozwoju systemu certyfikacji.
(6) Wszyscy uczestnicy zaakceptowali wynik negocjacji jako podstawę dla środków wykonawczych w ramach ich własnej jurysdykcji.
(7) W swojej rezolucji 56/263 Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło system certyfikacji przygotowany w Procesie Kimberley i wezwało wszystkie zainteresowane strony do wzięcia udziału w tym systemie.
(8) Wprowadzenie w życie systemu certyfikacji wymaga, aby przywóz i wywóz surowca diamentowego do lub z terytorium wspólnotowego były poddane systemowi certyfikacji, włączając w to wydawanie odpowiednich certyfikatów przez uczestniczących w systemie.
(9) Każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć organ lub organy odpowiedzialne za wprowadzenie w życie odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia na swoim terytorium i może ograniczyć liczbę tych organów.
(10) Ważność certyfikatów na przywieziony surowiec diamentowy powinna być odpowiednio zweryfikowana przez właściwe organy wspólnotowe.
(11) Zgodność z niniejszym rozporządzeniem nie powinna być rozumiana jako równoważnik lub alternatywa dla zgodności z wszelkimi innymi wymaganiami prawodawstwa wspólnotowego.
(12) W celu zwiększenia skuteczności systemu certyfikacji, powinno się zapobiegać obchodzeniu go lub próbom obchodzenia go.
Również dostawcy usług pomocniczych lub usług bezpośrednio związanych zachowują należytą staranność w stwierdzaniu, że przepisy niniejszego rozporządzenia są należycie stosowane.
(13) Certyfikaty eksportowe dla surowca diamentowego powinny być wydawane i potwierdzane jedynie wtedy, gdy jest rozstrzygający dowód, że te diamenty zostały przywiezione na podstawie certyfikatu.
(14) Okoliczności mogą uzasadnić, że właściwy organ przywożącego uczestnika wysyła właściwemu organowi wywożącego uczestnika potwierdzenie przywozu ładunku surowca diamentowego.
(15) System gwarancji i własne regulacje przemysłu w rodzaju zaproponowanych przez przedstawicieli branży surowca diamentowego w Procesie Kimberley mogłyby ułatwić dostarczenie takiego rozstrzygającego dowodu.
(16) Należy ustanowić przepisy umożliwiające wywóz surowca diamentowego przywiezionego przed zastosowaniem szczególnych kontroli przywozu przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(17) Każde Państwo Członkowskie powinno ustalić sankcje stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(18) Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące przywozu i wywozu surowca diamentowego nie powinny być stosowane do surowca diamentowego znajdującego się w tranzycie przez Wspólnotę w trakcie wywozu do innego uczestnika.
(19) Do celów wprowadzenia w życie systemu certyfikacji, Wspólnota powinna być uczestnikiem w systemie certyfikacji Procesu Kimberley.
Powinna ona być reprezentowana przez Komisję na spotkaniach uczestników systemu certyfikacji Procesu Kimberley.
(20) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2].
(21) Należy stworzyć forum, aby umożliwić Komisji i Państwom Członkowskim zbadanie kwestii dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia.
(22) Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania, ale przepisy o kontroli przywozu i wywozu należy zawiesić do daty uzgodnionej w Procesie Kimberley dla równoczesnego wprowadzenia w życie kontroli przywozu i wywozu przez wszystkich uczestników,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system certyfikacji oraz kontrole przywozu i wywozu surowca diamentowego do celów wprowadzenia w życie systemu certyfikacji Procesu Kimberley.
Do celów systemu certyfikacji Wspólnotę uznaje się za jeden podmiot bez granic wewnętrznych.
Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza ani nie zastępuje jakiegokolwiek obowiązującego prawa odnoszącego się do formalności celnych i kontroli.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "Proces Kimberley" oznacza forum, na którym uczestnicy opracowali międzynarodowy system certyfikacji surowca diamentowego;
b) "System certyfikacji Procesu Kimberley" (zwany dalej "systemem certyfikacji PK") oznacza międzynarodowy system certyfikacji wynegocjowany przez Proces Kimberley zgodnie z załącznikiem I;
c) "Uczestnicy" oznacza uczestników w systemie certyfikacji PK wymienionych w załączniku II;
d) "certyfikat" oznacza dokument należycie wydany i potwierdzony przez właściwy organ uczestnika, identyfikujący ładunek surowca diamentowego jako zgodny z wymaganiami systemu certyfikacji PK;
e) "właściwy organ" oznacza organ wyznaczony przez uczestnika do wydawania, potwierdzania lub weryfikacji certyfikatów;
f) "organ wspólnotowy" oznacza właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie i wymieniony w załączniku III;
g) "świadectwo wspólnotowe" oznacza świadectwo zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV i wydane przez organ wspólnotowy;
h) "sporne diamenty" oznacza surowiec diamentowy określony w systemie certyfikacji PK;
i) "surowiec diamentowy" oznacza diament, który jest nieobrobiony lub tylko przepiłowany, przecięty lub zgrubnie obrobiony i kwalifikuje się zgodnie ze Zharmonizowanym Systemem Oznaczania i Kodowania Towarów w pozycjach 710210, 710221 oraz 710231 (zwanym dalej "kodem HS");
j) "przywóz" oznacza fizyczne wprowadzenie lub sprowadzenie na jakąkolwiek część geograficznego terytorium uczestnika;
k) "wywóz" oznacza fizyczne opuszczenie lub zabranie z jakiejkolwiek części geograficznego terytorium uczestnika;
l) "ładunek" oznacza jedną lub kilka paczek;
m) "paczka" oznacza jeden lub kilka diamentów, które są zapakowane razem;
n) "paczka mieszanego pochodzenia" oznacza paczkę, która zawiera surowiec diamentowy z dwóch lub kilku krajów pochodzenia;
o) "terytorium wspólnotowe" oznacza terytoria Państw Członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w tym Traktacie;
p) "uwierzytelniony zasób" oznacza zasób surowca diamentowego, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, a którego położenie, wielkość i wartość oraz ich zmiany przedłożono skutecznemu nadzorowi Państwa Członkowskiego;
q) "tranzyt celny" oznacza tranzyt przewidziany w art. 91–97 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
ROZDZIAŁ II
SYSTEM PRZYWOZU
Artykuł 3
Przywóz surowca diamentowego do Wspólnoty jest zakazany, chyba że wszystkie poniższe warunki są spełnione:
a) surowiec diamentowy jest zaopatrzony w certyfikat potwierdzony przez właściwy organ uczestnika;
b) surowiec diamentowy jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie przez tego uczestnika są nienaruszone;
c) certyfikat wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi.
Artykuł 4
1.
Pojemniki i odpowiednie certyfikaty są przedkładane do weryfikacji, razem i najszybciej, jak to jest możliwe, organowi wspólnotowemu albo w Państwie Członkowskim, do którego je przywieziono, albo w Państwie Członkowskim, do którego są przeznaczone, jak wskazano w załączonych dokumentach.
2.
W przypadkach gdy surowiec diamentowy jest przywożony do Państwa Członkowskiego, w którym nie ma organu wspólnotowego, przedkłada się go właściwemu organowi wspólnotowemu w Państwie Członkowskim, do którego jest przeznaczony.
Jeżeli nie ma organu wspólnotowego ani w dokonującym przywozu Państwie Członkowskim, ani w Państwie Członkowskim przeznaczenia, przedkłada się go właściwemu organowi wspólnotowemu w innym Państwie Członkowskim.
3.
Państwo Członkowskie, do którego surowiec diamentowy jest przywożony, zapewni jego przedłożenie właściwemu organowi wspólnotowemu, przewidzianemu w ust. 1 i 2.
Tranzyt celny może być przyznany w tym celu.
Jeżeli taki tranzyt celny jest przyznany, weryfikacja przewidziana w niniejszym artykule jest zawieszona do czasu przybycia do właściwego organu wspólnotowego.
4.
Importer jest odpowiedzialny za odpowiedni przepływ surowca diamentowego i jego koszty.
5.
Organ wspólnotowy wybiera jeden z następujących sposobów sprawdzenia, że zawartość pojemnika jest zgodna z danymi szczegółowymi umieszczonymi na odpowiednim świadectwie:
a) otworzy każdy pojemnik w celu takiej weryfikacji; lub
b) zidentyfikuje pojemniki, które mają być otwarte w celu takiej weryfikacji, na podstawie analizy ryzyka lub równoważnego systemu, który pozwala na wnikliwe rozpatrzenie ładunku surowca diamentowego.
6.
Organ wspólnotowy bezzwłocznie zakończy weryfikację.
Artykuł 5
1.
Jeśli organ wspólnotowy stwierdzi, że warunki z art. 3 są:
a) spełnione, potwierdzi to na oryginalnym świadectwie i dostarczy importerowi uwierzytelnioną i odporną na fałszowanie kopię tego potwierdzonego świadectwa.
Ta procedura potwierdzenia odbywa się w ciągu 10 dni roboczych od przedłożenia świadectwa;
b) niespełnione, zatrzyma ładunek.
2.
Jeśli organ wspólnotowy odkryje, że niespełnienie warunków jest nieświadome lub nieumyślne lub jest wynikiem działania innego organu w wykonaniu jego odpowiednich obowiązków, może kontynuować potwierdzenie i zwolnić ładunek, po zastosowaniu niezbędnych środków zaradczych dla zapewnienia, że warunki zostały spełnione.
3.
W ciągu miesiąca organ wspólnotowy powiadomi Komisję oraz właściwy organ uczestnika, który celowo wydał lub potwierdził świadectwo ładunku, o każdym niespełnieniu warunków.
Artykuł 6
1.
Do daty stosowania artykułów, określonych w art. 29 ust. 3, Państwo Członkowskie może uwierzytelnić zasoby surowca diamentowego, który został przywieziony lub jest obecny na terytorium wspólnotowym przed tą datą.
Po tej dacie surowiec diamentowy z uwierzytelnionych zasobów uznaje się za spełniający warunki, ustanowione w art. 3.
2.
We wszystkich innych przypadkach, organ wspólnotowy może wydać potwierdzenie, że uważa surowiec diamentowy za spełniający warunki art. 3, jeżeli stwierdził, że te diamenty były legalnie obecne we Wspólnocie w tym dniu i nadal takie pozostają.
Artykuł 7
Bez względu na przepisy art. 3, 4 i 5, organ wspólnotowy może zezwolić na przywóz surowca diamentowego, jeśli importer dostarczy rozstrzygający dowód, że te diamenty były przeznaczone do przywozu do Wspólnoty i zostały wywiezione 5 lub mniej dni roboczych przed datą stosowania artykułów określonych w art. 29 ust. 3.
W takich przypadkach dany organ wspólnotowy wydaje importerowi potwierdzenie legalnego przywozu, z takim skutkiem, że te diamenty uważa się za spełniające warunki art. 3.
Artykuł 8
1.
Komisja zasięga opinii uczestników w sprawie praktycznych uzgodnień dotyczących dostarczenia właściwemu organowi dokonującego wywozu uczestnika, który potwierdził świadectwo potwierdzenia przywozu na terytorium wspólnotowe.
2.
Na podstawie tych konsultacji Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, ustanawia wytyczne dla takiego potwierdzenia.
Artykuł 9
Komisja dostarcza wszystkim organom wspólnotowym poświadczone wzory świadectw uczestników, nazwy i inne odpowiednie szczegóły dotyczące uczestników wydających i/lub organów potwierdzających, poświadczone wzory stempli i podpisów atestujących, że świadectwo zostało legalnie wydane lub potwierdzone oraz wszelkie inne istotne informacje uzyskane w odniesieniu do świadectw.
Artykuł 10
1.
Organy wspólnotowe dostarczają Komisji miesięczne sprawozdanie w sprawie wszystkich świadectw przedłożonych do weryfikacji na mocy art. 4.
Dla każdego świadectwa sprawozdanie to wymienia co najmniej:
a) unikalny numer świadectwa,
b) nazwy organów wydających i potwierdzających,
c) datę wydania i potwierdzenia,
d) datę utraty ważności,
e) kraj pochodzenia,
f) kraj pochodzenia, jeśli jest znany,
g) kod(-y) HS,
h) wagę w karatach,
i) wartość,
j) wspólnotowy organ sprawdzający,
k) datę sprawdzenia.
Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, ustalić format tego sprawozdania w celu ułatwienia monitorowania działania systemu certyfikacji.
2.
Organ wspólnotowy zatrzymuje oryginalne świadectwa dostarczone na mocy art. 3 lit. a), przedłożone do weryfikacji przez co najmniej 3 lata.
Zapewni on Komisji, osobom lub organom wyznaczonym przez Komisję dostęp do tych oryginalnych świadectw, w szczególności w celu udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w ramach systemu certyfikacji PK.
ROZDZIAŁ III
SYSTEM WYWOZU
Artykuł 11
Wywóz ze Wspólnoty surowca diamentowego jest zakazany, chyba że obydwa następujące warunki są spełnione:
a) surowiec diamentowy jest zaopatrzony w odpowiednie świadectwo wspólnotowe wydane i potwierdzone przez organ wspólnotowy;
b) surowiec diamentowy jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, zapieczętowanych zgodnie z art. 12.
Artykuł 12
1.
Organ wspólnotowy może wydać świadectwo wspólnotowe eksporterowi, gdy ustalił, że:
a) eksporter dostarczył rozstrzygający dowód, że surowiec diamentowy, dla którego wymagane jest świadectwo, został legalnie przywieziony, zgodnie z przepisami art. 3;
b) inne informacje wymagane na świadectwie są prawidłowe;
c) surowiec diamentowy jest rzeczywiście przeznaczony do wjazdu na terytorium uczestnika, oraz
d) surowiec diamentowy ma być przewożony w pojemniku odpornym na manipulacje.
2.
Organ wspólnotowy nie potwierdzi świadectwa wspólnotowego, dopóki nie zweryfikuje, czy zawartość pojemnika odpowiada szczegółowym danym umieszczonym na odpowiednim świadectwie i czy pojemnik odporny na manipulacje zawierający surowiec diamentowy został następnie zaplombowany na odpowiedzialność tego organu.
3.
Organ wspólnotowy wybiera jeden z następujących sposobów sprawdzenia, czy zawartość pojemnika jest zgodna z danymi szczegółowymi umieszczonymi na odpowiednim świadectwie:
a) zweryfikuje zawartość każdego pojemnika; lub
b) zidentyfikuje pojemniki, których zawartość będzie weryfikowana, na podstawie analizy ryzyka lub równoważnego systemu, który pozwala na wnikliwe rozpatrzenie ładunku surowca diamentowego.
4.
Organ wspólnotowy dostarcza eksporterowi poświadczoną i odporną na fałszowanie kopię świadectwa wspólnotowego, którą potwierdził.
Eksporter zachowa wszystkie dostępne kopie przez co najmniej trzy lata.
5.
Świadectwo wspólnotowe jest ważne na wywóz nie dłużej niż przez dwa miesiące od daty wydania.
Jeśli surowiec diamentowy nie zostanie wywieziony w tym terminie, świadectwo wspólnotowe należy zwrócić wydającemu organowi wspólnotowemu.
Artykuł 13
Jeśli eksporter jest członkiem diamentowej organizacji wymienionej w załączniku V, organ wspólnotowy może przyjąć jako rozstrzygający dowód legalnego przywozu do Wspólnoty deklarację podpisaną przez eksportera w tym celu.
Taka deklaracja zawiera co najmniej informacje podawane w fakturze na mocy art. 17 ust. 2 lit. a) ppkt ii).
Artykuł 14
1.
Jeśli organ wspólnotowy ustali, że ładunek surowca diamentowego, dla którego wymagane jest świadectwo wspólnotowe, nie spełnia warunków art. 11, 12 lub 13, organ ten zatrzyma ładunek.
2.
Jeśli organ wspólnotowy odkryje, że niespełnienie warunków jest nieświadome lub nieumyślne lub jest wynikiem działania innego organu w wykonaniu jego odpowiednich obowiązków, może zwolnić ładunek i kontynuować wydawanie i potwierdzanie świadectwa wspólnotowego, po zastosowaniu niezbędnych środków zaradczych dla zapewnienia, że warunki zostały spełnione.
3.
W ciągu miesiąca organ wspólnotowy powiadomi Komisję oraz właściwy organ uczestnika, który celowo wydał lub potwierdził świadectwo ładunku o każdym niespełnieniu warunków.
Artykuł 15
1.
Organy wspólnotowe dostarczają Komisji miesięczne sprawozdanie w sprawie wszystkich świadectw wspólnotowych przez nie wydanych i potwierdzonych.
Dla każdego świadectwa sprawozdanie to wymienia co najmniej:
a) unikalny numer świadectwa,
b) nazwy organów wydających i potwierdzających,
c) datę wydania i potwierdzenia,
d) datę utraty ważności,
e) kraj pochodzenia,
f) kraj pochodzenia, jeśli jest znany,
g) kod(-y) HS,
h) wagę w karatach i wartość.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, Komisja może ustalić format tego sprawozdania w celu ułatwienia monitorowania działania systemu certyfikacji.
2.
Organy wspólnotowe zachowują na co najmniej trzy lata poświadczone kopie dostarczone na mocy art. 12 ust. 4, jak również wszelkie informacje uzyskane od eksportera dla uzasadnienia wydania i potwierdzenia świadectwa wspólnotowego.
Zapewnią one Komisji, osobom lub organom wyznaczonym przez Komisję dostęp do tych poświadczonych kopii, w szczególności w celu udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w ramach systemu certyfikacji PK.
Artykuł 16
1.
Komisja zasięga opinii uczestników sprawie praktycznych uzgodnień dotyczących uzyskania potwierdzenia przywozu surowca diamentowego wywiezionego ze Wspólnoty, objętego świadectwem potwierdzonym przez organ wspólnotowy.
2.
Na podstawie tych konsultacji Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, ustanowi wytyczne dla takiego potwierdzenia.
ROZDZIAŁ IV
WŁASNE REGULACJE PRZEMYSŁU
Artykuł 17
1.
Organizacje reprezentujące podmioty handlujące surowcem diamentowym, które ustanowiły system gwarancji i własnych regulacji przemysłu do celów wprowadzenia w życie systemu certyfikacji PK, mogą występować z wnioskami do Komisji o umieszczenie ich w wykazie w załączniku V bezpośrednio lub przez właściwy organ wspólnotowy.
2.
Gdy organizacja występuje z wnioskiem o umieszczenie w wykazie:
a) dostarcza rozstrzygający dowód, że przyjęła zasady i przepisy, zgodnie z którymi jej członkowie, handlujący surowcem diamentowym, będący osobami fizycznymi lub prawnymi, zobowiązują się, że najpóźniej od daty stosowania artykułów określonych w art. 29 ust. 3:
i) sprzedają wyłącznie diamenty zakupione ze źródeł zgodnych z prawem, zgodnie z przepisami odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz systemem certyfikacji Procesu Kimberley i gwarantują na piśmie na fakturze towarzyszącej każdej sprzedaży surowca diamentowego, że na podstawie ich osobistej wiedzy i/lub pisemnych gwarancji przekazanych przez dostawcę takiego surowca diamentowego, sprzedany surowiec diamentowy nie jest spornym diamentem;
ii) dbają o to, by każda sprzedaż surowca diamentowego była zaopatrzona w fakturę zawierającą wspomnianą pisemną gwarancję jednoznacznie identyfikującą sprzedawcę i nabywcę oraz ich statutowe siedziby, zawierającą numer identyfikacyjny sprzedawcy nadany do celów VAT, gdy ma to zastosowanie, ilość/wagę i kwalifikację sprzedanych towarów, wartość transakcji i datę dostawy;
iii) nie kupują surowca diamentowego z podejrzanych lub nieznanych źródeł zaopatrzenia i/lub surowca diamentowego pochodzącego od stron nieuczestniczących w systemie certyfikacji PK;
iv) nie kupują surowca diamentowego z jakiegokolwiek źródła, które po prawnie wiążącym procesie uznano za winne pogwałcenia przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących handlu konfliktowymi diamentami;
v) nie kupują surowca diamentowego w regionie, lub z regionu, który jest podmiotem informacji doradczej organu rządowego lub organu systemu certyfikacji PK z takim skutkiem, że te sporne diamenty pochodzą z tego regionu lub są możliwe do nabycia w tym regionie;
vi) świadomie nie kupują, sprzedają lub pomagają innym w kupowaniu lub sprzedawaniu spornych diamentów;
vii) zapewniają, że wszyscy pracownicy kupujący lub sprzedający surowiec diamentowy w handlu diamentami są w pełni poinformowani o rezolucjach handlowych i przepisach rządowych ograniczających handel spornymi diamentami;
viii) tworzą i utrzymują przez co najmniej trzy lata rejestry faktur otrzymanych od dostawców i wydanych klientom;
ix) zlecają niezależnemu audytorowi poświadczenie, że te rejestry były stworzone i utrzymane starannie i że nie zidentyfikował żadnych transakcji, które nie były zgodne z zobowiązaniami określonymi w ppkt i)–viii), lub że każda transakcja, która nie była zgodna z tymi zobowiązaniami, została należycie zgłoszona właściwemu organowi wspólnotowemu;
oraz
b) dostarcza rozstrzygający dowód, że przyjęła zasady i przepisy, które zobowiązują organizację do:
i) wykluczenia każdego członka uznanego, po należytym dochodzeniu przeprowadzonym przez samą organizację, za winnego poważnego pogwałcenia wyżej wspomnianych zobowiązań; oraz
ii) upublicznienia wykluczenia tego członka oraz notyfikowania tego Komisji;
iii) zapoznania wszystkich swoich członków ze wszystkimi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i wytycznymi rządowymi i należącymi do systemu certyfikacji PK, dotyczącymi konfliktowych diamentów oraz z nazwiskami każdej osoby fizycznej lub prawnej uznanej za winną, po prawnie wiążącym procesie, pogwałcenia przepisów ustawowych i wykonawczych;
oraz
c) dostarcza Komisji oraz właściwemu organowi wspólnotowemu kompletny wykaz wszystkich swoich członków handlujących surowcem diamentowym, włączając w to pełne nazwy, adresy, położenie i inne informacje, które przyczynią się do uniknięcia błędnego stwierdzenia tożsamości.
3.
Organizacje objęte niniejszym artykułem niezwłocznie notyfikują Komisji i właściwemu organowi wspólnotowemu Państwa Członkowskiego, w którym mają siedzibę lub zostały ustanowione, o wszelkich zmianach dotyczących członkostwa w nich, następujących po wystąpieniu z wnioskiem o umieszczenie w wykazie.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, Komisja umieszcza w wykazie w załączniku V każdą organizację, która spełnia warunki niniejszego artykułu.
Powiadamia ona wszystkie organy wspólnotowe o nazwach i innych odpowiednich danych szczegółowych członków organizacji umieszczonych w wykazie oraz o zmianach w nich.
5. a) Organizacja umieszczona w wykazie lub jej członek zapewni odpowiedniemu organowi wspólnotowemu dostęp do wszelkich informacji, które mogą być potrzebne do oceny sprawnego funkcjonowania systemu gwarancji i własnych regulacji przemysłu.
Gdy okoliczności to uzasadniają, organ wspólnotowy może wymagać dodatkowych gwarancji, że organizacja jest w stanie utrzymać wiarygodny system.
b) Właściwy organ wspólnotowy raz do roku zawiadamia o swojej ocenie Komisję.
6.
Jeśli w trakcie monitorowania sprawnego funkcjonowania systemu organ wspólnotowy w Państwie Członkowskim uzyskuje wiarygodną informację, że organizacja umieszczona w wykazie, objęta niniejszym artykułem, ustanowiona lub mająca siedzibę w tym Państwie Członkowskim, lub członek tam ustanowiony lub mający siedzibę w tym Państwie Członkowskim, narusza przepisy niniejszego artykułu, bada on sprawę dla sprawdzenia, czy przepisy niniejszego artykułu rzeczywiście zostały naruszone.
7. a) Jeśli Komisja ma wiarygodną informację, że organizacja umieszczona w wykazie lub jej członek narusza przepisy niniejszego artykułu, żąda oceny sytuacji przez organ wspólnotowy Państwa Członkowskiego, w którym organizacja lub jej członek ma siedzibę lub został ustanowiony.
Na mocy takiego żądania, odpowiedni organ wspólnotowy szybko zbada sprawę i należycie powiadomi Komisję o swoich ustaleniach.
b) Jeśli Komisja, na podstawie sprawozdań, oceny lub innej odpowiedniej informacji, dochodzi do wniosku, że system gwarancji i własne regulacje przemysłu nie funkcjonują prawidłowo, a sprawa nie była odpowiednio prowadzona, Komisja podejmuje niezbędne środki, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
8.
Jeśli badanie prowadzi do wniosku, że organizacja narusza przepisy niniejszego artykułu, organ wspólnotowy Państwa Członkowskiego, w którym ta organizacja ma siedzibę lub została ustanowiona, notyfikuje to Komisji bezzwłocznie.
Następnie Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, podejmuje właściwe środki w celu usunięcia tej organizacji z wykazu w załączniku V.
9.
Jeśli organizacja umieszczona w wykazie lub jeden lub kilku jej członków zostali ustanowieni lub mają siedzibę w Państwie Członkowskim, które nie wyznaczyło organu wspólnotowego do celów niniejszego artykułu, Komisja staje się organem wspólnotowym dla tej organizacji lub tych członków.
10.
Organizacje lub ich członkowie objęci niniejszym artykułem, działający na terytorium uczestnika innego niż Wspólnota, uznawani są za spełniających przepisy niniejszego artykułu, jeśli spełniają zasady i przepisy wykonawcze, które ten uczestnik ustanowił do celów wprowadzenia w życie systemu certyfikacji Procesu Kimberley.
ROZDZIAŁ V
TRANZYT
Artykuł 18
Artykuły 4, 11, 12 i 14 nie mają zastosowania do surowca diamentowego, który jest wprowadzany na terytorium wspólnotowe wyłącznie do celów tranzytu do uczestnika innego niż Wspólnota, pod warunkiem że ani oryginalny pojemnik, w którym surowiec diamentowy jest transportowany, ani oryginalny załączony certyfikat wydany przez właściwy organ uczestnika nie były naruszone przy wprowadzeniu i przy opuszczaniu terytorium wspólnotowego, a cel tranzytowy jest wyraźnie poświadczony załączonym certyfikatem.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć jeden lub kilka organów na swoim terytorium jako organ wspólnotowy i mogą przypisać im różne zadania.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczające organ wspólnotowy dostarczą Komisji informacje wskazujące, że ich wyznaczone organy wspólnotowe mogą solidnie, na czas, skutecznie i właściwie wypełniać zadania wymagane niniejszym rozporządzeniem.
3.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę punktów, w których formalności przewidziane niniejszym rozporządzeniem mogą być dokonane.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Na podstawie informacji dostarczonych na mocy ust. 1 i 2 oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, Komisja zachowuje w załączniku III wykaz organów wspólnotowych, ich położenia i zadań im powierzonych.
4.
Organy wspólnotowe mogą żądać od podmiotu gospodarczego uiszczenia opłaty za produkcję, wydanie i/lub poświadczenie certyfikatu i za fizyczną inspekcję zgodnie z art. 4 i 14.
W żadnym wypadku kwota tej opłaty nie może przekroczyć kosztów poniesionych przez ten właściwy organ za dane działanie.
Żadne opłaty wyrównawcze ani podobne opłaty nie mogą być ponoszone w związku z tymi działaniami.
5. Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji opcję, którą wybierają na mocy art. 4 ust. 5 i 12 ust. 3, lub dalsze zmiany.
6.
Komisja może zmienić specyfikacje świadectwa wspólnotowego w celu poprawy jego zabezpieczenia, przetwarzania i funkcjonalności do celów systemu certyfikacji PK.
Artykuł 20
Na podstawie istotnych informacji uzyskanych od przewodniczącego Procesu Kimberley i/lub uczestników, Komisja może zmienić wykaz uczestników i właściwych organów, które powołali do wydawania i poświadczania ich certyfikatów w załączniku II.
Artykuł 21
1.
Wspólnota jest uczestnikiem systemu certyfikacji Procesu Kimberley.
2.
Komisja, która reprezentuje Wspólnotę w systemie certyfikacji Procesu Kimberley, zmierza do zapewnienia optymalnego wprowadzenia w życie systemu certyfikacji PK, w szczególności poprzez współpracę z uczestnikami.
W tym celu Komisja będzie, w szczególności, wymieniać informacje z uczestnikami o handlu międzynarodowym surowcem diamentowym oraz, w miarę potrzeb, współpracować w działaniach monitorujących i w ugodowym rozstrzyganiu wszelkich sporów, które mogą się pojawić.
Artykuł 22
1.
W wykonywaniu swoich obowiązków na mocy art. 8, 10, 15, 16, 17 i 19 Komisja jest wspomagana przez Komitet (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na 10 dni roboczych.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 23
Komitet określony w art. 22 może zbadać każdą kwestię dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia.
Takie kwestie mogą być wnoszone albo przez przewodniczącego albo przez przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 24
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna, świadcząca usługi bezpośrednio lub pośrednio związane z działalnością objętą art. 3, 4, 6, 7, 11, 12, 13, 17 lub 18, wykaże należytą staranność w stwierdzeniu, że działalność, w ramach której świadczy usługi, jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście przepisów niniejszego rozporządzenia, jest zakazany.
3.
Należy notyfikować Komisji wszelkie informacje sugerujące, że przepisy niniejszego rozporządzenia są lub były obchodzone.
Artykuł 25
Wszelkie informacje dostarczone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są wykorzystane wyłącznie do celów, w jakich zostały dostarczone.
Informacje o charakterze poufnym lub dostarczone jako poufne są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.
Nie są ujawniane przez Komisję bez jednoznacznej zgody osoby je dostarczającej.
Przekazywanie takich informacji jest dozwolone, jeżeli Komisja jest do tego zobowiązana lub upoważniona, w szczególności w związku z postępowaniem prawnym.
Przy przekazywaniu takich informacji należy wziąć pod uwagę słuszne interesy zainteresowanej osoby, tak aby nie zostały ujawnione jej tajemnice handlowe.
Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia przez Komisję informacji o charakterze ogólnym.
Ujawnienie takie nie jest dozwolone, jeżeli jest niezgodne z pierwotnym celem takich informacji.
W razie naruszenia poufności, autor takich informacji jest upoważniony do uzyskania zobowiązania, iż zostaną one, w zależności od sytuacji, usunięte, zignorowane lub skorygowane.
Artykuł 26
Zgodność z niniejszym rozporządzeniem nie zwalnia żadnej osoby fizycznej lub prawnej ze zgodności, pełnej lub częściowej, z wszelkimi innymi zobowiązaniami na mocy prawodawstwa wspólnotowego lub ustawodawstwa krajowego.
Artykuł 27
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz są w stanie zapobiegać uzyskiwaniu korzyści ekonomicznych płynących z działania osób odpowiedzialnych za naruszenia.
Do czasu przyjęcia, tam, gdzie jest to konieczne, jakiegokolwiek aktu prawnego, prowadzącego do realizacji tego celu, sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, są określane przez Państwa Członkowskie w celu nadania skuteczności art. 5 rozporządzenia (WE) nr 303/2002.
Artykuł 28
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium wspólnotowym, włączając jej przestrzeń powietrzną, lub na pokładzie każdego statku powietrznego lub morskiego na mocy jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
b) do każdego obywatela Państwa Członkowskiego oraz do każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu, które zostały zarejestrowane lub ustanowione na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 29
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2369/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady
i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37;
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 [3] ustanawiające przepisy odnoszące się do restrukturyzacji sektora rybołówstwa Wspólnoty.
(2) Okres stosowania Decyzji Rady 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. dotyczącej celów i szczegółowych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa Wspólnoty na okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. w celu osiągnięcie trwałej równowagi pomiędzy zasobami a ich eksploatacją [4] został przedłużony i wygaśnie dnia 31 grudnia 2002 r.
(3) Właściwe przepisy powinny zostać ustanowione dla okresu od dnia 1 stycznia 2003 r.
(4) Powinna zostać zapewniona zgodność pomiędzy polityką dotyczącą restrukturyzacji sektora rybołówstwa a innymi aspektami Wspólnej Polityki Rybołówstwa, zwłaszcza w celu osiągnięcia stabilnej i trwałej równowagi pomiędzy wydajnością flot rybackich, a wielkościami dopuszczalnych połowów na wodach Wspólnoty i poza nimi.
(5) Ponieważ wyżej wymieniona równowaga może zostać osiągnięta jedynie drogą zmniejszenia wydajności, finansowe wsparcie Wspólnoty dla sektora rybołówstwa z wykorzystaniem Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwem (IFOG) powinno skoncentrować się głównie na złomowaniu statków rybackich, a pomoc publiczna przeznaczona na odnawianie flot powinna być dozwolona tylko do dnia 31 grudnia 2004 r.
(6) Z tego samego powodu środki na wyposażenie i modernizację statków rybackich powinno ograniczać się do środków na poprawę bezpieczeństwa, nawigacji, higieny, jakości produktu, bezpieczeństwa produktu i warunków pracy albo do środków na podniesienie selektywności sprzętu rybackiego, w tym na cel zredukowania przełowów i wpływu na siedliska.
Środki owe powinny odpowiadać wymogom wsparcia IFOG, pod warunkiem że nie prowadzą do wzrostu nakładów połowowych.
(7) Wsparcie IFPG dla środków przeznaczonych na połowy przybrzeżne na małą skalę powinno zostać udzielone, pod warunkiem że środki te nie posłużą do wzrostu nakładów połowowych we wrażliwych morskich ekosystemach przybrzeżnych lub że pomogą zredukować wpływ wleczonego sprzętu rybackiego na florę i faunę dna morskiego.
(8) Publiczna pomoc na transfer statków rybackich Wspólnoty do krajów trzecich, włączając w to transfer w ramach wspólnego, będzie dozwolona wyłącznie do dnia 31 grudnia 2004 r.
(9) Środki społeczno-ekonomiczne przeznaczone są na pomoc w przekwalifikowaniu rybaków, aby pomóc im w podjęciu całoetatowej pracy zawodowej poza rybołówstwem morskim.
Środki te mogą także posłużyć do zróżnicowania działalności rybaków poza rybołówstwem morskim i w ten sposób umożliwić im kontynuowanie rybołówstwa jako pracy na część etatu, pod warunkiem że spowoduje to zmniejszenie ich nakładów połowowych.
(10) Powinny zostać wprowadzone szczegółowe zasady wypłacania rekompensat oraz ich limitów w czasie, kiedy plan uzdrowienia albo zarządzania jest ustalany przez Radę albo kiedy środki nadzwyczajne są ustalane przez Komisję lub jedno czy więcej Państw Członkowskich.
(11) Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie w przypadku pomocy udzielanej Państwom Członkowskim w sektorze rybołówstwa lub akwakultury.
Jednakże aby przyspieszyć zwrot przez Komisję funduszy wniesionych przez Państwa Członkowskie, powinien być wprowadzony wyjątek od zasady obowiązkowego wkładu finansowego Państw Członkowskich w stosunku do środków współfinansowanych przez Wspólnotę i zapewnionych w wyniku planów rozwoju określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustalającego ogólne warunki spawie Funduszy Strukturalnych [5].
(12) Z przyczyn proceduralnych wszystkie środki wymagające publicznego finansowania poza warunkami określającymi obowiązkowy wkład finansowy zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999 lub rozporządzeniu Rady (WE) nr 2370/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ustanawiającym nadzwyczajne środki Wspólnoty na złomowanie statków rybackich [6] muszą być w całości podporządkowane art. 87, 88 i 89 Traktatu.
(13) Rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 powinno więc zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Do art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Środki przyjęte stosownie do ust. 1 i 2 nie powodują wzrostu nakładów połowowych."
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Środki
Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa, zwany dalej "IFOG"., może, na warunkach ustanowionych w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [7], udzielać wsparcia dla środków opisanych w tytułach II, III i IV niniejszego rozporządzenia, w ramach dziedzin określonych we Wspólnej Polityce Rybołówstwa zdefiniowanych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.".
3.
W art. 3 wprowadza się następujące zamiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Programowanie, zdefiniowane w art. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, jest zgodne z celami Wspólnej Polityki Rybołówstwa, a w szczególności z warunkami zawartymi w Rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. W tym celu programowanie jest w razie konieczności zmieniane, w szczególności przy zastosowaniu limitów nakładów połowowych ustalonych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2370/2002.
Programowanie obejmuje wszystkie zagadnienia, o których mowa w tytułach II, III oraz IV.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Plany rozwoju, określone w art. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, wskazują, że niezbędne jest wsparcie publiczne w odniesieniu do celów, które mają zostać zrealizowane, a w szczególności, że bez wsparcia publicznego rzeczone floty rybackie nie będą mogły zostać zmodernizowane i, że planowane środki nie zagrożą długoterminowej równowadze rybołówstwa.
Zawartość planów jest zgodna z postanowieniami załącznika I.";
c) skreśla się ust. 4.
4.
Skreśla się art. 4 i 5;
5.
Nagłówek tytułu II otrzymuje brzmienie:
"Tytuł II
FLOTA RYBACKA" .
6.
Skreśla się art. 6.
7.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przedsiębiorą stosowne środki w celu spełnienia odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Tam gdzie to konieczne, cele zostaną osiągane są albo poprzez trwałe zaprzestanie działalności połowowej statków rybackich, zgodnie ze stosownymi warunkami załącznika III., poprzez jej ograniczenie lub poprzez łączne zastosowanie obu tych środków.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Trwałe zaprzestanie działalności połowowej statków rybackich może być osiągnięte przez:
a) złomowanie statku;
b) w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r. transfer statku na stałe do państwa trzeciego, również w ramach wspólnego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 8, po wyrażeniu zgody przez właściwe władze rzeczonego państwa, pod warunkiem że spełnione zostaną następujące kryteria:
i) istnieje umowa w dziedzinie rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a państwem trzecim, do którego zostaje przeniesiony statek, a także istnieją stosowne gwarancje, że takie przeniesienie nie naruszy prawa międzynarodowego, w szczególności w zakresie zachowania i zarządzania zasobami połowowymi lub w zakresie innych celów Wspólnej Polityki Rybołówstwa oraz warunków pracy rybaków.
Odstępstwo może zostać uznane przez Komisję po rozpatrzeniu każdego przypadku indywidualnie, przy stałym przeniesieniu w ramach wspólnego przedsiębiorstwa do trzeciego państwa, jeżeli interesy Wspólnoty nie usprawiedliwiają zawarcia umowy w dziedzinie rybołówstwa albo inne warunki transferu są spełnione;
ii) państwo trzecie, do którego ma zostać przeniesiony statek, nie jest państwem kandydującym do przystąpienia;
iii) transfer spowoduje redukcję nakładu połowowego odniesieniu do zasobów wcześniej eksploatowanych przez przeniesiony statek. Jednakże niniejsze kryterium nie ma zastosowania, gdy przenoszony statek utracił możliwości połowowe w ramach umowy w dziedzinie rybołówstwa ze Wspólnotą bądź w ramach innego porozumienia;
iv) jeżeli państwo trzecie, do którego ma zostać przeniesiony statek, nie jest stroną związaną kontraktem lub współpracującą z odpowiednimi regionalnymi organizacjami rybackimi, nie zostało uznane przez rzeczone organizacje za państwo pozwalające na połowy w sposób zagrażający efektywności międzynarodowych środków ochrony.
Komisja opublikuje listę rzeczonych państw w zasadzie w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
c) stałe przeznaczenie statku rybackiego na cele inne niż rybołówstwo, nie przynoszące zysków.";
c) skreśla się ust. 4;
d) w ust. 5 punkty b), c) i d) otrzymują brzmienie:
"b) premie za stały transfer w ramach wspólnego przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 8 ust. 3; jednakże nie może zostać udzielona pomoc publiczna na te cele dla statków o tonażu poniżej 20 BRT lub 22 BT lub mających 30 lat i więcej;
c) premie za inny stały transfer do państwa trzeciego: maksymalna stawka za złomowanie, o której mowa powyżej w a) pomniejszona o 70 %.
Jednakże nie może zostać udzielona pomoc publiczna na te cele dla statków o tonażu poniżej 20 BRT lub 22 BT, lub mających 30 lat i więcej.
d) premie za stałe przeznaczenie statku rybackiego na cele inne niż rybołówstwo, nie przynoszące zysków: stawka za złomowanie o której mowa powyżej w a).";
e) ustępy 6 i 7 zostają skreślone.
8.
Artykuł 8 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Co roku, przez 5 kolejnych lat od daty ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa, lub daty uzyskania przez partnera ze Wspólnoty udziałów w przedsiębiorstwie, wnioskodawcy przedkładają władzom zarządzającym raport o wprowadzeniu planu działania, łącznie z danymi o połowach i rynkach na produkty rybne, w szczególności o produktach wyładowanych we Wspólnocie lub do niej eksportowanych, z dodatkowymi dokumentami, łącznie z bilansem przedsiębiorstwa oraz oświadczeniem o jego wartości netto.
Władze zarządzające przekażą raport do wiadomości Komisji.
Saldo premii zostanie wypłacone wnioskodawcy po pięciu latach działalności i po otrzymaniu piątego raportu.".
9.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Pomoc publiczna na odnowienie floty i wyposażenie lub modernizację statków rybackich
1.
Pomoc publiczna na odnowienie floty i wyposażenie statków rybackich, łącznie z użyciem bardziej selektywnych technik rybackich oraz Systemów Monitorowania Statków, albo na modernizację statków rybackich zostanie przyznana tylko przy spełnieniu następujących warunków oraz na warunkach określonych w drugim punkcie art. 3 ust. 3 oraz załączniku II:
a) pomoc publiczna na odnowienie statków rybackich będzie udzielana do dnia 31 grudnia 2004 r.;
b) pomoc publiczna na odnowienie statków rybackich będzie udzielana tylko dla jednostek o tonażu poniżej 400 BT;
c) pomoc publiczna na wyposażenie statków rybackich, łącznie z użyciem bardziej selektywnych technik rybackich oraz Systemów Monitorowania Statków, albo na modernizację statków rybackich może zostać przyznana, pod warunkiem że:
i) pomoc nie dotyczy wydajności połowowej w zakresie tonażu jak i mocy silnika;
ii) pomoc nie służy wzrostowi wydajności sprzętu do połowów;
d) mimo zastrzeżeń z pkt c) i) pomoc publiczna może zostać przyznana po spełnieniu warunków art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 2371/2002.
2.
Wyniki udzielania pomocy publicznej zostaną rozliczone w rocznym raporcie o wdrażaniu, o którym mowa w art. 21.
3.
Wskaźniki zawarte w planach i związane z udzieleniem pomocy publicznej na odnowienie floty i modernizację statków rybackich, stosownie do postanowień załącznika I punkt 2 lit. d), muszą zostać opracowane zgodnie z niniejszym artykułem.
4.
Wydatki mogące zostać objęte wsparciem publicznym, o których mowa w ust. 1, nie mogą przekraczać następujących wielkości:
a) budowa statków rybackich: podwójnej skali z Tabeli 1 załącznika IV;
b) wyposażenie i modernizacja statków rybackich włączając w to tam, gdzie ma to zastosowanie, i do 31 grudnia 2003 r., koszty ponownego pomiaru tonażu zgodnie z załącznikiem I do Konwencji o Pomiarach Tonażu z 1969 r.: skale z Tabeli 1 załącznika IV."
10.
W art. 10 wprowadza się następujące zamiany:
a) ustęp 1 zostaje zmieniony, jak następuje:
"1.
Pomoc publiczna na odnowienie floty i wyposażenie oraz modernizację statków rybackich może być dozwolona tylko wtedy, gdy w ramach określonego czasu, Państwo Członkowskie przestrzegało rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającego charakterystykę statków rybackich [8]."
b) skreśla się ust. 2;
c) ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie
"3.
Następujące postanowienia będą stosowane przy kumulacji pomocy publicznej dla floty połowowej:
a) wydatki na wyposażenie i modernizację nie będą objęte pomocą przez pięć lat następujących po udzieleniu wsparcia publicznego na budowę odnośnego statku poza wyposażeniem statku w systemy monitorujące;
b) premie za trwałe wycofanie w rozumieniu art. 7 ust. 5 i premie za utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 8 nie mogą być dodawane do innej pomocy Wspólnotowej przyznanej na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzeń (EWG) nr 2908/83 [9], (EWG) nr 4028/86 [10] oraz (WE) nr 2468/98. Premie te zostaną zredukowane:
i) o część otrzymanej uprzednio kwoty w przypadku pomocy przeznaczonej na modernizację i wyposażenie; ta część jest obliczana pro rata temporis dla pięcioletniego okresu poprzedzającego trwałe wycofanie lub utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa;
ii) o całą otrzymaną uprzednio kwotę w przypadku pomocy przeznaczonej na czasowe zawieszenie działalności w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia oraz na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2468/98, wypłaconą w roku poprzedzającym trwałe wycofanie lub utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa;
c) pomoc na wyposażenie w systemy monitorowania statku nie może zostać dodana do pomocy otrzymanej na podstawie Decyzji Rady 2001/431/WE.
4.
Pomoc publiczna na budowę lub modernizację i wyposażenie, w rozumieniu niniejszego Rozporządzenia, zostanie zwrócone pro rata temporis gdy rzeczony statek zostanie wykreślony z rejestru statków rybackich Wspólnoty w ciągu 10 lat od odnowienia lub w ciągu 5 lat od prac modernizacyjnych."
11.
W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla celów niniejszego Artykułu "połowy przybrzeżne na niewielką skalę"; oznaczają działalność połowową wykonywaną przez statki o całkowitej długości mniejszej niż 12 metrów, nie używających wleczonego sprzętu rybackiego, jak wskazano w Tabeli 2 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2090/98 z dnia 30 września 1998 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [11].";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Następujące projekty, inter alia, mogą być uznane za zintegrowane projekty kolektywne dla celów ust. 3:
- wyposażenie związane z bezpieczeństwem pracy na pokładzie oraz poprawa warunków sanitarnych i pracy,
- innowacje technologiczne (bardziej selektywne techniki połowowe), nie powodujące zwiększenia nakładów połowowych,
- organizacja produkcji, przetwórstwa i wprowadzania na rynek (promocja i wartość dodana produktów),
- przekwalifikowanie zawodowe lub szkolenia.".
12.
W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć na rzecz rybaków środki o charakterze społeczno-ekonomicznym, związane z dostosowaniem zdolności połowowej sektora rybołówstwa Wspólnoty, w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002";
b) punkt c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"c) przyznanie nieodnawialnych indywidualnych świadczeń kompensacyjnych dla rybaków, którzy mogą wykazać, że pracowali w zawodzie rybaka co najmniej 5 lat, aby ułatwić im:
i) przekwalifikowanie do pracy poza rybołówstwem morskim w ramach indywidualnego lub zbiorowego planu socjalnego, na podstawie podlegających refundacji kosztów ograniczonych do 50000 EUR na jednego beneficjanta; właściwy organ zarządzający określi indywidualną wielkość stosownie do skali projektu przekwalifikowania oraz zaangażowania finansowego po stronie beneficjanta;
ii) zróżnicowanie działalności poza rybołówstwem morskim w ramach indywidualnego lub zbiorowego projektu zróżnicowania, na podstawie podlegających refundacji kosztów ograniczonych do 20000 EURO na jednego beneficjanta; właściwy organ zarządzający określi indywidualną wielkość stosownie do skali projektu zróżnicowania oraz inwestycji dokonanych przez beneficjanta;";
c) punkt d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"d) i) że rekompensata, o której mowa w ust. 3 lit. c) i) za przekwalifikowanie zostanie zwrócona na zasadzie pro rata temporis, gdy beneficjanci powrócą do wykonywania zawodu rybaka w okresie krótszym niż 5 lat po otrzymaniu rekompensaty; oraz
ii) że rekompensata, o której mowa w ust. 3 lit. c) ii) za zróżnicowanie działalności przyczyni się do redukcji nakładów połowowych na statkach rybackich, na których pracują beneficjanci;";
d) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dodatkowe świadczenia dla rybaków z rzeczonych jednostek, finansowane ze środków krajowych, w celu ułatwienia czasowego zawieszenia działalności połowowych w ramach planów ochrony zasobów wodnych.".
13.
W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) punkt a) otrzymuje brzmienie:
"a) w razie wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności, w szczególności spowodowanych przez czynniki biologiczne; przyznanie rekompensaty nie może trwać dłużej niż przez trzy kolejne miesiące lub 6 miesięcy w całym okresie od 2000 r. do 2006 r.
Władze zarządzające z wyprzedzeniem dostarczą Komisji stosowną dokumentację naukową;";
ii) punkt c) otrzymuje brzmienie:
"c) jeżeli został przyjęty plan uzdrowienia lub zarządzania przez Radę lub jeżeli decyzja o zastosowaniu nadzwyczajnych środków został podjęta przez Komisję albo przez jedno lub kilka Państw Członkowskich, przyznanie rekompensaty przez Państwo Członkowskie może trwać 1 rok i może zostać rozszerzone na jeden dalszy rok.";
b) ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Finansowe wsparcie z IFOG w odniesieniu do środków określonych w ust. 1 i 2 liczone na jedno Państwo Członkowskie w całym okresie od 2000 r. do 2006 r. nie może przekraczać wyższego z dwóch następujących progów: 1 miliona EUR lub 4 % Wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanego dla sektora w danym Państwie Członkowskim.
Jednakże jeżeli został przyjęty plan uzdrowienia lub zarządzania przez Radę; lub została podjęta przez Komisję decyzja o zastosowaniu nadzwyczajnych środków, wyżej wymienione progi mogą zostać poszerzone pod warunkiem że środki te zawierają schemat wycofania statków z eksploatacji, podczas dwóch lat od przyjęcia środków, liczba statków o nakładach połowowych co najmniej równa się nakładom statków czasowo zawieszonych w eksploatacji w konsekwencji planu lub środków nadzwyczajnych.
Aby otrzymać zatwierdzenie Komisji w sprawie wkładu finansowego z IFOG, Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach i dostarcza dokładne obliczenia dotyczące premii.
Środki wchodzą w życie wyłącznie po dostarczeniu zatwierdzenia Komisji do rzeczonego Państwa Członkowskiego.
Władze zarządzające określą wysokość rekompensaty przewidzianej w ust. 1 i wypłacanej w indywidualnych przypadkach biorąc pod uwagę istotne parametry, takie jak faktycznie poniesione straty, skalę nakładu na konwersję, plan uzdrowienia lub nakłady na dostosowanie techniczne.
4.
Powtarzające się sezonowe zawieszenie działalności połowowej nie podlega kompensacji w rozumieniu ust. 1, 2 i 3.".
14.
Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Zgodność z warunkami dotyczącymi wsparcia
Władze zarządzające zapewniają, że spełnione są specjalne warunki wsparcia wymienione w załączniku III niniejszego do rozporządzenia.
Przed przyznaniem wsparcia upewniają się również co do technicznych możliwości beneficjantów oraz finansowej stabilności firm, jak również o tym, że przestrzegają one wszystkich zasad Wspólnej Polityki Rybołówstwa.
Jeżeli podczas okresu otrzymywania wsparcia okaże się, że beneficjant nie postępuje zgodnie z zasadami Wspólnej Polityki Rybołówstwa, wsparcie zostanie wycofane proporcjonalnie do wagi naruszenia.
Dokładne przepisy wprowadzenia niniejszego art. mogą zostać przyjęte zgodnie z art. 23 ust. 2.".
15.
Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Obowiązkowy wkład finansowy i pomoc Państwa
1.
Bez naruszania warunków ust. 2, pomoc dla Państw Członkowskich w sektorze rybołówstwa i akwakultury jest udzielana zgodnie z art. 87, 88 i 89 Traktatu.
2. Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu nie mają zastosowania w przypadku obowiązkowego wkładu Państw Członkowskich do środków współfinansowanych przez Wspólnotę i uwzględnionych w ramach planów rozwoju, określonych w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia i zdefiniowanych w art. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 lub w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2370/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ustalającego nadzwyczajne środki Wspólnoty na złomowanie statków rybackich [12].
3.
Środki wymagające publicznego finansowania wykraczającego poza warunki niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (WE) nr 2370/2002, dotyczące obowiązkowego wkładu finansowego, jak wspomniano w ust. 2, będą w całości traktowane na podstawie ust. 1.".
16.
Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
Procedura komitetu
Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego Rozporządzenia związane z zagadnieniami określonymi w art. 8, 15, 18 i 21 przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzającą określoną w art. 23 ust. 2.".
17.
W art. 23 ust. 1 punkty a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) w celu wprowadzenia art. 8, 15, 18 i 21 przez Komitet do spraw struktur rybołówstwa i akwakultury ustanowiony na mocy art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999; oraz
b) w celu wprowadzenia art. 9 i 10 przez Komitet ds. rybołówstwa i akwakultury ustanowiony na mocy art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.".
Artykuł 2
Załączniki I–IV zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2370/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
ustanawiające nadzwyczajne środki Wspólnoty na złomowanie statków rybackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 oraz 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [3] określiło premie za wycofanie statku z eksploatacji rybackiej jako sposób ustalenia długoterminowej równowagi pomiędzy wydajnością floty a dostępnymi zasobami.
(2) Niektóre zasoby o istotnym dla rybołówstwa Wspólnoty znaczeniu są obecnie poważnie wyczerpane.
Właściciele statków rybackich, których możliwości połowowe zostały zdecydowanie ograniczone skutkiem planu odbudowy przyjętego przez Radę powinni więc otrzymać dodatkowe premie za wycofanie statku z eksploatacji rybackiej poza tymi już zapewnionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999.
Dodatkowe fundusze wystarczające na ten cel powinny zostać udostępnione Państwom Członkowskim.
(3) Tylko ci właściciele statków, którzy doznają poważnego uszczerbku w wyniku planu odbudowy, powinni otrzymać dostęp do dodatkowych premii za wycofanie statku z eksploatacji rybackiej na złomowanie jednostek rybackich określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Redukcja przynajmniej 25 % zdolności połowowych statku powinna być przyjęta jako obiektywny wskaźnik poważnego uszczerbku.
(4) Maksymalne kwoty przewidziane na premie za złomowanie ustanowione w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 są niewystarczające do wypłacenia wyższych premii.
(5) W celu zachowania floty powinny zostać jak najszybciej ustanowione środki wspólnotowe wraz z określeniem ram czasowych, aby bezzwłocznie zapewnić jej odpowiednią restrukturyzację.
(6) Niezbędne jest zapewnienie właściwej elastyczności dystrybucji dodatkowych funduszy na złomowanie, aby umożliwić kierowanie ich do tych Państw Członkowskich, którym są najbardziej potrzebne.
(7) Role wszystkich stron zaangażowanych we wdrożenie środków finansowych powinny zostać wyraźnie określone. Należy także podjąć odpowiednie kroki w celu zapewnienia przejrzystości i słuszności procedur zarządzania i monitorowania środkami.
(8) Zasady finansowego udziału określone w niniejszym rozporządzeniu winny być zdefiniowane w powiązaniu z zasadami podanymi w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia winny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(10) Jest konieczne i właściwe dla osiągnięcia podstawowego celu niniejszego rozporządzenia, to jest zachowania i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybackich, aby określić zasady złomowania jednostek rybackich.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności zawartą w art. 5 Traktatu niniejsze rozporządzenia nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEDMIOT I WYMOGI
Artykuł 1
Przedmiot
Nadzwyczajne środki wspólnotowe w celu pomocy Państwom Członkowskim w osiągnięciu dodatkowej redukcji natężenia połowów wynikającej z planu odbudowy przyjętego przez Radę ustala się niniejszym na okres od 2003 do 2006 roku.
Środki składają się ze specjalnych premii zapewniających Państwom Członkowskim fundusze na dofinansowanie dodatkowych potrzeb wynikających ze złomowania jednostek rybackich objętych planem odbudowy.
Artykuł 2
Wymogi
Każdy statek rybacki objęty planem odbudowy przyjętym przez Radę odpowiada wymogom wyższej premii za złomowanie zgodnie z art. 3, pod warunkiem że:
a) statek rybacki odpowiada także wymogom dotyczącym premii za złomowanie zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999;
oraz
b) jego natężenie połowów musiało zostać zmniejszona przynajmniej o 25 % w rezultacie planu odbudowy.
Artykuł 3
Maksymalna kwota zwiększonej premii za złomowanie
Właściciele statków rybackich odpowiadających wymogom w rozumieniu art. 2 mogą otrzymać pomoc publiczną na podstawie skali podanej w art. 7 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, powiększoną o 20 %.
TYTUŁ II
ROK 2003
Artykuł 4
Finansowy wkład Wspólnoty
Wspólnota może przydzielić Państwom Członkowskim na rok 2003 wkład finansowy (zwany dalej "wkładem finansowym") na ich wydatki poniesione zgodnie z art. 3.
Wkład finansowy jest obliczany zgodnie ze stawkami ustalonymi w tabeli 3 grupa 1 załącznika 4 do rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
Artykuł 5
Programy prognozujące roczne wydatki
Państwa Członkowskie chcące otrzymać wkład finansowy przedstawiają Komisji do dnia 30 czerwca 2003 r. plan swoich proponowanych wydatków na wycofanie statków z eksploatacji rybackiej na rok 2003, w ramach tych nadzwyczajnych środków Wspólnoty.
Komisja postępuje zgodnie z całkowitą roczną kwotą przewidzianą w budżecie na te nadzwyczajne środki Wspólnoty.
Artykuł 6
Procedura
1.
Państwa Członkowskie przedkładają wnioski o sfinansowanie wydatków do dnia 30 czerwca 2004 r.
Na podstawie tych wniosków i sytuacji każdego Państwa Członkowskiego, biorąc pod uwagę wpływ planu odbudowy, Komisja decyduje o wkładzie finansowym, jaki zostanie wpłacony poszczególnym Państwom Członkowskim.
Komisja wypłaca do 50 % pomocy w momencie otrzymania wniosku i saldo po zatwierdzeniu przez władze wymienione w ust. 2.
2.
Władzami odpowiedzialnymi za wprowadzenie tych nadzwyczajnych środków wspólnotowych są władze zarządzające i finansowe zaangażowane w środki funduszy strukturalnych dotyczące rybołówstwa w odpowiednim Państwie Członkowskim.
Wykonują one zadania wyznaczone im rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5].
3.
Poza przypadkiem sprzecznych przepisów wynikających z niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają zarówno właściwe przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999, w szczególności jego art. 33–39, jak i pochodne akty prawne.
TYTUŁ III
LATA 2004–2006
Artykuł 7
W latach 2004–2006 fundusze niezbędne do finansowania nadzwyczajnych środków Wspólnoty na złomowanie statków rybackich są udostępnione poprzez przeprogramowanie funduszy strukturalnych przewidzianych w art. 41 i 44 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 oraz programowane w ramach programów istniejących zgodnie z Instrumentem Finansowym Orientacji Rybołówstwa (FIFG).
TYTUŁ IV
WYKONYWANIE I WEJŚCIE W ŻYCIE
Artykuł 8
Wykonywanie
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego rozporządzenia przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [6].
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2371/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 [3] ustanowiło wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury.
Zgodnie z tym rozporządzeniem Rada musi zdecydować o wszelkich niezbędnych dostosowaniach do dnia 31 grudnia 2002 r.
(2) Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę, zarządzanie oraz eksploatację żywych zasobów wodnych i akwakultury, a także przetwarzanie i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, gdy działalność taka prowadzona jest na terytorium Państw Członkowskich lub na wodach wspólnotowych, lub przez wspólnotowe statki rybackie albo obywateli Państw Członkowskich, z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 117 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery.
(3) Z uwagi na to, iż wiele zasobów rybnych ulega ciągłemu zmniejszeniu, wspólna polityka rybołówstwa powinna zostać ulepszona w celu zapewnienia długotrwałej żywotności sektora rybołówstwa poprzez zrównoważoną eksploatację żywych zasobów wodnych na podstawie doradztwa naukowego oraz podejścia zapobiegawczego, które oparte jest na tych samych podstawach, co zasada ostrożności określona w art. 174 Traktatu.
(4) Celem wspólnej polityki rybołówstwa powinno więc być zapewnienie zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych oraz akwakultury w kontekście stałego rozwoju, uwzględniając w sposób wyważony aspekty środowiskowe, gospodarcze i społeczne.
(5) Ważne jest, aby zarządzanie wspólną polityką rybołówstwa kierowało się zasadą dobrego zarządzania i aby podejmowane środki były wzajemnie zgodne i niesprzeczne z innymi zasadami wspólnotowymi.
(6) Cel zrównoważonej eksploatacji zostanie łatwiej osiągnięty poprzez wieloletnie podejście do zarządzania rybołówstwem, przy użyciu wieloletnich planów zarządzania dla zasobów w bezpiecznych granicach biologicznych lub na poziomie tych granic.
W przypadku zasobów poza takimi bezpiecznymi granicami absolutnym priorytetem jest przyjęcie wieloletnich planów ich regeneracji.
Zgodnie z doradztwem naukowym w odniesieniu do tych zasobów mogą być zastosowane redukcje w nakładzie połowowym.
(7) Te wieloletnie plany powinny tworzyć cele dla zrównoważonej eksploatacji danych zasobów, zawierać zasady połowów określające sposób obliczania rocznych limitów połowowych i/lub nakładu połowowego oraz przewidywać inne szczególne środki zarządzania, uwzględniając także wpływ na inne gatunki.
(8) Zawartość planów wieloletnich powinna być współmierna do stanu ochrony zasobów, stopnia pilności ich regeneracji oraz charakteru tych zasobów i łowisk, na których są odławiane.
(9) Zrównoważona eksploatacja zasobów, dla których nie zostały stworzone żadne plany wieloletnie, powinna być zapewniona poprzez ustanowienie limitów połowowych i/lub nakładu połowowego.
(10) Należy wprowadzić przepisy dla Państw Członkowskich lub Komisji w celu zastosowania środków nadzwyczajnych w przypadku poważnego zagrożenia dla ochrony zasobów lub też dla morskiego ekosystemu będącego skutkiem działalności połowowej i wymagającego natychmiastowego działania.
(11) W swojej strefie 12 mil morskich Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia środków ochrony i zarządzania stosowanych do wszystkich statków rybackich, pod warunkiem że jeśli takie środki stosowane są także do statków rybackich z innych Państw Członkowskich, zastosowane środki nie są dyskryminacyjne i zostały wcześniej uzgodnione, oraz że Wspólnota nie przyjęła wcześniej środków ukierunkowanych na ochronę i zarządzanie w tej strefie.
(12) Flota wspólnotowa powinna zostać zmniejszona w celu dostosowania do dostępnych zasobów oraz powinno się ustanowić szczególne środki do osiągnięcia tego celu, łącznie z ustaleniem poziomów odniesienia zdolności połowowej, których nie można przekroczyć, oraz z zapewnieniem działań wspólnotowych wspierających złomowanie statków rybackich i krajowe systemy wprowadzania/wycofywania.
(13) Każde Państwo Członkowskie powinno prowadzić krajowy rejestr statków rybackich dostępny dla Komisji w celu monitorowania rozmiaru flot Państw Członkowskich.
(14) Istniejące przepisy ograniczające dostęp do zasobów w pasie 12 mil morskich należących do Państw Członkowskich zapewniły zadowalającą ochronę poprzez ograniczenie nakładu połowowego w najbardziej wrażliwych obszarach wód wspólnotowych oraz poprzez podtrzymywanie tradycyjnej działalności połowowej, na której w znacznym stopniu oparty jest społeczny i gospodarczy rozwój niektórych wspólnot nadmorskich.
Dlatego też należy dalej stosować te przepisy do dnia 31 grudnia 2012 r.
(15) Pomimo że ograniczenia dostępu zawarte w prawodawstwie wspólnotowym powinny być na razie utrzymane, powinny one być zweryfikowane w celu oceny, czy są niezbędne dla zapewnienia zrównoważonego rybołówstwa.
(16) W świetle niestabilnego stanu przemysłu rybołówczego oraz faktu, że niektóre wspólnoty nadmorskie utrzymują się z połowów, należy zapewnić względną stabilność działalności połowowej poprzez rozdzielenie możliwości połowowych pomiędzy Państwa Członkowskie, na podstawie przewidywalnego udziału każdego Państwa Członkowskiego w zasobach.
(17) Pod innymi względami stabilność taka, biorąc pod uwagę przejściową sytuację biologiczną zasobów, powinna chronić szczególne potrzeby regionów, w których społeczności lokalne są szczególnie zależne od rybołówstwa i związanej z nim działalności, jak zadecydowała Rada w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. [4], w sprawie niektórych aspektów zewnętrznych utworzenia 200-milowej strefy połowów we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r., w szczególności jej załączniku VII.
(18) Dlatego też w taki sposób należy rozumieć pojęcie względnej stabilności, która ma zostać osiągnięta.
(19) W celu zapewnienia skutecznego wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa wspólnotowy system kontroli i egzekwowania dotyczący rybołówstwa powinien zostać wzmocniony, a podział obowiązków pomiędzy rządami Państw Członkowskich a Komisją powinien zostać dokładniej określony.
W tym celu należy w niniejszym rozporządzeniu uwzględnić główne przepisy dotyczące kontroli, badań oraz egzekwowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa, z których część zamieszczono już w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5].
Rozporządzenie to musi pozostać w mocy do czasu przyjęcia wszystkich niezbędnych przepisów wykonawczych.
(20) Przepisy o kontroli, inspekcji i egzekwowaniu dotyczą, z jednej strony, zobowiązań kapitanów statków rybackich i przedsiębiorców łańcucha obrotu, a z drugiej strony, określają różne obowiązki Państw Członkowskich oraz Komisji.
(21) Wspólnota powinna być w stanie stosować potrącenia możliwości połowowych, w przypadku gdy Państwo Członkowskie przekroczyło przyznane mu możliwości połowowe.
W przypadku stwierdzenia, że w wyniku przekroczenia przez Państwo Członkowskie przyznanych mu możliwości połowowych inne Państwo Członkowskie doznało szkody, potrącenia powinny zostać przyznane w całości lub częściowo temu Państwu Członkowskiemu.
(22) Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane do przyjmowania natychmiastowych środków w celu zapobieżenia dalszym poważnym naruszeniom, określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1447/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. ustanawiającym wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa [6].
(23) Komisja powinna być w stanie podejmować natychmiastowe środki zapobiegawcze, jeżeli istnieje dowód na to, że działalność połowowa mogłaby doprowadzić do poważnego zagrożenia ochrony żywych zasobów wodnych.
(24) Komisja powinna być zaopatrzona w odpowiednie uprawnienia w celu wypełniania swoich obowiązków kontrolowania i oceny wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie.
(25) Konieczne jest, aby wzmocnić współpracę i koordynację pomiędzy wszystkimi odpowiednimi władzami w celu osiągnięcia zgodności z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności poprzez wymianę krajowych inspektorów, poprzez obligowanie Państw Członkowskich do traktowania sprawozdań z inspekcji przygotowanych przez inspektorów wspólnotowych, inspektorów z innego Państwa Członkowskiego lub inspektorów Komisji na równi z ich własnymi sprawozdaniami z inspekcji w celu ustalenia faktów.
(26) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(27) W celu przyczynienia się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa, należy utworzyć regionalne komitety doradcze umożliwiające wspólnej polityce rybołówstwa korzystanie z wiedzy i doświadczenia rybaków i innych uczestników sektora oraz uwzględniające zróżnicowane warunki panujące na wodach wspólnotowych.
(28) W celu zapewnienia wspólnej polityce rybołówstwa najlepszego doradztwa naukowego, technicznego i ekonomicznego Komisja powinna być wspomagana przez odpowiedni komitet.
(29) Do osiągnięcia podstawowych celów zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych niezbędne jest stworzenie zasad ochrony i eksploatacji tychże zasobów.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(30) Z powodu liczby i wagi niezbędnych zmian rozporządzenie (EWG) nr 3760/92 powinno zostać uchylone.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 101/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiające wspólną politykę strukturalną dla sektora rybołówstwa [8] pozbawione istotnych przepisów powinno także zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ZASIĘG I CELE
Artykuł 1
Zasięg
1.
Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę, zarządzanie oraz eksploatację żywych zasobów wodnych, akwakultury oraz przetwarzanie i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, gdy działalność taka prowadzona jest na terytorium Państw Członkowskich lub na wodach wspólnotowych, lub przez wspólnotowe statki rybackie, albo też, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, przez obywateli Państw Członkowskich.
2.
Wspólna polityka rybołówstwa zapewnia spójne środki dotyczące:
a) ochrony, zarządzania i eksploatacji żywych zasobów wodnych;
b) ograniczenia wpływu rybołówstwa na środowisko;
c) warunków dostępu do wód i zasobów;
d) polityki strukturalnej i zarządzania zdolnością floty;
e) kontroli i egzekwowania;
f) akwakultury;
g) wspólnej organizacji rynków; oraz
h) stosunków międzynarodowych.
Artykuł 2
Cele
1.
Wspólna polityka rybołówstwa zapewnia taką eksploatację żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.
W tym celu Wspólnota stosuje podejście ostrożne poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych zasobów wodnych, zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji oraz zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie.
Celem jej jest stopniowe wdrażanie podejścia do zarządzania rybołówstwem na podstawie ekosystemu.
Wspólnota dąży również do przyczyniania się do skutecznej działalności połowowej w ramach sprawnego i konkurencyjnego przemysłu rybołówstwa i akwakultury, zapewniając uczciwe standardy życiowe dla tych, którzy zależni są od działalności połowowej i biorąc pod uwagę interesy konsumentów.
2.
Wspólna polityka rybołówstwa kieruje się następującymi zasadami:
a) jasno zdefiniowane obowiązki na poziomie wspólnotowym, krajowym i lokalnym;
b) proces podejmowania decyzji oparty na przesłankach naukowych i dostarczający wyniki w wymaganym okresie;
c) szeroki udział uczestników sektora na wszystkich etapach polityki, od koncepcji do wdrożenia;
d) zgodność z innymi politykami wspólnotowymi, w szczególności z polityką środowiskową, społeczną, regionalną, rozwoju, zdrowia oraz ochrony konsumenta.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "wody wspólnotowe" oznaczają wody w obszarze zwierzchnictwa lub jurysdykcji Państw Członkowskich, z wyjątkiem wód sąsiadujących z terytoriami wymienionymi w załączniku II do Traktatu;
b) "żywe zasoby wodne" oznaczają dostępne morskie gatunki wodne, włączając gatunki wypływające i spływające do morza w celu składania ikry podczas ich przebywania w wodzie morskiej;
c) "statek rybacki" oznacza jakikolwiek statek wyposażony w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych;
d) "wspólnotowy statek rybacki" oznacza statek rybacki pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
e) "zrównoważona eksploatacja" oznacza taką eksploatację zasobu, która nie stanowi zagrożenia dla jego przyszłej eksploatacji i która nie ma negatywnego wpływu na ekosystemy morskie;
f) "współczynnik umieralności ryb" oznacza połów zasobu w określonym czasie w stosunku do średniego zasobu dostępnego dla rybołówstwa w tym czasie;
g) "zasób" oznacza żywe zasoby wodne występujące w danym zarządzanym obszarze;
h) "nakład połowowy" oznacza rezultat zdolności oraz działalności statku rybackiego; w przypadku grupy statków jest to suma nakładu połowowego dla wszystkich statków w tej grupie;
i) "ostrożne podejście do zarządzania rybołówstwem" oznacza, że brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem dla odkładania lub niepodejmowania środków zarządzania dla ochrony docelowego gatunku, gatunków pokrewnych lub zależnych oraz gatunków niedocelowych i ich środowiska;
j) "krytyczne punkty odniesienia" oznaczają wartości parametrów populacji zasobu rybnego (takich jak biomasa czy współczynnik umieralności ryb), których należy unikać, ponieważ wiążą się one z nieznaną dynamiką populacji, zniszczeniem zasobu lub ujemnym rozmnażaniem;
k) "punkty odniesienia ochrony" oznaczają wartości parametrów populacji zasobu rybnego (takich jak biomasa czy współczynnik umieralności ryb), stosowane w zarządzaniu rybołówstwem, na przykład w odniesieniu do możliwego do przyjęcia poziomu ryzyka biologicznego lub docelowego poziomu uzysku;
l) "bezpieczne granice biologiczne" wyznaczają stan zasobu lub jego eksploatacji, gdzie zachodzi niskie ryzyko naruszenia określonych krytycznych punktów odniesienia;
m) "limit połowowy" oznacza ograniczenie ilościowe w wyładunku zasobu lub grupy zasobów w określonym czasie, o ile prawo wspólnotowe nie stanowi inaczej;
n) "zdolność połowowa" oznacza tonaż statku w GT i jego moc w kW, jak określono w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86 [9].
Dla określonych typów działalności połowowej zdolność może być określona przez Radę przy użyciu np. ilości i/lub rozmiaru narzędzi połowowych na statku;
o) "wycofanie z floty" oznacza usunięcie statku rybackiego z rejestru floty rybackiej Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że spełniony jest przepis art. 15 ust. 1;
p) "wprowadzenie do floty" oznacza rejestrację statku rybackiego w rejestrze floty rybackiej Państwa Członkowskiego;
q) "możliwość połowowa" oznacza określone ilościowo uprawnienie do połowu, wyrażone w złowionych ilościach i/lub nakładzie połowowym;
r) "wspólnotowa możliwość połowowa" oznacza możliwości połowowe dostępne dla Wspólnoty na wodach wspólnotowych oraz całkowite wspólnotowe możliwości połowowe poza wodami wspólnotowymi, pomniejszone o wspólnotowe możliwości połowowe przyznane państwom trzecim.
ROZDZIAŁ II
OCHRONA I ZRÓWNOWAŻENIE
Artykuł 4
Rodzaje środków
1.
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 2 ust. 1 Rada ustanawia wspólnotowe środki regulujące dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważone prowadzenie działalności połowowej.
2.
Środki określone w ust. 1 ustanawia się z uwzględnieniem dostępnych informacji naukowych, technicznych i ekonomicznych, w szczególności sprawozdań przygotowanych przez Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF), utworzony na mocy art. 33 ust. 1 oraz w świetle wszelkich informacji uzyskanych od regionalnych komitetów doradczych utworzonych na mocy art. 31.
Mogą one w szczególności obejmować środki stosowane dla każdego zasobu lub grupy zasobów w celu ograniczenia umieralności ryb i wpływu działalności połowowej na środowisko poprzez:
a) przyjmowanie planów odbudowy na mocy art. 5;
b) przyjmowanie planów zarządzania na mocy art. 6;
c) ustanawianie celów zrównoważonej eksploatacji zasobów;
d) ograniczanie połowów;
e) ustalanie liczby i rodzaju statków rybackich uprawnionych do połowów;
f) ograniczanie nakładu połowowego;
g) przyjmowanie środków technicznych, obejmujących:
i) środki dotyczące konstrukcji narzędzi połowowych, ilości i rodzaju narzędzi połowowych na pokładzie, metod stosowania oraz składu odłowów, które mogą zostać zatrzymane na pokładzie po złowieniu przy użyciu takich narzędzi;
ii) strefy i/lub okresy, w których działalność połowowa jest zabroniona lub ograniczona, łącznie z ochroną obszarów tarła i narybku;
iii) minimalne rozmiary okazów, które można zatrzymać na pokładzie i/lub wyładować w porcie;
iv) szczególne środki w celu zmniejszenia wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie i gatunki niedocelowe;
h) ustanawianie zachęt, w tym natury finansowej, promujących bardziej selektywne lub mniej intensywne połowy;
i) przeprowadzanie projektów pilotażowych dotyczących alternatywnych rodzajów technik zarządzania rybołówstwem.
Artykuł 5
Plany odbudowy
1.
Rada przyjmuje, jako priorytetowe, plany odbudowy łowisk eksploatujących zasoby, które są poza bezpiecznymi granicami biologicznymi.
2.
Celem planów odbudowy jest zapewnienie odbudowy zasobów do stanu w bezpiecznych granicach biologicznych.
Obejmują one punkty odniesienia ochrony, takie jak cele pozwalające na ocenę odbudowy zasobów do stanu w bezpiecznych granicach biologicznych.
Cele wyrażane są na podstawie:
a) rozmiaru populacji; i/lub
b) długofalowego uzysku; i/lub
c) współczynnika śmiertelności ryb; i/lub
d) stabilności połowów.
Plany odbudowy mogą zawierać cele odnoszące się do innych żywych zasobów wodnych i utrzymywania lub poprawy statusu ochrony ekosystemów morskich.
W przypadku gdy ustalony jest więcej niż jeden cel, plany odbudowy ustalają hierarchię ważności tych celów.
3.
Plany odbudowy są opracowywane na podstawie ostrożnego podejścia do zarządzania rybołówstwem i uwzględniają krytyczne punkty odniesienia zalecane przez właściwe instytucje naukowe.
Zapewniają one zrównoważoną eksploatację zasobów oraz utrzymanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie na zrównoważonym poziomie.
Mogą one obejmować łowiska pojedynczych zasobów lub łowiska eksploatujące kombinację zasobów i uwzględniają w należyty sposób interakcje pomiędzy zasobami i łowiskami.
Plany odbudowy są wieloletnie i wskazują oczekiwane ramy czasowe dla osiągnięcia ustanowionych celów.
4.
Plany odbudowy mogą zawierać wszelkie środki określone w art. 4 ust. 2 lit. c)—h) oraz zasady eksploatacji składające się z wcześniej określonych parametrów biologicznych rządzących limitami połowowymi.
Plany odbudowy zawierają ograniczenia nakładu połowowego, chyba że nie jest to konieczne do osiągnięcia celu planu.
Środki mające być zawarte w planach odbudowy są proporcjonalne do celów i oczekiwanych ram czasowych oraz są określane przez Radę z uwzględnieniem:
a) statusu ochrony zasobu lub zasobów;
b) cech biologicznych zasobu lub zasobów;
c) cech łowisk, w których zostały odłowione zasoby;
d) wpływu ekonomicznego środków na odnośne łowiska.
5.
Komisja składa sprawozdanie na temat skuteczności planów odbudowy w osiąganiu założonych celów.
Artykuł 6
Plany zarządzania
1.
Rada przyjmuje plany zarządzania tak dalece, jak jest to niezbędne dla utrzymania zasobów w bezpiecznych granicach biologicznych dla łowisk eksploatujących zasoby znajdujące się na lub w bezpiecznych granicach biologicznych.
2.
Plany zarządzania obejmują punkty odniesienia ochrony, takie jak cele pozwalające na ocenę utrzymania zasobów w takich granicach.
Artykuł 5 ust. 2 lit. a)—d) stosuje się.
Plany zarządzania mogą obejmować cele odnoszące się do innych żywych zasobów wodnych oraz utrzymywania lub poprawy statusu ochrony ekosystemów morskich.
W przypadku gdy ustalony jest więcej niż jeden cel, plany zarządzania ustalają hierarchię ważności tych celów.
3.
Plany zarządzania opracowywane są na podstawie ostrożnego podejścia do zarządzania rybołówstwem i uwzględniają krytyczne punkty odniesienia zalecane przez odpowiednie instytucje naukowe.
Zapewniają one zrównoważoną eksploatację zasobów oraz utrzymanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie na zrównoważonym poziomie.
Mogą one obejmować łowiska pojedynczych zasobów lub łowiska eksploatujące kombinację zasobów i uwzględniają w należyty sposób interakcje pomiędzy zasobami i łowiskami.
Plany zarządzania są wieloletnie i wskazują oczekiwane ramy czasowe dla osiągnięcia ustanowionych celów.
4.
Plany zarządzania mogą zawierać wszelkie środki określone w art. 4 ust. 2 lit. d)-i) oraz zasady eksploatacji składające się z wcześniej określonych parametrów biologicznych rządzących limitami połowowymi.
Środki mające być zawarte w planie zarządzania muszą być proporcjonalne do celów i oczekiwanych ram czasowych i są określane przez Radę, z uwzględnieniem:
a) statusu ochrony zasobu lub zasobów;
b) cech biologicznych zasobu lub zasobów;
c) cech łowisk, w których zostały odłowione zasoby;
d) wpływu ekonomicznego środków na odnośne łowiska.
5.
Komisja składa sprawozdanie na temat skuteczności planów zarządzania w osiąganiu założonych celów.
Artykuł 7
Środki nadzwyczajne Komisji
1.
Jeżeli istnieje dowód poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej i wymagającego natychmiastowego działania, Komisja, na uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może zadecydować o zastosowaniu środków nadzwyczajnych, trwających nie dłużej niż sześć miesięcy.
Komisja może podjąć nową decyzję o przedłużeniu stosowania środków nadzwyczajnych na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
2.
Państwo Członkowskie przekazuje wniosek jednocześnie Komisji, pozostałym Państwom Członkowskim i zainteresowanym regionalnym komitetom doradczym.
Mogą one przedłożyć swoje uwagi na piśmie Komisji w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania żądania.
Komisja podejmuje decyzję w terminie 15 dni roboczych od otrzymania żądania określonego w ust. 1.
3.
Środki nadzwyczajne mają skutek natychmiastowy.
Powiadamia się o nich zainteresowane Państwa Członkowskie i publikuje się je w Dzienniku Urzędowym.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie mogą odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie miesiąca od daty otrzymania odwołania.
Artykuł 8
Środki nadzwyczajne Państwa Członkowskiego
1.
Jeżeli istnieje dowód poważnego i nieprzewidzianego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej na wodach będących pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy nadmierne opóźnienie mogłoby spowodować trudną do naprawienia szkodę, to Państwo Członkowskie może podjąć środki nadzwyczajne na okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
2.
Przed przyjęciem środków nadzwyczajnych Państwo Członkowskie, które zamierza je podjąć, powiadamia o tym zamiarze Komisję, pozostałe Państwa Członkowskie oraz zainteresowane regionalne komitety doradcze poprzez wysłanie projektu tych środków oraz memorandum wyjaśniającego.
3.
Państwa Członkowskie oraz zainteresowane regionalne komitety doradcze mogą przedstawić swoje uwagi na piśmie Komisji w terminie pięciu dni roboczych od daty powiadomienia.
Komisja potwierdza, odwołuje lub zmienia środki w terminie 15 dni roboczych od daty powiadomienia.
4.
O decyzji Komisji powiadamia się zainteresowane Państwa Członkowskie.
Decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie mogą odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od daty powiadomienia o decyzji.
6.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie miesiąca od daty otrzymania odwołania.
Artykuł 9
Środki Państw Członkowskich w strefie 12 mil morskich
1.
Państwo Członkowskie może podjąć niedyskryminacyjne środki dla ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa oraz w celu zminimalizowania wpływu rybołówstwa na ochronę morskich ekosystemów w strefie 12 mil morskich od linii podstawowej, pod warunkiem że Wspólnota nie przyjęła dla tej strefy szczególnych środków skierowanych na ochronę i zarządzanie.
Środki przyjęte przez Państwo Członkowskie są zgodne z celami ustanowionymi w art. 2 i nie bardziej surowe niż istniejące prawodawstwo wspólnotowe.
Jeżeli środki mające być przyjęte przez Państwo Członkowskie mogą mieć wpływ na statki innego Państwa Członkowskiego, środki takie przyjmuje się jedynie w przypadku gdy Komisji, Państwu Członkowskiemu oraz zainteresowanym regionalnym komitetom doradczym został przedstawiony projekt środków wraz z memorandum wyjaśniającym.
2.
Środki mające zastosowanie do statków rybackich z innych Państw Członkowskich podlegają procedurom ustanowionym w art. 8 ust. 3–6.
Artykuł 10
Środki Państwa Członkowskiego stosowane jedynie do statków rybackich pływających pod banderą tego Państwa
Państwa Członkowskie mogą podejmować środki ochrony i zarządzania zasobami w wodach znajdujących się pod ich zwierzchnictwem lub jurysdykcją, pod warunkiem że:
a) mają one zastosowanie jedynie do statków rybackich pływających pod banderą zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zarejestrowanych we Wspólnocie lub, w przypadku działalności połowowej nieprowadzonej przez statek rybacki, do osób posiadających miejsce zamieszkania lub siedzibę w zainteresowanym Państwie Członkowskim; i
b) są zgodne z zasadami ustanowionymi w art. 2 ust. 1 i nie bardziej surowe niż istniejące prawodawstwo wspólnotowe.
ROZDZIAŁ III
DOSTOSOWANIE ZDOLNOŚCI POŁOWOWEJ
Artykuł 11
Dostosowanie zdolności połowowej
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają środki dostosowujące zdolność połowową swojej floty w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy taką zdolnością połowową a ich możliwościami połowowymi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że poziomy odniesienia wyrażone w GT i kW dla zdolności połowowej określonej w art. 12 i ust. 4 niniejszego artykułu nie są przekraczane.
3.
Nie zezwala się na wycofanie z floty przy wsparciu ze środków publicznych, chyba że nastąpi ono po wycofaniu licencji połowowej określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3690/93 [10] i, o ile przewidziane, zezwolenia połowowego określonego w odpowiednich przepisach.
Zdolność odpowiadająca licencji i, w miarę potrzeby, zezwoleniom połowowym nie może zostać zastąpiona.
4.
W przypadku udzielenia pomocy publicznej na wycofanie zdolności połowowej poniżej zmniejszenia zdolności koniecznego do spełnienia poziomów odniesienia na mocy art. 12 ust. 1 kwotę wycofanej zdolności automatycznie odejmuje się od poziomów odniesienia.
W ten sposób osiągnięte poziomy odniesienia są nowymi poziomami odniesienia.
5.
W przypadku statków mających pięć lub więcej lat zezwala się na modernizację pokładu w celu ulepszenia bezpieczeństwa na statku, warunków pracy, higieny oraz jakości produktu, która może podwyższyć tonaż statku, pod warunkiem że modernizacja taka nie zwiększy wydajności połowowej statku.
Poziomy odniesienia w rozumieniu niniejszego artykułu oraz art. 12 dostosowuje się odpowiednio.
Nie istnieje potrzeba uwzględniania stosownej zdolności przy tworzeniu bilansu wycofań i wprowadzeń przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 13.
Szczegółowe zasady i warunki dla takich środków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 12
Poziomy odniesienia dla flot rybackich
1.
Dla każdego Państwa Członkowskiego Komisja ustanawia poziomy odniesienia wyrażone w GT i w kW dla łącznej zdolności połowowej wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Poziomy odniesienia stanowią sumę celów Wieloletniego Programu Orientacji 1997–2002 dla każdego segmentu, ustalone na dzień 31 grudnia 2002 r. zgodnie z decyzją Rady 97/413/WE [11].
2.
Przepisy wykonawcze do stosowania niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 13
System wprowadzania/wycofywania oraz ogólne zmniejszenie zdolności
1.
Państwa Członkowskie zarządzają wprowadzaniem statków do floty i ich wycofywaniem w ten sposób, że od dnia 1 stycznia 2003 r.:
a) wprowadzenie nowej zdolności do floty bez pomocy publicznej wyrównywane jest przez uprzednie wycofanie bez pomocy publicznej statku o przynajmniej takiej samej zdolności;
b) wprowadzenie nowego statku z pomocą publiczną przyznaną po 1 stycznia 2003 r. jest równoważone uprzednim wycofaniem bez pomocy publicznej:
i) przynajmniej takiej samej zdolności, w przypadku wprowadzania nowego statku o tonażu równym lub mniejszym niż 100 GT; lub
ii) co najmniej 1,35-krotności takiej zdolności, w przypadku wprowadzania nowych statków o tonażu powyżej 100 GT.
2.
Od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. każde Państwo Członkowskie, które zdecyduje się wprowadzić nowe zobowiązania do pomocy publicznej dla odnowienia floty po dniu 31 grudnia 2002 r., doprowadza do zmniejszenia łącznej zdolności połowowej swej floty o 3 % za cały okres, w porównaniu do poziomów odniesienia określonych w art. 12.
3.
Przepisy wykonawcze do stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 14
Wymiana informacji
1.
Każdego roku Komisja przedstawia streszczenie wyników wysiłków Państw Członkowskich zmierzających do osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zdolnością połowową a możliwościami połowowymi.
Streszczenie takie oparte jest na rocznych sprawozdaniach od każdego Państwa Członkowskiego, które mają być przesyłane Komisji nie później niż do dnia 30 kwietnia następnego roku.
Streszczenie Komisji z załączonymi sprawozdaniami Państw Członkowskich przesyła się przed końcem roku do Parlamentu Europejskiego i Rady wraz z opiniami STECF oraz Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowionego na mocy art. 30 ust. 1.
2.
Przepisy wykonawcze dotyczące tych wymian mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 15
Rejestry flot rybackich
1.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi rejestr wspólnotowych statków rybackich pływających pod jego banderą. Rejestr taki zawiera minimum informacji o cechach i działalności statku niezbędne do zarządzania środkami ustanowionymi na poziomie wspólnotowym.
2.
Każde Państwo Członkowskie udostępnia Komisji informacje określone w ust. 1.
3.
Komisja tworzy rejestr wspólnotowej floty rybackiej, który zawiera informacje otrzymane zgodnie z ust. 2 i udostępnia go Państwom Członkowskim.
Będzie on zgodny z przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do ochrony danych osobowych.
4.
Informacje określone w ust. 1 oraz procedury ich przekazywania określone w ust. 2 i 3 mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 16
Warunkowość wspólnotowej pomocy finansowej i zmniejszenie nakładu połowowego
1. Pomoc finansowa na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r., ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [12], z wyjątkiem funduszy na złomowanie statków rybackich, może być udzielona, jedynie gdy Państwo Członkowskie zastosowało się do art. 11, 13 i 15 niniejszego rozporządzenia oraz dostarczyło informacje wymagane przez rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/99 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 366/2001 [13].
W tym kontekście po umożliwieniu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przedstawienia swojego stanowiska oraz proporcjonalnie do stopnia niestosowania się do przepisów Komisja zawiesza pomoc finansową na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji Komisja uzna, że zdolność floty Państwa Członkowskiego przekracza zdolność, której jest ono zobowiązane przestrzegać na mocy art. 11, 13 i 15, informuje o tym zainteresowane Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie natychmiast zmniejsza swój nakład połowowy do poziomu zgodnego z art. 11, 13 i 15, bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z tych artykułów.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia swój plan zmniejszenia Komisji do weryfikacji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2, niezależnie od tego, czy zmniejszenie to jest równoważne do przekroczonej zdolności.
ROZDZIAŁ IV
ZASADY DOSTĘPU DO WÓD I ZASOBÓW
Artykuł 17
Zasady ogólne
1.
Wspólnotowe statki rybackie mają jednakowy dostęp do wód i zasobów na wszystkich wodach wspólnotowych, z wyjątkiem tych określonych w ust. 2, z zastrzeżeniem środków przyjętych na mocy rozdziału II.
2.
W pasach wodnych do 12 mil morskich od linii podstawowej, znajdujących się pod ich zwierzchnictwem lub jurysdykcją, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. Państwa Członkowskie uprawnione są do ograniczenia rybołówstwa do statków rybackich, które tradycyjnie łowią na tychże wodach z przyległych portów, bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą innych Państw Członkowskich w ramach istniejących stosunków sąsiedzkich pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz uzgodnień zawartych w załączniku I, ustalającym dla każdego Państwa Członkowskiego strefy geograficzne w ramach pasów nadbrzeżnych innych Państw Członkowskich, gdzie prowadzi się działalność połowową oraz odnośne gatunki.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie uzgodnień określonych w niniejszym ustępie.
Przed dniem 31 grudnia 2012 r. Rada podejmie decyzję w sprawie przepisów dotyczących wyżej wspomnianych uzgodnień.
Artykuł 18
Kwadrat szetlandzki
1.
Dla gatunków o specjalnym znaczeniu w regionie określonym w załączniku II, które są biologicznie wrażliwe z powodu ich cech eksploatacyjnych, działalność połowowa wspólnotowych statków rybackich o długości pomiędzy liniami pionowymi nie mniejszej niż 26 metrów dotycząca gatunków głębinowych, z wyjątkiem okowieli i błękitka, podlega systemowi uprzednich zezwoleń zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w załączniku II.
2.
Szczegółowe zasady stosowania oraz procedury wykonywania ust. 1 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 19
Przegląd zasad dostępu
1.
Do dnia 31 grudnia 2003 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zasad dostępu do wód i zasobów ustanowionych przez prawodawstwo wspólnotowe, z wyjątkiem tych określonych w art. 17 ust. 2, oceniające uzasadnienie tychże zasad z punktu widzenia celów ochrony i zrównoważonej eksploatacji.
2.
Na podstawie sprawozdania określonego w ust. 1 i uwzględniając zasadę ustanowioną w art. 17 ust. 1, do dnia 31 grudnia 2004 r.
Rada podejmie decyzję w sprawie wszelkich niezbędnych dostosowań tych zasad.
Artykuł 20
Rozdział możliwości połowowych
1.
Na wniosek Komisji Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w sprawie limitów połowowych i/lub nakładu połowowego oraz w sprawie rozdziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie, jak również w sprawie warunków związanych z takimi limitami.
Możliwości połowowe rozdziela się pomiędzy Państwa Członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu Państwu Członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu lub łowiska.
2.
Gdy Wspólnota ustanowi nowe możliwości połowowe, Rada podejmie decyzję w sprawie rozdziału tych możliwości, z uwzględnieniem interesów każdego Państwa Członkowskiego.
3.
Każe Państwo Członkowskie decyduje o metodzie rozdziału możliwości połowowych dla statków rybackich pływających pod jego banderą w stosunku do możliwości przydzielonych temu Państwu Członkowskiemu zgodnie z prawem wspólnotowym i informuje o tym Komisję.
4.
Rada ustanawia możliwości połowowe dostępne dla państw trzecich na wodach wspólnotowych i rozdziela te możliwości pomiędzy wszystkie państwa trzecie.
5.
Państwa Członkowskie mogą, po powiadomieniu Komisji, wymieniać się częścią lub całością możliwości połowowych im przypisanych.
ROZDZIAŁ V
WSPÓLNOTOWY SYSTEM KONTROLI I EGZEKWOWANIA
Artykuł 21
Cele
W ramach wspólnotowego systemu kontroli i egzekwowania dostęp do wód i zasobów oraz prowadzenie działalności połowowej, jak określono w art. 1, są kontrolowane i egzekwowana jest zgodność z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 22
Warunki dostępu do wód i zasobów oraz obrotu produktami rybołówstwa
1.
Działalność w ramach wspólnej polityki rybołówstwa jest zabroniona, o ile nie zostaną spełnione poniższe warunki:
a) statek rybacki przechowuje na pokładzie swoją licencję oraz, gdzie przewidziane, swoje zezwolenie połowowe;
b) statek rybacki ma na pokładzie działający system pozwalający na jego wykrywanie i identyfikację przez zdalne systemy monitorowania.
Wymóg ten dotyczy statków powyżej 18 metrów długości całkowitej od dnia 1 stycznia 2004 r. oraz statków powyżej 15 metrów długości całkowitej od dnia 1 stycznia 2005 r.;
c) kapitan bez zbędnej zwłoki rejestruje i przekazuje informacje dotyczące działalności połowowej, w tym wyładunków i przeładunków.
Kopie rejestru są udostępniane władzom.
W 2004 r. Rada podejmie decyzję w sprawie obowiązku przesyłania takich rejestrów drogą elektroniczną.
W celu oceny wykorzystywanej technologii Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją przeprowadzą projekty pilotażowe przed dniem 1 czerwca 2004 r.;
d) kapitan przyjmuje na pokładzie inspektorów i współpracuje z nimi; w przypadku zastosowania systemu obserwacji kapitan przyjmuje na pokładzie obserwatorów i współpracuje z nimi;
e) kapitan szanuje warunki i ograniczenia odnoszące się do wyładunków, przeładunków, wspólnych operacji połowowych, narzędzi połowowych, sieci oraz oznaczania i identyfikacji statków.
2.
Obrót produktami rybołówstwa podlega następującym wymogom:
a) produkty rybołówstwa są sprzedawane ze statku rybackiego tylko zarejestrowanym kupującym lub na zarejestrowanych aukcjach;
b) kupujący produkty rybołówstwa ze statku rybackiego z pierwszej ręki jest zarejestrowany u władz;
c) kupujący produkty rybołówstwa z pierwszej ręki przedkłada faktury lub karty sprzedaży władzom, chyba że sprzedaż ma miejsce na zarejestrowanej aukcji, która sama ma obowiązek przedkładania władzom faktur lub kart sprzedaży;
d) wszystkie produkty rybołówstwa wyładowane lub przywożone do Wspólnoty bez przedłożenia władzom faktur lub kart sprzedaży i przewożone do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub miejsce przywozu, posiadają dokument sporządzony przez przewoźnika do momentu pierwszej sprzedaży;
e) osoby odpowiedzialne za pomieszczenia lub pojazdy transportowe przyjmują inspektorów i współpracują z nimi;
f) jeżeli została ustalona minimalna wielkość dla danego gatunku, przedsiębiorcy odpowiedzialni za sprzedaż, magazynowanie i transport muszą być w stanie udowodnić pochodzenie geograficzne produktów.
Kupujący otrzymujący produkty, które nie są następnie wprowadzane do obrotu, ale używane jedynie do konsumpcji prywatnej, nie musi stosować się do wymogów niniejszego ustępu.
3.
W celu wykonania ust. 1 i 2 można przyjąć szczegółowe przepisy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Przepisy te mogą obejmować w szczególności obowiązki Państw Członkowskich, kapitanów oraz innych osób fizycznych i prawnych zajmujących się działalnością w ramach art. 1, dotyczące dokumentacji, rejestrowania, sprawozdań oraz informacji.
Przepisy mogą również przewidywać wyjątki od obowiązków z ust. 1 i 2, w przypadku gdy są one uzasadnione niewielkim wpływem na żywe zasoby wodne lub nieproporcjonalnym obciążeniem wywoływanym przez takie obowiązki w porównaniu do gospodarczego znaczenia danej działalności.
Artykuł 23
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
O ile prawo wspólnotowe nie stanowi inaczej, Państwa Członkowskie zapewniają skuteczną kontrolę, inspekcję i egzekwowanie zasad wspólnej polityki rybołówstwa.
2.
Państwa Członkowskie kontrolują działalność prowadzoną w ramach wspólnej polityki rybołówstwa na swoim terytorium oraz na wodach podlegających ich zwierzchnictwu lub jurysdykcji.
Kontrolują również dostęp do wód i zasobów oraz działalność połowową prowadzoną poza wodami wspólnotowymi przez wspólnotowe statki rybackie pływające pod ich banderą oraz, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, przez swoich obywateli.
Są odpowiedzialne za umieszczanie obserwatorów na pokładach statków rybackich oraz za podejmowanie odpowiednich decyzji, włącznie z zakazem działalności połowowej.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują środki, rozdzielają zasoby finansowe i ludzkie oraz tworzą struktury administracyjne i techniczne, niezbędne do zapewnienia odpowiedniej kontroli, inspekcji oraz egzekwowania, włącznie z satelitarnymi systemami monitorowania.
W 2004 r. Rada podejmie decyzję w sprawie obowiązkowych systemów teledetekcji.
W celu oceny zastosowanej technologii Państwa Członkowskie, we współpracy z Komisją, przeprowadzą projekty pilotażowe przed dniem 1 czerwca 2004 r.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ uprawniony do zbierania i weryfikacji informacji dotyczących działalności połowowej oraz do składania sprawozdań i współpracy z Komisją.
4.
Gdy Komisja ustali, że Państwo Członkowskie przekroczyło możliwości połowowe, które zostały mu przyznane, Komisja dokona odliczeń od przyszłych możliwości połowowych dla tego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli bezpośrednio z powodu przekroczenia przez Państwo Członkowskie przyznanych mu możliwości połowowych, inne Państwo Członkowskie nie mogło wykorzystać w pełni swoich możliwości połowowych, mogą mu zostać przyznane, w całości lub częściowo, możliwości połowowe równe tym odliczonym na mocy akapitu pierwszego.
Decyzja o takim przyznaniu uwzględnia interes ochrony zasobów oraz interes potrącenia względem obu zainteresowanych Państw Członkowskich.
Komisja podejmuje decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
5.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2, łącznie z wyznaczeniem przez Państwo Członkowskie organu określonego w ust. 3 niniejszego artykułu oraz przepisami dotyczącymi rozmieszczenia obserwatorów, ich obowiązków, zadań oraz kosztów.
Artykuł 24
Inspekcja i egzekwowanie
Państwa Członkowskie podejmują środki inspekcji i egzekwowania niezbędne dla zapewnienia zgodności z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa na swoim terytorium lub na wodach znajdujących się pod ich zwierzchnictwem lub jurysdykcją.
Podejmują także środki egzekwowania w stosunku do działalności połowowej poza wodami wspólnotowymi statków pływających pod swoimi banderami i swoich obywateli.
Środki takie obejmują:
a) wyrywkowe kontrole i inspekcje statków rybackich, pomieszczeń przedsiębiorstw i innych instytucji, których działalność wiąże się ze wspólną polityką rybołówstwa;
b) kontrole na pokładzie statków rybackich;
c) dochodzenia, prawne ściganie naruszeń oraz sankcje zgodnie z art. 25;
d) środki zapobiegawcze zgodnie z art. 25 ust. 5;
e) środki zapobiegające angażowaniu się obywateli danego państwa w działalność połowową nieprzestrzegającą obowiązujących środków ochrony i zarządzania, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery.
Podjęte środki są odpowiednio dokumentowane.
Są one skuteczne, perswadujące oraz proporcjonalne.
Przepisy wykonawcze, łącznie z wzorcami, do niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 3.
Artykuł 25
Postępowanie w przypadku naruszeń
1.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie odpowiednich środków, łącznie z postępowaniem administracyjnym lub karnym zgodnie z ich prawem krajowym, przeciwko osobom fizycznym lub prawnym odpowiedzialnym za naruszenie zasad wspólnej polityki rybołówstwa.
2.
Postępowanie rozpoczęte zgodnie z ust. 1 jest w stanie, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, skutecznie pozbawić osoby odpowiedzialne wszelkich korzyści finansowych płynących z takiego naruszenia i zastosować środki proporcjonalne do wagi takiego naruszenia, skutecznie odstraszając od dokonywania podobnego rodzaju naruszeń.
3.
Sankcje wynikające z postępowania określonego w ust. 2 mogą obejmować, w zależności od wagi naruszenia, w szczególności:
a) grzywny;
b) zatrzymanie zabronionych narzędzi połowowych oraz połowu;
c) zarekwirowanie statku;
d) czasowe unieruchomienie statku;
e) zawieszenie licencji;
f) odebranie licencji.
4.
Niezależnie od obowiązków określonych w ust. 1, 2 i 3, na podstawie wykazu zamieszczonego w ust. 3, Rada tworzy katalog środków stosowanych przez Państwa Członkowskie w przypadku poważnych naruszeń, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 1447/1999.
Katalog pozostaje bez uszczerbku dla wyboru wdrażania tych środków przez Państwa Członkowskie na drodze postępowania administracyjnego lub karnego zgodnie z ich prawem krajowym, jak określono w ust. 1.
5.
Państwa Członkowskie podejmują środki natychmiastowe w celu powstrzymania statków, osób fizycznych lub prawnych przyłapanych na gorącym uczynku dokonywania poważnego naruszenia określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1447/1999 od dalszego jego dokonywania.
Artykuł 26
Obowiązki Komisji
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji w ramach Traktatu Komisja ocenia i kontroluje stosowanie zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie oraz ułatwia współpracę i koordynację pomiędzy nimi.
2.
Jeżeli istnieje dowód, że zasady ochrony, kontroli, inspekcji czy też egzekwowania w ramach wspólnej polityki rybołówstwa nie są przestrzegane i że może to prowadzić do poważnego zagrożenia żywych zasobów wodnych lub skuteczności funkcjonowania wspólnotowego systemu kontroli i egzekwowania, i wymaga to podjęcia pilnych działań, Komisja informuje na piśmie zainteresowane Państwo Członkowskie o swoich wnioskach i ustanawia nieprzekraczalny termin nie krótszy niż 15 dni roboczych na wykazanie zgodności i przedstawienie swoich uwag.
Komisja uwzględnia uwagi Państwa Członkowskiego przy podejmowaniu jakichkolwiek działań na mocy ust. 3.
3.
Jeżeli istnieje dowód, że działalność połowowa prowadzona w danym obszarze geograficznym może doprowadzić do poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych, Komisja może podjąć środki zapobiegawcze.
Środki te są proporcjonalne do stopnia zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych.
Nie mogą one przekroczyć trzech tygodni.
Mogą być przedłużone najwyżej do sześciu miesięcy, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony żywych zasobów wodnych, zgodnie z decyzją podjętą na podstawie procedury ustanowionej w art. 30 ust. 2.
Środki są natychmiast uchylane, gdy Komisja stwierdzi, że zagrożenie ustało.
4.
W przypadku gdy została wyczerpana kwota, przydział lub dostępny udział Państwa Członkowskiego, Komisja może, na podstawie dostępnych informacji, natychmiast zatrzymać działalność połowową.
5.
Nie naruszając art. 23 ust. 2, Komisja kontroluje wszelką działalność na wodach wspólnotowych prowadzoną przez statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego, jeżeli jest to przewidziane prawem wspólnotowym.
W tym celu Komisja oraz odpowiednie Państwa Członkowskie współpracują i koordynują swoje działania.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 27
Ocena i kontrola prowadzona przez Komisję
1.
Do celów oceny i kontroli stosowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie Komisja może, z własnej inicjatywy i przy użyciu własnych środków, zainicjować i przeprowadzić audyty, dochodzenia, weryfikacje oraz inspekcje dotyczące stosowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie.
Komisja może weryfikować w szczególności:
a) wykonywanie i stosowanie tych zasad przez Państwa Członkowskie i ich właściwe organy;
b) zgodność krajowych praktyk administracyjnych oraz działalności inspekcyjnej i nadzoru z tymi zasadami;
c) istnienie wymaganych dokumentów oraz ich zgodność z odpowiednimi zasadami;
d) okoliczności, w których kontrola i egzekwowanie przeprowadzane są przez Państwa Członkowskie.
Do powyższych celów Komisja może przeprowadzać inspekcje statków rybackich, jak również pomieszczeń przedsiębiorstw i innych instytucji o działalności związanej ze wspólną polityką rybołówstwa oraz ma dostęp do wszelkich informacji i dokumentów potrzebnych do wypełniania jej zobowiązań.
Inspekcje przeprowadzane przez Komisję z własnej inicjatywy i bez pomocy inspektorów zainteresowanego Państwa Członkowskiego odbywają się tylko na statkach rybackich oraz miejscach pierwszego wyładunku lub pierwszej sprzedaży, i są ograniczone tylko do obszarów lub zasobów podlegających specyficznemu programowi monitorowania ustanowionemu w art. 34c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Inspektorzy Komisji przedstawiają pisemne upoważnienie potwierdzające ich tożsamość i uprawnienia.
Inspektorzy Komisji nie mogą przekraczać uprawnień inspektorów państwowych i nie mają uprawnień policyjnych ani egzekwowania prawa.
W szczególności inspektorzy Komisji nie mogą przeprowadzać inspekcji bez udziału inspektorów zainteresowanego Państwa Członkowskiego, jeżeli zainteresowana strona nie wyrazi na to zgody.
Państwa Członkowskie udzielają Komisji wszelkiej pomocy niezbędnej do wypełniania tych zadań.
2.
Sprawozdania z inspekcji są udostępniane zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Komisja umożliwia zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przedstawienie uwag do sporządzonego sprawozdania, zapewniając zgodność z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi ochrony danych osobowych.
Po przeprowadzeniu inspekcji z własnej inicjatywy i bez udziału inspektorów krajowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja powiadamia o tym to Państwo Członkowskie w terminie jednego dnia od zakończenia inspekcji i w terminie jednego miesiąca udostępnia sprawozdanie o wynikach.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do podejmowania działań przeciwko osobom na podstawie ustaleń zamieszczonych w wyżej wspomnianym sprawozdaniu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
4.
Co trzy lata Komisja przygotowuje sprawozdanie oceniające do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie działań na mocy ust. 1 oraz stosowania przez Państwa Członkowskie zasad wspólnej polityki rybołówstwa.
Każdego roku Państwa Członkowskie są informowane o liczbie inspekcji na mocy ust. 1 przeprowadzanych przez Komisję w każdym z Państw Członkowskich, z podziałem według rodzaju inspekcji.
Artykuł 28
Współpraca i koordynacja
1.
Państwa Członkowskie współpracują ze sobą oraz z państwami trzecimi, aby zapewnić zgodność z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa.
W tym celu Państwa Członkowskie udzielają innym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim pomocy niezbędnej dla zapewnienia zgodności z tymi zasadami.
2.
W przypadku kontroli i inspekcji transgranicznej działalności połowowej Państwa Członkowskie zapewniają, że ich działania w ramach niniejszego rozdziału są skoordynowane.
W tym celu Państwa Członkowskie dokonują wymiany inspektorów.
3.
Bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego Państwa Członkowskie są uprawnione do kontroli statków rybackich pływających pod ich banderą na wszystkich wodach wspólnotowych poza wodami znajdującymi się pod zwierzchnictwem innego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie są również uprawnione do przeprowadzania inspekcji na statkach rybackich zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa w odniesieniu do działalności na wszystkich wodach wspólnotowych poza wodami będącymi pod ich zwierzchnictwem, tylko jeżeli:
a) zostały upoważnione przez zainteresowane nadbrzeżne Państwo Członkowskie; lub
b) przyjęto specyficzny program monitorowania zgodnie z art. 34c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Państwa Członkowskie są upoważnione do inspekcji wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego na wodach międzynarodowych.
W przypadkach innych niż wymienione w niniejszym ustępie Państwa Członkowskie mogą upoważnić się wzajemnie do przeprowadzania inspekcji zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa.
4.
Na podstawie przedstawionych Komisji nominacji Państw Członkowskich, Komisja ustanawia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2, listę inspektorów Komisji, statków i samolotów inspekcyjnych oraz innych środków inspekcji uprawnionych do przeprowadzania inspekcji na mocy niniejszego rozdziału na wodach wspólnotowych oraz na wspólnotowych statkach rybackich.
5.
Sprawozdania z inspekcji i nadzoru przygotowane przez inspektorów Komisji oraz inspektorów innego Państwa Członkowskiego stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym prowadzonym przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie.
Do celów ustaleń faktycznych są one traktowane na równi ze sprawozdaniami z inspekcji i nadzoru sporządzanymi w Państwie Członkowskim.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Ustępy 3 i 4 niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie po ustanowieniu przepisów wykonawczych.
ROZDZIAŁ VI
PODEJMOWANIE DECYZJI ORAZ KONSULTACJA
Artykuł 29
Procedura podejmowania decyzji
O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej, Rada działa zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu.
Artykuł 30
Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na 20 dni roboczych.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 60 dni roboczych
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 31
Regionalne komitety doradcze
1.
Regionalne komitety doradcze tworzy się w celu przyczyniania się do osiągania celów art. 2 ust. 1, w szczególności jako ciała doradcze dla Komisji w sprawach zarządzania rybołówstwem w odniesieniu do określonych obszarów morskich lub stref połowów.
2.
Regionalne komitety doradcze składają się głównie z rybaków oraz innych przedstawicieli interesów, na które wpływ ma wspólna polityka rybołówstwa, takich, jak przedstawiciele sektorów rybołówstwa i akwakultury, interesów konsumentów i ochrony środowiska oraz ekspertów naukowych ze wszystkich Państw Członkowskich, zaangażowanych w sprawy rybołówstwa w odnośnym obszarze morskim lub strefie połowów.
3.
Przedstawiciele władz krajowych i regionalnych zaangażowanych w sprawy rybołówstwa w odnośnym obszarze morskim lub strefie połowowej mają prawo brać udział w posiedzeniach regionalnych komitetów doradczych w charakterze członków lub obserwatorów.
Komisja może uczestniczyć w ich spotkaniach.
4.
Komisja może konsultować się z regionalnymi komitetami doradczymi w związku z propozycjami środków, takich jak wieloletnie plany odbudowy lub zarządzania, które mają być przyjęte na podstawie art. 37 Traktatu i które Komisja ma zamiar przedstawić oraz które odnoszą się do rybołówstwa na danym obszarze.
Komitety mogą także udzielać konsultacji Komisji oraz Państwom Członkowskim w związku z innymi środkami.
Konsultacje takie pozostają bez uszczerbku dla konsultacji udzielanych przez STECF oraz Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
5.
Regionalne komitety doradcze mogą:
a) przedstawiać Komisji lub zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu zalecenia i sugestie, z własnej inicjatywy albo na wniosek Komisji lub tego Państwa Członkowskiego, w sprawach odnoszących się do zarządzania rybołówstwem;
b) informować Komisję lub zainteresowane Państwo Członkowskie o problemach związanych z wykonywaniem zasad wspólnotowych oraz przedstawiać im zalecenia i sugestie dotyczące takich problemów;
c) prowadzić inną działalność niezbędną do wypełniania ich funkcji.
Regionalne komitety doradcze informują o swojej działalności Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
Artykuł 32
Procedura tworzenia regionalnych komitetów doradczych
Rada podejmuje decyzję w sprawie utworzenia Regionalnego Komitetu Doradczego.
Regionalny komitet doradczy obejmuje swoim działaniem obszary morskie podlegające jurysdykcji co najmniej dwóch Państw Członkowskich.
Regionalny Komitet Doradczy przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 33
Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
1.
Tworzy się Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF).
STECF udziela regularnych konsultacji w sprawach dotyczących ochrony i zarządzania żywymi zasobami wodnymi, łącznie z zagadnieniami biologicznymi, ekonomicznymi, środowiskowymi, społecznymi i technicznymi.
2.
Komisja uwzględnia porady otrzymane od STECF przy przygotowywaniu wniosków w sprawie zarządzania rybołówstwem na mocy niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Uchylenie
1.
Niniejszym uchyla się rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i (EWG) nr 101/76.
2.
Odniesienia do przepisów rozporządzeń uchylonych w ust. 1 są rozumiane jako odniesienia do odpowiadających im przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
Przegląd
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania wspólnej polityki rybołówstwa w odniesieniu do rozdziałów II i III przed końcem roku 2012.
Artykuł 36
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2372/2002
z dnia 20 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczególne środki rekompensaty dla hiszpańskiego rybołówstwa, branży skorupiaków i akwakultury, dotkniętych wyciekiem oleju z tankowca Prestige
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2002 r. tankowiec Prestige, przewożący 77000 ton ciężkiego oleju napędowego, uległ uszkodzeniu u wybrzeży Galicji, co spowodowało wycieki oleju, które zaczęły docierać do wybrzeża Hiszpanii od dnia 16 listopada 2002 r.
(2) W związku ze skutkami wyżej wspomnianego zanieczyszczenia olejem dla środowiska, obok rybołówstwa zakazano również wszelkiej działalności w zakresie połowu skorupiaków i niektórych działań w dziedzinie akwakultury na dużych obszarach atlantyckiego wybrzeża Hiszpanii.
Poza tym, wycieki oleju spowodowały szkody na niektórych terenach akwakultury usytuowanych w dotkniętych zanieczyszczeniem regionach przybrzeżnych Hiszpanii.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 [3] określa szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa.
W szczególności, art. 13 ust. 1 oraz bardziej szczegółowe zasady podane w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia określają uprawnione koszty w dziedzinie akwakultury, jak również ochrony i rozwoju zasobów morskich, współfinansowane w ramach instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (IFOR).
Poza tym, art. 16 tego rozporządzenia ustanawia warunki, na których Państwa Członkowskie mogą otrzymać środki finansowe z IFOR na rekompensatę przyznaną przez nie rybakom i właścicielom statków z tytułu czasowego zaprzestania działalności w przypadku wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności.
(4) Jednakże kryteria uprawnienia kosztów w dziedzinach będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia, współfinansowanych w ramach IFOR, nie zostały określone dla tego rodzaju środków, jakie są niezbędne dla usunięcia skutków zanieczyszczenia olejem.
(5) Poza tym, przyznanie rekompensaty z tytułu czasowego zaprzestania działalności jest obecnie dozwolone w stosunku do rybaków i właścicieli statków, ale nie w stosunku do innych osób i przedsiębiorstw działających w branży skorupiaków lub akwakulturze.
Również łączne kwoty środków finansowych z IFOR na te cele zostały ograniczone wspomnianym art. 16.
(6) W tej sytuacji niezbędne jest ułatwienie przyznania rekompensaty z tytułu czasowego zaprzestania połowów, działalności w dziedzinie połowu skorupiaków i akwakultury, dotkniętych opisanym powyżej zanieczyszczeniem olejem.
Oprócz tego, właściwe jest ułatwienie czyszczenia, naprawy i odbudowy terenów hodowli skorupiaków i akwakultury oraz zastąpienia zasobów skorupiaków w celu przywrócenia ich zdolności produkcyjnych, jak również zastąpienia narzędzi połowowych zniszczonych wyciekami oleju.
(7) W związku z powyższym, istnieje potrzeba odstępstwa od wyżej wspomnianych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
(8) Przyjmując, że pozostałe części będą musiały być realizowane przy pomocy środków przydzielonych z IFOR, uzupełniające środki niezbędne dla tych celów powinny zostać udostępnione z pomocy określonej w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2561/2001 z dnia 17 grudnia 2001 r., ukierunkowanej na wspieranie konwersji statków rybackich i rybaków, która do 1999 r. opierała się na umowie połowowej z Marokiem [4], w szczególności jej art. 5 ust. 1.
(9) Te udostępnione uzupełniające środki finansowe powinny zostać przeznaczone na środki szczególne, z jednej strony rekompensujące osobom i przedsiębiorstwom działającym w hiszpańskim rybołówstwie, połowach skorupiaków i akwakulturze czasowe zaprzestanie działalności, a z drugiej strony zapewniające pomoc w przywróceniu poprzedniej działalności dotkniętej zanieczyszczeniem olejem.
(10) Te szczególne środki muszą być zgodne z ogólnymi zasadami polityki strukturalnej w sektorze rybołówstwa.
(11) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia muszą być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(12) Konieczność przyjęcia natychmiastowych środków w celu zaradzenia sytuacji po katastrofie "Prestige" wymaga odstępstwa od okresu ustanowionego w ust. 1 pkt 3 protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wyjątkowe środki wspierające dla osób i przedsiębiorstw prowadzących działalność w hiszpańskim rybołówstwie, branży skorupiaków i akwakulturze w hiszpańskich obszarach przybrzeżnych dotkniętych zanieczyszczeniem olejem w wyniku katastrofy tankowca Prestige, jak również warunki i limity tej pomocy.
Artykuł 2
Środki szczególne
1.
Następujące środki szczególne mogą zostać podjęte przez Hiszpanię w stosunku do osób i przedsiębiorstw określonych w art. 1:
a) rekompensata dla osób i właścicieli przedsiębiorstw z tytułu czasowego zaprzestania działalności;
b) środki wspierające zastąpienie narzędzi połowowych, innych urządzeń pomocniczych oraz naprawę uszkodzonych statków i wymianę ich uszkodzonych elementów;
c) środki wspierające czyszczenie, naprawę i odbudowę terenów połowu skorupiaków i akwakultury;
d) środki rekompensujące zastąpienie zasobów skorupiaków.
2.
Wydatki poniesione w ramach szczególnych środków są uprawnione, pod warunkiem że czasowe zaprzestanie działalności określonej w lit. a), jak również szkody spowodowane w sprzęcie i na terenach określonych w lit. b), c) i d) zostały spowodowane wyciekami oleju z tankowca Prestige.
3.
Wielkość pomocy dla szczególnych środków jest określona w Załączniku.
Artykuł 3
Odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2792/1999
1.
W drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, szczególne środki określone w art. 2 zostaną przyznane zgodnie z ust. 2-6 niniejszego artykułu.
2. Rekompensata za czasowe zaprzestanie działalności, określona w art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, może zostać przyznana również osobom i właścicielom przedsiębiorstw prowadzących działalność w hiszpańskiej branży skorupiaków i akwakulturze.
3. Ograniczenia do dwóch i sześciu miesięcy przewidziane w art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 nie mają zastosowania.
4. Środki finansowe z IFOR na rekompensaty określone w ust. 1 i 2 nie są brane pod uwagę przy ustalaniu zgodności z progami wskazanymi w pierwszym akapicie art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
5.
Ograniczenia wymienione w ppkt 1.4 akapit ostatni załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 nie mają zastosowania w odniesieniu do zastąpienia narzędzi połowowych uszkodzonych zanieczyszczeniem olejem z katastrofy tankowca Prestige.
6. Następujące koszty są uprawnione na mocy art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999:
a) koszty poniesione na czynności czyszczenia, naprawy i odtworzenia w celu przywrócenia zdolności produkcyjnych terenów hodowli skorupiaków i akwakultury dotkniętych przedmiotowym zanieczyszczeniem olejem;
b) koszty wprowadzenia nowych zasobów niezbędnych do restytucji terenów hodowli skorupiaków i akwakultury dotkniętych zanieczyszczeniem.
Artykuł 4
Stosowanie przepisów ogólnych
Przepisy rozporządzeń (WE) nr 1260/1999 [6] i nr 2792/1999 [7] stosuje się do realizacji szczególnych środków określonych w art. 2 na mocy przepisów i warunków odstępstwa ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
Dodatkowy udział Wspólnoty
1.
Oprócz pomocy w postaci przydziału środków finansowych z IFOR, dodatkowa kwota udziału Wspólnoty przydzielona na cele niniejszego rozporządzenia wynosi 30 mln EUR.
2.
Owa dodatkowa kwota zostaje udostępniona z funduszy uprzednio przydzielonych na cele rozporządzenia (WE) nr 2561/2001.
Artykuł 6
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 2561/2001
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2561/2001 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W ramach przydziału dla Hiszpanii, kwota nieprzekraczająca 30 mln EUR zostaje zarezerwowana na środki określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2372/2002."
Artykuł 7
Raporty z wykonania
Hiszpania przedstawia Komisji zbiorczy raport z wykonania szczególnych środków, określonych w art. 2, za każdy rok ich wykonania do dnia 31 marca następnego roku.
Pierwszy raport należy złożyć dnia 31 marca 2004 r.
Artykuł 8
Zasady szczegółowe
Środki konieczne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia w życie przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzającą, określoną w art. 9 ust. 2.
Artykuł 9
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury utworzony na mocy art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002
z dnia 27 grudnia 2002 r.
otwierające oraz ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, mającego na celu zmianę koncesji w odniesieniu do zbóż przewidzianych na liście koncesyjnej CXL załączonej do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) [3], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), mającego na celu zmianę koncesji w odniesieniu do zbóż przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT [4], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie negocjacji handlowych Wspólnota zmienia warunki przy przywozie pszenicy zwyczajnej o niskiej lub średniej jakości, która jest pszenicą zwyczajną o jakości innej niż wysoka, której definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r.
[5] w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1900/2002 [6], poprzez stworzenie kontyngentu przywozowego od dnia 1 stycznia 2003 r.
(2) Kontyngent przywozowy odnosi się do maksymalnej rocznej ilości 2981600 ton, w tym 572000 ton w przypadku przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i 38000 ton w przypadku przywozu pochodzącego z Kanady.
(3) Otwarcie tego kontyngentu oznacza, że rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 musiało zostać dostosowane.
W celu umożliwienia otwarcia kontyngentu w dniu 1 stycznia 2003 r. należy wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 podczas okresu przejściowego kończącego się z dniem wejścia w życie zmiany do tego rozporządzenia, ale najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r.
(4) W celu zapewnienia, że przywóz pszenicy zwyczajnej objętej tymi kontyngentami taryfowymi ma charakter uporządkowany i niespekulacyjny, powinien on podlegać wydawaniu pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia wydaje się w ramach ustalonych ilości, na wniosek zainteresowanych stron, z zastrzeżeniem, gdzie sytuacja tego wymaga, ustalenia współczynnika obniżki w odniesieniu do wnioskowanych ilości.
(5) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tymi kontyngentami, należy ustanowić nieprzekraczalne terminy składania wniosków o wydanie pozwolenia oraz określić informacje, które powinny zostać zawarte we wnioskach i pozwoleniach.
(6) Uwzględniając warunki dostawy należy wprowadzić odstępstwo dotyczące okresu ważności pozwoleń.
(7) W świetle jednolitego zarządzania kontyngentami, należy wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2001 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [8], w odniesieniu do zbywalnego charakteru pozwoleń oraz tolerancji dotyczącej ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(8) W celu zapewnienia sprawnego zarządzania kontyngentami, należy ustanowić stosunkowo wysokie zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz, nie naruszając art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [9] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1322/2002 [10].
(9) W odniesieniu do wnioskowanych i przywożonych ilości, między Komisją i Państwami Członkowskimi należy ustanowić szybkie, dwustronne przekazywanie informacji.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, należności przywozowe w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej objętej kodem CN 10019099 o jakości innej niż wysoka, której definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1249/96 ustala się w ramach kontyngentu otwartego przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stosuje się do przywozu produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu w przypadku przekroczenia ilości przewidzianych w art. 3.
Artykuł 2
1.
Kontyngent taryfowy 2981600 ton pszenicy zwyczajnej objętej kodem CN 10019099 o jakości innej niż wysoka zostaje otwarty od dnia 1 stycznia 2003 r.
2.
Kontyngent taryfowy otwierany jest dnia 1 stycznia każdego roku.
Należności przywozowe w obrębie kontyngentu taryfowego pobiera się w wysokości 12 EUR za tonę.
Artykuł 3
1.
Roczny kontyngent taryfowy podzielony jest na trzy subkontyngenty:
a) subkontyngent I: 572000 ton dla Stanów Zjednoczonych Ameryki;
b) subkontyngent II: 38000 ton dla Kanady;
c) subkontyngent III: 2371600 ton dla pozostałych państw trzecich.
2.
Kiedy, w trakcie roku, pojawi się niebezpieczeństwo istnienia poważnego niedoboru w obrębie subkontyngentu I lub II, Komisja może, w porozumieniu z zainteresowanym państwem trzecim, podjąć kroki mające na celu przeniesienie niewykorzystanych ilości do innych subkontyngentów, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
3.
Subkontyngent III podzielony jest na cztery kwartalne transze po 592900 ton każda dla następujących okresów:
a) transza nr 1 – od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca;
b) transza nr 2 – od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca;
c) transza nr 3 – od dnia 1 lipca do dnia 30 września;
d) transza nr 4 – od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
4.
Niewykorzystane ilości każdej z transzy, z wyjątkiem transzy nr 4, określonej w ust. 3 lit. d), są automatycznie przydzielane do następnej transzy.
W przypadku wyczerpania transzy Komisja może przesądzić o otworzeniu następnej transzy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1766/92.
Artykuł 4
Cały przywóz w ramach kontyngentu określonego w art. 2 ust. 1 zależy od okazania pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz wnoszone są do właściwych władz Państw Członkowskich w każdy poniedziałek, nie później niż do godziny 13.00 (czasu brukselskiego).
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia musi dotyczyć ilości, która nie przekracza ilości dostępnej w danym subkontyngencie w przypadku przywozu rozważanego produktu w określonym okresie.
2.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenia, właściwe władze przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne ze wzorem załączonym do niniejszego rozporządzenia oraz całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz.
W przypadku gdy dzień złożenia wniosków o pozwolenia jest świętem państwowym, zainteresowane Państwo Członkowskie przesyła zawiadomienie nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu roboczym poprzedzającym święto państwowe.
Taka informacja musi zostać przekazana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenia na przywóz zbóż.
3.
W przypadku gdy całkowita ilość od początku okresu i ilość określona w ust. 2 przekraczają stosowny subkontyngent na określony okres, Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego od momentu wniesienia wniosku, pojedynczą obniżkę współczynników mających zastosowanie do wnioskowanych ilości.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, pozwolenia wydawane są czwartego dnia roboczego, po dniu wniesienia wniosku.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydawania wniosków, właściwe władze przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, na numer wskazany w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, całkowitą ilość będąca sumą ilości zawartych w pozwoleniach na przywóz wydanych w danym dniu.
Artykuł 6
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 60 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wydania.
Artykuł 7
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa przysługujące z tytułu pozwolenia na przywóz są niezbywalne.
Artykuł 8
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać wysokości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 9
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w sekcji 8, nazwa kraju pochodzenia;
b) w sekcji 20, jedną z następujących pozycji:
- Reglamento (CE) no 2375/2002
- Forordning (EF) nr. 2375/2002
- Κανονισμóς (EK) αριθ.
2375/2002
- Regulation (EC) No 2375/2002
- Règlement (CE) no 2375/2002
- Regolamento (CE) n. 2375/2002
- Regulamento (CE) n.o 2375/2002
- Asetus (EY) N:o 2375/2002
- Förordning (EG) nr 2375/2002
c) w sekcji 24, wyrazy "12 EUR/tona".
Artykuł 10
W drodze odstępstwa od art. 10 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1162/95, zabezpieczenie dla pozwolenia na przywóz przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynosi 30 EUR za tonę.
Artykuł 11
W ramach kontyngentu taryfowego, dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka pochodzącej z państwa trzeciego powinna zależeć od okazania świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe krajowe władze tego kraju, zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 [11].
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2377/2002
z dnia 27 grudnia 2002 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na jęczmień do produkcji słodu z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonym Ameryki, mającego na celu zmianę koncesji w odniesieniu do zbóż, ustalonej w wykazie CXL załączonym do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na podstawie art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), mającego na celu zmianę koncesji w odniesieniu do zbóż ustalonej w wykazie CXL załączonym do GATT [4], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie negocjacji handlowych Wspólnota zmienia warunki przywozu pszenicy zwyczajnej niskiej lub średniej jakości oraz jęczmienia, poprzez stworzenie kontyngentów przywozowych od dnia 1 stycznia 2003 r.
W przypadku jęczmienia Wspólnota decyduje się na zastąpienie systemu zakresu uprzywilejowania dwoma kontyngentami taryfowymi: kontyngentem taryfowym wynoszącym 50000 na jęczmień do produkcji słodu i kontyngentem taryfowym wynoszącym 300000 ton na jęczmień.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy kontyngentu taryfowego wynoszącego 50000 ton na jęczmień do produkcji słodu.
(2) Zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi Wspólnoty, przywożony jęczmień do produkcji słodu musi być przeznaczony do produkcji piwa w kadziach dębowych.
W tym zakresie należy przyjąć przepisy dotyczące kryteriów jakości dla jęczmienia i wymagań dotyczących przetwarzania podobnych do tych, które zawarte są w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1234/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 822/1999 i ustanawiającym częściowy zwrot ceł przywozowych nałożonych na kontyngent jęczmienia do produkcji słodu [5].
(3) Ustanowienie tego kontyngentu oznacza, że rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 musiało zostać przyjęte.
W celu umożliwienia otwarcia kontyngentu w dniu 1 stycznia 2003 r., przepisy odstępujące od rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 muszą zostać wydane podczas okresu przejściowego kończącego się z dniem wejścia w życie poprawki do tego rozporządzenia, ale najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r.
(4) W celu zapewnienia, że przywóz jęczmienia objętego niniejszym kontyngentem taryfowym ma charakter uporządkowany i niespekulacyjny, powinien on podlegać wydawaniu pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia wydaje się w ramach ustalonych ilości, na żądanie zainteresowanej strony, pod warunkiem, tam, gdzie jest to stosowne, ustalenia współczynnika obniżki dotyczącego ilości wnioskowanych.
(5) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tym kontyngentem należy ustanowić nieprzekraczalne terminy składania wniosków o pozwolenie oraz określić informacje, które powinny zostać wymienione we wnioskach i pozwoleniach.
(6) Uwzględniając warunki dostawy, należy ustanowić odstępstwo dotyczące okresu ważności licencji.
(7) Uwzględniając obowiązek dostarczenia gwarancji o wysokim poziomie w celu ubezpieczenia właściwej realizacji kontyngentu i to, że ta gwarancja musi być odpowiednia podczas całego okresu przetwarzania, właściwe jest zwolnienie importerów, których partia jęczmienia do produkcji słodu posiada certyfikat zgodności przyjęty przez rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodnie z procedurą współpracy administracyjnej ustaloną art. 63–65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6], zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 [7].
(8) W celu jednolitego zarządzania kontyngentem należy ustanowić przepis odstępujący od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [9], w odniesieniu do zbywalnego charakteru pozwoleń oraz tolerancji dotyczącej ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(9) W celu zapewnienia sprawnego zarządzania tym kontyngentem należy ustanowić stosunkowo wysokie zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz, bez względu na art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r., ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1322/2002 [11].
(10) W odniesieniu do wnioskowanych i przywożonych ilości, między Komisją a Państwami Członkowskimi należy ustanowić szybkie, dwustronne przekazywanie informacji.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, cło przywozowe dla jęczmienia do produkcji słodu objętego kodem CN 100300 ustala się w ramach kontyngentu otwartego przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stosuje się do przywozu produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu w przypadku przekroczenia ilości przewidzianych w art. 2.
Artykuł 2
1.
Kontyngent przywozowy 50000 ton jęczmienia do produkcji słodu objętego kodem CN 10030050 przeznaczonego do produkcji piwa w kadziach dębowych otwiera się niniejszym rozporządzeniem.
2.
Kontyngent taryfowy otwierany jest dnia 1 stycznia każdego roku.
Cła przywozowe w obrębie kontyngentu taryfowego pobiera się w wysokości 8 EUR za tonę.
Artykuł 3
Cały przywóz w ramach kontyngentu określonego w art. 2 ust. 1 zależy od posiadania pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia:
a) "uszkodzone ziarna" oznaczają ziarna jęczmienia, innych zbóż lub dzikiego owsa zwyczajnego, które są zniszczone, włączając w to pogorszenie jakości spowodowane przez chorobę, mróz, ciepło, owady lub grzyby, brzydką pogodę i wszystkie inne formy uszkodzenia fizycznego;
b) "dobry i czysty jęczmień jakości handlowy" oznacza ziarna jęczmienia lub fragmenty ziaren, które nie zostały uszkodzone w sposób, którego definicję przedstawiono w lit. a), z wyjątkiem ziaren uszkodzonych przez mróz lub grzyby.
Artykuł 5
1.
Przywilej niniejszego kontyngentu taryfowego jest przyznawany, pod warunkiem że przywożony jęczmień spełnia następujące kryteria:
a) ciężar właściwy: minimum 60,5 kg/hl;
b) uszkodzone ziarna: maksimum 1 %;
c) wilgotność: maksimum 13,5 %;
d) dobry i czysty jęczmień handlowy: minimum 96 %.
2.
Zgodność z kryteriami jakości określonymi w ust. 1 potwierdza się za pomocą jednego z następujących dokumentów:
a) świadectwa analizy przeprowadzonej na żądanie importera przez urząd celny dopuszczający do swobodnego obrotu; lub
b) świadectwa zgodności dla przywożonego jęczmienia wydanego przez władze rządowe kraju pochodzenia i uznanego przez Komisję.
Artykuł 6
1.
Przywilej niniejszego kontyngentu taryfowego jest przyznawany, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
a) przywożony jęczmień musi być słodowany w czasie sześciu miesięcy od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu;
b) słód musi być użyty do produkcji piwa w dębowych kadziach w czasie nie dłuższym niż 150 dni następujących po dacie, kiedy jęczmień został przetworzony w słód.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz objęte niniejszym kontyngentem taryfowym są akceptowane pod warunkiem że załączone są do nich następujące dokumenty:
a) dowód, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub osobą prawną, która prowadziła działalność gospodarczą w sektorze zbożowym przez co najmniej 12 miesięcy i jest zarejestrowana w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek;
b) dowód, że wnioskodawca wniósł zabezpieczenie w wysokości 85 EUR za tonę do właściwego organu Państwa Członkowskiego dopuszczającego do swobodnego obrotu.
W przypadku gdy dostawa jęczmienia browarnianego posiada świadectwo zgodności wydany przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) określony w art. 8, zabezpieczenie to ulega redukcji do 10 EUR za tonę;
c) pisemne zobowiązanie wnioskodawcy, że wszystkie przywożone towary będą przetworzone w ciągu sześciu miesięcy od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu w słód, który w czasie nie dłuższym niż 150 dni od jego przetworzenia zostanie użyty do produkcji piwa w dębowych kadziach.
Wnioskodawca musi wskazać miejsce przetwarzania, wskazując firmę przetwarzającą i Państwo Członkowskie lub maksymalnie pięć zakładów przetwórczych.
Zanim towary zostaną przekazane do przetworzenia sporządza się dla urzędu celnego formularz kontrolny T5 zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93.
W polu 104 formularza kontrolnego T5 umieszcza się wymagane w akapicie pierwszym informacje oraz nazwę i adres zakładu przetwórczego.
3.
Uważa się, że przetwarzanie przywożonego jęczmienia w słód ma miejsce wtedy, gdy jęczmień do produkcji słodu został poddany moczeniu.
Użycie słodu do produkcji piwa w dębowych kadziach w czasie nie dłuższym niż 150 dni następujących po dacie, kiedy jęczmień został przetworzony w słód, poddane jest weryfikacji przez właściwy organ.
Artykuł 7
1.
Zwolnienie z zabezpieczenia przewidzianego w art. 6 ust. 2 lit. b) jest możliwe, gdy spełnione są następujące warunki:
a) jakość jęczmienia, ustalona na podstawie świadectwa zgodności lub świadectwa analizy, odpowiada kryteriom ustanowionym w art. 5 ust. 1,
b) dostarczone zostanie świadectwo wnioskodawcy stanowiące dowód ścisłego, ostatecznego użycia określonego w art. 5 ust. 1, potwierdzające, że użycie ma miejsce w terminie przewidzianym w pisemnym zobowiązaniu, określonym w art. 6 ust. 2 lit. c). Dowód ten, możliwie w formie formularza kontrolnego T5, musi wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz Państwa Członkowskiego przywozu, że wszystkie ilości przywożone zostały przetworzone w produkt określony w art. 6 ust. 2 lit. c).
2. W przypadku kiedy kryteria jakości i/lub warunki dotyczące przetwarzania określone w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia nie są wypełnione, zabezpieczenie pozwolenia na przywóz określone w art. 10 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1162/95 i zabezpieczenie dodatkowe określone w art. 6 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia zostaną utracone, chyba że importer jest w stanie okazać nowe pozwolenie na przywóz wykorzystujące kontyngent zarządzany przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2376/2002 [12]. W takim przypadku zabezpieczenie w wysokości 30 EUR za to pozwolenie podlega zwolnieniu w wysokości równej 22 EUR.
Artykuł 8
Wzór czystych świadectw wydawanych przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) podany jest w załączniku I. Świadectwa wydane przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) dla jęczmienia do produkcji słodu przeznaczonego do produkcji piwa w dębowych kadziach są urzędowo uznawane przez Komisję według procedury współpracy administracyjnej określonej w art. 63–65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W przypadku kiedy parametry analityczne wpisane do świadectwa zgodności wydanego przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) wykazują zgodność jęczmienia do produkcji słodu z normami jakości ustanowionymi w art. 5 próbki są pobierane z co najmniej 3 % ładunków wprowadzanych do każdego portu przywozu w czasie roku gospodarczego.
Kopie pieczątki i podpisów autoryzowane przez rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki są opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz wnoszone są do właściwych władz Państw Członkowskich w drugi poniedziałek każdego miesiąca, nie później niż do godziny 13.00 czasu brukselskiego.
Każdy wniosek o pozwolenie musi dotyczyć ilości, która nie przekracza ilości dostępnej w danym limicie, przy przywozie rozważanego produktu w określonym roku.
2.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenie, właściwe władze przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne ze wzorem ustanowionym w załączniku II oraz podają całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenie na przywóz.
W przypadku gdy dzień złożenia wniosków o pozwolenie na przywóz jest świętem państwowym zainteresowane Państwo Członkowskie przysyła zawiadomienie nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu poprzedzającym święto państwowe.
Ta informacja musi zostać przekazana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenie na przywóz zbóż.
3.
W przypadku gdy wszystkie ilości od początku roku i ilość określona w ust. 2 przekracza kontyngent na dany rok Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego od czasu złożenia wniosków, pojedynczy współczynnik redukcji w odniesieniu do ilości wnioskowanych.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, pozwolenia wydawane są czwartego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydawania pozwoleń właściwe władze przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, na numer wskazany w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które danego dnia wydano pozwolenia.
Artykuł 10
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 60 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wydania.
Artykuł 11
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa przysługujące z tytułu pozwolenia na przywóz są niezbywalne.
Artykuł 12
W drodze odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać wysokości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 13
Wniosek o pozwolenie na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w sekcji 20, produkt przetworzony, wytworzony ze zbóż i zawierający jeden z następujących zapisów:
- Reglamento (CE) no 2377/2002
- Forordning (EF) nr. 2377/2002
- Verordnung (EG) Nr. 2377/2002
- Κανονισμός (EK) αριθ.
2377/2002
- Regulation (EC) No 2377/2002
- Règlement (CE) no 2377/2002
- Regolamento (CE) n. 2377/2002
- Verordening (EG) nr. 2377/2002
- Regulamento (CE) n.o 2377/2002
- Asetus (EY) N:o 2377/2002
- Förordning (EG) nr 2377/2002
b) w sekcji 24, wyrazy "8 EUR/tona".
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2380/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 68 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 22 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1574/2002 [4], ustanawia, że nie ma potrzeby przedstawiania zaświadczenia i raportu z analizy, przewidzianych w art. 20 wymienionego rozporządzenia, w odniesieniu do wina i soku z winogron w pojemnikach o pojemności nie większej niż pięć litrów, pochodzącego i przywożonego z państw trzecich, których roczny przywóz do Wspólnoty jest mniejszy niż 1000 hektolitrów. Planowany jest przywóz niewielkich ilości z Indonezji i Tajlandii. Dlatego, wymienione dwa państwa powinny zostać włączone do wykazu podanego w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 883/2001.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 883/2001 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2381/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w zakresie systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku premii za krowy mamki art. 29a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1830/2002 [4], ustanawia zasadę zaokrąglania liczby zwierząt przy wyliczaniu minimalnej i maksymalnej liczby jałówek, wyrażonej procentowo.
Stosowanie tej zasady jest niekorzystne dla producentów zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w wersji stosowanej w roku 2003.
Dlatego w celu zapewnienia równości traktowania wszystkich producentów stosowanie tej zasady w tym okresie powinno zostać wyjaśnione, tak, aby ustalić liczbę jałówek, w przypadku gdy wniosek o przyznanie premii dotyczy liczby równej dwóm zwierzętom.
(2) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 29a rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego do celów stosowania uzgodnień przewidzianych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w roku 2003, w przypadku gdy wniosek o przyznanie premii dotyczy liczby równej dwóm zwierzętom, liczbę jałówek, które mogą zostać objęte premią, ustala się na jedną jałówkę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2382/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 473/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw trzecich, z których muszą pochodzić niektóre produkty rolne, uzyskane metodą produkcji ekologicznej w celu wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie, przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, jest określony w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1162/2002 [4]. Wykaz ten został sporządzony zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(2) Okres włączenia Szwajcarii do wykazu przewidzianego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wygasa dnia 31 grudnia 2002 r.
Okres włączenia Argentyny, Australii, Republiki Czeskiej, Węgier oraz Izraela wygasa dnia 30 czerwca 2003 r.
W celu uniknięcia zakłóceń handlowych, należy przedłużyć włączenie tych państw na dalszy okres.
(3) Zainteresowane państwa trzecie dostarczają Komisja właściwe informacje dotyczące wprowadzenia w życie zasad równoważnych do tych ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91.
Ponadto, skuteczna realizacja zasad będzie sprawdzona podczas kontroli przeprowadzonej na miejscu przez Komisję.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2383/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych od 1998/1999 do 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1249/2002 [7] stanowi, że przed dniem 1 grudnia każdego roku gospodarczego plantatorzy oliwek muszą składać deklaracje o uprawach. Artykuł 20 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że organizacje producentów lub, gdzie sytuacja tego wymaga, ich stowarzyszenia muszą składać deklaracje o uprawach swoich członków wraz z poprawkami do właściwej agencji danego Państwa Członkowskiego przed dniem 1 stycznia każdego roku gospodarczego.
(2) Jednakże w niektórych regionach upraw oliwek, w szczególności z powodu wysokiej liczby deklaracji o uprawach, trwającej restrukturyzacji plantacji oliwek lub innych szczególnych okoliczności, wyżej wymienione daty nie są już właściwe do celów kontroli.
Dlatego należy uwzględnić, aby Państwa Członkowskie w pewnych granicach miały możliwość przedłużenia nieprzekraczalnych terminów na złożenie deklaracji o uprawach do właściwej agencji w celu poprawienia skuteczności kontroli w niektórych regionach.
(3) Zarządzanie i monitorowanie systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek wymaga, aby informacja o nowych sadzeniach roślin przewidziana w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 była przekazywana w sposób regularny.
A zatem ilość drzew oliwnych na lata gospodarcze po 1998/1999 i 1999/2000 powinna także być przekazywana Komisji.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2366/98 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Aby umożliwić przedłużenie nieprzekraczalnego terminu określonego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 z bieżącego roku gospodarczego, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 30 listopada 2002 r. Dlatego należy uwzględnić jego niezwłoczne wejście w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów przyznania pomocy na produkcję oliwy z oliwek przewidzianą w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 136/66/EWG przed 1 grudnia każdego roku gospodarczego plantatorzy oliwek składają deklaracje o uprawach, podając liczbę drzew oliwnych w produkcji i szczegółowe dane dotyczące zarządzanych przez nich plantacji oliwek do dnia 1 listopada roku gospodarczego, którego deklaracja dotyczy.
Jednakże w celu poprawy skuteczności kontroli w niektórych regionach Państwa Członkowskie mogą przedłużyć nieprzekraczalny termin na składanie deklaracji o maksymalnie trzy miesiące.
Przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o regionach i powodach, dla których nieprzekraczalny termin na złożenie deklaracji został przedłużony, oraz o nowej ustanowionej dacie."
2) W art. 5 ust. 4 zastępuje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Przed dniem 31 października 2001 r. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o podjętych działaniach w celu monitorowania stosowania ust. 2 i 3 oraz karania naruszających prawo.
5.
Przed dniem 31 października danego roku gospodarczego Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o ilości drzew oliwnych, w odniesieniu do których, zgodnie z ust. 2:
- została złożona deklaracja o zamiarze sadzenia,
- Państwo Członkowskie uznaje, że są to sadzenia w celu zastąpieniu drzew wykarczowanych,
- Państwo Członkowskie uznaje, że są to sadzenia w ramach zatwierdzonego programu, zgodnie z art. 4,
- Państwo Członkowskie uznaje, że są to sadzenia dodatkowe, nieuprawnione do pomocy po dniu 31 października 2001 r.
Jednakże dla lat gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002 informacja wskazana w akapicie pierwszym jest przekazywana Komisji przed dniem 28 lutego 2003 r."
3) W art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przed dniem 1 stycznia każdego roku gospodarczego organizacje producentów lub, stosownie, ich stowarzyszenia powinny złożyć deklaracje o uprawach i wszelkie do nich poprawki właściwej agencji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Jednakże w celu poprawy skuteczności kontroli w niektórych regionach Państwa Członkowskie mogą przedłużyć nieprzekraczalny termin na składanie deklaracji o maksymalnie trzy miesiące.
Przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o regionach i powodach, dla których nieprzekraczalny termin na złożenie deklaracji został przedłużony, oraz o nowej ustanowionej dacie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2384/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2837/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 442/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2837/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2813/94 [4], ustanawia szczegółowe warunki przyznawania zryczałtowanej stawki pomocy na hektar w odniesieniu do utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek mniejszych wysp Morza Egejskiego.
(2) Istnieją podstawy do dodania do kryteriów kwalifikowania ustanowionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2837/93 warunku odpowiadającego art. 24 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01, 2001/02, 2002/03 i 2003/04 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1249/2002 [6], które ustanawia minimalną wielkość działki gaju oliwnego, która może kwalifikować się do pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek.
(3) W związku z powyższym rozporządzenie (EWG) nr 2837/93 musi zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2837/93 dodaje się literę e) w brzmieniu:
"e) o powierzchni minimalnej ustanowionej w art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [7]."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2385/2002
z dnia 30 grudnia 2002 r.
odnoszące się do kontynuacji i wprowadzające zmiany do uprzedniego nadzoru wspólnotowego nad niektórymi przywożonymi wyrobami z żelaza i stali pochodzącymi z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 3285/94/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylająca rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 [3] z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1138/98 [4], w szczególności jego art. 9,
po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetami Doradczymi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W drodze rozporządzenia (WE) nr 76/2002 [5] z dnia 17 stycznia 2002 r., Komisja wprowadziła uprzedni nadzór wspólnotowy nad przywozem niektórych wyrobów z żelaza i stali pochodzących z państw trzecich.
Wymienione rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1337/2002 [6] z dnia 24 lipca 2002 r., w celu rozszerzenia zakresu nadzoru.
(2) Dnia 6 marca 2002 r., niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję, że tendencje w przywozie niektórych wyrobów stalowych wskazują na potrzebę zastosowania środków ochronnych, złożyły informacje zawierające dostępne dowody ustalone na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 519/94 oraz wystąpiły z wnioskiem do Komisji o wprowadzenie tymczasowych środków ochronnych i wszczęcie postępowania w sprawie środków ochronnych.
(3) W dniu 20 marca 2002 r., Stany Zjednoczone Ameryki nałożyły ostateczne środki ochronne przeciw szerokiemu asortymentowi przywożonych wyrobów stalowych, w postaci kontyngentów taryfowych oraz dodatkowych należności wynoszących od 8 % do 30 % ad valorem.
(4) W dniu 28 marca 2002 r. Komisja wszczęła postępowanie dotyczące poważnych szkód lub niebezpieczeństwa wystąpienia takich szkód dla wspólnotowych producentów wytwarzających wyroby podobne lub bezpośrednio konkurujące z 21 przywożonymi wyrobami stalowymi.
(5) W tym samym dniu, na podstawie informacji zebranych i zweryfikowanych przed wszczęciem postępowania, zostały nałożone tymczasowe środki ochronne na 15 wyrobów stalowych objętych postępowaniem.
(6) W drodze rozporządzenia (WE) nr 1694/2002 z dnia 27 września 2002 r.
[7], Komisja, po ustaleniu, że zwiększony przywóz siedmiu wyrobów wymienionych w załączniku 1a) powodował poważne szkody dla producentów wspólnotowych, nałożyła ostateczne środki ochronne skierowane przeciw tym wyrobom, w postaci dodatkowych należności płatnych z tytułu przywozu przekraczającego odpowiednie kontyngenty taryfowe.
Wykorzystywanie tych kontyngentów taryfowych może być monitorowane w układzie dziennym.
(7) W drodze rozporządzenia (WE) nr 1695/2002 z dnia 27 września 2002 r.
[8], Komisja, po ustaleniu, że zwiększony przywóz 14 wyrobów wymienionych w załączniku 1b) groził spowodowaniem szkód dla producentów wspólnotowych oraz ponieważ takie działanie leżało w interesie Wspólnoty, wprowadziła system nadzoru retrospektywnego w stosunku do wymienionych 14 wyrobów.
(8) Wymienione systemy monitorowania ochronnych kontyngentów taryfowych oraz nadzoru retrospektywnego dostarczają informacji, co do pochodzenia zaledwie części przywozu wchodzącego na rynek wspólnotowy, natomiast nie dostarczają informacji, co do cen występujących w tym przywozie.
Nie dostarczają również informacji, co do struktury przyszłych przepływów handlowych.
(9) Wspólnotowe dane statystyczne w dziedzinie handlu zagranicznego nie są dostępne w okresach ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1669/2001 [10].
(10) Jednakże dostępne dane statystyczne dotyczące przywozu wyrobów stalowych wymienionych w załączniku 1 obrazują następujące tendencje, które grożą spowodowaniem szkód dla producentów wspólnotowych: (w tonach) _BAR_
Rodzaj wyrobu _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 (6 miesięcy) _BAR_
Wyroby walcowane płaskie _BAR_ 10818943 _BAR_ 13641836 _BAR_ 13916538 _BAR_ 6058977 _BAR_
Wyroby walcowane długie _BAR_ 5053766 _BAR_ 5184421 _BAR_ 5482925 _BAR_ 2772014 _BAR_
Rury stalowe _BAR_ 2541117 _BAR_ 2930406 _BAR_ 2903729 _BAR_ 1384322 _BAR_
(11) Jakkolwiek w niektórych kategoriach wyrobów występuje pewien spadek wielkości przywozu, należy bezwzględnie przypomnieć, że szereg wyrobów stalowych podlegało tymczasowym środkom ochronnym WE przez część tego okresu.
Ponadto bezsporne jest, że kontekst międzynarodowy mógłby prowadzić do dalszych zmian przepływu handlu w kierunku Wspólnoty ze względu na fakt, że światowy rynek stali pozostaje niestabilny i wiele państw podjęło środki ochronne lub rozważa podjęcie tego rodzaju środków.
(12) Rzeczywiście, z uwagi na nałożenie środków ochronnych na szeroki asortyment wyrobów stalowych przez Stanu Zjednoczone w marcu 2002 r., Wspólnota Europejska i wiele państw (w tym Bułgaria, Kanada, Chiny, Republika Czeska, Węgry, Indie, Indonezja, Malezja, Meksyk i Polska), zaniepokojone ewentualnym wpływem wymienionych i wcześniejszych środków na światowy rynek stali, rozpoczęło postępowania w sprawie środków ochronnych odnoszących się do pewnego asortymentu wyrobów stalowych.
Ostateczne środki ochronne zostały w niektórych przypadkach już podjęte.
Dlatego bezsporne jest, że mogą występować znaczne wahania w strukturze międzynarodowego handlu stalą, w szczególności kierowanie wyrobów na rynek wspólnotowy, co spowodowałoby szkody dla producentów wspólnotowych.
(13) W tym samym czasie dane statystyczne dotyczące produkcji wskazują, że produkcja stali surowej we Wspólnocie spadła z 163,2 mln ton w 2000 r., do 158,5 mln ton w 2001 r. oraz do 118,9 mln ton w pierwszych dziewięciu miesięcy 2002 r.
Zatrudnienie u producentów wspólnotowych również spadło, z 276700 w 2000 r. do 270000 [12] w 2001 r., i przewiduje się dalszy jego spadek w 2002 r.
Występuje rzeczywiste i istotne powiązanie między rozwojem tych wskaźników ekonomicznych a tendencjami w zakresie przywozu i dlatego uznaje się, że tendencje w zakresie przywozu grożą powstaniem szkód u producentów wspólnotowych.
(14) Dlatego interes Wspólnoty wymaga, aby przywóz niektórych wyrobów stalowych nadal pozostawał podporządkowany uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, w celu dostarczania rozszerzonych informacji statystycznych pozwalających na szybką analizę tendencji w zakresie przywozu.
(15) Dlatego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 519/94, Komisja postanawia, że system uprzedniego nadzoru powinien istnieć nadal w odniesieniu do przywozu określonych wyrobów stalowych, które przeznaczone są do wywozu do Wspólnoty.
Biorąc pod uwagę okres obowiązywania środków ochronnych nałożonych przez Stany Zjednoczone Ameryki w marcu 2002 r. w zakresie stali, właściwe jest, że wymieniony system powinien nadal istnieć do końca marca 2005 r.
(16) Ponadto, aby nie wprowadzać zbędnych ograniczeń i nadmiernie nie zakłócać działalności przedsiębiorstw przygranicznych, wskazane jest wyłączenie niewielkich ilości z zakresu uprzedniego nadzoru wspólnotowego.
Dlatego przywóz o masie netto nie przekraczającej 500 kilogramów powinien być wyłączony z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 76/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1. na końcu art. 1, dodaje się:
"3.
Przywóz, którego masa netto nie przekracza 500 kilogramów wyłącza się z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia."
2. w art. 6 "31 grudnia 2002 r." zastępuje się "31 marca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 20 marca 2003 r.
w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro
(EBC/2003/4)
(2003/205/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 1 oraz art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 106 ust. 1 Traktatu oraz art. 16 Statutu przewidują, że Europejski Bank Centralny (EBC) ma wyłączne prawo do zatwierdzania emisji banknotów we Wspólnocie.
Artykuły te przewidują również, że EBC oraz krajowe banki centralne mogą emitować takie banknoty.
Na podstawie art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [1] EBC oraz krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich (zwane dalej "KBC") wprowadzają banknoty euro do obiegu.
(2) Europejski Instytut Walutowy (EIW) przeprowadził prace przygotowawcze do produkcji i emisji banknotów euro, w szczególności w odniesieniu do wzoru banknotów euro, ułatwił rozpoznawanie i akceptację nowych nominałów i parametrów banknotów euro przez użytkowników, uwzględniając szczególne wymagania wizualne i techniczne europejskich stowarzyszeń użytkowników banknotów.
(3) Jako następca EIW, EBC jest właścicielem praw autorskich do wzorów banknotów euro będących pierwotnie własnością EIW.
EBC oraz KBC, działając w imieniu EBC, mogą zapewnić stosowanie tego prawa autorskiego w odniesieniu do reprodukcji emitowanych lub rozprowadzanych z naruszeniem tego prawa autorskiego, takich jak między innymi reprodukcje, które mogłyby mieć negatywny wpływ na pozycję banknotów euro.
(4) Prawo EBC oraz KBC do emisji banknotów euro obejmuje kompetencję przyjęcia wszystkich koniecznych środków prawnych mających na celu ochronę integralności banknotów euro jako środka płatniczego.
EBC powinien przyjmować środki mające na celu określenie minimalnego poziomu zabezpieczenia we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich w celu zapewnienia, że ogół społeczeństwa może rozróżnić oryginalne banknoty euro od reprodukcji.
Dlatego konieczne jest ustanowienie wspólnych reguł, zgodnie z którymi reprodukcja euro będzie dozwolona.
(5) Przepisy niniejszej decyzji powinny być bez uszczerbku dla stosowania prawa karnego, w szczególności dotyczącego fałszerstw.
(6) Reprodukcje banknotów euro w formie elektronicznej powinny być uznawane za zgodne z prawem, jeżeli ich producent przyjmie właściwe środki techniczne uniemożliwiające wykonanie wydruków, które ogół społeczeństwa mógłby mylnie przyjąć za oryginalne banknoty euro.
(7) Kompetencja do przyjmowania środków w celu ochrony integralności banknotów euro jako środka płatniczego obejmuje kompetencję przyjęcia wspólnego systemu, na mocy którego KBC są przygotowane do wymiany zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro.
Na mocy tego systemu wyznaczone są pewne kategorie banknotów euro, które powinny zostać zatrzymane przez KBC w przypadku przedstawienia ich do wymiany.
(8) Część pierwotnego banknotu euro do okazania, aby banknot kwalifikował się do wymiany, podlega minimalnym wymogom dotyczącym wymiarów.
Wymiary te powinny być wyrażone procentowo w stosunku do powierzchni pierwotnego banknotu euro zanim został on zniszczony lub uszkodzony, w celu zapobieżenia zniekształceniom wymiarów, na przykład w sytuacjach, kiedy banknot euro został zniszczony lub uszkodzony z powodu skurczenia.
(9) W celu wspierania właściwej obsługi urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą ze strony wszystkich osób zawodowo zajmujących się obrotem banknotami właściwe jest, aby w przypadku gdy osoby te wnioskują do KBC o wymianę banknotów euro, które zostały zniszczone lub uszkodzone poprzez użytkowanie urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą, KBC pobierały opłatę od tych osób jako wynagrodzenie za badanie przeprowadzone w odniesieniu do wymiany tych banknotów euro.
(10) Opłata ta nie jest pobierana, jeżeli zniszczenie lub uszkodzenie jest wynikiem usiłowania rabunku lub kradzieży lub samego rabunku lub kradzieży oraz, w celu uniknięcia nieznacznych opłat, pobierana jest ona, jeżeli przedstawiana jest do wymiany minimalna liczba banknotów.
(11) Banknoty euro, które zostały zniszczone lub uszkodzone hurtem z powodu użycia urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą, powinny być przedstawiane do wymiany w plikach składających się z minimalnej liczby banknotów euro.
(12) Wyłączne prawo EBC do zatwierdzania emisji banknotów euro we Wspólnocie obejmuje kompetencję wycofywania banknotów euro oraz do ustanawiania wspólnego systemu, na mocy którego EBC oraz KBC mogą dokonywać takiego wycofania.
(13) Dla przejrzystości i pewności prawnej właściwe jest skodyfikowanie decyzji EBC/2001/7 z dnia 30 sierpnia 2001 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro [2], zmienionej decyzją EBC/2001/14 [3] i zwiększenie przejrzystości zadań EBC oraz KBC w odniesieniu do zasad reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nominały i parametry
1.
Pierwsza seria banknotów euro obejmuje siedem nominałów w zakresie od 5 euro do 500 euro, przedstawiających motyw "Epoki i style Europy", o następujących parametrach podstawowych.
Wartość nominalna (EUR) _BAR_ Wymiary _BAR_ Kolor dominujący _BAR_ Wzór _BAR_
5 _BAR_ 120 × 62 mm _BAR_ Szary _BAR_ Klasyczny _BAR_
10 _BAR_ 127 × 67 mm _BAR_ Czerwony _BAR_ Romański _BAR_
20 _BAR_ 133 × 72 mm _BAR_ Niebieski _BAR_ Gotycki _BAR_
50 _BAR_ 140 × 77 mm _BAR_ Pomarańczowy _BAR_ Renesansowy _BAR_
100 _BAR_ 147 × 82 mm _BAR_ Zielony _BAR_ Barok i rokoko _BAR_
200 _BAR_ 153 × 82 mm _BAR_ Żółto-brązowy _BAR_ Architektura żelaza i szkła _BAR_
500 _BAR_ 160 × 82 mm _BAR_ Purpurowy _BAR_ Współczesna architektura XX wieku _BAR_
2.
Siedem nominałów w serii banknotów euro przedstawia bramy i okna na stronie przedniej oraz mosty na stronie odwrotnej.
Wszystkie siedem nominałów jest typowych dla różnych europejskich okresów artystycznych opisanych powyżej.
Inne elementy wyglądu obejmują: symbol Unii Europejskiej, nazwę waluty w alfabecie łacińskim i greckim, odmiany inicjałów EBC w poszczególnych językach urzędowych, symbol ©, który wskazuje, że prawo autorskie należy do EBC, oraz podpis prezesa EBC.
Artykuł 2
Zasady reprodukcji banknotów euro
1.
"Reprodukcja" oznacza każdy wizerunek materialny lub niematerialny, który wykorzystuje całość lub część banknotu euro, jak określono w art. 1 lub części elementów jego wyglądu, takie jak między innymi kolor, wymiary oraz wykorzystanie liter lub symboli, który to wizerunek może przypominać lub dawać ogólne wrażenie banknotu euro, niezależnie od:
a) rozmiaru wizerunku; lub
b) materiału/materiałów lub techniki/technik wykorzystanych do jego produkcji; lub
c) tego, czy elementy lub ilustracje, które nie pochodzą z banknotów, zostały dodane do obrazu; lub
d) tego, czy wygląd banknotu euro, taki jak litery lub symbole, został zmieniony.
2.
Reprodukcje, które ogół społeczeństwa może mylnie przyjąć za oryginalne banknoty euro, uważa się za niezgodne z prawem.
3.
Reprodukcje spełniające następujące kryteria uważa się za zgodne z prawem, ponieważ nie istnieje ryzyko, że ogół społeczeństwa może mylnie przyjąć je za oryginalne banknoty euro:
a) jednostronne reprodukcje banknotu euro, jak określono w art. 1, pod warunkiem że wymiary reprodukcji wynoszą co najmniej 125 % zarówno długości, jak i szerokości lub co najwyżej 75 % zarówno długości, jak i szerokości odpowiedniego banknotu euro, jak określono w art. 1; lub
b) dwustronne reprodukcje banknotu euro, jak określono w art. 1, pod warunkiem że wymiary reprodukcji wynoszą co najmniej 200 % zarówno długości, jak i szerokości lub co najwyżej 50 % zarówno długości i szerokości odpowiedniego banknotu euro, jak określono w art. 1; lub
c) reprodukcje pojedynczych elementów wzoru banknotu euro, jak określono w art. 1, pod warunkiem że taki element wyglądu nie jest przedstawiony na tle przypominającym banknot; lub
d) jednostronne reprodukcje przedstawiające część strony przedniej lub strony odwrotnej banknotu euro, pod warunkiem że taka część jest mniejsza niż jedna trzecia pierwotnej strony przedniej lub odwrotnej banknotu euro, jak określono w art. 1; lub
e) reprodukcje wykonane z materiału wyraźnie innego niż papier, który wygląda na wyraźnie różny od materiału wykorzystywanego dla banknotów; lub
f) reprodukcje niematerialne udostępnione elektronicznie na stronach internetowych, poprzez przewody lub bezprzewodowo lub w jakikolwiek inny sposób, który pozwala członkom ogółu na dostęp do tych niematerialnych reprodukcji w miejscu i w czasie indywidualnie przez nich wybranych, pod warunkiem że:
- słowo SPECIMEN jest wydrukowane przekątnie na reprodukcji czcionką Arial lub czcionką podobną do czcionki Arial.
Długość słowa SPECIMEN wynosi co najmniej 75 % długości reprodukcji, a wysokość słowa SPECIMEN wynosi co najmniej 15 % szerokości reprodukcji i wykonane jest w kolorze nieprzezroczystym (nieprzejrzystym), kontrastującym z kolorem dominującym odpowiedniego banknotu euro, jak określono w art. 1, oraz
- rozdzielczość reprodukcji elektronicznej w jej rozmiarze pierwotnym nie przekracza 72 dpi (punktów na cal).
4.
EBC oraz KBC po otrzymaniu pisemnego wniosku wydają potwierdzenie, że reprodukcje niespełniające kryteriów ust. 3, o ile nie mogą być mylnie przyjęte przez ogół społeczeństwa za oryginalny banknot euro, jak określono w art. 1, są również zgodne z prawem.
Jeżeli reprodukcja jest produkowana na terytorium tylko jednego uczestniczącego Państwa Członkowskiego, wyżej wspomniane wnioski adresowane są do KBC tego Państwa Członkowskiego.
We wszystkich innych przypadkach takie wnioski adresowane są do EBC.
5.
Zasady reprodukcji banknotów euro mają również zastosowanie do banknotów euro, które zostały wycofane lub straciły swój status legalnego środka płatniczego na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wymiana zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro
1.
KBC, na wniosek oraz na warunkach określonych w ust. 2, wymienia zniszczone lub uszkodzone oryginalne banknoty euro, będące legalnym środkiem płatniczym, w następujących przypadkach:
a) kiedy przedstawione zostaje ponad 50 % banknotu euro; lub
b) kiedy przedstawione zostaje 50 % lub mniej banknotu euro, jeżeli wnioskodawca udowodni, że brakujące części zostały nieodwracalnie zniszczone.
2.
Poza przepisami ust. 1 następujące warunki dodatkowe stosują się do wymiany zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro będących legalnym środkiem płatniczym:
a) jeżeli istnieją wątpliwości co do prawnego tytułu wnioskodawcy do banknotów euro lub co do autentyczności banknotów euro: identyfikację zapewnia wnioskodawca;
b) jeżeli przedstawione są banknoty euro poplamione tuszem, skażone lub impregnowane: pisemne wyjaśnienie dotyczące rodzaju plam, skażenia lub impregnacji dostarcza wnioskodawca;
c) jeżeli banknoty euro zostały odbarwione przez aktywowane urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą i są przedstawione przez osoby zawodowo zajmujące się obrotem banknotami, jak określono w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem [4]: oświadczenie na piśmie dotyczące powodu i charakteru neutralizacji dostarczają osoby zawodowo zajmujące się obrotem banknotami;
d) jeżeli banknoty euro zostały zniszczone lub uszkodzone hurtem z powodu użycia urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą: przedstawiane są w plikach po 100 banknotów euro, pod warunkiem że liczba przedstawionych banknotów euro jest wystarczająca do ułożenia takich plików.
3.
Bez względu na powyższe:
a) Jeżeli KBC wiedzą lub mają wystarczające powody, by uważać, że banknoty euro zostały celowo zniszczone lub uszkodzone, odmawiają wymiany i zatrzymują banknoty euro, w celu uniknięcia powrotu takich banknotów euro do obiegu lub w celu zapobiegania przedstawieniu ich do wymiany przez wnioskodawcę w innym KBC.
Jednakże KBC wymienią zniszczone lub uszkodzone banknoty euro, jeżeli wiedzą lub mają wystarczające powody, aby uważać, że wnioskodawcy działają w dobrej wierze lub jeżeli wnioskodawcy mogą udowodnić, że działają w dobrej wierze.
Banknoty euro, które są zniszczone lub uszkodzone w niewielkim stopniu, np. mają adnotacje, liczby lub krótkie zdania, z zasady nie będą uważane za banknoty euro celowo zniszczone lub uszkodzone; oraz
b) Jeżeli KBC wiedzą lub mają wystarczające powody, aby uważać, że zostało popełnione przestępstwo, odmawiają wymiany zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro i zatrzymują je, za potwierdzeniem odbioru, jako dowód do przedstawienia właściwym organom w celu wszczęcia lub poparcia toczącego się dochodzenia w sprawie karnej.
O ile właściwe organy nie zdecydują inaczej, banknoty euro są zwracane wnioskodawcy po zakończeniu dochodzenia i z tą chwilą kwalifikowane są do wymiany.
Artykuł 4
Ustanowienie opłaty za wymianę zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro
1.
KBC pobierają opłatę od osób zawodowo zajmujących się obrotem banknotami, kiedy wnioskują one, zgodnie z art. 3, o wymianę banknotów euro będących legalnym środkiem płatniczym, które zostały zniszczone lub uszkodzone przez użytkowanie urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą.
2.
Opłata wynosi 10 centów za jeden zniszczony lub uszkodzony banknot euro.
3.
Opłata pobierana jest wyłącznie gdy wymienianych jest co najmniej 100 zniszczonych lub uszkodzonych banknotów euro.
Opłata jest pobierana za wszystkie wymienione banknoty euro.
4.
Nie jest pobierana żadna opłata, jeżeli banknoty euro zostały zniszczone lub uszkodzone w związku z usiłowaniem rabunku lub kradzieży lub rzeczywistym rabunkiem lub kradzieżą.
Artykuł 5
Wycofanie banknotów euro
Wycofanie typu lub serii banknotów euro reguluje decyzja Rady Prezesów opublikowana do ogólnej wiadomości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i innych mediach.
Niniejsza decyzja obejmuje, jako minimum, następujące punkty:
- typ lub serię banknotów euro, które mają być wycofane z obiegu, oraz
- czas trwania okresu wymiany, oraz
- datę, z którą typ lub seria banknotów euro traci swój status legalnego środka płatniczego, oraz
- sposób postępowania z banknotami euro przedstawionymi po upływie okresu wycofania i/lub po utracie statusu legalnego środka płatniczego.
Artykuł 6
Przepisy końcowe
1.
Decyzje EBC/2001/7 oraz EBC/2001/14 tracą moc.
2.
Odwołania do decyzji EBC/1998/6 [5], EBC/1999/2 [6], EBC/2001/7 oraz EBC/2001/14 rozumiane są jako odwołania do niniejszej decyzji.
3.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2002 r.
wykonująca rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 w zakresie zestawiania wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5236)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/8/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2434/92 [2], w szczególności jego art. 44,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dokonano dużego postępu od wstępnej realizacji sieci Europejskich Służb Zatrudnienia (EURES), ustanowionych decyzją Komisji 93/569/EWG [3], w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68.
(2) W świetle doświadczenia uzyskanego od 1993 r., a także uwzględniając i konsolidując ostatni rozwój w środowisku EURES, sieć powinna zostać obecnie wzmocniona i w pełni zintegrowana z działaniami służb zatrudnienia Państw Członkowskich.
Obecny podział obowiązków oraz procedury decyzyjne powinny zostać ponownie wyznaczone.
(3) W związku ze zbliżającym się rozszerzeniem Unii Europejskiej należy w pełni uwzględnić wprowadzenie EURES w państwach przystępujących, przy zachowaniu wydajności systemu i możliwości zarządzania nim.
(4) Należy również wziąć pod uwagę możliwości dalszego wzmocnienia i zracjonalizowania przewidzianych służb, jakie dają powstające narzędzia technologii informatycznych i komunikacyjnych.
(5) W tym celu EURES powinien zostać ujednolicony i wzmocniony jako kluczowe narzędzie w celu monitorowania mobilności, w celu wspierania swobodnego przepływu pracowników oraz integracji europejskich rynków pracy a także w celu informowania obywateli o właściwym prawodawstwie wspólnotowym.
(6) Istnieje potrzeba oparcia mobilności geograficznej i zawodowej na Europejskiej Strategii Zatrudnienia, w celu wykonania planu działania w zakresie kwalifikacji i mobilności [4] oraz rezolucji Rady z dnia 3 czerwca 2002 r. w tej samej sprawie [5].
(7) Dla jasności, zalecane jest ponowne ustanowienie sieci Europejskich Służb Zatrudnienia przy jednoczesnym dokładniejszym zdefiniowaniu ich składu, budowy i funkcji.
To działanie pociągnie za sobą zastąpienie decyzji 93/569/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Technicznego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sieć EURES
Komisja, służby zatrudnienia Państw Członkowskich oraz wszyscy inni partnerzy krajowi, których mogą mieć, tworzą europejską sieć służb, określoną jako EURES (Europejskie Służby Zatrudnienia), odpowiedzialną za rozwój wymiany informacji i współpracy przewidziany w części II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68.
Artykuł 2
Cele
EURES przyczynia się do skoordynowanego wprowadzenia w życie przepisów części II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68.
Wspiera on Europejską Strategię Zatrudnienia a także przyczynia się do wzmocnienia europejskiego jednolitego rynku.
W szczególności, dla dobra osób poszukujących pracy, pracowników i pracodawców, EURES dąży do wspierania:
a) rozwoju europejskich rynków pracy otwartych i dostępnych dla wszystkich;
b) transnarodowej, międzyregionalnej i transgranicznej wymiany wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie;
c) przejrzystości i wymiany informacji w zakresie europejskich rynków pracy, włączając informacje o warunkach życia i pracy, a także o możliwościach nabywania kwalifikacji;
d) rozwoju metodologii i wskaźników dla tego celu.
Artykuł 3
Skład
EURES obejmuje następujące kategorie:
a) członkowie EURES, którzy są służbami specjalistycznymi powołanymi przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68, oraz Europejski Urząd Koordynacji, zgodnie z art. 21, 22 oraz 23 tego rozporządzenia; oraz
b) partnerzy EURES, jak przewidziano w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68, mianowicie:
i) regionalne służby zatrudnienia Państw Członkowskich;
ii) służby zatrudnienia odpowiedzialne za regiony przygraniczne;
iii) wyspecjalizowane służby zatrudnienia, które zostały notyfikowane do Komisji, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68.
Te kategorie obejmują związki zawodowe i organizacje pracodawców, wyznaczone przez członków EURES.
Artykuł 4
Rola Europejskiego Urzędu Koordynacji
Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia i Spraw Socjalnych Komisji Europejskiej jest odpowiedzialna za zarządzanie Europejskim Urzędem Koordynacji.
Europejski Urząd Koordynacji (zwany dalej Urzędem Koordynacji EURES) nadzoruje zgodność z przepisami części II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 oraz wspomaga sieć w prowadzeniu działalności.
Urząd Koordynacji EURES w szczególności zajmuje się:
a) analizą mobilności geograficznej i zawodowej oraz rozwojem ogólnego podejścia do mobilności zgodnie z Europejską Strategią Zatrudnienia;
b) formułowaniem spójnego ogólnego podejścia oraz właściwych środków w celu wspierania współpracy i koordynacji między Państwami Członkowskimi;
c) całościowym monitorowaniem i oceną działalności EURES, oraz podejmowaniem działań mających na celu sprawdzenie jej wykonywania zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68 oraz z niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Logo EURES
Akronim EURES jest wykorzystywany wyłącznie w odniesieniu do działań prowadzonych w EURES.
Ilustruje je standardowe logo, określone w schemacie projektu graficznego.
Logo jest zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM).
Może być wykorzystywane przez członków i partnerów EURES.
Artykuł 6
Grupa Strategiczna Wysokiego Szczebla
Niniejszym tworzy się Grupę Strategiczną Wysokiego Szczebla, złożoną z szefów członków EURES, której przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Grupa Strategiczna Wysokiego Szczebla pomaga Komisji we wspieraniu i nadzorowaniu rozwoju EURES.
Komisja zasięga opinii Grupy Strategicznej Wysokiego Szczebla w kwestiach dotyczących planowania strategicznego, rozwoju, wykonania, monitorowania i oceny służb i działalności określonych w niniejszej decyzji, włączając:
a) Kartę EURES, zgodnie z art. 8 ust. 2;
b) wytyczne EURES, zgodnie z art. 9 ust. 1;
c) projekt rocznego sprawozdania Komisji przewidziany w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68;
d) dwuletnie sprawozdanie Komisji składane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, wymagane przez art. 19 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68.
Szefowie europejskich organizacji partnerów społecznych są zapraszani do uczestniczenia w posiedzeniach Grupy.
Grupa ustanawia swoje metody pracy i regulamin.
Zgodnie z ogólną zasadą Grupa zwoływana jest dwa razy do roku przez przewodniczącego.
Grupa podejmuje opinie zwykłą większością.
Urząd Koordynacji EURES zapewnia wsparcie sekretariatu.
Artykuł 7
Grupa robocza
W celu wspierania rozwoju, wykonania i monitorowania działań EURES, Urząd Koordynacji EURES powołuje grupę roboczą złożoną z kierowników EURES, z których każdy jest przedstawicielem członka EURES.
Urząd Koordynacji EURES zaprasza przedstawicieli europejskich partnerów społecznych oraz, w stosownych przypadkach, przedstawicieli innych partnerów EURES oraz ekspertów do uczestniczenia w posiedzeniach grupy roboczej.
Artykuł 8
Karta EURES
1. Urząd Koordynacji EURES przyjmuje Kartę EURES zgodnie z procedurami wymienionymi w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 lit. a), b) i c) oraz w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68, po konsultacji z Grupą Strategiczną Wysokiego Szczebla EURES ustanowioną w art. 6 niniejszej decyzji.
2.
Na podstawie zasady, iż wszystkie wolne miejsca pracy i wnioski o zatrudnienie, które są upublicznione przez któregokolwiek z członków i partnerów EUREK, muszą być dostępne w całej Wspólnocie, Karta EURES ustanawia w szczególności:
a) opis działań, jakie będą wykonywać członkowie i partnerzy EURES, włączając:
i) usługi pośrednictwa pracy, włączając indywidualne porady dla klientów, niezależnie od tego, czy są to osoby poszukujące pracy, pracownicy czy pracodawcy;
ii) rozwój współpracy transnarodowej i transgranicznej, obejmującej zatrudnienie i sprawy socjalne, partnerów społecznych i inne zainteresowane instytucje, w celu poprawienia funkcjonowania rynków pracy, ich integracji i lepszej mobilności;
iii) wspieranie skoordynowanego monitorowania i oceny przeszkód w odniesieniu do mobilności, nadwyżek i niedoborów kwalifikacji oraz przepływów migracji;
b) cele operacyjne systemu EURES, obowiązujące normy jakości, a także obowiązki członków i partnerów EURES, które obejmują:
i) integrację właściwych baz danych członków o wolnych miejscach pracy, z mechanizmem wymiany wolnych miejsc pracy EURES, do określonego terminu;
ii) rodzaj informacji taki, jak informacje o rynku pracy, informacje o warunkach życia i pracy, informacja o ofertach pracy i wnioskach o zatrudnienie, a także o przeszkodach dla mobilności, które muszą przekazywać swoim klientom i pozostałej części sieci;
iii) szkolenia i kwalifikacje wymagane w odniesieniu do personelu EURES oraz warunki i procedury organizacji wizyt i zadań dla urzędników;
iv) sporządzanie, przedkładanie do Urzędu Koordynacji EURES oraz realizacja planów działania, włączając szczególne zasady dla działań transgranicznych EURES;
v) zasady regulujące wykorzystanie logo EURES przez członków i partnerów;
vi) zasady monitorowania i oceny działań EURES;
c) procedury w celu ustanowienia jednolitego systemu i wspólnych modeli wymiany informacji, związanych z rynkiem pracy i mobilnością w sieci EURES, przewidziane w art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68, włączając informacje o stanowiskach pracy oraz o możliwościach nauki w Unii Europejskiej, które mają być ujęte na zintegrowanej stronie internetowej o mobilności zawodowej.
Artykuł 9
Wytyczne i plany działań
1.
W ramach Karty EURES, przewidzianej w art. 8, oraz po konsultacji z Grupą Strategiczną Wysokiego Szczebla EURES, przewidzianą w art. 6, Urząd Koordynacji EURES ustanawia wytyczne działań EURES, obejmujące okres trzech lat.
Wytyczne obejmują warunki wszelkiej pomocy finansowej, którą może zapewnić Wspólnota zgodnie z ust. 4.
2.
Na podstawie wytycznych członkowie EURES przedstawiają Urzędowi Koordynacji EURES odpowiednie plany swoich działań na okres objęty wytycznymi.
Plan działań określa:
a) główne działania, jakie zamierzają podjąć członkowie EURES w ramach sieci, włącznie z działaniami transnarodowymi, transgranicznymi i sektorowymi, przewidzianymi w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68;
b) zasoby ludzkie i finansowe przydzielone na wykonanie części II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68;
c) uzgodnienia dotyczące monitorowania i oceny planowanych działań, włącznie z informacjami przesyłanymi rocznie do Komisji.
Plany działań obejmują również ocenę działań i postęp osiągnięty w poprzednim okresie.
3. Urząd Koordynacji EURES bada plany działania i przesłane informacje o ich wykonaniu w celu dokonania oceny ich spójności z wytycznymi i przepisami części II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68. Wyniki tej oceny analizowane są wspólnie z członkami EURES corocznie, zgodnie z art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia, i włączane są w dwuletnie sprawozdanie Komisji składane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, wymagane przez art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.
4.
Komisja może przyznać pomoc finansową na wykonanie planów działań zależnie od zasad obowiązujących dla właściwych zasobów budżetowych.
Artykuł 10
Uchylenie
Decyzja 93/569/EWG traci moc.
Jednakże ta decyzja nadal stosuje się do działań, w odniesieniu do których wniosek został złożony przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 11
Data stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2003 r.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 85/511/EWG w odniesieniu do wykazów laboratoriów uprawnionych do zajmowania się żywym wirusem pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5559)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/11/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [1], zmienioną ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 3 ust. 2 pkt 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zaprzestanie rutynowego szczepienia przeciwko wirusowi pryszczycy na terenie Wspólnoty w roku 1991 podwyższyło podatność stad Wspólnoty na tę chorobę.
Dlatego też konieczne jest zapewnienie bezpiecznych warunków pracy laboratoriom, które zajmują się tym wirusem tak, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa, który mógłby zagrozić stadom Wspólnoty.
(2) W dyrektywie 85/511/EWG wymienione zostały krajowe i komercyjne laboratoria uprawnione do zajmowania się żywym wirusem pryszczycy.
Niniejsza dyrektywa nakazuje tym laboratoriom przestrzeganie minimalnych norm zalecanych przez Organizację do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(3) Niektóre Państwa Członkowskie zdecydowały o zaprzestaniu zajmowania się wirusem pryszczycy przez niektóre laboratoria, podczas gdy inne Państwa Członkowskie dostarczyły koniecznych gwarancji, iż laboratoria, które zostały zatwierdzone do wykonywania tych badań, przestrzegają wymaganych norm.
Poza tym zmieniły się szczegóły dotyczące pewnych laboratoriów umieszczonych w wykazie dyrektywy 85/511/EWG.
(4) Dlatego też konieczne jest uaktualnienie wykazów laboratoriów, stanowiących załączniki A i B do dyrektywy 85/511/EWG.
(5) Dlatego też należy dokonać stosownych zmian dyrektywy 85/511/EWG.
(6) Przewidywane w niniejszej dyrektywie środki są zgodne z opinią Stałego Komitetu do spraw Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki A i B do dyrektywy 85/511/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków, zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych, w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki i Szwajcarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5560)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/12/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego (Dz.U. L 302 z 19.10.1989, str. 1), ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE (Dz.U. L 53 z 24.2.1994, str. 23), w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe służby weterynaryjne Stanów Zjednoczonych Ameryki i Szwajcarii przesłały wnioski o zmiany w wykazie ustanowionym decyzją Komisji 92/452/EWG (Dz.U. L 250 z 29.8.1992, str. 40), ostatnio zmienioną decyzją 2002/637/WE (Dz.U. L 206 z 3.8.2002, str. 29), zespołów urzędowo zatwierdzonych na ich terytoriach do wywozu zarodków bydła domowego do Wspólnoty.
(2) Właściwe służby weterynaryjne odnośnych państw dostarczyły Komisji gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG oraz urzędowo zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków do wywozu do Wspólnoty.
(3) Dlatego decyzja 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 92/452/EWG:
1) skreśla się wiersz odnoszący się do zespołu z USA nr 96ID083;
2) wiersz odnoszący się do zespołu z USA nr 01WI098 otrzymuje brzmienie:
"US _BAR_ _BAR_ 01WI098 _BAR_ _BAR_ Dairyland Veterinary Practice 370 Flower Court Riattendile, WI 53818 _BAR_ Dr Leah Penza" _BAR_
3) wiersz dotyczący zespołów z USA dodaje się w brzmieniu:
"US _BAR_ _BAR_ 02ID106 _BAR_ _BAR_ Western Genetics, Inc.
2875 E 3000 N Sugar City, ID 83448 _BAR_ Dr Galen B. Lusk" _BAR_
4) wiersz dotyczący zespołów ze Szwajcarii dodaje się w brzmieniu:
"CH _BAR_ _BAR_ CH-ET-1133 _BAR_ _BAR_ Embryotransfer Pokorny Murtenstrasse 22 CH-3177 Laupen _BAR_ Dr Eli Schipper Dr Norbert Stäuber" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 stycznia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję nr 2002/613/WE w odniesieniu do zatwierdzonych centrów pobierania nasienia w Słowenii
(notyfikowana jako dokument C(2002)5564)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/15/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/39/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/613/WE [3] ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz nasienia trzody chlewnej oraz wykaz centrów pobierania nasienia w państwach trzecich zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty.
(2) Powinno się dodać Słowenię do wykazu państw trzecich, z których przywóz jest dopuszczony decyzją 2002/613/WE, w następstwie misji Komisji i w świetle sytuacji osiągniętej w odniesieniu do zdrowia zwierząt w tym kraju.
(3) Właściwe służby weterynaryjne Słowenii przesłały wykaz centrów pobierania nasienia oficjalnie zatwierdzonych do wywozu nasienia świń do Wspólnoty.
(4) Właściwe służby weterynaryjne Słowenii przedłożyły gwarancje zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 90/429/EWG oraz oficjalnie zatwierdziły dane centra pobierania nasienia do wywozu do Wspólnoty.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/613/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) Słowenię dodaje się do załącznika II;
b) Słowenię dodaje się do tytułu załącznika IV;
c) w załączniku V dodaje się następujące wiersze dotyczące Słowenii:
ISO _BAR_ Numer zatwierdzenia _BAR_ Nazwa oraz adres zatwierdzonego centrum _BAR_
SŁOWENIA
SI _BAR_ SI 593 _BAR_ Centrum pobierania nasienia trzody chlewnej; Izba Rolnictwa i Leśnictwa Słowenii, Centrum Rolnictwa i Leśnictwa, Murska Sobota Štefana Kovača 40 9000 Murska Sobota _BAR_
SI _BAR_ SI 594 _BAR_ Centrum pobierania nasienia trzody chlewnej, Ptuj; Izba Rolnictwa i Leśnictwa Słowenii, Centrum Rolnictwa i Leśnictwa, Ptuj Ormoška cesta 28 2250 Ptuj _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 stycznia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/159/WE w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5565)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/16/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 29,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [2], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [4], zmienioną decyzją 2002/336/WE [5], wymienia państwa trzecie, które przedstawiły plany określające oferowane przez siebie gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE.
(2) Niektóre państwa trzecie przedstawiły Komisji plany monitorowania pozostałości w odniesieniu do produktów i gatunków niewskazanych początkowo w Załączniku do decyzji 2000/159/WE.
Ocena tych planów monitorowania i dodatkowe informacje wymagane przez Komisję dostarczają wystarczających gwarancji w zakresie monitoringu pozostałości w wymienionych państwach trzecich w odniesieniu do wskazanych produktów lub gatunków.
(3) Dlatego decyzja 2000/159/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2000/159/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/17/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], a w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [2], a w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], a w szczególności jej art. 23 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [4], a w szczególności jej art. 20 ust. 1,
uwzględniając propozycję Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady urzędowej kontroli materiału siewnego w Argentynie, Australii, Bułgarii, Kanadzie, Chile, Republice Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgrzech, Izraelu, Litwie, Maroku, Nowej Zelandii, Polsce, Rumunii, Słowenii, Słowacji, Turcji, Stanach Zjednoczonych Ameryki, Urugwaju, Jugosławii i Południowej Afryce przewidują przeprowadzenie, w okresie produkcji materiału siewnego, urzędowej inspekcji polowej.
(2) Zasady te określają generalnie, że materiał siewny może być urzędowo certyfikowany, a paczki materiału siewnego urzędowo zamykane zgodnie z systemem OECD dla certyfikatów odmian materiału siewnego znajdującego się w obrocie międzynarodowym.
Zasady te określają również sposób pobierania próbek materiału siewnego i badanie materiału siewnego zgodnie z metodami Międzynarodowego Stowarzyszenia Badania Nasion (ISTA), lub w razie potrzeby, zgodnie z zasadami Stowarzyszenia Urzędowych Analityków Nasion (AOSA).
(3) Kontrola tych zasad oraz sposobu ich stosowania we wcześniej wspomnianych krajach trzecich wykazała, że inspekcja polowa upraw nasiennych roślin uprawnych spełnia warunki określone w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE.
Krajowe przepisy dotyczące materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w tych krajach pozwalają na dokonanie takich samych zapewnień w odniesieniu do charakterystyki materiału siewnego, organizacji jego badań, zapewnienia identyfikacji materiału siewnego, znakowania i kontroli, jak przepisy stosowane do materiału siewnego zbieranego i kontrolowanego w obrębie Wspólnoty, pod warunkiem że spełnione są pozostałe wymagania dla nasiennych roślin uprawnych i wyprodukowanego materiału siewnego, w szczególności w odniesieniu do oznakowania opakowań.
(4) Decyzja Rady nr 95/514/WE z dnia 29 listopada 1995 r. dotycząca równoważności inspekcji polowej przeprowadzanej w krajach trzecich w zakresie uprawy nasiennych roślin uprawnych oraz równoważności materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich [5] określa, że limitowane czasowo inspekcje polowe przeprowadzane w niektórych krajach trzecich na uprawach nasiennych roślin uprawnych niektórych gatunków są uznawane za równoważne z inspekcjami polowymi przeprowadzanymi zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty, a materiał siewny niektórych gatunków produkowany w tych krajach jest uważany za równoważny z materiałem siewnym produkowanym zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty.
(5) Ponieważ decyzja 95/514/WE wygaśnie z dniem 31 grudnia 2002 r., powinna zostać przyjęta nowa decyzja, a jej zakres powinien zostać rozszerzony w szczególności poprzez włączenie Estonii, Łotwy i Jugosławii.
(6) Wydaje się, że jest pożądane ograniczenie do lat 5 czasu, w którym zgodnie z niniejszą decyzją uznawana jest równoważność.
(7) Właściwym jest dołączenie do niniejszej decyzji specyficznych zasad obejmujących ponowne znakowanie i ponowne pakowanie we Wspólnocie, zawierających w sobie zasady podobne do zasad określonych decyzją 86/110/EWG [6], obecnie już niestosowaną.
(8) Istniejące ustawodawstwo już przewiduje obowiązek, aby materiał siewny, włączając w to materiał siewny niecertyfikowany ostatecznie, wprowadzany do obrotu we Wspólnocie, był oznakowany w celu wskazania, czy został poddany obróbce chemicznej bądź genetycznej modyfikacji odmiany.
Właściwym jest określenie szczegółowych zasad dotyczących dokładnych oznakowań, które mają być zamieszczone na etykiecie materiału siewnego przywożonego na mocy niniejszej decyzji.
Konieczne jest, aby zasady te odzwierciedlały zasady zawarte w decyzji 95/514/WE.
W przyszłości właściwym będzie uaktualnienie załączników do niniejszej decyzji w celu zapewnienia, że przywożony materiał siewny będzie pozostawał w zgodzie z wszelkimi wymaganiami, które mogą być wprowadzone, co w szczególności dotyczy materiału siewnego bez końcowej certyfikacji.
(9) Niektóre zmiany w załącznikach do niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Inspekcje polowe dotyczące upraw nasiennych roślin uprawnych gatunków wyszczególnionych w załączniku I, przeprowadzane w krajach trzecich znajdujących się w wykazie w tym załączniku, wyłączając materiał siewny pokoleń poprzedzających elitarny materiał siewny, są uważane za równoważne inspekcjom polowym wykonywanym zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE, pod warunkiem że:
a) są przeprowadzane urzędowo przez organy określone w wykazie w załączniku I lub pod kontrolą urzędową tych organów;
b) spełniają warunki określone w punkcie A załącznika II.
Artykuł 2
Materiał siewny gatunków wyszczególnionych w załączniku I, wyprodukowany w krajach trzecich ujętych w tym załączniku oraz urzędowo certyfikowany przez organy ujęte w wykazie w tym załączniku, z wyjątkiem materiału siewnego pokoleń poprzedzających elitarny materiał siewny, jest uważany za równoważny z materiałem siewnym spełniającym warunki dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE, jeśli spełnia warunki określone w punkcie B załącznika II.
Artykuł 3
1.
Jeśli równoważny materiał siewny podlega "ponownemu oznakowaniu i przepakowaniu" we Wspólnocie, w znaczeniu systemów OECD dla certyfikatów odmian materiału siewnego znajdującego się w obrocie międzynarodowym, postanowienia Dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE dotyczące ponownego zamknięcia paczek wyprodukowanych we Wspólnocie obowiązują na zasadzie analogii.
Pierwszy akapit pozostaje bez uszczerbku dla zasad OECD stosowanych do podobnych działań.
2.
Jeśli konieczne jest ponowne oznakowanie i przepakowanie materiału siewnego we Wspólnocie, etykiety WE są stosowane tylko jeśli:
a) materiał siewny wyprodukowany w Państwach Członkowskich oraz materiał siewny tej samej odmiany i kategorii wyprodukowany w krajach trzecich są mieszane w celu poprawy zdolności kiełkowania pod warunkiem że:
- mieszanka jest homogeniczna, i
- etykieta zawiera informację o kraju produkcji; lub:
b) dla małych paczek WE w znaczeniu dyrektyw 66/401/WE lub 2002/54/WE.
Artykuł 4
Zmiany w załącznikach, z wyjątkiem tych obejmujących kolumnę 1 tabeli w załączniku I, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w artykule 5.
Artykuł 5
1.
Komisji pomaga Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
2.
W przypadku dokonywania odniesień do tego ustępu, stosuje się artykuły 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w artykule 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja obowiązuje od 1 stycznia 2003 roku do 31 grudnia 2007 roku.
Artykuł 7
Decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych
(2003/18/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony [1], przewiduje niektóre wzajemne koncesje handlowe na niektóre produkty rolne.
(2) Artykuł 21 ust. 5 Układu Europejskiego przewiduje, że Wspólnota i Rumunia mają zbadać, produkt po produkcie i na usystematyzowanej i wzajemnej podstawie, możliwość wzajemnego przyznawania dalszych koncesji.
(3) Pierwsze poprawki do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Rumunią zostały przewidziane w Protokole dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego, zatwierdzonym decyzją Rady 98/626/WE [2].
(4) Poprawki do ustaleń preferencyjnych zostały również przewidziane w wyniku negocjacji, mających na celu liberalizację handlu produktami rolnymi, zakończonych w 2000 r.
Ze strony Wspólnoty zostały one wprowadzone w życie od dnia 1 lipca 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [3].
To drugie dostosowanie ustaleń preferencyjnych nie zostało jeszcze włączone do Układu Europejskiego w formie Protokołu dodatkowego.
(5) Negocjacje dotyczące dalszych poprawek do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Rumunią zakończono w dniu 18 czerwca 2002 r.
(6) Nowy protokół do Układu Europejskiego, dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony (zwany dalej Protokołem), powinien zostać zatwierdzony, w celu ujednolicenia wszystkich koncesji w handlu produktami rolnymi między obiema stronami, w tym wyników negocjacji zakończonych w 2000 r. i w 2002 r.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być stosowane w porządku chronologicznym według daty zgłoszenia celnego.
Dlatego też niektórymi kontyngentami taryfowymi na podstawie niniejszej decyzji zarządzać należy zgodnie z tymi zasadami.
(8) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [5].
(9) W wyniku wymienionych wyżej negocjacji, rozporządzenie (WE) nr 2435/2000 zostało zastąpione i dlatego też powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych, zostaje zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 2
1.
Niniejszym Przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Protokołu, w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
2.
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji o zatwierdzeniu przewidzianym w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
1.
Po wejściu w życie niniejszej decyzji, ustalenia przewidziane w załącznikach do Protokołu załączonego do niniejszej decyzji zastępują te określone w załącznikach XI i XII, oraz określone w art. 21 ust. 2 i 4, ze zmianami, Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów Protokołu, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Numery porządkowe przypisane kontyngentom taryfowym w Załączniku do niniejszej decyzji mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Kontyngenty taryfowe o numerach porządkowych powyżej 09.5100, zarządzane są przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia(EWG) nr 2454/93.
2.
Ilości towarów podlegających kontyngentom taryfowym i dopuszczonych do swobodnego obrotu począwszy od dnia 1 lipca 2002 r. na podstawie koncesji przewidzianych w załączniku A b) do rozporządzenia (WE) nr 2435/2000 zostają w pełni zaliczone na poczet ilości przewidzianych w czwartej kolumnie załącznika A b) do załączonego Protokołu, z wyjątkiem ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed dniem 1 lipca 2002 r.
Artykuł 5
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [6] lub, gdzie właściwe, przez komitet ustanowiony odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 2435/2000 traci moc z chwilą wejścia w życie Protokołu.
Decyzja Rady
z dnia 14 października 2002 r.
w sprawie odtajnienia niektórych części Podręcznika Sirene przyjętego przez Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.
(2003/19/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 14 grudnia 1993 r. (SCH/Com-ex (93) 22 rev) i z dnia 23 czerwca 1998 r. (SCH/Com-ex (98) 17) Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., który został zastąpiony przez Radę zgodnie z art. 2 Protokołu z Schengen, zaklasyfikował jako "poufny" Podręcznik Sirene, którego ostateczna wersja została przyjęta decyzją wspomnianego Komitetu Wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. (SCH/Com-ex (99) 5).
(2) Podręcznik Sirene i decyzje Komitetu Wykonawczego w sprawie jego klasyfikacji stanowią część dorobku Schengen zgodnie z definicją Rady z jej decyzji 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r.
(3) Niektóre części Podręcznika Sirene powinny zostać odtajnione.
(4) Niektóre części Podręcznika Sirene powinny mieć klasyfikację obniżoną do "ograniczone do UE".
(5) Należy uchylić decyzje Komitetu Wykonawczego (SCH/Com-ex (93) 22 rev) i (SCH/Com-ex (98) 17) w częściach odnoszących się do klasyfikacji Podręcznika Sirene, aby przyszłe decyzje w sprawie jego klasyfikacji mogły być podejmowane zgodnie z normalnymi zasadami w sprawie klasyfikacji dokumentów, jak określono w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podręcznik Sirene zostaje odtajniony, z wyjątkiem sekcji 2.3 i załączników 1, 2, 3, 4, 5 i 6.
Artykuł 2
Sekcja 2.3 Podręcznika Sirene, jak również załączniki 1, 2, 3, 4, 5 i 6 zostają zaklasyfikowane jako "ograniczone do UE".
Artykuł 3
Odtajnione części Podręcznika Sirene zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2002 r.
w sprawie stosowania art. 6 dyrektywy 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5304)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/20/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/26/WE (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) ustanawia szczególne przepisy stosowane do stron poszkodowanych zamieszkałych w Państwie Członkowskim i uprawnionych do odszkodowania w związku z każdą stratą lub szkodą wynikającą z wypadków, które miały miejsce w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej lub w państwach trzecich, których narodowe biura ubezpieczeniowe przyłączyły się do systemu zielonej karty w każdym przypadku, gdy takie wypadki spowodowane są użytkowaniem pojazdów ubezpieczonych mających stałe miejsce postoju w Państwie Członkowskim.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 3 czwartej dyrektywy każde Państwo Członkowskie ustanawia lub zatwierdza, przed dniem 20 stycznia 2002 r., organ odszkodowawczy odpowiedzialny za zapewnianie odszkodowań, w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie wyznaczył swojego przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia. Ponadto, jak przewidziano w art. 7, strona poszkodowana jest uprawniona do złożenia wniosku o odszkodowanie od organu odszkodowawczego w tym Państwie Członkowskim, w którym ma stałe miejsce zamieszkania, jeżeli niemożliwa jest identyfikacja pojazdu lub jeżeli, w terminie dwóch miesięcy następujących po wypadku, niemożliwa jest identyfikacja zakładu ubezpieczeń.
(3) Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 czwartej dyrektywy organ odszkodowawczy Państwa Członkowskiego, które wypłaciło odszkodowanie stronie poszkodowanej, która ma stałe miejsce zamieszkania w tym Państwie Członkowskim, uprawniony jest do roszczenia o zwrot wypłaconej sumy w drodze odszkodowania, od organu odszkodowawczego w Państwie Członkowskim, w którym prowadzi działalność zakład ubezpieczeń, który wystawił polisę stronie odpowiedzialnej.
(4) Na mocy art. 6 ust. 3 lit. a) czwartej dyrektywy wejście w życie art. 6 czwartej dyrektywy jest zastrzeżone zawarciem porozumienia między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez Państwa Członkowskie w stosunku do ich funkcji, obowiązków i procedur dokonywania zwrotów.
(5) Wszystkie Państwa Członkowskie powołały organy odszkodowawcze odpowiedzialne za zapewnianie odszkodowań stronom poszkodowanym w przypadkach, określonych w art. 1 czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych, jak przewidziano w art. 6. Porozumienie między tymi organami odszkodowawczymi zgodnie z tym przepisem zostało zawarte w dniu 29 kwietnia 2002 r. w Brukseli i przekazane Komisji Europejskiej w liście z dnia 19 lipca 2002 r. w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym przez art. 10 ust. 3 tej samej dyrektywy.
Decyzja Komisji
z dnia 30 grudnia 2002 r.
dotycząca opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5496)
(2003/24/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG, oraz uchylającą decyzję 88/192/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Rady 95/1/WE [4], w szczególności jej art. 12,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], ostatnio zmienioną decyzją 2001/572/WE [6], w szczególności jej art. 37 i 37a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Intencją dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego [7] jest zagwarantowanie bezpieczeństwa i poufności w elektronicznych środkach przekazu oraz ułatwienie wykorzystywania ich przez władze krajowe i wspólnotowe do wzajemnego porozumiewania się oraz do porozumiewania się z obywatelami i podmiotami gospodarczymi.
(2) Artykuł 3 decyzji Komisji 92/563/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie bazy danych obejmującej wspólnotowe wymagania dotyczące przywozu, przewidzianej projektem SHIFT [8], ustanawia, że Komisja zobowiązana jest do stworzenia odpowiednich baz.
(3) Decyzja Komisji 91/398 z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [9] określa zasady regulujące kwestie sieci łączącej jednostki weterynaryjne.
(4) Prace przeprowadzone w ramach badań i seminariów wspólnotowych wskazały na potrzebę zweryfikowania architektury sieci, celem stworzenia systemu weterynaryjnego obejmującego różne aplikacje komputerowe.
(5) Rezolucja Parlamentu Europejskiego A5–0396/2000 w sprawie specjalnego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego 1/2000 [10] dotyczącego wezwania Komisji do całkowitej kontroli nad zarządzaniem i rozwojem sieci Animo w odniesieniu do ognisk klasycznego pomoru świń, oraz o dokonanie zmian zgodnie z uwagami Trybunału.
(6) W celu zoptymalizowania funkcji i interfejsów użytkowników, Państwa Członkowskie powinny się aktywnie zaangażować w opracowanie skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota powinna możliwie jak najszybciej stworzyć system komputerowy integrujący funkcje systemów ANIMO i SHIFT w jedną architekturę.
Specyfikacje techniczne przedmiotowego systemu zostały wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
1.
W pierwszym etapie, Komisja opracowuje specyfikacje dla nowego systemu Animo, analizuje system i przedstawia prototyp.
Budżet Komisji na wykonanie przedmiotowych prac wynosi 200000 EUR
2.
W drugim etapie, Komisja opracowuje nowy system Animo i udostępnia Państwom Członkowskim bazę danych.
3.
Komisja zobowiązana jest również opracować i połączyć system Shift w nowy system komputerowy, w szczególności funkcje wymagane w celu podejmowania decyzji w punktach kontroli granicznej, zarówno w zakresie spraw regulacyjnych, jak i analiz ryzyka.
Artykuł 3
Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest upoważniony do podpisania umów niezbędnych w celu wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
ustanawiająca kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE
(2003/33/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [1], w szczególności jej art. 16 oraz załącznik II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 16 dyrektywy 1999/31/WE Komisja przyjmuje szczególne kryteria i metody badawcze oraz przynależne wartości dopuszczalne dla każdego rodzaju składowisk.
(2) Należy ustanowić procedurę ustalania dopuszczalności odpadów na składowiska.
(3) Należy ustalić wartości dopuszczalne i inne kryteria dla odpadów przyjmowanych na różnych rodzajach składowisk.
(4) Należy określić metody badawcze do określania dopuszczalności odpadów na składowiska.
(5) Z punktu widzenia technicznego jest właściwe wyłączyć z zakresu kryteriów i procedur określonych w załączniku do niniejszej decyzji takie odpady wytwarzane przez przemysł wydobywczy, które są składowane na miejscu.
(6) Należy przyznać Państwom Członkowskim odpowiednio krótki okres przejściowy, by rozwinąć system niezbędny dla wykonania niniejszej decyzji oraz dalszy krótki okres przejściowy może być niezbędny Państwom Członkowskim, by zapewnić stosowanie wartości dopuszczalnych.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego przez art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2].
Środki te powinny zatem zostać przyjęte przez Radę zgodnie z przepisami art. 18 ust. 4 tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 1999/31/WE, w szczególności w jej załączniku II.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zastosują procedurę wymienioną w sekcji 1 załącznika do niniejszej decyzji dla ustalania dopuszczalności odpadów na składowiska.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, aby odpady były dopuszczone na składowiska tylko, jeśli spełniają kryteria przyjęcia dla właściwego rodzaju składowiska, jak wymienione w sekcji 2 załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Dla określania dopuszczalności odpadów na składowiska stosuje się pobieranie próbek oraz metody badawcze wyszczególnione w sekcji 3 załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla istniejącego prawodawstwa wspólnotowego kryteria i procedury określone w załączniku do niniejszej decyzji nie mają zastosowania do odpadów pochodzących z prac poszukiwawczych, wydobywczych, obróbki i składowania zasobów mineralnych ani do odpadów z prac w kamieniołomach, w przypadku gdy są składowane na miejscu.
W przypadku braku właściwego prawodawstwa wspólnotowego Państwa Członkowskie zastosują kryteria i procedury krajowe.
Artykuł 6
Wszelkie zmiany niezbędne dla przyszłej aktualizacji niniejszej decyzji z uwagi na postęp naukowo-techniczny będą przyjmowane przez Komisję wspomaganą przez Komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, dla przykładu skorygowanie parametrów z wykazu wartości dopuszczalnych lub wypracowanie kryteriów przyjęcia oraz wartości dopuszczalnych dla dodatkowych podkategorii składowisk odpadów innych niż odpady niebezpieczne.
Artykuł 7
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 16 lipca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie będą stosować kryteria wymienione w sekcji 2 załącznika do niniejszej decyzji do dnia 16 lipca 2005 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z 10 stycznia 2003 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia benalaksylu-M, benthiavalicarbu, 1-metylocyklopropenu, prothioconazolu i fluoxastrobinu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5575)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/35/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], a w szczególności jej artykuł 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje rozwój wspólnotowego wykazu substancji czynnych zatwierdzonych do włączenia do środków ochrony roślin.
(2) Isagro (Włochy) przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej benalaksyl-M władzom portugalskim 22 lutego 2002 roku wraz z wnioskiem o uzyskanie jej włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Kumiai Chemicals Industry Co Ltd przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej benthiavalicarb władzom belgijskim 19 kwietnia 2002 roku.
Rohm and Haas przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej 1-methylcyclopropen władzom Zjednoczonego Królestwa 28 lutego 2002 roku.
Bayer Crop Science przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej prothioconazol władzom Zjednoczonego Królestwa 25 marca 2002 roku.
Bayer Crop Science przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej fluoxastrobin władzom Zjednoczonego Królestwa 25 marca 2002 roku.
(3) Władze Portugalii, Belgii oraz Zjednoczonego Królestwa wskazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacje dla odnośnych substancji czynnych wydają się spełniać wymogi co do danych i informacji załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożone dokumentacje wydają się również spełniać wymogi co do danych i informacji załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego odnośną substancję czynną.
Zgodnie z artykułem 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/WE dokumentacje te zostały następnie przesłane Komisji i innym Państwom Członkowskim przez odpowiednich wnioskodawców i zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Wraz z niniejszą decyzją powinno zostać formalnie potwierdzone na poziomie Wspólnoty, że dokumentacje te traktuje się jako w zasadzie spełniające wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II i, dla co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odnośną substancję czynną, wymogi załącznika III do Dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu, wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych wyszczególnionych w Załączniku do niniejszej Decyzji, przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu uzyskania włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, spełniają w zasadzie wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje te spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie sprawozdawca przeprowadza szczegółowe badanie odnośnych dokumentacji i przedstawia Komisji wnioski z ich badania, którym towarzyszą wszelkie rekomendacje dotyczące włączenia bądź niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, wraz z wszelkimi warunkami odnoszącymi się do niej, tak szybko jak to tylko możliwe i najpóźniej w ciągu roku od daty publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3 Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 stycznia 2003 r.
dotycząca wytycznych w sprawie tymczasowej metody referencyjnej pobierania próbek i pomiaru pyłu PM2.5 na mocy dyrektywy 1999/30/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 10)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/37/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [1], zmienioną decyzją Komisji 2001/744/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dyrektywie 1999/30/WE ustanowiono wartości dopuszczalne dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu.
(2) Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) poddaje obecnie normalizacji referencyjną metodę pobierania próbek i pomiaru pyłu PM2.5.
Do czasu powstania metody referencyjnej Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w sekcji V załącznika IX do dyrektywy 1999/30/WE, musi dostarczyć wytyczne w sprawie tymczasowej metody referencyjnej pobierania próbek i pomiaru pyłu PM2.5.
(3) Dyrektywa 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [3] przewiduje, że Komisję wspiera Komitet określony w art. 12 tej dyrektywy, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, oraz że Komisja z najwyższą uwagą odniesie się do wydanej przez Komitet opinii.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 96/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne w sprawie tymczasowej metody referencyjnej dla pobierania próbek i pomiaru pyłu PM2,5 określonej w sekcji V załącznika IX do dyrektywy 1999/30/WE, zostają przedstawione w postaci Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 17 stycznia 2003 r.
ustanawiająca klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4807)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/43/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 89/106/EWG przewiduje, że w celu uwzględnienia różnych poziomów ochrony dla prac budowlanych na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, konieczne może być w dokumentach wyjaśniających stworzenie klas odpowiadających odporności wyrobów w odniesieniu do każdego z wymogów zasadniczych.
Dokumenty te zostały opublikowane jako "komunikat Komisji odnoszący się do dokumentów wyjaśniających dyrektywy Rady 89/106/EWG [3]".
(2) Odnosząc się do zasadniczego wymogu bezpieczeństwa w wypadku pożaru, dokument wyjaśniający nr 2 wyszczególnia kilka wzajemnie powiązanych środków, które wspólnie określają strategię bezpieczeństwa pożarowego, która w różnorodny sposób ma być rozwijana w Państwach Członkowskich.
(3) Dokument wyjaśniający nr 2 identyfikuje jeden z tych środków jako ograniczenie powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu w obrębie danego obszaru poprzez ograniczenie potencjału wyrobów budowlanych w zakresie przyczyniania się do pełnego rozwinięcia się pożaru.
(4) Poziom tego ograniczenia wyrażony może być wyłącznie w kategoriach różnego poziomu odporności wyrobów na działanie ognia w ich zastosowaniu końcowym.
(5) W drodze zharmonizowanego rozwiązania system klas został przyjęty w decyzji Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r. wykonującej dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia [4].
(6) W przypadku niektórych płyt drewnopochodnych niezbędne jest używanie klasyfikacji ustanowionej w decyzji 2000/147/WE.
(7) Reakcja na działanie ognia wielu wyrobów i/lub materiałów budowlanych w ramach klasyfikacji przewidzianej w decyzji 2000/147/WE jest dobrze ugruntowana i na tyle dobrze znana organom nadzoru przeciwpożarowego w Państwach Członkowskich, że nie wymagają one badania tej szczególnej charakterystyki odporności.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wyroby i/lub materiały budowlane spełniające wszystkie wymogi charakterystyki "odporności na działanie ognia" bez potrzeby dalszego badania określone są w Załączniku.
Artykuł 2
Szczególne klasy stosowane do różnych wyrobów i/lub materiałów budowlanych, w ramach klasyfikacji odporności na działanie ognia przyjętej w decyzji 2000/147/WE, określone są w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Gdzie stosowne, wyroby rozpatrywane są w związku z ich zastosowaniem końcowym.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 2002 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w Brukseli dnia 3 grudnia 2001 r.
(2003/46/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną.
(2) Umowa była parafowana dnia 3 grudnia 2001 r.
(3) Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w terminie późniejszym Umowa powinna być podpisana w imieniu Wspólnoty.
(4) Właściwe jest tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od dnia 1 stycznia 2002 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych dla jej formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wspomnianej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem zawarcia Umowy przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania jej w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem wzajemności Umowa będzie stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2002 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych dla jej zawarcia.
Decyzja Rady 2003/48/WSiSW
z dnia 19 grudnia 2002 r.
w sprawie wprowadzania w życie szczególnych środków w odniesieniu do współpracy policyjnej i sądowej w celu zwalczania terroryzmu zgodnie z art. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30, 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 21 września 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy i że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej.
(2) W dniu 28 września 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373 (2001) ustanawiającą zakrojoną na szeroką skalę strategię walki z terroryzmem, w szczególności walkę przeciwko finansowaniu terroryzmu.
(3) W dniu 8 października 2001 r. Rada potwierdziła zdecydowanie Unii Europejskiej i Państw Członkowskich do pełnego uczestnictwa, w skoordynowany sposób, w światowej koalicji przeciwko terroryzmowi, pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(4) W dniu 19 października 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że jest zdecydowana na walkę z terroryzmem w każdej formie na całym świecie i że będzie kontynuować swoje wysiłki w celu umacniania koalicji międzynarodowej Wspólnoty do walki z terroryzmem w każdym kształcie i formie, na przykład poprzez zwiększenie współpracy między służbami operacyjnymi odpowiedzialnymi za zwalczanie terroryzmu: Europolem, Eurojustem, służbami wywiadowczymi, siłami policyjnymi i organami sądowymi.
(5) Artykuł 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [3] przewiduje, że Państwa Członkowskie, poprzez współpracę policyjną i sądową w sprawach karnych, w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, zapewniają sobie wzajemnie daleko idącą pomoc w zapobieganiu i zwalczaniu aktów terrorystycznych.
Taka pomoc opiera się i w pełni wykorzystuje obecne uprawnienia Państw Członkowskich, zgodnie z aktami Unii Europejskiej i innymi umowami międzynarodowymi, ustaleniami i konwencjami wiążącymi Państwa Członkowskie.
Pomoc będzie świadczona zgodnie z prawami krajowymi Państw Członkowskich, w szczególności tymi odnoszącymi się do poufności dochodzenia w sprawach karnych.
(6) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB oraz dodatkowe środki projektowane w niniejszej decyzji dotyczą konkretnych osób, grup i podmiotów wymienionych w Załączniku do tego wspólnego stanowiska, który jest regularnie uaktualniany.
(7) O ile wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB określa niektóre gwarancje w celu zapewnienia, że osoby, grupy i podmioty są wpisane na listę wyłącznie w przypadku gdy istnieje wystarczający powód do ich wpisania, Rada wyciąga konieczne konsekwencje z wszelkich przeciwnych wniosków ostatecznych i tymczasowych nakazów, podlegających wykonaniu przez sąd Państwa Członkowskiego.
(8) Niniejsza decyzja respektuje prawa podstawowe i stosuje się do zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Przepisy niniejszej decyzji mogą być interpretowane jako dopuszczające naruszenie ochrony prawnej przyznanej na podstawie prawa krajowego osobom, grupom i podmiotom wymienionym w Załączniku do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
a) określenie "wymienione osoby, grupy lub podmioty" oznacza osoby, grupy lub podmioty, wymienione w Załączniku do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB;
b) określenie "przestępstwa terrorystyczne" oznacza przestępstwa określone w art. 1–3 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [4];
c) określenie "Konwencja o Europolu" oznacza Konwencję z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji [5];
d) określenie "decyzja Eurojust" oznacza decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r., ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością [6];
e) określenie "wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze" należy rozumieć tak, jak w decyzji ramowej Rady 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych [7].
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza wyspecjalizowaną służbę w ramach swoich służb policyjnych, która, zgodnie z prawem krajowym, będzie miała dostęp do uzyskiwania istotnych informacji dotyczących i wynikających z dochodzenia w sprawach karnych, prowadzonego przez organy przestrzegania prawa tego państwa, odnoszące się do przestępstw terrorystycznych, dotyczących wymienionych osób, grup lub podmiotów.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przynajmniej następujące informacje uzyskane przez służbę wyspecjalizowaną są przekazane do Europolu, poprzez jednostkę krajową tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z prawem krajowym i w zakresie dozwolonym przez przepisy Konwencji o Europolu, w celu ich przetwarzania zgodnie z art. 10, w szczególności art. 10 ust. 6 tej konwencji:
a) dane określające tożsamość osoby, grupy lub podmiotu;
b) działania objęte dochodzeniem i ich konkretne okoliczności;
c) powiązania z innymi odpowiednimi przypadkami przestępstw terrorystycznych;
d) wykorzystanie technologii komunikacyjnych;
e) zagrożenie związane z posiadaniem broni masowego rażenia.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza krajowego korespondenta Eurojust do spraw terroryzmu na mocy art. 12 decyzji Eurojust lub właściwą władzę sądową lub inną władzę właściwą lub też, jeżeli tak przewiduje system prawny tego Państwa Członkowskiego, więcej niż jedną władzę oraz, zgodnie z prawem krajowym, zapewnia, że ten korespondent lub właściwa władza sądowa lub inna władza właściwa mają dostęp do uzyskiwania wszelkich istotnych informacji dotyczących i wynikających z postępowania karnego prowadzonego na podstawie obowiązku władz sądowych, w odniesieniu do przestępstw terrorystycznych, w których brały udział wymienione osoby, grupy lub podmioty.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że co najmniej następujące informacje, uzyskane przez korespondenta krajowego lub przez właściwe władze sądowe lub przez inne właściwe władze, są przekazywane do Eurojustu, zgodnie z prawem krajowym i w zakresie dozwolonym przez przepisy decyzji Eurojust, w celu umożliwienia mu realizowania własnych zadań:
a) dane, które określają tożsamość osoby, grupy lub podmiotu;
b) działania, będące przedmiotem dochodzenia lub ścigania i ich konkretne okoliczności;
c) powiązania z innymi odpowiednimi przypadkami przestępstw terrorystycznych;
d) istnienie wniosków o wzajemną pomoc prawną, włączając wnioski o udzielenie pomocy sądowej, składane przez lub do innego Państwa Członkowskiego, jak również ich skutki.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, gdy sytuacja tego wymaga, podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych w celu prowadzenia dochodzeń w sprawach karnych, dotyczących przestępstw terrorystycznych, obejmujących wymienione osoby, grupy lub podmioty.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają, że odpowiednie dane, które przekazują do Europolu i Eurojustu, zgodnie z art. 2 i 3 oraz odnoszące się do wymienionych osób, grup lub podmiotów lub też do przestępstw, które zostały uznane za popełnione lub mają zostać popełnione przez te osoby, grupy lub podmioty, mogą być przedmiotem wymiany między Europolem i Eurojustem, w zakresie przewidzianym przez Umowę w sprawie współpracy, która ma zostać podpisana przez te dwa organy, zgodnie z Konwencją o Europolu i decyzją Eurojust.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wnioski ze strony innych Państw Członkowskich w sprawie wzajemnej pomocy prawnej oraz uznawania i wykonywanie wyroków sądowych, w związku z przestępstwami terrorystycznymi, dotyczącymi wymienionych osób, grup lub podmiotów, były rozstrzygane jako sprawy niecierpiące zwłoki i traktowane w sposób priorytetowy.
Artykuł 7
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby istotne informacje zawarte w dokumencie, aktach, informacjach, przedmiotach lub innych elementach dowodowych, przechwycone lub skonfiskowane w trakcie dochodzenia w sprawach karnych lub postępowania karnego, w związku z przestępstwami terrorystycznymi przeciwko wymienionym osobom, grupom lub podmiotom, mogły być udostępniane niezwłocznie władzom innych zainteresowanych Państw Członkowskich, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi międzynarodowymi instrumentami prawnymi, w przypadku gdy dochodzenia przeciwko wymienionym osobom, grupom lub podmiotom są prowadzone, w związku z przestępstwami terrorystycznymi lub mogą zostać wszczęte.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 2003 r.
w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 326)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/56/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], ostatnio zmienioną decyzją 2002/957/WE [2], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec, kóz, trzody chlewnej i świeżego mięsa [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1452/2001 [4], w szczególności jej art. 11 ust. 2 i art. 22 ust. 2 oraz odpowiednie przepisy innych dyrektyw ustanawiających warunki sanitarne i wzory świadectw w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 97/132/WE przewiduje przyjęcie gwarancji w przywozie świeżego mięsa i produktów mięsnych z Nowej Zelandii równoważnych z ustanowionymi w dyrektywie Rady 72/462/EWG.
(2) Załącznik V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (Umowa) ustanawia środki zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt dla świeżego mięsa i produktów mięsnych oraz pewnych pozostałych produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii, dla których równoważność jest ustalona.
(3) Decyzją 2002/957/WE zmieniającą załączniki V i VII do Umowy Rada ustaliła równoważność systemów certyfikacji dla świeżego mięsa i produktów mięsnych oraz pewnych pozostałych produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii.
Taką równoważność należy wdrożyć poprzez ustanowienie wzorów urzędowych świadectw zdrowia, aby umożliwić przywóz tych produktów na tej podstawie.
(4) Na mocy załącznika VII do Umowy pełna równoważność środków to równoważność odpowiednio świadectw zdrowia zwierząt i/lub środków zdrowia publicznego oraz systemów certyfikacji, bez uszczerbku dla wymogów w zakresie certyfikacji nieobjętych Umową.
(5) Załącznik VII do Umowy ustanawia wzory poświadczeń zdrowia, jakie mają zostać włączone do urzędowego świadectwa zdrowia dla żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, dla których ustalono pełną równoważność środków.
(6) Pełna równoważność została ustalona dla pewnych produktów zwierzęcych odnośnie do zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz dla systemów certyfikacji.
Jednakże pełna równoważność dla innych produktów zwierzęcych została ustalona tylko albo dla środków zdrowia zwierząt, albo dla środków zdrowia publicznego i dla systemów certyfikacji.
Dlatego konieczne jest utrzymanie szeregu wzorów urzędowych świadectw zdrowia.
Te urzędowe świadectwa zdrowia powinny zastąpić świadectwa ustanowione zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dla przywozu odpowiednich produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii.
(7) Dla pozostałych produktów zwierzęcych oraz żywych zwierząt pełna równoważność nie została ustalona.
Zezwolenie na przywóz tych produktów zwierzęcych i żywych zwierząt powinno opierać się na urzędowych świadectwach zdrowia zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym lub obowiązującymi krajowymi warunkami zdrowia Państw Członkowskich do czasu przyjęcia zharmonizowanych warunków przywozu.
(8) Jak przewidziano w załączniku V do Umowy, dodatkowe gwarancje w przywozie pewnych produktów zwierzęcych przeznaczonych dla pewnych Państw Członkowskich, powinny zostać przedstawione przez Nową Zelandię w formie deklaracji, która zostanie włączona do urzędowego świadectwa zdrowia.
Nowa Zelandia powinna również przedstawić dodatkową deklarację dotyczącą pasażowalnych encefalopatii gąbczastych dla pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego.
(9) Jak przewidziano w załączniku VII do Umowy, świadectwa dla przesyłek towarów, dla których uzgodniono pełną równoważność, mogą zostać wydane pod pewnymi warunkami po wysłaniu przesyłek z Nowej Zelandii.
(10) Jak przewidziano w załączniku VII do Umowy, urzędowe świadectwo zdrowia powinno być wydane w języku angielskim, jak również w jednym z języków docelowego Państwa Członkowskiego.
(11) Należy również ustanowić dla Nowej Zelandii pewne dodatkowe wymogi w zakresie certyfikacji.
(12) Produkty zwierzęce przywożone do Nowej Zelandii, a następnie wywożone do Wspólnoty po składowaniu lub przetworzeniu w Nowej Zelandii, powinny spełniać reguły wspólnotowe odnoszące się do tych produktów.
Dlatego dla tych produktów należy ustanowić urzędowe świadectwo zdrowia.
(13) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [5] przewiduje, że urzędowe świadectwa zdrowia dla mięsa powinny być uzupełnione poświadczeniem stwierdzającym, że pewne zwierzęta określone w tej dyrektywie zostały ubite w warunkach gwarantujących humanitarne traktowanie co najmniej równoważne z przewidzianym w tej dyrektywie.
To poświadczenie powinno być włączone do odpowiednich wzorów urzędowych świadectw zdrowia.
(14) Decyzja Rady 97/131/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [6] zatwierdziła Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania Umowy, zgodnie z czym do czasu wejścia w życie Umowy warunki certyfikacji obowiązujące na dzień 31 grudnia 1996 r. powinny dalej obowiązywać.
Dlatego konieczne jest uchylenie decyzji 80/805/WE z dnia 25 lipca 1980 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych w przywozie świeżego mięsa z Nowej Zelandii [7] oraz zapewnienie, że termin stosowania niniejszej decyzji będzie zgodny z terminem wejścia w życie Umowy.
(15) Aby ułatwić zmianę istniejących urzędowych świadectw zdrowia, należy ustanowić okres przejściowy.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Nowej Zelandii żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, określonych w załączniku I, o ile spełniają one wymogi w zakresie certyfikacji określone w tym załączniku, oraz tam, gdzie istnieje taki wymóg, są zaopatrzone w urzędowe świadectwo zdrowia wydane przed wysłaniem przesyłki z Nowej Zelandii, zgodnie z jednym z następujących wzorów:
a) jeżeli została ustanowiona równoważność – wzór określony w załączniku I i przedstawiony w załącznikach II–V;
b) w pozostałych przypadkach – wzory wymienione w niniejszym załączniku do aktów prawnych określonych w załączniku I.
2.
Urzędowe świadectwo zdrowia dla żywych zwierząt i produktów zwierzęcych określone w załączniku VI powinno posiadać dodatkową deklarację określoną w tym załączniku, jeżeli Państwem Członkowskim miejsca przeznaczenia przesyłki jest Finlandia lub Szwecja.
3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 urzędowe świadectwa zdrowia wydane zgodnie ze wzorami przedstawionymi w załącznikach II–V można wydać po wysłaniu przesyłki z Nowej Zelandii, pod warunkiem że:
a) będą dostępne w momencie przybycia do punktu kontroli granicznej; oraz
b) urzędnik wydający świadectwo oświadczył na piśmie, że certyfikował przesyłkę na podstawie nowozelandzkich dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, które zostały przez niego sprawdzone i które zostały wydane przed wysłaniem przesyłki.
4.
Do czasu przyjęcia zharmonizowanych zasad przywozu krajowe wymagania zdrowotne obowiązujące w Państwach Członkowskich stosuje się nadal do zwierząt i produktów zwierzęcych w przypadkach wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Kiedy przesyłka przedstawiana jest do inspekcji weterynaryjnych, należy przedłożyć świadectwo zdrowia sporządzone w języku angielskim oraz w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się punkt kontroli granicznej, gdzie przesyłka jest poddawana inspekcji.
Artykuł 3
Urzędowe świadectwa zdrowia dla produktów zwierzęcych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I posiadają dodatkową deklarację określoną w załączniku VI, jeżeli produkty te zostały przywiezione do Nowej Zelandii z państwa trzeciego, a następnie wywiezione do Wspólnoty.
Artykuł 4
Przez okres przejściowy nieprzekraczający 90 dni od terminu stosowania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zezwolą na przywóz żywych zwierząt i produktów zwierzęcych określonych w załączniku I na podstawie poprzednio stosowanych wzorów świadectw.
Artykuł 5
Decyzja 80/805/EWG traci moc.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lutego 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 2003 r.
zawieszająca zobowiązania Wspólnoty, zawarte w Załączniku sektorowym dotyczącym Bezpieczeństwa Elektrycznego w Umowie o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
(2003/57/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 16 Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki [1], zwaną dalej "Umową", Strona może zawiesić swoje zobowiązania zgodnie z Załącznikiem sektorowym.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki nie spełniły swoich zobowiązań zgodnie z Umową, w szczególności w odniesieniu do procedur w celu uznania instytucji oceny zgodności, wyznaczonych przez Wspólnotę.
(3) Doprowadziło to do sytuacji, w której wyznaczone instytucje oceny zgodności, lub te, które miały być wyznaczone, przez organ wyznaczający Państwa Członkowskiego nie mogą być oceniane, monitorowane i uznane jako przewidziane w Umowie.
(4) W konsekwencji Wspólnota straciła dostęp do rynku w odniesieniu do oceny zgodności dla swoich produktów objętych Załącznikiem sektorowym dotyczącym bezpieczeństwa elektrycznego.
(5) Uważa się także, że Stany Zjednoczone nie utrzymują organów prawnych i wykonawczych zdolnych do wprowadzenia w życie przepisów Załącznika sektorowego dotyczącego bezpieczeństwa elektrycznego, w szczególności o ile odnosi się to do oparcia Administracji Zdrowia i Bezpieczeństwa Pracy na kontroli oceny, przeprowadzanej przez instytucje oceny zgodności organu wyznaczającego Państwa Członkowskiego, położnych na ich terytorium.
(6) Wspólnota i Stany Zjednoczone utrzymują, zgodnie z art. 2, zdanie trzecie Umowy, liczne konsultacje bez doprowadzenia ich do zadowalających rozwiązań.
(7) Komisja będzie kontynuować konsultacje ze Stanami Zjednoczonymi zgodnie z Umową, w celu zapewnienia, że Załącznik sektorowy dotyczący bezpieczeństwa elektrycznego może być wprowadzony w życie zgodnie z tymi przepisami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zawiesza się w całości zobowiązania Wspólnoty zgodnie z Załącznikiem sektorowym dotyczącym bezpieczeństwa elektrycznego do Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do przesłania w imieniu Wspólnoty załączonej noty do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata od daty przekazania Stanom Zjednoczonym noty, wspomnianej w art. 2, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące stanu konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi oraz, gdzie jest to właściwe, propozycję decyzji Rady uchylającą niniejszą decyzję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 95/340/WE w odniesieniu do włączenia Antyli Niderlandzkich do tymczasowego wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 323)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/58/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [2], w szczególności jej art. 23 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/340/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/743/WE [4], ustala tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka.
(2) Antyle Niderlandzkie wystąpiły z wnioskiem o dopuszczenie przywozu mleka i produktów na bazie mleka do Wspólnoty.
(3) Przedstawione informacje oraz gwarancje zostały ocenione pozytywnie, mając na uwadze, że całe surowe mleko, mleko poddane obróbce termicznej oraz produkty na bazie mleka, wykorzystywane przez zatwierdzone zakłady w Antylach Niderlandzkich do wytwarzania końcowych produktów mleczarskich będą pochodziły wyłącznie z zakładów znajdujących się w państwach trzecich dopuszczonych do przywozu mleka i produktów na bazie mleka do Wspólnoty lub Państw Członkowskich oraz będzie im towarzyszyło świadectwo przewidziane w decyzji Komisji 95/343/WE z dnia 27 lipca 1995 r. określającej wzory świadectwa zdrowia dla przywozu z państw trzecich mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi, które mają być akceptowane w punkcie odbioru, punkcie normalizacji, zakładzie obróbki termicznej lub zakładzie mleczarskim [5], ostatnio zmienionej decyzją 97/115/WE [6].
(4) Dlatego, decyzja 95/340/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 95/340/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 stycznia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 97/252/WE w zakresie włączenia zakładu z Antyli Niderlandzkich do tymczasowego wykazu zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i przetworów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 324)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/59/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/EWG z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowy wykaz zakładów w państwach trzecich produkujących mleko i przetwory mleczne przeznaczone do spożycia przez ludzi został sporządzony na mocy decyzji Komisji 97/252/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/527/WE [4].
(2) Antyle Niderlandzkie wysłały wykaz zawierający jeden zakład produkujący mleko i przetwory mleczne przeznaczone do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do którego właściwe władze zaświadczyły, że jest zgodny z przepisami wspólnotowymi.
(3) Ponieważ nie przeprowadzono jeszcze żadnych inspekcji na miejscu, przywóz z takich zakładów nie podlega ograniczonym kontrolom bezpośrednim zgodnie z art. 2 ust. 4 decyzji 95/408/WE.
(4) Dlatego też decyzja 97/252/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 97/252/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 stycznia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/258/WE określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie, w odniesieniu do zatwierdzania laboratoriów w państwach trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 325)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/60/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Afssa Nancy to laboratorium referencyjne do przeprowadzania testów serologicznych w następstwie szczepienia przeciwko wściekliźnie, które jest odpowiedzialne za organizację międzylaboratoryjnych testów umiejętności, do celów zatwierdzania laboratoriów wyrażających gotowość wykonywania tych testów serologicznych.
(2) Afssa Nancy przedstawiło Komisji propozycję dotyczącą zatwierdzenia w państwach trzecich laboratoriów, które zdały test biegłości.
(3) Dlatego konieczne jest określenie procedury przekazywania informacji o zatwierdzeniu laboratoriów w państwach trzecich.
(4) Dlatego decyzja 2000/258/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 2000/258/WE tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— współpracuje z laboratoriami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie analiz w państwach trzecich i przedstawia Komisji wykaz laboratoriów, które zdały międzylaboratoryjny test umiejętności (test biegłości).
Wykazy te będą publikowane na następującej stronie internetowej:
http://forum.europa.eu.int/Public/irc/sanco/vets/information."
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do wprowadzenia tymczasowych odstępstw od dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z pewnych prowincji Kuby
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 338)
(2003/63/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/89/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE ziemniaki, oprócz sadzeniaków, pochodzące z Kuby nie mogą być zasadniczo wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa ta zezwala na odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że nie występuje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych.
(2) Wczesna hodowla ziemniaków na Kubie, oprócz hodowli sadzeniaków, z sadzeniaków dostarczonych przez Państwa Członkowskie stała się ustanowioną praktyką.
Część wczesnego zaopatrzenia Wspólnoty pokrywana jest przywozem takich ziemniaków z Kuby.
(3) Od 1987 r. poprzez kolejne decyzje, z których ostatnią jest decyzja Komisji 2001/99/WE [3], zezwalano na odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE dotyczącej ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z pewnych prowincji Kuby z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków specjalnych.
(4) Okoliczności uzasadniające te odstępstwa w dalszym ciągu istnieją.
Nie ma żadnych nowych informacji uzasadniających rewizję warunków specjalnych.
(5) Dlatego Państwa Członkowskie powinny zostać uprawnione do stosowania odstępstw przez pewien ograniczony czas i z zastrzeżeniem spełnienia warunków specjalnych.
(6) To upoważnienie do stosowania odstępstw powinno zostać cofnięte, jeżeli zostanie stwierdzone, że warunki specjalne ustanowione w niniejszej decyzji nie są wystarczające do zapobieżenia wprowadzeniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub nie są spełniane.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poprzez odstępstwo od przepisów art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do zakazów określonych w części A pkt 12 załącznika III Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie na ich terytorium ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z Kuby, na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dokonujące przywozu informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o wykorzystaniu upoważnienia przewidzianego w art. 1 za pośrednictwem notyfikacji określonej w pkt 2 lit. b) Załącznika.
Państwa Członkowskie dokonujące przywozu dostarczają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed dniem 1 września 2003 r., 1 września 2004 r. i 1 września 2005 r. informacje dotyczące przywożonych ilości na mocy niniejszej decyzji, jak również szczegółowe techniczne sprawozdanie z przeprowadzenia urzędowych badań określonych w pkt 2 lit. f) Załącznika.
Kopie każdego świadectwa fitosanitarnego są przekazywane Komisji.
Artykuł 3
Artykuł 1 stosuje się do ziemniaków, oprócz sadzeniaków, które wprowadzane są do Wspólnoty w okresach:
i) między 1 lutego 2003 r. a 31 maja 2003 r.;
ii) między 1 stycznia 2004 r. a 31 maja 2004 r.;
iii) między 1 stycznia 2005 r. a 31 maja 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2003 r.
przedłużająca okres ustalony w art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2002/56/WE w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków upoważniający Państwa Członkowskie do przedłużenia okresu obowiązywania decyzji dotyczących równoważności sadzeniaków ziemniaków z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 351)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/66/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [1], w szczególności jej art. 21 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/56/WE przewiduje, że z mocą od określonych terminów, Państwa Członkowskie nie mogą określać dla własnych potrzeb równoważności sadzeniaków ziemniaka zebranych w państwach trzecich z sadzeniakami ziemniaka zebranymi we Wspólnocie i spełniającymi wymogi tej dyrektywy.
(2) Jednakże ponieważ praca w celu ustanowienia równoważności wspólnotowej dla sadzeniaków ziemniaka ze wszystkich zainteresowanych państw trzecich nie została zakończona, dyrektywa 2002/56/WE zezwoliła Państwom Członkowskim przedłużyć do dnia 31 marzec 2002 r. okres obowiązywania decyzji dotyczących równoważności, które już zostały podjęte dla sadzeniaków ziemniaka z niektórych państw trzecich nieobjętych równoważnością wspólnotową.
(3) Wobec braku reguł wspólnotowych dotyczących równoważności sadzeniaków ziemniaka zebranych w państwach trzecich z sadzeniakami ziemniaka zebranymi we Wspólnocie, upoważnienie przyznane Państwom Członkowskim dyrektywą 2002/56/WE do przedłużenia okresu obowiązywania decyzji o równoważności, powinno zostać przedłużone.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 21 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2002/56/WE, datę "31 marca 2002 r." zastępuje się datą "31 marca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 2003 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do zakaźnej anemii łososia na Wyspach Owczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 363)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/71/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wystąpienie zakaźnej anemii łososia (ISA) na Wyspach Owczych doprowadziło do przyjęcia decyzji Komisji 2000/574/WE z dnia 14 września 2000 r. w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do zakaźnej anemii łososia (ISA) u łososiowatych na Wyspach Owczych [4], ostatnio zmienionej decyzją 2002/110/WE [5].
Środki ochronne obejmują zakaz przywozu do Wspólnoty żywego łososia oraz ścisłe warunki przywozu niektórych produktów spożywanych przez ludzi.
Środki te stosuje się do dnia 1 lutego 2003 r.
(2) Pomimo środków ochronnych podjętych przez Wyspy Owcze, w 2002 r. Wyspy Owcze zgłosiły kolejne ogniska ISA, dlatego szybkie zwalczenie tej choroby nie może być przewidziane.
(3) Międzynarodowe Biuro Chorób Epizootycznych (IOE) przedstawiło opinię stwierdzającą, że brak jest dowodów na pionowe przenoszenie się wirusa ISA.
(4) Na podstawie opinii IOE oraz doświadczenia i praktyki Państw Członkowskich i państw trzecich dotkniętych ISA nie zostało dowiedzione, że niezbędne jest utrzymanie środków ochronnych przewidzianych w decyzji 2000/574/WE w odniesieniu do ikry rybiej oraz gamet rodziny łososiowatych pochodzących z gospodarstw rybnych na Wyspach Owczych nieobjętych ograniczeniami ochrony zdrowia zwierząt ze względu na podejrzenie lub wystąpienie zakaźnej anemii łososia. W związku z tym właściwe jest zastąpienie tych środków środkami określonymi w niniejszej decyzji oraz uchylenie odpowiednio decyzji 2000/574/WE.
(5) W świetle sytuacji związanej z chorobą na Wyspach Owczych środki ochronne określone w niniejszej decyzji powinny być stosowane do lutego 2004 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Żywe ryby, ikra i gamety należące do rodziny łososiowatych
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz przywozu ryb należących do rodziny łososiowatych pochodzących z Wysp Owczych.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz przywozu ikry rybiej rodziny łososiowatych, pochodzącej z Wysp Owczych, chyba że ikra została poddana podwójnemu odkażaniu, zarówno na etapie ikry zielonej, jak i na pozostałym etapie, oraz przywóz objęty jest przesyłkami opatrzonymi świadectwem sporządzonymi zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku I do niniejszej decyzji.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz żywych gamet ryb należących do rodziny łososiowatych pochodzących z Wysp Owczych.
Artykuł 2
Warunki przy przywozie nieprzetworzonych ubitych ryb należących do rodziny łososiowatych przeznaczonego do spożycia przez ludzi
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz łososia atlantyckiego (Salmo salar), troci (Salmo trutta) oraz pstrąga tęczowego (Oncorhynchus mykiss) pochodzących z Wysp Owczych, pod warunkiem że ryby zostały wypatroszone albo w przypadku gdy nie zostały wypatroszone, pod warunkiem że do przesyłek dołączono świadectwo zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Odstępstwo do celów naukowych
W drodze odstępstwa Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz na ich terytorium próbek zwierząt i produktów objętych zakresem niniejszej decyzji dla celów naukowych.
Artykuł 4
Decyzja 2000/574/WE traci moc.
Artykuł 5
W celu przestrzegania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zmieniają stosowane środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lutego 2003 r. do dnia 1 lutego 2004 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/994/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin
(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 426)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/72/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie wykrycia pozostałości leków weterynaryjnych w niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin oraz w wyniku braków stwierdzonych podczas wizyty kontrolnej w przedmiotowym kraju w zakresie przepisów dotyczących leków weterynaryjnych i systemu kontroli pozostałości u żywych zwierząt oraz w produktach zwierzęcych Komisja przyjęła decyzję 2002/69/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin [2].
(2) Informacje dostarczone przez władze chińskie oraz korzystne wyniki kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie umożliwiły zezwolenie na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego z Chin, w drodze wprowadzenia kilku zmian do decyzji 2002/69/WE.
Zmiany te zostały skonsolidowane w decyzji Komisji 2002/994/WE [3].
(3) Na mocy decyzji 2002/69/WE, zmienionej decyzją 2002/933/WE [4], do produktów dopuszczonych do przywozu z Chin włączono filety z łososia (łososia atlantyckiego), zarówno dzikiego, jak i hodowlanego.
Niemniej jednak produkt ten znajdował się w załączniku do decyzji 2002/994/WE bez określenia, iż zezwolenie odnosi się do obu źródeł jego pochodzenia.
W związku z tym załącznik do decyzji 2002/994/WE powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2002/994/WE zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lutego 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzję 97/468/WE w celu włączenia zakładów w Estonii i Namibii do tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 333)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/73/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów w państwach trzecich, wytwarzające mięso zwierząt łownych sporządzono na mocy decyzji Komisji 97/468/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/672/WE [4].
(2) Estonia i Namibia przesłały wykazy zakładów wytwarzających mięso zwierząt łownych, które uzyskały poświadczenie odpowiedzialnych organów w zakresie zgodności z regułami wspólnotowymi.
(3) Ponieważ nie przeprowadzono jeszcze kontroli na miejscu, zgodnie z art. 2 ust. 4 decyzji 95/408/WE przywóz z takich zakładów nie kwalifikuje się do ograniczonych kontroli bezpośrednich.
(4) W związku z powyższym, decyzja 97/468/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 97/468/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od 4 lutego 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 stycznia 2003 r.
zmieniająca decyzje Komisji 1999/283/WE i 2000/585/WE w odniesieniu do Botswany
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 403)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/74/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/WE z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych załącznika A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/42/WE [6], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw afrykańskich zostały ustanowione na mocy decyzji 1999/283/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją 2002/646/WE [8].
(2) Warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich zostały ustanowione na mocy decyzji 2000/585/WE [9], ostatnio zmienionej decyzją 2002/646/WE.
(3) Dnia 7 stycznia 2003 r. w Botswanie, w zatwierdzonej przez WE strefie nr 6, potwierdzono ognisko pryszczycy, której pierwszy przypadek w gospodarstwie wykryto dnia 23 grudnia 2002 r., a właściwe władze weterynaryjne Botswany niezwłocznie zawiesiły wywóz do Wspólnoty, z całego terytorium kraju odkostnionej świeżej wołowiny, mięsa owiec i kóz oraz mięsa dzikich zwierząt kopytnych oraz dzikich zwierząt kopytnych utrzymywanych przez człowieka.
(4) Władze Botswany przeprowadzają szczepienia interwencyjne oraz postępowania zmierzające do wykrycia ognisk, w celu dokonania oceny sytuacji w kraju.
Ponieważ jednak wynik przedmiotowej oceny jest nieznany, niemożliwa jest regionalizacja Botswany dla umożliwienia przywozu odkostnionej świeżej wołowiny, mięsa owiec i kóz oraz mięsa dzikich zwierząt kopytnych oraz dzikich zwierząt kopytnych utrzymywanych przez człowieka.
(5) W tej sytuacji przywóz świeżego mięsa z Botswany może stanowić zagrożenie wprowadzeniem pryszczycy na terytorium Wspólnoty.
W konsekwencji przywóz odkostnionej świeżej wołowiny, mięsa owiec i kóz oraz mięsa dzikich zwierząt kopytnych oraz dzikich zwierząt kopytnych utrzymywanych przez człowieka z uprzednio zatwierdzonych stref Botswany powinien zostać tymczasowo zawieszony.
(6) Niemniej jednak władze Botswany dostarczyły szczegółowych informacji na temat dostaw świeżego mięsa będących w drodze do Wspólnoty, udzielając gwarancji, że mięso znajdujące się w dostawach zostało wyprodukowane przed datą wystąpienia infekcji.
W związku z tym dostawy te oraz dostawy ze zwierząt poddanych ubojowi przed datą zakażenia powinny zostać dopuszczone do przywozu na terytorium Unii Europejskiej.
(7) Przepisy niniejszej decyzji powinny zostać zweryfikowane w ciągu trzech miesięcy, w szczególności w świetle rozwoju choroby i dalszych informacji uzyskanych od władz Botswany.
(8) W związku z powyższym decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE muszą zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik II do decyzji 1999/283/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
2.
W załączniku III do decyzji 1999/283/WE, w poświadczeniu zdrowia we wzorze A, skreśla się przypis 5.
Artykuł 2
1.
Załącznik II do decyzji 2000/585/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
2.
W załączniku III do decyzji 2000/585/WE, w poświadczeniu zdrowia we wzorze A, przypis 8 oraz przypis 7 w poświadczeniu zdrowia we wzorze F otrzymują brzmienie: "Należy podać numer wersji określony we właściwej obowiązującej decyzji dotyczącej świeżego mięsa odpowiednich wrażliwych gatunków zwierząt domowych".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana w ciągu trzech miesięcy, w świetle rozwoju sytuacji związanej z pryszczycą w Botswanie. Artykuł 4
Decyzja Rady
z dnia 1 lutego 2003 r.
ustanawiająca środki niezbędne do wykonania Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali
(2003/76/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali, w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 97 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) Traktat wygasł w dniu 23 lipca 2002 r.
(2) Protokół załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Protokołem") przekazuje aktywa i pasywa EWWiS Wspólnocie Europejskiej i rozdziela wartość netto tych aktywów, tak jak wykazane są one w bilansie EWWiS z dnia 23 lipca 2002 r., na badania w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali.
Takie wykorzystanie aktywów jest zgodne z rezolucją w sprawie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia przyjętą przez Radę Europejską na jej posiedzeniu w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. [3] oraz z rezolucjami Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, z dnia 20 lipca 1998 r.
(3) Niezbędne jest ustalenie rozdziału środków na badania między oba sektory, których to dotyczy.
(4) Niezbędne jest ustanowienie zasad wprowadzania w życie Protokołu, w szczególności procedur decyzyjnych w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich wytycznych finansowych dotyczących zarządzania aktywami Funduszu Badawczego Węgla i Stali oraz wieloletnich wytycznych technicznych dotyczących programu badawczego Funduszu Badawczego Węgla i Stali (zwanego dalej "programem"), mając na uwadze, że o ile nie postanowiono inaczej w niniejszej decyzji, Komisja odpowiada za zarządzanie aktywami zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i prawodawstwa wtórnego przyjętego na jego podstawie.
(5) Z chwilą wygaśnięcia Traktatu EWWiS niektóre operacje finansowe, obejmujące zarówno przychody, jak i wydatki, będą nadal wymagalne, co wynika z wykonywania operacyjnych budżetów EWWiS w odniesieniu do lat wcześniejszych oraz działalności EWWiS w zakresie udzielania i zaciągania pożyczek.
(6) Niezbędne jest wskazanie instytucji odpowiadających za zamknięcie tych operacji i ustanawiających konieczne do wykonania tego procedury.
Właściwe byłoby powierzenie Komisji zamknięcia i podjęcie decyzji, że stosowanymi procedurami będą procedury obowiązujące w dniu 23 lipca 2002 r., zgodnie z Traktatem EWWiS i prawodawstwem wtórnym.
(7) Na swoim posiedzeniu w dniu 11 września 1996 r. Komisja uznała, że należy utrzymać rezerwy w celu pokrycia, po 2002 r., 100 % wymagalnych pożyczek nieobjętych gwarancją Państwa Członkowskiego.
W dniu 23 lipca 2002 r. środki finansowe EWWiS zarządzane łącznie wynosiły w przybliżeniu 1,6 miliarda EUR.
Kwota ta będzie się zmieniać w zależności od działań finansowych, które jeszcze mają zostać przeprowadzone przed i po wygaśnięciu Traktatu EWWiS.
(8) W przypadku zwłoki dłużników podczas okresu likwidacji po dniu 23 lipca 2002 r. i w celu zapewnienia corocznej stabilności instrumentu badawczego węgla i stali każda zwłoka dłużnika EWWiS obciąży najpierw kapitał, a następnie przychody finansujące badania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisji powierza się zamykanie operacji finansowych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, które jeszcze będą w toku w chwili wygaśnięcia Traktatu EWWiS.
W przypadku zwłoki dłużnika podczas okresu likwidacji wynikła strata obciąża najpierw istniejący kapitał, a następnie przychody bieżącego roku.
Komisja, przed odpisaniem kwoty roszczenia w stosunku do popadłego w zwłokę dłużnika EWWiS, wyczerpie wszystkie środki zaradcze, łącznie z żądaniem gwarancji (hipoteki, kaucje, gwarancje bankowe lub inne).
Komisja zastrzeże sobie wszelkie możliwe działania, w przypadku gdy dłużnik odzyska wypłacalność.
2.
Likwidacja jest prowadzona zgodnie z regułami i procedurami mającymi zastosowanie do tych operacji, a instytucje wspólnotowe korzystają z istniejących uprawnień i przywilejów przewidzianych w Traktacie EWWiS i w prawodawstwie wtórnym obowiązującym w dniu 23 lipca 2002 r.
Artykuł 2
1.
Aktywa zarządzane są przez Komisję w taki sposób, aby zapewnić długoterminowy zysk.
Inwestowanie aktywów płynnych powinno mieć na celu najwyższy możliwy dochód, bez nadmiernego ryzyka.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje wieloletnie wytyczne finansowe dotyczące zarządzania aktywami.
Artykuł 3
1.
Każdego roku sporządzane są rachunek zysków i strat, bilans oraz sprawozdanie finansowe, w celu przedstawienia, odrębnie od innych operacji finansowych pozostałych Wspólnot, działań likwidacyjnych przewidzianych w art. 1 oraz transakcji inwestycyjnych na mocy art. 2.
Te sprawozdania finansowe załączone są do sprawozdań finansowych sporządzanych corocznie przez Komisję na mocy art. 275 Traktatu o WE i rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Kompetencje Parlamentu Europejskiego, Rady i Trybunału Obrachunkowego odnoszące się do kontroli i udzielania absolutorium, wymienione w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską i w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, stosuje się do operacji określonych w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Przychód netto z inwestycji przewidzianych na mocy art. 2 stanowi przychód w budżecie ogólnym Unii Europejskiej.
Przychód ten przeznaczony jest na szczególny cel, a mianowicie finansowanie projektów badawczych w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali nie objętych ramowym programem badawczym.
Tworzy on Fundusz Badawczy Węgla i Stali i zarządzany jest przez Komisję.
2.
Przychód określony w ust. 1 zostaje rozdzielony; 27,2 % zostaje przeznaczone na badania odnoszące się do węgla, a 72,8 % na badania odnoszące się do stali.
Gdy okaże się to niezbędne, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, modyfikuje ten podział między badania odnoszące się do węgla i badania odnoszące się do stali.
3.
Wieloletnie wytyczne techniczne dotyczące programu przyjmowane są przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
4.
Niewykorzystany przychód i środki uzyskane z tego przychodu nadal dostępne w dniu 31 grudnia danego roku przenoszone są automatycznie na rok przyszły.
Środki te nie mogą być przenoszone do innych pozycji budżetu.
5.
Środki budżetowe odpowiadające anulowanym zobowiązaniom ulegają automatycznemu wygaśnięciu z końcem każdego roku budżetowego.
Rezerwy na zobowiązania, uwolnione w wyniku anulowania, uwzględniane są w bilansie oraz rachunku zysków i strat, przewidzianych w art. 3 ust. 1, i początkowo wracają do aktywów EWWiS w likwidacji, a następnie, po zakończeniu likwidacji, do Majątku Funduszu Badawczego Węgla i Stali.
Kwoty odzyskane w podobny sposób uwzględniane w bilansie oraz rachunku zysków i strat.
Artykuł 5
1.
Przychód netto dostępny w odniesieniu do finansowania projektów badawczych dotyczących roku n + 2 zostaje zapisany w bilansie EWWiS w likwidacji za rok n oraz, po zakończeniu likwidacji, w bilansie Majątku Funduszu Badawczego Węgla i Stali.
2.
W celu zminimalizowania zmienności w zakresie finansowania badań, spowodowanych wahaniami na rynkach finansowych, przeprowadzane jest wyrównywanie i tworzone są rezerwy na nieprzewidziane wydatki.
Szczegóły obliczeń dotyczących wygładzania i określania rozmiaru rezerwy na nieprzewidziane wydatki zawarte są w Załączniku.
Artykuł 6
Wydatki administracyjne wynikające z likwidacji, operacji w zakresie inwestycji i zarządzania określonych w niniejszej decyzji, odpowiadające wydatkom ustanowionym w art. 20 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., których kwota została skorygowana decyzją Rady z dnia 21 listopada 1977 r., pokrywane są przez Komisję z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Komisja ustala kwoty aktywów i pasywów EWWiS w bilansie zamkniętym w dniu 23 lipca 2002 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 1 lutego 2003 r.
ustanawiająca wieloletnie wytyczne finansowe dotyczące zarządzania aktywami EWWiS w likwidacji i, po zakończeniu likwidacji, Majątkiem Funduszu Badawczego Węgla i Stali
(2003/77/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
względniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali,
uwzględniając decyzję Rady 2003/76/WE z dnia 1 lutego 2003 r. ustanawiającą środki niezbędne do wykonania Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali Komisja zarządza aktywami EWWiS w likwidacji i, po zakończeniu likwidacji, Majątkiem Funduszu Badawczego Węgla i Stali.
(2) Zarządzanie tymi aktywami powinno mieć na celu najwyższy możliwy dochód, bez nadmiernego ryzyka.
(3) Cały kapitał Majątku Funduszu Badawczego Węgla i Stali, uzyskany poprzez likwidację, powinien pozostać nienaruszony.
(4) Zarządzanie przekazanymi aktywami powinno uwzględniać doświadczenie uzyskane w prowadzeniu operacji finansowych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a wieloletnie wytyczne finansowe dotyczące zarządzania aktywami EWWiS w likwidacji i, po zakończeniu likwidacji, Majątkiem Funduszu Badawczego Węgla i Stali powinny być oparte na tym doświadczeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wieloletnie wytyczne finansowe dotyczące zarządzania aktywami EWWiS w likwidacji i, po zakończeniu likwidacji, Majątkiem Funduszu Badawczego Węgla i Stali (zwane dalej "wytycznymi finansowymi") określone są w Załączniku.
Artykuł 2
Wytyczne finansowe są poddawane przeglądowi lub uzupełniane, stosownie do potrzeb, co pięć lat, a pierwszy taki okres kończy się 31 grudnia 2007 r.
W tym celu i nie później niż w ciągu pierwszych sześciu miesięcy roku kończącego każdy pięcioletni okres Komisja ponownie ocenia działanie i skuteczność wytycznych finansowych i proponuje wszelkie stosowne zmiany.
Jeżeli będzie to właściwe, Komisja może przeprowadzić taką ponowną ocenę i przedłożyć Radzie propozycje zmian przed upływem pięcioletniego okresu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 1 lutego 2003 r.
ustanawiająca wieloletnie wytyczne techniczne dotyczące programu badawczego Funduszu Badawczego Węgla i Stali
(2003/78/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Protokół w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali,
uwzględniając decyzję Rady 2003/76/WE z dnia 1 lutego 2003 r. ustanawiającą środki niezbędne do wykonania Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przychód z inwestycji wartości netto aktywów EWWiS w likwidacji oraz, z chwilą zakończenia likwidacji, Majątek Funduszu Badawczego Węgla i Stali, zostaje przyznany Funduszowi Badawczemu Węgla i Stali, którego wyłącznym celem jest finansowanie projektów badawczych poza ramowym programem badawczym w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali.
(2) Fundusz Badawczy Węgla i Stali ma być zarządzany przez Komisję zgodnie z zasadami podobnymi do tych, które dotyczą obecnych technicznych programów badawczych EWWiS w dziedzinie węgla i stali oraz na podstawie wieloletnich wytycznych technicznych, które powinny stanowić idealne rozszerzenie tych programów EWWiS, umożliwiając wysokie nasilenie działalności badawczej i zapewniając, aby uzupełniały one działania prowadzone w zakresie programów ramowych Wspólnoty dotyczących badania i rozwoju technologii.
(3) W ramach tych czynności w zakresie zarządzania Komisja będzie wspierana przez komitet zarządzający złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, jak również przez grupy doradcze i techniczne reprezentujące szerokie spektrum interesów branż i innych zainteresowanych stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wieloletnie wytyczne techniczne dotyczące programu badawczego Funduszu Badawczego Węgla i Stali (zwane dalej "wytycznymi technicznymi") są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Wytyczne techniczne są poddane przeglądowi lub uzupełniane, stosownie do potrzeb, co pięć lat, a pierwszy taki okres kończy się dnia 31 grudnia 2007 r.
W tym celu i nie później niż w ciągu pierwszych sześciu miesięcy ostatniego roku każdego okresu pięcioletniego Komisja ponownie ocenia działanie i skuteczność wytycznych technicznych oraz proponuje wszelkie stosowne zmiany.
Jeżeli uzna to za stosowne, Komisja może dokonać takiej ponownej oceny i przedłożyć Radzie wnioski dotyczące wszelkich stosownych zmian przed upływem okresu pięcioletniego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 5 lutego 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/70/WE wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 432)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/83/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r., wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży [1], zmienioną decyzją Komisji 2001/293/WE [2], w szczególności zaś drugi ustęp artykułu 9 tej decyzji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wymienia poważne choroby mięczaków, do których znajdują zastosowanie niektóre przewidziane w tej dyrektywie przepisy dotyczące monitorowania i kontroli tych chorób.
(2) Biorąc pod uwagę rozwój sytuacji w zakresie chorób na terenie Wspólnoty i państw trzecich, a także wiedzę naukową i doświadczenia uzyskane w ciągu ostatnich lat, powinno się uaktualnić wykaz chorób mięczaków, drobnoustrojów chorobotwórczych i gatunków wrażliwych, zawarty w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE.
(3) Szczególną uwagę należy zwrócić na choroby mogące spowodować poważne szkody w stadzie mięczaków w przypadku wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się ich na terenie Wspólnoty, takie jak choroby podlegające zgłoszeniu do Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE), oraz na choroby rzadkie lub egzotyczne we Wspólnocie.
(4) Gatunkami, określanymi jako gatunkami żywicielami, wrażliwymi na omawiane choroby i drobnoustroje chorobotwórcze, powinny być przynajmniej te gatunki, które wyszczególniono w najnowszym wydaniu Międzynarodowego Kodeksu Zdrowia Zwierząt Wodnych OIE.
(5) Należy przewidzieć właściwy okres czasu dla wprowadzenia tych nowych wymogów.
(6) Dyrektywa 95/70/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji pozostają w zgodności z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik D do dyrektywy 95/70/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 kwietnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 lutego 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
(2003/96/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Ukrainą z drugiej strony [3], została podpisana dnia 16 czerwca 1994 r. i weszła w życie dnia 1 marca 1998 r.
(2) Wspólna strategia Rady Europejskiej (1999/877/WPZiB) w sprawie Ukrainy [4] została przyjęta dnia 11 grudnia 1999 r. przez Radę Europejską w Helsinkach.
(3) Wspólnota Europejska i Ukraina realizują szczegółowe programy BRT w dziedzinach leżących w polu wspólnego zainteresowania.
W oparciu o wcześniejsze doświadczenia, obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii.
Umowa w sprawie współpracy w dziedzinie nauki i technologii stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.
(4) Decyzją z dnia 8 października 2001 r., Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w imieniu Wspólnoty Europejskiej dotyczących zawarcia Umowy w sprawie współpracy technologicznej i naukowej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.
W rezultacie negocjacji przeprowadzonych zgodnie z dyrektywami w sprawie negocjacji, została zawarta Umowa załączona do niniejszej decyzji oraz jej dwa załączniki.
(5) Umowa została podpisana dnia 4 lipca 2002 r. w Kopenhadze.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 2003 r.
ustanawiająca minimalne wymogi w zakresie tworzenia programów hodowli owiec odpornych na pasażowalne encefalopatie gąbczaste
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 498)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/100/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1494/2002 [2], a w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Trzęsawka owiec stanowi znaczący problem z zakresu zdrowia zwierząt w obrębie wspólnotowej populacji owiec i kóz.
(2) Nie istnieje jakakolwiek potwierdzona rutynowa metoda diagnostyczna, która pozwalałaby na diagnostykę różnicową pomiędzy gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) a zakażeniem trzęsawką u owiec i kóz.
Nie wykazano występowania zakażenia BSE u owiec i kóz w warunkach naturalnych.
Jednakże występuje niepewność, czy populacja owiec i kóz mogła zostać zainfekowana BSE i że choroba ta ciągle jeszcze występuje w populacji tych zwierząt.
W związku z tym wystąpienie pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) wśród owiec i kóz również stanowi potencjalne ryzyko dla zdrowia publicznego.
(3) Jak wykazały badania, niektóre białkowe genotypy prionowe występujące u owiec są odpowiedzialne za przekazywanie odporności na trzęsawkę owiec.
Uzyskane do dnia dzisiejszego dowody wskazują, że podobnego rodzaju genetycznie uwarunkowana odporność na BSE występuje u owiec zakażonych BSE drogą ustną w warunkach doświadczalnych.
(4) W opinii Naukowego Komitetu Sterującego (SSC) z dnia 4 i 5 kwietnia 2002 r., dotyczącej bezpiecznego pozyskiwania źródeł pasz dla małych przeżuwaczy, ustalono wytyczne dotyczące głównych punktów programu hodowlanego mającego na celu uzyskanie odporności na TSE u owiec.
Zdaniem SSC podobny program powinien zostać ukierunkowany na populacje obarczone ryzykiem lub na obszary ryzyka.
(5) Jednym z wymogów dotyczących takiego programu hodowlanego jest ustalenie częstotliwości występowania owiec o genotypie ARR/ARR w każdej liczącej się rasie.
W celu uzyskania tych informacji wprowadzono, mocą Decyzji Komisji nr 2002/1003/WE [3], badanie hodowli owiec w Państwach Członkowskich.
(6) Powinno być możliwe wprowadzenie odstępstw od wymogu ustanowienia programu hodowlanego zgodnie z niniejszą decyzją dla niektórych ras o niskim poziomie naturalnej odporności, a także dla ras lokalnych będących rasami właściwymi dla danych obszarów i których hodowla jest zagrożona, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4].
(7) W swojej opinii SSC zalecił ustanowienie certyfikowania stad odznaczających się niewielkim ryzykiem trzęsawki owiec lub BSE.
Jednym z zalecanych wariantów jest certyfikowanie stad w oparciu o pełną odporność genetyczną na TSE, w połączeniu z regularnymi badaniami w kierunku TSE.
(8) SSC zalecił opracowanie wyczerpującego wykazu tkanek owiec i kóz, które można by uznać za stanowiące ryzyko dla zdrowia ludzi i zwierząt w przypadku potwierdzenia wystąpienia BSE lub uznania go za prawdopodobne.
We wzmiankowanej opinii utrzymuje się jednak, że tkanki te nie stanowiłyby znaczącego ryzyka, o ile pozyska się je od zwierząt odpornych lub półodpornych, odpowiednio w wieku do 18 i 6 miesięcy.
Jest rzeczą właściwą propagowanie rozwoju certyfikowanych stad zgodnie z tymi wskazaniami.
(9) Komisja złoży Radzie i Parlamentowi propozycję dokonania zmiany rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w sposób umożliwiający stworzenie podstawy prawnej w ramach tego rozporządzenia do podjęcia środków zawartych w niniejszej decyzji.
Tymczasem właściwe jest przyjęcie niniejszej decyzji jako środka przejściowego.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji pozostają w zgodności z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji znajdują zastosowanie definicje określone w załączniku I do decyzji Komisji nr 2002/1003/WE.
Artykuł 2
Program hodowlany mający na względzie odporność na TSE u owiec czystorasowych
1.
Do dnia 1 stycznia 2004 r., na podstawie wyników badania przewidzianego w decyzji nr 2002/1003/WE, każde Państwo Członkowskie wprowadza program hodowlany celem dokonania wyboru pod względem odporności na TSE w każdej ze swych ras owiec będących rasami rodzimymi lub stanowiącymi znaczącą populację na jego terytorium.
Minimalne wymagania dotyczące takiego programu zostały przedstawione szczegółowo w załączniku I.
2.
Państwo Członkowskie może do dnia 1 kwietnia 2005 r. zadecydować, czy uczestnictwo właścicieli stad w programie hodowlanym, o którym mowa w ustępie 1, ma charakter dobrowolny.
W okresie późniejszym jednakże uczestnictwo wszystkich stad o wysoce korzystnych cechach genetycznych w tym programie jest obowiązkowe.
Artykuł 3
Odstępstwa
1.
Państwom Członkowskim może zostać przyznane odstępstwo od wymogu ustanowienia programu hodowlanego przewidzianego w art. 2:
- na podstawie krajowego programu zwalczania trzęsawki owiec, przedłożonego i zatwierdzonego zgodnie z punktem b) części I rozdziału A załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, uwzględniającego ciągłe i czynne monitorowanie owiec i kóz padłych na terenie gospodarstwa rolnego w zakresie wszystkich stad danego Państwa Członkowskiego, lub
- w przypadku gdy Komisja uzna ich terytorium za wolne od trzęsawki owiec, zgodnie z punktem c) części I rozdziału A załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, w oparciu o wyniki rozstrzygającego badania statystycznego.
2. Odstępstwo przewidziane na podstawie ustępu 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Artykuł 4
Podstawy uznania odporności niektórych stad owiec na TSE
1.
Do dnia 1 stycznia 2004 r. każde z Państw Członkowskich ustala podstawy uznania odporności niektórych stad owiec na TSE.
Podstawy te zostają ustalone według kryteriów określonych w załączniku II.
2.
Uznanie odporności danego stada na TSE w kontekście podstaw przewidzianych w ustępie 1 nie jest uznawane za niezbędne kryterium wykluczenia obecności TSE w tym stadzie.
Artykuł 5
Raporty przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące raporty:
a) raport na temat wymogów swoich programów hodowlanych, jak przewidziano w art. 2, do dnia 1 kwietnia 2004 r.;
b) raport o stanie postępów w skali roku, po raz pierwszy przewidziany do przekazania do dnia 1 kwietnia 2005 r., dotyczący postępów poczynionych w zakresie programówhodowlanych.
Artykuł 6
Streszczenie raportów przedstawianych Państwom Członkowskim przez Komisję
Komisja przedstawia Państwom Członkowskim streszczenie raportów uzyskanych przez nią na podstawie art. 5 w ciągu trzech miesięcy od końcowej daty otrzymania tychże raportów.
Artykuł 7
Przegląd
Wymagania niniejszej decyzji podlegają przeglądowi:
a) na podstawie raportów, o których mowa w art. 5;
b) w odniesieniu do ras, którym w trakcie programu hodowlanego wykazano poważny negatywny efekt genetyczny;
c) niezależnie od sytuacji – przed dniem 1 kwietnia 2005 r., w celu uwzględnienia wszelkich nowych informacji naukowych.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 2003 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia spiromesifenu i metrafenonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 530)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/105/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], a w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje rozwój Wspólnotowego wykazu substancji czynnych zatwierdzonych do włączenia do środków ochrony roślin.
(2) Bayer AG, Niemcy (obecnie Bayer CropScience) przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej spiromesifen władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 18 kwietnia 2002 r. wraz z wnioskiem o uzyskanie jej włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
BASF AG, Belgia przedłożyła dokumentację dla substancji czynnej spiromesifen władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 4 czerwca 2002 r.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa wskazały Komisji, że po wstępnym badaniu, dokumentacje dla odnośnych substancji czynnych wydają się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożone dokumentacje wydają się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego odnośną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/WE, dokumentacje te zostały następnie przesłane Komisji i innym Państwom Członkowskim przez odpowiednich wnioskodawców oraz zostały przekazane Stałemu Komitetowi do spraw łańcucha pokarmowego i zdrowia zwierząt.
(4) Wraz z niniejszą decyzją powinno zostać formalnie potwierdzone na poziomie Wspólnoty, że dokumentacje te traktuje się jako w zasadzie spełniające wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II i, dla co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odnośną substancję czynną, wymogi załącznika III do Dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu, wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych wyszczególnionych w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu uzyskania włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, spełniają w zasadzie wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje te spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie sprawozdawca przeprowadza szczegółowe badanie odnośnych dokumentacji i przedstawia Komisji wnioski z ich badania, którym towarzyszą wszelkie rekomendacje dotyczące włączenia bądź niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, wraz z wszelkimi warunkami odnoszącymi się do niej, tak szybko jak to tylko możliwe i najpóźniej w ciągu roku od dnia 18 lutego 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami
(2003/106/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja uczestniczyła w imieniu Wspólnoty w negocjacjach Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, zgodnie z mandatem negocjacyjnym udzielonym przez Radę.
(2) Na zakończenie negocjacji Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Rotterdamie 11 września 1998 r.
(3) Konwencja stanowi ważny krok dla poprawy międzynarodowych regulacji handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed potencjalnym zagrożeniem oraz wspierania przyjaznego dla środowiska stosowania takich substancji.
(4) Konwencja jest otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa oraz przez regionalne organizacje integracji gospodarczej.
(5) Na mocy warunków Konwencji, regionalna organizacja integracji gospodarczej musi podać w swoim dokumencie ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zakres swoich kompetencji w odniesieniu do kwestii regulowanych Konwencją.
(6) 28 stycznia 2003 r. zostało przyjęte rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [3].
(7) W konsekwencji Wspólnota może zatwierdzić Konwencję,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami, podpisana 11 września 1998 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Konwencji jest wymieniony w załączniku A.
Artykuł 2
1.
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 25 ust. 1 Konwencji.
2.
Osoba lub osoby umocowane do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia składają w tym samym czasie deklarację kompetencji wymienioną w załączniku B do niniejszej decyzji, zgodnie z wymogami art. 25 ust. 3 Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 18 lutego 2003 r.
przedłużająca okres stosowania środków przewidzianych w decyzji 2002/148/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE
(2003/112/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie środków, które należy podjąć i procedur, których należy przestrzegać przy wykonywaniu Umowy o partnerstwie AKP-WE [1] podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., stosowanej tymczasowo na mocy decyzji przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Rady 2002/148/WE [2], zakończono konsultacje z Republiką Zimbabwe na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AKP-WE [3] i podjęto właściwe środki, wymienione w Załączniku do tej decyzji.
(2) Zgodnie z art. 2 akapit trzeci tej decyzji, środki przestają być stosowane z dniem 21 lutego 2003 r.
(3) Rząd Zimbabwe wciąż narusza zasadnicze elementy wymienione w art. 9 Umowy o partnerstwie AKP-WE a obecne warunki życia w Zimbabwe nie zapewniają poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawnego.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lutego 2003 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzję 2002/308/WE ustanawiającą wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub obu chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument C(2003) 558)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/114/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli ryb, znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN), Państwa Członkowskie przedłożą właściwe uzasadnienia oraz przepisy krajowe zapewniające zgodność z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 91/67/EWG.
(2) Decyzja Komisji 2002/308/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/1005/WE [4], ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych hodowli ryb, znajdujących się w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(3) Niemcy przedłożyły uzasadnienia dla nadania hodowli w Bawarii statusu hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej w odniesieniu do VHS i IHN, a także przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dotyczącymi tego statusu.
(4) Komisja, wspomagana przez ekspertów Państw Członkowskich, poddała uzasadnienie analizie.
(5) Dokumentacja przedstawiona przez Niemcy w odniesieniu do danej hodowli wskazuje, że spełnia ona wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
Dlatego hodowla kwalifikuje się do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej i powinna zostać dodana do wykazu hodowli zatwierdzonych, ustanowionego w załączniku II do decyzji 2002/308/WE.
(6) Dlatego decyzja 2002/308/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 2002/308/WE, w sekcji 3.5, dodaje się następującą hodowlę ryb:
"6. _BAR_ Fischzucht Graf Anlage D-87743 Egg an der Giinz _BAR_ Fischzucht Graf GbR Engishausen 64 D-87743 Egg i der Günz" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lutego 2003 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego odkurzaczom
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 114)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/121/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne można przyznać produktowi posiadającemu właściwości, dzięki którym może w znaczący sposób przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, iż szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalić w odniesieniu do określonych grup produktów.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów, opracowanym przez Radę ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, ustanowioną na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu przyznania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 odkurzacz musi należeć do grupy produktów określonej w art. 2 oraz musi spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Grupa produktu "odkurzacze" obejmuje wszystkie niezależne odkurzacze, takie jak odkurzacze o kształcie cylindrycznym i pionowe, które są zdolne do wsysania kurzu na powierzchniach o wielkości przynajmniej 10 m2 przy jednokrotnym użyciu.
Grupa produktu nie obejmuje odkurzaczy bezprzewodowych lub zasilanych z akumulatora ani systemów odkurzaczy centralnych.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych odkurzaczom przyznaje się kod liczbowy "23".
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2007 r.
Jeżeli w dniu 31 marca 2007 r. skorygowane kryteria nie będą jeszcze przyjęte, niniejsza decyzja stosuje się do dnia 31 marca 2008 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 lutego 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do podejmowania decyzji na podstawie dyrektywy 1999/105/WE w sprawie leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 580)
(2003/122/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 1999/105/WE, Rada na wniosek Komisji określa, czy leśny materiał rozmnożeniowy produkowany w państwie trzecim spełnia te same warunki w odniesieniu do zatwierdzania jego materiału elitarnego i działań podejmowanych dla jego wyprodukowania, jak leśny materiał rozmnożeniowy produkowany we Wspólnocie i zgodny z przepisami tej dyrektywy.
(2) Jednakże obecnie dostępne informacje co do warunków stosowanych w państwach trzecich wciąż nie są wystarczające, aby umożliwić Wspólnocie podjęcie takich decyzji wobec każdego państwa trzeciego.
(3) Dlatego, aby zapobiec zakłóceniom w modelu handlu, do podejmowania takich decyzji należy upoważnić Państwa Członkowskie.
Upoważnienie takie zmierza do zapewnienia, by przywożony materiał stwarzał gwarancje równoważne do stosowanych w odniesieniu do leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego we Wspólnocie zgodnie z tą dyrektywą.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie są upoważnione do podejmowania decyzji na mocy art. 19 ust. 3 dyrektywy 1999/105/WE w odniesieniu do leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich wymienionych w Załączniku, i w odniesieniu do gatunków, rodzajów materiału elitarnego i kategorii w nim określonych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o decyzjach podejmowanych na mocy niniejszej decyzji oraz o każdym wycofaniu takiej decyzji.
Artykuł 3
Upoważnienie przewidziane w art. 1 wygasa dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 2003 r.
zmieniająca decyzję 2001/218/WE wymagającą od Państw Członkowskich tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w odniesieniu do obszarów w Portugalii, innych niż te, na których nie występuje
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 581)
(2003/127/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty [1] organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie, ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/89/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła decyzję 2001/218/WE z dnia 12 marca 2001 r., wymagającą od Państw Członkowskich tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec, PWN) w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których nie występuje [3], zmienioną decyzją 2002/124/WE [4].
(2) Na podstawie dalszej oceny dokonanej przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii w kwietniu 2002 r. oraz dodatkowych informacji przedłożonych przez Portugalię wydaje się, że w rezultacie zastosowania programu zwalczania, zasięg węgorka sosnowca w Portugalii jest ograniczony do wyznaczonego obszaru.
Jednakże podczas badań przeprowadzonych na odnośnych obszarach nadal znajdują się drzewa wykazujące objawy porażenia przez węgorka sosnowca.
(3) Podczas przeprowadzania przez inne Państwa Członkowskie w 2002 r. urzędowych badań drewna, oddzielonej kory oraz roślin z rodzaju Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill, Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr., i Tsuga Carr. pochodzących z Portugalii, żadna z pobranych i przeanalizowanych na obecność węgorka sosnowca próbek nie była pozytywna.
(4) Dlatego, Portugalia powinna nadal podejmować szczególne środki i przedstawić średniookresowy plan zwalczania mający na celu kontrolę rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca, w celu jego zwalczenia.
Konieczne jest także, aby pozostałe Państwa Członkowskie dalej podejmowały dodatkowe środki w celu ochrony ich terytoriów przed węgorkiem sosnowca.
Rezultaty zastosowania szczególnych środków oraz wykonania planu średniookresowego są poddawane ciągłej ocenie i zmianie w razie konieczności.
(5) Należy dokonać szczególnych ustaleń w zakresie przemieszczania wiórów z drzew pozbawionych objawów lub drzew, które uzyskały negatywny wynik w badaniach na obecność węgorka sosnowca na obszary w Portugalii inne niż wyznaczone.
(6) Przepisy dotyczące powiadamiania pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji o badaniach na obecność węgorka sosnowca przeprowadzanych w Państwach Członkowskich powinny zostać sprecyzowane.
(7) Dlatego, decyzja 2001/218/WE powinna zostać przedłużona na kolejny ograniczony okres, upływający dnia 31 marca 2005 r. oraz odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/218/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym datę "28 lutego 2003 r." zastępuje się datą "31 marca 2005 r".
ii) po akapicie drugim dodaje się nowy akapit w brzmieniu:
"Portugalia przedstawia do dnia 15 marca 2003 r. średniookresowy plan zwalczania mający na celu kontrolę rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca w celu jego zwalczenia.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym dodaje się wyraz "coroczne" między "przeprowadzają urzędowe" a "badania na obecność węgorka sosnowca";
ii) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla przepisów art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w przypadku gdy wyniki badań przewidziane w akapicie pierwszym wskazują na występowanie węgorka sosnowca na obszarach gdzie poprzednio nie występował, o wynikach badań powiadamiane są pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja, odpowiednio, do dnia 15 listopada 2003 r. oraz 15 listopada 2004 r.";
3) w art. 5 akapit pierwszy wyrazy "20 km z" zastępuje się wyrazami "20 km szerokości";
4) w art. 6 wyrazy "15 grudnia 2002 r." zastępuje się wyrazami "odpowiednio, dnia 15 stycznia 2004 r. i dnia 15 stycznia 2005 r.";
5) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
i) w pkt 2 lit. b) ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) uzyskane z drzew innych niż wymienione w i) jest urzędowo poddane badaniom na obecność węgorka sosnowca i Monochamus spp.; jeśli potwierdzona zostanie obecność węgorka sosnowca lub Monochamus spp. drewno podlega przepisom określonym w i); jeśli obecność węgorka sosnowca oraz Monochamus spp. nie zostanie potwierdzona, drewno może zostać przemieszczone pod urzędową kontrolą do zakładu przetwórczego do dalszego użytku jako drewno konstrukcyjne lub w drodze odstępstwa, przemieszczone na obszary Portugalii inne niż wyznaczone obszary objęte urzędową kontrolą, do zatwierdzonych zakładów przetwórczych zgłoszonych Komisji, gdzie w okresie między dniem 1 listopada i dniem 1 kwietnia, drewno lub wióry z odnośnego drewna są albo:
- w przypadku wiórów, wykorzystane do celów przemysłowych w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym, lub
- w przypadku drewna:
- poddawane obróbce termicznej w taki sposób, aby osiągnąć minimalną temperaturę rdzenia 56 °C przez 30 minut.
Dalsze przemieszczanie drewna poddanego obróbce termicznej może być dozwolone, jeżeli drewnu towarzyszy paszport roślin, lub
- rozdrobnione i poddane fumigacji w celu zlikwidowania żywych osobników węgorka sosnowca.
Dalsze przemieszczanie takiego fumigowanego drewna może być dozwolone, jeśli odnośne drewno posiada paszport roślin, lub
- rozdrobnione i wykorzystane do celów przemysłowych w tym zakładzie, lub
- przemieszczone pod urzędową kontrolą do zakładu gdzie drewno jest:
- poddawane obróbce termicznej w taki sposób, aby osiągnąć minimalną temperaturę rdzenia 56 °C przez 30 minut, lub
- rozdrobnione i poddane fumigacji w celu zlikwidowania żywych osobników węgorka sosnowca, lub
- rozdrobnione i wykorzystane do celów przemysłowych;";
ii) w pkt 2 lit. c) ii) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— urzędowo przebadane na obecność węgorka sosnowca i Monochamus spp.; jeżeli obecność węgorka sosnowca lub Monochamus spp. została potwierdzona, drewno podlega przepisom określonym w i); jeżeli, obecność węgorka sosnowca lub Monochamus spp. nie zostanie potwierdzona, drewno może być przemieszczane pod urzędową kontrolą do zakładu przetwórczego do dalszego wykorzystania jako drewno konstrukcyjne, lub.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lutego 2003 r.
zmieniająca decyzję 98/83/WE uznającą niektóre państwa trzecie i niektóre obszary państw trzecich za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes i Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 600)
(2003/129/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/89/WE [2], w szczególności jej część A ppkt 16.2 załącznika IV,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część A ppkt 16.2 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE ustanawia przepisy szczególne w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty owoców Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich mieszańców pochodzących z państw trzecich, w których stwierdzono występowanie Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) (dalej: Xanthomonas campestris).
(2) Decyzja Komisji 98/83/WE z dnia 8 stycznia 1998 r. uznająca niektóre państwa trzecie i niektóre obszary państw trzecich za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes i Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/440/WE [4], przewiduje, że niektóre obszary państw trzecich mają zostać uznane za wolne od Xanthomonas campestris.
(3) Decyzja 98/83/WE uznaje niektóre stany Argentyny za wolne od Xanthomonas campestris.
Jednakże na podstawie informacji dostarczonych przez Argentynę, kilka z wymienionych stanów nie może być nadal uznawane za wolne od tych organizmów szkodliwych.
(4) Na podstawie informacji przedłożonych przez Stany Zjednoczone Ameryki, wydaje się, iż stwierdzono, że w różnych hrabstwach Florydy wykryto nową inwazję Xanthomonas campestris.
Dlatego, nie należy dłużej uznawać Florydy za wolną od tych organizmów szkodliwych.
(5) Szczególne ustalenia powinny zostać podjęte w odniesieniu do owoców cytrusowych znajdujących się w tranzycie, dla których urzędowe oświadczenia przewidziane w części A sekcja I ppkt 16.2 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE zostały wydane przed datą notyfikacji niniejszej decyzji właściwym władzom w Argentynie i Stanach Zjednoczonych Ameryki.
(6) Dlatego, decyzja 98/83/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/83/WE, art. 2 otrzymuje brzmienie:
a) skreśla się tiret pierwsze;
b) tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— w Stanach Zjednoczonych Ameryki: Arizona, Kalifornia, Guam, Hawaje, Luizjana, Mariany Północne, Puerto Rico, Samoa Amerykańskie, Teksas i Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych,".
Artykuł 2
Niniejszej decyzji nie stosuje się do owoców cytrusowych, dla których wydano urzędowe oświadczenie przewidziane w części A sekcja I pkt 16.2 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, oraz które były wywożone zanim właściwe organy Argentyny i Stanów Zjednoczonych Ameryki, zostały poinformowane przez Komisję o niniejszej decyzji.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o terminie, w którym właściwe organy Argentyny i Stanów Zjednoczonych Ameryki zostały poinformowane o niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG w odniesieniu przywozu świeżego mięsa z Paragwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 677)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/137/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [2], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1452/2001 [3], w szczególności jej art. 14 ust. 3 i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [4], ostatnio zmieniona decyzją 2002/908/WE [5], stosuje się do Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju i Urugwaju.
(2) Ognisko pryszczycy zostało wykryte w październiku 2002 r. w Paragwaju, w obszarze sąsiadującym z obszarami, z których wywóz do Wspólnoty jest zatwierdzony (obszary zatwierdzone przez Wspólnotę), położonym w pobliżu granicy z Brazylią.
(3) W celu dokonania oceny sytuacji w odniesieniu do pryszczycy w obszarze, w którym wystąpiło ognisko, a także w obszarach zatwierdzonych przez Wspólnotę, kontrola przeprowadzona przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO) miała miejsce między dniem 4 a 14 lutego 2003 r.
(4) Kontrola wykazała, że ogólna sytuacja w Paragwaju w zakresie kontroli weterynaryjnych zwierząt gospodarskich oraz produkcji mięsa nie spełnia wymogów obowiązujących przy przywozie do Wspólnoty.
(5) Stwierdzono wiele poważnych zaniedbań i brak kontroli systemów wprowadzonych przez władze Paragwaju po wcześniejszych kontrolach FVO mających na celu zapewnienie, że tylko odkostnione i dojrzałe mięso pozyskiwane ze zwierząt pochodzących z obszarów tego państwa, zatwierdzonych przez Wspólnotę, może być wywożone zgodnie z wymogami Wspólnoty.
(6) W świetle wyników kontroli, właściwe jest wycofanie zezwolenia udzielonego Paragwajowi na wywóz do Wspólnoty świeżego odkostnionego i dojrzałego mięsa z bydła.
(7) Jednakże wobec braku jasnych dowodów aktywności choroby w Paragwaju, powinien być dozwolony przywóz do Wspólnoty odkostnionego i dojrzałego świeżego mięsa przeznaczonego do spożycia przez ludzi i odkostnionego mięsa oraz podrobów przeznaczonych do produkcji karmy dla zwierząt domowych, pozyskanych ze zwierząt ubitych przed dniem 20 lutego 2003 r. oraz wyprodukowanych, certyfikowanych i będących w drodze do Wspólnoty przed tą datą.
Sytuacja powinna być poddana rewizji, gdy władze Paragwaju będą mogły udzielić dostatecznych gwarancji, że stwierdzone zaniedbania zostały usunięte i uzyskano pozytywną ocenę w wyniku dalszych kontroli FVO.
(8) Dlatego dyrektywa 93/402/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 93/402/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmienią środki, które stosują do przywozu, w taki sposób, by były one zgodne z niniejszą decyzją i niezwłocznie właściwe rozpowszechnią informację o przyjęciu tych środków oraz poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
Środki zostaną poddane przeglądowi w ciągu 12 miesięcy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2003 r.
ustanawiająca normy kodowania części i materiałów dla pojazdów na mocy dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 620)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/138/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/53/WE Komisja jest zobowiązana do ustanowienia norm kodowania części i materiałów, które mają być używane przez producentów i wytwórców materiałów i wyposażenia, w szczególności w celu ułatwienia identyfikacji tych części i materiałów, które nadają się do ponownego użycia i odzysku.
(2) Właściwe byłoby ustanowienie dalszych norm kodowania na podstawie doświadczeń, wyniesionych z praktyki recyklingu i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 11 dyrektywy 2000/53/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 3 dyrektywy 2000/53/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić używanie przez producentów pojazdów, w porozumieniu z wytwórcami materiałów i wyposażenia, norm kodowania części i materiałów według nomenklatury ISO, wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji w odniesieniu do oznakowania i identyfikacji części i materiałów wchodzących w skład pojazdów.
Artykuł 2
Dwa lata po wejściu w życie niniejszej decyzji na podstawie doświadczeń wyniesionych z praktyki recyklingu i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji niniejsza decyzja zostanie przejrzana w celu ustanowienia, jeśli okaże się to niezbędne, norm kodowania części i materiałów w odniesieniu do innych materiałów.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków, zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych w odniesieniu do Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 658)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/151/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/12/WE [4], stanowi, że Państwa Członkowskie wyłącznie dokonują przywozu zarodków z państw trzecich, w których zostały pobrane, przetworzone i przechowywane przez zespół pobierania zarodków wymieniony w tej decyzji.
Kanada i Stany Zjednoczone Ameryki złożyły wniosek o dokonanie zmian w tych wykazach w odniesieniu do pozycji dotyczących tych państw.
(2) Kanada i Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje dotyczące zgodności z właściwymi przepisami ustanowionymi w dyrektywie 89/556/EWG, a określone zespoły pobierania zostały urzędowo zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty przez służby weterynaryjne tych państw.
(3) Dlatego decyzja 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 92/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wiersz dotyczący zespołu z Kanady nr E 728 otrzymuje brzmienie
"CA _BAR_ _BAR_ E 728 _BAR_ _BAR_ Central Canadian Genetics Ltd 202 Dufferin Ave.
Selkirk, Manitoba R1A 1B9 _BAR_ Dr Jack Reeb Dr Richard Hodges" _BAR_
2) Następujący wiersz dotyczący zespołów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki zostaje dodany:
"US _BAR_ _BAR_ 02TX107 E 1482 _BAR_ _BAR_ Ovagenix Rt. 2 Box 437 Hearne, TX 77859 _BAR_ Dr Stacy Smitherman" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 7 marca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(2003/155/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 kwietnia 2001 r., Rada upoważniła Komisję do negocjacji z Turcją Umowy w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, zwanej dalej "Umową".
(2) Wspólnota powinna wzmocnić kontrole wysyłek prekursorów do Turcji, uwzględniając fakt, że są one ponownie wprowadzane do Wspólnoty w postaci heroiny lub innych substancji odurzających lub psychotropowych.
(3) Właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian, w przypadku gdy Umowa przewiduje ich przyjęcie przez Połączoną Grupę Kontrolną.
Upoważnienie takie musi jednak ograniczać się do dokonania zmian załączników do Umowy, o ile zmiany takie dotyczą substancji objętych już prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów narkotyków i substancji chemicznych.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie prekursorów i substancji chemicznych wykorzystywanych często do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Wspólnota jest reprezentowana w Połączonej Grupie Kontrolnej, przewidzianej w art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Połączoną Grupę Kontrolną na mocy procedury ustanowionej w art. 10 Umowy.
Komisja wspomagana jest przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego rolą jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2 ograniczone jest do tych substancji, które są już objęte właściwym prawem wspólnotowym w sprawie prekursorów narkotyków i substancji chemicznych.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty wymiany instrumentów przewidzianych w art. 12 Umowy [1].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/153/WE dotyczącą środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w Niderlandach
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 767)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/156/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2002/33/WE [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niderlandy zgłosiły kilka przypadków wystąpienia ognisk influenzy drobiu.
(2) W związku z wysoką śmiertelnością oraz szybkim rozprzestrzenianiem się infekcji władze niderlandzkie podjęły natychmiastowe działania przewidziane w dyrektywie Rady 92/40/EWG [3] wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu; ponadto zakazano przemieszczania żywego drobiu i jaj wylęgowych w Niderlandach oraz ich wysyłania do innych Państw Członkowskich i państw trzecich.
(3) Dla jasności i przejrzystości, we współpracy z władzami niderlandzkimi, Komisja przyjęła tymczasową decyzję 2003/153/WE [4] wzmacniającą środki podejmowane przez Niderlandy oraz przyznającą szczególne odstępstwo w odniesieniu do przemieszczania drobiu rzeźnego oraz jednodniowych piskląt w obrębie Niderlandów.
(4) W związku z rozwojem choroby okres obowiązywania środków ochronnych ustanowionych w decyzji 2003/153/WE powinien zostać przedłużony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 2 decyzji 2003/153/WE datę i godzinę "6 marca 2003 r., do godz. 24.00" zastępuje się "13 marca 2003 r., do godz. 12.00".
2.
Tekst art. 3 zastępuje się tekstem w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie zobowiązane są zmienić środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji, a przyjęte środki niezwłocznie opublikować w odpowiedni sposób.
Niezwłocznie informują o tym Komisję."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 15 stycznia 2003 r.
w sprawie mianowania Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [1]
(2003/158/WE, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 21 akapit drugi i art. 195,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 107d,
uwzględniając decyzję Parlamentu z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich [2], zmienioną jego decyzją z dnia 14 marca 2002 r. [3],
uwzględniając zasadę 177 jego regulaminu wewnętrznego,
uwzględniając wezwanie do przedstawienia kandydatur [4],
uwzględniając swoje głosowania z dnia 14 i 15 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Pan Nikiforos DIAMANDOUROS został mianowany na Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z mocą od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r.
(2003/159/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w połączeniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 96 Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (zwanej dalej "Umową o partnerstwie") [3], Strona, która uważa, że inna Strona nie wypełniła swojego zobowiązania w odniesieniu do jednego z elementów zasadniczych określonych w art. 9 może wezwać drugą Stronę do podjęcia konsultacji oraz w niektórych okolicznościach, podjąć w odniesieniu do zainteresowanej strony właściwe środki włącznie z pełnym lub częściowym zawieszeniem stosowania Umowy o partnerstwie w miarę potrzeby.
(2) Na podstawie art. 97 Umowy o partnerstwie, Strona, która uważa, że wystąpił poważny przypadek korupcji, może wezwać drugą Stronę do podjęcia konsultacji oraz w niektórych okolicznościach podjąć właściwe środki w odniesieniu do zainteresowanej strony, włącznie z częściowym lub całkowitym zawieszeniem stosowania Umowy o partnerstwie w miarę potrzeby.
(3) Należy przyjąć skuteczną procedurę, w przypadku zamiaru podjęcia właściwych środków na mocy art. 96 lub art. 97 Umowy o partnerstwie.
(4) Komisja określiła pozycję Wspólnoty w stosunku do wniosków o odstępstwa od reguł pochodzenia, określonych w protokole 1 do Umowy o partnerstwie AKP-WE zgodnie z przepisami decyzji Rady 2000/399/WE [4].
(5) Umowa o partnerstwie powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r., wraz z jej załącznikami i protokołami oraz deklaracjami sporządzonymi przez Wspólnotę jednostronnie lub wspólnie z innymi stronami i załączonymi do Aktu Końcowego, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty Umowy o partnerstwie, załączników, protokołów i Aktu Końcowego są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do złożenia dokumentów zatwierdzających w imieniu Wspólnoty zgodnie z wymogami art. 93 ust. 2 Umowy o partnerstwie.
Artykuł 3
1.
Jeżeli z inicjatywy Komisji lub Państwa Członkowskiego, Rada uzna, że państwo AKP nie wypełniło zobowiązania dotyczącego jednego z elementów zasadniczych określonych w art. 9 Umowy o partnerstwie lub stwierdzi poważne przypadki korupcji, zainteresowane państwo AKP zostanie wezwane do podjęcia konsultacji, o ile nie występują okoliczności nadzwyczajne, zgodnie z art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Podczas konsultacji, Wspólnota jest reprezentowana przez Prezydencję Rady i Komisji.
2.
Jeżeli po wygaśnięciu ostatecznych terminów podjęcia konsultacji określonych w art. 96 i 97 oraz mimo wszelkich wysiłków nie znaleziono rozwiązania, Rada zgodnie z tymi artykułami, może podjąć decyzję o podjęciu właściwych środków, włącznie z częściowym lub całkowitym zawieszeniem, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Podobna procedura jest niezwłocznie stosowana w nadzwyczajnych przypadkach lub wobec odmowy podjęcia konsultacji.
Rada stanowi jednomyślnie w przypadku pełnego zawieszenia stosowania Umowy o partnerstwie w odniesieniu do zainteresowanego państwa AKP.
Wymienione środki pozostają w mocy do czasu stosowania przez Radę odpowiedniej procedury wymienionej w akapicie pierwszym, w celu podjęcia decyzji zmieniającej lub odwołującej przyjęte wcześniej środki lub w określonych przypadkach na okres określony w decyzji.
W tym celu Rada poddaje wspomniane środki regularnym przeglądom, odbywającym się co najmniej co sześć miesięcy.
Przewodniczący Rady powiadamia o przyjętych środkach zainteresowane państwo AKP i Radę Ministrów przed ich wejściem w życie.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 2003 r.
zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zastosowania halonu 1301 i halonu 1211
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 691)
(2003/160/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], zmienione ostatnio przez rozporządzenie (WE) nr 2039/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 pkt iv),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas przeglądu przewidzianego w art. 4 ust. 4 pkt iv) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 oraz po konsultacji z wojskiem i innymi osobami zainteresowanymi Komisja doszła do następujących wniosków w odniesieniu do zastosowania halonu 1301 i halonu 1211.
(2) Halon 1301 jest obecnie wykorzystywany do zobojętniania zbiorników paliwa w samolotach myśliwskich F-16.
Aktualnie nie ma dostępnych alternatywnych sposobów gaszenia ognia i tłumienia eksplozji przy proporcji objętości do masy odpowiedniej dla zobojętniania zbiorników paliwa samolotów myśliwskich.
Jest mało prawdopodobne, aby zainstalowanie i działanie alternatywnego środka w samolocie myśliwskim F-16 mogło nastąpić w najbliższej dającej się przewidzieć przyszłości, a z pewnością nie przed dniem 31 grudnia 2003 r., kiedy wszystkie niewyłączone zastosowania będą musiały zostać zaprzestane na podstawie art. 4 ust. 4 pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Dlatego to zastosowanie halonu 1301 należałoby dodać do wykazu wyłączonych zastosowań halonu, zawartego w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
(3) Zarówno halon 1301, jak i halon 1211 są obecnie stosowane w wojskowych pojazdach lądowych i okrętach wojennych do ochrony przestrzeni zajmowanych przez personel i przedziałów silnikowych, jednakże jedynie zastosowanie halonu 1301 jest objęte wyłączeniem przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000.
Konwersja tego sprzętu wojskowego od stosowania halonu 1211 do zastosowania halonu 1301 będzie kosztowna i przyniesie efekt przeciwny do zamierzonego w odniesieniu do ochrony warstwy ozonowej, ponieważ halon 1301 posiada potencjał niszczenia warstwy ozonowej ponad trzykrotnie większy niż halon 1211.
Ponadto przeznaczenie środków finansowych na przekształcenie sprzętu umożliwiające stosowanie halonu 1301 prawdopodobnie opóźni rozwój alternatywnych sposobów nieniszczących warstwy ozonowej.
Wykorzystanie halonu 1211 do ochrony przestrzeni zajmowanych przez personel i przedziałów silnikowych w wojskowych pojazdach lądowych i okrętach wojennych powinno zostać dodane do wykazu wyłączonych zastosowań halonu, zawartego w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik VII rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zastępuje się tekstem w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 1999/466/WE ustanawiającą status bydła oficjalnie wolnego od brucelozy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 731)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/164/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1226/2002 [2], w szczególności jej załącznik A część II pkt 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą zgodność ze wszystkimi warunkami przewidzianymi w załączniku A część II pkt 7 do dyrektywy 64/432/EWG, w szczególności, że obliczone dnia 31 grudnia każdego roku więcej niż 99,8 % stad bydła z regionu Emilia-Romania było oficjalnie wolne od brucelozy przez co najmniej pięć ostatnich kolejnych lat i że każda sztuka bydła jest określona zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(2) Region ten powinien w następstwie być uznany oficjalnie za wolny od brucelozy zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(3) Dlatego należy zmienić decyzję Komisji 1999/466/WE [3], ostatnio zmienioną decyzją 2002/588/WE [4].
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 1999/466/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lutego 2003 r.
dotycząca ustanowienia Komitetu ds. Usług Finansowych
(2003/165/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
1.
PPRZYPOMINA, że Rada w swoich konkluzjach z dnia 3 grudnia 2002 r. wyraziła gotowość podjęcia decyzji w sprawie ustanowienia nowego komitetu celem zapewnienia doradztwa i nadzoru dla Rady i Komisji w szeregu zagadnień związanych z rynkiem finansowym;
2. odpowiednio USTANAWIA Komitet ds. Usług Finansowych (zwany dalej "Komitetem"), mający następujące zadania:
- zapewnianie, niezależnie od procesu prawodawczego, ponadsektorowych rozważań strategicznych,
- pomoc w określaniu średnio- i długoterminowej strategii dotyczącej zagadnień związanych z usługami finansowymi,
- rozważanie wrażliwych zagadnień krótkoterminowych,
- ocenę postępu i wykonania,
- zapewnianie politycznego doradztwa i nadzoru w zakresie zarówno zagadnień wewnętrznych (np. jednolity rynek, włączając w to wykonywanie planu działania Usług Finansowych) i zagadnień zewnętrznych (np. WTO);
3. ZGADZA SIĘ na następujące ustalenia dotyczące składu, przewodnictwa i funkcjonowania Komitetu:
- Komisja oraz każdy członek Rady wyznacza jednego wysokiej rangi przedstawiciela i jednego zastępcę przedstawiciela w Komitecie; przedstawiciel Europejskiego Banku Centralnego i przewodniczący odpowiednich wspólnotowych komitetów regulujących posiadać będą status obserwatora,
- Komitet ma jednego przewodniczącego i jednego wiceprzewodniczącego, wyznaczanych przez Komitet spośród przedstawicieli Państw Członkowskich; przewodniczący i wiceprzewodniczący pełnią swoje funkcje przez okres dwóch lat; pierwszy przewodniczący jest wyznaczony przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy,
- Państwo Członkowskie, którego przedstawiciel jest wyznaczony na przewodniczącego, posiada dodatkowego przedstawiciela w Komitecie na okres kadencji przewodniczącego,
- Przewodniczący i wiceprzewodniczący, wraz z przedstawicielem Komisji, przedstawicielem Państwa Członkowskiego sprawującego Prezydencję w Radzie w okresie trwania kadencji, przedstawicielem Sekretariatu Generalnego Rady i przedstawicielem Sekretariatu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, ściśle współpracują celem usprawnienia pracy Komitetu,
- Komitet składa sprawozdania Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu celem przygotowania porad dla Rady (Ecofin), uwzględniając ustaloną rolę Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreper),
- Przewodniczący Komitetu regularnie przeprowadza wymianę poglądów z Komitetem ds. Gospodarczych i Pieniężnych Parlamentu Europejskiego w sprawie rozwoju strategicznego odnoszącego się do rynków finansowych,
- Komitet uchwala swój regulamin zgodnie z regulaminem Rady,
- obsługę prac zapewnia Sekretariat Generalny Rady;
4.
ODNOTOWUJE, że działalność Komitetu pozostanie bez uszczerbku dla prawa inicjatywy przysługującego Komisji;
5.
POSTANAWIA dokonać rewizji niniejszej decyzji w drugiej połowie 2004 r.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 2003 r.
dotycząca niewłączenia metyloparationu do załącznika I do Dyrektywy Rady 91/414/EWG i wycofania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 724)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/166/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/5/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8(2) dyrektywy 91/414/EWG przewidywał przeprowadzenie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych używanych w środkach ochrony roślin obecnych już na rynku w dniu 25 lipca 1993 r. Szczegółowe zasady przeprowadzenia tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) No 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określiło substancje czynne, które powinny być ocenione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie do pełnienia roli sprawozdawcy w odniesieniu do oceny każdej z substancji i zidentyfikowało producentów każdej z substancji, którzy przedstawili powiadomienie we właściwym czasie.
(3) Metyloparation jest jedną z 89 substancji czynnych wyszczególnionych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Włochy, będąc wyznaczonym Państwem Członkowskim sprawozdawcą, dnia 5 kwietnia 2001 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie z oceny informacji przedstawionej przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Przy przyjmowaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami jak również z głównym powiadamiającym, tak jak to zostało przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny, przygotowane przez Włochy, zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt. Przegląd ten został sfinalizowany dnia 18 października 2002 r. w formie sprawozdania z przeglądu Komisji w sprawie metyloparationu, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można się spodziewać, iż, według proponowanych warunków wykorzystania, środki ochrony roślin zawierające metyloparation spełniają na ogół wymagania ustanowione w art. 5 ust. 1, lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Metyloparation nie powinien zatem zostać włączony do Załącznika I do Dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metyloparation zostaną wycofane w przepisanym czasie i że nie będą one odnawiane oraz że nie zostaną udzielone żadne nowe zezwolenia na te produkty.
(10) Jakikolwiek dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających metyloparation, udzielony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nie dłuższego niż 12 miesięcy w celu umożliwienia stosowania istniejących zapasów nie dłużej niż przez następny okres wegetacyjny.
(11) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakiegokolwiek działania, które Komisja może przedsięwziąć na późniejszym etapie w przypadku tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metyloparation nie jest włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metyloparation zostaną wycofane w przeciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji,
b) począwszy od daty przyjęcia niniejszej decyzji nie zostaną udzielone ani przedłużone żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metyloparation w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Jakikolwiek dodatkowy okres udzielony przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest tak krótki, jak to możliwe, i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2003 r.
ustanawiająca Radę "Energy Star" Wspólnoty Europejskiej
(2003/168/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2422/2001 Komisja powinna ustanowić Radę "Energy Star" Wspólnoty Europejskiej (zwaną dalej "ECESB") w celu wprowadzenia w życie programu Energy Star, jak określono w Umowie między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych [2].
(2) ECESB powinna składać się z krajowych przedstawicieli, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 2422/2001 i zainteresowanych stron wymienionych w tym rozporządzeniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Radę "Energy Star" Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 2
1.
Radzie ECESB przewodniczy Komisja za pośrednictwem Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu.
2.
Informacyjny wykaz krajowych przedstawicieli określony w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2422/2001 przedstawiono w części A Załącznika.
W przypadku wytypowania więcej niż jednego przedstawiciela, "koordynatorem" zostaje przedstawiciel upoważniony przez Państwo Członkowskie, wskazany w Załączniku.
3. Informacyjny wykaz zainteresowanych stron określonych w art. 8 ust. 3 decyzji (WE) nr 2422/2001 ujęto w części B Załącznika.
4.
W celu zapewnienia równomiernego udziału wszystkich zainteresowanych stron w odniesieniu do każdej z grup urządzeń biurowych, kierownictwo może dostosować w miarę potrzeb skład uczestników zainteresowanych stron.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2003/169/WSiSW
z dnia 27 lutego 2003 r.
określająca, które postanowienia Konwencji z 1995 r. w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej oraz Konwencji z 1996 r. odnoszącej się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej stanowią rozwój dorobku Schengen zgodnie z Układem dotyczącym włączenia Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. b) i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do osiągnięcia celów Unii Europejskiej Rada ustanowiła Konwencję w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [3] (dalej zwaną "Konwencją o uproszczonej ekstradycji") oraz Konwencję odnoszącą się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [4] (dalej zwaną "Konwencją o ekstradycji").
(2) W celu zapewnienia jasnej i jednoznacznej sytuacji prawnej niezbędne jest ustalenie relacji między postanowieniami wspomnianych konwencji oraz postanowieniami tytułu III rozdział 4 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [5] (dalej zwaną "Konwencją z Schengen"), która została włączona w ramy Unii Europejskiej wraz z wejściem w życie Traktatu z Amsterdamu w dniu 1 maja 1999 r.
(3) Niezbędne jest włączenie Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii do stosowania postanowień Konwencji o uproszczonej ekstradycji oraz niektórych postanowień Konwencji o ekstradycji, które stanowią rozwój dorobku Schengen i wchodzą w zakres art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6].
(4) W odniesieniu do niniejszej decyzji przestrzegano procedur wymienionych w Układzie zawartym przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącym włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7] (zwanej dalej "Układem o Stowarzyszeniu").
(5) Kiedy Republika Islandii i Królestwo Norwegii zostaną powiadomione o przyjęciu niniejszej decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) Układu o Stowarzyszeniu, wymienione dwa państwa zostaną poproszone, przy informowaniu Rady i Komisji, o dopełnienie ich wymogów konstytucyjnych, o złożenie odpowiednich deklaracji i złożenie odpowiednich notyfikacji zgodnie z art. 7 ust. 4, art. 9, art. 12 ust. 3 i art. 15 Konwencji o uproszczonej ekstradycji oraz art. 6 ust. 3 i art. 13 ust. 2 Konwencji o ekstradycji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o uproszczonej ekstradycji stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w szczególności art. 66 Konwencji z Schengen.
Artykuł 2
Artykuły 2, 6, 8, 9 i 13 Konwencji o ekstradycji, jak również jej art. 1 w takim zakresie, w jakim pozostaje w związku z wymienionymi artykułami, stanowią rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w szczególności art. 61, art. 62 ust. 1 i 2, art. 63 i 65 Konwencji z Schengen.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla art. 8 Układu o Stowarzyszeniu, postanowienia Konwencji o uproszczonej ekstradycji wchodzą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii tego samego dnia, kiedy Konwencja wchodzi w życie zgodnie z jej art. 16 ust. 2 lub, jeżeli dzień ten przypada przed dniem 1 lipca 2002 r., dnia 1 lipca 2002 r.,
2.
Zanim Konwencja o uproszczonej ekstradycji wejdzie w życie dla Islandii i Norwegii, Islandia i Norwegia mogą przy notyfikowaniu o spełnieniu wymogów konstytucyjnych zgodnie z art. 8 ust. 2 Układu o Stowarzyszeniu, złożyć deklarację, że te postanowienia stosuje się do ich relacji z państwami, które złożyły podobną deklarację.
Takie deklaracje stają się skuteczne po 90 dniach od ich złożenia do depozytu.
3.
Bez uszczerbku dla art. 8 Układu o Stowarzyszeniu art. 2, 6, 8, 9 i 13 Konwencji o ekstradycji wchodzą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii tego samego dnia, kiedy Konwencja wchodzi w życie zgodnie z jej art. 18 ust. 3 lub, jeżeli dzień ten przypada przed dniem 1 lipca 2002 r., dnia 1 lipca 2002 r.,
4.
Zanim postanowienia Konwencji o ekstradycji określone w ust. 3 wejdą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii, Islandia i Norwegia mogą przy składaniu notyfikacji o spełnieniu wymogów konstytucyjnych zgodnie z art. 8 ust. 2 Układu o Stowarzyszeniu złożyć deklarację, że te postanowienia stosuje się do ich relacji z państwami, które złożyły podobną deklarację.
Takie deklaracje stają się skuteczne po 90 dniach od ich złożenia do depozytu.
Artykuł 4
1. Z dniem, w którym Konwencja o uproszczonej ekstradycji wchodzi w życie zgodnie z jej art. 16 ust. 2, art. 66 Konwencji z Schengen traci moc. Niemniej jednak postanowienia tego artykułu są nadal stosowane do wniosków o ekstradycję złożonych przed tą datą, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie już stosują we wzajemnych relacjach Konwencję o uproszczonej ekstradycji w zastosowaniu deklaracji złożonych zgodnie z jej art. 16 ust. 3.
2. Z dniem, w którym Konwencja o ekstradycji wchodzi w życie zgodnie z jej art. 18 ust. 3, art. 61, art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 63 i 65 Konwencji z Schengen tracą moc. Niemniej jednak postanowienia tych artykułów są nadal stosowane wobec wniosków o ekstradycję złożonych przed tą datą, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie już stosują we wzajemnych relacjach Konwencję o ekstradycji w zastosowaniu deklaracji złożonych zgodnie z jej art. 18 ust. 4.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady 2003/170/WSiSW
z dnia 27 lutego 2003 r.
w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a), b) i c), art. 30 ust. 2 lit. c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na swoim posiedzeniu w dniu 3 grudnia 1998 r. Rady Ministrów ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przyjęła plan działań Rady i Komisji, w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], którego środek 48 stanowi, że w ciągu pięciu lat od wejścia Traktatu w życie należy podjąć działania w celu wspierania współpracy i wspólnych inicjatyw w dziedzinie szkolenia, wymiany oficerów łącznikowych, oddelegowywania, wykorzystania sprzętu i badań kryminalistycznych.
(2) Na swoim spotkaniu w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. Rada Europejska potwierdziła w swojej konkluzji 83 plan działań Rady i Komisji w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, oraz w swojej konkluzji 89 wezwała do wzmocnienia działań przeciwko przestępczości zorganizowanej w świetle nowych możliwości przewidzianych przez Traktat.
(3) Na swoim spotkaniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska wezwała Radę i Komisję, w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim, do wspierania pełnego i bezpośredniego stosowania Traktatu z Amsterdamu, na podstawie planu działań przyjętego w dniu 3 grudnia 1998 r. przez Radę Ministrów ds. Wewnętrznych oraz potwierdzonego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. oraz wykonania wytycznych politycznych i konkretnych celów obejmujących pogłębianie współpracy policyjnej, w celu zwalczania przestępczości transgranicznej, które zostały uzgodnione w Tampere.
(4) Na swoim spotkaniu w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r. Rada Europejska wezwała Unię Europejską do zintensyfikowania wysiłków na poziomie międzynarodowym poprzez wzmocnienie współpracy z państwami trzecimi, w celu obniżenia popytu i podaży na narkotyki oraz w sprawie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Rada Europejska zauważyła również, że zaistnieje potrzeba połączonych wysiłków wszystkich odpowiednich władz, ze szczególną rolą Europolu.
(5) Na swoim spotkaniu w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. Rada Europejska potwierdziła w konkluzji 37 wytyczne i cele określone w Tampere oraz zauważyła, że zaistnieje potrzeba nowych bodźców i wydania wytycznych w celu wprowadzenia korzystnych opóźnień w niektórych dziedzinach.
(6) W dniu 14 października 1996 r. Rada przyjęła wspólne działanie 96/602/WSiSW przewidujące wspólne ramy w odniesieniu do inicjatyw Państw Członkowskich, dotyczących oficerów łącznikowych [4].
(7) W świetle doświadczeń w stosowaniu wspólnego działania oraz w świetle postanowień Traktatu z Amsterdamu w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej należy wzmacniać i rozwijać współpracę między Państwami Członkowskimi w sprawie zadań powierzonych oficerom łącznikowym oraz w sprawie ich delegowania do państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych.
(8) W stopniu, w jakim jest to właściwe do realizowania zadań, określonych w Konwencji o Europolu [5], Europol będzie ustanawiał i podtrzymywał stosunki współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
(9) Europol ustanowił i będzie nadal ustanawiał oraz podtrzymywał stosunki współpracy z dużą grupą państw trzecich i organizacji międzynarodowych.
(10) Należy wspierać Europol i zapewniać mu środki mające na celu skuteczne funkcjonowanie jako punktu ogniskowego europejskiej współpracy policyjnej.
Rada Europejska podkreśliła, że Europol odgrywa główną rolę we współpracy między organami Państw Członkowskich przy dochodzeniach dotyczących przestępczości transgranicznej poprzez wspieranie zapobiegania, analizowania i dochodzenia dotyczących przestępczości na poziomie Unii.
(11) Należy zapewnić Europolowi możliwość wykorzystania w pewnym stopniu oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich w celu wzmocnienia funkcji wsparcia operacyjnego Europolu w stosunku do krajowych organów policji.
(12) Państwa Członkowskie uznają, że szeroka współpraca ma już miejsce między oficerami łącznikowymi oddelegowanymi przez Państwa Członkowskie, w związku z potrzebami krajowymi, do państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych.
Jednakże istnieje potrzeba wzmocnienia niektórych aspektów współpracy między tymi oficerami łącznikowymi, w celu jak najlepszego wykorzystania zasobów Państw Członkowskich.
(13) Należy wzmocnić współpracę między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie w celu ułatwienia wymiany informacji, uwzględniając zwalczanie poważnej przestępczości transgranicznej.
(14) Państwa Członkowskie przywiązują szczególną wagę do współpracy w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, jako że uważają, iż wzmocnienie współpracy dotyczącej wymiany informacji wzmocni zdolność organów krajowych do skutecznego zwalczania przestępczości.
Państwa Członkowskie uważają, że Europol powinien odgrywać w tym główną rolę.
(15) Celem niniejszej decyzji jest uregulowanie kwestii odnoszących się do walki z poważną przestępczością transgraniczną.
(16) Postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [6] (zwanej dalej "Konwencją wykonawczą do Układu z Schengen"), które wiążą się ze wspólnym wykorzystaniem oficerów łącznikowych, powinny być dalej rozwijane w celu wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi w walce przeciwko przestępczości transgranicznej.
(17) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7], które jest zgodne z obszarem określonym w art. 1 pkt H decyzji Rady 1999/437/WE [8] w sprawie niektórych uzgodnień w sprawie wykonania tej umowy.
(18) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [9].
(19) Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [10].
(20) Wspólne działanie Rady 96/602/WSiSW oraz postanowienia art. 47 ust. 4 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zostają jednocześnie uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicja
1.
W niniejszej decyzji określenie "oficer łącznikowy" oznacza przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich, oddelegowanego za granicę przez organ ścigania do jednego lub więcej państw trzecich lub do organizacji międzynarodowych w celu ustanowienia i utrzymania kontaktów z organami w tych państwach lub organizacjach, w związku z wniesieniem wkładu w zapobieganie i dochodzenie w sprawach przestępstw kryminalnych.
2.
Niniejsza decyzja nie narusza zadań oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w ramach ich obowiązków oraz w zgodności z prawem krajowym, potrzebami krajowymi i innymi korzystnymi umowami, zawartymi z państwem przyjmującym lub organizacją międzynarodową.
Artykuł 2
Zadania oficerów łącznikowych
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego oficerowie łącznikowi ustanawiają i podtrzymują bezpośrednie kontakty z właściwymi organami w państwie przyjmującym lub w organizacji międzynarodowej w celu ułatwienia i przyspieszenia zbierania i wymiany informacji.
2.
Każdy oficer łącznikowy Państwa Członkowskiego przyczynia się również do zbierania i wymiany informacji, które mogą być wykorzystane do zwalczania poważnej przestępczości transgranicznej, włączając informacje zapewniające lepszą wiedzę na temat systemów prawnych i metod operacyjnych, dostępnych w poszczególnych państwach lub organizacjach międzynarodowych.
3.
Oficerowie łącznikowi wykonują swoje zadania w ramach swoich obowiązków i zgodnie z przepisami, włączając te dotyczące ochrony danych osobowych, ustanowionymi przez ich prawo krajowe i przez wszelkie umowy zawarte z państwami przyjmującymi lub organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 3
Notyfikacja delegacji oficerów łącznikowych
1.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o swoich zamiarach w odniesieniu do oddelegowania oficerów łącznikowych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych oraz informują Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej (Sekretariat Generalny) każdego roku o oddelegowaniu oficerów łącznikowych, włączając ich obowiązki i wszelkie umowy dotyczące współpracy między Państwami Członkowskimi w sprawie oddelegowania oficerów łącznikowych.
2.
Sekretariat Generalny opracowuje roczne sprawozdanie w celu przesłania Państwom Członkowskim i Europolowi, dotyczące oddelegowania oficerów łącznikowych Państw Członkowskich, włączając ich obowiązki i wszelkie umowy dotyczące współpracy między Państwami Członkowskimi w sprawie oddelegowania oficerów łącznikowych.
Artykuł 4
Sieci oficerów łącznikowych w państwach trzecich
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że oficerowie łącznikowi Państw Członkowskich oddelegowani do tego samego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej odbywają spotkania regularnie lub w miarę potrzeb w celu wymiany istotnych informacji.
Państwo Członkowskie sprawujące prezydencję Rady Unii Europejskiej zapewnia, że jego oficerowie łącznikowi podejmują inicjatywę organizowania tych spotkań.
Jeżeli Państwo Członkowskie sprawujące prezydencję nie jest reprezentowane w poszczególnym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, wówczas przedstawiciel państwa, które ma sprawować kolejną lub następną prezydencję podejmuje inicjatywę organizacji tych spotkań.
Komisja i Europol, gdzie sytuacja tego wymaga, zapraszane są do uczestnictwa w tych spotkaniach.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich oficerowie łącznikowi oddelegowani do tego samego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej zapewniają sobie pomoc w kontaktach z władzami państwa przyjmującego.
W przypadku gdy jest to właściwe, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, aby ich oficerowie łącznikowi dzielili swoje zadania między sobą.
3.
Państwa Członkowskie mogą dwustronnie lub wielostronnie wyrażać zgodę, aby oficerowie łącznikowi oddelegowani do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej przez Państwo Członkowskie dbali również o interesy jednego lub więcej innych Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Współpraca między Państwami Członkowskimi w sprawie wymiany informacji za pośrednictwem oficerów łącznikowych w państwach trzecich
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich oficerowie łącznikowi w państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi oraz zgodnie ze stosowanymi przepisami, dotyczącymi ochrony danych osobowych, dostarczają swoim odpowiednim organom krajowym informacje dotyczące poważnych zagrożeń przestępstwami w odniesieniu do Państw Członkowskich niereprezentowanych przez ich własnych oficerów łącznikowych w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej.
Władze krajowe oceniają, zgodnie z prawem krajowym oraz ze stopniem zagrożenia, czy zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zostać poinformowane.
2.
Oficerowie łącznikowi Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych mogą, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi instrumentami międzynarodowymi oraz na podstawie stosowanych przepisów, dotyczących ochrony danych osobowych, udzielać informacji, związanych z poważnym zagrożeniem przestępstwami w odniesieniu do innych Państw Członkowskich bezpośrednio oficerom łącznikowym zainteresowanego Państwa Członkowskiego, jeżeli to Państwo Członkowskie jest reprezentowane w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej.
3.
Zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi Państwa Członkowskie, które nie posiadają oficerów łącznikowych w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, mogą zwracać się do innego Państwa Członkowskiego, które posiada oficerów łącznikowych w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, w celu wymiany odpowiednich informacji.
4.
Państwa Członkowskie postępują z każdym wnioskiem w sposób określony w ust. 3 zgodnie z ich odpowiednim prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi oraz decydują w najkrótszym możliwym terminie, czy wniosek ten może zostać przyjęty.
5.
Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na wymianę informacji bezpośrednio między oficerami łącznikowymi w państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych oraz władzami innych Państw Członkowskich, zgodnie ze stosowanymi przepisami, dotyczącymi ochrony danych osobowych.
6.
Realizacja zadań określonych w ust. 1 i 2 nie może utrudniać oficerom łącznikowym wykonywania ich podstawowych obowiązków.
Artykuł 6
Wspólne seminaria dla oficerów łącznikowych
1.
W celu wzmocnienia współpracy między oficerami łącznikowymi w jednym lub więcej państw trzecich i organizacjach międzynarodowych, w przypadku gdy istnieje szczególne zapotrzebowanie na wiedzę i interwencję w danych państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych, Państwa Członkowskie mogą organizować wspólne seminaria w sprawie tendencji w przestępczości oraz w sprawie najskuteczniejszych metod zwalczania przestępczości transgranicznej, biorąc należycie pod uwagę dorobek UE.
Komisja oraz Europol zapraszane są do udziału w tych seminariach.
2.
Uczestnictwo w seminariach określonych w ust. 1 nie może utrudniać oficerom łącznikowym wykonywania ich podstawowych obowiązków.
Artykuł 7
Właściwe organy krajowe
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe w ramach ich właściwych organów w celu ułatwienia wykonania zadań określonych w niniejszej decyzji oraz zapewniają, że krajowe punkty kontaktowe mogą realizować swoje obowiązki szybko i skutecznie.
2.
Państwa Członkowskie informują Sekretariat Generalny w formie pisemnej o punktach kontaktowych w ramach ich właściwych organów oraz o późniejszych zmianach na podstawie decyzji.
Sekretariat Generalny publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla istniejących przepisów krajowych, w szczególności w odniesieniu do podziału uprawnień pomiędzy różnymi organami i służbami w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
Artykuł 8
Europol
1.
Państwa Członkowskie ułatwiają, zgodnie z prawem krajowym oraz Konwencją o Europolu, przetwarzanie wniosków złożonych przez Europol w celu uzyskania informacji od oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych, w których Europol nie ma swoich przedstawicieli.
Wnioski Europolu kierowane są do jednostek narodowych Państw Członkowskich, które zgodnie z prawem krajowym i Konwencją o Europolu podejmują decyzję w sprawie wniosku.
Informacje od oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych przekazywane są do Europolu, zgodnie z prawem krajowym oraz Konwencją o Europolu.
2.
Ustanawiając obowiązki swoich oficerów łącznikowych, Państwa Członkowskie, gdzie sytuacja tego wymaga, zwracają uwagę na zadania, które zgodnie z Konwencją o Europolu mają być wykonywane przez Europol.
Artykuł 9
Stosowanie do Gibraltaru
Niniejszą decyzję stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 10
Ocena
Rada ocenia stosowanie niniejszej decyzji w ciągu dwóch lat od jej przyjęcia.
Artykuł 11
Uchylenie
1.
Wspólne działanie 96/602/WSiSW niniejszym traci moc.
2.
Postanowienie art. 47 ust. 4 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zostaje niniejszym uchylone.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie czternastego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania przez zastępcę sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen "Sisnet"
(2003/171/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwany dalej "Protokołem z Schengen"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 1999/870/WE [1] upoważniła zastępcę sekretarza generalnego Rady do działania, w kontekście włączenia dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, jako przedstawiciela niektórych Państw Członkowskich w zakresie zawierania umów dotyczących instalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen "Sisnet" oraz do zarządzania tymi umowami.
(2) Zobowiązania finansowe wynikające z tych umów nie są pokrywane z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich. Dlatego przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] nie stosuje się.
(3) Odpowiednio, na mocy decyzji 2000/265/WE [3], przyjęto rozporządzenie finansowe określające szczególne reguły określania szczegółowych procedur ustanawiania i wykonywania budżetu wymagane do pokrycia wszelkich wydatków ponoszonych w trakcie zawierania umów, zobowiązań wynikających z zawartych umów, odzyskiwania składek, które mają być wpłacane przez zainteresowane państwa, oraz przedstawiania i kontrolowania rachunków.
(4) Na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 – nowego rozporządzenia finansowego Wspólnot Europejskich – niektóre zmiany zostały dokonane w zakresie wewnętrznych procedur kontroli finansowych instytucji Wspólnoty, które wymagają dostosowania technicznego rozporządzenia finansowego zgodnie z decyzją 2000/265/WE.
(5) Niniejsza decyzja jest rozwinięciem dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu z Schengen,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 14 decyzji 2000/265/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Zadanie kontrolera finansowego jest wykonywane przez urzędnika lub pracownika Sekretariatu Generalnego Rady wyznaczonego do tego celu na podstawie decyzji zastępcy sekretarza generalnego, który określi zakres tej kontroli."
Artykuł 2
1.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
2.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 6 marca 2003 r.
ustanawiająca Trójstronny Szczyt Społeczny ds. Wzrostu i Zatrudnienia
(2003/174/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Partnerzy społeczni są włączeni w stosowanie skoordynowanej strategii zatrudnienia, ustanowionej przez Radę Europejską w Luksemburgu w dniach 20 i 21 listopada 1997 r. w ramach Stałego Komitetu ds. Zatrudnienia, ustanowionego decyzją Rady 70/532/EWG z dnia 14 grudnia 1970 r. ustanawiającą Stały Komitet ds. Zatrudnienia Wspólnot Europejskich [1].
(2) Rada Europejska w Kolonii w dniach 3 i 4 czerwca 1999 r. ustanowiła dialog makroekonomiczny z udziałem przedstawicieli Rady, Komisji, Europejskiego Banku Centralnego i partnerów społecznych.
(3) Rada Europejska w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. ustanowiła nowy cel strategiczny na następną dekadę i uzgodniła, że osiągnięcie tego celu wymaga ogólnej strategii zaprojektowanej, aby zintegrować reformy strukturalne, skoordynowaną Europejską Strategię Zatrudnienia, ochronę socjalną oraz polityki makroekonomiczne w kontekście koordynacji ogólnych polityk gospodarczych Państw Członkowskich.
W swoim komunikacie "Europejski dialog społeczny, siła dla innowacji i zmiany", Komisja podkreśliła, że Trójstronny Szczyt Społeczny mógłby przyczynić się do debaty o tych sprawach.
(4) W swojej wspólnej uwadze do Rady Europejskiej z Laeken z dnia 14 i 15 grudnia 2001 r. partnerzy społeczni zaznaczyli, że Stały Komitet ds. Zatrudnienia nie doprowadził do takiej integracji uzgodnień i nie zaspokoił potrzeby spójności i synergii między różnymi procesami, w które byli włączeni.
Dlatego partnerzy społeczni zaproponowali, żeby go znieść oraz że powinna być ustanowiona nowa forma trójstronnych konsultacji.
(5) W tej wspólnej uwadze partnerzy społeczni zaproponowali, aby sformalizować ich spotkania z troiką na poziomie szefów państw lub rządów i Komisji, które w kontekście procesu luksemburskiego od 1997 r. były organizowane w przeddzień posiedzeń Rad Europejskich.
Od grudnia 2000 r., te posiedzenia były znane jako szczyty społeczne, a uczestniczą w nich przewodniczący Komisji oraz troika szefów państw lub rządów razem z ministrami pracy i spraw socjalnych oraz partnerzy społeczni, reprezentowani przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP), Europejskie Stowarzyszenie Rzemiosła, Małych i Średnich Przedsiębiorstw (UEAPME), Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Eurocadres oraz Confédération européenne des cadres (CEC).
(6) Rada Europejska w Laeken uwzględniła chęć partnerów społecznych do rozwijania i poprawy koordynacji uzgadniania różnych aspektów Strategii Lizbońskiej.
Uzgodniła, że taki szczyt społeczny mógłby w przyszłości być organizowany przed każdą Radą Europejską, obradującą w sesji wiosennej.
To zostało zatwierdzone przez Radę Europejską w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r.
(7) Niniejsza decyzja nie narusza organizacji i działania dialogu społecznego w różnych Państwach Członkowskich.
(8) W kontekście rozszerzenia i rozwoju autonomicznego dialogu społecznego najważniejsze są najszersza możliwa reprezentatywność, jak również legitymacja i skuteczność konsultacji partnerów społecznych.
W tym celu niezbędne jest wzięcie pod uwagę badania Komisji nad reprezentatywnością partnerów społecznych oraz zmienionego wykazu organizacji włączonych we wszystkie wymiary dialogu społecznego na poziomie europejskim, a ten wykaz powinien zostać uaktualniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Utworzenie
Niniejszym zostaje utworzony Trójstronny Szczyt Społeczny ds. Wzrostu i Zatrudnienia (zwany dalej "Szczytem").
Artykuł 2
Zadanie
Zadaniem Szczytu jest zapewnienie, zgodnie z Traktatem i z należytym uwzględnieniem kompetencji instytucji i organów Wspólnoty, że ma miejsce nieustanne uzgadnianie między Radą, Komisją oraz partnerami społecznymi.
To umożliwi partnerom społecznym na poziomie europejskim przyczynienie się, w kontekście ich dialogu społecznego, do różnych składników zintegrowanej strategii gospodarczej i społecznej, włączając w to wymiar stałego rozwoju rozpoczęty podczas Rady Europejskiej w Lizbonie w marcu 2000 r. i uzupełniony przez Radę Europejską z Göteborga w czerwcu 2001 r.
W tym celu powinien on włączyć się wcześniej w pracę i dyskusje między Radą, Komisją i partnerami społecznymi na różnych forach uzgodnień do spraw gospodarczych, społecznych i zatrudnienia.
Artykuł 3
Członkostwo
1.
Szczyt składa się z Prezydencji Rady oraz dwóch kolejnych Prezydencji, Komisji i partnerów społecznych, reprezentowanych na najwyższym szczeblu.
Ministrowie z tych trzech Prezydencji oraz komisarz odpowiedzialni za pracę i sprawy socjalne również powinni być obecni.
W zależności od porządku dziennego inni ministrowie z tych trzech Prezydencji oraz inni komisarze mogą zostać zaproszeni do wzięcia udziału.
2.
Przedstawiciele partnerów społecznych dzielą się na dwie delegacje o równej liczbie delegatów składające się z 10 przedstawicieli pracowników i 10 przedstawicieli pracodawców, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia zrównoważonego udziału mężczyzn i kobiet.
Każda delegacja składa się z przedstawicieli europejskich organizacji międzybranżowych, reprezentujących albo ogólne interesy, albo bardziej szczególne interesy personelu nadzorującego i zarządzającego, oraz małe i średnie przedsiębiorstwa na poziomie europejskim.
Koordynację techniczną delegacji w odniesieniu do pracowników zapewnia Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC), a w odniesieniu do delegacji pracodawców Europejska Unia Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE).
ETUC i UNICE zapewnią, że poglądy wyrażone przez poszczególne i sektorowe organizacje są w pełni uwzględniane w ich uwagach i włączą, w miarę potrzeb, przedstawicieli niektórych z tych organizacji do swoich delegacji.
Artykuł 4
Przygotowanie
1.
Porządek dzienny Szczytu jest ustalany wspólnie przez Prezydencję Rady, Komisję i organizacje międzybranżowe pracowników i pracodawców uczestniczące w pracach Szczytu podczas spotkań przygotowawczych.
2.
Sprawy w porządku dziennym są dyskutowane przed posiedzeniem Rady w jej składzie do spraw zatrudnienia, polityki społecznej, zdrowia i spraw konsumenckich.
3.
Obsługę sekretariatu Szczytu zapewnia Komisja.
W szczególności ta ostatnia zapewni terminową dystrybucję dokumentów.
Do celów przygotowania i organizacji spotkań, sekretariat Szczytu nawiązuje właściwe kontakty z ETUC i UNICE, które będą odpowiedzialne za koordynację ich odpowiednich delegacji.
Artykuł 5
Działanie
1.
Szczyt zbiera się co najmniej raz na rok.
Spotkanie odbywa się przed posiedzeniem Rady Europejskiej, obradującej podczas sesji wiosennej.
2.
Szczytowi przewodniczą wspólnie przewodniczący Rady i przewodniczący Komisji.
3.
Posiedzenia Szczytu są zwoływane przez działających wspólnie przewodniczących z ich własnej inicjatywy, w uzgodnieniu z partnerami społecznymi.
Artykuł 6
Informacja
Działający wspólnie przewodniczący opracują podsumowanie dyskusji Szczytu w celu poinformowania odpowiednich składów Rady oraz ogółu społeczeństwa.
Artykuł 7
Uchylenie
Decyzja 1999/207/WE traci moc od daty pierwszego spotkania Szczytu.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 marca 2003 r.
Decyzja Rady
z dnia 7 marca 2003 r.
w sprawie wykorzystania odsetek z Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu finansowania kosztów wprowadzania wewnętrznego systemu zarządzania dla indywidualnych konsultantów pracujących w Państwach AKP oraz krajach i terytoriach zamorskich
(2003/175/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Trzecią Konwencję AKP-EWG podpisaną w Lomé dnia 8 grudnia 1984 r.,
uwzględniając Czwartą Konwencję AKP [1] podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną Porozumieniem podpisanym na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r. [2],
uwzględniając Porozumienie wewnętrzne z dnia 19 lutego 1985 r. w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty [3], zwane dalej "Porozumieniem wewnętrznym w sprawie szóstego EFR", w szczególności jego art. 9 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie wewnętrzne z dnia 16 czerwca 1990 r. w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy Czwartej Konwencji AKP-WE [4], zwane dalej "Porozumieniem wewnętrznym w sprawie siódmego EFR", w szczególności jego art. 9 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie wewnętrzne z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP-WE [5], zwane dalej "Porozumieniem wewnętrznym w sprawie ósmego EFR", w szczególności jego art. 9 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 1 stycznia 2003 r., Komisja nie powierza już zarządzania indywidualnymi konsultantami pracującymi w Państwach AKP oraz w krajach i terytoriach zamorskich zewnętrznym podmiotom prawa prywatnego.
(2) Wymagane środki pieniężne powinny pochodzić z odsetek od kapitału ulokowanego w różnych Europejskich Funduszach Rozwoju (EFR), które znajdują się na kontach gotówkowych EFR, zgodnie z Porozumieniem wewnętrznym mającym zastosowanie do szóstego, siódmego i ósmego EFR,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwota 2700000 EUR zostaje odliczona od odsetek od kapitału ulokowanego w różnych Funduszach na kontach gotówkowych Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu finansowania kosztów wprowadzania systemu zarządzania dla indywidualnych konsultantów pracujących w Państwach AKP oraz krajach i terytoriach zamorskich przez okres czterech lat następujących po dacie przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 13 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/657/WE w odniesieniu do ustalania minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) dla niektórych pozostałości w żywności pochodzenia zwierzęcego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 764)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/181/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecność pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego jest przedmiotem obaw w zakresie zdrowia publicznego.
(2) Istnieje potrzeba stopniowego ustanowienia minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) metod analitycznych dla substancji, dla których nie ustanowiono dopuszczalnej wartości granicznej, w szczególności dla tych substancji, których użycie nie jest dozwolone lub jest szczególnie zabronione we Wspólnocie, w celu zapewnienia zharmonizowanego wykonania dyrektywy 96/23/WE.
(3) W wyniku wykrycia chloramfenikolu, nitrofuranów i octanu medroksyprogesteronu w żywności pochodzenia zwierzęcego, w konsultacji z Laboratoriami Referencyjnymi Wspólnoty, krajowymi laboratoriami referencyjnymi oraz z Państwami Członkowskimi, uzgodniono poziom dla zharmonizowanych MRPL w odniesieniu do tych substancji.
(4) Jednakże nadal zezwala się na podawanie jednej z powyższych substancji do celów zootechnicznych, na ściśle określonych warunkach ustanowionych w art. 5 dyrektywy 96/22/WE.
(5) Zachodzi konieczność ustanowienia zharmonizowanych poziomów w odniesieniu do kontrolowania przedmiotowych substancji, celem zapewnienia jednakowego poziomu ochrony konsumentów w całej Wspólnocie.
W związku z tym decyzja Komisji 2002/657/WE [2] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/657/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2, wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrazem "załącznik I";
2) w art. 3 lit. b) i c), wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrazem "załącznik I";
3) art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby metody analityczne stosowane do celów wykrywania poniższych substancji spełniały minimalne wymagane wartości graniczne wydajności (MRPL) określone w załączniku II, w stosunku do macierzy określonych w tym załączniku:
a) chloramfenikol;
b) metabolity nitrofuranu;
c) medroksyprogesteron."
4) tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2003 r.
w sprawie przyznania dodatkowych dni nieobecności w portach dla Państw Członkowskich zgodnie z załącznikiem XVII do rozporządzenia Rady (WE) nr 2341/2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 762)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/185/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2341/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2003 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego załącznik XVII pkt 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 6 lit. a) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 określa liczbę dni, w których niektóre wspólnotowe statki rybackie od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. mogą być nieobecne w porcie na obszarach geograficznych określonych w pkt 2 tego załącznika.
(2) Punkt 6 lit. b) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 daje Komisji możliwość przyznania Państwom Członkowskim dodatkowych dni nieobecności w porcie dla tych statków, aby zrekompensować czas przemieszczania się statków między portami macierzystymi a łowiskami oraz aby dostosować do nowo wprowadzonego systemu zarządzania nakładem.
(3) Dni przewidziane w pkt 6 lit. a) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 są wystarczające, aby zapewnić statkom wykorzystującym narzędzia połowowe inne niż określone w pkt 4 lit. a) tego załącznika, niezbędny czas do złowienia ilości dorsza, do połowu których są uprawnione w 2003 r.
(4) Statki wykorzystujące narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. a) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 zwykle posiadają na pokładzie różnego rodzaju narzędzia połowowe.
Zgodnie z pkt 7 załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002, praktyka taka jest niedozwolona w odniesieniu do statków podlegających temu załącznikowi.
Zasada ta powoduje w szczególności potrzebę przyznania dodatkowych dni tym statkom na dostosowanie się do nowego systemu, w celu wpłynięcia do portu, aby, kiedy to konieczne, zmienić narzędzia połowowe.
Uznaje się, że dwa dodatkowe dni są właściwe w tym celu.
(5) Prawdopodobne jest, że każde Państwo Członkowskie napotyka podobne problemy w stosunku do dostosowania się do nowo wprowadzonego systemu zarządzania nakładem.
(6) Punkt 6 lit. c) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002 daje Komisji możliwość przyznania dodatkowych dni nieobecności w porcie Państwom Członkowskim, w odniesieniu do statków posiadających na pokładzie narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. a) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002, uwzględniając osiągnięte lub oczekiwane wyniki wycofania z eksploatacji statków rybackich w 2002 i 2003 r.
(7) Dania i Zjednoczone Królestwo przedłożyły dane dotyczące wycofania z eksploatacji takich statków rybackich w 2002 r. oraz opis swoich zamierzeń dotyczących wycofania z eksploatacji takich statków rybackich w 2003 r.
(8) Niezbędna jest decyzja Komisji, w celu przyznania dodatkowych dni na morzu dla statków rybackich posiadających na pokładzie narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. a) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z pkt 6 lit. b) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002, Państwa Członkowskie mogą przyznać maksymalnie dwa dodatkowe dni w miesiącu kalendarzowym, w których statki posiadające na pokładzie narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. a) tego załącznika mogą być nieobecne w porcie.
Artykuł 2
Maksymalną liczbę dodatkowych dni, które mogą być przyznane w każdym miesiącu kalendarzowym zgodnie z pkt 6 lit. c) załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 2341/2002, ustala się następująco:
a) Dania: dwa dni;
b) Zjednoczone Królestwo: cztery dni.
Artykuł 3
Liczba dodatkowych dni przyznanych na podstawie art. 1 i 2 może podlegać kumulacji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2003 r.
w sprawie publikacji odniesienia do normy EN 613:2000 "Konwekcyjne ogrzewacze pomieszczeń opalane gazem" zgodnie z dyrektywą Rady 90/396/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 710)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/189/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/396/WE z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu, wydaną zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, oraz zasad usług społeczeństwa informacyjnego [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 90/396/EWG zastrzega, że urządzenia gazowe mogą być wprowadzane do obrotu oraz wprowadzane do użytku, tylko jeśli w przypadku normalnego użytkowania nie naruszają bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych czy własności.
(2) Uwzględniając art. 5 dyrektywy 90/396/EWG zakłada się, że urządzenia gazowe są zgodne z wymogami zasadniczymi określonymi w art. 3 tej dyrektywy, jeśli są zgodne z krajowymi normami stosowanymi do nich, stanowiącymi transpozycję norm zharmonizowanych, których numer referencyjny został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane do publikacji numerów referencyjnych krajowych norm stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(4) Zjednoczone Królestwo wniosło formalny sprzeciw dotyczący zharmonizowanej normy EN 613:2000 "Konwekcyjne ogrzewacze pomieszczeń opalane gazem", przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 13 lipca 2000 r., której numer referencyjny został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 18 lipca 2001 r. [5], na tej podstawie, że nie spełnia ona w całości wymogów zasadniczych dyrektywy 90/396/EWG, szczególnie tych wymienionych w ppkt 2.1 oraz 3.2.2 załącznika I, ponieważ wymogi projektu dla dekoracyjnych oszklonych pieców nie są wystarczające, żeby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa.
Zjednoczone Królestwo jest szczególnie zaniepokojone faktem, że w przypadku takich produktów mogą mieć miejsce niebezpieczne sytuacje, gdy zaistnieje nagromadzenie gazu, gdyż akumulacja niespalonego gazu może spowodować zapłon, powodując poważne uszkodzenia.
(5) Na podstawie informacji otrzymanych w ramach konsultacji z władzami krajowymi, CEN oraz komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE nie znaleziono dowodów uzasadniających ryzyko akumulacji gazu lub wybuchu gazu.
Zatem nie zostało dowiedzione, że zharmonizowana norma EN 613:2000 nie spełnia wymogów zasadniczych dyrektywy 90/396/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienie do normy EN 613:2000 "Konwekcyjne ogrzewacze pomieszczeń opalane gazem", przyjęte przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 13 lipca 2000 r. i opublikowane po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 18 lipca 2001 r., nie zostaje wycofane z wykazu norm opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dlatego normie nadal przyznaje się domniemanie zgodności z odpowiednimi przepisami dyrektywy 90/396/EWG. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2003 r.
w sprawie publikacji odniesienia do normy EN 521:1998 "Wymagania dotyczące specjalizowanych urządzeń zasilanych skroplonymi gazami węglowodorowymi C3-C4-Przenośne urządzenia gazowe o ciśnieniu zasilania równym prężności par gazu skroplonego", pkt 5.7.2.1, zgodnie z dyrektywą Rady 90/396/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 711)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/190/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/396/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu, wydaną zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 90/396/EWG zastrzega, że urządzenia gazowe mogą być wprowadzane do obrotu oraz wprowadzane do użytku tylko, jeśli nie naruszają one bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych czy własności, w przypadku normalnego użytkowania.
(2) Na mocy art. 5 dyrektywy 90/396/EWG zakłada się, że urządzenia gazowe są zgodne z wymogami zasadniczymi określonymi w art. 3 tej dyrektywy, jeśli są zgodne z krajowymi normami stosowanymi do nich, stanowiącymi transpozycję norm zharmonizowanych, których numer referencyjny został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane do publikacji numerów referencyjnych krajowych norm stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(4) Niderlandy wniosły formalny sprzeciw wobec ppkt 5.7.2.1 "urządzenie odpowiednie dla pojemników z przebijanym otworem" normy EN 521:1998 "Wymagania dotyczące specjalizowanych urządzeń zasilanych skroplonymi gazami węglowodorowymi C3-C4 –Przenośne urządzenia gazowe o ciśnieniu zasilania równym prężności par gazu skroplonego", przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 21 maja 1997 r., której numer referencyjny został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 25 lipca 1998 r. [5], na tej podstawie, że nie spełnia ona w całości wymogów zasadniczych dyrektywy 90/396/EWG.
(5) Według władz niderlandzkich przenośne urządzenia gazowe (kempingowe) wypełnione gazem płynnym (LPG) z zasilaniem LPG palnika z pojemnika z przebijanym otworem mogą, jeśli pojemnik jest wymieniany w sposób niezgodny z instrukcją użytkowania, stać się niebezpieczne, powodując ulatnianie się gazu i poważne poparzenia.
Władze te twierdzą, że należy przewidzieć takie zachowanie, ponieważ tego typu urządzenia są zazwyczaj używane w szczególnych warunkach, takich jak kemping czy namiot przez krótki okres roku, nie wszyscy użytkownicy czytają instrukcję użytkowania albo jest zbyt mało światła, żeby ją przeczytać, a zatem istnieje faktyczne ryzyko, że użytkownik nie umieści pojemnika właściwie.
(6) Na mocy dyrektywy 90/396/EWG wszystkie urządzenia muszą być zaopatrzone w instrukcję użytkowania i obsługi dla użytkownika, zawierającą wszystkie informacje niezbędne dla bezpiecznego użytkowania.
Oznacza to, że warunkiem wstępnym bezpiecznego działania urządzeń zgodnych z dyrektywą jest stosowanie się użytkowników do tej instrukcji.
(7) Chociaż problem został podniesiony przez władze niderlandzkie, wynika on głównie z zachowania użytkowników; w świetle zmian zachowania użytkowników i uwzględniając szczególne warunki, w których ten rodzaj urządzeń jest najczęściej używany, CEN powinien zbadać możliwość podniesienia samoistnego poziomu bezpieczeństwa w stosunku do zastąpienia pojemników gazowych.
(8) W tym celu Komisja zażąda od CEN przedstawienia w ciągu dwóch lat poprawionej wersji normy EN 521:1998.
Mając na względzie wprowadzenie tego mandatu i polegając na jego wynikach, można przewidzieć możliwe dalsze decyzje dotyczące obecnej wersji normy.
(9) Jeśli chodzi o żądanie wycofania domniemania zgodności, należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z otrzymaną informacją pojemniki gazowe z przebijanym otworem są w szerokim użyciu od ponad 30 lat, że ich poziom sprzedaży wynosi 50 milionów sztuk rocznie w całej Wspólnocie oraz że liczba spowodowanych wypadków w porównaniu z liczbą urządzeń w użyciu jest niezmiernie niska.
(10) Ponadto należy wziąć pod uwagę, że przenośne urządzenia gazowe (kempingowe) we wszystkich okolicznościach powodują podwyższone ryzyko z powodu cech używanej techniki (otwarty ogień, gorąca powierzchnia itd), tak więc ryzyko określone w formalnym sprzeciwie istnieje we wszystkich przypadkach, gdy zachowanie konsumentów nie jest zgodne z instrukcją użytkowania.
(11) Toteż trzeba wnioskować na podstawie normy EN 521:1998, jak również informacji przedstawionych przez Niderlandy, inne władze krajowe, CEN i przez branżę oraz po konsultacji z grupą ekspertów ds. urządzeń gazowych oraz komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE, że nie byłoby zgodne z zasadą proporcjonalności, a zatem uzasadnione, wycofanie domniemania zgodności ppkt 5.7.2.1 normy EN 521:1998,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienie do normy EN 521:1998 "Wymagania dotyczące specjalizowanych urządzeń zasilanych skroplonymi gazami węglowodorowymi C3-C4 – Przenośne urządzenia gazowe o ciśnieniu zasilania równym prężności par gazu skroplonego", przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 21 maja 1997 r. i opublikowanej po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 25 lipca 1998 r. nie zostaje wycofane z wykazu norm opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dlatego normie nadal przyznaje się domniemanie zgodności z właściwymi przepisami dyrektywy 90/396/EWG. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 października 2002 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty oraz tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącego systemu ekopunktów stosowanego w ruchu tranzytowym Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przez Austrię
(2003/197/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczące systemu ekopunktów stosowanego w ruchu tranzytowym Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przez Austrię.
(2) Należy podpisać Porozumienie parafowane dnia 25 stycznia 2001 r. z zastrzeżeniem zawarcia go w późniejszym terminie.
(3) Należy uwzględnić tymczasowe stosowanie Porozumienia od dnia 1 stycznia 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczące systemu ekopunktów stosowanego w ruchu tranzytowym z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przez Austrię, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wymienionego Porozumienia.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem wzajemności Porozumienie określone w art. 1 jest stosowane tymczasowo od dnia 1 stycznia 2002 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego formalnego zawarcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 marca 2003 r.
dotycząca niewłączenia aldikarbu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(2003/199/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit trzeci i czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], wyznacza substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznacza Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określa producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Aldikarb jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Zjednoczone Królestwo będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyło Komisji w dniu 30 kwietnia 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja rozpoczęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich oraz z głównym powiadamiającym Rhône-Poulenc, (obecnie Bayer CropScience), jak to przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Zjednoczone Królestwo zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Okazało się, że informacje przedłożone są niewystarczające do określenia czy, w proponowanych warunkach stosowania, środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniałyby zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu również zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Do Komitetu wystąpiono o zajęcie stanowiska w sprawie ekotoksykologicznej oceny zagrożenia, w tym zagrożenia dla małych ptaków.
Komitet zauważył, że ocena zagrożenia narażenia małych ptaków granulkami zależy istotnie od założenia, że więcej niż 99 % granulek jest wprowadzanych do gleby.
O ile może to być osiągnięte w idealnych warunkach, Komitet zauważył, że tak wysoki stopień wprowadzenia nie jest stale możliwy do osiągnięcia w normalnych warunkach rolniczego zastosowania, i dlatego zalecił konieczność ponownego dokonania oceny.
W stosunku do innych niebędących przedmiotem zwalczania organizmów, Komitet nie jest w stanie ocenić, w oparciu o dostępne dane, czy stosowanie aldikarbu powinno być kontynuowane do czasu zebrania, przedłożenia oraz oceny dalszych danych.
Dlatego Komisja wystąpiła do powiadamiającego o skompletowanie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r., dokumentacji dotyczącej ograniczonego zakresu zastosowań reprezentatywnych.
Po otrzymaniu dodatkowych informacji, przegląd zakończono w dniu 18 października 2002 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego aldikarbu, zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające aldikarb spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do jego potencjalnego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
Przyjęcie niniejszej decyzji jest właściwe ze względu na wysokie zagrożenie powodowane przez aldikarb, w jego obecnej formie użytkowej granulatu, w szczególności dla małych ptaków.
Dane przedłożone przez powiadamiającego w zakresie proponowanych zastosowań reprezentatywnych wskazują, że granulki pozostają na powierzchni gleby po zastosowaniu środka.
Możliwość pobrania ze skutkiem śmiertelnym granulek przez małe ptaki nie może być wykluczona.
Ocena prawdopodobieństwa zagrożenia została przygotowana przez powiadamiającego oraz zbadana przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które stwierdziło, że nie należy spodziewać się wpływu na populację krajową, chociaż prawdopodobny jest niewielki wpływ lokalny.
Należy uwzględnić, że uzgodnione kryteria interpretacji takiej oceny prawdopodobieństwa zagrożenia nie zostały jeszcze ujednolicone, i nie jest właściwe, z uwagi na możliwość wystąpienia zagrożenia, opóźnianie procesu decyzyjnego do chwili zakończenia uzgadniania tych kryteriów.
Ponadto podczas przeglądu zidentyfikowano zagrożenia dla dżdżownic, a dostępne informacje z badań w warunkach polowych są wciąż niewystarczające, aby w pełni wyjaśnić te obawy.
(8) Dlatego aldikarbu nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające aldikarb zostaną cofnięte we wskazanym terminie oraz nie zostaną odnowione, a także nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(10) W świetle informacji przed Radą okazuje się, że w sytuacji braku skutecznej alternatywy dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej, tak aby umożliwić rozwój rozwiązań alternatywnych.
Dlatego jest uzasadnione w obecnych okolicznościach ustanowienie, w rygorystycznych warunkach mających na celu zmniejszanie zagrożenia (na przykład programy zarządzania), dłuższego okresu cofania istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań uznanych za istotne, w stosunku do których brak jest obecnie skutecznej alternatywy dostępnej do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(11) Wszelkie okresy karencji na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających aldikarb, dopuszczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinny zostać ograniczone do krótkiego okresu w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(12) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [4].
(13) Z powodu braku pozytywnej opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, Komisja nie mogła przyjąć przepisów, które proponowała na mocy procedury ustanowionej w art. 19 dyrektywy Rady 91/414/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aldikarbu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające aldikarb zostały cofnięte w terminie do dnia 18 września 2003 r.;
2) od dnia 18 marca 2003 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające aldikarb nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające aldikarb do dnia 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewnia, aby takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie były ponownie oznaczone etykietą w celu zgodności z warunkami ograniczonego zastosowania;
b) w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska wprowadza wszelkie właściwe środki ograniczenia zagrożenia obniżające możliwości wystąpienia jakiegokolwiek ewentualnego zagrożenia; oraz
c) zapewnia, aby nie były lekceważone poszukiwania alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. o stosowaniu niniejszego artykułu, w szczególności o działaniach podjętych w zastosowaniu lit. a)-c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości aldikarbu użytego do celów istotnych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Jakikolwiek okres karencji przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy oraz:
a) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się w dniu 18 września 2003 r., wygasa najpóźniej w dniu 18 września 2004 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenia cofa się do dnia 30 czerwca 2007 r., wygasa najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lutego 2003 r.
ustalająca zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom pralniczym i zmieniająca decyzję 1999/476/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 143)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/200/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne można przyznać produktowi posiadającemu takie właściwości, dzięki którym może przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, iż szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalać w odniesieniu do określonych grup produktów.
(3) Przewiduje ono także, że przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego, a także wymogów oceny oraz weryfikacji dotyczących tych kryteriów ma nastąpić we właściwym terminie przed upływem okresu ważności kryteriów określonych dla każdej grupy produktów.
(4) Właściwe jest dokonanie przeglądu kryteriów ekologicznych ustanowionych na mocy decyzji Komisji 1999/476/WE z dnia 10 czerwca 1999 r. ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom pralniczym [2], tak aby kryteria te odzwierciedlały rozwój rynku.
Jednocześnie należy zmienić okres ważności tej decyzji, przedłużony na mocy decyzji Komisji 2002/172/WE [3] oraz powinna zostać zmieniona definicja grupy produktów.
(5) Należy przyjąć nową decyzję ustanawiającą dla tej grupy produktów szczególne kryteria ekologiczne, które obowiązywać będą przez okres pięciu lat.
(6) Właściwe jest, aby w ograniczonym okresie, nie dłuższym niż 18 miesięcy, obowiązywały równolegle zarówno nowe kryteria, jak i kryteria ustanowione na mocy decyzji 1999/476/WE w celu zapewnienia spółkom, którym przyznano lub które ubiegały się o przyznanie ich produktom oznakowania ekologicznego przed terminem stosowania niniejszej decyzji, wystarczającego czasu na dostosowanie tych produktów do nowych kryteriów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, ustanowiony na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu przyznania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 detergent pralniczy musi wchodzić w zakres grupy produktów "detergenty pralnicze", określonej w art. 2 oraz musi spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Grupa produktów "detergenty pralnicze" obejmuje wszystkie detergenty pralnicze w proszku, płynie lub wszelkiej innej formie, do prania wyrobów włókienniczych, i takie, które zasadniczo są przeznaczone do użycia w maszynach domowych, ale nie wyklucza się stosowania w pralniach samoobsługowych i pralniach powszechnych.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych tej grupie produktów przypisuje się numer kodu "6".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/476/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów obowiązują do dnia 31 sierpnia 2004 r." .
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 29 lutego 2008 r.
Producenci produktów wchodzących w zakres grupy produktów "detergenty pralnicze", którym już przyznano oznakowania ekologiczne przed dniem 1 marca 2003 r., mogą kontynuować stosowanie tych oznakowań ekologicznych do dnia 31 sierpnia 2004 r.
Producentom produktów mieszczących się w grupie produktów "detergenty pralnicze", którzy ubiegali się już o przyznanie oznakowania ekologicznego przed dniem 1 marca 2003 r., może zostać przyznane oznakowanie ekologiczne na mocy decyzji 1999/476/WE.
W takich przypadkach oznakowanie może być stosowane do dnia 31 sierpnia 2004 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE w odniesieniu do włączenia zakładów na Węgrzech, Słowenii i w Republice Słowackiej do tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 832)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/204/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady (WE) nr 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienionej decyzją (WE) nr 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów w państwach trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych, sporządzono w decyzji Komisji (WE) nr 97/569/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją (WE) nr 2002/671/WE [4].
(2) Węgry, Słowenia i Republika Słowacka wysłały wykazy zakładów produkujących produkty z mięsa zwierząt łownych, w odniesieniu do których odpowiedzialne władze poświadczają, że zakłady się odpowiadają zasadom wspólnotowym.
(3) Te przedsiębiorstwa powinny zostać włączone do wykazów sporządzonych w decyzji 97/569/WE.
(4) Ponieważ nie przeprowadzono jeszcze żadnych inspekcji na miejscu, do przywozu z takich zakładów nie stosuje się ograniczonych kontroli bezpośrednich zgodnie z art. 2 ust. 4 decyzji 95/408/WE.
(5) Decyzja 97/569/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Do załącznika I do decyzji 97/569/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2003 r.
ustanawiająca grupę konsultacyjną określoną jako "Grupa ekspertów w dziedzinie handlu ludźmi"
(2003/209/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia zachowuje i rozwija Unię jako przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(2) Unia zapewnia obywatelom wysoki poziom bezpieczeństwa na obszarze przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Ten cel jest realizowany przez zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i innej, w szczególności handlu ludźmi i przestępstw przeciwko dzieciom.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej handel ludźmi jest zakazany.
(4) Handel ludźmi, określony w decyzji ramowej Rady 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi, jest poważnym przestępstwem naruszającym podstawowe prawa człowieka oraz godność ludzką i wymaga podejścia interdyscyplinarnego skierowanego przeciwko całemu łańcuchowi handlu ludźmi, obejmującego w tej samej mierze kraj pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia.
(5) Rada Europejska w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. wezwała do zapobiegania wszelkim formom handlu ludźmi.
Rada Europejska w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r. wyraziła potrzebę zdecydowanego działania w celu zwalczania handlu ludźmi.
(6) Deklaracja brukselska, jako rezultat Europejskiej Konferencji w sprawie Zapobiegania i Zwalczania Handlu Ludźmi – Globalne Wyzwanie XXI wieku, w dniach 18–20 września 2002 r. zawiera Załącznik z zaleceniami, normami i najlepszymi praktykami oraz wyraża potrzebę powołania przez Komisję grupy ekspertów w dziedzinie handlu ludźmi.
(7) Taka grupa ekspertów mogłaby się zasadniczo przyczynić do dalszego rozwoju zapobiegania i zwalczania handlu ludźmi i umożliwić Komisji zbieranie opinii dotyczących każdej inicjatywy Komisji odnoszącej się do handlu ludźmi.
(8) Dlatego taka grupa ekspertów powinna być ustanowiona, jej kadencja określona, a administracja zorganizowana,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejszym ustanawia się grupę konsultacyjną określoną jako "Grupa ekspertów w dziedzinie handlu ludźmi", zwaną dalej grupą ekspertów.
2.
Grupa ekspertów składa się z osób wykwalifikowanych, kompetentnych do rozpatrywania spraw odnoszących się do handlu ludźmi.
Taka kompetencja oparta jest na doświadczeniu, wynikającym z działalności na rzecz administracji Państw Członkowskich UE, krajów kandydujących oraz na rzecz organizacji międzyrządowych, międzynarodowych i pozarządowych, zaangażowanych w walkę z handlem ludźmi lub na badaniach naukowych na rzecz państwowych lub prywatnych uczelni lub instytutów.
Artykuł 2
Misja
1.
Komisja może zasięgać opinii grupy ekspertów w każdej sprawie odnoszącej się do handlu ludźmi.
2.
Grupa ekspertów wydaje opinie lub sporządza sprawozdania dla Komisji na jej wniosek lub z własnej inicjatywy, biorąc pod uwagę zalecenia wymienione w Deklaracji brukselskiej.
3.
W szczególności, sprawozdanie grupy ekspertów oparte na tych zaleceniach jest przedkładane w terminie dziesięciu miesięcy od dnia powołania grupy w celu pomocy Komisji w celu opracowania kolejnych propozycji na poziomie europejskim.
Artykuł 3
Skład
1.
Grupa ekspertów składa się z 20 członków.
2.
Członkami grupy ekspertów są osoby z doświadczeniem w walce z handlem ludźmi wynikającym z działalności na rzecz:
a) administracji Państw Członkowskich UE (siedmiu członków);
b) administracji krajów kandydujących (czterech członków);
c) organizacji międzyrządowych, międzynarodowych i pozarządowych działających na poziomie europejskim z udokumentowanym doświadczeniem i wiedzą fachową w dziedzinie handlu ludźmi (dziewięciu członków).
Osoby z doświadczeniem wynikającym z prowadzenia badań naukowych na rzecz uczelni lub instytucji państwowych lub prywatnych w Państwach Członkowskich UE mogą także zostać członkami grupy ekspertów zależnie od propozycji stron wymienionych wyżej.
3.
Grupa ekspertów składa się z przynajmniej w 40 % z członków reprezentujących każdą z płci.
4.
Członkowie są powoływani jako niezależni eksperci i nie reprezentują państw ani organizacji, dla których pracują.
Artykuł 4
Powoływanie
1.
Członkowie są powoływani przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów w zakresie udokumentowanych kompetencji i doświadczenia.
Komisja powołuje członków z wykazu osób zaproponowanych przez:
a) rządy Państw Członkowskich UE;
b) rządy krajów kandydujących;
c) organizacje międzyrządowe, międzynarodowe i pozarządowe, zaangażowane w walkę z handlem ludźmi na poziomie europejskim, których projekty dotyczące zwalczania handlu ludźmi były współfinansowane przez jeden z programów UE: STOP I lub STOP II.
Każde Państwo Członkowskie lub kraj kandydujący i każda organizacja określona powyżej może zaproponować do trzech członków.
2.
Komisja opublikuje wykaz członków, w celach informacyjnych, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Mandat
1.
Okres trwania mandatu członków wynosi jeden rok.
Może być odnowiony.
2.
Po upłynięciu mandatu członkowie grupy ekspertów pełnią swoje funkcje do czasu, do kiedy zostaną zastąpieni nowymi członkami lub ponownie powołani.
3.
Mandat członka kończy się w przypadku jego rezygnacji lub śmierci.
W takim przypadku członek jest zastępowany na pozostały okres mandatu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4.
4.
Za wykonywane zadanie nie przysługuje wynagrodzenie.
Artykuł 6
Grupy robocze
W realizacji swojej misji, jak określono w art. 2, grupa ekspertów może ustanowić grupy robocze ad hoc.
Grupy robocze składają się najwyżej z ośmiu członków.
Artykuł 7
Dodatkowi eksperci
1.
Grupa ekspertów może zaprosić osobę ze szczególnymi kompetencjami do uczestniczenia w pracy przy określonej pozycji porządku dziennego.
Takie osoby uczestniczą w dyskusjach tylko nad sprawą, w odniesieniu do której zostały zaproszone.
2.
Grupa ekspertów może wezwać oficjalnych przedstawicieli Państw Członkowskich, krajów kandydujących lub państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych, międzyrządowych i pozarządowych.
Artykuł 8
Przewodniczenie i Prezydium
1.
Grupa ekspertów, stanowiąc większością dwóch trzecich obecnych członków, wybiera jednego przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków.
2.
Po upłynięciu ich mandatu przewodniczący i wiceprzewodniczący pełnią swoje funkcje do czasu, kiedy nie zostaną zastąpieni lub ponownie wybrani.
3.
W przypadku zakończenia mandatu na skutek rezygnacji lub śmierci przewodniczącego lub jednego z wiceprzewodniczących na pozostały okres mandatu wybiera się ich zastępcę, zgodnie z procedurą wymienioną w ust. 1.
4.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący stanowią Prezydium.
5.
Prezydium przygotowuje i organizuje pracę ekspertów.
6.
Prezydium może wezwać sprawozdawców z każdej grupy roboczej do udziału w zebraniach.
Artykuł 9
Usługi sekretarskie
Komisja zapewnia usługi sekretarskie grupie ekspertów, Prezydium oraz grupom roboczym.
Artykuł 10
Uczestniczenie służb Komisji
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji mogą uczestniczyć w posiedzeniach grupy ekspertów, Prezydium oraz grup roboczych.
Artykuł 11
Opinie i sprawozdania
1.
Grupa ekspertów przedkłada swoje opinie i sprawozdania Komisji.
Komisja może ustalić nieprzekraczalny termin, do którego należy złożyć opinię lub sprawozdanie.
2.
Treść obrad grupy ekspertów nie podlega głosowaniu.
Jeżeli opinia lub sprawozdanie jest przyjmowane jednomyślnie przez grupę ekspertów, może ona ustanowić wspólne wnioski i załączyć je do protokołów.
Jeżeli grupa ekspertów nie przyjmie jednomyślnie opinii lub sprawozdania, powiadamia Komisję o wyrażanych odmiennych poglądach.
3.
Komisja może opublikować w Internecie wszelkie sprawozdania, opinie oraz procedury grupy ekspertów, które nie mają charakteru poufnego.
Artykuł 12
Posiedzenia
1.
Grupa ekspertów zbiera się w siedzibie Komisji, na zaproszenie Komisji.
2.
Prezydium jest zwoływane w siedzibie Komisji, z inicjatywy przewodniczącego, w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 13
Poufność
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, członkowie grupy ekspertów nie ujawniają żadnych informacji, które uzyskują w trakcie swojej pracy w grupie ekspertów lub w grupach roboczych, w przypadkach gdy Komisja poinformuje ich, że dana opinia lub sprawa jest poufna.
W takim przypadku tylko członkowie grupy ekspertów i przedstawiciele Komisji mogą brać udział w posiedzeniach.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2003/211/WPZiB
z dnia 24 lutego 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego w sprawie bezpieczeństwa informacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie tymczasowe w sprawie bezpieczeństwa między Sekretariatem Generalnym Rady a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego zostało zawarte w dniu 26 lipca 2000 r. w drodze wymiany listów między sekretarzami generalnymi obu organizacji.
(2) Rada Europejska w Barcelonie podkreśliła znaczenie jak najszybszego zawarcia stałych porozumień między Unią Europejską i NATO.
W tym celu zwróciła się również do Prezydencji i do Wysokiego Przedstawiciela o podjęcie stosownych działań na wysokim szczeblu w celu zagwarantowania pozytywnych wyników.
Wśród umów, o których mowa, była również Umowa w sprawie bezpieczeństwa informacji.
(3) W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2001 r. odpowiednich przepisów w zakresie bezpieczeństwa Rada i Komisja są w stanie w pełni przestrzegać zobowiązań wynikających z wykonania takiej umowy.
(4) W następstwie decyzji Rady z dnia 15 kwietnia 2002 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji z NATO, Prezydencja, wspomagana przez sekretarza generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę w sprawie bezpieczeństwa informacji.
(5) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego w sprawie bezpieczeństwa informacji jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do podpisania umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2003 r.
w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do urządzeń radiowych do użytku na statkach nieobjętych Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS), które przeznaczone są do udziału w systemie automatycznego rozpoznawania statków (AIS)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 808)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/213/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie wykonały lub zamierzają wykonać wspólne przepisy i zasady bezpieczeństwa urządzeń systemu automatycznego rozpoznawania statków (AIS) na statkach nieobjętych Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS), nieobjęte wymogami przewozowymi rozdziału V Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (SOLAS).
(2) Harmonizacja usług radiowych przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa nawigacji statków nieobjętych Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS), w szczególności w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia oraz złych warunków pogodowych i z tego względu statki te zostały zaproszone przez Państwa Członkowskie do uczestnictwa w systemie AIS.
(3) System AIS opisany jest w prawidle 19 Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) do rozdziału V SOLAS: wymagania przewozowe dla systemów i urządzeń nawigacyjnych na statkach, ustalające urządzenia nawigacyjne stosowane na pokładach statków, odpowiednio do rodzaju statku.
(4) Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU) w Regulacjach Radiowych wyznaczył określone częstotliwości 161,975 (AIS1) oraz 162,025 (AIS2) MHz do użytku w ramach systemu AIS.
Pozostałe częstotliwości przydzielone dla komunikacji morskiej mogą być dostępne dla AIS.
Wszystkie urządzenia radiowe pracujące na tych częstotliwościach powinny być zgodne z wyznaczonym użytkowaniem tych częstotliwości i powinny zapewniać uzasadnioną pewność prawidłowego funkcjonowania w trakcie eksploatacji.
(5) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Urządzenia radiowe, które funkcjonują w morskiej służbie ruchomej zgodnie z art. 1 ust. 28 Regulacji Radiowych Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU) lub w morskich ruchomych urządzeniach satelitarnych zgodnie z art. 1 ust. 29 Regulacji Radiowych ITU, spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE.
Mając na względzie powyższe, urządzenia takie zaprojektowane są w sposób mający na celu zapewnienie ich prawidłowego funkcjonowania w zamierzonym środowisku morskim, podczas ich użytkowania na statkach nieobjętych Międzynarodową Konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) oraz spełniają wszelkie właściwe wymogi funkcjonowania w systemie automatycznego rozpoznawania (AIS).
Artykuł 2
Wymagania art. 1 niniejszej decyzji stosuje się od 28 marca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2003 r.
dotycząca niewłączenia acefatu do załącznika I do decyzji Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 868)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/219/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/5/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewiduje przeprowadzenie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych używanych w środkach ochrony roślin, które były już obecne na rynku w dniu 25 lipca 1993 r. Szczegółowe zasady przeprowadzenia tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określiło substancje czynne, które powinny być ocenione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie do pełnienia roli sprawozdawcy w odniesieniu do oceny każdej z substancji i zidentyfikowało producentów każdej z substancji, którzy przedstawili powiadomienie we właściwym czasie.
(3) Acefat jest jedną z 89 substancji czynnych wyszczególnionych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Włochy, będąc wyznaczonym Państwem Członkowskim sprawozdawcą, dnia 30 września 1996 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie z oceny informacji przedstawionej przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Przy przyjmowaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami oraz z głównym powiadamiającym (Tomen France SA), tak jak to zostało przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Ocena sprawozdania przygotowanego przez Włochy została poddana przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt. Okazało się, że przedłożone informacje nie były wystarczające do stwierdzenia, czy w proponowanych warunkach wykorzystania środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną spełniłyby w ogólności wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG. Zatem decyzja Komisji 2001/134/WE z dnia 14 lutego 2001 r. dotycząca decyzji w sprawie ewentualnego włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG [7] zezwoliła powiadamiającemu na skompletowanie jego dokumentacji najpóźniej do dnia 31 marca 2001 r. dla ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań. Po otrzymaniu dodatkowych informacji przegląd został sfinalizowany dnia 18 października 2002 r. w formie sprawozdania z przeglądu Komisji w odniesieniu do acefatu, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można się spodziewać, iż według proponowanych warunków wykorzystania środki ochrony roślin zawierające acefat spełniają na ogół wymagania ustanowione w art. 5 ust. 1, lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa dla konsumentów potencjalnie wystawionych na działanie acefatu i w odniesieniu do jego ewentualnego wpływu na organizmy niedocelowe.
(8) Acefat nie powinien zatem zostać włączony do załącznika I do Dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające acefat zostaną wycofane w przepisanym czasie, że nie będą one odnawiane i że nie zostaną udzielone żadne nowe zezwolenia na takie produkty.
(10) Jakikolwiek dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających acefat udzielony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG powinien zostać ograniczony do okresu nie dłuższego niż 12 miesięcy w celu umożliwienia stosowania istniejących zapasów nie dłużej niż przez następny okres wegetacyjny.
(11) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakiegokolwiek działania, które Komisja może przedsięwziąć na późniejszym etapie w przypadku tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [8], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Acefat nie jest włączony do jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające acefat zostaną wycofane w przeciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji,
b) począwszy od daty przyjęcia niniejszej Decyzji nie zostaną udzielone ani przedłużone żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające acefat w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Jakikolwiek dodatkowy okres udzielony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG powinien być tak krótki, jak to możliwe, i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej Decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady zebranej w składzie szefów państw lub rządów
z dnia 21 marca 2003 r.
w sprawie zmiany art. 10.2 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego
(2003/223/WE)
RADA ZEBRANA W SKŁADZIE SZEFÓW PAŃSTW LUB RZĄDÓW,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego [1], w szczególności jego art. 10.6,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komisji [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozszerzenie strefy euro prowadzi do wzrostu liczby członków Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (ECB).
Istnieje potrzeba utrzymania zdolności Rady Prezesów do skutecznego i terminowego podejmowania decyzji w rozszerzonej strefie euro, niezależnie od liczby Państw Członkowskich, które przyjęły euro.
W tym celu liczba prezesów mających prawo do głosowania musi być mniejsza niż całkowita liczba prezesów w Radzie Prezesów.
System rotacji jest sprawiedliwym, skutecznym i możliwym do przyjęcia sposobem rozdzielania głosów między prezesami w Radzie Prezesów.
Liczba 15 praw głosu w odniesieniu do prezesów zachowuje właściwe proporcje między, z jednej strony, ciągłością w istniejącym układzie, włączając zrównoważony przydział praw do głosowania między sześcioma członkami Zarządu i pozostałymi członkami Rady Prezesów oraz, z drugiej strony, koniecznością zapewnienia skutecznego podejmowania decyzji w znacznie poszerzonej Radzie Prezesów.
(2) W związku z wyznaczeniem ich na poziomie europejskim poprzez procedurę traktatową oraz ich rolę w EBC, którego właściwość obejmuje całą strefę euro, każdy członek Zarządu musi utrzymać stałe prawo do głosowania w Radzie Prezesów.
(3) Zmiany dotyczące głosowania w Radzie Prezesów dostosowywane są na podstawie art. 10.6 Statutu.
Ponieważ artykuł ten dotyczy tylko zmian w art. 10.2 Statutu, każde dostosowanie zmian dotyczących głosowania nie ma żadnego wpływu na głosowanie w sprawie decyzji podejmowanych zgodnie z art. 10.3, 10.6 i 41.2 Statutu.
(4) Pięć konstytutywnych elementów wybranego systemu rotacji odzwierciedla pięć podstawowych zasad.
Zasada "jeden członek, jeden głos", która jest podstawową zasadą podejmowania decyzji przez Radę Prezesów, nadal ma zastosowanie do wszystkich członków Rady Prezesów mających prawo do głosowania.
Wszyscy członkowie Rady Prezesów nadal uczestniczą w jej posiedzeniach osobiście i w sposób niezależny, bez względu na to czy mają prawo do głosowania czy też nie.
Silną stroną systemu rotacji jest to, że jest w stanie zaabsorbować każde rozszerzenie strefy euro do obecnie przewidywanej, maksymalnej liczby Państw Członkowskich.
Ponadto system rotacji zapobiega powstawaniu sytuacji, w których prezesi, którzy mają prawo do głosowania, pochodzą z krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które, razem wzięte, są postrzegane jako niereprezentatywne w odniesieniu do gospodarki strefy euro jako całości.
Wreszcie, system rotacji jest przejrzysty.
(5) Przydzielenie prezesów do grup i przyznanie określonej liczby praw do głosowania tym grupom zostało zaplanowane w celu zapewnienia, aby prezesi, którzy mają prawo do głosowania, pochodzący z KBC Państw Członkowskich, razem wzięci, stanowili reprezentację gospodarki strefy euro jako całości.
Prezesi wykonują swoje prawo do głosowania z różną częstotliwością, w zależności od odpowiedniej wielkości gospodarki Państwa Członkowskiego danego KBC, w ramach strefy euro.
Przydzielenie prezesów do grup jest więc uzależnione od uszeregowania Państw Członkowskich danego KBC, na podstawie wskaźników złożonych z dwóch części składowych: wielkości udziału Państwa Członkowskiego danego KBC i) w całkowitym produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych (zwanego dalej "PKB cr") Państw Członkowskich, które przyjęły euro; oraz ii) w łącznym zagregowanym bilansie pieniężnym instytucji finansowych Państw Członkowskich, które przyjęły euro.
Gospodarcza waga głosu Państwa Członkowskiego odzwierciedlona w jego PKB cr, jest właściwym składnikiem, jako że wpływ decyzji banku centralnego jest większy w Państwach Członkowskich mających bardziej rozwinięte gospodarki niż w tych, których gospodarki są mniej rozwinięte.
Jednocześnie wielkość sektora finansowego Państwa Członkowskiego również ma szczególne znaczenie dla decyzji banku centralnego, ponieważ kontrahenci działań banków centralnych należą do tego sektora.
5/6 wagi przyznane jest PKB cr, a 1/6 łącznemu zagregowanemu bilansowi pieniężnemu instytucji finansowych.
Ten wybór wag jest odpowiedni, jako że oznacza to, że sektor finansowy jest wystarczająco i znacząco reprezentowany.
(6) W celu zapewnienia płynnego wprowadzenia systemu rotacji, jego urzeczywistnienie odbywa się w dwóch etapach.
W pierwszym etapie prezesi zostają przydzieleni do dwóch grup do momentu aż ich liczba przekroczy 15.
Częstotliwość praw do głosowania prezesów przydzielonych do pierwszej grupy nie będzie niższa niż częstotliwość praw do głosowania prezesów z grupy drugiej.
Gdy znacząca liczba nowych Państw Członkowskich przystąpi do strefy euro, tj. gdy liczba prezesów przekroczy 21, zostaną oni przydzieleni do trzech grup.
W każdej grupie prezesi mają prawo do głosowania w równych okresach czasu.
Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące tych dwóch zasad, jak również każda możliwa decyzja o opóźnieniu rozpoczęcia systemu rotacji w celu uniknięcia sytuacji, że prezesi w każdej grupie mają 100 % częstotliwości głosowania, mają być przyjęte przez Radę Prezesów, stanowiącą większością dwóch trzecich głosów wszystkich jej członków, mających lub nie prawo do głosowania.
(7) Udziały każdego KBC danego Państwa Członkowskiego w całkowitym PKB cr i w łącznym zagregowanym bilansie pieniężnym instytucji finansowych Państw Członkowskich, które przyjęły euro mają być dostosowane w każdym przypadku gdy całkowity PKB cr zostanie dostosowany zgodnie z art. 29.3 Statutu lub w każdym przypadku gdy zwiększy się liczba prezesów w Radzie Prezesów.
Nowe udziały wynikające z regularnych dostosowań stosują się od pierwszego dnia następnego roku.
W odniesieniu do jednego lub więcej prezesów stających się członkami Rady Prezesów, okresy odniesienia, które mają być stosowane do obliczenia udziałów odpowiednich Państw Członkowskich danych KBC, w łącznym PKB cr i w łącznym zagregowanym bilansie pieniężnym instytucji finansowych Państw Członkowskich, które przyjęły euro powinny być identyczne z okresami stosowanymi w odniesieniu do ostatnich dostosowań udziałów dokonywanych co pięć lat.
Nowe udziały wynikające z takich nieregularnych dostosowań stosują się od dnia, w którym prezes(-i) dołącza(-ją) do Rady Prezesów.
Te szczegóły operacyjne stanowią część przepisów wykonawczych, które mają być przyjęte przez Radę Prezesów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego wprowadza się następujące zmiany:
artykuł 10.2 Statutu otrzymuje brzmienie:
"10.2 Każdy członek Rady Prezesów ma jeden głos.
Od dnia, w którym liczba członków Rady Prezesów przekroczy 21, każdy członek Zarządu będzie miał jeden głos, a liczba prezesów z prawem do głosowania wynosić będzie 15.
Te prawa do głosowania zostają przydzielone a ich rotacja odbywa się następująco:
- od dnia, w którym liczba członków Rady Prezesów przekroczy 15, do chwili gdy osiągnie 22, prezesi zostają przydzieleni do dwóch grup, zgodnie z uszeregowaniem wielkości udziału Państwa Członkowskiego danego KBC w całkowitym produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych oraz w łącznym zagregowanym bilansie pieniężnych instytucji finansowych Państw Członkowskich, które przyjęły euro.
Udziały w całkowitym produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych oraz w łącznym zagregowanym bilansie pieniężnych instytucji finansowych zostają przydzielone odpowiednio w wagach 5/6 i 1/6.
Pierwsza grupa złożona jest z pięciu prezesów, a druga z pozostałych prezesów.
Częstotliwość praw do głosowania prezesów przydzielonych do pierwszej grupy nie będzie niższa od częstotliwości praw do głosowania prezesów z grupy drugiej.
Z zastrzeżeniem poprzedniego zdania, pierwszej grupie zostają przydzielone cztery prawa do głosowania, a drugiej grupie jedenaście praw do głosowania;
- od dnia, w którym liczba prezesów osiągnie 22 prezesi zostaną przydzieleni do trzech grup zgodnie z uszeregowaniem na podstawie powyższych kryteriów.
Pierwsza grupa złożona jest z pięciu prezesów i zostaną jej przydzielone cztery prawa do głosowania.
Druga grupa złożona jest z połowy łącznej liczby prezesów, w przypadku jakiegokolwiek ułamka zaokrąglonego do najbliższej liczby całkowitej, i zostanie jej przydzielone osiem praw do głosowania.
Trzecia grupa złożona jest z pozostałych prezesów i zostaną jej przydzielone trzy prawa do głosowania;
- prezesi w każdej grupie mają swoje prawa do głosowania w równych okresach czasu;
- do obliczania udziałów w całkowitym produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych stosuje się art. 29.2.
Łączny zagregowany bilans pieniężnych instytucji finansowych obliczany jest zgodnie z ramami statystycznymi stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej w momencie obliczania;
- w każdym przypadku gdy całkowity produkt krajowy brutto w cenach rynkowych jest dostosowywany zgodnie z art. 29.3, lub w każdym przypadku gdy zwiększa się liczba prezesów, wielkość i/lub struktura grup jest dostosowywana zgodnie z powyższymi zasadami;
- Rada Prezesów, stanowiąca większością dwóch trzecich głosów wszystkich jej członków, mających lub nie prawo do głosowania, przyjmuje wszelkie środki niezbędne do wykonania powyższych zasad oraz może podjąć decyzję o opóźnieniu rozpoczęcia systemu rotacji do dnia, w którym liczba prezesów przekroczy 18.
Prawo do głosowania jest wykonywane osobiście.
Na zasadzie odstępstwa od tej reguły, regulamin wewnętrzny określony w art. 12.3 może ustanowić, że członkowie Rady Prezesów mogą oddać swój głos za pomocą środków telekonferencyjnych.
Reguły te stanowią również, że członek Rady Prezesów, który nie może uczestniczyć w jej posiedzeniach przez dłuższy okres, może wyznaczyć zastępcę jako członka Rady Prezesów.
Przepisy poprzednich akapitów pozostają bez uszczerbku dla praw do głosowania wszystkich członków Rady Prezesów, mających lub nie prawo do głosowania, na podstawie art. 10.3, 10.6 i 41.2.
O ile w niniejszym Statucie nie przewidziano inaczej, Rada Prezesów stanowi zwykłą większość członków mających prawo do głosowania.
W przypadku równej liczby głosów, głos przewodniczącego jest decydujący.
W celu umożliwienia głosowania Radzie Prezesów, wymagane jest kworum dwóch trzecich członków mających prawo do głosowania.
Jeżeli nie osiągnięto kworum, Przewodniczący może zwołać nadzwyczajne posiedzenie, na którym decyzje mogą być podejmowane bez względu na kworum."
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja podlega ratyfikacji przez wszystkie Państwa Członkowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymaganiami konstytucyjnymi.
Dokumenty ratyfikacyjne są składane do depozytu Rządowi Republiki Włoskiej.
2.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożyło do depozytu dokument ratyfikacyjny Państwo Członkowskie – Sygnatariusz, które spełni tę formalność jako ostatnie.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2003 r.
w sprawie publikacji odniesienia do normy EN 1495:1997 "Podesty ruchome – Podesty ruchome masztowe samowznoszące" zgodnie z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 831)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/224/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [1], zmienioną dyrektywą 98/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu, ustanowionego na podstawie art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 98/37/WE stanowi, że maszyny mogą być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku jedynie wówczas, gdy nie zagrażają bezpieczeństwu osób lub zwierząt domowych lub mieniu, gdy są prawidłowo zainstalowane i utrzymywane zgodnie z ich przeznaczeniem.
(2) Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jedno lub więcej zasadniczych wymagań bezpieczeństwa, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą odpowiednie wymogi zasadnicze.
(3) Państwa Członkowskie muszą opublikować odniesienia do krajowych norm stanowiących transpozycję tych norm zharmonizowanych, które zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(4) Na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Niderlandy wniosły formalny sprzeciw, stwierdzający, że norma EN 1495:1997 przyjęta przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 21 kwietnia 1997 r., do której odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] dnia 13 marca 1998 r., nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów zdrowotnych i bezpieczeństwa.
(5) Komisja stwierdza, że użytkowanie takich maszyn może okazać się niebezpieczne, ponieważ EN 1495:1997 nie spełnia zasadniczych wymogów zdrowotnych i bezpieczeństwa odnoszących się do projektowania i budowy maszyn oraz części zabezpieczających, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, w szczególności wymogów ppkt 1.5.15 "Ryzyko związane z poślizgnięciem się, potknięciem lub upadkiem", ppkt 1.7.4 "Instrukcje" oraz ppkt 6.3 "Ryzyko wypadnięcia osób ze środka przenoszenia".
Komisja uważa, że w szczególności w odniesieniu do ppkt 5.3.2.4, 7.1.2.12 akapit ostatni, tabeli 8 i pozycji 9 normy EN 1495:1997 środki przyjęte w projektowaniu i budowaniu podestu nie umożliwiają zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa dla wszystkich przewidywalnych zastosowań tego wyrobu.
(6) W interesie bezpieczeństwa i pewności prawnej opublikowaniu odniesień do tej normy powinno towarzyszyć właściwe ostrzeżenie, a Państwa Członkowskie powinny dodać identyczne ostrzeżenie do swych krajowych norm stanowiących transpozycję normy EN 1495:1997.
(7) Należy odpowiednio ponownie opublikować odniesienie do normy EN 1495:1997,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienia do normy EN 1495:1997 zastępuje się tekstem określonym w Załączniku.
Artykuł 2
Jeżeli na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy 98/37/WE Państwa Członkowskie publikują odniesienie do normy krajowej stanowiącej transpozycję normy zharmonizowanej EN 1495:1997, powinny dodać do tej publikacji ostrzeżenie identyczne z tym przewidzianym dla odniesienia do normy EN 1495:1997, jak określono w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 marca 2003 r.
dotycząca przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu zmian do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (Konwencja z Kioto)
(2003/231/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1974 r. Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, zwanej dalej "Konwencją".
(2) Na swoim posiedzeniu dnia 26 czerwca 1999 r. Rada Współpracy Celnej przyjęła Protokół zmian do Konwencji.
Dodatek I do Protokołu zmian zawiera tekst zrewidowanej preambuły i zrewidowanych artykułów Konwencji, dodatek II do Protokołu zmian zawiera zrewidowany Ogólny Załącznik, a dodatek III do Protokołu zmian zawiera zrewidowane szczególne załączniki.
Zrewidowana preambuła i zrewidowane artykuły Konwencji wraz ze zrewidowanym Ogólnym Załącznikiem oraz zrewidowane szczególne załączniki nazywane są zrewidowaną Konwencją z Kioto.
(3) Wykonanie zasad zrewidowanej Konwencji z Kioto przyniesie znaczące i wymierne wyniki poprzez poprawę skuteczności i wydajności władz celnych oraz, w ten sposób, konkurencyjności gospodarczej narodów; spowoduje również wzrost inwestycji oraz rozwój przemysłu, a także może spowodować wzrost udziału małych i średnich przedsiębiorstw w handlu międzynarodowym.
(4) Zrewidowana Konwencja z Kioto jest podstawowym czynnikiem ułatwiającym handel i jako taka, ważnym stymulatorem wzrostu gospodarczego dla tych partnerów, którzy ją przyjęli.
(5) Umawiające się Strony zrewidowanej Konwencji z Kioto zobowiązują się do stosowania jasnego, przejrzystego i uaktualnionego postępowania celnego, pozwalającego na szybsze dokonanie odprawy celnej towarów, dzięki nowemu wykorzystaniu technologii informatycznych oraz nowych technik kontroli celnej, takich jak ocena ryzyka i audyty.
(6) Protokół zmian, włączając jego dodatki I i II, mają wejść w życie trzy miesiące po wyrażeniu przez 40 Umawiających się Stron Konwencji, zgody na związanie się Protokołem zmian, włączając dodatek I i II.
(7) Początkowo Wspólnota Europejska ma przyłączyć się do Protokołu zmian, włączając jego dodatki I i II.
Decyzja o przystąpieniu do zrewidowanych szczególnych załączników, zawartych w dodatku III do Protokołu zmian, zostanie podjęta w późniejszym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Protokołu zmian do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, z wyjątkiem dodatku III.
2.
Tekst Protokołu zmian, włączając dodatki I i II, znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.
3.
Informacje wymagane na mocy art. 8 ust. 5 lit. a) oraz notyfikacja wymagana na mocy art. 11 zrewidowanej Konwencji z Kioto znajdują się odpowiednio w dodatku I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Wspólnota jest reprezentowana w Komitecie Zarządzającym przewidzianym w art. 6 dodatku I do Protokołu zmian do Konwencji przez Komisję, wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Stanowisko jakie ma przyjąć Wspólnota w Komitecie Zarządzającym, kiedy zajmuje się on sprawami należącymi do kompetencji Wspólnoty, jest przyjmowane przez Radę stanowiącą zgodnie z zasadami głosowania wynikającymi z odpowiednich postanowień Traktatu.
Artykuł 3
1.
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu przystąpienia do Protokołu zmian, włączając dodatki I i II w imieniu Wspólnoty.
Złożenie to nastąpi w tym samym czasie co złożenie dokumentów przystąpienia przez Państwa Członkowskie.
2.
Osoby umocowane przekażą Sekretarzowi Generalnemu Rady Współpracy Celnej informacje i notyfikację, które znajdują się odpowiednio w załącznikach II i III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG ustanawiająca formę współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1104)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/236/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu stworzenia nowej architektury systemu komputerowego, w szczególności części, która ma być wykorzystana w systemie Animo, określonej w decyzji Komisji 2003/24/WE z dnia 30 grudnia 2002 r. dotyczącej opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego [3], ciągłość tego systemu powinna zostać zapewniona.
(2) Decyzja 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiająca formę współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [4], ostatnio zmieniona decyzją 2002/615/WE [5], powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2a ust. 7 decyzji 92/486/EWG akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Na okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 gwarantują, że umowy określone w tym artykule przedłuża się o jeden rok."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lutego 2003 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w imieniu Wyspy Man i Wspólnotą Europejską rozszerzające na Wyspę Man ochronę prawną baz danych, jak przewidziano w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE
(2003/239/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prawo przewidziane w art. 7 dyrektywy 96/9/WE stosuje się do baz danych, których twórcy lub prawni posiadacze kwalifikują się do ochrony na mocy art. 11 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.
(2) Ustawodawstwo Wyspy Man w sprawie ochrony baz danych jest zgodne z przepisami dyrektywy 96/9/WE i zapewnia ochronę równą przewidzianej w jej rozdziale III.
Wyspa Man zamierza rozszerzyć stosowanie tego ustawodawstwa na obywateli Państw Członkowskich Unii Europejskiej, osoby fizyczne, które posiadają swoje miejsce stałego pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, i spółki utworzone zgodnie z prawem jednego z Państw Członkowskich i mające swoją siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w Państwie Członkowskim.
(3) Dlatego ustawodawstwo Wyspy Man kwalifikuje się do rozszerzenia ochrony przewidzianej w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE.
Warunki wszelkiej ochrony w ten sposób rozszerzonej nie powinny jednakże przekroczyć ochrony dostępnej na podstawie art. 10 dyrektywy 96/9/WE.
(4) Stosownie do tego Porozumienie w formie wymiany listów rozszerzające na Wyspę Man ochronę przewidzianą w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE powinno być zatwierdzone, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komisji
z dnia 24 marca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/45/WE w zakresie ważności kryteriów ekologicznych w celu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla pralek bębnowych typu domowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 218)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/240/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Radą ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne można przyznać produktowi posiadającemu takie właściwości, dzięki którym może przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, iż szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustanowić w odniesieniu do określonych grup produktów.
(3) Przewiduje ono także, iż przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego, a także wymogów oceny oraz weryfikacji dotyczących tych kryteriów, ma nastąpić we właściwym terminie, przed upływem okresu ważności kryteriów określonych dla każdej grupy produktów.
(4) W następstwie przeglądu decyzji Komisji 2000/45/WE [2] właściwe jest, aby wydłużyć okres ważności tych kryteriów ekologicznych na okres trzech lat.
(5) Dlatego dyrektywa 2000/45/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 2000/45/WE otrzymuje brzmienie
"Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria dla grupy produktów są ważne od dnia notyfikacji niniejszej decyzji do dnia 30 listopada 2005 r.
Jeżeli jednakże przed tą datą nie zostanie jeszcze przyjęta decyzja ustanawiająca definicję grupy produktów i kryteria dla tej grupy produktów, ten okres ważności zakończy się, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, w dniu 30 listopada 2006 r. albo w dniu przyjęcia nowej decyzji."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Komisji 1999/391/WE z dnia 31 maja 1999 r. dotyczącą kwestionariusza odnoszącego się do dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC) (wykonanie dyrektywy Rady 91/692/EWG)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 881)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/241/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [1], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy Rady 96/61/WE wymaga, aby sprawozdania w sprawie wykonania dyrektywy i jej skuteczności w porównaniu z innymi wspólnotowymi instrumentami środowiskowymi były ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 i 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG.
(2) Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 96/61/WE przewiduje integrację sprawozdania w sprawie dostępnych reprezentatywnych danych w sprawie wartości dopuszczalnych w ogólnym sprawozdaniu z wykonania od 2003 r.
(3) Artykuł 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG wymaga sporządzenia sprawozdania na podstawie albo kwestionariusza, albo projektu zaprojektowanego przez Komisję przy pomocy komitetu powołanego na mocy art. 6 dyrektywy.
(4) Pierwsze sprawozdanie objęło okres 2000-2002 włącznie.
(5) Drugie sprawozdanie obejmuje okres 2003-2005 włącznie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wyrażoną przez komitet zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 1999/391/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Kwestionariusz dołączony do decyzji 1999/391/WE zastępuje się kwestionariuszem dołączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wykorzystują ten kwestionariusz jako podstawę do sporządzenia sprawozdania, które ma zostać przedłożone Komisji na mocy art. 5 dyrektywy 91/692/EWG i art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE obejmującego okres 2003-2005.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 93/231/EWG upoważniającą w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaków na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG
(notyfikowana jako dokument C (2003) 1057)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/242/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [1], zmienioną decyzją Komisji 2003/66/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/231/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/332/WE [4], upoważniła niektóre Państwa Członkowskie w odniesieniu do niektórych regionów do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka do elitarnych sadzeniaków ziemniaka niektórych kategorii wspólnotowych.
(2) Zmiany struktury administracyjnej niektórych regionów w Finlandii wymagają zmiany wpisów dotyczących Finlandii w wymienionej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 93/231/EWG zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2003 r.
zmieniająca jej regulamin wewnętrzny
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 972)
(2003/246/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy Komisji w sprawie operacyjnych procedur zarządzania kryzysami załączone do niniejszej decyzji dodaje się do regulaminu Komisji jako załącznik.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zastępuje decyzję o tym samym tytule przyjętą dnia 5 marca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie i jest stosowana od dnia 26 marca 2003 r.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/690/WE ustanawiającą Zespół ds. Polityki Przedsiębiorczości
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/247/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2000/690/WE z dnia 8 listopada 2000 r. ustanowiony został Zespół ds. Polityki Przedsiębiorczości [1], którego Izba Zawodowa składa się maksymalnie z 40 członków.
W związku z rozszerzeniem, liczba członków Izby Zawodowej, reprezentującej szeroki zakres doświadczenia w dziedzinach ważnych dla przedsiębiorstw, powinna zostać zwiększona.
(2) Dlatego decyzja 2000/690/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W art. 2 ust. 1 tiret drugie decyzji 2000/690/WE liczbę "40" zastępuje się liczbą "45".
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do wprowadzenia tymczasowych odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Argentyny
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1183)
(2003/248/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/22/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Francję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, rośliny truskawki (Fragaria L.), przeznaczone do sadzenia, inne niż nasiona, pochodzące z krajów pozaeuropejskich, innych niż kraje basenu Morza Śródziemnego, Australia, Nowa Zelandia, Kanada i kontynentalne stany Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie mogą zasadniczo być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże wspomniana dyrektywa zezwala na ustanawianie odstępstw od tej zasady, pod warunkiem ustalenia, że nie zachodzi ryzyko rozprzestrzeniania organizmów szkodliwych.
(2) W Argentynie rozmnażanie roślin Fragaria L. przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, z roślin dostarczanych przez Państwo Członkowskie, stało się ustaloną praktyką.
Wyprodukowane rośliny są następnie wywożone do Wspólnoty do sadzenia w celu produkcji owoców.
(3) Od 1993 r. w drodze kolejnych decyzji, ostatnia będąca decyzją Komisji 2001/441/WE [3], dopuszczano odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Fragaria L. przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Argentyny na określone okresy czasu i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(4) Okoliczności uzasadniające te odstępstwa pozostają w mocy oraz nie ma nowych informacji stanowiących podstawę dla dokonania przeglądu warunków szczególnych.
(5) Państwa Członkowskie powinny zatem być upoważnione do wprowadzenia odstępstw, obowiązujących w niektórych określonych okresach i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(6) Upoważnienie do wprowadzenia odstępstw powinno przestać obowiązywać jeśli zostanie stwierdzone, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji są niewystarczające, aby zapobiegać wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub warunki te nie były przestrzegane.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Państwa Członkowskie do wprowadzania odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w odniesieniu do zakazów określonych w części A pkt 18 załącznika III do tej dyrektywy odnośnie do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Argentyny (zwanych dalej "roślinami").
Upoważnienie do wprowadzania odstępstw, określonych w ust. 1 (zwane dalej "upoważnieniem"), podlega, poza warunkami ustanowionymi w załącznikach I, II i IV do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom przewidzianym w Załączniku, oraz ma ono zastosowanie do roślin, które zostały wprowadzone do Wspólnoty, w okresach od:
a) dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 września 2003 r.;
b) dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 września 2004 r.;
c) dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.; oraz
d) dnia 1 czerwca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed dniem 30 listopada roku przywozu:
a) informacje dotyczące ilości roślin przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 5 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, w którym rośliny są sadzone po przywozie, przedstawia również Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim, przed dniem 31 marca roku następującego po przywozie, szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 8 Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium stosownie do niniejszej decyzji, które następnie okazują się być niezgodne z niniejszą decyzją.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do wprowadzenia tymczasowych odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Chile
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1184)
(2003/249/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/22/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Francję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, rośliny truskawki (Fragaria L.), przeznaczone do sadzenia, inne niż nasiona, pochodzące z krajów pozaeuropejskich, innych niż kraje basenu Morza Śródziemnego, Australia, Nowa Zelandia, Kanada i kontynentalne stany Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie mogą zasadniczo być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże wspomniana dyrektywa zezwala na ustanawianie odstępstw od tej zasady, pod warunkiem ustalenia, że nie zachodzi ryzyko rozprzestrzeniania organizmów szkodliwych.
(2) W Chile rozmnażanie roślin Fragaria L. przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, z roślin dostarczanych przez Państwo Członkowskie, stało się ustaloną praktyką.
Wyprodukowane rośliny są następnie wywożone do Wspólnoty do sadzenia w celu produkcji owoców.
(3) Od sezonu 2001 r. na mocy decyzji Komisji 2000/700/WE [3] oraz 2000/316/WE [4], dopuszczano odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Fragaria L., przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Chile na określone okresy czasu i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(4) Okoliczności uzasadniające te odstępstwa pozostają w mocy oraz nie ma nowych informacji stanowiących podstawę dla dokonania przeglądu warunków szczególnych.
(5) Państwa Członkowskie powinny zatem być upoważnione do wprowadzenia odstępstw, obowiązujących w niektórych określonych okresach i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(6) Upoważnienie do wprowadzenia odstępstw powinno przestać obowiązywać, jeśli zostanie stwierdzone, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji są niewystarczające, aby zapobiegać wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub warunki te nie były przestrzegane.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Państwa Członkowskie do wprowadzania odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w odniesieniu do zakazów określonych w pkt 18 część A załącznika III do tej dyrektywy odnośnie do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Chile (zwanych dalej "roślinami").
Upoważnienie do wprowadzania odstępstw, określonych w ust. 1 (zwane dalej "upoważnieniem"), podlega, poza warunkami ustanowionymi w załącznikach I, II i IV do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom przewidzianym w załączniku, oraz ma ono zastosowanie do roślin, które zostały wprowadzone do Wspólnoty, w okresach od:
a) dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 września 2003 r.;
b) dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 września 2004 r.;
c) dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.; oraz
d) dnia 1 czerwca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed dniem 30 listopada roku przywozu:
a) informacje dotyczące ilości roślin przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 5 załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, w którym rośliny są sadzone po przywozie, przedstawia również Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim, przed dniem 31 marca roku następującego po przywozie, szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 8 załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium stosownie do niniejszej decyzji, które następnie okazują się być niezgodne z niniejszą decyzją.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do wprowadzenia tymczasowych odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Republiki Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1185)
(2003/250/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/22/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Francję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, rośliny truskawki (Fragaria L.), przeznaczone do sadzenia, inne niż nasiona, pochodzące z krajów pozaeuropejskich, innych niż kraje basenu Morza Śródziemnego, Australia, Nowa Zelandia, Kanada i kontynentalne stany Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie mogą zasadniczo być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże wspomniana dyrektywa zezwala na ustanawianie odstępstw od tej zasady, pod warunkiem ustalenia, że nie zachodzi ryzyko rozprzestrzeniania organizmów szkodliwych.
(2) W Republice Południowej Afryki rozmnażanie roślin Fragaria L. przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, z roślin dostarczanych przez Państwo Członkowskie, stało się ustaloną praktyką.
Wyprodukowane rośliny są następnie wywożone do Wspólnoty do sadzenia w celu produkcji owoców.
(3) Na mocy decyzji Komisji 97/488/WE [3], 98/432/WE [4] i 1999/383/WE [5], dopuszczono odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Fragaria L., przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Republiki Południowej Afryki na określone okresy czasu i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(4) Okoliczności uzasadniające te odstępstwa pozostają w mocy oraz nie ma nowych informacji stanowiących podstawę dla dokonania przeglądu warunków szczególnych.
(5) Państwa Członkowskie powinny być dlatego upoważnione do wprowadzenia odstępstw, obowiązujących w niektórych określonych okresach i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(6) Upoważnienie do wprowadzenia odstępstw powinno przestać obowiązywać, jeśli zostanie stwierdzone, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji są niewystarczające, aby zapobiegać wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub warunki te nie były przestrzegane.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Państwa Członkowskie do wprowadzania odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w odniesieniu do zakazów określonych części A pkt 18 załącznika III do tej dyrektywy odnośnie do roślin truskawki (Fragaria L.), przeznaczonych do sadzenia, innych niż nasiona, pochodzących z Republiki Południowej Afryki (zwanych dalej "roślinami").
Upoważnienie do wprowadzania odstępstw określonych w ust. 1 (zwane dalej "upoważnieniem"), podlega, poza warunkami ustanowionymi w załącznikach I, II i IV do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom przewidzianym w Załączniku, oraz ma ono zastosowanie do roślin, które zostały wprowadzone do Wspólnoty, w okresach od:
a) dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 września 2003 r.;
b) dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 września 2004 r.;
c) dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.; oraz
d) dnia 1 czerwca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed dniem 30 listopada roku przywozu:
a) informacje dotyczące ilości roślin przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 5 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, w którym rośliny są sadzone po przywozie, przedstawia również Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim, przed dniem 31 marca roku następującego po przywozie, szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 8 Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium stosownie do niniejszej decyzji, które następnie okazały się być niezgodne z niniejszą decyzją.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 253/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 stycznia 2003 r.
przyjmująca program działań dla ceł we Wspólnocie (Cła 2007)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenia uzyskane podczas realizacji poprzednich programów w dziedzinie ceł, w szczególności programu Cła 2002, określonego w decyzji nr 210/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. przyjmującej program działań dla ceł we Wspólnocie (Cła 2000) [4], wskazują na zainteresowanie Wspólnoty kontynuacją, a nawet rozszerzeniem tego programu.
Nowy program należy budować na podstawie osiągnięć poprzednich programów.
Poprzednie programy ustanowiły potrzebę wyznaczenia bardziej sprecyzowanych i dających się zmierzyć celów.
(2) Nowy program powinien uwzględniać komunikat Komisji i rezolucję Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie strategii unii celnej [5].
(3) Administracja celna pełni znaczącą rolę polegającą na ochronie interesów Wspólnoty, w szczególności jej interesów finansowych, zapewnianiu równoważnego poziomu bezpieczeństwa obywatelom i podmiotom gospodarczym Wspólnoty w każdym miejscu na obszarze celnym Wspólnoty, w którym dokonywane są formalności celne oraz na przyczynianiu się do konkurencyjności przedsiębiorstw Unii Europejskiej na rynkach światowych.
W tym kontekście polityka celna powinna być stale dostosowywana do zmieniającej się sytuacji, przez Grupę ds. Polityki Celnej, w celu zapewnienia, że krajowe administracje celne działają tak wydajnie i skutecznie jak jednolita administracja.
(4) Konieczne jest, aby niniejsza decyzja ustanawiała cele wykonania tego programu, jak również priorytety, według których program będzie prowadzony przez następne pięć lat, oraz wspierała i uzupełniała działania podejmowane przez Państwa Członkowskie w dziedzinie ceł.
Wykonywanie tego programu będzie koordynowane i organizowane na zasadach partnerstwa Komisji z Państwami Członkowskimi w ramach wspólnej polityki rozwijanej przez Grupę ds. Polityki Celnej.
(5) Zaangażowanie Wspólnoty w proces przystąpienia krajów kandydujących wymaga ustanowienia praktycznych środków mających na celu umożliwienie administracji celnej tych krajów podjęcie pełnego zakresu zadań wymaganych przez prawodawstwo wspólnotowe od dnia ich przystąpienia, włączając w to zarządzanie przyszłą granicą zewnętrzną.
Aby osiągnąć ten cel, program powinien być otwarty dla krajów kandydujących.
(6) Aby zrealizować cele tego programu, można stosować określony zakres instrumentów, w tym systemy komunikacji i wymiany informacji, grupy zarządzające, grupy projektowe, analizy porównawcze, wymianę urzędników, seminaria, warsztaty, monitoring, działania zewnętrzne i szkolenia.
W przypadku kształcenia zawodowego art. 150 Traktatu precyzuje, że wspólnotowe działanie powinno w pełni uznawać odpowiedzialność Państw Członkowskich za treść i organizację kształcenia zawodowego.
(7) Istnieje potrzeba, aby działania w dziedzinie ceł dawały pierwszeństwo polepszaniu kontroli w celu zwalczania nadużyć finansowych, minimalizowaniu kosztów osiągania zgodności z ustawodawstwem celnym ponoszonych przez podmioty gospodarcze oraz przygotowaniom do rozszerzenia.
Dlatego też Wspólnota musi być w stanie, w ramach swoich własnych uprawnień, wspierać działania administracji celnych Państw Członkowskich; należy w pełni wykorzystywać każdą możliwość współpracy administracyjnej, przewidzianej przez zasady wspólnotowe.
(8) Rosnąca globalizacja handlu, rozwój nowych rynków oraz zmiany w metodach i szybkości przepływu towarów wymagają zacieśnienia stosunków między poszczególnymi administracjami celnymi oraz przedsiębiorstwami, środowiskami prawniczymi i naukowymi oraz podmiotami gospodarczymi uczestniczącymi w handlu zagranicznym.
(9) We wczesnej fazie programu powinny zostać określone wskaźniki, w celu zapewnienia sprawnego systemu ogólnej oceny programu.
Aby móc mierzyć skuteczność i sprawność zarządzania programem, wskaźniki należy ustalić w odniesieniu do każdego działania.
(10) Istotne jest, aby administracja celna nadal wykorzystywała potencjał wynikający z rozwoju technologii informacyjnych i komunikacyjnych w celu stworzenia bardziej sprawnych i dostępnych usług elektronicznych, które obniżą koszty ponoszone przez podmioty gospodarcze i które przyczynią się do zwiększenia konkurencyjności Europy oraz większej sprawności jednolitego rynku.
(11) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały okres trwania programu, ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [6], dla organów budżetowych podczas rocznej procedury budżetowej.
(12) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I ZAKRES ZASTOSOWANIA I CELE
Artykuł 1
Ustanowienie programu
Niniejszym ustanawia się wieloletni wspólnotowy program działania (Cła 2007) zwany dalej "programem" na okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2007 r., w celu wspierania i uzupełniania działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu zagwarantowania sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w dziedzinie ceł.
Artykuł 2
Udział w programie
1.
Krajami uczestniczącymi są Państwa Członkowskie oraz kraje określone w ust. 2, które faktycznie uczestniczą w programie.
2.
Udział w programie jest otwarty dla każdego kraju, który został uznany za kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej, zgodnie z odpowiednimi warunkami takiego udziału.
Artykuł 3
Cele
1.
W ramach zarządzania unią celną, program ma na celu zapewnienie, że administracje celne Państw Członkowskich:
a) prowadzą skoordynowane działania w celu zapewnienia, że działalność w dziedzinie ceł spełnia potrzeby rynku wewnętrznego Wspólnoty, przez wprowadzenie strategii określonej w wyżej wspomnianym komunikacie Komisji i w rezolucji Rady w sprawie strategii unii celnej;
b) wzajemnie oddziałują i wykonują swoje obowiązki tak skutecznie, jak gdyby stanowiły jednolitą administrację oraz osiągają równoważne cele w każdym miejscu na obszarze celnym Wspólnoty;
c) odpowiadają na wyzwania, jakie stawia przed nimi globalizacja i wzrost obrotów handlowych oraz przyczyniają się do wzmocnienia konkurencyjnego środowiska Unii Europejskiej;
d) zapewniają niezbędną ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej oraz zapewniają swoim obywatelom bezpieczne i pewne środowisko;
e) podejmują niezbędne kroki w celu przygotowania się do rozszerzenia i wspierania integracji nowych Państw Członkowskich.
2.
Wspólne podejście dotyczące polityki celnej jest stale dostosowywane do nowych warunków wynikających z rozwoju, w zakresie partnerstwa między Komisją a Państwami Członkowskimi, w ramach Grupy ds. Polityki Celnej, w której skład wchodzą szefowie administracji celnych Komisji i Państw Członkowskich lub ich przedstawiciele.
Komisja regularnie informuje Grupę ds. Polityki Celnej o środkach odnoszących się do wykonywania programu.
Artykuł 4
Priorytety programu
W celu wykonania programu ustanawia się następujące priorytety:
a) obniżenie kosztów uzyskania zgodności z ustawodawstwem celnym ponoszonych przez podmioty gospodarcze, za pomocą takich środków, jak polepszona normalizacja oraz rozwijanie coraz bardziej otwartej i przejrzystej współpracy z sektorem handlowym;
b) identyfikacja, rozwój i stosowanie najlepszych praktyk pracy, w szczególności w dziedzinie audytu a posteriori, analizy ryzyka i procedur uproszczonych;
c) ustanowienie systemu pomiaru skuteczności Państw Członkowskich w dziedzinie administracji celnej;
d) wspieranie działań zmierzających do zapobiegania nieprawidłowościom, na przykład poprzez szybkie dostarczanie informacji o kontroli do granicznych posterunków celnych;
e) poprawa normalizacji i uproszczenie procedur, systemów i kontroli celnych;
f) poprawa koordynacji i współpracy między laboratoriami dokonującymi analiz do celów celnych w celu zapewnienia, w szczególności, jednolitej i jednoznacznej klasyfikacji taryfowej na obszarze Unii Europejskiej;
g) wspieranie tworzenia elektronicznego systemu celnego, z procedurami celnymi przeprowadzanymi bez użycia papieru i stałym dostępem podmiotów gospodarczych do organów celnych poprzez rozwijanie systemu łączności, w połączeniu z niezbędnymi zmianami legislacyjnymi i administracyjnymi;
h) zapewnienie funkcjonowania istniejących systemów łączności i wymiany informacji oraz, gdzie właściwe, opracowywanie i ustanawianie nowych systemów;
i) podejmowanie działań, które przewidują wspieranie służb celnych krajów kandydujących w ich przygotowaniach do przystąpienia;
j) udzielanie pomocy państwom trzecim w modernizowaniu służb i procedur celnych;
k) opracowywanie wspólnych środków szkoleniowych i struktury organizacyjnej dla kształcenia w dziedzinie ceł odpowiadających potrzebom wynikającym z działań programowych.
ROZDZIAŁ II DZIAŁANIA PROGRAMOWE
Artykuł 5
Systemy łączności i wymiany informacji
1.
Komisja i kraje uczestniczące zapewniają, że następujące systemy łączności i wymiany informacji, wraz z podręcznikami i poradnikami, funkcjonują w stopniu, w jakim ich działanie jest wymagane przez prawodawstwo wspólnotowe:
a) wspólna sieć łączności/wspólny system połączeń (CCN/CSI) w zakresie niezbędnym do wspierania funkcjonowania systemów wymienionych w niniejszym ustępie;
b) system upowszechniania danych (DDS);
c) nowy skomputeryzowany system tranzytowy (NCTS/NSTI);
d) system informatyczny dla Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnoty (TARIC);
e) system informatyczny umożliwiający transfer pieczęci pochodzenia i przekaz pieczęci tranzytowych (TCO/TCT);
f) europejski spis celny substancji chemicznych (ECICS);
g) europejski system wiążącej informacji taryfowej (EBTI/RTCE);
h) system zarządzania nadzorem kontyngentów taryfowych (TQS);
i) system zwolnień z tytułu uszlachetniania czynnego (IPR);
j) system jednostek wartości;
k) system informacji o zawieszeniach;
l) inne wspólnotowe systemy IT istniejące w dziedzinie ceł, w celu zapewnienia ich ciągłości.
2.
Komisja w ramach partnerstwa z Państwami Członkowskimi może ustanowić dodatkowe systemy łączności i wymiany informacji, jakie uważa za konieczne.
3.
Wspólnotowymi częściami składowymi systemów łączności i wymiany informacji są: sprzęt, oprogramowanie i połączenia sieciowe, które muszą być wspólne dla wszystkich uczestniczących krajów tak, aby zapewnić wzajemne połączenia i współdziałanie systemów, niezależnie od tego, czy są one instalowane w pomieszczeniach Komisji lub wyznaczonego podwykonawcy lub w pomieszczeniach krajów uczestniczących, czy też wyznaczonego podwykonawcy.
Komisja zawiera kontrakty niezbędne do zapewnienia operacyjnego charakteru tych części składowych.
4.
Niewspólnotowe części składowe systemów łączności i wymiany informacji obejmują: krajowe bazy danych wchodzące w skład tych systemów, połączenia sieciowe między wspólnotowymi i niewspólnotowymi częściami składowymi oraz takie oprogramowanie i sprzęt, jakie każdy uczestniczący kraj uzna za właściwe dla pełnego funkcjonowania tych systemów w całej swojej administracji.
Uczestniczące kraje zapewniają, aby niewspólnotowe części składowe miały charakter operacyjny i zapewniają współdziałanie tych części składowych ze wspólnotowymi częściami składowymi.
5.
Komisja koordynuje, we współpracy z krajami uczestniczącymi, wspomniane aspekty związane z ustanowieniem i funkcjonowaniem wspólnotowych i niewspólnotowych części składowych systemów i infrastruktury określonych w ust. 1.
Artykuł 6
Analiza porównawcza
Działania w ramach analizy porównawczej mogą zostać podjęte w jednym lub kilku krajach uczestniczących lub innych państwach trzecich, szczególnie w tych, które są głównymi partnerami handlowymi Wspólnoty, w celu poprawy skuteczności ich administracji celnych w poszczególnych dziedzinach.
Dla celów niniejszej decyzji "analiza porównawcza" oznacza porównanie metod pracy lub zastosowanie uzgodnionych, wspólnych wskaźników w celu pomiaru wydajności, które są wykorzystywane do identyfikacji różnic w skuteczności oraz procesy mające na celu dzielenie się doświadczeniami i uczenie się dobrej praktyki w celu poprawy sprawności i skuteczności.
Artykuł 7
Wymiana urzędników
1.
Komisja i kraje uczestniczące organizują wymianę urzędników administracji celnej, aby wspierać cele programu.
Każda wymiana koncentruje się na szczególnym aspekcie pracy celnej i jest dokładnie przygotowywana, a następnie oceniana przez zainteresowanych urzędników i organy.
Wymiany mogą mieć charakter operacyjny lub mogą być ukierunkowane na szczególne działania priorytetowe.
2.
Gdzie właściwe, kraje uczestniczące podejmują niezbędne kroki w celu ułatwienia przyjmowanym urzędnikom czynnego działania w służbach przyjmujących.
W tym celu urzędnicy biorący udział w wymianie są upoważnieni do dokonywania formalności związanych z powierzonymi im obowiązkami.
Jeżeli wymagają tego okoliczności oraz, w szczególności, w celu uwzględnienia szczególnych wymagań systemu prawnego każdego kraju uczestniczącego, właściwe organy krajów uczestniczących mogą ograniczyć wspomniane upoważnienie.
3.
W czasie trwania wymiany urzędnicy, pełniąc obowiązki służbowe, ponoszą tę samą odpowiedzialność cywilną, co urzędnicy krajowi organów przyjmujących.
Urzędnicy biorący udział w wymianie podlegają tym samym zasadom w zakresie przestrzegania poufności, co urzędnicy krajowi kraju przyjmującego.
4.
W ramach wspierania celów niniejszego programu Komisja i kraje uczestniczące mogą również organizować wymianę z innymi państwami trzecimi.
5.
Kraje uczestniczące dokonują okresowej oceny wymian, w tym wpływu na swoją administrację, zgodnie z wymaganiami Komisji.
Artykuł 8
Seminaria, warsztaty i grupy projektowe
Komisja i kraje uczestniczące organizują seminaria, warsztaty i konferencje przeznaczone dla urzędników kraju uczestniczącego i Komisji oraz, gdzie właściwe, dla innych ekspertów w tej dziedzinie.
W seminariach, warsztatach i konferencjach mogą brać również udział urzędnicy innych administracji w sytuacjach, gdy jest to właściwe do celów działania.
Komisja w ramach partnerstwa z Państwami Członkowskimi może utworzyć grupy projektowe w celu wykonania niektórych określonych zadań, które należy zakończyć w określonym terminie.
Artykuł 9
Działania w zakresie szkoleń
1.
W celu wspierania uporządkowanej współpracy między krajowymi jednostkami prowadzącymi szkolenia a urzędnikami odpowiedzialnymi za szkolenie administracji w dziedzinie ceł, kraje uczestniczące, we współpracy z Komisją:
a) określają normy szkoleniowe, rozwijają istniejące programy szkoleń i, w miarę potrzeby, opracowują nowe programy w celu stworzenia wspólnej podstawy szkoleń dla urzędników, obejmującej pełny zakres wspólnotowych zasad i procedur celnych, aby umożliwić im zdobycie koniecznych wspólnych kwalifikacji i wiedzy zawodowej;
b) gdzie właściwe, otwierają dla urzędników z innych krajów kursy szkoleniowe w dziedzinie ceł przewidziane przez każdy kraj uczestniczący dla swoich własnych urzędników;
c) opracowują niezbędne wspólnotowe narzędzia na potrzeby szkoleń w dziedzinie ceł oraz zarządzania szkoleniami w dziedzinie ceł, obejmujące tworzenie struktury organizacyjnej.
2.
Kraje uczestniczące zapewniają również, że ich urzędnicy otrzymują kształcenie wstępne i ustawiczne niezbędne dla uzyskania wspólnych kwalifikacji i wiedzy zawodowej zgodnie ze wspólnymi programami szkoleń oraz kurs języka dla urzędników niezbędny dla osiągnięcia odpowiedniego poziomu znajomości języka.
Artykuł 10
Działania monitorujące
1.
Komisja wspólnie z Państwami Członkowskimi oraz, gdzie właściwe, w ścisłej konsultacji z podmiotami gospodarczymi, organizuje monitoring poszczególnych sektorów wspólnotowych zasad i procedur celnych.
2.
Monitoring ten prowadzą zespoły mieszane złożone z funkcjonariuszy celnych z Państw Członkowskich i Komisji.
Zespoły te, na bazie podejścia tematycznego lub regionalnego, wizytują różne punkty obszaru celnego Wspólnoty, w których administracja celna pełni swoje obowiązki.
Na zakończenie tych wizytacji zespoły opracowują sprawozdanie, które obejmuje identyfikację i analizę najlepszych metod pracy, trudności w stosowaniu przestrzeganych zasad oraz, gdzie właściwe, propozycje dotyczące dostosowania zarówno zasad wspólnotowych, jak i metod pracy, w celu uzyskania poprawy skuteczności działań celnych jako całości.
Wspomniane sprawozdania ekspertów przekazywane są Państwom Członkowskim i Komisji.
Artykuł 11
Działania zewnętrzne w postaci pomocy technicznej i szkoleń
1.
Komisja zapewnia koordynację działań związanych ze szkoleniami, pomocą techniczną i współpracą, prowadzonych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie wspólnie z administracjami państw trzecich, w celu zapewnienia spójności wspólnotowych działań, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz Wspólnoty.
2.
Komisja zapewnia również realizację działań związanych ze szkoleniami i pomocą techniczną oraz współpracą na rzecz:
a) krajów kandydujących, w celu umożliwienia im dostosowania się do wspólnotowego prawodawstwa celnego.
Szczególną uwagę należy zwrócić na wzajemne połączenia systemów informacji celnej i systemów technologii;
b) państw trzecich, w celu wspierania modernizacji ich administracji celnych, w celu poprawy warunków rozwoju handlu zgodnego z prawem oraz warunków współpracy z administracją celną Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Inne działania
Komisja może, w ramach partnerstwa z Państwami Członkowskimi, opracować i stosować wszelkie inne działania konieczne dla spełnienia celów programu.
Artykuł 13
Ustalenie celów i wskaźników
Wszystkie działania, jakie zostaną podjęte w ramach tego programu, mają sprecyzowane cele, łatwe do zmierzenia wskaźniki dla zapewnienia właściwej oceny i jasnego wskazania przewidywanych kosztów oraz są projektowane w taki sposób, aby wyniki odpowiadały oczekiwanemu wpływowi tych działań.
ROZDZIAŁ III PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 14
Ramy finansowe
1.
Limit finansowy dla wprowadzenia niniejszego programu, w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2007 r., ustala się na 133 miliony EUR.
2.
Wartość rocznych środków zatwierdzają organy budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 15
Wydatki
1.
W wydatkach niezbędnych dla wprowadzenia programu uczestniczą: Wspólnota i kraje uczestniczące zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Wspólnota pokrywa następujące wydatki:
a) koszt rozwoju, zakupu, instalacji i utrzymania wspólnotowych części składowych systemów łączności i wymiany informacji, przewidzianych w art. 5 oraz koszt bieżący działania wspólnotowych części składowych zainstalowanych w pomieszczeniach Komisji lub w pomieszczeniach wyznaczonego podwykonawcy;
b) wydatki na podróże i diety poniesione przez kraje uczestniczące w działaniach związanych z analizą porównawczą, wymiany urzędników, seminaria, warsztaty i grupy projektowe, działania z zakresu szkoleń i monitoringu, określone w art. 6–10;
c) koszty organizacji seminariów i warsztatów;
d) koszty związane z działaniami określonymi w art. 11 i 12.
Komisja, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [8], ustala reguły związane z pokrywaniem kosztów i przekazuje je krajom uczestniczącym.
3.
Kraje uczestniczące pokrywają następujące wydatki:
a) wszystkie koszty inne niż koszty wymienione w ust. 2 lit. a) odnoszące się do ustanawiania i funkcjonowania niewspólnotowych części składowych systemów łączności i wymiany informacji przewidzianych w art. 5 oraz koszty bieżącego funkcjonowania wspólnotowych części składowych tych systemów zainstalowanych w ich pomieszczeniach lub w pomieszczeniach wyznaczonego podwykonawcy;
b) różnicę między wydatkami pokrywanymi przez Wspólnotę zgodnie z ust. 2 lit. b), c) i d), a rzeczywistymi kosztami działania;
c) koszty odnoszące się do kształcenia wstępnego i ustawicznego, obejmujące naukę języka przez swoich urzędników, wyszczególnione w art. 9 ust. 2.
Artykuł 16
Kontrola finansowa
Decyzje finansowe oraz wszystkie porozumienia lub umowy wynikające z niniejszej decyzji podlegają kontroli finansowej, a jeżeli to konieczne, audytom przeprowadzanym na miejscu przez Komisję, w tym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz przez Trybunał Obrachunkowy.
Wszystkie dotacje na mocy niniejszej decyzji podlegają wcześniejszemu zatwierdzeniu na piśmie przez beneficjentów.
Zatwierdzenie to obejmuje dopuszczenie przez beneficjentów audytu ze strony Trybunału Obrachunkowego w zakresie wykorzystania przyznanego finansowania.
ROZDZIAŁ IV INNE PRZEPISY
Artykuł 17
Wykonanie
Środki konieczne do wykonania niniejszego programu przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 18
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Ceł 2007 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Ocena i sprawozdania
1.
Niniejszy program podlega ciągłej ocenie, prowadzonej przez Komisję we współpracy z uczestniczącymi krajami.
Ocena odbywa się za pomocą sprawozdań określonych w ust. 2 oraz specjalnych działań, w oparciu o format, kryteria i wskaźniki ustanowione w ciągu pierwszego roku trwania programu.
2.
Kraje uczestniczące przekazują Komisji:
a) najpóźniej do 30 czerwca 2005 r. sprawozdanie przejściowe o skuteczności i sprawności programu; oraz
b) najpóźniej do 31 grudnia 2007 r. sprawozdanie końcowe o skuteczności i sprawności programu.
3.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) najpóźniej do 31 grudnia 2005 r. sprawozdanie przejściowe zawierające ocenę sprawności i skuteczności programu;
b) najpóźniej do 30 czerwca 2008 r. sprawozdanie końcowe dotyczące oddziaływania programu.
Sprawozdania te przekazywane są także do wiadomości Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
4.
Sprawozdanie końcowe określone w ust. 3 analizuje całokształt postępów osiągniętych w przypadku każdego środka przewidzianego w programie i obejmuje analizę mocnych i słabych punktów różnych systemów komputeryzacji celnej, mających wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Sprawozdanie zawiera wszystkie przydatne wnioski mające na celu zapewnienie, że podmioty gospodarcze na obszarze celnym całej Wspólnoty są traktowane w identyczny sposób oraz że gromadzenie informacji służy należytej ochronie finansowych interesów Wspólnoty.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zboża, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
(2003/254/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 26 lipca 2002 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na podstawie art. XXVIII GATT 1994 w celu zmiany niektórych koncesji w odniesieniu do zboża.
Odpowiednio Wspólnota Europejska notyfikowała Światowej Organizacji Handlu dnia 26 lipca 2002 r. swój zamiar zmiany niektórych koncesji na liście koncesyjnej WE CXL.
(2) Rokowania były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym przez art. 133 Traktatu i w ramach dyrektyw negocjacyjnych, wydanych przez Radę.
(3) Komisja wynegocjowała ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Członkiem Światowej Organizacji Handlu mającym zasadniczy interes w dostawach, Porozumienie w formie wymiany listów.
(4) Dlatego należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(5) W celu zapewnienia, że Porozumienie może być w pełni stosowane do dnia 1 stycznia 2003 i do czasu przyjęcia zmian w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia tymczasowego odstępstwa od tego rozporządzenia.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu zmiany koncesji w odniesieniu do zboża, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W zakresie niezbędnym do zapewnienia pełnego stosowania niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia 2003 r., Komisja może odstąpić od rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji do czasu przyjęcia zmian w rozporządzeniu, nie później niż do dnia 30 czerwca 2003 r.
Artykuł 3
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż powołany na podstawie art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/91.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
dotycząca pokrycia kosztów poniesionych przez Europejski Bank Inwestycyjny w związku z zarządzaniem instrumentem inwestycyjnym Umowy z Kotonu i decyzji o Stowarzyszeniu Zamorskim
(2003/268/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1], zwaną dalej "Umową z Kotonu",
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową w ramach Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przyznania pomocy finansowej przeznaczonej dla krajów i terytoriów zamorskich, w odniesieniu do których mają zastosowanie postanowienia części czwartej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską, zwaną dalej "decyzją o Stowarzyszeniu Zamorskim" [3],
uwzględniając wniosek Komisji opracowany w porozumieniu z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, zwanym dalej "Bankiem",
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie Umowa z Kotonu i decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim nie zawierają żadnych postanowień, dotyczących pokrycia kosztów poniesionych przez Bank w związku z zarządzaniem instrumentem inwestycyjnym.
(2) Bank przeznacza cały dochód uzyskany ze standardowych opłat za dokonanie oceny poniesionych przez klientów instrumentu inwestycyjnego na pokrycie zwykłych kosztów, z wyłączeniem opłat szczególnych, pokrywających poniesione koszty specjalne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Prowizje od opłat poniesionych przez Bank w związku z zarządzaniem instrumentem inwestycyjnym oraz dopłaty do oprocentowania, włączając zasoby zarezerwowane dla krajów i terytoriów zamorskich (zwanych dalej KTZ), są równe maksymalnie 10 % kwoty 2200 milionów EUR przez okres pięciu lat.
Opłaty przeznaczone są na pełne pokrycie kosztów zarządzania instrumentem inwestycyjnym, włączając zarządzanie kwotami przyznanymi na finansowanie dopłat do oprocentowania operacji w państwach AKP oraz w KTZ, w ciągu pięciu lat od pierwszego protokołu finansowego do Umowy z Kotonu.
Artykuł 2
W stopniu, w jakim misja Banku określona w załączniku II do Umowy z Kotonu oraz w wytycznych operacyjnych instrumentu inwestycyjnego pozostaje bez zmian, maksymalna kwota określona na podstawie art. 1 stanowi górną granicę.
Artykuł 3
Każdego roku, najpóźniej do dnia 1 września, Bank przedstawi Komitetowi ds. Instrumentu Inwestycyjnego szacunkowe koszty na kolejny rok i odpowiadający im poziom wymaganych opłat.
Dane są zawarte w planie operacyjnym instrumentu inwestycyjnego, zatwierdzonym przez Komitet ds. Instrumentu Inwestycyjnego.
Przedstawienie kosztów za pierwszy rok zależy od dnia wejścia w życie Umowy z Kotonu.
Artykuł 4
Każdego roku w rocznym sprawozdaniu instrumentu inwestycyjnego Bank przedstawia faktycznie poniesione koszty w trakcie poprzedniego roku do zatwierdzenia przez Komitet ds. Instrumentu Inwestycyjnego, jak również kwotę szacowanych opłat uzyskanych od klientów instrumentu inwestycyjnego w ciągu tego samego roku.
Projekt rocznego sprawozdania zawierający te dane jest przedstawiany Komitetowi ds. Instrumentu Inwestycyjnego, najpóźniej do 28 lutego, natomiast sprawozdanie końcowe najpóźniej do dnia 30 czerwca.
Artykuł 5
Jeżeli koszty poniesione przez Bank w ciągu danego roku są niższe lub wyższe niż przedstawione w odnośnym planie operacyjnym, Bank zwraca się do Komitetu ds. Instrumentu Inwestycyjnego z wnioskiem o podjęcie decyzji w sprawie niezbędnych ustaleń.
Artykuł 6
Prowizje od opłat określonych w art. 1 powinny zostać pokryte z przyznanych Państwom Członkowskim zwrotów płatności związanych z obsługą długu, wygenerowanych z operacji związanych z kapitałem ryzyka i pożyczkami specjalnymi, podjętych na podstawie kolejnych Konwencji AKP-WE.
Kwota należna od każdego Państwa Członkowskiego będzie ustalana przez względny udział we wkładzie na 9 Europejski Fundusz Rozwoju.
W przypadku Państw Członkowskich nieotrzymujących jeszcze wystarczających zwrotów, Bank obciąży ich rachunki i nałoży roczną stopę procentową równą obowiązującej stopie EONIA pomniejszonej o dwanaście i pół punktu bazowego.
Artykuł 7
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przygotowany w porozumieniu z Bankiem, podejmie decyzje w sprawie sposobu finansowania opłat Banku uzgodnionych w art. 1, jeżeli wpływy z obsługi długu byłyby niewystarczające w tym celu.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie niniejszym upoważniają Bank do odliczenia opłat bezpośrednio z ich rachunków prowadzonych przez Bank, na których kredytowane są spłaty określone na mocy art. 6.
Opłaty są odliczane pierwszego dnia roboczego każdego kwartału i wypłacane według stopy rocznej równej obowiązującej stopie EONIA, pomniejszonej o dwanaście i pół punktu bazowego.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Umowy wewnętrznej i jest stosowana przez okres pięciu lat, chyba że zostanie zastąpiona innymi umowami.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącego systemu ekopunktów stosowanych w ruchu tranzytowym z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przez Austrię
(2003/278/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w dziedzinie transportu [3], w szczególności jej art. 12 ust. 3 lit. b), stanowi, że system ekopunktów równoważny temu przewidzianemu w art. 11 protokołu 9 do Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej stosuje się.
(2) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiające metodę obliczania, szczegółowe zasady i procedury zarządzania i kontroli ekopunktów.
(3) Porozumienie to podpisano w imieniu Wspólnoty dnia 29 października 2002 r., z zastrzeżeniem jego możliwego zawarcia w późniejszym terminie zgodnie z decyzją Rady 2003/197/WE [4].
(4) Porozumienie to należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczące systemu ekopunktów stosowanych w ruchu tranzytowym z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przez Austrię.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji [5].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych
(2003/286/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony [1], przewiduje niektóre wzajemne koncesje handlowe na niektóre produkty rolne.
(2) Artykuł 21 ust. 5 Układu Europejskiego przewiduje, że Wspólnota i Republika Bułgarii badają, produkt po produkcie oraz w sposób uporządkowany i na zasadzie wzajemności, możliwość wzajemnego przyznawania dalszych koncesji.
(3) Pierwsze poprawki do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Bułgarią zawarto w Protokole dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyniku negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawki do obowiązujących ustaleń preferencyjnych, zatwierdzone decyzją Rady 1999/278/WE [2].
(4) Poprawki do ustaleń preferencyjnych zostały również przewidziane w wyniku negocjacji, mających na celu liberalizację handlu produktami rolnymi, zakończonych w 2000 r.
Ze strony Wspólnoty zostały one wprowadzone w życie dnia 1 lipca 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [3].
To drugie dostosowanie ustaleń preferencyjnych nie zostało jeszcze włączone do Układu Europejskiego w formie Protokołu dodatkowego.
(5) Negocjacje dotyczące dalszych poprawek do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Bułgarią zakończono dnia 18 października 2002 r.
(6) Nowy Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony (zwany dalej Protokołem), powinien zostać zatwierdzony w celu ujednolicenia wszystkich koncesji w handlu produktami rolnymi między obiema stronami, w tym wyników negocjacji zakończonych w roku 2000 i 2002.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być stosowane w porządku chronologicznym według daty zgłoszenia celnego.
Dlatego też niektórymi kontyngentami taryfowymi na podstawie niniejszej decyzji należy zarządzać zgodnie z tymi zasadami.
(8) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) W wyniku wymienionych powyżej negocjacji rozporządzenie (WE) nr 2290/2000 straciło sens co do swej istoty i w związku z tym powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym załączony Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych, zostaje zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 2
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty oraz do dokonania notyfikacji zatwierdzenia przewidzianego w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
1. W następstwie wejścia w życie niniejszej decyzji, ustalenia przewidziane w załącznikach X i XI, zgodnie z art. 21 ust. 2 i art. 21 ust. 3 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zastąpione zostają ustaleniami przewidzianymi w załącznikach Protokołu załączonego do niniejszej decyzji.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania Protokołu, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Komisja może zmienić numery porządkowe przypisane kontyngentom taryfowym znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Kontyngentami taryfowymi o numerze porządkowym 09.5100 Komisja zarządza zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Ilości towarów podlegających kontyngentom taryfowym i dopuszczonych do swobodnego obrotu z dniem 1 lipca 2002 r. na podstawie koncesji przewidzianych w załączniku A b) do rozporządzenia (WE) nr 2290/2000 zostają w pełni zaliczone na poczet ilości przewidzianych w czwartej kolumnie załącznika A b) do załączonego Protokołu, z wyjątkiem ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed dniem 1 lipca 2002 r.
Artykuł 5
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [6] lub, gdzie właściwe, przez komitet ustanowiony odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 2290/2000 traci moc z dniem wejścia w życie Protokołu.
Decyzja Komisji
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego usługom hotelarskim
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 235)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/287/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi oraz pkt 2 akapit szósty Załącznika do tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi posiadającemu właściwości, które umożliwiają mu przyczynianie się, w znacznym stopniu, do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, iż szczególne kryteria oznakowania ekologicznego mają zostać ustalone w odniesieniu do określonych grup towarowych.
(3) W przypadku usług hotelarskich kryteria ekologiczne powinny zostać podzielone na kryteria obowiązkowe, z których wszystkie muszą być spełnione, oraz kryteria fakultatywne, z których tylko niektóre należy spełnić.
(4) Jeśli chodzi o opłaty, powinny zostać zastosowane obniżki przewidziane w rozporządzeniu (WE) 1980/2000 oraz w art. 5 decyzji Komisji 2000/728/WE z dnia 10 listopada 2000 r. ustanawiającej opłaty zgłoszeniowe i roczne wspólnotowego oznakowania ekologicznego [2].
(5) W przypadku mikroprzedsiębiorstw oraz schronisk górskich należy przewidzieć dalsze obniżki opłat, w celu uwzględnienia ich ograniczonych zasobów i ich szczególnego znaczenia w ramach tej grupy produktów.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są oparte na propozycji kryteriów opracowanej przez Radę ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, ustanowionej zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby otrzymać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, oferowane usługi muszą stanowić część grupy produktów "usługi hotelarskie", zgodnie z definicją określoną w art. 2 niniejszej decyzji, a także muszą spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Kryteria te są podzielone na kryteria obowiązkowe, z których wszystkie muszą być spełnione, oraz kryteria fakultatywne, z których tylko niektóre muszą być spełnione, jak wskazano w Załączniku.
Artykuł 2
Grupa produktów "usługi hotelarskie" obejmuje dostarczanie za opłatą miejsca noclegowego w odpowiednio wyposażonych pokojach, posiadających przynajmniej łóżko, jako głównej usługi dla turystów, podróżników i mieszkańców.
Dostarczanie miejsca noclegowego może także przewidywać usługi restauracyjne, usługi rekreacyjne i/lub tereny zielone.
Artykuł 3
1.
Stosuje się opłaty zgłoszeniowe oraz opłaty roczne, jak ustanowiono w decyzji 2000/728/WE.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 opłata zgłoszeniowa dla mikroprzedsiębiorstw i schronisk górskich zostaje obniżona o 75 %, przy czym nie są możliwe dalsze obniżki.
Minimalna opłata roczna wynosi 100 EUR, a roczna wielkość sprzedaży, od której oblicza się opłatę roczną, zostaje obniżona o 50 %.
Roczną wielkość sprzedaży oblicza się przez pomnożenie stosowanej ceny przez liczbę noclegów i obniżenie wyniku o 50 %.
Za stosowaną cenę uważa się średnią opłatę ponoszoną przez klienta za nocleg, włączając wszystkie usługi, które nie pociągają za sobą dodatkowej opłaty.
Stosuje się obniżki do minimalnej opłaty rocznej określone w art. 2 decyzji 2000/728/WE.
3.
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicję mikroprzedsiębiorstwa określoną w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [3] z późniejszymi zmianami, a schroniska górskie oznaczają bazę turystyczną udostępniającą wspinaczom i wycieczkowiczom miejsce noclegowe w odizolowanych obszarach górskich.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych numer kodu przypisany do grupy produktów "usługi hotelarskie" określa się jako "25".
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Jeżeli z dniem 30 kwietnia 2007 r. nie będą przyjęte zrewidowane kryteria, niniejsza decyzja będzie obowiązywać do dnia 30 kwietnia 2008 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lutego 2003 r.
ustanawiająca Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspieranie wysokiej jakości kształcenia jest jednym z celów Wspólnoty Europejskiej.
(2) Wartości edukacyjne sportu zostały potwierdzone przez Radę Europejską w Nicei w dniach 7, 8, 9 grudnia 2000 r., co potwierdziło wcześniejsze deklaracje, w szczególności deklarację 29 dołączoną do Traktatu z Amsterdamu, w której sport określony jest jako czynnik kształtujący tożsamość ludzką.
(3) Rada Europejska na posiedzeniu w Nicei wezwała instytucje Wspólnoty, aby w swoich działaniach należycie uwzględniły wartości edukacyjne sportu zgodnie z różnymi przepisami Traktatu, podkreślając w szczególności, że działalność nieodpłatna jest, przy wsparciu Wspólnoty, istotna dla Państw Członkowskich.
(4) Rezolucja Rady i ministrów ds. młodzieży zebranych w Radzie dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie nieformalnego wymiaru edukacyjnego aktywności sportowej w programach Wspólnoty Europejskiej na rzecz młodzieży [5], stwierdza, że aktywność sportowa może mieć wartość pedagogiczną, która przyczynia się do wzmocnienia społeczeństwa obywatelskiego oraz wzywa Komisję do opracowania, przy współpracy z Państwami Członkowskimi, spójnego podejścia w celu wykorzystania potencjału edukacyjnego sportu.
(5) W swojej rezolucji dotyczącej sprawozdania Komisji w sprawie ochrony istniejących struktur sportowych i podtrzymania społecznej funkcji sportu [6] Parlament Europejski podkreślił edukacyjną i społeczną wartość sportu, jak również jego rolę w walce z rasizmem i ksenofobią.
(6) W swojej rezolucji z dnia 13 czerwca 1997 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w dziedzinie sportu [7] Parlament Europejski wezwał do organizacji europejskiego roku sportu.
(7) Komitet Regionów, w swojej opinii dotyczącej dokumentu konsultacyjnego Komisji "Europejski model sportu" zauważył, jak ważny w kształtowaniu jednostki jest sport.
(8) Komisja, w swoim sprawozdaniu w sprawie sportu sporządzonym dla Rady Europejskiej obradującej w Helsinkach, przeanalizowała korzyści wynikające z wykorzystania sportu w edukacji i sprawach związanych z młodzieżą uwzględniając wartości przekazywane przez sport.
(9) Regularne ćwiczenia poprawiają zdrowie psychiczne i fizyczne oraz mogą pozytywnie przyczynić się do procesu uczenia.
(10) Zawodowe uprawianie sportu przez młode kobiety i młodych mężczyzn nie powinno mieć negatywnego wpływu na ich edukację.
(11) Edukacja przez sport powinna wspierać tożsamość i rozwój osobowości zarówno u dziewcząt jak i u chłopców.
(12) Instytucje edukacyjne i szkoleniowe na wszystkich poziomach powinny bardziej wykorzystywać możliwości transgranicznej mobilności i wymiany kulturalnej, którą oferuje im sport.
(13) Igrzyska olimpijskie i inne imprezy sportowe w 2004 r. sprawią, że zwiększy się zainteresowanie mediów i społeczeństwa sportem.
Jest to idealny moment, by podkreślić edukacyjną wartość sportu.
(14) Działania w Państwach Członkowskich są głównym sposobem podniesienia świadomości społeczeństwa o edukacyjnej wartości sportu.
Jednakże Wspólnota może wspierać i wzmacniać takie działania przez ustanowienie Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.
(15) Europejski Rok Edukacji przez Sport uzupełni i wzmocni istniejące działania Wspólnoty mające na celu wspieranie edukacji i kształcenia, jak również społeczne włączenie osób niepełnosprawnych.
(16) W Europejskim Roku Edukacji przez Sport będą mogły uczestniczyć państwa EFTA-EOG zgodnie z warunkami określonymi na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), oraz stowarzyszone państwa Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w odpowiednich Układach Europejskich.
Udział Cypru powinien być finansowany z dodatkowych środków zgodnie z ustaleniami, które zostaną podjęte, a udział Malty i Turcji będzie finansowany ze środków dodatkowych zgodnie z Traktatem WE.
(17) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe dla całego okresu trwania programu, będącego podstawowym odniesieniem, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [8].
(18) Jeżeli cele proponowanych działań nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym, ze względu na rozmiar, i z uwagi na potrzebę wielostronnego partnerstwa, transgranicznej wymiany informacji i rozpowszechniania dobrych praktyk na terytorium całej Wspólnoty, mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, wymienioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejski Rok Edukacji przez Sport
Rok 2004 uznaje się "Europejskim Rokiem Edukacji przez Sport".
Artykuł 2
Cele
Cele Europejskiego Roku Edukacji przez Sport ustala się następująco:
a) uświadomić pracownikom instytucji edukacyjnych i organizacji sportowych potrzebę współpracy w celu rozwoju edukacji przez sport i jej europejski wymiar, biorąc pod uwagę ogromne zainteresowanie młodych ludzi sportem;
b) wykorzystać wartości przekazywane przez sport w celu rozwinięcia wiedzy i umiejętności, dzięki którym młodzi ludzie mogą, w szczególności, rozwijać swoją tężyznę fizyczną i gotowość do wysiłku, jak również zdolności społeczne, takie jak praca w zespole, solidarność, tolerancja, zasady fair play w ramach wielokulturowych;
c) promować świadomość pozytywnego przyczyniania się dobrowolnych aktywności do nieformalnej edukacji, szczególnie ludzi młodych;
d) promować wartość edukacyjną mobilności i wymian uczniowskich, w szczególności w środowiskach wielokulturowych, poprzez nawiązywanie kontaktów sportowych i kulturalnych jako część aktywności szkolnej;
e) promować wymianę dobrych praktyk dotyczących roli, jaką może odgrywać sport w systemach edukacyjnych w celu wspierania włączania społecznego osób niepełnosprawnych;
f) stworzyć lepszą równowagę między aktywnością fizyczną i psychiczną w życiu szkolnym poprzez promowanie sportu w aktywności szkolnej;
g) uwzględnić problemy odnoszące się do edukacji młodych kobiet i mężczyzn uprawiających zawodowo sport.
Artykuł 3
Podejmowane środki
1.
Środki podjęte do osiągnięcia celów wymienionych w art. 2 zawierają organizację następujących działań w 2004 r. lub udzielenie poparcia dla następujących działań:
a) spotkania, europejskie konkursy edukacyjne i imprezy podkreślające osiągnięcia i doświadczenia z zakresu Europejskiego Roku Edukacji przez Sport;
b) dobrowolne działania na poziomie europejskim podczas igrzysk olimpijskich oraz innych imprez sportowych w 2004 r.;
c) kampanie informacyjne i promocyjne, łącznie ze współpracą z mediami, w celu rozpowszechniania edukacyjnych wartości sportu;
d) imprezy promujące edukacyjną wartość sportu i dające przykłady dobrej praktyki;
e) finansowe wsparcie dla inicjatyw transgranicznych, krajowych, regionalnych i lokalnych w celu wspierania celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.
2.
Szczegółowy opis środków określonych w ust. 1 jest wymieniony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Wykonanie i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja jest odpowiedzialna za zapewnienie, że środki Wspólnoty przyjęte na podstawie niniejszej decyzji są wykonywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2 i w pełnej zgodności z zasadą pomocniczości.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jedną właściwą instytucję lub więcej, które będą odpowiedzialne za udział w Europejskim Roku Edukacji przez Sport i za koordynację i wykonanie środków przewidzianych niniejszą decyzją na właściwym poziomie, między innymi poprzez wsparcie procedury selekcyjnej określonej w art. 7.
Artykuł 5
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowane zostaną art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Ustalenia finansowe
1.
Środki stosowane na terytorium całej Wspólnoty, opisane w części A Załącznika, mogą być dotowane z ogólnego budżetu Unii Europejskiej maksymalnie do 80 % kosztu całkowitego.
2.
Środki Wspólnoty stosowane lokalnie, regionalnie, na terytorium kraju lub transgranicznie, opisane w części B Załącznika, mogą być współfinansowane z ogólnego budżetu Unii Europejskiej maksymalnie do 50 % kosztu całkowitego.
Artykuł 7
Stosowanie i procedura selekcyjna
1.
Wnioski o współfinansowanie środków z budżetu Wspólnoty, na mocy art. 6 ust. 2, składają do Komisji instytucja lub instytucje określone w art. 4 ust. 2.
Wnioski zawierają informacje, które umożliwią ocenę rezultatów przy użyciu obiektywnych kryteriów.
Komisja bierze pod uwagę, w jak najszerszym możliwym zakresie, ocenę przedstawioną przez zainteresowane instytucje.
2.
Decyzje o współfinansowaniu środków, na mocy art. 6, są podejmowane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2.
Komisja zapewnia wyrównany podział między Państwa Członkowskie i między poszczególne dziedziny danych działań.
3.
Komisja, w szczególności poprzez swoje krajowe lub regionalne punkty kontaktowe, wraz z instytucjami określonymi w art. 4 ust. 2, zapewnia, że konkursy są ogłaszane we właściwym czasie i rozpowszechniane jak najszerzej.
Artykuł 8
Spójność i komplementarność
1.
Komisja, przy współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z innymi działaniami i inicjatywami Wspólnoty.
2.
Komisja zapewnia, że Europejski Rok Edukacji przez Sport uzupełnia, tak dalece jak to możliwe, inne istniejące inicjatywy i środki Wspólnoty na poziomie krajowym i regionalnym, jeżeli mogą się one przyczynić do osiągnięcia celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.
Artykuł 9
Uczestnictwo niektórych państw trzecich
W Europejskim Roku Edukacji przez Sport mogą uczestniczyć:
a) państwa EFTA-EOG zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumieniu EOG;
b) stowarzyszone państwa Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustalonymi na mocy odpowiednich Układów Europejskich;
c) Cypr, którego uczestnictwo jest finansowane z dodatkowych środków zgodnie z procedurami, jakie zostaną uzgodnione z tym państwem;
d) Malta i Turcja, których uczestnictwo jest finansowane ze środków dodatkowych, zgodnie z przepisami Traktatu.
Artykuł 10
Budżet
1.
Ramy finansowe wykonania niniejszej decyzji ustala się na 11,5 milliona EUR.
2.
Wartość rocznych środków jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
3.
Z inicjatywy Komisji, finansowanie może również być przewidziane na okres 2004 r. na wydatki przeznaczone na pomoc techniczną i administracyjną dla wzajemnej korzyści Komisji i beneficjentów środka oraz na znajdujące się poza zakresem bieżących zadań usług publicznych odnoszących się do identyfikacji, przygotowania, zarządzania, kontynuowania, audytu oraz monitorowania środków.
Artykuł 11
Współpraca międzynarodowa
Komisja może współpracować z Radą Europy i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, do celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., sprawozdanie w sprawie wykonania, wyników i ogólnej oceny działań zawartych w niniejszej decyzji.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2003 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa ze Sri Lanki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1286)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/302/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Została przeprowadzona inspekcja w imieniu Komisji na Sri Lance w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Sri Lanki w sprawie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równorzędne z ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Departament Rybołówstwa i Zasobów Wodnych (Department of Fisheries and Aquatic Resources - DFAR) Ministerstwa ds. Rybołówstwa i Zasobów Oceanicznych może skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa.
(4) DFAR dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z normami w zakresie kontroli sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymogów w zakresie higieny równoważnych z wymogami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty ze Sri Lanki, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu DFAR dla Komisji.
(7) Właściwe jest, aby niniejsza decyzja była stosowana w 45 dni po jej opublikowaniu, zapewniając niezbędny okres przejściowy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Departament Rybołówstwa i Zasobów Wodnych (Department of Fisheries and Aquatic Resources - DFAR) Ministerstwa ds. Rybołówstwa i Zasobów Oceanicznych jest właściwym organem na Sri Lance do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty ze Sri Lanki są zgodne z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku I, składający się z jednego arkusza, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty.
2.
Świadectwo zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DFAR oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych albo z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "SRI LANKA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 czerwca 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 kwietnia 2003 r.
zatwierdzająca techniczny plan działania na rok 2003 w celu poprawy statystyk rolnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1369)
(2003/304/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady nr 96/411/WE z dnia 25 czerwca 1996 w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolnych [1], ostatnio zmienionej decyzją Parlamentu Europejskiego oraz Rady [2]nr 1919/2002/WE, a w szczególności jego art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 96/411/WE Komisja corocznie ustala techniczny plan działania dla statystyk rolnych.
(2) W celu realizacji odpowiednich polityk wspólnotowych konieczna jest poprawa danych dotyczących materialnych aspektów europejskiego rolnictwa potrzebne jest uzyskanie szczegółowych wskaźników rolno-środowiskowych, konieczny jest rozwój rachunkowości w zakresie aspektów środowiskowych oraz stworzenie systemów informacji dotyczących rozwoju obszarów wiejskich.
(3) Zgodnie z decyzją 96/411/WE Komisja pokryje koszty ponoszone przez każde z Państw Członkowskich na dostosowanie narodowych rolnych systemów statystycznych lub koszty prac przygotowawczych związanych z nowymi lub rosnącymi potrzebami będącymi częścią technicznego planu działania.
(4) Niektóre z działań podjętych w ramach poprzednich planów działania powinny być skonsolidowane a poczynione już wysiłki powinny być kontynuowane.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się techniczny plan działania na rok 2003 w zakresie poprawy statystyk rolnych (TAPAS 2003), stanowiący załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2003 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia fluorku sulfurylu, bispyribac sodium i paecilomyces lilacinus do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1426)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/305/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/23/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej fluorku sulfurylu została przedłożona przez Dow AgroSciences Ltd. władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 29 lipca 2002 r. wraz z wnioskiem o jej włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W przypadku substancji czynnej bispyribac sodium dokumentacja została przedłożona przez Bayer CropScience władzom Włoch dnia 26 lutego 2002 r. wraz z wnioskiem o jej włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W przypadku paecilomyces lilacinus szczep 251 dokumentacja została przedłożona przez Prophyta Biologischer Pflanzenschutz GmbH władzom Belgii dnia 15 października 2002 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa, Włoch i Belgii przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacje dotyczące danych substancji czynnych wydają się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wydaje się także, że przedłożone dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego odpowiednią daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacje zostały następnie przekazane przez wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim oraz zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Na podstawie niniejszej decyzji należały formalnie potwierdzić na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje zostały uznane za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odpowiednią substancję czynną wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do substancji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje spełniają także wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancje czynne, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie sprawozdawca przeprowadzi szczegółowe badanie odnośnych dokumentacji i przekaże wnioski z badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia danych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od dnia 6 maja 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2003 r.
dotycząca niewłączania metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady nr 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1421)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/308/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji nr 2003/23/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 2230/95 [6], wyznacza substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznacza Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określa producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia.
(3) Metalaksyl jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Główny zgłaszający (Novartis, obecnie Syngenta) poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej i że nie przedstawi dalszych informacji.
(5) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Portugalia, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyła Komisji w dniu 26 stycznia 2001 r. sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez zgłaszających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(6) Po otrzymaniu sprawozdania od Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja zobowiązała się do konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, podobnie jak ze wspomnianym sprawozdawcą (Industrias Químicas del Vallés sa [IQV]), jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Pozostały zgłaszający nie przedłożył pełnej dokumentacji w odniesieniu do metalaksylu w terminie określonym w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 3600/92.
Dlatego też ciągła ocena metalaksylu może być dokonana tylko na podstawie dokumentacji przedłożonej przez Syngentę.
Jako że IQV nie ma dostępu do tej dokumentacji, nie był w stanie ani przedłożyć informacji w odniesieniu do kwestii wynikających z jej oceny, ani skompletować swojej dokumentacji w rozsądnym terminie.
Nie jest więc możliwe przeprowadzenie skutecznego, na równych zasadach przeglądu metalaksylu.
Z tego powodu nie można stwierdzić na podstawie danych przedłożonych dla metalaksylu, iż można oczekiwać, że w przewidzianych warunkach używania środki ochrony roślin zawierające metalaksyl ogólnie spełniają wymagania ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Dlatego metalaksylu nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Przegląd ten zakończono w dniu 18 października 2002 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego metalaksylu zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(10) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metalaksyl zostaną cofnięte we wskazanym terminie oraz nie zostaną odnowione, a także nowe zezwolenia na te środki nie będą udzielane.
(11) Wszelkie okresy karencji na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających metalaksyl, dopuszczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinny zostać ograniczone do krótkiego okresu w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(12) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji,
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Metalaksylu nie włącza się jako substancji czynnej do w załącznika I do dyrektywy 91/414/EW.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metalaksyl zostaną cofnięte w okresie sześciu miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji;
b) od dnia przyjęcia niniejszej decyzji nie zostanie przyznane lub odnowione żadne zezwolenie na środki ochrony roślin zawierające metalaksyl w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Okres karencji przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
w sprawie publikacji odniesień do norm odnoszących się do wyrobów do izolacji cieplnej, geotekstyliów, stałych urządzeń gaśniczych oraz płyt gipsowych zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EWG
[notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1161]
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/312/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 1,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu powołanego zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, że Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, żeby wyroby budowlane można było wprowadzać do obrotu tylko wtedy, gdy roboty budowlane, w których mają być wykorzystane, spełniają wymogi zasadnicze określone w art. 3 tej dyrektywy.
(2) Na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG, wyroby budowlane uważa się za nadające do użytku i umożliwiające robotom budowlanym, w których mają być wykorzystane, spełnienie wymogów zasadniczych określonych w art. 3 tej dyrektywy, jeżeli odpowiadają normom krajowym, które mają do nich zastosowanie, stanowiącym transpozycję norm zharmonizowanych, których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane do publikacji numerów referencyjnych krajowych norm stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(4) Na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/106/EWG, Niemcy zgłosiły formalny sprzeciw w odniesieniu do niektórych norm zharmonizowanych, podając za powód, że nie umożliwiają one robotom budowlanym, w których te Wyroby są instalowane, całkowitego spełnienia wymogów zasadniczych dyrektywy 89/106/EWG. Normy, o których mowa, to dziesięć norm zharmonizowanych dotyczących wyrobów do izolacji cieplnej, przyjętych przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 23 maja 2001 r., których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Dz.U.WE) dnia 15 grudnia 2001 r.
[5]; dziewięć norm dotyczących geotekstyliów, przyjętych przez CEN dnia 13 grudnia 2000 r., których numery referencyjne zostały opublikowane w (Dz.U.WE) dnia 26 czerwca 2001 r. [6]; dziesięć norm dotyczących stałych urządzeń gaśniczych, przyjętych przez CEN dnia 13 grudnia 2000 r., dnia 21 marca 2001 r. i dnia 11 kwietnia 2001 r., których numery referencyjne zostały opublikowane w Dz.U.WE dnia 18 lipca 2001 r.
[7], dnia 15 grudnia 2001 r. i dnia 14 lutego 2002 r. [8]; oraz norma zharmonizowana EN12859: 2001 "Płyty gipsowe – definicje, wymagania i metody badań", przyjęta przez CEN dnia 13 czerwca 2001 r., której numer referencyjny został opublikowany w (Dz.U.WE) dnia 15 grudnia 2001 r.
(5) Informacje otrzymane w trakcie konsultacji z CEN i władzami krajowymi na forum Komitetu powołanego dyrektywą 89/106/EWG oraz na forum Komitetu powołanego dyrektywą 98/34/WE nie ujawniły żadnych dowodów potwierdzających ryzyko, na które powoływały się Niemcy.
(6) W konsekwencji nie wykazano, iż 30 zakwestionowanych norm zharmonizowanych uniemożliwia robotom budowlanym, w których te wyroby są instalowane, spełnienie wymogów zasadniczych dyrektywy 89/106/EWG.
(7) Dlatego nie ma konieczności wycofania odniesień do tych norm,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienia do dziesięciu norm dotyczących wyrobów do izolacji cieplnej, określonych w tabeli 1 Załącznika, przyjętych przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 23 maja 2001 r. i opublikowanych po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 15 grudnia 2001 r., nie zostaną wycofane zwykazu norm opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
Odniesienia do dziewięciu norm dotyczących geotekstyliów, określonych w tabeli 2 Załącznika, przyjętych przez CEN dnia 13 grudnia 2000 r. i opublikowanych po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 26 czerwca 2001 r., nie zostaną wycofane z wykazu norm opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Odniesienia do dziesięciu norm dotyczących stałych urządzeń gaśniczych, określonych w tabeli 3 Załącznika, przyjętych przez CEN dnia 13 grudnia 2000 r., dnia 21 marca 2001 r. i dnia 11 kwietnia 2001 r. i opublikowanych po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 18 lipca 2001 r., dnia 15 grudnia 2001 r. i dnia 14 lutego 2002 r., nie zostaną wycofane z wykazu norm opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2002 r.
w sprawie odtajnienia sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne)
(2003/330/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dokument SCH/II-Vision (99) 5 ustanawia między innymi zasady, na mocy których należy stosować skomputeryzowaną procedurę konsultacji, w celu wydawania wiz przez władze centralne określoną w art. 17 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec oraz Republiką Francuską w sprawie stopniowego uzupełniania kontroli na ich wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.
(2) Decyzja Rady 2000/645/WE z dnia 17 października 2000 r. zawierająca sprostowanie dorobku Schengen zawartego w dokumencie Komitetu Wykonawczego Schengen SCH/Com-ex (94) 15 rev. [1] potwierdziła, że dokument SCH/II-Vision (99) 5 stanowi część dorobku Schengen, a art. 2 tej decyzji sklasyfikował dokument jako poufny.
(3) Dokument SCH/II-Vision (99) 5 został następnie zmieniony decyzjami Rady z dnia 24 kwietnia 2001 r. oraz z dnia 19 grudnia 2002 r., zgodnie z przepisami art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r., zastrzegając dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [2].
(4) Dokument SCH/II-Vision (99) 5, następnie zmieniony [zwany dalej "sieć konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne)"], powinien być w chwili obecnej częściowo ujawniony; pozostałe części sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) powinny zostać sklasyfikowane jako "Ograniczone UE".
(5) Właściwe jest uchylenie art. 2 decyzji 2000/645/WE, tak aby przyszłe decyzje w sprawie klasyfikacji sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) mogły być przyjęte zgodnie z ogólnymi zasadami klasyfikacji dokumentów określonymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sieć konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) zostaje sklasyfikowana, z wyjątkiem jej części I pkt 2 i 3 oraz jej załączników 3, 6, 7 i 9.
Artykuł 2
Część I pkt 2 i 3 oraz załączniki 3, 6, 7 i 9 do sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) zostają sklasyfikowane jako "Restreint UE".
Artykuł 3
1.
Artykuł 2 decyzji 2000/645/WE uchyla się.
2.
Dalsze decyzje w sprawie klasyfikacji sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) są podejmowane zgodnie z przepisami decyzji 2001/264/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2003/335/WSiSW
z dnia 8 maja 2003 r.
w sprawie wykrywania i karania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 i 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowe trybunały karne dla byłej Jugosławii i Rwandy od 1995 r. prowadziły śledztwa, karały i stawiały przed sądem pogwałcenia prawa międzynarodowego w związku z wojną, ludobójstwem i zbrodniami przeciw ludzkości.
(2) Statut rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r., który został ratyfikowany przez wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej, potwierdza, że najpoważniejsze zbrodnie mające znaczenie dla wspólnoty międzynarodowej jako całości, w szczególności ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne, nie mogą ujść bezkarne i że musi być zapewnione ich skuteczne ściganie przez podejmowanie środków na poziomie krajowym oraz przez wzmocnienie międzynarodowej współpracy.
(3) Statut rzymski przypomina, że obowiązkiem każdego państwa jest wykonywanie jurysdykcji karnej w stosunku do tych, którzy są odpowiedzialni za takie zbrodnie międzynarodowe.
(4) Statut rzymski podkreśla, że Międzynarodowy Trybunał Karny, ustanowiony zgodnie z nim, ma być uzupełnieniem krajowych jurysdykcji karnych.
Skuteczne ściganie i, gdzie właściwe, karanie ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych należy zapewnić bez ingerencji w jurysdykcję Międzynarodowego Trybunału Karnego.
(5) Za ściganie, karanie oraz wymianę informacji na temat ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych mają być odpowiedzialne organy krajowe, z wyjątkiem sytuacji, których dotyczy prawo międzynarodowe.
(6) Państwa Członkowskie regularnie mają do czynienia z osobami, które są zamieszane w takie zbrodnie i które próbują dostać się i przebywać w Unii Europejskiej.
(7) Właściwe organy Państw Członkowskich mają zapewnić, że w przypadku gdy otrzymają informacje, że osoba, która złożyła wniosek o zezwolenie na pobyt jest podejrzana o dopuszczenie się lub branie udziału w popełnieniu ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, stosowne czyny mogą być ścigane i, jeżeli to uzasadnione, karane zgodnie z prawem krajowym.
(8) Odpowiednie krajowe organy ścigania i imigracyjne, mimo posiadania oddzielnych zadań i obowiązków, powinny bardzo ściśle współpracować w celu umożliwienia skutecznego ścigania i karania takich zbrodni przez właściwe organy, które mają jurysdykcję na poziomie krajowym.
(9) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że organy ścigania i imigracyjne mają właściwe źródła i struktury w celu umożliwienia ich skutecznej współpracy i skutecznego ścigania oraz, gdzie to właściwe, karania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych.
(10) Pomyślny wynik skutecznego ścigania i karania takich zbrodni wymaga także ścisłej współpraca na poziomie transnarodowym między organami Państw Stron Statutu rzymskiego, włączając Państwa Członkowskie.
(11) Dnia 13 czerwca 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/494/WSiSW ustanawiającą europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne [3].
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że w pełni wykorzystywane są punkty kontaktowe w celu ułatwienia współpracy między właściwymi organami międzynarodowymi.
(12) Państwa Członkowskie we wspólnym stanowisku Rady 2001/443/WPZiB z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego [4] uznały, że zbrodnie podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego interesują wszystkie Państwa Członkowskie, które są zdecydowane, aby współpracować w celu zapobiegania takim zbrodniom i położenia kresu bezkarności ich sprawców,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest zwiększenie współpracy między krajowymi jednostkami w celu zmaksymalizowania zdolności organów ścigania w różnych Państwach Członkowskich, aby współpracowały skutecznie w dziedzinie ścigania i karania osób, które dopuściły się lub brały udział w popełnieniu ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych określonych w art. 6, 7 i 8 Statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r.
Artykuł 2
Informacja na temat organów ścigania
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby organy ścigania były informowane, w przypadku ustalenia stanu faktycznego, który wzbudza podejrzenie, że składający wniosek o zezwolenie na pobyt dopuścił się zbrodni określonych w art. 1, które mogą prowadzić do ścigania w Państwie Członkowskim lub przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym.
2.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że odpowiednie krajowe organy ścigania i imigracyjne są zdolne do wymiany informacji, których one wymagają w celu skutecznego wykonywania ich zadań.
Artykuł 3
Ściganie i karanie
1.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie w ściganiu i karaniu zbrodni określonych w art. 1 zgodnie z odpowiednimi umowami międzynarodowymi i prawem krajowym.
2.
W przypadku gdy w związku z rozpatrywaniem wniosku o zezwolenie na pobyt organy imigracyjne dowiedzą się o stanie faktycznym, który wzbudza podejrzenie, że składający wniosek o zezwolenie na pobyt brał udział w zbrodniach określonych w art. 1, i w przypadku gdy wyjdzie na jaw, że wnioskodawca ubiegał się o zezwolenie na przebywanie w innym Państwie Członkowskim, organy ścigania mogą wnioskować do właściwych organów ścigania w tym ostatnim Państwie Członkowskim w celu uzyskania istotnych informacji, włączając informacje od organów imigracyjnych.
3.
O ile organy ścigania w Państwie Członkowskim zostaną powiadomione, że osoba podejrzana o zbrodnie określone w art. 1 jest w innym Państwie Członkowskim, informują one właściwe organy w tym ostatnim Państwie Członkowskim o ich podejrzeniach i ich podstawach.
Takie informacje są przekazywane zgodnie z odpowiednimi umowami międzynarodowymi i prawem krajowym.
Artykuł 4
Struktury
Państwa Członkowskie uwzględnią potrzebę ustanowienia lub wyznaczenia w ramach właściwych organów ścigania jednostek wyspecjalizowanych szczególnie odpowiedzialnych za prowadzenie dochodzeń oraz, gdzie to właściwe, karanie danych zbrodni.
Artykuł 5
Koordynacja i okresowe spotkania
1.
Państwa Członkowskie koordynują bieżące wysiłki w celu ścigania i karania osób podejrzanych o dopuszczenie się lub branie udziału w popełnieniu ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości lub zbrodni wojennych.
2.
Z inicjatywy prezydencji, punkty kontaktowe wyznaczone na mocy art. 1 decyzji 2002/494/WSiSW, zbierają się w regularnych odstępach czasu w celu wymiany informacji na temat doświadczeń, praktyki i metod.
Niniejsze spotkania mogą odbywać się w połączeniu ze spotkaniami w Europejskiej Sieci Sądowej oraz, w zależności od okoliczności, przedstawiciele międzynarodowych trybunałów karnych dla byłej Jugosławii i Rwandy, Międzynarodowego Trybunału Karnego i pozostałych organów międzynarodowych mogą także zostać zaproszone do wzięcia udziału w takich spotkaniach.
Artykuł 6
Poszanowanie przepisów dotyczących ochrony danych
Wszelkiego rodzaju wymiana informacji lub innego rodzaju przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszej decyzji odbywa się w pełnym poszanowaniu wymogów wynikających z międzynarodowych i krajowych przepisów dotyczących ochrony danych.
Artykuł 7
Stosowanie
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do wykonania niniejszej decyzji do dnia 8 maja 2005 r.
Artykuł 8
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 9
Skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 85/377/EWG ustanawiającą wspólnotową typologię dla gospodarstw rolniczych
(Notyfikowana jako dokument numer C(2003) 1557)
(2003/369/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 79/65/EWG z 15 czerwca 1965 r. w sprawie ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 oraz art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 85/377/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 1999/725/WE [4], jest podstawą klasyfikacji gospodarstw rolnych według ich wielkości ekonomicznej oraz rodzaju produkcji rolnej zarówno w badaniach statystycznych struktury gospodarstw rolnych, jak i w ramach Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych (FADN).
Wyniki badań nad strukturą gospodarstw rolnych klasyfikowanych według europejskich jednostek wielkości oraz rodzaju produkcji rolnej stanowią podstawę do doboru oraz ważenia próby gospodarstw rolnych dla sieci FADN.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77 z 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 1837/2001 [6], ustanawia rodzaje danych rachunkowych, które określają zysk wypracowany przez gospodarstwo rolne.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań struktury gospodarstw rolnych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 143/2002 [8], określa cechy charakterystyczne badane w ramach cyklu badań nad strukturą gospodarstw rolnych.
(4) Struktura oraz zawartość zarówno formularzy jak i wykazu cech charakterystycznych gospodarstw rolnych objętych badaniami dla lat 2003, 2005 oraz 2007 zostały ostatnio zmienione przez wyżej wymienione rozporządzenia.
(5) Decyzja 85/377/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Wspólnotowego Komitetu ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I oraz II do decyzji 85/377/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 maja 2003 r.
zezwalająca Państwom Członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nowe substancje czynne: jodosulfuron metylo-sodowy, indoksakarb, S-metolachlor, wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, tepraloksydim oraz dimetenamid-P
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1583)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/370/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/31/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w grudniu 1998 r.
Niemcy otrzymały wniosek od AgrEvo GmbH (obecnie Bayer CropScience) o włączenie substancji czynnej jodosulfuron metylo-sodowy do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 1999/392/WE [3] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji z załącznika II i załącznika III do tej dyrektywy.
(2) Władze Niderlandów w październiku 1997 r. otrzymały podobny wniosek od Du Pont de Nemours dotyczący indoksakarbu.
Decyzją Komisji 98/398/WE [4] uznano kompletność tej dokumentacji.
(3) Belgia w sierpniu 1997 r. otrzymała podobny wniosek od Novartis NV (obecnie Syngenta) dotyczący S-metolachloru.
Decyzją Komisji 98/512/WE [5] uznano kompletność tej dokumentacji.
(4) Niderlandy w lipcu 1996 r. otrzymały podobny wniosek od Biosys dotyczący wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua.
Decyzją Komisji 97/865/WE [6] uznano kompletność tej dokumentacji.
(5) Hiszpania we wrześniu 1997 r. otrzymała podobny wniosek od BASF AG dotyczący tepraloksydimu.
Decyzją Komisji 98/512/WE uznano kompletność tej dokumentacji.
(6) Niemcy w kwietniu 1999 r. otrzymały podobny wniosek od BASF AG dotyczący dimetenamidu-P.
Decyzją Komisji 1999/555/WE [7] uznano kompletność tej dokumentacji.
(7) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia poddania ich szczegółowemu zbadaniu i umożliwienia Państwom Członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat, w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej i środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(8) W przypadku tych substancji czynnych oceniono wpływ na zdrowie ludzi i na środowisko, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez odpowiednich wnioskodawców.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dnia 30 maja 2000 r. (jodosulfuron metylo-sodowy), dnia 7 lutego 2000 r. (indoksakarb), dnia 3 maja 1999 r.
(S-metolachlor), dnia 9 listopada 1999 r. (Spodoptera exigua NPV), dnia 21 stycznia 2001 r. (tepraloksydim) i dnia 26 września 2000 r. (dimetenamid-P).
(9) Dokumentacja jest ciągle badana po przedłożeniu projektów sprawozdań z oceny przez odpowiednie Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców i nie będzie możliwe zakończenie oceny w ramach czasowych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG.
(10) Ponieważ dotychczasowa ocena nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, należy umożliwić Państwom Członkowskim przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG, aby umożliwić prowadzenie dalej badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia do załącznika I każdej spośród danych substancji czynnych zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające jodosulfuron metylo-sodowy, indoksakarb, S-metolachlor, wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, tepraloksydim i dimetenamid-P na okres nieprzekraczający 24 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2003 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/304/WE w odniesieniu do programów stosowanych w związku z uzyskaniem statusu zatwierdzonych stref lub hodowli w zakresie wirusowej posocznicy krwotocznej (VIS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1627)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/376/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 2002/304/WE [3], zmienionej decyzją 2002/879/WE [4], Komisja zatwierdziła programy w związku z uzyskaniem statusu stref zatwierdzonych lub hodowli zatwierdzonych w strefach niezatwierdzonych w zakresie jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN).
(2) Włochy przedłożyły Komisji dodatkowe programy dotyczące IHN i VHS w celu uzyskania statusu strefy zatwierdzonej dla obszarów zlewisk.
Programy te precyzują granice geograficzne przedmiotowych stref, środki, które mają zostać podjęte przez służby urzędowe, procedury, jakie mają być stosowane przez zatwierdzone laboratoria, rozpowszechnienie przedmiotowych chorób oraz środki zwalczania tych chorób w przypadku ich wykrycia.
(3) Stwierdzono, że programy przedłożone przez Włochy są zgodne z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG.
(4) Niektóre programy zatwierdzone na mocy decyzji 2002/304/WE zostały zrealizowane i powinny zostać skreślone z decyzji 2002/304/WE.
(5) W związku z powyższym decyzja 2002/304/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/304/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/300/WE ustanawiającą wykaz stref zatwierdzonych w odniesieniu do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1639)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/378/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/300/WE [3] ustanawia obszary w Irlandii uznawane za wolne od chorób Bonamia ostrea i/lub Marteilia refringens.
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2003 r.
przyznająca Szwecji odstępstwo od dyrektywy Rady 64/433/EWG i przyznająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać przy rozbiorze świeżego mięsa
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1635)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/380/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/23/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 18 ust. 3 dyrektywy Rady 72/462/EWG [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [4], dnia 28 stycznia 1991 r. przyjęto decyzję zezwalającą na rozbiór tusz wołowych i wieprzowych w stanie ciepłym na specjalnych warunkach w niektórych zakładach w Szwecji.
(2) Szwecja przystąpiła do Wspólnoty z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.
Dlatego dyrektywa 72/462/EWG nie jest już właściwą podstawą prawną decyzji zezwalającej na rozbiór w stanie ciepłym.
Dlatego należy przyjąć nową decyzję na mocy dyrektywy 64/433/EWG.
(3) Władze Szwecji, listem z dnia 15 lipca 2002 r., przedstawiły Komisji wniosek o odstępstwo od pkt 46 lit. d) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG w zakresie rozbioru świeżej wołowiny i wieprzowiny.
Ten wniosek przedstawia warunki zdrowotne, które są równoważne z ustanowionymi w tym ustępie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla pkt 46 lit. d) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG Szwecja może zezwalać na rozbiór świeżej wołowiny i wieprzowiny pod warunkami ustanowionymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 maja 2003 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2003/56/WE w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1788)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/385/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], ostatnio zmienioną decyzją 1999/837/WE [2], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [4], w szczególności jej art. 11 ust. 2 i art. 22 ust. 2, oraz odpowiednie przepisy innych dyrektyw ustanawiających warunki sanitarne i wzory świadectw dla przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/56/WE z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii [5], ostatnio zmieniona decyzją 2003/331/WE [6], ustanawia wymogi w zakresie certyfikacji oraz wzory urzędowych świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii.
(2) W celu ułatwienia przejścia na nowe urzędowe świadectwa zdrowia decyzja 2003/56/WE przewiduje okres przejściowy wynoszący maksymalnie 90 dni.
Przedmiotowy okres przejściowy został przedłużony o 30 dni w celu wykonania zaleceń Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Umowy, opracowanych na jego posiedzeniu w dniach 27–28 lutego 2003 r. i dotyczących niektórych zmian do załączników do przedmiotowej Umowy.
(3) Strony Umowy prowadzą dyskusje dotyczące zakresu zaleceń Komitetu.
Dalszego uproszczenia wymaga także procedura zmiany załączników do Umowy.
(4) W związku z powyższym okres przejściowy przewidziany w decyzji 2003/56/WE powinien zostać przedłużony do dnia 30 września 2003 r.
(5) W związku z powyższym decyzja 2003/56/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 decyzji 2003/56/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie na okres przejściowy zezwalają na przywóz żywych zwierząt i produktów zwierzęcych wymienionych w załączniku I z zastosowaniem wzorów świadectw uprzednio obowiązujących do dnia 30 września 2003 r."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki wprowadzania do obrotu gatunków zwierząt akwakultury uznanych za niepodatne na niektóre choroby i ich produktów
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1641)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/390/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/67/EWG ustanawia wymogi i przepisy dla ustanowienia właściwych warunków do wprowadzania do obrotu w strefach i gospodarstwach posiadających zatwierdzony program lub status, żywych hodowlanych ryb, mięczaków i skorupiaków, nienależących do gatunków podatnych, określonych w wykazie II kolumna 2 załącznika A do tej dyrektywy, oraz ich jaj i gamet.
(2) Dyrektywa 91/67/EWG przewiduje odstępstwo od tych wymogów dla gatunków, które nie są nosicielami określonych chorób, tzn. w przypadku wykazania, że nie następuje bierne przenoszenie tych chorób, kiedy zwierzęta akwakultury nienależące do gatunków podatnych, ich jaja lub gamety są przewożone ze strefy niezatwierdzonej do zatwierdzonej. Dyrektywa ta również przewiduje ustanowienie wykazu zwierząt akwakultury, do których stosuje się to odstępstwo.
(3) Istnieją wystarczające dowody na to, że niektóre gatunki mięczaków nie są podatne i nie przenoszą biernie bonamiozy (Bonamia ostreae) i marteilozy (Marteilia refringens).
Dlatego należy je włączyć do wykazu.
(4) Dyrektywa 91/67/EWG stanowi, że żywym hodowlanym rybom i mięczakom mają towarzyszyć dokumenty transportowe przy ich wprowadzaniu do stref i gospodarstw posiadających zatwierdzony program lub status.
Decyzja Komisji 93/22/EWG z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiająca wzór dokumentów transportowych określonych w art. 14 dyrektywy Rady 91/67/EWG [3], ustanawia te wzory dokumentów transportowych.
Dla jasności, wzory dokumentów transportowych należy zaktualizować, a decyzję 93/22/EWG zastąpić niniejszą decyzją.
(5) Dyrektywa 91/67/EWG stanowi, że wprowadzanie do obrotu mięczaków, określonych w wykazie II kolumna 2 załącznika A do tej dyrektywy, ma być przedmiotem dodatkowych gwarancji, w tym gwarancji dotyczących pochodzenia mięczaków.
Stosowanie tych gwarancji prowadzi do trudności w podaży mięczaków.
W związku z tym decyzja Komisji 93/55/EWG [4], zmieniona decyzją 93/169/EWG [5], zmienia gwarancje dotyczące wprowadzania mięczaków do stref, dla których zatwierdzono program wykazania braku Bonamia ostreae i Marteilia refringens.
Przepisy decyzji 93/55/EWG należy zaktualizować i dla jasności zastąpić przepisami niniejszej decyzji.
(6) Niniejsza decyzja uwzględnia nowe dane naukowe i zalecenia z Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE).
(7) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wymogów certyfikacji zdrowia publicznego i dlatego stanowionych w niej wzorów dokumentów transportowych nie należy wymagać w przypadku wprowadzania do obrotu zwierząt akwakultury, ich jaj i gamet przeznaczonych bezpośrednio do spożycia przez ludzi.
(8) Należy przewidzieć wystarczający okres czasu na wprowadzenie w życie tych nowych wymogów w zakresie certyfikacji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres i przedmiot
1.
Niniejsza decyzja ustanawia:
a) warunki zdrowotne zwierząt przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt akwakultury niepodatnych na choroby określone w wykazie II kolumna 2 załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG, ich jaj i gamet, w strefach i gospodarstwach posiadających zatwierdzony program lub status;
b) wzór dokumentu transportowego przewidziany w art. 14 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/67/EWG; oraz
c) wykaz gatunków zwierząt akwakultury, do których stosuje się odstępstwo przewidziane w art. 14 ust. 4 akapit pierwszy tej dyrektywy.
2.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania, jeżeli zwierzęta akwakultury określone w ust. 1, ich jaja i gamety są wprowadzenie do obrotu bezpośrednio do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje w art. 2 dyrektywy 91/67/EWG, art. 2 dyrektywy Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [6], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2001/288/WE [7], oraz art. 2 dyrektywy Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób małży [8], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2003/83/WE [9].
Artykuł 3
Dokumenty transportowe
Przy wprowadzaniu do stref i gospodarstw posiadających zatwierdzony program lub status, wszystkim zwierzętom akwakultury objętym niniejszą decyzją, ich jajom i gametom towarzyszy dokument transportowy i spełniają one wymogi określone we wzorze dokumentu transportowego ustanowionego w załączniku I, uwzględniając uwagi wyjaśniające w załączniku II.
Artykuł 4
Gatunki niebędące nosicielami
Zgodnie z art. 14 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 91/67/EWG, załącznik III do niniejszej decyzji ustanawia wykaz gatunków zwierząt akwakultury, do których stosuje się odstępstwo określone w jego akapicie pierwszym.
Artykuł 5
Uchylenie
Decyzje 93/22/EWG i 93/55/EWG tracą moc.
Odniesienia do uchylonych decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 sierpnia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków, zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych, w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1643)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/391/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/151/WE [4], stanowi, że Państwa Członkowskie przywożą zarodki z państw trzecich tylko w przypadku gdy były one pobierane, przetwarzane i składowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w przedmiotowej decyzji.
Stany Zjednoczone Ameryki skierowały wniosek o dokonanie zmian w wykazie, w odniesieniu do wpisów dla tego kraju.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki dostarczyły gwarancji dotyczących zgodności z właściwymi zasadami wymienionymi w dyrektywie 89/556/EWG, a zespoły pobierania zarodków zostały oficjalnie zatwierdzone przez służby weterynaryjne tego kraju do celów wywozu do Wspólnoty.
(3) W związku z powyższym, decyzja 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się następujący wiersz dotyczący zespołów Stanów Zjednoczonych Ameryki:
"USA _BAR_ _BAR_ 96NY089 E1062 _BAR_ _BAR_ Toóle Veterinary Clinic 388 Erieville Road Erieville NY _BAR_ Dr Robert Toóle" _BAR_
2) dodaje się następujący wiersz dotyczący zespołów Stanów Zjednoczonych Ameryki:
"USA _BAR_ _BAR_ 02CA106 E752 _BAR_ _BAR_ Lander Veterinary Clinic 2930 Lander Ave. Turlock, CA 95380 _BAR_ Dr Larry Lanzon" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 czerwca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/728/WE ustanawiającą opłaty zgłoszeniowe i roczne wspólnotowego oznakowanie ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1780)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 12 oraz jego załącznik V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z planem pracy ustanowionym decyzją Komisji 2002/18/WE [2] konstrukcja opłaty dla wspólnotowego oznakowania ekologicznego powinna dawać właściwy bodziec, aby zachęcić do używania oznakowań zgodnie z programem wspólnotowym oraz innymi programami przyznawania oznakowań ekologicznych.
(2) Dlatego decyzja Komisji 2000/728/WE z dnia 10 listopada 2000 r. ustanawiająca opłaty zgłoszeniowe i roczne wspólnotowego oznakowania ekologicznego [3] powinna zostać zmieniona w celu dopuszczenia ograniczeń dla produktów, którym również przyznano inne oznakowanie ekologiczne, które spełnia ogólne wymagania ISO 14024.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 2000/728/WE dodaje się ust. 8a w brzmieniu:
"8a.
Właściwe organy mogą przyznać ograniczenie aż do 30 %, jeśli dany produkt otrzymał również inne oznakowanie ekologiczne, które spełnia ogólne wymagania ISO 14024." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich oraz do właściwych organów wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/677/WE w zakresie programów zwalczania salmonelli odzwierzęcej
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1640)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/394/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 24 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/677/WE z dnia 22 sierpnia 2002 r. ustanawiająca standardowe wymagania w odniesieniu do sprawozdań dotyczących programów zwalczania i kontroli chorób zwierząt współfinansowanych przez Wspólnotę i uchylająca decyzję 2000/322/WE [3] nie obejmuje programów zwalczania salmonelli odzwierzęcej współfinansowanych przez Wspólnotę.
(2) Decyzja 90/424/EWG stanowi, że po wprowadzeniu wspólnotowych reguł zwalczania chorób odzwierzęcych Państwa Członkowskie mogą starać się o wkład finansowy Wspólnoty, w ramach ich krajowych programów zatwierdzonych przez Komisję.
(3) Wspólnotowe reguły zwalczania odzwierzęcej salmonelli drobiu zostały przewidziane w dyrektywie Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotyczącej środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [4], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003.
W następstwie przyjęcia tej dyrektywy, Komisja zatwierdziła wiele krajowych programów zwalczania salmonelli przedłożonych przez Państwa Członkowskie.
Współfinansowanie wspólnotowe zostało przyznane dla niektórych zatwierdzonych programów krajowych.
(4) Istotne jest wprowadzenie systemu sprawozdań do celów oceny postępu poczynionego w trakcie realizacji krajowych programów zwalczania salmonelli współfinansowanych przez Wspólnotę.
Należy ujednolicić systemy sprawozdań w celu zgromadzenia istotnych i porównywalnych informacji.
(5) System sprawozdań powinien odpowiadać wymaganiom ustanowionym w decyzji 2002/677/WE.
Jednakże niezbędne jest ustanowienie określonych wymagań szczególnych dotyczących sprawozdań w odniesieniu do salmonelli odzwierzęcej.
(6) Decyzja 2002/677/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/677/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do salmonelli odzwierzęcej, sprawozdania cząstkowe zawierają co najmniej informację określoną w załączniku Va.";
2) w art. 5 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do salmonelli odzwierzęcej, sprawozdania końcowe zawierają co najmniej informację określoną w załącznikach Va, VI i VII.";
3) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji;
4) załączniki VI i VII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 maja 2003 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa dotyczącym Rumunii
(2003/397/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przed akcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [1],w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Luksemburgu oświadczyła, że Partnerstwo dla Członkostwa jest nowym instrumentem i zarazem podstawowym elementem wzmocnionej strategii przedakcesyjnej.
(2) Rada Europejska w Kopenhadze oświadczyła, że stosując się do konkluzji Rady Europejskiej w Brukseli oraz w zależności od dalszego postępu w spełnianiu kryteriów członkostwa, celem jest przyjęcie Rumunii jako członka Unii Europejskiej w 2007 r.
Zatwierdziła ona komunikat Komisji w sprawie mapy drogowej dla Rumunii, włączając wnioski o znaczne zwiększenie pomocy przedakcesyjnej oraz stwierdziła, że znaczny poziom finansowania, który ma zostać jej udostępniony, powinien być wykorzystywany w sposób elastyczny, na wyznaczone cele priorytetowe, włączając kluczowe dziedziny, takie jak wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne.
Rada oświadczyła, że dalsze wytyczne dla prac przedakcesyjnych zostaną określone w skorygowanym Partnerstwie dla Członkostwa, które zostanie przedstawione Rumunii w przyszłym roku.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 622/98 stanowi, iż Rada, kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, podejmuje decyzje w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w poszczególnych programach Partnerstwa dla Członkostwa, przedstawionych każdemu spośród państw ubiegających się o członkostwo, a także w sprawie kolejnych istotnych dostosowań odnoszących się do nich.
(4) Pomoc Wspólnoty jest uwarunkowana realizacją zasadniczych elementów, w szczególności poszanowaniem zobowiązań zawartych w poszczególnych Układach Europejskich i postępem osiągniętym w spełnianiu kryteriów kopenhaskich; gdy nie będzie realizowany któryś z zasadniczych elementów, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć stosowne kroki w sprawie wszelkiej pomocy przedakcesyjnej.
(5) Rada Europejska w Luksemburgu postanowiła, że wdrażanie Partnerstwa dla Członkostwa i postępy w przyjmowaniu dorobku wspólnotowego będą analizowane przez organy Układu Europejskiego.
(6) Raport okresowy Komisji z 2002 r. przedstawia obiektywną analizę przygotowań Rumunii do członkostwa i wskazuje kilka priorytetowych dziedzin wymagających podjęcia dalszych działań.
Decyzja Rady
z dnia 19 maja 2003 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa z Turcją
(2003/398/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 390/2001 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie pomocy dla Turcji w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Kopenhadze przypomniała swoją decyzję podjętą w Helsinkach w 1999 r., w której stwierdza się, że Turcja jest państwem kandydującym, zamierzającym wstąpić do Unii na podstawie tych samych kryteriów, które stosuje się odnośnie do pozostałych państw kandydujących.
Rada przyjmuje z wielkim zadowoleniem podjęte przez Turcję ważne kroki w kierunku spełnienia kryteriów kopenhaskich, w szczególności poprzez przyjęcie ostatnich pakietów oraz kolejnych środków ustawodawczych, które obejmują znaczną ilość kluczowych priorytetów określonych w Partnerstwie dla Członkostwa.
(2) Rada w Kopenhadze podjęła decyzję, że w celu udzielenia Turcji pomocy w jej staraniach o członkostwo w UE, strategia akcesyjna dla Turcji powinna zostać wzmocniona natomiast Komisję zaproszono do złożenia wniosku o skorygowane Partnerstwo dla Członkostwa.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 390/2001 stanowi, że zadaniem Rady jest podjęcie decyzji kwalifikowaną większością i na wniosek Komisji odnośnie do zasad, priorytetów, celów pośrednich oraz warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa, w formie, w jakiej zostanie ono przedstawione Turcji, jak również odnośnie do kolejnych istotnych dostosowań mających zastosowanie do Partnerstwa.
(4) Pomoc wspólnotowa ma charakter warunkowy w zależności od spełnienia podstawowych elementów, w szczególności w zakresie osiągniętego postępu w realizacji kryteriów kopenhaskich.
W przypadku braku podstawowych elementów, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki w odniesieniu do jakiejkolwiek pomocy przedakcesyjnej.
(5) Rada Stowarzyszenia WE-Turcja podjęła decyzję, że wprowadzenie w życie Partnerstwa dla Członkostwa dla Turcji będzie monitorowane, stosownie do potrzeby, przez organy Układu o Stowarzyszeniu.
(6) Raport okresowy Komisji z 2002 r. przedstawił obiektywną analizę przygotowań Turcji do członkostwa oraz określił szereg priorytetowych obszarów dotyczących dalszych prac.
Decyzja Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/17/WE w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/403/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [2], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], w szczególności jej art. 20 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swojej decyzji 2003/17/WE [4], Rada ustaliła, że inspekcje polowe przeprowadzone w niektórych państwach trzecich w odniesieniu do materiału siewnego roślin uprawnych niektórych gatunków oraz materiału siewnego produkowanego w niektórych państwach trzecich spełniają warunki ustanowione w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/57/WE oraz w dyrektywie Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [5].
(2) Ustalone zostało, że na Litwie obowiązują również zasady dotyczące kontroli materiału siewnego dla szeregu gatunków roślin, które przewidują przeprowadzanie urzędowych inspekcji polowych w okresie produkcji materiału siewnego.
(3) Zasady te przewidują, że materiał siewny może być urzędowo certyfikowany, a opakowania materiału siewnego mogą być urzędowo zamknięte zgodnie z Systemem Odmianowej Certyfikacji Nasion OECD w handlu międzynarodowym.
Zasady te przewidują również pobieranie próbek materiału siewnego i badania, zgodnie z metodami określonymi przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Badania Nasion (ISTA).
(4) Analiza tych zasad i sposobu ich stosowania na Litwie wykazała, że inspekcja polowa materiału siewnego roślin uprawnych spełnia warunki ustanowione w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG i 2002/57/WE.
Krajowe przepisy dotyczące materiału siewnego zbieranego i badanego na Litwie zapewniają takie same gwarancje, w odniesieniu do charakterystyki materiału siewnego oraz sposobów jego badania do celów identyfikacji materiału siewnego, cechowania oraz kontroli, jak przepisy stosowane w stosunku do materiału siewnego zebranego i badanego we Wspólnocie pod warunkiem że spełnione są dalsze warunki dla materiału siewnego roślin uprawnych i materiału siewnego produkowanego, w szczególności w odniesieniu do znakowania opakowań.
(5) Dlatego też na Litwie należy przyznać równoważność w odniesieniu do niektórych gatunków.
(6) Decyzja 2003/17/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2003/17/WE po pozycji odnoszącej się do Łotwy dodaje się następującą pozycję:
"Litwa _BAR_ Ministerstwo Rolnictwa, Wilno _BAR_ 66/401/EWG 66/402/EWG 2002/57/WE" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 maja 2003 r.
zatwierdzająca podręcznik diagnostyczny dotyczący afrykańskiego pomoru świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1696)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/422/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 18 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest, ze względu na postanowienia dyrektywy 2002/60/WE, ustanowienie jednolitych procedur diagnostycznych, metod pobierania próbek i kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych w kierunku afrykańskiego pomoru świń.
(2) Zgodnie z tą dyrektywą Laboratorium Referencyjne Wspólnoty dla afrykańskiego pomoru świń ma za zadanie koordynację, w porozumieniu z Komisją, metod stosowanych w Państwach Członkowskich do rozpoznania tej choroby poprzez organizowanie między innymi okresowych testów porównawczych i dostarczanie standardowych odczynników na poziomie Wspólnoty.
(3) Wirus afrykańskiego pomoru świń nie jest uznawany za stwarzający zagrożenie dla zdrowia ludzi.
(4) Opracowano badania laboratoryjne dla zapewnienia szybkiego potwierdzania afrykańskiego pomoru świń.
(5) Doświadczenie uzyskane w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń w ostatnich latach pozwoliło na określenie najbardziej odpowiednich metod pobierania prób i kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych dla właściwego rozpoznawania tej choroby w różnych sytuacjach.
(6) Jest zatem odpowiednie zatwierdzenie podręcznika ustanawiającego te procedury i kryteria.
(7) Krajowe laboratoria diagnostyczne powinny być upoważnione do modyfikowania zatwierdzonych badań laboratoryjnych lub stosowania innych badań, pod warunkiem że możliwe jest wykazanie jednakowej czułości i specyficzności.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się zamieszczony w Załączniku podręcznik diagnostyczny dotyczący afrykańskiego pomoru świń.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że potwierdzanie afrykańskiego pomoru świń jest przeprowadzane zgodnie z procedurami, metodami pobierania prób i kryteriami oceny wyników badań laboratoryjnych ustanowionymi w podręczniku i oparte na:
a) wykrywaniu objawów klinicznych i pośmiertnych objawów choroby;
b) wykrywaniu wirusa, antygenu i genomu w próbkach tkanek, organów, krwi lub wydzielin świń;
c) wykazaniu specyficznej reakcji przeciwciał w próbkach krwi.
3.
W drodze odstępstwa od postanowień ust. 2 krajowe laboratoria diagnostyczne, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy 2002/60/WE, mogą modyfikować testy laboratoryjne, o których mowa w podręczniku, lub stosować inne testy, pod warunkiem że wykaże się taką samą czułość i specyficzność.
W przypadku zastosowania zmodyfikowanych lub innych testów ich czułość i specyficzność należy oceniać w ramach okresowych testów porównawczych organizowanych przez Laboratorium Referencyjne Wspólnoty dla afrykańskiego pomoru świń.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 2003 r.
zmieniająca decyzję 96/603/WE ustanawiającą wykaz produktów należących do klasy A "Materiały niepalne", przewidziany w decyzji 94/611/WE wykonującej art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1673)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/424/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2],
uwzględniając decyzję Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r. wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia (notyfikowana jako dokument nr C(2000) 133) [3], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/603/WE [4], zmieniona decyzją 2000/605/WE [5], ustanowiła wykaz produktów należących do kategorii A "Nie przyczyniają się do rozwoju pożaru" przewidzianą w tabeli 1 i 2 Załącznika do decyzji Komisji 94/611/WE [6], która opisała europejski system klasyfikacji służący wyrażaniu reakcji na właściwości ognioodporne wyrobów budowlanych.
(2) Decyzja 94/611/WE została zastąpiona decyzją 2000/147/WE.
(3) Uwagi dotyczące "Zapraw z nieorganicznymi środkami wiążącymi" w tabeli wymienionej w Załączniku do decyzji 96/603/WE należy dostosować do postępu technicznego.
(4) Dlatego dyrektywa 96/603/WE powinna być odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W tabeli wymienionej w Załączniku do decyzji 96/603/WE dla "Zapraw z nieorganicznymi środkami wiążącymi" uwagi "Obrzutki/zaprawy tynkarskie oraz zaprawy do listew kierunkowych oparte na jednym lub więcej nieorganicznych środków wiążących, np. cement, limona, cement murarski i gips" zastępuje się uwagami "Obrzutki/zaprawy tynkarskie, zaprawy do listew kierunkowych i zaprawy murarskie oparte na jednym lub więcej nieorganicznym środku wiążącym, np. cement, limona, cement murarski i gips".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 czerwca 2003 r.
ustanawiająca grupę ekspertów doradzających Komisji w sprawie strategii postępowania z wypadkami w sektorze transportu
(2003/425/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wszystkich rodzajach transportu wymaga się zapewnienia wysokiego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa obywateli europejskich, należy wprowadzić strategię w celu zmniejszenia liczby wypadków.
Jedną z dróg poprawy bezpieczeństwa są niezależne badania techniczne zdarzeń i wypadków transportowych w celu identyfikacji ich przyczyn, umożliwiające dzięki temu zapobieganie ich powstawaniu.
(2) Badania przyczyn wypadków nie należy wiązać z odszkodowaniami za szkody lub z określeniem winy.
Z tego też powodu badania te powinny być prowadzone niezależnie od śledztw prowadzonych przez organy sądowe, firmy ubezpieczeniowe, branże, podmioty gospodarcze i organy nadzorujące, ani też przez inne strony, których interesy mogą kolidować z zadaniem powierzonym organowi lub podmiotowi śledczemu.
(3) W swej Białej Księdze o europejskiej polityce transportowej na 2010 r.: Czas decyzji [1], Komisja wskazała rosnącą potrzebę niezależnych badań technicznych ukierunkowanych na wykrywanie przyczyn wypadków i dróg poprawy prawodawstwa.
W tym celu Komisja zaleciła w Białej Księdze utworzenie "grupy niezależnych ekspertów działających w ramach Komisji, których zadaniem będzie poprawa obowiązującego prawodawstwa i przyjęcie (europejskiej) metodologii, między innymi w odniesieniu postępu technicznego".
(4) Do badania wszystkich spraw objętych niezależnymi badaniami technicznymi wypadków Komisja zamierza ustanowić grupę ekspertów doradzających jej w sprawie strategii postępowania z wypadkami w sektorze transportu.
(5) Ustanowienie tej grupy przyczyni się do unowocześnienia polityki Wspólnoty w zakresie niezależnych badań wypadków oraz innych odpowiednich procedur konsultacji.
Grupa będzie doradzać Komisji odnośnie do dziedziny poprawy obowiązującego ustawodawstwa i, w miarę potrzeby, proponować nowe inicjatywy dla wszystkich rodzajów transportu, w tym również transportu energii (rurociągi naftowe i gazowe),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Powołuje się niniejszym grupę ekspertów doradzających Komisji w sprawach strategii postępowania z wypadkami w sektorze transportu, zwaną dalej "grupą ekspertów".
Artykuł 2
Zadanie
Grupa ekspertów doradza Komisji w sprawie potrzeb w zakresie poprawy obowiązującego prawodawstwa oraz, w miarę potrzeby, proponuje nowe inicjatywy dla wszystkich rodzajów transportu, w tym również transportu energii (rurociągi naftowe i gazowe), z wyłączeniem jednak aspektów związanych z bezpieczeństwem pracy i ochroną zdrowia personelu.
Artykuł 3
Skład
Grupa ekspertów składa się z wykwalifikowanych osób, kompetentnych, tak aby mogły rozpatrywać zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa transportu, w szczególności niezależnych badań technicznych wypadków we wszystkich rodzajach transportu, włączając transport energii (rurociągi naftowe i gazowe).
Grupa składa się z 12 członków a przewodniczy jej przedstawiciel Komisji.
Artykuł 4
Powoływanie
1.
Członkowie grupy ekspertów są powoływani indywidualnie przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów sprawdzonej kompetencji i doświadczenia.
Mandat członka trwa dwa i pół roku i jest odnawialny w drodze decyzji Komisji.
2.
Z chwilą upłynięcia terminu swych mandatów członkowie grupy ekspertów pełnią swoje funkcje do czasu mianowania następców lub odnowienia mandatów.
3.
Mandat członka wygasa w terminie wcześniejszym w razie jego rezygnacji lub śmierci.
W takim przypadku Komisja powołuje następcę członka, stosując procedurę wymienioną w ust. 2.
4.
Wezwania do składania wniosków o członkostwo są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja wybiera członków na podstawie wniosków otrzymanych w wyniku tego wezwania.
Kryteria wyboru biorą pod uwagę kompetencje i doświadczenie kandydatów, ich reprezentatywność i zdolność do brania udziału w dyskusjach strategicznych, zapewniając też zrównoważoną obecność specjalistów z różnych dziedzin transportu.
5.
Komisja publikuje listę członków w informacjach Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Kadencje, grupy robocze i eksperci dodatkowi
1.
Grupa ekspertów zapraszana przez Komisję zbiera się dwa razy do roku na posiedzenia plenarne w siedzibie Komisji.
2.
Wypełniając swoje zadania określone w art. 2, grupa ekspertów może powoływać doraźne grupy robocze.
3.
Na życzenie członka lub z własnej inicjatywy przewodniczący grupy może podjąć decyzję o zaproszeniu innych ekspertów w celu wyjaśnienia spraw szczegółowych.
4.
Członkom grupy ekspertów oraz ekspertom zaproszonym na mocy z ust. 3 zwraca się wydatki na podróż i utrzymanie zgodnie z obowiązującymi w Komisji przepisami.
Artykuł 6
Poufność
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu WE, członkowie grupy ekspertów nie ujawniają żadnych informacji uzyskanych podczas pracy w grupie ekspertów lub jej grupach roboczych.
Artykuł 7
Regulamin wewnętrzny i sekretariat
1.
Grupa ekspertów przyjmuje swój regulamin.
2.
Sekretariat grupy ekspertów jest zapewniany przez Komisję.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja parlamentu europejskiego i rady
z dnia 19 maja 2003 r.
w sprawie dostosowania perspektywy finansowej do rozszerzenia
(2003/429/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 25,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 272 ust. 9 akapit piąty Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Perspektywa finansowa dla Unii Europejskiej (z 15 członkami) uzgodniona w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją powinna zostać dostosowana, na okres od 2004 do 2006 r., według cen z 1999 r., celem uwzględnienia sytuacji rozszerzonej Unii Europejskiej składającej się z 25 członków.
(2) Kopenhaska Rada Europejska w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. zatwierdziła wyniki negocjacji, które określiły wymagania w zakresie wydatków wynikające z przystąpienia 10 nowych Państw Członkowskich w 2004 r.
(3) Wyraźnie określono, że przedakcesyjna pomoc finansowa dla Turcji powinna być finansowana w ramach "pozycji przedakcesyjnej" na 2004 r.
(4) Należy uwzględnić wyniki uzgodnień politycznych na Cyprze dotyczące perspektywy finansowej w czasie obowiązywania obecnych ram finansowych.
(5) Zgodnie z pkt 25 akapit drugi Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zmiany w pozycjach spowodowane poprzez niniejsze dostosowanie nie powinny przekraczać kwot wskazanych w indykatywnych ramach finansowych zawartych w załączniku II tego Porozumienia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przez okres 2004–2006 r. roczne pułapy środków na zobowiązania w pozycjach 1, 2, 3 i 5 perspektywy finansowej zawartej załączniku I do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zostają podniesione o odpowiednie wymagania w zakresie wydatków wynikające z przystąpienia 10 nowych Państw Członkowskich.
Pułap pozycji 7 uwzględnia środki na pomoc przedakcesyjną dotyczącą Turcji.
Tytuł pozycji 7 otrzymuje brzmienie "strategia przedakcesyjna".
Tworzy się nową pozycję 8 w celu uwzględnienia rekompensat budżetowych uzgodnionych na Kopenhaskiej Radzie Europejskiej.
Artykuł 2
1.
W konsekwencji załącznik I do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zastępuje się dostosowaną perspektywą finansową według cen z 1999 r. dla Unii Europejskiej z 25 członkami (wyłączając implikacje budżetowe wynikające z politycznych uzgodnień na Cyprze), jak przedstawiono w tabeli 1a.
W przypadku osiągnięcia uzgodnień politycznych na Cyprze stosuje się perspektywę finansową dla Unii Europejskiej z 25 członkami według cen 1999 r., jak przedstawiono w tabeli 1b.
Odpowiednio, załącznik II Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. staje się nieważny.
2.
Odpowiednia perspektywa finansowa wynikająca z dostosowania technicznego na 2004 r., zgodnie ze zmianami w dochodzie narodowym brutto (DNB) i cenami, jest przedstawiona jest tabelach 2a i 2b.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 maja 2003 r.
w sprawie zmiany perspektywy finansowej
(2003/430/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie Międzyinstytucjonalne (PMI) z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 19–21,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 272 ust. 9 akapit piąty Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament Europejski i Rada przyjęły wspólnie dostosowanie perspektywy finansowej do rozszerzenia [4], jak przewidziano w pkt 25 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
(2) Następnie uzgodniły one deklarację w sprawie art. 32 i załącznika XV do Traktatu o Przystąpieniu.
Deklaracja przewiduje podwyższenie pułapu dla pozycji 3 (polityki wewnętrzne),
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Roczne pułapy dla środków na zobowiązania w pozycji 3 (polityki wewnętrzne) perspektywy finansowej, dostosowane w ramach pkt 25 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., zostają podwyższone o następujące kwoty, wyrażone w milionach EUR według cen z 1999 r.
2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_
50 _BAR_ 190 _BAR_ 240 _BAR_
Artykuł 2
1.
Ostateczna perspektywa finansowa dla poszerzonej Unii Europejskiej z 25 członkami (z wyłączeniem implikacji budżetowych wynikających z politycznych uzgodnień na Cyprze), według cen z 1999 r., przedstawiona jest w tabeli 1a załączonej do niniejszej decyzji.
W przypadku osiągnięcia uzgodnień politycznych na Cyprze, stosuje się perspektywę finansową dla Unii Europejskiej z 25 członkami według cen 1999 r., jak przedstawiono w tabeli 1b.
2.
Odpowiednia perspektywa finansowa wynikająca z dostosowania technicznego na 2004 r., zgodnie ze zmianami w dochodzie narodowym brutto (DNB) i cenami jest przedstawiona w tabelach 2a i 2b załączonych do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/975/WE w sprawie wprowadzenia szczepionki w celu uzupełnienia środków dla kontroli zakażeń influenzą drobiu o niskiej chorobotwórczości we Włoszech i w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1834)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/436/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [5], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, w szczególności jej art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 1999 oraz 2000 roku Włochy doświadczyły ognisk influenzy drobiu podtypu H7N1 o wysokiej chorobotwórczości, które spowodowały duże straty ekonomiczne w przemyśle drobiowym.
Przed wystąpieniem epidemii wirus o niskiej chorobotwórczości cyrkulował w tym obszarze.
(2) Podczas monitorowania influenzy drobiu wykryto obecność wirusa influenzy drobiu podtypu H7N3 o niskiej chorobotwórczości w regionie Veneto oraz w regionie Lombardii w październiku 2002 r.
(3) W celu zwalczania rozprzestrzeniania się zakażenia wirusem influenzy drobiu o niskiej chorobotwórczości, Komisja zatwierdziła program szczepień decyzją Komisji 2002/975/WE [6].
(4) Wyniki programu szczepień przedstawianych na kilku posiedzeniach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt pokazują ogólnie korzystne skutki w zwalczaniu choroby na obszarze szczepień.
Jednakże zakażenie rozprzestrzeniło się na niektóre obszary przyległe do ustalonego obszaru szczepień.
(5) Obszar szczepień powinien dlatego zostać rozszerzony, aby objąć obszary zagrożone rozmnożeniem wirusa, przy odpowiednim zastosowaniu bardziej surowych środków monitorowania oraz restrykcji handlowych.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/975/WE załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 maja 2003 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, oraz tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącego systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię od dnia 1 stycznia 2003 r.
(2003/440/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczące systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię.
(2) Z zastrzeżeniem możliwego zawarcia w późniejszym terminie, Porozumienie parafowane dnia 15 listopada 2001 r. należy podpisać.
(3) Należy uwzględnić stosowanie tymczasowe Porozumienia od dnia 1 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczące systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię od dnia 1 stycznia 2003 r., z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wymienionego Porozumienia.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem wzajemności, Porozumienie określone w art. 1 jest stosowane tymczasowo od dnia 1 stycznia 2003 r., do czasu zakończenia procedur do formalnego zawarcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 451/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniająca decyzję nr 253/2000/WE ustanawiającą drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2];
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekcja V pkt B.2 Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] stanowi, że pomoc wspólnotowa przy realizacji projektów wybranych do finansowania w ramach wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates (zwanego dalej "programem") nie może przekraczać 75 % całkowitego kosztu projektu, z wyjątkiem przypadku środków towarzyszących.
(2) Decyzja nr 819/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 1995 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań Sokrates [5] nie przewidziała minimalnego poziomu współfinansowania.
(3) Projekty w ramach zdecentralizowanych działań programu nie mogą być zrealizowane bez znacznej pomocy w formie czasu personelu oraz wsparcia infrastrukturalnego organizacji zaangażowanych w projekt partnerski.
Pomoc wspólnotowa przyznana do celów tych projektów nie pokrywa kosztów udziału takiego personelu, ale może pokryć do 100 % innych kosztów poniesionych podczas realizacji projektu.
(4) Grupa docelowa projektów to przede wszystkim małe instytucje, takie jak szkoły i instytucje oświatowe dla dorosłych, które mają ograniczone zasoby administracyjne.
(5) Wspólnota dotychczas nie wymagała od instytucji uczestniczących w projektach w ramach działań zdecentralizowanych programu, aby udzielały informacji o kosztach udziału personelu zatrudnianego do celów realizacji projektów.
(6) Kwoty przyznawane jako pomoc wspólnotowa dla projektów w ramach działań zdecentralizowanych programu są małe i wynoszą średnio 3315 EUR w 2000 r.
(7) Parlament Europejski w rezolucji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie wykonania programu Sokrates wyraził obawę spowodowaną nieproporcjonalnie uciążliwymi procedurami administracyjnymi w stosunku do niewielkich dotacji, szczególnie w działaniu Comenius, i wezwał Komisję do zaproponowania zmian legislacyjnych, niezbędnych do zniesienia wymogu współfinansowania takich dotacji.
(8) Komisja w swoje Białej Księdze – część II – Plan Działań zatytułowany "Reformowanie Komisji" zobowiązała się do poprawy i uproszczenia swoich procedur wewnętrznych i zewnętrznych w takiej mierze, w jakiej odnoszą się do innych instytucji, Państw Członkowskich i obywateli.
(9) Nie jest zgodne z zasadami uproszczenia i proporcjonalności stosowanie nowych wymogów w stosunku do instytucji uczestniczących w projektach w ramach działań zdecentralizowanych, uwzględniania kosztów udziału personelu zatrudnionego przez te instytucje do realizacji tych projektów, jedynie w celu wykazania, że pomoc wspólnotowa zwykle nie przekracza 75 % całkowitych kosztów projektu.
(10) Istnieje potrzeba zmiany przepisu zawartego w sekcji IV pkt B.2 akapit pierwszy Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE w celu umożliwienia właściwej elastyczności w stosowaniu niniejszego wymogu współfinansowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W sekcji IV pkt B.2 akapit pierwszy Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE otrzymuje brzmienie:
"Jako ogólna reguła – wspólnotowa pomoc finansowa przyznawana projektom w ramach niniejszego programu przeznaczona jest częściowo na rekompensatę szacowanych kosztów niezbędnych do przeprowadzenia danych działań, które mogą obejmować maksymalnie okres trzech lat, z zastrzeżeniem regularnego dokonywania przeglądu osiągniętego postępu.
Zgodnie z zasadą współfinansowania wkład beneficjenta może przyjąć formę zapewnienia pracowników i/lub infrastruktury niezbędnej do realizacji projektu.
Pomoc może zostać przyznana z wyprzedzeniem w celu umożliwienia przeprowadzenia wizyt przygotowawczych w odniesieniu do danych projektów."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2003 r.
zmieniająca załącznik 12 Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załącznik 14a Wspólnego Podręcznika w sprawie opłat wizowych
(2003/454/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Republiki Greckiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/44/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniająca część VII i załącznik 12 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz załącznik 14a do Wspólnego Podręcznika [3] ustanowiła, że pobierane opłaty w związku z rozpatrywaniem wiz odpowiadają ponoszonym kosztom administracyjnym.
W związku z powyższym Wspólne Instrukcje Konsularne i Wspólny Podręcznik powinny być odpowiednio zmienione.
(2) Ponoszone kwoty powinny być zmieniane w regularnych odstępach czasu.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Uwzględniając, że niniejsza decyzja rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania podejmuje decyzję o wprowadzeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji przez Radę.
(4) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], objętych obszarem określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu [5].
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, których nie stosuje się wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [6]; dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie podlega.
(6) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, których nie stosuje się wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [7]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(7) Niniejsza decyzja stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tabelę z załącznika 12 Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz tabele z załącznika 14a Wspólnego Podręcznika zastępuje się następującą tabelą:
"Naliczane opłaty, odpowiadające kosztom administracyjnym przetwarzania wniosków wizowych
Rodzaj wizy _BAR_ Ponoszone opłaty (w EUR) _BAR_
Wiza lotniskowa (Kategoria A) _BAR_ 35 _BAR_
Wiza tranzytowa (Kategoria B) _BAR_ 35 _BAR_
Wiza pobytowa krótkoterminowa (1–90 dni) (Kategoria C) _BAR_ 35 _BAR_
Wielokrotna wiza wjazdowa, ważna od 1 roku do 5 lat (Kategoria C) _BAR_ 35 _BAR_
Wiza ograniczona terytorialnie (Kategorie B i C) _BAR_ 35 _BAR_
Wiza wydawana na granicy (Kategorie B i C) _BAR_ 35 Ta wiza może być wydana bez opłat. _BAR_
Wiza grupowa (Kategorie A, B i C) _BAR_ 35 EUR + 1 EUR na osobę _BAR_
Krajowa wiza długoterminowa (Kategoria D) _BAR_ Kwota jest ustalana przez Państwa Członkowskie, które mogą podjąć decyzję o wydawaniu takich wiz bez opłat. _BAR_
Krajowa wiza długoterminowa ważna tak samo jak wiza pobytowa krótkoterminowa (Kategoria D + C) _BAR_ Kwota jest ustalana przez Państwa Członkowskie, które mogą podjąć decyzję o wydawaniu takich wiz bez opłat." _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się najpóźniej od dnia 1 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą decyzję przed dniem 1 lipca 2004 r., pod warunkiem notyfikowania Sekretariatowi Generalnemu Rady daty, od której są w stanie ją stosować.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady
z dnia 13 maja 2003 r.
dotycząca podpisania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
(2003/457/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Poprzez swoją decyzję 1999/224/WE z dnia 22 lutego 1999 r. [1], Rada zawarła Umowę o współpracy naukowo -technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, która weszła w życie dnia 8 marca 1999 r.; Umowa stowarzysza Państwo Izrael ze wszystkimi działaniami programów szczególnych piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i działań pokazowych.
(2) Artykuł 12 ust. 4 Umowy przewiduje, że "w przypadku gdy Wspólnota przyjmuje nowy wieloletni program ramowy na rzecz badań i rozwoju, niniejsza Umowa może zostać renegocjowana lub odnowiona na mocy wzajemnie uzgodnionych warunków".
(3) Dnia 5 listopada 2002 r., Rada zatwierdziła negocjacje w celu odnowienia obecnej Umowy, oraz również przewidziała dla negocjacji tymczasowe stosowanie odnowionej Umowy.
To stosowanie tymczasowe umożliwia podmiotom izraelskim uczestniczenie w pierwszych zaproszeniach do składania projektów na mocy szóstego programu ramowego.
(4) Negocjacje przyniosły efekt w parafowaniu projektu Umowy dnia 17 grudnia 2002 r. przez upoważnionych przedstawicieli obydwu Stron.
(5) Z zastrzeżeniem możliwych wniosków w późniejszym terminie, Umowa parafowana dnia 17 grudnia 2002 r. powinna zostać podpisana i powinno dokonać się zapewnienia jej tymczasowego stosowania wraz z podpisaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podpisanie Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wymienionej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Umowę stosuje się na zasadach tymczasowych wraz z podpisaniem.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2003 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wirusa ospy małp
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1953)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/459/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG [1] z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG, ostatnio zmienioną dyrektywą nr 96/43/WE [2], a w szczególności jej artykuł 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakażenie ospą małp zostało potwierdzone w niektórych częściach Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(2) Wyniki badań właściwych organów w Stanach Zjednoczonych Ameryki wskazują na możliwość, że zakażenie tych piesków preriowych można łączyć z kontaktami z gryzoniami gatunków nieudomowionych (wielkoszczur) przywożonymi z afrykańskiej strefy lasów tropikalnych, gdzie choroba ta ma charakter endemiczny.
(3) Znanymi rezerwuarami wirusa w strefie endemicznej są wiewiórki i gryzonie gatunków nieudomowionych występujących w afrykańskich lasach tropikalnych.
Inaczej niż sugeruje to nazwa choroby, małpy i naczelne zakażane są przypadkowo poprzez bezpośredni lub bliski kontakt z zakażonymi żywicielami.
(4) Ospa małp jest chorobą odzwierzęcą, która nie występuje w Unii Europejskiej.
(5) Właściwe jest szybkie przyjęcie koniecznych środków ochronnych na poziomie Wspólnoty w odniesieniu do piesków preriowych, pochodzących lub przywożonych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(6) Aby uniknąć sytuacji, która miała miejsce w Stanach Zjednoczonych Ameryki, właściwe jest zawieszenie przywozu gatunków z rezerwuarów pochodzących ze strefy endemicznej.
(7) Niezbędne jest jednak pozostawienie państwom członkowskim możliwości udzielania zezwoleń na przywóz do celów specjalnych na podstawie dyrektywy 92/65/EWG [3] z 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG, zmienionej ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1282/2002 [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zakazują przywozu piesków preriowych (Cynomys spp.) pochodzących lub przywożonych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu gryzoni nieudomowionych gatunków i wiewiórek pochodzących lub przywożonych z państw trzecich regionu Afryki subsaharyjskiej.
Artykuł 3
Właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą zezwolić na odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 1 i 2, w ramach przywozu między zakładami, jak zdefiniowano w art. 2 dyrektywy Rady nr 92/65/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki, stosowane przez nich do przywozu w taki sposób, aby były one zgodne z niniejszą decyzją, a informację o przyjętych środkach podadzą natychmiast do publicznej wiadomości.
O powyższych zmianach informują niezwłocznie Komisję.
Artykuł 5
Decyzja ta poddawana jest przeglądowi w świetle zmian w sytuacji choroby w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 6
Niniejsza Decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2003 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych dotyczących ostrego chili i produktów zawierających ostre chili
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1970)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/460/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 54,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Komisja ma zawiesić wprowadzanie do obrotu lub użytkowanie żywności lub pasz, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz podjąć wszelkie inne właściwe środki tymczasowe, jeśli takie zagrożenie nie może zostać w zadowalający sposób zażegnane za pomocą środków podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(2) Dnia 9 maja 2003 r., za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz, Francja wysłała informację dotyczącą odkrycia barwnika Sudan czerwony 1 w produktach zawierających ostre chili, pochodzących z Indii.
Nie ma dowodów na to, że takie informacje dotyczą produktów pochodzenia wspólnotowego.
(3) Dostępne dane doświadczalne wskazują, że Sudan czerwony 1 może być genotoksyczną substancją rakotwórczą.
Dlatego, niemożliwe jest ustanowienie dopuszczalnej dziennej dawki.
Sudan czerwony 1 może mieć także działanie uczulające poprzez kontakt ze skórą lub wdychanie.
Został także sklasyfikowany przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) jako substancja rakotwórcza kategorii 3.
(4) Dlatego informacje przekazane przez Francję wskazują na zafałszowanie, które stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia.
(5) Dnia 5 czerwca 2003 r., ze względu na możliwy zasięg problemu, Francja przyjęła tymczasowe środki ochronne i poinformowała o tym Komisję.
(6) W związku z tym Komisja musi przedstawić tę sprawę Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w ciągu 10 dni roboczych po przyjęciu środków przez Francję, w celu rozszerzenia, zmiany lub uchylenia krajowych tymczasowych środków ochronnych.
(7) Ze względu na powagę zagrożenia dla zdrowia, niezbędne jest rozszerzenie środków podjętych przez Francję na całą Wspólnotę.
Ponadto, należy uwzględnić potencjalny handel trójstronny, szczególnie w odniesieniu do produktów, dla których nie istnieje urzędowe świadectwo pochodzenia.
W celu ochrony zdrowia publicznego właściwe jest wymaganie, aby przesyłkom ostrego chili i produktów zawierających ostre chili przywożonym do Wspólnoty, niezależnie od ich formy, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, towarzyszyło sprawozdanie analityczne dostarczone przez zainteresowanego importera lub podmiot branży żywnościowej, które wykaże, że przesyłka nie zawiera barwnika Sudan czerwony 1.
Z tego samego powodu Państwa Członkowskie prowadzą wyrywkowe pobieranie próbek i analizę ostrego chili i produktów zawierających ostre chili przywożonych lub już znajdujących się w obrocie.
(8) Wskazane jest, aby nakazać zniszczenie zafałszowanego ostrego chili i produktów zawierających ostre chili w celu uniknięcia wprowadzenia ich do łańcucha pokarmowego.
(9) Ponieważ środki przewidziane w niniejszej decyzji mają wpływ na środki kontroli Państw Członkowskich, wyniki zastosowania tych środków powinny zostać ocenione najpóźniej po upływie 12 miesięcy w celu ustalenia, czy są one nadal niezbędne do ochrony zdrowia publicznego.
(10) Ocena ta powinna uwzględniać wyniki wszystkich analiz przeprowadzonych przez właściwe organy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja stosuje się do ostrego chili i do następujących produktów zawierających ostre chili, niezależnie od ich formy, przeznaczonych do spożycia przez ludzi:
- Owoce z rodzaju Capsicum, suszone i rozgniatane lub mielone objęte kodem CN 09042090.
Artykuł 2
Warunki przywozu ostrego chili i produktów zawierających ostre chili
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu ostrego chili i produktów zawierających ostre chili określonych w art. 1, chyba że sprawozdanie analityczne towarzyszące przesyłce wykaże, że produkt nie zawiera barwnika Sudan czerwony 1 (CAS nr 842-07-9).
2.
Właściwe organy w Państwach Członkowskich sprawdzają, czy każdej przedstawionej do przywozu przesyłce ostrego chili i produktów zawierających ostre chili towarzyszy sprawozdanie przewidziane w ust. 1.
3.
W przypadku braku takiego sprawozdania analitycznego, importer prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, poddaje produkt badaniu mającemu wykazać, że nie zawiera on barwnika Sudan czerwony 1.
Do czasu uzyskania sprawozdania analitycznego, produkt zostaje zatrzymany pod nadzorem urzędowym.
Artykuł 3
Pobieranie próbek i analiza
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, obejmujące wyrywkowe pobieranie próbek i analizę ostrego chili i produktów zawierających ostre chili przedstawionych do przywozu lub już będących w obrocie, w celu stwierdzenia braku barwnika Sudan czerwony 1.
Powiadamiają Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach, poprzez system wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz.
Negatywne (korzystne) wyniki są przekazywane Komisji co trzy miesiące.
Takie sprawozdanie zostaje przedstawione w miesiącu następującym po zakończeniu każdego kwartału [2].
2.
Każda przesyłka poddana urzędowemu pobieraniu próbek i analizie może zostać zatrzymana przed wprowadzeniem do obrotu na maksymalny okres 15 dni roboczych.
Artykuł 4
Podział przesyłki
Jeśli przesyłka jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis sprawozdania analitycznego przewidzianego w art. 2 ust. 1.
Artykuł 5
Zafałszowane przesyłki
Produkty określone w art. 1, w których wykryto obecność barwnika Sudan czerwony 1, zostają zniszczone.
Artykuł 6
Zwrot kosztów
W związku z art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 5, koszty wynikające z analizy, składowania i ewentualnego zniszczenia są ponoszone przez zainteresowanych importerów lub podmioty branży żywnościowej.
Artykuł 7
Przegląd środków
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 20 czerwca 2004 r.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 maja 2003 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy ramowej w sprawie Wielostronnego Środowiskowego Programu Jądrowego w Federacji Rosyjskiej oraz Protokołu do niej w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań oraz zatwierdzająca zawarcie przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wymienionej Umowy i Protokołu do niej
(2003/462/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a ust. 3, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja uczestniczyła w imieniu Wspólnoty w negocjacjach Umowy ramowej w sprawie wielostronnego Środowiskowego Programu Jądrowego w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) oraz Protokołu w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań, z Federacją Rosyjską.
(2) Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie powinny koordynować swoje stanowiska przed posiedzeniami Komitetu MNEPR.
(3) Z zastrzeżeniem zawarcia, Umowa i Protokół do niej powinny zostać podpisane w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
(4) Zawarcie przez Komisję, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy i Protokołu do niej, powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podpisanie Umowy ramowej w sprawie Wielostronnego Środowiskowego Programu Jądrowego w Federacji Rosyjskiej oraz Protokołu do niej w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z decyzją Rady dotycząca zawarcia wymienionej Umowy.
Teksty Umowy i Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zawarcie przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy ramowej i Protokołu do niej zostaje niniejszym zatwierdzone.
Artykuł 3
Komisja reprezentuje Wspólnotę w Komitecie określonym w art. 4 Umowy (Komitet MNEPR).
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowane(-ych) do podpisania, w imieniu Wspólnoty, Umowy ramowej i Protokołu do niej, z zastrzeżeniem ich zawarcia.
Artykuł 5
Umowa i Protokół do niej są stosowne tymczasowo od dnia ich podpisania, do czasu ich wejścia w życie.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2003 r.
ustanawiająca kryteria podziału na strefy i urzędowego nadzoru w następstwie podejrzenia lub potwierdzenia występowania niedokrwistości zakaźnej łososia (ISA)
(notyfikowana jako dokument C(2003) 1831)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/466/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 15,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/288/WE [4], w szczególności jej art. 5 ust. 2 oraz art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/53/EWG ustanawia, że pobierania próbek oraz analiz laboratoryjnych na występowanie chorób wymienionych w wykazie I i wykazie II (określonych w załączniku A do dyrektywy 91/67/EWG) dokonuje się z zastosowaniem metod ustanowionych zgodnie z art. 15 dyrektywy 91/67/EWG.
(2) Plany pobierania próbek oraz metody diagnostyczne do celów wykrywania i potwierdzania chorób z wykazu II, wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) ustanowiono w decyzji Komisji 2001/183/WE [5].
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 2 i art. 6 dyrektywy 93/53/EWG wszystkie gospodarstwa znajdujące się w tym samym obszarze zlewisk lub w strefie przybrzeżnej, w której znajduje się gospodarstwo z podejrzeniem wirusa niedokrwistości zakaźnej łososia (ISA), lub w którym potwierdzono występowanie tego wirusa, zostają objęte nadzorem urzędowym.
Należy ustanowić kryteria podziału na strefy i urzędowego nadzoru.
(4) W celu określenia planów pobierania próbek oraz metod diagnostycznych do celów wykrywania i potwierdzania ISA, oraz w celu ustanowienia kryteriów podziału na strefy i urzędowego nadzoru w następstwie podejrzenia lub potwierdzenia ISA, skonsultowano się z ekspertami w dziedzinie zdrowia ryb oraz badań laboratoryjnych.
Ponadto konieczne jest uwzględnienie wytycznych w odniesieniu do diagnozowania ISA, ustanowionych w bieżącym wydaniu Podręcznika diagnozowania chorób zwierząt wodnych Międzynarodowego Biura Epizootii (OIE).
(5) Należy zapewnić wystarczający okres czasu na wdrożenie nowych wymogów.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji ustanawia plany pobierania próbek oraz metody diagnostyczne do celów wykrywania i potwierdzania zakaźnej niedokrwistości łososia (ISA) oraz kryteria podziału na strefy i nadzoru urzędowego w następstwie podejrzenia lub potwierdzenia ISA.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 23 października 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2003 r.
ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1925)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/467/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1226/2002 [2], w szczególności jej załącznik A(I)(4), załącznik A(II)(7) i załącznik D(I)(E),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 64/432/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie, ich części lub regiony mogą zostać uznane za oficjalnie wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła pod warunkiem wypełnienia warunków wymienionych w tej dyrektywie.
(2) Decyzja Komisji 1999/467/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/26/WE [4], ustanowiła status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy w odniesieniu do stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich.
(3) Decyzja Komisji 1999/466/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 2003/164/EWG [6], ustanowiła status bydła oficjalnie wolnego od brucelozy w odniesieniu do stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich.
(4) Decyzja Komisji 1999/465/WE [7], ostatnio zmieniona decyzją 2003/177/EWG [8], ustanowiła status oficjalnie wolnego od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do niektórych Państw Członkowskich i regionach Państw Członkowskich.
(5) Belgia, w odniesieniu do terytorium tego Państwa Członkowskiego, oraz Włochy, w odniesieniu prowincji Ascoli Piceno, Bergamo, Lecco i Sondrio, przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą wypełnienie wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 64/432/EWG, w celu uznania terytorium Belgii i wymienionych regionów Włoch za oficjalnie wolne od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.
(6) Belgia, w odniesieniu do terytorium tego Państwa Członkowskiego, oraz Włochy, w odniesieniu do regionu Sardynii i prowincji Ascoli Piceno, Bergamo, Como, Lecco, Mantova, Sondrio, Trento i Varese przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą wypełnienie wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 64/432/EWG, w celu uznania terytorium Belgii i wymienionych regionów Włoch za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
(7) Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą wypełnienie wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 64/432/EWG, w odniesieniu do prowincji Ascoli Piceno, Bergamo, Brescia, Como, Lecco, Mantova, Sondrio i Varese w celu uznnania tych regionów za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(8) Dla jasności, wykazy Państw Członkowskich i regionów Państw Członkowskich uznanych za oficjalnie wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła, w odniesieniu do stad bydła, powinny zostać wymienione w jednym akcie.
Dlatego decyzje 1999/467/EWG, 1999/466/EWG i 1999/465/EWG powinny zostać uchylone.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie i regiony Państw Członkowskich oficjalnie wolne od gruźlicy
1.
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I rozdział 1 są uznane za oficjalnie wolne od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.
2.
Regiony Państw Członkowskich wymienione w załączniku I rozdział 2 są uznane za oficjalnie wolne od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie i regiony Państw Członkowskich oficjalnie wolne od brucelozy
1.
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku II rozdział 1 są uznane za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
2.
Regiony Państw Członkowskich wymienione w załączniku II rozdział 2 są uznane za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i regiony Państw Członkowskich oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła
1.
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku III rozdział 1 są uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
2.
Regiony Państw Członkowskich wymienione w załączniku III rozdział 2 są uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
Artykuł 4
Uchylenia
Decyzje 1999/465/WE, 1999/466/WE i 1999/467/WE tracą moc.
Artykuł 5
Skierowanie
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca decyzję Rady 2000/604/WE w sprawie składu i Statutu Komitetu Polityki Gospodarczej
(2003/475/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając opinię Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Polityki Gospodarczej jest przewidziany w art. 272 Traktatu.
(2) Dnia 29 września 2000 r. Rada przyjęła decyzję 2000/604/WE w sprawie składu i Statutu Komitetu Polityki Gospodarczej [2].
(3) Statut ten dotychczas umożliwiał właściwe funkcjonowanie Komitetu.
(4) Zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów podczas spotkania Rady Europejskiej w Kopenhadze w grudniu 2002 r., dziesięciu nowych członków podpisało dnia 16 kwietnia 2003 r. Traktat o Przystąpieniu do Unii Europejskiej i powinno stać się jej członkami dnia 1 maja 2004 r.
(5) Komitet Polityki Gospodarczej powinien kontynuować skuteczną pracę po rozszerzeniu.
(6) Skład i Statut Komitetu Polityki Gospodarczej powinny zostać odpowiednio zrewidowane,
(14) Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny powinny być odpowiednio reprezentowane w Komitecie.
Każde z nich powinno wyznaczyć dwóch członków.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/604/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) motyw 14 otrzymuje brzmienie:
"(14) Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny powinny być odpowiednio reprezentowane w Komitecie.
Każde z nich powinno wyznaczyć dwóch członków.";
b) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2003 r.
w sprawie nowelizacji Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego
(2003/476/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając opinię Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Ekonomiczno-Finansowy został utworzony dnia 1 stycznia 1999 r. zgodnie z art. 114 ust. 2 Traktatu.
(2) Rada przyjęła dnia 21 grudnia 1998 r. decyzję 98/743/WE w sprawie składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego [2].
(3) Rada przyjęła dnia 31 grudnia 1998 r. decyzję 1999/8/WE w sprawie Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego [3]; Statut ten umożliwił Komitetowi do chwili obecnej prawidłowe funkcjonowanie.
(4) Zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów podczas spotkania Rady Europejskiej w Kopenhadze w grudniu 2002 r. dziesięciu nowych członków podpisało dnia 16 kwietnia 2003 r. Traktat o Przystąpieniu do Unii Europejskiej i powinno stać się jej członkami dnia 1 maja 2004 r.
(5) Komitet Ekonomiczno-Finansowy powinien kontynuować skuteczną pracę po rozszerzeniu.
(6) Ważne jest zachowanie elementów, które przyczyniły się do skuteczności Komitetu.
(7) Będzie to wymagało dostosowania metod pracy Komitetu.
(8) Dostosowanie to będzie miało wpływ na uczestnictwo przedstawicieli banków centralnych; ważne będzie wykorzystanie ich wiedzy i zdolności analitycznych oraz zapewnienie ich udziału w pracach nad zagadnieniami, za które są odpowiedzialni.
(9) Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego powinien zostać dlatego znowelizowany,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, ustanowiony w Załączniku do decyzji 1999/8/WE, zastępuje się tekstem określonym w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 lipca 2003 r.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzje z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r. oraz decyzję 2001/41/WE i decyzję 2001/496/WPZiB
(2003/479/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Oddelegowani eksperci krajowi oraz oddelegowany krajowy personel wojskowy powinni umożliwić Sekretariatowi Generalnemu Rady (zwanemu dalej "Sekretariatem Generalnym") skorzystanie z wysokiego poziomu ich wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności w dziedzinach, w których takie doświadczenie nie jest łatwo dostępne.
(2) Niniejsza decyzja powinna sprzyjać wymianie doświadczenia zawodowego i wiedzy na temat polityk europejskich dzięki czasowemu przydzieleniu do Sekretariatu Generalnego ekspertów z administracji Państw Członkowskich.
Zmierza ona również do zapewnienia bliskiej współpracy między Radą i administracjami krajowymi lub organizacjami międzynarodowymi, w drodze oddelegowania do nich urzędników Sekretariatu Generalnego.
(3) Oddelegowani eksperci krajowi powinni wywodzić się z rządów lub ministerstw w Państwach Członkowskich lub z organizacji międzynarodowych.
(4) Prawa i obowiązki oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego określone w niniejszej decyzji powinny zagwarantować, że będą oni wypełniać swoje obowiązki, kierując się wyłącznie interesem Sekretariatu Generalnego.
(5) Ze względu na czasowy charakter swojej pracy i swój szczególny status, oddelegowani eksperci krajowi i oddelegowany personel wojskowy nie powinien przyjmować odpowiedzialności za prerogatywy wynikające z prawa publicznego, z jakich korzysta Sekretariat Generalny.
(6) Niniejsza decyzja powinna określać wszystkie warunki zatrudnienia oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego i mieć zastosowanie niezależnie od pochodzenia przyznanych środków budżetowych wykorzystywanych na pokrycie wydatków.
(7) Należy również ustanowić specjalne przepisy dotyczące personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia sztabu wojskowego Unii Europejskiej.
(8) Ponieważ niniejsze zasady zastępują zasady ustanowione w decyzjach z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r., jak również w decyzji 2001/41/WE i decyzji 2001/496/WPZiB, decyzje te powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze zasady mają zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych, oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego przez krajową, regionalną lub lokalną administrację publiczną.
Dotyczą one również ekspertów oddelegowywanych z organizacji międzynarodowych.
2.
Osoby podlegające niniejszym zasadom przez okres oddelegowania pozostają zatrudnione za wynagrodzeniem u swojego pracodawcy.
3.
Sekretariat Generalny dokonuje naboru oddelegowanych ekspertów krajowych zgodnie z wymogami i możliwościami budżetowymi.
Zastępca sekretarza generalnego określa sposoby takiego naboru.
4.
Z wyjątkiem sytuacji, w których zastępca sekretarza generalnego zezwala na odstępstwo, które nie ma zastosowania w obszarze WPZiB/ESPiD, oddelegowani eksperci krajowi muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego.
Naboru oddelegowanych ekspertów krajowych dokonuje się spośród obywateli możliwie jak największej liczby Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie i Sekretariat Generalny współpracują w celu zapewnienia, w miarę możliwości, równowagi między liczbą mężczyzn i kobiet oraz przestrzegania zasady równości szans.
5.
Oddelegowywanie odbywa się w drodze wymiany listów między Dyrekcją Generalną do spraw Personelu i Administracji Sekretariatu Generalnego i odpowiednio stałym przedstawicielstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub organizacji międzynarodowej.
Do wymiany listów załączana jest kopia zasad mających zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych.
Artykuł 2
Okres oddelegowania
1.
Okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata i może być następnie przedłużany łącznie do czterech lat.
2.
Przewidywany okres oddelegowania ustala się na początku w ramach wymiany listów przewidzianej w art. 1 ust. 5.
Tę samą procedurę stosuje się w przypadku przedłużenia okresu oddelegowania.
3.
Oddelegowany ekspert krajowy, który już wcześniej był oddelegowany do Sekretariatu Generalnego, może zostać oddelegowany ponownie, zgodnie z przepisami wewnętrznymi ustanawiającymi maksymalny okres, przez który takie osoby mogą przebywać w organach administracyjnych Sekretariatu Generalnego i z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) oddelegowany ekspert krajowy musi nadal spełniać warunki oddelegowania;
b) między końcem poprzedniego okresu oddelegowania a kolejnym oddelegowaniem musi upłynąć przynajmniej sześć lat; jeżeli po zakończeniu pierwszego oddelegowania ekspert otrzymał inny, dodatkowy kontrakt, okres sześcioletni liczy się od zakończenia tego kontraktu.
Niniejsze postanowienie nie uniemożliwia Sekretariatowi Generalnemu wyrażenia zgody na oddelegowanie eksperta krajowego, którego początkowe oddelegowanie trwało krócej niż cztery lata, ale w takim wypadku nowe oddelegowanie nie powinno przekraczać pozostałości okresu czteroletniego.
Artykuł 3
Miejsce oddelegowania
Oddelegowani eksperci krajowi zostają oddelegowani do Brukseli lub do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego.
Artykuł 4
Obowiązki
1.
Oddelegowany ekspert krajowy pomaga urzędnikom Sekretariatu Generalnego lub pracownikom czasowym i realizuje powierzone mu zadania.
Wykonywane obowiązki określane są w drodze wzajemnego porozumienia między Sekretariatem Generalnym i administracją, z której delegowany jest ekspert, w interesie organów administracyjnych i z uwzględnieniem kwalifikacji kandydata.
2.
Oddelegowany ekspert krajowy bierze udział w wyjazdach służbowych i w spotkaniach jedynie:
a) jeżeli towarzyszy urzędnikowi Sekretariatu Generalnego lub pracownikowi czasowemu; lub
b) jako obserwator lub wyłącznie w celach informacyjnych, jeżeli jest sam.
Dyrektor generalny zainteresowanego organu administracyjnego może w niektórych szczególnych okolicznościach odstąpić od tej zasady w oparciu o specjalne kompetencje oddelegowanego eksperta krajowego, po sprawdzeniu, że nie istnieje potencjalny konflikt interesów.
O ile dyrektor generalny danego organu administracyjnego, z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, nie przyzna specjalnego mandatu, delegowanemu ekspertowi krajowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego zobowiązań zewnętrznych.
3.
Sekretariat Generalny zachowuje wyłączną odpowiedzialność za zatwierdzenie wyników zadań realizowanych przez oddelegowanego eksperta krajowego.
4.
Zainteresowane organy administracyjne Sekretariatu Generalnego, pracodawca oddelegowanego eksperta krajowego oraz oddelegowany ekspert krajowy dokonują wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów lub zaistnienia takiego konfliktu w związku z obowiązkami oddelegowanego eksperta krajowego w okresie oddelegowania.
W tym celu Sekretariat Generalny odpowiednio wcześnie informuje oddelegowanego eksperta krajowego i jego pracodawcę o planowanych obowiązkach i prosi każdego z nich o potwierdzenie na piśmie, że nie są im znane żadne powody, dla których oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie można powierzyć tych obowiązków.
Oddelegowany ekspert krajowy jest w szczególności proszony o poinformowanie o ewentualnych źródłach konfliktu między swoją sytuacją rodzinną (zwłaszcza działalnością zawodową członków bliskiej rodziny lub też ważnymi interesami finansowymi jego albo członków bliskiej rodziny) oraz planowanymi obowiązkami w okresie oddelegowania.
Pracodawca i oddelegowany ekspert krajowy zobowiązują się powiadomić Sekretariat Generalny o każdej zmianie okoliczności w okresie oddelegowania, która mogłyby spowodować zaistnienie takiego konfliktu.
5.
Jeżeli Sekretariat Generalny uważa, że charakter zadań powierzonych oddelegowanemu ekspertowi krajowemu wymaga szczególnych środków bezpieczeństwa, poświadczenie bezpieczeństwa należy uzyskać przed oddelegowaniem eksperta.
6.
W przypadku nieprzestrzegania przepisów ust. 2, 3 i 4, Sekretariat Generalny może zakończyć oddelegowanie oddelegowanego eksperta krajowego na mocy art. 8.
Artykuł 5
Prawa i obowiązki
1.
W okresie oddelegowania:
a) oddelegowany ekspert krajowy wypełnia swoje obowiązki, a w swoim działaniu kieruje się wyłącznie interesem Rady;
b) oddelegowany ekspert krajowy powstrzymuje się od wszelkich działań, w szczególności publicznego wyrażania opinii, które mogą naruszyć godność jego funkcji w Sekretariacie Generalnym;
c) każdy oddelegowany ekspert krajowy, którego w ramach wykonywania obowiązków prosi się o wypowiedź na temat sprawy, którą się zajmuje bądź na temat rezultatów swoich działań, jeśli dotyczą one jego osobistych interesów, co mogłoby ograniczyć jego samodzielność, poinformuje o tym kierownika organu administracyjnego, dla którego pracuje;
d) oddelegowany ekspert krajowy nie publikuje lub nie przyczynia się do publikacji, samodzielnie lub we współpracy z innymi, żadnego tekstu traktującego o pracy Unii Europejskiej bez uzyskania na to zezwolenia zgodnie z warunkami i przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym.
Zgoda na publikację nie zostanie wyrażona tylko w przypadku gdy publikacja taka może szkodzić interesom Unii Europejskiej;
e) wszystkie prawa do pracy wykonanej przez oddelegowanego eksperta krajowego w ramach wykonywania obowiązków stanowią własność Sekretariatu Generalnego;
f) oddelegowany ekspert krajowy zamieszkuje w miejscu oddelegowania albo w odległości nie większej, niż wymaga tego prawidłowe wykonywanie obowiązków;
g) oddelegowany ekspert krajowy pomaga i służy radą przełożonym, którym podlega i jest przed nimi odpowiedzialny za wykonanie powierzonych mu zadań;
h) oddelegowany ekspert krajowy podczas wykonywania swoich obowiązków nie przyjmuje żadnych instrukcji od swego pracodawcy lub rządu krajowego.
Nie podejmuje żadnych działań na rzecz swego pracodawcy, dla rządu, ani dla innych osób, firm prywatnych lub instytucji publicznej.
2.
Zarówno w okresie oddelegowania, jak i po jego zakończeniu oddelegowany ekspert krajowy zachowuje najwyższą dyskrecję w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji, o których dowiedział się w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami.
Nie wolno mu w żadnej formie ujawnić osobom nieuprawnionym żadnych informacji czy dokumentów, które nie zostały zgodnie z prawem upublicznione ani wykorzystywać ich dla własnej korzyści.
3.
Po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy jest nadal zobowiązany do uczciwego i roztropnego działania podczas wykonywania nowych powierzonych mu obowiązków i podczas przyjmowania niektórych stanowisk lub przywilejów.
W tym celu przez trzy lata po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy niezwłocznie informuje Sekretariat Generalny o wszystkich obowiązkach lub zadaniach, które ma wykonywać na rzecz swego pracodawcy, które mogłyby spowodować konflikt interesów w związku z zadaniami, które wykonywał w okresie oddelegowania.
4.
Oddelegowany ekspert krajowy podlega zasadom w przedmiocie bezpieczeństwa obowiązującym w Sekretariacie Generalnym.
5.
Nieprzestrzeganie przepisów niniejszego artykułu w okresie oddelegowania uprawnia Sekretariat Generalny do zakończenia oddelegowania oddelegowanego eksperta krajowego na mocy art. 8.
Artykuł 6
Poziom, doświadczenie zawodowe i znajomość języków
1.
Aby zakwalifikować się do oddelegowania do Sekretariatu Generalnego oddelegowany ekspert krajowy musi posiadać przynajmniej trzyletnie doświadczenie w pracy w pełnym wymiarze godzin na stanowisku administracyjnym, naukowym, technicznym, doradczym lub kierowniczym odpowiadającym kategoriom A lub B określonym w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz w warunkach zatrudnienia stosowanych do innych pracowników Wspólnot.
Przed oddelegowaniem pracodawca dostarcza Sekretariatowi Generalnemu oświadczenie na temat zatrudnienia eksperta obejmujące ostatnie 12 miesięcy.
2.
Oddelegowany ekspert krajowy musi posiadać gruntowną znajomość jednego z języków Wspólnoty, a także wystarczającą znajomość drugiego języka w stopniu umożliwiającym wykonywanie powierzonych zadań.
Artykuł 7
Zawieszenie oddelegowania
1.
Sekretariat Generalny może zezwolić na zawieszenie oddelegowania oraz określić warunki, jakim ma ono podlegać.
W okresie zawieszenia:
a) dodatki określone w art. 15 i 16 nie są wypłacane;
b) dodatki określone w art. 18 i 19 zostają wypłacane jedynie, gdy zawieszenie następuje na prośbę Sekretariatu Generalnego.
2.
Sekretariat Generalny informuje pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego.
Artykuł 8
Zakończenie okresu oddelegowania
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, oddelegowanie może zostać zakończone na prośbę Sekretariatu Generalnego lub pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Może być ono również zakończone na prośbę oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania takiego samego okresu wypowiedzenia i z zastrzeżeniem zgody Sekretariatu Generalnego.
2.
W niektórych wyjątkowych okolicznościach oddelegowanie może być zakończone bez zachowania okresu wypowiedzenia:
a) przez pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego, jeżeli wymagają tego zasadnicze interesy pracodawcy,
b) w drodze porozumienia między Sekretariatem Generalnym i pracodawcą, na prośbę oddelegowanego eksperta krajowego skierowaną do obu stron, jeżeli wymagają tego istotne interesy osobiste lub zawodowe oddelegowanego eksperta krajowego,
c) przez Sekretariat Generalny w przypadku niewywiązania się przez oddelegowanego eksperta krajowego z jego obowiązków na mocy niniejszych zasad.
Oddelegowany ekspert krajowy powinien wcześniej otrzymać możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.
3.
W przypadku zakończenia oddelegowania na mocy ust. 2 lit. c), Sekretariat Generalny niezwłocznie informuje pracodawcę.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI PRACY
Artykuł 9
Zabezpieczenie socjalne
1.
Przed rozpoczęciem okresu oddelegowania pracodawca, od którego ekspert krajowy ma być oddelegowany, musi zaświadczyć Sekretariatowi Generalnemu, że oddelegowany ekspert krajowy w okresie oddelegowania będzie podlegał ustawodawstwu o zabezpieczeniu socjalnym mającemu zastosowanie do administracji publicznej lub organizacji międzynarodowej, która go zatrudnia oraz że bierze na siebie odpowiedzialność za koszty poniesione za granicą.
2.
Z chwilą rozpoczęcia oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy zostaje objęty przez Sekretariat Generalny ubezpieczeniem od ryzyka wypadków.
Sekretariat Generalny przekaże mu kopię warunków tego ubezpieczenia w dniu, w którym zgłosi się on do odnośnego organu administracyjnego Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w celu dopełnienia formalności administracyjnych związanych z oddelegowaniem.
Artykuł 10
Godziny pracy
1.
Oddelegowany ekspert krajowy jest związany obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym zasadami dotyczącymi godzin pracy.
Zasady te mogą być zmienione przez zastępcę sekretarza generalnego, jeżeli wynika to z potrzeb organu administracyjnego.
2.
W okresie oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy pracuje w pełnym wymiarze godzin.
W następstwie odpowiednio uzasadnionej prośby ze strony Dyrekcji Generalnej oraz z zastrzeżeniem zgodności z interesami Sekretariatu Generalnego, dyrektor generalny do spraw personelu i administracji może zezwolić oddelegowanemu ekspertowi krajowemu, po uzyskaniu zgodny jego pracodawcy, na pracę w niepełnym wymiarze godzin.
3.
W przypadku zezwolenia na pracę w niepełnym wymiarze godzin, oddelegowany ekspert krajowy pracuje przynajmniej przez połowę zwykłego czasu pracy.
4.
Oddelegowany ekspert krajowy może pracować w elastycznym czasie pracy jedynie za zezwoleniem organu administracyjnego Sekretariatu Generalnego, do którego jest oddelegowany.
Zezwolenie zostaje przekazane do wiadomości właściwej jednostki w Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji.
5.
Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu można przyznać dodatki za pracę zmianową obowiązujące w Sekretariacie Generalnym.
Artykuł 11
Nieobecność w pracy z powodu choroby lub wypadku
1.
W przypadku nieobecności w pracy z powodu choroby lub wypadku, oddelegowany ekspert krajowy jak najszybciej powiadamia swego przełożonego, podając swoje aktualne miejsce pobytu.
Jeżeli jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy dni, przedstawia świadectwo lekarskie i może być skierowany na badania lekarskie zlecone przez Sekretariat Generalny.
2.
Jeżeli nieobecności w pracy spowodowane chorobą lub wypadkiem trwające nie więcej niż trzy dni przekraczają w okresie 12 miesięcy łącznie liczbę 12 dni, oddelegowany ekspert krajowy ma obowiązek przedstawienia zwolnienia lekarskiego za każdy kolejny okres nieobecności spowodowanej chorobą.
3.
Jeżeli okres zwolnienia lekarskiego przekracza jeden miesiąc lub czas pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy, dodatki określone w art. 15 ust. 1 i 2 zostają automatycznie wstrzymane.
Postanowienie to nie ma zastosowania w przypadku choroby związanej z ciążą.
Zwolnienie lekarskie nie może wykraczać poza okres oddelegowania danej osoby.
4.
Jednakże oddelegowany ekspert krajowy, który w okresie oddelegowania doznał uszkodzenia ciała w wyniku wypadku przy pracy otrzymuje nadal w całości dodatki przewidziane w art. 15 ust. 1 i 2 przez cały okres, w którym jest niezdolny do pracy aż do zakończenia okresu oddelegowania.
Artykuł 12
Urlop wypoczynkowy, urlop okolicznościowy i dni ustawowo wolne od pracy
1.
Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do dwóch i pół dnia roboczego urlopu za cały miesiąc pracy (30 dni w roku kalendarzowym).
2.
Urlop jest uzależniony od wcześniejszej zgody organu administracyjnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy został oddelegowany.
3.
Oddelegowany ekspert krajowy może, na uzasadniony wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy w następujących przypadkach:
- ślub oddelegowanego eksperta krajowego: dwa dni rocznie,
- poważna choroba współmałżonka: do trzech dni,
- śmierć współmałżonka: cztery dni,
- poważna choroba wstępnego: do dwóch dni rocznie,
- śmierć wstępnego: dwa dni,
- narodziny dziecka: dwa dni,
- poważna choroba dziecka: do dwóch dni rocznie,
- śmierć dziecka: cztery dni.
4.
W indywidualnych przypadkach na należycie uzasadniony wniosek pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego, Sekretariat Generalny może udzielić do dwóch dni urlopu okolicznościowego w okresie 12 miesięcy.
5.
W przypadku pracy w niepełnym wymiarze godzin, urlop wypoczynkowy zostaje odpowiednio skrócony.
6.
Dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystane do końca okresu oddelegowania przepadają.
Artykuł 13
Urlop macierzyński
1.
Oddelegowanej ekspert krajowej będącej w ciąży przyznawany jest urlop macierzyński trwający 16 tygodni i w tym okresie otrzymuje ona dodatki przewidziane w art. 15.
2.
Oddelegowana ekspert krajowa karmiąca piersią może na żądanie, na podstawie zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego stan faktyczny, otrzymać urlop okolicznościowy trwający maksymalnie cztery tygodnie, począwszy od zakończenia jej urlopu macierzyńskiego i w tym okresie otrzymuje dodatki ustanowione w art. 15.
3.
Jeżeli ustawodawstwo krajowe pracodawcy oddelegowanej ekspert krajowej przewiduje dłuższy urlop macierzyński, oddelegowanie zostaje zawieszone na okres przekraczający okres urlopu przyznawanego przez Sekretariat Generalny.
W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.
4.
Oddelegowana ekspert krajowa może, ewentualnie, zwrócić się z wnioskiem o zawieszenie oddelegowania na cały okres obejmujący dozwolone okresy na urlop macierzyński i urlop na karmienie piersią.
W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.
Artykuł 14
Zarządzanie i kontrola
Zarządzanie i kontrola nad dniami urlopu stanowi obowiązek organu administracyjnego Sekretariatu Generalnego.
Kontrola czasu pracy i nieobecności w pracy stanowi obowiązek Dyrekcji Generalnej lub organu administracyjnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy jest przydzielony.
ROZDZIAŁ III
DODATKI I ZWROT WYDATKÓW
Artykuł 15
Diety służbowe
1.
Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony, przez okres oddelegowania, do dziennej diety służbowej.
Jeżeli odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania nie przekracza 150 km, dzienna dieta służbowa wynosi 26,78 EUR.
Jeżeli odległość ta przekracza 150 km, dzienna dieta służbowa wynosi 107,1 EUR.
2.
Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy nie otrzymał zwrotu kosztów przeniesienia od Sekretariatu Generalnego lub od pracodawcy, wypłacany jest dodatkowy dodatek miesięczny zgodnie z poniższą tabelą:
Odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania (km) _BAR_ Suma w EUR _BAR_
0–150 _BAR_ 0 _BAR_
< 150 _BAR_ 68,85 _BAR_
< 300 _BAR_ 122,40 _BAR_
< 500 _BAR_ 198,90 _BAR_
< 800 _BAR_ 321,30 _BAR_
< 1300 _BAR_ 504,90 _BAR_
< 2000 _BAR_ 604,35 _BAR_
Dodatek ten jest wypłacany co miesiąc z dołu.
3.
Diety wypłaca się także w okresie podróży służbowych, urlopu wypoczynkowego, urlopu macierzyńskiego, urlopu okolicznościowego oraz dni ustawowo wolnych od pracy, przyznanych przez Sekretariat Generalny.
4.
Oddelegowani eksperci krajowi, którzy w okresie trzech lat upływających na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu oddelegowania zamieszkiwali lub prowadzili zasadniczą działalność zawodową w miejscowości położonej w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania, otrzymują dzienną dietę służbową w wysokości 26,78 EUR.
Do celów niniejszych przepisów nie są brane pod uwagę uwarunkowania wynikające z pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego dla państwa niebędącego miejscem oddelegowania lub dla organizacji międzynarodowej.
5.
Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu w chwili rozpoczęcia oddelegowania wypłaca się zaliczkę w kwocie odpowiadającej 75 dziennym dietom służbowym, przy czym w okresie, który obejmuje zaliczka, oddelegowany ekspert krajowy nie jest uprawniony do pobierania innych tego rodzaju dodatków.
Jeżeli okres oddelegowania kończy się przed upływem okresu branego pod uwagę przy określaniu wysokości zaliczki, oddelegowany ekspert krajowy jest obowiązany zwrócić część zaliczki odpowiadającą pozostałej części tego okresu.
6.
W czasie wymiany listów przewidzianej w art. 1 ust. 5 Sekretariat Generalny zostaje poinformowany o wszystkich płatnościach podobnych do wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, otrzymanych przez oddelegowanego eksperta krajowego.
Wszystkie te kwoty zostają odliczone od diet wypłacanych przez Sekretariat Generalny zgodnie z wspomnianym ust. 1.
7.
Dzienne diety i dodatki miesięczne są regulowane raz w roku, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.
8.
W przypadku ekspertów krajowych oddelegowanych do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego dzienne diety służbowe określone w niniejszym artykule mogą być zastąpione przez dodatek mieszkaniowy, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami istniejącymi w kraju oddelegowania, z zastrzeżeniem uzasadnionej decyzji dyrektora generalnego do spraw administracji i Protokołu.
Artykuł 16
Dodatkowy zryczałtowany dodatek
1.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy miejsce zamieszkania oddelegowanego eksperta krajowego jest położone w odległości do 150 km od miejsca jego oddelegowania, oddelegowany ekspert krajowy otrzymuje, gdzie stosowne, dodatkowy zryczałtowany dodatek równy różnicy między rocznym wynagrodzeniem brutto (pomniejszonym o dodatki rodzinne), wypłacanym przez pierwotnego pracodawcę wraz z dziennymi dietami służbowymi wypłacanymi przez Sekretariat Generalny, a podstawowym wynagrodzeniem urzędnika, płatnym na poziomie 1 stopień A 8 lub B 5, w zależności od kategorii, do której został zaliczony.
2.
Wysokość tego dodatku jest raz w roku regulowana, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty.
Artykuł 17
Miejsce zamieszkania
1.
Do celów niniejszych zasad miejscem zamieszkania jest miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy wykonywał swoje obowiązki dla pracodawcy bezpośrednio przed oddelegowaniem.
Za miejsce zatrudnienia uznaje się miejsce, w którym zlokalizowany jest organ administracyjny Sekretariatu Generalnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy został przydzielony.
Obydwa miejsca zostają określone w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5.
2.
Jeżeli w okresie oddelegowania w charakterze oddelegowanego eksperta krajowego ekspert krajowy jest już oddelegowany w imieniu swojego pracodawcy do miejsca innego niż to, w którym znajduje się główna siedziba pracodawcy, miejscem zamieszkania jest miejsce znajdujące się bliżej miejsca zamieszkania.
3.
Za miejsce zamieszkania uważa się miejsce oddelegowania, jeżeli:
a) przez trzy lata upływające na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy stale zamieszkiwał lub prowadził zasadniczą działalność zawodową w miejscu położonym w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania; lub
b) w czasie złożenia przez Sekretariat Generalny wniosku o oddelegowanie miejsce oddelegowania stanowi główne miejsce zamieszkania współmałżonka oddelegowanego eksperta krajowego lub dzieci pozostających na jego utrzymaniu.
W tym celu zamieszkiwanie w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania jest traktowane jako zamieszkiwanie w miejscu oddelegowania.
4.
Do celów stosowania niniejszego artykułu nie są brane pod uwagę uwarunkowania wynikające z pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego dla państwa niebędącego miejscem oddelegowania lub dla organizacji międzynarodowej.
Artykuł 18
Koszty podróży
1.
Oddelegowany ekspert krajowy, którego miejsce zamieszkania znajduje się w odległości ponad 150 km od miejsca oddelegowania jest uprawniony do zwrotu kosztów podróży:
a) swoich:
- z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania na początku okresu oddelegowania;
- z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania na końcu okresu oddelegowania;
b) współmałżonka i dzieci pozostających na utrzymaniu, pod warunkiem że mieszkają oni razem z oddelegowanym ekspertem krajowym i że Sekretariat Generalny pokrywa koszty przeprowadzki:
- na początku okresu oddelegowania w czasie przeprowadzki z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania;
- na końcu okresu oddelegowania, z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania.
2.
O ile podróż nie odbywa się samolotem, zwrot kosztów następuje według stawki ryczałtowej, ograniczonej do kosztów przejazdu koleją w drugiej klasie, bez dopłat.
Dotyczy to również podróży samochodem.
W przypadku gdy podróż jest dłuższa niż 500 km lub w przypadku gdy zwyczajowa trasa podróży obejmuje przejazd przez morze, zwrot kosztów podróży lotniczej następuje do wysokości rzeczywistego kosztu biletu z rabatem cenowym (PEX lub APEX), po przedstawieniu biletów i kart pokładowych.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, oddelegowani eksperci krajowi, którzy udowodnią, że zmienili miejsce, w którym będą wykonywać swoją zasadniczą działalność zawodową, po zakończeniu oddelegowania są uprawnieni do zwrotu kosztów podróży w powyższych granicach.
Zwrot kosztów nie może obejmować kwoty wyższej niż ta, do której oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony w przypadku powrotu do miejsca zamieszkania.
4.
Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy przeprowadzi się z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania, uprawniony jest każdego roku dla siebie, swojego współmałżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu do zryczałtowanej wypłaty równej kosztom podróży powrotnej z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania na podstawie przepisów obowiązujących w Sekretariacie Generalnym.
Artykuł 19
Koszty związane z przeniesieniem
1.
O ile nie ma zastosowania art. 15 ust. 4 zdanie drugie, oddelegowany ekspert krajowy może przewieść swoje rzeczy osobistego użytku z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania na koszt Sekretariatu Generalnego, po uzyskaniu jego wcześniejszej zgody, zgodnie z zasadami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym w czasie dotyczącym zwrotu kosztów przeniesienia, o ile zostały spełnione następujące warunki:
a) okres wstępny oddelegowania musi wynosić co najmniej dwa lata;
b) miejsce zamieszkania oddelegowanego eksperta krajowego musi znajdować się w odległości co najmniej 100 km od miejsca oddelegowania;
c) przeprowadzka musi nastąpić w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia okresu oddelegowania;
d) wniosek o udzielenie zezwolenia musi być złożony przynajmniej na dwa miesiące przed planowaną datą przeprowadzki;
e) pracodawca nie pokrywa kosztów przeprowadzki;
f) oddelegowany ekspert krajowy musi przesłać do Sekretariatu Generalnego oryginał kosztorysu, rachunków i faktur wraz z zaświadczeniem od swojego pracodawcy, że pracodawca oddelegowanego eksperta krajowego nie pokrywa kosztów przeprowadzki.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, jeżeli Sekretariat Generalny zwraca koszty przeprowadzki, oddelegowany ekspert krajowy po zakończeniu okresu oddelegowania jest uprawniony, po uzyskaniu wcześniejszego zezwolenia, do zwrotu kosztów związanych z przeniesieniem z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania, zgodnie z zasadami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym w czasie dotyczącym zwrotu kosztów przeniesienia, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 lit. d), e) i f) oraz poniższych warunków:
a) przeprowadzka nie może odbywać się wcześniej niż na trzy miesiące przed zakończeniem okresu oddelegowania;
b) przeprowadzka musi być zakończona w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu okresu oddelegowania.
3.
Oddelegowany ekspert krajowy, którego okres oddelegowania zostaje zakończony na jego prośbę lub na prośbę jego pracodawcy w ciągu dwóch lat od daty rozpoczęcia okresu oddelegowania, nie jest uprawniony do zwrotu kosztów przeprowadzki do miejsca zamieszkania.
4.
Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy udowodni, że zmieniło się miejsce, w którym będzie wykonywał zasadniczą działalność zawodową po zakończeniu oddelegowania, koszty przeprowadzki do tego nowego miejsca mogą być zwrócone, ale jedynie do wysokości sumy, która zostałaby wypłacona w przypadku przeprowadzki do miejsca zamieszkania.
Artykuł 20
Podróże służbowe i wydatki z nimi związane
1.
Oddelegowany ekspert krajowy może być wysyłany w podróże służbowe z zastrzeżeniem art. 4.
2.
Koszty podróży służbowych refundowane są zgodnie z przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym.
Artykuł 21
Szkolenie
Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do udziału w kursach szkoleniowych organizowanych przez Sekretariat Generalny, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.
Podczas podejmowania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na udział w kursie brane są pod uwagę interesy oddelegowanego eksperta krajowego, w szczególności jego kariera zawodowa po zakończeniu okresu oddelegowania.
Artykuł 22
Przepisy administracyjne
1.
Oddelegowany ekspert krajowy zgłasza się do odpowiedniego organu administracyjnego Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w pierwszym dniu okresu oddelegowania w celu dopełnienia wymaganych formalności administracyjnych.
Rozpoczyna wykonywanie obowiązków pierwszego lub szesnastego dnia miesiąca.
2.
Oddelegowany ekspert krajowy przydzielony do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego zgłasza się do odpowiedniego organu Sekretariatu Generalnego w swoim miejscu oddelegowania.
3.
Płatności są dokonywane przez właściwy organ administracyjny Sekretariatu Generalnego, w euro, na rachunek bankowy otwarty w instytucji bankowej w miejscu oddelegowania.
ROZDZIAŁ IV
ZASTOSOWANIE ZASAD DO ODDELEGOWANEGO KRAJOWEGO PERSONELU WOJSKOWEGO
Artykuł 23
Zasady mające zastosowanie do oddelegowanego personelu wojskowego
Z zastrzeżeniem art. 24–33, niniejsze zasady mają również zastosowanie do personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej zgodnie z decyzją Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej [1].
Artykuł 24
Warunki
Oddelegowany personel wojskowy musi pozostawać zatrudniony za wynagrodzeniem w siłach zbrojnych Państwa Członkowskiego przez cały okres oddelegowania.
Osoby te muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego.
Artykuł 25
Przyjmowanie do pracy
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 3 zdanie drugie, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel określa sposoby dotyczące przyjmowania do pracy oddelegowanego personelu wojskowego.
Artykuł 26
Wymiana listów
Do celów stosowania art. 1 ust. 5, wymiana listów odbywa się między sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem i stałym przedstawicielstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 27
Okres oddelegowania
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1, okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż trzy lata i może być następnie przedłużany łącznie do czterech lat.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 3 lit. b), z wyłączeniem wyjątkowych przypadków, musi upłynąć okres przynajmniej trzech lat między zakończeniem poprzedniego okresu oddelegowania i nowym oddelegowaniem, jeżeli istnieją usprawiedliwiające to okoliczności i w porozumieniu z sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem.
Artykuł 28
Zadania
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1, działając z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, oddelegowany personel wojskowy wypełnia swoją misję, realizuje powierzone zadania i wypełnia obowiązki, które mu powierzono zgodnie z Załącznikiem do decyzji 2001/80/WPZiB.
Artykuł 29
Zobowiązania zewnętrzne
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2, oddelegowanemu personelowi wojskowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego zobowiązań zewnętrznych, chyba że na mocy specjalnego mandatu udzielonego z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
Artykuł 30
Poświadczenie bezpieczeństwa
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 5, odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa oddelegowanego członka personelu wojskowego, o klauzuli nie niższej niż "tajne", musi być określone w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5.
Artykuł 31
Doświadczenie zawodowe
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1, aby zakwalifikować się do oddelegowania do Sekretariatu Generalnego, członek personelu wojskowego powinien pracować na szczeblu administracyjnym lub doradczym oraz cechować się wysokim stopniem kompetencji w zakresie zadań, które ma wykonywać.
Artykuł 32
Zawieszenie i zakończenie okresu oddelegowania
1.
Zezwolenie na zastosowanie art. 7 do oddelegowanego członka personelu wojskowego wydaje sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, oddelegowanie może być zakończone, jeżeli wymagają tego interesy Sekretariatu Generalnego lub administracji krajowej oddelegowanego członka personelu wojskowego lub gdy występują inne wystarczające przyczyny.
Artykuł 33
Poważne niewywiązanie się z obowiązków
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 3, okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadkach poważnego, celowego bądź wynikającego z niedbalstwa niewywiązania się z obowiązków przez oddelegowanego członka personelu wojskowego.
Decyzję wydaje sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel po umożliwieniu osobie zainteresowanej przedstawienia argumentów na swoją obronę.
Przed podjęciem decyzji sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel informuje o sprawie stałego przedstawiciela Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest członek personelu wojskowego.
Od chwili wydania decyzji dodatki określone w art. 18 i 19 nie są wypłacane.
Przed wydaniem decyzji wskazanej w akapicie pierwszym, w przypadku gdy sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel podejrzewa członka personelu wojskowego o poważne naruszenie obowiązków, oddelegowany członek personelu wojskowego może zostać zawieszony w wykonywaniu obowiązków po tym, jak otrzymał możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.
Dodatki określone w art. 15 i 16 nie są wypłacane w okresie zawieszenia, który nie może przekroczyć trzech miesięcy.
2.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel może zwrócić uwagę władz krajowych na wszelkie naruszenia zasad określonych bądź wymienionych w niniejszej decyzji, których dopuścił się oddelegowany członek personelu wojskowego.
3.
Oddelegowany członek personelu wojskowego nie przestaje podlegać swoim krajowym przepisom dyscyplinarnym.
Artykuł 34
Godziny urzędowania
Artykuł 10 ust. 2 zdanie drugie nie ma zastosowania do oddelegowanego personelu wojskowego.
Artykuł 35
Urlop okolicznościowy
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 4, Sekretariat Generalny może przyznać bezpłatny dodatkowy urlop okolicznościowy na szkolenie organizowane przez pracodawcę, z zastrzeżeniem należycie uzasadnionego wniosku pracodawcy.
Artykuł 36
Dodatki
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16, w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5 można postanowić, że przewidziane tam dodatki nie są wypłacane.
Artykuł 37
Miejsce zamieszkania
1.
Za miejsce zamieszkania oddelegowanego członka personelu wojskowego uznaje się stolicę Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, jeżeli, zgodnie z art. 17 ust. 1, 2 i 3 lit. a), jego miejsce zamieszkania znajduje się w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania.
2.
Za miejsce zamieszkania oddelegowanego członka personelu wojskowego uznaje się stolicę Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, jeżeli główne miejsce zamieszkania jego współmałżonka lub dziecka(dzieci) określonych w art. 17 ust. 3 lit. b) znajduje się w Państwie Członkowskim niebędącym miejscem oddelegowania.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 38
Uchylenia
Tracą moc decyzje:
- decyzja Rady z dnia 25 czerwca 1997 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady (Dyrekcja Generalna do spraw Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych) w kontekście wprowadzania w życie planu wzmożonego zwalczania zorganizowanej przestępczości,
- decyzja Rady z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych, oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady (Dyrekcja Generalna do spraw Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych) w kontekście wspólnej oceny przejmowania, stosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez ubiegające się kraje dorobku Unii Europejskiej w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych,
- decyzja Rady 2001/41/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych, oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady w kontekście systemu wymiany urzędników Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz urzędników administracji krajowych lub organizacji międzynarodowych [2], oraz
- decyzja Rady 2001/496/WE z dnia 25 czerwca 2001 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowego personelu wojskowego, oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego Rady w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej [3].
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2003 r.
ustanawiająca środki przejściowe w zakresie kontroli przemieszczania zwierząt z gatunków podatnych na pryszczycę
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/483/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/327/WE z dnia 24 kwietnia 2001 r. dotycząca ograniczeń w odniesieniu do przemieszczania zwierząt z gatunków podatnych na pryszczycę i uchylająca decyzję 2001/263/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/1004/WE [4], obowiązuje do dnia 30 czerwca 2003 r.
(2) Komisja przedstawiła propozycję zmiany dyrektywy Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [5], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [6]; propozycja ta została przyjęta przez Radę w czerwcu 2003 r., a zmienione przepisy zaczną być stosowane nie wcześniej niż od dnia 1 lipca 2004 r.
(3) Warunki opieki nad zwierzętami w czasie transportu w obrębie Wspólnoty zostały ustanowione w dyrektywie Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. wsprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG [7], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003.
(4) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. dotyczące kryteriów wspólnotowych dla miejsc postoju oraz zmieniające plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG [8], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1040/2003 [9], stosuje się nie wcześniej niż od dnia 1 lipca 2004 r.
(5) Decyzja Komisji 93/444/EWG z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad regulujących handel wewnątrzwspólnotowy niektórymi żywymi zwierzętami i produktami przeznaczonymi na wywóz do państw trzecich [10] stawia wymóg zapewnienia przez Państwa Członkowskie, żeby takim zwierzętom towarzyszyło świadectwo weterynaryjne celem przeprowadzenia uboju danych gatunków.
(6) Dla dobra zwartości prawodawstwa wspólnotowego niektóre określenia ustanowione w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [11], ostatnio zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1226/2002 [12] oraz dyrektywą Rady 91/628/EWG, stosuje się w niniejszej decyzji.
(7) Niezbedne jest ustanowienie środków przejściowych dla kontrolowania przemieszczania owiec i kóz oraz wykorzystania punktów postojowych, do chwili wprowadzenia poprawek do dyrektywy Rady 91/68/WE i rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/97.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
SEKCJA 1 PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Celem niniejszego aktu jest ustanowienie środków przejściowych dla wzmożenia kontroli dotyczącej przemieszczania zwierząt z gatunków podatnych na pryszczycę.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla dyrektyw 64/432/EWG, 91/68/EWG i 91/628/EWG, decyzji 93/444/EWG oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) definicja zatwierdzonego "centrum gromadzenia" w art. 2 ust. 2 lit. o) dyrektywy 64/432/EWG;
b) określenie zatwierdzonego "przedstawiciela" w art. 2 ust. 2 lit. q) dyrektywy 64/432/EWG;
c) określenie "punktu postojowego" w art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 91/628/EWG.
2.
Stosuje się także następujące definicje:
a) "centrum gromadzenia" oznacza teren, na którym zwierzęta pochodzące z różnych gospodarstw są grupowane razem celem utworzenia partii do wysłania oraz przemieszczania wewnątrz kraju;
b) "gospodarstwo pochodzenia" oznacza obszar, na którym zwierzęta przeszły okres pobytu zgodnie z niniejszą decyzją;
c) "okres pobytu" oznacza nieprzerwaną fizyczną obecność w gospodarstwie pochodzenia w okresie ustanowionym niniejszą decyzją, lub od urodzenia w przypadku zwierząt młodszych niż wynosi okres pobytu, włącznie z niezbędnym urzędowym rejestrem takiej obecności wymaganej przez ustawodawstwo wspólnotowe;
d) "okres zatrzymania" oznacza okres pobytu, w czasie którego żadne zwierzę parzystokopytne nie zostało wprowadzone do gospodarstwa w oparciu o warunki mniej ścisłe niż określone niniejszą decyzją.
SEKCJA 2 WZMOŻENIE KONTROLI DOTYCZĄCEJ PRZEMIESZCZANIA OWIEC I KÓZ
Artykuł 3
Warunki wysyłania owiec i kóz w celach hodowli, tuczu i uboju
1.
Owce i kozy przeznaczone do hodowli, tuczu i uboju nie są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego, chyba że:
a) ich pobyt w gospodarstwach pochodzenia był ciągły, to znaczy trwał co najmniej 30 dni, albo przebywały od urodzenia, w przypadku zwierząt młodszych niż 30 dni życia;
b) pochodzą z gospodarstwa, do którego nie wprowadzono żadnych owiec ani kóz w ciągu 21 dni poprzedzających dzień wysłania;
c) pochodzą z gospodarstwa, do którego nie wprowadzono żadnych zwierząt parzystokopytnych importowanych z trzeciego kraju w ciągu 30 dni poprzedzających dzień wysłania.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) i c) Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać wysyłkę zwierząt do innego Państwa Członkowskiego, jeżeli wprowadzone zwierzęta, o których mowa w tych punktach, zostały całkowicie odizolowane od wszystkich zwierząt w gospodarstwie.
Artykuł 4
Warunki wysyłania owiec i kóz przeznaczonych do hodowli, tuczu i uboju
1.
Owce i kozy przeznaczone do hodowli, tuczu i uboju nie przebywają poza swoimi gospodarstwami pochodzenia dłużej niż sześć dni, przed ostatnim zatwierdzeniem do sprzedaży do końcowego miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim, jak wskazano w świadectwie zdrowia.
W przypadku transportu morskiego limit czasowy wynoszący sześć dni jest przedłużony o okres podróży morskiej.
2.
Po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia zwierzęta, o których mowa w ust. 1, zostają przekazane bezpośrednio do końcowego miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2 zwierzęta, o których mowa w ust. 1, mogą po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia oraz przed przybyciem do końcowego miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim przechodzić tranzytem przez tylko jedno zatwierdzone centrum gromadzenia albo, w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju, przez tereny zatwierdzonych przedstawicieli, które muszą być usytuowane w Państwie Członkowskim pochodzenia.
W celu zatwierdzenia do obrotu handlowego owiec i kóz zatwierdzone centrum musi spełniać wymagania zgodnie z art. 11, z wyjątkiem ust. 1 lit. e) zdanie pierwsze dyrektywy 64/432/EWG.
4.
Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, w żadnym czasie pomiędzy opuszczeniem gospodarstwa pochodzenia a ich przybyciem do końcowego miejsca przeznaczenia:
a) nie wchodzą w kontakt ze zwierzętami parzystokopytnymi innymi niż te, które posiadają co najmniej ten sam status zdrowia;
b) nie narażają statusu zdrowia zwierząt parzystokopytnych nieprzeznaczonych do obrotu handlowego.
5.
Owce i kozy przeznaczone do uboju zostają zabrane bezpośrednio do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia, gdzie muszą zostać poddane ubojowi tak szybko jak to tylko możliwe, ale przynajmniej w ciągu 72 godzin od przybycia.
Artykuł 5
Odstępstwa
1.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. a) owce i kozy przeznaczone do uboju mogą podlegać zasadom obrotu handlowego po upływie okresu pobytu tylko 21 dni.
2.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. b) i c) oraz bez uszczerbku dla ust. 1, owce i kozy przeznaczone do uboju mogą zostać wysłane bez zakończenia okresu zatrzymania, z gospodarstwa pochodzenia bezpośrednio do ubojni w innym Państwie Członkowskim w celu dokonania bezzwłocznego uboju, nie podlegając czynnościom identyfikacji ani obowiązkowi przechodzenia przez punkt postojowy.
3. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 2 i 3 oraz bez uszczerbku dla art. 4 ust. 1, owce i kozy przeznaczone do uboju mogą, po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia, przejść przez jedno dodatkowe centrum gromadzenia pod następującymi warunkami alternatywnymi:
a) albo zwierzęta te przed przejściem przez zatwierdzone centrum gromadzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3, zostaną poddane jednej dodatkowej czynności gromadzenia w Państwie Członkowskim pochodzenia pod następującymi warunkami:
i) po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia zwierzęta przechodzą przez wyłącznie jedno centrum gromadzenia pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, który dopuszcza w tym samym czasie wyłącznie zwierzęta co najmniej o tym samym statusie zdrowia; oraz
ii) bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego identyfikacji owiec i kóz najpóźniej w tym centrum gromadzenia zwierzęta są indywidualnie oznakowane w sposób umożliwiający określenie w każdym przypadku gospodarstwa pochodzenia; oraz
iii) zwierzęta te z dołączonym dokumentem urzędowym zostają przetransportowane z tego centrum gromadzenia do zatwierdzonego centrum gromadzenia usytuowanego w Państwie Członkowskim pochodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3, w celu zatwierdzenia i wysłania bezpośrednio do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia;
albo
b) zwierzęta te mogą, po wysłaniu z Państwa Członkowskiego pochodzenia, przejść tranzytem przez jedno dodatkowe centrum gromadzenia, przed wysłaniem do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia pod następującymi warunkami:
i) albo dodatkowe zatwierdzone centrum gromadzenia jest usytuowane w Państwie Członkowskim przeznaczenia, z którego zwierzęta muszą zostać usunięte bezpośrednio do ubojni i poddane ubojowi w ciągu pięciu dni od przybycia do centrum gromadzenia, za co odpowiedzialność ponosi urzędowy lekarz weterynarii; lub
ii) dodatkowe zatwierdzone centrum gromadzenia jest usytuowane w Państwie Członkowskim tranzytu, z którego zwierzęta zostają wysłane bezpośrednio do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia wskazanym na świadectwie zdrowia.
4.
Centralne właściwe organy dwóch sąsiadujących Państw Członkowskich mogą udzielać sobie wzajemnie ogólnych lub ograniczonych zezwoleń celem wprowadzenia owiec i kóz przeznaczonych do uboju nieodpowiadających warunkom w ust. 1–3 lub w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) z zastrzeżeniem, że zwierzęta są transportowane zgodnie z warunkami co najmniej tak ścisłymi jak następujące:
a) zwierzęta pochodzą i zostały przywiezione z gospodarstw usytuowanych na terytorium Państwa Członkowskiego oficjalnie uznanego jako państwo wolne od owczej i koziej brucelozy zgodnie z sekcją II rozdziału 1 załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG, i które nie zgłaszało przypadków wścieklizny ani wąglika w ciągu ostatnich 30 dni przed załadunkiem; i
b) zwierzęta są indywidualnie oznakowane w sposób umożliwiający określenie w każdym przypadku gospodarstwa pochodzenia podczas kontroli celem zatwierdzenia przez urzędowego lekarza weterynarii, w zatwierdzonym centrum gromadzenia usytuowanym w Państwie Członkowskim pochodzenia; i
c) zwierzęta są transportowane drogą lądową zgodnie z ust. 2 punkt 48 rozdział VII załącznika do dyrektywy 91/628/EWG bezpośrednio do wyznaczonej ubojni w celu dokonania natychmiastowego uboju bez wchodzenia w kontakt z innymi zwierzętami parzystokopytnymi oraz bez tranzytu przez trzecie Państwo Członkowskie; i
d) numer zezwolenia, o którym mowa w zdaniu wprowadzającym niniejszego ustępu, jest podany w świadectwie zdrowia zwierząt, towarzyszącym zwierzętom do miejsca przeznaczenia.
Artykuł 6
Zatwierdzenie warunków dla owiec i kóz w handlu wewnątrzwspólnotowym
1.
Owce i kozy przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego są poddawane kontroli przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu 24 godzin od załadunku.
2.
Kontrola zdrowia w celu wydania świadectwa zdrowia, włącznie z dodatkowymi gwarancjami, dla zwierząt przeznaczonych do wysłania, o których mowa w ust. 1, jest przeprowadzana w gospodarstwie pochodzenia lub w centrum gromadzenia lub na terenach zatwierdzonych przedstawicieli.
3.
Świadectwo zdrowia zwierząt towarzyszące zwierzętom jest zgodne z właściwym wzorem przewidzianym w załączniku E do dyrektywy 91/68/WE, który dodatkowo zawiera następujące wyrazy:
"Zwierzęta spełniające warunki przewidziane w decyzji Komisji 2003/483/WE."
4.
Dla owiec i kóz przeznaczonych do uboju, przechodzących przez zatwierdzone centrum gromadzenia zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. b) ppkt ii), urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za zatwierdzone centrum gromadzenia w Państwie Członkowskim tranzytu, dostarcza dokument zatwierdzający do Państwa Członkowskiego przeznaczenia przez wydanie drugiego świadectwa zdrowia odpowiadającego Modelowi 1, ustanowionemu w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG, uzupełniając go wymaganymi danymi z oryginalnego świadectwa (świadectw) zdrowia i dołączając jego oficjalnie potwierdzoną kopię.
W takim przypadku połączona ważność tych świadectw nie przekracza 10 dni.
5.
Właściwe organy weterynaryjne informują z wyprzedzeniem o transporcie zwierząt, o którym mowa w ust. 1, podając miejsce pochodzenia transportu centralnym właściwym organom weterynaryjnym w Państwie Członkowskim przeznaczenia i w każdym Państwie Członkowskim tranzytu.
Zgłoszenie przesyła się nie później niż w dniu wysłania transportu.
SEKCJA 3 WZMOŻENIE KONTROLI DOTYCZĄCEJ PRZEMIESZCZANIA ZWIERZĄT PODATNYCH NA PRYSZCZYCĘ PRZEZ PUNKTY POSTOJOWE
Artykuł 7
Przemieszczanie zwierząt przez punkty postojowe
1.
Gatunki zwierząt podatnych na pryszczycę zatwierdzone do wewnątrz-wspólnotowego obrotu handlowego nie zostają przeprowadzone przez punkty postojowe zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1255/97.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, przemieszczanie przez punkty postojowe może zostać zatwierdzone dla wewnątrzwspólnotowego handlu bydłem i trzodą chlewną zgodnie z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 64/432/EWG, włącznie z dodatkowymi gwarancjami z zastrzeżeniem, że w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju zakończenie okresu pobytu wynoszącego co najmniej 21 dni w poszczególnym gospodarstwie przed wysłaniem zwierząt z tego gospodarstwa albo bezpośrednio, albo tranzytem przez wyłącznie jedno zatwierdzone centrum gromadzenia, jest oparte na następującym dodatkowym potwierdzeniu:
"Zwierzęta spełniające warunki przewidziane w decyzji Komisji 2003/483/WE."
3. W drodze odstępstwa od ust. 1, przemieszczanie przez punkty postojowe może zostać zatwierdzone dla wewnątrzwspólnotowego handlu owcami i kozami zgodnie z dodatkowymi warunkami ustanowionymi w art. 3, lub w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju zgodnie z dodatkowymi warunkami ustanowionymi w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 1.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, bydło i trzoda chlewna z towarzyszącymi dokumentami świadectwa zdrowia zwierząt przeznaczonych do uboju, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji 93/444/EWG oraz dyrektywy 64/432/EWG, może podczas wysyłania do kraju trzeciego przejść tranzytem przez punkt postojowy.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zwierzęta przywożone zgodnie z odnośnymi przepisami prawodawstwa wspólnotowego, mogą podczas wysyłania do miejsca przeznaczenia przejść tranzytem przez punkt postojowy.
Artykuł 8
Wymagane warunki w czasie przechodzenia zwierząt przez punkty postojowe
1.
Gdy zwierzęta z gatunków podatnych na pryszczycę przechodzą przez punkt postojowy, warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4 spełnia się przed rozpoczęciem transportu.
2.
Wysyłający jest zobowiązany przedstawić dowody oraz złożyć deklarację na piśmie do certyfikujących organów weterynaryjnych o podjęciu właściwego postępowania w celu zapewnienia, że punkt postojowy w obrębie Wspólnoty otrzymuje w tym samym czasie wyłącznie zwierzęta tego samego gatunku i kategorii, o tym samym statusie zdrowia, włącznie z dodatkowymi gwarancjami przewidzianymi w przepisach prawodawstwa wspólnotowego odnośnie do wymienionych gatunków.
3.
Plan trasy musi być uzupełniony deklaracją wysyłającego, o której mowa w ust. 2.
4.
Zgłoszenie punktu postojowego wskazanego w planie trasy towarzyszącemu wysyłce zwierząt, musi być przekazane w ciągu 24 godzin od chwili wyjścia transportu przez certyfikujące organy weterynaryjne do centralnych organów weterynaryjnych w Państwie Członkowskim przeznaczenia oraz w Państwie Członkowskim tranzytu.
Artykuł 9
Wymagane do spełnienia warunki na punktach postojowych
1. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/97, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić jako punkty postojowe te obszary zatwierdzonych centrów gromadzenia z zastrzeżeniem, że obszary te są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1255/97 oraz niniejszą decyzją w czasie całego okresu funkcjonowania jako punkty postojowe.
2.
Zwierzęta mogą przebywać w tym samym czasie w punktach postojowych wyłącznie wtedy, jeżeli posiadają ten sam status zdrowia, włącznie ze wszystkimi gwarancjami przewidzianymi w odnośnych przepisach ustawodawstwa wspólnotowego oraz należą do kategorii i gatunków zwierząt, dla których punkt postojowy został zatwierdzony.
3.
Przedstawiciel odpowiedzialny za punkt postojowy przekazuje właściwym organom w ciągu jednego dnia roboczego po wysłaniu zwierząt, informację ustanowioną w punkcie C.7 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1255/97.
4.
Przed przyjęciem zwierząt, w punkcie postojowym:
a) rozpoczyna się czynności czyszczenia i dezynfekcji, jednak nie później niż 24 godziny po wyjściu wszystkich zwierząt dotąd trzymanych; oraz
b) nie wprowadza się zwierząt, dopóki nie zostaną zakończone czynności czyszczenia i dezynfekcji, zgodnie z wymaganiami urzędowego lekarza weterynarii.
SEKCJA 4 PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Transpozycja
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane w handlu w sposób umożliwiający ich dostosowanie do przepisów objętych niniejszą decyzją i właściwie opublikują przyjęte środki, o czym niezwłocznie powiadomią Komisję.
Artykuł 11
Wejście w życie i stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
Artykuł 12
Odbiorcy
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2000/159/WE w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1973)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/485/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 29,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [2], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2003 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [4], ostatnio zmieniona decyzją 2002/16/WE [5], wymienia państwa trzecie, które przedstawiły plany określające oferowane przez nie gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE.
(2) Niektóre państwa trzecie przedstawiły Komisji plany monitorowania pozostałości w odniesieniu do produktów i gatunków nie wskazanych początkowo w Załączniku do decyzji 2000/159/WE.
Ocena tych planów monitorowania i dodatkowe informacje wymagane przez Komisję dostarczyły wystarczających gwarancji w zakresie monitorowania pozostałości w wymienionych państwach trzecich w odniesieniu do wskazanych produktów lub gatunków.
Te produkty i gatunki powinny zostać dodane do Załącznika do decyzji 2000/159/WE w odniesieniu do tych krajów.
(3) Niektóre państwa trzecie nie przedstawiły Komisji planów monitorowania pozostałości lub przedstawiły niewystarczające gwarancje w dziedzinie monitorowania pozostałości w odniesieniu do produktów i gatunków wskazanych w Załączniku do decyzji 2000/159/WE.
Te produkty i gatunki powinny zostać skreślone z Załącznika do decyzji 2000/159/WE dla tych krajów.
(4) Dlatego decyzja 2000/159/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2000/159/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2003 r.
na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie właściwej ochrony danych osobowych w Argentynie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/490/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, by przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego miało miejsce tylko wtedy, gdy dane państwo trzecie zapewni właściwy poziom ochrony i gdy przed dokonaniem przekazania zastosuje się do prawa Państwa Członkowskiego wykonującego inne przepisy dyrektywy.
(2) Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie zapewnia odpowiedni poziom ochrony.
W takim przypadku dane osobowe można przekazywać z Państw Członkowskich bez konieczności zapewniania dodatkowych gwarancji.
W zastosowaniu dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności związanych z działaniami odnoszącymi się do przekazania danych albo zespołu działań odnoszących się do przekazania danych oraz szczególnie uwzględniona ilość elementów odnoszących się do przekazania oraz wymienionych w jego art. 25 ust. 2.
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, ustanowiona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała poradnik w sprawie dokonywania takich ocen [2].
(4) W warunkach zróżnicowanego podejścia w państwach trzecich do ochrony danych należy przeprowadzić ocenę adekwatności, natomiast wszelkie decyzje podjęte w oparciu o art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE należy wprowadzić w życie w sposób, który, w świetle aktualnych międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, ani arbitralnie, ani z nieusprawiedliwionych powodów, nie dyskryminuje państw trzecich ani nie prowadzi do dyskryminacji między państwami trzecimi, ani też żadnego z państw trzecich, w których obowiązujące prawa nie powodują ani nie stanowią ukrytej bariery na drodze wymiany handlowej.
(5) W odniesieniu do Argentyny normy prawne w sprawie ochrony danych osobowych zostały przewidziane w zasadach ogólnych oraz szczególnych w odniesieniu do danych sektorów.
Zarówno jedne, jak i drugie zasady mają wiążący skutek prawny.
(6) Ogólne zasady zostały ustanowione w konstytucji, ustawie o ochronie danych osobowych nr 25.326 oraz rozporządzeniu przyjętym dekretem nr 1558/2001 (zwanej dalej "Ustawą argentyńską").
(7) Argentyńska konstytucja przewiduje szczególne zaskarżenie w odniesieniu do ochrony danych osobowych, znane jako "habeas data".
Jest to podkategoria procedury zawartej w Konstytucji w odniesieniu do ochrony praw konstytucyjnych i dlatego ustanawia ochronę danych osobowych prawem podstawowym.
Zgodnie z art. 43.3 konstytucji każda osoba jest uprawniona, zgodnie z zasadą "habeas data", do zaznajomienia się i celu wszystkich danych odnoszących się do niego lub do niej, zawartych w zbiorach publicznych lub bankach danych, lub zbiorach prywatnych, których celem jest dostarczanie zbiorów.
Zgodnie z tym artykułem w przypadku zafałszowania informacji lub użycia ich w celach dyskryminacyjnych, osoba będzie mogła zażądać usunięcia, poprawienia, poufności lub uaktualnienia danych zawartych w wyżej wymienionych zbiorach.
Ten artykuł nie będzie miał skutku w odniesieniu do poufności źródeł informacji dziennikarskich.
Argentyńskie orzeczenia uznały "habeas data" za podstawowe i bezpośrednio stosowane prawo.
(8) Ustawa o ochronie danych osobowych nr 25.326 z dnia 4 października 2000 r. (zwana dalej "ustawą") rozwija i rozszerza postanowienia konstytucji.
Ustawa ta zawiera przepisy odnoszące się do ogólnych zasad ochrony danych, prawa osób podlegających ustawie, obowiązki kontrolerów danych oraz użytkowników danych, organu nadzorczego lub kontrolującego, sankcje oraz zasady stosowania "habeas data" jako środka zaskarżenia.
(9) Rozporządzenie, potwierdzone przez dekret nr 1558/2001 z dnia 3 grudnia 2001 r. (zwane dalej "rozporządzeniem"), ustanawia zasady wydania ustawy, uzupełnia jej przepisy, oraz wyjaśnia punkty ustawy, na podstawie których można przyjąć różniące się jej wykładnie.
(10) Ustawa argentyńska obejmuje ochronę danych osobowych zarejestrowanych w zbiorach danych, rejestrach, bankach danych oraz innych środkach technicznych, które są prywatne, a których celem jest dostarczanie sprawozdań.
Obejmuje to te, które wykraczają poza użytkowanie wyłącznie osobiste, oraz te, które są przeznaczone do oceny lub przekazania danych osobowych, bez względu na to, czy obrót danymi lub wytworzonymi informacjami ma być przeznaczony do pobierania opłat czy wolny od opłat.
(11) Niektóre przepisy tej ustawy stosuje się jednolicie w Argentynie.
Obejmują one przepisy ogólne oraz przepisy dotyczące ogólnych zasad ochrony danych, praw osób podlegających ustawie, obowiązki kontrolerów danych oraz użytkowników zbiorów danych, rejestrów oraz banków danych, sankcji karnych oraz główne cechy zaskarżenia "habeas data" określone w konstytucji.
(12) Inne przepisy ustawy stosuje się do rejestrów, zbiorów danych, baz danych lub banków danych, które są powiązane ze sobą poprzez sieci na poziomach międzyjurysdykcyjnym (to znaczy "międzyprowincjonalnym"), krajowym lub międzynarodowym oraz które uważa się za podlegające jurysdykcji federalnej.
Przepisy te dotyczą kontroli wykonywanej przez organ nadzorczy, sankcje wywołane przez organ nadzorczy oraz regulamin dotyczący zaskarżenia "habeas data".
Inne rodzaje rejestrów, zbiorów danych, baz danych lub banków danych powinno być uważane za objęte jurysdykcją prowincjonalną.
Prowincje mogą wydawać przepisy prawa dotyczące tych spraw.
(13) Przepisy o ochronie danych znajdują się także w szeregu instrumentów prawnych regulujących różne sektory, takich jak transakcje przy użyciu kart kredytowych, statystyki, bankowość lub zdrowie.
(14) Ustawa argentyńska obejmuje wszystkie zasady niezbędne w odniesieniu do odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa osób fizycznych, nawet jeżeli wyjątki i ograniczenia są przewidziane w celu ochrony ważnych interesów publicznych.
Stosowanie tych norm jest gwarantowane przez szczególne, uproszczone oraz pilne zaskarżenie w odniesieniu do ochrony danych osobowych, znane jako "habeas data", zgodnie z powszechnymi prawnymi środkami zaradczymi.
Ustawa przewiduje ustanowienie organu kontrolującego ochronę danych, odpowiedzialnego za podejmowanie wszelkich działań niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z celami i przepisami ustawy oraz wyposażonego w kompetencje śledcze i interwencyjne.
W zastosowaniu rozporządzenia utworzona została jako organ kontrolny Krajowa Dyrekcja Ochrony Danych Osobowych.
Argentyńska ustawa przewiduje skuteczne sankcje odstraszające zarówno o charakterze administracyjnym, jak i karnym.
Ponadto przepisy ustawy argentyńskiej dotyczące odpowiedzialności cywilnej (zarówno umownej, jak i pozaumownej) stosuje się w przypadku bezprawnego przetwarzania, które jest szkodliwe w odniesieniu do osób zainteresowanych.
(15) Rząd argentyński dostarcza wyjaśnień oraz zapewnień odnośnie do wykładni ustawy argentyńskiej oraz zapewnił, że argentyńskie zasady ochrony danych są wprowadzane w życie zgodnie z taką wykładnią.
Niniejsza decyzja oparta jest na tych wyjaśnieniach oraz zapewnieniach i dlatego od nich zależy.
W szczególności niniejsza decyzja opiera się na wyjaśnieniach oraz zapewnieniach przedstawionych przez władze argentyńskie co do wykładni ustawy argentyńskiej w odniesieniu do tego, które sytuacje wchodzą w zakres ustawy argentyńskiej o ochronie danych.
(16) Argentyna powinna więc być traktowana jako państwo zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa w odniesieniu do danych osobowych, określonych w dyrektywie 95/46/WE.
(17) W interesie przejrzystości i w celu zabezpieczenia zdolności właściwych organów w Państwach Członkowskich do zagwarantowania osobom fizycznym ochrony w zakresie przetwarzania ich danych osobowych niezbędne jest określenie w niniejszej decyzji wyjątkowych okoliczności, w których uzasadnione może być zawieszenie przepływu danych szczególnych, niezależnie od uznania poziomu ochrony za właściwy.
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, utworzona na podstawie art. 29 dyrektywy 95/46/WE dostarczyła opinii w sprawie poziomu ochrony danych osobowych w Argentynie [3], która została uwzględniona przy sporządzaniu niniejszej decyzji.
(19) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 31 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE Argentyna jest traktowana jako państwo zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa w odniesieniu do danych osobowych przekazywanych ze Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie właściwości ochrony w Argentynie, z punktu widzenia spełniania wymagań art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i nie dotyczy pozostałych warunków ani ograniczeń w wykonywaniu innych przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla ich kompetencji do podejmowania działań zmierzających do zagwarantowania zgodności z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z przepisami innymi, niż zawarte w art. 25 dyrektywy 95/46/WE, właściwe władze w Państwach Członkowskich mogą wykonywać obecne uprawnienia do zawieszenia przepływu danych do ich odbiorców w Argentynie w celu ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych, w przypadku gdy:
a) właściwe władze argentyńskie ustaliły, że odbiorca naruszył obowiązujące standardy ochrony; lub
b) istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że normy ochrony są naruszane; istnieją uzasadnione podstawy, aby domniemywać, iż właściwy organ argentyński nie podejmuje lub nie podejmie właściwych i natychmiastowych kroków zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy; dalsze przekazywanie danych spowodowałoby realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody osobom, których dotyczą dane osobowe, a właściwe organy w Państwie Członkowskim podjęły odpowiednie w tych okolicznościach wysiłki w celu dostarczenia stronie odpowiedzialnej za przetwarzanie ustanowione w Argentynie, powiadomienia o powyższym oraz umożliwienia jej udzielenia odpowiedzi.
Zawieszenie ustanie, gdy tylko zapewnione zostaną normy ochrony, a właściwy organ we Wspólnocie zostanie o tym powiadomiony.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o przyjęciu środków na podstawie ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie oraz Komisja powiadamiają się wzajemnie o przypadkach, gdy działania organów odpowiedzialnych za zapewnianie zgodności z normami ochrony w Argentynie nie gwarantują takiej zgodności.
4.
Jeżeli informacje zgromadzone zgodnie z ust. 1, 2 i 3 dostarczą dowodów, że jakiekolwiek władze odpowiedzialne za zapewnienie zgodności ze standardami ochrony w Argentynie nieskutecznie spełniają swoje zadanie, Komisja powiadamia odpowiednie władze argentyńskie oraz, w razie konieczności, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE w związku z uchylaniem, zawieszaniem lub ograniczaniem zakresu niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja może zostać zmieniona w dowolnym momencie w świetle uzyskanego doświadczenia o jej funkcjonowaniu lub zmianach w ustawodawstwie argentyńskim, jego wprowadzeniu w życie lub wykładni.
Komisja dokonuje oceny wprowadzenia w życie niniejszej decyzji oraz składa sprawozdania o odnośnych zebranych informacjach komitetowi ustanowionemu na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE, zawierające wszelkie informacje, które mogą wpływać na ocenę dokonaną w art. 1 niniejszej decyzji, odnośnie do odpowiedniego poziomu ochrony zapewnionego w Argentynie w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE oraz wszelkie informacje wskazujące, że niniejsza decyzja jest stosowana w sposób dyskryminujący.
2.
Komisja, w razie potrzeby, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, by dostosować się do niniejszej decyzji najpóźniej do końca okresu 120 dni od daty jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2003 r.
nakładająca specjalne warunki na przywóz orzechów brazylijskich w łupinach pochodzących lub przesyłanych z Brazylii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/493/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Okazuje się, że w wielu przypadkach orzechy brazylijskie w łupinach pochodzące lub przesyłane z Brazylii ("orzechy brazylijskie") są w stopniu nadmiernym zanieczyszczone aflatoksyną B1 oraz aflatoksyną ogółem.
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności zwraca uwagę na fakt, że nawet w niewielkich stężeniach aflatoksyna B1 może powodować raka wątroby, a także jest genotoksyczna.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 563/2002 [3], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych substancji zanieczyszczających, w szczególności aflatoksyn w środkach spożywczych.
W próbkach orzechów brazylijskich poziomy te są często i w znacznym stopniu przekraczane.
(4) Zanieczyszczenie takie stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie i dlatego właściwe jest przyjęcie środków ochronnych na poziomie wspólnotowym.
(5) W dniach od 25 stycznia do 9 lutego 2003 r. Biuro ds. Żywności i Weterynarii ("FVO") Komisji udało się do Brazylii z misją dokonania oceny systemów kontroli, aby zapobiec skażeniu aflatoksyną orzechów brazylijskich przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
W wyniku tej misji okazało się, między innymi, że:
- ustawodawstwo krajowe przewiduje niedostateczne procedury pobierania próbek,
- w odniesieniu do orzechów brazylijskich na miejscu brak jest odpowiedniego systemu wykrywania zarówno w łańcuchu przetwórczym, jak i w odniesieniu do procedury wywozu i wystawiania świadectw,
- kontrola nad próbkami w czasie wysyłki do laboratorium jest nieodpowiednia,
- niektóre laboratoria, uprawnione do przeprowadzania analiz do celów świadectw wywozowych, nie dostarczają dokładnych bądź pewnych wyników,
- na niektórych świadectwach, dotyczących aflotoksyny wydanych przez laboratoria prywatne, identyfikacja partii towaru jest często niedostateczna, by umożliwić pewne gwarancje w stosunku między próbką a partią towaru i świadectwem,
- urzędowe kontrole nad zwróconymi partiami towaru są niedostateczne.
Dlatego też właściwe jest, aby orzechy brazylijskie w łupinach pochodzące lub przesłanych z Brazylii podlegały specjalnym, surowym warunkom zapewniającym wysoki poziom ochrony zdrowia publicznego.
(6) Konieczne jest także, aby zbieranie, sortowanie, przekazywanie, przetwarzanie, pakowanie i przewożenie orzechów brazylijskich odbywało się zgodnie z dobrymi praktykami sanitarnymi.
Należy też ustanowić poziomy aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem w próbkach pobieranych z przesyłki niezwłocznie przed ich wysyłką z Brazylii.
Pobierania próbek i analiz należy dokonywać zgodnie z dyrektywą Komisji 98/53/WE z dnia 16 lipca 1998 r. ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [4], zmienionej dyrektywą 2002/27/WE z dnia 13 marca 2002 r. [5]
(7) Brazylia powinna dostarczać dokumentację dowodową, która powinna towarzyszyć każdej przesyłce orzechów brazylijskich w odniesieniu do warunków zbierania, sortowania, przekazywania, przetwarzania, pakowania i przewozu, jak również wyniki laboratoryjnych analiz próbek pobranych z przesyłek na poziom aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem.
(8) Z ustaleń misji FVO można wywnioskować, że obecnie Brazylia nie jest w stanie dostarczać pewnych wyników analiz lub zagwarantować integralności partii towaru w odniesieniu do świadectwa przesyłki orzechów brazylijskich.
Dlatego wszelkie świadectwa wydane dla brazylijskich orzechów z brazylijskich upraw budzą poważne wątpliwości co do ich wiarygodności.
Ponadto można też stwierdzić, że bieżące urzędowe kontrole zwracanych partii są niedostateczne.
Dlatego też właściwe jest nałożenie ścisłych warunków w sprawie zwrotu nieodpowiednich partii.
W przypadku nie zastosowania się do tych ścisłychwarunków kolejne nieodpowiednie partie należy zniszczyć.
(9) Dlatego też dla ochrony zdrowia publicznego konieczne jest, aby właściwe władze importującego Państwa Członkowskiego poddawały wszystkie przywożone do Wspólnoty partie orzechów brazylijskich procedurze pobierania próbek i analiz na poziom aflatoksyny przed ich wprowadzeniem do obrotu.
(10) W interesie zdrowia publicznego, Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji okresowe sprawozdania ze wszystkich wyników analiz, przeprowadzanych w ramach urzędowej kontroli w odniesieniu do przesyłek orzechów brazylijskich.
Sprawozdania te należałoby załączać jako dodatek do obowiązków zgłoszenia w ramach Systemu Szybkiego Ostrzegania w odniesieniu do Żywności ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ograniczenia w sprawie przywozu orzechów brazylijskich w łupinach pochodzących lub przesyłanych z Brazylii
1.
Państwa Członkowskie nie mogą przywozić orzechów brazylijskich w łupinach wchodzących w zakres kategorii kodu CN 08012100 pochodzących lub przesyłanych z Brazylii ("orzechy brazylijskie"), jeśli przesyłce takiej nie towarzyszą:
a) sprawozdanie zawierające wyniki urzędowego pobrania próbek i analiz; oraz
b) świadectwo zdrowia wydane zgodnie z wzorem umieszczonym w załączniku 1 oraz wypełnione, podpisane i potwierdzone przez przedstawiciela właściwego organu brazylijskiego Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento – (MAPA).
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz przesyłek orzechów brazylijskich niespełniających warunków ust. 1 lit. a) i b), które opuściły Brazylię przed dniem 5 lipca 2003 r., pod warunkiem że podmiot gospodarczy może wykazać na podstawie pobrania próbek i analiz zgodnie przepisami dyrektywy 98/53/WE, że przesyłka jest zgodna z przepisami rozporządzenia (WE) nr 466/2001 w zakresie maksymalnego dozwolonego poziomu aflatoksyny B1 i aflotoksyny ogółem.
Artykuł 2
Pobieranie próbek i analizy orzechów brazylijskich przez właściwy organ brazylijski
Pobieranie próbek i analizy orzechów brazylijskich przewidziane w art. 1 ust. 1 lit. a) muszą przebiegać zgodnie z przepisami dyrektywy Komisji 98/53/WE.
Analizy należy przeprowadzać w urzędowym laboratorium kontrolnym zajmującym się analizami aflatoksyn w orzechach brazylijskich w Belo Horizonte, Brazylia, Laboratório de Controle de Qualidade de Segurança Alimentar - (LACQSA).
Artykuł 3
Kod i miejsce wprowadzenie przesyłek orzechów brazylijskich do Wspólnoty
1.
Każdą przesyłkę orzechów brazylijskich należy zidentyfikować za pomocą kodu odpowiadającego kodowi na sprawozdaniu i świadectwie zdrowia przewidzianym w art. 1 ust. 1 lit. a) i b).
2.
Przesyłki orzechów brazylijskich można tylko przywozić do Wspólnoty przez jedno z miejsc wprowadzania wymienionych w niniejszym załączniku 2.
Artykuł 4
Obowiązki Państw Członkowskich w odniesieniu do przywozu orzechów brazylijskich z Brazylii
1.
Właściwe organy każdego z Państw Członkowskich zapewniają, iż orzechy brazylijskie podlegają kontrolom dokumentacji w celu zapewnienia ich zgodność z wymogami w art. 1 ust. 1.
2.
Właściwe organy każdego z Państw Członkowskich pobierają próbki i przeprowadzają analizy każdej przesyłki orzechów brazylijskich na obecność aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem przed dopuszczeniem do obrotu z miejsca ich wprowadzenia do Wspólnoty.
3.
Co trzy miesiące Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie ze wszystkich wyników analitycznych w ramach urzędowych kontroli przesyłek orzechów brazylijskich, jak przewiduje ust. 2.
Sprawozdanie to przedkłada się w ciągu miesiąca po upływie każdego kwartału [6].
4.
Każdą z przesyłek orzechów brazylijskich, która ma być poddana pobraniu próbek i analizom należy przetrzymać przez najwyżej 15 dni roboczych przed dopuszczeniem jej do obrotu z miejsca wprowadzenia.
Właściwe organy importującego Państwa Członkowskiego wydają towarzyszący przesyłce urzędowy dokument zaświadczający, że przesyłka została poddana przez Państwo Członkowskie urzędowemu pobraniu próbek i analizom wraz ze wskazaniem wyników tych analiz.
Artykuł 5
Rozdzielenie przesyłki
W przypadku gdy przesyłka zostaje podzielona, kopie sprawozdania i świadectwa zdrowia, jak przewidziano w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) oraz dokument towarzyszący, jak przewidziano w art. 4 ust. 4 towarzyszą każdej części rozdzielonej przesyłki. Kopie tych dokumentów muszą zostać poświadczone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium nastąpił podział przesyłki.
Artykuł 6
Przesyłki orzechów brazylijskich, które nie odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem
Przesyłki orzechów brazylijskich, które nie odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem, ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 466/2001 można zwrócić do kraju pochodzenia tylko wówczas, gdy do każdej z przesyłek, które nie spełniają warunków Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento – (MAPA), dołącza się na piśmie, co następuje:
a) wyraźnie wyrażoną zgodę na zwrot danej przesyłki ze wskazaniem kodu przesyłki;
b) zobowiązanie do poddania zwróconej przesyłki urzędowej kontroli z chwilą jej dotarcia na miejsce;
c) wyraźne wskazanie:
i) miejsca przeznaczenia zwróconej przesyłki;
ii) planowanego postępowania w odniesieniu do zwróconej przesyłki; oraz
iii) planowanego pobrania próbek i analiz, jakie zamierza się przeprowadzić w odniesieniu do zwróconej przesyłki.
Jednakże jeśli Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento – (MAPA) nie spełni warunków przewidzianych w lit. a), b) i c) wszystkie kolejne przesyłki, które przekraczają najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyny B1 i aflatoksyny ogółem, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 466/2001 zostają zniszczone przez przywożące Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 1 maja 2004 r. pod kątem dokonania oceny, czy warunki specjalne przewidziane w art. 1, 2, 3 i 4 zapewniają wystarczający stopień ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
W ramach przeglądu ocenia się również, czy nadal istnieje potrzeba pobierania próbek i analiz w odniesieniu do każdej przesyłki przez właściwy organ importującego Państwa Członkowskiego, jak przewidziano w art. 4 ust. 2.
Artykuł 8
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 5 lipca 2003 r.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji i powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2003 r.
zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkody w handlu polegającą na praktykach stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych dla win
(2003/502/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 [2], w szczególności jego art. 11 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 6 grudnia 2001 r. CIVB (Conseil Interprofessionel du Vin de Bordeaux) wniosła skargę na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "rozporządzeniem").
(2) CIVB utrzymywała, że wspólnotowa sprzedaż Bordeaux i Médoc w Kanadzie jest utrudniana przez liczne przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. "praktykę przyjętą lub stosowaną przez państwo trzecie, w stosunku do której zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo skargi".
(3) Rzekoma przeszkoda wynika z poprawki C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach towarowych, który pozbawia oznaczenia geograficzne Bordeaux i Médoc zwyczajnej ochrony zgodnie z wymogami ochrony przewidzianymi w Porozumieniu WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) dla oznaczeń geograficznych dla win.
(4) Komisja zdecydowała, iż skarga zawierała wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie procedury kontrolnej.
Właściwe zawiadomienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(5) Dochodzenie potwierdziło roszczenie prawne strony skarżącej, że poprawka C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach towarowych narusza postanowienia art. 23.1 i 2, a także art. 24.3 (tak zwana klauzula "standstill") TRIPS oraz że takie naruszenia nie mogą być uzasadnione na podstawie wyjątku na mocy art. 24.6 TRIPS.
(6) Procedura kontrolna potwierdziła również, że wina Bordeaux mają znaczący udział rynkowy w Kanadzie, co jest bezpośrednio związane z nazwą produktu Bordeaux/Médoc.
Jeżeli taki atut nie jest należycie chroniony, to pozycja rynkowa w Kanadzie posiadaczy oznaczeń geograficznych "Bordeaux" i "Médoc" może zostać poważnie ograniczona.
Szkoda ta mogłaby wywołać negatywne skutki w handlu dla producentów wina "Bordeaux" i "Médoc".
Można zatem wnioskować, że poprawka C-57 grozi wywołaniem negatywnych skutków handlowych dla strony skarżącej, w rozumieniu art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia.
(7) W dniu 12 lutego 2003 r., Komitet Doradczy ustanowiony w rozporządzeniu rozważył sprawozdanie końcowe z procedury kontrolnej.
(8) W dniu 24 kwietnia 2003 r., Komisja parafowała umowę dwustronną z Kanadą w sprawie handlu winem i wyrobami spirytusowymi, która po wejściu w życie, przyczyni się do ochrony interesów Wspólnoty w tym zakresie.
W szczególności, wspomniana umowa zapewni definitywne zniesienie nazw wymienionych jako "rodzajowe" w Kanadzie, włączając "Bordeaux", "Médoc" i "Medoc" poprzez wejście w życie umowy.
(9) Jednakże procedura nie może zostać zakończona do chwili, gdy oznaczenia "Bordeaux", "Médoc" i "Medoc" zostaną faktycznie usunięte z wykazu nazw rodzajowych poprawki C-57.
(10) Komisja uznaje zatem, że właściwe jest zawieszenie procedury.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Procedura kontrolna dotycząca przeszkód w handlu, polegających na praktykach stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych dla win, zostaje niniejszym zawieszona.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2001/881/WE ustanawiającą wykaz punktów kontroli granicznej do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnej zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich oraz decyzję 2002/459/WE wymieniającą jednostki systemu komputerowego ANIMO
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/506/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 98/662/EWG, 90/425/EWG i 90/675/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [3], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lista punktów kontroli granicznej do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z krajów trzecich zatwierdzona decyzją Komisji 2001/881/WE [4], ostatnio zmienioną decyzją 2002/986/WE [5], która zawiera liczbę jednostek ANIMO dla każdego punktu kontroli granicznej, musi zostać zaktualizowana, aby uwzględniać w szczególności zmiany sytuacji w niektórych Państwach Członkowskich oraz we wspólnotowych inspekcjach.
(2) Lista jednostek ANIMO w decyzji Komisji 2002/459/WE [6], ostatnio zmienionej decyzją 2002/986/WE, która zawiera liczbę jednostek ANIMO dla każdego punktu kontroli granicznej we Wspólnocie, musi zostać odpowiednio zaktualizowana, aby uwzględnić wszelkie odpowiednie zmiany oraz zachować wykaz identyczny z wykazem określonym w decyzji 2001/881/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/881/WE otrzymuje brzmienie określone w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 2002/459/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 2003 r.
przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i zmieniająca decyzje 2000/657/WE i 2001/852/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/508/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Komisja, w imieniu Wspólnoty, zadecyduje o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).
(2) Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wyznaczono do zapewnienia obsługi w zakresie sekretariatu dla funkcjonowania tymczasowej procedury PIC, przewidzianej przez Akt Końcowy Konferencji Pełnomocników w sprawie Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, w szczególności rezolucją w sprawie tymczasowych uzgodnień ustanowionych we wspomnianym Akcie; Konwencja została podpisana dnia 11 września 1998 r. i zatwierdzona przez Wspólnotę decyzją Rady 2003/106/WE [2].
(3) Komisja, działając jako wspólnie wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, decyzji w sprawie chemikaliów do Sekretariatu tymczasowej procedury PIC, zwanego dalej "Sekretariatem tymczasowym".
(4) Sekretariat tymczasowy zażądał, aby uczestnicy procedury PIC, składając sprawozdanie o swoich decyzjach w sprawie przywozu, używali specjalnego formularza odpowiedzi kraju przywozu.
(5) Do wykazu chemikaliów podlegających tymczasowej procedurze PIC dodano monokrotofos, w odniesieniu do którego Komisja otrzymała od tymczasowego Sekretariatu informację w formie wytycznych dla decyzji.
Monokrotofos objęty jest obecnie tymczasową procedurą PIC w takim zakresie, że niektóre formy użytkowe bardzo niebezpiecznych pestycydów zawierających monokrotofos zostały wymienione w załączniku III do Konwencji rotterdamskiej.
Do czasu oceny przez Wspólnotę monokrotofosu w ramach dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], tymczasowa odpowiedź w odniesieniu do tych form użytkowych pestycydowych została określona w decyzji Komisji 2000/657/WE z dnia 16 października 2000 r. przyjmującej wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [5], zmienionej decyzją 2001/852/WE [6].
Na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. przedłużającego okres określony w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i dotyczącego niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [7], monokroto fos został wyłączony z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla zawierających go środków ochrony roślin mają zostać wycofane do dnia 25 lipca 2003 r.
Dlatego też tymczasowa odpowiedź określona w decyzji 2000/657/WE powinna zostać zastąpiona ostateczną decyzją w sprawie przywozu.
(6) Chemikalia 2,4,5-T, chlorobenzylat i fosfamidon wchodzą w zakres dyrektywy 91/414/EWG, przewidującej okres przejściowy, w którym Państwa Członkowskie mogą, w do czasu wydania decyzji przez Wspólnotę, podejmować decyzje w sprawie substancji i produktów objętych zakresem tej dyrektywy.
Rozporządzeniem (WE) nr 2076/2002 substancje te zostały wyłączone z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających te substancje należało wycofać do dnia 25 lipca 2003 r.
Dlatego też decyzje w sprawie przywozu form użytkowych pestycydów 2,4,5-T, chlorobenzylatu i fosfamidonu, wymienionych w decyzji 2000/657/WE, wydane jako odpowiedzi tymczasowe w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty, należy zastąpić decyzjami ostatecznymi.
(7) Chemikalia paration i paration metylowy również wchodzą w zakres dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 2001/520/WE z dnia 9 lipca 2001 r. dotyczącą niewłączenia parationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [8] oraz decyzją Komisji 2003/166/WE z dnia 10 marca 2003 r. dotyczącą niewłączania parationu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [9] substancje te zostały wyłączone z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia na środki ochrony roślin je zawierające zostały wycofane.
W następstwie tego decyzje w sprawie przywozu dotyczące form użytkowych pestycydów parationu i parationu metylowego, wymienionych w decyzji Komisji 2001/852/WE z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie przyjęcia decyzji w sprawie wspólnotowego przywozu na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów i zmieniającej decyzję 2000/657/WE odpowiednio, przekazane jako tymczasowe odpowiedzi do czasu decyzji Wspólnoty, powinny zostać zastąpione decyzjami ostatecznymi.
(8) Chemikalia tlenku etylenu objęte są dyrektywą Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [10], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [11].
Znalazło to swoje odbicie w ostatecznej decyzji w sprawie przywozu zawartej w decyzji 2001/852/WE.
Jednakże tlenek etylenu został ostatnio zgłoszony w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na podstawie dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [12], która przewiduje okres przejściowy, w którym Państwa Członkowskie mogą, do czasu wydania decyzji przez Wspólnotę, podejmować decyzje w sprawie substancji i produktów objętych jej zakresem.
Dlatego też należy zastąpić decyzję w sprawie przywozu zawartą w decyzji 2001/852/WE.
(9) Chemikalia polibromowane bifenyle (PBB) poddano surowym ograniczeniom na poziomie wspólnotowym dyrektywą Rady 76/769/EWG z dnia 7 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [13], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [14].
Znalazło to swoje odbicie we wspólnotowej decyzji w sprawie przywozu opublikowanej w okólniku V PIC opisującym sytuację na dzień 30 czerwca 1995 r.
Decyzja ta jednak nie uwzględniała całkowitego zakazu dotyczącego PBB, obowiązującego w Austrii, ustanowionego w 1993 r.
Dlatego też konieczne jest zastąpienie tej decyzji w sprawie przywozu.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG [15], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tymczasowe odpowiedzi dotyczące przywozu chemikaliów 2,4,5-T, chlorobenzylatu, parationu metylowego, monokrotofosu i fosfamidonu, wymienionych w Załączniku do decyzji 2000/657/EWG, zastępuje się formularzami odpowiedzi dotyczących przywozu, zawartymi w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Ostateczną decyzję w sprawie przywozu tlenku etylenu i tymczasową odpowiedź dotyczącą przywozu parationu, zamieszczone w Załączniku do decyzji 2001/852/WE, zastępuje się formularzami tymczasowych odpowiedzi dotyczących przywozu, zawartymi w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Ostateczną decyzję w sprawie przywozu polibromowanych bifenyli (PBB), opublikowaną w okólniku V PIC, zastępuje się formularzem odpowiedzi dotyczącej przywozu, zawartym w załączniku III do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2003 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do występowania Gyrodactylus salaris u ryb łososiowatych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2312)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/513/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/490/WE z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do występowania Gyrodactylus salaris u ryb łososiowatych [3] została w znacznym stopniu zmieniona [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Gyrodactylus salaris jest pasożytem zewnętrznym ryb łososiowatych, który może wywołać dużą śmiertelność łososi.
(3) Doświadczenia wykazały, że choroba ta może rozprzestrzeniać się z zakażonego regionu na dotychczas niezakażone regiony na skutek transferów handlowych łososia i innych ryb łososiowatych.
Choroba może również rozprzestrzeniać się między rzekami na skutek naturalnych migracji ryb łososiowatych.
(4) Konieczne jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby z regionów wspólnotowych potencjalnie zarażonych Gyrodactylus salaria.
(5) Pojawienie się pasożyta zewnętrznego w regionach podatnych na Gyrodactylus salaris, o dużym zagęszczeniu łososia może prowadzić do powstania znacznych strat jego stanu ilościowego; konieczne jest zatem ustanowienie środków pozwalających zapobiec pojawieniu się pasożyta.
(6) Należy ustanowić procedury mające na celu ochronę regionów zasobów łososia wysoko podatnych lub przypuszczalnie wolnych od Gyrodactylus salaris.
(7) Państwa Członkowskie, do których mają zastosowanie środki ochronne w odniesieniu Gyrodactylus salaris, posiadają program testów kontrolnych Gyrodactylus salaris.
Ich wyniki powinny być regularnie przekazywane Komisji.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wprowadzanie w regionach określonych w załączniku I żywych ryb łososiowatych pochodzących spoza tych regionów jest niedozwolone.
Artykuł 2
Przy wprowadzaniu w regionach określonych w załączniku I komórek jajowych ryb łososiowatych do celów hodowlanych pochodzących spoza tych regionów, komórki jajowe poddaje się procedurom dezynfekcji zapewniającym eliminację pasożytów należących do gatunku Gyrodactylus salaris.
Artykuł 3
1.
W przypadku przemieszczania żywych ryb łososiowatych między regionami określonymi w załączniku I, świadectwo zdrowia w pkt VI dokumentu przewozowego określonego w rozdziale 1 załącznika E dyrektywy Rady 91/67/EWG [5] uzupełnia się następującym zdaniem:
"Ryby znajdujące się w niniejszej przesyłce pochodzą z jednego z regionów określonych w załączniku I do decyzji Komisji 2003/513/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do występowania Gyrodactylus salaris u ryb łososiowatych."
Przemieszczanie żywych ryb łososiowatych ze strefy buforowej wymienionej w pkt 3 załącznika I do pozostałych regionów określonych w tym załączniku jest niedozwolone.
2.
W przypadku przesyłek komórek jajowych ryb łososiowatych pochodzących spoza regionów określonych w załączniku I oraz wprowadzanych do celów hodowlanych w jednym z tych regionów, świadectwo zdrowia w pkt VI dokumentu przewozowego określonego w rozdziale 1 załącznika E do dyrektywy Rady 91/67/EWG uzupełnia się następującym zdaniem:
"Komórki jajowe znajdujące się w niniejszej przesyłce zostały poddane dezynfekcji zgodnie z wymogami decyzji Komisji 2003/513/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do występowania Gyrodactylus salaris u ryb łososiowatych."
Artykuł 4
Właściwe organy Państw Członkowskich odpowiadające za regiony określone w załączniku I poddadzą ich zasoby ryb łososiowatych ciągłym testom kontrolnym i badaniom w celu stwierdzenia braku Gyrodactylus salaris oraz każdego roku, najpóźniej do 1 lipca, przedstawią Komisji wszystkie wyniki.
Artykuł 5
Decyzja 96/490/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji interpretuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 czerwca 2003 r.
dotycząca środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2293)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/514/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą WE 806/2003 [2], w szczególności jej art. 9,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/108/WE z dnia 28 marca 1995 r. dotycząca środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii, we Włoszech [5] została w znacznym stopniu zmieniona [6].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Afrykański pomór świń należy uważać za chorobę endemiczną występującą w prowincji Nuoro na Sardynii we Włoszech.
(3) Choroba ta może stanowić zagrożenie dla stad w innych regionach Włoch i w innych Państwach Członkowskich, w handlu żywą trzodą chlewną, świeżą wieprzowiną i niektórymi produktami mięsnymi na bazie wieprzowiny.
(4) Decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [7], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, przewiduje możliwość finansowego udziału Wspólnoty w eliminacji i nadzorze chorób zwierząt.
(5) Celem programów eliminacji afrykańskiego pomoru świń przedstawianych corocznie przez Włochy do zatwierdzenia jest wyeliminowanie tej choroby z pozostałych zakażonych obszarów Sardynii.
(6) Władze włoskie przyjęły środki prawne zakazujące przemieszczania trzody chlewnej, świeżej wieprzowiny i niektórych produktów mięsnych na bazie wieprzowiny z terytorium Sardynii.
Przyjęcie tych środków prawnych gwarantuje skuteczność wykonania niniejszej decyzji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Włochy zakazują przemieszczania zwierząt z rodziny świniowatych z terytorium Sardynii.
Artykuł 2
1.
Włochy zakazują przemieszczania z regionu Sardynii świeżej wieprzowiny pochodzącej od jakiegokolwiek zwierzęcia z rodziny świniowatych.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 świeża wieprzowina może być wysyłana na obszary poza terytorium regionu Sardynii, pod warunkiem że mięso to:
a) pochodzi do świń, które zostały wprowadzone na obszar regionu Sardynii jako świnie przeznaczone do uboju zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 64/432/EWG [8] lub dyrektywy 72/462/EWG [9].
Wspomniane świnie do uboju zostały przetransportowane bezpośrednio z portu przybycia do wyznaczonej rzeźni.
Zostały ubite w ciągu 12 godzin od przybycia do rzeźni; lub
b) pochodzi od świń, które:
i) były trzymane w gospodarstwie zatwierdzonym przez właściwe władze weterynaryjne; gospodarstwo to znajduje się w prowincji Sassari, Oristano lub Cagliari;
ii) były trzymane w gospodarstwie rolnym, z którego pochodzą przez co najmniej cztery miesiące;
iii) były trzymane w gospodarstwie, które znajduje się w odległości co najmniej 10 kilometrów od ogniska afrykańskiego pomoru świń, który wystąpił w ciągu ostatnich trzech miesięcy;
iv) były trzymane w gospodarstwie, do którego w ciągu poprzednich 30 dni nie wprowadzano innych świń;
v) zostały dołączone do pogłowia trzody chlewnej w gospodarstwie objętym wymaganym programem badań serologicznych w ramach programu eliminacji afrykańskiego pomoru świń przyjętego przez Komisję w kontekście postanowień decyzji 90/424/EWG, a w ciągu ostatnich sześciu miesięcy nie wykryto przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru świń;
vi) zostały objęte programem badań serologicznych przed przemieszczeniem, przeprowadzonych w ciągu 10 dni poprzedzających transport do uboju i nie wykryto żadnych przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru świń. Program badań serologicznych przed przemieszczeniem wspomnianej partii musi być opracowany tak, aby dawał około 95 % pewności przy wykrywaniu zwierząt o dodatnim wyniku testu serologicznego przy 5 % poziomie występowania;
vii) w ciągu 24 godzin przed transportem zostały poddane badaniom klinicznym w gospodarstwie pochodzenia.
Wszystkie świnie w gospodarstwie pochodzenia zostały zbadane, a pomieszczenia poddane inspekcji.
Zwierzęta w gospodarstwie pochodzenia są identyfikowane za pomocą kolczyków, co umożliwia ustalenie gospodarstwa pochodzenia zwierzęcia;
viii) były przewożone bezpośrednio z gospodarstwa pochodzenia do wyznaczonej rzeźni.
Środek transportu jest oczyszczany i dezynfekowany przed załadunkiem i oficjalnie plombowany.
Świniom towarzyszy dokument dotyczący zdrowia potwierdzający zgodność z wymogami pkt i)-vii) i podpisany przez właściwe władze;
ix) zostały ubite w ciągu 12 godzin od przybycia do rzeźni.
3.
Mięso określone w ust. 2 jest oddzielane od mięsa, które nie spełnia warunków wspomnianego ustępu.
Artykuł 3
Do mięsa przesyłanego z terytorium regionu Sardynii załącza się świadectwo wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii.
Świadectwo zawiera następujące sformułowanie:
"Mięso zgodne z decyzją Komisji 2003/514/WE dotyczącą środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech."
Artykuł 4
1.
Włochy zakazują przemieszczania produktów z wieprzowiny z terytorium regionu Sardynii.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 produkty z wieprzowiny mogą być wysyłane do obszarów poza terytorium regionu Sardynii, pod warunkiem że produkty te:
a) zostały poddane obróbce zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 80/215/EWG [10]; lub
b) zostały wyprodukowane przez wskazany zakład i tylko z mięsa, które:
i) spełnia przepisy art. 2 ust. 2 i 3; lub
ii) zostało przywiezione na terytorium Sardynii jako świeża wieprzowina zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 64/433/EWG [11].
Artykuł 5
Do produktów mięsnych przesyłanych z terytorium regionu Sardynii załącza się świadectwo wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii.
Świadectwo zawiera następujące sformułowanie:
"Produkty mięsne zgodne z decyzją Komisji 2003/514/WE dotyczącą środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech."
Artykuł 6
Włochy przedstawiają Państwom Członkowskim i Komisji:
a) wykaz zawierający nazwę(-y) i adres(-y) wyznaczonej(-ych) rzeźni określonych w art. 2 oraz nazwę(-y) i adres(-y) wskazanego(-ych) zakładu(-ów) określonych w art. 4 ust. 2 lit. b) i zatwierdzony przez Centralny Organ Weterynaryjny;
b) sprawozdanie, co sześć miesięcy, zawierające informacje dotyczące pogłowia trzody chlewnej będącej przedmiotem środków przewidzianych w art. 2 ust. 2 lit. b) oraz wyniki przeprowadzonego badania serologicznego.
Artykuł 7
1.
We Włoszech ustanawia się Krajowy Komitet Koordynacyjny i Monitorujący.
Przewodniczący Komitetu jest wyznaczany przez Centralny Organ Weterynaryjny, któremu powierza się zadanie wykonania niniejszej decyzji oraz monitorowania środków eliminacji afrykańskiego pomoru świń.
Komitet ten:
a) zbiera dane o działaniach nadzoru prowadzonych przez władze regionu Sardynii;
b) posiada urządzenia do operowania danymi;
c) posiada szybkie łącza komunikacyjne z regionem Sardynii.
2.
Centralny Organ Weterynaryjny może wprowadzić dalsze środki ochronne, poza środkami określonymi w niniejszej decyzji, o ile zostaną uznane za niezbędne.
Artykuł 8
Decyzja 95/108/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 czerwca 2003 r.
dotycząca podpisania Umów między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie ekstradycji oraz wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych
(2003/516/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie Unii Europejskiej współpracują w sprawach karnych ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki na podstawie dwustronnych umów, konwencji, traktatów, prawa krajowego oraz ustaleń.
(2) Unia Europejska jest zdecydowana wzmacniać współpracę w celu umożliwienia sobie zwalczania, w szczególności przestępczości transgranicznej oraz terroryzmu w bardziej skuteczny sposób.
(3) Rada podjęła decyzję dnia 26 kwietnia 2002 r. upoważniającą Prezydencję, wspierana przez Komisję, do rozpoczęcia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, oraz Prezydencja wynegocjowała dwie Umowy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki: o współpracy międzynarodowej w sprawach karnych, jedno o pomocy prawnej, a drugie o ekstradycji.
(4) Umowy powinny zostać podpisane w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ich późniejszego zawarcia.
Podczas podpisywania Unia Europejska złoży następującą deklarację:
"Unia Europejska oświadcza, iż dokonuje się w niej proces rozwijania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który może wywoływać skutki mające wpływ na postanowienia Umów ze Stanami Zjednoczonymi.
Postępy te zostaną należycie uwzględnione przez Unię, w szczególności w odniesieniu do art. 10 ust. 2 Umowy o ekstradycji.
Unia będzie wyrażała chęć zasięgania opinii Stanów Zjednoczonych w celu znalezienia rozwiązań w odniesieniu do jakichkolwiek postępów wpływających na Umowy, łącznie ze zmianą Umów, w miarę potrzeb.
Unia oświadcza, iż art. 10 nie stanowi precedensu dla rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi."
(5) Umowy przewidują w art. 3 ust. 2 wymianę pisemnych dokumentów między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Państwami Członkowskimi Unii w sprawie stosowania Traktatów dwustronnych. Art. 3 ust. 3 Umowy o wzajemnej pomocy prawnej przewiduje podobne zobowiązanie w odniesieniu do tych Państw Członkowskich, które zawarły dwustronny Traktat o wzajemnej pomocy prawnej ze Stanami Zjednoczonymi. W celu sporządzenia takich pisemnych dokumentów Państwa Członkowskie powinny koordynować swoje działania w ramach Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(-ób) umocowanej(-ych) do podpisania Umów w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ich późniejszego zawarcia.
2.
Teksty Umów oraz towarzyszące im uwagi wyjaśniające, które precyzują wykładnię uzgodnioną pomiędzy Unią Europejską oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki, są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu sporządzenia pisemnych dokumentów między nimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, jak przewidziano w art. 3 ust. 2 Umowy o ekstradycji oraz art. 3 ust. 2 i 3 Umowy o wzajemnej pomocy prawnej.
2.
Państwa Członkowskie koordynują swoje działania w ramach Rady na mocy ust. 1.
Artykuł 3
W przypadku rozszerzenia terytorialnego zakresu zastosowania Umowy, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 1 lit. b) tiret drugie Umowy o ekstradycji lub art. 16 ust. 1 lit. b) tiret drugie Umowy o wzajemnej pomocy prawnej, Rada podejmuje decyzję jednomyślnie w imieniu Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wraz z załącznikami zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie danych statystycznych, które mają być wykorzystywane do dostosowania klucza subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego
(2003/517/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 107 ust. 6 oraz art. 29.2 załączonego do niego Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) (zwanego dalej "Statutem"),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 98/382/WE [4] Rada przyjęła przepisy w sprawie danych statystycznych wykorzystywanych do określania wstępnego klucza subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego.
(2) Zgodnie z art. 29.3 Statutu waga krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego ma być dostosowywana co pięć lat.
(3) Krajowe banki centralne jednego lub więcej państw stających się Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej stają się członkami Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) oraz subskrybentami kapitału EBC.
Waga krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC musi być odpowiednio dostosowana.
(4) Niezbędne jest ustanowienie zasad w sprawie przepisów dotyczących danych statystycznych, które mają być wykorzystane w celu dostosowania wagi krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC.
(5) Należy określić charakter oraz źródła danych, które mają być wykorzystywane, oraz metodę obliczania wagi krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [5] przewiduje metodologię dotyczącą wspólnych norm, definicji, klasyfikacji i reguł rachunkowości przeznaczoną do wykorzystania w opracowywaniu sprawozdań finansowych i tabel w sposób porównywalny do celów Wspólnoty oraz przewiduje program dotyczący przekazywania do celów Wspólnoty sprawozdań finansowych i tabel opracowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w ściśle określonych terminach.
Rozporządzenie to uwzględnia najbardziej aktualne normy i rozwój metodologii statystycznej i dlatego należy wykorzystać zawarte w nim definicje do celów niniejszej decyzji.
(7) Skoro klucz subskrypcji kapitału EBC określa odpowiednie akcje krajowych banków centralnych w kapitale EBC oraz w gromadzeniu rezerw zewnętrznych, podobnie jak wagę ich głosów w Radzie Zarządzającej EBC w odniesieniu do wszystkich decyzji podejmowanych poprzez głosowanie ważone (zgodnie z art. 10.3 Statutu) oraz dystrybucję dochodu pieniężnego Europejskiego Systemu Banków Centralnych między nimi, ważne jest, aby obliczanie ich wagi w tym kluczu zostało przeprowadzone w rzetelny sposób.
Dlatego Komisja powinna konsultować się z odpowiednimi komitetami w sprawie danych dotyczących zaludnienia i produktu krajowego brutto według aktualnych cen rynkowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Dane statystyczne, które mają być wykorzystane w celu dostosowania wagi krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC), są dostarczane Komisji zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zaludnienie
1.
"Zaludnienie" oznacza całkowite zaludnienie określone w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 określone jako średnia roczna i zaokrąglone do najbliższego tysiąca ludzi.
2.
W celu dostosowania wskaźników korygujących przydzielonych krajowym bankom centralnym zgodnie z art. 29.3 Statutu dane odnoszące się do zaludnienia dotyczą przedostatniego roku poprzedzającego rok, w którym klucz został dostosowany.
Artykuł 3
Produkt krajowy brutto w aktualnych cenach rynkowych
1.
"Produkt krajowy brutto w cenach rynkowych" oznacza produkt krajowy brutto w aktualnych cenach rynkowych, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do roku kalendarzowego, i wyrażony w walucie krajowej z najwyższą osiągalną precyzją pozwalającą na rozdzielenie akcji z wymaganą dokładnością.
2.
W celu dostosowania wagi krajowych banków centralnych zgodnie z art. 29.3 Statutu dane dotyczące produktu krajowego brutto w aktualnych cenach rynkowych brane będą dla przedostatniego roku poprzedzającego rok, w którym klucz został dostosowany.
Artykuł 4
Kursy wymiany
1.
Roczny kurs wymiany dla konwersji produktu krajowego brutto w aktualnych cenach rynkowych stanowi średnią arytmetyczną dziennych kursów wymiany dla wszystkich dni roboczych w roku kalendarzowym.
2.
Dzienne kursy wymiany stanowią stopy referencyjne w stosunku do ecu przed 1999 r. opracowane przez Komisję.
Począwszy od 1999 r. stanowią one stopy referencyjne w stosunku do euro opracowane przez EBC.
Artykuł 5
Obliczanie i dokładność
1.
Udział Państwa Członkowskiego w zaludnieniu Wspólnoty jest jego udziałem w całkowitym zaludnieniu Państw Członkowskich wyrażonym procentowo.
2.
Udział Państwa Członkowskiego w PKB według aktualnych cen rynkowych jest jego udziałem w całkowitym PKB według aktualnych cen rynkowych Państw Członkowskich przez okres pięciu lat wyrażonym procentowo.
3.
Waga krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC jest średnią arytmetyczną udziałów odnośnego Państwa Członkowskiego w zaludnieniu i PKB według aktualnych cen rynkowych Wspólnoty.
4.
W odniesieniu do różnych sposobów obliczania w celu zapewnienia ich dokładności zostaną wykorzystane dostateczne ciągi cyfr.
Waga krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC jest wyrażona z dokładnością do czterech miejsc po przecinku.
Artykuł 6
Informacje komitetów
Komisja informuje Komitet ds. Programów Statystycznych ustanowiony na mocy art. 1 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. ustanawiającej Komitet ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich [6] o danych dotyczących zaludnienia.
Komisja informuje Komitet ustanowiony na mocy art. 6 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [7] o danych dotyczących PKB w aktualnych cenach rynkowych.
Artykuł 7
Nowe Państwa Członkowskie
Dla jednego lub więcej państw stających się Państwami Członkowskimi oraz ich odpowiednich krajowych banków centralnych stających się częścią Europejskiego Systemu Banków Centralnych okresy referencyjne, które mają być stosowane do celów danych statystycznych dotyczących zaludnienia oraz produktu narodowego brutto w aktualnych cenach rynkowych, są identyczne z zastosowanymi do celów ostatniego dostosowywania dokonywanego co pięć lat, zgodnie z art. 29.1 i 29.3 Statutu.
Artykuł 8
Dostarczenie danych
Dane dotyczące zaludnienia, produktu krajowego brutto w aktualnych cenach rynkowych oraz rocznych kursów wymiany określonych w niniejszej decyzji są dostarczane EBC przez Komisję oddzielnie dla wszystkich Państw Członkowskich, nie później niż na dwa miesiące przed datą, kiedy dostosowanie wagi krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału EBC staje się skuteczne.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii dotyczącej współpracy w zakresie działań antykonkurencyjnych
(2003/520/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 83 i 308, w związku z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę coraz poważniejszy międzynarodowy wymiar problemów w zakresie konkurencji, należy wzmocnić współpracę międzynarodową w tej dziedzinie.
(2) Należyte i skuteczne stosowanie prawa konkurencji jest ważnym aspektem skutecznego funkcjonowania rynków i handlu międzynarodowego.
(3) Wypracowanie zasad wzajemnego poszanowania w zakresie prawa międzynarodowego i wdrożenie tych zasad przy stosowaniu prawa konkurencji Wspólnoty Europejskiej i Japonii może zwiększyć skuteczność ich stosowania.
(4) W tym celu Komisja wynegocjowała umowę z Japonią dotyczącą stosowania zasad konkurencji Wspólnoty Europejskiej i Japonii.
(5) Artykuł 308 Traktatu musi być powołany z uwagi na włączenie do tekstu umowy fuzji i przejęć, które są objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [3], opartym zasadniczo na art. 308.
(6) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdza się niniejszym umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii dotyczącą współpracy w zakresie działań antykonkurencyjnych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej [4].
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2002 r.
ustanawiająca Urząd Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych
(2003/522/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając art. 20 regulaminu wewnętrznego Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", określa ramy ustanawiania nowego rodzaju urzędu administracyjnego.
(2) Wytyczne Komisji z dnia 13 grudnia 1999 r. dotyczące polityki eksternalizacji [3] i Biała Księga dotycząca reformy administracyjnej [4] określiły wstępnie nową politykę eksternalizacji opartą na wizji administracji skoncentrowanej na swoich podstawowych zadaniach i działaniach.
(3) Wyniki analizy podjętej przez Grupę ds. Planowania i Koordynacji Eksternalizacji, po dokonaniu bilansu sytuacji w Komisji i na poziomie międzyinstytucjonalnym w wielu dziedzinach, podkreślają główne korzyści, które utworzenie urzędów Komisji może przynieść oraz dziedziny, w których potrzebna jest szczególna uwaga, takie jak, na przykład, potrzeba zapewnienia, aby działania w różnych lokalizacjach były spójne oraz potrzeba określenia minimalnych wymiarów każdego urzędu.
(4) Rodzaj wybranego urzędu składa się z jednostek administracyjnych mających na celu wspieranie działań innych departamentów Komisji i/lub potencjalnie innych instytucji Wspólnoty.
(5) Analiza przeprowadzona bardziej szczegółowo w dziedzinie administrowania i wypłacania należności indywidualnych przedstawia korzyści powierzenia jednej strukturze realizacji decyzji obejmującej wsparcie administracyjne.
Struktura ta jest szczególnie odpowiednia w odniesieniu do sprawnego i oszczędnego wykorzystania zasobów przy jednoczesnej poprawie zauważalności świadczonych usług, zmianie kierunku efektywnych obowiązków operacyjnych oraz nadążaniu za potrzebami użytkowników.
(6) Ten rodzaj urzędu jest odpowiednim narzędziem do pożądanego przeniesienia na poziom międzyinstytucjonalny, w zakresie którego zainteresowanie wyrażały już inne instytucje Wspólnoty.
(7) Istotne jest, aby Urząd, jako urząd administracyjny Komisji, był ustanowiony wyraźnie przy dyrekcji generalnej zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Komisję dnia 28 maja 2002 r.
[5] Urząd ma być zatem ustanowiony przy Dyrekcji Generalnej do spraw Kadr i Administracji.
(8) Należy określić zadania i działanie Urzędu.
(9) Należy poprawić spójność w administrowaniu i wypłacaniu należności dla wszystkich pracowników Komisji; pomimo to lokalnie położone służby powinny być zachowane w Brukseli, Luksemburgu i Isprze.
(10) Zgodnie z wytycznymi Komisji należy ustanowić komitet zarządzający, którego główną rolą, z upoważnienia Kolegium Komisji, będzie nadzorowanie działalności Urzędu, określenie zakresu jego uprawnień oraz zapewnienie, aby były one prawidłowo wykonywane.
Niezbędne jest zatem ustalenie dokładnego składu komitetu zarządzającego, zgodnie z wytycznymi, jak również jego zadań i organizacji wewnętrznej.
(11) Niezbędne jest ustanowienie reguł mianowania pracowników Urzędu i zapewnienie, aby reguły i procedury, które mają zastosowanie do Urzędu były takie same, jak te, które mają zastosowanie do Komisji.
(12) W odniesieniu do Urzędu Komisja powinna określić kompetencje przyznane na mocy regulaminu pracowniczego w zakresie organu właściwego do mianowania, a na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników - w zakresie organu właściwego do zawierania umów.
(13) Należy ustanowić zasady dotyczące obowiązków dyrektora Urzędu, zarówno w odniesieniu do pracowników Urzędu, jak i w odniesieniu do działalności Urzędu.
(14) Dyrektor Urzędu powinien być zobowiązany do przedstawienia komitetowi zarządzającemu jego celów, jak również wynikających stąd regularnych sprawozdań i rocznego sprawozdania zarządu.
(15) Konsekwencją wymagań finansowych jest stosowanie do Urzędu w części drugiej tytuł V rozporządzenia finansowego, zgodnie z ogólną zasadą, że osobą odpowiedzialną za negocjowanie z Dyrekcję Generalną do spraw Budżetu wniosków o środki powinien być urzędnik zatwierdzający, któremu przekazano odpowiednie kompetencje oraz za zapewnienia, które mają być udzielone w odniesieniu do reguł rachunkowości i metod, które mają być stosowane przez Urząd.
(16) Dyrekcja Generalna, przy której ustanowiony jest Urząd, powinna wspierać komitet zarządzający, odpowiadać za utrzymywanie regularnych kontaktów ze wszystkimi urzędami i zapewnić spójność funkcjonowania różnych urzędów.
Ta rola jest szczególnie istotna do zapewnienia, aby faza przejściowa przebiegała płynnie.
(17) Decyzja Komisji z dnia 18 września 2002 r. stanowi uzupełniającą i zmieniającą notę do wstępnego projektu budżetu na 2003 r. i tworzy ramy budżetowe ustanowienia Urzędu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
USTANOWIENIE, CEL I ZADANIA, LOKALIZACJA
Artykuł 1
Ustanowienie Urzędu
Ustanawia się Urząd Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych, zwany dalej "Urzędem".
Dyrekcją generalną, przy której ustanowiony jest Urząd, jest Dyrekcja Generalna do spraw Kadr i Administracji.
Urząd rozpoczyna działalność od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 2
Cel
1.
Urząd ustala, oblicza i wypłaca świadczenia i wynagrodzenia pracowników zatrudnionych przez instytucje Wspólnoty oraz pracowników zewnętrznych – jak określono w art. 3 oraz na podstawie regulaminów pracowniczych i załączników do tych regulaminów oraz ogólnych przepisów wykonawczych.
2.
Urząd realizuje swój cel zgodnie z przepisami administracyjnymi obowiązującymi Komisję.
3.
Działając z inicjatywy Dyrekcji Generalnej do spraw Kadr i Administracji lub na wniosek Urzędu w porozumieniu z tą dyrekcją generalną, Komisja przyjmuje odpowiednio nowe reguły lub niezbędne zmiany.
Komitet zarządzający Urzędu opracowuje szczegóły procedury wspólnie z Dyrekcją Generalną do spraw Kadr i Administracji.
4.
Urząd może działać na wniosek i w imieniu innego organu lub agencji ustanowionej na podstawie Traktatów i za zgodą komitetu zarządzającego.
Artykuł 3
Zadania
1.
Urząd ustala, oblicza i wypłaca następujące świadczenia:
a) uposażenia i dodatki;
b) wydatki związane z misjami;
c) wynagrodzenia ekspertów;
d) ubezpieczenie na wypadek choroby i ubezpieczenie od wypadku;
e) emerytury i renty;
f) zasiłek dla bezrobotnych;
g) inne świadczenia finansowe, takie jak kredyty budowlane.
2.
Urząd może wykonywać dodatkowe usługi odpłatne zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 8.
Artykuł 4
Artykuł 6
Skład 1. Komitet zarządzający złożony jest z:
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2002 r.
ustanawiająca Urząd Infrastruktury i Logistyki w Brukseli
(2003/523/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając art. 20 regulaminu wewnętrznego Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", określa ramy ustanawiania nowego rodzaju urzędu administracyjnego.
(2) Wytyczne Komisji z dnia 13 grudnia 1999 r. dotyczące polityki eksternalizacji [3] i Biała Księga dotycząca reformy administracyjnej [4] określiła wstępnie nową politykę eksternalizacji opartą na wizji administracji skoncentrowanej na swoich podstawowych zadaniach i działaniach.
(3) Wyniki analizy podjętej przez Grupę ds. Planowania i Koordynacji Eksternalizacji, po dokonaniu kwerendy w zakresie sytuacji w Komisji i na poziomie międzyinstytucjonalnym w wielu dziedzinach, podkreślają główne korzyści, które utworzenie urzędów Komisji może przynieść oraz dziedziny, w których potrzebna jest szczególna uwaga, takie jak na przykład potrzeba zapewnienia, aby działania w różnych lokalizacjach były spójne oraz potrzeba określenia minimalnych wymiarów każdego urzędu.
(4) Rodzaj wybranego urzędu składa się z jednostek administracyjnych mających na celu wspieranie działań innych departamentów Komisji i/lub potencjalnie innych instytucji Wspólnoty.
(5) Analiza przeprowadzona bardziej szczegółowo w dziedzinie infrastruktury i logistyki przedstawia korzyści powierzenia jednej strukturze realizacji decyzji obejmującej wsparcie administracyjne.
Struktura ta jest szczególnie odpowiednia, jeśli chodzi o sprawne i oszczędne wykorzystanie zasobów przy jednoczesnej poprawie zauważalności świadczonych usług, zmianie kierunku efektywnych obowiązków operacyjnych oraz nadążaniu za potrzebami użytkowników.
(6) Ten rodzaj urzędu jest odpowiednim narzędziem do osiągnięcia pożądanego przeniesienia na poziom międzyinstytucjonalny, w zakresie, którym zainteresowanie wyrażały już inne instytucje Wspólnoty.
(7) Istotne jest, aby urząd ten, jako urząd administracyjny Komisji, był ustanowiony wyraźnie przy dyrekcji generalnej zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Komisję dnia 28 maja 2002 r.
[5] Urząd ma być zatem ustanowiony przy Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
(8) Należy określić zadania i działanie Urzędu.
(9) Zgodnie z wytycznymi Komisji, należy ustanowić komitet zarządzający, którego główną rolą, z upoważnienia Kolegium Komisji, będzie nadzorowanie działalności Urzędu, określenie zakresu jego uprawnień oraz zapewnienie, aby były one prawidłowo wykonywane.
Niezbędne jest zatem ustalenie dokładnego składu komitetu zarządzającego, zgodnie z wytycznymi, jak również jego zadań i organizacji wewnętrznej.
(10) Niezbędne jest ustanowienie reguł mianowania pracowników Urzędu i zapewnienie, aby reguły i procedury, które mają zastosowanie do Urzędu były takie same, jak te, które mają zastosowanie do Komisji.
(11) W odniesieniu do Urzędu Komisja powinna określić kompetencje przyznane na mocy regulaminu pracowniczego w zakresie organu właściwego do mianowania, a na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników - w zakresie organu właściwego do zawierania umów.
(12) Należy ustanowić zasady dotyczące obowiązków dyrektora Urzędu, zarówno w odniesieniu do pracowników Urzędu jak i w odniesieniu do działalności Urzędu.
(13) Dyrektor Urzędu powinien być zobowiązany do przedstawienia komitetowi zarządzającemu jego celów, jak również wynikających stąd regularnych sprawozdań i rocznego sprawozdania zarządu.
(14) Konsekwencją wymagań finansowych jest stosowanie do Urzędu tytułu V części drugiej rozporządzenia finansowego, zgodnie z ogólną zasadą, że osobą odpowiedzialną za negocjowanie z Dyrekcję Generalną ds. Budżetu wniosków o środki powinien być urzędnik zatwierdzający, któremu przekazano odpowiednie kompetencje.
(15) Dyrekcja generalna, przy której ustanowiony jest Urząd, powinna wspierać komitet zarządzający, odpowiadać za utrzymywanie regularnych kontaktów ze wszystkimi urzędami i zapewnić spójność funkcjonowania różnych urzędów.
Ta rola jest szczególnie istotna do zapewnienia, aby faza przejściowa przebiegała płynnie.
(16) Decyzja Komisji z dnia 18 września 2002 r. stanowi uzupełniającą i zmieniającą notę do wstępnego projektu budżetu na rok 2003 i tworzy ramy budżetowe ustanowienia Urzędu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
USTANOWIENIE, CEL I ZADANIA, LOKALIZACJA
Artykuł 1
Ustanowienie Urzędu
Ustanawia się Urząd Infrastruktury i Logistyki w Brukseli, zwany dalej "Urzędem".
Dyrekcją generalną, przy której ustanowiony jest Urząd, jest Dyrekcją Generalną ds. Kadr i Administracji.
Urząd rozpoczyna działalność od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 2
Cel
1.
Urząd zapewnia, wykonywanie wszystkich działań związanych z zakwaterowaniem pracowników, zarządzaniem infrastrukturą opieki społecznej oraz logistyką instytucji, jak określono w art. 3.
2.
Urząd realizuje swój cel zgodnie z przepisami administracyjnymi obowiązującymi Komisję.
3.
Działając z inicjatywy Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji lub na wniosek Urzędu w porozumieniu z tą dyrekcją generalną, Komisja przyjmuje odpowiednio nowe zasady lub niezbędne zmiany.
Komitet zarządzający Urzędu opracowuje szczegóły procedury wspólnie z Dyrekcją Generalną ds. Kadr i Administracji.
4.
Urząd może działać na wniosek i w imieniu innego organu lub agencji ustanowionej na podstawie Traktatów i za zgodą komitetu zarządzającego.
Artykuł 3
Zadania
1.
Urząd odpowiada, szczególnie w odniesieniu do lokalizacji brukselskiej, za:
a) zarządzanie nabywaniem, wynajmowaniem i utrzymaniem mienia ruchomego i nieruchomego Komisji wraz z odnoszącymi się do niego zapasami i załatwianiem spraw dotyczących podatku VAT;
b) organizowanie przeprowadzek i organizację przestrzeni;
c) administrowanie:
i) usługami transportowymi dotyczącymi pracowników i towarów do celów wewnętrznych;
ii) pocztą przychodzącą i wychodzącą oraz wewnętrznym rozdziałem dokumentów do dyrekcji generalnych Komisji;
iii) usługami w zakresie powielania;
iv) zaopatrzeniem biurowym;
d) przepisy wykonawcze odnoszące się do fizycznego zabezpieczenia budynków, na podstawie instrukcji Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji, w szczególności administrowanie "umową o bezpieczeństwie" (contrat gardiennage);
e) administrowanie infrastrukturą opieki społecznej zapewnionej pracownikom instytucji Wspólnoty, takich jak restauracje, stołówki samoobsługowe, sklepy dla pracowników i ośrodki sportowe;
f) świadczenie usług dla instytucji, obejmujące niektóre składniki infrastruktury opieki społecznej takie jak żłobki i opieka nad dziećmi po godzinach szkolnych.
g) przyjęcie środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z wymogami bezpieczeństwa i higieny pracy w budynkach Komisji.
2.
Urząd może wykonywać dodatkowe usługi odpłatne zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 8.
Artykuł 4
Lokalizacja
Urząd znajduje się w Brukseli.
ROZDZIAŁ II
KOMITET ZARZĄDZAJĄCY
Artykuł 5
Zakres uprawnień
Komitet zarządzający działa na podstawie przekazania kompetencji przez Komisję, wobec której jest odpowiedzialny w zakresie swoich uprawnień oraz pod kierownictwem osoby odpowiedzialnej za kadry i administrację.
Artykuł 6
Skład
1.
Komitet zarządzający składa się z:
a) sekretarza generalnego Komisji;
b) dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji;
c) dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu;
d) dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych;
e) dyrektora generalnego Dyrektoriatu Generalnego ds. Zatrudnienia i Spraw Społecznych;
f) dwóch przedstawicieli pracowników;
g) przedstawiciela innej instytucji Wspólnoty.
2.
Przewodniczącym komitetu zarządzającego jest dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
3.
Sekretarz generalny i każdy dyrektor generalny może mianować zastępcę, pod warunkiem że jest on/ona urzędnikiem stopnia A1 w tych samych służbach.
4.
Dwóch przedstawicieli pracowników jest mianowanych przez Komitet ds. Kadr.
Nie uczestniczą oni w decyzjach dotyczących zarządzania, organizacji ani funkcjonowania Urzędu i nie są uprawnieni do głosowania w sprawach odnoszących się do infrastruktury opieki społecznej.
Niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla istniejących procedur dialogu społecznego.
5.
Przedstawiciele innych instytucji Wspólnoty są mianowani przez Grupę Szefów Administracji.
Przedstawiciele ci mogą głosować tylko w sprawach administrowanych międzyinstytucjonalnie.
6.
Komitet zarządzający może zapraszać ekspertów do pomocy w wykonywaniu jego obowiązków.
Artykuł 7
Obowiązki
1.
Działając na wniosek dyrektora Urzędu, zwanego dalej "dyrektorem", komitet zarządzający zatwierdza strukturę organizacyjną Urzędu, zgodnie z istniejącymi procedurami Komisji.
2.
Działając na wniosek dyrektora, komitet zarządzający zatwierdza reguły dotyczące funkcjonowania i organizacji Urzędu i może, jeśli to konieczne, proponować zmiany tych reguł, w szczególności w celu zapewnienia spójności działania między urzędami administracyjnymi składającymi sprawozdania Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
3.
Działając na wniosek dyrektora, komitet zarządzający określa kierunki polityki w zakresie działalności Urzędu.
4.
Przed dniem 31 stycznia każdego roku komitet zarządzający przyjmuje program pracy dyrektora.
Program pracy obejmuje w szczególności ramy finansowe, omówienie regularnych sprawozdań i przewidywanych skutków (oparte na celach operacyjnych i wskaźnikach wykonania).
Komitet zarządzający może dokonywać dostosowań szczegółów programu pracy.
5.
Komitet zarządzający zatwierdza oszacowania dochodów i wydatków Urzędu i wszelkie niezbędne dostosowania wprowadzone do wykazu etatów.
6.
W pierwszym kwartale każdego roku komitet zarządzający sporządza i przesyła do Kolegium Komisji opinię dotyczącą wszystkich działań oraz zarządzania Urzędem, na podstawie sprawozdań przedstawionych przez dyrektora zgodnie z art. 13.
7.
W odniesieniu do procedur mianowania kadry zarządzającej szczebla wyższego i średniego komitet zarządzający działa zgodnie z art. 14.
8.
Komitet zarządzający zatwierdza rodzaj dodatkowych usług odpłatnych, które Urząd może wykonywać na podstawie art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 2 oraz warunków, zgodnie z którymi może je wykonywać.
Działając na wniosek dyrektora komitet zarządzający ustala rodzaj i stawki pobierane za usługi, które Urząd może wykonywać dla instytucji oraz rozdział dochodów uzyskanych w ten sposób, w ramach budżetu Urzędu.
9.
Komitet zarządzający podejmuje decyzje w każdej zasadniczej kwestii wpływającej na funkcjonowanie Urzędu, która nie jest wyraźnie przewidziana w niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Organizacja wewnętrzna
Komitet zarządzający przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Regulamin ten w szczególności obejmuje następujące kwestie:
a) posiedzenia: częstotliwość i procedura zwoływania i organizowania posiedzeń;
b) sekretariat: jego rola i powiązania organizacyjne;
c) reguły przesyłania dokumentów.
Artykuł 9
Głosowanie
W przypadku gdy komitet zarządzający podejmuje decyzję, każdy członek uprawniony do głosowania ma jeden głos.
W przypadku równowagi głosów głos przewodniczącego jest decydujący.
Wszystkie decyzje podejmowane są zwykłą większością głosów.
ROZDZIAŁ III
DYREKTOR
Artykuł 10
Mianowanie
1.
Urząd jest administrowany przez dyrektora (stopnia A 1 lub A 2) mianowanego przez Komisję po wydaniu pozytywnej opinii przez Komitet Doradczy ds. Mianowań (ACA) na podstawie art. 14 ust. 1.
2.
Dyrektor jest mianowany na okres trzech lat, który może być przedłużony na kolejny okres nie dłuższy niż dwa lata.
3.
Kolegium Komisji może podjąć decyzję, po uzyskaniu opinii komitetu zarządzającego, o odwołaniu dyrektora i mianowaniu dyrektora tymczasowego.
Artykuł 11
Kompetencje
Dyrektor jest organem właściwym do mianowania w odniesieniu do Urzędu oraz organem upoważnionym do zawierania umów zgodnie z obowiązującymi regułami w Komisji, w granicach kompetencji przyznanych jemu lub jej przez Komisję.
Artykuł 12
Obowiązki
1.
Przed dniem 31 grudnia każdego roku dyrektor przedstawia komitetowi zarządzającemu swój program pracy na następny rok, którego treść musi być zatwierdzona przez Komitet.
2.
Dyrektor odpowiada za sprawne funkcjonowanie Urzędu.
W zakresie odpowiedzialności określonej przez Kolegium Komisji działała on lub ona pod kierownictwem Kolegium.
Dyrektor zapewnia również spójne działanie poszczególnych ośrodków Urzędu.
Dyrektor składa komitetowi zarządzającemu sprawozdania dotyczące wykonywania swoich obowiązków i przedstawia temu komitetowi wszelkie sugestie w zakresie sprawnego funkcjonowania Urzędu.
3.
Dyrektor przedstawia swoje propozycje komitetowi zarządzającemu zgodnie z art. 7 ust. 1, 2, 3 i 8.
4.
Dyrektor powiadamia komitet zarządzający o mianowaniach na podstawie art. 14 ust. 3.
Artykuł 13
Sprawozdawczość
Dyrektor przedstawia komitetowi zarządzającemu:
1. regularne sprawozdanie z działalności, którego struktura i częstotliwość jest ustalona przez komitet zarządzający;
2. roczne sprawozdanie zarządu w pierwszym kwartale każdego roku następującego po roku sprawozdawczym, którego struktura jest ustalona przez komitet zarządzający.
ROZDZIAŁ IV
PRACOWNICY URZĘDU
Artykuł 14
Kadra zarządzająca wyższego i średniego szczebla
1.
Działając na wniosek komitetu zarządzającego, Komisja opracowuje zawiadomienie o wakacie na stanowisko dyrektora Urzędu.
Komitet zarządzający opracowuje opinię dla Komisji dotyczącą kandydatów wybranych przez ACA.
2.
Zanim Komisja podejmie ostateczną decyzję, komitet zarządzający wydaje opinię w sprawie kandydatów wybranych przez ACA zgodnie z procedurami stosowanymi w Komisji do stanowisk kierowniczych szczebla wyższego (stopień A 2) oraz średniego (stopień A 3).
3.
Komitet zarządzający zostaje powiadomiony przez dyrektora o mianowaniach na inne stanowiska kierownicze szczebla średniego (stopnie A 4 i A 5), które muszą być dokonywane zgodnie z regułami i procedurami obowiązującymi w Komisji.
Artykuł 15
Pracownicy
1.
Wszystkie procedury i praktyki administracyjne odnoszące się do zarządzania personelem są realizowane na takich samych warunkach, jak w odniesieniu do urzędników i innych pracowników Komisji.
2.
Zgodnie z art. 4 regulaminu pracowniczego, pracownicy instytucji są powiadamiani o wakujących stanowiskach w Urzędzie, gdy organ właściwy do mianowań zdecyduje, że należy obsadzić te stanowiska.
3.
Zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego, skargi i wnioski odnoszące się do wykonywania kompetencji przyznanych dyrektorowi na mocy art. 11 niniejszej decyzji są składane Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
Każde odwołanie w tym zakresie jest wnoszone przeciwko Komisji.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 16
Sprawy finansowe
1.
Stosuje się tytuł V części drugiej rozporządzenia finansowego.
2.
Działając na wniosek komitetu zarządzającego, Komisja, w odniesieniu do środków przyznanych w budżecie, które mają być zrealizowane przez Urząd jako część jego zadań i działań, przekazuje kompetencje urzędnika zatwierdzającego dyrektorowi i określa limity i warunki mające zastosowanie do tego przekazania uprawnień.
ROZDZIAŁ VI
KOORDYNACJA I PRZEGLĄD
Artykuł 17
Koordynacja
1.
Jednostka koordynacyjna ustanowiona w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji ma następujące zadania:
a) wspieranie komitetu zarządzającego w zakresie przygotowywania i przebiegu posiedzeń oraz wspieranie przewodniczącego Komitetu w regularnym monitorowaniu relacji z dyrektorem;
b) wspieranie dyrektora w wykonywaniu jego obowiązków przestrzegając jego kompetencji i prerogatyw, w szczególności w relacjach z Dyrekcją Generalną ds. Kadr i Administracji;
c) zapewnianie spójności działania Urzędu z innymi urzędami administracyjnymi Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji i resztą Komisji, w szczególności w odniesieniu do ich organizacji i polityki kadrowej;
d) zapewnianie, aby reguły i praktyki obowiązujące w Komisji w zakresie polityki kadrowej były stosowane spójnie i jednolicie w ramach Urzędu.
2.
Jako część swoich zadań, jednostka koordynacyjna składa sprawozdania Komitetowi Zarządzającemu na jego wniosek.
Artykuł 18
Przegląd
Najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu trzeciego pełnego roku funkcjonowania Urzędu przewodniczący komitetu zarządzającego przekazuje Kolegium Komisji, z upoważnienia osoby odpowiedzialnej za kadry i administrację, wszechstronną analizę działania Urzędu w tym okresie.
Analiza ta może zawierać propozycje zmian do niniejszej decyzji, tam gdzie jest to stosowne.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2002 r.
ustanawiająca Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu
(2003/524/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając art. 20 regulaminu wewnętrznego Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", określa ramy ustanawiania nowego rodzaju urzędu administracyjnego.
(2) Wytyczne Komisji z dnia 13 grudnia 1999 r. dotyczące polityki eksternalizacji [3] i Biała Księga dotycząca reformy administracyjnej [4] określiła wstępnie nową politykę eksternalizacji opartą na wizji administracji skoncentrowanej na swoich podstawowych zadaniach i działaniach.
(3) Wyniki analizy podjętej przez Grupę ds. Planowania i Koordynacji Eksternalizacji po dokonaniu kwerendy w zakresie sytuacji w Komisji i na poziomie międzyinstytucjonalnym w wielu dziedzinach podkreślają główne korzyści, które utworzenie urzędów Komisji może przynieść i dziedziny, w których potrzebna jest szczególna uwaga, takie jak na przykład potrzeba zapewnienia, aby działania w różnych lokalizacjach były spójne czy też potrzeba określenia minimalnych wymiarów każdego urzędu.
(4) Rodzaj wybranego urzędu składa się z jednostek administracyjnych mających na celu wspieranie działań innych departamentów Komisji i/lub potencjalnie innych instytucji Wspólnoty.
(5) Analiza przeprowadzona bardziej szczegółowo w dziedzinie infrastruktury i logistyki przedstawia korzyści powierzenia jednej strukturze realizacji decyzji obejmującej wsparcie administracyjne.
Struktura ta jest szczególnie odpowiednia w odniesieniu do sprawnego i oszczędnego wykorzystania zasobów przy jednoczesnej poprawie zauważalności świadczonych usług, zmianie kierunku efektywnych obowiązków operacyjnych oraz nadążaniu za potrzebami użytkowników.
(6) Ten rodzaj urzędu jest odpowiednim narzędziem do pożądanego przeniesienia na poziom międzyinstytucjonalny w zakresie, którego zainteresowanie wyrażały już inne instytucje Wspólnoty.
(7) Istotne są szczególne czynniki lokalne odnoszące się do zarządzania niektórymi aspektami infrastruktury i logistyki w Luksemburgu.
W konsekwencji niezbędne jest ustanowienie w Luksemburgu administracyjnego urzędu infrastruktury i logistyki odrębnego od urzędu ustanowionego w Brukseli.
(8) Istotne jest, aby urząd ten, jako urząd administracyjny Komisji, był ustanowiony wyraźnie przy Dyrekcji Generalnej zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Komisję dnia 28 maja 2002 r.
[5] Urząd ma być zatem ustanowiony przy Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
(9) Należy określić zadania i działanie Urzędu.
(10) Zgodnie z wytycznymi Komisji należy ustanowić komitet zarządzający, którego główną rolą, z upoważnienia Kolegium Komisji, będzie nadzorowanie działalności Urzędu, określenie zakresu jego uprawnień i zapewnienie, aby były one prawidłowo wykonywane.
Niezbędne jest, zatem ustalenie dokładnego składu komitetu zarządzającego, zgodnie z wytycznymi, jak również jego zadań i organizacji wewnętrznej.
(11) Niezbędne jest ustanowienie reguł mianowania pracowników Urzędu i zapewnienie, aby reguły i procedury, które mają zastosowanie do Urzędu, były takie same jak te, które mają zastosowanie do Komisji.
(12) W odniesieniu do Urzędu Komisja powinna określić kompetencje przyznane na mocy regulaminu pracowniczego w zakresie organu właściwego do mianowania, a na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników - w zakresie organu właściwego do zawierania umów.
(13) Należy ustanowić zasady dotyczące obowiązków dyrektora Urzędu, zarówno w odniesieniu do pracowników Urzędu jak i w odniesieniu do działalności Urzędu.
(14) Dyrektor Urzędu powinien być zobowiązany do przedstawienia komitetowi zarządzającemu jego celów, jak również wynikających stąd regularnych sprawozdań i rocznego sprawozdania zarządu.
(15) Konsekwencją wymagań finansowych jest stosowanie do Urzędu części drugiej tytułu V rozporządzenia finansowego, zgodnie z ogólną zasadą, że osobą odpowiedzialną za negocjowanie z Dyrekcję Generalną ds. Budżetu wniosków o środki powinien być urzędnik zatwierdzający, któremu przekazano odpowiednie kompetencje.
(16) Dyrekcja Generalna, przy której ustanowiony jest Urząd powinna wspierać komitet zarządzający, odpowiadać za utrzymywanie regularnych kontaktów ze wszystkimi urzędami i zapewnić spójność funkcjonowania różnych urzędów.
Ta rola jest szczególnie istotna do zapewnienia, aby faza przejściowa przebiegała płynnie.
(17) Decyzja Komisji z dnia 18 września 2002 r. stanowi uzupełniającą i zmieniającą notę do wstępnego projektu budżetu na rok 2003 i tworzy ramy budżetowe ustanowienia Urzędu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
USTANOWIENIE, CEL I ZADANIA, LOKALIZACJA
Artykuł 1
Ustanowienie Urzędu
Ustanawia się Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu, zwany dalej "Urzędem".
Dyrekcją generalną, przy której ustanowiony jest Urząd, jest Dyrekcja Generalna ds. Kadr i Administracji.
Urząd rozpoczyna działalność z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 2
Cel
1.
Urząd zapewnia, aby wszystkie działania związane z zakwaterowaniem pracowników, zarządzaniem infrastrukturą opieki społecznej i logistyką instytucji były wykonywane, jak określono w art. 3.
2.
Urząd realizuje swój cel zgodnie z przepisami administracyjnymi obowiązującymi Komisję.
3.
Działając z inicjatywy Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji lub na wniosek Urzędu w porozumieniu z tą dyrekcją generalną Komisja przyjmuje odpowiednio nowe reguły lub niezbędne zmiany.
Komitet zarządzający Urzędu opracowuje szczegóły procedury wspólnie z Dyrekcją Generalną ds. Kadr i Administracji.
4.
Urząd może działać na wniosek i w imieniu innego organu lub agencji ustanowionej na podstawie Traktatów i za zgodą komitetu zarządzającego.
Artykuł 3
Zadania
1.
Urząd odpowiada, szczególnie w odniesieniu do lokalizacji luksemburskiej, za:
a) zarządzanie nabywaniem, wynajmowaniem i utrzymaniem mienia ruchomego i nieruchomego Komisji wraz z odnoszącymi się do niego zapasami i załatwianiem spraw dotyczących podatku VAT;
b) organizowanie przeprowadzek i organizację przestrzeni;
c) administrowanie:
i) usługami transportowymi dotyczącymi pracowników i towarów do celów wewnętrznych;
ii) pocztą przychodzącą i wychodzącą oraz wewnętrznym rozdziałem dokumentów do dyrekcji generalnych Komisji;
iii) usługami w zakresie powielania
iv) zaopatrzeniem biurowym;
d) przepisy wykonawcze odnoszące się do fizycznego zabezpieczenia budynków, na podstawie instrukcji Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji, w szczególności administrowanie "umową o bezpieczeństwie" (contrat gardiennage);
e) administrowanie infrastrukturą opieki społecznej zapewnionej pracownikom instytucji Wspólnoty, takich jak restauracje, stołówki samoobsługowe, sklepy dla pracowników i ośrodki sportowe;
f) świadczenie usług dla instytucji, obejmujące niektóre składniki infrastruktury opieki społecznej, takie jak żłobki i opieka nad dziećmi po godzinach szkolnych;
g) przyjęcie środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z wymogami bezpieczeństwa i higieny pracy w budynkach Komisji.
2.
Urząd może wykonywać dodatkowe usługi odpłatne zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 8.
Artykuł 4
Lokalizacja
Urząd jest zlokalizowany w Luksemburgu.
ROZDZIAŁ II
KOMITET ZARZĄDZAJĄCY
Artykuł 5
Zakres uprawnień
Komitet zarządzający działa na podstawie przekazania kompetencji przez Komisję, wobec której jest odpowiedzialny w zakresie swoich uprawnień i pod kierownictwem osoby odpowiedzialnej za kadry i administrację.
Artykuł 6
Skład
1.
Komitet zarządzający złożony jest z:
a) sekretarza generalnego Komisji;
b) dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji;
c) dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu;
d) dyrektora generalnego Urzędu Statystyki;
e) dyrektora generalnego Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich;
f) dwóch przedstawicieli pracowników;
g) przedstawiciela innej instytucji Wspólnoty.
2.
Przewodniczącym komitetu zarządzającego jest dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
3.
Sekretarz generalny i każdy dyrektor generalny mogą mianować zastępcę, pod warunkiem że jest on/ona urzędnikiem stopnia A1 w tych samych służbach.
4.
Dwóch przedstawicieli pracowników jest mianowanych przez Komitet ds. Kadr.
Nie uczestniczą oni w decyzjach dotyczących zarządzania, organizacji ani funkcjonowania Urzędu i nie są uprawnieni do głosowania w sprawach odnoszących się do infrastruktury opieki społecznej.
Niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla istniejących procedur dialogu społecznego.
5.
Przedstawiciele innych instytucji Wspólnoty są mianowani przez Grupę Szefów Administracji.
Przedstawiciele ci mogą głosować tylko w sprawach administrowanych międzyinstytucjonalnie.
6.
Komitet zarządzający może zapraszać ekspertów do pomocy w wykonywaniu jego obowiązków.
Artykuł 7
Obowiązki
1.
Działając na wniosek dyrektora Urzędu, zwanego dalej "dyrektorem", komitet zarządzający zatwierdza strukturę organizacyjna Urzędu, zgodnie z istniejącymi procedurami Komisji.
2.
Działając na wniosek dyrektora, komitet zarządzający zatwierdza reguły dotyczące funkcjonowania i organizacji Urzędu i może, jeśli to konieczne proponować zmiany tych reguł, w szczególności w celu zapewnienia spójność działania między urzędami administracyjnymi składającymi sprawozdania Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
3.
Działając na wniosek dyrektora, komitet zarządzający określa kierunki polityki w zakresie działalności Urzędu.
4.
Przed dniem 31 stycznia każdego roku komitet zarządzający przyjmuje program pracy dyrektora.
Program pracy obejmuje w szczególności ramy finansowe, omówienie regularnych sprawozdań i przewidywanych skutków (oparte na celach operacyjnych i wskaźnikach wykonania).
Komitet zarządzający może dokonywać dostosowań szczegółów programu pracy.
5.
Komitet zarządzający zatwierdza oszacowania dochodów i wydatków Urzędu i wszelkie niezbędne dostosowania wprowadzone do wykazu etatów.
6.
W pierwszym kwartale każdego roku komitet zarządzający sporządza i przesyła do Kolegium Komisji opinię dotyczącą wszystkich działań oraz zarządzania Urzędem na podstawie sprawozdań przedstawionych przez dyrektora zgodnie z art. 13.
7.
W odniesieniu do procedur mianowania menadżerów szczebla wyższego i średniego komitet zarządzający działa zgodnie z art. 14.
8.
Komitet zarządzający zatwierdza rodzaj dodatkowych usług odpłatnych, które Urząd może wykonywać na podstawie art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 2 oraz warunków, zgodnie z którymi może je wykonywać.
Działając na wniosek dyrektora komitet zarządzający ustala rodzaj oraz stawki pobierane za usługi, które Urząd może wykonywać dla instytucji i rozdział dochodów uzyskanych w ten sposób w ramach budżetu Urzędu.
9.
Komitet zarządzający podejmuje decyzje w każdej zasadniczej kwestii wpływającej na funkcjonowanie Urzędu, która nie jest wyraźnie przewidziana w niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Organizacja wewnętrzna
Komitet zarządzający przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Regulamin ten w szczególności obejmuje następujące kwestie:
a) posiedzenia: częstotliwość i procedura zwoływania i organizowania posiedzeń;
b) sekretariat: jego rola i powiązania organizacyjne;
c) reguły przesyłania dokumentów.
Artykuł 9
Głosowanie
W przypadku gdy komitet zarządzający podejmuje decyzję, każdy członek uprawniony do głosowania ma jeden głos.
W przypadku równowagi głosów głos przewodniczącego jest decydujący.
Wszystkie decyzje podejmowane są zwykłą większością głosów.
ROZDZIAŁ III
DYREKTOR
Artykuł 10
Mianowanie
1.
Urząd jest administrowany przez dyrektora (stopnia A 1 lub A 2) mianowanego przez Komisję po wydaniu pozytywnej opinii przez Komitet Doradczy ds. Mianowań (ACA) na podstawie art. 14 ust. 1.
2.
Dyrektor jest mianowany na okres trzech lat, który może być przedłużony na kolejny okres nie dłuższy niż dwa lata.
3.
Kolegium Komisji może podjąć decyzję po uzyskaniu opinii komitetu zarządzającego o odwołaniu dyrektora i mianowaniu dyrektora tymczasowego.
Artykuł 11
Kompetencje
Dyrektor jest organem właściwym do mianowania w odniesieniu do Urzędu i organem upoważnionym do zawierania umów zgodnie z obowiązującymi regułami w Komisji w granicach kompetencji przyznanych jemu lub jej przez Komisję.
Artykuł 12
Obowiązki
1.
Przed dniem 31 grudnia każdego roku dyrektor przedstawia komitetowi zarządzającemu swój program pracy na następny rok, którego treść musi być zatwierdzona przez Komitet.
2.
Dyrektor odpowiada za sprawne funkcjonowanie Urzędu.
W zakresie odpowiedzialności określonej przez Kolegium Komisji działała on lub ona pod kierownictwem Kolegium.
Dyrektor zapewnia również spójne działanie poszczególnych ośrodków Urzędu.
Dyrektor składa komitetowi zarządzającemu sprawozdania dotyczące wykonywania swoich obowiązków i przedstawia temu komitetowi wszelkie sugestie w zakresie sprawnego funkcjonowania Urzędu.
3.
Dyrektor przedstawia swoje propozycje komitetowi zarządzającemu zgodnie z art. 7 ust. 1, 2, 3 i 8.
4.
Dyrektor powiadamia komitet zarządzający o mianowaniach na podstawie art. 14 ust. 3.
Artykuł 13
Sprawozdawczość
Dyrektor przedstawia komitetowi zarządzającemu:
1. regularne sprawozdanie z działalności, którego struktura i częstotliwość jest ustalona przez komitet zarządzający;
2. roczne sprawozdanie zarządu w pierwszym kwartale każdego roku następującego po roku sprawozdawczym, którego struktura jest ustalona przez komitet zarządzający.
ROZDZIAŁ IV
PRACOWNICY URZĘDU
Artykuł 14
Kadra zarządzająca wyższego i średniego szczebla
1.
Działając na wniosek komitetu zarządzającego, Komisja opracowuje zawiadomienie o wakacie na stanowisko dyrektora Urzędu.
Komitet zarządzający opracowuje opinię dla Komisji dotyczącą kandydatów wybranych przez ACA.
2.
Zanim Komisja podejmie ostateczną decyzję, komitet zarządzający wydaje opinię w sprawie kandydatów wybranych przez ACA zgodnie z procedurami stosowanymi w Komisji do stanowisk kierowniczych szczebla wyższego (stopień A 2) i średniego (stopień A 3).
3.
Komitet zarządzający zostaje powiadomiony przez dyrektora o mianowaniach na inne stanowiska kierownicze szczebla średniego (stopnie A 4 i A 5), które muszą być dokonywane zgodnie z regułami i procedurami obowiązującymi w Komisji.
Artykuł 15
Procedury
1.
Wszystkie procedury i praktyki administracyjne odnoszące się do zarządzania personelem są realizowane na takich samych warunkach, jak w odniesieniu do urzędników i innych pracowników Komisji.
2.
Zgodnie z art. 4 regulaminu pracowniczego pracownicy instytucji są powiadamiani o wakujących stanowiskach w Urzędzie, gdy organ właściwy do mianowania zdecyduje, że należy obsadzić te stanowiska.
3.
Zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego, skargi i wnioski odnoszące się do wykonywania kompetencji przyznanych dyrektorowi na mocy art. 11 niniejszej decyzji są składane Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji.
Każde odwołanie w tym zakresie jest wnoszone przeciwko Komisji.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 16
Sprawy finansowe
1.
Stosuje się tytuł V części drugiej rozporządzenia finansowego.
2.
Działając na wniosek komitetu zarządzającego Komisja w odniesieniu do środków przyznanych w budżecie, które mają być zrealizowane przez Urząd jako część jego zadań i działań, przekazuje kompetencje urzędnika zatwierdzającego dyrektorowi i określa limity i warunki stosowane do tego przekazania kompetencji.
ROZDZIAŁ VI
KOORDYNACJA I PRZEGLĄD
Artykuł 17
Koordynacja
1.
Jednostka koordynacyjna ustanowiona w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji ma następujące zadania:
a) wspieranie komitetu zarządzającego w zakresie przygotowywania i przebiegu posiedzeń oraz wspieranie przewodniczącego Komitetu w regularnym monitorowaniu relacji z dyrektorem;
b) wspieranie dyrektora w wykonywaniu jego obowiązków, przestrzegając jego kompetencji i prerogatyw, w szczególności w relacjach z Dyrekcją Generalną ds. Kadr i Administracji;
c) zapewnianie spójności działania Urzędu z innymi urzędami administracyjnymi Dyrekcji Generalnej ds. Kadr i Administracji i resztą Komisji, w szczególności w odniesieniu do ich organizacji i polityki kadrowej;
d) zapewnianie, aby reguły i praktyki obowiązujące w Komisji w zakresie polityki kadrowej były stosowane spójnie i jednolicie w ramach Urzędu.
2.
Jak część swoich zadań jednostka koordynacyjna składa sprawozdania komitetowi zarządzającemu, na jego wniosek.
Artykuł 18
Przegląd
Najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu trzeciego pełnego roku funkcjonowania Urzędu przewodniczący komitetu zarządzającego przekazuje Kolegium Komisji, z upoważnienia osoby odpowiedzialnej za kadry i administrację, wszechstronną analizę działania Urzędu w tym okresie.
Analiza ta może zawierać propozycje zmian do niniejszej decyzji, tam gdzie jest to stosowne.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2003 r.
odraczająca datę wykonania dyrektywy Rady 1999/36/WE w zakresie niektórych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2591)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/525/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/36/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 2002/50/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nie ma żadnych szczegółowych technicznych specyfikacji i nie dodano odpowiednich norm europejskich w załącznikach do dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2003/28/WE z dnia 7 kwietnia 2003 r. [4] ani w dyrektywie Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2003/29/WE z dnia 7 kwietnia 2003 r.
[6], w zakresie bębnów ciśnieniowych, zestawów butli i cystern określonych w art. 2 dyrektywy 1999/36/WE. Dlatego należy odroczyć wykonanie dyrektywy 94/55/WE w odniesieniu do tych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych.
(2) Artykuł 18 dyrektywy 1999/36/WE przewiduje, że w okresie przejściowym 24 miesięcy od wykonania tej dyrektywy Państwa Członkowskie muszą zezwolić na wprowadzanie do obrotu i użytkowanie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, które są zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium przed dniem 1 lipca 2001 r.
W związku z tym należy także odroczyć termin wygaśnięcia ważności tego okresu.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Datę wykonania dyrektywy 1999/36/WE w zakresie bębnów ciśnieniowych, zestawów butli i cystern odracza się do dnia 1 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu i użytkowanie urządzeń określonych w art. 1, które są zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium przed dniem 1 lipca 2005 r. do 24 miesięcy począwszy od tej daty oraz zezwalają na dalsze użytkowanie tego rodzaju urządzeń wprowadzonych do obrotu przed tą datą.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2003 r.
dotycząca środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2535)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/526/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W obliczu klasycznego pomoru świń w niektórych przygranicznych częściach Francji, Niemczech i Luksemburga, Komisja przyjęła: decyzję 2002/626/WE z dnia 25 lipca 2002 r. zatwierdzającą plan przedłożony przez Francję w celu zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Moselle i Meurthe-et-Moselle [3]; decyzję 2002/1009/WE z dnia 27 grudnia 2002 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu [4]; decyzję 2003/135/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Niemczech, krajach federalnych Dolnej Saksonii, Północnym Renie-Westfalii, Nadrenii-Palatynatu i Kraju Saary [5]; decyzję 2003/136/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu [6]; decyzję 2003/363/WE z dnia 14 maja 2003 r. zatwierdzającą plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w niektórych regionach Belgii [7].
(2) Z uwagi na obecną sytuację epidemiologiczną i lokalizację ostatnich przypadków choroby u dzikich świń należy zastosować środki ustanowione decyzją 2002/1009/WE, oraz zmienić regiony we Francji i Niemczech, w których środki te mają być zastosowane.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla planów przedłożonych przez Państwa Członkowskie i zatwierdzonych decyzjami Komisji 2002/626/WE, 2003/135/WE, 2003/136/WE i 2003/363/WE.
Artykuł 2
1.
Belgia, Francja, Luksemburg i Niemcy (zwane dalej "zainteresowanymi Państwami Członkowskimi") zapewniają, aby z tych Państw Członkowskich nie były wywożone żadne świnie, chyba że świnie te:
a) pochodzą spoza regionów wymienionych w Załączniku; oraz
b) pochodzą z gospodarstw, do których nie wprowadzono trzody chlewnej pochodzącej z regionów wymienionych w Załączniku w ciągu trzydziestu dni bezpośrednio po wysyłce danych świń.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by tranzyt świń przez regiony wskazane w Załączniku odbywał się tylko głównymi szlakami drogowymi lub kolejowymi bez zatrzymywania pojazdu przewożącego trzodę chlewną.
Artykuł 3
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by nie wysyłano żadnego nasienia świń, chyba że nasienie pochodzi od knurów ze stacji produkcji nasienia określonej w art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 90/429/EWG [8] znajdującej się poza regionami określonymi w Załączniku.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by nie wysyłano żadnych komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej z tych Państw Członkowskich, chyba że komórki jajowe i zarodki pochodzą od trzody chlewnej trzymanej w gospodarstwach znajdujących się poza regionami wskazanymi w Załączniku.
Artykuł 4
1.
W świadectwie zdrowia przewidzianym w art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 64/432/EWG [9] towarzyszącego świniom wysyłanym z zainteresowanych Państw Członkowskich dodaje się, co następuje:
"Zwierzęta spełniają przepisy decyzji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącej środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu."
2.
W świadectwie zdrowia przewidzianym w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 90/429/EWG, towarzyszącego nasieniu knurów wysyłanemu z zainteresowanych Państw Członkowskich, dodaje się, co następuje:
"Nasienie spełnia przepisy decyzji Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącej środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu."
3.
W świadectwie zdrowia przewidzianym w art. 1 decyzji Komisji 95/483/EWG [10], towarzyszącym komórkom jajowym/zarodkom trzody chlewnej wysyłanym z zainteresowanych Państw Członkowskich, dodaje się, co następuje:
"Komórki jajowe/zarodki [11] spełniają przepisy decyzji Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącej środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu."
Artykuł 5
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by przepisy ustanowione w art. 15 ust. 2 lit. b) tiret drugie, czwarte, piąte, szóste i siódme dyrektywy 2001/89/WE [12] były stosowane w gospodarstwach trzodowych znajdujących się w regionach wymienionych w Załączniku.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by pojazdy stosowane do transportu świń pochodzących z gospodarstw znajdujących się w regionach wymienionych w Załączniku były czyszczone i dezynfekowane po każdej operacji oraz aby przewoźnik okazywał dowód takiej dezynfekcji.
Artykuł 6
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 1 i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Państwo Członkowskie przeznaczenia, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wysyłkę świń pochodzących z gospodarstw znajdujących się w regionach wymienionych w Załączniku w jednym z Państw Członkowskich, do innych gospodarstw lub rzeźni innego zainteresowanego Państwa Członkowskiego znajdujących się w regionach wymienionych w Załączniku, pod warunkiem że świnie pochodzą z gospodarstwa:
a) do którego nie wprowadzono żywej trzody chlewnej w ciągu 30 dni bezpośrednio przed wysyłką danych świń;
b) w którym urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził badanie kliniczne dotyczące klasycznego pomoru świń zgodnie z procedurą kontrolną ustanowioną w rozdziale IV część A Załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE [13] i rozdziale IV część D pkt 1, 2 i 3 tego Załącznika; oraz
c) przeprowadzono testy serologiczne z wynikiem negatywnym na podstawie próbek zebranych z grup świń, które mają być przeniesione, w ciągu siedmiu dni bezpośrednio przed ich wysłaniem.
Minimalna liczba świń, od których zostaną pobrane próbki, musi być wystarczająca, aby zapewnić 10 % wskaźnik serologiczny częstości występowania z 95 % pewnością w grupie świń, która ma zostać przeniesiona.
Jednakże lit. c) nie ma zastosowania do świń przeniesionych bezpośrednio do rzeźni w celu natychmiastowego uboju.
2.
Wysyłając świnie określone w ust. 1, zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają, by świadectwo zdrowia określone w art. 4 ust. 1 zawierało dodatkowe informacje dotyczące terminów badań klinicznych, zbierania próbek i przeprowadzania testów, liczby próbek, na których przeprowadzono testy, rodzaj zastosowanego testu oraz wyniki testu.
Artykuł 7
Zainteresowane Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przeniesienie świń pochodzących z gospodarstw znajdujących się w regionach wskazanych w Załączniku i wysyłanych do innych regionów w tym samym Państwie Członkowskim, wyłącznie z gospodarstw wysyłki, w których przeprowadzono badanie kliniczne i testy serologiczne w kierunku klasycznego pomoru świń z wynikiem negatywnym, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) i c).
Artykuł 8
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję i Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt o wynikach kontroli serologicznej klasycznego pomoru świń przeprowadzonej w regionach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane w handlu w celu ich dostosowania do niniejszej decyzji i zapewnią natychmiastową publikację oraz właściwe rozpowszechnienie przyjętych środków.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 10
Przegląd niniejszej decyzji zostanie dokonany przed dniem 20 października 2003 r.
Artykuł 11
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 30 października 2003 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
zmieniająca art. 23 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości
(2003/527/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 245 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160 ust. 2,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lutego 2003 r.,
uwzględniając opinię Komisji z dnia 17 czerwca 2003 r.,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego z dnia 3 czerwca 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zmieniony decyzją Rady 2002/653/WE [1], zezwala państwom nienależącym do Wspólnoty na udział w postępowaniach prejudycjalnych toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości, w przypadku gdy porozumienie dotyczące określonej dziedziny, zawarte przez Radę z jednym lub więcej państwami nienależącymi do Wspólnoty, przewiduje taki udział, a sąd Państwa Członkowskiego przedłoży Trybunałowi pytanie prejudycjalne dotyczące dziedziny stosowania umowy.
(2) Artykuł 7 Traktatu z Nicei, zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre powiązane akty [2], podpisany w Nicei dnia 26 lutego 2001 r. uchyla Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i zastępuje go Protokołem w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
(3) Artykuł 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości powtarza postanowienia art. 20 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, nie mógł jednak uwzględnić zmiany wprowadzonej przez decyzję 2002/653/WE i dlatego konieczna jest zmiana art. 23 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 23 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy porozumienie dotyczące określonej dziedziny, zawarte przez Radę i jedno lub więcej państw trzecich przewiduje, że państwa te są uprawnione do przedkładania memoriałów lub uwag na piśmie, w przypadku gdy sąd Państwa Członkowskiego kieruje do Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące dziedziny stosowania porozumienia, o decyzji sądu krajowego zawierającej to pytanie prejudycjalne powiadamia się również zainteresowane państwa trzecie, które terminie dwóch miesięcy od takiego powiadomienia mogą przedłożyć Trybunałowi memoriały lub uwagi na piśmie."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzję 2000/96/WE w odniesieniu do chorób zakaźnych wymienionych w tych decyzjach oraz zmieniająca decyzję 2002/253/WE w odniesieniu do definicji przypadku dla chorób zakaźnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2301)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/534/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 3 lit. a) i c) i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 2119/98/WE ustanawia stworzenie sieci na poziomie Wspólnoty w celu promocji współdziałania i koordynacji w odniesieniu do profilaktyki i kontroli pewnych kategorii chorób zakaźnych wymienionych w tej decyzji.
Choroby spowodowane czynnikami wyprodukowanymi w celu maksymalizacji zachorowalności i/lub śmiertelności po celowym uwolnieniu powinny zostać objęte tą decyzją.
(2) Decyzja Komisji 2000/96/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stopniowego obejmowania chorób zakaźnych siecią wspólnotową zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], wymienia pewne choroby zakaźne, które mają być objęte nadzorem epidemiologicznym poprzez sieć wspólnotową ustanowioną decyzją nr 2119/98/WE.
(3) Decyzja Komisji 2002/253/WE z dnia 19 marca 2002 r. ustanawiająca definicje przypadku w celu zgłaszania chorób zakaźnych do sieci wspólnotowej na podstawie decyzji nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] określa definicje przypadku chorób zakaźnych wymienionych w decyzji 2000/96/WE.
(4) Jest stosowne, aby choroby zakaźne, których definicje przypadku są określone w decyzji 2002/253/WE, były zgodne z wykazem chorób zakaźnych w decyzji 2000/96/WE.
(5) Ospa może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego w przypadku celowego uwolnienia.
Dlatego też ta choroba zakaźna powinna zostać ujęta w załączniku 1 do decyzji 2000/96/WE.
Definicja przypadku dla ospy powinna zostać włączona do decyzji 2002/253/WE.
(6) Mimo że tężec nie jest przenoszalny wśród ludzi i występuje sporadycznie na terenie Wspólnoty, ocena programów szczepień w oparciu o nadzór epidemiologiczny przyczyniłaby się do poprawy polityki szczepień.
Tężec powinien więc być wymieniony jako choroba zakaźna w decyzji 2000/96/WE.
Definicja przypadku tężca znajduje się już w decyzji 2002/253/WE.
(7) Celowe uwolnienie wąglika na terenie Wspólnoty może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Dlatego też choroba ta powinna zostać wymieniona jako choroba zakaźna w decyzji 2000/96/WE.
Definicja przypadku wąglika znajduje się już w decyzji 2002/253/WE.
(8) Zatrucie jadem kiełbasianym nie ogranicza się jedynie do zatruć pokarmowych, a zatem wszelkie odniesienia dotyczące takiego sposobu zakażania się tą chorobą powinny zostać skreślone.
(9) Definicja przypadku błonicy w decyzji 2002/253/WE powinna zostać zweryfikowana przy uwzględnieniu najnowszych danych naukowych.
(10) Decyzja 2000/96/WE definiuje kryteria selekcji chorób zakaźnych w specjalnych obszarach, które powinny zostać objęte nadzorem epidemiologicznym sieci wspólnotowej ustanowionej na mocy decyzji nr 2119/98/WE.
Gorączka Q oraz tularemia odpowiadały, by tym kryteriom w przypadku celowego uwolnienia.
Choroby te występują również w stanie naturalnym na terenie Wspólnoty Europejskiej.
Nadzór epidemiologiczny w oparciu o definicję przypadku przyniósłby dodatkowe korzyści.
Choroby te powinny więc zostać ujęte w decyzji 2000/96/WE.
Definicje przypadku gorączki Q i tularemii powinny zostać włączone do decyzji 2002/253/WE.
(11) Decyzje nr 2119/98/WE, 2000/96/WE i 2002/253/WE powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.
(12) Środki przewidziane przez tą decyzję są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 7 decyzji nr 2119/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji nr 2119/98/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 2000/96/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załącznik do decyzji 2002/253/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzje 92/260/EWG, 93/197/EWG i 97/10/WE w zakresie odprawy czasowej i przywozu do Unii Europejskiej zarejestrowanych koni z Republiki Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1212)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/541/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulującą transport i przywóz z państw trzecich zwierząt z rodziny koniowatych [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/160/WE [2], w szczególności jej art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 14, 15, 16 i art. 19 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/260/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/635/WE [4], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne zwierząt dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni.
(2) Decyzja Komisji 93/197/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 92/841/WE [6], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne zwierząt przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych.
(3) Załącznik I do decyzji Komisji 97/10/WE z dnia 12 grudnia 1996 r. zmieniającej decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/160/EWG, 92/260/EWG i 93/197/EWG dotyczące odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Republiki Południowej Afryki [7], ostatnio zmienionej decyzją 2001/622/WE [8], określa dodatkowe gwarancje mające zastosowanie do regionalizacji Republiki Południowej Afryki przy przywozie zarejestrowanych koni do Unii Europejskiej.
(4) Te dodatkowe gwarancje wymagają określonego okresu stałego pobytu zarejestrowanych koni w strefie wolnej od afrykańskiego pomoru koni i ustanawiają warunki, w jakich zarejestrowane konie przeznaczone do transportu lotniczego do Unii Europejskiej muszą być przewożone na lotnisko usytuowane w strefie zagrożonej w warunkach ochrony przed nosicielami choroby.
(5) Biorąc pod uwagę wymaganą izolację w zatwierdzonej i chronionej przed nosicielami choroby stacji kwarantanny, wydaje się uzasadnione żądanie takiego samego okresu stałego pobytu w strefie wolnej od afrykańskiego pomoru koni dla koni zarejestrowanych po odprawie czasowej i przywozie do Unii Europejskiej.
(6) Z powodu zmian w rozkładach lotów, transport zarejestrowanych koni standardowymi samolotami do przewozu towarów wydaje się niemożliwy, pozostawiając transport morski jako jedyną realistyczną alternatywę.
(7) Należy określić warunki, w jakich zarejestrowane konie mogą być przewożone bez pogorszenia stanu zdrowia tych zwierząt w trakcie podróży morzem z portu w Kapsztadzie, usytuowanym w strefie wolnej od choroby, do portu w Unii Europejskiej zatwierdzonego jako punkt kontroli granicznej zgodnie z dyrektywą Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG i 90/675/EWG [9], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [10].
(8) Decyzje 92/260/EWG, 93/197/EWG i 97/10/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 92/260/EWG świadectwo zdrowia zwierząt F zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załączniku II do decyzji 93/197/EWG świadectwo zdrowia zwierząt F zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W decyzji 97/10/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.
2) Tekst w załączniku IV do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik IV.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/96/WE w odniesieniu do działań wyspecjalizowanych sieci nadzoru
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2522)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/542/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 3 lit a), b), c), d) i e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji Europejskiej 2000/96/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stopniowego obejmowania chorób zakaźnych siecią wspólnotową zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2] wymienia choroby zakaźne i szczególne zagadnienia związane ze zdrowiem, które stopniowo mają być obejmowane nadzorem epidemiologicznym.
(2) Niezbędne jest określenie tych chorób zakaźnych i szczególnych zagadnień związanych ze zdrowiem, dla których wyspecjalizowane sieci nadzoru zostały już utworzone, w celu zapewnienia skutecznego działania tych sieci, a wyznaczone struktury/organy są świadome swoich obowiązków.
(3) Każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć punkty kontaktowe, którymi mogą być instytucje, służby, departamenty lub inne jednostki, w celu zapewnienia, że sieć wspólnotowa jest regularnie i bezzwłocznie powiadamiana o zdarzeniach, danych, statystykach i informacjach dotyczących chorób zakaźnych i szczególnych zagadnień związanych ze zdrowiem, objętych wyspecjalizowanymi sieciami nadzoru.
Jeden z tych punktów kontaktowych lub inna właściwa jednostka powinny działać jako struktura koordynująca.
(4) Procedury działania wyspecjalizowanych sieci nadzoru powinny być przekazywane sieci wspólnotowej w celu poprawy porównywalności i zgodności danych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego art. 7 decyzji nr 2119/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/96/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Choroby zakaźne i szczególne zagadnienia związane ze zdrowiem, dla których wyspecjalizowane sieci nadzoru zostały już utworzone, są oznaczone w załączniku I odsyłaczem.
Państwa Członkowskie określają, przez swoje wyznaczone struktury i/lub organy, punkty kontaktowe dla każdej z wyspecjalizowanych sieci nadzoru, wyznaczonych, aby były ich krajowymi przedstawicielami w dostarczaniu danych i informacji zgodnie z art. 3 i 4 decyzji nr 2119/98/WE.
Każda wyspecjalizowana sieć nadzoru będzie zbierać stosowne dane i informacje, zapewniać koordynację w ramach jej struktury oraz bezzwłocznie przekazywać je sieci wspólnotowej.
Wyspecjalizowana sieć nadzoru dostarczy sieci wspólnotowej również swoje procedury działania odnoszące się przynajmniej do zagadnień wymienionych w załączniku III".
2) W załącznikach do decyzji 2000/96/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 2003 r.
w sprawie minimalnego zestawu łączy dzierżawionych o zharmonizowanej charakterystyce i związanych z nim normach, określonego w art. 18 dyrektywy o usłudze powszechnej
(2003/548/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [1], w szczególności jej art. 18 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej przewiduje publikację minimalnego zestawu dzierżawionych łączy o zharmonizowanej charakterystyce i związanych z nim normach w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jako części wykazu norm wymienionego w art. 17 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [2].
(2) Minimalny zestaw łączy dzierżawionych określony został w załączniku II do dyrektywy Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) do łączy dzierżawionych [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 98/80/WE [4].
Dyrektywa ta została uchylona z mocą od dnia 25 lipca 2003 r. przez dyrektywę ramową.
(3) Niniejsza decyzja zapewnia ciągłość podstawy prawnej dla minimalnego zestawu łączy dzierżawionych, do celów wykonania odpowiednich przepisów dyrektywy ramowej oraz dyrektywy o usłudze powszechnej.
Minimalny zestaw łączy dzierżawionych jest identyczny jak zestaw w dyrektywie 92/44/EWG, z wyjątkiem odniesienia do europejskich norm telekomunikacyjnych (ETS), które zostało zastąpione odniesieniem do norm europejskich (EN), jak ustalono z Europejskim Instytutem Norm Telekomunikacyjnych w 2001 r.
Jednak łącza dzierżawione, zgodne z wymaganiami poprzednich norm ETS powinny być nadal uważane za zgodne z wymaganiami minimalnego zestawu łączy dzierżawionych.
(4) Niniejsza decyzja określa minimalny zestaw łączy dzierżawionych o zharmonizowanej charakterystyce i związanych z nią normach oraz stanowi integralną część wykazu norm opublikowanego zgodnie z art. 17 dyrektywy ramowej 2002/21/WE. Bieżąca wersja wykazu norm, zawierającego jedynie przepisy nieobowiązkowe, została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w grudniu 2002 r.
Z uwagi na różnice w procedurze oraz skutek prawny właściwe jest odróżnienie rozdziałów wykazu norm zawierających przepisy obowiązkowe w niniejszej decyzji od rozdziałów zawierających jedynie przepisy nieobowiązkowe. (5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Łączności,
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 2003 r.
w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2626)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/564/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/166/WE z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/232/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Związki między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich, określone w art. 1 ust. 3 dyrektywy 72/166/EWG (zwanymi dalej "biurami"), oraz biurami Republiki Czeskiej, Węgier, Norwegii, Słowacji i Szwajcarii regulowane były umowami uzupełniającymi do jednolitej umowy w sprawie systemu Zielonej Karty pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi z dnia 2 listopada 1951 r. (umowy uzupełniające).
Umowy uzupełniające przewidywały praktyczne uzgodnienia mające na celu zniesienie kontroli ubezpieczeń w przypadku pojazdów mających stałe miejsce postoju na terytorium wszystkich wymienionych państw.
(2) Komisja przyjęła następnie decyzje nakładające obowiązek na każde Państwo Członkowskie, zgodnie z dyrektywą 72/166/EWG, powstrzymania się od kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w odniesieniu do pojazdów mających stałe miejsce postoju w innym Państwie Członkowskim lub na terytorium wyżej wymienionych państw trzecich oraz które są przedmiotem umów uzupełniających.
(3) Krajowe biura ubezpieczeniowe dokonały przeglądu i ujednolicenia tekstów umów uzupełniających i zastąpiły je pojedynczą umową (zwaną dalej "wielostronną umową gwarancyjną"), która została podpisana dnia 15 marca 1991 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2 ust. 2 dyrektywy 72/1666/EWG.
Ta wielostronna umowa gwarancyjna została dołączona do decyzji Komisji 91/323/EWG [3].
(4) Komisja przyjęła następnie decyzje 93/43/EWG [4], 97/828/WE [5], 99/103/WE [6] i 2001/160/WE [7] nakładające obowiązek na każde Państwo Członkowskie, zgodnie z dyrektywą 72/166/EWG, powstrzymania się od kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów mających stałe miejsce postoju w innym Państwie Członkowskim lub na terytorium, odpowiednio, Islandii, Słowenii, Chorwacji i Cypru.
(5) Umowa między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz innych państw stowarzyszonych została zawarta dnia 30 maja 2002 r. w Rethymno (Kreta), zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2 ust. 2 dyrektywy 72/166/EWG.
Dodatek pierwszy do tej umowy łączy wszystkie przepisy jednolitej umowy między biurami oraz wielostronnej umowy gwarancyjnej w jednolity dokument (przepisy wewnętrzne).
Te przepisy wewnętrzne zastępują dwie poprzednio wymienione umowy od dnia 1 sierpnia 2003 r.
(6) Dlatego decyzje 91/323/EWG, 93/43/EWG, 97/828/WE, 99/103/WE i 2001/160/WE powinny zostać uchylone z dniem 1 sierpnia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Od dnia 1 sierpnia 2003 r., każde Państwo Członkowskie powstrzymuje się od kontroli ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów mających stałe miejsce postoju w innym Państwie Członkowskim lub na terytorium Republiki Czeskiej, Chorwacji, Cypru, Węgier, Islandii, Norwegii, Słowacji, Słowenii i Szwajcarii, które są przedmiotem umowy z dnia 30 maja 2002 r. między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz innych państw stowarzyszonych, dołączonego jako Dodatek do Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzje 91/323/EWG, 93/43/EWG, 97/828/WE, 99/103/WE i 2001/160/WE tracą moc z dniem 1 sierpnia 2003 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych w celu zastosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2003 r.
wydłużająca okres przewidziany w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2692)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/565/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/68/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewiduje, że Państwo Członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji tej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu na swoim terytorium środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po jej notyfikacji, w czasie, gdy te substancje są stopniowo badane w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2002 [3] ustanawia przepisy wykonawcze czwartego programu pracy, określone w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. Ten program jest w trakcie realizacji i nie było jeszcze możliwości podjęcia ostatecznych decyzji w odniesieniu do wielu substancji czynnych.
(3) Komisja przedstawiła swoje sprawozdanie z postępu prac w dniu 26 lipca 2001 r.
[4]. Sformułowała ona wniosek, że postęp prac nie był na tyle zadowalający na ile się początkowo spodziewano i dlatego nieprzekraczalny termin powinien zostać wydłużony dla tych substancji czynnych, dla których branża poinformowała o podjęciu zobowiązań do przygotowania dalszej niezbędnej dokumentacji w wyznaczonym terminie.
(4) Dla tych substancji czynnych okres przewidziany w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG powinien zostać wydłużony, w celu umożliwienia przedłożenia dokumentacji i przedstawienia jej oceny.
(5) To wydłużenie okresu nie przesądza o możliwości włączenia bądź niewłączania poszczególnych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG jak przewidziano w art. 8 ust. 2 akapit czwarty tej dyrektywy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Okres 12 lat przewidziany w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2008 r. dla substancji czynnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa z Botswany i Suazi
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2743)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/571/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1] ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2] w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [3] ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG [5] z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/42/WE [6], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowia zwierząt i certyfikacji weterynaryjnej przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw afrykańskich są ustanowione w decyzji Komisji 1999/283/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją 2003/163/WE [8].
(2) Warunki certyfikacji weterynaryjnej dotyczącej zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego dla przywozu mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz mięsa króliczego z państw trzecich są ustanowione w decyzji Komisji 2000/585/WE [9], ostatnio zmienionej decyzją 2003/163/WE.
(3) W konsekwencji ognisk pryszczycy w Botswanie, decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE zostały zmienione decyzją Komisji 2003/74/WE [10] w celu zawieszenia wywozu do Wspólnoty z całego kraju świeżego i dojrzałego mięsa bez kości otrzymanego ze zwierząt z gatunków bydła, owiec i kóz, hodowanych i dzikich zwierząt kopytnych wyprodukowanego po domniemanej dacie pierwszego zakażenia, do czasu otrzymania dalszych informacji wymaganych w celu wsparcia regionalizacji.
(4) Otrzymano dodatkowe informacje i gwarancje od władz weterynaryjnych Botswany oraz decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE zostały zmienione decyzją 2003/163/WE wprowadzającą regionalizację kraju pozwalającą na przywóz do Wspólnoty takiego mięsa bez kości i mięsa dojrzałego ze stref 10, 11, 12, 13 i 14.
(5) Od stycznia 2003 r. nie stwierdzono w kraju dalszych przypadków pryszczycy, wszystkie zaszczepione zwierzęta zostały zniszczone a intensywny nadzór, łącznie z nadzorem serologicznym, dał ujemne wyniki w odniesieniu do pryszczycy.
(6) Władze Botswany przedłożyły Komisji konieczne gwarancje stwierdzające, że weterynaryjne strefy kontrolne 5, 6, 7, 8, 9, i 18 można ponownie uznać za wolne od pryszczycy bez szczepień.
(7) Odpowiednio, należy zezwolić na przywóz do Wspólnoty świeżego mięsa bez kości i mięsa dojrzałego (wyłączając podroby) ze zwierząt z gatunków bydła, owiec i kóz, dzikich i hodowanych zwierząt kopytnych ze stref 5, 6, 7, 8, 9, i 18 pod warunkiem dokonania uboju po dniu 7 czerwca 2003 r.
(8) W konsekwencji ognisk pryszczycy w Suazi, decyzja 1999/283/WE została zmieniona decyzją Komisji 2001/297/WE [11] w celu zawieszenia wywozu do Wspólnoty z całego kraju świeżego mięsa bez kości i mięsa dojrzałego, otrzymanego ze zwierząt z gatunków bydła, wyprodukowanego po domniemanej dacie pierwszego zakażenia, do czasu otrzymania dalszych informacji wymaganych w celu wsparcia regionalizacji.
(9) Otrzymano dodatkowe informacje i gwarancje ze strony władz weterynaryjnych Suazi oraz decyzja 2000/585/WE została zmienione decyzją 2001/661/WE [12] wprowadzającą regionalizację kraju pozwalającą na przywóz do Wspólnoty takiego mięsa bez kości i mięsa dojrzałego z niektórych stref.
(10) W kraju nie stwierdzono dalszych przypadków pryszczycy, ostatnie szczepienia zostały przeprowadzone w maju 2001 r., wszystkie zaszczepione zwierzęta zostały zidentyfikowane, a intensywny nadzór, łącznie z nadzorem serologicznym, dał ujemne wyniki w odniesieniu do pryszczycy.
(11) Władze Suazi przedstawiły Komisji konieczne gwarancje stwierdzające, że terytorium kraju – wyłączając obszar na zachód od "czerwonej linii" płotów rozciągający się na północ od rzeki Usutu do granicy z Republiką Południowej Afryki na zachód od Nkalashane -, można ponownie uznać za wolne od pryszczycy bez szczepień.
(12) Odpowiednio, należy zezwolić na przywóz do Wspólnoty świeżego mięsa bez kości i mięsa dojrzałego (wyłączając podroby) ze zwierząt z gatunków bydła z tej strefy.
(13) Dlatego decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 1999/283/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik II do decyzji 1999/283/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załącznik I do decyzji 2000/585/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Załącznik II do decyzji 2000/585/WE zastępuje się tekstem załącznika IV to niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 sierpnia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2003 r.
zmieniająca decyzję 94/85/WE w sprawie przywozu świeżego mięsa drobiowego oraz decyzję 2000/609/WE dotycząca warunków zdrowotnych przy przywozie świeżego mięsa ptaków bezgrzebieniowych w odniesieniu do Botswany
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2755)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/573/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/85/WE [3] ostatnio zmieniona decyzją 2001/733/WE [4], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których przywóz świeżego mięsa drobiowego jest dopuszczony.
(2) Decyzja Komisji 2000/609/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 2000/782/WE [6], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych.
(3) Inspekcja przeprowadzona przez Komisję w Botswanie w maju 2001 r. wykazała, że w Botswanie w odniesieniu do stanu zdrowia ptaków bezgrzebieniowych istnieją służby weterynaryjne o wystarczająco dobrej strukturze i organizacji.
Jednakże ustawodawstwo w Botswanie nie objęło w pełni wymogów dla urzędowego zgłoszenia influenzy drobiu.
(4) Botswana zmienia swoje ustawodawstwo, aby zapewnić, że influenza drobiu będzie zgłaszana do właściwego organu.
(5) dlatego decyzja Komisji 94/85/WE, powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia Botswany w wykazie jej Załącznika.
Dla jasności Załącznik należy zastąpić w całości.
(6) Załącznik do decyzji 94/85/WE musi jasno stanowić, że Botswana zostaje zatwierdzona tylko w zakresie mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(7) Należy również zmienić załącznik I do decyzji 2000/609/WE w celu włączenia Botswany do wykazu państw dopuszczonych do wywozu mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych do Unii Europejskiej.
Dla jasności Załącznik należy zastąpić w całości.
(8) Stosownie do stanu zdrowia Botswany w zakresie rzekomego pomoru drobiu, załącznik I do decyzji 2000/609/WE powinien jasno określać, że należy używać wzoru świadectwa "B" przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych z Botswany.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 94/85/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 2000/609/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 sierpnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2001/618/WE w celu włączenia niektórych departamentów Francji i prowincji Włoch do wykazów Państw Członkowskich i regionów wolnych od choroby Aujeszkyego oraz regionów, w których wprowadzone są zatwierdzone programy zwalczania choroby Aujeszkyego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2786)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/575/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1226/2002 [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji Komisji 2001/618/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2003/130/WE [4], ustanowione są dodatkowe gwarancje w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną odnoszące się do choroby Aujeszky'ego oraz wykazy terytoriów Państw Członkowskich wolnych od przedmiotowej choroby, w których wprowadzone są zatwierdzone programy jej zwalczania.
(2) We Francji został wprowadzony na okres kilku lat program zwalczania choroby Aujeszky'ego.
Na mocy decyzji 2001/618/WE, kilka departamentów francuskich uznano za wolne od przedmiotowej choroby.
(3) Na mocy art. 10 dyrektywy 64/432/EWG, Francja przedłożyła obecnie Komisji dokumenty uzupełniające w odniesieniu do statusu następujących departamentów jako wolnych od choroby Aujeszky'ego: Alpes-de-Haute-Provence, Alpes-Maritimes, Ardèche, Haute-Savoie, Isère, Manche, Mayenne, Seine-et-Marne oraz Yvelines.
(4) Program zwalczania uznano za skuteczny w zwalczaniu przedmiotowej choroby w wymienionych departamentach francuskich.
(5) Na mocy art. 9 dyrektywy 64/432/WE, Francja przedłożyła także dokumentację w odniesieniu do programu zwalczania, wprowadzonego w departamencie Ain, Côtes-d'Armor, Finistère, Ille-et-Vilaine, Morbihan i Nord, oraz zwróciła się o zatwierdzenie tego programu.
(6) Na mocy art. 9 dyrektywy 64/432/WE, Włochy przedłożyły dokumentację w odniesieniu do programu zwalczania, wprowadzonego w Prowincji Bolzano, oraz zwróciły się o zatwierdzenie tego programu.
(7) W związku z powyższym, decyzja 2002/618/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do decyzji 2001/618/WE zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
w sprawie wytycznych polityk zatrudnienia Państw Członkowskich
(2003/578/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską stawia Unii za cel wspieranie postępu gospodarczego i społecznego oraz wysokiego poziomu zatrudnienia.
Artykuł 125 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ustanawia, że Państwa Członkowskie i Wspólnota będą podejmować działania w celu wypracowania strategii zatrudnienia, a szczególnie w celu wspierania siły roboczej wykwalifikowanej, przeszkolonej i zdolnej do dostosowania się oraz rynków pracy, reagujących na zmiany gospodarcze.
(2) Po nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej w sprawie zatrudnienia w dniach 20 i 21 listopada 1997 r. w Luksemburgu rezolucja Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wytycznych zatrudnienia na 1998 r. [5] zainaugurowała ten proces z bardzo wyraźnym i silnym zobowiązaniem politycznym i szeroką akceptacją wszystkich zainteresowanych stron.
(3) Rada Europejska w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. określiła jako nowy cel strategiczny dla Unii Europejskiej stanie się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarką w świecie, zdolną do utrzymania trwałego wzrostu gospodarczego, charakteryzującą się wzrostem ilości oraz jakości miejsc pracy oraz większą spójnością społeczną.
W tym celu Rada uzgodniła ogólne cele zatrudnienia oraz cele zatrudnienia w odniesieniu do kobiet do 2010 r., które zostały uzupełnione przez Radę Europejską w Sztokholmie w dniach 23 i 24 marca 2001 r. przez wyznaczenie celów średnioterminowych do stycznia 2005 r. oraz nowego celu do 2010 r., odzwierciedlającego wyzwania demograficzne, w odniesieniu do stopy zatrudnienia starszych kobiet i mężczyzn.
(4) Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7, 8 i 9 grudnia 2000 r. przyjęto Europejską Agendę Społeczną, w której stwierdzono, iż powrót do pełnego zatrudnienia wymaga ambitnej polityki w zakresie podnoszenia stopy zatrudnienia, zmniejszania różnic regionalnych, zmniejszania nierówności oraz poprawy jakości pracy.
(5) Rada Europejska w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. wezwała do wzmocnienia Europejskiej Strategii Zatrudnienia poprzez wzmocniony, uproszczony i lepiej zarządzany proces, którego ramy czasowe wyznacza rok 2010 i w którym zawarte zostaną założenia i cele strategii lizbońskiej.
Rada Europejska w Barcelonie wnioskowała również o usprawnienie procesów koordynacji polityki, łącznie z synchronizacją kalendarzy przyjęcia ogólnych kierunków polityki gospodarczej i wytycznych zatrudnienia.
(6) Rada Europejska w Brukseli w dniach 20 i 21 marca 2003 r. potwierdziła wiodącą rolę strategii zatrudnienia w osiągnięciu celów w zakresie zatrudnienia i rynku pracy, zawartych w strategii lizbońskiej, jak również to, że strategia zatrudnienia i ogólne kierunki polityki gospodarczej, które zapewniają całościową koordynację polityki gospodarczej Wspólnoty, powinny funkcjonować w jednolity sposób.
Ta sama Rada Europejska wezwała do ograniczenia ilości wytycznych i ukierunkowania ich na wyniki, co pozwoli Państwom Członkowskim opracować właściwy zestaw różnych działań, oraz wsparcia ich wyznaczeniem odpowiednich celów.
Rok 2003 stanowi szczególną okazję do zastosowania usprawnionych kluczowych instrumentów koordynacji polityki — ogólnych kierunków polityki gospodarczej, wytycznych zatrudnienia oraz strategii rynku wewnętrznego — i nadanie im nowej trzyletniej perspektywy czasowej.
(7) Strategia zatrudnienia została poddana wyczerpującej ocenie, łącznie ze szczegółowym przeglądem średniookresowym, zakończonym w 2000 r., oraz gruntowną oceną doświadczeń uzyskanych w ciągu pierwszych pięciu lat, zakończonych w 2002 r.
W ocenie tej wskazuje się na potrzebę ciągłości strategii w celu zajęcia się pozostającymi słabościami strukturalnymi, jak również potrzebę zajęcia się nowymi wyzwaniami stojącymi przed rozszerzoną Unią Europejską.
(8) Pomyślne wprowadzenie w życie Agendy lizbońskiej wymaga, aby polityka zatrudnienia Państw Członkowskich sprzyjała, w zrównoważony sposób, trzem uzupełniającym się i wzajemnie wspierającym celom, jakimi są pełne zatrudnienie, jakość i wydajność pracy oraz społeczna spójność i integracja społeczna.
Osiągnięcie tych celów wymaga dalszych reform strukturalnych, skoncentrowanych na dziesięciu wzajemnie powiązanych kluczowych priorytetach, przy czym należy zwrócić szczególną uwagę na spójne zarządzanie tym procesem.
Reformy polityki, przy wprowadzaniu w życie wszelkich działań, wymagają podejścia opierającego się na włączaniu problematyki płci do głównego nurtu życia społecznego i politycznego.
(9) Dnia 6 grudnia 2001 r. Rada przyjęła szereg wskaźników do pomiaru dziesięciu wymiarów inwestowania w jakość pracy i wezwała do stosowania tych wskaźników w monitorowaniu europejskich wytycznych zatrudnienia i rekomendacji.
(10) Aktywne i zapobiegawcze polityki powinny być skuteczne i przyczyniać się będą do osiągnięcia celów, jakimi jest pełne zatrudnienie oraz integracja społeczna, poprzez zapewnienie osobom bezrobotnym i nieaktywnym możliwości konkurowania na rynku pracy oraz włączenia się do rynku pracy.
Polityki te powinny być wspierane przez nowoczesne instytucje rynku pracy.
(11) Państwa Członkowskie powinny zachęcać do zwiększania ilości i podnoszenia jakości miejsc pracy przez wspieranie przedsiębiorczości i innowacyjności w sprzyjającym otoczeniu gospodarczym.
Państwa Członkowskie są zobowiązane do wprowadzania w życie Europejskiej Karty Małych Przedsiębiorstw i są zaangażowane w proces analizy porównawczej polityki dotyczącej przedsiębiorstw.
(12) Zapewnienie właściwej proporcji między elastycznością i bezpieczeństwem pomoże wspierać konkurencyjność firm, podnosić jakość i wydajność pracy oraz ułatwi adaptację firm i pracowników do zmian gospodarczych.
W tym kontekście Rada Europejska w Barcelonie i Brukseli wezwały szczególnie do przeglądu ustawodawstw w zakresie zatrudnienia, przy równoczesnym poszanowaniu roli partnerów społecznych.
Poziom norm bezpieczeństwa i higieny pracy należy podnieść zgodnie z nową strategią wspólnotową w okresie 2002-2006.
Przede wszystkim należy skoncentrować się na sektorach szczególnie zagrożonych wypadkami przy pracy.
Zapewnienie pracownikom dostępu do kształcenia jest zasadniczym elementem równowagi między elastycznością i bezpieczeństwem oraz należy wspierać uczestnictwo w nich wszystkich pracowników, uwzględniając korzyści inwestowania dla pracowników, pracodawców, jak również ogółu społeczeństwa.
Restrukturyzacja gospodarcza stanowi wyzwanie dla zatrudnienia zarówno w obecnych, jak i w przyszłych Państwach Członkowskich i wymaga konstruktywnego zarządzania przy udziale wszystkich odpowiednich podmiotów, włączając partnerów społecznych.
(13) Rada Europejska w Barcelonie przyjęła z zadowoleniem plan działań Komisji dotyczący kwalifikacji zawodowych i mobilności, a rezolucja Rady z dnia 3 czerwca 2002 r. w sprawie umiejętności i mobilności bardziej zachęca Komisję, Państwa Członkowskie oraz partnerów społecznych do podejmowania wymaganych środków.
Lepsza zawodowa i geograficzna mobilność oraz pośrednictwo pracy pomogą w zwiększaniu zatrudnienia i spójności społecznej, uwzględniając aspekty imigracji, związane z rynkiem pracy.
(14) Wprowadzenie w życie strategii spójnego i wszechstronnego kształcenia ustawicznego ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia pełnego zatrudnienia, podniesienia jakości i wydajności pracy oraz lepszej spójności społecznej.
Rada Europejska w Barcelonie przyjęła z zadowoleniem komunikat Komisji "Stworzenie europejskiego obszaru kształcenia ustawicznego", w którym nakreślono podstawowe elementy budowy strategii ustawicznego kształcenia, jakimi są partnerstwo, dogłębna znajomość rynku nauki, odpowiednie zasoby, ułatwianie dostępu do możliwości kształcenia, stworzenie kultury kształcenia się oraz dążenie do biegłości.
Trwający proces konkretyzacji przyszłych celów edukacji, rozpoczęty przez Radę Europejską w Lizbonie, odgrywa istotną rolę w zakresie rozwoju kapitału ludzkiego oraz powinna być w pełni wykorzystana synergia ze strategią zatrudnienia.
W dniach 5-6 maja 2003 r. Rada przyjęła serię analiz porównawczych przeciętnej europejskiej wydajności w edukacji i kształceniu, z których kilka jest szczególnie przydatnych w kontekście polityk zatrudnienia.
Rada Europejska w Lizbonie wezwała do znacznego zwiększenia inwestycji w dziedzinie zasobów ludzkich w przeliczeniu na jednego mieszkańca.
Wymaga to odpowiedniej zachęty dla pracodawców i osób fizycznych oraz przekierowania publicznych środków finansowych na bardziej skuteczne inwestowanie w zasoby ludzkie, obejmujące całe spektrum nauki.
(15) Odpowiednia podaż siły roboczej jest niezbędna, aby sprostać wyzwaniom demograficznym, wspierać wzrost gospodarczy, popierać pełne zatrudnienie i wspierać trwałość systemów ochrony socjalnej.
Wspólne sprawozdanie Komisji i Rady "Zwiększanie udziału siły roboczej oraz promowanie aktywnego starzenia się", przyjęte przez Radę dnia 7 marca 2002 r., stwierdza, że w tym celu niezbędne jest wypracowanie wszechstronnych krajowych strategii, opartych na podejściu uwzględniającym cykl życia.
Polityki powinny wykorzystywać potencjał zatrudnienia wszystkich kategorii osób.
Rada Europejska w Barcelonie była zgodna co do tego, że Unia Europejska powinna doprowadzić do roku 2010 do postępującego przedłużenia o około pięć lat przeciętnego wieku zakończenia aktywności zawodowej, w którym przestaje się pracować.
Wiek ten w roku 2001 był szacowany na około 59,9 lat.
(16) Różnice między mężczyznami i kobietami na rynku pracy powinny być stopniowo eliminowane, jeżeli Unia Europejska ma zapewnić pełne zatrudnienie, podnieść jakość pracy i wspierać proces integracji i spójności społecznej.
Wymaga to zarówno podejścia opartego na włączaniu problematyki płci do głównego nurtu życia społecznego i politycznego, jak również szczególnych działań politycznych w celu stworzenia kobietom i mężczyznom warunków wejścia, powtórnego wejścia i pozostawania na rynku pracy.
Rada Europejska w Barcelonie uzgodniła, że do roku 2010 Państwa Członkowskie powinny zapewnić opiekę nad dzieckiem przynajmniej w odniesieniu do 90 % dzieci w wieku od trzech lat do objęcia powszechnym obowiązkiem nauczania oraz przynajmniej 33 % dzieci w wieku poniżej lat trzech.
Zająć się należy czynnikami leżącymi u podstaw nierówności ze względu na płeć w dziedzinie bezrobocia i w zarobkach, i w rezultacie osiągnąć planowane zmniejszenie tych różnic, bez naruszania zasady zróżnicowania wynagrodzeń w zależności od wydajności i sytuacji na rynku pracy.
(17) Skuteczna integracja z rynkiem pracy osób najmniej uprzywilejowanych zapewni wzrost społecznej integracji, stopy zatrudnienia oraz poprawę trwałości systemów ochrony socjalnej.
Reakcje polityczne wymagają zajęcia się dyskryminacją, zapewnienia indywidualnego podejścia do potrzeb indywidualnych oraz stworzenia równych szans zatrudnienia przez zapewnienie zachęt zatrudnienia dla pracodawców.
Decyzja Rady 2001/903/WE [6] z dnia 3 grudnia 2001 r. ustanowiła rok 2003 "Europejskim rokiem osób niepełnosprawnych".
Dostęp do rynku pracy to główny priorytet w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, których liczba w Unii Europejskiej szacowana jest na około 37 milionów, a z których wiele jest zdolnych i chętnych do pracy.
(18) W celu poprawy perspektyw pełnego zatrudnienia i spójności społecznej równowaga między dochodem uzyskiwanym z pracy lub dochodem uzyskiwanym w trakcie bezrobocia lub nieaktywności powinny być takie, by wspierać wejście, ponowne wejście i pozostawanie na rynku pracy osób oraz sprzyjać tworzenie miejsc pracy.
(19) Pojęcie "praca nielegalna" oznacza "każda opłacaną działalność, która jest zgodna z prawem w odniesieniu do swojego charakteru, ale niezgłoszona władzom publicznym".
Badania szacują rozmiar nieformalnej gospodarki średnio między 7 % a 16 % PKB UE.
Powinno to zostać przekształcone w stałą pracę, aby zapewnić poprawę ogólnego otoczenia gospodarczego, jakości pracy danych osób, spójność społeczną oraz trwałość finansów publicznych i systemów ochrony socjalnej.
Należy wspierać pogłębianie wiedzy o skali nielegalnej pracy w Państwach Członkowskich i Unii Europejskiej.
(20) Regionalne dysproporcje w zatrudnieniu i bezrobociu w Unii Europejskiej są nadal ogromne i wzrosną po jej rozszerzeniu.
Powinny być zmniejszane poprzez szerokie podejście, włączające podmioty na wszystkich szczeblach w celu wspierania spójności gospodarczej i społecznej, przy wykorzystaniu funduszów strukturalnych Wspólnoty.
(21) Oceniając pierwsze pięć lat strategii zatrudnienia podkreślono kluczową rolę lepszego zarządzania w przyszłej skuteczności strategii.
Powodzenie wprowadzania w życie polityk zatrudnienia zależy od partnerstwa na wszystkich szczeblach, zaangażowania szeregu służb operacyjnych oraz odpowiednich środków finansowych w celu wsparcia wprowadzenia w życie wytycznych zatrudnienia.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za skuteczne wprowadzenie w życie wytycznych zatrudnienia, włącznie z zapewnieniem proporcjonalnego wykonania na szczeblu regionalnym i lokalnym.
(22) Skuteczne wprowadzenie w życie wytycznych zatrudnienia wymaga aktywnego uczestnictwa partnerów społecznych, na wszystkich poziomach, począwszy od tworzenia projektu polityk do ich wprowadzania w życie.
W trakcie szczytu społecznego w dniu 13 grudnia 2001 r. partnerzy społeczni wyrazili potrzebę rozwoju i poprawy koordynacji konsultacji trójstronnych.
Ustalono także, iż trójstronny szczyt społeczny ds. wzrostu i zatrudnienia będzie odbywać się przed każdą Radą Europejską, obradującą podczas sesji wiosennej.
(23) Oprócz wytycznych zatrudnienia Państwa Członkowskie powinny w pełni wprowadzać w życie ogólne wytyczne polityki gospodarczej oraz zapewnić całkowitą zgodność swoich działań z utrzymaniem zdrowych finansów publicznych i stabilizacją makroekonomiczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Przyjmuje się wytyczne polityk zatrudnienia Państw Członkowskich ("wytyczne zatrudnienia") załączone poniżej.
Państwa Członkowskie uwzględnią je w swoich politykach zatrudnienia.
Decyzja Rady 2003/582/WPZiB
z dnia 21 lipca 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie uczestnictwa tego państwa w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1] oraz wspólne działania 2003/141/WPZiB z dnia 27 lutego 2003 [2] i 2003/188/WPZiB z dnia 17 marca 2003 r. [3] zmieniające wspólne działanie 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej.
(2) Artykuł 8 ust. 3 wspólnego działania 2002/210/WPZiB przewiduje, że szczegółowe regulacje dotyczące uczestnictwa państw trzecich w EUPM są przedmiotem umów na podstawie art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) W następstwie decyzji Rady z dnia 14 października 2002 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji, Prezydencja wynegocjowała z Federacją Rosyjską Umowę w sprawie jej uczestnictwa w EUPM.
(4) Unia Europejska i Federacja Rosyjska uzgodniły, że tekst Umowy powinien być załączony do wymiany listów oraz że Umowa powinna być stosowana tymczasowo od chwili podpisania, w oczekiwaniu na jej wejście w życie.
(5) Ta wymiana listów powinna być podpisana, a Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymiana listów oraz Umowa między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie uczestnictwa tego państwa w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, załączone do niniejszej decyzji, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 21 lipca 2003 r.
w sprawie ponownego przydziału funduszy otrzymanych przez Europejski Bank Inwestycyjny na działania prowadzone w Demokratycznej Republice Konga w ramach drugiego, trzeciego, czwartego, piątego i szóstego Europejskiego Funduszu Rozwoju
(2003/583/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami Grupy Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. [1], zwaną dalej "Umową o Partnerstwie",
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. zawartą między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi podpisanej w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydziału pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, na których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE, w szczególności jego art. 7 ust. 1 [2],
uwzględniając wniosek Komisji sformułowany w umowie z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wnioskach z 27 stycznia 2003 r. dotyczących Demokratycznej Republiki Konga Rada (ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych) ustaliła, że jest gotowa wspierać przejście do wolnych wyborów z zasadą jasności w terminach ustanowionych w Umowie z Pretorii oraz potwierdziła wolę wspierania przemian, jak tylko będą działały instytucje, przez projekty Unii Europejskiej oraz jej Państw Członkowskich, mające w szczególności na celu wsparcie pomocy dla ludności, umocnienie struktur państwowych, odbudowę gospodarczą kraju oraz rozbrojenie, demobilizację, reintegrację, repatriację i przesiedlenia byłych walczących (DDRRR).
(2) Demokratyc zna Republika Konga uzyskała ograniczony przydział środków w wysokości 25,7 milionów EUR, w ramach ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju.
(3) Fundusze przydzielone Demokratycznej Republice Konga w ramach dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju są niewystarczające, aby Wspólnota mogła pokryć koszty zobowiązań podjętych przez Radę w imieniu Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatkowy przydział środków w formie dotacji w wysokości równej 105 milionów EUR jest przyznany Komisji na realizację działań w Demokratycznej Republice Konga w celu zapewnienia demokratycznego przejścia do wolnych wyborów opartych na zasadzie jasności, umocnienia struktur państwowych, przyczynienia się do odbudowy kraju oraz stworzenia programu demobilizacji i reintegracji byłych walczących.
Artykuł 2
Kwota dodatkowego przydziału określona w art. 1 stanowi jego górną granicę.
Artykuł 3
Dodatkowy przydział środków określony w art. 1 jest finansowany z płatności z tytułu obsługi zadłużenia w stosunku do kapitału ryzyka oraz specjalnej pożyczki przyznanej na mocy I [3] i II [4] Konwencji z Jaunde oraz pierwszej [5], drugiej [6] i trzeciej [7] Konwencji z Lomé, które Demokratyczna Republika Konga powinna przekazać Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie upoważniają EBI do przekazywania sum otrzymanych od Demokratycznej Republiki Konga bezpośrednio na rachunek otwarty w imieniu Komisji, po uprzednim odliczeniu wszelkich prowizji należnych bankowi za wyżej wymienione operacje.
Wszelkie narosłe odsetki od przekazanej na konto sumy są kapitalizowane.
Po upływie czterech lat od daty otwarcia rachunku rachunek zostanie zamknięty, a saldo przekazane EBI, który z kolei dokona zwrotu na rzecz Państw Członkowskich.
Procedura ta jest wyjątkowa w swoim charakterze i nie może, w innym wypadku, stanowić precedensu dla działań na rzecz innych Państw AKP.
Artykuł 5
Maksymalnie 5 % kwoty dodatkowego przydziału środków, po uprzednim odliczeniu wszelkich prowizji lub opłat należnych bankowi za wyżej wymienione operacje, jest przeznaczone na pokrycie kosztów administracyjnych zarządzania dodatkowym przydziałem środków przez Komisję.
Artykuł 6
Komisja wprowadzi środki finansowe przyznane Demokratycznej Republice Konga w ramach dodatkowego przydziału środków, centralnie zarządzane zgodnie z art. 14 rozporządzenia finansowego w sprawie dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju.
Artykuł 7
Procedury podejmowania decyzji w sprawie finansowania z dodatkowego przydziału środków, o których mowa w art. 1, są określone w art. 24–27 Umowy wewnętrznej.
Artykuł 8
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia rozdzielenia dodatkowego przydziału środków zgodnie z rodzajami działań określonymi w art. 1, po uprzedniej konsultacji z Komitetem Europejskiego Funduszu Rozwoju, który wydaje opinię zgodnie z art. 27 Umowy wewnętrznej.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia innego rozdzielenia przydziału środków bez wymogu uprzedniego wydania opinii przez Komitet Europejskiego Funduszu Rozwoju, w przypadku gdy zmiany nie przekraczają 20 % całkowitego dodatkowego przydziału środków.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Niniejszą decyzję stosuje się w tym samym okresie, co Umowę wewnętrzną.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 czerwca 2003 r.
zmieniająca załącznik 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załącznik 5 wykaz A Wspólnego Podręcznika w sprawie obowiązku wizowego dla posiadaczy pakistańskich paszportów dyplomatycznych
(2003/585/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Republiki Greckiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załącznik 5 wykaz A Wspólnego Podręcznika zawierają wykaz krajów, których obywatele nie podlegają obowiązkowi wizowemu w jednym lub więcej Państw Członkowskich, gdy są posiadaczami paszportów dyplomatycznych, urzędowych lub służbowych, a którzy podlegają temu obowiązkowi, gdy są posiadaczami paszportów zwykłych.
(2) Republika Grecka pragnie wyłączyć posiadaczy pakistańskich paszportów dyplomatycznych z obowiązku wizowego.
Dlatego Wspólne Instrukcje Konsularne i Wspólny Podręcznik powinny być odpowiednio zmienione.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Biorąc pod uwagę to, że niniejsza decyzja jest oparta na dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania zadecyduje o jej wprowadzeniu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji przez Radę.
(4) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych ustaleń w związku ze stosowaniem tego Układu [4].
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 19 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [5]; dlatego Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie podlega.
(6) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [6]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(7) Niniejsza decyzja stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załączniku 5 wykaz A Wspólnego Podręcznika wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się literę "D" w kolumnie GR w odniesieniu do Pakistanu.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady
z dnia 28 lipca 2003 r.
w sprawie zmiany części I załącznika 3 Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz części I załącznika 5a Wspólnego Podręcznika w sprawie obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi posiadania wiz lotniskowych
(2003/586/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Republiki Włoskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część I załącznika 3 Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz część I załącznika 5a Wspólnego Podręcznika zawierają wspólny wykaz państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi posiadania wizy lotniskowej (ATV) we wszystkich Państwach Członkowskich.
(2) Republika Włoska życzy sobie ograniczenia tego obowiązku posiadania wizy lotniskowej w odniesieniu do obywateli Erytrei, którzy nie posiadają ważnej wizy lub zezwolenia na pobyt Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej lub Państwa Strony Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., Kanady, Szwajcarii lub Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W związku z powyższym Wspólne Instrukcje Konsularne i Wspólny Podręcznik powinny zostać odpowiednio zmienione.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Uwzględniając, że niniejsza decyzja rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania podejmuje decyzję o wprowadzeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji przez Radę.
(4) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw w wykonywanie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], objętych obszarem określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE [4] w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu.
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 19 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [5]; dlatego Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie podlega.
(6) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [6]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(7) Niniejsza decyzja stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przypis (4) odnoszący się do Erytrei w części I załącznika 3 Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz w części I załącznika 5a Wspólnego Podręcznika powinien otrzymać brzmienie:
"(4) Dla Niemiec i Włoch
Jedynie w przypadku gdy obywatele nie posiadają ważnej wizy lub zezwolenia na pobyt Państwa Członkowskiego UE lub Państwa Strony Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., Kanady, Szwajcarii lub Stanów Zjednoczonych Ameryki."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady
z dnia 21 lipca 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile
(2003/589/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2 w związku z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1 Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2 Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 11 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 7 sierpnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/43/WE ustanawiającą klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2592)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/593/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/43/WE [3] ustanawia klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia, głównie płyt drewnopochodnych.
(2) Decyzja 2003/43/WE powinna zostać dostosowana do postępu technicznego poprzez włączenie niektórych produktów gipsowych, niektórych wysokociśnieniowych laminowanych płyt dekoracyjnych oraz niektórych drewnianych produktów konstrukcyjnych zgodnie z klasyfikacją ustanowioną w decyzji Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia [4].
(3) Dlatego decyzja 2003/43/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2003/43/WE wprowadza się zmiany wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2003 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/25/EWG w odniesieniu do prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2801)
(2003/597/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/25/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie badań statystycznych prowadzonych w dziedzinie hodowli owiec i kóz [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE [2], w szczególności jej art. 1 ust. 4, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2 i 3, art. 7, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/434/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/25/EWG w odniesieniu do prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli owiec i kóz [3] kilkakrotnie była znacznie zmieniana [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Konieczne są precyzyjne definicje w celu przeprowadzenia badań przewidzianych w dyrektywie 93/25/EWG.
Wymaga to przede wszystkim określenia definicji gospodarstw rolnych objętych badaniem.
Należy również dokładnie określić indywidualne kategorie, na jakie mają zostać rozbite wyniki badania, oraz klasy wielkości stad oraz regiony, według których Państwa Członkowskie opracowują wyniki badań w regularnych odstępach czasu.
Do celów sporządzania statystyk uboju konieczna jest jedna definicja wagi tuszy.
(3) Zgodnie z dyrektywą 93/25/EWG, Państwa Członkowskie mogą na ich wniosek zostać upoważnione do korzystania ze źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych dotyczących hodowli owiec i kóz oraz określonego podziału według klas wielkości stada dla ostatecznych wyników z lat parzystych.
(4) Państwa Członkowskie złożyły wnioski o upoważnienia różnego rodzaju.
(5) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG "gospodarstwo rolne" oznacza każdą jednostkę techniczną oraz gospodarczą znajdującą się pod jednym zarządem, która wytwarza produkty rolne.
2.
Badania określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG obejmują:
a) gospodarstwa rolne o wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych 1 ha lub więcej;
b) gospodarstwa rolne o wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, jeśli ich produkcja jest w określonym zakresie przeznaczona na sprzedaż lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza określone progi naturalne.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie, które pragną stosować inny próg badań statystycznych, dokonują ustalenia tych progów w taki sposób, aby z badań wykluczone zostały tylko najmniejsze gospodarstwa i aby łącznie wykluczone gospodarstwa stanowiły 1 % lub mniej całkowitej standardowej marży brutto danego Państwa Członkowskiego w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [5].
Artykuł 2
Definicje kategorii owiec i kóz określone w art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG są wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
Jednostki podziału terytorialnego określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG zostały podane w załączniku II.
Artykuł 4
Klasy wielkości określone w art. 10 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG zostały podane w załączniku III.
Artykuł 5
Wagę tusz określoną w art. 13 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG określono w załączniku IV.
Artykuł 6
1.
Zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy 93/25/EWG Państwa Członkowskie wymienione w lit. a) załącznika V są upoważnione do korzystania ze źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych.
2.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG Państwa Członkowskie wymienione w lit. b) załącznika V są upoważnione do stosowania podziału według klas wielkości stada dla ostatecznych wyników z lat parzystych.
Artykuł 7
Decyzja 94/434/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku VII.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Majotty
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2976)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/608/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona wizytacja kontrolna w Majotcie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Majotty w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Direction des Services Vétérinaires (DSV) podlegająca Direction de l'Agriculture et de la Forêt (DAF), należące do Ministère français de l'agriculture et de la pêche, może skutecznie sprawdzać realizację obowiązującego ustawodawstwa.
(4) DSV udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej określonymi w Załączniku rozdział V do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Majotty do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Wykaz ten należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DSV.
(7) Jednakże wspólnotowy zespół inspekcyjny nie zdołał sprawdzić zdolności inspekcyjnej DSV w zakresie statków zamrażalni lub statków przetwórni, ponieważ w czasie inspekcji dwa proponowane statki zamrażalnie były zarejestrowane pod banderą francuską oraz żaden ze statków przetwórni nie został zaproponowany do zatwierdzenia.
Dlatego włączenie nowych statków do wykazu wymaga przeprowadzenia na miejscu przez ekspertów Komisji nowej wizyty inspekcyjnej.
(8) Właściwe jest, aby obecną decyzję stosować 45 dni po jej publikacji w przewidzianym okresie przejściowym.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Direction des Services Vétérinaires (DSV), podlegająca Direction de l'Agriculture et de la Forêt (DAF), należącej do Ministère français de l'agriculture et de la pêche, jest właściwym organem w Majotcie do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Majotty są zgodne z art. 3, 4 oraz 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i obejmujący pojedynczy arkusz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DSV oraz pieczęć w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania zawierają wyraz "MAJOTTA" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą takie opakowania.
Artykuł 6
Włączenia do wykazu z załącznika II nowych statków dokonuje się tylko po otrzymaniu wyników z wspólnotowej wizyty inspekcyjnej przeprowadzonej na miejscu.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 października 2003 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Saint-Pierre i Miquelon
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2977)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji w Saint-Pierre i Miquelon została przeprowadzona inspekcja w celu sprawdzenia warunków pod jakimi produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty są produkty rybołówstwa.
(2) Wymogi przepisów prawnych Saint-Pierre i Miquelon w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne wymogom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Direction des Services de l'Agriculture: Services Vétérinaires (DSA), należąca do Ministère français de l'Agriculture et de la pêche, może skutecznie sprawdzać realizację obowiązującego przepisów prawnych.
(4) DSA udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Saint-Pierre i Miquelon do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy91/493/EWG [3].
Wykaz ten należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DSA.
(7) Właściwe jest, aby obecną decyzję stosować 45 dni po jej opublikowaniu, aby zapewnić konieczny okres przejściowy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Direction des Services de l'Agriculture: Services Vétérinaires (DSA), należąca do Ministère français de l'Agriculture et de la pêche, jest właściwym organem w Saint-Pierre i Miquelon do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Saint-Pierre i Miquelon spełniają wymogi określone w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku I, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DSA oraz jego urzędową pieczęć w kolorze różniącym się od barwy pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają słowa "SAINT-PIERRE I MIQUELON" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą takie opakowania.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 października 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 sierpnia 2003 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Republice Bułgarii w okresie przedakcesyjnym
(2003/614/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 696/2003 [3], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalny Program Akcesyjny dla Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich dla Republiki Bułgarii (zwany dalej SAPARD) został zatwierdzony decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r.
[4], a zmieniony decyzją Komisji z dnia 21 maja 2002 r. zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
(2) Rząd Republiki Bułgarii oraz Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty, podpisali dnia 18 grudnia 2000 r. wieloletnią umowę finansową ustanawiającą techniczne, prawne i administracyjne ramy dla realizacji SAPARD, zmienioną roczną umową finansową na 2001 r., podpisaną dnia 19 lutego 2002 r., która weszła w życie dnia 29 lipca 2002 r.
(3) Agencja SAPARD została wyznaczona przez właściwy organ Republiki Bułgarii do wdrożenia niektórych środków określonych w SAPARD.
Narodowy Fundusz Ministerstwa Finansów, został wyznaczony do funkcji finansowych, które ma wypełniać w ramach wdrożenia SAPARD.
(4) Na podstawie analizy poszczególnych przypadków krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem, finansowych procedur kontrolnych i struktur dotyczących finansów publicznych, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przyjęła decyzję 2001/380/WE z dnia 14 maja 2001 r. powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Republice Bułgarii w okresie przedakcesyjnym [5] w odniesieniu do niektórych środków przewidzianych w SAPARD.
(5) Od tego czasu Komisja podjęła dalszą analizę na mocy art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 odnośnie do Działań 1.2.1 "Rynki hurtowe", 1.4 "Gospodarka leśna, wraz z zalesianiem terenów rolniczych, inwestycje w prywatnych gospodarstwach leśnych oraz przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów leśnych", 1.5 "Tworzenie grup producentów", 2.2 "Odnawianie i rozwój wsi oraz ochrona i zachowanie dziedzictwa obszarów wiejskich i tradycji kulturowych", 2.3 "Rozwój i poprawa infrastruktury wiejskiej", 3.1 "Poprawa szkolenia zawodowego" oraz 4.1 "Pomoc techniczna", jak przewidziano w SAPARD. Komisja uważa, mając na względzie również te działania, iż Republika Bułgarii przestrzega przepisów art. 4–6 oraz Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 188/2003 [7], oraz minimalnych warunków ustalonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(6) Dlatego właściwe jest uchylenie wymogu zatwierdzenia ex ante przewidzianego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 oraz powierzenie, w odniesieniu do Działań 1.2.1, 1.4, 1.5, 2.2, 2.3, 3.1 oraz 4.1, Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Zarządowi Narodowego Funduszu Ministerstwa Finansów w Republice Bułgarii, zarządzania pomocą w sposób zdecentralizowany.
(7) Jednakże ponieważ przeprowadzane przez Komisję weryfikacje dla Działań 1.2.1, 1.4, 1.5, 2.2, 2.3, 3.1 oraz 4.1 oparte są na systemie, który nie funkcjonuje jeszcze w pełni w odniesieniu do wszystkich odpowiednich elementów, jednakże właściwe jest przyznanie zarządzania SAPARD Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Zarządowi Narodowego Funduszu Ministerstwa Finansów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, tymczasowo.
(8) Dnia 3 lipca 2003 r. władze Bułgarii zaproponowały zasady kwalifikowania wydatków zgodnie z art. 4 ust. 1 sekcji B wieloletniej umowy finansowej.
Komisja została wezwana do podjęcia decyzji w tym zakresie.
(9) Pełne powierzenie zarządzania SAPARD przewidywane jest jedynie po dokonaniu dalszej weryfikacji mającej na celu upewnienie się, iż system funkcjonuje zadowalająco oraz po wykonaniu wszelkich zaleceń, które może wydać Komisja w odniesieniu do powierzenia zarządzania pomocą Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Zarządowi Narodowego Funduszu Ministerstwa Finansów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wymóg zatwierdzenia ex ante przez Komisję wyboru projektów oraz kontraktowania w odniesieniu do Działań 1.2.1, 1.4, 1.5, 2.2, 2.3, 3.1 oraz 4.1 Republiki Bułgarii przewidziany w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
Artykuł 2
Zarządzanie SAPARD zostaje powierzone tymczasowo:
1. Państwowemu Funduszowi Rolnictwa (Agencja SAPARD) z siedzibą przy 55 Hristo Botev Boulevard, 1040 Sofia, Bułgaria, do wykonania Działań 1.2.1, 1.4, 1.5, 2.2, 2.3, 3.1 oraz 4.1 SAPARD, jak określono w Programie Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, który został zatwierdzony decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r.; oraz
2. Zarządowi Narodowego Funduszu Ministerstwa Finansów, z siedzibą przy 102 Radkovski Street, 1040 Sofia, Bułgaria, do funkcji finansowych, które ma wypełniać w ramach wdrożenia SAPARD dla Działań 1.2.1, 1.4, 1.5, 2.2, 2.3, 3.1 oraz 4.1 dla Republiki Bułgarii.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc w ramach programu SAPARD indywidualnym beneficjentom, zastosowanie mają zasady kwalifikowania wydatków zaproponowane przez Republikę Bułgarii w liście z dnia 3 lipca 2003 r.
Decyzja Komisji
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/616/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], zmienioną decyzją 1999/837/WE [2], w szczególności jej art. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/957/WE z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [3], przewiduje możliwość uznawania równoważności systemów certyfikacji Nowej Zelandii w odniesieniu do świeżego mięsa i produktów na bazie mięsa oraz pozostałych produktów zwierzęcych.
(2) Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy (Komitet), na posiedzeniu w dniach 27 i 28 lutego 2003 r. wydał zalecenie dotyczące określania równoważności systemów certyfikacji w odniesieniu do następujących produktów zwierzęcych: tusze zwierzęce, skóry i skórki, pokarm dla zwierząt domowych, kości oraz produkty kostne, przetworzone białko zwierzęce, krew i produkty krwiopochodne, smalec i wytopione tłuszcze, surowce do produkcji pasz, farmaceutyczne i techniczne zastosowanie oraz produkty otrzymane z mięsa drobiowego.
W następstwie tego zalecenia właściwe jest wprowadzenie zmian w załączniku V do Umowy.
(3) Komitet podczas tego samego posiedzenia wydał dalsze zalecenia dotyczące zmian niektórych załączników do Umowy w celu uwzględniania zmian w strukturach administracyjnych właściwych władz i punktu kontaktowego Nowej Zelandii oraz zmian odnoszących się do ustawodawstwa Nowej Zelandii.
Komitet również zalecił zmianę załącznika V w odniesieniu do środków związanych z BSE zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem obu Stron.
(4) Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z zaleceniami ustanowionymi przez Wspólny Komitet Zarządzający powołany na mocy art. 16 Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, zmiany w załącznikach II, V i X do wspomnianej Umowy zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów, włącznie ze zmianami w załącznikach do Umowy, załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest niniejszym umocowany do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Nowa Zelandia notyfikuje na piśmie Komisji zakończenie procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 18 lutego 2003 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską, ustanawiającego system podwójnej kontroli bez limitów ilościowych w odniesieniu do wywozu niektórych produktów stalowych z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty Europejskiej
(2003/618/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Federacją Rosyjską z drugiej strony [1], weszła w życie z dniem 1 grudnia 1997 r.
(2) Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska uzgodniły ustanowienie systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do niektórych wyrobów stalowych na okres od dnia 13 października 1997 r. do dnia 31 grudnia 1999 r.
Wyżej wymienione Porozumienie w formie wymiany listów zatwierdzono w imieniu Wspólnoty Europejskiej na mocy decyzji 97/741/WE [2].
Stosowanie systemu przedłużono na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., na mocy decyzji 2000/294/WE [3].
Rozporządzenie (WE) nr 2135/97 [4], rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 793/2000 [5], ustanowiło odpowiednie ustawodawstwo wykonawcze dla Wspólnoty.
(3) Komisja zakończyła negocjacje dotyczące Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską ustanawiające system podwójnej wymiany bez limitów ilościowych w odniesieniu do wywozu niektórych produktów stalowych z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską, ustanawiające system podwójnej kontroli bez limitów ilościowych w odniesieniu do wywozu niektórych produktów stalowych z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty Europejskiej.
2.
Tekst Porozumienia załączono do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów określonego w art. 1 w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 19 sierpnia 2003 r.
dotycząca opracowania zintegrowanego skumputeryzowanego systemu weterynaryjnego pod nazwą Traces
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2983)
(2003/623/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG, oraz uchylającą decyzję 88/192/EWG [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], w szczególności jej art. 12,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, w szczególności jej art. 37 ust. 2 i art. 37a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 91/398/EWG z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [6] określa zasady regulujące sieć łączności między jednostkami weterynaryjnymi.
(2) Decyzja Komisji 92/563/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie bazy danych obejmującej wspólnotowe wymagania dotyczące przywozu, przewidzianej projektem SHIFT [7], stanowi, że Komisja zobowiązana jest opracować odpowiednie bazy danych.
(3) Dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego [8] ma na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa środków łączności elektronicznej oraz wzbudzenie zaufania do nich, a także ułatwienie ich wykorzystania przez władze krajowe i wspólnotowe do celów wzajemnej łączności oraz łączności z obywatelami oraz podmiotami gospodarczymi.
(4) Punkt 123 sprawozdania Parlamentu Europejskiego A5–0405/2002 w sprawie środków zwalczania pryszczycy w Unii Europejskiej w 2001 r. oraz dalszych środków zapobiegania chorobom zwierząt i zwalczania ich w Unii Europejskiej stanowi, że Komisja powinna niezwłocznie podjąć środki mające na celu udoskonalenie istniejącego systemu monitorowania przemieszczania żywych zwierząt w UE (system Animo).
(5) Decyzja Komisji 2003/24/WE z dnia 30 grudnia 2002 r. dotycząca opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego [9] stanowi, że w drugim etapie Komisja ma opracować nowy system Animo.
(6) W celu zoptymalizowania funkcji i interfejsów użytkowników, Państwa Członkowskie powinny się aktywnie zaangażować w opracowanie skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W związku z decyzją 2003/24/WE, która stanowi o utworzeniu jednej architektury pod nazwą Traces, integrującej funkcje systemów Animo i Shift, Komisja zobowiązana jest opracować nowy system Animo oraz udostępnić go Państwom Członkowskim.
Artykuł 2
Budżet Komisji na opracowanie nowego systemu Animo określonego w art. 1 wynosi 300000 EUR
Artykuł 3
Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest upoważniony do podpisania w imieniu Komisji Europejskiej umów niezbędnych w celu wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 96/49/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3026)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/627/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], zmienioną dyrektywą 2000/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 6 ust. 9 i 11,
uwzględniając powiadomienia otrzymane od zainteresowanych Państw Członkowskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 96/49/WE, Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy mniej rygorystyczne od przepisów przewidzianych w załącznikach do dyrektywy 96/49/WE w odniesieniu do transportu na ich terytorium, jedynie małych ilości niektórych towarów niebezpiecznych, z wyjątkiem substancji o średnim lub wysokim poziomie radioaktywności.
Kilka Państw Członkowskich powiadomiło Komisję o chęci przyjęcia tego rodzaju przepisów.
Komisja zbadała te przepisy i stwierdziła, że spełniają one odpowiednie warunki.
Dlatego właściwe jest, aby zezwolić na przyjęcie tych przepisów.
(2) Na mocy dyrektywy 96/49/WE, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na regularny transport towarów niebezpiecznych po wyznaczonych szczególnych trasach na ich terytorium, stanowiący część określonego procesu przemysłowego, który to transport jest zabroniony przepisami Załącznika do dyrektywy 96/49/WE lub odbywa się zgodnie z warunkami różnymi od warunków określonych w tym Załączniku, gdy tego rodzaju działania mają charakter lokalny i są ściśle kontrolowane zgodnie z jasno określonymi warunkami.
Kilka Państw Członkowskich powiadomiło Komisję o chęci przyjęcia przepisów zezwalających na tego rodzaju regularny transport.
Komisja stwierdziła, że są spełnione wymagania dla udzielenia tego rodzaju upoważnienia.
Dlatego właściwe jest, aby zezwolić zainteresowanym Państwom Członkowskim na przyjęcie tego rodzaju przepisów.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych powołanego w art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I są upoważnione do przyjęcia, w odniesieniu do transportu kolejowego ograniczonego do ich terytorium przepisów wymienionych w tym załączniku tylko odnośnie do małych ilości niektórych towarów niebezpiecznych.
Przepisy te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku II są upoważnione do przyjęcia, w odniesieniu do regularnego transportu towarów niebezpiecznych po wyznaczonych szczególnych trasach na ich terytorium, stanowiącego część określonego procesu przemysłowego, o charakterze lokalnym i ściśle kontrolowanego na jasno określonych warunkach, przepisów określonych w tym załączniku.
Przepisy są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2003 r.
ustalająca, na rok gospodarczy 2003/2004 i w odniesieniu do pewnej ilości hektarów, indykatywny przydział środków finansowych dla Państw Członkowskich na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3047)
(2003/628/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące restrukturyzacji i konwersji winnic ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1203/2003 [4], w szczególności w sprawie potencjału produkcyjnego.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programów restrukturyzacji i konwersji ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 stanowią, że odniesienia do danego roku budżetowego dotyczą wypłat faktycznie dokonanych przez Państwa Członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Komisja dokonuje przydziałów początkowych Państwom Członkowskim na rok na podstawie kryteriów celu, biorąc pod uwagę szczególne sytuacje i potrzeby oraz wysiłki, które należy podjąć w świetle celu programu.
(4) Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przydział finansowy między Państwami Członkowskimi musi należycie uwzględnić proporcję Wspólnotowej powierzchni winnic w danym Państwie Członkowskim.
(5) Do celów wykonania art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przydziałów finansowych należy dokonać w odniesieniu do pewnej liczby hektarów.
(6) Na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wspólnotowy udział w kosztach restrukturyzacji i konwersji jest wyższy w regionach sklasyfikowanych jako Cel 1 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1105/2003 [6].
(7) Należy uwzględnić rekompensatę za utratę dochodu poniesioną przez hodowców winorośli w okresie, kiedy winnica jeszcze nie produkuje.
(8) Zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia nr 1227/2000, w przypadku gdy wydatki faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie w danym roku budżetowym są mniejsze niż 75 % początkowego przydziału, wydatki, które będą uznane dla następnego roku budżetowego i odpowiednia całkowita powierzchnia obszaru zmniejsza się o jedną trzecią różnicy między tym progiem a faktycznymi wydatkami poniesionymi w trakcie danego roku budżetowego. Niniejszy przepis stosuje się do Luksemburga na rok gospodarczy 2003/2004.
Decyzja Komisji
z dnia 27 sierpnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/367/WE ustanawiającą system klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia w zakresie włączenia wyrobów kontrolujących dym i ciepło
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2851)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/629/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/WE z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/367/WE z dnia 3 maja 2000 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w zakresie klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych, obiektów budowlanych i ich części na działanie ognia [3] w celu jej dostosowania do postępu technicznego powinna również obejmować wyroby kontrolujące dym i ciepło.
(2) Dlatego decyzja 2000/367/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2000/367/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 sierpnia 2003 r.
ustanawiająca środki przejściowe, które powinny być stosowane przez Węgry w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych produktów pochodzenia zwierzęcego z Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3074)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/630/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], zmienioną załącznikiem II, pkt 6B 1, 53 lit. b) Aktu Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 21,
uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, i dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W niektórych aspektach organizacji kontroli weterynaryjnej dotyczącej standardów infrastruktury na granicy z Rumunią, Węgrom udzielono okresu przejściowego na trzy lata w odniesieniu do kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego.
(2) To postanowienie ograniczone jest tylko do wymogów dotyczących infrastruktury, a wszystkie inne aspekty procedur kontroli weterynaryjnych powinny być wykonywane zgodnie z wymogami UE.
(3) Dlatego powinny zostać opracowane przepisy określające punkty kontroli granicznej, w których produkty pochodzenia zwierzęcego przewożone z Rumunii mogą być poddawane kontroli na granicy z Węgrami oraz udzielenie właściwego odstępstwa od przepisów stosowanych w inspekcji zabezpieczeń produktów pochodzenia zwierzęcego w tych punktach kontroli granicznej.
(4) Odstępstwa od oddzielnych zasad stosowanych w niskiej przepustowości punktów kontroli granicznej przewidzianej w art. 4, ust. 5 decyzji Komisji2001/812/WE [2], powinno stosować się bez względu na maksymalną liczbę przesyłek wyznaczonych tym odstępstwem.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Transport drogowy przewożący produkty pochodzenia zwierzęcego z Rumunii musi wjeżdżać na terytorium Węgier przez punkt kontroli granicznej wymieniony w Załączniku.
Artykuł 2
Artykuł 4 ust. 5 decyzji 2001/812/WE stosuje się do punktu kontroli granicznej wymienionego w Załączniku, bez ograniczenia liczby przesyłek przewożonych przez ten urząd punkt kontroli granicznej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna pod warunkiem i od daty wejścia w życie Aktu Przystąpienia.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 sierpnia 2003 r.
przyjmująca środki dotyczące Liberii na mocy art. 96 Umowy o Partnerstwie AKP - WE w szczególnie nagłym pilnym przypadku
(2003/631/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 300 ust. 2 akapit drugi tego Traktatu,
uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie środków oraz procedur niezbędnych do wykonania Umowy o Partnerstwie AKP - WE [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Rady 2002/274/WE z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie zakończenia konsultacji z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy AKP - WE o Partnerstwie [2] przewidującą przyjęcie odpowiednich środków w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) oraz art. 97 ust. 3 Umowy o Partnerstwie AKP - WE.
(2) Elementy podstawowe określone w art. 9 Umowy o Partnerstwie AKP - WE są nadal naruszane przez Rząd Liberii, a obecne warunki w Liberii nie zapewniają poszanowania praw człowieka, zasad demokracji oraz zasady państwa prawa.
(3) Sytuacja polityczna i bezpieczeństwo w Liberii uległy dramatycznemu pogorszeniu od dnia przyjęcia decyzji 2002/274/WE.
Dlatego też zaistniały stan rzeczy stanowi wyjątkowo pilny przypadek w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. b) Umowy o Partnerstwie AKP - WE.
(4) Dlatego też należy poddać przeglądowi warunki, na których fundusze przeznaczone dla Liberii mogą zostać udostępnione w celu wsparcia procesu pokojowego w Liberii, w szczególności przez wsparcie działań mających na celu utrzymanie pokoju, programu demobilizacji i reintegracji, rozwoju instytucjonalnego oraz przywrócenia struktur demokratycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym środki określone w załączonym projekcie listu skierowanym do Ministra Spraw Zagranicznych Liberii zostają przyjęte jako właściwe środki w szczególnie pilnym przypadku w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. b) i c) Umowy o Partnerstwie AKP - WE.
Środki te wygasają dnia 31 grudnia 2004 r.
Data ta nie stanowi przeszkody dla stosowania właściwych dat wygaśnięcia wyznaczonych przez instrumenty finansowe, których dotyczy niniejsza decyzja.
Artykuł 2
Środki podjęte przez Wspólnotę, określone w art. 2 decyzji 2002/274/WE od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, nie mają dłużej zastosowania.
Wyniki konsultacji określone w projekcie listu załączonego do decyzji 2002/274/WE pozostają bez zmian.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 sierpnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/147/WE wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 2986)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/632/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/147/WE [3] ustanowiła system klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia.
(2) Po dokonaniu kontroli niektórych rodzin wyrobów oddzielne klasy odporności na działanie ognia powinny zostać ustanowione dla wyrobów izolacji termicznej rury przewodowej.
(3) Dlatego decyzja 2000/147/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/147/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2003 r.
zatwierdzająca programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3101)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/634/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 91/67/EWG Państwo Członkowskie może przedłożyć Komisji program mający na celu umożliwienie mu wszczęcia procedur w odniesieniu do strefy lub hodowli znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, celem nadania jej statusu strefy lub hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
(2) Niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły takie programy, które zostały zatwierdzone na mocy decyzji Komisji 2002/304/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2003/376/WE [4].
(3) Na podstawie listów z dnia 12 marca 2003 r. i dnia 12 czerwca 2003 r. władze weterynaryjne Finlandii zwróciły się o wprowadzenie zmiany do programu wymienionego w załączniku I(6B) do decyzji 2002/304/WE.
W celu zachowania słabego gatunku łososia bałtyckiego (Salmo salar), troci (Salmo trutta m trutta) oraz siei (Coregonus lavaretus lavaretus) konieczne jest ponowne zarybienie ciągu wodnego rzek Kymijoki i Summanjoki.
Finlandia przedłożyła zmiany do swojego programu, uwzględniające przeniesienie żywej ikry ryb żyjących w otwartym środowisku wodnym strefy zamkniętej Pyhtää z zastrzeżeniem, że podjęte zostaną wszystkie właściwe środki w celu upewnienia się, że ikra jest wolna od VHS i IHN.
Rozgraniczenie strefy ustanowione w załączniku I do decyzji 2002/304/WE nie zmienia się.
(4) Na podstawie listu z dnia 4 marca 2003 r. władze weterynaryjne Włoch wystąpiły z wnioskiem o wprowadzenie zmiany do programu wymienionego w pkt 5.1 załącznika I do decyzji 2002/304/WE.
W celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa w zakresie wprowadzania ryb na obszar objęty programem żywe pstrągi oraz inne ryby przeznaczone dla restauracji do celów bezpośredniej konsumpcji oraz pstrąg kalifornijski przeznaczony do zarybienia niektórych sztucznych jezior lub zasiedlonych wód muszą pochodzić z hodowli lub obszarów uznanych za wolne od VHS i IHN.
Rozgraniczenie strefy ustanowione w załączniku I do decyzji 2002/304/WE nie zmienia się.
(5) Przedłożone zmiany uznano za zgodne z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG, w związku z czym powinny zostać zatwierdzone.
(6) Decyzja 2002/304/WE była zmieniana kilkakrotnie.
Dla przejrzystości i racjonalności powinna zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się programy wymienione w załączniku I przedłożone na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 91/67/EWG w celu uzyskania statusu strefy zatwierdzonej w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
2.
Niniejszym zatwierdza się programy wymienione w załączniku II przedłożone na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 91/67/EWG w celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
Artykuł 2
Przedmiotowe Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu realizacji zatwierdzonych programów.
Artykuł 3
Decyzja 2002/304/WE traci niniejszym moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji należy traktować jak odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie na mocy dyrektywy 94/55/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3027)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/635/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], zmienioną dyrektywą 2000/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 6 ust. 9,
uwzględniając zgłoszenia otrzymane od zainteresowanych Państw Członkowskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 94/55/WE Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy mniej rygorystyczne niż przepisy przewidziane w załącznikach do tej dyrektywy w odniesieniu do transportu na ich terytorium jedynie niewielkich ilości niektórych towarów niebezpiecznych, z wyjątkiem substancji o średnim lub wysokim poziomie radioaktywności.
(2) Zgodnie z dyrektywą 94/55/WE Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy różne od tych określonych w załącznikach do tej dyrektywy w odniesieniu do lokalnego transportu, ograniczonego do ich terytorium.
(3) Kilka Państw Członkowskich zgłosiło Komisji chęć przyjęcia tego rodzaju przepisów.
Te przepisy zostały zbadane przez Komisję, która stwierdziła, że spełniają one odpowiednie warunki.
Dlatego właściwe jest, aby upoważnić do przyjęcia tych przepisów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych powołanego w art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I są upoważnione do przyjęcia przepisów określonych w tym załączniku w odniesieniu do transportu drogowego ograniczonego do ich terytorium tylko do małych ilości niektórych towarów niebezpiecznych,
Przepisy te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku II są upoważnione do przyjęcia w odniesieniu do lokalnego transportu, ograniczonego do ich terytorium, przepisów określonych w tym załączniku.
Przepisy te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 września 2003 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia (orto)fosforanu potasu, acequinocylu i cyflufenamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3128)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/636/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja substancji czynnej dla (orto)fosforanu potasu została przedłożona przez Luxembourg Industries (Pamol) Ltd. francuskim władzom w dniu 22 sierpnia 2002 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja substancji czynnej dla acequinocylu została przedłożona przez Agro-Kanesho Co. Ltd władzom niderlandzkim w dniu 17 marca 2003 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dla cyflufenamidu została przedłożona przez Nippon Soda Company Limited władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 14 stycznia 2003 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Francji, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa wskazały Komisji, że jak wynika z wstępnego badania, dokumentacja substancji czynnych spełnia wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/WE.
Przedstawiona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/WE, dokumentacje zostały następnie przekazane przez właściwych wnioskodawców Komisji i innym Państwom Członkowskim, oraz przedłożone Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) ustanawia wymóg formalnego potwierdzenia na poziomie Wspólnoty uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidziane w załączniku II oraz, dla co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, wymogi przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/WE.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla możliwości zażądania przez Komisję od wnioskodawcy przedstawienia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu wyznaczonemu na sprawozdawcę, w odniesieniu do danej substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, spełniają zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja spełnia również wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie sprawozdawcy przeprowadzają szczegółową analizę dokumentacji i w możliwie jak najkrótszym czasie i nie później niż do dnia 4 września 2004 r przedstawiają Komisji wnioski z tej analizy wraz z wszelkimi zaleceniami dotyczącymi włączenia lub niewłączania danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i związanych z tym warunków.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2003 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie sworzni dla złączeń konstrukcyjnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3159)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/639/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności, oraz, czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych.
Dlatego pożądane jest podanie definicji wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób określony w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 opisane są szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odnosi się do systemów określonych w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w drugiej i trzeciej możliwości sekcji 2 ii) załącznika III. Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odnosi się do systemów określonych w sekcji 2 i) załącznika III oraz w sekcji 2 ii) załącznika III, w pierwszej możliwości, ze stałym nadzorem.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2003 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów okładzin ścian zewnętrznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3160)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/640/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/WE z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności, oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest podanie definicji wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób określony w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 opisane są szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest wyraźne określenie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odnosi się do systemów określonych w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w drugiej i trzeciej możliwości sekcji 2 ii) załącznika III. Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odnosi się do systemów określonych w sekcji 2 i) załącznika III oraz w sekcji 2 ii) załącznika III, w pierwszej możliwości, ze stałym nadzorem.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I niniejszym poświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji używanego przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich aprobat technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2003 r.
w sprawie stosowania na opakowaniach papierosów kolorowych fotografii lub innych ilustracji jako ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3184)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/641/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych — oświadczenie Komisji [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/37/WE każde opakowanie jednostkowe zawierające wyroby tytoniowe, z wyjątkiem tytoniu do żucia oraz innych wyrobów tytoniowych nieprzeznaczonych do palenia, jak również każde zewnętrzne opakowanie zbiorcze, z wyjątkiem dodatkowych przezroczystych opakowań, musi zawierać ostrzeżenie ogólne i ostrzeżenie dodatkowe wybrane spośród wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy.
(2) Państwa Członkowskie mogą zdecydować, czy ostrzeżenia związane z ochroną zdrowia w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji są wymagane na opakowaniach niektórych bądź też wszystkich wyrobów tytoniowych, z wyjątkiem tytoniu do żucia oraz innych wyrobów tytoniowych nieprzeznaczonych do palenia.
(3) W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają dodatkowych ostrzeżeń w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji, muszą być one zgodne z regułami przyjętymi przez Komisję.
(4) Dyrektywa 2001/37/WE wprowadziła nowe przepisy dotyczące etykietowania, które w znacznym stopniu zmieniają wygląd opakowań wyrobów tytoniowych, w szczególności rozmiar tekstu ostrzeżenia i jego graficzną prezentację.
Aby uzyskać maksymalny efekt wizualnego oddziaływania nowego wzoru, nie powinien on być zmieniany przez pewien czas, zanim wprowadzone zostaną kolorowe fotografie lub inne ilustracje.
(5) Jak dowiodły badania i doświadczenie w innych krajach, w których przyjęto ostrzeżenia związane z ochroną zdrowia w postaci kolorowych fotografii, ostrzeżenia takie zawierające kolorowe fotografie lub inne ilustracje mogą być skutecznym środkiem odstraszania od nałogu i informowania obywateli o zagrożeniach dla zdrowia spowodowanych paleniem.
Dlatego też stosowanie fotografii na opakowaniach wyrobów tytoniowych jest kluczowym elementem kompleksowej i zintegrowanej polityki antynikotynowej.
(6) Uwzględniając zróżnicowanie kulturowe panujące w Unii Europejskiej, należy umożliwić wybór szeregu kolorowych fotografii lub innych ilustracji dla każdego z dodatkowych ostrzeżeń wymienionych z załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE.
(7) W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają stosowania ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji, należy zapewnić pełną widoczność tych elementów i właściwe ich wyeksponowanie.
(8) W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają stosowania ostrzeżeń w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji, należy przewidzieć okresy przejściowe niezbędne do uwzględnienia koniecznych zmian w procesie produkcji i pakowania wyrobów tytoniowych oraz dla wyprzedaży zapasów.
Należy uwzględnić użycie nieusuwalnych etykiet dla produktów tytoniowych innych niż papierosy.
(9) Wprowadzanie ostrzeżeń zawierających obraz powinno być monitorowane, a jego skuteczność okresowo oceniana.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 2001/37/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia zasady wykorzystywania kolorowych fotografii lub innych ilustracji na opakowaniach wyrobów tytoniowych dla zobrazowania i wyjaśnienia konsekwencji dla zdrowia wynikających z palenia tytoniu.
2.
Niniejsza decyzja jest stosowana w tych Państwach Członkowskich, które zdecydowały się na wykorzystanie kolorowych fotografii lub innych ilustracji wraz z dodatkowymi ostrzeżeniami wymaganymi przez dyrektywę 2001/37/WE na opakowaniach niektórych lub też wszystkich rodzajów wyrobów tytoniowych, z wyjątkiem opakowań tytoniu do żucia oraz innych wyrobów tytoniowych nieprzeznaczonych do palenia.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji, będą one zgodne z regułami ustanowionymi niniejszą decyzją.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2001/37/WE.
Stosuje się również następujące definicje:
1) "opakowanie wyrobów tytoniowych" oznacza dowolną postać opakowania jednostkowego i zewnętrznego opakowania zbiorczego używanego w sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych, z wyjątkiem dodatkowych przezroczystych opakowań;
2) "dodatkowe ostrzeżenie" oznacza ostrzeżenie określone w art. 5 ust. 2 lit. b) i w załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE;
3) "dokument źródłowy" oznacza dowolny plik elektroniczny udostępniony przez Komisję, zawierający ostrzeżenie mieszane;
4) "ostrzeżenie mieszane" oznacza ostrzeżenie złożone z fotografii lub innej ilustracji i odpowiedniego tekstu dodatkowego ostrzeżenia przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b) i w załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE, zawartych w dokumencie źródłowym.
Artykuł 3
Biblioteka dokumentów źródłowych
1.
Najpóźniej do dnia 30 września 2004 r. Komisja zapewni funkcjonowanie biblioteki uprzednio sprawdzonych dokumentów źródłowych w celu umożliwienia wyboru kolorowych fotografii lub innych ilustracji dla każdego z dodatkowych ostrzeżeń wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE.
2.
Dokumenty źródłowe są na żądanie udostępniane przez Komisję.
Specyfikacje techniczne do druku są udostępniane przez Komisję bez prawa jakiejkolwiek ich zmiany.
3.
W przygotowaniu biblioteki dokumentów źródłowych Komisję wspomagają eksperci naukowi i techniczni.
4.
Wybrane dokumenty źródłowe zostaną przedłożone Komitetowi ustanowionemu na mocy art. 10 dyrektywy 2001/37/WE w celu wydania opinii.
Artykuł 4
Wykorzystanie ostrzeżeń mieszanych
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają stosowania ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia w postaci kolorowych fotografii lub innych ilustracji, opakowania wyrobów tytoniowych, dla których takie fotografie są wymagane, są opatrzone ostrzeżeniem mieszanym wybranym spośród dokumentów źródłowych dostarczonych przez Komisję, bez żadnych zmian w którejkolwiek z jego części składowych.
Państwa Członkowskie mogą wybrać dokumenty źródłowe najlepiej dostosowane do odbioru ich konsumentów.
2.
Mieszane ostrzeżenia:
a) są zmieniane w sposób gwarantujący regularne pojawianie się wszystkich dodatkowych ostrzeżeń;
b) są drukowane na najbardziej widocznych powierzchniach opakowań wyrobów tytoniowych, z uwzględnieniem formatu i proporcji dokumentu źródłowego oraz spójności obrazu i tekstu;
c) zajmują cały obszar zarezerwowany na dodatkowe ostrzeżenie związane z ochroną zdrowia oraz są umieszczane równolegle do górnej krawędzi opakowania i w tym samym kierunku, jak pozostałe informacje na opakowaniu;
d) są reprodukowane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi dla druku, udostępnionymi przez Komisję;
e) są otoczone czarnym paskiem o szerokości przynajmniej 3 mm i nieprzekraczającej 4 mm, który nie będzie kolidował z elementami wizualnymi ani tekstem ostrzeżenia mieszanego.
3.
Ostrzeżenie mieszane pokrywa nie mniej niż 40 % zewnętrznej, najbardziej widocznej powierzchni jednostkowego opakowania wyrobu tytoniowego.
Proporcja ta wzrasta do 45 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz do 50 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
Jednakże w przypadku jednostkowych opakowań przeznaczonych dla wyrobów innych niż papierosy, których najbardziej widoczna powierzchnia przekracza 75 cm2, ostrzeżenia mieszane pokrywają obszar co najmniej 22,5 cm2 najbardziej widocznej powierzchni.
Obszar ten zwiększa się do 24 cm2 w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz do 26,25 cm2 w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
4.
W przypadku wyrobów tytoniowych innych niż papierosy ostrzeżenia mieszane mogą być dołączone w postaci nalepki, pod warunkiem że jest ona nieusuwalna.
Ostrzeżenia mieszane na nalepkach są reprodukowane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi do druku udostępnionymi przez Komisję.
5.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że mieszanym ostrzeżeniom ma towarzyszyć umieszczone poza polem wykorzystywanym na ostrzeżenia odniesienie do nazwy organu, który takie ostrzeżenie wydał.
Ponadto jeśli Państwa Członkowskie tego wymagają, ostrzeżenia mieszane mogą zawierać inne elementy wizualne, jak np. logo z numerami lub bez numerów telefonów dla osób chcących zerwać z nałogiem, adresy poczty elektronicznej i/lub witryn internetowych przeznaczonych do informowania konsumentów o organach wydających ostrzeżenie oraz programach wsparcia dla osób, które chcą zaprzestać palenia.
6.
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 5 na opakowaniach wyrobów tytoniowych nie umieszcza się komentarzy, parafraz ostrzeżeń mieszanych lub odniesień do nich w jakiejkolwiek postaci.
Artykuł 5
Wizualna spójność ostrzeżeń mieszanych
1.
Ostrzeżenia mieszane:
a) są nadrukowane w sposób nieusuwalny i niedający się zetrzeć, nie są w żaden sposób ukrywane, zasłaniane lub przysłaniane innymi tekstami lub obrazkami, lub przez otwarcie opakowania.
Drukowanie ostrzeżeń mieszanych na pieczęci skarbowej lub metce opakowania jednostkowego jest zakazane;
b) są umieszczane w sposób, który zapewnia, iż żadne z ostrzeżeń nie zostanie uszkodzone podczas otwierania opakowania.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie podjęły decyzję o wprowadzeniu wymagania dotyczącego stosowania ostrzeżeń mieszanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych, przyjmują one niezbędne reguły w celu zapobieżenia przypadkom częściowego lub całkowitego przykrycia lub rozerwania ostrzeżeń mieszanych bądź ich elementów przez inne zewnętrzne obwoluty, woreczki, osłony, pudełka dowolnego typu.
3.
Pieczęci skarbowe lub metki nie są umieszczane w sposób, który umożliwiałby częściowe lub całkowite przykrycie ostrzeżeń mieszanych lub ich elementów.
4.
Odniesienia lub inne elementy wymienione w art. 4 ust. 5 nie mogą utrudniać wizualizacji ostrzeżeń mieszanych.
Artykuł 6
Wykonanie
W przypadku gdy Państwa Członkowskie podjęły decyzję o wprowadzeniu wymagania dotyczącego stosowania ostrzeżeń mieszanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych, przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
Przepisy te Państwa Członkowskie stosują najwcześniej od dnia 1 października 2004 r.
Wspomniane przepisy przewidują odpowiednie okresy przejściowe w celu uwzględnienia koniecznych zmian w procesie produkcji i pakowania wyrobów tytoniowych oraz wyprzedaży zapasów, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej decyzji lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposoby dokonania takiego odniesienia.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą decyzją, a co dwa lata informują Komisję o ich wykonaniu.
Taka informacja powinna zawierać ocenę wpływu ze szczególnym uwzględnieniem zachowań konsumentów, a także dzieci i młodzieży.
Artykuł 7
Sprawozdawczość i dostosowanie
1.
Najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., a następnie co dwa lata Komisja przedstawia sprawozdania na temat wykonania niniejszej decyzji komitetowi ustanowionemu na mocy art. 10 dyrektywy 2001/37/WE.
Podstawę sprawozdań stanowią informacje otrzymane od Państw Członkowskich zgodnie z art. 6 ust. 4 niniejszej decyzji.
2.
Przedstawiając sprawozdania, Komisja wskazuje w szczególności elementy, które należy ponownie rozpatrzyć bądź rozwinąć w świetle poprzednich doświadczeń i nowych dowodów naukowych.
Decyzja Rady 2003/642/WSiSW
z dnia 22 lipca 2003 r.
dotycząca stosowania do Gibraltaru Konwencji w sprawie zwalczania korupcji urzędników Wspólnot Europejskich lub urzędników Państw Członkowskich Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając Konwencję w sprawie zwalczania korupcji urzędników Wspólnot Europejskich lub urzędników Państw Członkowskich Unii Europejskiej [1] ("Konwencja w sprawie korupcji"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja w sprawie korupcji została sporządzona na podstawie Aktu Rady z dnia 26 maja 1997 r.
(2) W Konwencji w sprawie korupcji nie ustanowiono przepisu dotyczącego jej stosowania do Gibraltaru.
(3) Konwencja w sprawie korupcji oraz kilka innych konwencji sporządzonych na tej samej podstawie zostały zawarte na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej przed dniem 1 czerwca 2000 r. [2] i nie zostały w tym czasie rozszerzone o Gibraltar.
(4) Zjednoczone Królestwo jest odpowiedzialne za stosunki międzynarodowe Gibraltaru.
(5) Pożądane jest, aby Konwencja w sprawie korupcji stosowała się do Gibraltaru,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja w sprawie korupcji stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2003 r.
ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt do Finlandii i Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu użytkowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3190)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/644/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 9a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/160/WE z dnia 21 kwietnia 1995 r. ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt do Finlandii i Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu użytkowego [3] została w istotny sposób zmieniona [4].
Dla jasności i ze względów praktycznych wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Komisja zatwierdziła programy operacyjne przedłożone przez Finlandię i Szwecję dotyczące kontroli salmonelli.
Programy te obejmują szczególne środki dla drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub do stad drobiu użytkowego.
(3) Gwarancje powinny być ustanowione na poziomie równoważnym do gwarancji wprowadzonych przez Finlandię i Szwecję w ramach ich programów operacyjnych.
(4) Szczegółowe gwarancje mają zostać oparte w szczególności na mikrobiologicznym badaniu drobiu, który ma zostać wysłany do Finlandii i Szwecji.
(5) W tym kontekście powinny zostać ustanowione odrębne zasady dla drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt.
(6) Należy ustanowić zasady w zakresie tego mikrobiologicznego badania próbek poprzez ustanowienie metody pobierania próbek, ilości próbek do pobrania oraz mikrobiologicznych metod badania próbek.
(7) Gwarancje te nie powinny mieć zastosowania do stad podlegających programowi uznanemu za równoważny z wprowadzonym przez Finlandię i Szwecję.
(8) W odniesieniu do przesyłek pochodzących z państw trzecich Finlandia i Szwecja powinny stosować wymogi w zakresie przywozu co najmniej tak surowe jak wymogi ustanowione w niniejszej decyzji.
(9) Metody opisane w niniejszej decyzji uwzględniają opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Drób hodowlany, który ma zostać wysłany do Finlandii i Szwecji, podlega badaniu mikrobiologicznemu, wykonywanemu przez pobieranie próbek w stadzie pochodzenia.
Artykuł 2
Badanie mikrobiologiczne określone w art. 1 przeprowadzane jest w sposób ustanowiony w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Przesyłkom drobiu hodowlanego do Finlandii i Szwecji towarzyszy świadectwo przedstawione w załączniku II.
2.
Świadectwu przewidzianemu w ust. 1 może:
- albo towarzyszyć świadectwo odpowiadające wzorowi 3 przedstawionemu w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG,
- albo może być ono włączone do świadectwa określonego w tiret pierwszym.
Artykuł 4
Jednodniowe kurczęta, które mają być wysłane do Finlandii lub Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub do stad drobiu użytkowego, muszą pochodzić z jaj wylęgowych drobiu hodowlanego, który został poddany badaniu przewidzianemu w art. 2.
Artykuł 5
1.
Jednodniowym kurczętom, które mają być wysłane do Finlandii lub Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub do stad drobiu użytkowego, musi towarzyszyć świadectwo przedstawione w załączniku III.
2.
Świadectwu przewidzianemu w ust. 1 może:
- albo towarzyszyć świadectwo odpowiadające wzorowi 2 przedstawionemu w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG,
- albo może być ono włączone do świadectwa określonego w akapicie pierwszym.
Artykuł 6
Dodatkowe gwarancje przewidziane w niniejszej decyzji nie mają zastosowania do stad podlegających programowi uznanemu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG, za równoważny do programów wprowadzonych przez Finlandię i Szwecję.
Artykuł 7
Decyzja 95/160/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku V.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 września 2003 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu oraz kończąca przegląd tymczasowy cła antydumpingowego w przywozie gazowych, jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz w przywozie niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu
(2003/645/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności jego art. 9 oraz art. 11 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W 1991 r. na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 [3], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych, jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 192/1999 [4] Rada, wskutek postępowania zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (podstawowe rozporządzenie), rozszerzyła powyższy środek antydumpingowy na: a) przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu; oraz b) przywóz niektórych zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu.
(3) W 2001 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 1824/2001 [5] nałożyło ostateczne cło na gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe objęte kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej oraz utrzymało cła antydumpingowe rozszerzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 192/1999 na przywóz niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu objętych kodem CN ex96132090 (kody TARIC 96132090*21 i 96132090*29) oraz na przywóz zapalniczek jednorazowych wysyłanych z Tajwanu i objętych kodem CN (96131000 kod TARIC 96131000*19) lub pochodzących z Tajwanu i objętych kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19). Te cła zostały nałożone w następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków dotyczącego ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 oraz rozszerzonych rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
(4) Dnia 14 maja 2002 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą domniemanego dumpingu wyrządzającego szkodę w przywozie jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych, krzesiwowych lub piezoelektrycznych, posiadających lub nieposiadających zaworu do napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu (zapalniczki jednorazowe).
(5) Skarga została wniesiona przez Europejską Federację Producentów Zapalniczek (EFLM) działającą w imieniu producentów wspólnotowych reprezentujących 90 % całkowitej wspólnotowej produkcji zapalniczek jednorazowych na podstawie art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(6) Skarga zawierała dowody oparte na domniemaniu faktycznym na istnienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie do wszczęcia postępowania antydumpingowego zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia.
(7) W odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych obowiązujących wobec jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, Komisja uznała, że w przypadku ustalenia, że na podstawie zebranych informacji w trakcie postępowania wszczętego zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia, środki mają zostać nałożone na jednorazowe zapalniczki pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, dalsze nakładanie środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 nie byłoby dłużej właściwe, a rozporządzenie (WE) nr 1824/2001 musiałoby zostać odpowiednio zmienione lub uchylone.
Faktycznie, w przypadku formalnego zakończenia postępowania, jedną z konsekwencji mogłoby być nałożenie środków na wszystkie jednorazowe gazowe zapalniczki kieszonkowe, tzn. wielokrotnego napełniania lub jednorazowe, piezoelektryczne lub krzesiwowe pochodzące z krajów podlegających niniejszemu postępowaniu.
Z drugiej strony, środki wobec krzesiwowych zapalniczek wielokrotnego napełniania lub jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej miały już miejsce, co mogłoby doprowadzić do sprzeczności z nowymi środkami.
Takiej sprzeczności możnaby uniknąć poprzez zmianę lub uchylenie istniejących środków.
Dlatego, uznano, że przegląd zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia (przegląd tymczasowy) powinien zostać rozpoczęty w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 w celu umożliwienia zmiany lub uchylenia niezbędnego w świetle postępowania na mocy art. 5 podstawowego rozporządzenia dotyczącego wszelkich jednorazowych zapalniczek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu.
(8) Odpowiednio, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, na podstawie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [6], wszczęła równocześnie postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu oraz przegląd tymczasowy w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1824/2001.
Mając na uwadze powyższe, wszczęcie tego przeglądu tymczasowego miało charakter całkowicie pomocniczy.
(9) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów dokonujących wywozu i importerów, którzy zgłosili się jako zainteresowani, przedstawicieli kraju wywozu, reprezentatywnych użytkowników oraz skarżących producentów wspólnotowych.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
B. WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(10) Na mocy pisma z dnia 14 lipca 2003 r. do Komisji, EFLM oficjalnie wycofało skargę.
(11) Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie może zostać zakończone, w przypadku gdy skarga zostaje wycofana, chyba że takie zakończenie będzie w interesie Wspólnoty.
(12) Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, gdyż postępowanie nie ujawniło żadnych przesłanek wskazujących, że zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane oraz zapewniono im możliwość przedstawienia opinii.
(13) Jeden producent dokonujący wywozu z Chin twierdził, że Komisja powinna kontynuować swoje postępowanie pomimo wycofania skargi oraz opublikować odpowiednie ustalenia, w szczególności dotyczące dumpingu.
W tym kontekście, dany producent dokonujący wywozu wyraził pogląd, że w jego interesie byłoby kontynuowanie postępowania z powodu jego współpracy w trakcie postępowania oraz jego wysiłków zmierzających do wykazania braku dumpingu w zakresie realizowanego przez niego wywozu.
(14) Ten sam producent dokonujący wywozu twierdził także, że w przyszłości należałoby unikać wszczynania postępowania antydumpingowego.
Przypuszczał on, że wycofanie skargi pokazuje, że skarga prowadząca do tego postępowania była nieuzasadniona.
Dlatego, ten producent dokonujący wywozu uznał, że gdyby ustalono brak dumpingu, powinno to również zostać odpowiednio opublikowane.
Zapobiegałoby to wnoszeniu przez przemysł wspólnotowy nowej skargi w bliskiej przyszłości.
(15) Twierdzenia te musiały zostać odrzucone.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie antydumpingowe wszczynane jest w każdym przypadku gdy Komisja otrzymuje skargę zawierającą wystarczający dowód oparty na domniemaniu faktycznym istnienia dumpingu wyrządzającego szkodę.
W niniejszym przypadku stwierdzono, że skarga wniesiona przez przemysł wspólnotowy była wystarczająco poparta dowodem opartym na domniemaniu faktycznym, wskutek czego wszczęcie obecnego postępowania było w pełni uzasadnione.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie antydumpingowe może zostać zakończone w przypadku gdy skarga zostaje wycofana, chyba że takie zakończenie będzie sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Jednakże jak wspomniano powyżej w akapicie 12, nie istniały dowody ani dostępne informacje, że zakończenie postępowania nie byłoby w interesie Wspólnoty.
Przy badaniu interesu Wspólnoty oraz zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia, nie można uwzględniać interesów producentów dokonujący wywozu.
W tym kontekście należy zauważyć, że od stron wspomnianych w art. 21 podstawowego rozporządzenia, takich jak użytkownicy, importerzy lub konsumenci nie otrzymano żadnych opinii wskazujących, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
Dlatego, uznano, że nie istnieje żaden powód aby kontynuować postępowanie oraz odpowiednio, że postępowanie powinno zostać zakończone bez formalnych ustaleń dotyczących istnienia lub braku dumpingu i szkody ani wszelkiego innego aspektu postępowania.
(16) Ten sam producent dokonujący wywozu twierdził, że ostateczne środki antydumpingowe obowiązujące wobec jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu powinny zostać uchylone w przypadku zakończenia postępowania. W tym kontekście, dany producent dokonujący wywozu stanął na stanowisku, że obecne postępowanie obejmuje produkt podobny oraz że z tego powodu dalsze stosowanie środków ostatecznych w odniesieniu do jednorazowych zapalniczek krzesiwowych oraz niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu naruszałoby art. 1 ust. 4 i art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
(17) Należy zauważyć, że nie ustalono żadnych formalnych wniosków w sprawie jakichkolwiek aspektów badanych w trakcie obecnego postępowania, włącznie z postępowaniem odnoszącycm się do rozpatrywanego produktu oraz produktu podobnego.
Dowód, który został przedstawiony w ramach skargi prowadzącej do wszczęcia obecnego postępowania, obejmujący informacje dotyczące rozpatrywanego produktu i produktu podobnego był dowodem opartym na domniemaniu faktycznym, który został uznany za zadowalający na etapie wszczęcia, ale nie może wystarczyć, ani przesądzać o ostatecznym ustaleniu.
(18) Ponadto, jak określono powyżej w akapicie 7 i 8, przegląd tymczasowy miał charakter jedynie pomocniczy dla postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia i powinien pozwolić na zmianę lub uchylenie cła antydumpingowego obowiązującego w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, jeżeli właściwe, na podstawie ustaleń postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia.
Jak określono powyżej w motywach 15 i 17, obecne postępowanie nie doprowadziło do żadnych formalnych wniosków, które uzasadniałyby zmianę lub uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1824/2001, w oparciu o które stwierdzono, że przywóz dumpingowy zapalniczek krzesiwowych z Chińskiej Republiki Ludowej spowodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, cło antydumpingowe nakładane jest w przypadku gdy ostatecznie ustalono, że istnieje dumping i szkoda przez niego spowodowana, oraz, że interes Wspólnoty wymaga interwencji.
Zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, ostateczne środki antydumpingowe mogą zostać zmienione lub uchylone jedynie w przypadku gdy okoliczności dotyczące dumpingu i szkody uległy istotnej zmianie, co nie mogło być potwierdzone w obecnym postępowaniu.
W rezultacie, przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez zmiany lub uchylania środków obowiązujących w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu.
(19) Mając na uwadze powyższe, Komisja stwierdza, że postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty jednorazowych zapalniczek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych.
(20) Przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez zmiany lub uchylania środków obowiązujących w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu uwzględniając jego pomocniczy charakter określony w akapicie 7 i 8 wobec postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł .
1.
Postępowanie antydumpingowe wszczęte na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 dotyczące przywozu jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu zostaje niniejszym zakończone.
2. Przegląd tymczasowy cła antydumpingowego w przywozie gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz w przywozie niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, wszczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zostaje niniejszym zakończony bez zmiany obowiązującego cła antydumpingowego.
3.
Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 pozostają w mocy.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2003 r.
ustanawiająca kod i standardowe zasady dotyczące przekształcenia danych z pośrednich badań statystycznych obszarów uprawy winorośli w formę czytelną dla urządzeń
(zgłoszona pod numerem dokumentu C(2003) 3191)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/654/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [1], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi przez rozporządzenie (WE) nr 2329/98 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 80/765/EWG z dnia 8 lipca 1980 r. ustanawiająca kod i standardowe zasady dotyczące przekształcenia danych z pośrednich badań statystycznych obszarów uprawy winorośli w formę czytelną dla urządzeń [3] została kilkakrotnie w istotny sposób zmieniona [4]; w interesie przejrzystości i racjonalności powyższa decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 357/79 wymaga, aby Państwa Członkowskie przedkładały Komisji informacje zebrane w ramach pośrednich badań obszarów uprawy winorośli w formie zestawu tabel w podziale na jednostki geograficzne, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 powyższego rozporządzenia, tzn. decyzją Komisji po zasięgnięciu opinii Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnej.
(3) Państwa Członkowskie, które przetwarzają swoje wyniki badań w formie elektronicznej, muszą przedłożyć te wyniki Komisji w formie możliwej do odczytu maszynowego.
Kody do przesyłania wyników badań są również określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia 357/79 (EWG).
(4) Z powodów praktycznych Państwa Członkowskie powinny przekazać dane, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79, również w formie możliwej do odczytu maszynowego.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Formą możliwą do odczytu maszynowego danych przewidzianych w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 przez te Państwa Członkowskie, które przetwarzają swoje wyniki badań w formie elektronicznej, jest taśma magnetyczna.
Artykuł 2
Kod i zasady regulujące zapis na taśmie magnetycznej danych przewidzianych w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 są przedstawione w załącznikach I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Decyzja 80/765/EWG traci moc.
Odniesienia do powyższej uchylonej decyzji są traktowane jako odniesienia do niniejszej decyzji i rozumiane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 2003 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów okładzin uszczelniających na ściany i podłogi w pomieszczeniach narażonych na wilgoć
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3246)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/655/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobów przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG możliwie najmniej kosztowną procedurę zgodną z wymogami bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji, czy dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4, wymagany jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych.
Dlatego pożądane jest określenie wyrobu lub rodziny wyrobów wymienionych w specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod wprowadzania w życie obu procedur dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom ustanowionym w pierwszym przypadku, bez ciągłego nadzoru, oraz w drugim i trzecim przypadku w sekcji 2 ppkt ii) załącznika III. Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom ustanowionym w sekcji 2 ppkt i) załącznika III oraz w pierwszym przypadku, z zastosowaniem ciągłego nadzoru, w sekcji 2 ppkt ii) załącznika III.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I jest zaświadczana z zastosowaniem procedury, w ramach której oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji stosowanego przez producenta, w ocenie i nadzorze nad kontrolą produkcji lub samego wyrobu uczestniczy zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności ustanowioną w załączniku II należy wskazać w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 2003 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności produktów budowlanych na mocy art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do siedmiu produktów poddanych europejskiemu zatwierdzeniu technicznemu bez wytycznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3247)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/656/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobów przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG możliwie najmniej kosztowną procedurę zgodną z wymogami bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagany jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wskazana w obowiązujących wymaganiach i w specyfikacjach technicznych.
Dlatego pożądane jest określenie wyrobu lub rodziny wyrobów wymienionych w specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod wprowadzania w życie obu procedur dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) jest zgodna z systemami przedstawionymi w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru oraz w drugiej i trzeciej możliwości, sekcji 2 ppkt ii) załącznika III.
Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) jest zgodna z systemami przedstawionymi w sekcji 2 ppkt i) załącznika III oraz w pierwszej możliwości, z zastosowaniem ciągłego nadzoru, w sekcji. 2 ppkt ii) załącznika III.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I jest zaświadczana z zastosowaniem procedury, w ramach której wyłącznie producent ponosi odpowiedzialność za fabryczny system kontroli produkcji zapewniający, że produkt jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku II jest zaświadczana z zastosowaniem procedury, w ramach której oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji stosowanego przez producenta, w ocenie i nadzorze nad kontrolą produkcji lub samego wyrobu uczestniczy zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III należy wskazać w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2003/659/WSiSW
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/187/WSiSW ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Eurojust jest organem ustanowionym na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, rzeczywiście otrzymującym subwencję z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
W związku z tym wydatki Eurojustu finansowane z ogólnego budżetu są zarządzane zgodnie z regułami wspólnotowymi oraz procedurami mającymi zastosowanie do ogólnego budżetu Unii Europejskiej, według art. 41 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem tych warunków niektóre przepisy decyzji Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(3) Dlatego też decyzję 2002/187/WSiSW należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/187/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 35, 36 i 37 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 35
Sporządzanie budżetu
1.
Każdego roku Kolegium, na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora administracyjnego, przedstawia preliminarz dochodów i wydatków Eurojustu na nadchodzący rok budżetowy.
Preliminarz ten, zawierający projekt wykazu etatów, jest przekazywany Komisji przez Kolegium najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Na podstawie preliminarza Komisja proponuje we wstępnym projekcie ogólnego budżetu Unii Europejskiej kwotę rocznej subwencji, a także wykaz stanowisk zarówno o charakterze stałym, jak i tymczasowym, oraz przedkłada tę propozycję organom budżetowym zgodnie z art. 272 Traktatu.
3.
Organy budżetowe zatwierdzają środki na subwencję dla Eurojustu oraz ustalają wykaz stanowisk zarówno o charakterze stałym, jak i tymczasowym, w ramach regulaminu pracowniczego urzędników oraz innych pracowników Wspólnot Europejskich.
4.
Przed rozpoczęciem roku budżetowego Kolegium Eurojustu przyjmuje budżet, z uwzględnieniem wykazu etatów określonego w art. 34 ust. 1 zdanie trzecie, na podstawie rocznej subwencji oraz wykazu stanowisk zatwierdzonych przez organ budżetowy, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, dostosowując go do różnych składek przyznanych dla Eurojustu oraz funduszy z innych źródeł.
Artykuł 36
Wykonanie budżetu i udzielenie absolutorium
1.
Dyrektor administracyjny, jako intendent, wykonuje budżet Eurojustu.
Dyrektor składa Kolegium sprawozdanie z wykonania budżetu.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca następnego roku budżetowego rewident Eurojustu przekazuje rewidentowi Komisji tymczasowe rozliczenie dochodów i wydatków oraz składa sprawozdanie z wykonania budżetu i zarządzania finansami w roku budżetowym.
Rewident Komisji zestawia tymczasowe rozliczenia dochodów i wydatków instytucji oraz organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku budżetowego rewident Komisji przekazuje tymczasowe rozliczenie dochodów i wydatków Eurojustu do Trybunału Obrachunkowego, wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu i zarządzania finansami w roku budżetowym.
Sprawozdanie z wykonania budżetu oraz zarządzania finansami jest także przekazywane Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie tymczasowego rozliczenia dochodów i wydatków Eurojustu, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor administracyjny, na swoją wyłączną odpowiedzialność, opracowuje ostateczne rozliczenie dochodów i wydatków oraz przedkłada je Kolegium Eurojustu w celu zaopiniowania.
5.
Kolegium Eurojustu wyraża opinię w sprawie ostatecznego rozliczenia dochodów i wydatków Eurojustu.
6.
Dyrektor administracyjny, najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku budżetowego, przekazuje ostateczne rozliczenie dochodów i wydatków wraz z opinią Kolegium Eurojustu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
7.
Ostateczne rozliczenie dochodów i wydatków zostaje opublikowane.
8.
Dyrektor administracyjny, najpóźniej do dnia 30 września, przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Wysyła ją także do Kolegium Eurojustu.
9.
Dyrektor administracyjny, działając z upoważnienia Kolegium Eurojustu i przewodniczącego, przedkłada na późniejszy wniosek Parlamentu Europejskiego wszelkie informacje wymagane w celu sprawnego zastosowania procedury udzielenia absolutorium za przedmiotowy rok budżetowy, zgodnie z art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów udziela absolutorium dyrektorowi w zakresie wykonania budżetu na rok N.
Artykuł 37
Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu
1.
Zasady budżetowe mające zastosowanie w odniesieniu do budżetu Eurojustu są przyjmowane jednomyślnie przez Kolegium, po konsultacji z Komisją.
Nie mogą one stanowić odstępstwa od przepisów rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], chyba że jest to szczególnie wymagane w celu prowadzenia działań przez Eurojust oraz za wcześniejszą zgodą Komisji.";
2) artykuł 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Odpowiedzialność za wprowadzenie systemów kontroli wewnętrznej oraz procedur właściwych w celu realizacji swoich zadań ponosi intendent".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2003/663/WPZiB
z dnia 10 grudnia 2002 r.
dotycząca zawarcia Umów między Unią Europejską a Bułgarią, Cyprem, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Islandią, Łotwą, Litwą, Norwegią, Rumunią, Republiką Słowacką, Słowenią, Szwajcarią, Turcją oraz Ukrainą w sprawie uczestnictwa tych państw w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2000/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1].
(2) Artykuł 8 ust. 3 wspólnego działania 2002/210/WPZiB przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące uczestnictwa państw trzecich w EUPM są przedmiotem umów na podstawie art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) W następstwie decyzji Rady z dnia 14 października 2002 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji, Prezydencja wynegocjowała umowy z Bułgarią, Cyprem, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Islandią, Łotwą, Litwą, Norwegią, Rumunią, Republiką Słowacką, Słowenią, Szwajcarią, Turcją oraz Ukrainą w sprawie uczestnictwa tych państw w EUPM.
(4) Umowy te powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej umowy między Unią Europejską a Bułgarią, Cyprem, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Islandią, Łotwą, Litwą, Norwegią, Rumunią, Republiką Słowacką, Słowenią, Szwajcarią, Turcją oraz Ukrainą w sprawie uczestnictwa tych państw w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie. Teksty Umów są załączone do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/56/WE w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3248)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/669/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], ostatnio zmienioną decyzją 2002/957/WE [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi ("Umowy") określono środki sanitarne dla świeżego mięsa, produktów mięsnych i niektórych innych produktów zwierzęcych w handlu z Nową Zelandią.
W zależności od równoważności lub nierównoważności tych środków ze środkami wymaganymi przez Wspólnotę Europejską załącznik VII do powyższej Umowy stanowi, że w handlu tymi produktami z Nową Zelandią należy używać odpowiednich urzędowych świadectw zdrowia.
(2) Decyzja Komisji 2003/56/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/385/WE [4], ustanawia wymogi w zakresie certyfikacji i określa wzory urzędowych świadectw zdrowia używanych w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii.
W przypadkach, w których ustalono pełną równoważność środków sanitarnych, można używać uproszczonych świadectw, których wzory przedstawiono w załącznikach II do V do tej decyzji.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 650/2003 [6], przewiduje specjalne wymogi w zakresie certyfikacji zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego, mające zapobiec rozprzestrzenianiu się pasażowalnych encefalopatii gąbczastych.
(4) Załącznik I do decyzji 2003/56/WE powinien być zmieniony, tak aby uwzględniał ostatnie zmiany do rozporządzenia (WE) nr 650/2003 oraz aby odzwierciedlał najnowsze potwierdzenia równoważności środków sanitarnych dla świeżego mięsa, produktów mięsnych i niektórych innych produktów zwierzęcych w handlu z Nową Zelandią.
(5) W związku z powyższym decyzja 2003/56/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2003/56/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 30 września 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 2003 r. wprowadzająca odstępstwo od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia dotyczących homara w kawałkach z Wysp Saint Pierre i Miquelon
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3335)
(2003/673/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], w szczególności art. 37 jej załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 19 czerwca 2003 r., Saint Pierre i Miquelon wnioskowały o odstępstwo na okres pięciu lat od reguł pochodzenia określonych w załączniku III do decyzji 2001/822/WE w ilości 105 ton gotowanych i mrożonych ogonów, odnóży i szczypców homara rocznie, wywożonych z Saint Pierre i Miquelon.
(2) Saint Pierre i Miquelon uzasadniły swój wniosek zanikaniem podstawowego surowca, kraba pochodzącego, którego populacja przeniosła się poza ich wody terytorialne.
Przetwarzanie homara żywego niepochodzącego na gotowane i mrożone ogony, odnóża oraz szczypce zastąpi łańcuch produkcyjny kraba, którego dostaw brakuje zainteresowanemu przedsiębiorstwu.
(3) Wnioskowane odstępstwo znajduje uzasadnienie w załączniku III do decyzji 2001/822/WE, a dokładniej jego art. 37 ust. 1, w szczególności w odniesieniu do rozwoju istniejącego przemysłu na Saint Pierre i Miquelon.
Odstępstwo istotne jest dla utrzymania działalności zakładu, który zatrudnia znaczącą liczbę osób.
Z zastrzeżeniem zgodności z niektórymi warunkami odnoszącymi się do ilości, nadzoru i czasu trwania, odstępstwo nie może powodować poważnej szkody przemysłowi Wspólnoty lub jednego lub więcej Państw Członkowskich.
(4) W konsekwencji, odstępstwo powinno być przyznane w odniesieniu do pewnych ilości gotowanych i mrożonych ogonów, odnóży i szczypców homara, przetworzonych w Saint Pierre i Miquelon i przywożonych do Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1335/2003 [3] ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.Zasady te powinny być stosowane mutatis mutandis do zarządzania ilościami w odniesieniu, do których przyznaje się to odstępstwo.
(6) Saint Pierre i Miquelon wnioskowały o stosowanie odstępstwa od dnia 1 września 2003 r.
Jednakże biorąc pod uwagę datę przedłożenia wniosku przez Saint Pierre i Miquelon oraz czas trwania procedury decyzyjnej, odstępstwo nie może być przyjęte przed dniem 1 września.
W konsekwencji, będzie ono stosowane od dnia 1 października 2003 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów załącznika III do decyzji 2001/822/WE, gotowane i mrożone ogony, odnóża oraz kleszcze homara objęte kodem CN ex03061290, które są przetwarzane w Saint Pierre i Miquelon, uznane są jako pochodzące z Saint Pierre i Miquelon jeżeli są otrzymane z homara niepochodzącego zgodnie z warunkami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do ilości przedstawionych w Załączniku, które są przywożone do Wspólnoty z Saint Pierre i Miquelon w okresie od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2008 r.
Artykuł 3
Artykuł 308a, 308b oraz 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 odnoszące się do zarządzania kontyngentami taryfowymi stosuje się mutatis mutandis do zarządzania ilościami określonymi w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Organy celne Saint Pierre i Miquelon podejmują kroki konieczne do przeprowadzenia ilościowych kontroli wywozu produktów określonych w art. 1.
W tym celu wszystkie świadectwa, które są przez nie wydawane na mocy niniejszej decyzji, zawierają odniesienie do niej.
2.
Właściwe organy Saint Pierre i Miquelon przesyłają co trzy miesiące do Komisji oświadczenie o ilościach, w odniesieniu do których wydawane są na mocy niniejszej decyzji świadectwa przewozowe EUR1 oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 5
Rubryka 7 świadectw EUR1 wydanych na mocy niniejszej decyzji zawiera jedno z następujących sformułowań:
- Excepción - Decisión…
- Undtagelse - Beslutning…
- Ausnahme - Entscheidung…
- Παρέκκλιση - Απόφαση …
- Derogation - Decision…
- Dérogation - Décision…
- Deroga - Decisione…
- Afwijking - Beschikking…
- Derrogação - Decisão…
- Poikkeus - päätös…
- Undantag - beslut…
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2008 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 października 2003 r.
zmieniająca decyzję (EWG) nr 452/92 ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych w odniesieniu do Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3427)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/688/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 556/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji (EWG) nr 452/92 [3], ostatnio zmieniona decyzją (WE) nr 391/2003 [4], stanowi, że Państwa Członkowskie wyłącznie dokonują przywozu zarodków z państw trzecich, w których zostały pobrane, przetworzone i przechowywane przez zespół pobierania zarodków i zespół produkcji zarodków wymieniony w tej decyzji. Kanada zażądała wprowadzenia poprawek w tym wykazie odnośnie do pozycji tego państwa.
(2) Kanada przedstawiła gwarancje dotyczące zgodności z właściwymi przepisami ustanowionymi w dyrektywie (EWG) nr 556/89, a określone zespoły pobierania zostały zatwierdzone urzędowo do wywozu do Wspólnoty przez służby weterynaryjne tego państwa.
(3) Dlatego, decyzja nr 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji nr 92/452/EWG wiersz dotyczący zespołu kanadyjskiego nr E 733 otrzymuje brzmienie:
"KAN _BAR_ _BAR_ E 733 _BAR_ E 733 (IVF) _BAR_ L'Alliance Boviteq Inc19320 Grand Rang St-FranpisSaint-Hyacinthe, Qu&ecJ2T 5H1 _BAR_ Dr Daniel Bousquet Dr Jean Durocher" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 października 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2003 r.
ustanawiająca zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady formularz w odniesieniu do przedstawiania wyników zamierzonego uwalniania do środowiska zmodyfikowanych genetycznie roślin wyższych do celów innych niż wprowadzanie do obrotu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3405)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/701/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 10 zdanie drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W odniesieniu do zamierzonego uwalniania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) do jakichkolwiek celów innych niż wprowadzanie do obrotu, art. 10 dyrektywy 2001/18/WE zobowiązuje zgłaszającego takie uwolnienie do przesłania właściwym władzom, po zakończeniu uwalniania, oraz potem, w jakichkolwiek odstępach czasu, ustanowionych na podstawie wyników oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, wyników uwolnienia w zakresie zagrożenia dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego, gdzie sytuacja tego wymaga, ze szczególnym odniesieniem do rodzaju produktu, który zgłaszający zamierza zgłosić na późniejszym etapie.
(2) Do chwili obecnej większość GMO uwalnianych w zamierzony sposób we Wspólnocie w zastosowaniu części B dyrektywy 2001/18/WE jest genetycznie zmodyfikowanymi roślinami wyższymi (GMHP).
Z tego względu niezbędne jest, w odniesieniu do tych roślin, ustanowienie formularza, który ma być wykorzystywany przez zgłaszającego przedstawiającego wyniki uwolnienia właściwym władzom.
Formularz powinien odzwierciedlać potrzebę umożliwienia możliwie najpełniejszej wymiany istotnych informacji, przedstawianych w ustandaryzowanej oraz łatwo zrozumiałej formie.
Formularz powinien mieć charakter możliwie jak najbardziej ogólny, aby gdzie sytuacja tego wymaga, uwolnienia GMO dotyczące wielu miejsc, wielu lat, mogły zostać objęte jednym sprawozdaniem.
(3) Ze względu na to, że inżynieria genetyczna nie jest ograniczana w odniesieniu do roślin wyższych, niezbędne będzie ustanowienie formularzy dla innych rodzajów GMO, takich jak zmodyfikowane genetycznie (GM) zwierzęta (łącznie z GM owadami), produkty weterynaryjne i lecznicze (zawierające lub składające się z GMO) lub rośliny GM, które mogą wytwarzać produkty farmaceutyczne.
Przyszły rozwój może również wymagać w niezbędnym zakresie dostosowania formularzy sprawozdań, które już zostały ustanowione.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów przedstawiania właściwym władzom wyników zamierzonego uwolnienia zmodyfikowanych genetycznie roślin wyższych (GMHP) do środowiska naturalnego na podstawie art. 10 dyrektywy 2001/18/WE, zgłaszający wykorzystuje formularz określony w Załączniku do niniejszej decyzji, zwany dalej "formularzem sprawozdania".
Artykuł 2
Formularz sprawozdania odnosi się do nie więcej niż jednego uzgodnionego pozwolenia wydanego przez właściwe władze oraz jest zgłaszany przez pojedynczy numer identyfikacyjny.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do każdego numeru zgłoszenia dostarczane jest przez zgłaszającego sprawozdanie końcowe, jak również końcowe oraz pośrednie sprawozdanie (sprawozdania) z monitorowania po uwolnieniu, gdzie sytuacja tego wymaga.
Oba rodzaje sprawozdań sporządzane są zgodnie z formularzem sprawozdania.
2.
Sprawozdanie końcowe dostarczane jest po ostatnim zbiorze plonów GMHP.
W przypadku gdy nie jest wymagane żadne monitorowanie po uwolnieniu w odniesieniu do zgłoszenia, nie są konieczne żadne dalsze sprawozdania.
3.
Końcowe sprawozdania z monitorowania po uwolnieniu są dostarczane po zakończeniu monitorowania po uwolnieniu.
Gdzie sytuacja tego wymaga, właściwe władze określają w pozwoleniu czas trwania monitorowania po uwolnieniu, jak również harmonogram w odniesieniu do przedkładania pośrednich sprawozdań z monitorowania po uwolnieniu.
4.
Właściwe władze zachęcają zgłaszających do dostarczania sprawozdania w formie elektronicznej.
Artykuł 4
Właściwe władze mogą wymagać od zgłaszającego dodatkowych informacji, w szczególności w formie rejestru lub przejściowych sprawozdań, które mają zostać dostarczone w trakcie programu badań, przed zakończeniem uwalniania.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 2000/159/WE w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument C(2003) 3497)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/702/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 29,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 2003/485/WE [6], wymienia państwa trzecie, które przedstawiły plan określający oferowane przez siebie gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE.
(2) Niektóre państwa trzecie przedstawiły Komisji plany monitorowania pozostałości w odniesieniu do produktów i gatunków niewskazanych w załączniku do decyzji 2000/159/WE.
Ocena tych planów monitorowania i dodatkowe informacje wymagane przez Komisję, dostarczają wystarczających gwarancji w zakresie monitoringu pozostałości w wymienionych państwach trzecich, w odniesieniu do wskazanych produktów i gatunków.
Te produkty i gatunki powinny być wyszczególnione w załączniku do decyzji 2000/159/WE dla wymienionych krajów.
(3) Dlatego decyzja 2000/159/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2000/159/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 października 2003 r.
zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załączniki I i II do decyzji 93/198/EWG w odniesieniu do uaktualnienia wzoru świadectw zdrowia dla owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 3511)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/708/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/50/WE [4], w szczególności jej art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzór świadectwa weterynaryjnego do celów handlu owcami i kozami przeznaczonymi do hodowli jest ustalony we wzorze III załącznika E do dyrektywy 91/68/EWG.
(2) Decyzja Komisji 93/198/EWG z dnia 17 lutego 1993 r., ostatnio zmieniona decyzją 2002/261/WE [5], ustanawia wzorcowe warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych przy przywozie udomowionych owiec i kóz z państw trzecich [6].
(3) Zgodnie z załącznikiem VIII rozdział A część I oraz załącznikiem IX rozdział E do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [8], niektóre ograniczenia w handlu i przy przywozie owiec i kóz zostały usunięte, pod warunkiem że zwierzęta mają genotyp białka prionowego ARR/ARR.
(4) Konieczne jest zbliżenie wzoru III świadectwa zdrowia zwierząt w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG ze wzorem świadectw w załącznikach I i II do decyzji 93/198/EWG wraz z uaktualnionymi przepisami.
(5) Dyrektywa 91/68/EWG i decyzja 93/198/EWG powinny dlatego zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wzór III załącznika E do dyrektywy 91/68/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 93/198/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszej decyzji.
2) Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 13 października 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 października 2003 r.
ustanawiająca Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów
(2003/709/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach ochrony konsumentów przewidzianej w art. 153 Traktatu jest właściwe, aby Komisja zasięgnęła opinii konsumentów w sprawie problemów dotyczących ochrony ich interesów na poziomie wspólnotowym.
(2) Od 1973 r. Komisja była wspomagana przez forum utworzone w tym celu przez kolejne decyzje, z których ostatnią jest decyzja Komisji 2000/323/WE z dnia 4 maja 2000 r. ustanawiająca Komitet Konsumentów [1].
(3) Należy dostosować tę decyzję do ewolucji ram politycznych i prawnych ze względu na przystąpienie nowych Państw Członkowskich i konieczność harmonizacji definicji organizacji konsumenckich z tymi używanymi w prawodawstwie wspólnotowym.
Jednocześnie należy zapewnić możliwość stowarzyszenia przedstawicieli innych organizacji.
Ponadto, zgodnie z zasadami dotyczącymi tworzenia Komitetów [2], należy zmienić nazwę obecnego Komitetu Konsumentów na "Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów".
(4) Właściwe jest również zwiększenie przejrzystości oraz skuteczności działania Grupy, w szczególności poprzez zmianę procedury nominacji kandydatów, poprzez odnawianie mandatu członków reprezentujących krajowe organizacje konsumenckie tylko jeden raz, poprzez wprowadzenie skutecznych mechanizmów sprawozdawczych oraz poprzez zapewnienie przyjęcia regulaminu Grupy.
(5) Biorąc pod uwagę szeroki charakter zmian, ze względu na zrozumiałość tekstu należy zmienić decyzję 2000/323/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja niniejszym ustanawia Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów, zwaną dalej "Grupą".
2.
Grupa może być konsultowana przez Komisję w sprawie wszystkich problemów odnoszących się do ochrony interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 2
1.
Grupa złożona jest z:
a) jednego członka reprezentującego krajowe organizacje konsumenckie z każdego Państwa Członkowskiego;
b) jednego członka z każdej europejskiej organizacji konsumenckiej.
2.
Do celów niniejszej decyzji "krajowe organizacje konsumenckie" oznaczają organizacje konsumenckie, które reprezentują, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką, konsumentów oraz działają na poziomie krajowym.
3.
Do celów niniejszej decyzji "europejskie organizacje konsumenckie" oznaczają organizacje konsumenckie spełniające jedno lub dwa z następujących zbiorów kryteriów:
a) 1) muszą być pozarządowe, o celu niezarobkowym, niezależne od przemysłowych, handlowych i gospodarczych lub innych sprzecznych interesów oraz mają za główne cele i czynności promowanie i ochronę zdrowia, bezpieczeństwa i interesy gospodarcze konsumentów wspólnotowych, oraz
2) muszą mieć mandat do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym przez krajowe organizacje konsumenckie, co najmniej w połowie Państw Członkowskich, które reprezentują, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką, konsumentów i działają na poziomie regionalnym lub krajowym, oraz
3) dostarczyły Komisji wystarczające wyjaśnienia ich członkostwa, regulaminy oraz źródła finansowania; lub
b) 1) muszą być pozarządowe, nienastawione na przynoszenie dochodu, niezależne od przemysłowych, handlowych i gospodarczych lub innych sprzecznych interesów oraz mają za główne cele i czynności reprezentowanie interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym w procesie standaryzacji, oraz
2) mieć mandat do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym co najmniej w dwóch trzecich Państw Członkowskich przez:
- organy przedstawicielskie, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką, krajowych organizacji konsumenckich w Państwach Członkowskich, lub
- w przypadku braku takich organów, przez krajowe organizacje konsumenckie w Państwach Członkowskich, które reprezentują konsumentów, zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką, oraz działają na poziomie krajowym.
Artykuł 3
1.
Członkowie Grupy reprezentujący krajowe organizacje konsumenckie są wyznaczani przez Komisję na wniosek organów krajowych reprezentujących organizacje konsumenckie ustanowione w Państwach Członkowskich, w przypadku gdy istnieją, lub na wniosek właściwych organów krajowych.
2.
Członkowie reprezentujący europejskie organizacje konsumenckie są wyznaczani przez Komisję na wniosek europejskich organizacji konsumenckich.
3.
Liczba zastępców równa liczbie członków Grupy jest wyznaczana na takich samych zasadach, jak członkowie.
Zastępca automatycznie zastępuje członka, który jest nieobecny lub niedysponowany.
4.
Komisja ogłasza listę członków i zastępców, w celach informacyjnych, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, Seria C.
Artykuł 4
Kadencja członków wynosi trzy lata i jest odnawialna, tylko raz dla członków reprezentujących krajowe organizacje konsumenckie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Na koniec trzyletniego okresu członkowie pełnią swoje funkcje do czasu zastąpienia lub do odnowienia ich kadencji.
Kadencja członków upływa przed końcem trzyletniego okresu w przypadku ich rezygnacji, dymisji lub śmierci.
Może także zostać zakończona, jeżeli organizacja, organ lub władze, które przedstawiły ich jako kandydatów, zażądają ich zastąpienia.
Są oni zastępowani na okres pozostający do końca trzyletniego okresu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Artykuł 5
Członkostwo nie nadaje uprawnienia do wynagrodzenia.
Artykuł 6
1.
Na wniosek Komisji Grupa może wezwać przedstawicieli innych organizacji, których jednym z głównych celów jest promowanie interesów konsumentów i które w tym celu działają aktywnie na poziomie europejskim, w celu włączenia do jej prac.
2.
Grupa może wezwać każdą osobę posiadającą specjalne doświadczenie w kwestii porządku dziennego w celu udziału w jej pracach jako ekspert.
Artykuł 7
1.
Grupa zbiera się w formie i zgodnie z harmonogramem ustalonym przez Komisję.
Komisja prowadzi zebrania Grupy.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla Grupy i organizację jego pracy.
2.
Dyskusje w Grupie są oparte na wnioskach o opinię złożonych przez Komisję.
Jeżeli występuje o opinię, Komisja może ustalić nieprzekraczalny termin, w ciągu którego opinia ma być wydana.
3.
Grupa przyjmuje swój własny regulamin na podstawie propozycji złożonych przez Komisję.
4.
Członkowie Grupy reprezentujący krajowe organizacje konsumenckie informują i konsultują stowarzyszenia, które reprezentują w Grupie.
Każdy członek wprowadza skuteczne mechanizmy sprawozdawcze w celu systematycznego informowania wszystkich organizacji konsumenckich na krajowym poziomie na temat pracy Grupy oraz przekazuje w zamian ich opinie.
5.
Grupa przedstawia sprawozdanie w sprawie jej działania w celu zebrania organizacji konsumenckich zwoływanych corocznie przez Komisję.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, członkowie Grupy oraz zastępcy nie ujawniają żadnych informacji uzyskanych z ich pracy w Grupie lub jej grup roboczych, jeżeli Komisja informuje ich, że żądana opinia lub postawione pytanie jest poufnego charakteru.
Artykuł 9
Decyzja 2000/323/WE traci moc.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/118/EWG w odniesieniu do wymagań dla kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi oraz uchylająca decyzję 2003/42/WE
(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 3393)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/721/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/42/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powinny zostać określone szczegółowe warunki zdrowotne dla przygotowywania kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
Pod warunkiem że te warunki są takie same dla kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi i dla kolagenu nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi, oraz pod warunkiem że warunki higieny są również takie same, powinna być możliwość produkcji i/lub przechowywania obu typów kolagenu w tym samym zakładzie.
(2) Powinny zostać określone warunki udzielania zezwolenia, rejestracja oraz warunki higieny dla zakładów przygotowujących kolagen.
Istotne dla przygotowania kolagenu są pewne warunki zdrowotne zawarte w dyrektywie Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) Nr 807/2003 [4], oraz w dyrektywie Rady 93/43/EWG z 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [5].
(3) Artykuł 2.3.13.7 Międzynarodowego Kodeksu Zdrowia Zwierząt (2001) wydanego przez Międzynarodowe Biuro do spraw Epizoocji dotyczący BSE zaleca, aby administracja weterynaryjna zezwalała na przywóz i tranzyt żelatyny i kolagenu przez ich terytoria bez ograniczeń, bez względu na status eksportujących państw, jeżeli produkty są przygotowywane wyłącznie z futer i skór.
(4) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [7], futra i skóry w rozumieniu dyrektywy 92/118/EWG, pochodzące od zdrowych przeżuwaczy oraz kolagen pochodzący z takich futer i skór nie podlegają ograniczeniom co do wprowadzania na rynek.
(5) Dnia 10 i 11 maja 2001 r. Naukowy Komitet Sterujący przyjął opinię dotyczącą bezpieczeństwa w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (dalej zwanych "TSE") kolagenu produkowanego ze skór przeżuwaczy.
(6) Surowiec używany do produkcji kolagenu składa się głównie z tkanki łącznej skór i ścięgien bydła, skór cielęcych, skór owczych i skór wieprzowych.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa surowiec musi pochodzić od zwierząt, które podczas badania przed i poubojowego uznano za zdatne do spożycia przez ludzi.
Taki materiał musi również być pozyskiwany, transportowany, przechowywany i poddawany obróbce w jak najbardziej higieniczny sposób.
(7) Centra gromadzenia i garbarnie, które zamierzają dostarczać surowiec, powinny być autoryzowane i rejestrowane, aby zapewnić możliwość śledzenia surowca.
Powinien zostać również określony wzór dokumentu handlowego towarzyszącego surowcowi podczas transportu oraz w czasie dostarczania go do centrów gromadzenia, garbarni i zakładów przetwarzania kolagenu.
(8) Jest rzeczą właściwą dokonanie zmiany obecnego dokumentu handlowego dla surowca przeznaczonego do produkcji żelatyny do spożycia przez ludzi, w celu uwzględnienia szczegółów dotyczących procedur kontrolnych w pewnych Państwach Członkowskich.
(9) Powinny być ustalone normy dla produktu końcowego, aby zapewnić, że nie jest on skażony substancjami lub drobnoustrojami stanowiącymi zagrożenie dla zdrowia konsumenta.
Do czasu dokonania naukowej oceny tych standardów, jest rzeczą właściwą przyjęcie, na tymczasowych zasadach, ogólnie przyjętych norm dotyczących skażenia.
Powinny zostać również określone wymagania dla pakowania, przechowywania i transportu produktów końcowych.
(10) Konieczne jest ustalenie szczegółowych przepisów zdrowotnych dla przywozu kolagenu i surowca przeznaczonego do produkcji kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
Powinny zostać sporządzone wzory świadectw zdrowia, które mają towarzyszyć importowanemu kolagenowi i surowcowi przeznaczonemu do produkcji kolagenu do spożycia przez ludzi.
Jest również konieczne, aby zostały przyjęte przez Komisję warunki oparte na wniosku przedłożonym przez państwo trzecie, oferujące równoważne gwarancje.
(11) Przyjęcie szczegółowych przepisów dla produkcji kolagenu powinno być bez uszczerbku dla przyjęcia przepisów co do zapobiegania i kontroli TSE.
(12) Dyrektywa 92/118/EWG powinna więc zostać odpowiednio zmieniona.
(13) Decyzja 2003/42/WE zmieniła dyrektywę 92/118/EWG, ze skutkiem od dnia 30 września 2003 r., jeśli chodzi o szczegółowe warunki zdrowotne dla kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi oraz wymagań dla świadectw dla kolagenu i surowca do produkcji kolagenu, przeznaczonego do wysyłki do Wspólnoty Europejskiej w celu spożycia przez ludzi.
(14) Wspólnota importuje z państw trzecich surowiec i kolagen, włącznie z kolagenem spełniającym pewne wymagania techniczne, który nie jest dostępny we Wspólnocie.
(15) Zjednoczone Królestwo zażądało odroczenia stosowania nowych szczegółowych warunków zdrowotnych, aby móc uwzględnić racje swych producentów, którzy uzależnieni są od przywozu z państw trzecich.
(16) Negocjacje w celu znalezienia rozwiązania problemów odnoszących się do przywozu kolagenu, mające na celu zezwolenie, aby taki przywóz był w pełni zgodny z nowymi szczegółowymi warunkami zdrowotnymi, mogą być teraz uznane za zakończone.
(17) Jest rzeczą właściwą danie czasu na zakończenie kroków administracyjnych tych negocjacji, jednak ten okres powinien być jak najkrótszy.
(18) Został znaleziony błąd w Załączniku do decyzji 2003/42/WE – towarzyszący dokument handlowy dla surowca przeznaczonego do produkcji kolagenu w niezamierzony sposób wymaga pieczęci urzędowego lekarza weterynarii.
Błąd ten powinien zostać poprawiony.
(19) Dla jasności decyzja 2003/42/WE powinna więc zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(20) Środki przewidziane w tej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do dyrektywy 92/118/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Artykuł 1 niniejszej decyzji stosuje się od dnia 31 grudnia 2003 r.
Nie stosuje się on do kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi, który został wyprodukowany lub importowany przed tą datą.
Artykuł 3
Decyzję 2003/42/WE uchyla się ze skutkiem natychmiastowym.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2003 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na mocy art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów do impregnacji wodoodpornej mostków stosowanej w postaci płynnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3483)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/722/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do potwierdzenia zgodności, oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagany jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być zastosowane dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom wskazanym jako pierwsza możliwość bez ciągłego nadzoru, a także druga i trzecia możliwość, które są określone w załączniku III sekcja 2 pkt ii). Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom wskazanym w załączniku III sekcja 2 pkt i) i pierwszej możliwości z ciągłym nadzorem, określonej w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I niniejszym poświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji używanego przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2003 r.
przyznająca tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 82/894/EWG w odniesieniu do częstotliwości powiadamiania o ogniskach pierwotnych gąbczastej encefalopatii bydła
(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 3561)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/724/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 82/894/EWG ustala przepisy dotyczące powiadamiania o ogniskach pewnych chorób zwierząt, włącznie z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), we Wspólnocie.
Ta dyrektywa przewiduje, że Państwa Członkowskie mają powiadamiać o pierwotnych ogniskach BSE zarówno Komisję, jak i inne Państwa Członkowskie w ciągu 24 godzin.
Dyrektywa 82/894/EWG przewiduje również, że należy co tydzień powiadamiać Komisję o wtórnych ogniskach BSE.
(2) Różne decyzje Komisji, z których ostatnia to decyzja 98/12/WE [3], przyznały Państwom Członkowskim tymczasowe odstępstwa od wymogów dyrektywy 82/894/EWG, jeśli chodzi o powiadamianie o pierwotnych ogniskach BSE w ciągu 24 godzin.
Tymczasowe odstępstwo przyznane w decyzji 98/12/WE przewiduje, że o wszystkich ogniskach BSE należy powiadamiać co tydzień.
(3) We Wspólnocie nadal występują ogniska BSE.
W świetle nabytego doświadczenia cotygodniowe relacjonowanie ognisk BSE wymagane dla ognisk wtórnych wydaje się być wystarczające.
Zgodnie z tym właściwe jest utrzymanie tymczasowego uchylenia dla Państw Członkowskich, zezwalającego na powiadamianie Komisji o pierwotnych ogniskach BSE w oparciu o tygodniowy okres.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 dyrektywy 82/894/EWG, o wszystkich ogniskach gąbczastej encefalopatii bydła należy powiadamiać do 31 grudnia 2007 r., zgodnie z art. 4 tej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2003/725/WSiSW
z dnia 2 października 2003 r.
zmieniająca postanowienia art. 40 ust. 1 i 7 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 32 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Królestwa Hiszpanii i Republiki Francuskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [1], które dotyczą nadzoru transgranicznego, powinny zostać zmienione, a ich zakres rozszerzony w celu zwiększenia skuteczności postępowań w sprawach karnych, które dotyczą w szczególności przestępczości zorganizowanej.
(2) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec nich niektórych przepisów dorobku Schengen [2].
(3) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt H decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W postanowieniach art. 40 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Funkcjonariusze Państwa Członkowskiego, którzy nadzorują w swoim kraju osobę w ramach sądowego postępowania śledczego, która jest podejrzana o udział w dającemu podstawę do ekstradycji przestępstwie, lub, w celu dostarczenia niezbędnego elementu dla postępowania przygotowawczego osobę, co do której istnieją poważne przesłanki, że może ona przyczynić się do identyfikacji lub określenia miejsca pobytu osoby, o której mowa powyżej, są upoważnieni do kontynuowania nadzoru na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy wyraziło ono zgodę na transgraniczny nadzór w odpowiedzi na przekazany uprzednio wniosek o udzielenie pomocy wraz z uzasadnieniem.
Warunki takiego nadzoru mogą być dołączone do upoważnienia.";
2) w ust. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w tiret trzecim "gwałt" zastępuje się "poważne przestępstwo na tle seksualnym";
b) w tiret piątym "fałszowanie pieniędzy" zastępuje się "podrabianie i fałszowanie środków płatniczych";
c) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— poważne nadużycie finansowe;
— nielegalna imigracja;
— pranie brudnych pieniędzy;
— nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi;
— uczestnictwo w organizacji przestępczej w rozumieniu wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej;
— przestępstwa terrorystyczne określone w decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu.".
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja nie wiąże Irlandii.
2.
Niniejszej decyzji nie stosuje się do Gibraltaru.
3.
Niniejszą decyzję stosuje się jedynie do Wysp Normandzkich z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 decyzji 2000/365/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 października 2003 r.
w sprawie procedury atestowania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów metalowych konstrukcji budowlanych, zestawów betonowych konstrukcji budowlanych, prefabrykowanych elementów budowlanych, pokojowych zestawów chłodzących i zestawów ochrony przed obrywami skalnymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3452)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/728/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać między dwoma procedurami dotyczącymi zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do atestacji zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagany jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych.
Dlatego pożądane jest określenie koncepcji produktów lub rodziny produktów wykorzystywanych w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom wymienionym w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru, oraz drugiej i trzeciej możliwości z ust. 2 ppkt ii) załącznika III. Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom określonym w ust. 2 ppkt i) załącznika III oraz w pierwszej możliwości, z ciągłym nadzorem, w ust. 2 ppkt ii) załącznika III.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I niniejszym poświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji używanego przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla Europejskich Zatwierdzeń Technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/300/WE ustanawiającą wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3463)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/729/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/300/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/378/WE [4], określa obszary w Irlandii uważane za wolne od chorób Bonamia ostrea i/lub Marteilia refringens.
(2) Irlandia, w formie listu z dnia 24 czerwca 2003 r., poinformowała Komisję o wykryciu Bonamia ostrea w linii brzegowej Zatoki Blacksod w powiecie Mayo, obszaru poprzednio uważanego za wolny od tej choroby. Dlatego region ten nie może być dłużej uważany za wolny od Bonamia ostrea.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych prowincji włoskich za urzędowo wolne od brucelozy
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3562)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/732/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/50/WE [2], w szczególności jej ust. 1 pkt II załącznika A,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bruceloza (Brucella melitensis) w ciągu przynajmniej ostatnich pięciu lat była chorobą podlegającą obowiązkowi zgłoszenia we Włoszech, w regionie Lombardia (prowincje: Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Lecco, Lodi, Mantua, Mediolan, Pawia, Sondrio i Varese) i prowincji Trent.
(2) W prowincjach Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Lecco, Lodi, Mantua, Mediolan, Pawia, Sondrio, Varese i Trent przynajmniej 99,8 % gospodarstw hodujących owce i kozy uważa się za oficjalnie wolne od brucelozy.
Ponadto, prowincje te zobowiązały się do przestrzegania rozdziału 1 ust. 2 pkt II załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG.
(3) Tym samym prowincje Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Lecco, Lodi, Mantua, Mediolan, Pawia, Sondrio, Varese i Trento powinny zostać uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (Brucella melitensis).
(4) Dlatego, decyzja Komisji 93/52/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/237/WE [4], powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 93/52/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 97/232/WE w odniesieniu do utraty przez Grenlandię statusu obszaru urzędowo wolnego od brucelozy
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3575)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/736/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG [1] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych, ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/68/EWG [3] ostatnio zmieniona rozporządzeniem 806/2003 [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami.
(2) Decyzja Komisji 97/232/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 2003/111/WE [6], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz.
(3) Grenlandia była uznawana za spełniającą wymogi ustanowione w pkt II rozdziału 1 załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG i tym samym była uznawana za państwo trzecie, które spełniło kryteria statusu obszaru urzędowo wolnego od brucelozy.
(4) Grenlandia poinformowała Komisję o swoim zamiarze nieprzeprowadzania losowego pobierania próbek w odniesieniu do brucelozy w przypadku owiec i kóz.
(5) Z tego względu Grenlandia nie spełnia już wymogów określonych w pkt II(2) rozdziału 1 załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG dotyczących badania losowego.
Tym samym Grenlandia nie spełnia już wymogów by być uznaną za obszar urzędowo wolny od brucelozy.
(6) Dlatego też decyzja 97/232/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 5 Załącznika do decyzji 97/232/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 5 listopada 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 września 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy odnawiającej Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
(2003/737/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 akapit drugi wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą została podpisana w Kopenhadze dnia 4 lipca 2002 r.
(2) Artykuł 12 lit. b) Umowy przewiduje, że Umowa zostaje zawarta na okres wstępny upływający dnia 31 grudnia 2002 r. oraz, że jest odnawialna na mocy wspólnego porozumienia między Stronami na dodatkowy okres pięciu lat.
(3) W liście z dnia 15 października 2002 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy wystąpiło z wnioskiem o odnowienie powyżej wspomnianej Umowy na dodatkowy okres pięciu lat.
Strony Umowy uznają, że szybkie odnowienie niniejszej Umowy stanowiłoby przedmiot ich wspólnego zainteresowania.
(4) Istotna treść odnowionej Umowy będzie identyczna z istotną treścią Umowy, która ostatnio wygasła.
(5) Umowa odnawiająca Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę odnawiającą Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą na dodatkowy okres pięciu lat.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, by wyrazić zgodę Wspólnoty na związanie Umową.
Decyzja Rady
z dnia 7 października 2003 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącego systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię od dnia 1 stycznia 2003 r.
(2003/740/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony [2], w szczególności art. 2 ust. 2 lit. b) protokołu 6 w sprawie drogowego ruchu tranzytowego, stanowi, że ma być stosowany system ekopunktów równoważny do systemu ustanowionego w art. 11 protokołu 9 do Aktu Przystąpienia z 1994 r.
(2) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiające metody obliczania oraz szczegółowe zasady i procedury zarządzania i kontroli ekopunktów.
(3) Niniejsze Porozumienie zostało podpisane w imieniu Wspólnoty dnia 23 lipca 2003 r. z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2003/440/WE [3].
(4) Niniejsze Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczące systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię od dnia 1 stycznia 2003 r.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 2003 r.
w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt oraz wykazu programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3708)
(2003/743/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie i Państwa przystępujące przedstawiły Komisji programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, dla których chciałyby otrzymywać pomoc finansową Wspólnoty.
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej, art. 8 i 9 tego rozporządzenia mają być stosowane.
(3) Ustalając wykaz programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r. oraz proponowaną stawkę i kwotę udziału w odniesieniu do każdego programu, należy uwzględnić zarówno znaczenie poszczególnych programów dla Wspólnoty, jak i wielkość dostępnych środków.
(4) Ustalając wykaz programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r. i proponowaną stawkę oraz kwotę udziału dla każdego programu, należy uwzględnić znaczenie każdego programu dla Wspólnoty, jego zgodność z przepisami technicznymi odnośnego wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego i wielkość dostępnych środków.
(5) Artykuł 32 Aktu Przystąpienia z 2003 r. stanowi, że nowe Państwa Członkowskie traktowane są tak samo jak obecne Państwa Członkowskie w odniesieniu do wydatków w ramach funduszów weterynaryjnych.
(6) Jednakże żadne zobowiązanie finansowe w ramach budżetu na rok 2004 dla jakiegokolwiek programu nie może zostać podjęte przed przystąpieniem nowego Państwa Członkowskiego.
Ponadto zwalczanie niektórych chorób w Państwach przystępujących może być również współfinansowane w ramach innych instrumentów wspólnotowych.
(7) Komisja zbadała każdy przedstawiony program zarówno z weterynaryjnego, jak i finansowego punktu widzenia i stwierdziła, że programy te należy uwzględnić w wykazie programów kwalifikujących się do finansowego udziału Wspólnoty w 2004 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt wymienione w załączniku I kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1, proponowana stawka i kwota udziału finansowego Wspólnoty jest określona w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym wymienione w załączniku II kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2004 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1, proponowana stawka i kwota finansowego udziału Wspólnoty jest określona w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 września 2003 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Rządem Republiki Uzbekistanu
(2003/744/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywami Rady, przyjętymi na mocy decyzji Rady z dnia 26 czerwca 2000 r., Komisja wynegocjowała Umowę o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Rządem Republiki Uzbekistanu.
(2) Komisję należy upoważnić do zawarcia Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł .
Komisja jest upoważniona do zawarcia Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a Rządem Republiki Uzbekistanu.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 2003 r.
w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3713)
(2003/746/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 24 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie i niektóre przystępujące Państwa Członkowskie przedstawiły Komisji programy zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), w odniesieniu do których chcą otrzymać wkład finansowy Wspólnoty.
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt są finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej mają być stosowane art. 8 i 9 wspomnianego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [5], ustala zasady monitorowania TSE bydła, owiec i kóz.
(4) art. 32 Traktatu o Przystąpieniu z 2003 r. stanowi, że nowe Państwa Członkowskie mają być tak samo traktowane jak obecne Państwa Członkowskie w zakresie wydatków w ramach funduszów weterynaryjnych.
(5) Jednakże żadne zobowiązanie finansowe w ramach budżetu na rok 2004 dla jakiegokolwiek programu nie może zostać podjęte przed przystąpieniem danego Państwa Członkowskiego.
Ponadto zwalczanie niektórych chorób w przystępujących Państwach Członkowskich może być również współfinansowane przez inne instrumenty wspólnotowe.
(6) Ustalając wykaz programów zwalczania i monitorowania TSE kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r., proponowaną stawkę i maksymalną kwotę wkładu dla każdego programu, należy uwzględnić interes każdego programu dla Wspólnoty oraz wielkość dostępnych środków.
(7) Państwa Członkowskie i zainteresowane przystępujące Państwa Członkowskie dostarczyły Komisji informacji umożliwiających jej ocenę interesu dla Wspólnoty, jaki stanowi wniesienie wkładu finansowego do programów w 2004 r.
(8) Komisja zbadała każdy przedstawiony program zarówno z weterynaryjnego jak i finansowego punktu widzenia i stwierdziła, że programy te należy uwzględnić w wykazie programów kwalifikujących się do finansowego wkładu Wspólnoty w 2004 r.
Wkład przeznaczony na monitorowanie TSE dotyczy wprowadzenia szybkich testów, a wkład na zwalczanie trzęsawki owiec - utylizacji zwierząt uznanych za chore oraz analizy genotypowej zwierząt.
(9) Ze względu na znaczenie środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również stosunkowo niedawne wprowadzenie tych programów monitorowania w porównaniu z tradycyjnymi programami zwalczania chorób i obowiązkowym stosowaniem tych programów we wszystkich Państwach Członkowskich, należy zapewnić wysoki poziom pomocy finansowej Wspólnoty.
(10) Dlatego właściwe jest przyjęcie wykazu programów kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r. i ustalenie stawki i maksymalnej kwoty tych wkładów.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Programy monitorowania TSE (BSE i trzęsawka owiec) wymienione w załączniku I kwalifikuje się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r.
2.
W odniesieniu do wszystkich programów określonych w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota wkładu finansowego Wspólnoty są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Programy zwalczania TSE (trzęsawka owiec) wymienione w załączniku II kwalifikują się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2004 r.
2.
W odniesieniu do wszystkich programów określonych w ust. 1 proponowana stawka i kwota finansowego wkładu Wspólnoty są wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa z Argentyny
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3827)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/758/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/WE z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [4], ostatnio zmienioną decyzją 2003/658/WE [5], stosuje się do Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju i Urugwaju.
(2) Komisja została poinformowana o wybuchu pryszczycy w Argentynie w departamencie General José de San Martin w prowincji Salta i przyjęto decyzję 2003/658/WE o zawieszeniu przywozu odkostnionej i dojrzałej wołowiny z departamentów General José de San Martin, Rivadavia, Oran, Iruya oraz Santa Victoria w prowincji Salta oraz z departamentu Ramón Lista w prowincji Formosa.
(3) Jednakże argentyńskie organy weterynaryjne poinformowały dnia 19 września 2003 r. służby Komisji, że rozszerzyły obszar objęty ograniczeniem w celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby w pozostałych częściach oraz stworzenia strefy buforowej wzdłuż granic z innymi krajami.
(4) Nowy obszar objęty ograniczeniem przez argentyńskie organy obejmuje departamenty Matacos i Bermejo w prowincji Formosa, departament Almirante Brown w prowincji Chaco oraz departament Patiño w prowincji Formosa.
(5) Na podstawie informacji wymaganych od i dostarczonych przez argentyńskie organy weterynaryjne nie jest możliwe dokonanie pełnej oceny sytuacji na danych obszarach, gdyż nie jest dokładnie jasne, jakie środki są stosowane w odniesieniu do zwierząt na tych terytoriach oraz jakie są wyniki przeprowadzanego pobierania próbek.
(6) Z uwagi na tę niepewność i w celu zabezpieczenia sytuacji zdrowotnej zwierząt we Wspólnocie Europejskiej rozsądne jest tymczasowe zawieszenie regularnego przywozu odkostnionej i dojrzałej wołowiny z całego terytorium prowincji Formosa, Chaco i Salta oraz ponadto z prowincji Jujuy z powodu jej położenia geograficznego.
(7) Jednakże wobec braku jasnych dowodów istnienia choroby na tych dodatkowych obszarach Argentyny dozwolony jest przywóz do Wspólnoty świeżej odkostnionej i dojrzałej wołowiny przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz odkostnionego mięsa i podrobów przeznaczonych na karmę dla zwierząt domowych, pochodzącego z uboju, które wyprodukowano i którym nadano świadectwo przed 8 października 2003 r.
(8) Decyzja 93/402/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się tekstem zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki, jakie stosują w odniesieniu do przywozu, w celu ich dostosowania do niniejszej decyzji oraz niezwłocznie odpowiednio ogłaszają przyjęte środki. Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Belize
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3645)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/759/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona inspekcja w Belize w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Belize w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Belize Agricultural Health Authority (BAHA) jest zdolna do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) BAHA udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Belize do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez BAHA.
(7) Właściwe jest, aby obecną decyzję stosować 45 dni po jej publikacji w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Belize Agricultural Health Authority (BAHA) jest właściwym organem w Belize wskazanym do celów sprawdzania i certyfikacji zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Belize spełniają warunki ustanowione w art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela BAHA oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają nieusuwalny napis "BELIZE" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą takie opakowania.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 grudnia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Polinezji Francuskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3646)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/760/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona inspekcja w Polinezji Francuskiej w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Polinezji Francuskiej w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Département de la Qualité Alimentaire et de l'Action Vétérinaire (DQAAV) du Service du Développement Rural du Ministère de l'Agriculture et de l'Elevage jest zdolny do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) DQAAV udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Polinezji Francuskiej do Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest także sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy91/493/EWG [3].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DQAAV.
(7) Właściwe jest, aby obecną decyzję stosować 45 dni po jej w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Département de la Qualité Alimentaire et de l'Action Vétérinaire (DQAAV) du Service du Développement Rural du Ministère de l'Agriculture et de l'Elevage jest właściwym organem w Polinezji Francuskiej wskazanym do celów sprawdzania i certyfikacji zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Polinezji Francuskiej są zgodne z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DQAAV oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają nieusuwalny napis "POLINEZJA FRANCUSKA" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą takie opakowania.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 grudnia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3647)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/761/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona inspekcja w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w celu weryfikacji warunków w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Departament Kontroli Żywności i Środowiska (DFEC) Sekretariatu Generalnego Gmin może efektywnie weryfikować wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) DFEC udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnych oraz monitorowania produktów rybołówstwa, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych do wymogów ustanowionych w tej dyrektywie.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy91/493/EWG [3].
Wykazy te powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DFEC.
(7) Właściwe jest, aby niniejszą decyzję stosować 45 dni po jej opublikowaniu w celu zapewnienia koniecznego okresu przejściowego.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Departament Kontroli Żywności i Środowiska (DFEC) Sekretariatu Generalnego Gmin jest właściwym organem w Zjednoczonych Emiratach Arabskich do celów sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich są zgodne z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany i opatrzony datą, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem z załącznika I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DFEC oraz jego urzędową pieczęć w kolorze różniącym się od pozostałych wpisów.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem, przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach umieszczony jest nieusuwalny napis "ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 grudnia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Antyli Niderlandzkich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3649)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/762/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji została przeprowadzona w Antylach Niderlandzkich inspekcja w celu weryfikacji warunków w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Antyli Niderlandzkich w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Inspektorat Zdrowia Publicznego (IPH) Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Rozwoju Społecznego może efektywnie weryfikować wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) IPH udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnych oraz monitorowania produktów rybołówstwa, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych do wymogów ustanowionych w tej dyrektywie.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Antyli Niderlandzkich, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Wykazy te powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez IPH.
(7) Jednakże w czasie inspekcji żadne przedsiębiorstwo nie zostało uznany za zgodne z prawodawstwem wspólnotowym, a grupa inspekcyjna nie mogła zweryfikować możliwości inspekcyjnych właściwych organów w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Dlatego włączenie przedsiębiorstw do wykazu będzie wymagało dalszej oceny.
(8) Właściwe jest, aby niniejszą decyzję stosować 45 dni po jej opublikowaniu w celu zapewnienia koniecznego okresu przejściowego.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Inspektorat Zdrowia Publicznego (IPH) Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Rozwoju Społecznego jest właściwym organem w Antylach Niderlandzkich do celów sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Antyli Niderlandzkich są zgodne z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany i opatrzony datą, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem z załącznika I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela IPH oraz jego urzędową pieczęć w kolorze różniącym się od pozostałych wpisów.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem, przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach umieszczony jest nieusuwalny napis "ANTYLE NIDERLANDZKIE" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą.
Artykuł 6
Włączenie przedsiębiorstw do wykazu z załącznika II będzie dokonane jedynie po uzyskaniu wyników wspólnotowej oceny.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 grudnia 2003 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Wysp Zielonego Przylądka
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3651)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/763/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji na Wyspach Zielonego Przylądka została przeprowadzona inspekcja w celu weryfikacji warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Zielonego Przylądka w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Direcção-Geral das Pescas (DGP) – Ministério do Ambiente, Agricultura e Pescas może efektywnie weryfikować wykonania obowiązującego ustawodawstwa.
(4) DGP udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnych oraz monitorowania produktów rybołówstwa, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych do wymogów ustanowionych w tej dyrektywie.
(5) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Wysp Zielonego Przylądka, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Wykazy te powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DGP.
(7) Ponieważ przywóz produktów rybołówstwa z Wysp Zielonego Przylądka zostanie dozwolony "ex-nuovo" na mocy niniejszej decyzji, nie ma konieczności wprowadzania okresu przejściowego, a okres trzech dni jest wystarczający do zapewnienia upublicznienia zezwolenia.
Dlatego przywóz z tego państwa może zostać dozwolony trzy dni po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Direcção-Geral das Pescas (DGP) – Ministério do Ambiente, Agricultura e Pescas jest właściwym organem na Wyspach Zielonego Przylądka do celów sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty ze Wysp Zielonego Przylądka spełniają wymagania art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany i opatrzony datą, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem z załącznika I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DGP oraz jego urzędową pieczęć w kolorze różniącym się od pozostałych wpisów.
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem, przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach umieszczone jest w trwałej formie wyrażenie "WYSPY ZIELONEGO PRZYLĄDKA" oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 października 2003 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2003 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Diabrotica virgifera Le Conte
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3880)
(2003/766/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/EWG z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1] ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/47/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3 trzecie zdanie
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Francja i Austria powiadomiły inne Państwa Członkowskie i Komisję w 2002 r. o ogniskach Diabrotica virgifera Le Conte (zwanej dalej "organizmem") występującej po raz pierwszy na określonym ich terytorium i o podjętych środkach zwalczania ich.
(2) W 2002 r. przeprowadzono monitorowanie w rejonach Włoch już zainfekowanym przez organizmy, w szczególności w rejonach uprawy kukurydzy i miejscach potencjalnego przedostnia się organizmów, takich jak porty lotnicze i punkty celne.
Okazało się, że środki zniszczenia podjęte w regionie Veneto okazały się skuteczne w obniżaniu poziomu organizmów, w Lombardii i Piermoncie wiele dorosłych organizmów zostało złapanych w różnych prowincjach, podczas gdy ognisko zostało po raz pierwszy odkryte w regionie Friuli-Venezia Giulia.
(3) Ostatnie badania wspólnotowe w sprawie potencjalnego osiedlenia się organizmów pokazały, że główne czynniki osiedlenia, takie jak warunki troficzne i klimatyczne, występują we Wspólnocie.
(4) Co więcej, z badań jasno wyniknęło, że organizmy i ich szkodliwy wpływ mogą stanowić znaczącą obawą dotyczącą zdrowia roślin dla wspólnotowej produkcji kukurydzy, ze względu na potencjalne straty ekonomiczne, potencjalny wzrostu zapotrzebowania na środki owadobójcze i ze względu na wyzwanie znalezienia alternatywnej uprawy dla kukurydzy w cyklu rotacyjnym.
(5) Dyrektywa 2000/29/WE zakazuje wprowadzania do i rozprzestrzeniania we Wspólnocie wyłącznie organizmów.
Jednakże nie są dostępne środki wspólnotowe w przypadku odnotowania nowych ognisk przez Państwa Członkowskie w wolnych strefach lub w przypadku odkrycia organizmu w początkowym etapie rozwoju populacji.
Dlatego takie środki powinny zostać określone, w celu zniszczenia organizmów w odpowiednim okresie czasu.
(6) Środki te powinny zawierać nadzór ogólny na obecność organizmu w Państwach Członkowskich.
(7) Środki powinny być stosowane do kontroli rozprzestrzeniania się we Wspólnocie organizmu, wyznaczenia linii demarkacyjnych, przemieszczania się roślin żywicielskich, gleby i maszyn, jak również do rotacji upraw w strefach określonych liniami demarkacyjnymi.
(8) Właściwe jest, aby wyniki takich środków były ciągle oceniane, i zostały rozpatrzone możliwe dalsze środki w świetle tej oceny.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że podejrzewane pojawienie się lub potwierdzona obecność Diabrotica virgifera Le Conte, zwanej dalej "organizmem", jest zgłaszane ich odpowiedzialnym organom urzędowym w rozumieniu dyrektywy 2000/29/WE.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają każdego roku oficjalne badania obecności organizmu w rejonie ich terytoriów, gdzie uprawiana jest kukurydza.
2.
Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, wyniki badań przewidzianych w ust. 1 są notyfikowane Komisji i innym Państwom Człomkowskim do 31 grudnia każdego roku.
Artykuł 3
1.
Gdy wyniki badań określonych w art. 2, potwierdzą obecność organizmu na obszarze wcześniej uznawanym za wolny od organizmu, Państwa Członkowskie określają linie demarkacyjne strefy zawierającej następujące elementy:
a) strefę ogniska wokół miejsca gdzie organizm został złapany, o promieniu co najmniej 1 km;
b) strefę bezpieczeństwa wokół strefy ogniska, o promieniu co najmniej 5 km.
Dodatkowo Państwa Członkowskie mogą również określić strefę buforową wokół strefy ogniska i strefy bezpieczeństwa.
2.
Dokładne rozgraniczenie stref określonych w ust. 1 oparte jest na podstawach naukowych, biologii organizmu, stopniu zarojenia oraz szczególnego systemu produkcyjnego rośliny żywicielskiej w danym Państwie Członkowskim.
3.
Jeżeli obecność organizmu jest potwierdzona w innym miejscu niż miejsce złapania organizmu położonego w strefie ogniska, rozgraniczenie linii demarkacyjnych zostaje odpowiednio zmienione.
4.
Jeżeli nie odnotowano złapania organizmu przez dwa lata od ostatniego złapania, linie demarkacyjne przestają istnieć i dalsze środki zniszczenia określone w art. 4 przestają być konieczne.
5.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o obszarze stref określonych w ust. 1 dostarczając właściwe mapy.
Artykuł 4
1.
W każdej części stref wyznaczonych liniami demarkacyjnymi, Państwa Członkowskie monitorują obecność organizmu używając odpowiednich pułapek opartych na feromonach płciowych, które powinny być rozmieszczone sieciowo i regularnie kontrolowane.
Przy ustalaniu charakteru i liczby pułapek, jak również metod łapania uwzględnia się lokalne okoliczności i rodzaj stref określonych liniami demrkacyjnymi.
2.
Dodatkowo do przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, że w strefie ogniska:
a) nie zostają przemieszczane świeże rośliny z Zea mais L., lub ich świeże części poza strefę w porze roku występowania szkodliwego organizmu, wyznaczonego na podstawie biologii organizmu, poziomu złapanych organizmów i warunków klimatycznych panujących w danym Państwie Członkowskim, aby zapewnić nierozprzestrzenianie się organizmu;
b) nie zostaje przemieszczana gleba z terenu uprawy kukurydzy ze strefy ogniska poza nią;
c) kukurydza nie jest zbierana w porze roku występowania organizmu, wyznaczonego na podstawie biologii organizmu, poziomu złapanych organizmów i warunków klimatycznych panujących w danym Państwie Członkowskim, aby zapewnić nierozprzestrzenianie się organizmu;
d) na polach kukurydzy ma miejsce rotacja upraw według której podczas każdego okresu trzech kolejnych lat kukurydza jest tylko raz uprawiana, lub kukurydza nie jest uprawiana przez dwa lata po roku złapnia organizmu w całej strefie ogniska;
e) właściwie obchodzi się z polami kukurydzy do końca okresu zapładniania owada odnośnie do organizmu w roku jego pojawienia się i następnym;
f) maszyny rolnicze używane na polach kukurydzy są oczyszczane z gleby i odpadków przed opuszczeniem strefy;
g) samosiewne rośliny kukurydzy są usuwane z pól innych upraw.
3.
Dodatkowo do przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają że w strefie bezpieczeństwa co najmniej:
a) ma miejsce rotacja uprawy według której podczas każdego okresu dwóch kolejnych lata kukurydza jest uprawiana tylko raz; lub
b) właściwie obchodzi się z polami kukurydzy w roku pojawienia się organizmu i następnym.
4.
Dodatkowo do przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą ustanowić w strefie buforowej uprawę rotacyjną, według której podczas każdego okresu dwóch kolejnych lata kukurydza jest uprawiana tylko raz.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim do dnia 31 grudnia każdego roku informacje w sprawie:
- obszaru stref określonych w art. 3 ust. 5,
- ustalenia terminów i ich uzasadnienie określone w art. 4 ust. 2 lit. a) i c),
- obchodzenia się określonego w art. w art. 4 ust. 2 lit. e) i art. 4 ust. 3 lit. b)
Artykuł 6
Państwa Członkowskie dostosowują najpóźniej do dnia 1 grudnia 2003 środki, które przyjęły przeciw rozprzestrzenianiu się organizmu w taki sposób, aby środki te były zgodne z niniejszą decyzją oraz niezwłocznie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach.
Artykuł 7
Komisja przeprowadza kontrolę funkcjonowania niniejszej decyzji do dnia 28 lutego 2005 r. i do 28 lutego każdego następnego roku.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 2003 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3943)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/772/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W odpowiedzi na klasyczny pomór świń w niektórych częściach Belgii, Niemiec, Francji i Luksemburg, Komisja przyjęła kilka decyzji, w szczególności decyzję 2003/526/WE [3].
(2) W świetle bieżącej sytuacji epidemiologicznej właściwe jest przedłużenie środków przyjętych decyzją 2003/526/WE do dnia 30 kwietnia 2004 r.
(3) Dlatego dyrektywa 2003/526/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 11 decyzji 2003/526/WE słowa "dzień 30 października 2003 r." zastępuje się "30 kwietnia 2004".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 października 2003 r.
zatwierdzająca niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3984)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
2003/774/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej Załącznik rozdział IV(IV) pkt 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/25/EWG z dnia 11 grudnia 1992 r. zatwierdzająca niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich [3] została w znacznym stopniu zmieniona [4].
Dla jasności i ze względów racjonalnych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Małże i ślimaki morskie odławiane na obszarach określonych w rozdziale I pkt 1 lit. b) i c) Załącznika do dyrektywy Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [5], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, stanowią potencjalne zagrożenie dla konsumentów w przypadku gdyby nie są poddawane odpowiedniej obróbce.
(3) Hiszpania, Zjednoczone Królestwo i Niderlandy wprowadziły działania mające na celu powstrzymanie rozwoju zarodków chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich.
(4) Procesy te w odpowiedni sposób zabezpieczają zdrowotność produktów i dlatego nie ma potrzeby uprzedniego ich oczyszczania czy ponownego umieszczenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Działania określone w załączniku I do niniejszej decyzji mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich, które zostały odłowione na obszarach określonych w rozdziale I pkt 1 lit. b) i c) Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz które nie były poddane ponownemu umieszczeniu czy oczyszczaniu przed wprowadzeniem do obrotu, zostają niniejszym zatwierdzone.
Artykuł 2
Decyzja 93/25/EWG zostaje uchylona.
Odniesienia do uchylonej decyzji są interpretowane jako odniesienia do niniejszej decyzji i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 października 2003 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla przywozu osłonek zwierzęcych z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3988)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/779/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych regułach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w odniesieniu do czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2003/721/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/187/WE z dnia 18 marca 1994 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla przywozu osłonek zwierzęcych z państw trzecich [3] została w znaczny sposób kilkakrotnie zmieniona [4].
W interesie jasności i ze względów praktycznych wspomniana decyzja powinna zostać skodyfikowana.
(2) Załącznik I pkt 2 do dyrektywy 92/118/EWG dopuszcza przywóz osłonek zwierzęcych, które zostały poddane wymaganej obróbce, ze wszystkich państw trzecich.
(3) Należy ustanowić wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i certyfikację weterynaryjną w celu zagwarantowania, że taka wymagana obróbka osłonek jest przeprowadzana.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z każdego państwa trzeciego osłonek zwierzęcych, którym towarzyszy świadectwo zdrowia ustanowione w załączniku I, składające się z pojedynczego arkusza i wypełniane co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego przeprowadzającego kontrolę przywozową.
Artykuł 2
Decyzja 94/187/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej decyzji i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji z załącznika II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 października 2003 r.
zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r.
(2003/793/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [4], które jest oparte na podstawie art. 308 Traktatu, jest przeznaczone do stworzenia rynku, który działa właściwie i proponuje warunki, które są podobne do tych uzyskiwanych na rynku krajowym.
W celu stworzenia rynku tego typu oraz stopniowego doprowadzenia go do jednolitego rynku wymienione rozporządzenie utworzyło system wspólnotowego znaku towarowego, według którego przedsiębiorstwa mogą w drodze jednego systemu proceduralnego uzyskać wspólnotowe znaki towarowe, które są objęte jednolitą ochroną oraz których skutek rozciąga się na cały obszar Wspólnoty Europejskiej.
(2) W następstwie przygotowań rozpoczętych przez Światową Organizację Własności Intelektualnej z udziałem Państw Członkowskich, które są członkami Unii Madryckiej, Państw Członkowskich, które nie są członkami Unii Madryckiej i Wspólnoty Europejskiej, Konferencja dyplomatyczna dotycząca zawarcia Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków przyjęła Protokół odnoszący się Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (zwanego dalej "Protokołem madryckim") w dniu 27 czerwca 1989 r. w Madrycie.
(3) Protokół madrycki został przyjęty w celu wprowadzenia określonych nowych cech do systemu międzynarodowej rejestracji znaków istniejącego na podstawie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. ze zmianami (zwanego dalej "Porozumieniem madryckim") [5].
(4) Cele Protokołu madryckiego mają ułatwić niektórym państwom, w szczególności Państwom Członkowskim, które nie są obecnie jego stroną, sposób przystąpienia do systemu międzynarodowej rejestracji znaków.
(5) W porównaniu do Porozumienia madryckiego Protokół madrycki wprowadził w art. 14 jako jedną z głównych innowacji możliwość, aby organizacje międzyrządowe, które mają biuro regionalne do celów rejestracji znaków ze skutkiem na terytorium organizacji, mogły stać się stroną Protokołu madryckiego.
(6) Możliwość, aby organizacja międzyrządowa, która ma biuro regionalne do celów rejestracji znaków, mogła stać się stroną Protokołu madryckiego została wprowadzona w Protokole madryckim w celu umożliwienia, w szczególności Wspólnocie Europejskiej, przystąpienia do wymienionego Protokołu.
(7) Protokół madrycki wszedł w życie dnia 1 grudnia 1995 r. i zaczął być stosowany dnia 1 kwietnia 1996 r., a system wspólnotowego znaku towarowego także zaczął być stosowany w terminie późniejszym.
(8) System wspólnotowego znaku towarowego oraz system międzynarodowej rejestracji znaków ustanowione w Protokole madryckim są uzupełniające.
Dlatego w celu umożliwienia spółkom osiągania zysków z korzyści wspólnotowego znaku towarowego poprzez Protokół madrycki i vice versa konieczne jest umożliwienie wnioskodawcom o wspólnotowy znak towarowy i posiadaczom takich znaków ubiegania się o ochronę międzynarodową ich znaków towarowych poprzez wypełnienie międzynarodowego wniosku na podstawie Protokołu madryckiego oraz, odwrotnie, posiadaczom międzynarodowej rejestracji na podstawie Protokołu madryckiego ubiegania się o ochronę ich znaków towarowych na podstawie systemu wspólnotowego znaku towarowego.
(9) Ponadto, ustanowienie połączenia między systemem wspólnotowego znaku towarowego międzynarodowej rejestracji na podstawie Protokołu madryckiego wsparłoby harmonijny rozwój działalności gospodarczej, zlikwiduje zniekształcenia konkurencji, obniży koszty oraz zwiększy poziom integracji i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego, przystąpienie Wspólnoty do Protokołu madryckiego jest konieczne, aby system wspólnotowego znaku towarowego stał się bardziej atrakcyjny.
(10) Należy upoważnić Komisję Europejską do reprezentowania Wspólnoty Europejskiej w Zgromadzeniu Związku Madryckiego po przystąpieniu Wspólnoty do Protokołu madryckiego.
Wspólnota Europejska nie wyrazi opinii w sprawach odnoszących się jedynie do Porozumienia madryckiego.
(11) Właściwość Wspólnoty w sprawie zawierania lub przystępowania do umów międzynarodowych lub Traktatów nie wynika tylko z wyraźnego nadania przez Traktat, ale może również wynikać z innych postanowień Traktatu oraz z aktów przyjętych na podstawie tych postanowień przez instytucje Wspólnoty.
(12) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Państw Członkowskich do uczestniczenia w Zgromadzeniu Związku Madryckiego w odniesieniu do ich krajowych znaków towarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół odnoszący się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r. (zwanego dalej Protokołem madryckim), zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do spraw w zakresie ich kompetencji.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do złożenia do depozytu dokumentu przystąpienia dyrektorowi generalnemu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej od dnia, w którym Rada przyjęła środki, które są konieczne do ustanowienia połączenia między wspólnotowym znakiem towarowym a Protokołem madryckim.
2.
Deklaracje i powiadomienia, które są dołączone do niniejszej decyzji, są dokonywane w dokumencie przystąpienia.
Artykuł 3
1.
Niniejszym upoważnia się Komisję do reprezentowania Wspólnoty Europejskiej w posiedzeniach Zgromadzenia Związku Madryckiego odbywających się pod auspicjami Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.
2.
We wszystkich sprawach w zakresie kompetencji Wspólnoty w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, Komisja negocjuje w Zgromadzeniu Związku Madryckiego w imieniu Wspólnoty zgodnie z następującymi ustaleniami:
a) stanowisko, które Wspólnota może przyjąć w Zgromadzeniu, jest przygotowywane przez odpowiednią grupę roboczą Rady lub, jeżeli nie jest to możliwe, na posiedzeniach na miejscu zwołanych w trakcie pracy w ramach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej;
b) w zakresie decyzji dotyczących rozporządzenia (WE) nr 40/94 lub wszelkich innych aktów Rady wymagających jednomyślności stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji;
c) w zakresie innych decyzji wpływających na wspólnotowy znak towarowy, stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 11 listopada 2003 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/796/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE[1], dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającą dyrektywę 98/30/WE[2] oraz rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej[3] ustanawiają nowe ramy regulacyjne dla rynków wewnętrznych energii elektrycznej i gazu.
(2) Dyrektywy 2003/54/WE i 2003/55/WE wymagają, aby Państwa Członkowskie wyznaczyły jeden lub więcej właściwych organów z funkcjami organów wykonawczych, w celu wykonywania zadań regulacyjnych określonych w niniejszych dyrektywach.
Te organy regulacyjne muszą być całkowicie niezależne od interesów branży energii elektrycznej i gazu.
(3) Szczegółowe obowiązki i zadania krajowych organów wykonawczych prawdopodobnie różnią się między Państwami Członkowskimi, ale wszystkie Państwa Członkowskie będą musiały wyznaczyć co najmniej jedną agencję regulacyjną w celu stosowania zasad nowych ram regulacyjnych, jak tylko zostaną przetransponowane do prawa krajowego, w szczególności dotyczące bieżącego nadzoru rynku.
(4) Dyrektywy 2003/54/WE i 2003/55/WE ustalają cele, jakie mają być osiągnięte i zapewniają ramy dla działania na poziomie krajowym, ale pozostawiają elastyczność w pewnych obszarach w celu stosowania zasad w świetle warunków krajowych.
Jednolite stosowanie właściwych zasad we wszystkich Państwach Członkowskich jest istotne dla pomyślnego rozwoju jednolitego europejskiego rynku energii elektrycznej.
(5) W zakresie wspólnych podejść do spraw istotnych dla transakcji transgranicznych, Europejskie Forum Organów Nadzoru Energii Elektrycznej i Europejskie Forum Organów Nadzoru Gazu dokonały ważnego wkładu.
O ile dwa Fora pozostaną ważne jako wszechstronne platformy dyskusji obejmujące wszystkich uczestników z rządu, organów nadzorujących oraz przemysłu, konieczne jest teraz zapewnienie bardziej formalnego statusu regulacyjnej współpracy i koordynacji, w celu ułatwienia wprowadzenia wewnętrznego rynku energii elektrycznej oraz w świetle zbliżającego się przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(6) W tych okolicznościach, należy ustanowić "Europejski Organ Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu" w celu ułatwienia konsultacji, koordynacji i kooperacji między organami nadzoru w Państwach Członkowskich, oraz między tymi organami a Komisją, w związku ze wzmocnieniem rynku wewnętrznego i zapewnieniem jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1228/2003.
(7) Członkami Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu powinni być kierownicy właściwych organów krajowych w dziedzinie regulacji energii elektrycznej i gazu w Państwach Członkowskich. Komisja powinna być reprezentowana na wysokim szczeblu.
(8) Europejski Organ Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu powinien utrzymywać stałą bliską współpracę z Komitetami ustanowionymi na mocy art. 30 dyrektywy 2003/55/WE i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1228/2003.
Jego praca nie powinna kolidować z pracą tych Komitetów.
(9) Właściwe jest uchylenie decyzji Komisji 95/539/WE[4] i 92/167/EWG[5], ponieważ te decyzje ustanowiły Komitety w kontekście dyrektyw 91/296/EWG[6] i 90/547/EWG[7] odpowiednio w sprawie przesyłu gazu ziemnego i energii elektrycznej, które zostały uchylone dyrektywami 2003/54/WE i 2003/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niezależna grupa doradcza ds. energii elektrycznej i gazu, zwana "Europejską Grupą Organów Nadzoru ds. Energii Elektrycznej i Gazu" (zwana dalej "Grupą"), zostaje niniejszym ustanowiona przez Komisję.
2.
Grupa, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji, doradza i wspiera Komisję we wzmacnianiu wewnętrznego rynku energii elektrycznej, w szczególności w odniesieniu do przygotowywania projektu środków wykonawczych w dziedzinie energii elektrycznej i gazu, oraz w sprawie innych kwestii odnoszących się do rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej.
Grupa ułatwia konsultacje, koordynację i kooperację krajowych organów wykonawczych, przyczyniając się do jednolitego stosowania, we wszystkich Państwach Członkowskich, przepisów wymienionych w dyrektywie 2003/54/WE, dyrektywie 2003/55/WE oraz rozporządzeniu (WE) nr 1228/2003, jak również w przyszłym prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie energii elektrycznej i gazu.
Artykuł 2
Członkostwo w Grupie
1.
Grupa jest złożona z kierowników krajowych organów wykonawczych lub ich przedstawicieli.
2.
Do celów niniejszej decyzji "krajowy organ regulacyjny" oznacza organ publiczny ustanowiony w Państwie Członkowskim na mocy dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie wyznaczają jeden lub więcej właściwych organów z funkcją organów regulacyjnych, w celu zapewnienia niedyskryminacji, skutecznej konkurencji oraz skuteczności działania rynku gazu i energii elektrycznej w szczególności w celu nadzorowania bieżącego stosowania przepisów dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1228/2003 pod tym względem.
3.
Do dnia 1 lipca 2004 r., jeżeli Państwo Członkowskie nie wyznaczy jednego lub więcej właściwych organów z funkcją organów regulacyjnych, to Państwo Członkowskie będzie reprezentowane w Grupie przez przedstawiciela innego właściwego organu publicznego.
4.
Komisja jest obecna na posiedzeniach Grupy i wyznacza przedstawiciela na wysokim szczeblu do uczestniczenia we wszystkich jej debatach.
Artykuł 3
Organizacja Grupy
1.
Grupa wybiera spośród swych członków przewodniczącego.
2.
Grupa może ustanowić robocze grupy ekspertów do zbadania szczególnych kwestii, na podstawie mandatu i jeżeli uzna to za właściwe.
3.
Komisja może uczestniczyć we wszystkich posiedzeniach takich roboczych grup ekspertów.
4.
Eksperci z Państw EOG i państwa, które kandydują do Unii Europejskiej mogą uczestniczyć w posiedzeniach Grupy jako obserwatorzy.
Grupa i Komisja mogą wezwać innych ekspertów i obserwatorów do uczestniczenia w jej posiedzeniach.
5.
Grupa przyjmuje swój regulamin na wniosek Komisji, poprzez konsensus lub, w przypadku braku konsensusu, większością dwóch trzecich głosów; każde Państwo Członkowskie ma jeden głos, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję.
6.
Komisja prowadzi sekretariat Grupy.
7.
Koszty podróży i diet ponoszone przez członków, obserwatorów i ekspertów, w związku z działaniami Grupy, są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
8.
Grupa składa roczne sprawozdanie z jej działań Komisji.
Komisja przekazuje roczne sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w miarę potrzeb z komentarzami.
Artykuł 4
Konsultacje
Grupa może przeprowadzać konsultacje w szerokim zakresie na wczesnym stadium u uczestników rynku, konsumentów i użytkowników końcowych, w sposób otwarty i przejrzysty.
Artykuł 5
Poufność
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, w przypadku gdy Komisja informuje Grupę, że żądana porada lub podnoszona kwesta mają charakter poufny, członkowie grupy jak również obserwatorzy i inne osoby są zobowiązani do nierozpowszechniania informacji, o których dowiedzieli się podczas prac Grupy lub jej grup roboczych.
Komisja może zdecydować w takich przypadkach, że jedynie członkowie Grupy mogą być obecni w posiedzeniach.
Artykuł 6
Uchylenie
Decyzja 95/539/WE i 92/167/EWG traci moc.
Artykuł 7
Wejście w życie
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 5 czerwca 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy mającej na celu odnowienie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej
(2003/798/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 akapit drugi w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie swojej decyzji z dnia 16 listopada 2000 [2], Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej "Rosją").
(2) art. 12 lit. b) Umowy przewiduje, co następuje: "Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres wstępny kończący się dnia 31 grudnia 2002 r. i zostanie odnowiona na mocy wspólnego porozumienia między stronami na dodatkowy okres pięciu lat".
(3) W drodze noty werbalnej z dnia 19 września 2002 r., Ministerstwo Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej wystąpiło z wnioskiem o odnowienie wyżej wymienionej Umowy na kolejne pięć lat; Strony Umowy uznają, że szybkie odnowienie tej Umowy leży w ich wspólnym interesie.
(4) Istotna treść odnowionej Umowy będzie identyczna z istotną treścią Umowy, która niedawno wygasła.
(5) Umowa mająca na celu odnowienie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę odnawiającą Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej na dodatkowy okres pięciu lat.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania niniejszej Umowy, by wyrazić zgodę Wspólnoty na związanie Umową.
Decyzja Komisji
z dnia 26 listopada 2003 r.
ustanawiająca wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4359)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/803/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 17 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stanowi, że psy, koty i fretki muszą posiadać paszport podczas przemieszczania między Państwami Członkowskimi.
Rozporządzenie to przewiduje również ustanowienie wzoru paszportów do celów przemieszczania tych zwierząt.
Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 będzie stosowane od dnia 3 lipca 2004 r.
Dyrektywa 92/65/EWG została zmieniona w celu wprowadzenia tych samych zasad w odniesieniu do przemieszczania wymienionych zwierząt w wyniku operacji handlowej.
(2) Należy zatem ustanowić wzór paszportu, który może być używany przy wszelkiego rodzaju przemieszczaniu psów, kotów i fretek między Państwami Członkowskimi.
Wzór paszportu powinien zawierać szczegółowe wymogi w zakresie certyfikacji szczepień przeciwko wściekliźnie, jak również inne wymogi rozporządzenia (WE) nr 998/2003 dotyczące stanu zdrowia tych zwierząt.
Powinien również mieć format ułatwiający przeprowadzenie kontroli przez właściwy organ.
(3) Wzór paszportu powinien przewidywać również zawarcie certyfikacji innych szczepień, które nie są wymagane na mocy rozporządzenia (WE) nr 998/2003 przy przemieszczaniu psów, kotów i fretek między Państwami Członkowskimi, tak aby paszport zawierał wszystkie niezbędne informacje dotyczące stanu zdrowia zwierzęcia.
(4) Ponadto wzór paszportu powinien zawierać sekcję na temat badań klinicznych i prawodawstwa, tak aby paszporty mogły być również używane przy przemieszczaniu tych zwierząt poza Wspólnotą.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia wzór paszportu do celu przemieszczania zwierząt domowych z gatunków obejmujących psy, koty i fretki między Państwami Członkowskimi zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 (wzór paszportu).
Artykuł 2
Wzór paszportu jest określony w załączniku I.
Artykuł 3
Wzór paszportu musi spełniać wymogi dodatkowe określone w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lipca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2003 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne dla zwierząt oraz wymagania certyfikacyjne dla przywozu mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4153)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/804/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powinna powstać lista państw trzecich lub ich części, na podstawie której Państwa Członkowskie posiadałyby autoryzację umożliwiającą przywóz żywych mięczaków, ich jaj oraz gamet, w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji we Wspólnocie.
(2) Konieczne jest określenie szczegółowych warunków zdrowotnych dla zwierząt oraz modelowych certyfikatów dla tych państw trzecich, biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną zwierząt w zainteresowanych państwach trzecich oraz mięczaków, jaj czy gamet przeznaczonych do przywozu, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się chorób, które mogłyby mieć wpływ na zasoby mięczaków we Wspólnocie.
(3) Powinno się zwracać uwagę na pojawiające się choroby oraz na choroby egzotyczne dla Wspólnoty, które mogłyby mieć poważny wpływ na zasoby mięczaków we Wspólnocie.
Ponadto sytuacja chorobowa, jeśli chodzi o choroby mięczaków, o których mowa w załączniku D do dyrektywy Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającej minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małż [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 oraz w liście II, kolumnie 1 załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG, powinna być wzięta pod uwagę w miejscu produkcji oraz odpowiednio w miejscu przeznaczenia.
(4) Konieczne jest, aby państwa lub ich części, z których Państwa Członkowskie posiadają pozwolenie na przywóz mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przekazywania lub konsumpcji, stosowały wymagania związane z kontrolą i monitorowaniem chorób będące przynajmniej odpowiednikiem standardów Wspólnoty, tak jak zostało to ustanowione w dyrektywach 91/67/EWG oraz 95/70/WE.
Stosowane metody pobierania prób i testów powinny być przynajmniej równoważne metodom z decyzji Komisji 2002/878/WE [4].
W przypadku gdy metody pobierania prób i testów nie zostaną określone w ustawodawstwie wspólnotowym, stosowane metody pobierania prób i testów powinny być zgodne z tymi, które zawarte są w podręczniku testów diagnostycznych dla zwierząt wodnych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
(5) Konieczne jest, aby odpowiedzialne właściwe władze tych państw trzecich poinformowały w ciągu 24 godzin faksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną Komisję oraz Państwa Członkowskie o jakimkolwiek pojawieniu się chorób wyszczególnionych w załączniku D do dyrektywy Rady 95/70/WE oraz w liście II kolumnie 1 załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG, a także o innych wybuchach epidemii powodujących znaczącą anormalną śmiertelność wśród mięczaków na terenie ich terytorium lub jego części, z których przywóz określony niniejszą decyzją jest dopuszczony.
W takim przypadku odpowiedzialne właściwe władze tych państw trzecich muszą przedsięwziąć środki w celu zapobieżenia rozpowszechnianiu się choroby na teren Wspólnoty.
(6) Uwzględniając uzyskane praktyczne i naukowe doświadczenia międzynarodowe, przepisy zdrowotne zwierząt ustanowione decyzją Komisji 95/352/WE z dnia 25 lipca 1995 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i wymogi dotyczące świadectw przy przywozie z państw trzecich Crassostrea gigas przeznaczonej do przeniesienia do wód wspólnotowych [5], wymagają odpowiedniego uaktualnienia i zmiany.
W celu osiągnięcia przejrzystości klauzule te powinny być zawarte w niniejszej decyzji, a decyzja 95/352/WE powinna zostać uchylona.
(7) Dlatego konieczne jest uzupełnienie wymagań ceryfikacyjnych dotyczących zdrowia publicznego, związanych z przywozem żywych mięczaków oraz produktów nieprzetworzonych, w dyrektywie Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [6], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, z uwzględnieniem wymagań certyfikacyjnych dla zdrowia zwierząt przy przywozie żywych mięczaków.
(8) Niniejsza decyzja powinna być stosowana bez uszczerbku dla warunków zdrowia publicznego określonych w dyrektywie 91/492/EWG oraz w dyrektywie Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [7], ostatnio zmienionej decyzją 806/2003/WE.
(9) Ryzyko przeniesienia chorób, które mogą mieć znaczny wpływ na mięczaki na terytorium Wspólnoty, poprzez przywóz mięczaków niezdolnych do przeżycia, jest uważane za niskie.
Wymagania ustanowione w dyrektywie 91/493/EWG, w szczególności w jej art. 11, wyznaczają odpowiedni poziom ochrony, jeśli chodzi o mięczaki niezdolne do przeżycia i dlatego też nie jest konieczna dodatkowa certyfikacja zdrowia zwierząt dla mięczaków niezdolnych do przeżycia.
(10) Dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych [8] ustanawia standardy certyfikacji.
Zasady te i wytyczne stosowane przez urzędników państw trzecich wydających certyfikaty zgodnie z niniejszą decyzją powinny dostarczyć gwarancji równoważnych tym, które są ustanowione przez powyższą dyrektywę.
(11) Powinny być brane pod uwagę zasady ustanowione w dyrektywie Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającej zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9], w szczególności jej art. 3.
(12) Jeśli mięczaki będące nosicielami chorób zostałyby wpuszczone do wód na obszarze Wspólnoty, zredukowałoby to możliwość kontroli i eliminacji chorób, egzotycznych we Wspólnocie, mogących mieć poważny wpływ na zasoby mięczaków we Wspólnocie.
Żywe mięczaki, jaja i gamety powinny być zatem przywożone do Wspólnoty jedynie wtedy, gdy są one wprowadzane do gospodarstwa zarejestrowanego przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 95/70/WE.
(13) Niniejszej decyzji nie powinno stosować się do przywozu mięczaków ozdobnych, które trzyma się na stałe w akwariach.
(14) Okres przejściowy powinien być zapewniony dla wdrożenia tych nowych wymagań certyfikacyjnych dotyczących przywozu.
(15) Załącznik I do niniejszej decyzji powinien zostać poddany ocenie przed datą wdrożenia.
(16) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia zharmonizowane zasady dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu:
a) żywych mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich wzrostu, tuczenia lub przenoszenia; oraz
b) żywych mięczaków i mięczaków niezdolnych do przeżycia do bezpośredniej konsumpcji lub dalszego przetwarzania przed konsumpcją.
2.
Niniejszej decyzji nie stosuje się do przywozu mięczaków ozdobnych, które trzyma się na stałe w akwariach.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje z art. 2 dyrektyw 91/67/EWG oraz 91/493/EWG.
2.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "zatwierdzone centrum przywozu" oznacza jakikolwiek zakład, centrum wysyłkowe lub centrum oczyszczania we Wspólnocie, zatwierdzone dyrektywą 91/492/EWG lub 91/493/EWG, gdzie zostały zastosowane specjalne środki ochrony biologicznej, zatwierdzone przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego, do dalszego przetwarzania przywożonych żywych mięczaków;
b) "strefa przybrzeżna" oznacza strefę zawierającą część wód przybrzeżnych lub morskich, lub też ujście rzeki:
i) która ma dokładnie wytyczoną granicę geograficzną oraz składa się z homogenicznego systemu hydrologicznego lub grupy takich systemów; lub
ii) która położona jest pomiędzy ujściami dwóch cieków wodnych; lub
iii) gdzie istnieje jedno lub więcej gospodarstw i wszystkie gospodarstwa otoczone są przez odpowiednią strefę buforową po dwóch stronach tego gospodarstwa lub gospodarstw;
c) "gospodarstwo przeznaczenia" oznacza gospodarstwo przybrzeżne lub gospodarstwo śródlądowe, do którego woda dostarczana jest za pomocą sztucznego systemu wodnego, który zapewnia całkowitą nieaktywność patogenów, o których mowa w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE;
d) "dalsze przetwarzanie" oznacza przygotowanie i przetwarzanie przed konsumpcją, za pomocą jakichkolwiek środków i technik, które wytwarzają odpady lub produkty uboczne mogące powodować ryzyko rozprzestrzeniania się chorób, włącznie z: wpuszczaniem żywych mięczaków do wody w celu umożliwienia im odzyskania dobrej formy w trakcie lub po transporcie (zanurzenie), odżywianiem, czyszczeniem, oczyszczaniem, rozmrażaniem oraz działaniami wpływającymi na anatomiczną całość, takimi jak patroszenie;
e) "bezpośrednia konsumpcja" oznacza, że mięczaki, które są przywożone w celach konsumpcyjnych, nie są poddawane jakiemukolwiek dalszemu przetwarzaniu we Wspólnocie, zanim nie zostaną wprowadzone na rynek detaliczny do konsumpcji;
f) "mięczaki" oznaczają organizmy wodne należące do Phylum Mollusca, klasy Bivalvia i Gastropoda: pochodzące z gospodarstw, włącznie ze wszelkimi zakładami zbierającymi plony z naturalnego podłoża lub, ogólnie, ze wszelkimi geograficznie określonymi obiektami, w których mięczaki są hodowane lub przetrzymywane do momentu, kiedy zostaną wprowadzone na rynek;
g) "mięczaki niezdolne do przeżycia" to takie mięczaki, które nie są już zdolne przetrwać jako żywe zwierzęta, jeśli zostałyby wprowadzone do środowiska, z którego zostały pozyskane, włącznie z produktami z mięczaków przeznaczonymi do bezpośredniej konsumpcji lub dalszego przetwarzania przed konsumpcją;
h) "przeniesienie" oznacza działanie, podczas którego żywe mięczaki są przenoszone do zatwierdzonych obszarów morskich czy lagun lub zatwierdzonych obszarów ujść rzecznych, pod nadzorem właściwych władz, na czas konieczny do usunięcia zanieczyszczeń, jak zostało to określone w dyrektywie 91/492/EWG, wykluczając działania związane z przenoszeniem mięczaków na tereny odpowiedniejsze do dalszego wzrostu lub tuczenia, uważane za hodowlę;
i) "terytorium" oznacza zarówno cały kraj, strefę przybrzeżną, gospodarstwo przeznaczenia, obszar hodowlany lub naturalne podłoże zbiorów, które jest zatwierdzone przez centralne, właściwe władze państwa trzeciego uważanego za eksportera do Wspólnoty;
Artykuł 3
Warunki dotyczące przywozu żywych mięczaków, ich jaj oraz gamet przeznaczonych do dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia w wodach Wspólnoty Europejskiej
1.
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz na ich terytorium żywych mięczaków, ich jaj oraz gamet do dalszego wzrostu, tuczenia lub przenoszenia, jedynie gdy:
a) mięczaki pochodzą lub były zebrane na terytoriach umieszczonych na liście w załączniku 1;
b) towar spełnia gwarancje, włącznie z tymi dotyczącymi pakowania i znakowania, a także odpowiednie, dodatkowe wymagania szczegółowe, jak zostało ustanowione w certyfikacie dotyczącym zdrowia zwierząt zaplanowanym zgodnie ze wzorem w załączniku II, przy uwzględnieniu przypisów wyjaśniających zawartych w załączniku III; oraz
c) mięczaki były transportowane w warunkach, które nie zmieniały ich sytuacji zdrowotnej.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby importowane mięczaki, ich jaja i gamety przeznaczone do dalszego wzrostu, tuczenia lub przenoszenia w wodach Wspólnoty były wprowadzane jedynie do gospodarstw zarejestrowanych przez właściwe władze zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 95/70/WE.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przywożone żywe mięczaki, jaja i gamety były przewożone bezpośrednio do gospodarstwa przeznaczenia, jak jest to określone w certyfikacie zdrowia zwierząt.
Artykuł 4
Warunki związane z przywozem żywych mięczaków przeznaczonych do konsumpcji
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz na ich terytorium żywych mięczaków przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji lub dalszego przetwarzania przed konsumpcją jedynie wtedy, kiedy towar:
a) spełnia warunki ustanowione w art. 3 ust. 1 i art. 6 niniejszej decyzji; lub
b) jest wysyłany bezpośrednio zatwierdzonego centrum przywozu w celu dalszego przetwarzania.
Artykuł 5
Warunki dotyczące przywozu mięczaków niezdolnych do przeżycia, przeznaczonych do konsumpcji
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz na ich terytorium mięczaków niezdolnych do przeżycia, przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji lub dalszego przetwarzania przed konsumpcją jedynie wtedy, kiedy mięczaki pochodzą z państw trzecich i zakładów zatwierdzonych art. 9 dyrektywy 91/492/EWG i art. 11 dyrektywy 91/493/EWG oraz spełniają wymagania certyfikacyjne zdrowia publicznego ustanowione w tych dyrektywach.
Artykuł 6
Certyfikacja
W przypadku mięczaków żywych, ich jaj i gamet właściwe władze wypełniają, w punkcie kontroli granicznej w Państwie Członkowskim, w miejscu przybycia, stosowny dokument, o którym mowa w Załączniku do decyzji 92/527/EWG, stosując odpowiednio jedno z oświadczeń określonych w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Zapobieganie zanieczyszczaniu wód naturalnych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby importowane mięczaki przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji lub dalszego przetwarzania przed konsumpcją nie były wprowadzane oraz nie zanieczyszczały żadnych wód naturalnych na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby transportowana woda z przywożonych towarów nie prowadziła do zanieczyszczenia wód naturalnych na ich terytorium.
Artykuł 8
Zatwierdzenie centrów przywozu
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich zatwierdzają zakład jako zatwierdzone centrum przywozu, o ile spełnia on minimalne warunki dotyczące zdrowia zwierząt określone w załączniku V do niniejszej decyzji.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich sporządzają listę zatwierdzonych centrów przywozu, z których każde otrzymuje numer urzędowy.
3.
Lista zatwierdzonych centrów przywozu oraz wszelkich dalszych ich zmian jest przedstawiana przez właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego Komisji oraz innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 9
Uchylenie
Decyzja 95/352/WE traci moc.
Artykuł 10
Przegląd
Załącznik I do niniejszej decyzji zostanie poddany ocenie przez dniem 1 maja 2004 r.
Artykuł 11
Data wejścia w życie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja stosuje się do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 2003 r.
zmieniająca decyzje 94/984/WE, 2000/609/WE, 2001/751/WE w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa drobiowego, mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych z państw trzecich w odniesieniu do Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4117)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/810/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 806/2003/WE [2], w szczególności jej art. 23 i 24,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [4], w szczególności jej art. 11 i 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/721/WE [6], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/984/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich [7], ostatnio zmieniona decyzją 2002/477/WE [8], ustala warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa drobiowego.
Określa dwa różne świadectwa zdrowia, wzór A i B. Ich stosowanie zależy od sytuacji epidemicznej w odnośnych państwach trzecich.
(2) Decyzja Komisji 2000/609/WE z dnia 29 września 2000 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, zmieniająca decyzję 94/85/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [9], ostatnio zmieniona decyzją 2003/573/WE [10], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, zawierające dwa różne świadectwa zdrowia, wzory A i B. Atestacja ta ma być używana biorąc pod uwagę sytuację związaną z rzekomym pomorem drobiu w odnośnym państwie trzecim.
(3) Decyzja Komisji 2001/751/EWG [11], ostatnio zmieniona decyzją 2002/789/WE [12], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie żywych ptaków bezgrzebieniowych oraz jaj wylęgowych.
Wzór świadectwa zdrowia ma być używany, biorąc pod uwagę sytuację związaną z rzekomym pomorem drobiu w odnośnym państwie trzecim.
(4) Od 1998 r. Australia doświadczyła kilku wybuchów rzekomego pomoru drobiu, w szczególności w stanach Wiktoria i Nowa Południowa Walia.
(5) Od połowy listopada 2002 r. nie zanotowano w Australii żadnych dalszych wybuchów rzekomego pomoru drobiu i w dniu 26 czerwca 2003 r. australijskie władze weterynaryjne ogłosiły Australię wolną od tej choroby przed Międzynarodowym Biurem Chorób Epizootycznych (OIE).
(6) Sytuacja związana z rzekomym pomorem drobiu w Australii została skomplikowana przez fakt, że lenatalny (powolny) szczep wirusa powodujący endemię rzekomego pomoru drobiu wydaje się krążyć w Australii, co pokazała zdolność do mutacji w szczep velatalny (burzliwy).
Australia zmienia obecnie strategię kontroli nad rzekomym pomorem drobiu z kraju nieobjętego szczepieniami przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, naturalnie wolnego od rzekomego pomoru drobiu, na kraj objęty tymi szczepieniami.
(7) Zgodnie z informacją otrzymaną od australijskich władz weterynaryjnych używane są szczepionki zawierające żywe wirusy przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, które nie są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym.
Dlatego należy zmienić decyzje 94/984/WE, 2000/609/WE i 2001/751/WE w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa drobiowego, mięsa ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych z państw trzecich, w odniesieniu do Australii, biorąc pod uwagę rozwój sytuacji epidemiologicznej związanej z rzekomym pomorem drobiu i użycie takich szczepionek zawierających żywe wirusy.
(8) Komisja przyjęła kilka decyzji w odniesieniu do wymienionych wybuchów pomoru drobiu, w szczególności decyzję 2002/537/WE z dnia 2 lipca 2002 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Australii [13], zmienioną decyzją 2002/942/WE [14], która obowiązywała od dnia 6 lipca 2002 r. do dnia 1 grudnia 2002 r.
Ostatnio decyzję Komisji 2003/489/WE z dnia 25 czerwca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Australii [15], którą stosuje się do dnia 1 stycznia 2004 r.
(9) Wraz z wymaganiami w zakresie świadectw ustanowionymi w obecnej decyzji środki ochronne przewidziane w decyzji 2003/489/WE stały się bezprzedmiotowe i decyzja 2003/489/WE powinna zostać odpowiednio uchylona.
(10) Jednakże australijskie władze weterynaryjne zażądały przyznania odstępstwa dla świeżego mięsa drobiowego, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka i dzikiego ptactwa łownego, drobiowych produktów mięsnych oraz drobiowych wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso wspomnianych powyżej gatunków, które zostało uzyskane z ptaków ubitych przed dniem 13 maja 2002 r., jak przewidziano w decyzji 2002/537/WE, czyli przed wybuchem epidemii.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 94/984/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 2000/609/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu zezwalać na przywóz świeżego mięsa drobiowego i ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka, stosując wzór A świadectw przewidziany w decyzjach 94/984/WE i 2000/609/WE do dnia 31 maja 2004 r., jeżeli
- mięso zostało uzyskane z ptaków ubitych przed dniem 13 maja 2002 r., oraz
- w świadectwach weterynaryjnych dołączonych do przesyłek świeżego mięsa drobiowego i ptaków bezgrzebieniowych utrzymywanych przez człowieka zawarte są następujące słowa odnośnie do właściwego gatunku:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso ptaków bezgrzebieniowych [16] zgodnie z art. 3 decyzji 2003/810/WE.".
Artykuł 4
Załącznik I do decyzji 2001/751/WE zastępuje się załącznikiem III do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Decyzja 2003/489/WE traci moc.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 2003 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4181)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/812/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2003/721/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/118/EWG określa wspólnotowe zasady dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego.
(2) Decyzja Komisji 94/278/WE z dnia 18 marca 1994 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/235/WE [4], ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą 92/118/WE, włączając produkty nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [6], określa reguły wspólnotowe dotyczące produktów zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Terminem stosowania wzorów świadectw zdrowia przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 jest dzień 1 stycznia 2004 r.
(4) Dyrektywa 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniająca dyrektywy Rady 90/425/EWG i 92/118/WE w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego [7] w znacznym stopniu zmieniła dyrektywę 92/118/EWG w celu ograniczeniu jej zakresu do produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(5) Należy wziąć pod uwagę, że przyjęcie do Unii państw przystępujących przewidziane jest na dzień 1 maja 2004 r.
(6) Do celów przejrzystości i spójności prawodawstwa wspólnotowego decyzja 94/278/WE powinna zostać uchylona i zastąpiona przepisami niniejszej decyzji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów zwierzęcych przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych dyrektywą 92/118/EWG z państw trzecich lub ich części lub terytoriów wymienionych w wykazach przedstawionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja 94/278/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2003 r.
w sprawie właściwej ochrony danych osobowych w Guernsey
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4309)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/821/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
uwzględniając opinię Grupy ds. Ochrony Osób Fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, by przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego miało miejsce tylko wtedy, gdy państwo trzecie, o którym mowa, zapewni właściwy poziom ochrony i gdy przed dokonaniem przekazania zastosuje się do prawa Państwa Członkowskiego wykonującego inne przepisy dyrektywy.
(2) Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie zapewnia odpowiedni poziom ochrony.
W takim przypadku dane osobowe można przekazywać z Państw Członkowskich bez konieczności zapewniania dodatkowych gwarancji.
(3) Dyrektywa 95/46/WE wymaga, aby poziom ochrony danych osobowych był oceniany pod względem wszystkich okoliczności dotyczących przekazywania danych lub kategorii przekazywania danych jak również pod względem warunków wymienionych w art. 25 ust. 2.
(4) Uwzględniając różne podejście do ochrony danych osobowych w państwach trzecich, ocena poziomu właściwości powinna być przeprowadzana, a każda decyzja na podstawie art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE powinna być wydawana i wykonywana w sposób, który arbitralnie lub w sposób nieusprawiedliwiony nie prowadzi do dyskryminacji państw trzecich lub dyskryminacji między państwami trzecimi, w których przeważają podobne warunki, ani nie stwarza ukrytych przeszkód w handlu, biorąc pod uwagę obecne zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty.
(5) Okręg Guernsey jest jedną z jednostek zależnych od Korony brytyjskiej (nie będąc ani częścią Zjednoczonego Królestwa, ani kolonią), która cieszy się pełną niezależnością, z wyjątkiem stosunków międzynarodowych i obrony, za które odpowiada Rząd Zjednoczonego Królestwa.
Okręg Guernsey powinien zatem zostać uznany za państwo trzecie w rozumieniu dyrektywy.
(6) Z mocą od sierpnia 1987 r. ratyfikacja przez Zjednoczone Królestwo Konwencji nr 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych została rozszerzona na Okręg Guernsey.
(7) W przypadku Okręgu Guernsey normy prawne dotyczące ochrony danych osobowych oparte na normach ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE zostały przewidziane w ustawie Data Protection (Bailiwick of Guernsey) Law 2001, która weszła w życie dnia 1 sierpnia 2002 r.
(8) W 2002 r. w Guernsey przyjęto także szesnaście aktów prawnych (orders) ustanawiających szczególne zasady dotyczące takich spraw, jak dostęp zainteresowanego do własnych danych, przetwarzanie danych szczególnie chronionych i zawiadamianie organów ochrony danych.
Te akty prawne uzupełniają ustawę.
(9) Normy prawne mające zastosowanie w Guernsey obejmują wszystkie podstawowe zasady niezbędne do odpowiedniego poziomu ochrony osób fizycznych.
Stosowanie tych norm zapewnione jest przez sądowe środki odwoławcze i przez niezależną kontrolę przeprowadzaną przez takie organy, jak urząd Komisarza Ochrony Danych, posiadający kompetencje w zakresie przeprowadzania dochodzenia i podejmowania działań interwencyjnych.
(10) Guernsey powinno zatem zostać uznane za zapewniające odpowiedni poziom ochrony danych osobowych określony w dyrektywie 95/46/WE.
(11) W interesie przejrzystości i do celów zabezpieczenia zdolności właściwych organów w Państwach Członkowskich do zagwarantowania osobom prywatnym ochrony w zakresie przetwarzania ich danych osobowych konieczne jest określenie w niniejszej decyzji wyjątkowych okoliczności, w których uzasadnione może być zawieszenie przepływu danych szczególnych, niezależnie od uznania poziomu ochrony za właściwy.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 31 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE Okręg Guernsey uznaje się za zapewniający odpowiedni poziom ochrony danych osobowych przekazywanych ze Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy odpowiedniej ochrony zapewnionej w Guernsey w celu spełnienia wymogów art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i nie ma wpływu na pozostałe warunki lub ograniczenia wykonujące pozostałe przepisy tej dyrektywy, które odnoszą się do przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla ich kompetencji do podejmowania działań zmierzających do zagwarantowania zgodności z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z przepisami innymi niż zawarte w art. 25 dyrektywy 95/46/WE właściwe władze w Państwach Członkowskich mogą wykorzystać swoje kompetencje i zawiesić przepływ danych do ich odbiorców w Guernsey w celu ochrony osób prywatnych przy przetwarzaniu ich danych osobowych, w przypadku gdy:
a) właściwy organ Guernsey ustalił, że odbiorca narusza obowiązujące normy ochrony; lub
b) istnieje duże prawdopodobieństwo, że normy ochrony są naruszane; istnieją uzasadnione podstawy, aby domniemywać, iż właściwy organ Guernsey nie podejmuje lub nie podejmie właściwych i natychmiastowych kroków zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy; dalsze przekazywanie danych spowodowałoby realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody osobom, których dotyczą dane osobowe, a właściwe organy w Państwie Członkowskim podjęły odpowiednie w tych okolicznościach czynności w celu dostarczenia stronie odpowiedzialnej za przetwarzanie ustanowione w Guernsey, powiadomienia o powyższym oraz umożliwienia jej udzielenia odpowiedzi.
2.
Zawieszenie przepływu danych ustaje z chwilą, gdy normy ochrony zostają zapewnione, a właściwy organ w zainteresowanym Państwie Członkowskim zostaje o tym powiadomiony.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią Komisję o przyjęciu środków na podstawie art. 3.
2.
Państwa Członkowskie oraz Komisja powiadomią się wzajemnie o przypadkach, gdy działania organów odpowiedzialnych za zapewnianie zgodności z normami ochrony w Guernsey nie gwarantują takiej zgodności.
3.
Jeśli informacje zebrane na mocy art. 3 i na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu dowodzą, iż żaden organ odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z normami ochrony w Guernsey nie pełni skutecznie swojej roli, Komisja powiadamia o tym właściwy organ Guernsey i, jeśli to konieczne, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE w celu uchylenia lub zawieszenia niniejszej decyzji lub ograniczenia jej zakresu.
Artykuł 5
Komisja monitoruje funkcjonowanie niniejszej decyzji i przekazuje wszelkie stosowne wnioski Komitetowi ustanowionemu na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE, w tym także wszelkie dowody, które mogłyby wpłynąć na założenie zawarte w art. 1 niniejszej decyzji stwierdzające, że ochrona danych w Guernsey jest odpowiednia w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE, oraz które mogą wykazać, że niniejsza decyzja jest stosowana w sposób dyskryminacyjny. Artykuł 6
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Komisji Kodeksu Żywnościowego
(2003/822/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 95, 133 i art. 152 ust. 4 wraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem Komisji Kodeksu Żywnościowego jest, między innymi, rozwijanie i harmonizowanie światowych norm zdrowotnych oraz wydawanie wytycznych i zaleceń w sprawie produktów rolnych i rybołówstwa, środków spożywczych, dodatków do żywności i substancji zanieczyszczających, pasz, leków weterynaryjnych, pestycydów, w tym także etykietowania, metod analiz i pobierania próbek, kodeksów etyki i dobrej praktyki rolniczej, a także wytycznych dotyczących higieny, mając na uwadze ochronę zdrowia konsumentów i zagwarantowanie stosowania uczciwych praktyk w handlu międzynarodowym.
Te cele są zgodne z celami Wspólnoty Europejskiej w zakresie środków zmierzających do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt bądź roślin względnie ochrony środowiska naturalnego, a także związanych z tym środków w handlu międzynarodowym, oraz harmonizacją ustawodawstwa krajowego, w szczególności w odniesieniu do środków spożywczych, dodatków do żywności i substancji zanieczyszczających, w tym także etykietowania, metod analiz i pobierania próbek, mając na względzie zapewnienie swobodnego obrotu na rynku wewnętrznym oraz w przywozie z państw trzecich.
(2) Od 1994 r., wraz z wejściem w życie Porozumień WTO, w szczególności Porozumienia w sprawie Stosowania Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych oraz Porozumienia o Barierach Technicznych w Handlu, wzrosło znaczenie prawne norm, wytycznych i zaleceń Kodeksu Żywnościowego z tytułu odniesienia do Kodeksu Żywnościowego poczynionego w Porozumieniach WTO i domniemania zgodności nadawanego odpowiednim krajowym środkom w przypadku gdy są one oparte o takie normy, wytyczne lub zalecenia przyjęte przez Komisję Kodeksu Żywnościowego.
(3) Wspólnota Europejska powinna mieć możliwość wykonywania swoich kompetencji i uczestniczenia w toku przygotowywania, negocjacji oraz przyjmowania norm, wytycznych lub zaleceń przez Komisję Kodeksu Żywnościowego, a także jej organy zależne.
Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka do Kodeksu Żywnościowego, równolegle do Państw Członkowskich, jest istotne w celu zapewniania, że w toku przygotowywania, negocjacji i przyjmowania takich norm, wytycznych oraz zaleceń, a także innych przepisów przez Komisję Kodeksu Żywnościowego zostaną uwzględnione zasadnicze interesy Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich w zakresie zdrowia oraz w pozostałych dziedzinach.
(4) Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka, do Kodeksu Żywnościowego powinno dopomóc w umacnianiu spójności między normami, wytycznymi lub zaleceniami i innymi przepisami przyjętymi przez Komisję Kodeksu Żywnościowego oraz pozostałymi odnośnymi zobowiązaniami Wspólnoty Europejskiej.
(5) Dnia 26 listopada 1991 r., Wspólnota Europejska stała się członkiem, równolegle do Państw Członkowskich, Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).
(6) Artykuł 2 Statutu Komisji Kodeksu Żywnościowego uprawnia Wspólnotę Europejską, jako członka FAO, do pełnoprawnego członkostwa w Komisji Kodeksu Żywnościowego.
(7) Decyzją z dnia 21 grudnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka, do Komisji Kodeksu Żywnościowego w oparciu o kompetencje Wspólnoty Europejskiej, jej pozycję w FAO, a także z uwzględnieniem celu i szczególnych cech Komisji Kodeksu Żywnościowego.
(8) Prawa i obowiązki organizacji członkowskich FAO mogą mieć zastosowanie, mutatis mutandis, w odniesieniu do członkostwa Wspólnoty Europejskiej w Komisji Kodeksu Żywnościowego; zostały podjęte stosowne decyzje dotyczące wymaganego dostosowania odpowiednich przepisów regulaminu wewnętrznego Komisji Kodeksu Żywnościowego i jej organów zależnych.
(9) Wynik negocjacji prowadzonych przez Komisję Europejską uznano za zadowalający, uwzględniając interesy Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, a także szczególne cechy Komisji Kodeksu Żywnościowego.
(10) Należy przewidzieć praktyczne zasady dotyczące udziału Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w pracach Komisji Kodeksu Żywnościowego oraz jej organów zależnych, zapewniające potencjalnie jak największe korzyści Wspólnocie Europejskiej i Państwom Członkowskim z faktu przystąpienia Wspólnoty do Kodeksu Żywnościowego.
(11) Mając na uwadze powyższe rozważania, przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Komisji Kodeksu uznaje się obecnie za właściwe.
(12) Dyrektorzy generalni FAO i WHO zatwierdzili zmiany w regulaminie wewnętrznym przyjęte na 26 sesji Komisji Kodeksu Żywnościowego dnia 30 czerwca 2003 r., stwarzające regionalnym organizacjom integracji gospodarczej możliwość uzyskania członkostwa w Kodeksie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota Europejska przedkłada wniosek o przystąpienie do Komisji Kodeksu Żywnościowego, wraz z formalnym dokumentem, który potwierdza przyjęcie przez Wspólnotę obowiązków wynikających ze statutu Komisji Kodeksu Żywnościowego obowiązującego w momencie przystąpienia (załącznik I do niniejszego rozporządzenia) oraz jednolitą deklaracją w sprawie wykonywania kompetencji (załącznik II do niniejszego rozporządzenia). 2.
Przewodniczący Rady odpowiada za przeprowadzenie procedur koniecznych do tego celu. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2003 r.
w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4335)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/828/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 1 lit. c) oraz art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/218/WE z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka oraz w sprawie zasad mających zastosowanie do przemieszczania zwierząt do i z tych stref i uchylająca decyzję 2001/783/WE [2], zmieniona decyzją 2003/535/WE [3], została przyjęta w świetle sytuacji związanej z chorobą niebieskiego języka panującej w początkowych miesiącach 2003 r.
Decyzja ta rozgranicza strefy ochrony i nadzoru odpowiadające szczególnym sytuacjom epidemiologicznym i ustanawia warunki, na jakich dopuszcza się zwolnienie z zakazu przemieszczania zwierząt do i z tych stref.
(2) Ze względu na rozwój sytuacji, w szczególności wyizolowanie nowego serotypu w Sardynii i Korsyce (serotyp 4) oraz ponowne pojawienie się serotypu 2 na Balearach, należy ponownie rozważyć ogólne obszary geograficzne, na których mają zostać ustanowione strefy ochrony i nadzoru.
(3) Na podstawie wyizolowanego(-ych) serotypu(-ów) należy rozgraniczyć pięć ogólnych "stref zamkniętych": Baleary i północne Włochy kontynentalne (wyłącznie serotyp 2), Sardynia i Korsyka (serotypy 2 i 4), południowe Włochy kontynentalne (serotypy 2 i 9 oraz w mniejszym zakresie 4 i 16) oraz dwie strefy dla Grecji, w których w poprzednich latach w różnych miejscach wyizolowano różne serotypy.
(4) Stosownie do wniosku Grecji właściwym jest wprowadzenie rozróżnienia między kontynentalną częścią terytorium tego Państwa Członkowskiego, na której zwolnienia z zakazu opuszczania mogą być wprowadzane w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego, a pozostałym terytorium, na którym takie zwolnienia powinny zostać ograniczone jedynie do przemieszczania wewnątrz kraju.
(5) Ze względu na ustanowiony w dyrektywie 2000/75/WE zakaz prowadzenia szczepień w strefach nadzoru oraz rozwój sytuacji epidemiologicznej na danym terenie właściwym jest pozostawienie rozgraniczenia stref ochrony i nadzoru właściwym organom danego Państwa Członkowskiego.
(6) Zwolnienia z zakazu opuszczania, mające zastosowanie do przemieszczania zwierząt ze stref nadzoru i ochrony, powinny zostać dozwolone w oparciu o podejście obejmujące analizę ryzyka, biorąc pod uwagę dane zebrane w ramach programu nadzoru aktywności wirusa w miejscu pochodzenia, miejscu przeznaczenia zwierząt i statusu związanego ze szczepieniami.
(7) Właściwym jest określenie warunków, na jakich odbywać ma się tranzyt zwierząt przez strefy nadzoru i ochrony.
(8) Dla jasności prawodawstwa wspólnotowego właściwym jest uchylenie decyzji 2003/218/WE i zastąpienie jej niniejszą decyzją.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej decyzji jest wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których Państwa Członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte"), jak przewidziano w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/75/WE.
Celem niniejszej decyzji jest również określenie warunków odstępstwa od zakazu opuszczania obszaru, ustanowionego w art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2000/75/WE (zakaz opuszczania), niektórego rodzaju przemieszczania się zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, z i poprzez te strefy (tranzyt).
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na przemieszczanie się do strefy zamkniętej, jak ustanowiono w art. 2.
Artykuł 2
Rozgraniczenie stref zamkniętych
1.
Zamknięte strefy A, B, C, D i E są rozgraniczone, jak określono w załączniku I.
W odniesieniu do tych stref zwolnienia z zakazu opuszczania mają miejsce jedynie zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
2.
W przypadku Grecji zakaz opuszczania stosuje się jedynie do przemieszczania wewnątrz kraju ze strefy E do strefy D, określonych w załączniku I.
Artykuł 3
Zwolnienie z zakazu opuszczania w zakresie przemieszczania wewnątrz kraju
1.
Krajowe wysyłki zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, z zamkniętej strefy określonej w załączniku I są zwolnione z zakazu opuszczania tylko w przypadku, gdy zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki określone w załączniku II lub – w przypadku Francji i Włoch – spełniają warunki ust. 2, lub – w przypadku Grecji – warunki ust. 3.
2.
We Francji i we Włoszech, w odniesieniu do obszarów, na których zgodnie z programem przyjętym przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego określonego w załączniku I zostały przeprowadzone szczepienia, właściwe władze zwalniają również krajowe wysyłki, przewidziane w ust. 1, z zakazu przemieszczania się, jeżeli:
a) program nadzoru na danym obszarze epidemiologicznym pochodzenia potwierdza, że od ponad 100 dni przed datą wysyłki ustało rozprzestrzenianie się wirusa choroby niebieskiego języka; lub
b) program nadzoru nosicieli na danym obszarze epidemiologicznym miejsca przeznaczenia potwierdza, że aktywność dorosłego Culicoides ustała;
oraz
c) ponad 30 dni i mniej niż rok przed datą wysyłki zwierzęta zostały zaszczepione przeciwko serotypowi(-om) rozprzestrzeniającym się na danym obszarze epidemiologicznym pochodzenia.
3.
W Grecji właściwe władze zwalniają również krajowe wysyłki, przewidziane w ust. 1, z zakazu przemieszczania się, jeżeli:
a) zwierzęta zostały poddane testowi serologicznemu (test ELISA lub AGID na BT) z wynikiem negatywnym, w ciągu 72 godzin poprzedzających wysyłkę; oraz
b) w momencie pobierania próbek do testu zwierzęta zostały spryskane środkiem owadobójczym o przedłużonym działaniu bądź o działaniu powyżej czterech dni.
4.
Pod kontrolą właściwych władz zostanie ustanowiona procedura nadzoru, aby uniemożliwić jakiekolwiek dalsze przemieszczenie zwierząt do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule.
Artykuł 4
Zwolnienie z zakazu opuszczania w zakresie przemieszczania wewnątrz kraju w celu uboju
Wysyłki zwierząt ze strefy zamkniętej w celu dokonania natychmiastowego uboju odbywające się w ramach jednego Państwa Członkowskiego mogą zostać zwolnione przez właściwe władze z zakazu opuszczania, jeżeli:
a) dokonano oceny jednostkowych przypadków w zakresie ewentualnego kontaktu zwierząt z nosicielami podczas transportu do rzeźni, z uwzględnieniem:
i) danych dostępnych z programu nadzoru w odniesieniu do aktywności nosiciela;
ii) odległości między miejscem wprowadzenia do strefy niezamkniętej a rzeźnią;
iii) danych entomologicznych dotyczących trasy określonej w ppkt ii);
iv) okresu obejmującego dzień transportu, w stosunku do godzin aktywności nosicieli;
v) możliwości zastosowania środków owadobójczych, zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [4];
b) zwierzęta przeznaczone do przemieszczenia nie wykazują żadnej oznaki choroby niebieskiego języka w dniu transportu;
c) zwierzęta transportowane są w pojazdach zaplombowanych przez właściwe władze, bezzwłocznie i bezpośrednio do rzeźni w celu natychmiastowego uboju, pod nadzorem urzędowym;
d) właściwe władze odpowiedzialne za rzeźnię są informowane o zamiarze wysłania do niej zwierząt i zawiadamiają właściwe władze wysyłające o ich przybyciu.
Artykuł 5
Zwolnienie z zakazu opuszczania dla zwierząt opuszczających strefy zamknięte w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego
1.
Wysyłki zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, z zamkniętych stref A, B, C i D wymienionych w załączniku I, są zwolnione z zakazu handlu wewnątrzwspólnotowego przez właściwe władze jedynie w przypadku, gdy:
a) zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki ustanowione w art. 3; oraz
b) Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia wydaje uprzednią zgodę.
2.
Państwa Członkowskie pochodzenia, korzystające z odstępstwa przewidzianego w ust. 1, zapewnią, że do odpowiednich świadectw zdrowia ustanowionych w dyrektywach Rady 64/432/EWG [5], 88/407/EWG [6], 89/556/EWG [7], 91/68/EWG [8] i 92/65/EWG [9] dodaje się wyrażenie w brzmieniu:
"zwierzęta/nasienie/komórki jajowe/zarodki [10], zgodnie z decyzją 2003/218/WE."
Artykuł 6
Tranzyt zwierząt poprzez strefę zamkniętą
1.
Zezwala się na tranzyt przez strefę zamkniętą wymienioną w załączniku I zwierząt wysyłanych z obszaru na terytorium Wspólnoty położonego poza strefami zamkniętymi, określonymi w tym załączniku, pod warunkiem zabezpieczenia zwierząt i środków transportu środkiem owadobójczym, w miejscu załadunku lub zawsze przed wprowadzeniem do strefy zamkniętej.
W przypadku gdy podczas tranzytu przez strefę zamkniętą przewidziano etapowy odpoczynek, w miejscu takim należy zastosować środek owadobójczy celem ochrony zwierząt przed atakiem nosicieli.
2.
W przypadku handlu wewnątrzwspólnotowego tranzyt uwarunkowany jest zezwoleniem właściwych władz Państwa Członkowskiego tranzytu i miejsca przeznaczenia, a do odpowiednich świadectw zdrowia ustanowionych w dyrektywach 64/432/EWG, 91/68/EWG i 92/65/EWG dodaje się wyrażenie w brzmieniu:
"Zastosowano środek owadobójczy (nazwa produktu), dnia …, o godzinie …, zgodnie z decyzją 2003/828/WE."
Artykuł 7
Środki wykonawcze
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie zapewnią odpowiednie upublicznienie przyjętych środków.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 8
Uchylenie
Decyzja 2003/218/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 grudnia 2003 r.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 listopada 2003 r.
zmieniająca decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do zmian i kolejnych uzupełnień wykazu posterunków kontroli granicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4234)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/831/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz posterunków kontroli granicznej do celów kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i produktów odzwierzęcych z państw trzecich, zatwierdzony decyzją Komisji 2001/881/WE [3], który zawiera jednostkowy numer Animo w odniesieniu do każdego posterunku kontroli granicznej, powinien zostać uaktualniony, w szczególności w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji w niektórych Państwach Członkowskich oraz kontroli wspólnotowych.
(2) W następstwie pomyślnej kontroli wspólnotowej wykaz należy uzupełnić o dodatkowe posterunki kontroli granicznej w Châteauroux Déols we Francji oraz w Kolding i Skagen w Danii.
(3) W wyniku rozmów między Komisją a Niderlandami należy dodać nowy przypis dotyczący portu lotniczego Amsterdam Schiphol w celu wyjaśnienia sytuacji dotyczącej przywozu żywych zwierząt do tego portu.
(4) Ponadto w przypisach należy wprowadzić szereg aktualizujących zmian i szczegółów odnoszących się do wykazu w zakresie kategorii i centrów kontroli w odniesieniu do pewnej liczby innych posterunków kontroli granicznej, które już zostały zatwierdzone.
(5) Wykaz jednostek Animo w decyzji Komisji 2002/459/WE [4], który zawiera jednostkowe numery Animo w odniesieniu do każdego posterunku kontroli granicznej we Wspólnocie, należy odpowiednio uaktualnić w celu uwzględnienia wszystkich istotnych zmian oraz zachowania wykazu w formie identycznej z wykazem w decyzji 2001/881/WE.
(6) 6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/881/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 2002/459/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2003 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/833/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 98/258/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 4, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy (Komitet), na posiedzeniu w dniu 2 października 2003 r. wydał zalecenie dotyczące określania równoważności w odniesieniu do żelatyny i kolagenu przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
W następstwie tego zalecenia właściwe jest wprowadzenie zmian w załączniku V do Umowy.
(2) Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z zaleceniami ustanowionymi przez Wspólny Komitet Zarządzający powołany na mocy art. 14 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonym Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, zmiany w załączniku V do wspomnianej Umowy zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy w formie wymiany listów, włącznie ze zmianami w załączniku V do Umowy, załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest niniejszym upoważniony do podpisania Umowy w formie wymiany listów, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Stany Zjednoczone Ameryki notyfikują na piśmie Komisji zakończenie procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
w sprawie utworzenia zespołu przygotowującego powołanie agencji w dziedzinie rozwoju potencjału obronnego, badań, zaopatrzenia i zbrojeń
(2003/834/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska obradująca w Salonikach "wyznaczyła zadanie właściwym organom Rady podjęcia niezbędnych działań w kierunku utworzenia w 2004 r. agencji międzyrządowej w dziedzinie rozwoju potencjału obronnego, badań, zaopatrzenia i zbrojeń", podlegającej kompetencji Rady i otwartej na udział wszystkich Państw Członkowskich.
(2) Projekt Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy opracowany przez Konwent Europejski, przedstawiony przez Radę Europejską w Salonikach, przewiduje ustanowienie Europejską Agencji Zbrojeń, Badań i Potencjału Wojskowego w celu określenia praktycznych wymagań, wspierania środków spełniających te wymagania, przyczyniania się do zidentyfikowania oraz w miarę potrzeb wdrażania wszelkich środków niezbędnych do wzmocnienia przemysłowej i technologicznej bazy sektora obronnego, udziału w definiowaniu europejskiej polityki potencjału obronnego i zbrojeń, a także wspomagania Rady w ocenie i zwiększaniu potencjału wojskowego.
(3) Decyzją 2003/664/WE [1] Komitet Stałych Przedstawicieli ustanowił grupę przygotowawczą ad hoc w celu przeprowadzenia prac zmierzających do utworzenia agencji.
(4) Należy powołać zespół ekspertów w celu przeprowadzenia dalszych prac przygotowawczych do ustanowienia agencji, zgodnie z Konkluzjami Rady przyjętymi w dniach 17 i 18 listopada 2003 r. oraz załączonym do nich sprawozdaniem; ten zespół będzie wspierał prace Rady i jej właściwych organów zmierzające do ustanowienia Agencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje utworzony Zespół ds. Ustanowienia Agencji (ZUA) w celu przygotowania warunków umożliwiających utworzenie i działanie agencji w dziedzinie rozwoju potencjału obronnego, badań, zaopatrzenia i zbrojeń.
Mandat zespołu ZUA, obejmujący misję i jego skład, jest określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zespół ZUA będzie stanowił część Sekretariatu Generalnego Rady.
Zostanie powołany przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i będzie podlegał jego kompetencji.
Artykuł 3
Krajowi eksperci ZUA pochodzący z Państw Członkowskich i państw przystępujących zostaną oddelegowani do pracy w Sekretariacie Rady.
W Załączniku przedstawiono procedurę selekcyjną i jej kryteria.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie i państwa przystępujące pokryją uposażenia oraz świadczenia dla swoich krajowych ekspertów oddelegowanych do pracy w Radzie i Zespole ZUA.
2.
Oddelegowani urzędnicy UE są opłacani przez ich Instytucje.
3.
Wydatki eksploatacyjne i administracyjne Zespołu ZUA będą pokrywane przez Generalny Sekretariat Rady jako wkład rzeczowy.
Artykuł 5
Krajowi eksperci oddelegowani z Państw Członkowskich i państw przystępujących podlegają decyzji Rady 2003/479/WE z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzje z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r. oraz decyzję 2001/41/WE i decyzję 2001/496/WPZiB [2], bez uszczerbku dla ustaleń finansowych przewidzianych na mocy art. 4 niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Mandat Zespołu ZUA kończy się wraz rozpoczęciem funkcjonowania Agencji lub dnia 31 grudnia 2004 r., w zależności od tego, który z terminów nastąpi wcześniej.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 listopada 2003 r.
w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Środkowej Afryki oraz przyjęcia właściwych środków na mocy art. 96 Umowy z Kotonu
(2003/837/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. [1], zwaną dalej "Umową z Kotonu",
uwzględniając decyzję Rady 2003/159/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie środków, jakie mają zostać podjęte i procedur, jakie należy zastosować w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE [3], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasadnicze elementy art. 9 Umowy z Kotonu, mianowicie poszanowanie zasad demokratycznych i państwa prawnego, na których oparte jest partnerstwo AKP-UE, zostały naruszone przez przewrót wojskowy z dnia 15 marca 2003 r., który został potępiony przez Unię Europejską w jej oświadczeniu z dnia 21 marca 2003 r.
(2) Zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu, dnia 12 czerwca 2003 r. odbyły się konsultacje z krajami AKP i Republiką Środkowej Afryki, w trakcie których władze Afryki Środkowej podjęły szczególne zobowiązania w celu zaradzenia problemom zidentyfikowanym przez Unię Europejską, które miały zostać wykonane w ciągu trwającego trzy miesiące szczegółowego dialogu.
(3) Pod koniec tego okresu Unia Europejska uznaje ogólnie, że proces przejścia w kierunku powrotu do rządów konstytucyjnych został rozpoczęty.
Jednakże nadal istnieją poważne wątpliwości dotyczące stanowczości i przejrzystości wytycznych polityki prowadzonej przez władze Afryki Środkowej oraz zdolności Administracji Afryki Środkowej to ich wprowadzenia w życie.
(4) Właściwe środki powinny w związku z tym zostać przyjęte na mocy art. 96 Umowy z Kotonu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konsultacje z Republiką Środkowej Afryki na mocy art. 96 Umowy z Kotonu zostają niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Środki wymienione w projekcie listu zawartego w Załączniku zostają niniejszym przyjęte jako środki właściwe na mocy art. 96 art. 2 lit. c) Umowy z Kotonu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 2003 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów przedłużającego na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ważność Protokołu ustanawiającego możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej
(2003/838/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jej art. 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy warunków Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej [1], przed upływem okresu ważności Protokołu do Umowy Umawiające się Strony mają rozpocząć rokowania, aby ustalić drogą wzajemnego porozumienia treść Protokołu na następny okres oraz ewentualne zmiany lub dodatki do wprowadzenia w Załączniku do Protokołu.
(2) Strony decydują, iż do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian w Protokole, okres ważności bieżącego Protokołu, zatwierdzonego rozporządzeniem (WE) nr 722/2001 [2], należy przedłużyć o jeden rok na mocy Porozumienia w formie wymiany listów parafowanego w dniu 16 maja 2003 r.
(3) Na mocy Porozumienie w formie wymiany listów, od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. rybacy Wspólnoty są uprawnieni do możliwości połowowych w wodach podlegających suwerenności lub jurysdykcji Wybrzeża Kości Słoniowej.
(4) W celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń w działalności połowowej statków wspólnotowych istotne jest, aby przedłużenie zaczęło obowiązywać jak najszybciej.
Dlatego też pożądane jest podpisanie Porozumienie w formie wymiany listów i jego tymczasowe stosowanie do czasu zakończenia wymaganych do jego zawarcia procedur.
(5) Należy potwierdzić stosowanie metody rozdziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie na podstawie Protokołu, którego ważność wygasła,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów przedłużającego na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ważność Protokołu ustanawiającego możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, do czasu przyjęcia przez Radę decyzji o zawarciu Umowy.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Porozumienie w formie wymiany listów stosuje się tymczasowo od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 3
Możliwości połowowe określone w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) połowy przydenne:
Hiszpania: _BAR_ 600 ton rejestrowych brutto miesięcznie, średniorocznie _BAR_
b) statki do połowu tuńczyka:
i) sejnery do połowu tuńczyka
—Francja: _BAR_ 18 statków _BAR_
—Hiszpania: _BAR_ 21 statków _BAR_
ii) taklowce powierzchniowe
—Hiszpania: _BAR_ 15 statków _BAR_
—Portugalia: _BAR_ 5 statków _BAR_
iii) tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury
—Francja: _BAR_ 7 statków _BAR_
—Hiszpania: _BAR_ 5 statków. _BAR_
Jeżeli wnioski licencyjne złożone przez te Państwa Członkowskie nie obejmują całości możliwości połowowe ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć złożenie wniosków licencyjnych przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 500/2001 [3], Państwa Członkowskie, których statki prowadzą połowy na mocy Porozumienia w formie wymiany listów, notyfikują Komisji ilości każdego zasobu odłowionego na obszarze połowowym Wybrzeża Kości Słoniowej.
Artykuł 5
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Wspólnoty do czasu jego zawarcia.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2003 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4313)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/839/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/308/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2003/458/WE [4], ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych gospodarstw rybackich znajdujących się w strefach niezatwierdzonych, w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(2) Francja, Niemcy i Hiszpania przedłożyły uzasadnienia w celu przyznania strefom znajdującym się na ich terytoriach statusu stref zatwierdzonych w odniesieniu do VHS oraz IHN.
Przedłożona dokumentacja dowodzi, że przedmiotowe strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z tym, kwalifikują się one do otrzymania statusu stref zatwierdzonych i powinny zostać dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
(3) Francja, Niemcy i Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu przyznania gospodarstwom znajdującym się na ich terytoriach statusu gospodarstw zatwierdzonych w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do VHS oraz IHN.
Przedłożona dokumentacja dowodzi, że przedmiotowe gospodarstwa spełniają wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z tym, kwalifikują się one do otrzymania statusu gospodarstw zatwierdzonych znajdujących się w strefach niezatwierdzonych i powinny zostać dodane do wykazu gospodarstw zatwierdzonych.
(4) Włochy poinformowały Komisję o rozpoznaniu IHN w gospodarstwie posiadającym status zatwierdzonego w zakresie VHS i IHN.
W związku z tym, przedmiotowe gospodarstwo powinno zostać skreślone z wykazu gospodarstw zatwierdzonych w odniesieniu do IHN.
(5) W piśmie z dnia 2 czerwca 2003 r. Niemcy poinformowały Komisję o potrzebie uaktualnienia załącznika II, z powodu zamknięcia niektórych gospodarstw lub zmiany ich właścicieli.
W piśmie z dnia 10 lipca 2003 r. Hiszpania udzieliła Komisji odpowiedzi na jej żądanie dotyczące wyjaśnienia w zakresie prawidłowego opisu hiszpańskich stref kontynentalnych zatwierdzonych w załączniku I, w następstwie zatwierdzenia rzeki Ebro na mocy decyzji 2003/458/WE.
(6) Dlatego decyzja 2002/308/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się tekstem zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji;
2) Załącznik II zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
odnosząca się do zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji Rady Europy nr 180 w sprawie informacji oraz współpracy prawnej w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego
(2003/840/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja Rady Europy nr 180 o informacji oraz współpracy prawnej w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego (Konwencja) ustanawia międzynarodowy system uprzedniego informowania oraz współpracy administracyjnej w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego.
(2) Usługi społeczeństwa informacyjnego dostarczane są na odległość środkami elektronicznymi oraz na indywidualne żądanie usługobiorcy (zgodnie z definicją określoną w art. 2 Konwencji nr 180) są one dostarczane są bez konieczności fizycznego przemieszczania się usługodawcy bądź usługobiorcy.
Z tego powodu objęte są one wspólną polityką handlową i wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty Europejskiej, w zastosowaniu opinii 1/94 Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, dotyczącej Światowej Organizacji Handlu [1].
(3) Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego [2], funkcjonująca od 1999 r., stanowi niezwykle pozytywne doświadczenie jako mechanizm uprzedniego informowania i dialogu administracyjnego w zakresie usług internetowych.
(4) Podobny międzynarodowy mechanizm, w którym udział leży w bezpośrednim interesie Wspólnoty, należy jak najszybciej ustanowić w ramach Rady Europy.
Mechanizm taki pozwoliłby jej regularnie otrzymywać informacje w zakresie inicjatyw prawnych przygotowywanych w innych państwach oraz, stosownie do potrzeb, wyrażać swoje uwagi na temat projektów, co mogłoby mieć poważne prawne i gospodarcze implikacje w kontekście działalności internetowej.
(5) W praktyce, udział taki oparty byłby na mechanizmie działania ustanowionym w 1983 r. przez dyrektywę 83/189/EWG, następnie uchyloną i zastąpioną dyrektywą 98/34/WE, i pozwoliłby uniknąć wszelkich obciążeń Państw Członkowskich innych niż te, które ciążą na nich na mocy dyrektywy 98/34/WE.
(6) Konwencja powinna zostać przyjęta,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Konwencję Rady Europy nr 180 o informacji oraz współpracy prawnej w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Konwencji w celu uczynienia jej wiążącą dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG w odniesieniu do zespołów pobierania zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4524)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/843/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania i produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2], stanowi, że Państwa Członkowskie mogą wywozić zarodki z państw trzecich tylko wtedy, gdy były pozyskane, przetworzone i przechowywane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki złożyły wniosek o dokonanie zmian w tych wykazach w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje dotyczące zgodności z właściwymi przepisami ustanowionymi w dyrektywie 89/556/EWG, a określone zespoły pobierania zostały urzędowo zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty przez służby weterynaryjne tego państwa.
(4) Dlatego, decyzja 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 9 grudnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2003r.
zmieniająca decyzję nr 613/2003/WE w odniesieniu do zatwierdzonych centrów zbierania nasienia trzody chlewnej w Kanadzie
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4525)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/844/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem nr 806/2003/WE [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/613/WE z dnia 19 czerwca 2002 r. ustanawiająca warunki przywozu nasienia trzody chlewnej [3], zmieniona decyzją 2003/15/EC [4], ustanawia wykaz państw trzecich, włączając Kanadę, z których zatwierdzono przywóz nasienia trzody chlewnej.
(2) Kanada wysłała informację dotyczącą centrum zbierania nasienia urzędowo zatwierdzonego przez władze weterynaryjne kraju do wywozu nasienia trzody chlewnej na teren Wspólnoty.
Kanada wnioskowała o dodanie centrum do listy centrów zbierania nasienia trzody chlewnej zatwierdzonych decyzją 2002/613/WE.
(3) Kanada dostarczyła gwarancji uwzględniając zgodność z wymaganiami dyrektywy 90/429/EWG.
(4) Decyzja 2002/613/EWG powinna być odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika V do decyzji 2002/613/WE, w części dotyczącej Kanady, dodaje się następującą rubrykę:
"CA _BAR_ 8-A1-05 _BAR_ Alberta Swine Genetics Corp. Box 3310 Leduc Alberta T9E 6M3" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 9 grudnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2003 r.
dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do przywozu niektórych zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z Albanii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, jak również Serbii i Czarnogóry w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4526)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/845/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2001/706/WE z dnia 27 września 200 r. dotyczącej środków ochronnych w odniesieniu do przywozu niektórych zwierząt i ich produktów z Albanii, Bułgarii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Federalnej Republiki Jugosławii w odniesieniu do choroby niebieskiego języka [2] zakazano przywozu żywych zwierząt gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka (wszystkich przeżuwaczy) z tych państw trzecich, w których powiadomiono o występowaniu ognisk choroby niebieskiego języka.
(2) Na podstawie otrzymanych informacji Bułgaria może być obecnie uważana za kraj wolny od choroby niebieskiego języka.
Sytuacja pozostaje niezmieniona w Albanii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii jak również w Serbii i Czarnogórze (była Jugosławia).
(3) W celu zachowania jasności prawodawstwa wspólnotowego, decyzja 2001/706/WE powinna dlatego zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka pochodzących z lub przewożonych przez Albanię, byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii oraz Serbię i Czarnogórę.
2.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka pochodzących z Albanii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Serbii i Czarnogóry.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka przewożonych tranzytem przez Albanię, byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii oraz Serbię i Czarnogórę, pod warunkiem że nie zagrozi to statusowi odnośnego Państwa Członkowskiego w stosunku do choroby niebieskiego języka.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o stosowanych kryteriach w sprawie przyznanych odstępstw przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 3
Decyzja 2001/706/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji odczytuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 9 grudnia 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2003 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii w okresie przedakcesyjnym
(2003/846/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w ramach strategii przedakcesyjnej oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalny program dotyczący rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich dla Rumunii (dalej zwany SAPARD) zatwierdzono decyzją Komisji z dnia 12 grudnia 2000 r.
[3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji z dnia 1 sierpnia 2003 r. zgodnie z przepisami art. 4 ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
(2) Stanowiąc w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Rząd Rumunii i Komisja podpisały dnia 2 lutego 2001 r. wieloletnią umowę finansową ustanawiającą ramy techniczne, prawne i administracyjne dotyczące realizacji SAPARD, ostatnio zmienioną roczną umową finansową na rok 2002 podpisaną dnia 1 kwietnia 2003 r., która ostatecznie weszła w życie dnia 12 maja 2003 r.
(3) Właściwy organ Rumunii ds. wykonywania niektórych środków określonych w SAPARD powołał Agencję SAPARD, instytucję publiczną o statusie prawnym podlegającą kompetencjom Ministerstwa Rolnictwa, Lasów, Wód i Środowiska.
W Ministerstwie Finansów Publicznych powołano Departament Funduszu Narodowego ds. finansowych, które ma obowiązek sprawować w ramach realizacji SAPARD.
(4) Na podstawie analizy poszczególnych przypadków krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem, procedur kontroli finansowej i struktur dotyczących finansów publicznych, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przyjęła decyzję 2002/638/WE z dnia 31 lipca 2002 r. powierzającą zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii w okresie przedakcesyjnym [4] w odniesieniu do niektórych środków przewidzianych w SAPARD.
(5) Zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przeprowadziła dalszą analizę w odniesieniu do środka 3.1 "Inwestowanie w gospodarstwa rolne", środka 3.4 "Rozwój oraz różnicowanie działalności gospodarczej, różnorodne działania, alternatywne źródła dochodu" oraz środka 4.1 "Doskonalenie kształcenia zawodowego" przewidzianych w SAPARD. Komisja uważa, że także w odniesieniu tych środków, Rumunia wypełnia przepisy art. 4–6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [5] oraz minimalne warunki ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(6) Dlatego też, za właściwe uznaje się odstąpienie od wymagań zatwierdzania ex ante określonych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 oraz przyznanie Agencji SAPARD oraz Ministerstwu Finansów Publicznych i Funduszowi Narodowemu Rumunii, zarządzania środkami pomocowymi w odniesieniu do środków 3.1, 3.4 i 4.1 w oparciu o zdecentralizowane zasady.
(7) Jednakże ponieważ weryfikacje przeprowadzone przez Komisję w zakresie środka 3.1, 3.4 i 4.1 opierają się na systemie, który jeszcze nie w pełni funkcjonuje w odniesieniu do wszystkich właściwych elementów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, za właściwe uznaje się przyznanie tymczasowego zarządzania programem SAPARD Agencji oraz Ministerstwu Finansów Publicznych i Funduszowi Narodowemu.
(8) Pełne przekazanie zarządzania programem SAPARD przewiduje się po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji mających na celu zapewnienie, że system funkcjonuje prawidłowo oraz po przekazaniu przez Komisję wszelkich zaleceń odnoszących się do przekazania zarządzania środkami pomocowymi Agencji SAPARD w ramach kompetencji Ministerstwa Rolnictwa, Lasów, Wód i Środowiska oraz Ministerstwa Finansów Publicznych i Funduszu Narodowego.
(9) Dnia 22 lipca 2003 r. organy Rumunii zaproponowały zasady kwalifikowania wydatków zgodnie z sekcją B art. 4 ust. 1 wieloletniej umowy finansowej.
Wykaz zasad został częściowo zmieniony listem z dnia 22 września 2003 r.
Komisję wzywa się do podjęcia decyzji w tym zakresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, odstępuje się od wymagań ex ante zatwierdzania przez Komisję doboru projektu oraz kontraktowania środka 3.1, 3.4 i 4.1 przez Rumunię, przewidzianych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
Artykuł 2
Tymczasowe zarządzanie Programem SAPARD przyznaje się na zasadzie tymczasowości:
1. Agencji SAPARD podlegającej Ministerstwu Rolnictwa, Lasów, Wód i Środowiska Rumunii, ulica Negustori 1 B, Sektor 2, Bukareszt, w odniesieniu do wykonywania środka 3.1 "Inwestowanie w gospodarstwa rolne", środka 3.4 "Rozwój oraz różnicowanie działalności gospodarczej, różnorodne działania, alternatywne źródła dochodu" oraz środka 4.1 "Doskonalenie kształcenia zawodowego", jak określono w programie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonym decyzją Komisji C(2000) 3742 w wersji ostatecznej z dnia 12 grudnia 2000 r., ostatnio zmienioną decyzją Komisji przyjętą dnia 1 sierpnia 2003 r.
2. Funduszowi Narodowemu podlegającemu Ministerstwu Finansów Publicznych, ulica Apolodor 17, Sektor 5, RO 70663 Bukareszt, w odniesieniu do funkcji finansowych, które ma obowiązek wykonywać w ramach realizacji programu SAPARD w zakresie środka 3.1, 3.4 i 4.1 dla Rumunii.
Artykuł 3
Wydatki zgodne z niniejszą decyzją kwalifikuje się do współfinansowania przez Wspólnotę jedynie wtedy, gdy zostały poniesione przez beneficjentów od daty wydania niniejszej decyzji lub, jeśli później, to po dacie dokumentu czyniącego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych badań z nimi związanych, gdzie datą tą jest dzień 12 grudnia 2000 r. z zastrzeżeniem, że we wszystkich przypadkach nie zostały pokryte przez Agencję SAPARD przed datą wydania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla którejkolwiek z decyzji, przyznanie środków pomocowych z programu SAPARD beneficjentom indywidualnym, stosuje się zasady kwalifikowania wydatków proponowane przez Rumunię listem nr 1015 z dnia 22 lipca 2003 r. i zarejestrowanym przez Komisję pod numerem 19976., zmienionym listem nr 11012 z dnia 22 września 2003 r. i zarejestrowanym przez Komisję pod numerem 26843.
Decyzja Rady 2003/847/WSiSW
z dnia 27 listopada 2003 r.
dotycząca środków kontroli i sankcji karnych w odniesieniu do nowych syntetycznych narkotyków 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając Wspólne działanie Rady 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Republiki Włoskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdania dotyczące oceny ryzyka dotyczące 2C-I (2,5-dimetoksy-4-jodofenyloetylotaminy), 2C-T-2 (2,5-dimetoksy-4-etylotiofenyloetyloamina), 2C-T-7 (2,5-dimetoksy-4-n)-propylotiofenyloetyloaminy), TMA-2 (2,4,5-trimetoksyamfetaminy) zostały sporządzone na podstawie art. 4 ust. 3 wspólnego działania 97/396/WSiSW na posiedzeniu zwołanym pod auspicjami Komitetu Naukowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.
(2) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są pochodnymi amfetaminy posiadającymi właściwości strukturalne fenyloetoloaminy, które są powiązane z działaniem halucynogennym oraz pobudzającym.
W odniesieniu do 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie odnotowano we Wspólnocie śmiertelnych odurzeń oraz nie odnotowano odurzeń innych niż śmiertelne.
Jednakże 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są narkotykami halucynogennymi, powodują potencjalne ryzyko wspólne dla substancji halucynogennych, takich jak 2C-B, DOB, TMA oraz DOM, już sklasyfikowanych w Harmonogramie I lub II do Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.
Z tego względu nie może zostać wykluczone ryzyko ostrej lub przewlekłej toksyczności.
(3) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie są obecnie wymienione w jakimkolwiek z Harmonogramów do Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.
(4) Obecnie 2C-I i 2C-T-2 są kontrolowane na podstawie przepisów prawa krajowego dotyczącego narkotyków w pięciu Państwach Członkowskich; 2C-T-7 oraz TMA-2 są kontrolowane w czterech Państwach Członkowskich.
(5) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie mają żadnej wartości leczniczej lub wykorzystania przemysłowego.
(6) 2C-I został zidentyfikowany w czterech Państwach Członkowskich; 2C-T-2 i 2C-T-7 został zidentyfikowany w sześciu Państwach Członkowskich; TMA-2 został zidentyfikowany w pięciu Państwach Członkowskich.
Obecnie jedno Państwo Członkowskie zgłosiło jeden przypadek międzynarodowego handlu 2C-T-2 obejmujący dwa Państwa Członkowskie; nie odnotowano żadnego przypadku międzynarodowego handlu 2C-I, 2C-T-7 oraz TMA 2.
Laboratoria zajmujące się produkcją 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 wykryto w trzech Państwach Członkowskich.
W jednym z tych Państw Członkowskich przechwycono dużą ilość pośrednich prekursorów 2C-H oraz dokumentację wskazującą na produkcję 2C-I.
Główni chemiczni prekursorzy 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są dostępne w normalnym obrocie handlowym.
(7) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 powinny zostać poddane przez Państwa Członkowskie środkom kontrolnym i sankcjom karnym, jak przewidziano na podstawie ich ustawodawstwa zgodnego ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w Harmonogramie I i II do Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, zgodnie z ich prawem krajowym, poddające 2C-I (2,5-dimetoksy-4-jodofenyloetylotaminę), 2C-T-2 (2,5-dimetoksy-4-etylotiofenyloetyloaminę), 2C-T-7 (2,5-dimetoksy-4-n)-propylotiofenyloetyloaminę) oraz TMA-2 (2,4,5-trimetoksyamfetaminę) działaniu środków kontrolnych i sankcji karnych, jak przewidziano w ustawodawstwie, zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w Harmonogramie I i II do Konwencji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, zgodnie z akapitem trzecim art. 5 ust. 1 wspólnego działania 97/396/WSiSW, podejmą środki określone w art. 1 w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna.
W okresie sześciu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna, Państwa Członkowskie powiadomią Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję o podjętych środkach.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2003/856/WPZiB
z dnia 8 grudnia 2003 r.
dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (MPUE) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. b) akapit ostatni, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada powinna zdecydować o budżecie końcowym na rok 2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Kwota w wysokości 17,5 miliona EUR pokrywająca koszty bieżące MPUE w roku 2004 jest finansowana wspólnie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez ogólny budżet Unii Europejskiej wyszczególnionymi w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z wyjątkiem, iż jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2003 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4219)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/858/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić wykaz państw trzecich lub ich części, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ikry i gamet przez Państwa Członkowskie do celów hodowlanych we Wspólnocie.
(2) Aby zapobiec wprowadzeniu czynników chorobotwórczych, które mogłyby mieć poważny wpływ na zasoby rybne we Wspólnocie, konieczne jest ustanowienie szczególnych warunków zdrowotnych zwierząt oraz wzorów świadectw dla przedmiotowych państw trzecich, uwzględniając sytuację w zakresie zdrowia zwierząt w danym państwie trzecim oraz sytuację zdrowotną ryb, ikry lub gamet przeznaczonych do przywozu.
(3) Należy zwrócić uwagę na nowe choroby oraz na choroby egzotyczne dla Wspólnoty oraz takie, które mogłyby mieć poważny wpływ na zasoby rybne we Wspólnocie.
Ponadto należy uwzględnić politykę szczepień oraz sytuację chorobową w zakresie epizootycznej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (EHN) oraz chorób ryb określonych w załączniku A do dyrektywy 91/67/EWG, w miejscu produkcji lub, w miarę potrzeb, w miejscu przeznaczenia.
(4) Konieczne jest, aby kraje lub ich części, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ikry i gamet przez Państwa Członkowskie do celów hodowlanych, spełniały warunki w zakresie zwalczania chorób i monitorowania, przynajmniej równoważne normom wspólnotowym ustanowionym w dyrektywie 91/67/EWG oraz w dyrektywie Rady 93/53/WE z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2001/288/WE [4].
Metody pobierania próbek oraz metody badawcze powinny być przynajmniej równoważne metodom ustanowionym w decyzji Komisji 2001/183/WE [5] z dnia 22 lutego 2001 r. ustanawiającej plany pobierania próbek i metody diagnostyczne do celów wykrywania i potwierdzania występowania niektórych chorób ryb oraz uchylającej decyzję 92/532/EWG oraz w decyzji Komisji 2003/466/WE [6] z dnia 13 czerwca 2003 r. ustanawiającej kryteria podziału na strefy i urzędowego dozoru w następstwie podejrzenia lub potwierdzenia występowania niedokrwistości zakaźnej łososia (ISA).
W przypadkach, gdy prawodawstwo wspólnotowe nie ustanawia metod pobierania próbek i metod badawczych, należy stosować metody pobierania próbek oraz metody badawcze zgodne z tymi ustanowionymi w Podręczniku do Badań Diagnostycznych Zwierząt Wodnych Międzynarodowego Biura Epizootii (OIE).
(5) Konieczne jest, aby odpowiedzialne właściwe władze przedmiotowych państw trzecich zobowiązały się do powiadamiania Komisji i Państw Członkowskich, za pomocą faksu, telegramu lub poczty elektronicznej, w ciągu 24 godzin, o przypadkach wystąpienia epizootycznej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (EHN) lub chorób określonych w załączniku A do dyrektywy 91/67/EWG oraz o ogniskach innych chorób mających znaczny wpływ na zasoby rybne na ich terytorium lub w jego częściach, z których dozwolony jest przywóz na mocy niniejszej decyzji.
W takim przypadku odpowiedzialne właściwe władze przedmiotowych państw trzecich muszą podjąć środki mające na celu zapobieżenie rozprzestrzenieniu się choroby na terytorium Wspólnoty.
Ponadto należy informować Komisję oraz Państwa Członkowskie o wszelkich zmianach w polityce szczepień przeciwko takim chorobom.
(6) Ponadto przy przywozie żywych ryb pochodzących z akwakultury oraz produktów akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi, koniecznie należy zapobiegać wprowadzeniu do Wspólnoty poważnych chorób atakujących zwierzęta wodne.
(7) W związku z tym wymogi dotyczące świadectw, odnoszące się do przywozu żywych ryb pochodzących z akwakultury oraz produktów akwakultury zgodnie z dyrektywą Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [7], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003, koniecznie należy uzupełnić o wymogi w zakresie poświadczania zdrowia zwierząt.
(8) Wprowadzanie ryb, które mogą być nosicielami choroby, do otwartych wód Wspólnoty ograniczyłoby możliwości w zakresie kontroli i zwalczania chorób egzotycznych dla Wspólnoty oraz takich, które mogą poważnie wpłynąć na zasoby rybne we Wspólnocie.
Dlatego też, żywe ryby, ikra i gamety pochodzące z akwakultury należy przywozić do Wspólnoty tylko pod warunkiem wprowadzenia ich do hodowli.
(9) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przywozu tropikalnych ryb ozdobnych trzymanych na stałe w akwariach.
(10) Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla warunków zdrowia publicznego, ustanowionych na mocy dyrektywy 91/493/EWG.
(11) Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych lub krajowych w sprawie zachowania gatunków.
(12) Dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych [8] ustanawia normy dla certyfikacji.
Reguły oraz zasady stosowane przez urzędników dokonujących certyfikacji w państwach trzecich powinny dawać gwarancje równoważne tym ustanowionym w przedmiotowej dyrektywie.
(13) Należy uwzględnić zasady ustanowione w dyrektywie Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającej zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9], w szczególności art. 3 tej dyrektywy.
(14) Należy przewidzieć okres przejściowy na wdrożenie nowych wymogów dotyczących świadectw przy przywozie.
(15) Wykaz państw zatwierdzonych, zamieszczony w załączniku I do niniejszej decyzji, należy poddać rewizji nie później niż po upływie 12 miesięcy od terminu stosowania.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia zharmonizowane reguły w zakresie zdrowia zwierząt w przypadku przywozu:
a) żywych ryb, ikry i gamet, przeznaczonych do celów hodowlanych we Wspólnocie;
b) żywych ryb pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do ponownego zarybienia łowisk typu "wpuść i złów" we Wspólnocie;
c) żywych ryb pochodzących z akwakultury i produktów akwakultury, przeznaczonych do natychmiastowego spożycia przez ludzi lub do dalszego przetworzenia poprzedzającego spożycie przez ludzi.
2.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przywozu tropikalnych ryb ozdobnych trzymanych na stałe w akwariach.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszej decyzji stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektyw 91/67/EWG oraz 93/53/EWG.
2.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "pochodzące z akwakultury" oznacza pochodzące z hodowli;
b) "zatwierdzony ośrodek przywozu" oznacza zakład we Wspólnocie, w którym wprowadzono specjalne środki bezpieczeństwa biologicznego, zatwierdzony przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego do celów dalszego przetwarzania przywożonych żywych ryb pochodzących z akwakultury oraz uzyskanych z nich produktów;
c) "strefa przybrzeżna" oznacza strefę obejmującą część wybrzeża, wód morskich lub ujścia rzeki:
i) o dokładnie wytyczonych granicach geograficznych i składającą się z jednolitego systemu hydrologicznego lub z szeregu takich systemów; lub
ii) znajdującą się między ujściami dwóch cieków wodnych; lub
iii) w której znajduje się jedna lub więcej hodowli, a wszystkie hodowle otoczone są właściwymi strefami buforowymi po obu stronach jednej bądź kilku hodowli;
d) "strefa kontynentalna" oznacza strefę obejmującą:
- część terytorium, na które składa się cały obszar zlewisk, od źródeł cieków wodnych do ujścia, albo kilka obszarów zlewisk, w których hoduje się, przetrzymuje lub odławia ryby, w razie konieczności otoczona strefą buforową z realizowanym w niej programem monitorowania, bez konieczności uzyskania statusu strefy zatwierdzonej; lub
- część obszaru zlewisk, od źródeł cieków wodnych do naturalnej bądź sztucznej bariery zapobiegającej migracji ryb z prądem poniżej tej bariery, w razie konieczności otoczona strefą buforową z realizowanym w niej programem monitorowania, bez konieczności uzyskania statusu strefy zatwierdzonej.
Wielkość i położenie geograficzne strefy kontynentalnej muszą dawać możliwość ograniczenia do minimum możliwości ponownego skażenia, np. przez migrujące ryby;
e) "hodowla wyznaczona" oznacza:
i) hodowlę przybrzeżną w państwie trzecim, objętą wszystkimi środkami koniecznymi do zapobiegania wprowadzeniu chorób oraz taką, która jest zasilana w wodę za pomocą systemu zapewniającego całkowitą inaktywację następujących czynników chorobotwórczych: zakaźnej anemii łososia (ISA), wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN); lub
ii) hodowlę kontynentalną w państwie trzecim, objętą wszystkimi środkami koniecznymi do zapobiegania wprowadzeniu chorób.
W razie potrzeby, hodowla jest zabezpieczona przed zalaniem i przeciekaniem wody, a z prądem rzeki usytuowana jest naturalna bądź sztuczna bariera, zapobiegająca przedostawaniu się ryb do hodowli.
Woda do hodowli dostarczana jest bezpośrednio z głębiny, źródła lub ze studni, przepuszczana przez przewód rurowy, otwarty kanał lub kanał naturalny, który nie stanowi źródła zakażenia dla hodowli i uniemożliwia wprowadzanie ryb żyjących w środowisku naturalnym do hodowli.
Kanał wodny pozostaje pod kontrolą hodowli lub właściwych władz;
f) "zakład" oznacza: wszelkie pomieszczenia, zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG, w których przygotowuje się, przetwarza, chłodzi, mrozi, pakuje lub przechowuje produkty rybołówstwa, lecz z wykluczeniem miejsc sprzedaży aukcyjnej i hurtowej, w których odbywa się wyłącznie wystawianie i hurtowa sprzedaż produktów;
g) "hodowla" oznacza: wszelką działalność w gospodarstwie lub, ogólnie, w obiekcie oznaczonym pod względem geograficznym, w którym hoduje się lub przetrzymuje ryby, z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu;
h) "produkty rybne pochodzące z akwakultury" to produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, uzyskane z ryb pochodzących z akwakultury, w tym całe ryby (niepatroszone), ryby patroszone, filety oraz uzyskane z nich produkty;
i) "dalsze przetwarzanie" oznacza przygotowanie i przetwarzanie poprzedzające spożycie produktów przez ludzi, za pomocą różnych środków i technik, które prowadzą do powstania odpadów lub produktów ubocznych mogących stanowić zagrożenie rozprzestrzeniania się chorób, w tym: operacje naruszające anatomiczną całość, takie jak odkrwawianie, trzewienie/patroszenie, odgławianie, krojenie, filetowanie;
j) "natychmiastowe spożycie przez ludzi" oznacza, że ryby przywożone do celów spożycia przez ludzi, przed wprowadzeniem ich do obrotu detalicznego w celach konsumpcyjnych, nie są poddawane we Wspólnocie żadnym operacjom dalszego przetwarzania;
k) "łowiska typu wpuść i złów" to stawy, jeziora lub wody otwarte, utrzymywane przez wprowadzanie do nich ryb, przede wszystkim do celów wędkarstwa rekreacyjnego, a nie w celu zachowania lub zwiększenia naturalnego przyrostu;
l) "terytorium" oznacza cały kraj, strefę przybrzeżną, strefę kontynentalną lub wyznaczoną hodowlę, posiadające zezwolenie właściwego organu centralnego danego państwa trzeciego na wywóz do Wspólnoty.
Artykuł 3
Warunki przywozu żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury, do celów ponownego zarybienia łowisk typu "wpuść i złów" we Wspólnocie Europejskiej
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium żywych ryb, ich ikry i gamet do celów hodowlanych tylko w przypadku gdy:
a) ryby pochodzą z terytorium wymienionego w załączniku I;
b) przesyłka jest zgodna z gwarancjami, łącznie z tymi odnoszącymi się do pakowania i etykietowania, oraz z właściwymi szczególnymi wymogami dodatkowymi, wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III;
c) ryby są transportowane w warunkach niemających wpływu na ich stan zdrowia.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium żywych ryb pochodzących z akwakultury, ich ikry i gamet, przeznaczonych bezpośrednio do celów ponownego zarybienia łowisk typu "wpuść i złów" tylko w przypadku gdy:
a) przesyłka jest zgodna z przepisami ustanowionymi w ust. 1;
b) łowiskiem typu "wpuść i złów" nie są jeziora ani wody otwarte.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przywożone ryby pochodzące z akwakultury, ich ikra i gamety do celów hodowlanych lub ponownego zarybienia łowisk typu "wpuść i złów", nie były wprowadzane do wód otwartych, a jedynie do hodowli lub łowisk typu "wpuść i złów" prowadzonych w stawach.
4.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przywożone ryby pochodzące z akwakultury, ich ikra i gamety, były transportowane bezpośrednio do hodowli lub stawu w miejscu przeznaczenia, zgodnie z informacją podaną w świadectwie zdrowia zwierząt.
Artykuł 4
Warunki odnoszące się do przywozu żywych ryb pochodzących z akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium żywych ryb pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do dalszego przetworzenia poprzedzającego spożycie przez ludzi, tylko w przypadku gdy:
a) przesyłka spełnia warunki ustanowione w art. 3 ust. 1 oraz w art. 7 ust. 1 niniejszej decyzji; lub
b) ryby są wysyłane bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu, celem dokonania uboju i wypatroszenia.
Artykuł 5
Warunki odnoszące się do przywozu produktów rybnych pochodzących z akwakultury, w celu ich dalszego przetworzenia poprzedzającego spożycie przez ludzi
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium produktów rybnych pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do dalszego przetworzenia poprzedzającego spożycie przez ludzi, tylko w przypadku gdy:
a) ryby pochodzą z państw trzecich oraz z zakładów autoryzowanych na mocy art. 11 dyrektywy 91/493/EWG, oraz spełniają wymogi dotyczące świadectw w odniesieniu do zdrowia publicznego, ustanowione na mocy przedmiotowej dyrektywy; oraz
b) przesyłka jest zgodna z gwarancjami, łącznie z tymi odnoszącymi się do pakowania i etykietowania oraz z właściwymi szczególnymi wymogami dodatkowymi, wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przetwarzanie produktów rybnych pochodzących z akwakultury odbywało się w zatwierdzonych ośrodkach przywozu, chyba że:
a) ryby zostały wypatroszone przed wysyłką; lub
b) stan zdrowia w miejscu pochodzenia jest równoważny temu w miejscu przetwarzania, w szczególności w zakresie epizootycznej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (EHN) oraz chorób określonych w wykazie I i II kolumna 1 załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG.
Artykuł 6
Warunki odnoszące się do przywozu produktów rybnych pochodzących z akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium produktów rybnych pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi, tylko w przypadku gdy:
a) ryby pochodzą z państw trzecich oraz z zakładów autoryzowanych na mocy art. 11 dyrektywy 91/493/EWG oraz spełniają wymogi dotyczące świadectw zdrowia publicznego, ustanowione na mocy przedmiotowej dyrektywy;
b) przesyłka jest zgodna z gwarancjami, łącznie z tymi odnoszącymi się do pakowania i etykietowania, wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku V, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III;
c) przesyłka składa się z opakowań przeznaczonych dla konsumenta, o rozmiarach umożliwiających bezpośrednią sprzedaż detaliczną konsumentowi finalnemu, takich jak:
i) filety pakowane próżniowo;
ii) produkty zamknięte hermetycznie lub inne produkty poddane obróbce cieplnej;
iii) mrożone kostki mięsa rybiego;
iv) ryby patroszone, mrożone lub umieszczone na lodzie.
Artykuł 7
Świadectwa
1.
W przypadku żywych ryb, ich ikry i gamet, właściwy organ w punkcie kontroli granicznej w Państwie Członkowskim odbioru przesyłki, sporządza dokument określony w załączniku do decyzji Komisji 92/527/EWG [10], zawierający jedną z deklaracji ustanowionych w załączniku VI do niniejszej decyzji, zależnie od potrzeb.
2.
W przypadku produktów rybnych pochodzących z akwakultury, właściwy organ w punkcie kontroli granicznej w Państwie Członkowskim odbioru przesyłki, sporządza dokument określony w załączniku B do decyzji Komisji 93/13/EWG [11], zawierający jedną z deklaracji ustanowionych w załączniku VI do niniejszej decyzji, zależnie od potrzeb.
Artykuł 8
Zapobieganie skażeniu naturalnych zbiorników wodnych
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przywożone żywe ryby pochodzące z akwakultury oraz uzyskane z nich produkty, przeznaczone do spożycia przez ludzi, nie były umieszczane w naturalnych zbiornikach wodnych na ich terytorium oraz aby nie powodowały skażenia tych zbiorników.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby woda służąca do transportu przesyłek nie doprowadziła do skażenia naturalnych zbiorników wodnych na ich terytorium.
Artykuł 9
Zatwierdzanie ośrodków przywozu
1.
Właściwy organ Państw Członkowskich zatwierdza zakład jako zatwierdzony ośrodek przywozu, pod warunkiem że spełnia on minimalne warunki zdrowotne zwierząt, zawarte w załączniku VII do niniejszej decyzji.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego sporządza wykaz zatwierdzonych ośrodków przywozu, z których każdy posiada nadany mu numer urzędowy.
3.
Wykaz zatwierdzonych ośrodków przywozu oraz wszelkie zmiany w tym wykazie przekazuje się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 10
Termin stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/106/WE w odniesieniu do testów porównawczych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4522)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/859/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 1992 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 17 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady używania szczepionek przeciwko klasycznemu pomorowi świń i związanych z nimi testów porównawczych ustanowione są w dyrektywie (WE) nr 89/2001 oraz w decyzji Komisji (WE) nr 106/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzającej Podręcznik Diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń [2].
(2) Użycie szczepionek znacznikowych zostało utrudnione przez brak niezawodnego testu porównawczego umożliwiającego rozróżnienie świń zaszczepionych od świń naturalnie zakażonych wirusem klasycznego pomoru świń.
Z tego powodu nie wprowadzono decyzją (WE) nr 106/2002 testu porównawczego na klasyczny pomór świń.
(3) W 2003 r. laboratorium odniesienia Wspólnoty dla klasycznego pomoru świń we współpracy z krajowymi laboratoriami klasycznego pomoru świń oceniły nowo opracowane testy porównawcze w związku z decyzją Komisji (WE) nr 265/2003 z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawie pomocy finansowej dla laboratorium odniesienia Wspólnoty dla klasycznego pomoru świń na ocenę nowego testu porównawczego klasycznego pomoru świń [3].
(4) Wyniki tej oceny pokazują, że czułość i właściwość nowego testu porównawczego pozwala na jego wykorzystanie w związku ze szczepieniem interwencyjnym przy użyciu szczepionki wskazującej.
(5) Dlatego nowy test porównawczy rozróżniający świnie zaszczepione od świń naturalnie zakażonych wirusem klasycznego pomoru świń powinien być opracowany zgodnie z dyrektywą (WE) nr 89/2001 ustanawiającą wytyczne w sprawie jego użycia.
Zasady te powinny zapewniać, że użycie szczepionek znacznikowych w powiązaniu z niniejszym testem nie stworzy ryzyka nie do zaakceptowania w odniesieniu do przemieszczania się lub handlu zaszczepionymi świniami, ich potomstwem i produktami z nich uzyskanymi.
(6) Dlatego decyzja (WE) nr 106/2002 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział VIII załącznika do decyzji (WE) nr 106/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 2003 r.
dotycząca analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro
(2003/861/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem [2], w szczególności jego art. 5, przewiduje analizę techniczną i klasyfikację fałszywych monet euro dokonywaną przez Krajowe Centrum Analiz Monet (KCAM) i Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN).
Od roku 2000 Komisja dostarcza ram koniecznych do koordynacji istotnych działań tych organów technicznych.
(2) Od października 2001 roku ECTN tymczasowo wykonuje swoją działalność w Mennicy Paryskiej, korzystając z pomocy administracyjnej i kadrowej Komisji zgodnie z wymianą listów między przewodniczącym Rady i francuskim ministrem finansów w dniach 28 lutego i 9 czerwca 2000 r.
(3) W celu zagwarantowania ciągłości i niezależności działań chroniących monety euro przed fałszowaniem Komisja powinna przyjąć obowiązek czuwania nad sprawnym wykonywaniem działań ECTN i zapewnienia koordynacji prac prowadzonych w tym zakresie przez właściwe organy techniczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja ustanawia Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe oraz czuwa nad sprawnym wykonywaniem jego działań i zapewnienia koordynacji prac prowadzonych w tym zakresie przez właściwe organy techniczne w celu ochrony monet euro przed fałszowaniem.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich, które przyjęły euro jako jedną walutę.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 2003 r.
rozszerzająca skutki decyzji 2003/861/WE dotyczącej analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako jednej waluty
(2003/862/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przyjmując decyzję Rady 2003/861/WE dotyczącą analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro, Rada przewidziała, że wywoła ona skutki w Państwach Członkowskich, które przyjęły euro jako jedną walutę.
(2) Jednak ważne jest, by euro korzystało z takiego samego poziomu ochrony w Państwach Członkowskich, które go nie przyjęły, i tym celu należy przyjąć konieczne przepisy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2003/861/WE dotycząca analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro zostaje rozszerzona na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako jednej waluty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro jako jednej waluty.
Decyzja Komisji
z dnia 2 grudnia 2003 r.
w sprawie świadectw zdrowia przy przywozie produktów zwierzęcych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4444)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/863/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 98/258/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [2], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [3], w szczególności jej art. 11 ust. 2 i art. 22 ust. 2, oraz odpowiednie postanowienia innych dyrektyw ustanawiających warunki sanitarne i wzory świadectw dla przywozu z państw trzecich żywych zwierząt i produktów zwierzęcych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (dalej jako "Umowa") ustanawia między innymi środki sanitarne dla świeżego mięsa, produktów mięsnych i niektórych innych produktów zwierzęcych w obrocie handlowym ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, dla których określono równoważność.
(2) Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją Komisji nr 2003/721/WE [5], przewiduje specjalne wymagania w zakresie świadectw zwierząt i produktów zwierzęcych w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się chorób wśród zwierząt i ludzi.
(3) Artykuł 10 dyrektywy 92/118/EWG wymaga, aby do żelatyny i kolagenu stosowanego do spożycia przez ludzi, przeznaczonego na przywóz do WE, dołączać świadectwa zdrowia zgodne ze wzorem określonym w załączniku II, rozdział 4.
(4) Decyzją Komisji 2003/833/WE [6], zatwierdzającą w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, zalecenia opracowane przez Wspólny Komitet Zarządzający ustanowiony na mocy Umowy dotyczące równoważności norm Stanów Zjednoczonych dla żelatyny i kolagenu z normami wspólnotowymi zostały zatwierdzone i należy je wykonać; odpowiednio, należy ustanowić wzory świadectw dla przywozu żelatyny i kolagenu ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty zapewniające odpowiednie gwarancje.
(5) Stosowne jest, aby Wspólnota tymczasowo uznała równoważność norm w ten sposób przyznanych Stanom Zjednoczonym, w oczekiwaniu na potwierdzenie przez Stany Zjednoczone zatwierdzenia zmian do Umowy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki żelatyny i kolagenu przeznaczonych do spożycia przez ludzi, pod warunkiem że dołączone jest do nich oficjalne świadectwo(-a) zdrowia, zgodnie ze wzorami określonymi odpowiednio w załączniku A i załączniku B.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2003 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego Pelargonium l'Hérit. I Hosta Tratt., Euphorbia pulcherrima Willd. ex Klotzsch i Rosa L. na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4626)
(2003/865/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 4, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/56/WE wprowadza konieczne ustalenia, które mają być podjęte przez Komisję, niezbędne dla wspólnotowych prób i analiz porównawczych materiału rozmnożeniowego.
(2) Techniczne uzgodnienia dotyczące wykonania prób i analiz zostały podjęte przez Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych.
(3) Wezwanie do projektów (2003/C 159/08) [3] zostało opublikowane w celu wykonania powyższych prób i analiz.
(4) Propozycje zostały ocenione zgodnie z kryteriami wyboru i przyznawania wymienionym w powyższym wezwaniu do projektów.
Projekty, organy odpowiedzialne za przeprowadzenie prób i analiz oraz koszty kwalifikowane jak również maksymalny wkład finansowy Wspólnoty, wynoszący do 80 % kosztów kwalifikowanych, powinny zostać ustanowione.
(5) Wspólnotowe próby i analizy porównawcze powinny zostać przeprowadzone w latach 2004 i 2005 na materiale rozmnożeniowym zebranym w 2003 r., a dokładne dane na temat tych prób i analiz, koszty kwalifikowane jak również maksymalny wkład finansowy Wspólnoty powinny także zostać corocznie określone na mocy zgody podpisanej przez upoważnionego urzędnika Komisji i organ odpowiedzialny za przeprowadzenie prób.
(6) Dla wspólnotowych prób i analiz porównawczych trwających więcej niż jeden rok, części prób i analiz wykonanych po pierwszym roku powinny być autoryzowane przez Komisję bez dalszego odwoływania się do Stałego Komitetu ds. Materiału Siewnego Roślin Ozdobnych, na takich warunkach, jakie są dostępne dla osiągnięcia niezbędnej aprobaty.
(7) Powinna być zapewniona odpowiednia, reprezentatywna próbka, która zostanie poddana próbom i analizom, przynajmniej dla niektórych, wybranych roślin.
(8) Państwa Członkowskie powinny brać udział we wspólnotowych próbach i analizach porównawczych, w zakresie dotyczącym materiału rozmnożeniowego roślin, które są na ogół rozmnażane i sprzedawane na ich terytorium w celu upewnienia się, że właściwe wnioski będą mogły być wyciągnięte.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe próby i analizy porównawcze w latach 2004 i 2005 wykonanuje się na materiale rozmnożeniowym roślin wymienionych w Załączniku.
Koszty kwalifikowane jak również maksymalny wkład finansowy Wspólnoty prób i analiz za rok 2004 określa się w Załączniku.
Dokładne dane dotyczące prób i analiz są określone w Załączniku.
Artykuł 2
W zakresie materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin wymienionych w Załączniku, które są rozmnażane i sprzedawane na ich terytorium, Państwa Członkowskie pobierają próbki tego materiału i udostępniają je Komisji.
Artykuł 3
Zależnie od możliwości budżetowych, Komisja może podjąć decyzję o kontynuowaniu prób i analiz wymienionych w niniejszym Załączniku w roku 2005.
Maksymalny wkład finansowy Wspólnoty wynoszący do 80 % kosztów kwalifikowanych próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie przekroczy wartości wskazanej w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1992 r.
w sprawie przystąpienia Kanady do Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą
(2003/877/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3955/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1, 3 i 4,
uwzględniając komunikat Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Europejska Wspólnota Gospodarczą, występujące jako jedna Strona (dalej zwane "Wspólnotami"), zawarły w dniu 21 grudnia 1992 r. Umowę ustanawiającą Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między nimi i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią i Federacją Rosyjską (dalej zwaną "Umową").
(2) W dniu 28 marca 2003 r., Kanada powiadomiła Zarząd Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki (dalej zwany "Zarządem Centrum") o swoim zamiarze przystąpienia do Umowy.
Zgodnie z artykułem XIII Umowy, takie przystąpienie musi być zatwierdzone przez Zarząd Centrum.
(3) Wspólnoty reprezentowane są w Zarządzie Centrum przez Prezydencję Rady i przez Komisję.
Stanowisko Wspólnot w sprawach podnoszonych w związku z artykułem XIII Umowy przyjmowane jest przez Radę i wyrażane, według zasady ogólnej, przez Prezydencję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przystąpienie Kanady do Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnot.
Artykuł 2
Prezydencja Rady wyraża w ramach Zarządu Centrum zgodę Wspólnot na przystąpienie Kanady do Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2003 r.
dotycząca zdrowia zwierząt oraz warunków certyfikacji w przywozie pszczół i trzmieli (Apis mellifera i Bombus spp.) z określonych państw trzecich oraz uchylająca decyzję 2000/462/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4623)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/881/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A punkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 17 ust. 2 lit. b) tiret pierwsze art. 18 ust. 1 oraz art. 19 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/462/WE z dnia 12 lipca 2000 r. dotycząca świadectw zdrowia przy przywozie pszczół/uli, królowych i ich robotnic z państw trzecich [2] określa warunki dla świadectw zdrowia przy tym przywozie z państw trzecich zgodnie z wymaganiami dyrektywy 92/65/EWG.
(2) Mały chrząszcz ulowy (Aethina tumida) jest egzotycznym pasożytem atakującym pszczoły miodne, który rozprzestrzenił się z różnych krajów afrykańskich do kilku innych państw trzecich, powodując poważne problemy dla pszczelarstwa.
Obecnie nie ma skutecznego i bezpiecznego sposobu zwalczania tego pasożyta.
Po przedostaniu się do Wspólnoty mały chrząszcz ulowy mógłby stanowić zagrożenie dla równowagi w pszczelarstwie, a w konsekwencji dla rolnictwa i środowiska naturalnego z uwagi na zakłócenie zapylania.
(3) Mały chrząszcz ulowy nie znajduje się jeszcze na liście chorób Międzynarodowego Urzędu ds. Epizootii (OIE).
Z uwagi na to zasięg zakażenia tym pasożytem w państwach trzecich nie jest znany.
(4) Roztocze tropilaelaps (Tropliaelaps spp.) jest egzotycznym pasożytem pszczół miodnych, który rozprzestrzenia się w różnych państwach trzecich, powodując poważne problemy w pszczelarstwie.
Po przedostaniu się do Wspólnoty roztocze to mogłoby powodować podobne, poważne konsekwencje dla równowagi w pszczelarstwie.
(5) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1398/2003 obecność małego chrząszcza ulowego oraz roztocza tropilaelaps we Wspólnocie podlega obowiązkowemu zgłoszeniu, na skutek ich wymienienia na liście w ramach dyrektywy 92/65/EWG.
W chwili obecnej nie ma doniesień o pojawieniu się powyższych pasożytów we Wspólnocie.
(6) Poza obowiązkiem zgłaszania obecności tych pasożytów na terenie Wspólnoty konieczne jest zatem ustalenie dodatkowych wymagań przy przywozie pszczół z pewnych państw trzecich. Ma to na celu ograniczenie ryzyka przedostania się małego chrząszcza ulowego oraz roztocza Tropilaelaps do Wspólnoty w interesie ochrony wspólnotowego statusu w zakresie zdrowia pszczół.
(7) Kontrola na obecność małego chrząszcza ulowego oraz roztocza tropilaelaps może zostać z łatwością wykonana jedynie u królowych z towarzyszącą im niewielką liczbą robotnic w pojedynczych pakietach. Z tego względu przywóz pszczół powinien w zasadzie ograniczać się do takich przesyłek.
(8) Nie ma jednak dowodów na to, że roztocze tropilaelaps może zakazić kolonie trzmieli (Bombus spp.).
Ponadto wykazano, że mały chrząszcz ulowy powodował zakażenie kolonii trzmieli jedynie w warunkach eksperymentalnych i brak jest udokumentowanych dowodów na to, że mały chrząszcz ulowy może zakazić kolonie trzmieli w środowisku naturalnym.
Również niewielkie kolonie trzmieli, hodowane w kontrolowanych warunkach środowiska, mogą być przedmiotem handlu, w szczególności na potrzeby ogrodnictwa. Przywóz królowych trzmieli ze środowiska naturalnego może również być konieczny do celów hodowlanych.
Z tego względu przywóz trzmieli (Bombus spp.) powinien być uprawniony również w stosunku do małych przesyłek, hodowanych wyłącznie w kontrolowanych warunkach środowiska, w stosunku do uznanych przedsiębiorstw, przy zapewnieniu statusu – wolny od małego chrząszcza ulowego.
(9) Z uwagi na konieczność zachowania przejrzystości prawodawstwa Wspólnoty oraz w celu zapewnienia dalszej harmonizacji wymogów Wspólnoty odnośnie do świadectw zdrowia zwierząt przy przywozie decyzja 2000/462/WE powinna zostać uchylona oraz zastąpiona przez postanowienia niniejszej decyzji ograniczającej uznawanie przywozu do matek pszczelich (Apis mellifera) oraz matek trzmieli (Bombus spp.) z niewielką liczbą robotnic lub do niewielkich kolonii trzmieli (Bombus spp.) hodowanych w kontrolowanych warunkach środowiska, w ramach uznanego przedsiębiorstwa.
(10) Dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych [3] ustala wzorce świadectw niezbędne do ważnej certyfikacji oraz do zapobieżenia korupcji: stosowne byłoby zapewnić, że przepisy i zasady stosowane przez urzędników wydających świadectwa w państwie trzecim dają gwarancje, które są co najmniej równoważne tym, które zostały ustalone w tej dyrektywie. Z tego względu jedynie państwa wymienione w części I załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG [4] powinny być upoważnione do przywozu pszczół do Wspólnoty.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz pszczół i trzmieli (Apis mellifera i Bombus spp.), jak zostało to przewidziane w dyrektywie 92/65/EWG, jeśli spełnione są następujące warunki:
- pochodzą one z państw trzecich lub ich części wymienionych w części 1 załącznika do decyzji 79/542/EWG, oraz
- towarzyszy im świadectwo zdrowia zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I oraz odpowiadają gwarancjom ustalonym w tym świadectwie,
- przesyłki są ograniczone do maksymalnie 20 robotnic towarzyszących jednej królowej w pojedynczym pakiecie.
2.
W miejscu przeznaczenia, gdzie roje są poddawane kontroli urzędowej przed wprowadzeniem do miejscowych rodzin, królowe są przenoszone do nowych pakietów.
3.
Pakiety, robotnice i pozostały materiał towarzyszący królowym z kraju pochodzenia będącego państwem trzecim jest przesyłany do laboratorium do kontroli na obecność małego chrząszcza ulowego, jego jaj lub larw oraz roztocza tropilaelaps.
Po kontroli laboratoryjnej cały materiał ulega zniszczeniu.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 tiret drugie i trzecie, Państwa Członkowskie dopuszczają również przywóz przesyłek trzmieli (Bombus spp.), ograniczonych do pojedynczej rodziny, zawierającej maksymalnie 200 dorosłych osobników trzmieli w jednym pojemniku wraz ze świadectwem zdrowia według wzorca określonego w załączniku II, odpowiadającej gwarancjom ustalonym przez ten wzorzec. W takim przypadku oraz w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 i 3 wystarczające jest, aby pojemnik i cały materiał towarzyszący trzmielom z kraju pochodzenia będącego państwem trzecim został zniszczony podczas okresu życia kolonii lub zaraz po jego zakończeniu.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się decyzję 2000/462/WE.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 grudnia 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
dotycząca zawarcia Umowy o zastosowaniu niektórych aktów wspólnotowych na terytorium Księstwa Monako
(2003/885/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę o zastosowaniu niektórych aktów wspólnotowych na terytorium Księstwa Monako.
(2) Niektóre zadania związane z wykonaniem Umowy, w szczególności prawo dokonywania zmian w załącznikach, zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu przez tę Umowę.
(3) Należy ustanowić stosowne procedury wewnętrzne, które zapewnią właściwe funkcjonowanie Umowy, i konieczne jest upoważnienie Komisji do zatwierdzania niektórych zmian w Umowie oraz do podejmowania niektórych decyzji związanych z jej wykonywaniem.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako o zastosowaniu niektórych aktów wspólnotowych na terytorium Księstwa Monako zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania, w imieniu Wspólnoty, Umowy określonej w art. 1, by stała się ona dla Wspólnoty wiążąca.
Przewodniczący Rady lub jego wyznaczony przedstawiciel powiadamia Monako w imieniu Wspólnoty o zakończeniu procedur przewidzianych w art. 6 ust. 1 Umowy.
Artykuł 3
1.
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie utworzonym na mocy art. 3 Umowy.
2.
Stanowisko Wspólnoty w Komitecie jest określane przez Radę na wniosek Komisji; Rada stanowi według takiej samej reguły głosowania, która jest stosowana do przyjęcia odnośnego aktu wspólnotowego.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, Komisja przyjmuje stanowisko Wspólnoty odnośnie do decyzji dotyczących dodania aktów wspólnotowych do Załącznika do Umowy, gdy akty te zmieniają akty już nim objęte.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2003 r.
ustanawiająca kryteria przekazywania informacji zgodnie z dyrektywą Rady 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr K(2003) 4606)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/886/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1226/2002 [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 64/432/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie przesyłają Komisji szczegóły dotyczące wystąpienia chorób wyszczególnionych w załączniku E(I) oraz wszelkich innych chorób, do których odnoszą się dodatkowe gwarancje przewidziane przez prawodawstwo Wspólnoty obowiązujące na jej terytorium.
(2) Decyzja Komisji 2002/677/WE [3] z dnia 22 sierpnia 2002 r., ostatnio zmieniona decyzją 2003/394/WE [4], ustanawia standardowe wymagania w odniesieniu do sprawozdań dotyczących programów zwalczania i kontroli chorób zwierząt współfinansowanych przez Wspólnotę.
(3) Informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie mogą być wykorzystywane przez Komisję do ogłoszenia Państw Członkowskich i regionów Państw Członkowskich jako obszarów oficjalnie wolnych od gruźlicy, brucelozy czy enzotycznej leukozy bydła w odniesieniu do stad bydła lub do zawieszenia bądź odwołania tego stanu zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji 2003/467/WE [5].
(4) Jeśli chodzi o zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła, informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie mogą być wykorzystywane przez Komisję do udzielania lub wycofania dodatkowych gwarancji Państwom Członkowskim lub regionom Państw Członkowskich wolnych od tej choroby, zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji 93/42/EWG [6], lub takim, które zrealizowały obowiązkowy program zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(5) Jeśli chodzi o zakażenie pałeczką ronienia świń (Brucella suis) i zakaźnym zapaleniem żołądka i jelit (gastroenteritis), informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie mogą być wykorzystywane przez Komisję do udzielania lub wycofania dodatkowych gwarancji Państwom Członkowskim lub regionom Państw Członkowskich wolnym od tej choroby, które zrealizowały obowiązkowy program albo są wolne od tych chorób, zgodnie odpowiednio z art. 1 i 10 dyrektywy 64/432/EWG.
(6) Zasady dostarczania informacji przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do choroby Aujeszky u świń zostały ustanowione w decyzji Komisji 2001/618/WE [7], w szczególności w załączniku IV do tej decyzji.
(7) Aby umożliwić Komisji prawidłową ocenę sytuacji zdrowotnej zwierząt, należy także zharmonizować przedstawianie dostarczanych przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących innych chorób wyszczególnionych w dyrektywie 64/432/EWG, tzn. wścieklizny, pryszczycy, zakaźnego zapalenia płuc i opłucnej, choroby pęcherzykowej świń, klasycznej gorączki świńskiej, afrykańskiej gorączki świńskiej, zakażenia pałeczką ronienia świń (Brucella suis) i zakaźnym zapaleniem żołądka i jelit (gastroenteritis) oraz wąglika, w przypadku gdy choroby te mogą dotknąć bydło lub trzodę chlewną, przewidując jednocześnie kilka wyłączeń.
(8) W związku z tym należy zdefiniować jednolite kryteria dla informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do tych chorób.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Jeżeli art. 4 i 5 decyzji 2002/677/WE nie stanowią inaczej, informacje przesyłane do Komisji przez Państwa Członkowskie na mocy art. 8 dyrektywy 64/432/EWG odnoszące się do przypadków chorób podanych w załączniku E do tej dyrektywy, z wyłączeniem choroby Aujeszky świń, są oparte na jednolitych kryteriach ustalonych w załącznikach I do VII do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się po raz pierwszy w odniesieniu do informacji za rok 2003 przesłanych do Komisji do dnia 31 maja 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 grudnia 2003 r.
w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
(2003/893/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony [1] przewiduje w art. 22 ust. 1, że handel niektórymi wyrobami stalowymi podlega przepisom odrębnej umowy.
(2) Poprzednia umowa dwustronna między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali (EWWiS) a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi wygasła dnia 31 grudnia 2001 r.
(3) Wspólnota Europejska (WE) przejęła zobowiązania międzynarodowe EWWiS wraz z wygaśnięciem Traktatu EWWiS, a środki odnoszące się do handlu wyrobami stalowymi z państwami trzecimi należą obecnie do kompetencji WE w dziedzinie polityki handlowej.
(4) Strony zgodziły się na zawarcie nowej umowy, a negocjacje w sprawie nowej umowy nie zostały jeszcze zakończone.
(5) W oczekiwaniu na podpisanie i wejście w życie nowej umowy należy ustalić limity ilościowe na rok 2004. Te limity powinny być poddane przeglądowi w związku z przystąpieniem w dniu 1 maja 2004 r. nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty.
(6) Zważywszy, że podatek w wysokości 30 EUR na tonę na wywóz złomu żelaznego, stosowany od dnia 1 stycznia 2003 r., nie został zniesiony ani zmniejszony, należy ustalić limity ilościowe na rok 2004 na takim samym poziomie jak w roku 2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podczas okresu biegnącego od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r., przywóz do Wspólnoty Europejskiej wyrobów stalowych określonych w załączniku I pochodzących z Ukrainy podlega pozwoleniu na przywóz.
Artykuł 2
Zezwala się na przywóz, dla każdej grupy wyrobów i dla całej Wspólnoty, do wysokości limitów ilościowych wskazanych w załączniku II.
Pozwolenia przyznawane są tylko w tych limitach.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i Komisja porozumiewają się w celu zapewnienia nieprzekroczenia limitów.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2003 r.
ustanawiająca zasady wykonywania wspólnotowych prób i analiz porównawczych na materiałach rozmnożeniowych i nasadzeniowych Prunus persica (L.) Batsch, Malus Mill i Rubus idaeus (L.) w zastosowaniu do dyrektywy Rady 92/34/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4628)
(2003/894/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/WE z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/111/WE [2], w szczególności jej art. 20 ust. 4, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/34/EWG wprowadza przez Komisję konieczne ustalenia niezbędne dla wspólnotowych prób i analiz porównawczych materiału siewnego i nasadzeniowego.
(2) Techniczne uzgodnienia dotyczące przeprowadzenia prób i analiz zostały dokonane przez Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Rozsad Rodzajów i Gatunków Roślin Owocowych.
(3) Wezwanie do projektów (2003/C 159/08) [3] zostało opublikowane w celu przeprowadzenia powyższych prób i analiz.
(4) Propozycje zostały ocenione zgodnie z kryteriami wyboru i przyznawania wymienionym w powyższym wezwaniu do projektów.
Projekty, organy odpowiedzialne za przeprowadzenie prób i analiz oraz koszty kwalifikowane, jak również maksymalne wsparcie finansowe Wspólnoty, wynoszące do 80 % kosztów kwalifikowanych, powinny zostać ustanowione.
(5) Wspólnotowe próby i analizy porównawcze powinny być przeprowadzane od roku 2004 do 2008 na materiale siewnym i nasadzeniowym zebranym w 2003 r., a dokładne dane na temat tych prób i analiz, koszty kwalifikowane, jak również maksymalne wsparcie finansowe Wspólnoty powinny być także określane corocznie na mocy wydanej zgody podpisanej przez upoważnionego urzędnika Komisji i organ odpowiedzialny za przeprowadzenie prób.
(6) Dla wspólnotowych prób i analiz porównawczych trwających dłużej niż jeden rok, części prób i analiz wykonanych po pierwszym roku powinny być autoryzowane przez Komisję bez dalszego odwoływania się do Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Rozsad Rodzajów i Gatunków Roślin Owocowych, na takich warunkach, jakie są dostępne dla osiągnięcia niezbędnej aprobaty.
(7) Powinna być zapewniona odpowiednia, reprezentatywna próbka, która zostanie poddana próbom i analizom, przynajmniej dla niektórych, wybranych roślin.
(8) Państwa Członkowskie powinny brać udział we wspólnotowych próbach i analizach porównawczych, w zakresie dotyczącym materiału siewnego i nasadzeniowego roślin, które są na ogół rozmnażane i sprzedawane na ich terytorium w celu upewnienia się, że właściwe wnioski będą mogły być wyciągnięte.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Rozsad Rodzajów i Gatunków Roślin Owocowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe próby i analizy porównawcze powinny być wykonane od 2004 do 2008 r. na materiale siewnym i nasadzeniowym roślin wymienionych w Załączniku.
Koszty kwalifikowane, jak również maksymalny wsparcie finansowe Wspólnoty prób i analiz za rok 2004 powinny być takie, jak wymienione w niniejszym Załączniku.
Dokładne dane dotyczące prób i analiz są wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
W zakresie materiału siewnego i nasadzeniowego roślin wymienionych w Załączniku, które są rozmnażane i sprzedawane na ich terytorium, Państwa Członkowskie powinny pobierać próbki tego materiału i udostępniać je Komisji.
Państwa Członkowskie powinny współpracować w zakresie technicznym włączając w to pobieranie próbek oraz inspekcje odnoszące się do wykonania.
Artykuł 3
W odniesieniu do możliwości budżetowych Komisja może podjąć decyzję o kontynuowaniu prób i analiz wymienionych w niniejszym Załączniku w latach 2005–2008.
Maksymalnye wsparcie finansowe Wspólnoty wynoszące do 80 % kosztów kwalifikowanych próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie powinny przekroczyć wartości wskazanej w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 2003 r.
zezwalająca Państwom Członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nowe substancje czynne tiaklopryd, tiametoksam, chinoksyfen, flazasulfuron, wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, spinosad, Giocladium catenulatum, Pseudomonas chlororaphis oraz indoksakarb
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4851)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/896/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/84/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/WE we wrześniu 1998 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało wniosek od Bayer AG (obecnie Bayer CropScience) o włączenie czynnego tiakloprydu do załącznika I do dyrektywy 91/414/WE.
Decyzja Komisji 2000/181/WE [3] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji załącznika II i załącznika III do tej dyrektywy.
(2) Władze Hiszpanii otrzymały w marcu 1999 r. podobny wniosek od Novartis Crop Protection AG (obecnie Bayer CropScience) dotyczący tiametoksamu.
Decyzją Komisji 2000/181/WE uznano kompletność tej dokumentacji.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa otrzymały w sierpniu 1995 r. podobny wniosek od Dow Elanco Europe (obecnie Dow AgroScience) dotyczący chinoksyfenu.
Decyzją Komisji 96/457/WE [4] uznano kompletność tej dokumentacji.
(4) Władze Hiszpanii otrzymały w grudniu 1996 r. podobny wniosek od ISK Biosciences Europe SA dotyczący flazasulfuronu.
Decyzją Komisji 97/865/WE [5] uznano kompletność tej dokumentacji.
(5) Władze Niderlandów otrzymały w lipcu 1996 r. podobny wniosek od Biosys dotyczący wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua.
Decyzją Komisji 97/865/WE uznano kompletność tej dokumentacji.
(6) Władze Niderlandów otrzymały w lipcu 1999 r. podobny wniosek od Dow AgroSciences dotyczący spinosadu.
Decyzją Komisji 2000/210/WE [6] uznano kompletność tej dokumentacji.
(7) Władze Finlandii otrzymały w maju 1998 r. podobny wniosek od Kemira Agro Oy dotyczący Giocladium catenulatum.
Decyzją Komisji 1999/392/WE [7] uznano kompletność tej dokumentacji.
(8) Władze Szwecji otrzymały w grudniu 1994 r. podobny wniosek od Bio Agri AB dotyczący Pseudomonas chlororaphis.
Decyzją Komisji 97/248/WE [8] uznano kompletność tej dokumentacji.
(9) Władze Niderlandów otrzymały w październiku 1997 r. podobny wniosek od Du Pont de Nemours France SA dotyczący indoksakarbu.
Decyzją Komisji 98/398/WE [9] uznano kompletność tej dokumentacji.
(10) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia poddania ich szczegółowemu badaniu i umożliwienia Państwom Członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat, w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/WE, w szczególności warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej i środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(11) W przypadku tych czynnych substancji, oceniono wpływ na zdrowie ludzi i środowisko, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez odpowiednich wnioskodawców.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dnia 29 listopada 2000 r. (tiaklopryd), dnia 20 stycznia 2002 r. (tiametoksam), dnia 11 października 1996 r. (chinoksyfen), dnia 1 sierpnia 1999 r. (flazasulfuron), dnia 19 listopada 1999 r. (wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua), dnia 1 lutego 2001 r. (spinosad), dnia 16 maja 2001 r. (Giocladium catenulatum), dnia 7 kwietnia 1998 r.
(12) Dokumentacja jest ciągle badana po przedłożeniu projektów sprawozdań z oceny przez odpowiednie Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców i nie będzie możliwe zakończenie oceny w ramach czasowych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG.
(13) Ponieważ dotychczasowa ocena nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, należy umożliwić Państwom Członkowskim przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających dane substancje czynne na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/WE, aby umożliwić dalsze badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji, odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia do załącznika I każdej spośród danych substancji czynnych, zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tiaklopryd, tiametoksam, chinoksyfen, flazasulfuron, wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, spinosad, Giocladium catenulatum, Pseudomonas chlororaphis oraz indoksakarb na okres nieprzekraczający 24 miesiące od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2003 r.
przyznająca niektórym stronom zwolnienie z rozszerzenia dotyczącego niektórych części rowerowych ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97 cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 i utrzymanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1524/2000 oraz uchylająca zawieszenie płacenia cła antydumpingowego rozszerzonego na niektóre części rowerowe pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, przyznane niektórym stronom na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 88/97
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4419)
(2003/899/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2] (rozporządzenie bazowe),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, w odniesieniu do przywozu niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej i poboru cła rozszerzonego od takiego przywozu zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 703/96 [3] i utrzymanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1524/2000 [4] (rozporządzenie rozszerzające),
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97 cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 [5] (rozporządzenie zwalniające), utrzymanego rozporządzeniem (WE) nr 1524/2000, w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wejściu w życie rozporządzenia zwalniającego, szereg przedsiębiorstw montujących rowery złożyło wnioski na podstawie art. 3 tego rozporządzenia o zwolnienie z cła antydumpingowego rozszerzonego na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem Rady (WE) nr 71/97 (rozszerzone cło antydumpingowe). Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kolejne wykazy wnioskodawców [6], w przypadku których płatności rozszerzonego cła antydumpingowego w odniesieniu do przywozu podstawowych części rowerowych zgłoszonych do swobodnego obrotu zostały zawieszone na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego.
(2) Komisja zażądała od stron wymienionych w tabeli 1 wszystkich informacji niezbędnych do określenia dopuszczalności ich wniosków i otrzymała powyższe informacje.
Dostarczone informacje zostały zbadane i zweryfikowane, gdy było to potrzebne, w lokalach zainteresowanych stron.
W oparciu o powyższe informacje, Komisja stwierdziła, że wnioski zgłoszone przez strony wymienione w tabeli 1 zamieszczonej poniżej, są dopuszczalne, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego.
TABELA 1
Nazwa _BAR_ Miasto _BAR_ Kraj _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Otobici srl _BAR_ Z.I. Località Terzerie I-84053 Cicerale (SA) _BAR_ Włochy _BAR_ A243 _BAR_
Heinrich Böttcher GmbH & Co.
KG _BAR_ Waldstraße 3 D-25746 Wesseln/Heide _BAR_ Niemcy _BAR_ A415 _BAR_
Sangal – Indústria de Veículos, Lda _BAR_ Rua do Serrado – Apartado 21 P-3781 – 908 Sangalhos _BAR_ Portugalia _BAR_ A407 _BAR_
Biciclasse CS SRL _BAR_ Via Roma, 4 I-84020 Oliveto Citra _BAR_ Włochy _BAR_ A359 _BAR_
GFM Bike di Ingarao Franco _BAR_ Via Corconvallazione, 32 I 94011-Agira _BAR_ Włochy _BAR_ A360 _BAR_
Jose Alvarez SA _BAR_ Z.I. de l'Hippodrome F 32020-Auch Cedex 09 _BAR_ Francja _BAR_ A374 _BAR_
Epple Zweirad GmbH _BAR_ Mittereschweg 1 D-87700 Memmingen _BAR_ Niemcy _BAR_ A376 _BAR_
F.A.A.C. Snc di Sbrissa F.lli & C. _BAR_ Via Monte Antelao 11/a I-31030 Bessica di Loria _BAR_ Włochy _BAR_ A377 _BAR_
Toim SL _BAR_ C/.
Jarama – Parcela 138 Polígono industrial E-45007 Toledo _BAR_ Hiszpania _BAR_ A384 _BAR_
Veronese Luigi Snc di Veronese Paolo e Elisabetta (Cicli Roveco) _BAR_ Via Umberto I 508 I-45023 Costa di Rovigo _BAR_ Włochy _BAR_ A402 _BAR_
Telai Olagnero Srl _BAR_ Strada Valle Maira I-12020 Roccabruna _BAR_ Włochy _BAR_ A403 _BAR_
Steppenwolf GmbH _BAR_ Wetterstreinstraße, 18 D-82024 Taufkirchen _BAR_ Niemcy _BAR_ A406 _BAR_
B – tecnologia SA _BAR_ Ag Panteleimonas – N. Santa GR-61100 Dimou Gallikou – Kilkis _BAR_ Grecja _BAR_ A411 _BAR_
Atala SpA _BAR_ Via Lussemburgo 31/33 I-35127 Padova _BAR_ Włochy _BAR_ A412 _BAR_
Norta N.V. _BAR_ Stradsestraat 17 B-2250 Olen _BAR_ Belgia _BAR_ A413 _BAR_
Cicli Roger di Rubin Giorgio Sas _BAR_ Via delle Industrie 2/72 I-30020 Meolo _BAR_ Włochy _BAR_ A422 _BAR_
Carnielli Fitness Spa _BAR_ Via Menarè 296 I-31029 Vittorio Veneto _BAR_ Włochy _BAR_ A423 _BAR_
(3) Stan faktyczny ostatecznie ustalony przez Komisję wskazuje, że w przypadku wszystkich operacji montażowych wnioskodawców, wartość części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wykorzystywanych w tych operacjach, wynosiła poniżej 60 % całkowitej wartości części używanych w tych operacjach – i dlatego wspomniane operacje montażowe nie wchodzą w zakres art. 13 ust. 2 rozporządzenia bazowego.
(4) Z powyższych powodów oraz zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego, strony wymienione w powyższej tabeli powinny być zwolnione z rozszerzonego cła antydumpingowego;
(5) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia zwalniającego, zwolnienie stron wymienionych w tabeli 1 z rozszerzonego cła antydumpingowego powinno stać się skuteczne od dnia otrzymania ich wniosków o zwolnienie.
Ponadto, ich dług celny w odniesieniu do rozszerzonego cła antydumpingowego, ma być uważany od tego dnia za nieważny;
(6) Strony wyszczególnione w tabeli 2, również złożyły wnioski o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego.
TABELA 2
Nazwa _BAR_ Miasto _BAR_ Kraj _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
A.J. Maias, Lda _BAR_ Ajmaia P – Apartado 27 P-3781 – 908 Sangallhos _BAR_ Portugalia _BAR_ A401 _BAR_
Faema Cicli Picc.
Soc.
Coop.
ARL _BAR_ Via Nicosia 6 I-93017 San Cataldo _BAR_ Włochy _BAR_ A358 _BAR_
Reece Cycles Plc _BAR_ 106-114 Emily Street Birmingham – B12 OSL United Kingdom _BAR_ Wielka Brytania _BAR_ A385 _BAR_
Bikedirect Europa Ltd _BAR_ Unit 8 Parc Hafren – Business Park Llanidloes,Powys, SY18 6RB United Kingdom _BAR_ Wielka Brytania _BAR_ A399 _BAR_
Coster SNC di Lazzarini Nadia e Pagani Patrizia _BAR_ Piazza Borromeo 10 I-20123 Milano _BAR_ Włochy _BAR_ A414 _BAR_
W związku z powyższymi wnioskami, należy odnotować, że:
(a) dwie z tych stron nie dostarczyły niezbędnych informacji, wymaganych przez Komisję;
(b) jedna ze stron wycofała swój wniosek o zwolnienie;
(c) jedna ze stron nie została znaleziona pod adresem podanym we wniosku;
(d) ostatniemu wnioskodawcy urzędnicy Komisji złożyli wizytę, w wyniku której ustalono, że w badanym okresie (rok fiskalny 2002), części rowerowe zakupione przez wnioskodawcę zostały sprzedane stronom trzecim i później zmontowane przez wnioskodawcę razem z innymi częściami rowerowymi i dzięki temu wnioskodawca działał w imieniu nowych właścicieli ogółu części rowerowych.
Z tego powodu, nie było możliwości potwierdzenia, że wartość części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wykorzystanych w operacjach montażowych, wynosiła poniżej 60 % całkowitej wartości użytych części. Wobec powyższego uznano, że wnioskodawca należy do zakresu art. 13 ust. 2.
(7) Z uwagi na fakt, że strony wymienione w tabeli 2 nie spełniły kryteriów zwolnienia, ustanowionych w art. 4 rozporządzenia zwalniającego, Komisja musi odrzucić ich wnioski o zwolnienie, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia.
W świetle powyższych faktów, zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego określonego w art. 5 rozporządzenia zwalniającego musi zostać uchylone, natomiast rozszerzone cło antydumpingowe należy pobierać od daty otrzymania wniosków złożonych przez strony.
(8) Po przyjęciu niniejszej decyzji, uaktualniony wykaz stron zwolnionych na podstawie art. 7 rozporządzenia zwalniającego oraz wykaz stron, których wnioski są badane na mocy art. 3 tego rozporządzenia, należy opublikować w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Strony wymienione poniżej w tabeli 1, zostają niniejszym zwolnione z rozszerzenia ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 i utrzymanego rozporządzeniem (WE) nr 1524/2000 na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 71/97.
Zwolnienia wchodzą w życie – w odniesieniu do każdej strony – z datą podaną w kolumnie zatytułowanej "Data obowiązywania".
TABELA 1
Wykaz stron zwolnionych
Nazwa _BAR_ Miasto _BAR_ Kraj _BAR_ Zwolnienie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 88/97 _BAR_ Data obowiązywania _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Otobici srl _BAR_ Z.I. Località Terzerie I-84053 Cicerale (SA) _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 5.1.2001 _BAR_ A243 _BAR_
Heinrich Böttcher GmbH & Co.
KG _BAR_ Waldstraße 3 D-25746 Wesseln/Heide _BAR_ Niemcy _BAR_ art. 7 _BAR_ 7.3.2001 _BAR_ A415 _BAR_
Sangal – Indústria de Veículos, Lda _BAR_ Rua do Serrado – Apartado 21 P-3781-908 – Sangalhos _BAR_ Portugalia _BAR_ art. 7 _BAR_ 15.10.2001 _BAR_ A407 _BAR_
Biciclasse CS SRL _BAR_ Via Roma, 4 I-84020 Oliveto Citra _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 1.3.2002 _BAR_ A359 _BAR_
GFM Bike di Ingarao Franco _BAR_ Via Corconvallazione, 32 I-94011 Agira _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 18.3.2002 _BAR_ A360 _BAR_
Jose Alvarez SA _BAR_ Z.I. de l'Hippodrome F-32020 Auch Cedex 09 _BAR_ Francja _BAR_ art. 7 _BAR_ 26.3.2002 _BAR_ A374 _BAR_
Epple Zweirad GmbH _BAR_ Mittereschweg 1 D-87700 Memmingen _BAR_ Niemcy _BAR_ art. 7 _BAR_ 15.4.2002 _BAR_ A376 _BAR_
F.A.A.C. Snc di Sbrissa F.lli & C. _BAR_ Via Monte Antelao 11/a I-31030 Bessica di Loria _BAR_ Italy _BAR_ Włochyart.
7 _BAR_ 23.4.2002 _BAR_ A377 _BAR_
Toim SL _BAR_ C/.
Jarama – Parcela 138 Polígono industrial E-45007 Toledo _BAR_ Hiszpania _BAR_ art. 7 _BAR_ 7.5.2002 _BAR_ A384 _BAR_
Veronese Luigi Snc di Veronese Paolo e Elisabetta (Cicli Roveco) _BAR_ Via Umberto I 508 I-45023 Costa di Rovigo _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 12.6.2002 _BAR_ A402 _BAR_
Telai Olagnero Srl _BAR_ Strada Valle Maira I-12020 Roccabruna _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 18.7.2002 _BAR_ A403 _BAR_
Steppenwolf GmbH _BAR_ Wetterstreinstraße, 18 D-82024 Taufkirchen _BAR_ Niemcy _BAR_ art. 7 _BAR_ 24.7.2002 _BAR_ A406 _BAR_
B – tecnologia SA _BAR_ Ag Panteleimonas – N. Santa GR-61100 Dimou Gallikou – Kilkis _BAR_ Grecja _BAR_ art. 7 _BAR_ 6.9.2002 _BAR_ A411 _BAR_
Atala SpA _BAR_ Via Lussemburgo 31/33 I-35127 Padova _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 23.9.2002 _BAR_ A412 _BAR_
Norta N.V. _BAR_ Stradsestraat 17 B-2250 Olen _BAR_ Belgia _BAR_ art. 7 _BAR_ 24.9.2002 _BAR_ A413 _BAR_
Cicli Roger di Rubin Giorgio Sas _BAR_ Via delle Industrie 2/72 I-30020 Meolo _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 22.11.2002 _BAR_ A422 _BAR_
Carnielli Fitness Spa _BAR_ Via Motta 296 I-31029 Vittorio Veneto _BAR_ Włochy _BAR_ art. 7 _BAR_ 16.12.2002 _BAR_ A423 _BAR_
Artykuł 2
Wnioski o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego złożone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 88/97 przez strony wymienione w tabeli 2 zostają niniejszym odrzucone.
Zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego, na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 88/97 zostaje niniejszym uchylone w stosunku do rozpatrywanych stron, od daty podanej w kolumnie zatytułowanej "Data obowiązywania".
TABELA 2
Wykaz stron, którym uchyla się zawieszenie
Nazwa _BAR_ Miasto _BAR_ Kraj _BAR_ Zawieszenie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 88/97 _BAR_ Data obowiązywania _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
A.J. Maias, Lda _BAR_ Ajmaia P – Apartado 27 P-3781 – 908 Sangallhos _BAR_ Portugalia _BAR_ art. 5 _BAR_ 12.12.2001 _BAR_ A401 _BAR_
Faema Cicli Picc.
Soc.
Coop.
ARL _BAR_ Via Nicosia 6 I-93017 San Cataldo _BAR_ Włochy _BAR_ art. 5 _BAR_ 13.3.2002 _BAR_ A358 _BAR_
Reece Cycles Plc _BAR_ 106-114 Emily Street Birmingham— B12 OSL United Kingdom _BAR_ Wielka Brytania _BAR_ art. 5 _BAR_ 7.5.2002 _BAR_ A385 _BAR_
Bikedirect Europa Ltd _BAR_ Unit 8 Parc Hafren — Business Park Llanidloes,Powys, SY18 6RB United Kingdom _BAR_ Wielka Brytania _BAR_ art. 5 _BAR_ 24.6.2002 _BAR_ A399 _BAR_
Coster SNC di Lazzarini Nadia e Pagani Patrizia _BAR_ Piazza Borromeo 10 I-20123 Milano _BAR_ Włochy _BAR_ art. 5 _BAR_ 11.9.2002 _BAR_ A414 _BAR_
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich oraz stron wymienionych w art. 1 i 2.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2003 r.
przyjmująca plan przydzielający zasoby Państw Członkowskich w roku budżetowym 2004 na dostawę żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4868)
(2003/903/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące EUR [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 ustanawiającego szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3], Komisja musi przyjąć plan dystrybucji, jaki ma być sfinansowany z zasobów dostępnych w roku budżetowym 2004.
Plan powinien ustanowić w szczególności, w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego stosującego ten środek, maksymalne zasoby finansowe dostępne na cele realizacji części planu przypadającej na dane Państwo oraz ilość każdego rodzaju produktu, którą można wycofać z zapasów posiadanych przez agencje interwencyjne.
(2) Państwa Członkowskie biorące udział w tym planie, dostarczyły informacje wymagane zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(3) Do celów przydziału zasobów, należy wziąć pod uwagę doświadczenie Państw Członkowskich oraz stopień wykorzystania przydzielonych im zasobów w latach poprzednich.
(4) Należy również wydać zezwolenia na wewnątrzwspólnotowe przemieszczenia konieczne w celu realizacji planu, na warunkach przewidzianych w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(5) W celu wdrożenia planu, terminem obowiązującym w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 powinien być dzień, w którym rozpoczyna się rok budżetowy w odniesieniu do zarządzania zapasami w magazynach publicznych.
(6) Dla zachowania celu planu, dystrybucja produktów powinna być rozłożona na przestrzeni całego roku.
(7) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92, przy opracowywaniu planu Komisja konsultowała się z głównymi organizacjami znającymi problemy osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wszystkich odpowiednich komitetów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W roku budżetowym 2004, środki spożywcze do rozdysponowania pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3730/87, dostarcza się zgodnie z rocznym planem dystrybucji określonym w załączniku I.
Artykuł 2
Zezwala się na działania związane z wewnątrzwspólnotowymi przemieszczeniami wymienionymi w załączniku II.
Artykuł 3
W celu wdrożenia planu rocznego, terminem obowiązującym określonym w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 jest dzień 1 października 2003 r.
Artykuł 4
W przypadku gdy ilość rozdysponowywanych produktów przekracza 500 ton, uczestniczące Państwa Członkowskie zamieszczają odpowiednie postanowienia w zaproszeniach do składania ofert, w celu zapewnienia, że ilości wykazane w tabeli załącznika I lit. b) są przedmiotem kilku działań dystrybucji w ramach planu rocznego, tak aby uwzględnić potencjał instytucji charytatywnych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 grudnia 2003 r.
zatwierdzająca programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) oraz zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2003/634/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4727)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/904/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 22 stycznia 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/634/WE [2] dopuszcza i umieszcza w wykazie programy przedłożone przez różne Państwa Członkowskie.
Na mocy dyrektywy 91/67/EWG Państwo Członkowskie może przedłożyć Komisji program mający na celu umożliwienie mu wszczęcia procedur w odniesieniu do strefy lub hodowli znajdującej się w strefie niezatwierdzonej w celu nadania jej statusu strefy lub hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
(2) W liście z dnia 5 września 2002 r. Włochy przedłożyły wniosek o zatwierdzenie uruchomienia tego programu dla hodowli Incubattoio Ittico de Valle w regionie Piemont.
Jeszcze przed terminem złożenia wniosku hodowla była pod nadzorem od stycznia 2000 r.
Jednakże ryby, które zostały tam wprowadzone, pochodziły z hodowli, które w tym czasie nie były zatwierdzone zgodnie z art. 5 lub 6 dyrektywy 91/67/EWG.
(3) Przedłożony wniosek został rozpatrzony jako zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i dlatego powinien zostać zatwierdzony, a załącznik II do decyzji 2003/634/WE zgodnie z tym zmieniony.
W wyniku wprowadzenia ryb z niezatwierdzonych obszarów program powinien trwać przez cztery lata od daty zatwierdzenia.
(4) W liście z dnia 20 października 2003 r. Finlandia poprosiła o zmianę w programie wymienionym w ppkt 6.2 załącznika I do decyzji 2003/634/WE.
W wyniku wybuchu VHS u pstrąga tęczowego na zachodnim wybrzeżu Finlandii władze zdecydowały się na zwrócenie z wnioskiem o usunięcie środków z tego nowego obszaru, podobnie do środków zastosowanych do obszarów opisanych w ppkt 6.2 załącznika I do decyzji 2003/634/WE.
Dlatego zmiana w programie powinna zostać zatwierdzona.
(5) Niektóre programy zatwierdzone decyzją 2003/634/WE w odniesieniu do Francji i Niemiec zostały zakończone.
Obszary te otrzymały status zatwierdzonych i zostały włączone do załącznika I do decyzji Komisji 2002/308/WE [3].
Dlatego te obszary powinny zostać skreślone z załącznika I do decyzji 2003/634/WE.
(6) Dlatego dyrektywa 2003/634/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się program przedłożony przez Finlandię na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 91/67/EWG w celu uzyskania statusu strefy zatwierdzonej w odniesieniu do jednej lub większej liczby chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
2.
Niniejszym zatwierdza się program przedłożony przez Włochy na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 91/67/EWG w celu uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w strefie niezatwierdzonej w odniesieniu do jednej lub większej liczby chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
Artykuł 2
W decyzji 2003/634/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do realizacji zatwierdzonych programów.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 2002/862/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Kazachstanu
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4890)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2003/905/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji Komisji 2002/862/WE [2], "Komitet ds. Leśnictwa, Rybołówstwa i Łowiectwa (CFFH) Ministerstwa ds. Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych" określony jest jako właściwy organ w Kazachstanie do sprawdzania i zaświadczania zgodności dla produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) Po restrukturyzacji administracji Kazachstanu właściwy organ został zastąpiony przez "Wydział Weterynarii Ministerstwa Rolnictwa (VD-MA)".
Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa.
(3) VD-MA udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z normami kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonymi w dyrektywie 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(4) Dlatego decyzja 2002/862/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/862/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
2) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań dla organizacji wspierających wzajemne zrozumienie w stosunkach między Unią Europejską a niektórymi regionami świata
(2003/911/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota utrzymuje stosunki z niektórymi państwami i regionami, w szczególności udzielając znacznej pomocy na podstawie rozporządzeń ALA [2], MEDA [3], Tacis [4] i CARDS [5].
(2) Rada Europejska, przy dwóch ostatnich okazjach [6], podkreśliła wagę, jaką przywiązuje do stosunków między Unią Europejską i jej partnerami.
(3) Należy przywiązywać szczególną uwagę do regionalnego wymiaru pomocy wspólnotowej, uwzględniając rozbieżność potrzeb i priorytetów między głównymi regionami objętymi wyżej wspomnianymi rozporządzeniami oraz intensyfikując współpracę regionalną w sposób zrównoważony i skoordynowany.
(4) Należy wspierać wzajemną wiedzę i zrozumienie między Unią Europejską i partnerami korzystającymi z jej pomocy.
(5) Wzmocnienie wzajemnej wiedzy i zrozumienia między Unią Europejską i jej partnerami wspomoże praca organizacji specjalizujących się w analizie stosunków między Unią Europejską i właściwymi regionami.
(6) Przeznaczono kilka linii budżetowych do wspierania instytutów, organizacji lub sieci w celu wzmacniania stosunków między Unią Europejską i innymi regionami świata.
(7) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [7], zwane dalej "rozporządzeniem finansowym", wymaga ustanowienia prawnej podstawy istniejących działań wspierania.
(8) Zakres geograficzny programu będącego przedmiotem niniejszej decyzji powinien zostać rozszerzony na wszystkie regiony objęte rozporządzeniami ALA, MEDA, Tacis i CARDS oraz na kraje kandydujące.
(9) Działania objęte niniejszą decyzją nie są środkami współpracy podlegającymi bezpośrednio politykom współpracy na rzecz rozwoju lub współpracy z innymi państwami trzecimi.
Jednak są one niezbędne do osiągnięcia jednego z celów Wspólnoty.
(10) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [8], zostaje włączona do niniejszej decyzji na cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając uprawnień organu budżetowego określonych w Traktacie.
(11) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszej decyzji uprawnień innych niż ustanowione w jego art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel programu
1.
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy program działań dla wspierania centrów, instytutów i sieci specjalizujących się w analizie stosunków między Unią Europejską i niektórymi regionami.
2.
Ogólnym celem programu jest zwiększenie zrozumienia i dialogu między Unią Europejską i regionami objętymi rozporządzeniami ALA, MEDA, Tacis i CARDS oraz krajami kandydującymi poprzez wspieranie działań organizacji wymienionych w ust. 1.
Działania te składają się z rocznego programu pracy centrum, instytutu lub sieci i wpisują się w działania opisane w Załączniku.
Wspierane działania muszą przyczyniać się do wzrostu zrozumienia i dialogu między Unią Europejską i regionami objętymi rozporządzeniami ALA, MEDA, Tacis i CARDS oraz krajami kandydującymi.
Artykuł 2
Dostęp do programu
1.
Aby skorzystać z dotacji, organizacja składająca wniosek musi przestrzegać postanowień zawartych w Załączniku i spełniać następujące wymogi:
- musi być niezależną osobą prawną o celu niezarobkowym, działającą głównie w zakresie wspierania zrozumienia stosunków między Unią Europejską i danymi regionami, działającą w interesie publicznym;
- musi być utworzona zgodnie z prawem na czas dłuższy niż dwa lata i posiadać roczne sprawozdania finansowe za dwa poprzednie lata zatwierdzone przez biegłego rewidenta;
- jej działalność musi być zgodna z zasadami leżącymi u podstaw stosunków zewnętrznych Wspólnoty oraz uwzględniać obszary priorytetowe określone w pkt 4 Załącznika.
2.
W przypadku organizacji działającej na rzecz celu zgodnego z polityką Unii Europejskiej w zakresie stosunków zewnętrznych, do skorzystania z dotacji operacyjnej na podstawie jej rocznego programu pracy niezbędne jest działanie na poziomie europejskim lub w danym regionie, a jej struktura i działania muszą posiadać odpowiednie znaczenie na poziomie Unii Europejskiej i/lub tych regionów.
Artykuł 3
Uczestnictwo
Uczestnictwo w programie jest otwarte dla organizacji, instytutów i sieci mających siedzibę w:
a) Państwach Członkowskich;
b) państwach, których przystąpienie do Unii Europejskiej w 2004 r. zatwierdzono na szczycie kopenhaskim w 2002 r.;
c) Bułgarii, Rumunii i Turcji;
d) państwach lub regionach objętych rozporządzeniami ALA, MEDA, Tacis lub CARDS.
Artykuł 4
Wybór beneficjentów
1.
Komisja realizuje program działań wspólnotowych zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
2.
Przyznanie dotacji operacyjnej na podstawie rocznego program pracy organizacji odbywa się zgodnie z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w Załączniku.
3.
Organizacje uprawnione do otrzymania takich dotacji operacyjnych wybiera się po zaproszeniu do składania wniosków obejmującym cały okres trwania programu, w celu ustanowienia partnerstwa między tymi organizacjami i Unią Europejską.
Na podstawie zaproszenia do składania wniosków, Komisja przyjmuje listę odbiorców oraz przyznanych kwot zgodnie z art. 116 rozporządzenia finansowego.
Artykuł 5
Przyznanie dotacji
1.
Dotacje operacyjne przyznane na podstawie niniejszego programu nie mogą pokrywać wszystkich kwalifikujących się wydatków organizacji za rok kalendarzowy, na który przyznano dotację.
2.
Kwota przyznanej dotacji operacyjnej nie może przekraczać 70 % kwalifikujących się wydatków organizacji za rok kalendarzowy, na który przyznano dotację.
3.
Zgodnie z art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego, przy ponawianiu takich dotacji operacyjnych stopniowo zmniejsza się kwotę dotacji.
Przy przyznawaniu dotacji organizacji, która otrzymała dotację operacyjną w poprzednim roku, udział procentowy współfinansowania Wspólnoty, który stanowi nowa dotacja, jest o co najmniej 10 punktów procentowych niższy niż udział procentowy współfinansowania Wspólnoty, który stanowiła dotacja w roku poprzednim.
Artykuł 6
Ustalenia finansowe
1.
Niniejszy program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r. i kończy dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Finansowa kwota referencyjna na realizację tego programu na okres podany w ust. 1 wynosi 4,1 milionów EUR
3.
Roczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w ramach limitów wyznaczonych przez perspektywy finansowe.
Artykuł 7
Monitorowanie i ocena
Do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z osiągnięcia celów programu.
Sprawozdanie opiera się na wynikach uzyskanych przez beneficjentów i ocenia, w szczególności, ich przydatność, skuteczność i użyteczność w osiąganiu celów przedstawionych w art. 1 i w Załączniku.
Artykuł 8
Postanowienia przejściowe
Zasada stopniowego zmniejszania udziału współfinansowania Wspólnoty, przewidziana w art. 5, w przypadku odnowienia dotacji operacyjnej organizacjom, które otrzymały taką dotację na te same działania w roku poprzedzającym rok, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie oraz na dwa poprzednie lata stosuje się tylko od trzeciego roku po wejściu w życie niniejszej decyzji, pod warunkiem że organizacje te spełniły w całości wszystkie wymagania dotyczące racjonalnego zarządzania.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniająca decyzję 95/408/WE w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży
(2003/912/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków sporządzania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów przedsiębiorstw z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 95/408/WE wygasa w dniu 31 grudnia 2003 r.
(2) Wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego szczegółowe zasady organizacji urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] (rozporządzenie w sprawie organizacji urzędowych kontroli) przewiduje nową procedurę opracowania wykazu zakładów w państwach trzecich w celu zastąpienia zasad ustanowionych w decyzji 95/408/WE.
(3) Ważność decyzji 95/408/WE powinna być przedłużona w celu wypełnienia luki między wygaśnięciem tej decyzji i wejściem w życie rozporządzenia w sprawie organizacji urzędowych kontroli.
(4) Dlatego decyzja 95/408/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 9 decyzji 95/408/WE wyrażenie "dnia 31 grudnia 2003 r." zastępuje się wyrażeniem "dnia 31 grudnia 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2004 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania postanowień dotyczących handlu i związanych z handlem Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony
(2003/913/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwsze, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, podpisanego dnia 25 czerwca 2001 r., Wspólnota i Egipt zobowiązały się do przyjęcia procedur w celu tymczasowego stosowania postanowień dotyczących handlu i związanych z handlem.
(2) Postanowienia dotyczące handlu i związane z handlem tymczasowo zastąpią odnośne postanowienia Umowy o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu [1], podpisanej dnia 18 stycznia 1977 r. oraz Umowy pomiędzy Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Arabską Republiką Egiptu [2], podpisanej w Brukseli dnia 18 stycznia 1977 r.
(3) Środki przewidziane do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(4) Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania postanowień dotyczących handlu i związanych z handlem Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niezbędne środki w celu wykonania Porozumienia w formie wymiany listów, wraz z deklaracjami, załącznikami, protokołami i wymianą listów dołączonymi do Układu o Stowarzyszeniu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, nie wymienionymi w załączniku I, ustanowiony w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [4], Komitet Zarządzający ds. Cukru ustanowiony w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [5], lub, gdzie właściwe, przez inne komitety ustanowione odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków lub przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/96 [6].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty w okresie tymczasowego stosowania.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 2003 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
(2003/C 218/01)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ochrona przed wypadkami i chorobami zawodowymi znajduje się wśród celów Traktatu.
(2) Głębokie przeobrażenia w metodach produkcyjnych we wszystkich sektorach gospodarki oraz rozprzestrzenienie się niebezpiecznych technologii oraz materiałów stworzyło nowe problemy w odniesieniu do bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w ich miejscu pracy.
(3) Należy rozważyć powołanie stałego organu celem wspierania Komisji w przygotowywaniu oraz wykonywaniu działań w dziedzinach bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy oraz celem ułatwienia współpracy między administracjami krajowymi, związkami zawodowymi oraz organizacjami pracodawców.
(4) Komisja ds. Bezpieczeństwa w Górnictwie została ustanowiona decyzją podjętą przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Specjalnej Rady Ministrów podczas 36. i 42. sesji Rady dnia 6 września 1956 r. oraz w dniach 9 i 10 maja 1957 r., której mandat został ustanowiony decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Specjalnej Radzie Ministrów dnia 9 lipca 1957 r. dotyczącej zakresu uprawnień oraz regulaminu Komisji ds. Bezpieczeństwa w Górnictwie [1] oraz której zakres obowiązków został poszerzony decyzją Rady 74/326/EWG z dnia 27 czerwca 1974 r. [2].
(5) Co więcej, decyzja Rady 74/325/EWG z dnia 27 czerwca 1974 r. w sprawie powołania Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [3] powołała również stały organ ds. wszystkich działań gospodarczych, z wyjątkiem przemysłu wydobywczego oraz ochrony zdrowia pracowników przed niebezpieczeństwem wynikającym z promieniowania jonizującego.
(6) Radykalne zmiany, które miały miejsce w ostatnich kilku latach w działalności zawodowej oraz w projekcie europejskim, w szczególności w wyniku włączenia Protokołu Społecznego do Traktatu z Amsterdamu, oraz nowe perspektywy, które otwiera proces rozszerzenia, wymagają decydującego oraz konstruktywnego ponownego zbadania procesu konsultacji oraz organów powołanych w tym celu we Wspólnocie.
(7) Komisja w swoim powiadomieniu w sprawie programu wspólnotowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (1996–2000) podkreśliła potrzebę usprawnienia działania dwóch komitetów doradczych – Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy oraz Komisji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego – przez ich połączenie, zmniejszając liczbę członków oraz wyposażając je we wspólny sekretariat.
(8) Powiadomienie Komisji w sprawie "Dostosowywania do zmian w dziedzinie pracy i w społeczeństwie: nowa wspólnotowa strategia w sprawie bezpieczeństwa i zdrowia 2002–2006" również odnotowuje, że skuteczne wprowadzenie w życie prawa wspólnotowego wymaga ścisłej współpracy między Komisją a administracjami Państw Członkowskich oraz że współpraca ta byłaby lepsza i prostsza, gdyby dwa komitety doradcze miały zostać połączone w jeden Komitet Doradczy.
(9) Powinna zostać zachowana struktura Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy ze zmianami dokonanymi w celu usprawnienia jego działania oraz wraz z jasną deklaracją horyzontalnego charakteru jego kompetencji celem objęcia wszystkich publicznych oraz prywatnych sektorów działalności zgodnie z zakresem prawodawstwa wspólnotowego w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Wiedza oraz doświadczenia nabyte przez Komisję ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego powinna zostać zabezpieczona przez powołanie stałych grup roboczych dla poszczególnych sektorów w ramach niniejszego Komitetu Doradczego.
(10) Niniejsza reforma powinna zostać włączona do nowej decyzji powołującej Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy jako jednego organu doradczego oraz uchylającej decyzję 74/325/EWG.
(11) Decyzje powołujące Komisję ds. Bezpieczeństwa w Górnictwie, decyzja dotycząca zakresu uprawnień oraz regulaminu wewnętrznego Komisji ds. Bezpieczeństwa w Górnictwie oraz decyzja 74/326/EWG powinny również zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym powołuje się Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (zwany dalej "Komitetem").
Artykuł 2
1.
Komitet ma za zadanie wspieranie Komisji w przygotowywaniu, wykonywaniu oraz ocenie działań w dziedzinach bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy.
Zadanie to obejmuje prywatne oraz publiczne sektory gospodarki.
2.
Komitet w szczególności:
a) przeprowadza, na podstawie dostępnych informacji, wymianę poglądów oraz doświadczeń dotyczących istniejących lub planowanych regulacji;
b) pomaga opracowywać wspólne podejście do problemów w dziedzinach bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy oraz identyfikuje priorytety wspólnotowe jak również niezbędne środki dla ich wykonania;
c) zwraca uwagę Komisji w sytuacjach, w których istnieje oczywiste zapotrzebowanie na nową wiedzę oraz odpowiednie środki szkolenia i badań;
d) określa, w ramach wspólnotowych programów działania:
- kryteria oraz cele zapobiegania wypadkom przy pracy oraz zagrożeniom dla zdrowia w ramach przedsiębiorstwa;
- metody umożliwiające przedsiębiorstwom oraz ich pracownikom przeprowadzenie oceny oraz poprawę poziomu bezpieczeństwa;
e) przyczynia się, obok Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, do informowania krajowych administracji, związków zawodowych oraz organizacji pracodawców o środkach wspólnotowych w celu ułatwienia współpracy oraz wspierania jakichkolwiek inicjatyw z ich strony, celem wymiany doświadczenia oraz ustanowienia kodeksów praktyki;
f) wydaje opinię w sprawie planów w odniesieniu do inicjatyw wspólnotowych, które wpływają na bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy;
g) wydaje opinię w sprawie programu rocznego oraz rotacyjnego programu czteroletniego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
3.
W celu wykonania powyższych zadań Komitet współpracuje z innymi komitetami właściwymi w odniesieniu do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, między innymi z Komitetem Starszych Inspektorów Pracy oraz Komitetem Naukowym ds. Dopuszczalnych Norm Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Miejscu Pracy, głównie przez wymianę informacji.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z trzech pełnoprawnych członków przypadających na każde Państwo Członkowskie, będących przedstawicielami rządów krajowych, związków zawodowych oraz organizacji pracodawców.
2.
Dla każdego pełnoprawnego członka można wyznaczyć dwóch zastępców.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3, zastępca może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu tylko wtedy, gdy członek, którego zastępuje, nie może być obecny.
3.
Pełnoprawni członkowie oraz zastępcy członków są mianowani przez Radę.
Przedkładając listę kandydatów Radzie, Państwa Członkowskie podejmują starania celem zapewnienia, że skład Komitetu odpowiednio odzwierciedla różne sektory gospodarki oraz proporcję mężczyzn i kobiet wśród ludności czynnej zawodowo.
4.
Lista pełnoprawnych członków oraz zastępców zostaje opublikowana przez Radę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do celów informacyjnych.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków pełnoprawnych oraz zastępców członków trwa trzy lata.
Ich mandat jest odnawialny.
2.
W momencie wygaśnięcia kadencji członkowie pełnoprawni oraz zastępcy członków pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatu.
3.
Kadencja członka kończy się przed upływem trzyletniego okresu wraz z rezygnacją lub po powiadomieniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie wskazującym, że kadencja została przerwana.
Na czas pozostający do zakończenia kadencji członek jest zastępowany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Artykuł 5
1.
W Komitecie istnieją trzy grupy interesu, składające się odpowiednio z przedstawicieli rządów krajowych, związków zawodowych oraz organizacji pracodawców.
2.
Każda grupa interesu wybiera jednego ze swoich członków, aby pełnił rolę rzecznika.
3.
Każda grupa interesu wyznacza koordynatora, który będzie uczestniczył w posiedzeniach Komitetu, Biura oraz grup interesu.
4.
Tworzy się Biuro składające się z dwóch przedstawicieli Komisji oraz rzeczników i koordynatorów wyznaczonych przez grupy interesu, celem organizacji działań Komitetu.
Artykuł 6
1.
Komitetowi przewodniczy Dyrektor Generalny odpowiedzialny w Komisji za politykę społeczną lub, w przypadku gdy on/ona nie może spełniać tych obowiązków, wyjątkowo dyrektorzy Dyrektoriatów Generalnych, którzy mają zostać przez niego/nią mianowani.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego albo z jego inicjatywy, albo na wniosek przynajmniej jednej trzeciej jego członków.
3.
Przewodniczący może, z jego/jej własnej inicjatywy, zaprosić dwóch ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu.
Każdej grupie interesu może towarzyszyć do dwóch ekspertów, pod warunkiem że powiadamia ona o tym przewodniczącego przynajmniej na trzy dni przed posiedzeniem Komitetu.
4.
Komitet może tworzyć grupy robocze, którym ma przewodniczyć członek Komitetu lub zastępca członka.
Każda grupa robocza składa się z dwóch ekspertów przypadających na każdą z grup interesu.
Stała grupa robocza składająca się z 5 ekspertów dla każdej z grup interesu jest powoływana w Komitecie w celu regularnego załatwiania kwestii odnoszących się do górnictwa oraz przemysłu wydobywczego.
Przewodniczący tych grup roboczych przedkładają wyniki ich postępowań w formie sprawozdania, na posiedzeniu Komitetu.
5.
Przedstawiciele jakiegokolwiek zainteresowanego organu administracyjnego Komisji uczestniczą w posiedzeniach Komitetu oraz grup roboczych.
Usługi sekretarskie zapewnia Komisja.
6.
Następujące osoby mogą uczestniczyć w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Komitetu:
- Dyrektor Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy;
- Dyrektor Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy;
- przedstawiciel każdej z grup interesu Państw Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
7.
Przewodniczący może, na podstawie uzasadnionej opinii biura, zezwolić innym obserwatorom na uczestnictwo w posiedzeniach Komitetu.
Artykuł 7
1.
Opinia wydana przez Komitet nie jest ważna, chyba że obecnych jest dwie trzecie jego członków.
Jedynie członkom przysługuje prawo głosu.
2.
Opinia wydana przez Komitet wskazuje powody, na których została oparta; podejmowana jest bezwzględną większością ważnie oddanych głosów. Towarzyszy jej oświadczenie na piśmie dotyczące opinii wyrażonej przez mniejszość, jeśli ta ostatnia tego wymaga.
3.
Komitet opracowuje przyspieszone procedury decyzyjne, w odniesieniu do których stosuje się mutatis mutandis warunki ust. 1 i 2.
Artykuł 8
Komitet, po otrzymaniu opinii od Komisji, uchwala swój regulamin wewnętrzny, który ustanawia praktyczne uzgodnienia w odniesieniu do jego działań, zwłaszcza dotyczące przyspieszonego podejmowania decyzji oraz współpracy z innym Komitetami, które są właściwe w odniesieniu do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, między innymi z Komitetem Starszych Inspektorów Pracy oraz Komitetem Naukowym ds. Dopuszczalnych Norm Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy.
Regulamin wewnętrzny przekazywany jest do celów informacyjnych Parlamentowi Europejskiemu i Radzie; ta ostatnia ma również prawo wyrażenia opinii.
Artykuł 9
Bez uszczerbku dla przepisów art. 287 Traktatu, członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji, do których uzyskali dostęp poprzez Komitet lub postępowania grupy roboczej, jeśli Komisja powiadamia ich, iż zażądana opinia lub wniesione zapytanie mają charakter poufny.
W takich przypadkach wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele Komisji uczestniczą w posiedzeniach Komitetu.
Artykuł 10
Decyzje powołujące Komisję ds. Bezpieczeństwa w Górnictwie podjęte podczas 36. i 42. sesji Rady dnia 6 września 1956 r. oraz w dniach 9 i 10 maja 1957 r., decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Specjalnej Radzie Ministrów z dnia 9 lipca 1957 r. dotycząca zakres uprawnień oraz regulaminu wewnętrznego Komisji ds. bezpieczeństwa w górnictwie oraz decyzje Rady 74/325/EWG i 74/326/EWG niniejszym tracą moc.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Marokiem
(2003/914/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 16 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony [1], który obowiązuje od dnia 1 marca 2000 r., stanowi, że Wspólnota i Maroko będą stopniowo wprowadzać większą liberalizację w ich wzajemnej wymianie handlowej dotyczącej produktów rolnych.
(2) art. 18 Układu eurośródziemnomorskiego stanowi, że od dnia 1 stycznia 2000 r., Wspólnota i Maroko będą oceniać sytuację w celu ustalenia środków liberalizacyjnych, które mają być stosowane przez Strony od dnia 1 stycznia 2001 r.
(3) Komisja i Królestwo Maroka zgodziły się zastąpić protokoły 1 i 3 do Układu eurośródziemnomorskiego w drodze porozumienia w formie wymiany listów.
Dlatego też Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Marokiem w Załączniku.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady dotyczące wprowadzenia w życie protokołów 1 i 3 zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Cukru ustanowiony w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [3], lub, gdzie właściwe, przez inne komitety ustanowione odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków lub przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [4].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
w sprawie tymczasowego stosowania umowy dwustronnej między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(2003/915/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę dwustronną w celu przedłużenia o jeden rok obecnej umowy dwustronnej wraz z protokołami w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Białorusi, z dostosowanymi limitami ilościowymi uwzględniającymi roczne stopy wzrostu oraz rozszerzenie Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w terminie późniejszym, umowa dwustronna powinna zostać podpisana w imieniu Wspólnoty.
(3) Umowa dwustronna powinna być tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 2004 r., do czasu zakończenia procedur koniecznych do jej zawarcia, pod warunkiem jej wzajemnego tymczasowego stosowania przez Republikę Białorusi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w terminie późniejszym, niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Porozumienia w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi zmieniającego umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowaną w Brukseli 1 kwietnia 1993 r., ostatnio zmienioną Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanej 11 listopada 1999 r. ("umowa dwustronna").
Artykuł 2
Umowa dwustronna jest tymczasowo stosowana do czasu jej formalnego zawarcia i pod warunkiem jej wzajemnego tymczasowego stosowania przez Republikę Białorusi [1], od 1 stycznia 2004 r.
Tekst Umowy dwustronnej jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
W przypadku niewypełnienia przez Białoruś obowiązków, do których jest zobowiązana na mocy ustępu 2.5 umowy dwustronnej, kontyngenty dla roku 2004 zostaną obniżone do poziomów stosowanych w roku 2003.
2.
Decyzja wprowadzająca wykonująca postanowienia ustępu 1 jest podejmowana zgodnie z procedurami określonymi w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [2].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Izraelem
(2003/917/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony [1] (Układ o Stowarzyszeniu), który obowiązuje od dnia 1 czerwca 2000 r., stanowi, że Wspólnota i Izrael będą stopniowo wprowadzać większą liberalizację w ich wzajemnej wymianie handlowej dotyczącej produktów rolnych w interesie obu Stron.
Stanowi on, że od dnia 1 stycznia 2000 r., Wspólnota i Izrael oceniają sytuację w celu ustalenia środków liberalizacyjnych, które, zgodnie z tym celem, mają być stosowane przez Wspólnotę i Izrael od dnia 1 stycznia 2001 r.
(2) Komisja, w imieniu Wspólnoty, negocjowała Porozumienie w formie wymiany listów w celu zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o Stowarzyszeniu.
(3) Porozumienie parafowane dnia 4 czerwca 2003 r. powinno zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2]
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje niezbędne środki wykonawcze dotyczące wprowadzenia w życie protokołów 1 i 2 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Cukru (zwanym dalej Komitetem) ustanowiony w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3], lub, gdzie właściwe, przez inne komitety ustanowione przez odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków lub przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(umocowanych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1209/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
w sprawie udziału Wspólnoty w podjętym przez kilka Państw Członkowskich programie badawczo-rozwojowym mającym na celu rozwijanie nowych interwencji klinicznych w celu zwalczania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w ramach długoterminowego partnerstwa między Europą a krajami rozwijającymi się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 169 i art. 172 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) [4] (zwanego dalej "szóstym programem ramowym") przewiduje udział Wspólnoty w programach badawczo - rozwojowych podejmowanych wspólnie przez kilka Państw Członkowskich, w tym udział w strukturach stworzonych w celu realizacji tych programów, w rozumieniu art. 169 Traktatu.
(2) W dniu 30 maja 2001 r. Komisja przedstawiła komunikat w sprawie stosowania art. 169 Traktatu oraz łączenia programów krajowych.
(3) Rada, w swoich rezolucjach z dnia 10 listopada 2001 r. oraz z dnia 14 maja 2001 r., oraz Parlament Europejski, w swojej rezolucji z dnia 4 października 2001 r. [5], podkreśliły powagę epidemii HIV/AIDS, malarii i gruźlicy i potrzebę przyspieszenia wysiłków mających na celu zwiększenie pomocy na poziomie krajowym, regionalnym i światowym, oraz zatwierdziły program działania: przyspieszone działanie w sprawie HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w kontekście ograniczania ubóstwa.
(4) W swoich wnioskach z dnia 30 października 2001 r., Rada wezwała Państwa Członkowskie do wyznaczania poszczególnych obszarów dla programów pilotażowych, w przypadku których właściwy byłby udział Wspólnoty w programach badawczo-rozwojowych podejmowanych z inicjatywy kilku Państw Członkowskich w rozumieniu art. 169 Traktatu, w ścisłej współpracy z Komisją, gdzie właściwe.
(5) W powiązaniu ze swoimi komunikatami do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 września 2000 r. i dnia 21 lutego 2001 r. Komisja przedstawiła program działania mający na celu zwalczanie globalnego problemu HIV/AIDS, malarii i gruźlicy oraz określanie różnych strategii do wdrożenia.
Ten program działania posiada różne ściśle powiązane i współzależne części: promocję zapobiegania, wspieranie leczenia oraz uczynienia najistotniejszych produktów leczniczych bardziej przystępnymi cenowo oraz przyspieszenie badań i rozwoju.
Część dotycząca badań i rozwoju ma na celu, między innymi, rozwój, w koordynacji ze stosowaniem niniejszej decyzji, nowych interwencji klinicznych w celu zwalczania tych trzech chorób w ramach długoterminowego partnerstwa między Europą a krajami rozwijającymi się.
W określaniu prób klinicznych dla nowych interwencji klinicznych przeciwko HIV/AIDS, malarii i gruźlicy, powinno uwzględnić się współistnienie chorób.
(6) W swojej decyzji nr 36/2002/WE [6], Parlament Europejski i Rada zdecydowały, że Wspólnota wniesie wkład w wysokości 60 milionów EUR w roku 2001 do ogólnego funduszu na rzecz walki z HIV/AIDS, gruźlicą i malarią.
Jako że fundusz ogólny nie finansuje działań związanych z badaniami i rozwojem, wymagane są dodatkowe fundusze na rzecz badań i rozwoju.
(7) Państwa Członkowskie podejmują własne programy badawczo - rozwojowe lub działania mające na celu rozwijanie nowych interwencji klinicznych w celu zwalczania globalnego problemu HIV/AIDS, malarii i gruźlicy.
Te programy lub działania, fundusze, na które zostały przyznane, stanowią część długoterminowego partnerstwa z krajami rozwijającymi się.
(8) Obecnie, programy badawczo - rozwojowe lub działania podejmowane we własnym zakresie na poziomie krajowym nie są wystarczająco skoordynowane na poziomie europejskim i nie pozwalają na spójne podejście na poziomie europejskim do skutecznego programu badań i rozwoju technologicznego w celu zwalczania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w krajach rozwijających się lub umożliwienie znalezienia optymalnych sposobów leczenia dopasowanych do warunków w krajach rozwijających się.
(9) Dążąc do uzyskania spójnego podejścia na poziomie europejskim oraz skuteczniejszego działania przeciwko HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w krajach rozwijających się, Austria, Belgia, Dania, Francja, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia, Szwecja, Włochy oraz Zjednoczone Królestwo (zwane dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi") oraz Norwegia podjęły inicjatywę, wraz z krajami rozwijającymi się, ustanowienia programu badawczo - rozwojowego o nazwie "Partnerstwo europejskie i krajów rozwijających się na rzecz prób klinicznych" (zwanego dalej programem EDCTP) w celu uzyskania masy krytycznej pod względem zasobów ludzkich i finansowych oraz połączenia dodatkowego doświadczenia i zasobów dostępnych w różnych krajach Europy i w krajach rozwijających się.
(10) W duchu szóstego programu ramowego, Wspólnota powinna posiadać prawo do uzgadniania warunków jej wkładu finansowego do programu EDCTP w odniesieniu do udziału w nim innych krajów, podczas jego wdrażania, zgodnie z regułami i warunkami określonymi w niniejszej decyzji.
(11) Celem programu EDCTP, którego maksymalny koszt całkowity szacuje się na kwotę około 600 milionów EUR w okresie pięcioletnim, jest przyspieszenie rozwoju nowych interwencji klinicznych w celu zwalczania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w krajach rozwijających się, w szczególności w Afryce subsaharyjskiej oraz ogólne polepszenie jakości badań w odniesieniu do tych chorób.
Program EDCTP został przygotowany w celu przyspieszenia współpracy oraz łączenia europejskich programów narodowych, przyspieszenia prób klinicznych nowych produktów, w szczególności lekarstw i szczepionek, w krajach rozwijających się, pomocy w rozwijaniu i wzmacnianiu możliwości w krajach rozwijających się, włączając w to promocję, gdzie właściwe, transferu technologii oraz zachęcanie do udziału sektora prywatnego i mobilizowanie dodatkowych funduszy na rzecz walki z tymi chorobami, włączając w to fundusze z sektora prywatnego.
Ze względu na charakter programu, znaczna część funduszy zostałaby by wydana w krajach rozwijających się.
(12) Podobna inicjatywa powinna zostać uruchomiona na późniejszym etapie, włączając w to inne, lekceważone, choroby, które w szczególności dotykają ubogich ludzi w krajach rozwijających się, pod warunkiem że Państwa Członkowskie wdrażają takie programy oraz że program ramowy posiada odpowiadające priorytety badań.
(13) Uczestniczące Państwa Członkowskie zgodziły się koordynować i wdrażać wspólne działania mające na celu wnoszenie wkładu do programu EDCTP na proponowany okres pięciu lat.
Całkowita wartość ich krajowego udziału szacuje się na 200 milionów EUR.
(14) Działania związane z pozyskiwaniem dodatkowych funduszy, zarówno publicznych jak i prywatnych, szacowane na 200 milionów EUR, są przewidziane w ramach wdrażania programu EDCTP.
(15) W celu zwiększenia siły oddziaływania programu EDCTP, Wspólnota powinna w nim uczestniczyć poprzez wniesieniu wkładu finansowego do wysokości 200 milionów EUR.
(16) W celu zwiększenia siły oddziaływania programu EDCTP, Wspólnota powinna mieć na celu synergię skutków z powiązanymi inicjatywami wspólnotowymi w dziedzinie poprawy zdrowia publicznego w krajach rozwijających się, w celu zwiększania możliwości klinicznych, regulacyjnych i wspólnotowych tych ostatnich, co umożliwiłoby im skuteczniejsze odgrywanie roli w partnerstwie EDCTP.
(17) Uczestniczące Państwa Członkowskie zgodziły się na model zarządzający obejmujący zarząd partnerstwa oraz wspólną strukturę w celu wdrożenia programu EDCTP.
Zarząd partnerstwa będzie zapewniał zrównoważony udział ekspertów z uczestniczących państw europejskich oraz krajów rozwijających się zaangażowanych w program EDCTP oraz będzie określał, rozwijał i planował strategię programu, zatwierdzaną przez wspólną strukturę.
Wspólna struktura jest podmiotem prawnym, który zagwarantuje wymiar wspólnotowy we wdrażaniu programu EDCTP i będzie odbiorcą wspólnotowego wkładu finansowego.
(18) Biorąc pod uwagę, że program EDCTP spełnia cele naukowe szóstego programu ramowego oraz że zakres badań programu EDCTP podlega zakresowi priorytetowego zagadnienia "Nauki przyrodnicze, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" szóstego programu ramowego, wspólnotowy wkład finansowy powinien zostać przekazany ze środków przyznanych w budżecie na to zagadnienie priorytetowe.
(19) Istotne jest, aby działalność badawcza wykonywana na podstawie programu EDCTP była zgodna z podstawowymi zasadami etycznymi, włącznie z tymi odzwierciedlonymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, oraz wykorzystywała najlepsze praktyki kliniczne i przestrzegała zasad włączania problematyki płci do głównego nurtu życia społecznego i politycznego oraz równości mężczyzn i kobiet.
(20) Jest również istotne, aby działalność badawcza wykonywana na podstawie programu EDCTP spełniała potrzeby krajów rozwijających się i była spójna z globalną polityką Unii Europejskiej na rzecz poprawy zdrowia i zwalczania chorób związanych z ubóstwem w krajach rozwijających się,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
We wdrażanie szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) (zwanego dalej "szóstym programem ramowym"), przyjętego decyzją nr 1513/2002/WE, Wspólnota dokonuje wkładu finansowego do programu badawczo - rozwojowego o nazwie "Partnerstwo europejskie i krajów rozwijających się na rzecz prób klinicznych" (zwanego dalej programem EDCTP) podjętego wspólnie przez kilka Państw Członkowskich (zwanych dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi").
2.
Wspólnota dokonuje wkładu finansowego do wspólnej struktury w wysokości maksymalnie 200 milionów EUR na okres trwania szóstego programu ramowego.
3.
Wspólnotowy wkład finansowy zostaje przekazany ze środków przyznanych w budżecie na zagadnienie priorytetowe "Nauki przyrodnicze, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" szczegółowego programu szóstego programu ramowego o nazwie "Integrowanie i wzmacnianie Europejskiej Przestrzeni Badawczej (2002–2006)".
Artykuł 2
Wspólnotowy wkład finansowy jest uzależniony od:
a) wykonywania działań na podstawie programu EDCTP opisanego w załączniku I do niniejszej decyzji; oraz
b) wdrażania i koordynowania programów badawczo-rozwojowych i działań podejmowanych na poziomie krajowym przez uczestniczące Państwa Członkowskie;
a także od:
c) ustanowienia przez uczestniczące Państwa Członkowskie lub organizacje wyznaczone przez uczestniczące Państwa Członkowskie wchodzące w skład struktury z osobowością prawną (do celów niniejszej decyzji zwanej "wspólną strukturą"), która jest odpowiedzialna za wdrożenie programu EDCTP oraz otrzymywanie, przeznaczanie i monitorowanie wspólnotowego wkładu finansowego;
d) ustanowienia modelu zarządzającego dla programu EDCTP zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku II do niniejszej decyzji;
e) zapewnienia wysokiego poziomu zaangażowania krajów rozwijających się;
f) zapewnienia wysokiego poziomu doskonałości naukowej i przestrzegania zasad etycznych zgodnie z ogólnymi zasadami szóstego programu ramowego; oraz
g) sformułowania przepisów odnoszących się do prawa własności intelektualnej w taki sposób, aby zapewniały one również, aby ludność z krajów rozwijających się miała łatwy i po przystępnych cenach dostęp do wyników badań osiągniętych za pomocą działań na podstawie programu EDCTP oraz do produktów otrzymywanych bezpośrednio na podstawie wyników tych badań.
Artykuł 3
Uzgodnienia dotyczące wspólnotowego wkładu finansowego oraz reguły odnoszące się do odpowiedzialności finansowej oraz do praw własności intelektualnej zostają przyjęte wspólnie za pośrednictwem porozumień zawartych między Wspólnotą a wspólną strukturą, zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie w odniesieniu do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Komisja oraz Trybunał Obrachunkowy mogą, za pośrednictwem swoich urzędników lub przedstawicieli, przeprowadzać wszelkie kontrole i inspekcje konieczne do zapewnienia właściwego zarządzania funduszami wspólnotowymi i ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed wszelkimi nadużyciami lub nieprawidłowościami.
W tym celu, uczestniczące Państwa Członkowskie i/lub wspólna struktura udostępnia wszystkie istotne dokumenty Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Artykuł 5
Komisja przekazuje wszystkie istotne informacje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Wzywa się uczestniczące Państwa Członkowskie do przekazywania, za pośrednictwem wspólnej struktury, Komisji wszelkich dodatkowych informacji wymaganych przez Parlament Europejski, Radę oraz Trybunał Obrachunkowy dotyczących zarządzania finansami wspólnej struktury.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się do Państw Członkowskich przystępujących do wspólnej struktury.
Artykuł 7
Warunki dotyczące wspólnotowego wkładu finansowego w odniesieniu do udziału, w programie EDCTP, jakiegokolwiek kraju stowarzyszonego z szóstym programem ramowym lub w przypadku gdy jest to istotne dla wdrożenia programu EDCTP, jakiegokolwiek innego kraju, mogą zostać uzgodnione przez Wspólnotę na podstawie reguł określonych w niniejszej decyzji oraz we wszelkich innych przepisach i uzgodnieniach wykonawczych.
Artykuł 8
Roczne sprawozdanie dotyczące szóstego programu ramowego przedstawiane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na mocy art. 173 Traktatu zawiera podsumowanie działań podjętego programu EDCTP.
Podsumowanie to stanowi również część regularnego sprawozdania z postępu prac dotyczącego wspólnotowego programu działania: przyspieszone działanie w sprawie HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w kontekście ograniczania ubóstwa.
Na koniec pięcioletniego okresu, Komisja przeprowadza ocenę programu EDTCP.
Wyniki tej oceny zostają przedstawione Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 czerwca 2003 r.
ustanawiająca zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylająca decyzję nr 1254/96/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od momentu przyjęcia decyzji nr 1254/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 1996 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych [5] powstała potrzeba włączenia nowych priorytetów w celu uwidocznienia szczególnie ważnych projektów, w celu uaktualnienia wykazu projektów oraz w celu przyjęcia procedury dla identyfikacji projektów.
(2) Nowe priorytety wynikają z powstania bardziej otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii w rezultacie wykonania dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [6] oraz dyrektywy 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego [7].
Nowe priorytety są zgodne z wnioskami z posiedzenia Rady Europejskiej w Sztokholmie w marcu 2001 r. dotyczącego rozwoju infrastruktury potrzebnej do działania rynku energii.
Należy dołożyć szczególnych starań dla osiągnięcia celów zwiększenia użycia odnawialnych źródeł energii, jako wkład do wspierania polityki stałego rozwoju.
(3) Z reguły budowa i utrzymanie infrastruktury energetycznej podlega regułom rynku.
Powyższe pozostaje w zgodzie z propozycjami Komisji w sprawie ustanowienia rynku wewnętrznego energii oraz wspólnych zasad dotyczących prawa konkurencji, których celem jest utworzenie bardziej otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii.
Finansowe wsparcie Wspólnoty dla budowy i utrzymania powinno więc pozostać sprawą wyjątkową.
Wszystkie wyjątki powinny być w pełni uzasadnione.
(4) Infrastruktura energetyczna powinna być zbudowana i utrzymywana tak, aby zapewniać sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii, bez szkody dla kryteriów usług strategicznych oraz, gdzie stosowne, usługi powszechnej.
Priorytety wywodzą się również z faktu wzrostu znaczenia transeuropejskich sieci energetycznych w zróżnicowaniu dostaw gazu Wspólnoty, włącznie z sieciami energetycznymi krajów kandydujących, oraz zapewnienie skoordynowanego działania sieci elektrycznych w Europie oraz w basenie Morza Śródziemnego i Morza Czarnego.
(5) Wśród projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych niezbędne jest wyróżnienie projektów priorytetowych, które są szczególnie istotne dla działania rynku wewnętrznego energii lub bezpieczeństwa zaopatrzenia w energię.
(6) Konieczne jest przyjęcie procedury identyfikacji projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych w celu zapewnienia harmonijnego zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [8].
(7) Procedura identyfikacji projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych powinna być przyjęta poprzez działanie na dwóch poziomach: poziom pierwszy – identyfikujący ograniczoną liczbę tematycznie zdefiniowanych projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania oraz drugi poziom – opisujący projekty w sposób szczegółowy, w formie specyfikacji.
(8) Ponieważ specyfikacje projektów podlegają zmianom, podawane są one jako orientacyjne.
Dlatego też Komisja powinna pozostać uprawniona do ich aktualizacji.
Ponieważ projekt może mieć znaczny wpływ polityczny i ekonomiczny, ważne jest znalezienie odpowiedniej równowagi między legislacyjnym nadzorem a elastycznością przy określaniu projektów, które zasługują na potencjalne wsparcie Wspólnoty.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(10) Identyfikacja projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, ich specyfikacje oraz projekty priorytetowe powinny pozostawać bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko samych projektów, ich planów lub programów.
(11) Terminy, w ramach których Komisja musi sporządzić okresowe sprawozdanie w sprawie wdrożenia wytycznych na mocy decyzji nr 1254/96/WE, powinny zostać wydłużone, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2236/95 Komisja musi przedkładać sprawozdanie roczne zawierające informację odnośnie do postępu realizacji projektów, w szczególności projektów priorytetowych.
(12) Uwzględniając zakres zmian dokonanych w decyzji nr 1254/96/WE pożądane jest, do celów jasności i racjonalizacji, aby przedmiotowe przepisy zostały zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Niniejsza decyzja określa charakter i zakres działania Wspólnoty w celu ustanowienia wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych.
Ustanawia ona zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych.
Te wytyczne wskazują projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania, włączając sieci mające pierwszeństwo spośród transeuropejskich sieci elektrycznych i gazowych.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:
1) sieci elektrycznych:
a) wszystkich linii wysokiego napięcia, z wyjątkiem należących do sieci rozdzielczych, oraz do linii morskich, pod warunkiem że infrastruktura ta jest wykorzystywana do przesyłania/połączenia międzyregionalnego lub międzynarodowego,
b) każdego sprzętu lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów ochronnych, nadzorczych i kontrolnych;
2) sieci gazu ziemnego:
a) wysokociśnieniowych rurociągów gazowych, z wyjątkiem należących do sieci rozdzielczych, umożliwiających zaopatrywanie regionów Wspólnoty ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych,
b) podziemnych miejsc składowania przyłączonych do wyżej wymienionych wysokociśnieniowych rurociągów gazowych,
c) urządzeń odbiorczych, magazynowych i ponownie gazyfikowanych dla skroplonego gazu ziemnego (LNG), jak również nośników gazu zgodnie z dostarczanymi pojemnościami,
d) każdego sprzętu lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów ochronnych, nadzorczych i kontrolnych.
Artykuł 3
Cele
Wspólnota wspiera połączenia wzajemne, współdziałanie i rozwój transeuropejskich sieci energetycznych oraz dostęp do takich sieci zgodnie z obecnym prawem wspólnotowym, w celu:
a) umożliwienia skutecznego działania rynku wewnętrznego ogólnie oraz rynku wewnętrznego energii w szczególności, wspierając racjonalną produkcję, dystrybucję i wykorzystanie zasobów energetycznych oraz rozwój i połączenie odnawialnych zasobów energetycznych, w celu obniżenia kosztów energii ponoszonych przez odbiorców oraz wniesienia wkładu w zróżnicowanie źródeł energii;
b) ułatwienia rozwoju i ograniczenia izolacji regionów mniej uprzywilejowanych i wyspiarskich Wspólnoty, pomagając przez to wzmocnić spójność gospodarczą i społeczną,
c) wzmocnienia bezpieczeństwa dostaw energii, na przykład przez wzmocnienie stosunków z państwami trzecimi w sektorze energetycznym w ich wspólnym interesie, szczególnie w ramach Traktatu w sprawie Karty Energetycznej oraz umów o współpracy zawartych przez Wspólnotę.
Artykuł 4
Priorytety
Priorytety działania Wspólnoty dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych są zgodne ze stałym rozwojem i są następujące:
1) zarówno dla sieci elektrycznych jak gazowych:
a) adaptowanie i rozwój sieci energetycznych w celu wsparcia funkcjonowania rynku wewnętrznego energii, a przede wszystkim rozwiązywania problemu "wąskich gardeł" (zwłaszcza transgranicznych), ograniczeń przesyłowych i przerw, jak również uwzględnienie potrzeb powstających z funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu ziemnego, a także z rozszerzania Wspólnoty Europejskiej.
b) zakładanie sieci energetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu zróżnicowania źródeł energii oraz wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii, wraz z przyłączaniem takich sieci, w miarę potrzeb;
2) dla sieci energii elektrycznej:
a) adaptowanie i rozwój sieci w celu ułatwienia integracji/podłączania produkcji energii odnawialnej;
b) współdziałanie sieci energii elektrycznej wewnątrz Wspólnoty Europejskiej z sieciami Państw Członków kandydujących i innymi krajami w Europie oraz w basenie Morza Śródziemnego oraz Morza Czarnego;
3) dla sieci gazowych:
rozwój sieci gazowych w celu sprostania potrzebom konsumpcyjnym Wspólnoty Europejskiej, kontrola systemów dostaw gazu Wspólnoty oraz współdziałanie sieci gazowych z sieciami w państwach trzecich w Europie oraz w basenie Morza Śródziemnego oraz Morza Czarnego, a także zróżnicowanie źródeł i tras zaopatrzenia w gaz ziemny.
Artykuł 5
Kierunki działania
Ogólnymi kierunkami działań Wspólnoty dotyczącymi transeuropejskich sieci energetycznych są:
a) identyfikacja projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania,
b) stworzenie bardziej korzystnych warunków do rozwoju tych sieci, zgodnie z art. 156 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 6
Dodatkowe kryteria dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania
1.
Kryteria rodzajowe do stosowania przy podejmowaniu decyzji odnośnie do zmian, specyfikacji lub wniosków o uaktualnienie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są następujące:
a) projekt powinien mieścić się w zakresie art. 2;
b) projekt odpowiada celom i priorytetom określonym odpowiednio w art. 3 i 4,
c) projekt wykazuje potencjalną efektywność gospodarczą,
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, które dotyczą terytorium Państwa Członkowskiego, wymagają zgody tego Państwa Członkowskiego.
2.
Dodatkowe kryteria dla identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są wymienione w załączniku II.
3.
Wszelkie modyfikacje – które zmieniają opis dodatkowych kryteriów dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, jak wykazano w załączniku II, włącznie z zasadniczymi zmianami mającymi wpływ na kryteria, takimi jak w odniesieniu do całkowicie nowych projektów lub miejsca przeznaczenia w nowym kraju – są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.
4.
Jedynie projekty wymienione w załączniku III, które spełniają kryteria określone w ust. 1 i 2, są uprawnione do przyznania pomocy finansowej Wspólnoty, przewidzianej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95.
5.
Ogólne specyfikacje projektów łącznie, gdzie stosowne, z opisem geograficznym są wymienione w załączniku III.
Specyfikacje te są aktualizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Aktualizacje są natury technicznej i muszą być ograniczone do technicznych zmian projektu, potrzeby zmiany na przykład konkretnej części określonej trasy lub ograniczonej adaptacji lokalizacji projektu.
6.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki, które uważają za niezbędne do ułatwienia i przyspieszenia zakończenia projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz do zminimalizowania opóźnień, stosując się do prawa wspólnotowego oraz konwencji międzynarodowych w sprawie środowiska.
W szczególności niezbędne procedury upoważniające są szybko wykonywane.
7.
W przypadku gdy części projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są umiejscowione na terytorium państw trzecich, Komisja może, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, przedłożyć propozycje, gdzie właściwe, w ramach zarządzania porozumieniami między Wspólnotą a tymi państwami trzecimi oraz zgodnie z Traktatem w sprawie Karty Energetycznej w odniesieniu do państw trzecich będących sygnatariuszami tego Traktatu, aby projekty te były również uznawane za przedmiot obopólnego zainteresowania przez zainteresowane państwa trzecie, w celu ułatwienia ich wdrożenia.
8.
Ocena efektywności gospodarczej określonej w ust. 1 lit. c) oparta jest na analizie kosztów korzyści, uwzględniającej wszystkie koszty i korzyści, włączając również te średnio- i/lub długoterminowe, w związku z kwestiami ochrony środowiska, bezpieczeństwem dostaw oraz wkładem w spójność gospodarczą i społeczną.
Artykuł 7
Projekty priorytetowe
1.
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania określone w art. 6 ust. 4 i objęte załącznikiem I posiadają pierwszeństwo w otrzymywaniu dotacji z pomocy finansowej Wspólnoty udzielanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95.
Zmiany w załączniku I są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisja dołożą starań, każde w zakresie swych kompetencji, dla wspomagania realizacji projektów priorytetowych, w szczególności projektów transgranicznych.
3.
Projekty priorytetowe są zgodne z zasadą stałego rozwoju oraz spełniają następujące kryteria:
a) mają znaczący wpływ na działanie konkurencji na rynku wewnętrznym, i/lub
b) wzmacniają bezpieczeństwo dostaw we Wspólnocie.
Artykuł 8
Oddziaływanie na konkurencję
Przy rozpatrywaniu projektów należy brać pod uwagę efekt oddziaływania na konkurencję.
Popierane jest finansowanie prywatne lub finansowanie przez dane podmioty gospodarcze.
Należy unikać wszelkich zakłóceń w konkurencji między podmiotami rynkowymi, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 9
Ograniczenia
1.
Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań finansowych Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty.
2.
Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wyników oceny wpływu na środowisko projektów, planów lub programów, które określają przyszły zakres upoważnień dla takich projektów.
Wyniki oceny wpływu na środowisko, gdzie taka ocena jest wymagana zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym, są brane pod uwagę przed podjęciem decyzji o realizacji projektów, zgodnie z odpowiednim prawodawstwem Wspólnoty.
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 11
Sprawozdanie
Co dwa lata Komisja opracowuje sprawozdanie z wykonywania niniejszej decyzji, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
W sprawozdaniu tym zwraca się uwagę na wdrożenie i postęp w realizacji projektów priorytetowych, jak również na rodzaje ich finansowania, w szczególności w odniesieniu do wkładu Wspólnoty w finansowanie, które dotyczy połączeń transgranicznych, jak określono w pkt 1, 2 i 7 załącznika II.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 13
Uchylona zostaje decyzja nr 1254/96/WE, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących stosowania tej decyzji.
Odwołania do decyzji nr 1254/96/WE należy traktować jako odwołania do niniejszej decyzji.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 czerwca 2003 r.
przyjmująca wieloletni program działania w dziedzinie energii: "Inteligentna Energia – Europa" (2003–2006)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasoby naturalne, których rozważne i racjonalne wykorzystywanie jest przewidziane w art. 174 Traktatu, obejmują, oprócz odnawialnych źródeł energii, ropę, gaz ziemny i paliwa stałe, które stanowią podstawowe źródła energii, lecz są również głównymi źródłami emisji dwutlenku węgla.
Wspieranie środków na poziomie międzynarodowym w celu przeciwdziałania regionalnym lub światowym problemom związanym z ochroną środowiska są jednym z głównych celów tego artykułu.
(2) Komunikat Komisji zatytułowany "Zrównoważona Europa na rzecz lepszego świata: strategia Unii Europejskiej dla stałego rozwoju" przedstawiona na szczycie Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. obejmuje emisje gazów cieplarnianych oraz zanieczyszczenia powodowane przez transport jako jedne z głównych przeszkód w utrzymaniu stałego rozwoju.
Przezwyciężenie tych przeszkód oznacza przyjęcie nowego podejścia w polityce wspólnotowej na rzecz przybliżenia jej poszczególnym obywatelom i przedsiębiorstwom w celu zmiany wzorców konsumpcyjnych oraz inwestycyjnych.
(3) Rada Europejska na szczycie w Göteborgu przyjęła strategię na rzecz stałego rozwoju oraz dodała wymiar ochrony środowiska do lizbońskiego procesu w zakresie zatrudnienia, reformy gospodarczej oraz spójności społecznej.
(4) Środki odnoszące się do efektywności energetycznej oraz odnawialnych źródeł energii są ważnymi elementami działania niezbędnego do wykonania postanowień Protokołu z Kioto, jak przewidziano w Europejskim Programie Zmian Klimatu (ECCP).
Zmiany fizyczne dostrzegane w Europie oraz w innych częściach świata uwidaczniają potrzebę szybkiego działania.
(5) W zielonej księdze zatytułowanej "W kierunku europejskiej strategii dla bezpieczeństwa dostaw energii" zwraca się uwagę na to, że Unia Europejska staje się coraz bardziej zależna od zewnętrznych źródeł energii oraz że zależność ta może wzrosnąć do 70 % za 20-30 lat (w porównaniu do 50 % obecnie) i w związku z tym podkreśla się potrzebę zrównoważenia polityki dostaw z wyraźnymi działaniami dotyczącymi polityki popytu oraz wymaga się rzeczywistej zmiany zachowania konsumentów tak, aby skierować popyt na lepiej zarządzane, bardziej wydajne i bardziej przyjazne dla środowiska zużycie, w szczególności w dziedzinie transportu i budownictwa oraz aby dać pierwszeństwo rozwojowi nowych i odnawialnych źródeł po stronie dostaw energii w celu sprostania wyzwaniu globalnego ocieplenia.
(6) W swojej rezolucji w sprawie zielonej księgi: "W kierunku europejskiej strategii dla bezpieczeństwa dostaw energii" [5] Parlament Europejski wskazał efektywność energetyczną i oszczędzanie jako najważniejszy priorytet.
Parlament Europejski wezwał do wspierania "inteligentnego" podejścia do wykorzystania energii w celu stworzenia w Europie najbardziej efektywnej energetycznie gospodarki na świecie.
(7) Komunikat Komisji w sprawie planu działania dla poprawy efektywności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej zakłada podniesienie efektywności energetycznej o dodatkowy 1 % rocznie w porównaniu do cyfry 0,6 %, która odpowiada tendencji zanotowanej w okresie ostatnich dziesięciu lat.
Jeżeli ten cel zostanie osiągnięty, dwie trzecie potencjalnych oszczędności energetycznych, które ocenia się na 18 % całkowitego zużycia, mogłoby zostać zrealizowane do 2010 r.
W planie działania proponowane są środki legislacyjne i działania wspierające.
Wdrożenie planu działania wymaga również ustanowienia efektywnych systemów monitoringu i działań następczych.
(8) Komunikat Komisji zatytułowany "Energia dla przyszłości: odnawialne źródła energii – biała księga strategii i planu działania Wspólnoty" zaleca jako cel indykatywny 12 % energii ze źródeł odnawialnych w wewnętrznym zużyciu energii we Wspólnocie brutto do 2010 r.
Rada w swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie odnawialnych źródeł energii [6], a także Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie białej księgi, podkreślili potrzebę znacznego, trwałego wzrostu wykorzystania odnawialnych źródeł energii we Wspólnocie i przyjęli strategię i plan działania proponowany przez Komisję, włącznie ze wzmocnieniem programów wspierających odnawialne źródła energii.
Plan działania przewiduje środki dla wspierania i rozwoju odnawialnych źródeł energii.
Komunikat Komisji w sprawie wdrażania wspólnotowej strategii i planu działania w dziedzinie odnawialnych źródeł energii (1998–2000) odnotowuje uzyskany postęp, lecz podkreśla potrzebę dalszych wysiłków na poziomie wspólnotowym oraz na poziomie krajowym dla osiągnięcia tych celów, w szczególności nowego prawodawstwa w dziedzinie odnawialnych źródeł energii i ich wsparcia.
(9) Dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [7] wymaga, aby Państwa Członkowskie ustaliły indykatywne cele krajowe zgodne z ogólnym indykatywnym celem Wspólnoty wynoszącym 12 % krajowego zużycia energii brutto do 2010 r., w szczególności z 22,1 % indykatywnym udziałem energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii w całkowitym zużyciu energii elektrycznej we Wspólnocie do 2010 r.
(10) Rezolucja w sprawie wykorzystania odnawialnych źródeł energii w państwach AKP [8] przyjęta przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE w dniu 1 listopada 2001 r. "żąda od Komisji włączenia stałych dostaw energii w szczególności poprzez efektywność energetyczną i wykorzystanie odnawialnych form energii jako priorytetowego obszaru działania do nowej strategii polityki rozwoju".
(11) "Końcowy plan wykonania" światowego szczytu w sprawie stałego rozwoju, uzgodniony dnia 2 września 2002 r., zobowiązał kraje sygnatariuszy, włącznie z UE, do wysiłków na rzecz:
- znaczącego wzrostu całkowitego udziału odnawialnych źródeł energii w zestawieniu źródeł energii,
- stworzenia korzystnych warunków dla odnawialnych źródeł energii w odniesieniu do innych źródeł energii,
- wspierania wzmożonych działań badawczo-rozwojowych w dziedzinie odnawialnych źródeł energii, efektywności energetycznej oraz czystszych konwencjonalnych technologii paliwowych, oraz
- zaopatrzenia krajów rozwijających się w zasoby finansowe w celu prowadzenia ekspertyz energetycznych, włącznie z odnawialnymi źródłami energii, efektywnością energetyczną oraz czystszymi konwencjonalnymi technologiami paliwowymi,
w celu osiągnięcia stałego rozwoju.
(12) Inicjatywa partnerska UE "Inicjatywa energetyczna dla likwidacji ubóstwa i stałego rozwoju", rozpoczęta dnia 1 września 2002 r., jest oparta na lepszej efektywności energetycznej oraz zwiększonym wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii, przy czym kilka krajów rozwijających się oraz organizacji regionalnych, jak również organizacji sektora prywatnego oraz obywatelsko-społecznych przyłączyły się już do tej inicjatywy, której zasady i strategia zostały ustanowione w "Komunikacie Komisji w sprawie współpracy w dziedzinie energii z krajami rozwijającymi się".
(13) Ponieważ wiele środków wspólnotowych w sprawie efektywności energetycznej, w szczególności etykietowanie urządzeń elektrycznych, elektronicznych, biurowych i telekomunikacyjnych oraz normalizacja sprzętu oświetleniowego, grzewczego i klimatyzacyjnego, nie ma charakteru obowiązującego w Państwach Członkowskich, istnieje potrzeba utworzenia szczególnych programów wspierających na poziomie wspólnotowym dla stworzenia warunków dla postępu w kierunku trwałych systemów energetycznych.
(14) Powyższe odnosi się do środków wspólnotowych dla osiągnięcia większej penetracji rynku odnawialnych źródeł energii, w szczególności normalizacji urządzeń, które produkują lub zużywają odnawialne źródła energii.
(15) Decyzja Rady 1999/21/WE, Euratom z dnia 14 grudnia 1998 r. przyjmująca wieloletni ramowy program działań w sektorze energetycznym (1998–2002) i związane z nim środki [9], decyzje w sprawie programów szczególnych, a mianowicie decyzja Rady 1999/22/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. przyjmująca wieloletni program studiów, analiz, prognoz i innych związanych prac w sektorze energetycznym (1998–2002) [10] – program ETAP, decyzja Rady 1999/23/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. przyjmująca wieloletni program ramowy dla wzmocnienia współpracy międzynarodowej w sektorze energetycznym (1998–2002) [11] – program Synergy, decyzja Rady 1999/24/WE, Euratom z dnia 14 grudnia 1998 r. przyjmująca wieloletni program działań technicznych wspierających czyste i wydajne wykorzystywanie paliw stałych (1998–2002) [12] – program Carnot, decyzja Rady 1999/25/Euratom z dnia 14 grudnia 1998 r. przyjmująca wieloletni program (1998–2002) działań w dziedzinie atomistyki, związanych z bezpiecznym transportem materiałów radioaktywnych oraz środkami ochronnymi i współpracą przemysłową w celu propagowania niektórych aspektów bezpieczeństwa instalacji nuklearnych w krajach biorących obecnie udział w programie Tacis [13] – program SURE, decyzja 646/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 lutego 2000 r. przyjmująca wieloletni program wspierania odnawialnych źródeł energii we Wspólnocie (1998–2002) [14] – program Altener, oraz decyzja 647/2000/WE Parlamentu Europejskiemu i Rady z dnia 28 lutego 2000 r. przyjmująca wieloletni program wspierania efektywności energetycznej (1998–2002) [15] – program SAVE wygasły w dniu 31 grudnia 2002 r.
(16) Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/21/WE, Euratom Komisja przy pomocy niezależnych ekspertów wykonała zewnętrzną ocenę wymienionego wyżej programu ramowego oraz programów szczególnych.
W swoim sprawozdaniu oceniający eksperci uznali ważność, w szczególności programów Altener, SAVE, Synergy i ETAP w kontekście wdrażania strategii energetycznej oraz strategii wspólnotowej na rzecz stałego rozwoju.
Eksperci zwrócili uwagę na brak środków na te programy, biorąc pod uwagę rzeczywiste potrzeby, oraz zasugerowali, że środki te powinny zostać zwiększone.
(17) Wydaje się uzasadnione zwiększenie ram finansowych na jeszcze bardziej wszechstronny program "Inteligentna Energia – Europa".
(18) Biorąc pod uwagę strategię wspólnotową na rzecz stałego rozwoju oraz rezultaty oceny programów ramowych, należy podjąć kroki dla wzmocnienia wsparcia wspólnotowego w tych dziedzinach energii, które wnoszą wkład w stały rozwój, poprzez zgrupowanie ich w jednym programie – "Inteligentna Energia – Europa" obejmującym cztery szczególne obszary.
(19) Znaczenie oraz powodzenie wsparcia wspólnotowego na rzecz odnawialnych źródeł energii w ramach programu Altener w okresie 1993–2002 r., uzasadniają włączenie do obecnego programu szczególnego obszaru dotyczącego odnawialnych źródeł energii – "Altener".
(20) Potrzeba wzmocnienia wsparcia wspólnotowego na rzecz racjonalnego wykorzystania energii oraz powodzenie programu SAVE w okresie 1991–2002 r. uzasadnia włączenie do obecnego programu szczególnego obszaru dotyczącego efektywności energetycznej – "SAVE".
(21) Polepszanie wykorzystania energii w sektorze transportowym, włącznie ze zróżnicowaniem paliw, tam gdzie rozwój nowych źródeł energii, takich jak wodór lub odnawialne źródła energii może odegrać istotną rolę, jest niezwykle ważne dla wysiłków Wspólnoty w celu ograniczenia negatywnego wpływu transportu na środowisko.
Uzasadnia to włączenie do programu "Inteligentna Energia – Europa" szczególnego obszaru dotyczącego aspektów energetycznych w transporcie – "STEER".
(22) Potrzeba wsparcia najlepszych praktyk rozwijanych we Wspólnocie w dziedzinie odnawialnych źródeł energii oraz efektywności energetycznej, jak również jej transferu w szczególności do krajów rozwijających się, jest jednym z priorytetów Wspólnoty w odniesieniu do zobowiązań międzynarodowych, wraz ze wzmocnieniem współpracy w sprawie stosowania elastycznych mechanizmów zgodnie z Protokołem z Kioto.
W celu zapewnienia ciągłości w odniesieniu do poprzedniego programu Synergy dotyczącego działań w wymienionych obszarach do obecnego programu należy włączyć szczególny obszar obejmujący wsparcie odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej w ramach wsparcia międzynarodowego – "COOPENER".
(23) Wymiana know-how, najlepszej praktyki i wyników projektu, koordynacja w ramach programu oraz z innymi rodzajami polityki wspólnotowej, ciągłość istniejących programów, stabilność zasad uczestnictwa, dostateczne zasoby ludzkie, a także szybkie wdrożenie będą istotne dla powodzenia programu "Inteligentna Energia – Europa".
W związku z tym organizacje państwowe, regionalne lub lokalne mogą odegrać użyteczną rolę we wniesieniu wkładu do wdrożenia tego programu wraz z odpowiadającymi programami krajowymi.
(24) Zintegrowane osiąganie równości stanowi ważny aspekt wszystkich programów Wspólnoty i dlatego powinno być uwzględnione w ramach programu "Inteligentna Energia – Europa".
(25) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały okres trwania programu, ramy finansowe stanowiące dla organów budżetowych najważniejszy punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [16].
(26) Ponieważ cele proponowanego programu, który dotyczy wdrożenia strategii wspólnotowej w dziedzinie energii przyczyniającej się do stałego rozwoju nie mogą być osiągane w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie z uwagi na konieczność prowadzenia kampanii wspierania i wymiany, na podstawie ścisłej współpracy na skalę europejską między różnymi podmiotami na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym i z tego względu cele te mogą być lepiej osiągane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(27) Przepisy niniejszej decyzji pozostają bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu, w szczególności dla wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla ochrony środowiska.
(28) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [17],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wieloletni program działań w dziedzinie energii "Inteligentna Energia – Europa", określany dalej jako "niniejszy program", zostaje przyjęty na okres 2003–2006.
2.
Niniejszy program wspiera stały rozwój w odniesieniu do energii, wnosząc zrównoważony wkład w osiągnięcie następujących celów głównych: bezpieczeństwo dostaw energii, konkurencyjność oraz ochrona środowiska.
3.
Niniejszy program ma na celu spójność gospodarczą i społeczną oraz wzrost przejrzystości, spójności i komplementarności wszystkich działań i innych związanych z tym środków w dziedzinie energii, tworząc w ten sposób skuteczne połączenia między tymi środkami a działaniami przeprowadzonymi w ramach innych polityk Wspólnoty i Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Cele szczególne niniejszego programu są następujące:
a) zapewnienie czynników potrzebnych do wsparcia efektywności energetycznej, zwiększonego wykorzystywania odnawialnych źródeł energii oraz zróżnicowania energetycznego, takich jak poprzez nowe rozwijające się i odnawialne źródła energii, w tym w transporcie, poprawy trwałości, rozwoju potencjału regionów, w szczególności regionów peryferyjnych, również wysp, oraz przygotowania środków legislacyjnych niezbędnych do osiągnięcia tych celów strategicznych;
b) rozwój środków i instrumentów, które mogą zostać użyte przez Komisję i Państwa Członkowskie w działaniach następczych, monitoringu i ocenie oddziaływania środków przyjętych przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie w dziedzinie efektywności energetycznej oraz odnawialnych źródeł energii, włącznie z aspektami energetycznymi w transporcie;
c) wspieranie wydajnych i inteligentnych wzorców wytwarzania i zużywania energii na podstawie pewnych i trwałych podstaw poprzez podnoszenie świadomości, w szczególności poprzez system edukacyjny, oraz wspieranie wymiany doświadczeń i know-how między głównymi zainteresowanymi partnerami, ogólnie między przedsiębiorcami i obywatelami, poprzez wspieranie działań skierowanych na zwiększenie inwestycji w nowo powstające technologie i przez zachęcanie do rozprzestrzeniania najlepszych praktyk i najlepszych dostępnych technologii, a także poprzez wsparcie na poziomie międzynarodowym.
Artykuł 3
1.
Struktura obecnego programu obejmuje cztery szczególne obszary:
a) "SAVE", który dotyczy poprawy efektywności energetycznej oraz racjonalnego wykorzystania energii, w szczególności w sektorze budowlanym i przemysłowym, z wyjątkiem działań zawartych w programie STEER, włącznie z przygotowaniem środków legislacyjnych i ich zastosowaniem;
b) "ALTENER", który dotyczy wspierania nowych i odnawialnych źródeł energii dla scentralizowanej i zdecentralizowanej produkcji energii elektrycznej i ciepła oraz ich integracji z lokalnym środowiskiem i systemami energetycznymi, z wyjątkiem działań zawartych w programie STEER, włącznie z przygotowaniem środków legislacyjnych i ich zastosowaniem;
c) "STEER", który dotyczy wspierania inicjatyw związanych z wszelkimi aspektami energetycznymi w transporcie, zróżnicowaniem paliw, poprzez rozwój nowych i odnawialnych źródeł energii, promocję paliw odnawialnych oraz efektywność energetyczną w transporcie, włącznie z przygotowaniem środków legislacyjnych i ich zastosowaniem;
d) "COOPENER", który dotyczy wspomagania inicjatyw związanych ze wsparciem odnawialnych źródeł energii oraz efektywnością energetyczną w krajach rozwijających się, w szczególności w ramach współpracy Wspólnoty z krajami rozwijającymi się w Afryce, Azji, Ameryce Łacińskiej i Pacyfiku.
2.
"Działania kluczowe" będące inicjatywami łączącymi kilka wymienionych wyżej obszarów szczególnych i/lub dotyczącymi pewnych priorytetów wspólnotowych, takich jak stały rozwój w regionach peryferyjnych, określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu, mogą zostać rozpoczęte.
Artykuł 4
1.
Dla każdego z czterech obszarów szczególnych oraz działań kluczowych, określonych w art. 3, finansowanie przez Wspólnotę w ramach programu obejmie działania lub projekty dotyczące:
a) wspierania stałego rozwoju, bezpieczeństwa dostaw energii w ramach rynku wewnętrznego, konkurencyjności i ochrony środowiska, włącznie z rozwojem systemów normalizacji, etykietowania i certyfikacji, długoterminowych dobrowolnych zobowiązań, które mają zostać uzgodnione z branżą przemysłową i innymi zainteresowanymi podmiotami, jak również studiów perspektywistycznych, studiów strategicznych na podstawie wspólnych analiz oraz regularnego nadzoru rozwoju tendencji rynkowych i energetycznych, włącznie z przygotowaniem przyszłych środków legislacyjnych lub przeglądem istniejącego prawodawstwa;
b) tworzenia, rozszerzania lub reorganizacji struktur i instrumentów stałego rozwoju w dziedzinie energii, włącznie z lokalnym i regionalnym planowaniem i zarządzaniem energetyką oraz rozwoju właściwych produktów finansowych i instrumentów rynkowych;
c) wspierania trwałych systemów energetycznych i urządzeń w celu przyspieszenia ich przenikania na rynek oraz stymulowania inwestycji w celu ułatwienia przejścia od prezentacji do wprowadzenia do obrotu bardziej wydajnych technologii, włącznie z upowszechnianiem najlepszych praktyk i nowych ogólnych technologii, kampanii uświadamiających i tworzenia struktur instytucjonalnych skierowanych na wdrażanie mechanizmu czystego rozwoju oraz wspólnego wdrożenia w ramach Protokołu z Kioto;
d) rozwoju struktur informacji, edukacji i szkolenia; wykorzystywania wyników, wspierania i upowszechniania know-how i najlepszych praktyk obejmujących wszystkich konsumentów, upowszechniania wyników działań i projektów oraz współpracy z Państwami Członkowskimi poprzez sieci operacyjne na poziomie wspólnotowym i międzynarodowym;
e) monitoringu wdrażania oraz wpływu inicjatyw wspólnotowych, oraz środków wspierania;
f) oceny wpływu działań i projektów finansowanych w ramach programu.
2.
W ramach niniejszego programu pomoc finansowa przydzielana na działania lub projekty w czterech obszarach szczególnych oraz działaniach kluczowych, określonych w art. 3, jest ustalana w na podstawie wspólnotowej wartości dodanej proponowanego działania i zależy od jego korzyści i oczekiwanego wpływu.
Gdzie stosowne, przyznane zostaje pierwszeństwo małym i średnim przedsiębiorstwom oraz regionalnym i lokalnym inicjatywom.
Pomoc nie może przekraczać 50 % kosztu całkowitego działania lub projektu, pozostała część jest pokrywana z publicznych lub prywatnych funduszy, lub ich kombinacji.
Pomoc może jednakże pokrywać cały koszt niektórych działań, takich jak studia, upowszechnianie wyników projektu i inne działania dla przygotowania, uzupełnienia, wdrażania i oceny wpływu środków strategii i polityki wspólnotowej, oraz wszelkie środki proponowane przez Komisję w celu zachęcania do wymiany doświadczeń i know-how, aby poprawić koordynację między inicjatywami wspólnotowymi a inicjatywami krajowymi, międzynarodowymi i innymi.
Wszystkie koszty odnoszące się do działań lub projektów podjętych z inicjatywy Komisji, które zostały do takich zaliczone, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) są pokrywane przez Wspólnotę.
3.
W celu przyczynienia się do upowszechniania wyników projektu Komisja udostępnia sprawozdania z działań i projektów, w stosownych przypadkach w formie elektronicznej.
Artykuł 5
1. W ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji Komisja ustala program pracy po konsultacji z komitetem określonym w art. 8 ust. 1. Wymieniony program pracy jest oparty na zasadach określonych w art. 1 ust. 2, art. 2, 3 i 4. Program jest przygotowywany i uaktualniany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 2.
2.
Program pracy określa szczegółowo:
a) wytyczne dla każdego z obszarów szczególnych i działań kluczowych, określonych w art. 3 w celu wdrożenia celów i priorytetów ustanowionych w art. 1 ust. 2, art. 2, 3 i 4, przy uwzględnieniu wartości dodanej, którą zapewniają wszystkie proponowane środki na poziomie wspólnotowym w porównaniu z obecnie istniejącymi środkami;
b) uzgodnienia dotyczące wdrożenia, rozróżniające działania przewidziane z inicjatywy Komisji i działania z inicjatywy sektora i/lub właściwego rynku, jak również uzgodnienia finansowe oraz rodzaj i zasady udziału;
c) kryteria doboru, odzwierciedlające cele wymienione w niniejszej decyzji oraz uzgodnienia dla zastosowania ich w każdym rodzaju działania oraz metodę i instrumenty monitoringu oraz wykorzystania wyników działań i/lub projektów, włącznie z określeniem wskaźników wydajności;
d) orientacyjny harmonogram wdrożenia programu pracy, w szczególności w odniesieniu do treści zaproszeń do składania ofert;
e) szczegółowe zasady dla koordynacji i powiązania z istniejącą polityką wspólnotową.
Należy określić procedurę rozwoju i wdrażania działań skoordynowanych z działaniami prowadzonymi przez Państwa Członkowskie w dziedzinie trwałej energetyki.
Celem jest zapewnienie wartości dodanej w porównaniu ze środkami podjętymi przez każde Państwo Członkowskie działające we własnym zakresie.
Środki te umożliwiają osiągnięcie optymalnego połączenia różnych instrumentów, które są do dyspozycji zarówno Wspólnoty, jak i Państw Członkowskich;
f) w miarę potrzeby, uzgodnienia operacyjne w celu zachęcenia do udziału w programie regionów odległych i peryferyjnych, włącznie z wyspami, oraz udziału małych i średnich przedsiębiorstw.
Zasady wspólnotowe dotyczące publicznego dostępu do informacji, przejrzystość i zintegrowane osiąganie równości są uwzględniane w całym zakresie programu.
Artykuł 6
1.
Ramy finansowe na wdrożenie niniejszego programu na okres 2003–2006 r. są ustalone na 200 mln EUR.
Wartość rocznych środków zatwierdzana jest przez organ budżetowy w ramach ograniczeń perspektywy finansowej.
Finansowe kwoty referencyjne są ustanawiane na bazie orientacyjnej dla każdego szczególnego obszaru.
Indykatywny podział tej kwoty podano w Załączniku.
Alokacja budżetowa między obszary jest elastyczna w celu podejmowania skuteczniejszych działań wobec zmieniających się potrzeb sektora; może zostać zmieniona za zgodą komitetu określonego w art. 8.
2.
Uzgodnienia dotyczące wspólnotowej pomocy finansowej dla działań podjętych w ramach niniejszego programu są ustanawiane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [18].
Artykuł 7
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego programu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
1.
Komisja sporządza roczny przegląd postępów w realizacji programu oraz działań podjętych w czterech obszarach szczególnych, jak również w działaniach kluczowych, określonych w art. 3, następnie Komisja przedkłada sprawozdanie z powyższego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
2.
Pod koniec drugiego roku stosowania programu, a w każdym przypadku przed wysunięciem jakichkolwiek propozycji w sprawie następnego programu, Komisja zbiera i przekazuje swoje wnioski odnośnie do zewnętrznej oceny wdrażania działań wspólnotowych w ramach niniejszego programu.
Ocena zewnętrzna jest wykonywana przez niezależnych ekspertów.
Komisja przekazuje swoje wnioski odnośnie do tej oceny z uwzględnieniem, w stosownym przypadku, w szczególności w świetle rozszerzenia, wszelkich dostosowań do obecnego programu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów, przed przedłożeniem swoich propozycji w tej sprawie lub w kwestii następnych programów.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3 udział w niniejszym programie jest otwarty dla wszelkich osób prawnych, zarówno publicznych jak prywatnych, mających siedzibę na terytorium Państw Członkowskich.
2.
Niniejszy program jest otwarty dla udziału krajów kandydujących, zgodnie z warunkami ustanowionymi w europejskich układach stowarzyszeniowych, w ich dodatkowych protokołach oraz decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeniowych, na podstawie odpowiednich dwustronnych porozumień.
3.
Podobnie, program jest otwarty dla udziału krajów EFTA/EOG na podstawie dodatkowych funduszy oraz zgodnie z procedurami do uzgodnienia z tymi krajami.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja NR 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 roku
w sprawie sporządzania i rozwoju statystyk Wspólnoty z zakresu nauki i techniki
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zachodzi potrzeba porównywalnej statystyki w zakresie badań i rozwoju, innowacji technologicznych oraz nauki i techniki w ogólności, w celu wspierania polityk Wspólnoty.
(2) Decyzja Rady 94/78/WE, Euratom z dnia 24 stycznia 1994 r. ustalająca wieloletni program rozwoju statystyk Wspólnoty w zakresie badań, rozwoju i innowacji [3], naświetliła cele określające Wspólnotowe ramy odniesienia dla statystyk i ustanowienia zharmonizowanego Wspólnotowego systemu informacyjnego w tej dziedzinie.
(3) Końcowe sprawozdanie programu za lata 1994–1997 podkreśla, że prace powinny być kontynuowane, dane powinny być szybciej udostępniane, że badania w układzie regionalnym powinny być rozszerzane oraz że porównywalność danych winna być zwiększona.
(4) Zgodnie z decyzją Rady 1999/126/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie Wspólnotowego programu statystycznego na okres 1998–2002 [4] system informacji statystycznych ma wspierać zarządzanie polityką nauki i techniki we Wspólnocie oraz ocenę możliwości regionów w zakresie badań i rozwoju, i innowacyjności dla celów administracji funduszami strukturalnymi.
(5) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [5] statystyka ta powinna opierać się na zasadach bezstronności, wiarygodności, przydatności, efektywności pod względem kosztów, poufności informacji statystycznych i przejrzystości.
(6) W celu zapewnienia przydatności i porównywalności danych oraz uniknięcia pokrywania się pracy, Wspólnota powinna uwzględnić prace prowadzone we współpracy oraz przez OECD i inne organizacje międzynarodowe dotyczące statystyk nauki i techniki, zwłaszcza w odniesieniu do szczegółowych danych, jakie mają dostarczać Państwa Członkowskie.
(7) Polityka Wspólnoty w zakresie nauki, techniki i innowacji przykłada szczególną wagę do umocnienia podstaw naukowych i technicznych przedsiębiorstw europejskich, tak aby umożliwić im większą innowacyjność i konkurencyjność na poziomie międzynarodowym i regionalnym, realizowania korzyści płynących z rozwoju społeczeństwa informacyjnego i promowania transferu technologii, ulepszania działania w zakresie praw własności intelektualnej oraz rozwoju mobilności zasobów ludzkich, jak też promowania równości pomiędzy mężczyznami i kobietami w nauce.
(8) Zasady relacji kosztu i skuteczności oraz przydatności powinny mieć zastosowanie do procedur zbierania danych dla przemysłu i administracji, uwzględniając niezbędną jakość danych i obciążenie respondentów.
(9) Istotne jest, aby rozwój oficjalnych statystyk w zakresie nauki i techniki był koordynowany w celu zaspokojenia również podstawowych potrzeb administracji krajowej, regionalnej i lokalnej, organizacji międzynarodowych, jednostek gospodarczych, stowarzyszeń zawodowych i opinii publicznej.
(10) Decyzja Rady 1999/173/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. przyjmująca specjalny program w sprawie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji dotyczący udoskonalenia ludzkiego potencjału oraz podstaw wiedzy socjoekonomicznej (w latach 1998 do 2002 [6] oraz decyzja 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technicznego i demonstracji przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) [7] powinna zostać uwzględniona w celu uniknięcia pokrywania się prac.
(11) Należy uwzględnić rezolucję Rady z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie nauki i społeczeństwa oraz kobiet w nauce [8], aprobujące prace Grupy Helsińskiej i zapraszające Państwa Członkowskie i Komisję do dokładania starań w celu promowania kobiet w dziedzinie nauki na poziomie krajowym, w szczególności w odniesieniu do zbierania danych statystycznych w podziale według płci wśród pracowników zatrudnionych w dziedzinie nauki i techniki oraz rozwój wskaźników w celu monitorowania postępu w kierunku zrównania kobiet i mężczyzn w dziedzinie badań prowadzonych w krajach europejskich.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(13) Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [10], był konsultowany zgodnie z art. 3 wspomnianej wyżej decyzji.
(14) Komitet Badań Naukowych i Technicznych (Crest) wydał swoją opinię,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ma na celu stworzenie statystycznego sytemu informacyjnego Wspólnoty w zakresie nauki, techniki i innowacji w celu wspierania i monitorowania polityk Wspólnoty.
Artykuł 2
Cel opisany w artykule 1 zostanie osiągnięty poprzez następujące indywidualne działania statystyczne:
- Dostarczanie danych statystycznych przez Państwa Członkowskie regularnie i w określonych nieprzekraczalnych terminach, w szczególności danych statystycznych w zakresie nauki i techniki we wszystkich sektorach wykonawczych oraz w zakresie finansowania nauki i techniki, łącznie ze środkami asygnowanymi przez rząd na naukę i technikę, uwzględniając wymiar regionalny, poprzez zbieranie, gdy tylko jest to możliwe, danych statystycznych z zakresu nauki i techniki w oparciu o klasyfikację NUTS.
- Rozwój nowych zmiennych statystycznych, które mają być opracowywane w sposób ciągły, mogących zapewnić bardziej wyczerpujące informacje na temat nauki i techniki, w szczególności w celu mierzenia wyników działalności naukowej i technicznej, rozpowszechniania wiedzy oraz bardziej ogólnie efektów działalności innowacyjnej.
Informacje te są potrzebne do formułowania i oceny polityk naukowej i technicznej w gospodarkach w coraz większym stopniu opierających się na wiedzy.
W szczególności Wspólnota potraktuje jako priorytetowe następujące dziedziny:
- innowacje (technologiczne i nietechnologiczne),
- zasoby ludzkie dla nauki i techniki,
- patenty (dane statystyczne dotyczące patentów będą pozyskiwane z baz danych krajowych urzędów patentowych i Europejskiego Urzędu Patentowego (EPO)),
- statystyka wysokiej techniki (identyfikacja i klasyfikacja produktów i usług, pomiar wyników ekonomicznych i wkładu do rozwoju gospodarczego),
- zbieranie danych z zakresu nauki i techniki w podziale według płci.
- ulepszenie i aktualizacja istniejących norm i podręczników na temat pojęć i metod, ze szczególnym uwzględnieniem pojęć w sektorze usług i skoordynowanych metod do pomiaru działalności w zakresie badań i rozwoju.
Ponadto Wspólnota wzmocni współpracę z OECD i innymi międzynarodowymi organizacjami w celu zapewnienia porównywalności danych i uniknięcia pokrywania się wysiłków,
- ulepszenie jakości danych, a zwłaszcza porównywalności, dokładności i terminowości,
- ulepszenie rozpowszechniania, dostępności i dokumentowania informacji statystycznych.
Zostaną uwzględnione dostępne możliwości w poszczególnych Państwach Członkowskich w odniesieniu do zbierania i przetwarzania danych oraz rozwoju metod i zmiennych.
Artykuł 3
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony na podstawie art. 1 decyzji 89/382/EWG, Euratom.
2.
Kiedy powoływany jest ten ustęp, zastosowane zostaną art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej art. 8.
Czas określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie raport w terminie czterech lat od opublikowania niniejszej decyzji, a następnie co trzy lata, w celu oceny wykonania środków przewidzianych w art. 2.
Powyższy raport uwzględni między innymi koszty działań i obciążenie respondentów w stosunku do korzyści z dostępności danych i zadowolenia użytkowników.
W następstwie tego raportu Komisja może zaproponować środki w celu poprawy działania niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Decyzja nr 2066/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 listopada 2003 r.
w sprawie dalszego stosowania technik pomiarów aerofotogrametrycznych i teledetekcji do statystyk rolnych w latach 2004–2007 oraz zmieniająca decyzję 1445/200/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art.285,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art.251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1445/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie zastosowania technik pomiarów aerofotogrametrycznych i teledetekcji do statystyk rolnych za lata 1999–2003 [2] wygaśnie z dniem 31 grudnia 2003 r.
(2) Potrzeba adekwatnych informacji na temat użytkowania gruntów oraz stanu upraw jest szczególnie odczuwalna w kontekście nowych osiągnięć wspólnej polityki rolnej i w perespektywie rozszerzenia UE, szczególnie w zakresie analizy wzajemnego oddziaływania między rolnictwem, środowiskiem naturalnym oraz obszarami wiejskimi.
(3) Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrożenia tych środków w okresie od 1999 do 2003 wskazuje, że należałoby je kontynuować przez następne cztery lata.
(4) Procedury wdrażania środków zawartych w decyzji 1445/200/WE powinny być kontynuowane i rozwijane w świetle zdobytego doświadczenia i osiągniętych wyników.
(5) Działania teledetekcyjne wymagające dalszych prac badawczo-rozwojowych w okresie od 2004 do 2007 objęte są Szóstym Programem Ramowym w dziedzinie prac badawczo-rozwojowych [3].
(6) Niniejsza decyzja określa, dla całego okresu trwania programu, ramy finansowe, które stanowią, główne odniesienie w rozumieniu pkt 33 Międzyinstytucjonalnego Porozumienia między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją z dnia 6 maja1999 r. [4] w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej, dla władzy budżetowej w czasie corocznej procedury budżetowej.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1445/2000/WE wprowadza się na następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Powyższe środki będą kontynuowane przez okres czterech lat począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Ramy finansowe dla wykonania tego programu w okresie od 2004 do 2007 r. ustala się na 7,85 mln EUR.
Wartość rocznych środków zatwierdzają władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.";
3) w art. 6 datę "31 lipca 2003 r." zastępuje się datą "31 lipca 2007 r.";
4) w art. 7 datę "31 grudnia 2003 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
przyjmująca wieloletni program (2003–2005) monitorowania planu działań e-Europa 2005, rozpowszechniania dobrych praktyk oraz poprawy bezpieczeństwa sieci i informacji (MODINIS)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska w Lizbonie ustanowiła cel uczynienia Unii Europejskiej najbardziej konkurencyjną, dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarką na świecie i stwierdziła potrzebę użycia otwartej metody w celu koordynacji pomiaru postępu.
(2) 19 i 20 czerwca 2000 r. Rada Europejska w Feirze przyjęła plan działań e-Europa 2002 i szczególnie podkreśliła potrzebę przygotowania długoterminowych perspektyw rozwoju gospodarki opartej na wiedzy zachęcającej wszystkich obywateli do dostępu do nowych technologii; 30 listopada 2000 r. Rada Rynku Wewnętrznego ustaliła listę 23 wskaźników służących do pomiaru postępu osiągniętego w ramach planu działań e-Europa 2002.
(3) 28 maja 2002 r. Komisja opublikowała skierowany do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów komunikat pod tytułem: "e-Europa 2005: Społeczeństwo informacyjne dla wszystkich", a Rada Europejska w Sewilli 21 i 22 czerwca 2002 r. przyjęła ogólne cele planu działania.
(4) 22 stycznia 2001 r. Komisja opublikowała skierowany do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów komunikat pod tytułem: "Tworzenie bezpieczniejszego społeczeństwa informacyjnego poprzez poprawę bezpieczeństwa infrastruktury informacyjnej i zwalczanie przestępczości komputerowej".
(5) 23 i 24 marca 2001 r. we wnioskach końcowych Rady Europejskiej w Sztokholmie wzywa się Radę do rozwinięcia we współpracy z Komisją ogólnej strategii w sprawie bezpieczeństwa sieci elektronicznych łącznie z praktycznymi środkami wdrożeniowymi. Komunikat z dnia 6 czerwca 2001 r.
"Bezpieczeństwo sieci i informacji: Propozycje na rzecz europejskiego podejścia" był pierwszą propozycją Komisji w odpowiedzi na ten postulat.
(6) Rezolucja Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie planu działania "e-Europa: Bezpieczeństwo informacji i sieci", rezolucja Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie wspólnego podejścia i działań szczególnych w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji [5], rezolucja Rady z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie europejskiego podejścia wobec kultury bezpieczeństwa sieci i informacji [6] oraz rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 października 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji: propozycja na rzecz europejskiej polityki wezwały Państwa Członkowskie do podjęcia szczególnych działań na rzecz poszerzenia bezpieczeństwa sieci komunikacji elektronicznej i systemów informacyjnych.
Ponadto Parlament Europejski i Rada przyjęły zamiar Komisji, by rozwijać, między innymi, strategię na rzecz stabilniejszego i bezpieczniejszego użytkowania infrastruktury Internetu oraz by przedłożyć propozycję utworzenia przyszłej struktury na poziomie europejskim zagadnień sieci i bezpieczeństwa informacji.
(7) Plan działania e-Europa 2005, potwierdzony w tym względzie rezolucją Rady z dnia 18 lutego 2003 r., proponuje między innymi utworzenie przyszłej struktury dla zagadnień dotyczących sieci i bezpieczeństwa informacji na poziomie europejskim.
(8) Przejście do społeczeństwa informacyjnego może, poprzez wprowadzenie nowego rodzaju stosunków gospodarczych, politycznych i społecznych, pomóc Unii Europejskiej podjąć stojące przed nią wyzwania obecnego stulecia i przyczynić się do zapewnienia wzrostu, podniesienia konkurencyjności i stworzenia nowych miejsc pracy.
Społeczeństwo informacyjne zmienia stopniowo rodzaj działalności społecznej i gospodarczej i wykraczając poza granice sektorów wpływa na niezależne od siebie dotychczas dziedziny aktywności.
Środki konieczne do jego wprowadzenia powinny uwzględniać gospodarczą i społeczną spójność Wspólnoty oraz ryzyko związane z cyfrowym wykluczeniem, jak również wydajne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Działania Unii Europejskiej i Państw Członkowskich w zakresie społeczeństwa informacyjnego mają na celu dalsze promowanie udziału najmniej uprzywilejowanych grup w społeczeństwie informacyjnym.
(9) Konieczne jest stworzenie mechanizmu służącego monitorowaniu i wymianie doświadczeń, co pozwoli Państwom Członkowskim na porównanie i analizę osiągnięć i sprawdzenie dokonanego postępu w odniesieniu do planu działania e-Europa 2005.
(10) Porównanie z najlepszymi pozwala Państwom Członkowskim ocenić, czy podjęte w ramach planu działania e-Europa 2005 inicjatywy poszczególnych państw prowadzą do rezultatów porównywalnych z tymi w innych Państwach Członkowskich i w skali międzynarodowej oraz czy w pełni wykorzystują potencjał technologiczny.
(11) Działania Państw Członkowskich podejmowane w ramach planu działania e-Europa 2005 mogą być wspierane w dalszej mierze za sprawą rozprzestrzeniania dobrych praktyk.
Europejska wartość dodana w zakresie porównywania z najlepszymi i dobrych praktyk składa się z porównywalnej oceny wyników alternatywnych decyzji mierzonych wspólną metodologią monitorowania i analizy.
(12) Istnieje potrzeba analizy gospodarczych i społecznych konsekwencji społeczeństwa informacyjnego w celu ułatwienia dyskusji o kierunkach działań.
Pozwoli to Państwom Członkowskim na lepsze wykorzystanie gospodarczego i przemysłowego potencjału rozwoju technologicznego, w szczególności w zakresie społeczeństwa informacyjnego.
(13) Bezpieczeństwo sieci i informacji stało się zasadniczym warunkiem dalszego rozwoju w kierunku bezpiecznego otoczenia biznesowego.
Złożony charakter sieci i bezpieczeństwa informacji wymaga by lokalne, narodowe i, gdzie to właściwe, europejskie władze, ustanawiając środki w tej dziedzinie, uwzględniły szereg aspektów politycznych, gospodarczych, organizacyjnych i technicznych oraz zdecentralizowany i globalny charakter sieci komunikacyjnych.
Planowane stworzenie przyszłej struktury na poziomie europejskim dla zagadnień bezpieczeństwa sieci i informacji poprawiłoby możliwość reagowania Państw Członkowskich i Wspólnoty na poważniejsze problemy dotyczące bezpieczeństwa sieci i informacji.
Przygotowania należy rozpocząć w 2003 r.
(14) Jako że wymieniona wyżej działalność ma wspierać synergię i współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi, państwami EOG, krajami ubiegającymi się o członkostwo oraz kandydującymi i stowarzyszonymi Europy Środkowej i Wschodniej, Komisja mogłaby w przyszłości w większej mierze zachęcać te kraje do udziału w działalności programów.
(15) Decyzja niniejsza ustanawia, na cały okres trwania programu, finansowe ramy tworzące pierwotny punkt odniesienia w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej dla władzy budżetowej w trakcie corocznej procedury budżetowej.
(16) Środki konieczne do wykonania tej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(17) Postępy niniejszego programu należy stale monitorować,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się wieloletni program (2003–2005) monitorowania planu działań e-Europa 2005, rozpowszechniania dobrych praktyk oraz poprawy bezpieczeństwa sieci i informacji (nazywany dalej "programem").
Celami programu są:
a) monitorowanie rezultatów osiągniętych przez Państwa Członkowskie i w Państwach Członkowskich i porównywanie ich ze światową czołówką poprzez używanie, w miarę możliwości, oficjalnych statystyk;
b) wspieranie wysiłków Państw Członkowskich w zakresie e-Europy, na poziomie narodowym, regionalnym i lokalnym, poprzez analizę dobrych praktyk eEuropy i uzupełniającym współdziałaniu rozwoju mechanizmów na rzecz wymiany doświadczeń;
c) analiza skutków gospodarczych i społecznych społeczeństwa informacyjnego w kontekście ułatwienia dyskusji o kierunkach działań, w szczególności w kontekście przemysłowej konkurencji i spójności oraz integracji społecznej: zapewnienie grupie kierującej e-Europą potrzebnych informacji celem umożliwienia oceny właściwego strategicznego kierunku planu działania e-Europa 2005;
d) przygotowanie ustanowienia przyszłej struktury na poziomie europejskim dla zagadnień dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji zgodnie z rezolucją Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. i planem działania e-Europa 2005 w celu poprawy bezpieczeństwa sieci i informacji.
Używane w ramach programu środki wykraczają poza granice sektorów i uzupełniają działania Wspólnoty w innych dziedzinach.
Żadne z tych działań nie powiela prac realizowanych w tych dziedzinach w ramach programów wspólnotowych.
Działania podejmowane w ramach odnośnego programu w zakresie porównania z najlepszymi, dobrych praktyk i koordynacji polityki zmierzają w kierunku osiągnięcia celów planu działania e-Europa 2005, tak aby promować bezpieczeństwo sieci i informacji, technologii szerokopasmowego dostępu oraz promowania e-Rządu, e-Biznesu, e-Zdrowia i e-Kształcenia.
Program ten dostarcza także wspólne ramy dla uzupełniającego współdziałania na poziomie europejskim poszczególnych poziomów narodowych, regionalnych i lokalnych
Artykuł 2
W celu osiągnięcia celów określonych w art. 1 podejmowane są następujące rodzaje działań:
a) działanie 1
Monitorowanie i porównanie osiągnięć
- zbieranie i analiza danych ustalonych na podstawie wskaźników porównywania z najlepszymi określonych w rezolucji Rady z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wdrażania planu działania e-Europa 2005 [8], łącznie z uwzględnieniem wskaźników regionalnych, gdzie to właściwe.
Szczególną uwagę należy przy tym zwrócić na dane odnoszące się do głównych celów planu działania e-Europa 2005;
b) działanie 2
Rozprzestrzenianie dobrych praktyk
- studia w celu określenia dobrych praktyk na poziomie narodowym, regionalnym i lokalnym przyczyniające się do udanego wdrażania planu działania e-Europa 2005;
- wspieranie docelowych konferencji, seminariów lub warsztatów wspierających cele planu działania e-Europa 2005 dla promowania współpracy, wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie wspólnych ram na rzecz uzupełniającego współdziałania zgodnie z art. 1 lit. b);
c) działanie 3
Analiza i strategiczna dyskusja
- wsparcie prac ekspertów do spraw społeczeństwa i gospodarki w celu dostarczeniu Komisji oraz, na wniosek, grupie kierującej e-Europą informacji w odniesieniu do przyszłościowej analizy polityki w tej dziedzinie,
- wsparcie grupy kierującej e-Europą w opracowaniu strategicznego zarysu wdrażania planu działania e-Europa 2005 i w tworzeniu forum umożliwiającego wymianę doświadczeń, pozwolenie na wcześniejszy udział krajów kandydujących oraz, gdzie stosowne, zachęcanie innych zainteresowanych stron do zajęcia stanowiska;
d) działanie 4
Poprawa bezpieczeństwa sieci i informacji
- przygotowanie ustanowienia przyszłej struktury na poziomie europejskim dla zagadnień dotyczących sieci i bezpieczeństwa informacji zgodnie z rezolucjami Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. i 18 lutego 2003 r w sprawie europejskiego podejścia wobec kultury bezpieczeństwa sieci i informacji i planem działania e-Europa 2005 poprzez, między innymi, finansowanie badań, studiów, warsztatów w dziedzinach takich jak mechanizmy bezpieczeństwa i ich interoperacyjność, wiarygodność i ochrona sieci, zaawansowane szyfrogramy, prywatność i bezpieczeństwo w komunikacji bezprzewodowej.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 1 i działań ustalonych w art. 2 Komisja używa właściwych i odpowiednich środków, w szczególności:
- przyznawanie kontraktów na wykonywanie zadań związanych z badaniami, studiami poszukiwawczymi, dokładnymi studiami w określonych dziedzinach, środkami o ograniczonym wymiarze służącymi prezentacji łącznie z warsztatami i konferencjami,
- zbieranie, publikowanie i rozprzestrzenianie informacji oraz rozwijanie usług opartych na Internecie,
- przyznawanie wsparcia dla spotkań ekspertów, konferencji i seminariów.
Artykuł 4
Program ten trwa od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2005 r.
Ramy finansowe dla wdrożenia programu ustalone zostają niniejszym na 21 milionów EUR.
W załączniku podano indykatywny podział wydatków.
Roczne środki są zatwierdzane przez władzę budżetową w granicach perspektywy finansowej.
Artykuł 5
Komisja ponosi odpowiedzialność za wdrażanie programu i jego koordynację z innymi programami wspólnotowymi.
Na podstawie niniejszej decyzji Komisja co roku opracowuje program pracy.
Komisja działa w zgodzie z procedurą ustaloną w art. 6 ust. 2:
a) przy przyjęciu programu pracy, łącznie z ogólnym podziałem budżetu;
b) przy przyjęciu środków do oceny programu;
c) przy określeniu kryteriów wezwania do składania dokumentów zgodnie z celami określonymi w art. 1 oraz przy ocenie zgłoszonych w odpowiedzi na to wezwanie projektów, w przypadku gdy szacowana wysokość funduszy Wspólnoty wynosi przynajmniej 250000 EUR.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga komitet (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do tego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1.
W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania udzielanej przez Wspólnotę pomocy Komisja upewnia się, że podejmowane w zgodzie z niniejszą decyzją działania podlegają uprzedniemu sprawdzeniu, monitorowaniu i późniejszej ocenie.
2.
W trakcie wdrażania działań oraz po ich zakończeniu Komisja ocenia sposób ich przeprowadzenia i oddziaływanie ich wdrożenia, aby móc ocenić, czy zakładane cele zostały osiągnięte.
3.
Komisja regularnie informuje Komitet i grupę kierującą e-Europą o postępie we wdrażaniu programu jako całości.
4.
Na koniec programu Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomicznemu-Społecznemu raport oceniający wyniki osiągnięte przy wdrażaniu działań określonych w art. 2.
Artykuł 8
1.
W program mogą uczestniczyć w ramach wzajemnych umów ze Wspólnotą Europejską kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego, kraje ubiegające się o członkostwo i kandydujące oraz kraje stowarzyszone z Europy Środkowej i Wschodniej.
2.
W trakcie wdrażania decyzji wspierana jest współpraca z państwami trzecimi, organizacjami lub instytucjami międzynarodowymi.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 10
Decyzja nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 grudnia 2003 r.
ustanawiająca program poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska powinna się przyczyniać do rozwoju jakości szkolnictwa, inter alia, poprzez współpracę z państwami trzecimi.
(2) We wnioskach Rady Europejskiej zebranej w Lizbonie (w dniach 23 i 24 marca 2000 r.) podkreślono, że Europa może wyjść naprzeciw wyzwaniom globalizacji tylko wtedy, gdy Państwa Członkowskie dopasują swoje systemy szkolnictwa i kształcenia zawodowego do potrzeb społeczeństwa wiedzy.
(3) Rada Europejska zebrana w Sztokholmie (w dniach 23 i 24 marca 2001 r.) oświadczyła, że prace zakresie realizacji celów w obszarze szkolnictwa i kształcenia zawodowego powinny zostać ocenione w kontekście perspektywy ogólnoświatowej.
Rada Europejska zebrana w Barcelonie (w dniach 15 i 16 marca 2002 r.) podkreśliła, że otwarcie wobec świata jest jedną z trzech podstawowych zasad programu pracy na 2010 r. dotyczącego systemów szkolnictwa i kształcenia zawodowego.
(4) Europejscy ministrowie edukacji zebrani w Bolonii (w dniu 19 czerwca 1999 r.) oświadczyli we wspólnej deklaracji, że niezbędne jest zapewnienie, by europejski system szkolnictwa wyższego osiągnął ogólnoświatowy stopień atrakcyjności odpowiadający głównym europejskim osiągnięciom kulturalnym i naukowym.
(5) Europejscy ministrowie odpowiedzialni za szkolnictwo wyższe podkreślili przy okazji swego spotkania w Pradze (w dniu 19 maja 2001 r.), inter alia, ważność zwiększenia atrakcyjności europejskiego szkolnictwa wyższego dla studentów z Europy i z innych części świata.
(6) W swoim komunikacie w sprawie wzmocnienia współpracy z państwami trzecimi w obszarze szkolnictwa wyższego Komisja wskazała, że konieczne jest większe umiędzynarodowienie szkolnictwa wyższego, tak aby uwzględnić wyzwania procesu globalizacji; określiła ogólne cele dla strategii współpracy z państwami trzecimi w tym obszarze i zaproponowała konkretne działania na rzecz urzeczywistnienia tych celów.
(7) W rezolucji Rady z dnia 14 lutego 2002 r. w sprawie wsparcia różnorodności językowej i nauki języka obcego w ramach realizacji celów Europejskiego Roku Języków 2001 [5] podkreśla się, że Unia Europejska w swoich stosunkach z państwami trzecimi musi uwzględnić zasadę różnorodności językowej.
(8) Instytucje akademickie w Unii Europejskiej dążą do wzrostu udziału studentów mobilnych na poziomie międzynarodowym; istnieje szerokie rozeznanie, że ze względu na połączenie ich indywidualnych sił, różnorodność ich oferty edukacyjnej i duże doświadczenie z sieciami współpracy, jak również współpracę z państwami trzecimi, dysponują one ogromnym potencjałem, który daje im możliwość zaoferowania unikalnych w Europie, wysokiej jakości kierunków studiów, co pozwala czerpać korzyści z międzynarodowej mobilności w szerszym zakresie we Wspólnocie i jej państwach partnerskich.
(9) Europejskie instytucje szkolnictwa wyższego muszą pozostawać na wysokim poziomie rozwoju.
W tym celu powinny one wspierać współpracę z takimi instytucjami szkolnictwa wyższego w państwach trzecich, które wykazują poziom rozwoju porównywalny z poziomem rozwoju instytucji szkolnictwa wyższego we Wspólnocie.
Szkolnictwo wyższe musi być rozumiane jako całość, która włącza kształcenie wyższe jako integralną część składową, przy uwzględnieniu szczególnych kursów specjalistycznych takich jak szkolenia dla inżynierów lub specjalistów w dziedzinie technicznej.
(10) Program ten powinien się przyczynić do polepszenia jakości szkolnictwa wyższego w Europie i równocześnie powinien oddziaływać na stopień znajomości i percepcji Unii Europejskiej na całym świecie i dbać o zdobycie kapitału reputacji wśród tych, którzy uczestniczyli w programie.
(11) Program ten przewiduje ustanowienie Europejskich studiów magisterskich "Erasmus Mundus", który powinien umożliwić studentom studiowanie na kilku różnych europejskich uniwersytetach.
Ten nowy europejski wymiar szkolnictwa wyższego w Europie powinien zostać uwzględniony przy weryfikacji istniejących programów, takich jak Sokrates (Erasmus), aby podjąć odpowiednie działania w celu wsparcia dostępu do tego programu studentom europejskim.
(12) Realizacja działań Wspólnoty powinna być przejrzysta, przyjazna dla użytkowników, otwarta i zrozumiała.
(13) Przy wspieraniu mobilności międzynarodowej Wspólnota powinna być świadoma fenomenu powszechnie znanego jako "drenaż mózgów".
(14) Konieczne jest, aby Wspólnota usilniej starała się o wsparcie dialogu i zrozumienia między kulturami na całym świecie, biorąc pod uwagę społeczny wymiar szkolnictwa wyższego, jak również ideały demokracji i poszanowanie praw człowieka, łącznie z równością płci, uwzględniając w szczególności, że mobilność wpływa korzystnie na odkrywanie nowych środowisk kulturalnych i społecznych i ułatwia zrozumienie tych środowisk; ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinno się zapewnić, aby żadna grupa obywateli lub obywateli państw trzecich nie była wykluczona lub pokrzywdzona.
(15) W celu wzmocnienia europejskiej wartości dodanej działań Wspólnoty konieczne jest, aby zadbano o spójność i komplementarność między działaniami przeprowadzonymi w ramach niniejszej decyzji a innymi odpowiednimi politykami, instrumentami i działaniami Wspólnoty, a w szczególności ustanowionym decyzją nr 1513/2002/WE [6] szóstym programem ramowym w dziedzinie badań i zewnętrznymi programami współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego.
(16) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje zwiększoną współpracę w dziedzinach kształcenia ogólnego, zawodowego oraz kształcenia młodzieży między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a uczestniczącymi w Europejskim Obszarze Gospodarczym państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EOG-EFTA-Państwa), z drugiej strony; warunki i szczegółowe zasady uczestnictwa wymienionych państw w tym programie powinny zostać ustanowione zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Porozumienia EOG.
(17) Warunki i szczegółowe zasady uczestnictwa stowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej w tym programie powinny zostać ustanowione zgodnie z postanowieniami przyjętymi w porozumieniach europejskich, w ich protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeniowych.
Uczestnictwo Cypru powinno zostać sfinansowane z dodatkowych środków zgodnie z procedurami uzgodnionymi z tym państwem.
Uczestnictwo Malty i Turcji powinno zostać sfinansowane z dodatkowych środków zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(18) Program ten powinien być regularnie nadzorowany i oceniany we współpracy przez Komisję i Państwa Członkowskie, w celu umożliwienia ponownych dostosowań, w szczególności w odniesieniu do priorytetów dotyczących realizacji działań; ocena powinna zawierać zewnętrzną i niezależną ocenę.
(19) Cele planowanych działań w zakresie wkładu współpracy europejskiej do wysokiej jakości kształcenia nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte na poziomie Państw Członkowskich, inter alia, z powodu niezbędności międzynarodowego partnerstwa, międzynarodowej mobilności i wymiany informacji między Wspólnotą a państwami trzecimi i w związku z tym z powodu ponadnarodowego wymiaru działań i środków Wspólnoty są do osiągnięcia na poziomie Wspólnoty; Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z ustanowioną w artykule 5 Traktatu zasadą pomocniczości.
Zgodnie z wymienioną w tym samym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza niezbędny wymiar osiągnięcia tych celów.
(20) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe na cały okres trwania programu, które w rocznej procedurze budżetowej tworzą dla organu budżetowego priorytetowe odniesienia w rozumieniu punktu 33 międzyinstytucjonalnego porozumienia z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [7].
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejszą decyzją zostaje ustanowiony program Europejskie studia magisterskie "Erasmus Mundus" (dalej zwany "programem") – w celu poprawy jakości szkolnictwa wyższego w Unii Europejskiej i wsparcia międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi.
2.
Program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2004 r. i kończy dnia 31 grudnia 2008 r.
3.
Program wspiera i uzupełnia działania podejmowane przez Państwa Członkowskie i w Państwach Członkowskich, przy czym ich odpowiedzialność za treść kształcenia i organizację systemów kształcenia ogólnego i zawodowego, jak również ich różnorodność kulturowa i językowa zostaną w pełnym zakresie zachowane.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
1. "Instytucja szkolnictwa wyższego" oznacza każdą instytucję, w której, zgodnie z przepisami krajowymi lub zwyczajami, można uzyskiwać kwalifikacje w zakresie szkolnictwa wyższego lub stopnie (naukowe), niezależnie od nazwy tej instytucji.
2. "Absolwent szkoły wyższej z państwa trzeciego" to obywatel z państwa trzeciego, z wyjątkiem państw EOG-EFTA i państw kandydujących do Unii Europejskiej, który zdobył już pierwszy dyplom wykształcenia wyższego, nie ma miejsca zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich lub państw uczestniczących zgodnie z postanowieniami art. 11, swoje główne zajęcie (studia, praca) w ciągu ostatnich pięciu lat wykonywał łącznie nie dłużej niż 12 miesięcy w jednym z Państw Członkowskich lub państw uczestniczących; i który został zakwalifikowany lub wpisany na europejskie studia magisterskie Erasmus Mundus w rozumieniu Załącznika.
3. "Stypendysta z państwa trzeciego" to obywatel państwa trzeciego, z wyjątkiem państw EOG-EFTA i państw kandydujących do Unii Europejskiej, który nie ma swojego miejsca zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich lub państw uczestniczących zgodnie z postanowieniami art. 11, swoje główne zajęcie (studia, praca itd.) w ciągu ostatnich pięciu lat wykonywał łącznie nie dłużej niż 12 miesięcy w jednym z Państw Członkowskich lub państw uczestniczących i ma ponadprzeciętne akademickie i/lub zawodowe doświadczenie.
4. "Studia dyplomowe i podyplomowe" to studia wyższe, które następują po trwającej co najmniej trzy lata nauce zakończonej uzyskaniem pierwszego dyplomu i prowadzą do uzyskania drugiego lub wyższego stopnia akademickiego.
Artykuł 3
Cele programu
1.
Ogólnym założeniem programu jest poprawa jakości europejskiego szkolnictwa wyższego poprzez wzmocnienie współpracy z państwami trzecimi, tak aby przyczynić się do rozwoju zasobów ludzkich oraz do dialogu i zrozumienia między ludźmi z różnych obszarów kulturowych.
2.
Szczególne cele programu obejmują:
a) wspieranie wysokiej jakości oferty szkolnictwa wyższego, o wyraźnym europejskim charakterze – europejska "wartość dodana", która jest atrakcyjna zarówno w Unii Europejskiej, jak i poza jej granicami;
b) zachęcanie wysoko wykwalifikowanych absolwentów szkół wyższych i naukowców z całego świata do zdobywania kwalifikacji i/lub doświadczeń w Unii Europejskiej, jak również zapewnianie odpowiednich możliwości;
c) rozwinięcie bardziej ustrukturyzowanej współpracy między instytucjami szkolnictwa wyższego Unii Europejskiej i państw trzecich oraz większej mobilności jako części składowej europejskich programów studiów w Unii Europejskiej;
d) zwiększenie dostępności do szkolnictwa wyższego w Unii Europejskiej i wzmocnienie pozytywnego wizerunku szkolnictwa wyższego w Unii Europejskiej.
3.
Przy urzeczywistnianiu celów programowych Komisja bierze pod uwagę ogólną politykę Wspólnoty w dziedzinie równości szans kobiet i mężczyzn.
Komisja zapewnia również, że żadna grupa obywateli lub obywateli z państw trzecich nie zostanie wykluczona lub pokrzywdzona.
Artykuł 4
Działania programu
1.
Cele programu ustanowione w art. 3 są urzeczywistniane w ramach następujących działań:
a) europejskie studia magisterskie Erasmus Mundus, wyselekcjonowane na podstawie jakości zaproponowanego kierunku studiów i opieki nad studentami;
b) program stypendialny;
c) partnerstwo z instytucjami szkolnictwa wyższego w państwach trzecich;
d) działania podkreślające atrakcyjność Europy jako kierunku edukacyjnego;
e) techniczne działania wspierające.
2.
Działania te zostaną zrealizowane zgodnie z procedurą opisaną w Załączniku i w ramach następujących rodzajów metod, które mogą być w odpowiednim przypadku łączone:
a) wspieranie i rozwój wspólnych programów kształcenia i sieci współpracy w celu ułatwienia wymiany doświadczeń i sprawdzonych praktyk;
b) wzmocnione wspieranie mobilności osób w dziedzinie szkolnictwa wyższego między Wspólnotą a państwami trzecimi;
c) wspieranie znajomości języków obcych, przede wszystkim poprzez zapewnianie studentom możliwości nauczenia się co najmniej dwóch języków obcych, obowiązujących w państwach, w których znajdują się instytucje szkolnictwa wyższego uczestniczące w europejskich studiach magisterskich Erasmus Mundus, i wspieranie zrozumienia innych kultur;
d) wspieranie projektów pilotażowych opartych na partnerstwie ponadnarodowym ukierunkowanym na rozwój innowacji i jakości w szkolnictwie wyższym;
e) wspieranie analizy i obserwacji tendencji oraz doskonalenie w dziedzinie szkolnictwa wyższego w międzynarodowej perspektywie.
Artykuł 5
Dostęp do programu
Uwzględniając warunki i przepisy wykonawcze określone w Załączniku oraz definicje zawarte w art. 2, program skierowany jest w szczególności do:
a) instytucji szkolnictwa wyższego;
b) studentów, którzy otrzymali pierwszy dyplom ukończenia studiów wyższych nadany przez instytucję szkolnictwa wyższego;
c) naukowców i innych specjalistów wykonujących działalność dydaktyczną lub naukową;
d) osób bezpośrednio zaangażowanych w szkolnictwo wyższe;
e) innych publicznych i prywatnych organizacji w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą brać udział tylko w działaniach 4 i 5 wymienionych w Załączniku.
Artykuł 6
Realizacja programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja:
a) zapewnia skuteczną realizację działań wspólnotowych objętych programem zgodnie z Załącznikiem;
b) uwzględnia dwustronną współpracę z państwami trzecimi realizowaną przez Państwa Członkowskie;
c) konsultuje odpowiednie stowarzyszenia i organizacje działające na poziomie europejskim w dziedzinie szkolnictwa wyższego i informuje Komitet określony w art. 8 o swych opiniach;
d) poszukuje synergii z innymi programami i działaniami wspólnotowymi w dziedzinie szkolnictwa wyższego i badaniach naukowych i rozwija uwzględniające ją wspólne działania.
2.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują niezbędne działania w celu skutecznej realizacji programu na poziomie Państw Członkowskich i włączają wszystkie strony zaangażowane w szkolnictwie zgodnie z praktyką krajową, włącznie ze staraniami na rzecz przyjęcia uznanych za odpowiednie środków do zwalczania barier prawnych i administracyjnych;
b) określają odpowiednie struktury, które ściśle współpracują z Komisją;
c) wspierają możliwe synergie z innymi programami wspólnotowymi i podejmują możliwe podobne krajowe inicjatywy na poziomie Państw Członkowskich.
3.
Komisja zapewnia we współpracy z Państwami Członkowskimi:
a) stosowną informację i promocję, jak również kontynuowanie działań wspieranych przez ten program;
b) rozpowszechnianie wyników działań przeprowadzonych w ramach tego programu.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
1.
Następujące środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 8 ust. 2:
a) roczny plan pracy, włącznie z priorytetami;
b) kryteria selekcji i procedury, włącznie ze strukturą i regulaminem wewnętrznym Rady Selekcyjnej, jak również wyniki selekcji dla działania 1, ze stosownym odniesieniem do przepisów przedstawionych w Załączniku;
c) ogólne wytyczne wykonania programu;
d) roczny plan budżetowy, specyfikacja środków dla różnych działań programu i indykatywne kwoty stypendiów;
e) regulacje nadzoru i oceny programu, jak również rozpowszechniania i przekazania wyników dalej.
2.
Propozycje decyzji, które dotyczą wyników selekcji, z wyjątkiem selekcji dla działania 1, i wszystkie pozostałe środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 8 ust. 3.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się artykuły 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Finansowanie
1.
Ramy finansowe realizacji programu na okres wymieniony w art. 1 określa się niniejszym na 230 milionów EUR.
Na okres po dniu 31 grudnia 2006 r. kwota ta jest uważana za potwierdzoną, jeżeli jest zgodna z przewidywaniami finansowymi na rozpoczynający się okres w 2007 r.
2.
Środki roczne są przyznawane przez organ budżetowy w granicach założeń finansowych.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
1.
Komisja zapewnia, we współpracy z Państwami Członkowskimi, spójność i komplementarność z innymi odpowiednimi politykami wspólnotowymi, instrumentami i działaniami, w szczególności z szóstym programem ramowym dotyczącym badań oraz z innymi zewnętrznymi programami współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego.
2.
Komisja regularnie informuje Komitet określony w art. 8 ust. 1 o inicjatywach Wspólnoty podejmowanych w stosownych dziedzinach, zapewnia skuteczne powiązanie i, w odpowiednim przypadku, wspólne działania między tym programem a programami i działaniami w zakresie kształcenia przeprowadzanych w ramach współpracy Wspólnoty z państwami trzecimi – włącznie z umowami dwustronnymi – i właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 11
Udział państw EOG-EFTA i państw kandydujących do Unii Europejskiej
Warunki i szczegółowe zasady dotyczące udziału państw EOG-EFTA i państw kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej w tym programie ustala się zgodnie z odpowiednimi postanowieniami umów, które regulują stosunki między Wspólnotą Europejską a tymi państwami.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, regularnie monitoruje realizację tego programu.
Rezultaty monitorowania i oceny procesu są wykorzystywane w czasie realizacji programu.
Monitorowanie to obejmuje sprawozdania określone w ust. 3 i szczególne działania.
2.
Program ten jest regularnie oceniany przez Komisję, z uwzględnieniem celów określonych w art. 3, wpływu programu jako całości i komplementarności działań tego programu z działaniami w ramach odpowiednich polityk, instrumentów i działań Wspólnoty.
3.
Komisja dostarcza Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów:
a) w sprawie przystąpienia nowych Państw Członkowskich – sprawozdanie o finansowych skutkach tych przystąpień na ten program, uzupełnione, w odpowiednim przypadku, przez propozycje w celu przezwyciężenia tych skutków.
Parlament Europejski i Rada podejmują decyzję, jak najszybciej, w kwestii tego rodzaju propozycji;
b) do dnia 30 czerwca 2007 r. tymczasowe sprawozdanie dotyczące oceny uzyskanych rezultatów i aspektów jakościowych w sprawie realizacji tego programu;
c) do dnia 31 grudnia 2007 r. informację w sprawie kontynuacji tego programu;
d) do dnia 31 grudnia 2009 r. sprawozdanie w sprawie oceny ex post.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 grudnia 2003 r.
przyjmująca wieloletni program (2004–2006) w celu skutecznej integracji technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w systemy kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego w Europie (Program "eLearning")
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 i art. 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinie Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów programów Sokrates i Leonardo da Vinci dotyczących kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego ustanowionych decyzją nr 253/2000/WE [4] i decyzją 1999/382/WE [5] należą między innymi rozwój kształcenia otwartego i na odległość jak również wykorzystywanie technologii informacyjno-komunikacyjnych.
(2) We wnioskach Rady Europejskiej zebranej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 (Rada Lizbońska) podkreśla się potrzebę dostosowania europejskiego systemu kształcenia i szkolenia zawodowego do potrzeb gospodarki opartej na wiedzy i zadeklarowano promowanie nowych podstawowych umiejętności, w szczególności w technologiach informacyjnych, jako jeden z trzech głównych składników tego nowego podejścia.
(3) Inicjatywa "eLearning – projektowanie szkolnictwa jutra", którą Komisja rozpoczęła w maju 2000 r. w odpowiedzi na posiedzenie Rady Europejskiej w Lizbonie, została zatwierdzona przez Radę Europejską na posiedzeniu w Feirze w czerwcu 2000 r.
Na posiedzeniu w Sztokholmie w marcu 2001 r. Rada Europejska przyjęła do wiadomości pozytywne wyniki tej inicjatywy.
(4) W "planie działań eLearning", na podstawie czterech linii działań inicjatywy eLearning (infrastruktury i wyposażenie, szkolenie zawodowe, europejskie przedmioty nauczania i usługi wysokiej jakości jak również współpraca na wszystkich poziomach) zostało ustalonych dziesięć kluczowych działań łączących różne programy i instrumenty wspólnotowe w celu zwiększenia spójności i synergii między nimi i w celu polepszenia dostępności dla użytkowników.
(5) W dniu 15 maja 2001 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję [6] w sprawie obydwóch komunikatów Komisji dotyczących tego tematu, w której uznaje, że inicjatywa eLearning przyczynia się do wzmocnienia koncepcji "jednolitego europejskiego obszaru edukacyjnego", który uzupełnia europejski obszar badań i jednolity rynek europejski oraz wzywa do dalszego rozwoju tej inicjatywy w ramach nowego specjalnego programu posiadającego jasną podstawę prawną, unikającego powielania istniejących programów i zapewniającego lepszą zauważalność i dodatkową korzyść dla działań wspólnotowych.
(6) Rezolucja Rady z dnia 13 lipca 2001 r. w sprawie eLearning [7] potwierdza tę inicjatywę i wzywa Komisję do kontynuowania i zintensyfikowania jej działań w tym obszarze.
(7) Komisja w swoim komunikacie "Realizacja europejskiego obszaru kształcenia przez całe życie" przyjętym 21 listopada 2001 r. wskazała na potencjał eLearning w udostępnianiu i zarządzaniu nowymi możliwościami kształcenia w tej dziedzinie.
(8) Rada Europejska w swoich wnioskach z posiedzenia w Barcelonie w marcu 2002 r. wezwała do podjęcia działań na rzecz nawiązywania partnerstwa o europejskim zasięgu między szkołami – Komisja sporządziła następnie sprawozdanie w sprawie wykorzystania Internetu dla partnerstwa między szkołami, jak również w sprawie wprowadzenia świadectwa użytkownika Internetu i komputera dla uczniów szkół średnich, które przedstawiła Radzie Europejskiej na jej posiedzeniu w Sewilli.
(9) Niektórzy ludzie nie są w stanie korzystać w pełnym zakresie z korzyści, jakie dają ICT i Internet w społeczeństwie opartym na wiedzy; potrzebne jest znalezienie rozwiązania dla powstającego z tego powodu problemu społecznego wykluczenia, tzw. "przepaści cyfrowej", który dotyczy często osób młodych, niepełnosprawnych i starszych, jak również grup społecznych, które już stały się ofiarami innych form wykluczenia.
(10) Szczególną uwagę należy zwrócić na kształcenie i doskonalenie zawodowe nauczycieli, tak by byli w stanie korzystać z Internetu i ICT w klasie w sposób krytyczny i wychowawczo odpowiedzialny.
(11) Szczególną uwagę należy zwrócić na różnice płci w korzystaniu z eLearning i promowanie równych szans w tej dziedzinie.
(12) eLearning posiada potencjał do wspierania Unii w pokonywaniu wyzwań społeczeństwa opartego na wiedzy, w polepszaniu jakości nauczania, w ułatwianiu dostępu do zasobów edukacyjnych, w uwzględnianiu szczególnych potrzeb i aby nauczanie, jak również kształcenie i doskonalenie w miejscu pracy, w szczególności w małych i średnich przedsiębiorstwach, uczynić skutecznym i efektywnym.
(13) W Deklaracji z Bolonii podpisanej przez 29 europejskich ministrów edukacji dnia 19 czerwca 1999 r. podkreślono potrzebę europejskiego wymiaru w szkolnictwie wyższym i równocześnie znaczenie rozwoju elektronicznego wymiaru nauczania w tym kontekście.
(14) Unia Europejska powinna zwrócić szczególną uwagę na skuteczne wsparcie wirtualnych szkół wyższych, aby uzupełnić działania w ramach programów mobilności wewnątrz Unii Europejskiej i z państwami trzecimi.
(15) Należy wzmocnić i uzupełnić istniejące instrumenty i uwzględnić rolę eLearning również w kontekście przygotowania nowych generacji instrumentów w obszarze kształcenia ogólnego i zawodowego.
(16) W celu zwiększenia dodatkowych korzyści działań wspólnotowych niezbędne jest zapewnienie spójności i komplementarności między przeprowadzanymi działaniami w ramach niniejszej decyzji i innych istotnych polityk, instrumentów i działań Wspólnoty, w szczególności tematycznego priorytetu Technologie Społeczeństwa Informacyjnego w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań ustanowionego decyzją nr 1513/2002/WE [8].
(17) Kraje kandydujące do przystąpienia do Unii Europejskiej i Państwa EOG-EFTA powinny mieć możliwość uczestniczenia w programie eLearning.
Eksperci i instytucje edukacyjne z innych państw trzecich powinny mieć możliwość wymiany doświadczeń w ramach istniejącej współpracy z tymi państwami trzecimi.
(18) Komisja i Państwa Członkowskie powinny w ramach współpracy regularnie monitorować i oceniać program eLearning, aby możliwe było wprowadzanie dostosowań, w szczególności w priorytetach w celu realizacji działań.
Ocena powinna również zawierać ocenę zewnętrzną dokonaną przez niezależne, bezstronne instytucje.
(19) Ponieważ cel proponowanych działań, jakim jest promowanie europejskiej współpracy w celu polepszenia jakości i rozszerzenia dostępu do kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego poprzez efektywne wykorzystanie eLearning, nie może być w sposób wystarczający osiągnięty na poziomie Państw Członkowskich, Wspólnota może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(20) Niniejszą decyzją ustanawia się na cały okres trwania programu eLearning ramy finansowe stanowiące priorytetowe ramy odniesienia w rozumieniu punktu 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [9], dla władz budżetowych podczas rocznej procedury budżetowej.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program eLearning, wieloletni program na rzecz poprawy jakości i dostępu do europejskiego systemu kształcenia i szkolenia zawodowego poprzez efektywne wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT), zwany dalej "programem".
2.
Program jest realizowany w okresie rozpoczynającym się dnia 1 stycznia 2004 r. i kończącym się dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Cele programu
1.
Ogólnym celem programu jest właściwe wspieranie i rozszerzenie skutecznego wykorzystania ICT w europejskich systemach kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego i w związku z tym przyczynianie się do wysokiej jakości kształcenia jak również dostosowywania tych systemów do potrzeb społeczeństwa opartego na wiedzy w kontekście kształcenia przez całe życie.
2.
Szczególne cele programu to:
a) określenie zainteresowanych podmiotów i informowanie ich o środkach i drogach wykorzystania eLearning w celu wspierania alfabetyzacji cyfrowej, aby w ten sposób przyczynić się do wzmocnienia spójności społecznej i rozwoju osobistego i wspierania dialogu międzykulturowego;
b) wykorzystanie potencjału eLearning w celu rozszerzenia europejskiego wymiaru w szkolnictwie;
c) przygotowanie mechanizmów w celu wspierania rozwoju wysokiej jakości produktów i usług europejskich jak również wspomagania wymiany i transferu dobrych praktyk;
d) wykorzystanie potencjału eLearning w związku z wprowadzeniem nowych metod nauczania w celu poprawienia jakości procesu uczenia się i wspierania samodzielności u osób uczących się.
Artykuł 3
Obszary interwencji programu
1.
Cele programu są realizowane w następujących obszarach interwencji, zgodnie z kierunkami działań opisanymi w załączniku:
a) wspieranie alfabetyzacji cyfrowej
działania w tym obszarze dotyczą wkładu ICT w szkole oraz szerzej w kontekście kształcenia przez całe życie, w szczególności skierowane są do tych, którzy z powodu ich położenia geograficznego, sytuacji socjalnej lub szczególnych potrzeb nie mają łatwego dostępu do tych technologii.
Celem jest określenie dobrych przykładów i stworzenie synergii między wieloma działaniami krajowymi a europejskimi, które są skierowane do tych grup odbiorców;
b) europejskie wirtualne szkoły wyższe:
działania w tym obszarze przyczynią się do poprawy integracji wirtualnego wymiaru w szkolnictwie wyższym.
Celem jest wspieranie rozwoju nowych modeli organizacyjnych dla szkolnictwa wyższego w Europie (wirtualne szkoły wyższe) i dla europejskich programów wymiany (mobilność wirtualna), opierając się na istniejących mechanizmach współpracy (Program Erasmus, Proces boloński) i ich instrumentach (europejski system transferu punktów kredytowych (ECTS), europejskie studia magisterskie, zapewnienie jakości, mobilność);
c) partnerstwo poprzez Internet między szkołami europejskimi i wspieranie szkolenia nauczycieli:
działania w tym obszarze będą wspierać a następnie rozwijać połączenie sieciowe szkół, aby umożliwić wszystkim europejskim szkołom nawiązywanie partnerskich kontaktów pedagogicznych z innymi szkołami w Europie, wspieranie nowych metod współpracy i transferu wysokiej jakości koncepcji nauczania i wspieranie nauki języków obcych, jak również rozszerzenie dialogu międzykulturowego; działania w tym obszarze będą również skierowane na aktualizację kwalifikacji zawodowych nauczycieli i trenerów, w pedagogicznym i wspólnym wykorzystywaniu ICT poprzez wymianę i rozpowszechnianie sprawdzonych praktyk i przeprowadzanie międzynarodowych i wielodyscyplinarnych projektów współpracy;
d) działania przekrojowe:
działania w tym obszarze służą wspieraniu eLearning w Europie, opierając się na monitorowaniu "Planu działań eLearning".
Celem jest rozpowszechnianie, wspieranie i transfer sprawdzonych i innowacyjnych praktyk i rezultatów, powstałych w ramach projektów i programów, i pogłębienie współpracy różnych uczestniczących podmiotów, w szczególności poprzez wspieranie partnerstwa między sektorem publicznym a prywatnym.
2.
Realizacja tych działań następuje zgodnie z określoną w Załączniku procedurą i poprzez następujące podejścia, które mogą być łączone w odpowiednim przypadku:
a) wsparcie projektów pilotażowych, z potencjałem na strategiczny wpływ na praktykę kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego i mających jasne perspektywy na osiągnięcie długotrwałych efektów;
b) wsparcie rozwoju metod, instrumentów i praktyk, jak również analizy tendencji w obszarze koncepcji i wykorzystania modeli dla eLearning w kształceniu ogólnym i szkoleniu zawodowym;
c) wspieranie innowacyjnych działań prowadzonych przez europejskie sieci i partnerstwo, które skierowane są na wspieranie innowacji i jakości w projektowaniu i wykorzystaniu produktów i usług, w oparciu o odpowiednie wykorzystanie ICT dla edukacji i szkolenia;
d) wsparcie dla europejskich sieci i partnerstwa, które wspierają i wzmacniają pedagogiczne i dydaktyczne wykorzystanie Internetu i ICT, jak również dla wymiany sprawdzonych rozwiązań.
Działania te służą nie tylko do zapewnienia, że nauczyciele i uczniowie potrafią nie tylko technicznie wykorzystać ICT i Internet, ale potrafią również obchodzić się z nimi w sposób krytyczny i wychowawczo odpowiedzialny;
e) wsparcie dla współpracy europejskiej, transfer produktów eLearning, jak również rozpowszechnianie i wymiana sprawdzonych rozwiązań;
f) wsparcie techniczne i administracyjne.
Artykuł 4
Realizacja programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja:
a) zapewnia realizację działań wspólnotowych tego programu zgodnie z Załącznikiem;
b) zapewnia synergię z innymi programami wspólnotowymi i działaniami w obszarach kształcenia, badań, polityki społecznej i rozwoju regionalnego;
c) wspiera i ułatwia współpracę z organizacjami międzynarodowymi, które aktywnie działają w obszarze eLearning.
2.
Państwa Członkowskie wskażą właściwych partnerów do kontaktu, którzy będą ściśle współpracować z Komisją w odniesieniu do przekazywania odpowiednich informacji dotyczących wykorzystania i praktycznego użycia eLearning.
Artykuł 5
Środki wykonawcze
1.
Następujące środki, niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji, zostają przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 6 ust. 2:
a) roczny plan pracy, włącznie z priorytetami, jak również kryteria wyboru i procedur i rezultaty;
b) plan rocznego budżetu i specyfikacja środków dla różnych działań programu zgodnie z art. 9 i 10.
c) środki dotyczące monitorowania i oceny programu i rozpowszechniania i transferu wyników.
2.
Wszystkie inne środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji zostają przyjęte zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 6 ust. 3.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Spójność i komplementarność
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia całościową spójność i komplementarność tego programu z innymi odpowiednimi politykami wspólnotowymi, instrumentami i działaniami, w szczególności z programami dotyczącymi kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego, Sokrates, Leonardo da Vinci i programem Młodzież.
2.
Komisja zapewnia efektywne powiązania i, w odpowiednim przypadku, skoordynowane działania tego programu z programami i działaniami w obszarze nowych technologii dla kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego, w szczególności z odpowiednimi działaniami w obszarze badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w ramach szóstego programu ramowego.
Artykuł 8
Finansowanie
1.
Ramy finansowe dla wykonania tego programu są ustalone na 44 miliony EUR na okres określony w art. 1.
2.
Roczne środki zostają zatwierdzone przez władze budżetowe w ramach limitu perspektywy finansowej.
Artykuł 9
Podział budżetu
Środki zostają podzielone na działania w następujący sposób:
a) eLearning w celu wsparcia alfabetyzacji cyfrowej: około 10 % łącznego budżetu;
b) europejskie wyższe szkoły wirtualne: około 30 % łącznego budżetu;
c) partnerstwo poprzez Internet między europejskimi szkołami i wsparcie szkolenia nauczycieli: około 45 % łącznego budżetu;
d) działania przekrojowe i monitorowanie planu działań eLearning: maksimum 7,5 % łącznego budżetu;
e) wsparcie techniczne i administracyjne: maksimum 7,5 % łącznego budżetu.
Artykuł 10
Uczestnictwo krajów kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej i państw EOG-EFTA
Warunki i szczegółowe zasady uczestnictwa krajów kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej i Państw EOG-EFTA w programie zostają ustanowione zgodnie z odpowiednimi przepisami umów regulujących stosunki pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami.
Artykuł 11
Współpraca z państwami trzecimi
Z inicjatywy Komisji eksperci z państw trzecich innych niż te określone w art. 10 mogą być zapraszani do udziału w konferencjach i posiedzeniach, z wyjątkiem posiedzeń Komitetu określonego w art. 6.
Środki na zwrot kosztów podróży i utrzymania tych ekspertów, zgodnie z obowiązującymi regulacjami Komisji, nie powinny przekraczać 0,5 % całkowitego budżetu programu.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi monitoruje regularnie realizację programu.
Monitorowanie to obejmuje sprawozdanie określone w ust. 2 i szczególne działania.
2.
Komisja zapewnia zewnętrzną ocenę programu, gdy tylko zostaje on zakończony.
W ramach tej oceny należy ocenić adekwatność, efektywność i wpływ pojedynczych działań, jak również ogólny wpływ programu.
Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestie spójności społecznej i równości szans.
Ocena ta obejmuje również komplementarność działań tego programu z działaniami w ramach innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań Wspólnoty.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu jak również Komitetowi Regionów, sprawozdanie w sprawie oceny ex post do końca 2007 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2003/495/WPZiB
z dnia 7 lipca 2003 r.
w sprawie Iraku i uchylające wspólne stanowiska 96/741/WPZiB oraz 2002/599/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 maja 2003 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1483 (2003) uchylającą wszystkie zakazy dotyczące handlu z Irakiem oraz dostarczania Irakowi środków finansowych i zasobów gospodarczych, ustanowione przez rezolucję Rady Bezpieczeństwa 661 (1990) i następne właściwe rezolucje, w tym rezolucję 778 (1992), z wyjątkiem zakazów dotyczących sprzedaży lub dostaw do Iraku broni i sprzętu pokrewnego, innych niż broń i sprzęt pokrewny potrzebne Stanom Zjednoczonym Ameryki oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jako władzom okupacyjnym pod wspólnym dowództwem (zwanym dalej "Administracją"), oraz nakładającą nowe środki.
(2) Rada z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady Bezpieczeństwa dotyczącą zniesienia sankcji wobec Iraku.
(3) Rada z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Rady Bezpieczeństwa i Administracji zawarte w rezolucji 1483 (2003), dotyczące pomocy w odbudowie Iraku i wsparcia narodu irackiego na drodze do utworzenia reprezentatywnego rządu, uznanego przez społeczność międzynarodową.
(4) Wspólne stanowiska Rady 96/741/WPZiB [1] i 2002/599/WPZiB [2] powinny zatem zostać uchylone.
(5) Wykonanie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Sprzedaż lub dostawa do Iraku broni i sprzętu pokrewnego, innego niż broń i sprzęt pokrewny niezbędny Administracji do realizacji celów rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1483 (2003) oraz innych podobnych rezolucji Rady Bezpieczeństwa, jest nadal zakazana.
Artykuł 2
Wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze:
a) poprzedniego rządu Iraku, organów państwowych, przedsiębiorstw lub agencji, znajdujących się poza terytorium Iraku w dniu 22 maja 2003 r., zgodnie z ustaleniami Komitetu ustanowionego na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa 661 (1990); lub
b) wywiezione z Iraku lub nabyte przez Saddama Husajna bądź innych wyższych urzędników byłego irackiego reżimu oraz najbliższych członków ich rodzin, w tym podmioty będące w ich posiadaniu lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez nich lub przez osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, zgodnie z ustaleniami Komitetu ustanowionego na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa 661 (1990),
zostają bezzwłocznie zamrożone i, o ile te fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze nie są przedmiotem wcześniej ustanowionego prawa zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, Państwa Członkowskie niezwłocznie przyczynią się do przekazania ich do Funduszu Rozwojowego dla Iraku zgodnie z warunkami określonymi w rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1483 (2003).
Artykuł 3
Podjęte zostaną wszystkie właściwe kroki w celu ułatwienia bezpiecznego powrotu do irackich instytucji własności kulturalnej oraz innych obiektów o znaczeniu archeologicznym, historycznym, kulturowym, rzadkim znaczeniu naukowym i religijnym, nielegalnie wywiezionych z irackiego Muzeum Narodowego, Biblioteki Narodowej oraz innych miejsc w Iraku od czasu przyjęcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa 661 (1990), w tym poprzez ustanowienie zakazu handlu lub przekazywania takich obiektów oraz obiektów, co do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że zostały nielegalnie wywiezione.
Artykuł 4
Do czasu ukonstytuowania się reprezentatywnego rządu Iraku uznanego przez społeczność międzynarodową wszystkie wpływy z całej sprzedaży na wywóz ropy naftowej, produktów ropopochodnych oraz gazu ziemnego z Iraku od dnia 22 maja 2003 r. zostaną zdeponowane w Funduszu Rozwojowym dla Iraku, zgodnie z warunkami określonymi w rezolucji 1483 (2003).
Artykuł 5
1.
Ropa naftowa, produkty ropopochodne oraz gaz ziemny pochodzące z Iraku nie mogą być, do czasu przejścia tytułu własności na pierwszego nabywającego, przedmiotem postępowań sądowych przeciwko nim i nie będą podlegać żadnej formie zajęcia, zajęcia u osoby trzeciej lub egzekucji.
2.
Z przywilejów i immunitetów odpowiadających przywilejom i immunitetom, z jakich korzystają Narody Zjednoczone, będą korzystać:
a) wpływy i zobowiązania wynikające ze sprzedaży produktów określonych w ust. 1;
b) Fundusz Rozwojowy dla Iraku;
c) fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze przekazywane do Funduszu Rozwojowego dla Iraku zgodnie z art. 2.
3.
Przywileje i immunitety określone w ust. 2 lit. a) nie będą miały zastosowania w odniesieniu do żadnego postępowania sądowego, podczas którego odwołanie do takich wpływów i zobowiązań jest konieczne, aby ponieść odpowiedzialność za szkodę ustaloną w związku z katastrofą ekologiczną, w tym z rozlewem ropy naftowej, która ma miejsce po dniu 22 maja 2003 r.
Artykuł 6
Wspólne stanowiska Rady 96/741/WPZiB i 2002/599/WPZiB tracą moc.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się od dnia 22 maja 2003 r.
Artykuł 4 stosuje się do dnia 31 grudnia 2007 r. z zastrzeżeniem odmiennej decyzji Rady, zgodnie z odpowiednimi przyszłymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko jest opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2003/80/WSiSW
z dnia 27 stycznia 2003 r.
w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 31 lit. e) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia jest zaniepokojona wzrostem przestępstw przeciwko środowisku i ich skutkami, które w coraz większym stopniu wykraczają poza granice państw, w których są popełniane.
(2) Takie przestępstwa stanowią zagrożenie dla środowiska i w związku z tym wymagają twardej reakcji.
(3) Przestępstwa przeciwko środowisku stanowią problem, przed którym wspólnie stoją Państwa Członkowskie, które w związku z tym powinny podjąć uzgodnione działanie, ukierunkowane na ochronę środowiska na podstawie prawa karnego [3].
(4) Komisja Europejska przedłożyła w marcu 2001 r. projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ochrony środowiska poprzez prawo karne [4], na podstawie art. 175 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(5) Rada uznała za właściwe wprowadzenie do niniejszej decyzji ramowej szeregu przepisów prawa materialnego, zawartych w projekcie dyrektywy, w szczególności tych określających czyny, jakie Państwa Członkowskie muszą uznać za przestępstwa w swoim prawie krajowym.
(6) Parlament Europejski wydał opinię w sprawie projektu dyrektywy dnia 9 kwietnia 2002 r.
Komisja Europejska przedstawiła w październiku 2002 r. zmieniony projekt dyrektywy na podstawie art. 250 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Rada nie uznała za właściwe wprowadzenia zmian do niniejszej decyzji ramowej na tej podstawie.
(7) Rada rozważyła niniejszy projekt, ale doszła do wniosku, że większość wymagana do jej przyjęcia przez Radę nie może być osiągnięta.
Wspomniana większość uznała, że projekt przekraczał uprawnienia przyznane Wspólnocie przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz, że cele mogły zostać osiągnięte przez przyjęcie decyzji ramowej, na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej.
Rada uznała również, że niniejsza decyzja ramowa, na podstawie art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, jest właściwym dokumentem, nakładającym na Państwa Członkowskie obowiązek wprowadzenia sankcji karnych.
Zmieniony projekt przedłożony przez Komisję nie był tego rodzaju, aby umożliwić Radzie zmianę stanowiska w tej sprawie.
(8) Zarówno osoby fizyczne, jak również osoby prawne, powinny ponosić odpowiedzialność za popełnione przestępstwa przeciwko środowisku.
(9) Państwa Członkowskie powinny ustanowić szeroko zakrojoną jurysdykcję, w odniesieniu do wspomnianych przestępstw w taki sposób, aby uniknąć sytuacji, w których osoby fizyczne lub prawne unikałyby kary tylko z tego powodu, że przestępstwo nie zostało popełnione na terytorium tych państw.
(10) Dnia 4 listopada 1998 r. Rada Europy przyjęła Konwencję w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne, która została wzięta pod uwagę w przepisach niniejszego dokumentu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
a) "bezprawny" oznacza naruszający prawo, rozporządzenie administracyjne lub decyzję, podjętą przez właściwe władze, włącznie z aktami wykonawczymi w stosunku do wiążących przepisów prawa wspólnotowego, mającym na celu ochronę środowiska;
b) "woda" oznacza wszystkie rodzaje wód gruntowych i wód powierzchniowych, włączając wody jezior, rzek, oceanów i mórz;
c) "osoba prawna" oznacza podmiot posiadający taki status w świetle właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw lub innych instytucji publicznych, działających na podstawie ich suwerennych praw oraz z wyjątkiem międzynarodowych organizacji publicznych.
Artykuł 2
Przestępstwa umyślne
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do uznania następujących przestępstw na podstawie swojego prawa krajowego:
a) zrzucanie, emisja lub wprowadzanie ilości substancji lub promieniowania jonizującego do powietrza, gleby lub wody, które powodują śmierć lub poważne uszkodzenie ciała osób;
b) bezprawne zrzucanie, emisja lub wprowadzanie ilości substancji lub promieniowania jonizującego do powietrza, gleby lub wody, które powodują lub mogą powodować długotrwałe lub znaczne pogorszenie ich stanu lub śmierć lub poważne uszkodzenie ciała osób lub też znaczne szkody dla chronionych zabytków i innych chronionych obiektów, nieruchomości, zwierząt lub roślin;
c) bezprawny zbyt, przerabianie, składowanie, transport, wywóz lub przywóz odpadów, włączając odpady niebezpieczne, które powodują lub mogą powodować śmierć lub poważne uszkodzenie ciała osób lub znaczną szkodę dla jakości powietrza, gleby, wody, roślin lub zwierząt;
d) bezprawne funkcjonowanie zakładu, w którym prowadzona jest działalność niebezpieczna, która poza zakładem powoduje lub może powodować śmierć lub poważne uszkodzenie ciała osób lub znaczną szkodę dla jakości powietrza, gleby, wody, zwierząt lub roślin;
e) bezprawna produkcja, przetwarzanie, przechowywanie, wykorzystywanie, transport, wywóz lub przywóz materiałów jądrowych lub innych niebezpiecznych substancji radioaktywnych, co powoduje lub może powodować śmierć lub poważne uszkodzenie ciała osób lub znaczną szkodę dla jakości powietrza, gleby, wody, zwierząt lub roślin;
f) bezprawne posiadanie, zdobywanie, niszczenie, zabijanie lub handel chronionymi gatunkami dzikiej fauny i flory lub ich częściami, przynajmniej w przypadku gdy są one zagrożone wyginięciem, jak określono na mocy prawa krajowego;
g) bezprawny handel substancjami niszczącymi ozon;
w przypadku gdy popełniane są one umyślnie.
Artykuł 3
Przestępstwa spowodowane na skutek zaniedbania
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu uznania za przestępstwa, na podstawie jego prawa krajowego, czynów wymienionych w art. 2, jeżeli czyny te popełniane są na skutek zaniedbania lub przynajmniej poważnego zaniedbania.
Artykuł 4
Udział lub podżeganie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że udział lub podżeganie do przestępstwa określonego w art. 2 podlega karze.
Artykuł 5
Kary
1.
Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że przestępstwa określone w art. 2 i 3 są zagrożone skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami, włącznie, przynajmniej w poważnych przypadkach, z karami polegającymi na pozbawieniu wolności, które mogą stanowić podstawę wydania.
2.
Karom za przestępstwa przewidziane w ust. 1 mogą towarzyszyć inne kary lub środki, w szczególności zakaz wobec osoby fizycznej podejmowanie działalności, wymagające urzędowego zezwolenia lub zatwierdzenia albo zakładania, zarządzania lub prowadzenia firmy lub fundacji, w przypadku gdy stan rzeczywisty, który doprowadził do skazania danej osoby, wskazuje na ewidentne ryzyko, że mogłaby ona prowadzić ten sam rodzaj działalności przestępczej.
Artykuł 6
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne dla zapewnienia, że osoby prawne mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za czyny określone w art. 2 i 3, popełnione na ich korzyść, przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie albo wchodzącą w skład organu osoby prawnej, która ma w niej pozycję kierowniczą, w oparciu o:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej; lub
b) uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienia do sprawowania kontroli w strukturach osoby prawnej,
jak również za udział w roli pomocników lub podżegaczy do popełnienia przestępstwa określonego w art. 2.
2.
Poza przypadkami przewidzianymi w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność karną w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, określonej w ust. 1, umożliwił popełnienie przestępstwa, określonego w art. 2 i 3, na korzyść tej osoby prawnej, przez osobę pozostającą pod jej zwierzchnictwem.
Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym będącym sprawcami, pomocnikami lub podżegaczami do przestępstwa określonego w art. 2 i 3.
Artykuł 7
Sankcje dla osób prawnych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osobie prawnej pociągniętej do odpowiedzialności zgodnie z art. 6 grożą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje, obejmujące karę grzywny lub inną karę lub mogącym obejmować inne sankcje, takie jak:
a) pozbawienie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy publicznej;
b) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej lub przemysłowej;
c) przekazanie pod nadzór sądowy;
d) sądowe orzeczenie o likwidacji;
e) obowiązek przyjęcia szczególnych środków w celu uniknięcia skutków czynu takiego, jak ten, na którym oparta została odpowiedzialność karna.
Artykuł 8
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 2 i 3, w przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione:
a) w całości lub częściowo na terytorium danego Państwa Członkowskiego, nawet jeżeli skutki przestępstwa mają miejsce całkowicie w innym miejscu;
b) na pokładzie statku lub statku powietrznego zarejestrowanego w tym Państwie Członkowskim lub pływającego pod jego banderą;
c) na korzyść osób prawnych posiadających siedzibę statutową na jego terytorium;
d) przez jednego z obywateli danego Państwa Członkowskiego, jeżeli przestępstwo jest karalne na podstawie prawa karnego, w miejscu, gdzie zostało ono popełnione lub jeżeli miejsce, w którym zostało ono popełnione, nie podlega żadnej jurysdykcji terytorialnej.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 9 każde Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że nie będzie stosowało lub że będzie stosowało wyłącznie w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasady jurysdykcji określone w:
a) ust. 1 lit. c);
b) ust. 1 lit. d).
Artykuł 9
Ekstradycja i postępowanie sądowe
1. a) Każde Państwo Członkowskie, które na podstawie własnego prawa nie wydaje swoich obywateli, podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia jurysdykcji w sprawie przestępstw, przewidzianych w art. 2 i 3, jeżeli popełniane one są przez obywateli tego Państwa Członkowskiego poza jego terytorium.
b) Każde Państwo Członkowskie, w razie gdy jednemu z jego obywateli zarzuca się popełnienie w innym Państwie Członkowskim przestępstwa opisanego w art. 2 i 3, a nie wydaje ono tej osoby do tego innego Państwa Członkowskiego wyłącznie z powodu jej przynależności państwowej, przekazuje sprawę właściwym organom w celu ścigania, jeżeli jest to właściwe.
W celu umożliwienia ścigania akta, informacje i dowody, odnoszące się do przestępstwa przekazywane są w trybie przewidzianym w art. 6 ust. 2 Europejskiej konwencji o ekstradycji.
Wzywające Państwo Członkowskie zostaje poinformowane o wszczętym postępowaniu i jego wyniku.
2.
Dla celów niniejszego artykułu obywatel Państwa Członkowskiego rozumiany jest zgodnie z oświadczeniem złożonym przez to państwo na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) i c) Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r.
Artykuł 10
Stosowanie
1.
Do dnia 27 stycznia 2005 r. Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki do wykonania przepisów niniejszej decyzji ramowej.
2.
Do dnia 27 kwietnia 2005 r. Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie z mocy niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie tych informacji i pisemnego sprawozdania Komisji Rada, nie później niż do dnia 27 stycznia 2006 r., sprawdza, w jakim stopniu Państwa Członkowskie podjęły środki niezbędne w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 11
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 12
Data wejścia w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2003/568/WSISW
z dnia 22 lipca 2003 r.
w sprawie zwalczania korupcji w sektorze prywatnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 31 ust. 1 lit. e) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wraz z globalizacją ostatnie lata przyniosły wzrost transgranicznego handlu towarami i usługami.
Korupcja w sektorze prywatnym w Państwie Członkowskim nie jest w związku z tym tylko problemem krajowym, ale także ponadnarodowym, którym najbardziej skutecznie zająć się można poprzez wspólne działanie Unii Europejskiej.
(2) W dniu 27 września 1996 r. Rada przyjęła akt sporządzający Protokół do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [3].
Protokół, który wszedł w życie z dniem 17 października 2002 r., zawiera definicje przestępstwa korupcji oraz zharmonizowane kary za przestępstwo korupcji.
(3) W dniu 26 maja 1997 r. Rada przyjęła Konwencję w sprawie zwalczania korupcji, w którą zaangażowani są urzędnicy Wspólnot Europejskich lub urzędnicy Państw Członkowskich Unii Europejskiej [4].
(4) W dniu 22 grudnia 1998 r. Rada przyjęła także wspólne działanie 98/742/WSiSW w sprawie korupcji w sektorze prywatnym [5].
W związku z przyjęciem tego wspólnego działania Rada wydała deklarację, w której stwierdziła, że wspólne działanie stanowi pierwszy krok na poziomie Unii Europejskiej w kierunku zwalczania takiej korupcji oraz że na późniejszym etapie będą stosowane dodatkowe środki w świetle wyników oceny, która odbędzie się na podstawie art. 8 ust. 2 wspólnego działania.
Sprawozdanie w sprawie transpozycji przez Państwa Członkowskie tego wspólnego działania do ustawodawstwa krajowego nie jest jeszcze dostępne.
(5) W dniu 13 czerwca 2002 r. Rada przyjęła decyzję ramową 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi [6], w których korupcja znajduje się w katalogu przestępstw objętych zakresem europejskiego nakazu aresztowania, w odniesieniu do których nie jest wymagana uprzednia weryfikacja podwójnej przestępności czynu.
(6) Na podstawie art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej celem Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który to cel ma być osiągnięty poprzez zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej lub innej, włączając w to korupcję.
(7) Zgodnie z pkt 48 Konkluzji Rady Europejskiej z Tampere z dnia 15 i 16 października 1999 r. korupcja jest dziedziną o szczególnym znaczeniu w ustanawianiu minimalnych zasad w zakresie określania przestępstwa w Państwach Członkowskich i stosowanych kar.
(8) W dniu 21 listopada 1997 r. podczas konferencji negocjacyjnej została zatwierdzona Konwencja OECD o zwalczaniu przekupstwa zagranicznych funkcjonariuszy publicznych w międzynarodowych transakcjach handlowych, a Rada Europy zatwierdziła Karnoprawną konwencję o korupcji, która została otwarta do podpisu w dniu 27 stycznia 1999 r.
Konwencji tej towarzyszy Porozumienie ustanawiające Grupę Państw przeciwko Korupcji (GRECO).
Zostały także otwarte negocjacje w sprawie Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu korupcji.
(9) Państwa Członkowskie przywiązują szczególną wagę do zwalczania korupcji zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, uznając, że w obu tych sektorach korupcja stanowi zagrożenie dla praworządnego społeczeństwa, a także zakłóca konkurencję w odniesieniu do kupna towarów lub usług oraz hamuje rozwój gospodarczy.
W tym kontekście Państwa Członkowskie, które jeszcze nie ratyfikowały Konwencji Unii Europejskiej z dnia 26 maja 1997 r. i Konwencji Rady Europy z dnia 27 stycznia 1999 r. rozważą, w jaki sposób uczynić to jak najszybciej.
(10) Celem niniejszej decyzji ramowej jest w szczególności zapewnienie, że zarówno czynna, jak i bierna korupcja w sektorze prywatnym, są przestępstwem we wszystkich Państwach Członkowskich oraz że osoby prawne mogą także zostać pociągnięte do odpowiedzialności za takie przestępstwa, oraz że przestępstwa podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
- "osoba prawna" oznacza podmiot posiadający taki status zgodnie z właściwym prawem krajowym, z wyjątkiem państw lub innych organów publicznych, działających w charakterze władz państwa oraz międzynarodowych organizacji publicznych;
- "naruszenie obowiązku" należy rozumieć zgodnie z prawem krajowym.
Koncepcja naruszenia obowiązku w prawie krajowym powinna obejmować jako minimum każde nielojalne zachowanie, stanowiące naruszenie obowiązku ustawowego lub, w zależności od przypadku, naruszenie zawodowych zasad lub nakazów, które mają zastosowanie w działalności osoby, która sprawuje jakąkolwiek funkcję kierowniczą w podmiocie działającym w sektorze prywatnym lub w nim pracuje.
Artykuł 2
Czynna i bierna korupcja w sektorze prywatnym
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że następujące działania umyślne stanowią przestępstwo, jeżeli mają miejsce w toku działań gospodarczych:
a) obiecywanie, oferowanie lub przekazywanie, bezpośrednio lub przez pośrednika, osobie, która sprawując jakąkolwiek funkcję kierowniczą w podmiocie działającym w sektorze prywatnym lub w nim pracując, nienależnej korzyści jakiegokolwiek rodzaju, z przeznaczeniem dla tej osoby lub dla strony trzeciej, w takim celu, aby ta osoba podjęła działania lub powstrzymała się od podjęcia działań, z naruszeniem obowiązków tej osoby;
b) żądanie lub otrzymywanie – bezpośrednio lub przez pośrednika – nienależnej korzyści jakiegokolwiek rodzaju, lub też przyjmowanie obietnicy takiej korzyści, z przeznaczeniem dla siebie lub strony trzeciej, przy zarządzaniu podmiotem w sektorze prywatnym lub wykonywaniu w nim pracy na jakimkolwiek stanowisku, w celu podjęcia działań lub powstrzymania się od podjęcia działań, z naruszeniem obowiązków tej osoby.
2.
Ustęp 1 stosuje się do działań gospodarczych zarówno w podmiotach nastawionych na zysk, jak i w podmiotach nienastawionych na zysk.
3.
Państwo Członkowskie może oświadczyć, że ograniczy zakres ust. 1 do takich działań, które oznaczają lub mogą oznaczać zakłócenie konkurencji w odniesieniu do kupna towarów lub usług.
4.
Deklaracje określone w ust. 3 są przekazywane Radzie w czasie przyjmowania niniejszej decyzji ramowej i są one ważne przez pięć lat od dnia 22 lipca 2005 r.
5.
Rada dokonuje przeglądu niniejszego artykułu w odpowiednim czasie przed dniem 22 lipca 2010 r. w celu rozważenia, czy jest możliwe odnowienie deklaracji złożonych na podstawie ust. 3.
Artykuł 3
Podżeganie i pomoc
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że podżeganie i pomoc do zachowania określonego w art. 2 stanowią przestępstwo.
Artykuł 4
Kary i inne sankcje
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że zachowanie określone w art. 2 i 3 podlega skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej karze.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że zachowanie określone w art. 2 podlega karze, której górna granica wynosi co najmniej od jednego do trzech lat pozbawienia wolności.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki zgodnie ze swoimi zasadami i normami konstytucyjnymi w celu zapewnienia, że jeżeli osoba fizyczna w związku z określoną działalnością gospodarczą została skazana za zachowanie określone w art. 2, osobie tej można, gdzie jest to stosowne, co najmniej w przypadkach gdy sprawowała ona funkcję kierowniczą w firmie w ramach danej działalności, czasowo zakazać prowadzenia określonej lub porównywalnej działalności gospodarczej na podobnym stanowisku lub w podobnym charakterze, jeżeli ustalony stan faktyczny daje powody do przypuszczania, że będzie istniało wyraźne ryzyko popełnienia nadużycia stanowiska poprzez czynną lub bierną korupcję.
Artykuł 5
Odpowiedzialność karna osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoby prawne mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za przestępstwa określone w art. 2 i 3, popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie albo wchodzącą w skład organu osoby prawnej, która ma w niej pozycję kierowniczą, w oparciu o:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej;
b) uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienia do sprawowania kontroli w strukturach osoby prawnej.
2.
Poza przypadkami przewidzianymi w ust. 1 każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność karną, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby określonej w ust. 1 umożliwił popełnienie przestępstwa o charakterze określonym w art. 2 i 3 na korzyść tej osoby prawnej, przez osobę pozostającą pod jej zwierzchnictwem.
3.
Odpowiedzialność karna osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które brały udział w przestępstwie o charakterze określonym w art. 2 i 3 jako sprawcy, podżegacze lub pomocnicy.
Artykuł 6
Sankcje dla osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osobie prawnej pociągniętej do odpowiedzialności zgodnie z art. 5 ust. 1 grożą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje obejmujące karę grzywny lub inną karę lub mogące obejmować inne sankcje, takie jak:
a) pozbawienie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy publicznej;
b) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;
c) przekazanie pod nadzór sądowy;
d) sądowe orzeczenie o likwidacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że osoba prawna ponosząca odpowiedzialność zgodnie z art. 5 ust. 2 podlega karom lub środkom, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 7
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 2 i 3, jeżeli przestępstwo to zostało popełnione:
a) w całości lub w części na jego terytorium;
b) przez jednego z jego obywateli; lub
c) na korzyść osoby prawnej, której siedziba zarządu znajduje się na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zdecydować, że nie będzie stosować zasad jurysdykcji, określonych w ust. 1 lit. b) i c), lub że będzie je stosować wyłącznie w szczególnych przypadkach lub okolicznościach, jeżeli przestępstwo zostało popełnione poza jego terytorium.
3.
Każde Państwo Członkowskie, które zgodnie ze swoim prawem krajowym nie wydaje swoich obywateli, podejmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 2 i 3, jeżeli zostały one popełnione przez jego obywateli poza jego terytorium.
4.
Państwa Członkowskie, które podejmują decyzję o stosowaniu ust. 2, informują odpowiednio Sekretariat Generalny Rady i Komisję, gdzie sytuacja tego wymaga, ze wskazaniem szczególnych przypadków lub okoliczności, w których ma zastosowanie ich decyzja.
Artykuł 8
Uchylenie
Wspólne działanie 98/742/WSiSW traci moc.
Artykuł 9
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu przestrzegania przepisów niniejszej decyzji ramowej do dnia 22 lipca 2005 r.
2.
Do tego samego dnia Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie na podstawie niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie sprawozdania sporządzonego przy użyciu tych informacji oraz pisemnego sprawozdania Komisji, Rada przed dniem 22 października 2005 r. oceni stopień, w jakim Państwa Członkowskie przestrzegają przepisów niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 10
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie do Gibraltaru.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2003/577/WSiSW
z dnia 22 lipca 2003 r.
w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. a) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej, Królestwa Szwecji i Królestwa Belgii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska, na posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., zatwierdziła zasadę wzajemnego uznawania, która powinna być podstawą współpracy sądowej w Unii, zarówno w sprawach cywilnych, jak również karnych.
(2) Zasadę wzajemnego uznawania powinno również stosować się do decyzji wydawanych w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności do tych, które umożliwiłyby właściwym organom sądowym szybkie zabezpieczenie środków dowodowych i zajęcie składników majątkowych, które można przenosić.
(3) W dniu 29 listopada 2000 r. Rada, zgodnie z wnioskami z Tampere, przyjęła program środków w celu stosowania zasady wzajemnego uznawania w sprawach karnych, i priorytetowo potraktowała (środki 6 i 7) przyjęcia instrumentu stosującego zasadę wzajemnego uznawania w stosunku do zabezpieczenia mienia i środków dowodowych.
(4) Współpraca między Państwami Członkowskimi, oparta na zasadzie wzajemnego uznawania i bezpośredniego wykonywania orzeczeń sądowych, zakłada zaufanie, że postanowienia które mają być uznane i wykonywane będą zawsze podejmowane zgodnie z zasadami legalności, pomocniczości i proporcjonalności.
(5) Prawa przyznane stronom lub zainteresowanym, działającym w dobrej wierze, osobom trzecim powinny być zachowane.
(6) Niniejsza decyzja ramowa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przez art. 6 Traktatu oraz wyrażonych w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej, w szczególności w jej rozdziale VI.
Żadnego z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie należy interpretować jako zakazującego odmowy zabezpieczenia mienia, w odniesieniu do którego zostało wydane postanowienie o zabezpieczeniu, jeżeli istnieją, oparte o obiektywne przesłanki, podstawy do przypuszczania, że wymienione postanowienie o zabezpieczeniu zostało wydane w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę, religię, pochodzenie etniczne, przynależność państwową, język, poglądy polityczne lub orientację seksualną, lub, że jej sytuacja może ulec pogorszeniu z jednej z tych przyczyn.
Niniejsza decyzja ramowa nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu stosowania własnych norm konstytucyjnych odnoszących się do sprawiedliwego procesu, wolności zrzeszania się, wolności prasy i wolności słowa w innych mediach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
TYTUŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji ramowej jest ustalenie zasad, zgodnie z którymi Państwo Członkowskie uznaje i stosuje na swoim terytorium postanowienie o zabezpieczeniu, wydane przez organ sądowy innego Państwa Członkowskiego w ramach postępowania karnego.
Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa, zawartych w art. 6 Traktatu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
a) "Państwo wydające" oznacza Państwo Członkowskie, w którym organ sądowy, określony w prawie krajowym państwa wydającego, wydał, zatwierdził lub w jakikolwiek inny sposób potwierdził postanowienie o zabezpieczeniu w ramach postępowania karnego;
b) "Państwo wykonujące" oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się dane mienie lub środki dowodowe;
c) "postanowienie o zabezpieczeniu" – oznacza każdy środek powzięty przez właściwy organ sądowy państwa wydającego, którego celem jest tymczasowe zapobieżenie zniszczeniu, przekształceniu, przemieszczeniu lub wyzbyciu się środków dowodowych lub mienia, które mogłoby podlegać konfiskacie;
d) "mienie" oznacza mienie każdego rodzaju, materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome oraz dokumenty i instrumenty prawne wykazujące tytuł do lub korzyść z tego mienia, które według właściwego organu sądowego w państwie wydającym:
- jest korzyścią pochodzącą z przestępstwa określonego w art. 3, lub równowartością całości lub części tej korzyści, lub
- jest narzędziem, przy pomocy którego dokonano przestępstwa lub stanowi jego przedmiot;
e) "środki dowodowe" oznacza przedmioty, dokumenty lub dane, które mogą być okazane jako dowody w postępowaniu karnym dotyczącym przestępstwa, określonego w art. 3.
Artykuł 3
Przestępstwa
1.
Decyzję ramową stosuje się do postanowień o zabezpieczeniu, wydanych do celów:
a) zabezpieczenia środków dowodowych, lub
b) późniejszej konfiskaty mienia.
2.
Następujące przestępstwa, określone przez państwo wydające i jeżeli są zagrożone w państwie wydającym karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia co najmniej trzech lat, nie podlegają weryfikacji pod kątem podwójnej przestępności czynu:
- przynależność do organizacji przestępczej,
- terroryzm,
- handel ludźmi,
- seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
- korupcja,
- nadużycia finansowe, w tym mające negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
- pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
- fałszowanie walut, w tym waluty euro,
- przestępczość komputerowa
- przestępczość przeciwko środowisku, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin oraz ich odmianami,
- ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego pobytu,
- zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
- nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi,
- porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników,
- rasizm i ksenofobia,
- kradzież zorganizowana lub rozbój przy użyciu broni palnej,
- nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
- oszustwo,
- ściąganie haraczy i wymuszenie,
- podrabianie towarów i piractwo,
- fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi,
- fałszowanie środków płatniczych,
- nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost,
- nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
- handel kradzionymi pojazdami,
- gwałt,
- podpalenie,
- przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego,
- bezprawne zajęcie samolotu/statku,
- sabotaż.
3.
Rada może w każdej chwili podjąć decyzję, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, na warunkach ustanowionych w art. 39 ust. 1 Traktatu, o dodaniu innych rodzajów przestępstw do wykazu, zawartego w ust. 2.
Rada bada, w świetle sprawozdania przedłożonego przez Komisję na podstawie art. 14 niniejszej decyzji ramowej, czy wykaz ten należy poszerzyć lub zmienić.
4.
W przypadkach nieobjętych ust. 2, państwo wykonujące może uzależnić uznawanie i wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu, wydanego do celów określonych w ust. 1 lit. a) od tego, czy czyny, ze względu na które postanowienie zostało wydane, stanowią przestępstwo według prawa tego państwa, niezależnie od znamion oraz jego określenia w ustawodawstwie państwa wydającego.
W przypadkach nieobjętych ust. 2, państwo wykonujące może uzależnić uznawanie i wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu, wydanego do celów określonych w ust. 1 lit. b) od tego, czy czyny, ze względu na które postanowienie zostało wydane, stanowią przestępstwo, które, według prawa tego państwa, pozwalają na takie zabezpieczenie, niezależnie od jego znamion oraz jego określenia w ustawodawstwie państwa wydającego.
TYTUŁ II
PROCEDURA WYKONYWANIA POSTANOWIENIA O ZABEZPIECZENIU
Artykuł 4
Przekazywanie postanowienia o zabezpieczeniu
1.
Postanowienie o zabezpieczeniu w rozumieniu niniejszej decyzji ramowej, jak również zaświadczenie, określone art. 9, przekazywane są przez organ sądowy, który je bezpośrednio wydał, właściwemu organowi sądowemu do wykonania za pomocą jakiegokolwiek środka zdatnego do pozostawienia pisemnego zapisu, pod warunkiem że nastąpi to w sposób umożliwiający państwu wykonującemu stwierdzenie autentyczności przekazywanych dokumentów.
2.
Zjednoczone Królestwo i Irlandia, odpowiednio, mogą, przed terminem określonym w art. 14 ust. 1, stwierdzić w oświadczeniu, że postanowienie o zabezpieczeniu wraz z oświadczeniem muszą być wysłane przez organ centralny lub organy przez nie określone w oświadczeniu.
Każde takie zaświadczenie może być w dowolnej chwili modyfikowane następnymi oświadczeniami lub wycofane.
Każde oświadczenia lub wycofanie jest składane w Sekretariacie Generalnym Rady i zgłaszane Komisji.
Państwa Członkowskie mogą w dowolnej chwili, w drodze następnego oświadczenia, ograniczyć zakres takich oświadczeń w celu nadania większej mocy ust. 1.
Uczynią to, gdy przepisy Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen o wzajemnej pomocy prawnej wejdą w stosunku do nich w życie.
3.
Jeżeli organ sądowy, do którego właściwości należy wykonanie jest nieznany, organ sądowy w państwie wydającym przeprowadza wszelkie możliwe dochodzenia, również poprzez punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej [3], w celu otrzymania informacji z państwa wykonującego.
4.
Jeżeli organ sądowy państwa wykonującego, które otrzymuje postanowienie o zabezpieczeniu, nie jest właściwy do uznania postanowienia o zabezpieczeniu ani do podjęcia środków niezbędnych do jego wykonania, przekazuje to postanowienie, ex officio, odpowiedniemu organowi sądowemu i informuje o tym organ sądowy w państwie, które go wydało.
Artykuł 5
Uznanie i niezwłoczne wykonanie
1.
Właściwe organy sądowe państwa wykonującego uznają postanowienie o zabezpieczeniu, przekazane zgodnie z art. 4, bez żadnych dalszych formalności, oraz niezwłocznie podejmują wszelkie kroki niezbędne do ich niezwłocznego wykonania w ten sam sposób co w przypadku postanowienia o zabezpieczeniu, wydanego przez organ państwa wykonującego, chyba że organ powołuje się na jedną z podstaw nieuznania lub niewykonania, przewidzianą w art. 7, lub jedną z podstaw odroczenia, przewidzianą w art. 8.
W każdym przypadku gdy niezbędne jest zapewnienie, że zabezpieczony materiał ma należytą wartość dowodową, oraz, pod warunkiem że formalności i procedury te nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa państwa wykonującego, organ sądowy państwa wykonującego również dopełnia formalności i procedur wyraźnie wskazanych przez właściwy organ sądowy państwa wydającego podczas wykonywania postanowienia o zabezpieczeniu.
Sprawozdanie z wykonania postanowienia o zabezpieczeniu jest niezwłocznie przekazywane właściwym organom w państwie wydającym za pomocą jakiegokolwiek środka zdatnego do pozostawienia pisemnego zapisu.
2.
Wszelkie dodatkowe środki przymusu uznane za niezbędne przy postanowieniu o zabezpieczeniu podejmowane są zgodnie ze stosowanymi zasadami proceduralnymi państwa wykonującego.
3.
Właściwe organy sądowe państwa wykonującego decydują i przekazują postanowienie o zabezpieczeniu w najkrótszym możliwym terminie, a jeśli jest to możliwe, w ciągu 24 godzin od otrzymania postanowienia o zabezpieczeniu.
Artykuł 6
Okres obowiązywania postanowienia o zabezpieczeniu
1.
Mienie pozostaje zabezpieczone w państwie wykonującym do momentu, gdy państwo to ostatecznie odpowie na wszelkie wnioski na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) lub b).
2.
Jednakże po konsultacji z państwem wydającym, państwo wykonujące może zgodnie ze swoim prawem i praktykami, określić właściwe warunki w świetle okoliczności danej sprawy w celu ograniczenia okresu, na który mienie będzie zabezpieczone.
Jeżeli, zgodnie z tymi warunkami, przewiduje ono zniesienie środka, informuje ono państwo wydające, które będzie miało możliwość zgłosić swoje uwagi.
3.
Organy sądowe państwa wydającego niezwłocznie powiadamiają organy sądowe państwa wykonującego, że postanowienie o zabezpieczeniu zostało zniesione.
W takiej sytuacji obowiązkiem państwa wykonującego jest jak najszybsze zniesienie postanowienia.
Artykuł 7
Podstawy do nieuznania lub niewykonania
1.
Właściwe organy sądowe państwa wykonującego mogą odmówić uznania lub wykonania postanowienia o zabezpieczeniu tylko wówczas, gdy:
a) zaświadczenie, określone w art. 9, nie zostało przedłożone, jest niekompletne, lub wyraźnie nie odpowiada postanowieniu o zabezpieczeniu;
b) zgodnie z prawem państwa wykonującego istnieje immunitet lub przywilej, który uniemożliwia wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu;
c) jest oczywiste z informacji zawartej w zaświadczeniu, że udzielenie pomocy sądowej na podstawie art. 10 w przypadku przestępstwa w związku z którym wydano postanowienie o zabezpieczeniu, naruszyłoby zasadę ne bis in idem;
d) jeżeli w jednym z przypadków, wymienionych w art. 3 ust. 4, czyn, który stanowi podstawę wydania postanowienia o zabezpieczeniu, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego; jednakże w odniesieniu do podatków lub opłat, ceł i wymiany, nie można odmówić wykonania postanowienia o zabezpieczeniu na tej podstawie, że prawo państwa wykonującego nie zawiera tego samego rodzaju przepisów dotyczących podatków, opłat, ceł oraz wymiany, jakie nakłada prawo państwa wydającego.
2.
W przypadku ust. 1 lit. a), właściwy organ sądowy może:
a) określić nieprzekraczalny termin jego okazania, uzupełnienia lub poprawy; lub
b) uznać równoważny dokument; lub
c) zwolnić wydający organ sądowy z tego wymogu, jeżeli uzna, że dostarczone informacje są wystarczające.
3.
Każda decyzja odmowy uznania lub wykonania postanowienia jest podejmowana i zgłaszana niezwłocznie właściwym organom sądowym państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka zdatnego do pozostawienia pisemnego zapisu.
4.
W przypadku gdy niemożliwe jest wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu ze względów praktycznych, ponieważ nie ma mienia lub środków dowodowych, lub uległy one zniszczeniu, nie można ich znaleźć w miejscu określonym w zaświadczeniu, lub miejsce mienia lub środków dowodowych nie zostało wskazane w wystarczająco ściśle określony sposób, nawet po konsultacji z państwem wydającym, właściwy organ sądowy państwa wydającego jest niezwłocznie powiadamiany.
Artykuł 8
Podstawy odroczenia wykonania
1.
Właściwy organ sądowy państwa wykonującego może odroczyć wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu, przekazanego zgodnie z art. 4:
a) jeżeli jego wykonanie może zaszkodzić trwającemu postępowaniu przygotowawczemu, tak długo, aż uzna to za zasadne;
b) jeżeli dane mienie lub środki dowodowe były już poddane postanowieniu o zabezpieczeniu w postępowaniu karnym i do kiedy postanowienie to nie zostanie zniesione;
c) jeżeli, w przypadku postanowienia o zabezpieczeniu mienia w postępowaniu karnym w celu jego następczej konfiskaty, mienie to podlega już decyzji wydanej podczas innej procedury sądowej w państwie wydającym i do momentu gdy postanowienie to nie zostanie zniesione.
Jednakże punkt ten stosuje się tylko w przypadku gdy takie postanowienie miałaby pierwszeństwo przed następnymi postanowieniami o zabezpieczeniu w postępowaniu karnym na podstawie prawa krajowego.
2.
Sprawozdanie z odroczenia wykonania postanowienia o zabezpieczeniu, obejmujące podstawy odroczenia i, jeżeli to możliwe, przewidziany okres trwania odroczenia, niezwłocznie przedkładane jest właściwym organom w państwie wydającym za pomocą jakiegokolwiek środka zdatnego do pozostawienia pisemnego zapisu.
3.
O ile tylko podstawa odroczenia przestanie istnieć, właściwy organ sądowy państwa wykonującego niezwłocznie podejmuje środki niezbędne do wykonania postanowienia o zabezpieczeniu i informuje o tym właściwy organ w państwie wydającym za pomocą jakiegokolwiek środka zdatnego do pozostawienia pisemnego zapisu.
4.
Właściwy organ sądowy państwa wykonującego powiadamia właściwy organ państwa wydającego o każdym innym środku zabezpieczającym, któremu dane mienie mogłoby podlegać.
Artykuł 9
Zaświadczenie
1.
Zaświadczenie, którego standardowa forma przedstawiona jest w Załączniku, jest podpisane, a jego treść poświadczona jako autentyczna przez odpowiedni organ sądowy w państwie wydającym, który zarządził ten środek.
2.
Zaświadczenie należy przetłumaczyć na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonującego.
3.
Każde z Państw Członkowskich może, w chwili przyjęcia niniejszej decyzji ramowej lub w terminie późniejszym, stwierdzić w oświadczeniu złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady, że przyjmuje tłumaczenie w jednym lub większej liczbie języków urzędowych instytucji Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Dalsze postępowanie z zabezpieczonym mieniem
1.
Przekazanie określone w art. 4:
a) zaopatrzone jest we wniosek o przekazanie środków dowodowych państwu wydającemu;
lub
b) zaopatrzone jest we wniosek o konfiskatę wymagający wykonania nakazu konfiskaty wydanego przez państwo wydające lub konfiskaty w państwie wykonującym i dalszego wykonania każdego takiego nakazu;
lub
c) zawiera instrukcje w zaświadczeniu, że mienie pozostaje w państwie wydającym do czasu otrzymania wniosku, określonym w lit. a) lub b).
Państwo wydające wyznacza w zaświadczeniu (przybliżoną) datę złożenia niniejszego wniosku.
Stosuje się art. 6 ust. 2.
2.
Wnioski, określone w ust. 1 lit. a) i b), są składane przez państwo wydające i traktowane przez państwo wykonujące zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do wzajemnej pomocy w sprawach karnych i zasadami mającymi zastosowanie do współpracy międzynarodowej w odniesieniu do konfiskaty.
3. Jednakże w drodze odstępstwa od zasad pomocy wzajemnej, określonych w ust. 2, państwo wykonujące nie może odrzucić wniosków, określonych w ust. 1 lit. a) z powodu braku podwójnej przestępności czynu, gdy wnioski dotyczą przestępstw, określonych w art. 3 ust. 2, oraz tych przestępstw, które w państwie wydającym zagrożone są karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia co najmniej trzech lat.
Artykuł 11
Środki odwoławcze
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają niezbędne ustalenia w celu zapewnienia, że każdej zainteresowanej stronie, w tym osobom trzecim działającym w dobrej wierze, przysługują środki odwoławcze bez skutku zawieszającego w stosunku do postanowienia o zabezpieczeniu, wykonanego na podstawie art. 5, w celu zachowania ich uzasadnionych interesów; powództwo wnoszone jest do sądu w państwie wydającym lub w państwie wykonującym zgodnie z zasadami ich prawa krajowego.
2.
Merytoryczne podstawy wydania postanowienia o zabezpieczeniu mogą być zakwestionowane wyłącznie w drodze powództwa w państwie wydającym.
3.
Jeżeli powództwo wniesione jest w państwie wykonującym, organ sądowy państwa wydającego jest o tym informowany oraz o podstawach tego powództwa, tak, by mógł on przedstawić argumenty, które uważa za niezbędne.
Informowany jest on również o wyniku postępowania.
4.
Państwo wydające i wykonujące podejmuje środki niezbędne do ułatwienia wykonania prawa do wniesienia powództwa, określonego w ust. 1, w szczególności poprzez udzielenie odpowiednich informacji zainteresowanym stronom.
5.
Państwo wydające zapewnia, że wszelkie terminy do wniesienia powództwa, o którym mowa w ust. 1, są stosowane w sposób, który gwarantuje możliwość skutecznych środków odwoławczych dla zainteresowanych stron.
Artykuł 12
Zwrot kosztów
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 2, jeżeli państwo wykonujące jest zgodnie ze swoim prawem odpowiedzialne za szkody wyrządzone jednej ze stron, wymienionych w art. 11, z powodu wykonania postanowienia o zabezpieczeniu, przekazanego mu na podstawie art. 4, państwo wydające zwraca państwu wykonującemu wszelkie kwoty poniesione za szkody na podstawie zobowiązania wobec strony, o której była mowa, z wyjątkiem przypadku, gdy (i do takiego stopnia) szkoda lub jej część powstała wyłącznie wskutek działania państwa wykonującego.
2. ust. 1 nie narusza prawa wewnętrznego Państwa Członkowskiego dotyczącego roszczeń osób fizycznych lub prawnych o odszkodowanie.
TYTUŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 14
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zastosowania się do przepisów niniejszej decyzji ramowej do dnia 2 sierpnia 2005 r.
2.
Do tego samego dnia, Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie na podstawie niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie sprawozdania sporządzonego przy użyciu tych informacji oraz pisemnego sprawozdania Komisji, Rada, przed dniem 2 sierpnia 2006 r., ocenia zakres, w jakim Państwa Członkowskie stosują się do przepisów niniejszej decyzji ramowej.
3.
Sekretariat Generalny Rady powiadamia Państwa Członkowskie oraz Komisję o zaświadczeniach, sporządzonych na podstawie art. 9 ust. 3.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa Komisji 2003/1/WE
z dnia 6 stycznia 2003 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik II do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/34/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pozycja nr 419 załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG, zawierającego wykaz substancji, których stosowanie w produktach kosmetycznych jest zabronione, jest obecnie dostosowana do decyzji Komisji 97/534/WE z dnia 30 lipca 1997 r. w sprawie zakazu stosowania materiału stanowiącego zagrożenie pod względem pasażowalnych gąbczastych encefalopatii [3].
Ta decyzja została uchylona decyzją Komisji 2000/418/WE z dnia 29 czerwca 2000 r., regulującą wykorzystanie materiałów stanowiących ryzyko w zakresie pasażowalnych gąbczastych encefalopatii i zmieniającą decyzję 94/474/WE [4].
Z uwagi na opinię Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP), właściwe jest dostosowanie pozycji nr 419 załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r., ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 270/2002 [6].
(2) Pozycja nr 419 załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG powinna zostać uzupełniona o odniesienie do określonych materiałów niebezpiecznych, wymienionych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(3) Jednakże jak wynika z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, przepisy załącznika XI część A do tego rozporządzenia mają zastosowanie do dnia przyjęcia decyzji, po której zacznie obowiązywać art. 8 tego rozporządzenia oraz załącznik V do niego. Z uwagi na to pozycja nr 419 załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG powinna również mieć zastosowanie do załącznika XI część A do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(4) W związku z powyższym dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Z uwagi na szczególny charakter wspomnianych materiałów niebezpiecznych Państwa Członkowskie muszą być w stanie podjąć środki przewidziane w niniejszej dyrektywie bez potrzeby czekania na wyznaczony ostateczny termin.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że najpóźniej od dnia 15 kwietnia 2003 r. żadne produkty kosmetyczne niezgodne z wymogami niniejszej dyrektywy nie będą wprowadzane do obrotu przez wytwórców i importerów mających siedzibę we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu najpóźniej po dniu 15 kwietnia 2003 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przed dniem 15 kwietnia 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/2/WE
z dnia 6 stycznia 2003 r.
odnosząca się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu arsenu (dziesiąte dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/769/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/62/WE [2], w szczególności jej art. 2 lit. a), wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 89/677/EWG [4] zmieniająca po raz ósmy dyrektywę 76/769/EWG nakłada pewne ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowania arsenu.
(2) Ocena ryzyka i analizy korzyści i wad dalszych ograniczeń arsenu w pewnych konserwantach do drewna [5] została przeprowadzona w ramach przeglądu prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego stosowania związków arsenu dla konserwacji drewna w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Wspólnoty Europejskiej w 1995 r.
(3) Ocena ryzyka została przedłożona Komitetowi Naukowemu ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (CSTEE) celem dokonania fachowego przeglądu [6] i CSTEE stwierdził, że główne zagrożenia zostały zidentyfikowane poprawnie.
Zagrożenia te obejmują zagrożenia dla zdrowia ludzkiego przy zbyciu drewna impregnowanego konserwantami do drewna zawierającymi miedź, chrom i arsen (CCA), w szczególności zagrożenia dla zdrowia dzieci wynikającego z użycia drewna impregnowanego CCA w wyposażeniu placów zabaw.
Zidentyfikowano również zagrożenie dla środowiska wodnego w niektórych wodach morskich.
(4) CSTEE zalecił dalej, by w świetle poważnej luki wiedzy w stosunku do drewna impregnowanego arsenem na składowiskach odpadów, wskazane było wykazanie ostrożności poprzez ograniczenie zastosowania konserwacji drewna opartej na arsenie do tych sytuacji, gdzie jest to absolutnie konieczne.
(5) Przy dalszym rozpatrzeniu wpływów arsenu na zdrowie [7] CSTEE stwierdził, że substancja jest zarówno genotoksyczna, jak i dobrze znanym czynnikiem rakotwórczym, i stosowne jest założenie, że nie istnieje żaden próg dla działania rakotwórczego.
(6) Odpady z impregnowania drewna przez CCA zostały sklasyfikowane jako odpady niebezpieczne stosownie do decyzji Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/WE w sprawie odpadów niebezpiecznych [8], ostatnio zmienionej decyzją Rady 2001/573/WE [9].
(7) Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [10] ustanawia przepisy dla harmonizacji zezwoleń na biocydy na poziomie Wspólnoty, a rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE w sprawie produktów biobójczych [11] uznaje ocenę konserwantów do drewna za priorytet w programie przeglądu ustanowionego zgodnie z dyrektywą 98/8/WE. Arsen został zidentyfikowany i zgłoszony jako substancja aktywna w terminie wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000. Kompletna dokumentacja dla oceny arsenu jako istniejącej substancji będzie musiała zostać przedstawiona do dnia 28 marca 2004 r.
(8) W odniesieniu do oceny zagrożeń i wzięcia pod uwagę zasady ostrożności, w oczekiwaniu harmonizacji zasad zgodnie z dyrektywą 98/8/WE lub decyzją na podstawie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000, konieczne jest dostosowanie ograniczeń dla arsenu w dyrektywie 76/769/EWG do postępu technicznego. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do już istniejącego drewna impregnowanego przez CCA.
(9) Niniejszą dyrektywę należy stosować bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dla ochrony pracowników, w szczególności dla dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [12], dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [13], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/38/WE [14], i dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [15].
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zmiany zamieszczone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te przepisy najpóźniej od dnia 30 czerwca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/3/WE
z dnia 6 stycznia 2003 r.
odnosząca się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu "niebieskich barwników" (dwunaste dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/769/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/2/WE z dnia 6 stycznia 2003 r. odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu arsenu (dziesiąte dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/769/EWG) [2], w szczególności jej art. 2 lit. a), wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 76/769/EWG zmienionej dyrektywą 2002/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] określono barwniki azowe, które nie mogą być stosowane w pewnych wyrobach włókienniczych i skórzanych; ani te wyroby włókiennicze, ani skórzane nie mogą być wprowadzane do obrotu, chyba że spełniają wymagania tej dyrektywy.
(2) Ryzyko dla zdrowia i środowiska naturalnego ze strony "barwnika niebieskiego o numerze indeksu 611–070–00–2" oceniono na mocy dyrektywy Komisji 93/67/EWG z dnia 20 lipca 1993 r. ustanawiającej zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony substancji notyfikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG [5]; ocena ryzyka identyfikowała potrzebę zmniejszenia ryzyka ze strony niebieskiego barwnika dla środowiska naturalnego, ponieważ ten niebieski barwnik jest wysoce toksyczny dla środowiska wodnego, nie ulega łatwo degradacji i jest uwalniany do środowiska naturalnego poprzez ścieki.
(3) W celu ochrony środowiska naturalnego wprowadzanie do obrotu i stosowanie niebieskiego barwnika musi być zakazane w barwieniu wyrobów włókienniczych i skórzanych.
Dlatego niebieski barwnik powinien zostać dodany do substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG.
(4) Ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niebieskiego barwnika przewidziane w niniejszej dyrektywie biorą pod uwagę aktualny stan wiedzy i techniki dotyczący odpowiednich alternatyw.
(5) Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, w szczególności dla dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6] oraz dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/38/WE [8].
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje dostosowany do postępu technicznego zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 30 czerwca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2003 r.
w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4] na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zwiększony publiczny dostęp do informacji o środowisku i rozpowszechnianie takich informacji wpływa na zwiększenie świadomości ekologicznej, swobodną wymianę opinii, bardziej efektywne uczestnictwo społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska, a ostatecznie na poprawę stanu środowiska.
(2) Dyrektywa Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [5] zapoczątkowała zmiany w sposobie podejścia organów władzy publicznej do zagadnienia jawności i przejrzystości, ustanawiając środki realizacji prawa publicznego dostępu do informacji o środowisku, które to zmiany powinny być pogłębiane i kontynuowane.
Niniejsza dyrektywa zwiększa dotychczasowy dostęp do tych informacji, który został zagwarantowany przez dyrektywę 90/313/EWG.
(3) Artykuł 8 tej dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek informowania Komisji o zdobytych doświadczeniach, a Komisja ma obowiązek na tej podstawie składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raporty wraz ze wszelkimi propozycjami przeglądu dyrektywy, jakie uzna za właściwe.
(4) Raport sporządzony zgodnie z art. 8 tej dyrektywy przedstawia konkretne problemy napotkane przy stosowaniu dyrektywy w praktyce.
(5) Dnia 25 czerwca 1998 r. Wspólnota Europejska podpisała Konwencję EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ("Konwencja z Aarhus").
Ze względu na zawarcie powyższej konwencji przez Wspólnotę Europejską, przepisy prawa wspólnotowego muszą być z nią zgodne.
(6) Z punktu widzenia większej przejrzystości właściwe jest zastąpienie, a nie nowelizacja, dyrektywy 90/313/EWG, tak by zainteresowane strony mogły dysponować jednym czytelnym i spójnym tekstem prawnym.
(7) Rozbieżności pomiędzy obowiązującymi w Państwach Członkowskich przepisami prawnymi dotyczącymi informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej, mogą powodować nierówności w obrębie Wspólnoty odnośnie do dostępu do takich informacji lub warunków konkurencji.
(8) Należy zapewnić każdej osobie fizycznej i prawnej prawo dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są dla tych organów przeznaczone, bez konieczności wykazania interesu przez tę osobę.
(9) Organy władzy publicznej powinny również udostępniać i rozpowszechniać informacje o środowisku wśród ogółu społeczeństwa w najszerszym możliwym zakresie, w szczególności wykorzystując technologie informacyjne i komunikacyjne.
Przyszły rozwój tych technologii powinien zostać uwzględniony przy sporządzaniu sprawozdań dotyczących niniejszej dyrektywy oraz przy jej przeglądach.
(10) Definicja informacji o środowisku powinna zostać sprecyzowana, tak by uwzględniać informacje w dowolnej formie dotyczące stanu środowiska, czynników, środków lub działań, które wpływają lub mogą wpłynąć na środowisko, lub mają na celu jego ochronę, analizy kosztów i korzyści oraz analizy gospodarcze wykorzystywane w ramach takich środków lub działań, jak również informacje dotyczące stanu ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa, łącznie ze skażeniem łańcucha pokarmowego, warunkami życia człowieka, obiektami kultury i budowlami w stopniu, w jakim ulegają one, lub mogą ulec, wpływowi tych elementów.
(11) Biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 6 Traktatu, wymagania dotyczące ochrony środowiska powinny być włączone do definicji i realizacji polityk Wspólnoty oraz jej działań, definicja organów władzy publicznej powinna zostać rozszerzona, tak by uwzględniać rząd lub inne organy administracji publicznej na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, niezależnie od tego, czy pełnią one określone obowiązki dotyczące środowiska.
Definicja ta powinna również objąć inne osoby lub organy sprawujące, na mocy prawa krajowego, publiczne funkcje administracyjne dotyczące środowiska, jak też inne osoby lub organy im podlegające i pełniące publiczne obowiązki lub funkcje dotyczące środowiska.
(12) Informacje o środowisku, którymi fizycznie, w imieniu organów władzy publicznej, dysponują inne organy, powinny również podlegać niniejszej dyrektywie.
(13) Informacje o środowisku powinny zostać udostępnione wnioskodawcom tak szybko jak to możliwe, bez zbędnej zwłoki oraz z uwzględnieniem terminu postulowanego przez wnioskodawcę.
(14) Organy władzy publicznej powinny udostępniać informacje o środowisku w formie lub formacie, o jaki prosi wnioskodawca, chyba że są one już publicznie dostępne w innej formie lub formacie lub właściwe jest udostępnienie ich w innej formie lub formacie.
Ponadto organy władzy publicznej powinny być obowiązane dołożyć wszelkich starań, by informacje o środowisku, które znajdują się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone, były przechowywane w formach lub formatach, które mogą być łatwo powielone i dostępne drogą elektroniczną.
(15) Państwa Członkowskie powinny określić ustalenia praktyczne, pozwalające na skuteczne udostępnianie takich informacji.
Ustalenia te gwarantują efektywną i łatwą dostępność informacji oraz zapewniają, że informacje, w tym publicznie dostępne wykazy organów władzy publicznej oraz rejestry lub wykazy informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są przeznaczone dla tych organów, są stopniowo udostępniane społeczeństwu przez publiczne sieci telekomunikacyjne.
(16) Prawo do informacji oznacza, że ujawnianie informacji powinno stanowić regułę oraz że organy władzy publicznej powinny móc odmówić udostępnienia informacji o środowisku w określonych i jasno sprecyzowanych przypadkach.
Podstawy do odmowy powinny być interpretowane zawężająco, przy czym należy rozważyć, czy społeczny interes, któremu ma służyć ujawnienie informacji, nie przeważa nad interesem dyktującym odmowę udostępnienia informacji.
Powody odmowy powinny zostać przedstawione wnioskodawcy w terminie określonym przez niniejszą dyrektywę.
(17) Organy władzy publicznej powinny udostępniać część informacji o środowisku, w przypadku gdy z informacji, których dotyczy wniosek, można wydzielić informacje wchodzące w zakres wyjątków.
(18) Organy władzy publicznej powinny móc pobrać opłatę za dostarczenie informacji o środowisku, jednak opłata taka nie powinna być wygórowana, co oznacza, że nie może ona przekraczać rzeczywistych kosztów omawianych materiałów.
Zaliczka może być wymagana jedynie w nielicznych sytuacjach.
W szczególnych przypadkach, gdy organy władzy publicznej udostępniają informacje za opłatą oraz jeśli jest to konieczne by zagwarantować ciągłość gromadzenia i publikowania takich informacji, za niewygórowaną uważana jest opłata odpowiadająca cenom rynkowym; w takich przypadkach można zażądać zaliczki.
Wykaz opłat powinien zostać opublikowany i udostępniony wnioskodawcom łącznie z informacjami dotyczącymi okoliczności pobierania i uchylania opłat.
(19) Wnioskodawcy powinni mieć możliwość ubiegania się o administracyjną lub sądową kontrolę działań lub zaniedbań organów władzy publicznej w związku z wnioskiem.
(20) Organy władzy publicznej powinny dołożyć starań, by gromadzone przez nie lub w ich imieniu informacje o środowisku były zrozumiałe, dokładne i porównywalne.
Metoda wykorzystywana przy gromadzeniu informacji jest istotnym czynnikiem przy ocenianiu ich jakości, powinna być zatem ujawniona na wniosek.
(21) W celu zwiększenia społecznej świadomości ekologicznej i poprawienia ochrony środowiska, organy władzy publicznej powinny udostępniać i rozpowszechniać informacje o środowisku, które odnoszą się do pełnionych przez nie funkcji, w szczególności wykorzystując komunikację teleinformatyczną i/lub technologie elektroniczne, jeśli są one dostępne.
(22) Co cztery lata od wejścia w życie niniejsza dyrektywa powinna być oceniana w świetle zdobytych doświadczeń oraz po przedłożeniu odpowiednich raportów przez Państwa Członkowskie i na tej podstawie powinna być zmieniana.
Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport oceny dotyczący niniejszej dyrektywy.
(23) Na poziomie Państw Członkowskich cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać zrealizowane równie skutecznie co na poziomie wspólnotowym. Wspólnota może zatem zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu, podejmować odpowiednie działania.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w w/w artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów.
(24) Postanowienia niniejszej dyrektywy nie wpływają na prawo Państwa Członkowskiego do utrzymywania lub wprowadzania środków pozwalających na dostęp do informacji w stopniu szerszym, niż jest to wymagane przez niniejszą dyrektywę,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest:
a) zagwarantowanie prawa dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są przeznaczone dla tych organów, oraz określenie podstawowych warunków i praktycznych ustaleń dotyczących realizacji tego prawa; oraz
b) zapewnienie, że informacje o środowisku będą automatycznie stopniowo udostępniane i rozpowszechniane w społeczeństwie by osiągnąć stan najszerszej możliwej dostępności i rozpowszechnienia w społeczeństwie informacji o środowisku.
W tym celu popiera się, w szczególności, wykorzystanie komunikacji teleinformatycznej i/lub technologii elektronicznej, jeśli są one dostępne.
Artykuł 2
Definicje
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy:
1. "Informacje o środowisku" oznaczają informacje w formie pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub innej formie materialnej, dotyczące:
a) stanu elementów środowiska, takich jak powietrze i atmosfera, woda, gleba, powierzchnia ziemi, krajobraz oraz stanu obszarów naturalnych, włączając w to bagna, obszary nadmorskie i morskie, biologiczną różnorodność i jej składniki, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań pomiędzy tymi elementami;
b) czynników, takich jak substancje, energia, hałas, promieniowanie lub odpady, włączając w to odpady radioaktywne, emisje, zrzuty i inne rodzaje zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w lit. a);
c) środków (łącznie ze środkami administracyjnymi), takich jak polityki, przepisy prawne, plany, programy, porozumienia w sprawie ochrony środowiska, oraz działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy i czynniki, o których mowa w lit. a) i b), jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;
d) raportów na temat realizacji przepisów prawnych dotyczących ochrony środowiska;
e) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w lit. c); oraz
f) stanu ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa, łącznie, gdzie właściwe, ze skażeniem łańcucha pokarmowego, warunkami życia człowieka, obiektami kultury i budowlami w stopniu, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać: stan elementów środowiska, o których mowa w lit. a) lub, poprzez te elementy, czynniki i środki, o których mowa w lit. b) i c).
2. "Organ władzy publicznej" oznacza:
a) rząd lub inny organ administracji publicznej, włączając publiczne organy doradcze, na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym;
b) osobę fizyczną lub prawną, która na mocy prawa krajowego sprawuje publiczne funkcje administracyjne, łącznie z konkretnymi obowiązkami, działaniami lub usługami dotyczącymi środowiska oraz
c) osobę fizyczną lub prawną sprawującą publiczne obowiązki lub funkcje lub świadczącą publiczne usługi dotyczące środowiska i podlegającą organowi lub osobie, o których mowa w lit a) lub b).
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że powyższa definicja nie dotyczy organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze sądowym lub ustawodawczym.
Jeśli w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy przepisy konstytucyjne Państw Członkowskich nie przewidują procedury odwoławczej w rozumieniu art. 6, mogą one wyłączyć te organy lub instytucje z powyższej definicji.
3. "Informacje znajdujące się w posiadaniu organu władzy publicznej" oznaczają informacje o środowisku będące w posiadaniu organu władzy publicznej, które zostały przez ten organ opracowane lub otrzymane.
4. "Informacje przeznaczone dla organu władzy publicznej" oznaczają informacje o środowisku, którymi fizycznie, w imieniu organu władzy publicznej, dysponuje osoba fizyczna lub prawna.
5. "Wnioskodawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, zwracającą się o udostępnienie informacji o środowisku.
6. "Społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowymi przepisami lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy.
Artykuł 3
Dostęp do informacji o środowisku na wniosek
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że organy władzy publicznej, zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy, są obowiązane udostępnić informacje o środowisku, które znajdują się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone, każdemu wnioskodawcy na jego wniosek, bez konieczności wykazania przez niego interesu.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 4 i terminów postulowanych przez wnioskodawcę informacje o środowisku są wnioskodawcy udostępniane:
a) tak szybko jak to możliwe lub, najpóźniej, w ciągu miesiąca po otrzymaniu przez organ władzy publicznej, o którym mowa w ust. 1, wniosku, lub
b) w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania przez organ władzy publicznej wniosku, jeśli rozmiar i złożoność informacji uniemożliwia dotrzymanie terminu jednego miesiąca, o którym mowa w lit. a).
W takich przypadkach wnioskodawca jest informowany o przedłużeniu terminu i jego powodach tak szybko, jak to możliwe i nie później niż przed końcem wspomnianego terminu jednego miesiąca.
3. Jeśli wniosek jest sformułowany zbyt ogólnie, organ władzy publicznej tak szybko, jak to możliwe lub najpóźniej w granicach czasowych określonych w ust. 2 lit. a), zwraca się do wnioskodawcy z prośbą o doprecyzowanie wniosku i pomaga mu w tym, np. dostarczając informacje o korzystaniu z publicznych rejestrów, o których mowa w ust. 5 lit. c). Organy władzy publicznej mogą odmówić udostępnienia informacji na mocy art. 4 ust. 1 lit. c), jeśli uznają to za właściwe.
4.
Jeśli wnioskodawca zwraca się do organu władzy publicznej z wnioskiem o udostępnienie mu informacji o środowisku w konkretnej formie lub formacie (w tym w postaci fotokopii), organ władzy publicznej przychyla się do takiego wniosku, chyba że:
a) informacje te są już publicznie dostępne w innej formie lub formacie, do którego wnioskodawcy mają łatwy dostęp, w szczególności zgodnie z art. 7; lub
b) udostępnianie informacji przez organ władzy publicznej w innej formie lub formacie jest uzasadnione, przy czym organ władzy publicznej przedstawia powody udostępniania informacji w danej formie lub formacie.
Dla celów niniejszego ustępu organy władzy publicznej dokładają wszelkich starań, by utrzymywać informacje o środowisku znajdujące się w ich posiadaniu, lub dla nich przeznaczone, w formach lub formatach, które mogą być łatwo powielone i dostępne w drodze komunikacji teleinformatycznej lub na nośnikach elektronicznych.
Powody odmowy udostępnienia informacji w całości lub częściowo w żądanej formie lub formacie zostaną przedstawione wnioskodawcy w terminie, o którym mowa w ust. 2 lit. a).
5.
Dla celów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) urzędnicy są obowiązani wspierać społeczeństwo w jego dążeniu do uzyskania dostępu do informacji;
b) wykazy organów władzy publicznej są publicznie dostępne; oraz
c) są określone ustalenia praktyczne zapewniające skuteczną realizację prawa dostępu do informacji o środowisku, takie jak:
- wyznaczenie urzędników ds. informacji;
- stworzenie i utrzymywanie infrastruktury pozwalającej na sprawdzanie informacji będących przedmiotem wniosku;
- rejestry lub wykazy informacji o środowisku, będących w posiadaniu organów władzy publicznej lub punktów informacyjnych, z wyraźnym wskazaniem, gdzie takie informacje mogą być znalezione.
Państwa Członkowskie zapewniają, że organy władzy publicznej odpowiednio informują społeczeństwo o jego prawach wynikających z niniejszej dyrektywy i w tym celu dostarczają w odpowiednim stopniu informacji, wytyczych i wskazówek.
Artykuł 4
Wyjątki
1.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, jeśli:
a) organ władzy publicznej, do którego skierowany jest wniosek, nie posiada informacji będących przedmiotem wniosku, ani żadna inna osoba nie dysponuje nimi w jego imieniu.
W przypadku jeśli organ władzy publicznej wie, że informacje będące przedmiotem wniosku znajdują się w posiadaniu innego organu władzy publicznej lub inna osoba dysponuje nimi w imieniu tego organu, bez zbędnej zwłoki przekazuje wniosek temu organowi władzy publicznej i informuje o tym wnioskodawcę lub przekazuje wnioskodawcy informację o istnieniu organu władzy publicznej, do którego, w jego przekonaniu, można zwrócić się po informację będącą przedmiotem wniosku;
b) wniosek jest wyraźnie nieuzasadniony;
c) wniosek jest sformułowany zbyt ogólnie, biorąc pod uwagę postanowienia art. 3 ust. 3;
d) wniosek dotyczy materiału będącego w trakcie opracowywania lub nieukończonych dokumentów lub danych;
e) wniosek dotyczy materiałów przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się, przy czym należy uwzględnić publiczny interes ujawnienia informacji.
W przypadku odmowy udostępnienia informacji będącej przedmiotem wniosku dotyczącego materiału w trakcie opracowywania, organ władzy publicznej podaje nazwę organu, który przygotowuje ten materiał oraz informacje o przewidywanym terminie ukończenia prac.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, jeśli ujawnienie takich informacji negatywnie wpłynie na:
a) poufność działań organów władzy publicznej, jeśli jest ona prawnie przewidziana;
b) stosunki międzynarodowe, bezpieczeństwo publiczne lub obronę narodową;
c) toczące się postępowanie sądowe, szanse jakiejkolwiek osoby na sprawiedliwy proces lub zdolność organu władzy publicznej do prowadzenia dochodzenia karnego lub dyscyplinarnego;
d) poufność informacji handlowych lub przemysłowych, jeśli jest ona przewidziana prawem krajowym lub wspólnotowym w celu ochrony prawnie uzasadnionych interesów, w tym interesu publicznego w zakresie zachowania poufności danych statystycznych oraz tajemnicy podatkowej;
e) prawa własności intelektualnej;
f) poufność danych osobowych i/lub akt dotyczących osób fizycznych, które nie wyraziły zgody na publiczne ujawnienie tych informacji, jeśli taka poufność jest przewidziana prawem krajowym lub wspólnotowym;
g) interesy lub ochronę jakiejkolwiek osoby, która informacje będące przedmiotem wniosku dostarczyła dobrowolnie, nie mając obowiązku dostarczenia tych informacji i nie mogąc być takim obowiązkiem obarczona, chyba że wyraziła ona zgodę na ich ujawnienie;
h) ochronę środowiska, którego informacje dotyczą, takiego jak teren występowania rzadkiego gatunku.
Podstawy do odmowy udostępnienia informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 są interpretowane zawężająco, przy uwzględnieniu publicznego interesu ujawnienia informacji w konkretnym przypadku.
W każdym przypadku publiczny interes ujawnienia informacji jest porównywany z interesem dyktującym odmowę ich udostępnienia.
Państwa Członkowskie nie mogą na mocy ust. 2 lit. a), d), f), g) i h) zdecydować o odmowie udostępnienia informacji, jeśli dotyczą one emisji do środowiska.
W tych ramach oraz dla celów stosowania lit. f) Państwa Członkowskie zapewniają przestrzeganie wymagań dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6].
3.
Jeśli Państwo Członkowskie ustanowi wyjątki, może sporządzić publicznie dostępny wykaz kryteriów, na podstawie których odnośne organy władzy publicznej będą mogły podejmować decyzje dotyczące wniosków.
4.
Informacje o środowisku będące w posiadaniu organów władzy publicznej lub dla nich przeznaczone, które są przedmiotem wniosku, są udostępniane częściowo, jeśli z całości tych informacji można wydzielić informacje, do których stosuje się postanowienia ust. 1 lit. d) i e) oraz ust. 2.
5.
O odmowie udostępnienia całości lub części informacji będących przedmiotem wniosku wnioskodawca jest informowany pisemnie lub drogą elektroniczną, jeśli wniosek został przedłożony na piśmie lub jeśli wnioskodawca wyraził takie życzenie, w terminie określonym w art. 3 ust. 2 lit. a) lub, w danym przypadku, w lit. b).
Zawiadomienie zawiera powody odmowy oraz informuje o procedurze odwoławczej ustanowionej zgodnie z art. 6.
Artykuł 5
Opłaty
1.
Dostęp do publicznych rejestrów lub wykazów ustanowionych i utrzymywanych zgodnie z art. 3 ust. 5 oraz sprawdzanie na miejscu informacji będących przedmiotem wniosku, nie podlega opłacie.
2.
Organy władzy publicznej mogą pobierać opłatę za dostarczenie informacji o środowisku, jednak opłata taka nie przekracza uzasadnionej kwoty.
3.
Jeśli pobierane są opłaty, organy władzy publicznej publikują i udostępniają wnioskodawcom wykazy takich opłat, jak również informacje na temat okoliczności, w których opłaty mogą być pobierane lub uchylane.
Artykuł 6
Dostęp do sprawiedliwości
1.
Państwa Członkowskie zapewniają każdemu wnioskodawcy, który uzna, że jego wniosek o udostępnienie informacji został zignorowany, niesłusznie odrzucony (w całości lub częściowo), nieodpowiednio rozpatrzony lub w inny sposób potraktowany niezgodnie z uregulowaniami art. 3, 4 lub 5, dostęp do procedury pozwalającej na zbadanie działań lub uchybień danego organu władzy publicznej przez inny organ władzy publicznej lub ich administracyjną kontrolę przez niezależny i bezstronny organ powołany na mocy przepisów prawa.
Procedura taka jest przeprowadzana sprawnie i jest bezpłatna lub podlega niewielkiej opłacie.
2.
Poza procedurą odwoławczą, o której mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają wnioskodawcom dostęp do postępowania odwoławczego przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym na mocy przepisów prawa, przed którym mogą zostać rozpatrzone działania lub uchybienia danego organu władzy publicznej, oraz którego decyzje mogą stać się ostateczne.
Państwa Członkowskie mogą również zapewnić dostęp do prawnych środków osobom trzecim, które zostały obciążone w wyniku ujawnienia informacji.
3.
Ostateczne decyzje podjęte na mocy ust. 2 są wiążące w stosunku do organu władzy publicznej dysponującego informacjami.
Uzasadnienie jest przedstawione na piśmie, przynajmniej w przypadku gdy, na mocy niniejszego artykułu, odmówiono udostępnienia informacji.
Artykuł 7
Rozpowszechnianie informacji o środowisku
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, by zapewnić, że organy władzy publicznej porządkują informacje o środowisku, które są w zakresie ich kompetencji oraz które znajdują się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone, w taki sposób, aby je aktywnie i systematycznie rozpowszechniać w społeczeństwie, w szczególności wykorzystując komunikację teleinformatyczną i/lub technologię elektroniczną, jeśli są one dostępne.
W zakres informacji udostępnianych przy wykorzystaniu komunikacji teleinformatycznej i/lub technologii elektronicznej nie muszą wchodzić informacje zgromadzone przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, o ile nie są one już dostępne w formie elektronicznej.
Państwa Członkowskie zapewniają stopniowe udostępnianie informacji o środowisku przy wykorzystaniu elektronicznych baz danych, które są łatwo dostępne dla społeczeństwa poprzez publiczne sieci telekomunikacyjne.
2.
Informacje, które mają być udostępniane i rozpowszechniane, są odpowiednio uaktualniane i obejmują przynajmniej:
a) teksty międzynarodowych traktatów, konwencji lub porozumień oraz wspólnotowych, krajowych, regionalnych lub lokalnych przepisów prawnych, które dotyczą środowiska lub się do niego odnoszą;
b) polityki, plany i programy odnoszące się do środowiska;
c) raporty dotyczące postępów we wdrażaniu postanowień, o których mowa w lit. a) i b), jeśli są one opracowywane lub posiadane przez organy władzy publicznej w formie elektronicznej;
d) raporty dotyczące stanu środowiska, o których mowa w ust. 3;
e) dane lub podsumowania danych pochodzących z monitoringu działalności, która wpływa lub może wpłynąć na środowisko;
f) pozwolenia mające znaczny wpływ na środowisko oraz porozumienia dotyczące środowiska lub informację, gdzie, w ramach przepisów art. 3, można występować o takie informacje lub je znaleźć;
g) badania nad wpływem na środowisko oraz oceny ryzyka dotyczące elementów środowiska, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), lub informację, gdzie, w ramach postanowień art. 3, można występować o takie informacje lub je znaleźć.
3.
Bez uszczerbku dla określonych obowiązków dotyczących przedkładania sprawozdań wynikających z prawa wspólnotowego Państwa Członkowskie podejmują środki, mające na celu zapewnienie, że krajowe oraz, jeśli to właściwe, regionalne lub lokalne raporty o stanie środowiska będą publikowane regularnie, nie rzadziej niż co cztery lata; raporty takie zawierają informacje na temat jakości środowiska i czynników zagrażających środowisku.
4.
Bez uszczerbku dla żadnych określonych obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, by zapewnić, że w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, spowodowanego przez działalność człowieka lub przyczyny naturalne, wszelkie informacje, które są w posiadaniu organów władzy publicznej, lub które są dla nich przeznaczone, mogące umożliwić grupom społecznym lub osobom, które mogą ucierpieć w wyniku tego zagrożenia, podjęcie działań w celu zapobieżenia lub zminimalizowania szkód wynikających z tego zagrożenia, zostaną rozpowszechnione natychmiast i bez zwłoki.
5.
Wyjątki, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, mogą mieć zastosowanie w odniesieniu do zobowiązań wynikających z niniejszego artykułu.
6.
Państwa Członkowskie mogą spełnić wymagania niniejszego artykułu tworząc odnośniki do stron internetowych, na których znajdują się odpowiednie informacje.
Artykuł 8
Jakość informacji o środowisku
1.
Państwa Członkowskie, zgodnie ze swoimi możliwościami, zapewniają, że zbierane przez nie lub w ich imieniu informacje są aktualne, dokładne i porównywalne.
2.
Na życzenie wnioskodawcy organy władzy publicznej, odpowiadając na wniosek o informacje określone w art. 2 ust. 1 lit. b), informują go, gdzie są dostępne informacje na temat procedur pomiarowych, łącznie z metodami analiz, pobierania i przygotowywania próbek, wykorzystanych przy opracowywaniu informacji lub dotyczące wykorzystanych procedur standardowych.
Artykuł 9
Procedura przeglądowa
1.
Najpóźniej do dnia 14 lutego 2009 r. Państwa Członkowskie przygotują raporty na temat doświadczeń związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Raporty te zostaną przedłożone Komisji najpóźniej do dnia 14 sierpnia 2009 r.
Najpóźniej do dnia 14 lutego 2004 r. Komisja przekaże Państwom Członkowskim dokument wyraźnie informujący, w jaki sposób Państwa Członkowskie powinny przygotować raporty.
2.
W świetle zdobytych doświadczeń i biorąc pod uwagę postępy w dziedzinie teleinformatyki i/lub technologii elektronicznej, Komisja przygotowuje raport dla Parlamentu Europejskiego i Rady, łącznie z propozycjami zmian, które uzna za właściwe.
Artykuł 10
Realizacja
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 14 lutego 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Uchylenie
Uchyla się dyrektywę 90/313/EWG z mocą od dnia 14 lutego 2005 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 13 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/5/WE
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia deltametryny jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Ten wykaz został umieszczony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6],, i obejmuje deltametrynę.
(2) Wpływ deltametryny na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających.
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94 Szwecja została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
W dniu 6 października 1998 r.
Szwecja przedłożyła Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję w odniesieniu do deltametryny.
(4) Przegląd nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające deltametrynę zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie deltametryny do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających tę substancję czynną we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(6) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne do prawidłowego wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy, lub udostępnienie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(7) Należy przewidzieć rozsądny okres, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(8) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny okres, w którym Państwa Członkowskie będą miały możliwość wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających deltametrynę, oraz w szczególności, dokonać przeglądu istniejących zezwoleń by zapewnić, że spełnione są warunki dotyczące deltametryny, określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdanie kontrolne dotyczące deltametryny, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępniają to sprawozdanie na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 maja 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający deltametrynę w celu zapewnienia, że są spełnione warunki odnoszące się do deltametryny, wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 30 kwietnia 2004 r. Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 października 2003 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dozwolone środki ochrony roślin zawierające deltametrynę jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 31 października 2007 r.
Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA 2003/6/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 28 stycznia 2003 r.
w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu[4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prawdziwy jednolity rynek usług finansowych ma zasadnicze znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie.
(2) Zintegrowany i wydajny rynek wymaga uczciwości rynkowej.
Sprawne funkcjonowanie rynków papierów wartościowych oraz publiczne zaufanie do rynków są warunkami wstępnymi wzrostu gospodarczego i dobrobytu.
Nadużycia na rynku naruszają integralność rynków finansowych oraz publiczne zaufanie do papierów wartościowych i instrumentów pochodnych.
(3) Komunikat Komisji z dnia 11 maja 1999 r. zatytułowany "Wprowadzanie ram dla rynków finansowych: plan działań" określa serię działań potrzebnych do wprowadzenia jednolitego rynku usług finansowych.
Na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska wezwała do wprowadzenia wymienionego planu działań do 2005 r.
Plan działań kładzie nacisk na potrzebę przygotowania dyrektywy przeciwko manipulacji na rynku.
(4) Na posiedzeniu dnia 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
W swoim sprawozdaniu końcowym Komitet Mędrców zaproponował wprowadzenie nowych technik legislacyjnych opartych na podejściu czteropoziomowym, a mianowicie: zasady ramowe, środki wykonawcze, współpraca i stosowanie.
Poziom pierwszy, dyrektywa, powinien ograniczać się do szerokich zasad "ramowych", podczas gdy poziom drugi powinien zawierać środki wykonawcze o charakterze technicznym przyjmowane przez Komisję przy wsparciu Komitetu.
(5) Rezolucja przyjęta na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sztokholmie w marcu 2001 r. zatwierdziła sprawozdanie końcowe Komitetu Mędrców i proponowane podejście czteropoziomowe w celu nadania większej przejrzystości i zwiększenia skuteczności procesu wykonawczego dotyczącego prawodawstwa wspólnotowego w zakresie papierów wartościowych.
(6) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie prawodawstwa w zakresie usług finansowych także przyjęła sprawozdanie Komitetu Mędrców, na podstawie uroczystego oświadczenia Komisji przed Parlamentem złożonego tego samego dnia oraz listu z dnia 2 października 2001 r. adresowanego przez Komisarza ds. Rynku Wewnętrznego do przewodniczącego Komisji ds. Gospodarczych i Pieniężnych Parlamentu, w celu zapewnienia roli Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[5].
(8) Według Rady Europejskiej, obradującej w Sztokholmie, powinno się częściej używać poziomu drugiego "środki wykonawcze", w celu zapewnienia, że przepisy techniczne są aktualizowane zgodnie z rozwojem sytuacji rynkowej i nadzoru, a także należy ustalić terminy dla wszystkich etapów prac w ramach poziomu drugiego.
(9) Parlament Europejski powinien dysponować okresem trzech miesięcy od pierwszego przekazania projektu środków wykonawczych, tak aby mógł je zbadać i wydać swoją opinię.
Jednakże w pilnych i należycie uzasadnionych przypadkach okres ten może zostać skrócony.
Jeśli w tym okresie Parlament Europejski przyjmie rezolucję, Komisja powinna ponownie zbadać projekt.
(10) Rozwój nowych instrumentów finansowych i technicznych wzmacnia bodźce, środki i możliwości do dokonywania nadużyć na rynku: poprzez nowe produkty, nowe technologie, narastające działania transgraniczne oraz Internet.
(11) Istniejące wspólnotowe ramy prawne mające na celu ochronę integralności rynku są niepełne.
Wymogi prawne różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, pozostawiając podmiotom aktywnym gospodarczo niepewność co do pojęć, definicji i stosowania.
W niektórych Państwach Członkowskich nie ma przepisów odnoszących się do zagadnień manipulacji cenami i rozpowszechniania informacji wprowadzających w błąd.
(12) Nadużycia na rynku polegają na wykorzystywaniu poufnych informacji i manipulacjach na rynku.
Cel przepisów wymierzonych przeciwko wykorzystywaniu poufnych informacji jest taki sam jak cel przepisów wymierzonych przeciwko manipulacjom na rynku: zapewnienie integralności rynków finansowych Wspólnoty i zwiększenie zaufania inwestorów do tych rynków.
Dlatego zalecane jest wprowadzenie łączonych zasad zwalczania zarówno wykorzystywania poufnych informacji, jak i manipulacji na rynku.
Jedna dyrektywa zapewni w całej Wspólnocie takie same ramy dla przyznania obowiązków, stosowania i współpracy.
(13) Z uwagi na zmiany na rynkach finansowych i w prawodawstwie wspólnotowym od czasu przyjęcia dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji[6] dyrektywa ta powinna zostać zastąpiona w celu zapewnienia spójności przepisów zwalczających manipulacje na rynku.
Nowa dyrektywa jest także potrzebna w celu uniknięcia luk w prawodawstwie wspólnotowym, które mogłyby być wykorzystane do działań sprzecznych z prawem i mogłyby podważyć zaufanie publiczne i z tego względu zaszkodzić sprawnemu funkcjonowaniu rynków.
(14) Niniejsza dyrektywa wychodzi naprzeciw obawom wyrażanym przez Państwa Członkowskie po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 r. w odniesieniu do zwalczania finansowania działań terrorystycznych.
(15) Wykorzystanie poufnych informacji i manipulacje na rynku uniemożliwiają pełną i właściwą przejrzystość rynku, która jest warunkiem wstępnym wymiany handlowej dla wszystkich podmiotów aktywnych gospodarczo na zintegrowanych rynkach finansowych.
(16) Informacje wewnętrzne to wszelkie informacje o ściśle określonym charakterze, niepodane do wiadomości publicznej, dotyczące bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub kilku instrumentów finansowych.
Informacje, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozwój i kształtowanie się cen na rynku regulowanym, mogłyby zostać uznane za informacje odnoszące się pośrednio do jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych lub do jednego lub kilku powiązanych pochodnych instrumentów finansowych.
(17) W odniesieniu do wykorzystywania informacji poufnych należy wziąć pod uwagę przypadki, w których informacje wewnętrzne pochodzą nie z wykonywania zawodu lub pełnienia funkcji, lecz z działalności przestępczej, których przygotowanie i realizacja mogłyby mieć istotny wpływ na ceny jednego lub więcej instrumentów finansowych lub na kształtowanie się cen na rynku regulowanym.
(18) Wykorzystanie informacji wewnętrznej może polegać na nabyciu lub zbyciu instrumentów finansowych przez osobę, która wie lub powinna wiedzieć, że posiadane informacje są informacjami wewnętrznymi.
Z tego względu właściwe władze powinny rozważyć, co przeciętna osoba mogłaby wiedzieć lub powinna była wiedzieć w danych okolicznościach.
Ponadto sam fakt, że podmioty organizujące rynek, organy upoważnione do działania jako kontrahenci lub osoby upoważnione do realizacji zleceń w imieniu osób trzecich, posiadające informacje wewnętrzne ograniczają się, w pierwszych dwóch przypadkach, do prowadzenia swojej legalnej działalności polegającej na nabywaniu lub sprzedaży instrumentów finansowych lub w ostatnim przypadku - na należytej realizacji zleceń, nie powinien być uważany za wykorzystanie takich wewnętrznych informacji.
(19) Państwa Członkowskie powinny zmierzyć się z praktyką znaną jako "front running", wraz z "front running" w towarowych instrumentach pochodnych, gdzie stanowi to nadużycie na rynku zgodnie z definicją zawartą w niniejszej dyrektywie.
(20) Osoba zawierająca transakcje lub składająca zlecenia, które stanowią manipulację na rynku, może być w stanie ustalić, że powody, dla których dokonała transakcji lub złożyła zlecenie, były uzasadnione oraz że transakcje lub zlecenia były zgodne z praktyką dopuszczalną na danym rynku regulowanym.
Sankcja mogłaby być wciąż nakładana, jeśli właściwy organ ustali, że był inny bezprawny powód, dla którego zawarto transakcję lub złożono zlecenie.
(21) Właściwy organ może wydać wytyczne w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, np. definicję informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych lub wprowadzenia w życie definicji dopuszczalnych praktyk rynkowych odnoszących się do definicji manipulacji na rynku.
Wytyczne te powinny być zgodne z przepisami dyrektywy oraz ze środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z procedurami komitologii.
(22) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wybrania najbardziej właściwego sposobu regulowania działalności osób sporządzających lub rozpowszechniających analizy dotyczące instrumentów finansowych lub emitentów instrumentów finansowych lub osób sporządzających lub rozpowszechniających inne informacje rekomendujące lub sugerujące strategię inwestycyjną, włączając właściwe mechanizmy samoregulacji, o których powinny powiadomić Komisję.
(23) Upowszechnianie informacji wewnętrznych przez emitentów na ich stronach internetowych powinno być zgodne z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych do państw trzecich ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[7].
(24) Szybkie i rzetelne ujawnianie informacji do wiadomości publicznej wzmacnia integralność rynku, podczas gdy selektywne ujawnianie wewnętrznych informacji przez emitentów może prowadzić do utraty zaufania inwestorów do integralności rynków finansowych.
Profesjonalne podmioty aktywne gospodarczo powinny przyczyniać się do integralności rynku poprzez różne środki.
Takie środki mogłyby obejmować na przykład tworzenie "szarych list", stosowanie "window trading" do wrażliwych kategorii pracowników, stosowanie wewnętrznych kodeksów postępowania oraz tworzenie "chińskich murów".
Takie środki zapobiegawcze mogą przyczynić się do zwalczania nadużyć na rynku tylko wtedy, gdy są wprowadzane ze zdecydowaniem i są należycie kontrolowane.
Właściwa kontrola stosowania oznacza na przykład wyznaczenie urzędników sprawdzających przestrzeganie przepisów w ramach organów i okresowe kontrole prowadzone przez niezależnych biegłych rewidentów.
(25) Nowoczesne metody łączności umożliwiają podmiotom związanym profesjonalnie z rynkiem finansowym oraz prywatnym inwestorom posiadanie równiejszego dostępu do informacji finansowych, lecz również zwiększają ryzyko upowszechniania fałszywych lub błędnych informacji.
(26) Większa przejrzystość transakcji przeprowadzanych przez osoby wykonujące obowiązki związane z zarządem emitentów oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, osoby ściśle z nimi związane, stanowi środek zapobiegawczy przeciwko nadużyciom na rynku.
Publikowanie takich transakcji, co najmniej indywidualnie, może także być wartościowym źródłem informacji dla inwestorów.
(27) Rynkowe podmioty gospodarcze powinny przyczyniać się do zapobiegania nadużyciom na rynku i przyjmować rozwiązania strukturalne mające na celu wykrywanie i zapobieganie praktykom manipulacji na rynku.
Takie przepisy mogą obejmować wymogi dotyczące przejrzystości zawieranych transakcji, całkowite ujawnienie porozumień regulujących ceny, rzetelny system dopasowywania do siebie zleceń, wprowadzenie efektywnego systemu wykrywania nietypowych zleceń, wystarczająco stabilne systemy ustalania cen referencyjnych instrumentów finansowych oraz przejrzystość zasad zawieszania transakcji.
(28) Niniejsza dyrektywa powinna być interpretowana i wprowadzona w życie przez Państwa Członkowskie w sposób zgodny z wymogami skutecznej regulacji w celu ochrony interesów posiadaczy zbywalnych papierów wartościowych posiadających prawa głosu w spółce (lub które mogą wnosić takie prawa jako skutek wykonywania praw lub konwersji) kiedy spółka podlega publicznej ofercie przejęcia lub innej proponowanej zmianie kontroli.
W szczególności niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim wprowadzenia lub posiadania takich środków, jakie uzna za właściwe dla realizacji tych celów.
(29) Posiadanie dostępu do informacji wewnętrznych odnoszących się do innej spółki i wykorzystywanie ich w kontekście publicznej oferty przejęcia do celu uzyskania kontroli nad tą spółką lub połączenia się z tą spółką nie powinno samo w sobie być uznawane za stanowiące wykorzystywanie poufnych informacji.
(30) Ponieważ nabywanie lub zbywanie instrumentów finansowych koniecznie wymaga uprzedniej decyzji w sprawie nabycia lub zbycia, podjętej przez osobę, która zobowiązuje się przeprowadzić jedną z tych transakcji, dokonanie takiego nabycia lub zbycia nie stanowi samo w sobie wykorzystania informacji wewnętrznych.
(31) Badania i szacunki sporządzone na podstawie dostępnych publicznie danych nie można uważać za informacje wewnętrzne i dlatego żadna transakcja przeprowadzana na podstawie takich badań i szacunków nie stanowi wykorzystywania poufnych informacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(32) Państwa Członkowskie i Europejski System Banków Centralnych, krajowe banki centralne lub każdy oficjalnie wyznaczony organ, lub każda osoba działająca w ich imieniu, nie powinni być ograniczeni w prowadzeniu polityki pieniężnej, wymiany walut lub zarządzaniu długiem publicznym.
(33) Stabilizacja instrumentów finansowych lub obrót akcjami własnymi w programach odkupu mogą być, w niektórych okolicznościach, uzasadnione z przyczyn gospodarczych i dlatego nie powinny same być w sobie uznawane za nadużycie na rynku.
Należy wypracować wspólne normy w celu dostarczenia praktycznych wytycznych.
(34) Poszerzanie zakresu rynków finansowych, szybkie zmiany i wybór nowych produktów i zjawisk wymagają szerokiego stosowania niniejszej dyrektywy do instrumentów finansowych i stosowanych technik, w celu zagwarantowania integralności rynków finansowych Wspólnoty.
(35) Ustanowienie równych reguł gry na rynkach finansowych Wspólnoty wymaga szerokiego geograficznie zastosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
W odniesieniu do instrumentów pochodnych niedopuszczonych do obrotu, lecz objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, każde Państwo Członkowskie powinno posiadać kompetencje do sankcjonowania działań na swoim terytorium lub za granicą, które dotyczą stanowiących ich podstawę instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym znajdującym się lub działającym na jego terytorium lub ubiegających się o dopuszczenie do obrotu na takim rynku regulowanym.
Każde Państwo Członkowskie powinno mieć także kompetencje do sankcjonowania działań prowadzonych na swoim terytorium dotyczących podstawowych instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub ubiegających się o dopuszczenie do obrotu na takim rynku.
(36) Zróżnicowanie właściwych władz Państw Członkowskich, mających różne zakresy odpowiedzialności, może powodować zamieszanie wśród podmiotów aktywnych gospodarczo.
W każdym Państwie Członkowskim powinien zostać wyznaczony jeden właściwy organ, który przyjmuje co najmniej końcową odpowiedzialność za nadzór nad zgodnością z przepisami przyjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy, a także za współpracę międzynarodową.
Taki organ powinien mieć charakter administracyjny gwarantujący jego niezależność od podmiotów aktywnych gospodarczo i unikanie konfliktów interesów.
Zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskie powinny zapewnić właściwe finansowanie tego organu.
Organ ten powinien być wystarczająco przygotowany do konsultacji w sprawie ewentualnych zmian w ustawodawstwie krajowym z komitetem konsultacyjnym składającym się z przedstawicieli emitentów, usługodawców finansowych i konsumentów, tak aby był w pełni poinformowany o ich poglądach i obawach.
(37) Wspólny minimalny zestaw skutecznych narzędzi i uprawnień właściwych organów każdego Państwa Członkowskiego zagwarantuje skuteczność nadzoru.
Przedsiębiorstwa rynkowe i wszystkie podmioty aktywne gospodarczo powinny także przyczyniać się, na swoich poziomach, do integralności rynku.
W tym sensie wyznaczenie jednego organu właściwego do spraw nadużyć na rynku nie uniemożliwia współpracy lub delegacji, za które odpowiedzialność ponosi właściwy organ, między tym organem i przedsiębiorstwami rynkowymi w celu zagwarantowania skutecznego nadzoru nad stosowaniem przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(38) W celu zapewnienia, że ramy wspólnotowe wymierzone w nadużycia na rynku są wystarczające, każde naruszenie zakazów lub wymogów ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy będzie musiało być szybko wykryte i usankcjonowane.
W tym celu sankcje powinny być wystarczająco odstraszające i proporcjonalne do wagi naruszenia i zrealizowanych zysków oraz powinny być stosowane konsekwentnie.
(39) Przy określaniu środków administracyjnych i sankcji Państwa Członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na konieczność zapewnienia stopnia jednolitości regulacji w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(40) Narastające działania transgraniczne wymagają poprawy współpracy i spójnego zestawu przepisów regulujących wymianę informacji między właściwymi organami krajowymi.
Organizacja nadzoru i uprawnień śledczych w każdym Państwie Członkowskim nie może być przeszkodą dla współpracy między właściwymi organami krajowymi.
(41) Ponieważ cel zaproponowanych działań, a mianowicie zapobieganie nadużyciom na rynku w formie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego, ze względu na zakres i skutki środków, może zostać w wyższym stopniu osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości wymienioną w art. 5.
Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(42) Wytyczne techniczne i środki wykonawcze do zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie mogą okazać się od czasu do czasu niezbędne dla uwzględnienia nowych osiągnięć na rynkach finansowych.
Komisja powinna więc być uprawniona do podejmowania środków wykonawczych, pod warunkiem że nie będą one modyfikować podstawowych składników niniejszej dyrektywy i że Komisja działa zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, po konsultacji z Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych ustanowionym decyzją Komisji 2001/528/WE[8].
(43) Przy wykonywaniu uprawnień wykonawczych zgodnie z niniejszą dyrektywą Komisja powinna przestrzegać następujących zasad:
konieczność zapewnienia zaufania do rynków finansowych wśród inwestorów poprzez wspieranie wysokich standardów przejrzystości na rynkach finansowych,
konieczność stworzenia inwestorom szerokich możliwości dokonywania konkurencyjnych inwestycji oraz poziomu ujawniania i ochrony dopasowanego do ich sytuacji,
konieczność zapewnienia, że niezależne organy regulacyjne konsekwentnie stosują przepisy, szczególnie w odniesieniu do zwalczania przestępczości gospodarczej,
konieczność wysokich poziomów przejrzystości i konsultacji ze wszystkimi uczestnikami rynku oraz z Parlamentem Europejskim i Radą,
konieczność zachęcania do wprowadzania innowacji na rynkach finansowych, jeżeli rynki mają pozostać dynamiczne i efektywne,
konieczność zapewnienia integralności rynkowej poprzez ścisłe i oddziałujące monitorowanie innowacji finansowych,
znaczenie zmniejszenia kosztów i ułatwianie dostępu do kapitału,
bilans kosztów i korzyści uczestników rynku w perspektywie długookresowej (wraz z małymi i średnimi przedsiębiorstwami oraz małymi inwestorami) każdego ze środków wykonawczych,
konieczność sprzyjania międzynarodowej konkurencyjności rynków finansowych UE bez uszczerbku dla wielce pożądanego rozwoju współpracy międzynarodowej,
konieczność osiągnięcia równych reguł gry dla wszystkich uczestników rynku przez ustanawianie reguł obowiązujących w całej Unii Europejskiej za każdym razem, gdy jest to właściwe,
konieczność poszanowania różnic między rynkami krajowymi tam, gdzie nie naruszają spójności jednolitego rynku,
konieczność zapewnienia spójności prawodawstwa wspólnotowego w tej dziedzinie, jako że różnice w zakresie dostępnych informacji i brak przejrzystości mogą zagrozić transakcjom rynkowym, a przede wszystkim zaszkodzić konsumentom i małym inwestorom.
(44) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 11 i w art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W tym zakresie niniejsza dyrektywa w żadnym stopniu nie uniemożliwia Państwom Członkowskim stosowania ich norm konstytucyjnych odnoszących się do wolności prasy i wolności słowa w mediach,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "Informacja wewnętrzna" oznacza informację o ściśle określonym charakterze, niepodaną do wiadomości publicznej, dotyczącą bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub kilku instrumentów finansowych i które, gdyby zostały podane do wiadomości publicznej, miałyby prawdopodobnie znaczny wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych pochodnych instrumentów finansowych.
W odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych "informacja wewnętrzna" oznacza informację o ściśle określonym charakterze, niepodaną do wiadomości publicznej, dotyczącą bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku takich instrumentów pochodnych, w stosunku do której użytkownicy rynku, na którym dokonuje się obrotu takimi instrumentami pochodnymi, oczekują, że zostanie im udostępniona zgodnie z przyjętymi praktykami na takich rynkach.
Dla osób odpowiedzialnych za wykonywanie zleceń dotyczących instrumentów finansowych "informacja wewnętrzna" oznacza także informację przekazywaną przez klienta i odnoszącą się do wykonywanych bieżących zleceń klienta, o ściśle określonym charakterze, dotyczącą bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych i która, gdyby została podana do wiadomości publicznej, miałaby prawdopodobnie znaczny wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych pochodnych instrumentów finansowych.
2. "Manipulacja na rynku" oznacza:
a) zawieranie transakcji lub składanie zleceń:
- które dają, lub prawdopodobnie dawałyby, fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały dotyczące podaży, popytu lub ceny instrumentów finansowych, lub
- które zapewniają, przez osobę lub osoby działające w porozumieniu, cenę jednego lub kilku instrumentów finansowych na nienormalnym lub sztucznym poziomie,
jeżeli osoba uczestnicząca w takich transakcjach lub składająca zlecenia nie wykaże, że przyczyny takiego działania są zgodne z prawem oraz że te transakcje lub zlecenia są zgodne z przyjętymi praktykami rynkowymi na danym rynku regulowanym;
b) zawieranie transakcji lub składanie zleceń przy użyciu fikcyjnych procedur lub innych form oszustw lub podstępów;
c) rozpowszechnianie informacji poprzez media, także Internet, lub innymi sposobami, które dają, lub mogłyby dawać, fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały w odniesieniu do instrumentów finansowych, w tym upowszechnianie plotek oraz informacji fałszywych i wprowadzających w błąd, jeżeli osoba upowszechniająca wiedziała lub powinna była wiedzieć, że informacje te są fałszywe lub wprowadzające w błąd.
W odniesieniu do dziennikarzy działających w ramach swoich obowiązków zawodowych takie rozpowszechnianie informacji ocenia się, bez uszczerbku dla przepisów art. 11, uwzględniając zasady regulujące wykonywanie tego zawodu, chyba że osoby te osiągają bezpośrednio lub pośrednio korzyści lub zyski z upowszechniania przedmiotowych informacji.
Wyróżnia się w szczególności następujące przypadki podstawowych definicji zawartych powyżej w lit. a), b) i c):
- zachowanie osoby lub osób działających w porozumieniu mające na celu zapewnienie pozycji dominującej nad podażą lub popytem na instrument finansowy, które powoduje ustalenie, bezpośrednio lub pośrednio, cen nabycia lub zbycia lub stwarza inne nieuczciwe warunki transakcji,
- nabywanie lub zbywanie instrumentów finansowych na zamknięciu rynku wywołujące efekt wprowadzenia w błąd inwestorów kierujących się ceną zamknięcia,
- osiąganie korzyści z okazjonalnego lub regularnego dostępu do mediów tradycyjnych lub elektronicznych poprzez wyrażanie opinii o instrumencie finansowym (lub pośrednio o jego emitencie) przy uprzednim zajęciu stanowiska wobec tego instrumentu finansowego i korzystanie w następstwie z wpływu, jaki ma wyrażona opinia na cenę tego instrumentu bez jednoczesnego ujawnienia tego konfliktu interesów we właściwy i skuteczny sposób.
Definicje manipulacji na rynku są dostosowywane w celu włączenia nowych rodzajów działalności stanowiących w praktyce manipulację na rynku.
3. "Instrument finansowy" oznacza:
- zbywalne papiery wartościowe według definicji zawartej w dyrektywie Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych[9],
- jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania,
- instrumenty rynku pieniężnego,
- kontrakty finansowe typu futures, w tym równoważne instrumenty rozliczane w gotówce,
- umowy terminowe na stopy procentowe,
- kontrakty typu swap dotyczące stopy procentowej, walut lub udziałów,
- opcje nabycia lub zbycia instrumentów objętych tymi kategoriami, wraz z równoważnymi instrumentami rozliczanymi w gotówce.
Kategoria ta obejmuje w szczególności opcje walutowe i opcje stopy procentowej,
- towarowe instrumenty pochodne,
- wszelkie inne instrumenty dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub ubiegające się o zezwolenie o dopuszczenie do obrotu na takim rynku.
4.
"Rynek regulowany" oznacza rynek według definicji zawartej w art. 1 ust. 13 dyrektywy 93/22/EWG.
5. "Przyjęte praktyki na rynku" oznaczają praktyki racjonalnie spodziewane na jednym lub więcej rynkach finansowych i zaakceptowane przez właściwy organ zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2.
6. "Osoba" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną.
7. "Właściwy organ" oznacza właściwy organ wyznaczony zgodnie z art. 11.
W celu uwzględnienia sytuacji na rynkach finansowych i zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we Wspólnocie Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2, przyjmuje środki wykonawcze dotyczące pkt 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.Państwa Członkowskie zabraniają każdej osobie, określonej w akapicie drugim, posiadającej informacje wewnętrzne, wykorzystywania takich informacji poprzez nabywanie lub zbywanie lub próbę nabycia lub zbycia, na rachunek własny lub na rachunek strony trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumentów finansowych, których informacje te dotyczą.
Akapit pierwszy ma zastosowanie do osób, które takie informacje posiadają:
a) z tytułu swojego członkostwa w organach administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych emitenta; lub
b) z tytułu posiadanego udziału w kapitale emitenta; lub
c) z tytułu posiadanego dostępu do informacji poprzez zatrudnienie, wykonywanie swojego, zawodu lub obowiązków; lub
d) z tytułu działalności przestępczej.
2.
Jeżeli osoba określona w ust. 1 jest osobą prawną, zakaz ustanowiony w tym ustępie stosuje się również do osób fizycznych, które biorą udział w podejmowaniu decyzji o przeprowadzeniu transakcji na rachunek danej osoby prawnej.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do transakcji przeprowadzanych jako spłacenie zobowiązania, które stało się wymagalne, powstałe na skutek nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, jeżeli to zobowiązanie wynika z umowy zawartej, zanim dana osoba weszła w posiadanie informacji wewnętrznych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zabraniają osobom podlegającym zakazowi ustanowionemu w art. 2:
a) ujawniania informacji wewnętrznych jakiejkolwiek innej osobie, jeżeli takie ujawnienie nie należy do normalnego trybu wykonywania przez te osoby czynności w ramach swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków;
b) zalecania innej osobie lub nakłaniania jej, na podstawie informacji wewnętrznych, do nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, do których odnoszą się te informacje.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie art. 2 i 3 także wobec każdej osoby innej niż określone w tych artykułach, która posiada informacje wewnętrzne i wie lub powinna wiedzieć, że są to informacje wewnętrzne.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zabraniają każdej osobie angażowania się w manipulacje na rynku.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że emitenci instrumentów finansowych podają możliwie szybko do wiadomości publicznej informacje wewnętrzne bezpośrednio ich dotyczące.
Bez uszczerbku dla środków podjętych w celu zapewnienia zgodności z przepisami akapitu pierwszego Państwa Członkowskie zapewniają, że emitenci umieszczają we właściwym czasie na swoich stronach internetowych wszelkie informacje wewnętrzne, które są zobowiązane podać do wiadomości publicznej.
2.
Emitent może, na własną odpowiedzialność, opóźnić podanie do wiadomości publicznej informacji wewnętrznych, jak określono w ust. 1, aby nie naruszyć swych prawnie uzasadnionych interesów, pod warunkiem że takie zaniechanie prawdopodobnie nie wprowadzi w błąd oraz że emitent może zapewnić poufność takich informacji.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby emitent bezzwłocznie poinformował właściwy organ o decyzji opóźnienia podania do wiadomości publicznej informacji wewnętrznych.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w każdym przypadku, gdy emitent lub osoba działająca w jego imieniu lub na jego rachunek ujawnia jakiekolwiek informacje wewnętrzne stronie trzeciej w trybie normalnego wykonywania przez taką osobę swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków, jak określono w art. 3 lit. a), emitent lub taka osoba dokonała pełnego i skutecznego ujawnienia takiej informacji, równocześnie w przypadku celowego ujawniania informacji, i niezwłocznie w przypadku niecelowego ujawniania informacji.
Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli osoba otrzymująca informacje jest zobowiązana do poufności, bez względu na to, czy taki obowiązek powstał na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych, umowy spółki lub umowy zakupu lub sprzedaży.
Państwa Członkowskie wymagają, aby emitenci lub osoby działające w ich imieniu lub na ich rachunek sporządzili listę osób pracujących dla nich na podstawie umowy o pracę lub na innej podstawie, mających dostęp do informacji wewnętrznych.
Emitenci i osoby działające w ich imieniu lub na ich rachunek są zobowiązane do regularnego uaktualniania takiej listy i przekazywania jej właściwemu organowi na jego wniosek.
4.
Osoby wykonujące obowiązki zarządu u emitenta instrumentów finansowych oraz, gdzie stosowne, osoby ściśle z nimi związane są zobowiązane co najmniej do powiadamiania właściwego organu o istnieniu transakcji zawieranych na ich własny rachunek w odniesieniu do udziałów tego emitenta lub instrumentów pochodnych bądź innych powiązanych z nimi instrumentów finansowych.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwie szybko łatwy publiczny dostęp do informacji dotyczących takich transakcji, przynajmniej indywidualnie.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wprowadzone zostają odpowiednie regulacje, w celu zapewnienia, że osoby, które sporządzają lub rozpowszechniają analizy dotyczące instrumentów finansowych lub emitentów instrumentów finansowych i osoby, które sporządzają lub rozpowszechniają inne informacje zalecające lub sugerujące strategię inwestycyjną, przeznaczone dla kanałów dystrybucji lub dla społeczeństwa, dołożą starań, aby zapewnić, że takie informacje są rzetelnie przedstawione i ujawniają ich interesy lub wskazują konflikty interesów dotyczące instrumentów finansowych, których informacje te dotyczą.
Szczegóły takich regulacji są przekazywane Komisji.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rynkowe podmioty gospodarcze przyjmują przepisy strukturalne mające na celu zapobieganie manipulacjom rynkowym i wykrywanie ich.
7.
W celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 1-5 właściwy organ może podjąć wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia prawidłowej informacji publicznej.
8.
Instytucje publiczne rozpowszechniające dane statystyczne, które mogą mieć znaczący wpływ na rynki finansowe, rozpowszechniają je w sposób rzetelny i przejrzysty.
9.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każda osoba zajmująca się zawodowo pośredniczeniem w zawieraniu transakcji dotyczących instrumentów finansowych, która ma racjonalne powody, aby podejrzewać, że transakcja może stanowić wykorzystywanie poufnych informacji lub manipulację na rynku, bezzwłocznie powiadomiła właściwy organ.
10.
W celu uwzględnienia rozwoju technicznego na rynkach finansowych oraz zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2, środki wykonawcze dotyczące:
- technicznych warunków właściwego podawania do wiadomości publicznej informacji wewnętrznych, jak określono w ust. 1 i 3,
- technicznych warunków opóźniania podawania do publicznej wiadomości informacji wewnętrznych, jak określono w ust. 2,
- technicznych warunków dla wspierania wspólnego podejścia przy stosowaniu ust. 2 zdanie drugie,
- warunków, na jakich emitenci lub podmioty działające w ich imieniu sporządzają listy osób pracujących dla nich i posiadających dostęp do informacji wewnętrznych, jak określono w ust. 3, wraz z warunkami, na jakich takie listy mają być uaktualniane,
- kategorii osób podlegających obowiązkowi ujawnienia określonemu w ust. 4 i cech charakterystycznych transakcji, wraz z ich rozmiarem, które powodują powstanie takiego obowiązku, oraz ustalenia techniczne dotyczące ujawnienia właściwemu organowi,
- ustaleń technicznych dla różnych kategorii osób określonych w ust. 5, dotyczących rzetelnego przedstawiania analiz i innych informacji zalecających strategię inwestycyjną oraz ujawniania interesów lub konfliktów interesów, jak określono w ust. 5.
Takie ustalenia uwzględniają zasady regulujące wykonywanie zawodu dziennikarza, wraz z przepisami wewnętrznymi,
- ustaleń technicznych regulujących powiadamianie właściwego organu przez osoby określone w ust. 9.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do transakcji przeprowadzanych w ramach realizowanej polityki pieniężnej, wymiany walut lub zarządzania długiem publicznym przez Państwo Członkowskie, Europejski System Banków Centralnych, krajowy bank centralny lub inny organ wyznaczony w tym celu, lub przez osobę działającą w ich imieniu.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zakres tego wyłączenia na swoje państwa związkowe lub podobne władze lokalne w odniesieniu do zarządzania przez nie swoim długiem publicznym.
Artykuł 8
Zakazy przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mają zastosowania do obrotu akcjami własnymi w programach odkupu lub do stabilizacji instrumentów finansowych, pod warunkiem że taki obrót dokonywany jest zgodnie ze środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym co najmniej w jednym Państwie Członkowskim lub do instrumentów, dla których został złożony wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku, bez względu na to, czy transakcja jest rzeczywiście zawierana na tym rynku.
Artykuy 2, 3 i 4 mają także zastosowanie do instrumentów finansowych niedopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim, lecz których wartość zależy od instrumentów finansowych określonych w ust. 1.
Artykuł 6 ust. 1-3 nie ma zastosowania do emitentów, którzy nie wystąpili o zgodę na dopuszczenie ich instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub takiej zgody nie zatwierdzili.
Artykuł 10
Każde Państwo Członkowskie stosuje zakazy i wymogi przewidziane w niniejszej dyrektywie do:
a) działań prowadzonych na jego terytorium lub za granicą dotyczących instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym znajdującym się lub działającym na jego terytorium lub dla których został złożony wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku;
b) działań prowadzonych na jego terytorium dotyczących instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub dla których został złożony wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla kompetencji organów sądowych każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden właściwy organ administracyjny w celu zapewnienia stosowania przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie ustalają skuteczne procedury i uzgodnienia konsultacyjne wraz z uczestnikami rynku dotyczące możliwych zmian w ustawodawstwie krajowym.
Uzgodnienia te mogą obejmować komitety konsultacyjne w ramach właściwych organów, których skład osobowy powinien odzwierciedlać możliwie najdokładniej zróżnicowanie uczestników rynku, którymi są emitenci, dostawcy usług finansowych lub konsumenci.
Artykuł 12
1.
Właściwe organy są wyposażone w uprawnienia nadzorcze i śledcze niezbędne do wypełniania ich funkcji.
Uprawnienia te wykonują:
a) bezpośrednio; lub
b) we współpracy z innymi organami lub przedsiębiorstwami rynkowymi; lub
c) na ich odpowiedzialność, w drodze delegacji do takich organów lub przedsiębiorstw rynkowych; lub
d) poprzez składanie wniosków do właściwych organów sądowych.
2.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 7 uprawnienia określone w ust. 1 niniejszego artykułu wykonywane są zgodnie z prawem krajowym i obejmują przynajmniej prawo do:
a) posiadania dostępu do każdego dokumentu w jakiejkolwiek formie oraz do otrzymywania kopii;
b) żądania informacji od każdej osoby, wraz z tymi osobami, które biorą udział w przekazywaniu zleceń lub prowadzeniu przedmiotowych operacji, a także ich zwierzchników, oraz, jeśli jest to konieczne, wzywania i przesłuchiwania takiej osoby;
c) dokonywania kontroli na miejscu;
d) żądania wydania rejestrów połączeń telefonicznych i rejestrów przesyłu danych;
e) żądania zaprzestania każdej praktyki niezgodnej z przepisami przyjętymi w ramach wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy;
f) zawieszania obrotu danymi instrumentami finansowymi;
g) żądania zamrożenia i/lub sekwestracji aktywów;
h) żądania czasowego zakazu wykonywania zawodu.
3.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów prawa w sprawie tajemnicy zawodowej.
Artykuł 13
Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej ma zastosowanie do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla właściwego organu lub organu lub przedsiębiorstwa rynkowego, któremu właściwy organ powierzył swoje uprawnienia, wraz z biegłymi rewidentami i biegłymi przeszkolonymi przez właściwy organ.
Informacja objęta tajemnicą zawodową nie może być ujawniona żadnej innej osobie lub organowi, z wyjątkiem przypadków ustanowionych przepisami prawa.
Artykuł 14
1.Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do nakładania sankcji karnych Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie ze swoim prawem krajowym, możliwość podjęcia właściwych środków administracyjnych lub nałożenia sankcji administracyjnych na osoby odpowiedzialne za niestosowanie przepisów przyjętych w ramach wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki te będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2 Komisja sporządzi, w celach informacyjnych, wykaz środków administracyjnych i sankcji określonych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie ustalą sankcje stosowane za odmowę współpracy przy czynnościach śledczych określonym w art. 12.
4.
Państwa Członkowskie przewidują, że właściwe organy mogą podać do wiadomości publicznej każdy środek i sankcję, jaka zostanie nałożona za naruszenie przepisów przyjętych w ramach wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy, chyba że takie ujawnienie może poważnie zagrozić rynkom finansowym lub wyrządzić nieproporcjonalną szkodę zaangażowanym stronom.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewniają prawo do wniesienia odwołania do sądu od decyzji podjętych przez właściwy organ.
Artykuł 16
1.Właściwe organy w Państwach Członkowskich współpracują ze sobą w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, w celu wykonywania swoich obowiązków, korzystając z uprawnień wymienionych w niniejszej dyrektywie lub w prawie krajowym.
Właściwe organy udzielą pomocy właściwym organom innego Państwa Członkowskiego.
W szczególności wymieniają one informacje i współpracują przy czynnościach śledczych.
2.
Właściwe organy niezwłocznie dostarczają na żądanie informacje wymagane do celów określonych w ust. 1.
W miarę potrzeby właściwe organy otrzymujące taki wniosek niezwłocznie podejmują niezbędne środki w celu zebrania wymaganych informacji.
Jeżeli właściwe ograny, do których złożono wniosek, nie mogą niezwłocznie dostarczyć wymaganych informacji, powiadamiają właściwe organy występujące z wnioskiem o przyczynach braku informacji.
Informacje dostarczone w ten sposób będą podlegać obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, jakiemu podlegają osoby zatrudnione lub poprzednio zatrudnione przez organ otrzymujący informacje.
Właściwe organy mogą odmówić udzielenia żądanych informacji, jeżeli:
- przekazanie tych informacji mogłoby mieć niekorzystny wpływ na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Państwa Członkowskiego, do którego skierowane jest żądanie udzielenia informacji,
- zostało już wszczęte postępowanie sądowe w sprawie tych samych działań i przeciwko tym samym osobom przed organami Państwa Członkowskiego, do którego skierowane jest żądanie udzielenia informacji, lub
- jeżeli w odniesieniu do tych działań został już wydany prawomocny wyrok w stosunku do tych osób przez organy Państwa Członkowskiego, do którego skierowane jest żądanie udzielenia informacji.
W każdym takim przypadku powiadamiają one właściwe organy występujące z wnioskiem, dostarczając możliwie najbardziej szczegółowych informacji na temat postępowania sądowego lub wyroku.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 226 Traktatu właściwy organ, którego wniosek o udzielenie informacji pozostał bez odpowiedzi w rozsądnym terminie lub którego wniosek o udzielenie informacji został odrzucony, może przekazań sprawę tego niezastosowania się do Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, gdzie zostanie poddana dyskusji w celu osiągnięcia szybkiego i skutecznego rozwiązania.
Bez uszczerbku dla zobowiązań, którym podlegają w postępowaniu sądowym zgodnie z prawem karnym, właściwe organy otrzymujące informacje zgodnie z ust. 1 mogą je wykorzystywać wyłącznie w celu wykonywania swoich funkcji objętych zakresem niniejszej dyrektywy i w kontekście postępowania administracyjnego lub sądowego jednoznacznie dotyczącego wykonywania tych funkcji.
Jednakże jeśli właściwe organy przekazujące informacje wyrażą na to zgodę, organ otrzymujący informacje może wykorzystać je do innych celów lub przesłać je do właściwych organów innych Państw.
3.
Jeśli właściwy organ jest przekonany, że działania niezgodne z przepisami niniejszej dyrektywy są podejmowane lub zostały podjęte na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub że działania wpływają na instrumenty finansowe będące w obrocie na rynku regulowanym znajdującym się w innym Państwie Członkowskim, zawiadamia o tym fakcie w możliwie najbardziej szczegółowy sposób właściwy organ tego Państwa Członkowskiego.
Właściwy organ tego Państwa Członkowskiego podejmuje właściwe działania.
Informuje o wynikach działań powiadamiający właściwy organ, a także, jeśli to możliwe, poinformuje o istotnych skutkach przejściowych.
Niniejszy ustęp nie powinien uchybiać kompetencjom właściwego organu, który przekazał informacje.
Organy różnych Państw Członkowskich, właściwe do celów art. 10, konsultują się wzajemnie w sprawie dalszych zaproponowanych działań.
4.
Właściwy organ jednego Państwa Członkowskiego może żądać przeprowadzenia dochodzenia przez właściwy organ innego Państwa Członkowskiego na terytorium tego ostatniego.
Może on także żądać dopuszczenia swoich pracowników do towarzyszenia pracownikom właściwego organu innego Państwa Członkowskiego podczas prowadzenia dochodzenia.
Jednakże dochodzenie powinno być poddane ogólnej kontroli Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest prowadzone.
Właściwe organy mogą odrzucić wniosek o przeprowadzenie dochodzenia przewidzianego w akapicie pierwszym lub o towarzyszenie jego pracownikom pracowników właściwego organu innego Państwa Członkowskiego przewidziane w akapicie drugim, jeżeli takie dochodzenie mogłoby mieć niekorzystny wpływ na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Państwa, do którego skierowany jest wniosek, lub jeżeli zostało już wszczęte postępowanie sądowe w sprawie tych samych działań i przeciwko tym samym osobom przed organem Państwa, do którego skierowany jest wniosek, lub jeżeli w odniesieniu do tych działań został już wydany prawomocny wyrok w stosunku do tych osób przez organ Państwa, do którego skierowany jest wniosek W takim przypadku powiadamiają one właściwy organ występujący z wnioskiem, dostarczając możliwie najbardziej szczegółowych informacji na temat postępowania sądowego lub wyroku.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 226 Traktatu właściwy organ, którego wniosek o rozpoczęcie dochodzenia lub wniosek o zezwolenie na towarzyszenie jego pracowników pracownikom innego Państwa Członkowskiego pozostał bez odpowiedzi w rozsądnym terminie lub został odrzucony, może przekazać sprawę tego niezastosowania się do Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, gdzie zostanie poddana dyskusji w celu osiągnięcia szybkiego i skutecznego rozwiązania.
5.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2 Komisja przyjmuje środki wykonawcze w sprawie procedur wymiany informacji i kontroli transgranicznych, jak określono w niniejszym artykule.
Artykuł 17
1.Komisja jest wspomagana przez Europejski Komitet Papierów Wartościowych utworzony decyzją 2001/528/WE (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8, pod warunkiem że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają istotnych przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres, ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych, w dniu, w którym upłynie czteroletni okres następujący po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, zawiesza się stosowanie jej przepisów wymagających przyjęcia norm technicznych i decyzji zgodnie z ust. 2.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć okres obowiązywania tych przepisów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu oraz, w tym celu, dokonują ich przeglądu przed upływem terminu określonego powyżej.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 12 października 2004 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Artykuł 11 nie przesądza możliwości dokonania przez Państwo Członkowskie osobnych uzgodnień administracyjnych i prawnych dla europejskich terytoriów zamorskich, za których stosunki zewnętrzne jest odpowiedzialne dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 20
Dyrektywa 89/592/EWG oraz art. 68 ust. 1 i art. 81 ust. 1 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji[10] tracą moc z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/7/WE
z dnia 24 stycznia 2003 r.
zmieniająca warunki zezwolenia na stosowanie kantaksantyny w paszach zgodnie z dyrektywą Rady 70/524/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r., dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 9r,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 70/524/EWG dodatek kantaksantyna został dopuszczony na określonych warunkach.
(2) W 1997 r. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) przyjął, że, dopuszczalne dzienne pobranie dla ludzi (ADI) kantaksantyny może zostać ustalone w wysokości 0,03 mg/kg masy ciała.
(3) W świetle rewizji ADI dokonanej przez SCF Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) dokonał przeglądu poziomów kantaksantyny w paszach dla ryb łososiowatych, brojlerów i kur niosek, aby zapewnić bezpieczeństwo konsumentów.
SCAN ustalił, iż bezpieczeństwo konsumentów zostanie zapewnione poprzez ustalenie maksymalnego stężenia kantaksantyny w wysokości 25 mg/kg w paszy dla ryb łososiowatych i brojlerów i 8 mg/kg w paszy dla kur niosek.
(4) Należy zatem zmienić obowiązujące zezwolenia na kantaksantynę, aby zapewnić większą ochronę zdrowia konsumentów.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Warunki dopuszczenia kantaksantyny (E 161g) do stosowania w paszach zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 września 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 grudnia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 2003/8/WE
z dnia 27 stycznia 2003 r.
w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) oraz art. 67,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w którym zapewniony jest swobodny przepływ osób.
W celu stopniowego tworzenia tego obszaru konieczne jest, aby Wspólnota przyjęła środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających charakter transgraniczny oraz konieczne dla właściwego funkcjonowania wspólnego rynku.
(2) Zgodnie z art. 65 lit. c) Traktatu środki te wiążą się z działaniami na rzecz zniesienia wszelkich przeszkód w celu lepszego funkcjonowania procesów cywilnych, jeśli konieczne także przez promowanie zgodności zasad postępowania cywilnego we wszystkich Państwach Członkowskich.
(3) Rada Europejska w Tampere, która odbyła się w dniach 15 i 16 października 1999 r., wezwała do ustanowienia minimalnych norm zapewniających równy poziom pomocy prawnej w sporach transgranicznych w całej Unii.
(4) Wszystkie Państwa Członkowskie są stronami Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r.
Zagadnienia odnoszące się do tej dyrektywy powinny być zgodne z konwencją, w szczególności z zasadą równości stron, biorących udział w sporze.
(5) Niniejsza dyrektywa ma na celu zachęcanie do ubiegania się o pomoc prawną w sporach transgranicznych przez osoby, które nie posiadają wystarczających środków, tam gdzie pomoc jest konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
Powszechnie uznane prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości zostało także potwierdzone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
(6) Ani brak środków w posiadaniu strony procesu, bez względu na to, czy występuje jako powód lub pozwany, ani trudności wynikające z transgranicznego charakteru sporu, nie powinny stać na przeszkodzie skutecznemu dostępowi do wymiaru sprawiedliwości.
(7) Jako że cele niniejszej dyrektywy nie mogą być skutecznie osiągnięte przez Państwa Członkowskie działające we własnym zakresie, a zatem mogą być w skuteczny sposób osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki w zgodzie z zasadą pomocniczości, ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym artykule, postanowienia niniejszej dyrektywy nie wykraczają poza środki konieczne do osiągnięcia tych celów.
(8) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest zagwarantowanie równego poziomu pomocy prawnej w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie pewnych minimalnych wspólnych norm odnoszących się do pomocy prawnej dla tego typu sporów.
Dyrektywa Rady jest w tym celu najbardziej odpowiednim instrumentem prawnym.
(9) Niniejszą dyrektywę stosuje się sporów transgranicznych w sprawach cywilnych i handlowych.
(10) Wszystkie osoby biorące udział w sporze cywilnym lub handlowym objętym niniejszą dyrektywą muszą mieć możliwość obrony swoich praw przed sądem, nawet jeśli sytuacja materialna tych osób czyni niemożliwym poniesienie przez nie kosztów procesu.
Pomoc prawna jest uważana za właściwą, gdy umożliwia jej beneficjentowi skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości na warunkach ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(11) Pomoc prawna powinna obejmować przedprocesową poradę prawną służącą rozstrzygnięciu sporu przed wniesieniem sprawy do sądu, pomoc prawną w trakcie wnoszenia sprawy do sądu oraz reprezentowanie w sądzie, a także pomoc w kosztach procesu lub zwolnienie z powyższych kosztów.
(12) Prawu Państwa Członkowskiego, w którym usytuowany jest sąd lub w którym orzeczenie ma zostać wykonane, pozostawia się, czy koszty procesu mogą obejmować koszty strony przeciwnej nałożone na beneficjenta pomocy prawnej.
(13) Wszyscy obywatele Unii posiadający miejsce stałego zamieszkania, jak i stałego pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, muszą kwalifikować się do pomocy prawnej w sporach transgranicznych, w przypadku spełnienia przez nich warunków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
To samo dotyczy obywateli państw trzecich stale i zgodnie z prawem przebywających w Państwie Członkowskim.
(14) Do dyspozycji Państw Członkowskich należy zdefiniowanie progów, powyżej których zakłada się, iż osoba może pokryć koszty procesu na warunkach określonych niniejszą dyrektywą.
Progi te muszą być zdefiniowane w świetle różnych obiektywnych czynników, takich jak dochód, kapitał lub sytuacja rodzinna.
(15) Cel niniejszej dyrektywy nie mógłby być jednak osiągnięty, jeśli wnioskujący o pomoc prawną nie mieliby możliwości udowodnienia, iż nie mogą ponieść kosztów sądowych, nawet jeśli ich środki przekraczają próg zdefiniowany przez Państwo Członkowskie, w którym siedzibę ma sąd.
W trakcie oceny, na podstawie której pomoc prawna ma być udzielona, organy Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma sąd, mogą wziąć pod uwagę informację, czy wnioskodawca spełnia kryteria pod względem zdolności finansowej uprawniające do korzystania z pomocy w Państwie Członkowskim stałego zamieszkania lub stałego pobytu.
(16) Możliwość zastosowania w konkretnym przypadku innych mechanizmów w celu zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości nie jest formą pomocy prawnej.
Może to jednak prowadzić do domniemania, iż zainteresowana osoba jest w stanie ponieść koszty procesu, mimo jej niesprzyjającej sytuacji finansowej.
(17) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odrzucenia wniosku o pomoc prawną ze względu na jawnie nieuzasadnione działania lub na podstawie istoty sprawy dopóki zagwarantowana jest porada przedprocesowa lub dostęp do wymiaru sprawiedliwości.
Przy podejmowaniu decyzji na podstawie merytorycznych przesłanek wniosku Państwo Członkowskie może odrzucić wniosek, w przypadku gdy wnioskodawca wnosi pozew o zniesławienie i nie poniósł żadnych szkód materialnych lub finansowych lub w przypadku gdy podanie dotyczy skargi wynikającej bezpośrednio z działalności handlowej wnioskodawcy lub działalności na własny rachunek.
(18) Złożoność różnic pomiędzy systemami prawnymi Państw Członkowskich i koszty nieodłącznie związane z transgranicznym wymiarem sporu nie powinny uniemożliwiać dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
Pomoc prawna powinna zatem obejmować pokrycie kosztów związanych bezpośrednio z transgranicznym charakterem sporu.
(19) Sądy Państw Członkowskich, rozważając wymóg osobistego stawienia się osoby w sądzie, powinny wziąć pod rozwagę wszelkie korzyści, jakie niosą ze sobą postanowienia rozporządzenia Rady nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych [4].
(20) W przypadku przyznania pomocy prawnej, musi ona obejmować całe postępowanie, włączając koszty związane z wykonaniem orzeczenia; udzielenie wnioskodawcy pomocy prawnej powinno być kontynuowane, w przypadku gdy ma miejsce odwołanie od wyroku przez beneficjenta pomocy prawnej lub przeciwko niemu, dopóki zostają spełnione warunki dotyczące środków finansowych i istoty sporu.
(21) Pomoc prawna musi zostać przyznana w równym stopniu w przypadku tradycyjnego procesu jak i pozasądowej formy postępowania, takiej jak rozprawa ugodowa, jeśli odwołanie się do niej jest wymagane przez prawo lub nakazane przez sąd.
(22) Pomoc prawna powinna również zostać udzielona w celu wykonania autentycznych instrumentów w innym Państwie Członkowskim, na warunkach zdefiniowanych w niniejszej dyrektywie.
(23) W przypadku udzielenia pomocy prawnej przez Państwo Członkowskie, w którym mieści się sąd lub w którym orzeczenie ma zostać wykonane, wyłączając pomoc przedsporną, gdy wnioskodawca nie zamieszkuje na stałe ani nie przebywa stale na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym mieści się sąd, Państwo Członkowskie musi zastosować własne prawodawstwo, zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy.
(24) Decyzję o udzieleniu lub odmowie udzielenia pomocy prawnej powinien podejmować właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym mieści się sąd lub orzeczenie ma zostać wykonane.
Dotyczy to zarówno przypadku rozpatrywania sprawy przez sąd pod względem jej istoty, jak i podejmowania decyzji, czy mieści się ona we właściwości sądu.
(25) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych pomiędzy Państwami Członkowskimi powinna być zorganizowana w taki sposób, by wspierała informowanie społeczeństwa i kręgów zawodowych oraz służyła uproszczeniu i przyspieszeniu przekazywania wniosków o pomoc prawną pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(26) Inspiracją dla ustanowienia w niniejszej dyrektywie mechanizmu powiadamiania oraz przekazywania wniosków był mechanizm przedstawiony w Porozumieniu europejskim w sprawie przekazywania wniosków o przyznanie pomocy sądowej, podpisanym w Strasburgu w dniu 27 stycznia 1977 r., zwanym dalej "Porozumieniem 1977".
Ustanawia się limit czasowy dla przekazywania wniosków o pomoc prawną, nieprzewidziany w Porozumieniu 1977.
Stosunkowo krótki okres przyczynia się do lepszego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.
(27) Informacja przekazywana zgodnie z niniejszą dyrektywą powinna być chroniona.
W związku z obowiązywaniem dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5] oraz dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych w sektorze telekomunikacyjnym [6], nie ma potrzeby ustanawiania za pomocą niniejszej dyrektywy szczególnych przepisów dotyczących ochrony danych.
(28) Ustanowienie standardowego formularza wniosku o pomoc prawną oraz o przekazanie wniosku o pomoc prawną w przypadku sporów transgranicznych ułatwi i przyspieszy procedurę.
(29) Ponadto formularze wniosku o pomoc prawną, w tym także krajowe formularze, powinny być bardziej dostępne na szczeblu europejskim, m.in. dzięki systemowi Europejskiej Sieci Sądowej utworzonej na podstawie decyzji 2001/470/WE [7].
(30) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(31) Należy zaznaczyć, iż ustanowienie minimalnych norm odnoszących się do pomocy prawnej sporach transgranicznych, nie uniemożliwia Państwom Członkowskim przyjęcia bardziej korzystnych rozwiązań dotyczących wnioskodawców i beneficjentów pomocy prawnej.
(32) "Porozumienie 1977" oraz Protokół do Porozumienia podpisany w Moskwie w 2001 r. obowiązuje w stosunkach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, które są stroną tego Porozumienia oraz jego Protokołu.
Jednakże niniejsza dyrektywa ma pierwszeństwo przed przepisami "Porozumienia 1977" i Protokołu w stosunkach między Państwami Członkowskimi.
(33) Wielka Brytania i Irlandia zgłosiły wolę przystąpienia do niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(34) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie przystępuje do niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana i nie jest podmiotem jej stosowania.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest usprawnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze.
2.
Dyrektywa ma zastosowanie do sporów transgranicznych w sprawach cywilnych i handlowych, bez względu na rodzaj organu sądowego, który ma rozstrzygnąć spór.
Stosowanie dyrektywy nie obejmuje w szczególności spraw podatkowych, celnych i administracyjnych.
3.
W niniejszej dyrektywie termin "Państwo Członkowskie" oznacza Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Spory transgraniczne
1.
Do celów niniejszej dyrektyw, spór transgraniczny ma miejsce, w przypadku gdy strona ubiegająca się o pomoc prawną, o jakiej mowa w dyrektywie, stale zamieszkuje lub stale przebywa w Państwie Członkowskim innym od tego, w którym mieści się sąd lub w którym orzeczenie ma być wykonane.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terenie zamieszkuje strona sporu, jest określone zgodnie z art. 59 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania i orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [9].
3.
Określenia, czy ma miejsce spór transgraniczny, dokonuje się w momencie złożenia wniosku zgodnie z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
PRAWO DO POMOCY PRAWNEJ
Artykuł 3
Prawo do pomocy prawnej
1.
Osoby fizyczne biorące udział w sporze, będącym przedmiotem niniejszej dyrektywy, są uprawnione do otrzymania stosownej pomocy prawnej w celu zapewnienia im skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Pomoc prawna jest uważana za właściwą, kiedy gwarantuje:
a) poradę przedsporną, w celu rozstrzygnięcia sporu przed wniesieniem sprawy do sądu;
b) pomoc prawną i reprezentowanie w sądzie, zwolnienie korzystającego z pomocy prawnej z kosztów sądowych lub pomoc w ich uiszczeniu, w tym kosztów określonych w art. 7 niniejszej dyrektywy, a także związanych z opłaceniem osób uprawnionych przez sąd do dokonywania czynności w trakcie procesu.
W Państwach Członkowskich, w których strona przegrywająca jest obciążona kosztami strony przeciwnej, w przypadku gdy korzystający z pomocy prawnej przegrywa proces, pomoc prawna pokrywa koszty poniesione przez stronę przeciwną, jeżeli pokrywałaby koszty, jakimi obciążony byłby korzystający z pomocy stale zamieszkujący lub przebywający na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym mieści się sąd.
3.
Państwa Członkowskie nie zapewniają pomocy prawnej lub reprezentowania w sądzie w przypadku procesów umożliwiających stronom sporu osobiste reprezentowanie interesów, z wyjątkiem przypadków, w których sąd lub inny uprawniony do tego organ postanowi inaczej w celu zapewnienia równości stron lub ze względu na złożoność sprawy.
4.
Państwa Członkowskie mogą żądać od korzystających z pomocy prawnej uiszczenia odpowiedniej części kosztów procesu, biorąc pod uwagę warunki określone w art. 5.
5.
Państwa Członkowskie mogą stanowić o podejmowaniu przez właściwy organ decyzji o częściowym lub całkowitym zwrocie kosztów przez korzystających z pomocy prawnej, w przypadku gdy ich sytuacja finansowa znacznie się polepszyła lub też, gdy decyzja o przyznaniu pomocy prawnej została podjęta na podstawie nieścisłych informacji udzielonych przez wnioskodawcę.
Artykuł 4
Zasada niedyskryminacji
Państwa Członkowskie przyznają pomoc prawną, kierując się zasadą niedyskryminacji wobec obywateli Unii i osób pochodzących z krajów trzecich, legalnie przebywających na terytorium Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI I ZAKRES POMOCY PRAWNEJ
Artykuł 5
Warunki dotyczące środków finansowych
1.
Państwa Członkowskie przyznają pomoc prawną osobom ujętym w art. 3 ust. 1, które są całkowicie lub częściowo niezdolne do poniesienia kosztów procesu przedstawionych w art. 3 ust. 2 ze względu na ich sytuację ekonomiczną.
Pomoc ta ma zapewnić skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości.
2.
Sytuację ekonomiczną tych osób ocenia kompetentny organ Państwa Członkowskiego, w którym mieści się sąd, mając na uwadze różne obiektywne czynniki, takie jak dochód, kapitał lub sytuacja rodzinna; włączając w to także oszacowanie środków finansowych osób, które są zależne finansowo od wnioskodawcy.
3.
Państwa Członkowskie mogą zdefiniować progi, na podstawie których można przypuszczać, iż przekraczający je wnioskodawca może częściowo lub całkowicie pokryć koszty procesu ujęte w art. 3 ust. 2.
Progi te są definiowane na podstawie czynników opisanych w ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Progi zdefiniowane zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu nie mogą służyć odmowie udzielenia pomocy prawnej wnioskodawcom, którzy je przekroczyli, w przypadku udowodnienia przez nich, iż nie mogą pokryć kosztów procesu ujętych w art. 3 ust. 2, w wyniku różnic kosztów utrzymania pomiędzy Państwami Członkowskimi stałego zamieszkania lub pobytu.
5.
Udzielenie pomocy prawnej nie jest konieczne, gdy wnioskodawcy mają zapewniony skuteczny dostęp do innych mechanizmów mogących pokryć koszty procesu opisane w art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
Warunki dotyczące istoty sporu
1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o możliwości odrzucenia wniosku o pomoc prawną przez właściwe organy, jeśli wnioskodawca ma na celu podjęcie działań, które wydają się oczywiście bezzasadne.
2.
Jeśli oferowane jest doradztwo przedsporne, można odmówić lub unieważnić przyznanie dalszej pomocy prawnej na podstawach dotyczących istoty sprawy, dopóki zagwarantowany jest dostęp do wymiaru sprawiedliwości.
3.
Przy podejmowaniu decyzji na podstawie treści wniosku oraz bez uszczerbku dla postanowień art. 5 Państwo Członkowskie bierze pod uwagę znaczenie danej sprawy dla wnioskodawcy.
Państwo Członkowskie może także wziąć pod uwagę istotę sprawy, w przypadku gdy wnioskodawca wysuwa roszczenie z tytułu szkody na swoim dobrym imieniu lecz nie poniósł żadnych szkód materialnych lub finansowych lub kiedy wniosek dotyczy skargi wypływającej bezpośrednio z działalności handlowej wnioskodawcy lub działalności na własny rachunek.
Artykuł 7
Koszty związane z transgranicznym charakterem sporu
Pomoc prawna przyznawana w Państwie Członkowskim, w którym mieści się sąd, pokrywa wymienione koszty związane bezpośrednio z transgranicznym charakterem sporu:
a) wykładnię;
b) tłumaczenie dokumentów żądanych przez sąd lub przez właściwy organ i przedłożonych przez beneficjenta, koniecznych dla rozstrzygnięcia sporu;
c) koszty podroży, poniesione przez wnioskodawcę, w przypadku konieczności osobistego stawienia się osób związanych z reprezentowaniem interesu wnioskodawcy, wynikającej z prawa Państwa Członkowskiego lub wymaganej przez sąd, na podstawie decyzji sądu stanowiącej o tym, iż odnośna osoba nie może zostać w sposób zadowalający przesłuchana w żaden inny sposób.
Artykuł 8
Koszty pokrywane przez Państwo Członkowskie stałego zamieszkania lub pobytu
Państwo Członkowskie stałego zamieszkania lub pobytu wnioskodawcy zapewnia pomoc prawną, o której mowa w art. 3 ust. 2, obejmującą:
a) koszty związane z poradą miejscowego prawnika lub innej osoby uprawnionej przez sąd do udzielenia porady prawnej poniesione w tym Państwie Członkowskim do czasu otrzymania wniosku o pomoc prawną przez Państwo Członkowskie, w którym mieści się sąd;
b) tłumaczenie wniosku oraz koniecznych dokumentów uzasadniających wniosek, w przypadku przekazywania ich do organów tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Kontynuacja udzielania pomocy prawnej
1.
Udzielanie pomocy prawnej osobie z niej korzystającej obejmuje w stopniu całkowitym lub częściowym pokrycie kosztów związanych z wykonaniem orzeczenia w Państwie Członkowskim, w którym mieści się sąd.
2.
Osobie, która otrzymała pomoc prawną w Państwie Członkowskim będącym siedzibą sądu, udzielana jest pomoc prawna przewidziana przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym dochodzi się uznania lub wykonania orzeczenia.
3.
Pomoc prawna, o której mowa w art. 5 i 6, jest nadal dostępna w przypadku wnoszenia odwołania przeciwko korzystającemu z pomocy lub przez korzystającego z pomocy.
4.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy dotyczące ponownego rozpatrzenia wniosku o pomoc prawną, bez względu na stadium, w którym postępowanie się znajduje, na podstawie art. 3 ust. 3 i 5, art. 5 i art. 6, włączając w to postępowania, do których odnoszą się ust. 1–3 niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Postępowanie pozasądowe
Pomoc prawna rozciąga się także na postępowania pozasądowe w warunkach określonych w niniejszej dyrektywie, jeśli prawo wymaga od stron ich wykorzystania lub gdy sąd nakaże stronom sporu taki tryb postępowania.
Artykuł 11
Autentyczne instrumenty
Pomoc prawna jest udzielana w celu wykonania autentycznych instrumentów w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie
ROZDZIAŁ IV
PROCEDURA
Artykuł 12
Organ przyznający pomoc prawną
Pomoc prawną przyznaje lub odmawia jej właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę sąd, bez uszczerbku dla art. 8.
Artykuł 13
Składanie i przekazywanie wniosków o pomoc prawną
1.
Wnioski o pomoc prawną mogą być składane:
a) właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca stale zamieszkuje lub przebywa (organ przekazujący); lub
b) właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma sąd lub w którym wykonywane jest orzeczenie (organ otrzymujący).
2.
Wnioski o pomoc prawną są wypełniane, a dokumenty uzasadniające wniosek są tłumaczone na:
a) język urzędowy lub jeden z języków Państwa Członkowskiego, w którym mieści się właściwy organ otrzymujący wniosek, będący jednym z języków instytucji wspólnotowych; lub
b) inny język, wskazany przez Państwo Członkowskie jako język, który akceptuje, zgodnie z art. 14 ust. 3.
3.
Właściwe organy przekazujące mogą podjąć decyzję o odmowie przekazania wniosku w przypadku, w którym wniosek jest w sposób oczywisty:
a) bezzasadny; lub
b) nie jest objęty zakresem niniejszej dyrektywy.
Warunki, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 stosują się do takich decyzji.
4.
Właściwy organ przekazujący pomaga wnioskodawcy w celu zapewnienia, że do wniosku zostały dołączone wszystkie uzasadniające go dokumenty, wymagane dla umożliwienia rozpatrzenia wniosku.
Ponadto pomaga wnioskodawcy w zapewnieniu wszystkich koniecznych tłumaczeń dokumentów uzasadniających wniosek, zgodnie z art. 8 lit. b).
Właściwy organ przekazujący przekazuje wniosek właściwemu organowi otrzymującemu w innym Państwie Członkowskim w ciągu 15 dni od otrzymania poprawnie wypełnionego wniosku w jednym z języków określonych w ust. 2 wraz z dokumentami uzasadniającymi wniosek przetłumaczonymi, jeśli to konieczne, na jeden z tych języków.
5.
Dokumenty przekazywane zgodnie z dyrektywą są zwolnione od obowiązku legalizacji lub jakichkolwiek równoznacznych formalności.
6.
Państwa Członkowskie nie mogą pobierać opłat za usługi świadczone zgodnie z ust. 4.
Państwa Członkowskie stałego zamieszkania lub pobytu wnioskodawcy mogą podjąć decyzję o zwróceniu kosztów tłumaczenia poniesionych przez właściwy organ przekazujący w przypadku odrzucenia wniosku przez właściwy organ.
Artykuł 14
Właściwe organy i język
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub organy odpowiedzialne za przekazywanie (organy przekazujące) oraz za przyjmowanie wniosków (organy przyjmujące).
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji informacje dotyczące:
- nazw i adresów organów przyjmujących i przekazujących wnioski, określonych w ust. 1,
- swej właściwości miejscowej,
- sposobów odbioru, którymi dysponują,
- języków, które mogą być użyte do wypełnienia wniosku.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o urzędowym języku lub językach instytucji wspólnotowych, innych niż języki tych państw, które zostały dopuszczone przez właściwy organ do wypełnienia wniosków, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje określone w ust. 2 i 3 przed dniem 30 listopada 2004 roku.
Jakakolwiek późniejsza zmiana powyższych informacji musi zostać przedłożona Komisji nie później niż na dwa miesiące przed wejściem danej zmiany w życie w danym Państwie Członkowskim.
5.
Informacje określone w ust. 2 i 3 są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Postępowanie dotyczące wniosków
1.
Organy krajowe upoważnione do zarządzania wnioskami o pomoc prawną zapewniają, iż wnioskodawca jest w pełni poinformowany o postępowaniu dotyczącym wniosku.
2.
W przypadku całkowitego lub częściowego odrzucenia wniosku podawane są powody odrzucenia.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy rewizji lub odwołania od decyzji odrzucającej wniosek. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć te przypadki, w których wniosek o pomoc prawną jest odrzucony przez sąd lub trybunał, którego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie podlegają na podstawie przepisów krajowych żadnym środkom zaskarżenia, lub przez sąd odwoławczy.
4.
Mimo administracyjnej natury odwołania się od decyzji odmawiającej lub uchylajacej pomoc prawną, na mocy art. 5, odwołania te zawsze ostatecznie podlegają weryfikacji sądowej.
Artykuł 16
Wzór formularza
1.
W celu ułatwienia przekazywania wniosków ustanawia się standardowy formularz wniosku o pomoc prawną oraz o przekazanie takiego wniosku, zgodnie ze procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
2.
Standardowy formularz służący przekazaniu wniosku o pomoc prawną zostanie ustanowiony najpóźniej 30 maja 2003 roku.
Standardowy formularz wniosku o pomoc prawną zostanie ustanowiony najpóźniej 30 listopada 2004 roku.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 17
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji Rady nr 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 18
Informacja
Właściwe organy krajowe współpracują ze sobą w celu informowania społeczeństwa oraz kręgów zawodowych, na temat różnych systemów pomocy prawnej, wykorzystując do tego w szczególności Europejską Sieć Sądową ustanowioną zgodnie z decyzją nr 2001/470/WE.
Artykuł 19
Korzystniejsze przepisy
Dyrektywa nie stoi na przeszkodzie przyjmowaniu przez Państwa Członkowskie rozwiązań bardziej korzystnych dla wnioskodawców i korzystających z pomocy prawnej.
Artykuł 20
Stosunek do innych instrumentów
Dyrektywa niniejsza ma pierwszeństwo, w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi i w stosunku do jej przedmiotu, przed postanowieniami zawartymi w umowach dwu- i wielostronnych pomiędzy Państwami Członkowskimi, w tym:
a) w Porozumieniu europejskim w sprawie przekazywania wniosków o przyznanie pomocy sądowej, podpisanym w Strasburgu w dniu 27 stycznia 1977 r. zmienionym Protokołem do Porozumienia europejskiego w sprawie przekazywania wniosków o przyznanie pomocy sądowej, podpisanym w Moskwie w 2001 r.;
b) w Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. o ułatwieniu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w stosunkach międzynarodowych.
Artykuł 21
Transpozycja do krajowego porządku prawnego
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 listopada 2004 r., z wyjątkiem art. 3 ust. 2 lit a), którego transpozycja będzie miała miejsce nie później niż 30 maja 2006 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 23 Adresaci
Dyrektywa Rady 2003/9/WE
z dnia 27 stycznia 2003 r.
ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 akapit pierwszy pkt 1 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka azylowa, łącznie ze Wspólnym Europejskim Systemem Azylowym, jest integralną częścią celu Unii Europejskiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony w Unii Europejskiej.
(2) Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska zdecydowała o podjęciu prac zmierzających do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., utrzymując w ten sposób zasadę zakazu wydalania.
(3) Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere przewidują, że Wspólny Europejski System Azylowy powinien zawierać, w krótkim terminie, wspólne minimalne warunki przyjmowania osób ubiegających się o azyl.
(4) Ustanowienie minimalnych norm dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o azyl jest kolejnym krokiem w kierunku europejskiej polityki azylowej.
(5) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W szczególności niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia pełnego poszanowania godności ludzkiej i wspierania stosowania art. 1 i 18 wspomnianej Karty.
(6) W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie związane są obowiązkami w ramach aktów prawa międzynarodowego, których są stronami i które zakazują dyskryminacji.
(7) Powinny zostać ustanowione minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl, które będą wystarczające w celu zapewnienia im godnego poziomu życia i porównywalnych warunków życia we wszystkich Państwach Członkowskich.
(8) Harmonizacja warunków dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o azyl powinna pomóc w ograniczaniu wtórnego przepływu osób ubiegających się o azyl wynikającego ze zróżnicowania warunków ich przyjmowania.
(9) Przyjmowanie grup ze szczególnymi potrzebami powinno być tak zorganizowane, by zaspokajało te potrzeby.
(10) Przyjmowanie zatrzymanych ubiegających się o azyl powinno być specjalnie zaprojektowane w celu spełniania ich potrzeb w tej sytuacji.
(11) W celu zapewnienia zgodności z minimalnymi gwarancjami procesowymi obejmującymi możliwości skontaktowania się z organizacjami lub grupami osób świadczącymi pomoc prawną, powinny zostać dostarczone informacje w sprawie takich organizacji lub osób.
(12) Należy ograniczyć możliwości nadużyć w systemie przyjmowania przez ustanowienie przypadków, w odniesieniu do których dokonuje się ograniczenia lub odstąpienia od warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl.
(13) Należy zabezpieczyć wydajność krajowych systemów przyjmowania oraz współpracę między Państwami Członkowskimi w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o azyl.
(14) Odpowiednia koordynacja między właściwymi władzami w odniesieniu do przyjmowania osób ubiegających się o azyl powinna być wspierana, a harmonijne relacje między wspólnotami lokalnymi i ośrodkami zakwaterowania dla azylantów być z tego względu popierane.
(15) Istotą minimalnych norm jest to, że Państwa Członkowskie uprawnione są do wprowadzania lub utrzymywania bardziej korzystnych przepisów dla obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców wnioskujących, którzy wnoszą o ochronę międzynarodową w Państwie Członkowskim.
(16) W tym duchu zachęca się również Państwa Członkowskie do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w związku z procedurami dotyczącymi podejmowania decyzji w sprawie wniosków o formy ochrony inne niż wynikające z Konwencji genewskiej dla obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.
(17) Stosowanie niniejszej dyrektywy powinno być oceniane w regularnych odstępach czasu.
(18) Ponieważ cele proponowanego działania, a mianowicie ustanowienie minimalnych norm w sprawie przyjmowania osób ubiegających się o azyl w Państwach Członkowskich, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie a ze względu na skalę i wyniki proponowanych działań mogą być osiągane w lepszy sposób na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną postanowieniami art. 5.
Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(19) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło listem z dnia 18 sierpnia 2001 r. o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(20) Zgodnie z art. 1 wymienionego Protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
W związku z tym i bez uszczerbku dla postanowień art. 4 tego Protokołu, przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do Irlandii.
(21) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i dlatego nie jest związana zobowiązaniami wynikającymi z jej stosowania, ani nie jest objęta jej zastosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL, DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnych norm dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o azyl w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "Konwencja genewska" oznacza Konwencję z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców, ze zmianami wprowadzonymi przez Protokół nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r.;
b) "wniosek o udzielenie azylu" oznacza wniosek złożony przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który może być rozumiany jako wniosek o ochronę międzynarodową przez Państwo Członkowskie na podstawie Konwencji genewskiej.
Każdy wniosek o ochronę międzynarodową jest uznawany za wniosek o udzielenie azylu, chyba że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wyraźnie wnioskuje o inny rodzaj ochrony, który może być stosowany osobno;
c) "wnioskodawca" lub "osoba ubiegająca się o azyl" oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który złożył wniosek o udzielenie azylu, w odniesieniu do którego nie podjęto jeszcze ostatecznej decyzji;
d) "członkowie rodziny" oznaczają, o ile rodzina istniała już w kraju pochodzenia, następujących członków rodziny wnioskodawcy, którzy są obecni w tym samym Państwie Członkowskim w związku z wnioskiem o udzielenie azylu:
i) współmałżonek osoby ubiegającej się o azyl lub jej albo jego partner w stałym związku, w przypadku gdy prawo lub praktyka danego Państwa Członkowskiego traktuje związki pozamałżeńskie w sposób porównywalny z traktowaniem związków małżeńskich na mocy przepisów prawa odnoszących się do cudzoziemców;
ii) małoletnie dzieci ze związku określonego w pkt i) lub wnioskodawcy, pod warunkiem że nie pozostają w związku małżeńskim i znajdują się na utrzymaniu wnioskodawcy oraz bez względu na to, czy zostały urodzone w stanie małżeńskim czy poza nim lub adoptowane zgodnie z przepisami prawa krajowego;
e) "uchodźca" oznacza osobę, która spełnia wymagania art. 1 pkt A Konwencji genewskiej;
f) "status uchodźcy" oznacza status przyznany przez Państwo Członkowskie osobie, która jest uchodźcą i jest przyjęta jako taka na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
g) "procedury" i "odwołania" oznaczają procedury i odwołania ustanowione przez Państwa Członkowskie w ich prawie krajowym;
h) "osoby małoletnie pozbawione opieki" oznaczają osoby w wieku poniżej 18 lat, które przybywają na terytorium Państw Członkowskich pozbawione opieki osób dorosłych, odpowiedzialnych za nie prawnie lub zwyczajowo, i dopóki nie zostaną skutecznie objęte opieką takich osób; są to również osoby małoletnie, które zostają pozbawione opieki po przybyciu na terytorium Państw Członkowskich;
i) "warunki przyjmowania" oznaczają pełen zestaw środków, które Państwa Członkowskie przyznają osobom ubiegającym się o azyl zgodnie z niniejszą dyrektywą;
j) "materialne warunki przyjmowania" oznaczają warunki przyjmowania, które obejmują zakwaterowanie, wyżywienie i odzież, świadczone w naturze lub jako zasiłki pieniężne lub talony, oraz dzienne diety;
k) "zatrzymanie" oznacza zamknięcie osoby ubiegającej się o azyl przez Państwo Członkowskie w określonym miejscu, gdzie wnioskodawca jest pozbawiony swobody przemieszczania się;
l) "ośrodek zakwaterowania" oznacza każde miejsce używane jako zbiorowe zakwaterowanie osób ubiegających się o azyl.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, którzy składają wniosek o udzielenie azylu na granicy lub na terytorium Państwa Członkowskiego, tak długo jak posiadają oni zezwolenie na pozostanie na jego terytorium jako osoby ubiegające się o azyl, a także do członków ich rodzin, jeżeli są oni objęci wnioskiem o udzielenie azylu zgodnie z prawem krajowym.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do wniosków o udzielenie azylu dyplomatycznego lub terytorialnego, składanych w przedstawicielstwach Państw Członkowskich.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się w przypadku, gdy zastosowanie mają przepisy dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami [5].
4.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu niniejszej dyrektywy w związku z procedurami podejmowania decyzji w sprawie wniosków o ochronę innego rodzaju niż wynikająca z Konwencji genewskiej dla obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie są uchodźcami.
Artykuł 4
Bardziej korzystne przepisy
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymać bardziej korzystne przepisy w dziedzinie dotyczącej warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl i bliskich krewnych wnioskodawcy przebywających w tym samym Państwie Członkowskim, będących na jego utrzymaniu lub ze względów humanitarnych, w zakresie, w jakim przepisy te są zgodne z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY OGÓLNE W SPRAWIE WARUNKÓW PRZYJMOWANA
Artykuł 5
Informacja
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają osoby ubiegające się o azyl, w rozsądnym czasie nieprzekraczającym piętnastu dni od złożenia wniosku o udzielenie azylu właściwemu organowi, przynajmniej o ustalonych korzyściach oraz obowiązkach, które muszą wypełniać, dotyczących warunków przyjmowania.
Państwa Członkowskie zapewniają dostarczanie wnioskodawcom informacji o organizacjach lub grupach osób świadczących szczególną pomoc prawną oraz o organizacjach, które mogą być w stanie pomóc lub powiadomić ich o dostępnych warunkach przyjmowania, włączając opiekę zdrowotną.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje określone w ust. 1 są przekazywane na piśmie oraz, jeśli to możliwe, w języku prawdopodobnie zrozumiałym dla wnioskodawców.
W przypadku gdy sytuacja tego wymaga, takie informacje mogą być również przekazane ustnie.
Artykuł 6
Dokumentacja
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w terminie trzech dni od dnia złożenia wniosku właściwemu organowi wnioskodawca otrzyma dokument wydany na jego lub jej nazwisko, potwierdzający jego lub jej status jako osoby ubiegającej się o azyl lub poświadczający, że uzyskał(-a) on (ona) zezwolenie na pobyt na terytorium Państwa Członkowskiego, podczas gdy jego lub jej wniosek czeka na rozpatrzenie lub jest rozpatrywany.
Jeżeli posiadaczowi takiego dokumentu nie przysługuje swoboda przemieszczania się po całości lub części terytorium Państwa Członkowskiego, dokument powinien stwierdzać także ten fakt.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć stosowanie tego artykułu, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl jest zatrzymana oraz w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu złożonego na granicy lub w kontekście procedury podejmowania decyzji w sprawie prawa wnioskodawcy do zgodnego z prawem wjazdu na terytorium Państwa Członkowskiego.
W szczególnych przypadkach, w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu, Państwa Członkowskie mogą dostarczyć wnioskodawcom inne dowody równoważne dokumentowi określonemu w ust. 1.
3.
Dokument określony w ust. 1 nie musi poświadczać tożsamości osoby ubiegającej się o azyl.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wydawania osobom ubiegającym się o azyl dokumentów określonych w ust. 1, które muszą być ważne tak długo, jak długo osoby te posiadają zezwolenie na pobyt na terytorium danego Państwa Członkowskiego lub na jego granicy.
5.
Państwa Członkowskie mogą wydać osobom ubiegającym się o azyl dokument podróży, jeśli powstaną poważne powody humanitarne wymagające ich obecności w innym Państwie.
Artykuł 7
Pobyt i swobodna przemieszczania się
1.
Osoby ubiegające się o azyl mogą swobodnie przemieszczać się w granicach terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego lub na obszarze wyznaczonym dla nich przez to Państwo Członkowskie.
Wyznaczony obszar nie ma wpływu na niezbywalną sferę życia prywatnego i zapewnia wystarczający zakres gwarantowania dostępu do wszystkich świadczeń w ramach niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję dotyczącą pobytu osoby ubiegającej się o azyl, jeśli przemawia za tym interes publiczny, porządek publiczny lub, w miarę potrzeb, dla sprawnego rozpatrywania i skutecznego monitorowania wniosku.
3.
Jeżeli okazuje się to niezbędne, na przykład ze względów prawnych lub porządku publicznego, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć pobyt wnioskodawcy do określonego miejsca, zgodnie z przepisami prawa krajowego.
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że, aby skorzystać z materialnych warunków przyjmowania, wnioskodawcy powinni przebywać w konkretnym miejscu, określonym przez Państwa Członkowskie.
Taka decyzja, która może mieć charakter ogólny, podejmowana jest indywidualnie i na podstawie przepisów ustawodawstwa krajowego.
5.
Państwa Członkowskie przewidują możliwość przyznania wnioskodawcom tymczasowego zezwolenia na opuszczenie miejsca pobytu, o którym mowa w ust. 2 i 4 i/lub wyznaczonego obszaru, o którym mowa w ust. 1.
Decyzje są podejmowane indywidualnie, obiektywnie i bezstronnie, a decyzja odmowna jest uzasadniana.
Od wnioskodawcy nie jest wymagane zezwolenie na stawienie się przed organami lub sądami, jeżeli jego obecność jest tam niezbędna.
6.
Państwa Członkowskie wymagają od wnioskodawców niezwłocznego powiadomienia właściwych organów o ich aktualnym adresie oraz o każdej zmianie adresu.
Artykuł 8
Rodziny
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu utrzymania, w możliwie jak najszerszym zakresie, jednolitości rodziny w postaci, w jakiej przebywa na ich terytorium, jeśli dane Państwo Członkowskie zapewnia zakwaterowanie wnioskodawcom.
Środki takie wykonywane są za zgodą osoby ubiegającej się o azyl.
Artykuł 9
Profilaktyczne badania medyczne
Państwa Członkowskie mogą wymagać od wnioskodawców poddania się profilaktycznemu badaniu medycznemu uzasadnionemu względami zdrowia publicznego.
Artykuł 10
Nauka i kształcenie małoletnich
1.
Państwa Członkowskie przyznają małoletnim dzieciom osób ubiegających się o azyl oraz małoletnim osobom ubiegającym się o azyl dostęp do systemu edukacyjnego na podobnych warunkach, jak w odniesieniu do obywateli przyjmującego Państwa Członkowskiego tak długo, jak nie jest zastosowany wobec nich lub ich rodziców środek w postaci wydalenia.
Takie kształcenie może być świadczone w ośrodku zakwaterowania.
Dane Państwo Członkowskie może zastrzec, że taki dostęp musi być ograniczony do państwowego systemu edukacyjnego.
Małoletnimi są osoby młodsze niż w wieku pełnoletności określonym przepisami prawa w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o udzielenie azylu lub w którym jest on rozpatrywany.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić prawa do kształcenia średniego z tej tylko przyczyny, że małoletni osiągnął wiek pełnoletności.
2.
Dostęp do systemu edukacyjnego nie może być odroczony na okres dłuższy niż trzy miesiące od daty złożenia wniosku o udzielenie azylu przez małoletniego lub jego rodziców.
Okres ten może być przedłużony do jednego roku, w przypadku gdy zapewnione jest specjalne kształcenie w celu ułatwienia dostępu do systemu edukacyjnego.
3.
W przypadku gdy dostęp do systemu edukacyjnego określony w ust. 1 nie jest możliwy ze względu na szczególną sytuację małoletniego, Państwo Członkowskie może zaproponować inne formy kształcenia.
Artykuł 11
Zatrudnienie
1.
Państwa Członkowskie określają okres, biegnący od daty złożenia wniosku o udzielenie azylu, podczas którego wnioskodawca nie ma dostępu do rynku pracy.
2.
Jeżeli w terminie roku od dnia złożenia wniosku o udzielenie azylu nie została podjęta decyzja w pierwszej instancji, a opóźnienie to nie wynika z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy, Państwa Członkowskie podejmują decyzję dotyczącą warunków przyznawania wnioskodawcy dostępu do rynku pracy.
3.
Dostęp do rynku pracy nie może zostać cofnięty podczas trwania procedury odwoławczej w przypadku, gdy odwołanie się od decyzji odmownej w zwykłym trybie ma skutek zawieszający, aż do momentu ogłoszenia decyzji odmownej podjętej w procedurze odwoławczej.
4.
Ze względu na określoną politykę na rynku pracy Państwa Członkowskie mogą w tym względzie dawać pierwszeństwo obywatelom Unii Europejskiej oraz obywatelom państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a także legalnie przebywającym obywatelom państw trzecich.
Artykuł 12
Kształcenie zawodowe
Państwa Członkowskie mogą zezwolić osobom ubiegającym się o azyl na dostęp do kształcenia zawodowego bez względu na to, czy mają one dostęp do rynku pracy.
Dostęp do kształcenia zawodowego związanego z umową o pracę zależy od zakresu, w jakim wnioskodawca ma dostęp do rynku pracy, zgodnie z art. 11.
Artykuł 13
Ogólne zasady w sprawie materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wnioskodawcom udostępnione są materialne warunki przyjmowania w momencie złożenia wniosku o udzielenie azylu.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania w celu zapewnienia poziomu życia odpowiedniego dla stanu zdrowia wnioskodawców oraz utrzymania.
Państwa Członkowskie czynią wszystko, aby zapewniony byt poziom życia odpowiedni do szczególnej sytuacji osób mających specjalne potrzeby, zgodnie z art. 17, jak również w związku z sytuacją osób zatrzymanych.
3.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przyznanie wszystkich lub niektórych materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej od tego, że wnioskodawcy nie posiadają środków wystarczających do życia na poziomie odpowiednim do ich stanu zdrowia oraz zapewnienia im utrzymania.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wnioskodawcy pokrywali w całości lub w części koszty materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej przewidzianych w niniejszej dyrektywie, zgodnie z przepisami ust. 3, jeżeli wnioskodawcy posiadają wystarczające środki, na przykład jeżeli pracowali przez wystarczający okres.
Jeżeli okazuje się, że wnioskodawca posiadał środki wystarczające do pokrycia kosztów materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej w czasie, gdy podstawowe potrzeby były zaspokajane, Państwa Członkowskie mogą wnioskować o zwrot poniesionych kosztów od osoby ubiegającej się o azyl.
5.
Materialne warunki przyjmowania mogą być dostarczane w naturze, jako zasiłki pieniężne, talony lub jako kombinacja tych form.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie dostarczają materialne warunki przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych lub talonów, ich wysokość ustala się zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule.
Artykuł 14
Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania
1.
W przypadku gdy zakwaterowanie jest świadczone w naturze, powinno ono przyjąć jedną z następujących form lub ich kombinację:
a) lokali wykorzystywanych do celów zakwaterowania wnioskodawców w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu złożonego na granicy;
b) ośrodków zakwaterowania, które gwarantują odpowiedni poziom życia;
c) domów prywatnych, mieszkań, hoteli lub innych lokali zaadaptowanych na potrzeby zakwaterowania wnioskodawców.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, wnioskodawcom, którym zapewniono zakwaterowanie określone w ust. 1 lit. a), b) i c):
a) ochronę ich życia rodzinnego;
b) możliwość kontaktowania się z krewnymi, doradcami prawnymi oraz z przedstawicielami Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) i organizacji pozarządowych (NGO) uznawanych przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przywiązują szczególną wagę do zapobiegania napadom w lokalach i ośrodkach zakwaterowania określonych w ust. 1 lit. a) i b).
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, w odpowiednich przypadkach, małoletnim dzieciom wnioskodawców lub małoletnim wnioskodawcom zakwaterowanie z ich rodzicami lub z dorosłymi członkami rodziny odpowiedzialnymi za nie na mocy prawa lub zwyczaju.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wnioskodawcy są przenoszeni z jednego miejsca zakwaterowania do innego jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne.
Państwa Członkowskie przewidują dla wnioskodawców możliwość powiadamiania ich doradców prawnych o przeniesieniu oraz o swoim nowym adresie.
5.
Osoby pracujące w ośrodkach zakwaterowania są odpowiednio przeszkolone i związane zasadą poufności, w rozumieniu prawa krajowego, w odniesieniu do każdej informacji otrzymanej w trakcie wykonywania przez nich pracy.
6.
Państwa Członkowskie mogą włączyć wnioskodawców w zarządzanie zasobami materialnymi oraz niematerialnymi aspektami życia w ośrodku poprzez organ doradczy lub w radę reprezentującą mieszkańców.
7.
Doradcom prawnym osób ubiegających się o azyl oraz przedstawicielom Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców lub organizacji pozarządowych przez niego wyznaczonym i uznawanym przez dane Państwo Członkowskie przyznaje się dostęp do ośrodków zakwaterowania i innych miejsc zakwaterowania w celu udzielania pomocy wspomnianym osobom ubiegającym się o azyl.
Ograniczenia dotyczące takiego dostępu mogą być nałożone wyłącznie ze względów odnoszących się do bezpieczeństwa tych ośrodków i miejsc zamieszkania oraz osób ubiegających się o azyl.
8.
Państwa Członkowskie mogą wyjątkowo ustalić materialne zasady przyjmowania inne niż przewidziane w niniejszym artykule, na rozsądny i możliwie najkrótszy okres, jeżeli:
- wymagana jest wstępna ocena szczególnych potrzeb wnioskodawcy,
- materialne warunki przyjmowania przewidziane w niniejszym artykule nie są dostępne na pewnym obszarze geograficznym,
- zasoby mieszkaniowe dostępne w normalnym trybie są tymczasowo wyczerpane,
- osoba ubiegająca się o azyl jest zatrzymana lub jej pobyt ograniczono do punktu granicznego.
Te inne warunki powinny w każdym przypadku zaspokajać podstawowe potrzeby.
Artykuł 15
Opieka zdrowotna
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wnioskodawcy otrzymują niezbędną opiekę zdrowotną, która obejmuje przynajmniej opiekę służb ratunkowych i leczenie podstawowe.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają pomoc medyczną i inną wnioskodawcom mającym szczególne potrzeby.
ROZDZIAŁ III
OGRANICZENIE LUB WYCOFANIE WARUNKÓW PRZYJMOWANIA
Artykuł 16
Ograniczenie lub wycofanie warunków przyjmowania
1.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć lub wycofać warunki przyjmowania w następujących przypadkach:
a) w przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl:
- opuszcza miejsce zamieszkania ustalone przez właściwy organ bez powiadomienia go lub bez zezwolenia, jeśli jest ono wymagane, lub
- nie spełnia obowiązków meldowania się lub dostarczania informacji, lub stawiania się na rozmowy osobiste dotyczące procedury udzielania azylu, w rozsądnym okresie ustanowionym w prawie krajowym, lub
- złożyła już wniosek w tym samym Państwie Członkowskim.
Jeżeli wnioskodawca zostanie odnaleziony lub dobrowolnie zgłosi się do właściwego organu, podejmuje się należycie uzasadnioną decyzję w sprawie ponownego przyznania części lub całości warunków przyjmowania, biorąc pod uwagę powody opuszczenia miejsca zamieszkania;
b) w przypadku gdy wnioskodawca ukrył środki finansowe i z tego względu bezzasadnie skorzystał z materialnych warunków przyjmowania.
Jeżeli okazuje się, że wnioskodawca posiadał środki wystarczające do pokrycia kosztów materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej w czasie, gdy podstawowe potrzeby były zaspokajane, Państwa Członkowskie mogą zażądać zwrotu poniesionych kosztów od osoby ubiegającej się o azyl.
2.
Państwa Członkowskie mogą odmówić przyznania warunków przyjmowania w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o azyl nie wykazała, że wniosek o udzielenie azylu został złożony w rozsądnie najkrótszym czasie po przybyciu do tego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą określić sankcje mające zastosowanie do poważnego złamania zasad obowiązujących w ośrodkach zakwaterowania, jak również za każde inne szczególnie gwałtowne zachowanie.
4.
Decyzje dotyczące ograniczenia, wycofania lub odmowy warunków przyjmowania lub sankcji określonych w ust. 1, 2 i 3 podejmowane są indywidualnie, obiektywnie i bezstronnie, a każda decyzja jest uzasadniona.
Decyzje opierają się na konkretnej sytuacji danej osoby, której decyzja dotyczy, szczególnie w odniesieniu do osób objętych przepisami art. 17, uwzględniając zasadę proporcjonalności.
Państwa Członkowskie w każdym wypadku zapewniają dostęp do opieki służb ratunkowych.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materialne warunki przyjmowania nie są wycofane ani ograniczone przed wydaniem decyzji odmownej.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY DOTYCZĄCE OSÓB ZE SZCZEGÓLNYMI POTRZEBAMI
Artykuł 17
Zasada ogólna
1.
Państwa Członkowskie biorą pod uwagę szczególną sytuację osób wrażliwych, takich jak małoletni, małoletni pozbawieni opieki, osoby niepełnosprawne, osoby starsze, kobiety ciężarne, rodzice samotnie wychowujący małoletnie dzieci oraz osoby, które zostały poddane torturom, ofiary gwałtu lub innych poważnych form przemocy fizycznej, psychicznej lub seksualnej, w ustawodawstwie krajowym wprowadzającym w życie przepisy rozdziału II odnoszące się do materialnych warunków przyjmowania i opieki zdrowotnej.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko do osób, których szczególne potrzeby zostały stwierdzone po przeprowadzeniu indywidualnej oceny ich sytuacji.
Artykuł 18
Małoletni
1.
Dobro dziecka jest pierwszą okolicznością rozważaną przez Państwa Członkowskie wprowadzając w życie przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące małoletnich.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają dostęp do usług rehabilitacyjnych dla małoletnich będących ofiarami jakiejkolwiek formy nadużyć, zaniedbywania, wykorzystywania, torturowania lub okrutnego, nieludzkiego i upokarzającego traktowania, lub dla małoletnich, którzy ucierpieli w wyniku konfliktów zbrojnych, oraz zapewniają im także właściwą opiekę nad zdrowiem psychicznym oraz fachową poradę w razie potrzeby.
Artykuł 19
Osoby małoletnie pozbawione opieki
1.
Państwa Członkowskie przyjmują jak najszybciej środki mające na celu zapewnienie niezbędnego przedstawicielstwa osób małoletnich pozbawionych opieki przez instytucję kurateli lub, w stosownych przypadkach, przez organizację, która odpowiedzialna jest za opiekę i dobrą sytuację małoletnich, lub innego rodzaju właściwego przedstawicielstwa. Właściwe organy dokonają regularnych ocen.
2.
Osoby małoletnie pozbawione opieki składające wniosek o udzielenie azylu, od momentu wjazdu na terytorium do momentu, w którym są zobowiązane opuścić przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu lub w którym wniosek jest rozpatrywany, są umieszczane:
a) z pełnoletnimi krewnymi;
b) w rodzinie zastępczej;
c) w ośrodkach zakwaterowania specjalnie przystosowanych do przyjmowania osób małoletnich;
d) w innych miejscach zakwaterowania odpowiednich dla małoletnich.
Państwa Członkowskie mogą umieścić osoby małoletnie pozbawione opieki w wieku co najmniej 16 lat w ośrodkach zakwaterowania dla pełnoletnich osób ubiegających się o azyl.
Jeżeli to możliwe, rodzeństwa nie rozdziela się, uwzględniając dobro osoby małoletniej, w szczególności jego lub jej wiek i stopień dojrzałości.
Zmiany miejsca zamieszkania osób małoletnich pozbawionych opieki ogranicza się do minimum.
3.
Państwa Członkowskie, chroniąc dobro małoletniego pozbawionego opieki, podejmują starania w celu odnalezienia członków jego lub jej rodziny tak szybko, jak to możliwe.
W przypadkach, gdy życie lub integralność osoby małoletniej albo jej bliskich krewnych może być zagrożona, szczególnie jeżeli pozostali oni w kraju pochodzenia, należy zadbać o zapewnienie poufności zbierania, przetwarzania i obiegu informacji dotyczących tych osób tak, aby uniknąć zagrożenia ich bezpieczeństwa.
4.
Pracujący z małoletnimi pozbawionymi opieki otrzymują właściwe szkolenie w zależności od ich potrzeb oraz są związani zasadą poufności określoną w prawie krajowym w odniesieniu do każdej informacji uzyskanej podczas wykonywania pracy.
Artykuł 20
Ofiary tortur i przemocy
Państwa Członkowskie, w razie potrzeby, zapewniają osobom torturowanym, ofiarom gwałtu lub innych poważnych aktów przemocy otrzymanie niezbędnego leczenia szkód zdrowotnych wyrządzonych wymienionymi aktami.
ROZDZIAŁ V
ODWOŁANIA
Artykuł 21
Odwołania
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzje odmowne odnoszące się do przyznania świadczeń na mocy niniejszej dyrektywy lub decyzje podjęte na podstawie art. 7, które w szczególności wpływają na sytuację osób ubiegających się o azyl, mogą być przedmiotem odwołania się w ramach procedur ustanowionych w prawie krajowym.
Możliwość odwołania się do organu sądowego przyznaje się przynajmniej w ostatniej instancji.
2.
Procedury dotyczące dostępu do pomocy prawnej w takich przypadkach są ustanawiane w prawie krajowym.
ROZDZIAŁ VI
DZIAŁANIA MAJĄCE NA CELU POPRAWĘ SKUTECZNOŚCI SYSTEMU PRZYJMOWANIA
Artykuł 22
Współpraca
Państwa Członkowskie regularnie informują Komisję o danych dotyczących liczby osób, w podziale według płci i wieku, objętych warunkami przyjmowania, i dostarczają pełną informację w sprawie typu, nazwy i formatu dokumentów przewidzianych w art. 6.
Artykuł 23
System wytycznych, monitorowania i kontroli
Państwa Członkowskie zapewniają, z należytym poszanowaniem własnej struktury konstytucyjnej, ustanowienie właściwych wytycznych oraz środków monitorowania i kontroli poziomu warunków przyjmowania.
Artykuł 24
Personel i zasoby
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, że władze i inne organizacje wykonujące niniejszą dyrektywę odbyły odpowiednie podstawowe szkolenie w odniesieniu do potrzeb wnioskodawców obu płci.
2.
Państwa Członkowskie rozmieszczają niezbędne zasoby w związku z przepisami krajowymi ustanowionymi w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Sprawozdania
Do dnia 6 sierpnia 2006 r. Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i zaproponuje wszelkie niezbędne zmiany.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji wszelkie informacje, które są odpowiednie dla sporządzenia sprawozdania, wraz z danymi statystycznymi przewidzianymi w art. 22, do dnia 6 lutego 2006 r.
Po przedstawieniu sprawozdania Komisja będzie składać sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy co najmniej co pięć lat.
Artykuł 26
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 6 lutego 2005 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej przedmiotem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 28 Adresaci
Dyrektywa 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lutego 2003 r.
w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem)
(Siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie Traktatu Rada może w trybie dyrektyw przyjąć minimalne wymagania wspierania poprawy warunków, w szczególności w środowisku pracy, w celu zagwarantowania lepszego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Takie dyrektywy nie mogą nakładać ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które utrudniłyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(2) O ile, zgodnie z Traktatem, niniejsza dyrektywa nie zabrania jakiemukolwiek Państwu Członkowskiemu utrzymania lub wprowadzenia bardziej rygorystycznych środków ochronnych, jej wprowadzenie w życie nie powinno służyć uzasadnieniu regresu w stosunku do sytuacji już istniejącej w każdym Państwie Członkowskim.
(3) Dyrektywa Rady 86/188/EWG z dnia 12 maja 1986 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie hałasu w miejscu pracy [4] przewidywała jej ponowne zbadanie przez Radę na wniosek Komisji, w celu ograniczenia objętych nią czynników ryzyka, z uwzględnieniem w szczególności postępów nauki i technologii.
(4) Komunikat Komisji dotyczący jej programu w zakresie bezpieczeństwa, higieny i zdrowia w miejscu pracy [5] przewiduje przyjęcie środków mających na celu promocję bezpieczeństwa w miejscu pracy, w szczególności w świetle rozszerzenia zakresu Dyrektywy 86/188/EWG oraz ponownej oceny wartości progowych.
Rada uwzględniła to w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i zdrowia w miejscu pracy [6].
(5) Komunikat Komisji dotyczący jej programu działania odnoszącego się do wprowadzania w życie Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników przewiduje wprowadzenie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących ryzyka związanego z narażeniem pracowników na czynniki fizyczne.
We wrześniu 1990 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie tego programu działania [7], w którym zwraca się do Komisji w szczególności o przygotowanie szczegółowej dyrektywy w sprawie ryzyka, spowodowanego hałasem i wibracją, a także innymi czynnikami fizycznymi w miejscu pracy.
(6) Jako pierwszy krok Parlament Europejski i Rada przyjęły dnia 25 czerwca 2002 r. dyrektywę 2002/44/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [8].
(7) Jako drugi krok uznaje się za niezbędne wprowadzenie środków ochrony pracowników przed ryzykiem spowodowanym hałasem, w związku z jego wpływem na zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, w szczególności w postaci uszkodzenia słuchu.
Środki te mają nie tylko zapewnić ochronę zdrowia i bezpieczeństwo każdego pracownika, lecz także stworzyć minimalne podstawy ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie w celu uniknięcia możliwej nieuczciwej konkurencji.
(8) Obecna wiedza naukowa na temat wpływu, jaki narażenie na hałas może wywoływać dla zdrowia i bezpieczeństwa jest niewystarczająca, aby umożliwić ustalenie dokładnych poziomów ekspozycji, uwzględniających wszystkie zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa, zwłaszcza w zakresie skutków hałasu innych niż skutki o charakterze słuchowym.
(9) System ochrony przed hałasem musi ograniczać się do zdefiniowania, w sposób nieobciążony nadmiernymi szczegółami, celów do osiągnięcia, obowiązujących zasad i podstawowych wartości do stosowania, tak aby umożliwić Państwom Członkowskim jednakowe dostosowanie się do wymagań minimalnych.
(10) Skuteczniejszemu obniżaniu poziomu ekspozycji na hałas sprzyja włączenie środków zapobiegawczych do takiego projektowania stanowisk pracy i miejsc pracy oraz poprzez taki dobór sprzętu, procedur i metod pracy, który przyznaje pierwszeństwo ograniczeniu ryzyka u źródła.
W ten sposób przepisy, dotyczące sprzętu i metod, przyczyniają się do ochrony pracowników, których to dotyczy.
Zgodnie z ogólnymi zasadami zapobiegania określonymi w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [9], środki ochrony zbiorowej mają pierwszeństwo przed środkami ochrony indywidualnej.
(11) Kodeks w sprawie poziomów hałasu na pokładzie statków zawarty w Rezolucji A 468(12) Międzynarodowej Organizacji Morskiej zawiera wytyczne odnośnie do ograniczania hałasu u źródła na pokładzie statków.
Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do wprowadzenia okresu przejściowego w odniesieniu do załóg statków morskich.
(12) W celu prawidłowej oceny narażenia pracowników na hałas, właściwe byłoby zastosowanie obiektywnej metody pomiaru, w związku z tym powołano się na ogólnie uznaną normę ISO 1999:1990.
Wartości oszacowane lub obiektywnie zmierzone powinny mieć znaczenie rozstrzygające dla wszczęcia postępowania przewidzianego dla dolnych i górnych wartości ekspozycji, przy których należy podejmować odpowiednie działania.
Graniczne wartości ekspozycji są konieczne do uniknięcia nieodwracalnego uszkodzenia słuchu pracowników; hałas docierający do ucha powinien być utrzymywany poniżej granicznych wartości ekspozycji.
(13) Szczególne charakterystyki branży muzycznej i rozrywkowej wymagają praktycznych wytycznych w celu uwzględnienia skutecznego zastosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do skorzystania z okresu przejściowego na opracowanie kodeksu postępowania zawierającego praktyczne wytyczne, które pomogłyby pracownikom i pracodawcom tych branż osiągnąć poziom ochrony określony niniejszą dyrektywą.
(14) W celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, pracodawcy powinni dokonać niezbędnych zmian w świetle postępu technicznego i wiedzy naukowej dotyczącej ryzyka związanego z narażeniem na hałas.
(15) Ponieważ niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG, dyrektywę tę, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy, stosuje się w zakresie narażenia pracowników na hałas.
(16) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(17) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa, będąca siedemnastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników przed ryzykiem dla ich zdrowia i bezpieczeństwa wynikającym lub mogącym wyniknąć z narażenia na hałas, a w szczególności ryzykiem uszkodzenia słuchu.
2.
Wymagania niniejszej dyrektywy stosuje się do działań, w których pracownicy są lub mogą być narażeni na hałas w wyniku swojej pracy.
3.
Dyrektywę 89/391/EWG stosuje się w całości do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy wielkości fizyczne wykorzystywane jako predyktory ryzyka hałasu definiuje się następująco:
a) szczytowa wartość ciśnienia akustycznego C(pCpeak): maksymalna wartość chwilowego ciśnienia akustycznego skorygowana charakterystyką częstotliwościową C;
b) poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dnia pracy (LEx,8h) (w dB w odniesieniu do 20 μPa): równoważny poziom ciśnienia akustycznego skorygowany charakterystyką częstotliwościową A, wyznaczony dla nominalnego ośmiogodzinnego dnia pracy, zdefiniowany w normie międzynarodowej ISO 1999:1990, punkt 3.6.
Obejmuje on wszystkie rodzaje hałasu w miejscu pracy, w tym hałas impulsowy;
c) poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy (LEx,8h): wartość średnia poziomów ekspozycji na hałas odniesionych do 8-godzinnego dnia pracy, wyznaczona dla nominalnego 5-dniowego tygodnia pracy, zdefiniowana w normie międzynarodowej ISO 1999:1990, punkt 3.6 (uwaga 2).
Artykuł 3
Graniczne wartości ekspozycji i wartości działania
1.
Do celów niniejszej dyrektywy graniczne wartości ekspozycji i wartości, przy których należy podejmować odpowiednie działania w odniesieniu do poziomów ekspozycji na hałas oraz szczytowej wartości ciśnienia akustycznego, ustala się następująco:
a) graniczne wartości ekspozycji: LEx,8h = 87 dB oraz pC peak = 200 Pa [11];
b) górne wartości działania: LEx,8h = 85 dB oraz pC peak =140 Pa [12];
c) dolne wartości działania: LEx,8h = 80 dB oraz pC peak = 112 Pa [13].
2.
Przy stosowaniu granicznych wartości ekspozycji, ustalając rzeczywistą wartość ekspozycji pracownika, należy uwzględnić tłumienie wprowadzone przez indywidualne ochrony słuchu, noszone przez pracownika.
Wartości działania nie uwzględniają skutków stosowania indywidualnych ochron słuchu.
3.
We właściwie uzasadnionych okolicznościach, dla czynności, w przypadku których dzienna ekspozycja na hałas znacząco różni się w poszczególnych dniach roboczych, Państwa Członkowskie mogą, dla celów zastosowania wartości granicznych oraz wartości działania, stosować do oceny hałasu, na jaki narażeni są pracownicy, poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy w miejsce poziomu ekspozycji na hałas odniesionego do 8-godzinnego dnia pracy, pod warunkiem że:
a) poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy, jak wykazano stosownym monitoringiem, nie przekracza dopuszczalnej wartości granicznej 87 dB; oraz
b) podjęto stosowne działania w celu ograniczenia do minimum ryzyka związanego z tymi czynnościami.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 4
Wyznaczenie i ocena ryzyka
1. Wypełniając obowiązki ustanowione w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca ocenia i, w razie potrzeby, dokonuje pomiaru poziomu hałasu, na jaki narażeni są pracownicy.
2.
Metody i aparatura stosowane do pomiaru powinny być dostosowane do warunków środowiskowych, w szczególności w świetle rodzaju hałasu, jaki ma być mierzony, czasu ekspozycji, czynników otoczenia oraz charakterystyk aparatury pomiarowej.
Powyższe metody i aparatura powinny umożliwiać wyznaczanie wielkości zdefiniowanych w art. 2 oraz podjęcie decyzji, czy w danym przypadku przekroczone zostały wartości ustalone w art. 3.
3.
Stosowane metody mogą obejmować próbkowanie, które powinno być reprezentatywne dla indywidualnej ekspozycji pracownika.
4.
Ocenę i pomiary, określone w ust. 1, planują i realizują w odpowiednich przedziałach czasowych właściwe służby, uwzględniając w szczególności postanowienia art. 7 dyrektywy 89/391/EWG dotyczące niezbędnych kompetentnych służb lub osób.
Dane, uzyskane z oceny i/lub pomiarów poziomu ekspozycji na hałas, przechowuje się w odpowiedniej postaci, umożliwiającej odwołanie się do nich na późniejszym etapie.
5.
Stosując niniejszy artykuł, w ocenie wyników pomiarów należy uwzględniać niedokładności pomiaru wyznaczone zgodnie z praktyką metrologiczną.
6.
Na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG, dokonując oceny ryzyka, pracodawca jest obowiązany zwrócić szczególną uwagę na:
a) poziom, rodzaj i czas ekspozycji, włącznie z ekspozycją na hałas impulsowy;
b) wartości graniczne ekspozycji i wartości działania ustanowione w art. 3 niniejszej dyrektywy;
c) wszelkie skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników należących do grup ryzyka o szczególnej wrażliwości;
d) o ile jest to wykonalne z technicznego punktu widzenia, wszelkie skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, wynikające z interakcji pomiędzy hałasem i ototoksycznymi substancjami związanymi z wykonywaną pracą oraz pomiędzy hałasem i wibracjami;
e) wszelkie pośrednie skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, wynikające z interakcji pomiędzy hałasem i sygnałami ostrzegawczymi lub innymi dźwiękami, które powinien on obserwować w celu zmniejszenia ryzyka wypadku;
f) informacje o emisji hałasu dostarczone przez producentów sprzętu roboczego zgodnie z odpowiednimi dyrektywami UE;
g) istnienie sprzętu alternatywnego, zaprojektowanego do ograniczenia emisji hałasu;
h) przedłużenie ekspozycji na hałas poza normalne godziny pracy na odpowiedzialność pracodawcy;
i) odpowiednie informacje uzyskane z badań lekarskich, w tym, w miarę możliwości informacje opublikowane;
j) dostępność indywidualnych ochron słuchu o odpowiedniej charakterystyce tłumienia.
7.
Pracodawca jest zobowiązany być w posiadaniu oceny ryzyka, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG i określić, które środki należy podjąć zgodnie z art. 5, 6, 7 i 8 niniejszej dyrektywy.
Ocena ryzyka jest zapisana na odpowiednim nośniku, zgodnie z prawem krajowym i praktyką.
Ocenę ryzyka należy systematycznie aktualizować, w szczególności jeśli nastąpiły istotne zmiany, które mogły spowodować, że ocena stała się nieaktualna, lub jeśli wyniki badań lekarskich wykażą konieczność aktualizacji.
Artykuł 5
Przepisy mające na celu unikanie lub ograniczanie narażenia
1.
Uwzględniając postęp techniczny i dostępność środków ograniczenia ryzyka w miejscu jego powstawania, należy eliminować u źródła ryzyko wynikające z narażenia na hałas, lub ograniczać je do minimum.
Ograniczenie ryzyka opiera się na ogólnych zasadach zapobiegania, określonych w art. 6 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG, a w szczególności uwzględnia:
a) inne metody pracy, związane z mniejszym narażeniem na hałas;
b) dobór właściwego sprzętu roboczego, z uwzględnieniem rodzaju wykonywanej pracy, emitującego możliwie najmniejszy hałas, włączając w to możliwość udostępnienia pracownikom sprzętu z zastrzeżeniem przepisów wspólnotowych, w celu ograniczenia ekspozycji na hałas;
c) projektowanie i rozmieszczenie miejsc pracy i stanowisk pracy;
d) odpowiednią informację i szkolenie pracowników w zakresie poprawnego i bezpiecznego używania sprzętu roboczego, w celu ograniczenia do minimum stopnia ich ekspozycji na hałas;
e) redukcję hałasu środkami technicznymi:
i) redukcję hałasu rozchodzącego się w powietrzu, np. poprzez ekrany, obudowy, pokrycia dźwiękochłonne;
ii) redukcję hałasu rozchodzącego się w elementach budynków; np. poprzez tłumienie lub izolację;
f) właściwe programy konserwacji sprzętu roboczego, miejsca pracy i systemów miejsc pracy;
g) organizację pracy w sposób ograniczający hałas:
i) ograniczenie czasu i poziomu ekspozycji;
ii) właściwe harmonogramy pracy z odpowiednimi przerwami na odpoczynek.
2.
Na podstawie oceny ryzyka, określonej w art. 4, po przekroczeniu górnych wartości, przy których należy podejmować odpowiednie działania, pracodawca przyjmuje i wprowadza w życie program środków technicznych i/lub organizacyjnych, zmierzających do ograniczenia ekspozycji na hałas, uwzględniając w szczególności środki, o których mowa w ustępie 1.
3.
Na podstawie oceny ryzyka, określonej w art. 4, miejsca pracy, na których pracownicy mogą być narażeni na hałas przekraczający górne wartości, przy których należy podejmować odpowiednie działania, zostaną oznakowane odpowiednimi znakami.
Strefy te zostaną także wydzielone, a dostęp do nich ograniczony, gdy jest to technicznie wykonalne, a ryzyko wynikające z narażenia uzasadnia takie wydzielenie.
4.
W przypadku gdy, w wyniku charakteru wykonywanej pracy, pracownik korzysta z miejsc wypoczynkowych, pozostając w obszarze odpowiedzialności pracodawcy, hałas w tych miejscach powinien być ograniczony do poziomu zgodnego z ich celem i warunkami użytkowania.
5.
Na podstawie art. 15 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca dostosowuje środki, określone w niniejszym artykule, do potrzeb pracowników należących do grup ryzyka szczególnej wrażliwości.
Artykuł 6
Środki ochrony indywidualnej
1. Jeżeli ryzyka wynikającego z narażenia na hałas nie można uniknąć za pomocą innych środków, pracodawca powinien udostępnić pracownikom właściwie dobrane indywidualne ochrony słuchu oraz zapewnić ich stosowanie, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 89/656/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochrony osobistej (trzecia dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [14] oraz art. 12 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG, a także na warunkach określonych poniżej:
a) w przypadku gdy narażenie na hałas przekracza dolne wartości, przy których należy podejmować odpowiednie działania, pracodawca udostępnia pracownikom indywidualne ochrony słuchu;
b) w przypadku gdy narażenie na hałas osiąga lub przekracza górne wartości, przy których należy podejmować odpowiednie działania, stosuje się indywidualne ochrony słuchu;
c) indywidualne ochrony słuchu należy dobrać tak, by wyeliminować ryzyko uszkodzenia słuchu lub zmniejszyć je do minimum.
2.
Pracodawca podejmuje wszelkie wysiłki w celu zapewnienia, by pracownicy nosili indywidualne ochrony słuchu i jest odpowiedzialny za sprawdzanie skuteczności środków podejmowanych na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Ograniczenie ekspozycji
1.
W żadnych okolicznościach ekspozycja pracownika na hałas, wyznaczona zgodnie z art. 3 ust. 2 nie przekracza granicznych wartości ekspozycji.
2.
Jeżeli pomimo środków podjętych w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, zostaną wykryte ekspozycje na hałas przekraczające graniczne wartości ekspozycji, pracodawca:
a) podejmuje niezwłoczne działania w celu ograniczenia ekspozycji na hałas do wartości poniżej wartości granicznych;
b) ustala przyczyny wystąpienia nadmiernej ekspozycji; oraz
c) zmienia środki ochrony i środki zapobiegawcze w taki sposób, by uniknąć ponownego przekroczenia wartości granicznych.
Artykuł 8
Informowanie i szkolenie pracowników
Bez uszczerbku dla art. 10 i 12 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca zapewnia pracownikom narażonym w miejscu pracy na hałas o wartościach ekspozycji równych lub wyższych od dolnych wartości, przy których podejmuje się odpowiednie działania, oraz/lub ich przedstawicielom, uzyskanie informacji i szkolenia w zakresie ryzyka wynikającego z narażenia na hałas, w szczególności dotyczące:
a) charakteru tego ryzyka;
b) środków, jakie podjęto w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy w celu wyeliminowania lub ograniczenia do minimum ryzyka związanego z hałasem, włącznie z okolicznościami, w jakich takie środki obowiązują;
c) wartości granicznych ekspozycji i wartości działania, określonych w art. 3 niniejszej dyrektywy;
d) wyników ocen i pomiarów hałasu, przeprowadzonych zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy, wraz z wyjaśnieniem ich znaczenia oraz potencjalnego ryzyka;
e) prawidłowego stosowania indywidualnych ochron słuchu;
f) przyczyn i sposobów wykrywania i zgłaszania oznak uszkodzenia słuchu,
g) okoliczności, uprawniających pracowników do badań lekarskich oraz celu takich badań, zgodnie z art. 10 niniejszej dyrektywy;
h) bezpiecznych sposobów wykonywania pracy ograniczających do minimum narażenie na hałas.
Artykuł 9
Konsultacje i udział pracowników
Konsultacje i udział pracowników i/lub ich przedstawicieli powinny mieć miejsce zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG, w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, a w szczególności w zakresie:
- oceny ryzyka oraz ustalenia działań, jakie należy podjąć, o których mowa w art. 4,
- działań mających na celu eliminację lub ograniczenie ryzyka wynikającego z narażenia na hałas, o których mowa w art. 5,
- wyboru indywidualnych ochron słuchu, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c).
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 10
Opieka zdrowotna
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy zapewniające odpowiednie badania lekarskie pracowników, w przypadku gdy wyniki oceny i pomiaru przewidziane w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy wskazują na istnienie zagrożenia zdrowia pracowników.
Przepisy te, w tym określone wymagania w zakresie dokumentacji dotyczącej zdrowia i jej dostępności, wprowadza się zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
2.
Pracownik, dla którego ekspozycja na hałas przekracza górne wartości, przy których podejmuje się odpowiednie działania, ma prawo do zbadania słuchu przez lekarza lub inną właściwie wykwalifikowaną osobę pozostającą pod nadzorem lekarza, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
Profilaktyczne badania audiometryczne należy także umożliwić pracownikom, których ekspozycja na hałas przekracza dolne wartości, przy których podejmuje się odpowiednie działania, w przypadku gdy ocena i pomiary przewidziane w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy wskazują na istnienie zagrożenia zdrowia pracowników.
Celem powyższych badań jest wczesne diagnozowanie jakiejkolwiek utraty słuchu w wyniku działania hałasu oraz zachowanie prawidłowego działania słuchu.
3.
Państwa Członkowskie stwarzają warunki w celu zapewnienia sporządzania i aktualizacji indywidualnej dokumentacji dotyczącej zdrowia każdemu pracownikowi, który poddał się badaniom lekarskim zgodnie z ust. 1 i ust. 2.
Dokumentacja dotycząca zdrowia zawiera podsumowanie wyników przeprowadzonych badań.
Prowadzi się je w odpowiedniej formie, umożliwiającej późniejsze konsultacje, z uwzględnieniem obowiązku poufności.
Kopie odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zdrowia przekazuje się właściwym organom na żądanie.
Poszczególnym pracownikom udostępnia się na żądanie dokumentację dotyczącą ich zdrowia.
4.
W przypadku gdy w wyniku kontroli badań słuchu wykryto możliwe do zidentyfikowania uszkodzenie słuchu, które lekarz lub specjalista, jeżeli lekarz uzna to za stosowne, oceni jako wynik narażenia na hałas w miejscu pracy:
a) lekarz lub inna osoba o odpowiednich kwalifikacjach zawiadamia pracownika o wynikach, które dotyczą go osobiście.
b) pracodawca:
i) dokonuje analizy oceny ryzyka, przeprowadzonej zgodnie z art. 4,
ii) dokonuje analizy środków podjętych w celu eliminacji lub zmniejszenia ryzyka zgodnie z art. 5 i 6,
iii) uwzględnia porady specjalisty medycyny pracy lub innej wykwalifikowanej osoby, lub właściwych organów, wprowadzając wszelkie środki wymagane w celu eliminacji lub zmniejszenia ryzyka zgodnie z art. 5 i 6, włącznie z możliwością przeniesienia pracownika do innej pracy, gdzie nie występuje ryzyko związane z dalszym narażeniem na hałas, oraz:
iv) organizuje systematyczne badania lekarskie i zapewnia przegląd stanu zdrowia innych pracowników, którzy byli i są narażeni w podobnym stopniu.
Artykuł 11
Odstępstwa
1.
W wyjątkowych sytuacjach, gdy z uwagi na charakter pracy właściwe stosowanie indywidualnych ochron słuchu przez cały czas mogłoby spowodować większe zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa niż rezygnacja z ich stosowania, Państwa Członkowskie mogą udzielić odstępstw od przepisów art. 6 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 7.
2.
Odstępstwa, o których mowa w ust. 1, udzielane są przez Państwa Członkowskie po konsultacji z pracownikami i pracodawcami oraz, tam gdzie to stosowne, z organami medycznymi właściwymi na mocy przepisów i praktyki krajowej.
Odstępstwa takie muszą uzupełniać warunki gwarantujące, że uwzględniając okoliczności szczególne, wynikające z ich stosowania, ryzyko zostanie ograniczone do minimum, a pracownicy, do których mają one zastosowanie, zostaną poddani zwiększonej kontroli zdrowia.
Odstępstwa takie są poddawane kontroli co cztery lata i wycofywane niezwłocznie, po ustaniu okoliczności stanowiących ich uzasadnienie.
3.
Państwo Członkowskie przesyła do Komisji co cztery lata wykaz odstępstw, określonych w ust. 1, ze szczegółowym wskazaniem przyczyn i okoliczności, ze względu na które udzielono odstępstw.
Artykuł 12
Zmiany techniczne
Zmiany o ściśle technicznym charakterze są przyjmowane według procedury regulacyjnej określonej w art. 13 ust. 2 oraz zgodnie z:
a) przyjęciem dyrektyw w dziedzinie technicznej harmonizacji i normalizacji w odniesieniu do projektowania, budowy, wytwarzania lub konstrukcji sprzętu roboczego i/lub miejsc pracy,
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet, określony w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Kodeks postępowania
W kontekście zastosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie sporządzają w porozumieniu z partnerami społecznymi, zgodnie z krajowym prawem i praktyką, kodeks postępowania określający praktyczne wytyczne pomagające pracownikom i pracodawcom branży muzycznej i rozrywkowej, zrealizować ciążące na nich zobowiązania prawne określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 15
Uchylenie
Uchyla się niniejszym dyrektywę 86/188/WE, ze skutkiem od daty wskazanej w pierwszym akapicie art. 17 ust. 1.
SEKCJA IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
Sprawozdania
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji co pięć lat sprawozdania z praktycznego wdrażania niniejszej dyrektywy, wskazując stanowiska pracodawców i pracowników.
Sprawozdanie zawiera opis najlepszej praktyki w zakresie zapobiegania hałasowi, powodującemu szkodliwe skutki dla zdrowia i innych form organizacji pracy oraz działań podjętych przez Państwa Członkowskie w celu dzielenia się wiedzą na temat najlepszej praktyki.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja dokonuje całościowej oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy, w tym jej wdrożenia w świetle badań i informacji naukowej oraz, między innymi, z uwzględnieniem skutków niniejszej dyrektywy dla branży muzycznej i rozrywkowej.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy oraz, w miarę potrzeby, proponuje zmiany.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 15 lutego 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W celu uwzględnienia szczególnych warunków, Państwa Członkowskie mogą, o ile to konieczne, uzyskać dodatkowy okres pięciu lat od dnia 15 lutego 2006 r., to znaczy łącznie ośmiu lat na wprowadzenie przepisów art. 7 w odniesieniu do personelu na pokładzie statków morskich.
W celu umożliwienia opracowania kodeksu postępowania zawierającego praktyczne wytyczne realizacji przepisów niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie uprawnione są do zastosowania maksymalnego okresu przejściowego dwóch lat od dnia 15 lutego 2006 r., to znaczy łącznie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, na realizację niniejszej dyrektywy w odniesieniu do branży muzycznej i rozrywkowej, pod warunkiem że w tym okresie poziomy ochrony już wprowadzone w poszczególnych Państwach Członkowskich w odniesieniu do personelu tych branż, zostaną utrzymane.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych lub przewidzianych do przyjęcia tekstach przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lutego 2003 r.
zmieniająca po raz dwudziesty czwarty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (eter pentabromodifenylu, eter oktabromodifenylu)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 Traktatu ustanawia się przestrzeń bez granic wewnętrznych, w której zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitałów.
(2) Ryzyko dla środowiska naturalnego stwarzane przez eter pentabromodifenylu (pentaBDE) i eter oktabromodifenylu (oktaBDE) oceniono zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje [4].
Oceny ryzyka przez pentaBDE i oktaBDE wykazały potrzebę zmniejszenia ryzyka dla środowiska naturalnego spowodowanego tymi substancjami.
W swoich opiniach z dnia 4 lutego 2000 r. i dnia 31 października 2002 r. Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (CSTEE) potwierdził wnioski z oceny pentaBDE i oktaBDE o potrzebie zmniejszenia ryzyka dla ochrony środowiska naturalnego.
Ponadto CSTEE potwierdził w swej opinii z dnia 19 czerwca 2000 r. związek z narażeniem dzieci karmionych piersią z pentaBDE oraz fakt, że wzrost poziomu pentaBDE w mleku matki może być skutkiem jego użycia, którego jeszcze nie określono.
(3) Komisja przyjęła zalecenia w ramach rozporządzenia (EWG) nr 793/93 w sprawie strategii zmniejszenia ryzyka dla pentaBDE [5] i oktaBDE [6] utrzymującą ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu dla kontroli ryzyka dla środowiska naturalnego.
Zaleciła także, by jakiekolwiek podjęte środki brały pod uwagę niemowlęta narażone poprzez mleko.
(4) W celu ochrony zdrowia i środowiska naturalnego wprowadzenie do obrotu i zastosowanie pentaBDE i oktaBDE oraz wprowadzanie do obrotu artykułów zawierających jedną lub obie te substancje musi być zabronione.
(5) Obecność pentaBDE lub oktaBDE w stężeniach powyżej 0,1 % stwierdza się stosując standartowe techniki analityczne, takie jak GC-MS (chromatografia gazowa – spektrometria masowa).
(6) Ocenę ryzyka przez dekaBDE zakończono w sierpniu 2002 r. i ujawniono pewną liczbę niepewności dotyczących możliwych wpływów tej substancji na środowisko naturalne.
Środki zmniejszenia ryzyka muszą być niezwłocznie podjęte przez Wspólnotę oraz strategia zmniejszenia ryzyka musi być więc niezwłocznie ustanowiona.
Komisja oczekuje wyników strategii zmniejszenia zagrożenia nie później niż dnia 30 czerwca 2003 r., po czym natychmiast oceni wyniki i zaproponuje stosowne i ścisłe środki skierowane na określenie ryzyka.
Parlament Europejski i Rada muszą niezwłocznie rozważyć niniejszą propozycję.
Ograniczenia zatwierdzone przez Wspólnotę w sprawie wprowadzania do obrotu i stosowania dekaBDE wejdą w życie bez dalszej zwłoki, chyba że prowadzone są dalsze badania oceny ryzyka bieżących niepewności w celu stwierdzenia, że dekaBDE nie daje podstaw do rozważania.
(7) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawodawstwo wspólnotowe, ustanawiające minimalne wymagania dla ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7] i dyrektywy szczegółowe na niej oparte, w szczególności dyrektywa Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [8] oraz dyrektywa Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/931/EWG) [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 15 lutego 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 15 sierpnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji 2003/12/WE
z dnia 3 lutego 2003 r.
w sprawie ponownej klasyfikacji protez piersi w ramach dyrektywy 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/104/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Francję oraz Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie kryteriów klasyfikacyjnych, określonych w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG, protezy piersi są sklasyfikowane jako główne wyroby medyczne w klasie IIb.
(2) Francja oraz Zjednoczone Królestwo wnioskują, aby klasyfikować protezy piersi jako wyroby medyczne w klasie III na zasadzie odstępstwa od przepisów załącznika IX do dyrektywy 93/42/EWG.
(3) W celu zapewnienia możliwie najwyższego poziomu bezpieczeństwa protez piersi, notyfikowane jednostki powinny, w ramach systemu całkowitego zapewniania jakości, przeprowadzić badanie dokumentacji projektu produktu, zgodnie z pkt 4 załącznika II do dyrektywy 93/42/EWG.
W rezultacie konieczne jest przystąpienie do ponownej klasyfikacji protez piersi jako wyrobów medycznych klasy III.
(4) Konieczne jest określenie systemu stosowanego w przypadku protez piersi wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 września 2003 r. na mocy art. 11 ust. 3 lit. a) lub art. 11 ust. 3 lit. b) pkt iii) dyrektywy 93/42/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Medycznych ustanowionego na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od zasad wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG, protezy piersi zostają ponownie sklasyfikowane jako wyroby medyczne należące do klasy III.
Artykuł 2
1. Protezy piersi wprowadzone do obrotu przed dniem 1 września 2003 r. na podstawie art. 11 ust. 3 lit. a) lub art. 11 ust. 3 lit. b) pkt iii) dyrektywy 93/42/EWG podlegają, przed dniem 1 marca 2004 r., procedurze oceny zgodności jako wyroby medyczne klasy III.
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 11 ust. 11 dyrektywy 93/42/EWG, decyzje przyjęte przez notyfikowane jednostki przed dniem 1 września 2003 r. na mocy art. 11 ust. 3 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG w sprawie protez piersi nie mogą zostać rozszerzone.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy z mocą od dnia 1 września 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/13/WE
z dnia 10 lutego 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 96/5/WE w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu Naukowego ds. Żywności
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 dyrektywy Komisji 96/5/WE [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/39/WE [4], stanowi, że przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci nie zawierają żadnej substancji w takiej ilości, która mogłaby narazić na niebezpieczeństwo zdrowie niemowląt i małych dzieci.
(2) Na podstawie opinii przedstawionych przez Komitet Naukowy ds. Żywności dnia 19 września 1997 r. i dnia 4 czerwca 1998 r. dyrektywa 96/5/WE ustanowiła ogólny najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości rzędu 0,01 mg/kg dla dowolnego pojedynczego pestycydu w przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci.
(3) W przypadku małej liczby pestycydów lub metabolitów pestycydów nawet najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości rzędu 0,01 mg/kg może, w przypadku najgorszych warunków przyjmowania, skutkować przyjęciem przez niemowlęta i małe dzieci ilości przekraczającej dopuszczalną dzienną dawkę.
Dotyczy to pestycydów lub metabolitów pestycydów, dla których dopuszczalna dzienna dawka wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała.
(4) Dyrektywa 96/5/WE ustanowiła zasadę wprowadzenia zakazu stosowania tych pestycydów w produkcji produktów rolnych przeznaczonych do przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci.
Pestycydy, o których mowa, muszą być wymienione w załączniku VIII do dyrektywy 96/5/WE.
Jednakże zakaz ten niekoniecznie gwarantuje, że produkty są wolne od tych pestycydów, gdyż niektóre pestycydy zanieczyszczają środowisko, a ich pozostałości można znaleźć w danych produktach.
(5) Zdrowie niemowląt i małych dzieci można lepiej chronić poprzez stosowanie dodatkowych wymagań, które mogą być egzekwowane w drodze analizy niezależnie od pochodzenia produktu.
(6) Większość pestycydów, dla których wartość dopuszczalnej dziennej dawki wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała, jest już zakazana we Wspólnocie lub zostanie zakazana w terminie do lipca 2003 r.
Zakazane pestycydy nie powinny być wykrywalne w przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci przy użyciu najnowocześniejszych metod analitycznych.
Jednakże niektóre pestycydy rozpadają się powoli i w dalszym ciągu zanieczyszczają środowisko.
Mogą one występować w przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci nawet wówczas, gdy nie zostały użyte.
Do celów kontroli konieczne jest zastosowanie podejścia zharmonizowanego.
(7) Do czasu wydania decyzji Komisji określających, czy spełniają one wymogi bezpieczeństwa wyszczególnione w art. 5 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2003/5/WE [6], dalsze stosowanie zatwierdzonych pestycydów powinno być dopuszczone, dopóki ich pozostałości odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom pozostałości określonym w niniejszej dyrektywie.
Należy określić je na poziomach, które zapewnią, że odpowiednie wartości dopuszczalnych dziennych dawek nie zostaną przekroczone przez niemowlęta lub małe dzieci w przypadku najgorszych warunków przyjmowania.
(8) Dyrektywa 96/5/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/5/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przetworzona żywność na bazie zbóż oraz żywność dla dzieci nie zawierają żadnych substancji w ilościach stwarzających zagrożenie do zdrowia niemowląt i małych dzieci.
Niezbędne najwyższe dopuszczalne poziomy dla substancji innych niż określone w ust. 2 i 3 ustanawia się niezwłocznie.",
- ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) Pestycydy wymienione w załączniku VIII nie mogą być używane w produktach rolnych przeznaczonych do produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci.
Jednakże do celów kontroli:
i) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 1 załącznika VIII nie zostały użyte, jeżeli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom, który traktuje się jako granicę kwantyfikacji metod analitycznych, podlega regularnemu przeglądowi w świetle postępu technicznego;
ii) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 2 załącznika VIII nie zostały użyte, jeśli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom podlega regularnemu przeglądowi w świetle danych dotyczących zanieczyszczenia środowiska.
Poziomy określone w pkt i) i pkt ii) stosuje się w odniesieniu do produktów zaproponowanych jako gotowe do spożycia lub o składzie zmienionym zgodnie z instrukcjami producentów.
b) Dla pestycydów wyszczególnionych w załączniku VII, gdy podjęta zostaje decyzja dotycząca wyłączenia substancji aktywnej wymienionej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, to załącznik VII i załącznik VIII do niniejszej dyrektywy są odpowiednio zmieniane."
2.
Załącznik VII zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
3.
Załącznik VIII zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwolą na handel produktami, które są zgodne z art. 6 ust. 3 dyrektywy 96/5/WE, najpóźniej od dnia 6 marca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie zakażą handlu produktami, które nie są zgodne z art. 6 ust. 3 dyrektywy 96/5/EWG, od dnia 6 marca 2005 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 6 marca 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/14/WE
z dnia 10 lutego 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 91/321/EWG w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu Naukowego ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 dyrektywy Komisji 91/321/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/50/WE [4], stanowi, że preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie zawierają żadnej substancji w ilości mogącej zaszkodzić zdrowiu niemowląt i małych dzieci.
(2) Na podstawie opinii przedstawionych przez Komitet Naukowy ds. Żywności dnia 19 września 1997 r. i dnia 4 czerwca 1998 r. dyrektywa 91/321/EWG ustanowiła ogólny najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości rzędu 0,01 mg/kg dla dowolnego pojedynczego pestycydu w preparatach dla niemowląt i preparatach pochodnych.
(3) W przypadku małej liczby pestycydów lub metabolitów pestycydów, nawet najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości rzędu 0,01 mg/kg może, w przypadku najgorszych warunków przyjmowania, skutkować przyjęciem przez niemowlęta i dzieci ilości przekraczającej dopuszczalną dzienną dawkę.
Dotyczy to pestycydów lub metabolitów pestycydów, dla których dopuszczalna dzienna dawka wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała.
(4) Dyrektywa 91/321/EWG ustanawia zasadę wprowadzenia zakazu stosowania tych pestycydów w produkcji produktów rolnych przeznaczonych do preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych.
Pestycydy, o których mowa, muszą być wymienione w załączniku IX do dyrektywy 91/321/EWG.
Jednakże zakaz ten niekoniecznie gwarantuje, że produkty są wolne od tych pestycydów, gdyż niektóre pestycydy zanieczyszczają środowisko, a ich pozostałości można znaleźć w danych produktach.
(5) Zdrowie niemowląt i małych dzieci można lepiej chronić poprzez stosowanie dodatkowych wymagań, które mogą być wykonywane w drodze analizy niezależnie od pochodzenia produktu.
(6) Większość pestycydów, dla których wartość dopuszczalnej dziennej dawki wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała, jest już zakazana we Wspólnocie lub zostanie zakazana w terminie do lipca 2003 r.
Zakazane pestycydy nie powinny być wykrywalne w preparatach dla niemowląt i preparatach pochodnych przy użyciu najnowocześniejszych metod analitycznych.
Jednakże niektóre pestycydy rozpadają się powoli i w dalszym ciągu zanieczyszczają środowisko.
Mogą one występować w preparatach dla niemowląt i preparatach pochodnych nawet wówczas, gdy nie zostały użyte.
Do celów kontroli konieczne jest zastosowanie podejścia zharmonizowanego.
(7) Do czasu wydania decyzji Komisji określających, czy spełniają one wymogi bezpieczeństwa wyszczególnione w art. 5 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2003/5/WE [6], dalsze stosowanie zatwierdzonych pestycydów powinno być dopuszczone, dopóki ich pozostałości odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom pozostałości określonym w niniejszej dyrektywie.
Należy określić je na poziomach, które zapewnią, że odpowiednie wartości dopuszczalnych dziennych dawek nie zostaną przekroczone przez niemowlęta lub małe dzieci w przypadku najgorszych warunków przyjmowania.
(8) W związku z powyższym dyrektywa 91/321/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/321/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie zawierają żadnej substancji w ilości mogącej zaszkodzić zdrowiu niemowląt i małych dzieci.
Niezbędne najwyższe dopuszczalne poziomy dla substancji innych niż określone w ust. 2 i 3 ustanawia się bezzwłocznie.",
- ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) Pestycydy wymienione w załączniku IX nie mogą być używane w produktach rolnych przeznaczonych do produkcji preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych.
Jednakże do celów kontroli:
i) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 1 załącznika IX nie zostały użyte, jeżeli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom, który traktuje się jako granicę kwantyfikacji metod analitycznych, podlega regularnemu przeglądowi w świetle postępu technicznego;
ii) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 2 załącznika IX nie zostały użyte, jeśli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom podlega regularnemu przeglądowi w świetle danych dotyczących zanieczyszczenia środowiska.
b) Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, dla pestycydów wymienionych w załączniku X zastosowanie mają najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w tym Załączniku.
Dla pestycydów wymienionych w załączniku X, gdy podjęta zostaje decyzja dotycząca niewłączenia substancji aktywnej wymienionej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, to załącznik IX i załącznik X do niniejszej dyrektywy są odpowiednio zmieniane.
c) Poziomy określone w lit. a) i b) stosuje się do produktów w stanie takim, w jakim są zaproponowane jako gotowe do spożycia lub o składzie zmienionym zgodnie z instrukcjami producentów."
2.
Załącznik IX zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
3.
Załącznik II do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik X.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwolą na handel produktami, które są zgodne z art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/321/EWG, najpóźniej od dnia 6 marca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie zabronią handlu produktami, które nie są zgodne z art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/321/EWG, od dnia 6 marca 2005 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 6 marca 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2003/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu, oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 3 grudnia 2002 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/768/EWG [4] wyczerpująco zharmonizowała ze sobą ustawodawstwa krajowe odnoszące się do produktów kosmetycznych, mając za główny cel ochronę zdrowia publicznego.
W związku z tym nadal jest niezbędne prowadzenie niektórych testów toksykologicznych w celu badania bezpieczeństwa produktów kosmetycznych.
(2) Protokół w sprawie dobrobytu zwierząt załączony do Traktatu z Amsterdamu do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przewiduje, że Wspólnota i Państwa Członkowskie mają w pełni uwzględniać wymagania w zakresie dobrobytu zwierząt przy wykonywaniu polityk Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do rynku wewnętrznego.
(3) Dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [5] wprowadziła wspólne zasady wykorzystywania zwierząt w celach doświadczalnych we Wspólnocie oraz ustanowiła warunki, w jakich takie doświadczenia mogą być przeprowadzane na terytorium Państw Członkowskich.
W szczególności, art. 7 tej dyrektywy wymaga, aby doświadczenia na zwierzętach zastępować innymi metodami, gdy takowe istnieją i są zadowalające naukowo.
W celu ułatwienia rozwoju i wykorzystania takich metod alternatywnych w sektorze kosmetycznym, w których nie wykorzystuje się żywych zwierząt, przepisy szczególne zostały ustanowione dyrektywą Rady 93/35/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., zmieniającą po raz szósty dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [6].
Jednakże przepisy te odnoszą się wyłącznie do metod alternatywnych, które nie wykorzystują zwierząt, a nie znajdują zastosowania do metod alternatywnych rozwiniętych w celu zmniejszenia liczby zwierząt wykorzystywanych do doświadczeń i zmniejszenia ich cierpień.
Dlatego, w celu zapewnienia maksymalnej ochrony zwierząt wykorzystywanych przy testowaniu produktów kosmetycznych, w oczekiwaniu na wprowadzenie zakazu testów na zwierzętach w przygotowaniu produktów kosmetycznych i wprowadzania na rynek Wspólnoty produktów kosmetycznych testowanych na zwierzętach, przepisy powyższe powinny zostać zmienione tak, aby doprowadzić do systematycznego stosowania metod alternatywnych, dzięki czemu zmniejszy się liczbę wykorzystywanych zwierząt lub ich cierpienia w przypadkach, gdy pełne wprowadzenie metod alternatywnych nie jest jeszcze możliwe, jak przewiduje art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 86/609/EWG, tak, by dawały one poziom ochrony konsumenta równoważny metodom tradycyjnym, które mają zastąpić.
(4) Zgodnie z dyrektywą 86/609/EWG oraz dyrektywą 93/35/EWG niezbędne jest dążenie do wyeliminowania doświadczeń na zwierzętach przy testowaniu produktów kosmetycznych i doprowadzenie do zakazu takich doświadczeń na terytorium Państw Członkowskich.
W celu pełnego wprowadzenia takiego zakazu może być konieczne przedstawienie dalszych wniosków przez Komisję, prowadzących do zmiany dyrektywy 86/609/EWG.
(5) Obecnie systematycznie wprowadzane na poziomie Wspólnoty są jedynie metody alternatywne uznane naukowo przez Europejskie Centrum Uznawania Metod Alternatywnych (ECVAM) lub Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) i odnoszące się do całego sektora chemicznego.
Niemniej jednak bezpieczeństwo produktów kosmetycznych oraz ich składników można zapewnić poprzez użycie metod alternatywnych niekoniecznie mających zastosowanie do wszystkich substancji chemicznych, zatem stosowanie takich metod w przemyśle kosmetycznym powinno być wspierane, a ich przyjęcie zapewnione na poziomie wspólnotowym, o ile metody te zapewniają konsumentom równoważny poziom bezpieczeństwa.
(6) Bezpieczeństwo gotowych produktów kosmetycznych można zapewnić na podstawie wiedzy o bezpieczeństwie ich składników.
Dlatego do dyrektywy 76/768/EWG można wprowadzić przepisy zakazujące testów gotowych produktów kosmetycznych na zwierzętach.
Komisja powinna ustalić wytyczne w celu ułatwienia wprowadzenia, w szczególności w małych i średnich przedsiębiorstwach, metod zapewnienia bezpieczeństwa gotowych produktów kosmetycznych, które nie obejmują testów na zwierzętach.
(7) Stopniowo stanie się możliwe zapewnienie bezpieczeństwa składników stosowanych w produktach kosmetycznych przy użyciu metod alternatywnych, bez wykorzystania zwierząt, przy czym metody te będą uznane na poziomie wspólnotowym lub zatwierdzone naukowo przez ECVAM z należytym uwzględnieniem rozwoju uznawania w ramach OECD.
W porozumieniu z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP), w odniesieniu do stosowania uznanych metod alternatywnych w zakresie produktów kosmetycznych, Komisja powinna niezwłocznie ogłosić wykaz uznanych i zatwierdzonych metod alternatywnych odnoszących się do takich składników.
W celu uzyskania możliwie jak najwyższego stopnia ochrony zwierząt, należy ustalić nieprzekraczalny termin wprowadzenia całkowitego zakazu.
(8) Komisja powinna ustalić harmonogram ostatecznych terminów wprowadzenia zakazu obrotu produktami kosmetycznymi, których wyrób końcowy, składniki lub kombinacje składników były testowane na zwierzętach oraz zakazu każdego z testów, do których obecnie wykorzystuje się zwierzęta, przy czym zakazy te powinny zostać wprowadzone w maksymalnym terminie sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Zważywszy jednak, że nie istnieją jeszcze testy alternatywne odnoszące się do toksyczności powtórnej dawki, toksyczności reprodukcyjnej i toksykokinetyki, uznaje się za uzasadnione, aby nieprzekraczalny termin wprowadzenia zakazu obrotu produktami kosmetycznymi, przy wyrobie których stosuje się powyższe testy, ustalić na 10 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja powinna być upoważniona do ustalenia harmonogramu, uwzględniającego powyższe nieprzekraczalne terminy, na podstawie rocznych sprawozdań.
(9) Lepsza koordynacja badań na poziomie Wspólnoty umożliwi podniesienie poziomu wiedzy naukowej, niezbędnej do rozwoju metod alternatywnych.
Jest niezbędne, aby w tym celu Wspólnota kontynuowała i wzmagała wysiłki mające oraz podjęła środki konieczne do wspierania badań i wprowadzania w życie metod alternatywnych, niewymagających testów na zwierzętach, w szczególności w ramach szóstego programu ramowego, określonego w decyzji nr 1513/WE/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [7].
(10) Należy wspierać uznawanie metod alternatywnych rozwiniętych we Wspólnocie przez państwa trzecie.
W tym celu Komisja i Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie właściwe kroki w celu ułatwienia przyjęcia takich metod przez OECD.
Komisja powinna także starać się, aby w ramach umów o współpracy ze Wspólnotą Europejską uzyskać uznanie wyników testów bezpieczeństwa prowadzonych we Wspólnocie przy stosowaniu metod alternatywnych tak, aby wywóz produktów kosmetycznych testowanych takimi metodami nie był utrudniony oraz aby państwa trzecie nie wymagały powtarzania takich testów z wykorzystaniem zwierząt.
(11) Należy umożliwić umieszczanie na produktach kosmetycznych oznaczenia, że przy ich produkcji nie przeprowadzano testów na zwierzętach.
Komisja powinna, w konsultacji z Państwami Członkowskimi, sformułować wytyczne zapewniające jednolite kryteria stosowania takich oznaczeń i wprowadzające jednolite rozumienie tych oznaczeń tak, by w szczególności nie wprowadzały one w błąd konsumentów.
Tworząc takie wytyczne, Komisja musi wziąć pod uwagę opinie wielu małych i średnich przedsiębiorstw, które stanowią większość producentów niestosujących badań na zwierzętach, a także działających w tym zakresie organizacji pozarządowych oraz wymagania konsumentów, aby mogli oni w praktyce łatwo odróżnić od siebie produkty, które były lub nie były testowane na zwierzętach.
(12) SCCNFP stwierdził w opinii z dnia 25 września 2001 r., że substancje sklasyfikowane na mocy dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [8] jako rakotwórcze (z wyjątkiem substancji rakotwórczych działających jedynie przez drogi oddechowe), mutagenne lub toksyczne reprodukcyjnie, z kategorii 1 lub 2, oraz substancje o podobnym potencjale, nie mogą być celowo dodawane do produktów kosmetycznych, a ponadto, że produkty sklasyfikowane na mocy dyrektywy 67/548/EWG jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne reprodukcyjnie, z kategorii 3, oraz substancje o podobnym potencjale, nie mogą być celowo dodawane do produktów kosmetycznych, z wyjątkiem przypadków, w których można wykazać, że ich zawartość nie stanowi zagrożenia dla zdrowia konsumenta.
(13) Ze względu na szczególne ryzyko dla zdrowia ludzkiego substancji sklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne reprodukcyjnie, kategoria 1, 2 lub 3, w rozumieniu dyrektywy 67/548/EWG, ich użycie w produktach kosmetycznych powinno być zakazane.
Substancja zaliczona do kategorii 3 może być użyta do produkcji kosmetyków jedynie wówczas, gdy SCCNFP zbada ją i uzna za dopuszczalną do stosowania w produktach kosmetycznych.
(14) W celu poprawy informacji dostępnej konsumentom, produkty kosmetyczne powinny zawierać dokładniejsze wskazania dotyczące okresu ich przydatności do użycia.
(15) Stwierdzono, że kontakt z niektórymi substancjami może powodować reakcję alergiczną u konsumentów o czułym węchu.
W celu zapewnienia, że tacy konsumenci będą o tym właściwie powiadomieni, należy zmienić dyrektywę 76/768/EWG tak, by wymagane było uwzględnienie tych substancji w wykazie składników.
Informacje takie mogą ułatwić diagnozę alergii u takich konsumentów i umożliwić im unikanie stosowania produktów kosmetycznych, które są dla nich nieodpowiednie.
(16) SCCNFP zidentyfikował pewną ilość substancji, które mogą powodować reakcje alergiczne, a zatem konieczne będzie ograniczenie ich stosowania i/lub określenie pewnych warunków ich dotyczących.
(17) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(18) Przepisy dyrektywy 93/35/EWG zakazujące obrotu produktami kosmetycznymi zawierającymi składniki lub ich kombinacje testowane na zwierzętach powinny być zastąpione przepisami niniejszej dyrektywy.
Dla zagwarantowania pewności prawnej należy zatem stosować art. 1 ust. 1 niniejszej dyrektywy z mocą od dnia 1 lipca 2002 r., stosując zasadę uprawnionych oczekiwań,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 skreśla się lit. i);
2) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 4a
1.
Bez uszczerbku dla zobowiązań ogólnych, wynikających z art. 2, Państwa Członkowskie zabraniają:
a) obrotu produktami kosmetycznymi, których produkt końcowy, w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, podlegał testom na zwierzętach przy użyciu metod innych niż metody alternatywne, mimo że takie metody alternatywne zostały uznane i przyjęte na poziomie wspólnotowym w poszanowaniu rozwoju metod uznawalności w ramach OECD;
b) obrotu produktami kosmetycznymi zawierającymi składniki lub ich kombinacje, które, w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, były testowane na zwierzętach przy zastosowaniu metod innych niż metody alternatywne, mimo że takie metody alternatywne zostały uznane i przyjęte na poziomie wspólnotowym w poszanowaniu rozwoju metod uznawalności w ramach OECD;
c) prowadzenia na ich terytorium, w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, testów końcowych produktów kosmetycznych na zwierzętach;
d) prowadzenia na ich terytorium, w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, testów na zwierzętach, dotyczących składników lub kombinacji składników produktów kosmetycznych, nie później niż do dnia zastąpienia takich testów przez jedną lub więcej zatwierdzonych metod alternatywnych, wymienionych w załączniku V do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [10] lub w załączniku IX do niniejszej dyrektywy.
Komisja ustali treść załącznika IX nie później niż do dnia 11 września 2004 r., działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 10 ust. 2, oraz po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP).
2.
Komisja, po konsultacji z SCCNFP i Europejskim Centrum ds. Uznawania Metod Alternatywnych (ECVAM) oraz w poszanowaniu rozwoju metod uznawalności w ramach OECD, ustali harmonogram wprowadzania w życie przepisów ust. 1 lit. a), b) i d), w tym terminy wygaśnięcia możliwości stosowania różnorodnych testów.
Harmonogram ten będzie podany do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 11 września 2004 r. oraz zostanie przesłany do Parlamentu Europejskiego i Rady.
Okres wprowadzenia tych zasad jest ograniczony do najwyżej sześciu lat od dnia wejścia w życie dyrektywy 2003/15/WE w zakresie jej ust. 1 lit. a), b) i d).
(2.1.) W odniesieniu do testów dotyczących toksyczności powtórnej dawki, toksyczności reprodukcyjnej i toksykokinetyki, dla których nie istnieją jeszcze metody alternatywne, okres wprowadzenia przepisów z ust. 1 lit. a), b) i d) zostaje ustalony na najwyżej 10 lat od wejścia w życie dyrektywy 2003/15/WE.
(2.2.) Komisja bada możliwe trudności techniczne w dostosowywaniu się do zakazu dotyczącego testów, w szczególności związanych z toksycznością powtórnej dawki, toksycznością reprodukcyjną i toksykokinetyką, dla których nie istnieją jeszcze metody alternatywne.
Informacja o częściowych i końcowych wynikach tych badań jest przedstawiana w rocznych sprawozdaniach, przedstawianych zgodnie z art. 9.
Na podstawie tych rocznych sprawozdań harmonogram ustalony zgodnie z ust. 2 może zostać skorygowany w granicach terminu sześcioletniego, określonego w ust. 2, i dziesięcioletniego, określonego w ust. 2.1, po konsultacji z instytucjami określonymi w ust. 2.
(2.3.) Komisja bada postęp i zgodność z terminami ostatecznymi, a także możliwe trudności techniczne związane z dostosowaniem się do zakazu.
Informacja o częściowych i końcowych wynikach badań Komisji powinna stać się częścią rocznych sprawozdań, przedstawianych na podstawie art. 9.
Jeśli w wyniku tych badań zostanie stwierdzone, najpóźniej na dwa lata przed terminem określonym w ust. 2.1, że z przyczyn technicznych jeden lub kilka testów określonych w ust. 2.1 nie można zastąpić zatwierdzonymi testami alternatywnymi przed upływem okresu określonego w ust. 2.1, Komisja powiadomi o tym Parlament Europejski i Radę oraz prześle im projekt aktu prawnego, zgodnie z art. 251 Traktatu.
2.4. W wyjątkowych okolicznościach, w przypadku gdy powstaną poważne obawy dotyczące bezpieczeństwa istniejącego składnika kosmetycznego, Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o odstępstwo od ust. 1.
Wniosek taki zawiera ocenę sytuacji oraz wskazuje niezbędne środki.
Na tej podstawie Komisja może, po konsultacji z SCCNFP, w drodze uzasadnionej decyzji, upoważnić do takiego odstępstwa zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Upoważnienie takie określa warunki związane z odstępstwem, w zakresie szczególnych celów, czasu trwania oraz sposobu powiadomienia o wynikach.
Odstępstwo może być przyznane jedynie wówczas, gdy:
a) składnik jest w powszechnym użyciu i nie może być zastąpiony innym składnikiem o podobnym działaniu;
b) uwzględniony jest szczególny problem zdrowia ludzkiego, a potrzeba przeprowadzenia testów na zwierzętach jest uzasadniona oraz potwierdzona przez szczegółowy protokół badań, zgłaszany jako podstawa do wydania oceny.
Decyzja upoważniająca do odstępstwa, warunki z nią związane oraz uzyskane wyniki końcowe wejdą w zakres rocznego sprawozdania, przedstawianego przez Komisję zgodnie z art. 9.
3.
Do celów niniejszego artykułu:
a) "gotowy produkt kosmetyczny" oznacza produkt kosmetyczny w postaci końcowej, w jakiej jest wprowadzany do obrotu i dostępny dla konsumenta końcowego, lub prototyp takiego produktu;
b) "prototyp" oznacza pierwszy model lub projekt, nie produkowany jeszcze seryjnie, którego kopia lub ostateczna modyfikacja stanowi gotowy produkt kosmetyczny.
Artykuł 4b
Wykorzystanie w produktach kosmetycznych substancji uznanych za rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne reprodukcyjnie, z kategorii 1, 2 lub 3, w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG, jest zakazane.
W tym celu Komisja podejmuje niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Substancja zaliczona do kategorii 3 może być wykorzystana w kosmetykach, jeśli zostanie ona uznana przez SCCNFP za dopuszczalną do wykorzystania w produktach kosmetycznych."
3) w art. 6 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Data minimalnej trwałości jest wskazana przy użyciu wyrazów "najlepiej użyć przed końcem";, po czym następuje:
- data, lub
- szczegółowa informacja o miejscu jej umieszczenia na opakowaniu.
Data wskazana jest w sposób jednoznaczny i zawiera miesiąc i rok albo dzień, miesiąc i rok, w tej kolejności.
Jeżeli jest to konieczne, informację uzupełnia się o wskazanie warunków, które muszą być spełnione w celu zagwarantowania określonej trwałości.
Wskazanie daty minimalnej trwałości nie jest obowiązkowe w przypadku produktów kosmetycznych o minimalnej trwałości dłuższej niż 30 miesięcy.
Produkty takie zawierają informację o okresie czasu po otwarciu opakowania, w jakim produkt może być stosowany bez szkody dla konsumenta.
Informacja ta powinna zawierać symbol podany w załączniku VIIIa oraz wspomniany okres (w miesiącach i/lub latach)";
4) w art. 6 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) wykaz składników uporządkowany malejąco według wagi w chwili dodania ich do produktu.
Wykaz poprzedzony jest wyrazem "składniki".
W przypadku gdy jest to niemożliwe ze względów praktycznych, załączona ulotka, etykieta, taśma lub kartka muszą zawierać wykaz składników, do których konsument znajdzie odniesienie w informacji skróconej lub symbolu przedstawionym w załączniku VIII, które muszą znajdować się na opakowaniu.
Jednakże za składniki produktu nie są uważane:
- zanieczyszczenia w stosowanych surowcach,
- dodatkowe materiały techniczne wykorzystane do przygotowania, lecz niewystępujące w produkcie końcowym,
- materiały stosowane w ściśle niezbędnych ilościach jako rozpuszczalniki lub nośniki kompozycji zapachowych i aromatycznych.
Kompozycje zapachowe i aromatyczne oraz surowce, z których je wytworzono, określane są jako "substancja zapachowa" lub "substancja aromatyczna".
Jednakże obecność substancji, których umieszczenie wymagane jest w kolumnie "inne ograniczenia i wymagania" w załączniku III, zaznaczana jest bez względu na ich funkcję w produkcie
Składniki o stężeniu mniejszym niż 1 % mogą być wymienione w dowolnej kolejności po składnikach, których stężenie jest większe niż 1 %.
Barwniki mogą być wymienione w dowolnej kolejności po innych składnikach, zgodnie z numerem indeksu barwy lub oznaczeniem przyjętym w załączniku IV.
Dekoracyjne produkty kosmetyczne, wprowadzane do obrotu w różnych odcieniach, mogą zawierać informacje o całej gamie barwników, przy czym używa się określenia "może zawierać" lub symbolu "+/-".
Składnik musi być identyfikowany przy użyciu nazwy potocznej, określonej w art. 7 ust. 2, lub, jeśli nie jest to możliwe, przy użyciu nazwy określonej w art. 5a ust. 2 tiret pierwsze.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, Komisja może przyjąć kryteria i warunki, określone w dyrektywie Komisji 95/17/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 76/768/EWG w odniesieniu do nieumieszczania jednego lub kilku składników w wykazie używanym do etykietowania produktów kosmetycznych [11], pod jakimi producent może ubiegać się, z uwagi na tajemnicę produkcyjną, o niewpisywanie jednego lub więcej składników na wyżej wspomnianą listę."
5) w art. 6 ust. 3 skreśla się zdanie ostatnie oraz dodaje się następujący akapit:
"Ponadto producent lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu do obrotu na rynku Wspólnoty może skorzystać z możliwości umieszczenia na opakowaniu produktu lub w innym dokumencie, w informacji, na etykiecie lub opasce dołączonej lub odnoszącej się do produktu oznaczenia, że nie był on testowany na zwierzętach jedynie wówczas, gdy producent i jego dostawcy nie stosowali ani nie zlecali testów produktu gotowego, prototypu ani żadnego z jego składników na zwierzętach, a także, gdy nie zawiera on składników testowanych przez innych producentów na zwierzętach w celu wytworzenia nowych produktów kosmetycznych.
Odpowiednie wytyczne zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 2 i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Parlament Europejski otrzyma kopię projektu środków przesłanego Komitetowi.";
6) w art. 7a ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) określenie stopnia bezpieczeństwa gotowego produktu dla zdrowia ludzkiego.
W tym celu producent bierze pod uwagę ogólny profil toksykologiczny składników, ich strukturę chemiczną oraz stopień zagrożenia.
W szczególności bierze pod uwagę szczególną naturę narażenia obszarów, w których produkt będzie stosowany lub grupę odbiorców, dla której jest przeznaczony.
Szczególnych ustaleń dokonuje się w przypadku produktów kosmetycznych przeznaczonych dla dzieci poniżej trzeciego roku życia oraz produktów kosmetycznych przeznaczonych wyłącznie do zewnętrznej higieny intymnej.
Gdy ten sam produkt jest wytwarzany w różnych miejscach na terytorium Wspólnoty, producent może wybrać jedno z nich, w którym informacje te są dostępne.
W związku z tym, także wtedy, gdy jest to wymagane do celów monitorowania, producent wskazuje właściwemu organowi lub organom monitorującym miejsce, które wybrał, aby ta informacja była łatwa do uzyskania;"
7) w art. 7a ust. 1 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) dane dotyczące wszelkich testów na zwierzętach, przeprowadzonych przez producenta, jego przedstawicieli lub dostawców w trakcie opracowania lub badania bezpieczeństwa produktu lub jego składników, w tym testów na zwierzętach przeprowadzanych w celu spełnienia wymogów przepisów ustawowych lub wykonawczych w państwach trzecich.
Bez uszczerbku dla ochrony, w szczególności, tajemnicy handlowej oraz praw własności intelektualnej, Państwa Członkowskie zapewniają, że informacja wymagana zgodnie z lit. a) i f) jest łatwo dostępna publicznie za pośrednictwem wszystkich właściwych środków informacji, w tym środków elektronicznych.
Informacje ilościowe, wymagane zgodnie z lit. a) są dostępne publicznie jedynie w odniesieniu do substancji niebezpiecznych, określonych w dyrektywie 67/548/EWG.";
8) w art. 8 ust. 2 oraz w art. 8a ust. 3 nazwa "Komitet Naukowy ds. Kosmetologii" zostaje zastąpiona przez "Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów";
9) art. 9 i 10 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 9
Komisja składa corocznie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat:
a) postępu dokonanego w zakresie opracowania, uznania i akceptacji prawnej metod alternatywnych.
Sprawozdanie to zawiera dokładne dane co do liczby i rodzaju doświadczeń odnoszących się do produktów kosmetycznych, przeprowadzonych na zwierzętach.
Państwa Członkowskie są zobowiązane do zbierania takich informacji niezależnie od danych wymaganych przez dyrektywę Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [12].
Komisja zapewnia w szczególności opracowanie, uznanie i prawne przyjęcie metod alternatywnych, w których nie są wykorzystywane żywe zwierzęta;
b) postępu dokonanego przez Komisję w jej staraniach o uzyskanie akceptacji OECD dla metod alternatywnych zatwierdzonych na poziomie wspólnotowym oraz uznanie przez państwa trzecie wyników testów bezpieczeństwa przeprowadzonych we Wspólnocie przy użyciu metod alternatywnych, w szczególności w ramach umów o współpracy między Wspólnotą a tymi państwami;
c) sposobu, w który uwzględniono w tym zakresie szczególne potrzeby małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Produktów Kosmetycznych.
2.
W przypadku odniesień do tego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu przepisów art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny;"
10) w załączniku III część I dodaje się, co następuje:
"Lp. _BAR_ Substancja _BAR_ OGRANICZENIA _BAR_ Warunki stosowania i ostrzeżenia, które mają być wydrukowane na etykiecie _BAR_
Zakres zastosowania i/lub użycia _BAR_ Dopuszczalne maksymalne stężenie w gotowym produkcie kosmetycznym _BAR_ Inne ograniczenia i wymagania _BAR_
A _BAR_ B _BAR_ C _BAR_ D _BAR_ E _BAR_ F _BAR_
67 _BAR_ Aldehyd pentylowo– cynamonowy (CAS nr 122–40–7) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
68 _BAR_ Alkohol benzylowy (CAS nr 100–51–6) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
69 _BAR_ Alkohol cynamonowy (CAS nr 104–54–1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
70 _BAR_ Cytral (CAS nr 5392–40–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
71 _BAR_ Eugenol (CAS nr 97–53–0) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
72 _BAR_ Hydroksycytronellal (CAS nr 107–75–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
73 _BAR_ Izoeugenol (CAS nr 97–54–1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
74 _BAR_ Alkohol pentylocynowo-pentylowy (CAS nr 101–85–9) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
75 _BAR_ Salicylan benzylu (CAS nr 118–58–1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
76 _BAR_ Aldehyd cynamonowy (CAS nr 104–55–2) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
77 _BAR_ Kumaryna (CAS nr 91–64–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
78 _BAR_ Geraniol (CAS nr 106–24–1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
79 _BAR_ Aldehyd hydroksy-metylopentylo-cykloheksenokarbo-ksylowy (CAS nr 31906–04–4) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
80 _BAR_ Alkohol anyżowy (CAS nr 105–13–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
81 _BAR_ Cynamonian benzylu (CAS nr 103–41–3) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
82 _BAR_ Farnezol (CAS nr 4602–84–0) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
83 _BAR_ Aldehyd 2-(4-tert-butylobenzylo) propionowy (CAS nr 80–54–6) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
84 _BAR_ Linalol (CAS nr 78–70–6) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
85 _BAR_ Benzoesan benzylu (CAS nr 120–51–4) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
86 _BAR_ Cytronellol (CAS nr 106–22–9) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być wykazana w spisie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
87 _BAR_ Aldehyd heksylo-cynamonowy (CAS nr 101–86–0) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
88 _BAR_ d-Limonen (CAS nr 5989–27–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
89 _BAR_ Węglan metyloheptynu (CAS nr 111–12–6) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
90 _BAR_ 3-metylo-4-(2,6,6-tri-metylo-2-cykloheksen-1-ylo)-3-buten-2-on (CAS nr 127–51–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
91 _BAR_ Ekstrakt mchu dębowego (CAS nr 90028–68–5) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym _BAR_ _BAR_
92 _BAR_ Ekstrakt mchu drzewnego (CAS nr 90028–67–4) _BAR_ _BAR_ _BAR_ Obecność substancji musi być uwzględniona w wykazie składników, określonym w art. 6 ust. l lit. g), gdy jego stężenie przekracza: 0,001 % pozostałości produktu0,01 % w produkcie wypłukanym" _BAR_ _BAR_
11) dodaje się załącznik VIIIa, zawierający symbol przedstawiający otwarty słoik do kremu. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, ustali formę graficzną tego symbolu najpóźniej do dnia 11 września 2003 r.
Artykuł 2
W celu zastosowania art. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim dotyczy art. 6 ust. 1 lit. c) akapit trzeci dyrektywy 76/768/EWG, oraz art. 1 pkt 4 w zakresie, w jakim dotyczy art. 6 ust. 1 lit. g) akapit trzeci dyrektywy 76/768/EWG:
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 11 marca 2005 r. ani producenci ani importerzy działający we Wspólnocie nie będą mogli wprowadzać do obrotu produktów kosmetycznych niezgodnych z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 11 września 2004 r i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3, art. 1 pkt 1 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/16/WE
z dnia 19 lutego 2003 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik III do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/1/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP) stwierdził, że piżmo ksylenowe może być bezpiecznie stosowane w produktach kosmetycznych, z wyłączeniem środków do pielęgnacji jamy ustnej, o ile teoretycznie absorbowana dawka dzienna nie przekroczy około 10 μg/kg/dobę.
(2) SCCNFP stwierdził, że piżmo ketonowe może być bezpiecznie stosowane w produktach kosmetycznych, z wyłączeniem środków do pielęgnacji jamy ustnej, o ile teoretycznie absorbowana dawka dzienna nie przekroczy około 14 μg/kg/dobę.
(3) W oczekiwaniu na zakończenie oceny ryzyka związanego z tymi dwiema substancjami, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [3], te dwie substancje zostały tymczasowo umieszczone, do dnia 28 lutego 2003 r., w załączniku III część 2 do dyrektywy 76/768/EWG.
(4) Ponieważ ocena ryzyka nie została jeszcze zakończona w zgodnie z wymienionym rozporządzeniem, okres umieszczenia piżma ksylenowego i piżma ketonowego w załączniku III część 2 do dyrektywy 76/768/EWG powinien zostać przedłużony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku III część 2 kolumna g w pozycjach nr 61 i 62 do dyrektywy 76/768/EWG datę " 28.2.2003" zastępuje się datą " 30.9.2004".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, przed dniem 28 lutego 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 marca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu o zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 20 stycznia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/70/WE [4] ustanawia specyfikacje środowiskowe dla paliw znajdujących się na rynku.
(2) Artykuł 95 Traktatu przewiduje, że wnioski Komisji mające na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego i dotyczące, między innymi, zdrowia i ochrony środowiska, przyjmują za podstawę wysoki poziom ochrony i że Parlament Europejski i Rada będą również starać się osiągnąć ten cel.
(3) Przewiduje się zmianę dyrektywy 98/70/WE w celu spełnienia wymagań wspólnotowych norm jakości powietrza i związanych z tym celów oraz w celu włączenia dodatkowych specyfikacji uzupełniających obowiązujące specyfikacje ustanowione już w załączniku III i załączniku IV do tej dyrektywy.
(4) Redukcję zawartości siarki w benzynie i olejach napędowych do silników wysokoprężnych określono jako środek przyczyniający się do osiągnięcia tych celów.
(5) Niekorzystny wpływ siarki w benzynie i olejach napędowych do silników wysokoprężnych na skuteczność technologii katalitycznej końcowej obróbki spalin jest powszechnie znany w przypadku pojazdów drogowych i coraz bardziej widoczny w przypadku maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach.
(6) Pojazdy drogowe w coraz większym stopniu muszą korzystać z urządzeń katalitycznej obróbki końcowej osiągnięcia dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w dyrektywie Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [5] i dyrektywie Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w pojazdach [6].
Zatem redukcja zawartości siarki w benzynie i olejach napędowych może mieć większy wpływ na emisję spalin niż inne parametry paliwa.
(7) Wprowadzenie paliw o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg zmniejszy zużycie paliwa możliwe do osiągnięcia przy nowych technologiach pojazdów i powinno zostać zbadane w przypadku maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach oraz powinno prowadzić do znacznej redukcji emisji konwencjonalnych zanieczyszczeń powietrza przy zastosowaniu w istniejących pojazdach.
Korzyści te zrekompensują zwiększoną emisję CO2 związaną z produkcją benzyny i olejów napędowych z niską zawartością siarki.
(8) Dlatego właściwym jest ustanowienie środków zapewniających wprowadzenie i dostępność paliw o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
W tym zakresie bodźce fiskalne okazały się być skuteczne we wspieraniu wczesnego wprowadzania wysokiej jakości paliw zgodnie z potrzebami i priorytetami krajowymi i skracają one okres przejściowy, gdy na rynku istnieją dwa rodzaje paliwa o różnej jakości.
Należy wspierać i zachęcać do stosowania środków fiskalnych, na odpowiednim poziomie, krajowym lub wspólnotowym.
(9) Powszechna dostępność paliw o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg będzie dla producentów samochodów podstawą dla dokonania dodatkowego postępu w kierunku zmniejszenia zużycia paliwa w nowych pojazdach.
Potencjalny udział paliw o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg w osiągnięciu wspólnotowego celu, jakim jest uzyskanie 120 g/km średnich emisji CO2 dla nowego parku samochodowego, oceni się po dokonaniu w 2003 r. przeglądu bieżących zobowiązań producentów samochodów w zakresie środowiska.
(10) Należy zapewnić, aby od dnia 1 stycznia 2005 r. wystarczające ilości benzyny i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg były dostępne z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych celem umożliwienia swobodnego obrotu nowych pojazdów wymagających tych paliw, jednocześnie zapewniając, żeby redukcje emisji CO2 z nowych pojazdów były większe od dodatkowych emisji tego gazu związaną z produkcją tych paliw.
(11) Całkowite przejście na benzynę i oleje napędowe o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg należy przewidzieć od dnia 1 stycznia 2009 r. tak, aby dać przemysłowi paliwowemu dostateczny czas dla dokonania niezbędnych inwestycji celem dostosowania swych planów produkcyjnych.
Poza tym, pełne wprowadzenie benzyny i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg od dnia 1 stycznia 2009 r. zredukuje emisje zanieczyszczeń konwencjonalnych pochodzących z istniejącego parku samochodowego prowadząc do polepszenia jakości powietrza, jednocześnie zapewniając, że nie będzie wzrostu emisji gazów cieplarnianych.
W tym kontekście, w przypadku olejów napędowych należy potwierdzić tę datę nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r.
(12) W celu ochrony zdrowia ludzi i/lub środowiska w niektórych aglomeracjach lub niektórych obszarach wrażliwych ekologicznie lub ze względu na środowisko i o specyficznych problemach zanieczyszczenia, Państwa Członkowskie mogą, z zastrzeżeniem procedury ustanowionej w niniejszej dyrektywie, wymagać, aby paliwa mogły być wprowadzone do obrotu jedynie, jeśli spełniają bardziej surowe wymagania środowiskowe, w zakresie określonych zanieczyszczeń, niż wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Niniejsza procedura jest odstąpieniem od procedury informacyjnej ustanowionej w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [7].
(13) Emisje z silników instalowanych w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach, ciągnikach rolniczych i leśnych muszą stosować się do ograniczeń przewidzianych w dyrektywie 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach [8] i w dyrektywie 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie środków stosowanych przeciwko emisji stałych i gazowych zanieczyszczeń pochodzących z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne i zmieniająca dyrektywę Rady 74/150/EWG [9].
Osiągnięcie tych poziomów emisji będzie coraz bardziej zależało od jakości olejów napędowych stosowanych w tych silnikach, dlatego ważnym jest włączenie do dyrektywy 98/70/WE definicji takich paliw.
(14) Właściwym jest aby przewidzieć jednolity system kontroli jakości paliwa lub krajowy system, który zapewni wyniki o równoważnym stopniu zaufania i systemy przekazywania wyników, aby móc ocenić zgodność z ustanowionymi specyfikacjami środowiskowymi jakości paliwa.
(15) Należy ustanowić procedurę uaktualniania metod pomiarowych stosowanych w celu zapewnienia ich zgodności z ustanowionymi specyfikacjami jakości paliwa.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10].
(17) Należy przewidzieć dokonanie przeglądu przepisów dyrektywy 98/70/WE celem uwzględnienia nowego ustawodawstwa wspólnotowego odnoszącego się do jakości powietrza i celów dotyczących środowiska, takich jak potrzeba wspierania paliw alternatywnych, w tym także biopaliw, rozwój nowych technologii redukcji zanieczyszczeń, wpływ dodatków metalicznych i inne istotne kwestie na temat ich wydajności oraz potwierdzić, lub nie, datę pełnego wprowadzenia olejów napędowych do silników wysokoprężnych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg celem zapewnienia, że ogólnie nie nastąpi wzrost emisji gazów cieplarnianych.
(18) Należy dokonać obszernego przeglądu alternatywnych paliw, w tym także biopaliw oraz przedyskutować potrzebę szczególnych przepisów prawnych.
(19) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszenia przepisów dyrektywy 98/70/WE i zapewnić ich wykonywanie.
(20) W związku z powyższym, należy odpowiednio zmienić dyrektywę 98/70/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 98/70/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "benzyna"; oznacza mineralne oleje lotne przeznaczone do działania w silnikach spalinowych o zapłonie iskrowym stosowanych do napędzania pojazdów i objęte kodami CN 27101141, 27101145, 27101149, 27101151 i 27101159 [11];
2. "oleje napędowe do silników wysokoprężnych"; oznaczają oleje napędowe objęte kodem CN 27101941 [12] i stosowane w pojazdach samochodowych, określonych w dyrektywie 70/220/EWG oraz dyrektywie 88/77/EWG;
3. "oleje napędowe przeznaczone do stosowania w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach i ciągnikach rolniczych i leśnych"; oznaczają płynny produkt ropopochodny, objęty kodem CN 27101941 i 27101945 [13], przeznaczony do stosowania w silnikach określonych w dyrektywach 97/68/WE [14] i 2000/25/WE [15];
4. "regiony peryferyjne"; oznaczają Francję, w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich, Portugalię, w odniesieniu do Azorów i Madery i Hiszpanię, w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich.
W Państwach Członkowskich o arktycznych i surowych warunkach zimowych maksymalny punkt destylacji 65 % przy 250 °C dla olejów napędowych do silników Diesla i olejów napędowych do innych silników można zastąpić maksymalnym punktem destylacji 10 % (vol/vol) przy 180 °C.";
2. w art. 3 ust. 2 dodaje się lit. d) i e) w brzmieniu:
"d) Bez uszczerbku dla przepisów lit. c), Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że w wymaganym czasie, i nie później niż dnia 1 stycznia 2005 r., na ich terytorium zostanie wprowadzona do obrotu benzyna bezołowiowa o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność tej benzyny bezołowiowej z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych oraz jej zgodność pod każdym innym względem z wymaganiami określonymi w załączniku III.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą w regionach peryferyjnych, zastosować przepisy szczególne w celu wprowadzenia benzyny o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
Państwa Członkowskie stosujące ten przepis powiadomią o tym Komisję.
Komisja opracuje wskazówki, jak należy, do celów niniejszego akapitu, rozumieć dostępność z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych.
e) Nie później niż do dnia 1 stycznia 2009 r., Państwa Członkowskie zapewniają, że na ich terytorium benzynę bezołowiową można wprowadzić do obrotu jedynie, jeśli spełnia ona wymagania specyfikacji środowiskowej określonej w załączniku III z wyjątkiem zawartości siarki, która maksymalnie wynosi 10 mg/kg.";
3. w art. 4:
a) ust. 1 dodaje się lit. d) i e) w brzmieniu:
"d) Bez uszczerbku dla przepisów lit. c), Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że w wymaganym czasie, i nie później niż dnia 1 stycznia 2005 r., na ich terytorium zostanie wprowadzony do obrotu olej napędowy o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ten olej napędowy będzie dostępny z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych oraz zgodny pod każdym innym względem z wymaganiami określonymi w załączniku IV.
Jednakże Państwa Członkowskie, w celu wprowadzenia benzyny o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg, mogą w regionach peryferyjnych zastosować przepisy szczególne.
Państwa Członkowskie stosujące ten przepis powiadamiają o tym Komisję.
e) Nie później niż do dnia 1 stycznia 2009 r., Państwa Członkowskie zapewniają, z zastrzeżeniem przepisów art. 9 ust. 1 lit. a), że na ich terytorium olej napędowy można wprowadzić do obrotu jedynie, jeśli spełnia on wymagania specyfikacji środowiskowej określonej w załączniku IV z wyjątkiem zawartości siarki, która maksymalnie wynosi 10 mg/kg.";
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że oleje napędowe przeznaczone do stosowania w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach oraz ciągnikach rolniczych i leśnych wprowadzane na ich terytorium zawierają siarki mniej niż 2000 mg/kg.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r. maksymalna dopuszczalna zawartość siarki w olejach napędowych przeznaczonych do stosowania w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach oraz ciągnikach rolniczych i leśnych wynosi 1000 mg/kg.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać niższej lub takiej samej zawartości siarki w olejach napędowych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.";
4. w art. 6:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3, 4 i 5 i zgodnie z art. 95 ust. 10 Traktatu, Państwo Członkowskie może wymagać, żeby na określonych obszarach jego terytorium, paliwa mogły być wprowadzone do obrotu tylko wtedy, jeżeli są zgodne z bardziej surowymi specyfikacjami środowiskowymi niż specyfikacje przewidziane w niniejszej dyrektywie dla całości lub części parku samochodowego, w celu ochrony w Państwie Członkowskim zdrowia ludności w określonej aglomeracji lub środowiska w określonej strefie ekologicznie wrażliwej, jeżeli zanieczyszczenie powietrza lub wód gruntowych stanowi poważny i groźny problem dla zdrowia ludzkiego i środowiska lub, jeśli obawy, że może stanowić ono taki problem są uzasadnione.";
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie dostarcza Komisji dane dotyczące środowiska dla danej aglomeracji lub danego obszaru, jak również przewidywanych skutków proponowanych środków dla środowiska.";
c) skreśla się ust. 7 i 8;
5. artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Monitorowanie zgodności i sporządzanie sprawozdań
1.
Państwa Członkowskie monitorują zgodność z wymogami określonymi w art. 3 i 4, w odniesieniu do benzyny i olejów napędowych, na podstawie metod analitycznych określonych w normach europejskich, odpowiednio EN 228:1999 i EN 590:1999.
2.
Państwa Członkowskie ustananawiają system monitorowania jakości paliwa zgodnie z wymaganiami odpowiedniej normy europejskiej.
Dopuszcza się stosowanie alternatywnego systemu monitorowania jakości paliwa pod warunkiem że system taki zapewnia wyniki o równoważnym stopniu zaufania.
3.
Każdego roku do dnia 30 czerwca, Państwa Członkowskie składają sprawozdanie zawierające krajowe dane o jakości paliwa za poprzedni rok kalendarzowy.
Pierwsze sprawozdanie składa się do dnia 30 czerwca 2002 r.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. format tego sprawozdania ma być zgodny z formatem podanym w odpowiedniej normie europejskiej.
Dodatkowo, Państwa Członkowskie podają całkowite ilości benzyny i olejów napędowych wprowadzonych do obrotu na ich terytorium oraz wprowadzone do obrotu ilości benzyny bezołowiowej i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
Poza tym, Państwa Członkowskie podają corocznie dane na temat dostępności, z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych, benzyny i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg wprowadzonych do obrotu na ich terytorium.
4.
Komisja zapewnia niezwłocznie, za pomocą odpowiednich środków, dostępność informacji podanej w zastosowaniu ust. 3.
Komisja publikuje co roku, i po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2003 r. sprawozdanie na temat rzeczywistej jakości paliwa w poszczególnych Państwach Członkowskich i pokrycia geograficznego w zakresie paliw o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg, mające na celu dostarczenie danych o jakości paliw w poszczególnych Państwach Członkowskich.";
6. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Proces przeglądu
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., Komisja dokonuje przeglądu specyfikacji paliw podanych w załącznikach III i IV, z wyjątkiem zawartości siarki i zaproponuje, w stosownych przypadkach, zmiany, zgodnie z obecnymi i przyszłymi wymaganiami prawodawstwa wspólnotowego w zakresie emisji z pojazdów i jakości powietrza oraz związanymi z tym celami.
W szczególności, Komisja bierze pod uwagę:
a) konieczność zmiany końcowej daty pełnego wprowadzenia oleju napędowego o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg, w celu zapewnienia, by nie wzrosła emisja gazu cieplarnianego.
W analizie należy wziąć pod uwagę rozwój technologii przetwarzania w rafineriach i oczekiwane udoskonalenia w zakresie zużycia paliwa przez pojazdy i tempo, w jakim nowe technologie obniżające zużycie paliwa wprowadza się do parku samochodowego;
b) konsekwencje nowego prawodawstwa wspólnotowego ustalającego normy jakości powietrza dla takich substancji jak węglowodory aromatyczne wielopierścieniowe;
c) wynik przeglądu opisanego w art. 10 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [16];
d) wynik przeglądu różnych zobowiązań japońskich [17], koreańskich [18] i europejskich [19] producentów samochodów w zakresie zmniejszenia zużycia paliwa i emisji ditlenku węgla w nowych samochodach osobowych w świetle zmian jakości paliwa wprowadzonych niniejszą dyrektywą i postępu w dążeniu do wspólnotowego celu, jakim jest emisja 120 g/km CO2 średnio na pojazd;
e) wynik przeglądu wymaganego w art. 7 dyrektywy 1999/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach oraz zmieniająca dyrektywę Rady 88/77/EWG [20] i potwierdzenie obowiązującej normy dotyczącej emisji NOx dla silników o dużym obciążeniu;
f) skuteczność działania nowych technologii obniżających zanieczyszczenie i wpływ składników metalicznych i inne istotne kwestie dotyczące ich efektywności i rozwoju mających wpływ na międzynarodowe rynki paliw;
g) potrzebę zachęcania do wprowadzenia alternatywnych paliw, w tym także biopaliw, jak również potrzebę wprowadzenia zmian w innych parametrach w specyfikacjach paliw, zarówno paliw konwencjonalnych, jak i paliw alternatywnych, na przykład zmiany w wartościach granicznych maksymalnej lotności benzyny, zawartych w niniejszej dyrektywie, wymagane celem zastosowania ich do mieszanek bioetanolu z benzyną i dalsze konieczne zmiany w EN 228:1999.
2.
Przygotowując swoją propozycję następnego etapu norm emisji dotyczących silników wysokoprężnych w pojazdach nieporuszających się po drogach, Komisja jednocześnie ustanawia wymaganą jakość paliwa.
W pracach tych Komisja uwzględnia znaczenie emisji pochodzących z tego sektora, wszystkie korzyści dla zdrowia i środowiska, konsekwencje w Państwach Członkowskich dotyczące dystrybucji paliwa i koszty oraz korzyści z bardziej restrykcyjnego poziomu siarki niż wymagany obecnie poziom dla paliw stosowanych w silnikach wysokoprężnych w pojazdach nieporuszających się po drogach, a następnie dostosuje właściwe wymagania, dotyczące jakości paliwa stosowanego w pojazdach nieporuszających się po drogach, do wymagań dla sektora pojazdów drogowych do pewnej daty, jaką w powszechnym oczekiwaniu będzie dzień 1 stycznia 2009 r., datę tę Komisja potwierdzi lub zmieni w swoim przeglądzie w 2005 r.
3.
W uzupełnieniu do przepisów ust. 1, Komisja może, między innymi, przesyłać:
- propozycje uwzględniające szczególną sytuację transportu publicznego i konieczność zaproponowania poziomów specyfikacji dla paliw specjalnych, z których korzysta,
- propozycje ustalające poziomy specyfikacji, mających zastosowanie do gazu płynnego, gazu ziemnego i biopaliw."
7. dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Ustalone kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające";
8. w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Metody pomiarowe stosowane w odniesieniu do parametrów określonych w załącznikach I i III są metodami analitycznymi określonymi w normie europejskiej EN 228:1999.
Metody pomiarowe stosowane w odniesieniu do parametrów określonych w załącznikach II i IV są metodami analitycznymi określonymi w normie europejskiej EN 590:1999.
Państwa Członkowskie mogą, stosownie do sytuacji, przyjąć metody analityczne określone w normach zastępujących EN 228:1999 lub EN 590:1999, jeśli można wykazać, że dają one, co najmniej taką samą dokładność i co najmniej taki sam poziom precyzji jak zastępowane metody analityczne.
W przypadku gdy dopuszczalne metody analityczne muszą być dostosowane do postępu technicznego, Komisja może przyjąć zmiany zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.";
9. artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga komitet ustanowiony zgodnie z art. 12 dyrektywy 96/62/WE [21].
2.
Przy dokonywaniu odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [22], uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
10. załączniki I–IV zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 stycznia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 marca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przygotowany po konsultacjach z partnerami społecznymi i Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoich wnioskach z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu [4] Rada zaprosiła Komisję do przedłożenia propozycji zmiany dyrektywy 83/477/EWG [5], biorąc po uwagę w szczególności korzyści ze zmiany punktu ciężkości i dostosowania środków ochrony dla osób, które są obecnie narażone na największe ryzyko, w szczególności pracowników usuwających azbest i pracowników, którzy przypadkowo mają styczność z azbestem w miejscu pracy w trakcie usług serwisowych i konserwacyjnych.
(2) We wnioskach tych Komisja została również zaproszona do przedłożenia propozycji zmiany dyrektywy 83/477/EWG w świetle bardziej szczegółowych badań w sprawie dopuszczalnych wartości narażenia na działanie chryzotylu oraz metod mierzenia stężenia azbestu unoszącego się w powietrzu, opierając się na metodzie przyjętej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).
Podobne kroki należy podjąć odnośnie do włókien zastępczych.
(3) Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swojej opinii o azbeście [6] wezwał Komisję do podjęcia nowych środków w celu ograniczenia ryzyka dla pracowników.
(4) Zakaz obrotu handlowego i stosowania chryzotylu, wprowadzony dyrektywą Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [7], wchodzącą w życie od dnia 1 stycznia 2005 r., przyczyni się do znacznej redukcji narażenia pracowników na działanie azbestu.
(5) Wszyscy pracownicy powinni być chronieni przed zagrożeniami związanymi z narażeniem na działanie azbestu, dlatego odstępstwa stosujące się do sektorów morskiego i lotniczego powinny być usunięte.
(6) W celu zagwarantowania jednoznaczności w definicji włókien należy zdefiniować je ponownie albo używając terminologii mineralogicznej, albo z uwzględnieniem ich numeru Chemical Abstracts Service (CAS).
(7) Bez naruszania innych przepisów Wspólnoty dotyczących obrotu handlowego i stosowania azbestu ograniczenie działań wiążących się z narażeniem na działanie azbestu powinno odgrywać bardzo ważną rolę w prewencji chorób związanych z takim narażeniem.
(8) System zgłaszania prac wiążących się z narażeniem na działanie azbestu powinien być dostosowany do nowych sytuacji w miejscu pracy.
(9) Istotne jest wyeliminowanie czynności narażających pracowników na działanie włókien azbestowych przy wydobywaniu azbestu lub przy produkcji i przetwarzaniu wyrobów azbestowych, lub przy produkcji i przetwarzaniu wyrobów zawierających celowo dodane włókna azbestowe, mając na uwadze wysoki i nieprzewidywalny poziom narażenia na działanie.
(10) Biorąc pod uwagę najnowszą wiedzę techniczną, konieczne jest bardziej precyzyjne określenie metodologii pobierania próbek, stosowanej w pomiarze stężenia azbestu w powietrzu oraz metody liczenia włókien.
(11) Chociaż niemożliwe jest, jak na razie, zidentyfikowanie dopuszczalnej wartości narażenia, poniżej której azbest nie powoduje ryzyka powstania nowotworu, dopuszczalna wartość narażenia zawodowego na działanie azbestu powinna być obniżona.
(12) Pracodawcy powinni być zobowiązani do dokumentowania na piśmie, przed rozpoczęciem wszelkich projektów związanych z usuwaniem azbestu, obecności lub przypuszczalnej obecności azbestu w budynkach lub instalacjach oraz przekazywania tych informacji osobom, które mogą być narażone na działanie azbestu w wyniku używania, konserwacji lub innych prac prowadzonych w budynku lub na dachu budynku.
(13) Należy zapewnić, aby prace rozbiórkowe lub usuwanie azbestu były prowadzone przez firmy znające wszystkie środki ostrożności, jakie trzeba podjąć w celu ochrony pracowników.
(14) Aby w znaczącym stopniu przyczynić się do redukcji zagrożeń związanych z narażeniem na działanie azbestu, należy prowadzić specjalne szkolenia dla pracowników, którzy są lub mogą być narażeni na takie działanie.
(15) Zawartość rejestru osób narażonych oraz kart zdrowia, o których mowa w dyrektywie 83/477/EWG, powinna być dostosowana do wymogów dotyczących rejestrów, o których mowa w dyrektywie Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [8].
(16) Mając na uwadze wczesne wykrywanie schorzeń związanych z narażeniem na działanie azbestu, praktyczne rekomendacje w sprawie nadzoru klinicznego nad narażonymi pracownikami powinny być aktualizowane w świetle najnowszej wiedzy medycznej.
(17) Ponieważ cel proponowanego działania, a mianowicie poprawa ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy, nie może być wystarczająco osiągnięty przez Państwa Członkowskie, natomiast dzięki skali i efektom działań może on być lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa we wspomnianym artykule, dyrektywa ta nie wychodzi poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(18) Zmiany wprowadzone niniejszą dyrektywą stanowią konkretny wkład w stworzenie społecznego wymiaru wspólnego rynku.
(19) Zmiany te są ograniczone do minimum, aby nie nakładać niepotrzebnych obciążeń na powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(20) Dyrektywa 83/477/EWG powinna być zmieniona odpowiednio do powyższego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/477/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 skreśla się ust. 2.
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "azbest" oznacza następujące włókniste krzemiany:
- azbest aktynolitowy, nr CAS 77536–66–4 [9],
- azbest gruenerytowy (amozyt), nr CAS 12172–73–5 [10],
- azbest antofilitowy, nr CAS 77536–67–5 [11].
- chryzotyl, nr CAS 12001–29–5 [12],
- krokidolit, nr CAS 12001–28–4 [13],
- azbest tremolitowy, nr CAS 77536–68–6 [14]."
3) W art. 3:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Pod warunkiem że narażenie pracownika jest sporadyczne i o niskiej intensywności oraz jeżeli z wyników oceny ryzyka, o której mowa w ust. 2, jasno wynika, że dopuszczalna granica narażenia na działanie azbestu nie będzie przekroczona w powietrzu w obszarze pracy, art. 4, 15 i 16 mogą być uchylone, jeśli praca obejmuje:
a) krótkie, niewykonywane ciągle prace konserwacyjne, w których wykorzystuje się tylko materiały bez cech kruchości;
b) usuwanie bez niszczenia nienaruszonych materiałów, w których włókna azbestowe są mocno związane z podłożem;
c) obudowywanie lub zabezpieczanie materiałów zawierających azbest, jeżeli są one w dobrym stanie;
d) monitorowanie i kontrola atmosfery oraz pobieranie próbek w celu sprawdzenia, czy dany materiał zawiera azbest." b) dodaje się ust. 3
bis w brzmieniu:
"3 bis.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi zgodnie z krajowym ustawodawstwem i praktyką, wydadzą praktyczne wskazówki do określania sporadycznego narażenia i o niskiej intensywności, o którym jest mowa w ust. 3."
4) W art. 4 przyjmuje się następujące zmiany:
a) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Pracodawca przedstawia wspomniane informacje upoważnionym władzom Państwa Członkowskiego przed rozpoczęciem pracy, zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi.
Informacja ta musi zawierać co najmniej krótki opis:
a) lokalizacji miejsca pracy;
b) rodzaju i ilości azbestu, który jest używany lub z którym jest styczność;
c) związanych z nim prac i procesów;
d) liczby zaangażowanych pracowników;
e) daty rozpoczęcia i czasu trwania prac;
f) środków podjętych w celu ograniczenia narażenia pracowników na działanie azbestu."
b) punkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4) Każdorazowo, gdy zmiana warunków pracy może spowodować znaczny wzrost narażenia na działanie pyłu azbestowego lub materiałów zawierających azbest, wymagane jest przedłożenie nowej informacji."
5) W art. 5 dodaje się następujący akapit:
"Bez naruszenia stosowania innych przepisów wspólnotowych w sprawie obrotu handlowego i używania azbestu zakazane będą prace, które narażają pracowników na działanie włókien azbestowych podczas wydobywania azbestu lub podczas produkcji i przetwarzania wyrobów azbestowych albo wyrobów zawierających celowo dodany azbest, z wyjątkiem obróbki i usuwania materiałów powstających z rozbiórki i usuwania azbestu."
6) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Przy wszystkich pracach określonych w art. 3 ust. 1 narażenie pracowników na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest na stanowisku pracy należy obniżyć do minimum, a w każdym przypadku poniżej dopuszczalnej wartości ustanowionej w art. 8, w szczególności poprzez zastosowanie się do następujących wskazań:
1) liczbę pracowników narażonych lub potencjalnie narażonych na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest należy ograniczyć do możliwie jak najniższej;
2) procesy technologiczne należy tak zaprojektować, aby nie powstawał pył azbestowy, lub jeśli okaże się to niemożliwe, aby zapobiegać wydostawaniu się pyłu azbestowego do atmosfery;
3) musi istnieć możliwość regularnego i efektywnego sprzątania i konserwacji wszystkich miejsc i sprzętu używanych podczas prac z azbestem;
4) azbest lub materiały zawierające azbest i wydzielające pył należy składować i transportować w odpowiednich, szczelnych opakowaniach;
5) odpady należy gromadzić i usuwać ze stanowiska pracy możliwie jak najszybciej, w odpowiednich, szczelnych opakowaniach z etykietami wskazującymi na obecność azbestu.
Zalecenie to nie dotyczy prac w kopalni.
Odpady takie należy utylizować zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [15].";
7) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Regularne pomiary stężenia włókien azbestowych w powietrzu na stanowisku pracy wykonywane są w zależności od wyników wstępnej oceny ryzyka oraz w celu zapewnienia przestrzegania dopuszczalnej wartości ustanowionej w art. 8.
2.
Pobieranie próbek musi odzwierciedlać indywidualne narażenie pracownika na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest.
3.
Pobieranie próbek jest przeprowadzane po konsultacji z pracownikami i/lub ich przedstawicielami w przedsiębiorstwach.
4.
Pobieranie próbek jest dokonywane przez odpowiednio wykwalifikowane osoby.
Pobrane próbki są następnie analizowane, zgodnie z ust. 6, w laboratoriach wyposażonych odpowiednio do liczenia włókien.
5.
Pobieranie próbek musi trwać przez taki okres, aby można ustalić reprezentatywne narażenie dla 8-godzinnego okresu odniesienia (jednej zmiany) za pomocą pomiaru albo średnio ważonych obliczeń.
6.
Gdzie to możliwe, liczenie włókien jest dokonywane przy pomocy mikroskopu z kontrastem fazowym, zgodnie z metodą zalecaną przez WHO (Światową Organizację Zdrowia) z 1997 r. [*] Określanie stężenia azbestu unoszącego się w powietrzu.
Zalecana metoda, z użyciem mikroskopu z kontrastem fazowym (metoda filtru membranowego). WHO, Genewa 1997 (ISBN 92–4–154496–1). lub inną metodą dającą równorzędne wyniki.
Przy pomiarach stężenia azbestu w powietrzu, o czym jest mowa w pierwszym akapicie, uwzględniane są tylko włókna o długości większej niż 5 mikrometrów, szerokości mniejszej niż 3 mikrometry i stosunku długości do szerokości większym niż 3:1."
8) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Pracodawcy zapewniają, że żaden pracownik nie będzie narażony na działanie azbestu unoszącego się w powietrzu w stężeniu przekraczającym 0,1 włókna na cm3 jako średnia ważona w przeliczeniu na 8-godzinny okres odniesienia."
9) W art. 9 skreśla się ust. 1.
10) W art. 10 przyjmuje się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wartości ustanowionej w art. 8 należy ustalić przyczyny przekroczenia oraz możliwie jak najszybciej podjąć właściwe działania zmierzające do poprawy sytuacji.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeśli narażenia pracownika na działanie azbestu nie można ograniczyć innymi sposobami i przestrzeganie dopuszczalnej wartości narażenia wymaga stosowania indywidualnych środków ochrony układu oddechowego, nie może to być sytuacja stała i musi być ograniczona do absolutnego minimum w odniesieniu do każdego pracownika.
W trakcie prac, które wymagają używania wspomnianych środków ochrony, zgodnie z krajowymi przepisami i praktyką zapewnione będą przerwy w pracy odpowiednie do warunków fizycznych i klimatycznych oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, po konsultacji z pracownikami i/lub ich przedstawicielami."
11) Dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Przed rozpoczęciem prac rozbiórkowych lub konserwacyjnych pracodawcy podejmą, jeśli to wskazane ze względu na informacje uzyskane od właścicieli budynków, wszelkie niezbędne kroki w celu identyfikacji materiałów mogących zawierać azbest.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do obecności azbestu w materiale lub konstrukcji przestrzegane będą odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy."
12) W art. 11 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku pewnych prac, takich jak rozbiórka, usuwanie, naprawy lub konserwacja, co do których można przewidzieć, że dopuszczalna wartość ustanowiona w art. 8 jest przekroczona pomimo używania środków technicznych ograniczających stężenie azbestu w powietrzu, pracodawca określa działania zmierzające do zapewnienia ochrony pracowników podczas takich prac, a w szczególności zagwarantuje:
a) wyposażenie pracowników w odpowiednie maski ochronne oraz inne środki ochrony indywidualnej, które muszą być przez nich używane;
b) umieszczenie znaków ostrzegawczych informujących o przewidywanym przekroczeniu dopuszczalnej wartości ustanowionej w art. 8;
c) zapobieganie rozprzestrzenianiu się pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest poza teren zakładu lub poza miejsce prowadzenia działań."
13) W art. 12 ust. 2 dwa pierwsze akapity otrzymują brzmienie:
"2.
Plan pracy, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać określenie środków zapewniających bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pracowników na stanowisku pracy.
W planie pracy należy określić w szczególności, że:
- azbest i/lub wyroby zawierające azbest są usuwane przed rozbiórką, oprócz sytuacji, w których spowodowałoby to większe zagrożenie dla pracowników niż wtedy, gdy azbest i/lub wyroby zawierające azbest zostałyby pozostawione na miejscu,
- w razie potrzeby zapewnia się środki ochrony indywidualnej, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a),
- po zakończeniu prac rozbiórkowych lub usuwania azbestu brak ryzyka wynikającego z narażenia na działanie azbestu na stanowisku pracy jest zapewniony zgodnie z krajowymi ustawodawstwem i praktyką."
14) Dodaje się art. 12a i 12b w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Pracodawcy zapewniają odpowiednie szkolenia dla wszystkich pracowników, którzy są lub mogą być narażeni na działanie pyłu zawierającego azbest.
Szkolenia takie muszą być prowadzone w regularnych odstępach czasu i bez ponoszenia kosztów przez pracowników.
2.
Zawartość merytoryczna szkolenia musi być łatwo zrozumiała dla pracowników.
Musi ono umożliwiać im zdobycie niezbędnej wiedzy i umiejętności w zakresie prewencji i bezpieczeństwa, a zwłaszcza w przypadku:
a) właściwości azbestu i jego skutków dla zdrowia, w połączeniu ze skutkami palenia tytoniu;
b) rodzajów wyrobów lub materiałów mogących zawierać azbest;
c) prac mogących spowodować narażenie na działanie azbestu oraz znaczenia środków prewencji w minimalizacji narażenia;
d) bezpiecznych metod pracy, kontroli narażenia i środków ochrony;
e) odpowiedniej roli, rodzaju, doboru, ograniczeń i właściwego używania masek ochronnych;
f) procedur ratunkowych w sytuacjach awaryjnych;
g) procedur usuwania zanieczyszczeń;
h) utylizacji odpadów;
i) wymogów w zakresie badań medycznych.
3.
Praktyczne wskazówki dotyczące szkolenia pracowników zajmujących się usuwaniem azbestu zostaną opracowane na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 12b
Przed pracami rozbiórkowymi lub usuwaniem azbestu firmy muszą wykazać się umiejętnościami w tej dziedzinie.
Dowody posiadania takich umiejętności są określone zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi i/lub praktyką."
15) W art. 14 ust. 2 litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) jeżeli wyniki przekraczają dopuszczalną wartość ustanowioną w art. 8, pracownicy, których to dotyczy, oraz ich przedstawiciele w przedsiębiorstwie lub zakładzie pracy są możliwie jak najszybciej informowani o tym fakcie i jego przyczynach; biorą udział w konsultacjach co do działań, jakie należy podjąć, lub, w przypadkach naglących, są jedynie informowani o krokach już podjętych."
16) W art. 15 punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3) Pracownikowi należy przedstawić informacje i porady dotyczące stanu jego zdrowia w okresie, gdy ustało narażenie na działanie azbestu.
Lekarz lub władze odpowiedzialne za nadzór medyczny nad pracownikami mogą określić, że nadzór taki musi być kontynuowany po zakończeniu narażenia tak długo, jak uważa się to za konieczne do zapewnienia zdrowia danych osób.
Tego rodzaju dalszy nadzór jest prowadzony zgodnie z przepisami prawa i praktykami poszczególnych Państw Członkowskich."
17) W art. 16 punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Wykaz, o którym mowa w ust. 1, oraz karty zdrowia, o których mowa w artykule 15 ust. 1, są przechowywane przez co najmniej 40 lat po zakończeniu narażenia, zgodnie z krajowymi przepisami i/lub praktyką."
18) W art. 16 dodaje się punkt 3 w brzmieniu:
"3) Dokumenty, o których mowa w ust. 2, są udostępniane upoważnionym władzom, w przypadku gdy zakład pracy kończy swoją działalność, zgodnie z krajowymi przepisami prawa i/lub praktyką."
19) Dodaje się art. 16a w brzmieniu:
"Artykuł 16a
Państwa Członkowskie wprowadzają adekwatne sankcje, mające zastosowanie w przypadku naruszenia krajowego ustawodawstwa przyjętego stosownie do niniejszej dyrektywy.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające."
20) Załącznik I zostaje usunięty.
21) W załączniku II punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3) Badanie zdrowia pracowników powinno być prowadzone zgodnie z zasadami i praktykami medycyny pracy.
Powinno ono uwzględniać przynajmniej następujące elementy:
- prowadzenie i przechowywanie dokumentacji medycznej i zawodowej pracownika,
- osobisty wywiad,
- ogólne badania kliniczne, w tym szczególnie klatki piersiowej,
- testy wydolności płuc (objętość i tempo przepływu powietrza przez układ oddechowy).
Lekarz i/lub władze odpowiedzialne za kontrolę zdrowia powinny, w świetle najnowszej dostępnej wiedzy z dziedziny zdrowia zawodowego, podjąć decyzję w sprawie dalszych badań, takich jak: cytologia plwociny, radiografia klatki piersiowej lub tomodensytometria."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnai 15 kwietnia 2006 r. i bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z datą jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/19/WE
z dnia 21 marca 2003 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektywę 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/116/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1997 r. odnosząca się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG [3], zmieniona dyrektywą 2001/85/WE [4], jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
W związku z tym przepisy określone w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych w pojazdach silnikowych stosuje się do dyrektywy 97/27/WE.
(2) W świetle doświadczenia uzyskanego w związku ze stosowaniem dyrektywy 97/27/WE konieczne są zmiana i dokładniejsze określenie niektórych zawartych w niej przepisów w celu zapewnienia ich jednolitej wykładni we wszystkich Państwach Członkowskich.
(3) Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów kołowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym [5], zmieniona dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], zwiększa dopuszczalne wymiary niektórych pojazdów silnikowych, w szczególności maksymalną długość autobusów.
Umożliwienie uzyskania homologacji typu WE dla pojazdów o długości przekraczającej dopuszczalną wymaga odpowiedniej zmiany wymagań dyrektywy 97/27/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–IV do dyrektywy 97/27/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 2003 r. w przypadku pojazdów spełniających wymagania dyrektywy 97/27/WE zmienionej niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do mas i wymiarów:
a) nie odmawiają w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii M2, M3, N lub O udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu; lub
b) nie odmawiają w odniesieniu do pojazdu silnikowego kategorii M2, M3, N lub O, przyznania mas rejestracyjnych lub eksploatacyjnych zgodnie z załącznikiem IV (tam gdzie to wymagane); lub
c) nie zakazują rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2004 r. Państwa Członkowskie nie udzielają homologacji typu WE i mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu dla typu pojazdu kategorii M2, M3, N lub O z przyczyn odnoszących się do jego mas i wymiarów, jeżeli są spełnione wymagania dyrektywy 97/27/WE zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnych homologacji udzielonych na podstawie dyrektywy 97/27/WE ani nie uniemożliwia rozszerzenia tych homologacji zgodnie z dyrektywą, na podstawie której zostały udzielone.
Artykuł 4
Zjednoczone Królestwo i Portugalia mogą na swoich terytoriach do dnia 9 marca 2005 r. odmawiać udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu, odmawiać lub zabraniać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu, lub uznawać jego świadectwo zgodności za nieważne w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, jeżeli pojazd nie spełnia kryteriów zwrotności określonych w art. 8 lit. a) dyrektywy 96/53/WE.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 2003 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Dyrektywa 2003/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/671/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 153 Traktatu wymaga w szczególności, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, aby Wspólnota przyczyniła się do ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów.
(2) W swojej rezolucji z dnia 13 marca 1984 r. [4], Parlament Europejski uznał obowiązkowe stosowanie pasów bezpieczeństwa na wszystkich drogach, zarówno wiejskich jak i miejskich, za priorytetowy środek.
W swojej rezolucji z dnia 18 lutego 1986 r. [5], Parlament Europejski podkreślił potrzebę obowiązkowego zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, włącznie z dziećmi, z wyjątkiem w pojazdach służb publicznych.
(3) Dyrektywa 91/671/EWG [6] przewiduje obowiązkowe stosowanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci na siedzeniach wyposażonych w pasy bezpieczeństwa.
Dyrektywa ta nie określa rodzaju urządzenia przytrzymującego dla dzieci, które byłoby odpowiednie, oraz umożliwia przewóz dzieci bez mocowania odpowiednim urządzeniem przytrzymującym dla dzieci, w przypadku gdy takie urządzenie jest niedostępne.
(4) Stosowanie takich systemów powinno być bardziej rygorystyczne, przybliżając się w ten sposób do zasady obowiązkowego stosowania, określonej w art. 2 akapit drugi dyrektywy.
(5) Na mocy dyrektywy Rady 97/836/WE [7], Wspólnota przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach i/lub na nich, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielanych na podstawie tych wymagań.
(6) Przystępując do tego Porozumienia, Wspólnota przystąpiła do określonego wykazu rozporządzeń ustanowionych zgodnie z tym Porozumieniem, włącznie z rozporządzeniem dotyczącym homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci podróżujących w pojazdach o napędzie silnikowym (urządzenia przytrzymujące dla dzieci).
(7) Mimo, że liczba dzieci śmiertelnie rannych w wypadkach samochodowych jest stosunkowo niewielka w porównaniu z liczbą zgonów wśród dzieci poruszających się pieszo i dzieci jeżdżących na rowerach, należy wzmocnić wspólne reguły ochrony dzieci.
W szczególności, badania wykazały, że wykorzystanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci może w istotny sposób przyczynić się do zmniejszenia ciężkości urazu w wyniku wypadku, oraz że ryzyko wystąpienia poważnego urazu w wyniku wypadku jest wyższe dla dzieci nieprzytrzymywanych niż dla dzieci przytrzymywanych odpowiednim urządzeniem.
(8) Jednakże Państwa Członkowskie powinny, za zgodą Komisji, móc zezwolić na pewne wyłączenia odnoszące się do przewozów na ich terytorium, w przypadku szczególnych sytuacji; Państwa Członkowskie powinny również podjąć niezbędne kroki w celu uniknięcia nadużyć.
(9) Ponieważ coraz częstsze jest wyposażanie pojazdów kategorii M2 oraz M3 w pasy bezpieczeństwa, zgodnie z dyrektywami Komisji 96/36/WE [8], 96/37/WE [9] oraz 96/38/WE [10], uzasadnionym jest wymaganie od pasażerów, aby używali takich pasów.
Pasażerowie podróżujący tymi pojazdami powinni być informowani o wymogu, zgodnie z którym należy mieć zapięte pasy bezpieczeństwa, gdy pojazd znajduje się w ruchu.
(10) Obecnie nie ma żadnych badań uznawanych na poziomie wspólnotowym, dotyczących stosowania systemów zabezpieczenia przez dzieci poniżej trzeciego roku życia w pojazdach kategorii M2 oraz M3.
Odpowiednio, mając na względzie ważność ochrony dzieci przed wszelkimi rodzajami wypadków, Komisja powinna prowadzić takie badania w celu określenia najwłaściwszych uzgodnień wspólnotowych stosowanych do podróżowania dzieci w takich pojazdach.
Jednakże do czasu zakończenia takich badań,. Państwa Członkowskie powinny zezwolić na wybór stosowanych uzgodnień.
(11) W dziedzinie systemów zabezpieczenia ma miejsce stały rozwój techniczny; dlatego też powinno się ustanowić urządzenia do przystosowania technicznego.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/671/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie: "Dyrektywa Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnosząca się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach";
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich pojazdów silnikowych kategorii M1, M2, M3, N1, N2 oraz N3 jak określono w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG [*] Dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/116/WE (Dz.U. L 18 z 21.1.2002, str. 1)., przeznaczonych do użytkowania na drodze, mających co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- definicje systemów zabezpieczenia, włącznie z pasami bezpieczeństwa oraz urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci, w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1, a także ich części, znajdują się w załączniku I do dyrektywy 77/541/EWG [**] Dyrektywa Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych (Dz.U. L 220 z 29.8.1977, str. 95). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2000/3/WE (Dz.U. L 53 z 25.2.2000, str. 1).,
- "pozycja tyłem do kierunku jazdy"; oznacza pozycję w kierunku przeciwnym do zwykłego kierunku poruszania się pojazdu.
3.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci klasyfikuje się według pięciu "grup wagowych";:
a) grupa 0 dla dzieci o wadze mniejszej niż 10 kg;
b) grupa 0 + dla dzieci o wadze mniejszej niż 13 kg;
c) grupa I dla dzieci o wadze 9-18 kg;
d) grupa II dla dzieci o wadze 15-25 kg;
e) grupa III dla dzieci o wadze 22-36 kg.
4.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzieli się na dwie klasy:
a) integralna klasa składająca się z połączenia taśm lub elastycznych części z zamkiem, systemu regulacji, elementów mocujących oraz w niektórych przypadkach z dodatkowego siedzenia i/lub osłony przed uderzeniem, możliwa do przymocowania przy pomocy swojej własnej integralnej taśmy lub taśm;
b) nieintegralna klasa, która może obejmować częściowe urządzenie mocujące, które, jeżeli jest ono wykorzystywane w połączeniu z pasem dla dorosłych, otaczającym ciało dziecka lub przytrzymującym urządzenie, w którym dziecko jest umieszczone, tworzy pełne urządzenie przytrzymujące dziecko.";
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Pojazdy kategorii M1, N1, N2 oraz N3:
a) i) dla pojazdów kategorii M1, N1, N2 oraz N3, Państwa Członkowskie wymagają, aby wszyscy użytkownicy pojazdów znajdujących się w użyciu stosowali systemy zabezpieczenia znajdujące się w pojeździe.
Dzieci poniżej 150 cm wzrostu korzystające z pojazdów kategorii M1, N1, N2 i N3 zaopatrzonych z systemy zabezpieczenia, przytrzymywane są integralnymi lub nieintegralnymi urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci, w rozumieniu art. 1 ust. 4 lit. a) i b), odpowiednimi do wagi dziecka, jak określono w art. 1 ust. 3;
w pojazdach kategorii M1, N1, N2 oraz N3, które nie są wyposażone w systemy zabezpieczenia:
- nie można przewozić dzieci poniżej trzeciego roku życia,
- bez uszczerbku dla ppkt ii), dzieci trzyletnie i starsze mające mniej niż 150 cm wzrostu zajmują miejsce inne niż na przednim siedzeniu;
ii) Państwa Członkowskie mogą, na swoim terytorium zezwolić, aby dzieci mające mniej niż 150 cm wzrostu i co najmniej 135 cm wzrostu były przytrzymywane pasami bezpieczeństwa dla dorosłych.
Ta granica wzrostu podlega ponownemu przeglądowi zgodnie z procedurą określoną w art. 7b ust. 2;
iii) jednakże Państwa Członkowskie mogą na swoim terytorium zezwolić, aby dzieci, określone w ppkt i) oraz ii) nie były przytrzymywane urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci w czasie podróży taksówką.
Jeżeli jednak dzieci, o których mowa wyżej, podróżują taksówką niewyposażoną w urządzenia przytrzymujące, zajmują miejsce inne niż na przednim siedzeniu;
b) dzieci nie wolno przewozić, stosując urządzenie przytrzymujące, w którym dziecko siedzi tyłem do kierunku jazdy na siedzeniu dla pasażera chronionym poduszką powietrzną, o ile poduszka powietrzna nie zostanie dezaktywowana, nawet w przypadkach gdy poduszka powietrzna jest automatycznie dezaktywowana w sposób wystarczający;
c) w przypadku stosowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci, powinno ono posiadać homologację zgodną z normami zawartymi w rozporządzeniu UN-ECE 44/03 lub w dyrektywie 77/541/EWG, lub w jakichkolwiek ich modyfikacjach;
d) do dnia 9 maja 2008 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci homologowanych zgodnie z krajowymi normami mającymi zastosowanie w Państwie Członkowskim w dniu montażu urządzenia przytrzymującego lub z krajowymi normami odpowiadającymi rozporządzeniu 44/03 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych lub dyrektywie 75/541/EWG.
2.
Pojazdy kategorii M2 i M3:
a) Państwa Członkowskie wymagają, aby wszyscy użytkownicy mający trzy lata lub więcej, pojazdów kategorii M2 i M3 znajdujących się w użyciu stosowali systemy zabezpieczenia znajdujące się w pojeździe, gdy znajdują się w pozycji siedzącej.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci podlegają homologacji zgodnie z ust. 1 lit. c) i d);
b) pasażerowie podróżujący pojazdami kategorii M2 i M3 są informowani o wymogu zapinania pasów bezpieczeństwa, gdy znajdują się w pozycji siedzącej, a samochód jest w ruchu.
Osoby te informowane są przynajmniej w jeden ze sposobów wymienionych poniżej:
- przez kierowcę,
- przez konduktora, pilota lub urzędnika wyznaczonego na kierownika grupy,
- przy pomocy środków audiowizualnych (np. wideo),
- przy pomocy znaków i/lub piktogramów określonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z projektem wspólnotowym znajdującym się w Załączniku, umieszczonych w widoczny sposób przy każdym miejscu siedzącym.";
4.
Skreśla się art. 4.
5.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do przewozów na ich terytorium, za zgodą Komisji, udzielić zwolnień innych, niż ustanowione w art. 5, w celu:
- uwzględnienia szczególnych warunków fizycznych lub szczególnych okoliczności o ograniczonym czasie trwania,
- umożliwienia skutecznego wykonywania niektórych rodzajów zawodów,
- zapewnienia, by policja, służby bezpieczeństwa lub służby ratunkowe mogły właściwie wypełniać swoje obowiązki,
- umożliwienia przytrzymania trzeciego dziecka, mającego trzy lata lub więcej i mniej niż 150 cm wzrostu, przy pomocy pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, w przypadku gdy dwa urządzenia przytrzymujące dla dzieci są zamontowane z tyłu pojazdów kategorii M1 i N1, a brak miejsca uniemożliwia montaż trzeciego urządzenia,
- umożliwienia przytrzymania dzieci mających trzy lata lub więcej, pasami bezpieczeństwa dla dorosłych, na miejscach innych niż przednie siedzenia pojazdów kategorii M1 i N1, w przypadku sporadycznych przewozów na krótkich odcinkach, jeżeli w pojeździe brak jest urządzeń przytrzymujących dla dzieci lub ilość tych urządzeń jest niewystarczająca,
- uwzględnienia szczególnych warunków wykorzystania pojazdów kategorii M2 i M3 do przewozów miejscowych na terenach miejskich i zabudowanych, lub w których można podróżować na stojąco.";
6.
Dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Państwa Członkowskie mogą, za zgodą Komisji, udzielić czasowych zwolnień innych, niż przewidziane w art. 5 i 6, aby więcej dzieci mogło być przewożonych na siedząco w pojazdach kategorii M2 i M3 niż jest miejsc zaopatrzonych w pasy bezpieczeństwa, pod warunkiem zgodności z przepisami danego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do przewozów lokalnych, w szczególności do autobusów szkolnych.
Termin ważności dla tych zwolnień, określony przez Państwo Członkowskie, nie może przekraczać pięciu lat od dnia 9 maja 2003 r.
Artykuł 6b
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do przewozów na swoim terytorium, udzielić czasowych zwolnień innych niż zwolnienia przewidziane w art. 5 i 6, aby więcej osób mogło być przewożonych na siedzeniach innych niż siedzenia przednie w pojazdach kategorii M1 i N1 niż jest miejsc zaopatrzonych w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące, pod warunkiem zgodności z przepisami danego Państwa Członkowskiego.
Termin ważności dla tych zwolnień, określony przez Państwo Członkowskie, nie może przekraczać sześciu lat od dnia 9 maja 2003 r.";
7.
Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
W celu uwzględnienia postępu technicznego, art. 2 i 6 niniejszej dyrektywy mogą zostać dostosowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7b ust. 2.
2.
Komisja nadal prowadzi badania dotyczące systemów zabezpieczenia najbardziej odpowiednich dla poprawy ochrony wszystkich pasażerów przed wszelkimi rodzajami wypadków oraz przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące ustaleń z tych badań oraz stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności odnośnie do zwolnień przyznanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 6, w celu oceny celowości wzmocnienia środków bezpieczeństwa i potrzeby większej harmonizacji.
Gdzie stosowne, na podstawie tego sprawozdania, Komisja przedkłada właściwe wnioski.
Artykuł 7b
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, ma zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23., uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.".
8.
Dodaje się Załącznik o treści podanej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 9 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/21/WE
z dnia 24 marca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE w odniesieniu do niektórych chronionych stref narażonych na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/89/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając wnioski przedłożone przez Irlandię, Włochy, Austrię, Portugalię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy Komisji 2001/32/WE z dnia 8 maja 2001 r. uznającej chronione strefy narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie oraz uchylającej dyrektywę 92/76/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/29/WE [4], niektóre obszary Portugalii uznane zostają za strefy chronione w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll.
(2) Z informacji dostarczonych przez Portugalię, opartych na zaktualizowanych badaniach, wynika, że strefa chroniona w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll. powinna ulec zmianie i zostać ograniczona tylko do Azorów.
(3) Z informacji dostarczonych przez Irlandię, opartych na badaniach, wynika, że Liriomyza bryoniae (Kaltenbach) nie występuje na jej terytorium.
(4) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo, opartych na badaniach, wynika, że Liriomyza bryoniae (Kaltenbach) nie występuje w Irlandii Północnej.
(5) Na mocy dyrektywy 2001/32/WE Irlandia, niektóre obszary Włoch i niektóre obszary Austrii zostały tymczasowo uznane za "strefy chronione" w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. na okres upływający w dniu 31 marca 2003 r.
(6) Z informacji dostarczonych przez Austrię, Irlandię i Włochy wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w przypadku tych państw w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. powinno zostać wyjątkowo przedłużone na dalszy okres w celu umożliwienia właściwym organom tych państw zebrania informacji o rozprzestrzenieniu się Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. i zakończenia działań w zakresie zwalczania odnośnego organizmu szkodliwego na wymienionych obszarach.
(7) Z informacji dostarczonych przez Włochy wynika, że niektóre części regionu Veneto, w których odnośny organizm szkodliwy obecnie występuje, nie powinny być już uznawane za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(8) Na mocy dyrektywy 2001/32/WE Szwecja została tymczasowo uznana za "strefę chronioną" w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka na okres upływający w dniu 31 marca 2003 r.
(9) Z informacji dostarczonych przez Szwecję wynika, że niektóre obszary regionu Skåne, w których odnośny organizm szkodliwy obecnie występuje, nie powinny być już uznawane za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
Tymczasowe uznanie tej strefy chronionej w odniesieniu do pozostałej części Szwecji powinno być wyjątkowo przedłużone na dalszy okres w celu umożliwienia właściwym organom Szwecji zebrania informacji o rozprzestrzenieniu się wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka i zakończenia działań w zakresie zwalczania odnośnego organizmu szkodliwego na wymienionych obszarach.
(10) Dlatego dyrektywa 2001/32/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku pkt 2 lit. b), w odniesieniu do Irlandii, Włoch (Apulia, Emilia-Romagna: prowincje Forlí-Cesena,, Parma, Piacenza i Rimini; Lombardia; Trentino-Alto Adige: autonomiczna prowincja Bolzano; Veneto: z wyjątkiem gmin w prowincji Rovigo: Rovigo, Polesella, Villamarzana, Fratta Polesine, San Bellino, Badia Polesine, Trecenta, Ceneselli, Pontecchio Polesine, Arquà Polesine, Costa di Rovigo, Occhiobello, Lendinara, Canda, Ficarolo, Guarda Veneta, Frassinelle Polesine, Villanova del Ghebbo, Fiesso Umbertiano, Castelguglielmo, Bagnolo di Po, Giacciano con Baruchella, Bosaro, Canaro, Lusia, Pincara, Stienta, Gaiba, Salara, i gmin w prowincji Padova: Castelbaldo, Barbona, Piacenza d’Adige, Vescovana, S. Urbano, Boara Pisani, Masi, i gmin w prowincji Verona: Palù, Roverchiara, Legnago, Castagnaro, Ronco all’Adige, Villa Bartolomea, Oppeano, Terrazzo, Isola Rizza, Angiari), oraz Austrii (Burgenland, Kärnten, Niederösterreich, Tirol (okręg administracyjny Lienz), Steiermark, Wien), wspomniane strefy uznane są do dnia 31 marca 2004 r.";
b) w akapicie trzecim "31 marca 2003 r." zastępuje się "31 marca 2004 r.".
2) W Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/22/WE
z dnia 24 marca 2003 r.
zmieniająca niektóre załączniki do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/89/WE [2], w szczególności jej art. 14 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z informacji dostarczonych przez Szwecję, opartych na zaktualizowanych badaniach wynika, że niektóre obszary w regionie Skåne nie powinny być dłużej uznawane za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka, ponieważ wydaje się, iż odnośny organizm szkodliwy występuje na wymienionych obszarach.
(2) Z informacji dostarczonych przez Włochy, opartych na zaktualizowanych badaniach wynika, że niektóre obszary w regionie Veneto nie powinny być dłużej uznawane za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. ponieważ wydaje się, iż odnośny organizm szkodliwy występuje na wymienionych obszarach.
(3) Zmiany zgodne są z wnioskami Włoch i Szwecji.
(4) Obowiązujące przepisy dotyczące Tilletia indica Mitra powinny zostać zmienione, biorąc pod uwagę aktualne informacje na temat obecności wymienionego organizmu szkodliwego w Afryce Południowej.
(5) Dlatego odpowiednie załączniki do dyrektywy 2000/29/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 kwietnia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/23/WE
z dnia 25 marca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cyjazofamidu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/81/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 2 grudnia 1997 r.
Francja otrzymała od Cyanamid NV/SA (obecnie BASF AG) wniosek o włączenie substancji czynnej imazamoksu do załącznika I do dyrektywy 91/414/WE.
Decyzją Komisji 1998/676/WE [3] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Włochy otrzymały podobny wniosek w dniu 29 maja 1998 r. od Novartis Protezione Piante SpA (obecnie Syngenta) dotyczący oksasulfuronu.
Decyzją Komisji 1999/237/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Włochy otrzymały podobny wniosek w dniu 3 lipca 1996 r. od Hoechst Schering AgrEvo GmbH (obecnie Bayer Crop Science) dotyczący etoksysulfuronu.
Decyzją Komisji 97/591/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Niemcy otrzymały podobny wniosek w dniu 30 marca 2000 r. od Aventis Crop Science (obecnie Bayer Crop Science) dotyczący foramsulfuronu.
Decyzją Komisji 2000/540/WE [6] wniosek został uznany za kompletny.
(5) Włochy otrzymały podobny wniosek w dniu 16 czerwca 1997 r. od Rhone-Poulenc Agro SA (obecnie Bayer Crop Science) dotyczący oksadiargilu.
Decyzją Komisji 98/398/WE [7] wniosek został uznany za kompletny.
(6) Francja otrzymała podobny wniosek w dniu 16 grudnia 1999 r. od Ishira Sangyo Kaisha Ltd. dotyczący cyjazofamidu.
Decyzją Komisji 2000/412/WE [8] wniosek został uznany za kompletny.
(7) Oceniono wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Państwa Członkowskie wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawców, przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny substancji w dniu 9 września 1999 r. (imazamox), w dniu 10 maja 2000 r. (oksasulfuron), w dniu 20 maja 1998 r. (etoksysulfuron), w dniu 1 czerwca 2001 r. (foramsulfuron), w dniu 20 lipca 1999 r. (oksadiargil) i w dniu 27 sierpnia 2001 r. (cyjazofamid).
(8) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd zakończył się w dniu 3 grudnia 2002 r. formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do imazamoksu, oksadiargilu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu i cyjazofamidu.
(9) Przeglądy odnośnie do imazamoksu, oksadiargilu, oksasulfuronu, foramsulfuronu i cyjazofamidu nie ujawniły żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(10) Dokumenty i informacje dotyczące etoksysulfuronu zostały przedłożone do odrębnych konsultacji również Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
W pierwszej konsultacji Komitet Naukowy został poproszony o przedstawienie opinii na temat występowania guzów macicy u szczurów.
W swojej opinii [9] Komitet uznał, że występuje wzrost liczby przypadków guza macicy u szczurów, jednak nie ma to związku z zagrożeniem dla ludzi, ponieważ ten wzrost miał miejsce wyłącznie przy wysokich dawkach wywołujących wyraźną toksyczność ogólną.
Żadne dodatkowe badania mechanistyczne nie zostały uznane za niezbędne.
Przeprowadzono dodatkowe konsultacje w doniesieniu do potencjalnego zagrożenia dla organizmów wodnych.
W swojej drugiej opinii [10] Komitet stwierdził, że w ocenie zagrożenia etoksysulfuronu dla organizmów wodnych brakowało wielu elementów, w szczególności w odniesieniu do organizmów żyjących w osadach.
Również ocena zagrożenia dla roślin wodnych i glonów ze strony metabolitu etoksysulfuron Hoe 136086 została uznana za niekompletną.
Dodatkowe badania i informacje zostały następnie dostarczone przez wnioskodawcę i ocena zagrożenia dla substancji czynnych i produktów ich degradacji została poddana weryfikacji przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
(11) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniach kontrolnych. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(12) Sprawozdania kontrolne opracowane przez Komisję są niezbędne do prawidłowego wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie szeregu sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonych sprawozdań kontrolnych, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy, lub udostępnianie ich przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(13) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny okres, w którym Państwa Członkowskie będą miały możliwość wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających imazamox, oksasulfuron, etoksysulfuron, foramsulfuron, oksadiargil i cyjazofamid oraz w szczególności dokonać przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i, najpóźniej do końca wymienionego okresu, przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(14) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG zostaje zmieniony, jak to określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 31 grudnia 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 stycznia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający imazamox, oksasulfuron, etoksysulfuron, foramsulfuron, oksadiargil i cyjazofamid w celu zapewnienia, aby były spełnione warunki odnoszące się do substancji czynnych, wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG do dnia 31 grudnia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dozwolone środki ochrony roślin zawierające imazamox, oksasulfuron, etoksysulfuron, foramsulfuron, oksadiargil i cyjazofamid jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby oraz najpóźniej w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r.
Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie dla każdego z takich środków ochrony roślin.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 98/18/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [4] wprowadza jednolity poziom bezpieczeństwa życia i mienia na nowych i istniejących statkach pasażerskich oraz szybkich jednostkach pasażerskich, gdy obie kategorie statków i jednostek wykonują rejsy krajowe, oraz ustanawia procedury w sprawie negocjacji na szczeblu międzynarodowym w związku z harmonizacją przepisów odnoszących się do statków pasażerskich wykonujących rejsy międzynarodowe.
(2) Definicja obszarów morza ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia zastosowania dyrektywy 98/18/WE dla różnych kategorii statków pasażerskich.
Niniejsza dyrektywa obejmuje procedurę ogłaszania wykazów tych obszarów morza, która okazała się trudna do wdrożenia.
Dlatego też niezbędne jest ustanowienie funkcjonalnej i przejrzystej procedury, która umożliwiałaby skuteczne monitorowanie wykonania niniejszej dyrektywy.
(3) W celu zharmonizowania poziomu bezpieczeństwa mającego zastosowanie do statków pasażerskich na obszarze Wspólnoty, skreśla się odstępstwo udzielone Grecji w zakresie harmonogramu dla zastosowania wymagań bezpieczeństwa.
(4) Dyrektywa 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymagań stateczności statków pasażerskich ro-ro [5] wprowadza zaostrzone wymagania stateczności dla statków pasażerskich ro-ro wykonujących usługi międzynarodowe do i z portów Wspólnoty, a ten wzmocniony środek powinien także mieć zastosowanie do pewnej kategorii statków wykonujących usługi krajowe w takich samych warunkach morskich.
Niezastosowanie powyższych wymagań stateczności powinno stanowić podstawę do wycofania statków pasażerskich ro-ro po określonej liczbie lat ich eksploatacji.
(5) Z uwagi na zmiany strukturalne, którym powinny zostać poddane istniejące statki pasażerskie ro-ro w celu spełnienia wymagań stateczności, wymagania te powinny być wprowadzane w okresie kilkuletnim w celu umożliwienia części branży, której te zmiany dotyczą, spełnienia tych wymogów: w tym celu, powinien zostać opracowany harmonogram wprowadzania zmian dla istniejących statków.
Harmonogram nie powinien naruszyć wykonania szczegółowych wymagań stateczności na tych obszarach morza, które są objęte załącznikami do Porozumienia sztokholmskiego z dnia 28 lutego 1996 r.
(6) Konieczne jest uwzględnienie zmian, które zostały wprowadzone do właściwych instrumentów międzynarodowych, takich jak konwencje, protokoły, kodeksy i rezolucje Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), oraz przeprowadzenie tego w sposób elastyczny i sprawny.
(7) Na mocy dyrektywy 98/18/WE, Międzynarodowy Kodeks Bezpieczeństwa Jednostek Szybkich zawarty w rezolucji MSC 36 (63) z dnia 20 maja 1994 r. Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego IMO stosuje się do wszystkich szybkich jednostek pasażerskich wykonujących usługi krajowe.
IMO uchwaliła nowy kodeks dla szybkich jednostek, Międzynarodowy Kodeks Bezpieczeństwa Jednostek Szybkich, 2000 (Kodeks 2000 HSC), który jest zawarty w rezolucji MSC 97(73) z dnia 5 grudnia 2000 r. Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego IMO, mającego zastosowanie do wszystkich szybkich jednostek zbudowanych dnia 1 lipca 2002 r. lub później.
Należy zapewnić, aby dyrektywa 98/18/WE mogła być uaktualniana w sposób elastyczny w celu zastosowania tych zmian na szczeblu międzynarodowym, także do szybkich jednostek pasażerskich wykonujących usługi krajowe.
(8) Ważne jest, aby zastosować właściwe środki w celu zapewnienia dostępu do statków i szybkich jednostek pasażerskich wykonujących usługi krajowe na obszarze Państw Członkowskich. w bezpiecznych warunkach, dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się.
(9) Dlatego też dyrektywa 98/18/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 98/18/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 dodaje się punkty w brzmieniu:
"ea) "Statek pasażerski ro-ro" oznacza statek przewożący więcej niż 12 pasażerów, posiadający pomieszczenia ładunkowe ro-ro oraz specjalne kategorie pomieszczeń, jak określono w regule II-2/A/2 zawartym w załączniku I."
"ha) "Wiek" oznacza wiek statku, wyrażony w latach od daty jego dostawy."
"w) "Osoba o ograniczonych możliwościach poruszania się"; oznacza każdego, kto ma szczególną trudność w korzystaniu z transportu publicznego, włączając osoby w podeszłym wieku, osoby niepełnosprawne, osoby z uszkodzeniem narządów czucia oraz osoby na wózkach inwalidzkich, kobiety ciężarne oraz osoby z małymi dziećmi.";
2. w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Każde Państwo Członkowskie:
a) ustala i uaktualnia, gdy jest to konieczne, wykaz obszarów morza w ramach swojej jurysdykcji, wyznaczających strefy eksploatacji całorocznej, oraz, gdzie stosowne, ograniczoną czasową eksploatację klasy statków, stosując kryteria dla klas określonych w ust. 1;
b) ogłasza powyższy wykaz w publicznej bazie danych dostępnej na stronie internetowej właściwych organów gospodarki morskiej;
c) powiadamia Komisję odnośnie do miejsca, gdzie znajdują się takie informacje, oraz odnośnie do zmian wprowadzanych do tego wykazu.";
3. dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Wymagania stateczności i wycofanie z eksploatacji statków pasażerskich ro-ro
1.
Wszystkie statki pasażerskie ro-ro klas A, B i C, których stępka została położona, lub które znajdują się na podobnym etapie budowy dnia 1 października 2004 r. lub później, spełniają przepisy zawarte w art. 6, 8 oraz 9 dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań stateczności dla statków pasażerskich ro-ro [6].
2.
Wszystkie statki pasażerskie ro-ro klas A oraz B, których stępka została położona, lub które znajdują na podobnym etapie budowy przed dniem 1 października 2004 r., spełniają przepisy zawarte w art. 6, 8 oraz 9 dyrektywy 2003/25/WE do dnia 1 października 2010 r., chyba że zostaną wycofane z eksploatacji w tym dniu lub w dniu późniejszym, w którym osiągną wiek 30 lat, ale w każdym przypadku nie później niż dnia 1 października 2015 r.
Artykuł 6b
Wymagania bezpieczeństwa dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się
1.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie właściwych środków, opartych, w przypadku możliwości ich praktycznego zastosowania, na wytycznych zawartych w załączniku III, w celu umożliwienia osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się bezpiecznego dostępu do wszystkich statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz do wszystkich szybkich jednostek pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona lub znajdują się na podobnym etapie budowy dnia 1 października 2004 r. lub w później.
2.
Państwa Członkowskie współpracują oraz zasięgają opinii organizacji, które reprezentują osoby o ograniczonych możliwościach poruszania się w zakresie wdrożenia wytycznych zawartych w załączniku III.
3.
Do celów modyfikacji statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz szybkich jednostek pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona, lub które znajdują się na podobnym etapie budowy przed dniem 1 października 2004 r., Państwa Członkowskie stosują wytyczne zawarte w załączniku III o ile jest to uzasadnione i ma praktyczne zastosowanie pod względem gospodarczym.
Państwa Członkowskie opracowują krajowy plan działania w zakresie sposobu zastosowania tych wytycznych do takich statków i jednostek.
Przesyłają one taki plan do Komisji nie później niż dnia 17 maja 2005 r.
4.
Państwa Członkowskie składają sprawozdanie Komisji odnośnie do wdrożenia przepisów niniejszego artykułu w zakresie wszystkich statków pasażerskich, określonych w ust. 1, statków pasażerskich określonych w ust. 3, mogących przewozić więcej niż 400 pasażerów oraz wszystkich szybkich jednostek pasażerskich, nie później niż dnia 17 maja 2006 r.".
4.
Dodaje się załącznik III, jak określono w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
W art. 6 ust. 3 dyrektywy 98/18/WE skreśla się lit. g) z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 17 listopada 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej należy podjąć dalsze działania mające na celu poprawę bezpieczeństwa w pasażerskim transporcie morskim.
(2) W drodze wszelkich dostępnych środków Wspólnota pragnie uniknąć wypadków na morzu dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro i pociągających za sobą ofiary śmiertelne.
(3) Wskaźnik wytrzymałości na uszkodzenia pasażerskich statków typu ro-ro po zderzeniu, jak ustalono w normie dotyczącej wytrzymałości na uszkodzenia, jest podstawowym czynnikiem bezpieczeństwa pasażerów oraz załogi, w szczególności w odniesieniu do akcji poszukiwawczych i ratunkowych; najpoważniejszym problemem dotyczącym wytrzymałości na uszkodzenia statków pasażerskich typu ro-ro z pokładem typu ro-ro wynikających ze zderzenia jest problem gromadzenia się znacznych mas wody na tym pokładzie.
(4) Osoby korzystające z pasażerskich statków typu ro-ro oraz załoga zatrudniona na pokładach takich statków z terenu całej Wspólnoty mają prawo do żądania równorzędnego poziomu bezpieczeństwa, bez względu na obszar eksploatacji statków.
(5) W świetle wymiaru pasażerskiego transportu morskiego rynku wewnętrznego podejmowanie działań na szczeblu wspólnotowym jest najbardziej efektywnym sposobem ustanowienia wspólnego, minimalnego poziomu bezpieczeństwa statków w całej Wspólnocie.
(6) Podejmowanie działań na szczeblu wspólnotowym jest najlepszym sposobem zagwarantowania jednolitego stosowania zasad ustalonych w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej, a w związku z tym uniknięcia zakłóceń warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi eksploatującymi pasażerskie statki typu ro-ro we Wspólnocie.
(7) Ogólne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia dotyczące pasażerskich statków typu ro-ro ustanowiono na szczeblu międzynarodowym w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1990 r. (Safety of Life at Sea — SOLAS) oraz zawarto je w rozporządzeniu II-1/B/8 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS 90 standard).
Wymogi te mają zastosowanie do całej Wspólnoty z uwagi na bezpośrednie stosowanie Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS do rejsów międzynarodowych oraz stosowanie do rejsów krajowych dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [4].
(8) Norma wytrzymałości na uszkodzenia zawarta w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, SOLAS 90, obejmuje skutek przedostania się wody na pokład typu ro-ro przy stanie morza o wysokości fal 1,5 m.
(9) Rezolucja nr 14 Międzynarodowej Organizacji Morskiej do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS z 1995 r. umożliwiła członkom Międzynarodowej Organizacji Morskiej zawieranie umów regionalnych, jeżeli stwierdzają oni, iż przeważające warunki morskie i inne warunki lokalne wymagają szczególnych wymogów w zakresie wytrzymałości na uszkodzenia w wyznaczonym obszarze.
(10) Osiem krajów północnoeuropejskich, w tym siedem Państw Członkowskich, podjęło w Sztokholmie 28 lutego 1996 r. decyzję o wprowadzeniu wyższej normy wytrzymałości na uszkodzenia pasażerskich statków typu ro-ro w celu uwzględnienia skutku gromadzenia się wody na pokładzie ro-ro oraz umożliwienia statkom przetrwania w groźniejszych sytuacjach niż te określone w normie ustalonej w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1990 r., SOLAS 90 standard, przy stanie morza charakteryzującym się wysokością fal do 4 m.
(11) Na podstawie tej umowy, znanej jako Umowa sztokholmska, szczególna norma wytrzymałości na uszkodzenia dotyczy bezpośrednio obszaru morza, na którym eksploatowany jest statek, a w szczególności istotnej wysokości fal odnotowanej w obszarze eksploatacji; wysokość fali w obszarze, na którym eksploatowany jest statek, określa poziom wody na pokładzie samochodowym, wzrastający w wyniku wystąpienia szkody wypadkowej.
(12) Z chwilą zamknięcia konferencji, na której przyjęto Umowę sztokholmską, Komisja odnotowała, że Umowa nie miała zastosowania do innych części Wspólnoty i ogłosiła zamiar zbadania przeważających warunków lokalnych, w których eksploatowane są pasażerskie statki typu ro-ro na wszystkich wodach Europy, oraz podjęcia właściwych inicjatyw.
(13) Rada wprowadziła deklarację do protokołu z 2074 posiedzenia Rady z dnia 17 marca 1998 r., podkreślając konieczność zapewnienia identycznego poziomu bezpieczeństwa dla wszystkich promów pasażerskich eksploatowanych w podobnych warunkach bez względu na to, czy realizują one rejsy międzynarodowe, czy krajowe.
(14) W rezolucji z dnia 5 października 2000 r. w sprawie zatonięcia greckiego promu "Samina" [5] Parlament Europejski wyraźnie podkreślił oczekiwanie na wyniki oceny Komisji w sprawie skuteczności Umowy sztokholmskiej oraz innych środków poprawy wytrzymałości na uszkodzenia oraz bezpieczeństwa statków pasażerskich.
(15) Po badaniu biegłych Komisji okazało się, iż warunki w zakresie wysokości fal na wodach południowoeuropejskich są podobne do tych, jakie panują na północy Europy.
Ponieważ warunki meteorologiczne mogą być ogólnie bardziej korzystne na południu, norma wytrzymałości na uszkodzenia ustalona w kontekście Umowy sztokholmskiej opiera się wyłącznie na parametrze istotnej wysokości fal oraz na sposobie, w jaki wpływa to na gromadzenie się wody na pokładzie typu ro-ro.
(16) Stosowanie wspólnotowych norm bezpieczeństwa dotyczących wymogów wytrzymałości na uszkodzenia statków pasażerskich typu ro-ro jest istotne dla bezpieczeństwa tych statków i musi stanowić część wspólnych ram bezpieczeństwa morskiego.
(17) W interesie poprawy bezpieczeństwa oraz uniknięcia zakłóceń warunków konkurencji stosuje się wspólne normy bezpieczeństwa dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia wszystkich statków pasażerskich typu ro-ro, bez względu na banderę, pod którą pływają, realizując rozkładowe usługi rejsów międzynarodowych do lub z portu w Państwie Członkowskim.
(18) Bezpieczeństwo statków leży w głównej mierze w gestii państw bandery, dlatego też każde Państwo Członkowskie gwarantuje zgodność z wymogami bezpieczeństwa mającymi zastosowanie do pasażerskich statków typu ro-ro pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego.
(19) Państw Członkowskich dotyczy także ich kompetencja jako Państw goszczących.
Obowiązki wykonywane w ramach tej kompetencji opierają się na szczególnych obowiązkach portu macierzystego, które są w pełni zgodne z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza (Unclos) z 1982 r.
(20) Szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia wprowadzone w drodze niniejszej dyrektywy opierają się na metodzie, jak określono w załącznikach do Umowy sztokholmskiej, wyliczania poziomu wody na pokładzie typu ro-ro w wyniku szkody wypadkowej związanej z dwoma podstawowymi parametrami: wolnego pokładu statku oraz istotnej wysokości fali na tym obszarze morskim, na którym eksploatowany jest statek.
(21) Państwa Członkowskie ustalają i podają do wiadomości publicznej informacje dotyczące wysokości fal na obszarach morza, przez które przepływają pasażerskie statki typu ro-ro, realizując usługi rozkładowe do lub z portu macierzystego.
W odniesieniu do rejsów międzynarodowych, w miarę potrzeby oraz o ile jest to możliwe, wysokość fal ustala się w drodze umowy między państwami będącymi punktami granicznymi rejsu.
Można także ustalić istotne wysokości fal dotyczące sezonowych usług w tych samych obszarach morza.
(22) Każdy pasażerski statek typu ro-ro zaangażowany w rejsy w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy powinien spełniać wymogi wytrzymałości na uszkodzenia dotyczące istotnych wysokości fal ustalonych dla tego obszaru eksploatacji.
Powinien mieć świadectwo zgodności wydane przez administracje państwa bandery, zatwierdzone przez wszystkie pozostałe Państwa Członkowskie.
(23) Norma Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1990 r., SOLAS 90 standard, przewiduje poziom bezpieczeństwa równorzędny do szczegółowych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia ustanowionych w drodze niniejszej dyrektywy dla statków eksploatowanych na obszarach morskich, na których wysokość fali jest równa lub mniejsza niż 1,5 m.
(24) W świetle zmian strukturalnych, których pasażerskie statki typu ro-ro mogą wymagać w celu zapewnienia zgodności ze szczegółowymi wymogami, wymogi te należy wprowadzić na lata w celu zapewnienia części branży dotkniętej skutkami kolizji wystarczającego czasu na ich spełnienie: w związku z tym dla obecnie eksploatowanych statków należy przewidzieć harmonogram etapowy.
Harmonogram ten nie powinien szkodliwie wpływać na stosowanie szczególnych wymogów dotyczących wytrzymałości na uszkodzenia w obszarach morza objętych załącznikami do Umowy sztokholmskiej.
(25) Artykuł 4 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich [6] przewiduje, iż państwa goszczące mają obowiązek kontrolowania, czy promy pasażerskie typu ro-ro oraz szybkie statki pasażerskie spełniają szczególne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia przyjęte na szczeblu regionalnym i przetransponowane do ustawodawstwa krajowego tych państw, jeżeli statki te realizują usługę objętą ustawodawstwem krajowym w danym regionie.
(26) Jak określono w zmienionym rozporządzeniu 1 rozdział X Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, SOLAS, szybkie statki pasażerskie nie muszą spełniać postanowień niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że w pełni spełniają zmienione postanowienia Międzynarodowej Organizacja Morskiej, postanowienia "Międzynarodowego kodeksu dotyczącego szybkich statków pasażerskich".
(27) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(28) Ponieważ Państwa Członkowskie nie są w stanie osiągnąć celu proponowanych działań, a mianowicie ochrony życia ludzkiego na morzu, w drodze poprawy wytrzymałości pasażerskich statków typu ro-ro na szkody wypadkowe, a w związku z tym, z uwagi na skalę i skutki działań, lepiej jest osiągnąć ten cel na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie jednolitego poziomu szczególnych wymogów dotyczących wytrzymałości na uszkodzenia pasażerskich statków typu ro-ro, które przyczynią się do poprawy wytrzymałości na uszkodzenia tego typu statków w przypadku szkody wypadkowej oraz zapewnią wysoki poziom bezpieczeństwa pasażerów i załogi.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "pasażerski statek typu ro-ro" oznacza statek przewożący ponad 12 pasażerów, posiadający pomieszczenia ładunkowe typu ro-ro lub przedziały specjalne, określone w zmienionym rozporządzeniu II-2/3 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS;
b) "nowy statek" oznacza statek, którego stępkę położono lub kładzie się w dniu lub po dniu 1 października 2004r.: za równoważny etap budowy uważa się etap, na którym:
i) rozpoczyna się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem, i
ii) rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % szacunkowej masy statku — w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
c) "statek istniejący" oznacza każdy statek, który nie jest statkiem nowym;
d) "pasażer" oznacza każdą osobę inną niż kapitan oraz członkowie załogi lub inne osoby zatrudnione lub zaangażowane w dowolnym charakterze na pokładzie statku w zakresie prowadzenia działalności na tym statku, a także inną niż dziecko poniżej jednego roku życia;
e) "konwencje międzynarodowe" oznaczają Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS z 1974 r. oraz Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych, wraz z protokołami oraz obowiązującymi zmianami do nich;
f) "usługi rozkładowe" oznaczają pływające pasażerskie statki typu ro-ro obsługujące ruch między dwoma lub większą liczbą portów, które pływają:
i) zgodnie z opublikowanym rozkładem, lub;
ii) z taką regularnością lub częstotliwością, że są uznane za systematyczne serie;
g) "Umowa sztokholmska" oznacza Umowę zawartą w Sztokholmie 28 lutego 1996 r., zgodnie z rezolucją nr 14 do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS z 1995 r. zatytułowaną "Umowy regionalne w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących pasażerskich statków typu ro-ro", przyjętą 29 listopada 1995 r.;
h) "administracja państwa bandery" oznacza właściwe władze państwa, do którego noszenia bandery dany statek lub jednostka jest upoważniony;
i) "państwo goszczące" oznacza Państwo Członkowskie, do lub z którego portów pochodzi statek pasażerski typu ro-ro zaangażowany w świadczenie usług rozkładowych;
j) "rejs międzynarodowy" oznacza każdą podróż morską z portu Państwa Członkowskiego do portu położonego poza tym Państwem Członkowskim lub odwrotnie;
k) "szczególne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia" oznaczają wymogi wytrzymałości na uszkodzenia wymienione w załączniku I;
l) "istotna wysokość fal" (hs) oznacza średnią wysokość jednej trzeciej największej wysokości fal zaobserwowanej na danym obszarze;
m) "wolny pokład" (fr) oznacza minimalną odległość między uszkodzonym pokładem typu ro-ro a granicą lustra wody w miejscu uszkodzenia, nie uwzględniając dodatkowych skutków oddziaływania wody morskiej zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie typu ro-ro.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich pasażerskich statków typu ro-ro pływających do lub z portu Państwa Członkowskiego świadczących usługi rozkładowe, bez względu na ich banderę, jeżeli są zaangażowane w rejsy międzynarodowe.
2.
W ramach kompetencji Państwa goszczącego każde Państwo Członkowskie gwarantuje, że pasażerskie statki typu ro-ro pływające pod banderą państwa niebędącego Państwem Członkowskim całkowicie spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, zanim zostaną zaangażowane w rejsy z lub do portów tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 4 dyrektywy 1999/35/WE.
Artykuł 4
Istotne wysokości fal
Istotne wysokości fal (hs) wykorzystuje się do określenia poziomu wody na pokładzie samochodowym podczas stosowania szczególnych wymogów dotyczących wytrzymałości na uszkodzenia podanych w załączniku I. Dane liczbowe dotyczące istotnych wysokości fal to dane, które rocznie nie przekraczają współczynnika prawdopodobieństwa o więcej niż 10 %.
Artykuł 5
Obszary morza
1.
Najpóźniej do dnia 17 maja 2004 r. państwa goszczące ustanawiają wykaz obszarów morza, po których pływają pasażerskie statki typu ro-ro realizujące usługi rozkładowe do lub z portów tych państw, a także właściwe dane liczbowe dotyczące istotnej wysokości fal na tych obszarach.
2.
Obszary morza oraz odnośne wartości istotnych wysokości fal na tych obszarach określa się w drodze umowy pomiędzy Państwami Członkowskimi lub, w miarę możliwości, między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi leżącymi w punktach granicznych rejsu.
Jeżeli trasa rejsu statku przebiega przez więcej niż jeden obszar morza, statek musi spełniać szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia dla najwyższych wartości istotnej wysokości fal określone dla tych obszarów.
3.
Wykaz jest notyfikowany Komisji oraz publikowany w ogólnie dostępnej bazie danych na stronie internetowej właściwego organu morskiego.
Komisję powiadamia się o tym, gdzie znajdują się te informacje, a także o wszelkich uaktualnieniach wykazu oraz powodach takich uaktualnień.
Artykuł 6
Szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia
1.
Bez uszczerbku dla wymogów rozporządzenia II-I/B/8 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS 90 standard) dotyczącego przedziałów wodoszczelnych oraz wytrzymałości na szkody wypadkowe wszystkie pasażerskie statki typu ro-ro określone w art. 3 ust. 1 spełniają szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.
Jeżeli chodzi o pasażerskie statki typu ro-ro pływające wyłącznie na obszarach morza, na których istotna wysokość fal jest równa 1,5 metra lub niższa, zgodność z wymogami rozporządzenia określonego w ustępie 1 uznaje się za równoznaczną ze zgodnością ze szczególnymi wymogami dotyczącymi wytrzymałości na uszkodzenia określonymi w załączniku I.
3.
Stosując wymogi określone w załączniku I, Państwa Członkowskie posługują się wytycznymi określonymi w załączniku II, o ile możliwe jest ich zastosowanie oraz na tyle, na ile są one zgodne z konstrukcją danego statku.
Artykuł 7
Wprowadzenie szczególnych wymogów dotyczących wytrzymałości na uszkodzenia
1.
Nowe pasażerskie statki typu ro-ro spełniają szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia wymienione w załączniku I.
2.
Aktualnie pływające pasażerskie statki typu ro-ro, z wyjątkiem tych, do których zastosowanie ma art. 6 ust. 2, muszą spełniać szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia wymienione w załączniku I, najpóźniej do dnia 1 października 2010 r.
Aktualnie pływające pasażerskie statki typu ro-ro, które dnia 17 maja 2003 r. spełniają wymogi rozporządzenia określonego w art. 6 ust. 1, muszą spełnić szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia określone w załączniku I, najpóźniej do dnia 1 października 2015 r.
3.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla postanowień art. 4 ust. 1 lit. e) dyrektywy 1999/35/WE.
Artykuł 8
Świadectwa
1.
Wszystkie nowe i istniejące już pasażerskie statki typu ro-ro pływające pod banderą Państwa Członkowskiego mają świadectwo potwierdzające zgodność ze szczególnymi wymogami dotyczącymi wytrzymałości na uszkodzenia ustanowionymi w art. 6 i załączniku I.
Świadectwo to wydane przez administrację państwa bandery i dopuszczające łączenie z innymi, pokrewnymi świadectwami, wskazuje istotną wysokość fal, do której statek może spełnić szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia.
Świadectwo pozostaje ważne tak długo, jak długo statek pływa w obszarze o tej samej lub niższej wartości istotnej wysokości fal.
2.
Działając jako państwo goszczące, każde Państwo Członkowskie uznaje świadectwo wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Działając jako państwo goszczące, każde Państwo Członkowskie przyjmuje świadectwa wydane przez państwo trzecie potwierdzające, że statek spełnia szczególne wymogi dotyczące wytrzymałości na uszkodzenia.
Artykuł 9
Rejsy sezonowe i krótkoterminowe
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugowe świadczące roczne usługi rozkładowe wyraża wolę wprowadzenia do eksploatacji dodatkowych pasażerskich statków typu ro-ro realizujących te usługi w krótszym terminie, powiadamia właściwe organy państwa goszczącego lub państw goszczących najpóźniej w terminie jednego miesiąca, zanim statki te rozpoczną świadczenie danej usługi.
Jednakże w przypadkach gdy w wyniku okoliczności nieprzewidzianych konieczne jest niezwłoczne zastąpienie pasażerskiego statku typu ro-ro do celu zagwarantowania ciągłości usług, zastosowanie ma dyrektywa 1999/35/WE.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugowe wyraża wolę sezonowego świadczenia usług rozkładowych w krótszym terminie, nieprzekraczającym sześciu miesięcy, powiadamia właściwe organy państwa goszczącego lub państw goszczących najpóźniej w terminie do trzech miesięcy, zanim nastąpi świadczenie takich usług.
3.
Jeżeli takie działania mają miejsce na podstawie warunków niższej istotnej wysokości fal niż te ustanowione dla tego samego obszaru w odniesieniu do całorocznego świadczenia usług, właściwe organy mogą wykorzystać wartość istotnej wysokości fal mającej zastosowanie do takiego krótszego terminu w celu określenia poziomu wody na pokładzie w zakresie stosowania szczególnych wymogów dotyczących wytrzymałości na uszkodzenia wymienionych w załączniku I. Wartość istotnej wysokości fal mającej zastosowanie do tego krótszego terminu należy ustalić pomiędzy Państwami Członkowskimi lub, w miarę potrzeb oraz jeśli jest to możliwe, między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi znajdującymi się w punktach granicznych rejsu.
4.
Po uzyskaniu zgody właściwych organów państwa goszczącego lub państw goszczących na podjęcie działań w rozumieniu ust. 1 i 2, pasażerskie statki typu ro-ro, które podejmują takie działania, muszą posiadać świadectwa potwierdzające zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, jak określono w art. 8 ust. 1.
Artykuł 10
Dostosowania
W celu uwzględnienia osiągnięć szczebla międzynarodowego, w szczególności w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej, oraz w celu poprawy skuteczności niniejszej dyrektywy w świetle doświadczeń oraz postępu technicznego do załączników można wprowadzić zmiany zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 11
Komitet
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Bezpieczeństwa na Morzu oraz Zapobiegania Wypływowi Zanieczyszczeń ze Statków ustanowiony na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 [8].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na osiem tygodni.
3.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.
Artykuł 12
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady kar mających zastosowanie w razie naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie niezbędne środki gwarantujące ich wykonanie.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 13
Stosowanie
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 17 listopada 2004 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 15 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/26/WE
z dnia 3 kwietnia 2003 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do ograniczników prędkości i emisji spalin pojazdów użytkowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/30/WE dotyczy ram prawnych drogowej kontroli pojazdów użytkowych przewożących pasażerów lub ładunek.
Nakłada ona na Państwa Członkowskie obowiązek uzupełnienia corocznych badań przydatności do ruchu niezapowiadanymi kontrolami reprezentatywnej części taboru pojazdów użytkowych, przeprowadzanymi co roku na drogach.
(2) Zakres badań przydatności do ruchu określa dyrektywa Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [2], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/11/WE [3], która obejmuje regularne badania przydatności do ruchu i dyrektywa 2000/30/WE, która dotyczy kontroli drogowych pojazdów użytkowych o dużej ładowności i ich przydatności do ruchu.
W zakresie dostosowań technicznych obie dyrektywy odnoszą się do tego samego komitetu i tej samej procedury.
(3) Dyrektywa 96/96/WE została zmieniona przepisami dotyczącymi surowszych ograniczeń emisji dla niektórych kategorii pojazdów silnikowych i badań funkcjonalnych urządzeń ograniczających prędkość w pojazdach użytkowych o dużej ładowności.
W celu zachowania spójności z tą dyrektywą należy także dostosować dyrektywę przez włączenie nowych przepisów technicznych, mianowicie przez objęcie kontrolą drogową pokładowych systemów diagnostycznych oraz ograniczników prędkości.
Dyrektywę 2000/30/WE należy również uaktualnić (łącznie z dyrektywą 96/96/WE) przez wprowadzenie dla niektórych kategorii pojazdów silnikowych poprawionych wartości dopuszczalnych w badaniach emisji.
(4) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego w art. 8 dyrektywy 96/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 2000/30/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/27/WE
z dnia 3 kwietnia 2003 r.
w sprawie dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 96/96/WE w odniesieniu do kontroli emisji spalin pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/11/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Programy dotyczące paliw samochodowych, zapoczątkowane w 1992 r. w celu zapewnienia podstaw analitycznych dla ustanowienia, w roku 2000 i w latach późniejszych, norm emisji zanieczyszczeń i jakości paliwa, których założeniem jest osiągnięcie celów w zakresie poprawy jakości powietrza ze szczególnym skupieniem się na ograniczeniu emisji zanieczyszczeń powodowanych przez pojazdy transportu drogowego, określiły normę obsługi pojazdu silnikowego jako najistotniejszy czynnik decydujący o wpływie ruchu drogowego na jakość powietrza.
(2) Dyrektywa 96/96/WE określa badania, jakie należy przeprowadzić podczas okresowych kontroli w celu sprawdzenia, czy poziom emisji zanieczyszczeń przez pojazdy napędzane silnikami benzynowymi, jak również silnikami Diesla, znajduje się nadal w dopuszczalnych granicach.
(3) Komisja ustanowiła roboczą grupę ekspertów, z Międzynarodowego Komitetu Kontroli Pojazdów Silnikowych (CITA) i z innych właściwych organizacji, która spotykała się w roku 2000.
Grupa dokonała przeglądu rozwiązań dotyczących zmiany wartości dopuszczalnych w zakresie kontroli emisji określonych w dyrektywie 96/96/WE i w dyrektywie 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie [3], w celu ustalenia, czy można uzyskać wyniki bardziej korzystne dla środowiska naturalnego.
Grupa doszła do wniosku, że ustanowione obecnie wartości dopuszczalne są zawsze wyższe od poziomu, który pojazd jest w stanie osiągnąć w praktyce, pod warunkiem że jest on właściwie obsługiwany; dlatego obecne wartości dopuszczalne nie są skuteczne w takim stopniu, w jakim mogłyby być w łatwiejszym wykrywaniu pojazdów powodujących dużą emisję, to znaczy pojazdów, których emisja spalin jest co najmniej o 50 % większa od emisji, której można by oczekiwać w przypadku właściwie obsługiwanego pojazdu.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektywy dotyczącej badań przydatności do ruchu pojazdów silnikowych i ich przyczep, ustanowionego na podstawie art. 8 dyrektywy 96/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 96/96/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/28/WE
z dnia 7 kwietnia 2003 r.
dostosowująca po raz czwarty do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/7/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE odnoszą się do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych transportem drogowym, ogólnie znanej jako Umowa ADR, stosowanych z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.
(2) Umowa ADR jest uaktualniana co dwa lata.
W związku z tym zmieniona wersja będzie obowiązywać z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2003 r.
(3) Załącznik C zawiera odniesienia do notatek, które muszą stać się punktami.
(4) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do Załącznika do dyrektywy 94/55/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik A otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji 2003/29/WE
z dnia 7 kwietnia 2003 r.
dostosowująca po raz czwarty do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/6/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do dyrektywy 96/49/WE odnosi się do Regulaminu dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych, ogólnie znane jako RID, stosowany z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.
(2) Regulamin RID jest uaktualniany co dwa lata.
W związku z tym zmieniona wersja będzie obowiązywać z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2003 r.
(3) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, określone w art. 9 dyrektywy 96/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 maja 2003 r.
w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Posiedzenie Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. uzgodniło strategię trwałego rozwoju Wspólnoty, składającą się z szeregu środków, do których należy rozwój biopaliw.
(2) Do naturalnych zasobów i ich rozważnego i racjonalnego zużycia, o których mowa w art. 174 ust. 1 Traktatu, zalicza się ropę, naturalny gaz i paliwa stałe, które są niezbędnymi źródłami energii, lecz także wiodącymi źródłami emisji dwutlenku węgla.
(3) Jednakże istnieje szeroka gama biomasy, która mogłaby być użyta do produkcji biopaliw, pochodzących z produktów rolniczych i leśnych, a także z pozostałości i odpadów leśnych oraz z przemysłu leśnego oraz przemysłu rolniczych produktów spożywczych.
(4) Sektor transportu konsumuje ponad 30 % energii we Wspólnocie i cały czas się rozwija, tendencja będzie się zwiększać razem z emisją dwutlenku węgla i rozwój ten będzie większy w ujęciu procentowym w krajach kandydujących po ich wstąpieniu do Unii Europejskiej.
(5) Biała Księga Komisji "Europejska polityka transportowa na rok 2010: czas na decyzję" przewiduje, że emisja dwutlenku węgla z transportu wzrośnie o 50 % między latami 1990 i 2010, do około 1113 milionów ton, a główną odpowiedzialność za taki stan będzie ponosił transport drogowy, który odpowiada za 84 % emisji dwutlenku węgla związanej z transportem.
Z ekologicznego punktu widzenia Biała Księga nawołuje więc do zredukowania zależności w sektorze transportu od oleju napędowego (obecnie 98 %) poprzez użycie alternatywnych paliw, takich jak biopaliwa.
(6) Większe użycie biopaliw w transporcie jest częścią pakietu środków potrzebnych do wypełnienia Protokołu z Kyoto oraz innych pakietów politycznych w celu wypełnienia dalszych zobowiązań w tym względzie.
(7) Większe użycie biopaliw w transporcie, bez wykluczenia innych możliwych paliw alternatywnych, jak samochodowe LPG i CNG, jest jednym z narzędzi, za pomocą których Wspólnota może zmniejszyć swoją zależność od importowanej energii, wpłynąć na rynek paliw i w związku z tym także na bezpieczeństwo dostaw energii na bliską i dalszą przyszłość.
Jednakże ta uwaga nie powinna w żaden sposób umniejszać wagi zgodności z legislacją Wspólnoty dotyczącą jakości paliw, emisji z pojazdów i jakości powietrza.
(8) W rezultacie postępu technologicznego większość pojazdów będących obecnie w użyciu w Unii Europejskiej może używać bez żadnych problemów mieszanki z niską zawartością biopaliw.
Ostatnie osiągnięcia technologiczne umożliwiają użycie większego procentu biopaliw w mieszankach.
Niektóre kraje już używają dziesięcioprocentowych lub wyższych mieszanek biopaliw.
(9) Tabor miejski oferuje możliwość użycia większego stężenia biopaliw.
W niektórych miastach tabor miejski już działa na czystych biopaliwach i, w niektórych przypadkach, pomogło to polepszyć jakość powietrza na terenach miejskich.
Państwa Członkowskie mogłyby więc nadal promować użycie biopaliw w środkach transportu miejskiego.
(10) Promocja użycia biopaliw w transporcie stanowi krok ku szerszemu zastosowaniu biomasy, co umożliwi rozwój biopaliw na szerszą skalę w przyszłości, nie wykluczając jednak innych opcji, a w szczególności opcji wodorowej.
(11) Polityka badań prowadzona przez Kraje Członkowskie, odnosząca się do większego użycia biopaliw, powinna też w znacznym stopniu zawierać sektor wodorowy i promować tę opcję, biorąc pod uwagę odpowiednie programy ramowe Wspólnoty.
(12) Czysty olej roślinny z roślin oleistych produkowany poprzez tłoczenie, ekstrakcję lub inne porównywalne metody, surowy lub rafinowany, ale niezmodyfikowany chemicznie, może także być używany jako biopaliwo w poszczególnych przypadkach, gdy jego użycie jest kompatybilne z typem silnika i odpowiednimi wymogami emisyjnymi.
(13) Nowe typy paliwa powinny być dostosowane do uznanych standardów technicznych, jeśli mają być zaakceptowane na szerszą skalę przez klientów i producentów pojazdów i wejść na rynek.
Standardy techniczne są także bazą dla wymogów dotyczących emisji i dla monitorowania emisji.
Można napotkać trudności w wypełnianiu przez nowe typy paliwa obecnych standardów technicznych, które w znacznym stopniu zostały ustanowione dla konwencjonalnych paliw kopalnych.
Komisja i instytucje standaryzujące powinny monitorować postępy, dostosowywać i aktywnie rozwijać standardy, szczególnie ich aspekty lotności, tak by można było wprowadzić nowe typy paliwa przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich wymogów ekologicznych.
(14) Bioetanol i biodiesel, używane w pojazdach w czystej formie lub jako mieszanka, powinny dostosować się do standardów jakości, ustanowionych, by zapewnić optymalne działanie silnika.
Należy zauważyć, że w przypadku biodiesla do silników Diesla, gdzie opcją przetwarzania jest ekstryfikacja, może być stosowany standard prEN 14214 Europejskiego Komitetu Standaryzacji (CEN) dla estru metylowego kwasów tłuszczowych (FAME).
CEN powinien też ustanowić odpowiednie standardy dla innych produktów biopaliw transportowych w Unii Europejskiej.
(15) Promocja użycia biopaliw zgodnie z praktykami trwałego rolnictwa i leśnictwa, ustanowionych w zasadach rządzących wspólną polityką rolną, mogłoby stworzyć nowe możliwości dla trwałego rozwoju wsi w ramach bardziej nastawionej na rynek wspólnej polityki rolnej bardziej przystosowanej do rynku europejskiego i przygotowanej, by szanować rozwijające się życie wiejskie i wielofunkcyjne rolnictwo, oraz mogłyby otworzyć nowy rynek dla nowatorskich produktów rolnych, mając na uwadze obecne i przyszłe Państwa Członkowskie.
(16) W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1998 r. [5] Rada poparła wytyczony przez Komisję plan strategii i działania dla źródeł energii odnawialnej i wyraziła potrzebę szczególnych kroków w sektorze biopaliw.
(17) Zielona Księga Komisji "W kierunku Europejskiej strategii dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii" ustanawia cel dwudziestoprocentowego zastąpienia paliw konwencjonalnych przez paliwa alternatywne w sektorze transportu drogowego do roku 2020.
(18) Paliwa alternatywne będą mogły dokonać penetracji rynku, tylko jeśli będą szeroko dostępne i konkurencyjne.
(19) W swojej rezolucji z dnia 18 lipca 1998 r. [6] Parlament Europejski wezwał do zwiększonego do 2 % udziału biopaliw w rynku w przeciągu 5 lat poprzez pakiet środków, włączając zwolnienia z podatku, pomoc finansową dla przemysłu przetwórczego i ustanowienie obowiązkowej stopy biopaliw dla rafinerii.
(20) Optymalna metoda na zwiększenie udziału biopaliw na rynkach krajowych i na rynku Wspólnoty zależy od dostępności zasobów i materiałów surowych, od polityki krajowej i polityki Wspólnoty promującej biopaliwa i od uzgodnień podatkowych oraz od odpowiedniego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron.
(21) Polityka poszczególnych krajów promująca użycie biopaliw nie powinna prowadzić do ograniczenia swobodnego przepływu paliw, które spełniają zharmonizowane normy ekologiczne zawarte w przepisach Wspólnoty.
(22) Promocja produkcji i użycia biopaliw mogłaby się przyczynić do zredukowania zależności od importu energii i zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych.
Dodatkowo biopaliwa, w czystej formie lub w formie mieszanki, mogą w zasadzie być używane w istniejących pojazdach mechanicznych i można wykorzystać obecny system dystrybucji paliw do pojazdów mechanicznych.
Mieszanka biopaliwa z paliwami kopalnymi mogłaby ułatwić potencjalne obniżenie kosztów w systemie dystrybucji we Wspólnocie.
(23) Ponieważ cel proponowanej akcji, czyli wprowadzenie ogólnych zasad przewidujących minimalny procent biopaliw do wprowadzenia na rynek i dystrybucji, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie z powodu skali akcji i dlatego może być lepiej przeprowadzony na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak ustanawia art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak ustanawia powyższy artykuł, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(24) Powinno się promować badania i rozwój technologiczny w zakresie trwałości biopaliw.
(25) Zwiększeniu użycia biopaliw powinna towarzyszyć szczegółowa analiza skutków dla środowiska naturalnego, gospodarki i społeczeństwa, prowadzona w taki sposób, aby dało się określić, czy można doradzać zwiększenie udziału biopaliw w stosunku do paliw konwencjonalnych.
(26) Powinny być ustanowione przepisy umożliwiające szybkie przyjęcie listy biopaliw, procentowego udziału odnawialnej zawartości oraz planu wprowadzenia biopaliw na rynek paliw transportowych, a także postępu technicznego i wyników oszacowania wpływu na środowisko naturalne po pierwszej fazie wprowadzenia.
(27) Powinny zostać wprowadzone środki do szybkiego rozwoju standardów jakości dla biopaliw, które mają być używane w sektorze samochodowym, zarówno jako czyste biopaliwa, jak i składnik mieszanki w paliwach konwencjonalnych.
Pomimo że ulegająca biodegradacji część odpadów jest potencjalnie użytecznym źródłem do produkcji biopaliw, standard jakości musi wziąć pod uwagę możliwe zanieczyszczenia obecne w odpadach, by uniknąć szczególnych składników mogących uszkodzić pojazd lub pogorszyć emisję.
(28) Zachęcanie do promocji biopaliw powinno pozostawać w zgodzie z zabezpieczeniem zaopatrzenia, celami środowiskowymi i odpowiednimi celami i środkami polityki w obrębie każdego Państwa Członkowskiego.
Stosując się do tego, Państwa Członkowskie mogą rozważyć oszczędne sposoby reklamowania możliwości użycia biopaliw.
(29) Konieczne środki do wprowadzenia do tej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma na celu promowanie użycia biopaliw lub innych odnawialnych paliw do zastąpienia oleju napędowego lub benzyny stosowanych w transporcie w każdym z Państw Członkowskich w celu wniesienia wkładu w cele takie, jak wywiązanie się ze zobowiązań związanych ze zmianami klimatycznymi, przyjazne dla środowiska zabezpieczenie dostaw i promocja odnawialnych źródeł energii.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "biopaliwa" oznaczają płynne lub gazowe paliwa dla transportu, produkowane z biomasy;
b) "biomasa" oznacza ulegającą biodegradacji część produktów, odpadów lub pozostałości z rolnictwa (łącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i związanych działów przemysłu, a także ulegającą biodegradacji część odpadów przemysłowych i miejskich;
c) "inne odnawialne paliwa" oznaczają odnawialne paliwa, inne niż biopaliwa, które pochodzą z odnawialnych źródeł energii, zdefiniowanych w dyrektywie 2001/77/WE [8], i używane do celów transportowych;
d) "zawartość energii" oznacza niższą wartość kaloryczną paliwa.
2.
Za biopaliwa uznaje się przynajmniej poniższe produkty:
a) "bioetanol": etanol produkowany z biomasy i/lub ulegającej biodegradacji części odpadów, do użycia jako biopaliwo;
b) "biodiesel": ester metylowy produkowany z oleju roślinnego lub zwierzęcego, o jakości oleju napędowego, do użycia jako biopaliwo;
c) "biogaz": paliwo gazowe produkowane z biomasy i/lub ulegającej biodegradacji części odpadów, które może być oczyszczone do jakości naturalnego gazu, do użycia jako biopaliwo, lub gaz drzewny;
d) "biometanol": metanol produkowany z biomasy, do użycia jako biopaliwo;
e) "biodimetyloeter": dimetyloeter produkowany z biomasy, do użycia jako biopaliwo;
f) "bio-ETBE (eter etylowo-t-butylowy)": ETBE produkowany na podstawie bioetanolu.
Procent objętości bio-ETBE, który jest liczony jako biopaliwo, wynosi 47 %;
g) "bio-MTBE (eter metylowo-t-butylowy)": paliwo produkowane na bazie biometanolu.
Procent objętości bio-MTBE, który jest liczony jako biopaliwo, wynosi 36 %;
h) "biopaliwa syntetyczne": syntetyczne węglowodory lub mieszanki syntetycznych węglowodorów, które zostały wyprodukowane z biomasy;
i) "biowodór": wodór produkowany z biomasy i/lub z ulegającej biodegradacji części odpadów, do użycia jako biopaliwo;
j) "czysty olej roślinny": olej produkowany z roślin oleistych poprzez tłoczenie, ekstrakcję lub za pomocą porównywalnych metod, czysty lub rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie, gdy jest kompatybilny z typem silnika i odpowiednimi wymogami emisyjnymi.
Artykuł 3
1. a) Państwa Członkowskie powinny dopilnować, by minimalna proporcja biopaliw i innych paliw odnawialnych znalazła się na ich rynkach, i w tym celu ustanawiają narodowe cele wskaźnikowe.
b) i) wartość odniesienia dla tych celów wynosi 2 %, naliczona na podstawie zawartości energii benzyny i oleju napędowego do celów transportowych umieszczonych na ich rynkach przed dniem 31 grudnia 2005 r.
ii) wartość odniesienia dla tych celów wynosi 5,75 %, naliczona na podstawie zawartości energii benzyny i oleju napędowego do celów transportowych umieszczonych na ich rynkach przed dniem 31 grudnia 2010 r.
2.
Biopaliwa mogą być udostępnione w którejś z następujących form:
a) jako czyste biopaliwa lub w wysokim stężeniu w pochodnych olejów mineralnych, zgodnie z odnośnymi standardami jakości do zastosowań w transporcie;
b) jako biopaliwa w mieszance w pochodnych olejów mineralnych, zgodnie z odpowiednimi normami europejskimi opisującymi warunki normatywne dla paliw transportowych (EN 228 i EN 590);
c) jako płyny pochodne od biopaliw, takie jak ETBE (eter etylowo-t-butylowy), w których procent biopaliwa jest taki, jak wyszczególniono w art. 2 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie monitorują efekt użycia biopaliw w więcej niż pięcioprocentowych mieszankach oleju napędowego w pojazdach nieprzystosowanych i tam, gdzie to wskazane, podejmują kroki w celu zapewnienia zgodności z odpowiednim ustawodawstwem Wspólnoty w sprawie standardów emisyjnych.
4.
W działaniach, które podejmują, państwa Członkowskie powinny uwzględnić ogólny bilans klimatyczny i ekologiczny różnych typów biopaliw i innych odnawialnych paliw i mogą dać pierwszeństwo promowaniu tych biopaliw, które wykazują bardzo dobry oszczędny bilans ekologiczny, biorąc jednocześnie pod uwagę konkurencyjność i bezpieczeństwo dostaw.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, by opinia publiczna została poinformowana co do dostępności biopaliw i innych paliw odnawialnych.
Dla procentowego udziału biopaliw w mieszankach w pochodnych olejów mineralnych przekraczającego 5 % estru metylowego kwasów tłuszczowych (FAME) lub 5 % bioetanolu zostają nałożone specjalne oznaczenia w punktach sprzedaży.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie składają sprawozdania Komisji, przed dniem 1 lipca każdego roku, dotyczące:
- kroków podjętych w promowaniu użycia biopaliw lub innych paliw odnawialnych w celu zastąpienia użycia oleju napędowego czy benzyny w transporcie,
- środków krajowych przeznaczonych na produkcję biomasy dla wykorzystania energetycznego innego niż transport, oraz
- całkowitej sprzedaży w roku poprzedzającym paliw transportowych i udziału biopaliw, czystych lub mieszanek, i innych odnawialnych paliw wprowadzonych na rynek.
Tam, gdzie to stosowne, Państwa Członkowskie składają sprawozdanie o wszelkich wyjątkowych warunkach w dostawach ropy naftowej lub produktów ropy naftowej, które miały wpływ na obrót biopaliwami i innymi paliwami odnawialnymi.
W swoim pierwszym sprawozdaniu po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wskazują poziom krajowych celów wskaźnikowych dla pierwszej fazy.
W sprawozdaniu za rok 2006 Państwa Członkowskie wskazują cele wskaźnikowe dla drugiej fazy.
W tych sprawozdaniach zróżnicowanie celów krajowych w porównaniu z wartościami odniesienia, o których mowa w artykule 3 ust. 1 lit. b), jest umotywowane i może być oparte na następujących elementach:
a) czynniki obiektywne, takie jak ograniczony potencjał narodowy do produkcji biopaliw z biomasy,
b) wysokość środków przeznaczonych na produkcję biomasy do zastosowań energetycznych innych niż transport oraz specyficzne cechy techniczne i klimatyczne rynku krajowego paliw transportowych;
c) politykę krajową przeznaczającą porównywalne środki na produkcję innych paliw transportowych na bazie odnawialnych źródeł energii i zgodną z celami niniejszej dyrektywy.
2.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., a potem co dwa lata, Komisja przygotowuje sprawozdanie oceniające dla Parlamentu Europejskiego i Rady, dotyczące poczynionych postępów w użyciu biopaliw i innych odnawialnych paliw w Państwach Członkowskich.
Sprawozdanie to dotyczy przynajmniej następujących spraw:
a) efektywności kosztowej środków podjętych przez Państwa Członkowskie w celu promowania użycia biopaliw i innych paliw odnawialnych;
b) aspektów gospodarczych i wpływu na środowisko dalszego zwiększenia udziału biopaliw i innych paliw odnawialnych;
c) perspektywy cyklu życiowego biopaliw i innych paliw odnawialnych w celu wskazania możliwych środków dla dalszego promowania tych paliw, które są przyjazne dla klimatu i środowiska i mogą potencjalnie stać się konkurencyjne i oszczędne;
d) trwałości zbiorów wykorzystywanych do produkcji biopaliw, szczególnie wykorzystania ziemi, stopnia intensyfikacji upraw, rotacji zbiorów i użycia pestycydów;
e) oszacowania użycia biopaliw i innych paliw odnawialnych w aspekcie ich różnego wpływu na zmiany klimatyczne i na redukcję emisji dwutlenku węgla;
f) przeglądu dalszych bardziej długoterminowych opcji dotyczących działań w sprawie efektywności energetycznej w transporcie.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, tam gdzie to jest stosowne, propozycje w sprawie przyjęcia systemu celów, jak ustanowiono w artykule 3 ust. 1.
Jeśli sprawozdanie uznaje, że jest mało prawdopodobne, by cele wskaźnikowe zostały osiągnięte ze względu na to, że są nieuzasadnione i/lub nie odnoszą się do nowych dowodów naukowych, propozycje te, w odpowiedniej formie, będą dotyczyć celów krajowych, włączając w to możliwe cele obowiązkowe.
Artykuł 5
Wykaz zawarty w art. 2 ust. 2 może być dostosowany do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 ust. 2. W trakcie przystosowywania listy bierze się pod uwagę ekologiczne znaczenie biopaliw.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W wypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE jest ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/31/WE
z dnia 11 kwietnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia 2,4-DB, beta-cyflutryny, cyflutryny, iprodionu, linuronu, hydrazydu kwasu maleinowego i pendimetaliny jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2003/23/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], przewiduje przyjęcie wykazu substancji czynnych środków ochrony roślin, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje 2,4-DB, beta-cyflutrynę, cyflutrynę, iprodion, linuron, hydrazyd kwasu maleinowego i pendimetalinę.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwo Członkowskie sprawozdawcę do realizacji rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], wyznaczono następujące Państwa Członkowskie sprawozdawców i przedłożono odpowiednie raporty oceniające i zalecenia Komisji zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92: 2,4-DB: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Grecja, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 30 kwietnia 1996 r.; beta-cyflutryna: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Niemcy, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 4 listopada 1996 r.; cyflutryna: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Niemcy, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 4 listopada 1996 r.; iprodion: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Francja, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 18 lipca 1996 r.; linuron: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Zjednoczone Królestwo, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 31 października 1996 r.; hydrazyd kwasu maleinowego: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Dania, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 5 września 1997 r.; pendimetalina: Państwo Członkowskie sprawozdawca – Hiszpania, wszystkie istotne informacje przekazano dnia 20 maja 1998 r.
(3) Projekty raportów oceniających zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG oraz uwzględniając ewentualną negatywną decyzję w stosunku do 2,4-DB i pendimetaliny, Komisja zorganizowała trójstronne posiedzenia z podmiotem zgłaszającym i Państwem Członkowskim sprawozdawcą dnia 7 maja 1998 r. i dnia 4 czerwca 1999 r.
W przypadku obu substancji podmiot zgłaszający przedstawił dalsze dane w celu rozwiania początkowych obaw.
(5) Przeglądy wszystkich substancji czynnych zakończono dnia 3 grudnia 2002 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji odnośnie do 2,4-DB, beta-cyflutryny, cyflutryny, iprodionu, linuronu, hydrazydu kwasu maleinowego i pendimetaliny.
(6) Przegląd 2,4-DB, linuronu, hydrazydu kwasu maleinowego i pendimetaliny nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(7) Sprawozdanie dotyczące beta-cyflutryny i cyflutryny oraz dalsze informacje na temat obu substancji zostały również skierowane do Naukowego Komitetu ds. Roślin w celu przeprowadzenia oddzielnych konsultacji.
Komitet poproszono o przedstawienie uwag na temat właściwej oceny ryzyka pokarmowego oraz o potwierdzenie, czy dostępne dane ekotoksykologiczne pozwalają na stosowanie tych substancji wyłącznie w szklarniach i do zaprawiania nasion.
W swoich opiniach [7] [8] Komitet zaproponował, aby poza oceną długookresowego ryzyka pokarmowego, jaką rutynowo prowadzi się w stosunku do środka ochrony roślin, poddano beta-cyflutrynę i cyflutrynę ocenie krótkookresowego, ostrego ryzyka pokarmowego w celu określenia ich potencjalnych właściwości neurotoksycznych.
Komitet potwierdził, że wykorzystanie do zaprawiania nasion oraz w szklarniach (z wyjątkiem miejsc, gdzie stosuje się pożyteczne stawonogi) można uznać za bezpieczne dla niedocelowych organizmów lądowych i wodnych z powodu specjalnych okoliczności tych zastosowań niemobilności beta-cyflutryny i cyflutryny w glebie.
Poza tym Komitet zgadza się z wnioskami wynikającymi z oceny przez Państwa Członkowskie, że nie wykazano wystarczającego bezpieczeństwa stosowania beta-cyflutryny i cyflutryny do oprysków pól w świetle kryteriów przedstawionych jako wymogi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG.
Po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu ds. Roślin, przeprowadzono następnie ocenę krótkookresowego ryzyka pokarmowego i przedyskutowano ją z Państwami Członkowskimi.
Stwierdzono, że krótkookresowe spożywanie pozostałości prawdopodobnie nie przekroczy dozwolonych limitów.
(8) Sprawozdanie na temat iprodionu oraz dalsze informacje skierowano do Naukowego Komitetu ds. Roślin w celu przeprowadzenia odrębnych konsultacji.
Komitet poproszono o przedstawienie uwag na temat przewidywanych stężeń substancji w glebie i wodzie gruntowej, oraz dopuszczalnego poziomu ekspozycji operatora sprzętu proponowanego przez sprawozdawcę.
W swojej opinii [9] Komitet potwierdził, że dostępne są wystarczające informacje dla wiarygodnego oszacowania wymywającego działania substancji na glebę o pH powyżej 6.
Jednakże ocena wymywania w glebach o pH poniżej 6 wymaga dalszej uwagi, ponieważ dla gleb o pH poniżej 6, w pewnych, realnie podatnych sytuacjach, może nastąpić wymywanie przy stężeniach powyżej 0,1 μg/l.
Komitet nie stwierdził konieczności stosowania dodatkowego czynnika bezpieczeństwa dla obliczania dopuszczalnego poziomu ekspozycji operatora sprzętu.
Stwierdzenia Komitetu Naukowego zostały wzięte pod uwagę podczas tworzenia niniejszej dyrektywy i stosownego sprawozdania kontrolnego.
(9) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające 2,4-DB, beta-cyflutrynę, cyflutrynę, iprodion, linuron, hydrazyd kwasu maleinowego i pendimetalinę generalnie spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających daną substancję czynną, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(10) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych, lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(11) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(12) Po włączeniu Państwom Członkowskim należy zapewnić odpowiedni okres na wdrożenie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w stosunku do środków ochrony roślin zawierających 2,4-DB, beta-cyflutrynę, cyflutrynę, iprodion, linuron, hydrazyd kwasu maleinowego lub pendimetalinę, w szczególności na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń w celu zapewnienia, że spełnione są warunki dotyczące tych substancji czynnych, wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(13) Dlatego należy zmienić odpowiednio dyrektywę 91/414/EWG.
(14) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 30 lipca 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 czerwca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający 2,4-DB, beta-cyflutrynę, cyflutrynę, iprodion, linuron, hydrazyd kwasu maleinowego lub pendimetalinę w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się tych substancji czynnych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie potrzeby oraz najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r., zezwolenia te zostaną zmienione lub wycofane.
2.
Dla każdego zatwierdzonego środka ochrony roślin zawierającego 2,4-DB, beta-cyflutrynę, cyflutrynę, iprodion, linuron, hydrazyd kwasu maleinowego lub pendimetalinę jako albo substancję czynną, albo jedną z szeregu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., Państwa Członkowskie przeprowadzą ponowną ocenę produktu zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymagania załącznika III do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalą, czy produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie potrzeby i najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r. zmienią lub wycofają te zezwolenia.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/32/WE
z dnia 23 kwietnia 2003 r.
wprowadzająca szczegółowe specyfikacje w zakresie wymagań ustanowionych w dyrektywie Rady 93/42/EWG, odnoszących się do wyrobów medycznych produkowanych z tkanek pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/104/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 14 lit b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 5 marca 2001 r. Francja przyjęła krajowy środek zabraniający produkcji, wprowadzania do obrotu, dystrybucji, przywozu, wywozu i wykorzystywania wyrobów medycznych wytwarzanych z materiałów pochodzenia zwierzęcego, w przypadku gdy są one używane jako substytuty opony twardej.
(2) Francja uzasadniła wprowadzenie środka niepewnością co do ryzyka przenoszenia gąbczastej encefalopatii zwierząt na ludzi za pośrednictwem tego rodzaju wyrobów medycznych, a także dostępnością zamiennych materiałów syntetycznych lub właściwych materiałów pobranych od pacjenta.
(3) Pozostałe Państwa Członkowskie podjęły jednostronne krajowe środki, oparte na innych podstawach prawnych, w stosunku do wykorzystania niektórych surowców pochodzących z tkanek zwierzęcych i stwarzających szczególne ryzyko przenoszenia gąbczastej encefalopatii zwierząt.
(4) Wszystkie te krajowe środki odnoszą się do ogólnej ochrony zdrowia publicznego przed ryzykiem przenoszenia gąbczastej encefalopatii zwierząt za pośrednictwem wyrobów medycznych.
(5) W odniesieniu do źródeł pochodzenia materiałów używanych w wyrobach medycznych stosowane są przepisy wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [3].
(6) W celu poprawy poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia konieczne jest wzmocnienie środków ochronnych przed ryzykiem przenoszenia gąbczastej encefalopatii zwierząt za pośrednictwem wyrobów medycznych.
(7) Komitet Naukowy ds. Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych przyjął opinię w sprawie wykorzystywania materiałów stwarzających ryzyko przenoszenia zakaźnych encefalopatii gąbczastych do produkcji wyrobów medycznych aktywnego osadzania; opinia zaleca, aby od producentów tych wyrobów, którzy wykorzystują tkanki zwierzęce lub ich pochodne, było wymagane pełne uzasadnienie użycia tych tkanek w kontekście korzyści dla pacjentów i w porównaniu z materiałami zamiennymi.
(8) Naukowy Komitet Sterujący przyjął indywidualne opinie w sprawie określonych materiałów stwarzających ryzyko oraz produktów otrzymanych z tkanek przeżuwaczy, takich jak żelatyna i kolagen, które mają bezpośrednie odniesienie do bezpieczeństwa wyrobów medycznych.
(9) Wyroby medyczne produkowane z tkanek zwierzęcych niezdolnych do życia lub pochodnych uznanych za niezdolne do życia są wyrobami klasy III zgodnie z zasadami klasyfikacji przedstawionymi w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG, z wyjątkiem przypadków, gdy takie wyroby są przeznaczone wyłącznie do kontaktu z nieuszkodzoną skórą.
(10) Przed wprowadzeniem do obrotu wyroby medyczne, bez względu na to, czy pochodzą ze Wspólnoty, czy są przywożone z państw trzecich, podlegają procedurom oceny zgodności ustanowionym w dyrektywie 93/42/EWG.
(11) Załącznik I do dyrektywy 93/42/EWG wymienia zasadnicze wymogi, jakie muszą spełniać wyroby medyczne na mocy wspomnianej dyrektywy.
Punkty 8.1 i 8.2 tego załącznika określają szczególne wymagania zmierzające do wyeliminowania lub ograniczenia w jak największym stopniu ryzyka zarażenia pacjenta, użytkownika lub stron trzecich w wyniku kontaktu z tkankami pochodzenia zwierzęcego oraz wskazują na konieczność przyjmowania przez producentów na etapie projektowania i konstrukcji wyrobów takich rozwiązań, które będą spełniały zasady bezpieczeństwa uwzględniające powszechnie uznany, współczesny stan wiedzy.
(12) W odniesieniu do wyrobów medycznych produkowanych z tkanek pochodzenia zwierzęcego konieczne jest przyjęcie bardziej szczegółowych warunków w zakresie wymagań zawartych w pkt 8.2 załącznika I do dyrektywy 93/42/EWG i określenie niektórych aspektów związanych z analizą ryzyka i zarządzaniem ryzykiem w ramach procedur oceny zgodności, określonych w art. 11 wspomnianej dyrektywy.
(13) Niektóre terminy użyte w dyrektywie 93/42/EWG powinny zostać sprecyzowane w celu zagwarantowania jednolitego wykonania niniejszej dyrektywy.
(14) Należy przewidzieć odpowiedni okres przejściowy w stosunku do wyrobów medycznych, które uprzednio otrzymały certyfikat badania typu lub certyfikat badania projektu WE.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Medycznych powołanego na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 90/385/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe warunki w odniesieniu do ryzyka przenoszenia zakaźnych encefalopatii gąbczastych na pacjenta lub inne osoby za pośrednictwem wyrobów medycznych produkowanych z tkanek zwierzęcych uznanych za niezdolne do życia lub produktów niezdolnych do życia z nich otrzymanych, w normalnych warunkach ich wykorzystania.
2.
Niniejszą dyrektywą objęte są tkanki zwierzęce pochodzące od bydła, owiec i kóz, jak również jeleni, saren, łosi, norek i kotów.
3.
Kolagen, żelatyna i łój wykorzystywane do produkcji wyrobów medycznych, muszą spełniać przynajmniej takie wymagania, aby nadawały się do spożycia przez ludzi.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wyrobów medycznych określonych w ust. 1, których zastosowanie nie przewiduje kontaktu z ludzkim ciałem lub są one przeznaczone wyłącznie do stosowania na nieuszkodzonej skórze.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje w uzupełnieniu do definicji wymienionych w dyrektywie 93/42/EWG:
a) "komórka" oznacza najmniejszą, zorganizowaną jednostkę żywej materii, która jest zdolna do samodzielnej egzystencji i wymiany materii w odpowiednim środowisku;
b) "tkanka" oznacza zespół komórek i/lub składników pozakomórkowych;
c) "pochodna" oznacza materiał otrzymany z tkanki zwierzęcej w procesie produkcyjnym, taki jak kolagen, żelatyna, przeciwciała monoklonalne;
d) "niezdolny do życia" oznacza niezdolny do przemiany materii lub rozmnażania;
e) "czynniki zakaźne" oznaczają niezidentyfikowane organizmy chorobotwórcze, priony oraz takie czynniki jak te, które wywołują gąbczastą encefalopatię bydła lub trzęsawkę owiec;
f) "ograniczenie, wyeliminowanie lub usunięcie" oznacza proces, w którym liczba czynników zakaźnych zostaje znacznie ograniczona lub są one eliminowane, bądź usuwane w celu zapobieżenia infekcji i reakcji chorobowej;
g) "unieszkodliwienie" oznacza proces, który powoduje ograniczenie zdolności czynników zakaźnych do wywoływania infekcji lub reakcji chorobowych;
h) "kraj źródłowy" oznacza kraj, w którym dane zwierzę się urodziło, było chowane i/lub ubite;
i) "materiał pierwotny" oznacza surowce lub inny produkt pochodzenia zwierzęcego, z których lub przy pomocy których wyprodukowano wyroby określone w art. 1 ust. 1.
Artykuł 3
Przed złożeniem wniosku o ocenę zgodności na podstawie art. 11 ust. 1 dyrektywy 93/42/EWG producent wyrobów medycznych określonych w art. 1 ust. 1 wprowadza program analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem przedstawiony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie kontrolują, czy jednostki notyfikowane na mocy art. 16 dyrektywy 93/42/EWG posiadają aktualną wiedzę na temat wyrobów medycznych określonych w art. 1 ust. 1, niezbędną do oceny zgodności tych wyrobów z przepisami dyrektywy 93/42/EWG i warunkami ustanowionymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Jeżeli kontrola wykaże konieczność zmian zadań jednostki notyfikowanej, Państwo Członkowskie odpowiednio powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
1.
Procedury oceny zgodności wyrobów medycznych określonych w art. 1 ust. 1 obejmują sprawdzenie ich zgodności z zasadniczymi wymogami dyrektywy 93/42/EWG i warunkami ustanowionymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Jednostki notyfikowane oceniają strategię producenta w zakresie analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem, w szczególności:
a) informacje dostarczone przez producenta;
b) zasadność wykorzystania tkanek zwierzęcych i ich pochodnych;
c) wyniki badań eliminacji lub unieszkodliwiania, bądź wyniki badań pochodzące z literatury fachowej;
d) nadzór producenta nad źródłami surowców, produktami gotowymi i poddostawcami;
e) potrzebę sprawdzenia kwestii związanych ze źródłami zaopatrzenia, w tym dostaw stron trzecich.
3.
Podczas sprawdzania analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem w ramach procedury oceny zgodności jednostki notyfikowane uwzględniają, o ile dostępny, certyfikat spełnienia wymagań ze względu na TSE, wydawany przez Europejską Dyrekcję ds. Jakości Lekarstw dla materiałów pierwotnych, zwany odtąd "certyfikatem TSE".
4.
Z wyjątkiem wyrobów medycznych produkowanych z materiałów pierwotnych, dla których wydano certyfikat TSE określony w ust. 3, krajowe organy za pośrednictwem właściwych władz zasięgają opinii właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich na temat ich oceny i wniosków z oceny analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem wiążącym się z obecnością, zgodnie z założeniami producenta, tkanek oraz ich pochodnych w wyrobie medycznym.
Przed wydaniem certyfikatu badania projektu lub typu WE jednostki notyfikowane wnikliwie rozpatrują wszystkie uwagi, które do nich wpłyną w ciągu 12 tygodni od daty wystosowania prośby o wydanie opinii.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że wyroby medyczne określone w art. 1 ust. 1 są wprowadzane do obrotu i użytku wyłącznie wtedy, gdy spełniają przepisy dyrektywy 93/42/EWG oraz warunki ustanowione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Posiadacze certyfikatów badania projektu WE i certyfikatów badania typu WE, wydanych przed dniem 1 kwietnia 2004 r. dla wyrobów medycznych określonych w art. 1 ust. 1 ubiegają się o uzupełniający certyfikat badania projektu WE lub certyfikat badania typu WE potwierdzający spełnienie warunków ustanowionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Do dnia 30 września 2004 r.
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu lub użytku wyrobów medycznych określonych w art. 1 ust. 1, które otrzymały certyfikat badania projektu WE lub certyfikat badania typu WE wydany przed dniem 1 kwietnia 2004 r.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 1 stycznia 2004 r. przepisy niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Niniejsze przepisy stosuje się od dnia 1 kwietnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 10
Dyrektywa 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich dotyczących reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych występują różnice.
Taka reklama i sponsorowanie w niektórych wypadkach przekraczają granice Państw Członkowskich lub też obejmują imprezy organizowane na poziomie międzynarodowym, a także są działaniami, do których stosuje się art. 49 Traktatu.
Różnice w ustawodawstwie krajowym prawdopodobnie sprzyjają zwiększaniu się przeszkód w swobodnym przepływie między Państwami Członkowskimi wyrobów i usług służących jako wsparcie dla wspomnianej reklamy i sponsorowania.
W przypadku reklamy prasowej już napotkano pewne trudności.
W przypadku sponsorowania zakłócenia warunków konkurencji mogą się nasilić; już je zaobserwowano w odniesieniu do organizacji imprez sportowych i kulturalnych.
(2) Przeszkody te powinny zostać usunięte i w tym celu zasady odnoszące się do reklamy wyrobów tytoniowych i powiązanego z nią sponsorowania powinny być w szczególnych przypadkach zbliżone.
W szczególności istnieje potrzeba określenia zakresu, w jakim reklama wyrobów tytoniowych ma być dozwolona.
(3) Artykuł 95 ust. 3 Traktatu wymaga od Komisji we wnioskach dotyczących ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w dziedzinie ochrony zdrowia przyjęcia jako podstawy wysokiego poziomu ochrony.
W ramach swoich odpowiednich kompetencji Parlament Europejski i Rada starają się również osiągnąć ten cel.
Zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich zmierza do ochrony zdrowia publicznego poprzez uregulowanie promocji tytoniu jako produktu uzależniającego i powodującego rocznie ponad pół miliona zgonów na terenie Wspólnoty; w ten sposób eliminujące wczesne rozpoczynanie palenia wśród młodzieży na skutek reklamy i prowadzące do nałogu.
(4) Istnieje znaczące ryzyko, że w swobodnym przepływie na rynku wewnętrznym publikacji, takich jak gazety, czasopisma i magazyny, powstaną przeszkody wynikające z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, zakazujących lub ograniczających reklamę wyrobów tytoniowych w wymienionych mediach.
W celu zapewnienia swobodnego przepływu na rynku wewnętrznym wszystkim wymienionym mediów konieczne jest ograniczenie reklamy wyrobów tytoniowych do takich magazynów i czasopism, które nie są czytane przez ogół społeczeństwa, takie jak publikacje przeznaczone wyłącznie dla osób zajmujących się zawodowo handlem wyrobami tytoniowymi oraz publikacje drukowane i wydawane w państwach trzecich, ale zasadniczo nie są skierowane na rynek Wspólnoty.
(5) Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, odnoszące się do niektórych rodzajów sponsorowania wyrobów tytoniowych, mających zasięg ponadgraniczny, stwarzają ryzyko znaczącego zakłócenia warunków konkurencji w tym zakresie na rynku wewnętrznym.
Aby usunąć te zakłócenia, niezbędne jest wprowadzenie zakazu dotyczącego takiego sponsorowania wyłącznie dla działań i imprez o skali ponadgranicznej, które w przeciwnym wypadku mogłyby stanowić sposób na ominięcie ograniczeń nałożonych na bezpośrednie formy reklamy, nie regulując sponsorowania jedynie na poziomie krajowym.
(6) Wykorzystanie usług społeczeństwa informacyjnego jest środkiem służącym reklamowaniu wyrobów tytoniowych, które wzrasta wraz ze wzrostem konsumpcji publicznej i dostępem do tychże usług.
Takie usługi, jak również radio, które może być dostępne także poprzez usługi społeczeństwa informacyjnego, są szczególnie atrakcyjne i łatwo dostępne dla młodych konsumentów.
Reklama wyrobów tytoniowych poprzez wymienione media ma ze swej natury charakter ponadgraniczny i powinna być normowana na poziomie wspólnotowym.
(7) Bezpłatna dystrybucja wyrobów tytoniowych jest objęta zakazem w kilku Państwach Członkowskich ze względu na duże ryzyko doprowadzenia do nałogu.
Przypadki bezpłatnej dystrybucji zdarzały się w kontekście sponsorowania imprez o zasięgu ponadgranicznym i dlatego powinny być zakazane.
(8) Międzynarodowe normy dotyczące reklamy wyrobów tytoniowych i ich sponsorowania są przedmiotem negocjacji projektu konwencji ramowej w sprawie kontroli wyrobów tytoniowych Światowej Organizacji Zdrowia.
Negocjacje te mają na celu stworzenie wiążących międzynarodowych reguł współgrających z regułami zawartymi w niniejszej dyrektywie.
(9) Komisja powinna sporządzić sprawozdanie dotyczące skutków stosowania niniejszej dyrektywy.
Należy wydać przepisy do odpowiednich programów wspólnotowych, w celu zaobserwowania wpływu niniejszej dyrektywy na zdrowie publiczne.
(10) Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie kroki, aby zapewnić kontrolę nad stosowaniem środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy zgodnie z ustawodawstwem krajowym, jak przewidziano w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie znaczenia kar we wprowadzaniu w życie prawodawstwa wspólnotowego rynku wewnętrznego oraz w rezolucji Rady z dnia 29 czerwca 1995 r. dotyczącej skutecznego i jednolitego stosowania prawa wspólnotowego oraz kar za złamanie prawa wspólnotowego na rynku wewnętrznym [4].
Takie środki powinny zawierać przepis umożliwiający interwencję osobom i organizacjom w uzasadnionym interesie służącym ograniczeniu działalności niezgodnej z niniejszą dyrektywą.
(11) Kary przewidziane w niniejszej dyrektywie powinny być stosowane bez uszczerbku dla innych kar lub środków zapobiegawczych przewidzianych na mocy prawa krajowego.
(12) Niniejsza dyrektywa reguluje reklamę wyrobów tytoniowych w mediach innych niż telewizja, to jest w prasie i innych wydawnictwach, w audycjach radiowych i w usługach społeczeństwa informacyjnego.
Reguluje również sponsorowanie przez koncerny tytoniowe programów radiowych oraz imprez i działalności z udziałem kilku Państw Członkowskich bądź odbywającej się na ich obszarze, albo o charakterze ponadgranicznym, włączając w to bezpłatną lub zniżkową dystrybucję wyrobów tytoniowych.
Pozostałe formy reklamy, takie jak reklama pośrednia czy też sponsorowanie imprez i działalności niemającej charakteru ponadgranicznego, nie podlegają zakresowi zastosowania niniejszej dyrektywy.
Z zastrzeżeniem postanowień Traktatu Państwa Członkowskie utrzymują swoje kompetencje w celu uregulowania tych kwestii w zakresie, jaki uznają za niezbędny do zagwarantowania ochrony zdrowia ludzkiego.
(13) Reklama odnosząca się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi jest objęta dyrektywą 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [5].
Reklama odnosząca się do wyrobów służących przezwyciężeniu nałogu nikotynowego nie wchodzi w zakres stosowania niniejszej dyrektywy.
(14) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać przepisów dyrektywy Rady 89/522/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących prowadzenia działalności w zakresie nadawania programów telewizyjnych [6], która zakazuje wszelkich form reklamy telewizyjnej papierosów i innych wyrobów tytoniowych.
Dyrektywa 89/552/EWG przewiduje, iż programy telewizyjne nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, jeżeli ich podstawową działalność stanowi produkcja lub sprzedaż papierosów i innych wyrobów tytoniowych bądź świadczenie usług, których reklama jest zakazana wspomnianą dyrektywą.
Sprzedaż telewizyjna produktów tytoniowych jest również zakazana dyrektywą 89/552/EWG.
(15) Ponadgraniczny charakter reklamy został uznany przez dyrektywę Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [7].
Dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych — oświadczenie Komisji [8], zawiera przepisy dotyczące stosowania wprowadzających w błąd opisów na etykietach wyrobów tytoniowych, których ponadgraniczny skutek został również uznany.
(16) Dyrektywa 98/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich, odnoszących się do reklamy oraz sponsorowania wyrobów tytoniowych [9] została uchylona przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-376/98 Republika Federalna Niemiec przeciw Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej [10].
Dlatego też odniesienia do dyrektywy 98/43/WE powinny być traktowane jak odniesienia do niniejszej dyrektywy.
(17) Zgodnie z zasadą proporcjonalności do osiągnięcia podstawowego celu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego jest konieczne i właściwe ustanowienie zasad dotyczących reklamy wyrobów tytoniowych i ich sponsorowania.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia celów realizowanych zgodnie z art. 5 akapit 3 Traktatu.
(18) Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i zasady uznane w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Niniejsza dyrektywa stara się w szczególności zapewnić przestrzeganie podstawowego prawa wolności słowa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do reklamy wyrobów tytoniowych i ich promocji:
a) w prasie i innych wydawnictwach;
b) w audycjach radiowych;
c) w usługach społeczeństwa informacyjnego; oraz
d) poprzez sponsorowanie powiązane z produktami tytoniowymi, w tym ich bezpłatną dystrybucję.
2.
Niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia swobodnego przepływu określonych mediów i usług oraz do usunięcia przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "wyroby tytoniowe" oznaczają wszelkie produkty, przeznaczone do palenia, zażywania, ssania lub żucia, o ile wytworzono je, nawet częściowo, z tytoniu,;
b) "reklama" oznacza wszelkie formy komunikatów handlowych mających na celu pośrednie bądź bezpośrednie promowanie produktów tytoniowych;
c) "sponsorowanie" oznacza każdy rodzaj publicznego bądź indywidualnego udziału w imprezie mającej na celu pośrednie lub bezpośrednie promowanie produktów tytoniowych;
d) "usługi społeczeństwa informacyjnego" oznaczają usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [11].
Artykuł 3
Reklama w mediach drukowanych i usługach społeczeństwa informacyjnego
1.
Reklama w prasie i innych wydawnictwach ograniczona jest do publikacji skierowanych wyłącznie do osób zawodowo zajmujących się handlem wyrobami tytoniowymi i do publikacji, które są drukowane i wydawane w państwach trzecich, w przypadku gdy zasadniczo nie są one przeznaczone na rynek Wspólnoty.
Jakakolwiek inna reklama w prasie i pozostałych mediach drukowanych jest zakazana.
2.
Reklama, która nie jest dozwolona w prasie lub innych wydawnictwach, nie jest dozwolona w usługach społeczeństwa informacyjnego.
Artykuł 4
Reklama i sponsorowanie w radio
1.
Wszelkie rodzaje reklamy radiowej wyrobów tytoniowych są zakazane.
2.
Audycje radiowe nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których podstawową działalność stanowi produkcja bądź sprzedaż wyrobów tytoniowych.
Artykuł 5
Sponsorowanie imprez
1.
Sponsorowanie imprez lub działań z udziałem Państw Członkowskich lub na ich terenie, bądź mających skutek ponadgraniczny jest zakazane.
2.
Jakakolwiek bezpłatna dystrybucja wyrobów tytoniowych w kontekście sponsorowania imprez określonych w ust. 1 mająca na celu pośrednie lub bezpośrednie promowanie takich produktów jest zakazana.
Artykuł 6
Sprawozdanie
Najpóźniej w dniu 20 czerwca 2008 r. Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu dotyczące wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy.
Do sprawozdania dołącza propozycje zmian do niniejszej dyrektywy, które uzna za konieczne.
Artykuł 7
Kary i stosowanie
Państwa Członkowskie ustanowią zasady dotyczące sankcji stosowanych w razie naruszenia przepisów krajowych, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania ich stosowania.
Takie sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Najpóźniej do dnia określonego w art. 10 Państwa Członkowskie powiadomią o ustanowionych przepisach Komisję i bezzwłocznie o wszystkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.
Zasady te zawierają przepisy gwarantujące, iż osoby lub organizacje, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym potrafią wykazać uzasadniony interes w zakazie reklamy, sponsorowania czy innych działań niezgodnych z niniejszą dyrektywą, będą mogły podjąć działania prawne przeciwko takiej reklamie lub sponsorowaniu lub zwrócić się do organu administracyjnego właściwego do rozstrzygania skarg lub wszczynania właściwego postępowania sądowego.
Artykuł 8
Swobodny przepływ produktów i usług
Państwa Członkowskie nie zakazują ani nie utrudniają swobodnego przepływu produktów i usług, do których stosuje się niniejsza dyrektywa.
Artykuł 9
Odniesienia do dyrektywy 98/43/WE
Odniesienia do uchylonej dyrektywy 98/43/WE należy traktować jako odwołania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Wykonanie
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2005 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
zmieniająca po raz dwudziesty trzeci dyrektywę Rady 76/769/EWG odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (substancje sklasyfikowane jako czynniki rakotwórcze, mutagenne lub substancje toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości — c/m/r)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 17 marca 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitałów.
(2) Dnia 29 marca 1996 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję nr 646/96/WE, przyjmującą plan działania na rzecz zwalczania raka w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996-2000) [4].
(3) W celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów substancje sklasyfikowane jako substancje rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, a także preparaty je zawierające nie powinny być wprowadzane do obrotu w celu stosowania przez ogół społeczeństwa.
Komisja powinna niezwłocznie przedłożyć propozycję dotyczącą zakazu stosowania produktów zawierających takie substancje, w chwili gdy zaistnieją naukowe dowody, iż powyższe substancje uwalniane są z takich produktów, prowadząc do ryzyka oraz narażenia ogółu społeczeństwa na ich działanie.
(4) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG [5] ustanawia, w postaci dodatku dotyczącego pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [6], wykaz zawierający substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
Takie substancje i preparaty je zawierające nie powinny być wprowadzane do obrotu w celu stosowania przez ogół społeczeństwa.
(5) Dyrektywa 94/60/WE przewiduje, że Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek o rozszerzenie wykazu nie później niż sześć miesięcy po dacie publikacji dostosowania do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7], który zawiera substancje sklasyfikowane jako substancje rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
(6) Dyrektywa Komisji 98/98/WE z dnia 15 grudnia 1998 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty piąty dyrektywę Rady 67/548/EWG [8], w szczególności jej załącznik I, zawiera dwadzieścia nowych substancji sklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości w kategorii 1 lub 2, a dyrektywa Komisji 2000/32/WE z dnia 19 maja 2000 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty szósty dyrektywę Rady 67/548/EWG [9], w szczególności jej załącznik I, zawiera dwie nowe substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości w kategorii 1 lub 2.
Niniejsze substancje powinny zostać dodane do pkt 29, 30 i 31 Dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
(7) Uwzględniono ryzyko i korzyści związane z nowo sklasyfikowanymi substancjami.
(8) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [10], a także dyrektywy szczegółowe na niej oparte, w szczególności dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na czynniki rakotwórcze podczas pracy [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Substancje wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do substancji wyszczególnionych w Dodatku, odpowiednio w pkt 29, 30 i 31, do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 15 lipca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują niniejsze środki z dniem 15 stycznia 2005 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 15 stycznia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie środowiska ma na celu przyczynienie się do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz ochrony zdrowia ludzkiego.
(2) Wspólnotowe prawodawstwo w zakresie środowiska zawiera przepisy dotyczące władz publicznych i innych organów, aby podejmowały decyzje, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, podobnie jak na zdrowie i ogólne dobro.
(3) Skuteczny udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji umożliwia społeczeństwu wyrażenie, a decydentom branie pod uwagę opinii i trosk, które mogą mieć związek z tymi decyzjami, zwiększając w ten sposób odpowiedzialność i przejrzystość procesu podejmowania decyzji oraz wnosząc wkład w publiczną świadomość w zakresie kwestii dotyczących środowiska i w poparcie dla podjętych decyzji.
(4) Udział, włączając uczestnictwo poprzez stowarzyszenia, organizacje i grupy, w szczególności organizacje pozarządowe promujące ochronę środowiska naturalnego, powinien być odpowiednio rozwijany, w tym między innymi poprzez promowanie edukacji społeczeństwa w zakresie środowiska naturalnego.
(5) 25 czerwca 1998 r. Wspólnota podpisała Konwencję ONZ/EKG o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Konwencja z Aarhus).
Prawo wspólnotowe powinno być właściwie dopasowane do tej Konwencji w związku z jej ratyfikacją przez Wspólnotę.
(6) Wśród celów Konwencji z Aarhus znajduje się pragnienie zagwarantowania praw udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach środowiskowych w celu przyczyniania się do ochrony prawa do życia w środowisku, które jest odpowiednie dla zdrowia i ogólnego dobra.
(7) Artykuł 6 Konwencji z Aarhus przewiduje udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących szczególnych działalności wymienionych w załączniku I do tej Konwencji oraz działalności tam niewymienionych, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko.
(8) Artykuł 7 Konwencji z Aarhus przewiduje udział społeczeństwa dotyczący planów i programów odnoszących się do środowiska.
(9) Artykuł 9 ust. 2 i 4 Konwencji z Aarhus przewiduje dostęp do procedury sądowej i innych procedur w celu zakwestionowania materialnej lub proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów art. 6 tej Konwencji.
(10) W związku z niektórymi dyrektywami należy wprowadzić przepisy w dziedzinie środowiska, które wymagałyby od Państw Członkowskich opracowywania planów i programów odnoszących się do środowiska, ale które nie zawierałby wystarczających przepisów w sprawie udziału społeczeństwa, aby zapewnić ten udział zgodnie z postanowieniami Konwencji z Aarhus, w szczególności jej art. 7.
Inne odnośne prawodawstwo wspólnotowe przewiduje już udział społeczeństwa w przygotowywaniu planów i programów oraz, w przyszłości, wymogi udziału społeczeństwa zgodne z Konwencją z Aarhus zostaną włączone od samego początku do odnośnej legislacji.
(11) Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [5] oraz dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [6] powinny zostać zmienione, aby zapewnić, że są w pełni zgodne z postanowieniami Konwencji z Aarhus, w szczególności jej art. 6 oraz art. 9 ust. 2 i 4.
(12) Ponieważ cel proponowanego działania, mianowicie przyczynienie się do wprowadzenia w życie zobowiązań wynikających z Konwencji z Aarhus, nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez Państwa Członkowskie, i w związku z tym może, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak została określona w powyższym artykule, dyrektywa niniejsza nie wykracza poza to, co jest konieczne w celu osiągnięcia wyznaczonego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do wprowadzenia w życie zobowiązań wynikających z Konwencji z Aarhus, w szczególności poprzez:
a) zapewnienie udziału społeczeństwa względem sporządzania niektórych planów i programów odnoszących się do środowiska;
b) poprawienie udziału społeczeństwa i ustanowienie przepisów w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w ramach dyrektyw Rady 85/337/EWG i 96/61/WE.
Artykuł 2
Udział społeczeństwa dotyczący planów i programów
1.
Do celów niniejszego artykułu, "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że społeczeństwo otrzyma wczesne i skuteczne możliwości uczestnictwa w przygotowywaniu i modyfikowaniu lub rewidowaniu żądanych planów albo programów, sporządzanych na mocy przepisów wymienionych w załączniku I.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) społeczeństwo jest informowane, czy to poprzez ogłoszenia publiczne lub inne właściwe środki, takie jak media elektroniczne, gdzie są dostępne, o jakichkolwiek wnioskach dotyczących takich planów lub programów albo dotyczących ich zmiany lub rewizji oraz że istotne informacje o takich wnioskach są podawane do wiadomości społeczeństwa, włączając między innymi informacje o prawie do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji i o właściwych władzach, którym mogą być przedkładane komentarze i zapytania;
b) społeczeństwo jest uprawnione do wyrażania komentarzy i opinii, kiedy wszystkie opcje są dostępne, zanim podjęte zostaną decyzje dotyczące planów i programów;
c) w podejmowaniu takich decyzji przykłada się należytą uwagę do wyników udziału społeczeństwa;
d) przebadawszy komentarze i opinie wyrażone przez społeczeństwo, właściwe władze dokładają należytych starań, aby poinformować społeczeństwo o podjętych decyzjach oraz przyczynach i przemyśleniach, na których oparto te decyzje, w tym informacjach o procesie udziału społeczeństwa.
3.
Państwa Członkowskie określają osoby uprawnione do uczestnictwa do celów ust. 2, włączając odnośne organizacje pozarządowe spełniające wszelkie wymogi nałożone na mocy prawa krajowego, takie jak te promujące ochronę środowiska naturalnego.
Szczegółowe regulacje dotyczące udziału społeczeństwa na mocy tego artykułu zostaną ustalone przez Państwa Członkowskie, aby umożliwić społeczeństwu skuteczne przygotowanie i uczestnictwo.
Ustanowione zostaną odpowiednie ramy czasowe, wprowadzające wystarczającą ilość czasu dla każdego z różnych etapów udziału społeczeństwa wymaganych przez ten artykuł.
4.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do planów i programów zaprojektowanych w wyłącznym celu służenia obronie narodowej lub podejmowanych w przypadku cywilnych działań nadzwyczajnych.
5.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do planów i programów określonych w załączniku I, dla których procedura udziału społeczeństwa przeprowadzana jest zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko [7] lub zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [8].
Artykuł 3
Zmiana dyrektywy 85/337/EWG
W dyrektywie 85/337/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 dodaje się definicje w brzmieniu:
""zainteresowana społeczność" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
"zainteresowana społeczność" oznacza społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami lub ma interes w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska wymienionych w art. 2 ust. 2; do celów niniejszej definicji, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymagania przewidziane w prawie krajowym uważa się za mające interes w tym zakresie;"
2) w art. 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, na podstawie kolejnych spraw, jeżeli tak przewidziano na mocy prawa krajowego, o niezastosowaniu niniejszej dyrektywy do przedsięwzięć służących celom obrony narodowej, jeżeli uważają, że takie zastosowanie miałoby niekorzystny wpływ na te cele.";
3) w art. 2 ust. 3 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) rozważają, czy byłaby właściwa inna forma oceny;
b) udostępnić zainteresowanej społeczności informacje uzyskane zgodnie z innymi formami oceny, określonymi w lit. a), informacje odnoszące się do decyzji o wyłączeniu oraz powodów jego przyznania.";
4) w art. 6 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Społeczeństwo jest informowane, czy to poprzez ogłoszenia publiczne lub inne właściwe środki, takie jak media elektroniczne jeśli są dostępne, o następujących kwestiach w ramach procedur decyzyjnych dotyczących środowiska określonych w art. 2 ust. 2 i najpóźniej do czasu kiedy tylko informacje mogą zostać należycie dostarczone:
a) wniosku o zezwolenie na inwestycję;
b) fakcie, że przedsięwzięcie poddane jest procedurze oceny wpływu na środowisko oraz, gdzie stosowne, fakt, że stosuje się art. 7;
c) danych szczegółowych właściwych władz odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji, tych, od których można uzyskać istotne informacje, tych, do których mogą być przedkładane komentarze i zapytania oraz szczegóły harmonogramu dla przekazywania komentarzy lub zapytań;
d) charakterze możliwych decyzji lub, jeśli chodzi o jedną, projekcie decyzji;
e) wskazania dostępności informacji zebranych na podstawie art. 5;
f) wskazania czasu i miejsc, gdzie lub za pomocą których istotne informacje są udostępniane;
g) szczegóły uzgodnień dotyczących udziału społeczeństwa, wydane na mocy ust. 5 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w odpowiednich ramach czasowych są udostępniane zainteresowanej społeczności następujące informacje:
a) wszelkie informacje zebrane na podstawie art. 5;
b) zgodnie z ustawodawstwem krajowym, główne sprawozdania i porady wydane właściwej władzy lub władzom w czasie, kiedy zainteresowana społeczność została poinformowana zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;
c) zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie dostępu społeczeństwa do informacji dotyczących środowiska [9], informacji innych niż te określone w ust. 2 niniejszego artykułu, które mają związek z decyzją zgodnie z art. 8 oraz które zostają udostępnione tylko po czasie kiedy zainteresowana społeczność została poinformowana zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Zainteresowana społeczność otrzymuje wczesne i skuteczne możliwości udziału w procedurach decyzyjnych dotyczących środowiska określonych w art. 2 ust. 2, i w tym celu uprawniona jest do wyrażania komentarzy i opinii, kiedy wszystkie opcje są dostępne właściwej władzy lub władzom zanim podjęta zostanie decyzja w sprawie wniosku o zezwolenie na inwestycję.
5.
Szczegółowe regulacje dotyczące informowania społeczeństwa (na przykład poprzez rozlepianie plakatów w obrębie określonego promienia lub publikację w lokalnych gazetach) oraz konsultowania zainteresowanej społeczności (na przykład poprzez pisemne wnioski lub w drodze publicznego zapytania), są ustalane przez Państwa Członkowskie.
6.
Przewidziane zostaną rozsądne ramy czasowe dla różnych faz, dające wystarczającą ilość czasu dla poinformowania społeczeństwa oraz zainteresowanej społeczności, aby przygotowały i skutecznie uczestniczyły w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu."
5) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustpy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma świadomość, że przedsięwzięcie może powodować znaczące skutki w środowisku naturalnym innego Państwa Członkowskiego lub na żądanie Państwa Członkowskiego, które może być dotknięte takimi skutkami, Państwo Członkowskie, na terytorium którego przedsięwzięcie ma być zrealizowane, przesyła do Państwa Członkowskiego, któremu zagrażają skutki danej inwestycji, jak najszybciej, nie później jednak niż w terminie poinformowania własnego społeczeństwa, między innymi:
a) opis przedsięwzięcia wraz z wszelkimi dostępnymi informacjami o jego możliwym oddziaływaniu transgranicznym;
b) informacje o charakterze decyzji, która może być podjęta,
a także przyznaje innemu Państwu Członkowskiemu rozsądny termin na wyrażenie woli wzięcia udziału w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska określonych w art. 2 ust. 2, i może też załączyć informacje określone w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Jeżeli Państwo Członkowskie, które otrzymuje informacje na podstawie ust. 1 wyrazi wolę uczestnictwa w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska, określonych w art. 2 ust. 2, Państwo Członkowskie, na którego terytorium przedsięwzięcie ma być zrealizowane, o ile do tej pory tego nie uczyniło, przesyła Państwu Członkowskiemu dotkniętemu skutkami przedsięwzięcia informacje, które należy podać na podstawie art. 6 ust. 2 oraz art. 6 ust. 3 lit. a) i b)."
b) ustp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Szczegółowe regulacje dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego artykułu mogą zostać ustalone przez zainteresowane Państwa Członkowskie oraz są takie aby umożliwiły zainteresowanej społeczności, na terytorium dotkniętego Państwa Członkowskiego skuteczne uczestnictwo w procedurach decyzyjnych dotyczących środowiska, określonych w art. 2 ust. 2 dla danego przedsięwzięcia."
6) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kiedy decyzja o przyznaniu lub odmowie wydania zezwolenia na inwestycję zostaje podjęta, właściwa władza lub władze informują o niej społeczeństwo zgodnie z odpowiednimi procedurami, podając do wiadomości społeczeństwa następujące informacje:
- treść decyzji i związane z nią warunki,
- przebadawszy troski i opinie wyrażone przez zainteresowaną społeczność, główne przyczyny i przemyślenia, na których oparta jest decyzja, włączając informacje dotyczące udziału społeczeństwa,
- w miarę potrzeby, opis podstawowych środków, jakie mają być podjęte w celu uniknięcia, ograniczenia i jeżeli jest to możliwe, skompensowania znaczących niekorzystnych skutków."
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Właściwa władza lub władze powiadamiają każde Państwo Członkowskie, które było konsultowane na podstawie art. 7, przekazując mu informacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu.
Konsultowane Państwa Członkowskie zapewniają, że ta informacja zostanie udostępniona we właściwy sposób zainteresowanej społeczności, na jej własnym terytorium.";
7) dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Państwa Członkowskie zapewniają, że zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności:
a) mający wystarczający interes lub ewentualnie,
b) podnoszący wadliwość prawa, gdy administracyjne procedury prawne Państwa Członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego,
mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa.
Państwa Członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania.
Państwa Członkowskie ustalają co stanowi wystarczający interes lub wadliwość prawa, zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
W tym celu interes wszelkich organizacji pozarządowych spełniających wymogi określone w art. 1 ust. 2 uważa się za wystarczający do celów lit. a) niniejszego artykułu.
Takie organizacje uważa się również za mające prawa dotknięte wadliwością do celów lit. b) niniejszego artykułu.
Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają możliwości wstępnej procedury odwoławczej przed organem administracyjnym oraz nie mają wpływu na wymóg wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed zwróceniem się do sądowych procedur odwoławczych, gdzie taki wymóg istnieje na mocy prawa krajowego.
Każda taka procedura jest uczciwa, sprawiedliwa, przeprowadzana bez zbędnej zwłoki i niezbyt droga.
W celu dalszej skuteczności przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zapewniają, że praktyczne informacje dotyczące dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych są podawane do wiadomości społeczeństwa.";
8) w załączniku I dodaje się pkt 22 w brzmieniu:
"22.
Jakakolwiek zmiana lub poszerzenie przedsięwzięć wymienionych w niniejszym Załączniku, gdy taka zmiana lub poszerzenie samo w sobie napotyka progi podane w niniejszym załączniku.";
9) w załączniku II, nr 13, tiret pierwsze, na końcu dodaje się, co następuje:
"(zmiana lub rozciągnięcie niezawarte w załączniku I)".
Artykuł 4
Zmiana dyrektywy 96/61/WE
W dyrektywie 96/61/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 10 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Do celów niniejszej definicji, jakąkolwiek zmianę lub poszerzenie działań uważa się za istotne, jeżeli zmiana lub poszerzenie samo w sobie napotyka progi podane w załączniku I.";
b) dodaje się pkt 13 i 14 w brzmieniu:
"13. "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
14. "zainteresowana społeczność" oznacza społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami lub ma interes w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska; do celów niniejszej definicji, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymagania przewidziane w prawie krajowym uważa się za mające interes w tym zakresie;"
2) w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się tiret w brzmieniu:
"– głównych alternatyw, jeżeli takie istnieją, opracowanych w zarysie przez wnioskodawcę."
3) w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zainteresowana społeczność ma wczesne i skuteczne możliwości udziału w procedurze dotyczącej:
- wydawania pozwolenia na nowe instalacje,
- wydawania pozwolenia na jakąkolwiek istotną zmianę w działaniu instalacji,
- aktualizowania pozwolenia lub warunków pozwolenia dotyczącego instalacji, zgodnie z art. 13 ust. 2 tiret pierwsze.
Procedura ustalona w załączniku V stosuje się do celów takiego udziału.";
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Kiedy decyzja została podjęta, właściwa władza informuje o niej społeczeństwo zgodnie z odpowiednimi procedurami, podając do wiadomości publicznej następujące informacje:
a) treść decyzji, włączając kopię pozwolenia i wszelkich warunków oraz jakiekolwiek późniejsze uaktualnienia; oraz
b) przebadawszy troski i opinie wyrażone przez zainteresowaną społeczność, przyczyny i przemyślenia, na których oparta jest decyzja, w tym informacje dotyczące procesu udziału społeczeństwa.";
4) dodaje się art. 15a w brzmieniu:
"Artykuł 15a
Dostęp do wymiaru sprawiedliwości
Państwa Członkowskie zapewniają, że zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności:
a) mający wystarczający interes lub ewentualnie,
b) podnoszący wadliwość prawa, gdy administracyjne procedury prawne Państwa Członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego;
mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innego niezależnego i bezstronnego organu ustanowionego przez prawo kwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa.
Państwa Członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania.
Państwa Członkowskie ustalają co stanowi wystarczający interes lub wadliwość prawa, zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
W tym celu interes wszelkich organizacji pozarządowych spełniających wymogi określone w art. 2 ust. 14 uważa się za wystarczający do celów lit. a) niniejszego artykułu.
Takie organizacje uważa się również za mające prawa dotknięte wadliwością do celów lit. b) niniejszego artykułu.
Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają możliwości wstępnej procedury odwoławczej przed organem administracyjnym oraz nie mają wpływu na wymóg wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed zwróceniem się do sądowych procedur odwoławczych, gdzie taki wymóg istnieje na mocy prawa krajowego.
Każda taka procedura jest uczciwa, sprawiedliwa, przeprowadzana bez zbędnej zwłoki i niezbyt droga.
W celu dalszej skuteczności przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zapewniają, że praktyczne informacje dotyczące dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych są podawane do wiadomości społeczeństwa.";
5) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie jest świadome, że działanie instalacji może mieć istotny, negatywny wpływ na środowisko naturalne innego Państwa Członkowskiego lub kiedy Państwo Członkowskie, które może zostać istotnie narażone tego sobie życzy, Państwo Członkowskie, na którego terytorium został złożony wniosek o pozwolenie na podstawie art. 4 lub art. 12 ust. 2, przesyła innemu Państwu Członkowskiemu wszelkie wymagane informacje podane lub udostępnione zgodnie z załącznikiem V w tym samym czasie, w którym udostępnia je swoim własnym obywatelom.
Informacje takie stanowią podstawę dla wszelkich koniecznych konsultacji w ramach dwustronnych stosunków miedzy Państwami Członkowskimi i na zasadzie równości.";
b) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3.
Rezultaty wszelkich konsultacji na mocy ust. 1 i 2 muszą być wzięte pod uwagę kiedy właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie wniosku.
4.
Właściwy organ informuje każde Państwo Członkowskie, które było konsultowane na mocy ust. 1, o decyzji podjętej w sprawie wniosku i przesyła mu informacje określone w art. 15 ust. 5.
Takie Państwo Członkowskie przyjmuje środki niezbędne dla zapewnienia, że te informacje zostaną udostępnione we właściwy sposób zainteresowanej społeczności, na jej własnym terytorium.";
6) dodaje się załącznik V, jak wymieniono w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Sprawozdawczość i przegląd
Do 25 czerwca 2009 r. Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zastosowania i skuteczności niniejszej dyrektywy.
W związku z dalszym włączeniem wymogów ochrony środowiska naturalnego, zgodnie z art. 6 Traktatu, oraz uwzględniając doświadczenie nabyte w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, do takiego sprawozdania dołączane są propozycje zmian do niniejszej dyrektywy, jeżeli właściwe.
W szczególności Komisja rozważa możliwość rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy do innych planów i programów odnoszących się do środowiska.
Artykuł 6
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 25 czerwca 2005 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
zmieniająca po raz dwudziesty piąty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub substancje toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości – c/m/r)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/769/EWG [4] ustanawia ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu i stosowania niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych.
(2) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie obejmują zakres planu działań w decyzji nr 646/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r. przyjmującej plan działania na rzecz zwalczania raka w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996–2000 r.) [5].
(3) W celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów substancje sklasyfikowane jako substancje rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, a także preparaty je zawierające nie powinny być wprowadzane do obrotu w celu stosowania przez ogół społeczeństwa.
(4) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG [6] ustanawia, w postaci dodatku dotyczącego pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG, wykaz zawierający substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
Takie substancje i preparaty je zawierające nie powinny być wprowadzane do powszechnego obrotu w celu stosowania przez ogół społeczeństwa.
(5) Dyrektywa 94/60/WE przewidziała, iż niniejszy wykaz zostanie rozszerzony wkrótce po dacie publikacji dostosowania do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7], zawierającego substancje sklasyfikowane jako substancje rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
(6) Dyrektywa Komisji 2001/59/WE [8], która dostosowała do postępu technicznego po raz dwudziesty ósmy dyrektywę Rady 67/548/EWG, w szczególności jej załącznik I, wymienia dwie substancje nowo sklasyfikowane w kategorii rakotwórczej 1, dziewiętnaście substancji nowo sklasyfikowanych w kategorii rakotwórczej 2, pięć substancji nowo sklasyfikowanych w kategorii mutagennej 2, jedną substancję nowo sklasyfikowaną jako substancja toksyczna ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1, oraz szesnaście substancji nowo sklasyfikowanych jako substancje toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 2.
(7) Powyższe substancje zostają dodane do wykazu w dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
(8) Uwzględniono ryzyko i korzyści związane z substancjami nowo sklasyfikowanymi na mocy dyrektywy 2001/59/WE jako rakotwórcze, mutagenne i substancje toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości w kategorii 1 lub 2.
(9) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [9], a także w dyrektywach szczegółowych na niej opartych, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy [10],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Substancje wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do substancji wyszczególnionych w dodatku dotyczącym pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Substancje wymienione w pkt 1 lit. c) załącznika do niniejszej dyrektywy skreśla się z wykazu 2 w pkt 29 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 25 czerwca 2004 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 25 grudnia 2004 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylająca dyrektywę 74/150/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z harmonizacją procedur homologacji, staje się niezbędne ujednolicenie przepisów dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4] z przepisami dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5] oraz z przepisami dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [6].
(2) Obecnie dyrektywa 74/150/EWG ogranicza zakres procedury wspólnotowej homologacji typu do kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Dlatego niezbędnym jest rozszerzenie jej zakresu na inne kategorie pojazdów rolniczych lub leśnych.
Dlatego też niniejsza dyrektywa jest pierwszym krokiem w kierunku uregulowania w zakresie innych rolniczych pojazdów silnikowych.
(3) Należy uwzględnić potrzebę wprowadzenia procedury zwolnienia w przypadku niektórych pojazdów konstruowanych w ograniczonej ilości, pojazdów z partii końcowej lub pojazdów, w których wykorzystuje się postęp techniczny nie objęty oddzielną dyrektywą.
(4) Niniejsza dyrektywa opiera się na zasadzie pełnej harmonizacji, okres zanim homologacja typu WE stanie się obowiązkowa powinien być dostatecznie długi celem umożliwienia producentom tych pojazdów dostosowania się do nowych zharmonizowanych procedur.
(5) W wyniku decyzji Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.") [7], niezbędnym jest spełnienie wymagań różnych międzynarodowych uregulowań, do których przystąpiła Wspólnota.
Ponadto niektóre badania należy zharmonizować z badaniami określonymi przez kodeksy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(7) Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe i stosuje się do zasad uznanych, w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako ogólnych zasad prawa wspólnotowego.
(8) Dyrektywa 74/150/EWG była różnie i zasadniczo zmieniana i dlatego należy ją, w interesie jasności i racjonalności, przepracować,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do homologacji typu pojazdów, konstruowanych zarówno w jednym, jak i w wielu etapach.
Stosuje się do pojazdów określonych w art. 2 lit. d) mających maksymalną prędkość konstrukcyjną nie mniejszą niż 6 km/godz.
Niniejszą dyrektywę stosuje się również do homologacji WE układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosowanych w tego rodzaju pojazdach.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) homologacji pojedynczych pojazdów;
jednakże niniejszą procedurę można stosować do niektórych kategorii pojazdów, które mieszczą się w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy i dla których homologacja typu WE jest obowiązkowa;
b) maszyn specjalnie zaprojektowanych do prac leśnych, takich jak ciągniki zrywkowe i ciągniki z przednim systemem załadowczym, określone w normie ISO 6814:2000;
c) maszyn leśnych skonstruowanych na ramie do sprzętu do prac ziemnych, określonych w normie ISO 6165:2001;
d) maszyn wymiennych całkowicie unoszonych ponad ziemię, gdy pojazd, do którego są doczepione, porusza się po drodze.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "homologacja typu WE" oznacza procedurę, według której Państwo Członkowskie zaświadcza, że typ pojazdu, układ, część lub oddzielny zespół techniczny spełniają odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy; homologację WE układu, części lub oddzielnych zespołów technicznych można również nazywać "homologacją WE części";
b) "wielostopniowa homologacja typu WE" oznacza procedurę, według której jedno lub więcej Państw Członkowskich zaświadcza, że w zależności od stanu ukończenia, niekompletny lub kompletny typ pojazdu spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy;
c) "homologacja pojedynczego pojazdu" oznacza procedurę, według której Państwo Członkowskie zaświadcza, że homologowany indywidualnie pojazd spełnia krajowe wymagania;
d) "pojazd" oznacza ciągnik, przyczepę lub wymienną holowaną maszynę, zarówno kompletne, jak i niekompletne lub skompletowane przeznaczone do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie;
e) "kategoria pojazdu" oznacza każdą grupę pojazdów mających jednakowe właściwości konstrukcyjne;
f) "typ pojazdu" oznacza pojazdy szczególnej kategorii, które nie różnią się pod istotnymi względami określonymi w rozdziale A załącznika II; dopuszcza się istnienie różnych wariantów lub wersji typu pojazdu określonego w rozdziale A załącznika II;
g) "pojazd podstawowy" oznacza pojazd niekompletny, którego numer identyfikacyjny jest zachowywany podczas kolejnych etapów procesu wielostopniowej homologacji typu WE;
h) "pojazd niekompletny" oznacza każdy pojazd, który nadal wymaga skompletowania w przynajmniej jednym dalszym etapie w celu spełnienia odpowiednich wymagań niniejszej dyrektywy;
i) "pojazd skompletowany" oznacza pojazd będący wynikiem procesu wielostopniowej homologacji typu WE, który spełnia wszystkie odpowiednie wymagania niniejszej dyrektywy;
j) "ciągnik" oznacza każdy silnikowy, kołowy lub gąsienicowy ciągnik rolniczy lub leśny mający co najmniej dwie osie i maksymalną prędkość konstrukcyjną nie mniejszą niż 6 km/godz., którego główna funkcja leży w sile pociągowej i który jest przeznaczony specjalnie do ciągnięcia, pchania, przewożenia i napędzania niektórych wymiennych urządzeń przeznaczonych do wykonywania prac rolniczych lub leśnych oraz do holowania rolniczych i leśnych przyczep; może on być dostosowywany do przenoszenia ładunków w kontekście prac rolniczych lub leśnych i/lub może być wyposażony w siedzenia dla pasażerów;
k) "przyczepa" oznacza holowaną przyczepę rolniczą lub leśną przeznaczoną głównie do przewożenia ładunków i zaprojektowaną do holowania przez ciągnik do celów rolniczych lub leśnych; do tej kategorii należą także przyczepy, w których część ładunku jest podtrzymywana przez ciągnący pojazd; każdy pojazd sprzężony z ciągnikiem i trwale wyposażony w narzędzie uważa się za rolną lub leśną przyczepę, jeśli stosunek technicznie dopuszczalnej masy całkowitej do masy własnej tego pojazdu jest równy lub większy od 3,0 i jeśli pojazd nie jest przeznaczony do obróbki materiałów;
l) "wymienna holowana maszyna" oznacza każde urządzenie stosowane w rolnictwie lub leśnictwie, które może być holowane przez ciągnik i które zmienia funkcje ciągnika lub dodaje mu nowe funkcje; może ono posiadać skrzynię ładunkową zaprojektowaną i skonstruowaną do montowania dowolnych narzędzi i urządzeń potrzebnych w tym celu i do czasowego przechowywania materiałów wytworzonych lub potrzebnych w czasie pracy; każdy pojazd przeznaczony do holowania przez ciągnik i trwale wyposażony w narzędzie oraz przeznaczony do obróbki materiałów uważa się za wymienną holowaną maszynę, jeśli stosunek technicznie dopuszczalnej masy całkowitej do masy własnej tego pojazdu jest mniejszy niż 3,0;
m) "układ" oznacza zespół urządzeń połączonych w celu wykonania szczególnej funkcji w pojeździe;
n) "część" oznacza urządzenie zamierzone jako część pojazdu, które może uzyskać homologację niezależnie od pojazdu;
o) "oddzielny zespół techniczny" oznacza urządzenie zamierzone jako część pojazdu, które może uzyskać homologację oddzielnie, ale tylko w odniesieniu do jednego lub wielu szczególnych typów pojazdu;
p) "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną wobec organu udzielającego homologacji typu WE w zakresie wszelkich aspektów procesu homologacji i w zakresie zapewnienia zgodności produkcji, niezależnie czy osoba ta bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach konstrukcji pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego; za producentów uważa się także następujące osoby:
i) każdą osobę fizyczną lub prawną, która na swój własny użytek projektuje, zaprojektowała, wytwarza lub wytworzyła pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny;
ii) każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zapewnienie zgodności z niniejszą dyrektywą w chwili, gdy pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny jest wprowadzany do obrotu lub do użytku;
Przedstawiciel producenta jest to osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę we Wspólnocie, należycie wyznaczona przez producenta w celu reprezentowania go wobec właściwego organu i występowania w jego imieniu w zakresie niniejszej dyrektywy.
W dalszej treści, gdy odniesienie jest dokonywane do terminu "producent", należy przez to rozumieć producenta lub jego przedstawiciela;
q) "wprowadzenie do użytku" oznacza pierwsze użycie we Wspólnocie zgodne z przeznaczeniem pojazdu, które nie wymaga żadnej instalacji lub dostosowania przez producenta lub strony trzeciej wyznaczonej przez niego przed pierwszym użyciem pojazdu; dzień, w którym został on zarejestrowany lub po raz pierwszy wprowadzony do obrotu, uważa się za dzień wprowadzenia do użytku;
r) "organ udzielający homologacji typu WE" oznacza organ w Państwie Członkowskim odpowiedzialny za wszystkie aspekty homologacji typu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, który udziela i gdzie sytuacja tego wymaga, cofa homologację typu WE, służy jako punkt kontaktowy dla organów udzielających homologacji w pozostałych Państwach Członkowskich oraz sprawdza środki podjęte przez producenta w celu zapewnienia zgodności produktu;
s) "służba techniczna" oznacza organizację lub organ wyznaczony jako laboratorium badawcze w celu wykonywania badań lub inspekcji w imieniu organu udzielającego homologacji typu WE w Państwie Członkowskim; funkcję tę może pełnić sam organ udzielający homologacji typu WE;
t) "oddzielne dyrektywy" oznacza dyrektywy wymienione w rozdziale B załącznika II;
u) "świadectwo homologacji typu WE" oznacza jeden z formularzy występujący w rozdziale C załącznika II, lub w odpowiadającym mu Załączniku do oddzielnej dyrektywy, określający, jakich informacji ma dostarczyć organ udzielający homologacji typu WE;
v) "dokument informacyjny" oznacza jeden z formularzy występujący w załączniku I lub w odpowiadającym mu załączniku do oddzielnej dyrektywy, określający, jakich informacji ma dostarczyć wnioskodawca;
w) "folder informacyjny" oznacza kompletny folder lub akta zawierające, w szczególności, datę, rysunki i zdjęcia wymagane według załącznika I i dostarczane przez wnioskodawcę służbie technicznej lub organowi udzielającemu homologacji typu WE stosownie do dokumentu informacyjnego przewidzianego w oddzielnej dyrektywie lub w niniejszej dyrektywie;
x) "pakiet informacyjny" oznacza folder informacyjny plus każde sprawozdanie z badań lub inne dokumenty dodane przez służby techniczne lub organ udzielający homologacji do folderu informacyjnego, w ramach wykonywania ich funkcji;
y) "spis treści do pakietu informacyjnego" oznacza dokument, w którym wymieniona jest zawartość pakietu informacyjnego odpowiednio ponumerowana lub w inny sposób oznakowana w celu jednoznacznego zidentyfikowania wszystkich stron;
z) "świadectwo zgodności" oznacza dokument określony w załączniku III, dostarczany przez producenta celem zaświadczenia, że konkretny pojazd, homologowany zgodnie z niniejszą dyrektywą, jest zgodny ze wszystkimi przepisami prawnymi mającymi zastosowanie w chwili jego produkcji i stwierdzający, że może on być zarejestrowany lub wprowadzony do użytku we wszystkich Państwach Członkowskich bez dodatkowej inspekcji.
Artykuł 3
Wniosek o homologację typu WE
1.
Producent składa wniosek o homologację typu WE do organu udzielającego homologacji typu WE w Państwie Członkowskim.
Do wniosku dołącza się folder informacyjny zawierający informacje wymagane w załączniku I.
W odniesieniu do homologacji układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, folder informacyjny jest również udostępniany organowi udzielającemu homologacji typu WE aż do czasu udzielenia lub odmowy homologacji.
2.
W przypadku wielostopniowej homologacji typu WE informacje, które mają być dostarczone składają się z:
a) na etapie pierwszym: tych części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu WE, wymaganych dla pojazdu kompletnego, które odpowiadają stanowi ukończenia pojazdu podstawowego;
b) na etapie drugim i kolejnych etapach: tych części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu WE, które odnoszą się do aktualnego stanu konstrukcji oraz kopii świadectwa homologacji typu WE pojazdu niekompletnego wydanego w poprzednim etapie; poza tym producent dostarcza szczegółowy wykaz zmian i uzupełnień, których dokonał w pojeździe niekompletnym.
3.
Producent składa wniosek o homologację WE układów, części i oddzielnych zespołów technicznych do organu udzielającego homologacji typu WE w Państwie Członkowskim.
Do wniosku dołącza się folder informacyjny zawierający informacje wymagane w oddzielnej dyrektywie.
4.
Wnioski o homologację WE układów, części i oddzielnych zespołów technicznych można składać tylko do jednego Państwa Członkowskiego.
Dla każdego typu podlegającego homologacji składa się odrębny wniosek.
Artykuł 4
Proces homologacji typu WE
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela:
a) homologacji typu WE typom pojazdów, które są zgodne z danymi szczegółowymi w folderze informacyjnym i które, zgodnie z ich kategorią, spełniają wymagania techniczne wszystkich oddzielnych dyrektyw wymienionych w rozdziale B załącznika II;
b) wielostopniowej homologacji typu WE niekompletnych lub skompletowanych pojazdów podstawowych, które są zgodne z danymi szczegółowymi w folderze informacyjnym i które spełniają wymagania techniczne wszystkich oddzielnych dyrektyw wymienionych w rozdziale B załącznika II;
c) homologacji WE układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, który jest zgodny z informacjami szczegółowymi zawartymi w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne zawarte w odpowiedniej oddzielnej dyrektywie wymienionej w rozdziale B załącznika II.
Jeśli część lub oddzielny zespół techniczny, który ma być homologowany, spełnia swoje funkcje i posiada szczególne cechy jedynie w połączeniu z innymi częściami pojazdu i z tego względu zgodność z jednym lub wieloma wymaganiami może zostać sprawdzona jedynie wówczas gdy część lub oddzielny zespół techniczny, który ma być homologowany, działa w połączeniu z inną częścią pojazdu, zarówno rzeczywistą, jak i imitowaną, zakres homologacji WE części lub oddzielnego zespołu technicznego musi być odpowiednio ograniczony.
W tym przypadku świadectwo homologacji WE dla tego rodzaju układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego podaje wszystkie ograniczenia w ich stosowaniu i wszystkie warunki ich montowania.
Przestrzeganie tych ograniczeń i warunków sprawdza się w momencie homologacji typu WE pojazdu.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny, który spełnia przepisy ust. 1, stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, środowiska naturalnego lub bezpieczeństwa pracy, to może ono odmówić udzielenia homologacji typu WE.
Powiadamia ono niezwłocznie o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny, na jakich oparta została jego decyzja.
3.
Dla każdego pojazdu, dla którego udzielono, odmówiono udzielenia lub cofnięto homologację typu WE, organ udzielający homologacji w Państwie Członkowskim przesyła w ciągu jednego miesiąca, kopię świadectwa homologacji typu WE wraz z dokumentami towarzyszącymi określonymi w rozdziale C załącznika II do organów udzielających homologacji w pozostałych Państwach Członkowskich.
4.
Każdego miesiąca, organ udzielający homologacji typu WE w każdym Państwie Członkowskim przesyła wykaz zawierający dane szczegółowe wymienione w załączniku VI w zakresie homologacji WE układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, których udzielił, odmówił udzielenia lub cofnął w okresie danego miesiąca, do organów udzielających homologacji w pozostałych Państwach Członkowskich.
Organy te, w przypadku otrzymania wniosku od organu udzielającego homologacji w innym Państwie Członkowskim, niezwłocznie przesyłają kopię świadectwa homologacji WE danego układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego i/lub pakiet informacyjny dla każdego układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, w odniesieniu do którego udzielił on, odmówił udzielenia lub cofnął homologację typu WE.
Artykuł 5
Zmiany do homologacji typu WE
1.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia sobie możliwości uzyskania informacji na temat wszelkich zmian danych szczegółowych zawartych w pakiecie informacyjnym.
2.
Wniosek o zmianę homologacji typu WE należy składać wyłącznie w tym Państwie Członkowskim, które pierwotnie udzieliło homologacji typu WE.
3.
Jeśli w przypadku homologacji typu WE jakiekolwiek dane szczegółowe występujące w pakiecie informacyjnym uległy zmianie, to organ udzielający homologacji typu WE w Państwie Członkowskim, który udzielił pierwotnej homologacji typu WE, wydaje w miarę potrzeby zrewidowane strony pakietu informacyjnego, zaznaczając wyraźnie rodzaj zmiany i datę ponownego wydania.
Wymaganie to dotyczy również skonsolidowanej, uaktualnionej wersji pakietu informacyjnego z załączonym szczegółowym opisem zmiany.
4.
Przy każdym wydaniu poprawionych stron lub skonsolidowanej, uaktualnionej wersji dokonuje się zmiany w spisie treści do pakietu informacyjnego dołączonego do świadectwa homologacji typu WE, podając najnowsze daty dokonanych zmian lub datę skonsolidowanej, uaktualnionej wersji.
5.
Zmianę uważa się za "rozszerzenie" i organ udzielający homologacji w Państwie Członkowskim, który udzielił pierwotnej homologacji typu WE, wydaje zrewidowane świadectwo homologacji typu WE noszące numer rozszerzenia, które określa wyraźnie powód rozszerzenia i datę ponownego wydania w następujących przypadkach:
a) jeśli wymagane są dalsze inspekcje;
b) jeśli jakakolwiek informacja w świadectwie homologacji typu WE, z wyjątkiem dokumentów towarzyszących, uległa zmianie;
c) jeśli wymagania oddzielnej dyrektywy, stosowane w dniu, od którego zabrania się pierwszego wprowadzenia do użytku, uległy zmianie, począwszy od daty, która aktualnie występuje na świadectwie homologacji typu WE pojazdu.
6.
Jeśli organ udzielający homologacji typu WE w Państwie Członkowskim, który udzielił pierwotnej homologacji typu WE stwierdzi, że zmiana w pakiecie informacyjnym uzasadnia dalsze inspekcje lub nowe badania lub kontrole, to powiadamia o tym odpowiednio producenta i wydaje dokumenty określone w ust. 3, 4 i 5 jedynie po przeprowadzeniu badań i kontroli, które dały zadawalające wyniki.
Artykuł 6
Świadectwo zgodności i znak homologacji typu WE
1.
Jako posiadacz świadectwa homologacji typu WE, producent wydaje świadectwo zgodności.
Świadectwo to, którego wzór jest podany w załączniku III, dołącza się do każdego pojazdu, zarówno kompletnego jak i niekompletnego, wyprodukowanego zgodnie z homologowanym typem pojazdu.
2.
Państwo Członkowskie może, do celów podatkowych lub rejestracyjnych pojazdu, po powiadomieniu Komisji i innych Państw Członkowskich z trzymiesięcznym wyprzedzeniem, wnioskować o dodanie do świadectwa danych szczegółowych niewymienionych w załączniku III, pod warunkiem że te dane szczegółowe są wyraźnie podane w pakiecie informacyjnym lub mogą być uzyskane z niego w drodze prostego wyliczenia.
3.
Producent, jako posiadacz świadectwa homologacji WE układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, umieszcza na każdej części lub zespole, wyprodukowanych zgodnie z homologacją typu, nazwę lub znak towarowy, typ i/lub, jeśli tak przewiduje oddzielna dyrektywa, znak lub numer homologacji typu WE.
4.
Jako posiadacz świadectwa homologacji typu WE, które zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c), zawiera ograniczenia w stosowaniu danego układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, producent wyposaża każdy układ, część lub oddzielny zespół techniczny, w szczegółową informację o tych ograniczeniach i podaje wszystkie warunki ich zamontowania.
Artykuł 7
Rejestracja i wprowadzenie do użytku
1.
Każde Państwo Członkowskie rejestruje nowe pojazdy posiadające homologację typu, zezwala na ich sprzedaż lub wprowadzenie ich do użytku, z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji i działania, jedynie gdy towarzyszy im ważne świadectwo zgodności.
Każde Państwo Członkowskie zezwala na sprzedaż niekompletnych pojazdów, lecz może odmówić ich stałej rejestracji i wprowadzenia do użytku aż do czasu ich skompletowania.
2.
Każde Państwo Członkowskie zezwala na sprzedaż lub wprowadzenie do użytku układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych jedynie jeśli te układy, części lub oddzielne zespoły techniczne spełniają wymagania odpowiednich oddzielnych dyrektyw oraz wymagania określone w art. 6 ust. 3.
Artykuł 8
Zwolnienia
1.
Wymagania art. 7 ust. 1 nie mają zastosowania do pojazdów przeznaczonych do wykorzystania w siłach zbrojnych, ochronie ludności, straży pożarnej lub służbach porządku publicznego lub do pojazdów posiadających homologację typu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Państwo Członkowskie może, na wniosek producenta, zwolnić pojazdy z jednego lub więcej przepisów jednej lub więcej oddzielnych dyrektyw.
Corocznie Państwo Członkowskie przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz udzielonych zwolnień.
Artykuł 9
Pojazdy produkowane w małych seriach
W przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach, ilość pojazdów rejestrowanych, oferowanych do sprzedaży lub wprowadzonych do użytku każdego roku w Państwie Członkowskim jest ograniczona do maksymalnej ilości sztuk podanych w sekcji A załącznika V.
Corocznie Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz homologacji typu WE tych pojazdów.
Państwo Członkowskie udzielające tego rodzaju homologacji przesyła kopię dokumentów informacyjnych i świadectwa homologacji typu WE wraz z jego dokumentami towarzyszącymi do organów udzielających homologacji w innych Państwach Członkowskich wskazanych przez producenta, podając charakter udzielonych zwolnień.
W terminie trzech miesięcy, te Państwa Członkowskie podejmują decyzje czy przyjmują homologację typu WE pojazdów podlegających rejestracji na ich terytorium i, jeśli tak, to jakiej ilości pojazdów.
Artykuł 10
Pojazdy z końcowej partii produkcji
1.
W przypadku pojazdów z końcowej partii produkcji, Państwo Członkowskie może, na wniosek producenta, w ramach limitów ilościowych określonych w załączniku V, sekcji B i na ograniczony czas, określony w akapicie trzecim, zarejestrować i zezwolić na sprzedaż lub wprowadzenie do użytku nowych pojazdów zgodnych z typem, którego homologacja nie jest już ważna.
Pierwszy akapit stosuje się jedynie do pojazdów, które:
a) znajdują się na terytorium Wspólnoty, oraz
b) mają ważne świadectwo zgodności wydane w okresie, gdy homologacja typu WE danego pojazdu była jeszcze ważna, lecz pojazd nie został zarejestrowany lub wprowadzony do użytku zanim dana homologacja utraciła swoją ważność.
Możliwość ta jest ograniczona do okresu 24 miesięcy dla pojazdów kompletnych i do 30 miesięcy dla pojazdów skompletowanych, od dnia wygaśnięcia homologacji typu WE.
2.
W celu stosowania ust. 1 do jednego lub więcej typów pojazdów danej kategorii, producent musi złożyć wniosek u właściwego organu każdego z Państw Członkowskich zainteresowanych wprowadzeniem do użytku tego typu pojazdu.
Wniosek musi określać techniczne i/lub gospodarcze powody jego złożenia.
W terminie trzech miesięcy te Państwa Członkowskie podejmują decyzję, czy zezwalają, czy nie, na rejestrację danego typu pojazdu na ich terytorium i, jeśli tak, to jakiej ilości pojazdów.
Każde Państwo Członkowskie zainteresowane wprowadzeniem do użytku tych typów pojazdów jest odpowiedzialne za zapewnienie, że ich producent działa zgodnie z przepisami sekcji B załącznika V.
Artykuł 11
Niezgodność pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych
W przypadku pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych zaprojektowanych według technik lub zasad niezgodnych z jednym lub wieloma wymaganiami jednej lub więcej oddzielnych dyrektyw:
a) Państwo Członkowskie może udzielić tymczasowej homologacji typu WE.
W takim przypadku Państwo Członkowskie musi, w ciągu jednego miesiąca, przesłać organom udzielającym homologacji w pozostałych Państwach Członkowskich oraz Komisji kopię świadectwa homologacji typu WE i towarzyszących dokumentów.
Jednocześnie przesyła Komisji wniosek o zgodę na udzielenie homologacji typu WE na mocy niniejszej dyrektywy.
Wnioskowi towarzyszy dokumentacja zawierająca następujące elementy:
i) powód, dla którego rozważane techniki lub zasady powodują niezgodność pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych z wymaganiami jednej lub więcej odpowiednich oddzielnych dyrektyw;
ii) opis zagadnień bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego lub bezpieczeństwa pracy oraz przedsięwziętych działań;
iii) opis badań, łącznie z ich wynikami, pokazującymi, że gwarantowany poziom bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego lub bezpieczeństwa pracy jest co najmniej równoważny poziomowi gwarantowanemu przy zachowaniu wymagań jednej lub więcej odpowiednich oddzielnych dyrektyw;
b) w ciągu trzech miesięcy od otrzymania kompletnej dokumentacji, Komisja przedstawia komitetowi określonemu w art. 20 ust. 1, projekt decyzji. Zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2, Komisja podejmuje decyzję, czy zezwala, czy nie, Państwu Członkowskiemu udzielić homologacji typu WE na mocy niniejszej dyrektywy.
Jedynie wniosek o zgodę i projekt decyzji są przesyłane Państwom Członkowskim w ich języku(-ach) narodowym(-ych);
c) Państwo Członkowskie może udzielić homologacji typu WE zgodnie z niniejszą dyrektywą, jeśli wniosek jest zatwierdzony.
W tym przypadku, decyzja musi także stwierdzać, czy należy nałożyć ograniczenia na ważność tego rodzaju homologacji typu WE.
W żadnym przypadku okres ważności homologacji typu WE nie może być krótszy niż 36 miesięcy;
d) w przypadku gdy oddzielne dyrektywy zostały dostosowane do postępu technicznego w taki sposób, że pojazdy, układy, części i oddzielne zespoły techniczne homologowane zgodnie z niniejszym artykułem są zgodne ze zmienionymi dyrektywami, Państwa Członkowskie zmieniają te homologacje typu WE na homologacje typu WE zgodne z niniejszą dyrektywą, przewidując konieczny czas na dokonanie niezbędnych zmian w częściach lub oddzielnych zespołach technicznych, w szczególności, na usunięcie wszelkich odniesień dotyczących ograniczeń lub zwolnień;
e) jeśli nie podjęto działań koniecznych do dostosowania szczególnych oddzielnych dyrektyw, to na wniosek Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu WE, ważność homologacji typu WE udzielonych zgodnie z niniejszym artykułem może być rozszerzona za pomocą innej decyzji Komisji;
f) zwolnienie udzielone po raz pierwszy zgodnie z niniejszym artykułem służy, w przypadku dalszych identycznych wniosków, jako odniesienie dla komitetu określonego w art. 20 ust. 1.
Artykuł 12
Równoważność
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może uznać równoważność między warunkami lub przepisami homologacji WE pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych ustanowionych niniejszą dyrektywą łącznie z oddzielnymi dyrektywami i procedur ustanowionych uzgodnieniami międzynarodowymi lub przepisami państw trzecich, w ramach umów wielostronnych lub dwustronnych między Wspólnotą i państwami trzecimi.
2.
Uznaje się równoważność homologacji typu WE wydanych na podstawie oddzielnych dyrektyw w sprawie pojazdów silnikowych określonych w dyrektywie 70/156/EWG i w rozdziale B część II-A załącznika II do niniejszej dyrektywy.
3.
Uznaje się równoważność homologacji typu wydanych na podstawie regulaminów ONZ/EKG załączonych do zrewidowanego Porozumienia 1958 określonego w rozdziale B część II B załącznika II do niniejszej dyrektywy.
4.
Równoważność biuletynów badań wydanych na podstawie znormalizowanych kodów OECD określonych w rozdziale B część II-C załącznika II do niniejszej dyrektywy, uważa się za rozwiązanie alternatywne do sprawozdań z badań sporządzanych zgodnie z oddzielnymi dyrektywami.
Artykuł 13
Warunki zapewnienia zgodności produkcji
1.
Państwo Członkowskie udzielające homologacji typu WE podejmuje środki, określone w załączniku IV, w odniesieniu do tej homologacji, w celu sprawdzenia, gdzie sytuacja tego wymaga, we współpracy z organami udzielającymi homologacji typu WE w pozostałych Państwach Członkowskich, czy stworzono odpowiednie warunki w celu zapewnienia, że produkowane pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są zgodne z homologowanym typem.
2.
Państwo Członkowskie udzielające homologacji typu WE podejmuje niezbędne środki określone w załączniku IV, w odniesieniu do tej homologacji, w celu sprawdzenia, gdzie sytuacja tego wymaga, we współpracy z organami udzielającymi homologacji typu WE w pozostałych Państwach Członkowskich, czy warunki określone w ust. 1 są w dalszym ciągu odpowiednie oraz czy produkowane pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne w dalszym ciągu są zgodne z homologowanym typem.
Sprawdzenie w celu zapewnienia zgodności produktu z homologowanym typem ogranicza się do procedur określonych w sekcji 2 załącznika IV.
Artykuł 14
Obowiązek udzielania informacji
Właściwe organy Państw Członkowskich udzielające homologacji typu WE informują się wzajemnie, w terminie jednego miesiąca, o wycofaniu udzielonej homologacji typu WE, wraz z podaniem uzasadnienia takiego środka.
Artykuł 15
Klauzule ochronne
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdza, że pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne szczególnego typu stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub bezpieczeństwa pracy, mimo że towarzyszy im ważne świadectwo zgodności lub są właściwie oznakowane, to wówczas Państwo to może, maksymalnie przez okres sześciu miesięcy, odmówić rejestracji takich pojazdów lub może zabronić sprzedaży lub wprowadzenia do użytku na swoim terytorium takich pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych.
Powiadomi ono niezwłocznie o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny, na jakich oparta została jego decyzja.
2.
W sytuacjach opisanych w ust. 1, Komisja rozpoczyna, możliwie jak najszybciej, konsultacje z zainteresowanymi stronami.
W przypadku gdy w następstwie konsultacji Komisja uzna, że:
a) środki są uzasadnione, wówczas niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę w tym względzie, a następnie pozostałe Państwa Członkowskie;
b) środek nie jest uzasadniony, wówczas niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę w tym względzie oraz producenta.
W przypadku gdy decyzja opisana w ust. 1 jest uzasadniona z powodu istnienia luki w jednej z oddzielnych dyrektyw, decyzję o podtrzymaniu jej podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 16
Brak zgodności z homologowanym typem
1.
Brak zgodności z homologowanym typem występuje, jeśli stwierdza się odchylenia w stosunku do danych szczegółowych w świadectwie homologacji typu WE i/lub pakiecie informacyjnym i jeśli odchyleń tych nie dopuszcza, zgodnie z art. 5 ust. 3 Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE.
Nie uważa się, że pojazd różni się od homologowanego typu, jeśli mieści się w dopuszczalnych tolerancjach określonych w oddzielnych dyrektywach.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE stwierdza, że pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub, które posiadają znak homologacji typu WE, nie są zgodne z homologowanym przez nie typem, to podejmuje ono niezbędne środki w celu zapewnienia, że znajdujące się w produkcji pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne są zgodne z homologowanym typem.
Organ udzielający homologacji w tym Państwie Członkowskim informuje organy udzielające homologacji w pozostałych Państwach Członkowskich oraz Komisję o podjętych środkach, które mogą objąć cofnięcia homologacji typu WE.
3.
Organ odpowiedzialny za homologację typu WE pojazdu zwraca się do Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji WE układu, części, oddzielnego zespołu technicznego lub niekompletnego pojazdu o podjęcie niezbędnego działania w celu zapewnienia, że produkowane pojazdy są zgodne z homologowanym typem w przypadku:
a) homologacji typu WE pojazdu, jeśli niezgodność pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, lub
b) wielostopniowej homologacji, jeśli niezgodność skompletowanego pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, będących częścią pojazdu niekompletnego lub samego pojazdu niekompletnego.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i stosuje się ust. 2.
Artykuł 17
Sprawdzenie niezgodności
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub które posiadają znak homologacji typu WE, nie są zgodne z homologowanym typem, to może ono wnioskować, aby Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, sprawdziło, czy znajdujące się w produkcji pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, są zgodne z homologowanym typem.
Działanie to zostaje podjęte możliwie jak najszybciej, w każdym zaś przypadku w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku.
Artykuł 18
Powiadamianie o decyzjach i przysługujących środkach odwoławczych
Wszelkie decyzje o odmowie lub cofnięciu homologacji typu WE, odmowie rejestracji lub zakazie wprowadzenia do użytku lub sprzedaży podjęte zgodnie z przepisami przyjętymi w wykonaniu niniejszej dyrektywy przedstawiają uzasadnienie, na którym się opierają.
Wszystkie takie decyzje przekazuje się zainteresowanej stronie, która jednocześnie jest informowana o środkach odwoławczych przysługujących jej na mocy przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich oraz terminach, w jakich odwołanie może zostać złożone.
Artykuł 19
Zmiana załączników do niniejszej dyrektywy lub oddzielnych dyrektyw
1.
Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy odnoszące się do kwestii określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2:
a) zmiany konieczne dla dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy, lub
b) zmiany konieczne dla dostosowania przepisów technicznych oddzielnych dyrektyw, lub
c) wprowadzenie do oddzielnych dyrektyw przepisów odnoszących się do homologacji typu WE oddzielnych zespołów technicznych.
2.
Jeśli, zgodnie z decyzją 97/836/WE, wprowadza się nowe przepisy lub zmiany w istniejących przepisach przyjętych przez Wspólnotę, to Komisja w wyniku tego dostosowuje załączniki do niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 21
Powiadamianie organów udzielających homologacji typu WE i służb technicznych
1.
Państwo Członkowskie podaje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim nazwy i adresy:
a) organów udzielających homologacji typu WE i, gdzie sytuacja tego wymaga, dziedzin, w zakresie których są odpowiedzialne, oraz
b) służb technicznych, które wyznaczyły, podając, dla których procedur badawczych organy te zostały wyznaczone.
Zgłoszone służby techniczne muszą spełniać zharmonizowaną normę w sprawie działania laboratoriów badawczych (EN – ISO/IEC 17025:2000), z zastrzeżeniem następujących warunków:
i) producenta można wyznaczyć jako służbę techniczną jedynie, jeśli jest wyraźnie przewidziane w oddzielnych dyrektywach lub alternatywnych uregulowaniach;
ii) zezwala się na stosowania przez służbę techniczną zewnętrznych urządzeń, za zgodą organu udzielającego homologacji typu WE.
2.
Przyjmuje się, że zgłoszona służba techniczna spełnia zharmonizowaną normę określoną w ust. 1 lit. b).
Jednakże gdzie sytuacja tego wymaga, Komisja może zwrócić się do Państwa Członkowskiego o dostarczenie dowodu na poparcie tego.
3.
Służby z państw trzecich można zgłaszać jako wyznaczone służby techniczne jedynie, gdy jest to przewidziane w dwustronnym lub wielostronnym porozumieniu między Wspólnotą a danym państwem trzecim.
Artykuł 22
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te przepisy z dniem 1 lipca 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Środki wprowadzania w życie homologacji typu WE
1.
W zakresie pojazdów należących do kategorii T1, T2 i T3, Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę do:
a) nowych typów pojazdów od dnia 1 lipca 2005 r.;
b) wszystkich nowych pojazdów wprowadzonych do użytku od dnia 1 lipca 2009 r.
2.
W przypadku kategorii pojazdów innych niż kategorie określone w ust. 1, z chwilą przyjęcia wszystkich oddzielnych dyrektyw dla kategorii pojazdu określonej w załączniku II, Państwo Członkowskie stosuje niniejszą dyrektywę:
a) trzy lata po dacie wejścia w życie ostatniej oddzielnej dyrektywy, która musi jeszcze zostać przyjęta dla nowych typów pojazdów;
b) sześć lat po dacie wejścia w życie ostatniej oddzielnej dyrektywy, która musi jeszcze zostać przyjęta dla wszystkich pojazdów wprowadzonych do użytku.
3.
Państwo Członkowskie może, na wniosek producentów, stosować niniejszą dyrektywę do nowych typów pojazdów od dnia wejścia w życie wszystkich powiązanych oddzielnych dyrektyw.
Artykuł 24
Uchylenie
1.
Dyrektywa 74/150/EWG traci moc ze skutkiem od dnia 1 lipca 2005 r.
2.
Odniesienia do dyrektywy 74/150/WE uważa się za odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku VIII do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 26
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/38/WE
z dnia 13 maja 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek w odniesieniu do kwot wyrażonych w euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą dyrektywę Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydaną na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [1], w szczególności jej art. 53 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 11 i 27 dyrektywy 78/660/EWG oraz przez odniesienie art. 6 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [3] i art. 20 i 21 ósmej dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych [4] określają progi wyrażone w euro dla sumy bilansowej i obrotu netto, na poziomie lub poniżej którego Państwa Członkowskie mogą przyznać odstępstwa od niektórych przepisów tych dyrektyw.
(2) Ponieważ pięcioletni okres następujący po przyjęciu dyrektywy 78/660/EWG kończy się w dniu 24 lipca 2003 r., przeprowadzono w sposób należyty przegląd tych progów, zgodnie z wymaganiami tej dyrektywy.
Wyniki tego przeglądu wskazują, że w świetle trendów ekonomicznych i monetarnych we Wspólnocie niezbędne jest zwiększenie kwot wyrażonych w euro.
(3) Dlatego dyrektywa 78/660/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany.
1) w art. 11:
a) w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
i) w tiret pierwszym wyrazy "suma bilansowa: 3125000 EUR" zastępuje się wyrazami "suma bilansowa: 3650000 EUR";
ii) w tiret drugim wyrazy "obrót netto: 6250000 EUR" zastępuje się wyrazami "obrót netto: 7300000 EUR";
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku tych Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, kwotą w walucie krajowej stanowiącą równowartość kwot wymienionych w akapicie pierwszym jest kwota otrzymana przez zastosowanie kursu walutowego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu wejścia w życie dyrektywy ustalającej te kwoty w wyniku przeglądu przewidzianego w art. 53 ust. 2.";
2) w art. 27:
a) w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
i) w tiret pierwszym wyrazy "suma bilansowa: 12500000 EUR" zastępuje się wyrazami "suma bilansowa: 14600000 EUR";
ii) w tiret drugim wyrazy "obrót ze sprzedaży netto: 25000000 EUR" zastępuje się wyrazami "obrót netto: 29200000 EUR";
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku tych Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, kwotą w walucie krajowej stanowiącą równowartość kwot wymienionych w akapicie pierwszym jest kwota otrzymana przez zastosowanie kursu walutowego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu wejścia w życie dyrektywy ustalającej te kwoty w wyniku przeglądu przewidzianego w art. 53 ust. 2."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, jeżeli i kiedy zdecydują o skorzystaniu z możliwości przewidzianej w art. 11 i 27 dyrektywy 78/660/EWG.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/39/WE
z dnia 15 maja 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia propinebu i propyzamidu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/31/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Ten wykaz obejmuje propineb i propyzamid.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], zostały wyznaczone następujące Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które następnie przedłożyły Komisji zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 odpowiednie sprawozdania z oceny oraz zalecenia: odnośnie do propinebu: rolę sprawozdawcy pełni Państwo Członkowskie Włochy, wszelkie istotne informacje zostały przedłożone w dniu 17 lipca 1996 r.; odnośnie do propyzamidu: rolę sprawozdawcy pełni Państwo Członkowskie Szwecja, wszelkie istotne informacje zostały przedłożone w dniu 19 maja 1998 r.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG oraz ze względu na możliwą niekorzystną decyzję w odniesieniu do propinebu Komisja zorganizowała dnia 4 grudnia 1997 r. spotkanie trójstronne z głównym przedkładającym dane oraz Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy.
Główny przedkładający dane dostarczył dodatkowe dane w celu wyjaśnienia pierwotnych obaw.
(5) Przeglądy wszystkich substancji czynnych zostały zakończone w dniu 26 lutego 2003 r. w formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do propinebu i propyzamidu.
(6) Przegląd odnośnie do propyzamidu nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(7) Sprawozdanie dotyczące propinebu i dodatkowe informacje zostały przedłożone również Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w celu odrębnej konsultacji.
Wystąpiono do Komitetu Naukowego o przedstawienie opinii na temat oceny długotrwałego narażania ptaków i właściwego modelu zwierzęcego stosowanego do celów ustalenia dopuszczalnego dziennego pobrania (ADI) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia użytkownika (AOEL).
W swojej opinii [7] Komitet wskazał wiele przypadków, w których zagrożenie dla ptaków spowodowane propinebem oraz dla dzikich ssaków spowodowane propinebem i metabolitem PTU nie zostało odpowiednio skierowane oraz wskazał sposoby poprawy oceny zagrożenia.
Ponadto Komitet podkreślił konieczność jasnego wyrażania i uzasadniania wszystkich konkluzji, danych, założeń i racji stosowanych przy ocenie zagrożenia.
Komitet uznał, że szczur jest właściwym gatunkiem do celów ustalenia ADI i AOEL.
Zalecenia Komitetu Naukowego zostały uwzględnione podczas dalszego przeglądu oraz w niniejszej dyrektywie i w sprawozdaniu kontrolnym.
Po dostarczeniu następnie brakujących informacji przez głównego powiadamiającego oraz po dokonaniu oceny przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu stwierdziły, że zagrożenie dla ptaków i dzikich ssaków jest dopuszczalne, o ile właściwe środki ograniczenia zagrożenia są stosowane.
(8) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające propineb i propyzamid zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu kontrolnym Komisji. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielenia zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(9) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne do prawidłowego wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego z wyjątkiem informacji poufnych lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(10) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(11) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny termin, w którym Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających propineb lub propyzamid, w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących zezwoleń w celu zapewnienia, że spełnione są warunki dotyczące tych substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(12) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 września 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 października 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwolenia na każdy środek ochrony roślin zawierający propineb lub propyzamid w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych, określonych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby oraz najpóźniej w terminie do dnia 30 września 2004 r. Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie najpóźniej w terminie do dnia 31 marca 2004 r., zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy poddają ponownej ocenie każdy dopuszczony środek ochrony roślin zawierający propineb lub propyzamid jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny określają, czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 31 marca 2008 r. zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/40/WE
z dnia 16 maja 2003 r.
ustanawiająca wykaz, stężenia graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych wód mineralnych i wód źródlanych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/777/EWG [1] z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Składniki występujące w stanie naturalnym w niektórych naturalnych wodach mineralnych ze względu na ich pochodzenie hydrogeologiczne i powyżej określonego stężenia mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Dlatego uważane jest za niezbędne ustanowienie stężeń granicznych dla tych składników w naturalnej wodzie mineralnej.
(2) Artykuł 11 dyrektywy 80/777/EWG przewiduje przyjęcie zharmonizowanych stężeń granicznych dla składników naturalnej wody mineralnej po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności oraz wymogów w zakresie etykietowania w celu wskazania, w stosownych przypadkach, obecności wysokich stężeń niektórych składników.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię [3] w sprawie arsenu, baru, fluorku, boru i manganu, jak również, w odniesieniu do innych składników naturalnej wody mineralnej, potwierdził limity zalecane przez WHO dla wody pitnej.
(4) Zmieniona norma Kodeksu dla "naturalnej wody mineralnej" [4] podaje, do celów zdrowotnych, wykaz składników oraz maksymalnych limitów.
Ten wykaz przyjęto na podstawie najbardziej aktualnych międzynarodowych danych naukowych i zapewnia on odpowiednią ochronę zdrowia publicznego.
(5) Rzeczą powszechnie uznaną jest, że przyjmowanie niedużych ilości fluorku może wywrzeć korzystny wpływ na uzębienie.
Jednakże przyjmowanie nadmiernych ilości fluorku przez ogół społeczeństwa może mieć szkodliwy wpływ na zdrowie publiczne.
Dlatego niezbędne jest ustanowienie zharmonizowanych maksymalnych limitów dla fluorku w naturalnej wodzie mineralnej, która zapewni odpowiednią ochronę ogółu ludności.
(6) Światowa Organizacja Zdrowia wskazała dla fluorku zalecaną wartość rzędu 1,5 mg/l dla wody pitnej, która została potwierdzona dla naturalnej wody mineralnej przez Komitet Naukowy ds. Żywności w powyższej opinii.
W celu zapewnienia ochrony niemowląt i małych dzieci, które są najbardziej narażone na ryzyko fluorozy, gdy zawartość fluorku w naturalnej wodzie mineralnej przekroczy tę zalecaną wartość, konieczne jest zawarcie na etykiecie odniesienia do tego faktu, które będzie łatwo widoczne dla konsumenta.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywności wskazał zalecaną wartość dla boru w naturalnej wodzie mineralnej opartą na zaleceniach WHO [5] z 1996 r.
Jednakże WHO oraz inne uznane międzynarodowe organizacje naukowe przeprowadziły od tego czasu nowe oceny wpływu boru na zdrowie publiczne i zaleciły wyższą zalecaną wartość.
W związku z tym należy podjąć konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności dotyczące boru w naturalnej wodzie mineralnej, aby możliwe było uwzględnienie nowych ocen naukowych, a na obecnym etapie nie należy określać maksymalnego limitu dla boru.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywności wskazał także w powyższej opinii dopuszczalny poziom baru, manganu i arsenu w naturalnej wodzie mineralnej.
Dla innych niepożądanych składników naturalnej wody mineralnej, które mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na zdrowie publiczne, zmieniona norma Kodeksu określa maksymalne limity, które zapewniają odpowiednią ochronę zdrowia publicznego.
Jednakże limit określony dla azotanów wydaje się zbyt niski w świetle dostępnych danych i powinien być dostosowany do limitów określonych dla wody pitnej [6].
(9) Maksymalny limit dla azotanów ustanowiony w normie Kodeksu zapewnia odpowiednią ochronę zdrowia publicznego i powinien służyć jako odniesienie dla Wspólnoty i międzynarodowego handlu w zakresie naturalnej wody mineralnej.
Jednakże w ramach procedury urzędowego uznawania źródeł naturalnych wód mineralnych, określonej w art. 1 powyższej dyrektywy, właściwe władze Państw Członkowskich muszą mieć możliwość przyjęcia niższej zalecanej wartości dla azotanów w naturalnych wodach mineralnych czerpanych na ich odpowiednich terytoriach.
(10) Naturalne wody mineralne, których zawartość w określonych składnikach przekracza maksymalne limity ustalone dla tych składników, są poddawane, do celów zdrowia publicznego, oddzieleniu tych składników.
Aby umożliwić zainteresowanym podmiotom gospodarczym dokonanie niezbędnych inwestycji w celu dostosowania się do tych nowych norm, należy określić odpowiednie okresy przed wejściem w życie maksymalnych stężeń granicznych dla tych składników, w szczególności w odniesieniu do fluorku i niklu, dla których nie oceniono jeszcze oraz nie zatwierdzono na poziomie wspólnotowym żadnego oddzielenia.
(11) Do celów urzędowej kontroli tych składników wymagany jest margines wahań dla maksymalnych stężeń granicznych, odpowiadający niepewności pomiarowej.
(12) Artykuł 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 80/777/EWG (ze zmianami) przewiduje oddzielanie żelaza, manganu, siarki i arsenu od niektórych naturalnych wód mineralnych przez oczyszczanie przy zastosowaniu powietrza wzbogaconego w ozon, z zastrzeżeniem przeprowadzenia oceny tego oczyszczania przez Komitet Naukowy ds. Żywności oraz przyjęcia warunków zastosowania takiego oczyszczania przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(13) Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię [7] w sprawie tego oczyszczania, które ściśle przewiduje zarówno metody, jak i wyniki.
Jednakże uznaje się za rzecz właściwą ścisłe określenie jedynie wyników, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie technik oczyszczania wykorzystujących powietrze wzbogacone w ozon i zmienności procesu oczyszczania, zależnej od składu fizycznego i chemicznego wody, która ma być poddawana takiemu oczyszczaniu.
(14) Co więcej, oczyszczanie przy zastosowaniu powietrza wzbogaconego w ozon nie może zmieniać składu pod względem składników charakterystycznych w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 80/777/EWG ani oddziaływać odkażająco w rozumieniu art. 4 ust. 3, jak również nie może przyczyniać się do powstawania pozostałości oczyszczania, które mogłyby wywrzeć szkodliwy wpływ na zdrowie publiczne.
(15) Na podstawie art. 7 ust. 2 lit. c) powyższej dyrektywy naturalna woda mineralna poddana oczyszczaniu przy zastosowaniu powietrza wzbogaconego w ozon musi zawierać na etykiecie odniesienie w należytym stopniu informujące klientów o zastosowanej metodzie oczyszczania.
(16) Zgodnie z przepisami art. 9 ust. 4 lit. a) tiret czwarte dyrektywy 80/777/EWG przepisy dotyczące oczyszczania przewidziane w art. 4 dyrektywy, w szczególności oczyszczania przy zastosowaniu powietrza wzbogaconego w ozon, mają zastosowanie względem wód źródlanych.
(17) Środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Naukowego ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wykaz składników naturalnej wody mineralnej, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, limity dopuszczalnych poziomów tych składników, terminy, w jakich te limity mają być zastosowane, a także wymogi w zakresie etykietowania dla niektórych składników.
Te składniki muszą naturalnie występować w wodzie i nie mogą być wynikiem zanieczyszczenia przy źródle.
Niniejsza dyrektywa definiuje również warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oddzielania związków żelaza, manganu, siarki i arsenu od naturalnej wody mineralnej i wód źródlanych, a także wymogi w zakresie etykietowania dla wód, które poddano takiemu oczyszczaniu.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2006 r. zapewnia się zgodność wszystkich naturalnych wód mineralnych, w momencie pakowania, z maksymalnymi stężeniami granicznymi wymienionymi w załączniku I dla składników wyszczególnionych w tym załączniku.
2.
Jednakże w przypadku fluorków i niklu nieprzekraczalny termin określony powyżej zostaje przedłużony do dnia 1 stycznia 2008 r.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w trakcie procedury urzędowego uznawania naturalnych wód mineralnych czerpanych na ich odpowiednich terytoriach, właściwe władze Państw Członkowskich mogą przyjąć niższą wartość odniesienia dla azotanów i azotynów, pod warunkiem iż jedna i ta sama wartość odniesienia jest stosowana względem wszystkich przedkładanych im wniosków.
Artykuł 3
Do celów urzędowej kontroli Państwa Członkowskie zapewniają zgodność ze specyfikacjami wymienionymi w załączniku II w odniesieniu do analizy składników wymienionych w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Naturalne wody mineralne o stężeniu fluorku przekraczającym 1,5 mg/l zawierają na etykietach wyrażenie "zawiera powyżej 1,5 mg/l fluorku: nie nadaje się do regularnego spożycia przez niemowlęta i dzieci poniżej 7 roku życia".
2.
Etykieta z informacją ustanowioną w ust. 1 niniejszego artykułu zostaje naniesiona, dobrze czytelną czcionką, w bezpośredniej bliskości znaku fabrycznego.
3.
Naturalne wody mineralne, które zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 niniejszego artykułu zawierają etykietę z informacją, mają również wskazanie faktycznej zawartości fluorku w odniesieniu do składu fizycznego i chemicznego pod względem składników podstawowych, jak ustanowiono w art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 80/777/EWG.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 80/777/EWG stosowanie oczyszczania naturalnych wód mineralnych przy użyciu powietrza wzbogaconego w ozon musi być wcześniej zgłoszone do właściwych władz, które zapewniają, że:
a) stosowanie takiego oczyszczania jest uzasadnione składem wody pod względem związków żelaza, manganu, siarki i arsenu;
b) operator przyjmuje wszelkie środki niezbędne w celu zagwarantowania, że dane oczyszczanie jest skuteczne i bezpieczne, a ponadto pozwala na jego kontrolę przez właściwe władze.
2.
Oczyszczanie naturalnej wody mineralnej przy użyciu powietrza wzbogaconego w ozon musi spełniać następujące warunki:
a) skład fizyczny i chemiczny naturalnej wody mineralnej pod względem składników podstawowych nie zostanie zmodyfikowany przez oczyszczanie;
b) przed użyciem tej metody oczyszczania naturalna woda mineralna musi spełniać kryteria mikrobiologiczne ustanowione w art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 80/777/EWG;
c) oczyszczanie nie powoduje powstania pozostałości o stężeniach przekraczających maksymalne limity ustanowione w załączniku III lub pozostałości, które stanowiłyby ryzyko dla zdrowia publicznego.
Artykuł 6
Na podstawie art. 7 ust. 2 lit. c) dyrektywy 80/777/EWG etykieta każdej naturalnej wody mineralnej, która została poddana oczyszczaniu przy użyciu powietrza wzbogaconego w ozon, zawiera w bezpośredniej bliskości składu analitycznego charakterystycznych składników wyrażenie "woda poddana zatwierdzonej technice oczyszczania przy użyciu powietrza wzbogaconego w ozon".
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 4 lit. b) dyrektywy 80/777/EWG, przepisy art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy stosuje się w odniesieniu do wód źródlanych.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zezwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów spełniających wymagania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2004 r.
2.
Bez uszczerbku dla terminów określonych w art. 2 ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie zakazują prowadzenia obrotu produktami niespełniającymi wymagań niniejszej dyrektywy od dnia 1 lipca 2004 r.
Jednakże produkty zapakowane i opatrzone etykietą przed dniem 1 lipca 2004 r. mogą być sprzedawane do wyczerpania zapasów.
Artykuł 9
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte zgodnie z niniejszym akapitem zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 11
Dyrektywa 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 czerwca 2003 r.
w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzeczywisty rynek wewnętrzny usług finansowych ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie.
(2) Dokonano znaczących osiągnięć w ustanowieniu tego rynku wewnętrznego, pozwalając instytucjom finansowym działać w innych Państwach Członkowskich i zapewniając wysoki poziom ochrony dla konsumentów usług finansowych.
(3) Komunikat Komisji "Wprowadzanie ram dla rynków finansowych: plan działań" wskazuje na szereg działań, jakie są niezbędne w celu stworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, zaś Rada Europejska na swoim posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. wezwała do wykonania tego planu działania do roku 2005.
(4) Plan działania w zakresie usług finansowych jako pilny priorytet podkreśla potrzebę opracowania dyrektywy w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami pracowniczych programów emerytalnych, ponieważ te instytucje są głównymi instytucjami finansowymi, które spełniają kluczową rolę w zapewnieniu integracji, efektywności i płynności rynków finansowych, ale nie podlegają spójnym, wspólnotowym ramom legislacyjnym, pozwalającym im na pełne wykorzystanie rynku wewnętrznego.
(5) Ponieważ systemy zabezpieczenia społecznego znajdują się pod coraz silniejszą presją, ich uzupełnieniem w przyszłości będą w coraz większym stopniu pracownicze emerytury.
Z tego względu należy rozwijać pracownicze programy emerytalne, jednakże bez podważania znaczenia emerytalnych systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie bezpiecznej, trwałej i skutecznej osłony socjalnej, która powinna zapewnić godziwy poziom życia na starość i z tego względu powinna być głównym celem wzmocnienia europejskiego modelu społecznego.
(6) Niniejsza dyrektywa stanowi zatem pierwszy krok w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanego na skalę europejską.
Ustalając "regułę przezornej osoby" jako podstawową zasadę w odniesieniu do inwestycji kapitałowych i stwarzając możliwość działania instytucjom ponad granicami, zachęca się do zmiany kierunków oszczędzania w sektorze pracowniczych programów emerytalnych, przyczyniając się w ten sposób do postępu gospodarczego i społecznego.
(7) Zasady ostrożnościowe ustanowione w niniejszej dyrektywie mają na celu zagwarantowanie zarówno wysokiego poziomu bezpieczeństwa dla przyszłych emerytów poprzez wprowadzenie rygorystycznych norm nadzoru jak również przygotowanie zrębów skutecznego zarządzania pracowniczymi programami emerytalnymi.
(8) Instytucje, które są całkowicie odrębne od jakiekolwiek instytucji finansującej i które funkcjonują na zasadzie własnych środków finansowych wyłącznie w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, powinny posiadać swobodę świadczenia usług oraz swobodę inwestowania, które podlegają jedynie skoordynowanym wymogom ostrożnościowym niezależnie od tego, czy te instytucje są traktowane jako osoby prawne.
(9) Zgodnie z zasadą pomocniczości, Państwa Członkowskie ponoszą pełną odpowiedzialność za organizację swoich systemów emerytalnych, jak również za decyzję w sprawie roli każdego z trzech "filarów" systemu emerytalnego w poszczególnych Państwach Członkowskich.
W kontekście drugiego filaru, powinny one ponosić również pełną odpowiedzialność za rolę i funkcje różnych instytucji zapewniających pracownicze świadczenia emerytalne, takich jak branżowe fundusze emerytalne, fundusze emerytalne przedsiębiorstw i zakładów ubezpieczeń na życie.
Celem niniejszej dyrektywy nie jest kwestionowanie tej prerogatywy.
(10) Przepisy krajowe dotyczące udziału osób prowadzących działalność na własny rachunek w instytucjach pracowniczych programów emerytalnych różnią się.
W niektórych Państwach Członkowskich, instytucje pracowniczych programów emerytalnych mogą działać na podstawie układów zawieranych z osobami o danym zawodzie lub należących do grup zawodów, których członkowie działają jako osoby prowadzące działalność na własny rachunek lub bezpośrednio z osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek i pracownikami najemnymi.
W niektórych Państwach Członkowskich osoba prowadząca działalność na własny rachunek może również zostać uczestnikiem instytucji w przypadku gdy osoba prowadząca działalność na własny rachunek występuje w roli pracodawcy lub świadczy przedsiębiorstwu swoje usługi zawodowe.
W niektórych Państwach Członkowskich osoby prowadzące działalność na własny rachunek nie mogą przystąpić do instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o ile nie spełniają określonych wymagań, włączając te, które nakładają prawo pracy i prawo socjalne.
(11) Instytucje zarządzające systemami zabezpieczenia społecznego, które są już koordynowane na poziomie wspólnotowym, powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Jednakże należy uwzględnić specyfikę instytucji, które w poszczególnych Państwach Członkowskich zarządzają zarówno systemami zabezpieczenia społecznego, jak i pracowniczymi programami emerytalnymi.
(12) Instytucje finansowe, które już korzystają ze wspólnotowych ram legislacyjnych powinny, ogólnie biorąc, być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Ponieważ jednak instytucje te mogą również w pewnych przypadkach oferować usługi w zakresie pracowniczych programów emerytalnych, jest ważne, aby zapewnić, że niniejsza dyrektywa nie prowadzi do zakłóceń konkurencji.
Zakłóceń takich można uniknąć, stosując wymogi ostrożnościowe niniejszej dyrektywy do działalności zakładów ubezpieczeń na życie w zakresie emerytur pracowniczych.
Komisja powinna również starannie monitorować sytuację na rynku emerytur pracowniczych i oceniać możliwości rozszerzenia fakultatywnego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do innych kontrolowanych instytucji finansowych.
(13) Zmierzając do zapewnienia finansowego bezpieczeństwa systemu emerytalnego, świadczenia wypłacane przez instytucje pracowniczych programów emerytalnych powinny, ogólnie biorąc, zapewnić wypłaty emerytur dożywotnich.
Możliwe są również wypłaty okresowe lub ryczałtowe.
(14) Istotne jest zapewnienie, aby osoby starsze i niepełnosprawne nie były narażone na ryzyko ubóstwa i mogły cieszyć się godziwym poziomem życia.
Ważnym aspektem zwalczania ubóstwa i braku bezpieczeństwa osób starszych jest właściwe uwzględnienie ryzyk biometrycznych w ustaleniach dotyczących pracowniczych programów emerytalnych.
Ustanawiając program emerytalny, pracodawcy i pracownicy lub ich odpowiedni przedstawiciele powinni rozważyć możliwość programu emerytalnego wraz z przepisami w odniesieniu do pokrycia ryzyka długowieczności i ryzyka niezdolności do wykonywania zawodu, jak również przepisów w odniesieniu do osób pozostałych przy życiu po śmierci żywiciela.
(15) Stwarzając Państwom Członkowskim możliwość wyłączenia z zakresu krajowego prawodawstwa wykonawczego instytucji zarządzających systemami, które łącznie posiadają mniej niż stu uczestników, można ułatwić nadzór w niektórych Państwach Członkowskich bez podważania właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w tej dziedzinie.
Jednakże to nie powinno naruszać prawa tych instytucji do mianowania w celu zarządzania ich portfelem inwestycji i nadzoru zarządzających inwestycjami i pracowników nadzoru, prowadzących działalność w innym Państwie Członkowskim i należycie upoważnionych, nad ich aktywami.
(16) Instytucje takie jak "Unterstützungskassen" w Niemczech, których uczestnicy nie posiadają uprawnień do korzystania z określonej kwoty i których interesy są chronione w ramach obowiązkowego ustawowego ubezpieczenia od niewypłacalności, powinny być wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
(17) W celu ochrony uczestników i beneficjentów, instytucje pracowniczych programów emerytalnych powinny ograniczać swoją działalność do działań określonych w niniejszej dyrektywie, i takich które z niej wynikają.
(18) W przypadku upadłości instytucji finansującej, uczestnik staje w obliczu ryzyka utraty zarówno swojego miejsca pracy jak i swoich nabytych praw emerytalnych.
Stwarza to konieczność zapewnienia wyraźnego podziału między tym przedsiębiorstwem i tą instytucją oraz ustanowienia minimalnych norm ostrożnościowych w celu ochrony uczestników.
(19) Występują istotne różnice w zakresie działania i nadzoru nad instytucjami pracowniczych programów emerytalnych w Państwach Członkowskich.
W niektórych Państwach Członkowskich nadzór może być sprawowany nie tylko nad samą instytucją, lecz również wobec podmiotów lub przedsiębiorstw, które są upoważnione do zarządzania tymi instytucjami.
Państwa Członkowskie powinny uwzględniać taką specyfikę pod warunkiem że wszystkie wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie są skutecznie spełnione.
Państwa Członkowskie powinny również umożliwić instytucjom ubezpieczeniowym i innym podmiotom finansowym zarządzanie instytucjami pracowniczych programów emerytalnych.
(20) Instytucje pracowniczych programów emerytalnych są instytucjami świadczącymi usługi finansowe, ponoszącymi wielką odpowiedzialność za zapewnienie świadczenia z pracowniczych programów emerytalnych i z tego względu powinny spełniać niektóre minimalne normy ostrożnościowe w odniesieniu do ich działalności i warunków działania.
(21) Ogromna liczba instytucji w niektórych Państwach Członkowskich oznacza, iż niezbędne jest pragmatyczne rozwiązanie w zakresie uprzedniego uzyskania zezwolenia dla tych instytucji.
Jednakże w przypadku gdy instytucja pragnie zarządzać systemem w innym Państwie Członkowskim, powinno być wymagane uprzednie uzyskanie zezwolenia wydawanego przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
(22) Każde Państwo Członkowskie powinno wymagać, aby każda instytucja znajdująca się na jego terytorium sporządzała roczne sprawozdanie finansowe i roczne sprawozdanie, uwzględniając każdy program emerytalny obsługiwany przez instytucję i, gdzie jest to właściwe, roczne sprawozdanie finansowe i roczne sprawozdania w odniesieniu do każdego programu emerytalnego.
Roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania, przedstawiające prawdziwy i rzetelny obraz aktywów i pasywów instytucji oraz sytuację finansową, biorąc pod uwagę każdy program emerytalny zarządzany przez instytucję i należycie zatwierdzony przez uprawnioną osobę, są istotnym źródłem informacji dla uczestników i beneficjentów systemu oraz właściwych władz.
W szczególności, umożliwiają one właściwym władzom monitorowanie solidności finansowej instytucji i oceny, na ile ta instytucja jest w stanie wywiązać się ze wszystkich zobowiązań umownych.
(23) Właściwa informacja dla uczestników i beneficjentów programu emerytalnego jest kluczowa.
Ma to szczególne znaczenie przy żądaniu informacji dotyczących solidności finansowej instytucji, zasad umownych, świadczeń i aktualnego finansowania należnych emerytur, polityki inwestycyjnej i zarządzania ryzykiem oraz kosztami.
(24) Polityka inwestycyjna instytucji jest decydującym czynnikiem zarówno dla bezpieczeństwa, jak i realizacji pracowniczych emerytur.
Dlatego instytucje powinny sporządzać i dokonywać przynajmniej raz na trzy lata oceny zasad inwestowania.
Powinny być one udostępniane właściwym władzom oraz, na żądanie, uczestnikom i beneficjentom każdego programu emerytalnego.
(25) W celu spełnienia ich ustawowych funkcji, właściwe władze powinny być wyposażone w odpowiednie prawa do informacji i uprawnienia do interwencji w odniesieniu do instytucji i osób, które rzeczywiście nimi zarządzają.
W przypadku gdy instytucja pracowniczych programów emerytalnych przekazuje funkcje o istotnym znaczeniu takie jak zarządzanie inwestycjami, technologie informacyjne lub rachunkowość do innych przedsiębiorstw (nabywanie usług u zewnętrznych kontrahentów), powinno być możliwe rozszerzenie prawa do informacji i uprawnień do interwencji w celu objęcia nimi funkcji nabywania usług u zewnętrznych kontrahentów, aby sprawdzić, czy te działania są prowadzone zgodnie z zasadami nadzoru.
(26) Rozsądne wyliczenie rezerw technicznych jest istotnym warunkiem w celu zapewnienia, iż zobowiązania z tytułu świadczeń emerytalnych mogą być zrealizowane.
Rezerwy techniczne należy wyliczać na podstawie uznanych metod aktuarialnych i poświadczonych przez uprawnione osoby.
Maksymalne oprocentowanie powinno być wybrane rozsądnie zgodnie z wszelkimi odpowiednimi przepisami krajowymi.
Minimalna kwota rezerw technicznych powinna być zarówno wystarczająca w odniesieniu do świadczeń już wypłacanych beneficjentom, którym nadal będą wypłacane świadczenia, jak również odzwierciedlać zobowiązania, jakie wynikają z należnych uczestnikom praw emerytalnych.
(27) Rodzaje ryzyka objęte ubezpieczeniem przez instytucje różnią się znacznie między poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
Z tego względu rodzime Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wyliczenia rezerw technicznych, podlegających dodatkowym i bardziej szczegółowym zasadom niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(28) Wystarczające i właściwe aktywa w celu pokrycia rezerw technicznych chronią interesy uczestników i beneficjentów programu emerytalnego w przypadku gdy instytucja finansująca staje się niewypłacalna.
W szczególności, w przypadkach działalności transgranicznej, wzajemne uznawanie zasad nadzoru stosowanych w Państwach Członkowskich wymaga pełnego stałego finansowania rezerw technicznych.
(29) W przypadku gdy instytucja nie prowadzi działalności transgranicznej, Państwa Członkowskie powinny zezwolić na niepełne finansowanie pod warunkiem że opracowany zostanie właściwy plan przywrócenia pełnego finansowania bez uszczerbku dla wymagań dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy [4].
(30) W wielu przypadkach, możliwe jest, aby instytucja finansująca, a nie sama instytucja, pokrywała zarówno każde ryzyko biometryczne lub gwarantowała niektóre świadczenia lub wyniki w zakresie inwestowania.
Jednakże w niektórych przypadkach, to sama instytucja zapewniająca takie pokrycie lub gwarancje, zaś zobowiązania instytucji finansującej sprowadzają się, ogólnie biorąc, do opłacenie niezbędnych składek.
W takich okolicznościach, oferowane produkty są podobne do oferowanych przez zakłady ubezpieczeń na życie i dane instytucje powinny posiadać co najmniej takie same dodatkowe fundusze własne, jak zakłady ubezpieczeń na życie.
(31) Instytucje są inwestorami działającymi długookresowo.
Umorzenie aktywów tych instytucji nie może zazwyczaj być dokonane w innym celu niż dla zapewnienia świadczeń emerytalnych.
Ponadto, w celu właściwej ochrony praw uczestników i beneficjentów, instytucje powinny mieć swobodę wyboru alokacji aktywów, który ściśle odpowiada rodzajowi i okresowi trwania ich pasywów.
Te aspekty wymagają skutecznego nadzoru i podejścia do zasad inwestowania, zapewniających instytucjom dostateczną elastyczność w decydowaniu w sprawie najbardziej bezpiecznej i skutecznej polityki inwestycyjnej oraz zobowiązujących je do działania w sposób rozważny.
Z tego względu zgodność z "regułą przezornej osoby" wymaga polityki inwestycyjnej dostosowanej do struktury uczestnictwa pojedynczych instytucji pracowniczych programów emerytalnych.
(32) Metody i praktyki nadzoru w Państwach Członkowskich różnią się.
Z tego względu Państwom Członkowskim należy przyznać pewną swobodę w zakresie konkretnych reguł inwestowania, jakie chcą nałożyć na instytucje działające na ich terytorium.
Jednakże reguły te nie mogą ograniczyć swobodnego przepływu kapitału, chyba że są uzasadnione względami ostrożnościowymi.
(33) Jako inwestorzy długookresowi o niskim ryzyku płynności, instytucje pracowniczych programów emerytalnych są w stanie inwestować w niepłynne aktywa, takie jak akcje, oraz, w ramach rozsądnych limitów, na rynkach kapitałowych obarczonych ryzykiem.
Mogą one również korzystać z międzynarodowej dywersyfikacji.
Z tego względu inwestowanie w akcje, rynki kapitałowe obarczone ryzykiem i waluty inne od tych, w których wyrażone są pasywa, nie powinno być ograniczone względami innymi niż ostrożnościowe.
(34) Jednakże w przypadku gdy instytucja prowadzi działalność transgranicznej, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się do niej, aby stosowała limity w odniesieniu do inwestycji w akcje oraz podobne aktywa będące przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, akcje i inne instrumenty emitowane przez to samo przedsiębiorstwo lub aktywa denominowane w walutach, których kursy nie zmieniają się w tym samym kierunku pod warunkiem że reguły takie stosuje się również do instytucji mających siedzibę w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(35) Ograniczenia w odniesieniu do swobodnego wyboru przez instytucje zatwierdzonych zarządzających aktywami i osób nadzorujących ograniczają konkurencję na rynku wewnętrznym i dlatego powinny być eliminowane.
(36) Bez uszczerbku dla krajowego ustawodawstwa socjalnego i pracy w zakresie organizacji systemów emerytalnych, włączając w to obowiązkowe uczestnictwo i wyniki układów zbiorowych, instytucje powinny mieć możliwość świadczenia swoich usług w innych Państwach Członkowskich.
Powinno się im zezwalać na przyjmowanie finansowania ze strony przedsiębiorstw mających siedzibę w innych Państwach Członkowskich i obsługi systemów emerytalnych z uczestnikami w więcej niż jednym Państwie Członkowskim.
Potencjalnie prowadziłoby to do znacznych korzyści skali dla tych instytucji, poprawy konkurencyjności wspólnotowego przemysłu i ułatwienia mobilność siły roboczej.
Wymaga to wzajemnego uznawania norm ostrożnościowych.
Właściwe stosowanie tych norm ostrożnościowych powinno być nadzorowane przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, chyba że ustalono inaczej.
(37) Wykonywanie prawa instytucji w jednym Państwie Członkowskim do zarządzania pracowniczym programem emerytalnym zawartym w innym Państwie Członkowskim powinno w pełni respektować prawo socjalne i prawo pracy obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim w zakresie, w jakim odnosi się to do pracowniczych emerytur, na przykład definicja i płatność świadczeń emerytalnych oraz warunki zbywalności praw emerytalnych.
(38) W przypadku gdy system ma charakter zamknięty, przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się indywidualnie do tego systemu.
(39) Istotne jest, aby ustanowić przepisy o współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich w celach nadzoru oraz tymi władzami i Komisją w innych celach.
Do celów wykonania ich zadań i wniesienia wkładu do zgodnego i terminowego stosowania niniejszej dyrektywy, właściwe władze powinny przekazywać sobie informacje niezbędne w celu stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Komisja wyraziła swój zamiar utworzenia komitetu inspektorów, aby zachęcić do współpracy, koordynacji i wymiany poglądów między właściwymi władzami krajowymi i wspierania zgodnego stosowania niniejszej dyrektywy.
(40) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustalenie wspólnotowych ram prawnych, obejmujących instytucje pracowniczych programów emerytalnych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i działając w ten sposób może, ze względu na zakres i wyniki działań, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5.
Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady podejmowania i prowadzenia działalności prowadzonej przez instytucje pracowniczych programów emerytalnych.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do instytucji pracowniczych programów emerytalnych.
W przypadku gdy zgodnie z prawem krajowym instytucje pracowniczych programów emerytalnych nie posiadają osobowości prawnej, Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę albo do tych instytucji lub, z zastrzeżeniem ust. 2, do tych upoważnionych podmiotów, które są odpowiedzialne za zarządzenie tymi systemami i działają na ich rzecz.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) instytucji zarządzających systemami zabezpieczenia społecznego, objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 [5] i rozporządzeniem (EWG) nr 574/72 [6];
b) instytucji, objętych dyrektywą 73/239/EWG [7], dyrektywą 85/611/EWG [8], dyrektywą 93/22/EWG [9], dyrektywą 2000/12/WE [10] i dyrektywą 2002/83/WE [11];
c) instytucji działających na zasadzie finansowania repartycyjnego;
d) instytucji, w których pracownicy instytucji finansujących nie posiadają uprawnień do świadczeń i w których instytucja finansująca może umarzać aktywa w dowolnym czasie i niekoniecznie wywiązuje się ze swoich zobowiązań z tytułu płatności świadczeń emerytalnych;
e) przedsiębiorstw stosujących systemy księgowania rezerw w celu wypłaty świadczeń emerytalnych swoim pracownikom.
Artykuł 3
Zastosowanie do instytucji obsługujących systemy zabezpieczenia społecznego
Instytucje pracowniczych programów emerytalnych, które obsługują również obowiązkowe systemy emerytalne związane z zatrudnieniem, traktowane jako systemy zabezpieczenia społecznego, objęte rozporządzeniami (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72, objęte są niniejszą dyrektywą w odniesieniu do ich nieobligatoryjnej działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych.
W takim przypadku pasywa i odpowiadające im aktywa wyodrębnia się i nie jest możliwe przeniesienie ich do obowiązkowych systemów emerytalnych, które są traktowane jako systemy zabezpieczenia społecznego lub odwrotnie.
Artykuł 4
Dobrowolny wniosek do instytucji objętych dyrektywą 2002/83/WE
Rodzime Państwo Członkowskie może wybrać stosowanie przepisów art. 9–16 i art. 18–20 niniejszej dyrektywy do działalności zakładu ubezpieczeń w zakresie pracowniczych programów emerytalnych, objętych dyrektywą 2002/83/WE.
W takim przypadku wszystkie aktywa i pasywa odpowiadające wymienionej działalności są wyodrębnione, zarządzane i tworzone odrębnie od innej działalności zakładów ubezpieczeń, bez możliwości przeniesienia.
W takim przypadku i tylko o ile dotyczy to działalności ich pracowniczego programu emerytalnego, zakłady ubezpieczeń nie są objęte art. 20–26, art. 31 i art. 36 dyrektywy 2002/83/WE.
Rodzime Państwo Członkowskie zapewnia, że albo właściwe władze albo władze odpowiedzialne za nadzór nad zakładami ubezpieczeń, objętych dyrektywą 2002/83/WE, jako część ich działań nadzorczych, weryfikują wyraźne rozdzielenie odpowiedniej działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych.
Artykuł 5
Instytucje niskich emerytur i systemy ustawowe
Z wyjątkiem art. 19, Państwa Członkowskie mogą nie stosować niniejszej dyrektywy w całości lub w części, do jakiekolwiek instytucji znajdującej się na ich terytorium, która obsługuje programy emerytalne, w których uczestniczy łącznie mniej niż 100 uczestników.
Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 takim instytucjom należy jednak przyznać prawo stosowania niniejszej dyrektywy na zasadzie dobrowolności.
Art. 20 może być stosowany jedynie pod warunkiem że stosuje się wszystkie inne przepisy niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować art. 9–17 do instytucji, które prowadzą pracownicze programy emerytalne na podstawie statutu, zgodnie z ustawodawstwem i są gwarantowane przez władze publiczne.
Art. 20 można stosować jedynie pod warunkiem że stosuje się wszystkie inne przepisy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "instytucja pracowniczych programów emerytalnych" lub "instytucja" oznacza instytucję niezależnie od jej formy prawnej, działającą na bazie kapitałowej, ustanowioną niezależnie od jakiejkolwiek instytucji finansującej lub organizacji handlowej w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych w kontekście działalności zawodowej na podstawie porozumienia lub umowy uzgodnionej:
- indywidualnie lub zbiorowo między pracodawcą (pracodawcami) a pracownikiem (pracownikami) lub ich odpowiednimi przedstawicielami, lub
- z osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem rodzimego i przyjmującego Państwa Członkowskiego,
i która prowadzi działalność bezpośrednio z nich wynikającą;
b) "program emerytalny" oznacza umowę, porozumienie, umowę powierniczą lub reguły określające, które świadczenia emerytalne są przyznawane i na jakich warunkach;
c) "instytucja finansująca" oznacza każde przedsiębiorstwo lub inny podmiot, niezależnie od tego, czy obejmuje lub składa się z jednej lub więcej osób prawnych lub fizycznych, które pełnią funkcję pracodawcy lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub jakkolwiek ich połączenia i które wpłacają składki do instytucji pracowniczych programów emerytalnych;
d) "świadczenia emerytalne" oznacza świadczenia wypłacane w zależności od osiągniętego lub przewidywanego osiągnięcia emerytury lub, gdy są one uzupełnieniem tych świadczeń i świadczone dodatkowo w formie wypłat z tytułu śmierci, niepełnosprawności lub zaprzestania zatrudnienia lub w formie zapomóg lub usług w razie choroby, ubóstwa lub śmierci.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa finansowego na emeryturze, świadczenia te przyjmują zazwyczaj formę dożywotnich wypłat.
Mogą to być również wypłaty dokonywane na okresy przejściowe lub jako ryczałt;
e) "uczestnik" oznacza osobę, której działalność zawodowa uprawnia lub uprawni jego/ją do świadczeń emerytalnych zgodnie z przepisami programu emerytalnego;
f) "beneficjent" oznacza osobę otrzymującą świadczenia emerytalne;
g) "właściwe władze" oznacza krajowe władze wyznaczone do wykonywania zadań przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
h) "biometryczne rodzaje ryzyka" oznacza rodzaje ryzyka związane ze śmiercią, niepełnosprawnością i długowiecznością;
i) "rodzime Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym instytucja posiada swoją siedzibę statutową i zarząd lub, jeśli nie posiada siedziby statutowej, zarząd;
j) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, którego przepisy socjalne i prawo pracy odnoszące się do pracowniczych programów emerytalnych stosuje się do relacji między instytucjami finansującymi i uczestnikami.
Artykuł 7
Działalność instytucji
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby instytucje znajdujące się na jego terytorium ograniczyły swoje działania do czynności związanych z emeryturami i świadczeniami oraz działań z nich wynikających.
W przypadku gdy zgodnie z art. 4 zakład ubezpieczeń prowadzi działalność w zakresie pracowniczego programu emerytalnego poprzez wyodrębnienie swoich aktywów i pasywów, wyodrębnione aktywa i pasywa ogranicza się do działań związanych z emeryturami i świadczeniami oraz działań z nich wynikających.
Artykuł 8
Prawne rozdzielenie instytucji finansujących i instytucji pracowniczych programów emerytalnych
Każde Państwo Członkowskie zapewnia prawne rozdzielenie instytucji finansującej i instytucji pracowniczych programów emerytalnych w celu ochrony aktywów instytucji w interesie uczestników i beneficjantów w razie upadłości instytucji finansującej.
Artykuł 9
Warunki działania
1.
Każde Państwo Członkowskie, w odniesieniu do każdej instytucji znajdującej się na jego terytorium, zapewnia, że:
a) instytucja jest zarejestrowana w krajowym rejestrze przez właściwy organ nadzorczy lub zatwierdzona; w przypadku działalności transgranicznej, określonej w art. 20, rejestr wskazuje również Państwa Członkowskie, w których działa dana instytucja;
b) instytucja jest prowadzona skutecznie przez osoby o nieposzlakowanej opinii, które posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe lub zatrudniają doradców o odpowiednich kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym;
c) właściwie ustanowione reguły, dotyczące funkcjonowania danego programu emerytalnego, prowadzonego przez instytucję, zostały wprowadzone i członkowie zostali w sposób dostateczny poinformowani o tych regułach;
d) wszystkie rezerwy techniczne są wyliczane i poświadczone przez aktuariusza lub, jeśli nie przez aktuariusza, to przez innego specjalistę w tej dziedzinie, w tym biegłego rewidenta, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, na podstawie metod aktuarialnych uznanych przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego;
e) w przypadku gdy instytucja finansująca gwarantuje wypłatę świadczeń emerytalnych, zobowiązuje się do regularnego finansowania;
f) członkowie są dostatecznie informowani o warunkach programu emerytalnego, w szczególności dotyczących:
i) praw i obowiązków stron uczestniczących w systemie emerytalnym;
ii) rodzajów ryzyka finansowego, technicznego innych związanych z systemem emerytalnym;
iii) charakteru i podziału tych rodzajów ryzyka
2.
Zgodnie z zasadą pomocniczości i biorąc pod uwagę skalę świadczeń emerytalnych, oferowanych w ramach systemów zabezpieczenia społecznego, Państwa Członkowskie mogą zapewnić, że opcja objęcia długowieczności i niepełnosprawności, rezerwy dla osób pozostałych przy życiu po śmierci żywiciela i gwarancja zwrotu składek jako dodatkowe świadczenia, są oferowane członkom, o ile tak uzgodnią pracodawcy i pracownicy lub ich odpowiedni przedstawiciele.
3.
Państwo Członkowskie może określić warunki działania instytucji znajdującej się na jego terytorium z zastrzeżeniem innych wymagań w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów członków i beneficjentów.
4.
Państwo Członkowskie może zezwolić lub wymagać od instytucji znajdujących się na jego terytorium powierzenia zarządzania tymi instytucjami, w całości lub w części, innym podmiotom działającym na rzecz z tych instytucji.
5.
W przypadku działalności transgranicznej określonej w art. 20, warunki działania instytucji podlegają obowiązkowi uprzedniego uzyskania zezwolenia właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
Roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby każda instytucja znajdująca się na jego terytorium sporządzała roczne sprawozdanie finansowe i roczne sprawozdanie, biorąc pod uwagę każdy program emerytalny, obsługiwany przez instytucję i, gdzie stosowne, roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania w odniesieniu do każdego programu emerytalnego.
Roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania zawierają prawdziwy i rzetelny obraz aktywów i pasywów instytucji oraz sytuacji finansowej.
Roczne sprawozdania finansowe i informacje w sprawozdaniach są wyczerpujące, rzetelnie przedstawione i należycie zatwierdzone przez uprawnione osoby zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 11
Informacja przekazywana dla uczestników i beneficjentów
1.
W zależności od rodzaju przyjętego programu emerytalnego, każde Państwo Członkowskie zapewnia, że każda instytucja znajdująca się na jego terytorium dostarcza, co najmniej informacje określone w niniejszym artykule.
2.
Uczestnicy i beneficjenci oraz/lub, gdzie stosowne, ich przedstawiciele otrzymują:
a) na żądanie, roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania określone w art. 10; w przypadku gdy instytucja ponosi odpowiedzialność za więcej niż jeden program, sprawozdania odnoszące się do ich poszczególnych programów emerytalnych;
b) w rozsądnym terminie, wszelkie istotne informacje dotyczące zmian w zasadach programu emerytalnego.
3.
Oświadczenie dotyczące zasad polityki inwestycyjnej, określonej w art. 12 jest udostępnione uczestnikom i beneficjentom oraz/lub, gdzie stosowne, ich przedstawicielom na żądanie.
4.
Każdy uczestnik otrzymuje również, na żądanie, szczegółową i istotną informację na temat:
a) docelowego poziomu świadczeń emerytalnych, jeśli ma zastosowanie;
b) poziomu świadczeń w przypadku zaprzestania zatrudnienia;
c) w przypadku gdy członkowie ponoszą ryzyko inwestycyjne, zakresu opcji inwestycyjnych, jeśli ma zastosowanie, oraz rzeczywistych portfeli inwestycyjnych, jak również informacji dotyczących ryzyka i kosztów związanych z inwestycjami;
d) uzgodnień odnoszących się do przeniesienia praw do świadczeń emerytalnych na inną instytucję pracowniczych programów emerytalnych w przypadku rozwiązania stosunku pracy.
Członkowie otrzymują każdego roku krótkie dane szczegółowe o sytuacji instytucji, jak również o aktualnym poziomie finansowania ich indywidualnie nabytych uprawnień.
5.
Każdy beneficjent otrzymuje, po przejściu na emeryturę lub, gdy inne świadczenia stają się należne, właściwą informację o świadczeniach, które są należne i odpowiednich opcjach wypłat.
Artykuł 12
Oświadczenie o zasadach polityki inwestycyjnej
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że każda instytucja znajdująca się na jego terytorium przygotowuje i sporządza, co najmniej raz na trzy lata, oświadczenie na piśmie w sprawie zasad polityki inwestycyjnej.
Oświadczenie to jest weryfikowane niezwłocznie po wprowadzeniu wszelkich istotnych zmian w polityce inwestycyjnej.
Państwa Członkowskie zapewniają, że to oświadczenie zawiera, co najmniej, takie sprawy jak metody mierzenia ryzyka inwestycyjnego, realizowane procesy zarządzania ryzykiem i strategiczna alokacja aktywów odnosząca się do charakteru i okresu zobowiązań z tytułu emerytur.
Artykuł 13
Informacja przekazywana do właściwych władz
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że właściwe władze, w odniesieniu do każdej instytucji znajdującej się na jego terytorium, posiadają niezbędne uprawnienia i środki:
a) w celu żądania od instytucji, członków jej zarządu i innych kierowników lub dyrektorów oraz osób kontrolujących instytucję, dostarczania informacji dotyczących wszystkich spraw przedsiębiorstwa lub przesyłania wszystkich dokumentów przedsiębiorstwa;
b) nadzoru nad relacjami między instytucją a innymi przedsiębiorstwami lub między instytucjami w przypadku gdy instytucje przekazują funkcje do innych przedsiębiorstw lub instytucji (nabywanie usług u kontrahentów zewnętrznych), wpływają na sytuację finansową instytucji lub są zaangażowane w sposób istotny w skuteczny nadzór;
c) w celu regularnego otrzymywania oświadczenia w zakresie zasad polityki inwestycyjnej, rocznych sprawozdań finansowych i rocznych sprawozdań oraz wszystkich dokumentów niezbędnych do celów nadzoru.
Może to dotyczyć takich dokumentów jak:
i) wewnętrzne raporty okresowe;
ii) wyceny aktuarialne i szczegółowe założenia;
iii) badania aktywów i pasywów;
iv) dowody spójności z zasadami polityki inwestycyjnej;
v) dowody, że składki zostały zapłacone zgodnie z planem;
vi) sprawozdania osób odpowiedzialnych za kontrolę rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 10;
d) w celu przeprowadzania kontroli na miejscu w pomieszczeniach instytucji i, w miarę potrzeby, w zakresie funkcji operacji zleconych na zewnątrz celem sprawdzenia, czy działalność prowadzona jest zgodnie z zasadami nadzoru.
Artykuł 14
Uprawnienia w zakresie interwencji i obowiązki właściwych władz
1.
Właściwe władze wymagają od każdej instytucji znajdującej się na ich terytorium, aby posiadały należyte procedury administracyjne i księgowe oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej.
2.
Właściwe władze posiadają uprawnienia do podejmowania wszelkich środków, w miarę potrzeby, o charakterze administracyjnym lub finansowym zarówno w odniesieniu do instytucji znajdującej się na ich terytorium, jaki i wobec osób kierujących instytucją, które są właściwe i niezbędne do zapobieżenia lub zaradzeniu wszelkim nieprawidłowościom szkodliwym dla interesów uczestników i beneficjentów.
Władze te mogą także ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami instytucji w przypadku gdy:
a) instytucja nie zdołała utworzyć dostatecznych rezerw technicznych w odniesieniu do całokształtu działalności lub posiada niedostateczne aktywa dla pokrycia rezerw technicznych;
b) instytucja nie była w stanie utrzymać ustawowych funduszy własnych.
3.
W celu zabezpieczenia interesów uczestników i beneficjentów, właściwe władze mogą przekazać uprawnienia, które osoby kierujące instytucją znajdującą się na ich terytorium posiadają zgodnie z przepisami rodzimego Państwa Członkowskiego, w całości lub częściowo, specjalnemu przedstawicielowi, który spełnia wymagania dla wykonywania tych uprawnień.
4.
Właściwe władze mogą zakazać lub ograniczyć działalność instytucji znajdującej się na ich terytorium w przypadku gdy:
a) instytucja nie wywiązuje się z obowiązku dostatecznej ochrony interesów uczestników i beneficjentów;
b) instytucja nie spełnia już warunków działania;
c) instytucja w poważnym stopniu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z przepisów, którym podlega;
d) w działalności transgranicznej, instytucja nie respektuje wymagań prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego Państwa Członkowskiego dotyczących dziedziny pracowniczych emerytur.
Każda decyzja o zabronieniu działalności poparta jest szczegółowym uzasadnieniem i przekazywana do wiadomości zainteresowanej instytucji.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że od decyzji dotyczących instytucji, podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą przysługuje odwołanie na drodze sądowej.
Artykuł 15
Rezerwy techniczne
1.
Rodzime Państwo Członkowskie zapewnia, że instytucje obsługujące pracownicze programy emerytalne ustalają zawsze uwzględniając pełen zakres ich programów emerytalnych, dostateczną kwotę pasywów odpowiadającą zobowiązaniom finansowym, które wynikają z ich portfela istniejących umów emerytalnych.
2.
Rodzime Państwo Członkowskie zapewnia, że instytucje obsługujące pracownicze programy emerytalne, w przypadku zapewnienia ubezpieczenia od ryzyk biometrycznych i/lub gwarancji zarówno wyników inwestycyjnych, jak i danego poziomu świadczeń, utworzą dostateczne rezerwy techniczne w odniesieniu do pełnego zakresu tych programów.
3.
Każdego roku następuje wyliczenie rezerw technicznych.
Jednakże rodzime Państwo Członkowskie może zezwolić na wyliczenie raz na trzy lata pod warunkiem że instytucja przekazuje uczestnikom i/lub właściwym władzom zaświadczenie lub sprawozdanie na temat korekt w nadchodzących latach.
Zaświadczenie lub sprawozdanie przedstawia skorygowany rozwój rezerw technicznych i zmiany w ryzykach objętych ubezpieczeniem.
4.
Rezerwy techniczne są wyliczane i poświadczone przez aktuariusza lub, jeśli nie przez aktuariusza, to przez innego specjalistę w tej dziedzinie, w tym biegłego rewidenta, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, na podstawie metod aktuarialnych uznanych przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, zgodnie z następującymi zasadami:
a) minimalna kwota rezerw technicznych jest wyliczana na podstawie dostatecznie ostrożnej wyceny aktuarialnej, biorąc pod uwagę wszystkie zobowiązania z tytułu świadczeń i składek zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi emerytur danej instytucji.
Muszą one być wystarczające zarówno dla emerytur i świadczeń już wypłacanych dla beneficjentów, którym nadal będą wypłacane świadczenia, oraz odzwierciedlać zobowiązania, jakie wynikają z należnych uprawnień emerytalnych uczestników.
Założenia ekonomiczne i aktuarialne wybrane dla wyceny pasywów są również wybrane w sposób ostrożny, biorąc pod uwagę, w stosowanych przypadkach, właściwy margines ujemnego odchylenia;
b) stosowane maksymalne stopy procentowe należy wybrać w sposób ostrożny i określać zgodnie z odpowiednimi przepisami rodzimego Państwa Członkowskiego.
Te rozsądne stopy procentowe są ustalane, biorąc pod uwagę:
- przychód z odpowiednich aktywów, posiadanych przez instytucję i przyszłe dochody z inwestycji i/lub
- przychody rynkowe z akcji o wysokiej jakości lub obligacji państwowych;
c) tablice biometryczne wykorzystywane w celu wyliczania rezerw technicznych są oparte na ostrożnych zasadach, uwzględniając główne cechy charakterystyczne grupy uczestników i systemów emerytalnych, w szczególności przewidywane zmiany odpowiednich ryzyk;
d) metoda i podstawa wyliczenia rezerw technicznych pozostają, ogólnie biorąc, stałe z roku na rok budżetowy.
Jednakże brak ciągłości może być uzasadniony zmianami prawnymi, demograficznymi lub okolicznościami gospodarczym, leżącymi u podstaw założeń.
5.
Rodzime Państwo Członkowskie może dokonać wyliczenia rezerw technicznych z zastrzeżeniem dodatkowych i bardziej szczegółowych wymagań w celu zapewnienia dostatecznej ochrony interesów uczestników i beneficjentów.
6.
W związku z dalszą harmonizacją przepisów, dotyczących wyliczania rezerw technicznych, które mogą być uzasadnione – zwłaszcza stopy procentowe i inne założenia, wywierające wpływ na poziom rezerw technicznych – Komisja wydaje na żądanie Państwa Członkowskiego lub co dwa lata sprawozdanie o sytuacji dotyczącej rozwoju działalności transgranicznej.
Komisja proponuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapobieżenia możliwym zakłóceniom spowodowanym przez różne poziomy stóp procentowych i ochrony interesów uczestników i beneficjentów każdego programu.
Artykuł 16
Finansowanie rezerw technicznych
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga, aby każda instytucja zawsze posiadała dostateczne i odpowiednie aktywa dla pokrycia rezerw technicznych w odniesieniu do pełnego zakresu obsługiwanych programów emerytalnych.
2.
Rodzime Państwo Członkowskie może zezwolić instytucji, na czas określony, na posiadanie niewystarczających aktywów dla pokrycia rezerw technicznych.
W tym przypadku właściwe władze wymagają, aby instytucja przyjęła konkretny i możliwy do realizacji plan naprawczy w celu zapewnienia, że wymagania ust. 1 są ponownie spełnione.
Plan podlega następującym warunkom:
a) instytucja sporządza konkretny i możliwy do wykonania plan ponownego utworzenia w pożądanym czasie wymaganej kwoty aktywów dla pełnego pokrycia rezerw technicznych.
Plan jest udostępniony członkom lub, gdzie to stosowne, ich przedstawicielom i/lub będzie przedmiotem zatwierdzenia przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego;
b) sporządzając plan, należy uwzględnić szczególną sytuację instytucji, zwłaszcza strukturę aktywów/pasywów, charakter ryzyka, plan płynności, strukturę wieku uczestników uprawnionych do otrzymywania świadczeń emerytalnych, plany uruchomienia systemów i plany przejścia od sytuacji braku lub częściowego finansowania do pełnego finansowania;
c) w przypadku zakończenia programu emerytalnego w okresie określonym wyżej w niniejszym ustępie, instytucja informuje właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
Instytucja ustanawia procedurę w celu przeniesienia aktywów i odpowiadających im pasywów do innej instytucji finansowej lub podobnego podmiotu.
Procedura jest ujawniana właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego i udostępnia się ogólny zarys procedury uczestnikom lub, gdzie to stosowne, ich przedstawicielom zgodnie z zasadą poufności.
3.
W przypadku działalności transgranicznej, określonej w art. 20, rezerwy techniczne są zawsze całkowicie finansowane w odniesieniu do pełnego zakresu obsługiwanego programu emerytalnego.
Jeśli warunki te nie są spełnione, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego interweniują zgodnie z art. 14.
W celu dostosowania się do tego wymogu, rodzime Państwo Członkowskie może wymagać wyodrębnienia aktywów i pasywów.
Artykuł 17
Ustawowe fundusze własne
1.
Rodzime Państwo Członkowskie zapewnia, że instytucje obsługujące programy emerytalne, w przypadku gdy instytucja sama, a nie instytucja finansująca, ubezpiecza pasywa dla pokrycia ryzyka biometrycznego lub gwarantuje określony wynik działalności inwestycyjnej lub dany poziom świadczeń, posiadają stale dodatkowe aktywa ponad rezerwy techniczne, które służą jako zabezpieczenie.
Kwota taka odzwierciedla rodzaj ryzyka i podstawę aktywów w odniesieniu do pełnego zakresu obsługiwanych systemów.
Aktywa te są wolne od wszelkich przewidywalnych zobowiązań i służą jako zabezpieczenie kapitałowe dla łagodzenia rozbieżności między oczekiwanymi a rzeczywistymi kosztami i zyskami.
2.
Do celów wyliczenia minimalnej kwoty dodatkowych aktywów, stosuje się przepisy ustanowione w art. 27 i 28 dyrektywy 2002/83/WE.
3.
Jednakże ust. 1 nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich, aby domagać się od instytucji znajdujących się na ich terytorium utrzymywania statutowych funduszy własnych lub ustanowienia bardziej szczegółowych zasad pod warunkiem że są one uzasadnione względami ostrożnościowymi.
Artykuł 18
Reguły inwestowania
1.
Państwa Członkowskie wymagają od instytucji znajdujących się na ich terytorium, aby inwestowały zgodnie z regułą "przezornej osoby", w szczególności zgodnie z następującymi zasadami:
a) aktywa są inwestowane w najlepszym interesie uczestników i beneficjentów.
W przypadku potencjalnego konfliktu interesów, instytucja lub podmiot, który zarządza jej portfelem, zapewnia, że inwestycja jest dokonywana wyłącznie w interesie uczestników i beneficjentów;
b) aktywa są inwestowane w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo, jakość, płynność i rentowność portfela jako całości.
Aktywa na pokrycie rezerw technicznych mogą być również inwestowane w sposób zgodny z rodzajem i okresem oczekiwanych, przyszłych świadczeń emerytalnych;
c) aktywa są inwestowane głównie na rynkach regulowanych.
Inwestowanie w aktywa, które nie są dopuszczone do obrotu na regulowanych rynkach finansowych, musi w każdym wypadku być utrzymywane na rozsądnym poziomie;
d) inwestowanie w instrumenty pochodne jest możliwe w zakresie, w jakim przyczynia się do zmniejszenie ryzyka inwestycji lub ułatwienia w zakresie efektywnego zarządzania portfelem.
Muszą być one wycenione na rozsądnej podstawie, uwzględniając podstawowe aktywa, i włączone do wyceny aktywów instytucji.
Instytucja unika również nadmiernej ekspozycji na ryzyko tego samego kontrahenta i inne transakcje instrumentami pochodnymi;
e) aktywa są właściwie zróżnicowane w taki sposób, aby unikać nadmiernego uzależnienia od poszczególnego aktywu, emitenta lub grupy przedsiębiorstw oraz kumulacji ryzyk w portfelu jako całości.
Inwestycje w aktywa emitowane przez tego samego emitenta lub emitentów należących do tej samej grupy nie narażają instytucji na nadmierną koncentrację ryzyka;
f) inwestowanie w instytucję finansującą nie może przekroczyć 5 % portfela jako całości a w przypadku gdy instytucja finansująca należy do grupy, inwestowanie w instytucje należące do tej samej grupy co instytucja finansująca nie może przekroczyć 10 % tego portfela.
W przypadku gdy instytucja jest finansowana przez kilka instytucji, inwestowanie w te instytucje finansujące musi być dokonane w sposób ostrożny, biorąc pod uwagę potrzebę właściwej dywersyfikacji.
Państwa Członkowskie mogą decydować o niestosowaniu wymagań określonych w lit. e) i f) do inwestycji w obligacje państwowe.
2.
Rodzime Państwo Członkowskie zakazuje instytucji zaciągania pożyczek lub działania w charakterze poręczyciela na rzecz osób trzecich.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą upoważnić instytucję do prowadzenia niektórych operacji zaciągania pożyczek wyłącznie w celach utrzymania płynności i tylko na okres przejściowy.
3.
Państwa Członkowskie nie wymagają od instytucji działających na ich terytorium inwestowania w określone rodzaje aktywów.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12, Państwa Członkowskie nie uzależniają decyzji inwestycyjnych instytucji znajdującej się na ich terytorium lub zarządzającego jej inwestycjami od jakiekolwiek uprzedniej zgody lub wymagań systematycznego powiadamiania.
5.
Zgodnie z przepisami ust. 1–4, Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do instytucji znajdujących się na ich terytorium, ustanowić bardziej szczegółowe zasady, włączając zasady ilościowe pod warunkiem że są one uzasadnione względami ostrożnościowymi dla odzwierciedlenia pełnego zakresu programów emerytalnych obsługiwanych przez te instytucje.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy inwestycyjne podobne do wymienionych w dyrektywie 2002/83/WE.
Jednakże Państwa Członkowskie nie stawiają przeszkód instytucjom w:
a) inwestowaniu do 70 % aktywów stanowiących pokrycie rezerw technicznych lub całego portfela w odniesieniu do systemów, w których uczestnicy ponoszą ryzyko inwestowania w akcje, zbywalne papiery wartościowe traktowane jako udziały i obligacje korporacyjne dopuszczone do obrotu na rynkach regulowanych i decydowaniu o relatywnej wadze tych papierów wartościowych w ich portfelu inwestycyjnym.
Pod warunkiem że jest to uzasadnione względami ostrożnościowymi, Państwa Członkowskie mogą jednakże stosować dolną granicę dla instytucji, które oferują produkty emerytalne z gwarantowaną długoterminową stopą procentową, ponoszą ryzyko inwestycyjne i same występują o gwarancję;
b) inwestowaniu do 30 % aktywów stanowiących pokrycie rezerw technicznych w aktywa denominowane w walutach innych niż pasywa;
c) inwestowaniu na rynkach kapitałowych obarczonych ryzykiem.
6.
Ustęp 5 nie wyklucza prawa Państw Członkowskich, aby wymagać stosowania przez instytucje znajdujące się na ich terytorium bardziej rygorystycznych zasad inwestowania również na bazie indywidualnej pod warunkiem że są one uzasadnione względami ostrożnościowymi, w szczególności w świetle pasywów wprowadzanych do instytucji.
7.
W przypadku działalności transgranicznej, określonej w art. 20, właściwe władze każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wymagać, że zasady określone w akapicie drugim stosuje się do instytucji w rodzimym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku zasady te stosuje się tylko do części aktywów instytucji, które odpowiadają działaniom prowadzonym w poszczególnym przyjmującym Państwie Członkowskim.
Ponadto, stosuje się je jedynie, o ile te same lub bardziej rygorystyczne zasady stosuje się również do instytucji znajdujących się na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Zasady określone w akapicie pierwszym są następujące:
a) instytucja nie inwestuje więcej niż 30 % tych aktywów w akcje, inne papiery wartościowe traktowane są jako udziały i papiery dłużne, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub instytucja inwestuje co najmniej 70 % tych aktywów w akcje, inne papiery wartościowe traktowane są jako udziały oraz papiery dłużne, które są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym;
b) instytucja inwestuje nie więcej niż 5 % tych aktywów w akcje i inne papiery wartościowe traktowane są jako udziały, obligacje korporacyjne, papiery dłużne i inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego emitowane przez to samo przedsiębiorstwo i nie więcej niż 10 % tych aktywów w akcje i inne papiery wartościowe traktowane są jako udziały, obligacje, papiery dłużne i inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego emitowane przez przedsiębiorstwa należące do danej grupy;
c) instytucja nie inwestuje więcej niż 30 % tych aktywów w aktywa denominowane w walutach innych niż pasywa.
W celu sprostania tym wymaganiom, rodzime Państwo Członkowskie może wymagać wyodrębnienia aktywów.
Artykuł 19
Zarządzanie i nadzór
1.
Państwa Członkowskie nie ograniczają instytucji w zakresie mianowania, w celu zarządzania portfelem inwestycyjnym, osób zarządzających inwestycjami, prowadzących działalność w innym Państwie Członkowskim i należycie upoważnionych do tej działalności zgodnie z dyrektywami 85/611/EWG, 93/22/EWG, 2000/12/WE i 2002/83/WE, jak również określonymi w art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie ograniczają instytucji w zakresie mianowania w celu nadzoru nad ich aktywami, osób nadzorujących, prowadzących działalność w innym Państwie Członkowskim i należycie upoważnionych zgodnie z dyrektywą 93/22/EWG lub dyrektywą 2000/12/WE lub przyjętych jako depozytariuszy do celów dyrektywy 85/611/EWG.
Przepis określony w niniejszym ustępie nie stanowi przeszkody dla rodzimego Państwa Członkowskiego do mianowania z urzędu depozytariusza lub osoby nadzorującej.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmie niezbędne kroki, aby w ramach prawa krajowego, zgodnie z art. 14, wprowadzić zakazać swobodnej sprzedaży aktywów w posiadaniu depozytariusza lub osoby nadzorującej znajdującej się na jego terytorium, na żądanie instytucji rodzimego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 20
Działalność transgraniczna
1.
Bez uszczerbku dla krajowego prawa socjalnego i prawa pracy w sprawie organizacji programów emerytalnych, włączając obowiązkowe członkostwo i rezultaty układów zbiorowych, Państwa Członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom znajdującym się na ich terytorium na finansowanie instytucji pracowniczych programów emerytalnych uprawnionym w innych Państwach Członkowskich.
Zezwalają one również uprawnionym na ich terytorium instytucjom pracowniczych programów emerytalnych na akceptowanie finansowania przez przedsiębiorstwa znajdujące się na terytorium innych Państw Członkowskich.
2.
Instytucja, która pragnie przyjąć finansowanie przez instytucję finansującą znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podlega obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwych władz jej rodzimego Państwa Członkowskiego określonego w art. 9 ust. 4.
Instytucja, o swoim zamiarze przyjęcia finansowania przez instytucję finansującą znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy jest do tego upoważniona.
3.
Państwa Członkowskie wymagają od instytucji znajdujących się na ich terytorium i którym złożono propozycję finansowania przez instytucję znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, dostarczenia następujących informacji w przypadku powiadamiania na mocy ust. 2:
a) przyjmujące Państwo(-a) Członkowskie;
b) nazwa instytucji finansującej;
c) główne cechy charakterystyczne programu emerytalnego, jaki ma być obsługiwany przez instytucję finansującą.
4.
W przypadku gdy właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego są powiadamiane na mocy ust. 2 i dopóki nie mają powodu, aby wątpić, że struktura administracyjna lub sytuacja finansowa instytucji lub nieposzlakowana opinia i kwalifikacje zawodowe lub doświadczenie osób kierujących instytucją są zgodne z działaniami proponowanymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie, mogą one, w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji określonych w ust. 3, przekazać informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskie i informować odpowiednią instytucję.
5.
Zanim instytucja rozpocznie obsługę programu emerytalnego dla instytucji finansującej w innym Państwie Członkowskim, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 3, informują właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, stosownie do potrzeb, o wymaganiach prawa socjalnego i prawa pracy dotyczących pracowniczych emerytur, w ramach których jest obsługiwany program emerytalny finansowany przez instytucję w rodzimym Państwie Członkowskim i o wszelkich zasadach, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przekazują instytucji te informacje.
6.
Po otrzymaniu informacji określonej w ust. 5 lub jeśli nie zostanie przekazana żadna informacja od właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego po wygaśnięciu okresu przewidzianego w ust. 5, instytucja może rozpocząć obsługę programu emerytalnego finansowanego przez instytucję przyjmującego Państwa Członkowskiego zgodnie z wymaganiami prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego Państwa Członkowskiego dotyczących pracowniczych emerytur i wszelkimi zasadami, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu.
7.
W szczególności, instytucja finansowana przez instytucję znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego również podlega, w odniesieniu do odpowiednich uczestników, wszelkim wymaganiom w zakresie informacji nałożonym przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego na instytucje znajdujące się na terytorium tego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 11.
8.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego informują właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego o wszelkich istotnych zmianach prawa socjalnego i prawa pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim dotyczących pracowniczych programów emerytalnych, które mogą wpływać na cechy charakterystyczne programu emerytalnego w zakresie, w jakim dotyczy to funkcjonowania programu emerytalnego finansowanego przez instytucję w przyjmującym Państwie Członkowskim i wszelkich zasad, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu.
9.
Instytucja podlega bieżącemu nadzorowi właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego w zakresie zgodności jej działalności z wymaganiami prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego Państwa Członkowskiego dotyczących pracowniczych programów emerytalnych określonych w ust. 5 i wymogami w zakresie informacji określonymi w ust. 7.
Gdyby taki nadzór ujawnił nieprawidłowości, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego informują niezwłocznie właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego podejmą, w koordynacji z właściwymi władzami rodzimego Państwa Członkowskiego, niezbędne kroki w celu zapewnienia, że dana instytucja zaprzestanie naruszać prawo socjalne i prawo pracy.
10.
Jeśli, pomimo środków podjętych przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego lub ze względu na brak odpowiednich środków w rodzimym Państwie Członkowskim, instytucja uporczywie narusza stosowane przepisy dotyczące wymagań prawa socjalnego i prawa pracy rodzimego Państwa Członkowskiego dotyczących pracowniczych programów emerytalnych, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego mogą, po przekazaniu informacji właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego, podjąć odpowiednie kroki w celu zapobieżenia lub ukrócenia dalszych nieprawidłowości włączając, w zakresie, w jakim jest absolutnie niezbędne, uniemożliwienie działania instytucji w rodzimym Państwie Członkowskim na rzecz instytucji finansującej.
Artykuł 21
Współpraca między Państwami Członkowskimi i Komisją
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, w odpowiedni sposób, jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy poprzez stałą wymianę informacji i doświadczeń w celu wypracowania najlepszych praktyk w tej dziedzinie i ścisłą współpracę i czyniąc to zapobiegają zakłóceniom konkurencji i stwarzają warunki wymagane dla bezproblemowego uczestnictwa transgranicznego.
2.
Komisja i właściwe władze Państw Członkowskich współpracują ściśle w celu ułatwienia nadzoru nad działalnością instytucji pracowniczych programów emerytalnych.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich poważniejszych trudnościach, jakie mogą powstać w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Komisja i właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich zbadają takie trudności tak szybko jak to możliwe w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
4.
W cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja przedstawi sprawozdanie, w którym dokona przeglądu:
a) stosowania art. 18 i postępu osiągniętego w dostosowaniu krajowych systemów nadzoru, i
b) stosowania art. 19 ust. 2 akapit drugi, w szczególności w sytuacji występującej w Państwach Członkowskich dotyczącej wykorzystania depozytariuszy i roli, jaką odgrywają w miarę potrzeby.
5. Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się do właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego w celu podjęcia decyzji o wyodrębnieniu aktywów i pasywów instytucji, przewidzianych w art. 16 ust. 3 i art. 18 ust. 7.
Artykuł 22
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 23 września 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3. Państwa Członkowskie mogą odroczyć do 23 września 2010 r. stosowanie art. 17 ust. 1 i 2 do instytucji znajdujących się na ich terytorium, które w terminie określonym w ust. 1 niniejszego artykułu nie posiadają minimalnego poziomu ustawowych funduszy własnych wymaganych zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2. Jednakże instytucje pragnące obsługiwać systemy emerytalne w sposób transgraniczny, w rozumieniu art. 20, nie mogą tego uczynić, jeśli nie zastosują się do przepisów niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie mogą odroczyć do 23 września 2010 r. stosowanie art. 18 ust. 1 lit. f) do instytucji znajdujących się na ich terytorium.
Jednakże instytucje pragnące obsługiwać systemy emerytalne w sposób transgraniczny, w rozumieniu art. 20, nie mogą tego uczynić, jeśli nie zastosują się do przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 czerwca 2003 r.
w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy 9 kwietnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Częstotliwość występowania wypadków w lotnictwie cywilnym pozostawała w ciągu ostatniej dekady dość stała; niemniej jednak istnieje obawa, że przewidywany wzrost ruchu może w najbliższej przyszłości prowadzić do wzrostu liczby wypadków.
(2) Dyrektywa Rady 94/56/WE z dnia 21 listopada 1994 r. ustanawiająca podstawowe zasady regulujące postępowanie w dochodzeniu przyczyn wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym [4] jest ukierunkowana na zapobieganie wypadkom przez ułatwianie sprawnego przeprowadzania śledztw.
(3) Jak wykazało doświadczenie, często jeszcze przed wystąpieniem wypadku miał miejsce szereg incydentów i występowały liczne inne braki, wskazujące na istnienie zagrożeń dla bezpieczeństwa.
(4) Poprawa bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym wymaga lepszej znajomości tych zdarzeń w celu ułatwienia analiz i monitorowania tendencji umożliwiających podjęcie działań korygujących.
(5) Gdy zdarzenie dotyczy statku powietrznego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim lub eksploatowanego przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Państwie Członkowskim, takie zdarzenie należy zgłosić, nawet jeśli miało miejsce poza terytorium Wspólnoty.
(6) Każde z Państw Członkowskich ustanawia obowiązujące systemy zgłaszania.
(7) Różne kategorie personelu pracującego w lotnictwie cywilnym obserwują zdarzenia w interesie zapobiegania wypadkom i dlatego powinien on o nich zawiadamiać.
(8) Wymiana informacji o takich zdarzeniach bardzo podniosłaby efektywność wykrywania potencjalnych zagrożeń.
(9) Niezbędne jest oprogramowanie dla wymiany informacji między różnymi systemami.
(10) Podmioty, którym powierzono regulowanie bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym albo badanie zdarzeń wypadków lub incydentów we Wspólnocie, powinny mieć dostęp do informacji o bezpieczeństwie; tam gdzie to właściwe, dostęp powinny mieć również osoby, które mogą na ich podstawie uczyć się i podejmować lub inicjować działania niezbędne do poprawy bezpieczeństwa.
(11) Zbieranie delikatnych z natury informacji o bezpieczeństwie wymaga zagwarantowania jej poufności, ochrony źródeł oraz zachowania poufności ze strony personelu pracującego w lotnictwie cywilnym.
(12) Ogólne informacje o stanie bezpieczeństwa lotniczego powinny być przekazywane opinii publicznej.
(13) Należy przygotować właściwe środki w celu umożliwienia ustanowienia poufnych systemów zgłaszania.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(15) Należy zapewnić spójność z wymaganiami zawiadamiania technicznego, opracowanymi przez krajowych ekspertów z Eurocontrolu i Organizacji Zrzeszenia Władz Lotniczych.
Wykaz zgłaszanych zdarzeń powinien uwzględniać prace obu podanych wyżej organizacji europejskich.
Należy wziąć pod uwagę także opracowania wykonane w ramach Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego.
(16) Ponieważ cel proponowanego działania, mianowicie poprawa bezpieczeństwa lotniczego, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, dlatego że używane przez nie niezależne systemy zgłaszania są mniej skuteczne niż działania skoordynowanej sieci wymiany informacji umożliwiające wcześniejszą identyfikację mogących występować problemów z bezpieczeństwem, można osiągnąć go lepiej na poziomie Wspólnoty, która może przyjmować środki zgodnie z określoną w art. 5 Traktatu zasadą pomocniczości.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa ogranicza się jedynie do takich środków, które są niezbędne, aby osiągnąć zamierzone cele,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do poprawy bezpieczeństwa lotniczego przez zapewnienie zgłaszania zbierania, magazynowania, ochrony i rozpowszechniania istotnych informacji o bezpieczeństwie.
Jedynym celem zgłaszania zdarzeń jest zapobieganie im, a nie obciążanie winą lub odpowiedzialnością.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "zdarzenie" oznacza przerwę w działaniu, wadę, uszkodzenie lub inne nieregularne okoliczności, które wpłynęły lub mogły wpłynąć na bezpieczeństwo lotu, ale nie spowodowały wypadku lub poważnego incydentu, zwanego dalej "wypadkiem lub poważnym incydentem", zgodnie z definicją podaną w art. 3 lit. a) i k) dyrektywy 94/56/WE;
2. "usunięcie danych osobowych" oznacza usunięcie z przedkładanych zgłoszeń wszystkich szczegółów osobistych dotyczących osoby zgłaszającej oraz szczegółów technicznych, które mogłyby prowadzić do identyfikacji osoby zgłaszającej lub stron trzecich którym te informacje mogłyby zaszkodzić.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zdarzeń zagrażających statkowi powietrznemu lub zdarzeń, które, jeśli nie zostaną skorygowane, mogłyby stworzyć niebezpieczeństwo dla statku powietrznego, osób w nim się znajdujących lub jakichkolwiek innych.
Wykaz przykładów takich zdarzeń znajduje się w załącznikach I i II.
2.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 ust. 2, zadecydować o zmianie załączników w celu rozszerzenia lub zmiany przykładów.
3.
Jest zrozumiałe, że stosowanie niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze jest bez uszczerbku dla odpowiednich sytuacji prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Wielkiej Brytanii w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym port lotniczy jest położony.
4.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego Gibraltar jest wstrzymane do momentu wejścia w życie porozumień zawartych we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Wielkiej Brytanii z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Wielkiej Brytanii poinformują Radę o dacie wprowadzenia w życie.
Artykuł 4
Zgłaszanie obowiązkowe
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wszystkie podane niżej osoby wykonujące swe funkcje zgłaszały zdarzenia podane w art. 3 właściwym organom określonym w art. 5 ust. 1:
a) użytkownik lub dowódca statku powietrznego napędzanego silnikiem turbinowym albo używanego do transportu publicznego, eksploatowanego przez przedsiębiorstwo, któremu Państwo Członkowskie zapewnia nadzór nad bezpieczeństwem działalności;
b) osoba prowadząca przedsiębiorstwo zajmujące się pod nadzorem Państwa Członkowskiego projektowaniem, produkcją, utrzymaniem lub modyfikowaniem statków powietrznych o napędzie turbinowym lub do transportu publicznego albo jakichkolwiek przeznaczonych do nich urządzeń lub części;
c) osoba podpisująca świadectwo przeglądu konserwacyjnego lub dopuszczenia do eksploatacji statku powietrznego o napędzie turbinowym albo przeznaczonego do transportu publicznego lub jakichkolwiek przeznaczonych do nich urządzeń albo części, pod nadzorem Państwa Członkowskiego;
d) osoba wykonująca funkcję wymagającą upoważnienia jej przez Państwo Członkowskie, np. kontroler ruchu powietrznego lub urzędnik informujący o lotach;
e) dyrektor portu lotniczego objętego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [6];
f) osoba pełniąca funkcję związaną z instalowaniem, modyfikowaniem, konserwacją, naprawami, naprawami głównymi, kontrolą w locie lub inspekcją lotniczych instalacji nawigacyjnych, za których bezpieczeństwo odpowiada Państwo Członkowskie;
g) osoba pełniąca funkcję związaną z naziemną obsługą statków powietrznych, w tym tankowanie paliwa, serwisowanie, przygotowywanie list ładunkowych, załadunek, odladzanie i holowanie w porcie lotniczym, objętą rozporządzeniem (EWG) nr 2408/92.
2.
Państwa Członkowskie mogą zachęcać do dobrowolnego zgłaszania zdarzeń określonych w art. 3 ust. 1 przez każdą osobę pełniącą przy innych działaniach lotnictwa cywilnego funkcje podobne do wymienionych w ust. 1.
Artykuł 5
Zbieranie i przechowywanie informacji
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają jeden lub więcej właściwych organów do wprowadzenia mechanizmu zbierania, oceny, przetwarzania i przechowywania zdarzeń zgłaszanych zgodnie z art. 4.
Odpowiedzialność za to można powierzyć działającym bezstronnie następującym organom:
a) organom krajowego lotnictwa cywilnego; i/lub
b) organom śledczym lub podmiotom ustanowionym na mocy art. 6 dyrektywy 94/56/WE; i/lub
c) jakiemukolwiek innemu niezależnemu organowi lub podmiotowi, któremu ta funkcja jest powierzona.
Jeśli Państwo Członkowskie wyznacza więcej niż jeden organ lub podmiot, to jeden z nich wyznacza jako punkt kontaktowy wymiany informacji wymieniony w art. 6 ust. 1.
2.
Właściwe organy przechowują zebrane zgłoszenia w swoich bazach danych.
3.
W bazach tych przechowywane są również dane o wypadkach i poważnych incydentach.
Artykuł 6
Wymiana informacji
1.
Państwa Członkowskie biorą udział w wymianie danych, udostępniając właściwym organom innych Państw Członkowskich i Komisji wszystkie dotyczące bezpieczeństwa informacje przechowywane w bazach danych określonych w art. 5 ust. 2.
Bazy danych są zgodne z oprogramowaniem opisanym w ust. 3.
2.
Otrzymując zgłoszenie o zdarzeniu, właściwy organ mianowany zgodnie z art. 5 ust. 1 wprowadza go do baz danych i w każdym przypadku, kiedy to niezbędne, zawiadamia właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym zdarzenie miało miejsce, w którym statek powietrzny jest zarejestrowany, w którym statek powietrzny został wyprodukowany i/lub w którym użytkownik jest certyfikowany.
3.
Szczególne oprogramowanie do celów niniejszej dyrektywy opracowuje Komisja.
Komisja bierze wtedy pod uwagę zapewnienie zgodności z oprogramowaniem już istniejącym w Państwach Członkowskich.
Właściwe organy mogą wykorzystywać to oprogramowanie przy prowadzeniu własnych baz danych.
4.
Komisja przyjmuje właściwe środki ułatwiające wymianę informacji określonej w ust. 1 zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 7
Rozpowszechnianie informacji
1.
Każdy podmiot, któremu powierzono regulację bezpieczeństwa lub badanie wypadków i incydentów lotniczych w lotnictwie cywilnym Wspólnoty, ma dostęp do informacji o zdarzeniach zebranych i uzyskanych w drodze wymiany zgodnie z art.. 5 i 6, co umożliwia mu wyciąganie wniosków w odniesieniu do bezpieczeństwa na podstawie zgłaszanych zdarzeń.
2.
Bez uszczerbku dla praw dostępu społeczeństwa do dokumentów Komisji, jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7], Komisja przyjmuje z własnej inicjatywy i zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2 środki upowszechniania zainteresowanym stronom informacji określonych w ust. 1 i związane z tym warunki.
Środki te, zarówno ogólne, jak i o charakterze indywidualnym, wynikają z potrzeby:
- dostarczenia osobom i organizacjom informacji, których potrzebują do poprawy bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym,
- ograniczania rozpowszechniania informacji do ściśle określonych celów jej użytkowników, co ma na celu zapewnienie właściwej jej poufności.
Decyzja o rozpowszechnianiu informacji zgodnie z niniejszym ustępem ogranicza ją do zakresu ściśle wymaganego do celów jej użytkownika, bez uszczerbku dla przepisów art. 8.
3.
Aby poinformować społeczeństwo o poziomie bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym, Państwa Członkowskie mogą przynajmniej raz do roku publikować przegląd bezpieczeństwa zawierający informacje o typach zdarzeń zebranych przez ich system obowiązkowego zgłaszania.
Państwa Członkowskie mogą również publikować zgłoszenia z usuniętymi danymi osobowymi.
Artykuł 8
Ochrona informacji
1. Państwa Członkowskie przyjmują zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym niezbędne środki, zapewniające właściwą poufność informacji otrzymywanych na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1. Państwa Członkowskie wykorzystują te informacje tylko do celów niniejszej dyrektywy.
2.
Niezależnie od typu lub klasyfikacji zdarzenia i wypadku lub poważnego incydentu, we wspomnianej w art. 5 ust. 2 bazie danych nigdy nie rejestruje się nazwisk i adresów osób.
3.
Bez uszczerbku dla mających zastosowanie przepisów prawa karnego Państwa Członkowskie powstrzymują się od wszczynania procedury sądowej w odniesieniu do popełnionych bez premedytacji lub niezamierzonych naruszeń prawa, o których dowiedziały się tylko dlatego, że zostały zgłoszone zgodnie z krajowym programem obowiązkowego zgłaszania, co jednak nie dotyczy przypadków rażącego niedbalstwa.
4.
Zgodnie z określonymi w prawie krajowym procedurami oraz praktykami Państwa Członkowskie zapewniają, że pracownicy zgłaszający incydenty, o których mogli wiedzieć, nie podlegają żadnym szkodliwych dla nich działaniom ze strony ich pracodawcy.
5.
Artykuł niniejszy stosuje się bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących dostępu do informacji przez organy sądowe.
Artykuł 9
Zgłaszanie dobrowolne
1.
Oprócz ustanowionego art. 4 i 5 systemu zgłaszania obowiązkowego Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć jeden lub więcej organów lub podmiotów do ustanowienia systemu zgłaszania dobrowolnego, zbierającego i analizującego informacje o zaobserwowanych w lotnictwie nieprawidłowościach, które nie wymagają zgłaszania w systemie zgłaszania obowiązkowego, ale które zgłaszający odczuwa jako zagrożenie bieżące lub potencjalne.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie decyduje się na ustanowienie systemu zgłaszania dobrowolnego, ustanawia warunki usunięcia danych osobowych przedkładanych w ramach tego systemu raportów, prowadzonego przez jeden lub więcej organów lub podmiotów, które wyznaczyło zgodnie z ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wynikająca z analizy zgłaszania poufnego odpowiednia informacja o bezpieczeństwie, z usuniętymi danymi osobowymi, jest przechowywana i udostępniana wszystkim stronom w celu użycia do poprawy bezpieczeństwa lotniczego.
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego [8].
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 4 lipca 2005 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/43/WE
z dnia 26 maja 2003 roku
zmieniająca dyrektywę 88/407/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt, wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 37,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 88/407/EWG [4] ustala wymagania dotyczące zdrowia zwierząt obowiązujące w obrocie wewnątrz Wspólnoty oraz w imporcie nasienia różnych gatunków bydła.
(2) W świetle nowych dostępnych danych naukowych, konieczne jest wprowadzenie zmian do warunków zdrowotnych zwierząt związanych z wprowadzaniem buhajów do stacji sztucznego unasienniania, w szczególności dotyczących zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła (IBR/IPV) oraz biegunki wirusowej bydła/biegunki śluzowej (BVD/MD).
(3) Identyczne wymogi dotyczące składowania powinny obowiązywać w stosunku do wszystkich zakładów niezależnie od tego, czy są one związane z jednostką produkcyjną.
(4) Procedura uaktualniania listy stacji pobierania lub składowania nasienia w krajach trzecich, z których dozwolone jest sprowadzanie nasienia, powinna zostać uproszczona.
(5) Należy podjąć konieczne środki w celu wprowadzenia w życie dyrektywy 88/407/EWG zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 roku ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/407/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Do artykułu 1 dodaje się następujący akapit:
"Niniejsza dyrektywa nie narusza wspólnotowych i/lub krajowych przepisów zootechnicznych ustalających organizację sztucznego unasienniania w ogólności oraz w szczególności rozprowadzania nasienia.";
2) Artykuł 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) - "Stacja pobierania nasienia"; oznacza urzędowo zatwierdzony i urzędowo nadzorowany zakład położony na terytorium Państwa Członkowskiego lub kraju trzeciego, w którym produkowane jest nasienie z przeznaczeniem na sztuczne unasiennianie,
- "Stacja składowania nasienia"; oznacza urzędowo zatwierdzony i urzędowo nadzorowany zakład położony na terytorium Państwa Członkowskiego lub kraju trzeciego, w którym składowane jest nasienie z przeznaczeniem na sztuczne unasiennianie,";
3) Artykuł 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) musi ono zostać pobrane i poddane obróbce i/lub składowane, jeśli jest taka potrzeba, w stacji lub stacjach pobierania lub składowania nasienia, zatwierdzonych dla tego celu zgodnie z artykułem 5 ust. 1, w celu sztucznego unasienniania, dla celów handlu wewnątrzwspólnotowego;";
4) W art. 4 ustępy 1 i 2 skreśla się;
5) W art. 5, art. 9 ust. 2 i 3 słowa "stacja/stacje pobierania nasienia" zastępuje się słowami "stacja/stacje pobierania lub składowania nasienia";
6) Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wykazy stacji pobierania i składowania nasienia, z których Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz nasienia pochodzącego z państw trzecich, przygotowuje się i uaktualnia zgodnie z niniejszym artykułem.
Zakład może zostać umieszczony w takim wykazie tylko, gdy właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia gwarantuje, że spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2 i ust. 3 lit. b)–e).
Właściwe organy państw trzecich umieszczonych na wykazach sporządzanych i uaktualnianych zgodnie z artykułem 8 gwarantują, że wykazy stacji pobierania i składowania nasienia, z których nasienie może zostać wysłane do Wspólnoty, są sporządzane, uaktualniane i udostępniane Komisji.
Komisja stale dostarcza do punktów kontaktowych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie zawiadomienia dotyczące nowych lub uaktualnionych wykazów, które otrzymała od właściwych organów zainteresowanych państw trzecich zgodnie z ust. 3.
Jeśli żaden z krajów członkowskich nie zgłosi sprzeciwu co do nowego lub uaktualnionego wykazu w ciągu 20 dni roboczych od zawiadomienia Komisji, przywóz z zakładów umieszczonych na liście zostaje zatwierdzony w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym Komisja udostępniła ją ogółowi.
W przypadku gdy przynajmniej jedno Państwo Członkowskie przedstawiło pisemne uwagi, lub ilekroć uważa ono, że konieczne jest wprowadzenie zmian do wykazu w świetle odnośnych informacji, takich jak raporty Wspólnoty z kontroli bądź rezultaty kontroli przeprowadzonych na podstawie art. 12, Komisja informuje o tym wszystkie Państwa Członkowskie i włącza sprawę do porządku obrad dla odpowiedniego sektora na następnym posiedzeniu Stałego Komitetu Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, w celu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2.
Komisja zapewnia, aby uaktualnione wersje wszystkich wykazów były dostępne dla ogółu.";
7) Artykuł 17 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 17
Zmiany do załącznika A wprowadza Rada kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, w szczególności w celu dostosowania go do postępu naukowego.
Zmiany do załącznika B, C, i D wprowadza się zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 18 ust. 2.";
8) Artykuł 18 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Komisja działa z pomocą Stałego Komitetu Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 [6].
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [**] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1..
Okres, o którym mowa w artykule 5 ustęp 6 decyzji 1999/468/EC, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
9) Skreśla się art. 19;
10) W art. 5, 8, i 10 wyrazy "procedura ustanowiona w art. 18" zastępuje się wyrazami "procedura, o której mowa w art. 18 ust. 2";
11) W art. 8, 11 i 16 wyrazy "procedura ustanowiona w art. 19" zastępuje się wyrazami "procedura, o której mowa w art. 18 ust. 2";
12) Załączniki A, B, C i D do dyrektywy 88/407/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże do 31 grudnia 2004 r. Państwa Członkowskie zezwalają na handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz nasienia, które zostało pobrane, przetworzone i było składowane zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami dyrektywy 88/407/EWG, i któremu towarzyszy poprzedni wzór certyfikatu nasienia.
Po tym dniu Państwa Członkowskie nie zezwalają na handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz nasienia zgodnie z przepisami poprzednio obowiązującymi, jeżeli nie było ono pobrane, przetworzone i składowane przed dniem 31 grudnia 2004 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza Dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 9 kwietnia 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozwój, jaki nastąpił od momentu przyjęcia dyrektywy 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych [4] wymaga zmiany dyrektywy 94/25/WE.
(2) Dyrektywa 94/25/WE nie obejmuje prywatnych jednostek pływających, podczas gdy od momentu jej przyjęcia niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące tego rodzaju jednostek pływających.
(3) Silniki napędowe w łodziach rekreacyjnych i prywatnych jednostkach pływających wytwarzają gazy spalinowe zawierające tlenek węgla (CO), węglowodory (HC), tlenki azotu (NOx) oraz powodują hałas, a także emitują cząstki stałe, co oddziałuje zarówno na zdrowie ludzkie jak i na środowisko naturalne.
(4) Gazy spalinowe wytwarzane przez silniki do tego rodzaju łodzi rekreacyjnych i prywatnych jednostek pływających oraz hałas powodowany przez tego rodzaju jednostki także nie są objęte dyrektywą 94/25/WE.
(5) Obecnie, w celu wspierania stałego rozwoju, należy do różnych form działalności wspólnotowej włączyć wymogi ochrony środowiska naturalnego.
Tego rodzaju przepisy, będące już przedmiotem rezolucji Rady z dnia 3 grudnia 1992 r. dotyczącej związku między konkurencyjnością przemysłową i ochroną środowiska naturalnego [5], podjęto we wnioskach Rady Przemysłu z dnia 29 kwietnia 1999 r.
(6) Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązują w niektórych Państwach Członkowskich ograniczając emisję hałasu oraz emisję spalin z łodzi rekreacyjnych i silników w celu ochrony zdrowia ludzi, środowiska naturalnego oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, zdrowia zwierząt domowych.
Środki te różnią się między sobą i mogą mieć wpływ na swobodny przepływ tego rodzaju produktów i stanowić bariery w wymianie handlowej we Wspólnocie.
(7) W ramach dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [6] Państwa Członkowskie zgłosiły projekty krajowych przepisów mających na celu zmniejszenie emisji hałasu i emisji spalin z silników do łodzi rekreacyjnych.
Uważa się, że tego rodzaju przepisy techniczne, podobnie jak już obowiązujące przepisy krajowe, mogą mieć wpływ na swobodny przepływ tego rodzaju produktów lub stworzyć przeszkody dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego należy sporządzić wiążący instrument Wspólnoty.
(8) Harmonizacja ustawodawstw krajowych jest jedynym sposobem zniesienia tego rodzaju barier w handlu i położenia kresu nieuczciwej konkurencji występującej na rynku wewnętrznym.
Indywidualnie Państwa Członkowskie nie są w stanie osiągnąć w sposób zadawalający celu, jakim jest ograniczenie emisji hałasu i emisji spalin.
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie ustanawiają jedynie wymogi zasadnicze dla swobodnego przepływu łodzi rekreacyjnych, prywatnych jednostek pływających oraz wszystkich typów silników, do których stosuje się niniejsza dyrektywa.
(9) Środki te są zgodne z zasadami określonymi w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej i norm [7], w odniesieniu do zharmonizowanych norm europejskich.
(10) Przepisy dotyczące emisji hałasu i spalin ustanowione w niniejszej dyrektywie stosują się do wszelkich silników, stacjonarnych, przyczepnych lub zaburtowych z lub bez zintegrowanego układu wydechowego, oraz do prywatnych jednostek pływających w celu zapewnienia optymalnej skuteczności ochrony zdrowia ludzi i środowiska naturalnego.
W zakresie emisji spalin należy objąć nimi silniki poddawane gruntownym modyfikacjom.
W zakresie emisji hałasu należy nimi objąć łodzie z silnikami zaburtowymi bez zintegrowanego układu wydechowego lub ze stacjonarnymi silnikami napędowymi, poddawane gruntownym przeróbkom, jeśli wprowadza się je na rynek wspólnotowy w okresie pięciu lat po przeróbce.
(11) Zgodność z wymogami zasadniczymi w zakresie emisji rozważanych silników jest rzeczą podstawową dla ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
Należy ustanowić maksymalne dopuszczalne poziomy emisji tlenku węgla (CO), węglowodorów (HC), tlenku azotu (NOx) oraz zanieczyszczeń pyłowych w postaci cząstek stałych.
Jeśli chodzi o emisję hałasu, to najwyższe dopuszczalne poziomy należy rozbić w zależności od mocy tego rodzaju silników i ilości oraz typu silników zainstalowanych na pokładzie.
Środki te powinny być zgodne ze wszystkimi innymi środkami dla zmniejszenia emisji z silników w celu ochrony ludzi i środowiska naturalnego.
(12) W celu zmniejszenia zanieczyszczenia wody przez łodzie rekreacyjne Państwa Członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie krajowych środków wspierania, aby zachęcić do stosowania olejów syntetycznych ulegających biodegradacji. Wprowadzanie środków na poziomie wspólnotowym należy rozważyć podczas przeglądu niniejszej dyrektywy.
(13) W przypadku dwóch rozważanych typów emisji, dane świadczące o ich zgodności powinny zawsze towarzyszyć łodzi rekreacyjnej, prywatnej jednostce pływającej lub silnikowi.
(14) Zharmonizowane normy europejskie, w szczególności normy odnoszące się do pomiaru poziomu i metod badawczych ułatwiają wykazanie zgodności z wymogami zasadniczymi, także w przypadku emisji z łodzi rekreacyjnych i prywatnych jednostek pływających objętych niniejszą dyrektywą.
(15) Ze względu na charakter istniejącego ryzyka, jest rzeczą konieczną przyjęcie procedur oceny zgodności w celu zapewnienia niezbędnego poziomu bezpieczeństwa.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel lub, jeśli oni nie dopełniają swych obowiązków, osoby wprowadzające produkt do obrotu i/lub do użytku, powinny zapewnić, aby produkty objęte niniejszą dyrektywą były zgodne z odpowiednimi wymogami zasadniczymi, w przypadku gdy są one wprowadzane do obrotu i/lub wprowadzane do użytku.
Należy ustanowić odpowiednie procedury zapewniające wybór między procedurami o równoważnej surowości.
Procedury te powinny być zgodne z decyzją Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącą modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [8].
(16) Jeśli chodzi o emisję spalin, to wszystkie typy silników, łącznie z prywatnymi jednostkami pływającymi i innymi podobnymi jednostkami pływającymi napędzanymi silnikami, powinny posiadać oznakowanie CE umieszczone przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie, z wyjątkiem silników stacjonarnych i silników zaburtowych bez zintegrowanego układu wydechowego, silników posiadających homologację typu zgodnie z etapem II dyrektywy 97/68/WE [9] oraz silników posiadających homologację typu zgodnie z dyrektywą 88/77/EWG [10], którym powinna towarzyszyć deklaracja zgodności producenta.
Jeśli chodzi o emisję hałasu, to jedynie silniki przyczepne i silniki zaburtowe ze zintegrowanym układem wydechowym muszą posiadać oznakowanie CE umieszczone przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela lub przez osoby wprowadzające produkt do obrotu i/lub do użytku we Wspólnocie.
W zakresie emisji hałasu, w przypadku wszystkich typów silników, z wyjątkiem silników przyczepnych silników zaburtowych ze zintegrowanym układem wydechowym, oznakowanie CE umieszczone na jednostce pływającej dowodzi zgodności z odpowiednimi wymogami zasadniczymi.
(17) Należy zmienić dyrektywę 94/25/WE także w celu uwzględnienia potrzeb producentów, którzy domagają się większego wyboru procedur certyfikacyjnych.
(18) Dla pewności prawnej i w celu zapewnienia bezpiecznego korzystania z łodzi rekreacyjnych, należy wyjaśnić szereg zagadnień technicznych odnoszących się do podstawowych wymogów konstrukcyjnych łodzi rekreacyjnych dotyczących kategorii konstrukcyjnej łodzi, zalecanego maksymalnego obciążenia, numeru identyfikacyjnego jednostki, zbiorników paliwa, sprzętu przeciwpożarowego i zapobiegania zrzutom zanieczyszczeń.
(19) Komisja powinna dokładnie śledzić ewolucję technologii silników i potrzeby spełnienia przyszłych wymogów ochrony środowiska naturalnego w celu zbadania możliwości dalszego zredukowania dopuszczalnych wielkości emisji hałasu oraz spalin.
(20) W celu ułatwienia stosowania środków dotyczących skutecznego działania ustawodawstwa należy utrzymać oraz wzmocnić procedurę ustanawiającą w ramach Komitetu ścisłą współpracę Komisji z Państwami Członkowskimi.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(22) Należy przewidzieć uzgodnienie przejściowe umożliwiające wprowadzenie do obrotu i/lub do użytku niektórych produktów zgodnych z przepisami krajowymi obowiązującymi w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się:
a) w odniesieniu do projektowania i konstrukcji:
i) łodzi rekreacyjnych i łodzi bez kompletnego wyposażenia;
ii) prywatnych jednostek pływających;
iii) części składowych określonych w załączniku II, jeśli wprowadza się je na rynek wspólnotowy oddzielnie i są przeznaczone do zainstalowania;
b) w odniesieniu do emisji spalin, do:
i) silników napędowych instalowanych lub przeznaczonych specjalnie do instalowania na lub w łodziach rekreacyjnych i prywatnych jednostkach pływających;
ii) silników napędowych instalowanych na lub w tych jednostkach pływających, które zostały poddane "gruntownej modyfikacji silnika";
c) w odniesieniu do emisji hałasu, do:
i) łodzi rekreacyjnych z silnikami zaburtowymi bez zintegrowanego układu wydechowego lub ze stacjonarnymi silnikami napędowymi;
ii) łodzi rekreacyjnych z silnikami zaburtowymi bez zintegrowanego układu wydechowego lub ze stacjonarnymi silnikami napędowymi poddawanych gruntownym przeróbkom i następnie wprowadzone do obrotu na rynku wspólnotowym w ciągu pięciu lat po przeróbce;
iii) prywatnych jednostek pływających;
iv) silników przyczepnych i silników zaburtowych ze zintegrowanym układem wydechowym przeznaczonych do instalowania na łodziach rekreacyjnych;
d) w odniesieniu do produktów należących do lit. a) ii), lit. b) i c), przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się jedynie przy pierwszym wprowadzeniu do obrotu i/lub oddaniu do użytku po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy wyklucza się:
a) w odniesieniu do ust. 1 lit. a):
i) łodzie przeznaczone wyłącznie do regat, włączając w to łodzie wiosłowe oraz łodzie wiosłowe do celów szkoleniowych, oznaczone taką nazwą przez producenta;
ii) kanoe i kajaki, gondole i rowery wodne;
iii) deski surfingowe z żaglem;
iv) deski surfingowe, w tym deski surfingowe napędzane silnikiem;
v) oryginalne łodzie historyczne i ich pojedyncze repliki zaprojektowane przed 1950 r., zbudowane głównie z oryginalnych materiałów i oznaczone taką nazwą przez producenta;
vi) jednostki doświadczalne pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie;
vii) jednostki zbudowane dla własnego użytku, pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie w okresie 5 lat;
viii) jednostki specjalnie przeznaczone do obsadzenia załogą i wykorzystywane do przewożenia pasażerów w celach zarobkowych, bez uszczerbku dla ust. 3, w szczególności zdefiniowane w dyrektywie 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r., ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej [12], niezależnie od ilości pasażerów;
ix) łodzie podwodne;
x) poduszkowce;
xi) wodoloty;
xii) jednostki z silnikami parowymi, zasilane węglem, koksem, drewnem, olejem lub gazem;
b) w odniesieniu do ust. 1 lit. b):
i) silniki napędowe instalowane lub przeznaczone specjalnie do instalowania w następujących jednostkach:
- jednostkach pływających przeznaczonych wyłącznie do regat, oznaczonych taką nazwą przez producenta,
- jednostkach doświadczalnych pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie,
- jednostkach specjalnie przeznaczonych do obsadzenia załogą i wykorzystywanych do przewożenia pasażerów w celach zarobkowych, bez uszczerbku dla ust. 3 lit a), w szczególności zdefiniowanych w dyrektywie 82/714/EWG, niezależnie od ilości pasażerów,
- łodziach podwodnych,
- poduszkowcach,
- wodolotach;
ii) oryginalne i pojedyncze repliki silników napędowych, opartych na projekcie sprzed 1950 r., nie produkowanych seryjnie i zainstalowanych na jednostkach określonych w ust. 2 lit a) v) i vii);
iii) silniki napędowe zbudowane dla własnego użytku, pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie w okresie 5 lat;
c) w odniesieniu to ust. 1 lit. c):
- wszelkie jednostki pływające określone w lit. b) niniejszego ustępu,
- jednostki zbudowane dla własnego użytku, pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie w okresie 5 lat;
3.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "łódź rekreacyjna": łódź dowolnego typu przeznaczona do celów sportowych lub rekreacyjnych o długości kadłuba od 2,5 m do 24 m, mierzonej zgodnie z normą zharmonizowaną, niezależnie od sposobu napędu; fakt, że ta sama łódź może być wykorzystywana do czarteru lub do szkolenia rekreacyjnego nie stanowi przeszkody dla objęcia jej niniejszą dyrektywą, jeśli łódź ta jest wprowadzona na rynek wspólnotowy z przeznaczeniem do celów rekreacyjnych;
b) "prywatna jednostka pływająca": jednostka o długości mniejszej od 4 m, z silnikiem o spalaniu wewnętrznym mającym jako źródło podstawowe napędu, napęd strugowodny i obsługiwana przez osobę lub osoby siedzące, stojące lub klęczące, raczej na kadłubie niż w jego wnętrzu;
c) "silnik napędowy": dowolny silnik o spalaniu wewnętrznym, z zapłonem iskrowym lub samoczynnym stosowany do napędzania, w tym dwu lub czterosuwowe silniki stacjonarne, silniki zaburtowe z lub bez zintegrowanego układu wydechowego i silniki przyczepne;
d) "gruntowna modyfikacja silnika": modyfikacja silnika, która:
- potencjalnie może powodować przekroczenie przez silnik dopuszczalnych emisji wymienionych w załączniku I.B. z wyłączeniem rutynowej wymiany części składowych silnika, która nie zmienia właściwości silnika w zakresie emisji,
- lub zwiększa moc znamionową silnika więcej niż o 15 %;
e) "gruntowna przeróbka jednostki pływającej": przeróbka jednostki pływającej, która:
- zmienia sposób napędu jednostki,
- obejmuje gruntowną modyfikację silnika,
- zmienia jednostkę w takim stopniu, że uważa się ją za nową jednostkę;
f) "sposób napędu": metoda mechaniczna napędzania jednostki pływającej, w szczególności śruby napędowe lub mechaniczne układy napędów strugowodnych;
g) "rodzina silników": grupa silników producenta, które ze względu na ich konstrukcję powinny mieć te same właściwości w zakresie emisji spalin i które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy dotyczące emisji spalin;
h) "producent": każda osoba fizyczna lub prawna, która projektuje i wytwarza produkt objęty niniejszą dyrektywą lub która tego rodzaju produkt zaprojektowała lub wytworzyła w celu wprowadzenia go do obrotu w swoim własnym imieniu;
i) "upoważniony przedstawiciel": każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę we Wspólnocie, która otrzymała pisemne pełnomocnictwo od producenta do działania w jego imieniu w odniesieniu do jego zobowiązań zgodnie z niniejszą dyrektywą"
2. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Swobodny przepływ produktów określonych w art. 1 ust. 1
1.
Państwa Członkowskie nie będą na swoim terytorium zabraniać, ograniczać czy utrudniać wprowadzania do obrotu i do użytkowania produktów określonych w art. 1 ust. 1, noszących znak CE, określony w załączniku IV, świadczący o zgodności produktu z przepisami niniejszej dyrektywy i procedurami zgodności określonymi w rozdziale II.
2.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu łodzi bez kompletnego wyposażenia, jeżeli ich producent albo jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu do obrotu oświadczy, zgodnie z załącznikiem IIIa, że zostaną one skompletowane przez osoby trzecie.
3.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniać, ograniczać czy utrudniać wprowadzania do obrotu i do użytkowania części składowych określonych w załączniku II i noszących oznakowanie CE określone w załączniku IV i świadczące o ich zgodności z odpowiednimi wymogami zasadniczymi, jeśli tym częściom składowym towarzyszy pisemna deklaracja zgodności określona w załączniku XV i zostaną one wmontowane do łodzi rekreacyjnej, zgodnie z deklaracją, określoną w załączniku IIIb, producenta, jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty lub, w przypadku przywozu z państwa trzeciego, osoby wprowadzającej te części składowe do obrotu we Wspólnocie.
4.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu i/lub do użytkowania:
- silników stacjonarnych i silników zaburtowych bez zintegrowanego układu wydechowego,
- typów silników homologowanych zgodnie z dyrektywą 97/68/WE [13], zgodnych z etapem II przewidzianym w ppkt 4.2.3 załącznika I do dyrektywy 97/68/WE,
- typów silników homologowanych zgodnie z dyrektywą 88/77/EWG [14];
jeśli producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty oświadczy zgodnie z załącznikiem XV.3, że silnik spełnia wymagania niniejszej dyrektywy w zakresie emisji spalin, jeśli jest zainstalowany na łodzi rekreacyjnej lub prywatnej jednostce pływającej zgodnie z dostarczonymi przez producenta instrukcjami.
5.
Podczas targów handlowych, wystaw, pokazów itd.
Państwa Członkowskie nie będą stwarzały żadnych przeszkód w prezentowaniu produktów określonych w art. 1 ust. 1, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że będą one posiadały widoczne oznaczenie, wyraźnie wskazujące, iż tego rodzaju produkty nie mogą być wprowadzone do obrotu lub do użytku dopóki nie będą spełniały wymogów zgodności.
6.
W przypadku gdy produkty określone w art. 1 ust. 1 podlegają innym dyrektywom, obejmującym inne aspekty i dyrektywy te przewidują umieszczanie oznakowania CE, to oznakowanie to wskazuje, że tego rodzaju produkty uważa się za zgodne z przepisami tych innych dyrektyw.
Oznakowanie CE świadczy o zgodności z mającymi zastosowanie dyrektywami lub z ich odpowiednimi częściami.
W tym przypadku, dane szczegółowe tych dyrektyw stosowanych przez producenta, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, muszą być podane w dokumentach, deklaracji zgodności lub instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i towarzyszących tego rodzaju produktom.";
3. dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Procedura komitetu
1.
Zmiany, niezbędne w świetle ewolucji wiedzy technicznej i nowych dowodów naukowych, w wymaganiach załącznika I.B.2 oraz załącznika I.C.1 wyłączając bezpośrednie lub pośrednie zmiany wartości emisji spalin lub hałasu oraz wartości liczby Froude'a i stosunku P/D przyjmuje Komisja wspomagana przez stały komitet ustanowiony na podstawie art. 6 ust. 3, działający jako komitet regulacyjny, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
Rozpatrywane kwestie obejmą paliwa odniesienia i normy stosowane w badaniach emisji spalin i hałasu.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowane zostaną art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.";
4. w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że produkty objęte zakresem art. 1 i noszące oznakowanie CE określone w załączniku IV, poprawnie zaprojektowane, skonstruowane, właściwie zainstalowane, obsługiwane i stosowane zgodnie z ich przeznaczeniem, mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia osób, własności lub środowiska naturalnego, to podejmuje ono wszelkie właściwe środki tymczasowe w celu wycofania ich z obrotu lub zakazania albo ograniczenia wprowadzania ich do obrotu i do użytku.";
5. w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku produktu niezgodnego, określonego w art. 1 i noszącego oznakowanie CE, Państwo Członkowskie sprawujące władzę nad osobą lub osobami, które umieściły to oznakowanie, podejmuje stosowne środki; to Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.";
6. artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Przed wprowadzaniem do obrotu i/lub do użytku, produktów określonych w art. 1 ust. 1 producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie stosuje procedury określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
W przypadku wtórnej oceny łodzi rekreacyjnej, jeśli ani producent ani jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie nie wypełniają obowiązków w zakresie zgodności produktu z niniejszą dyrektywą, to obowiązki te może przyjąć każda osoba fizyczna lub prawna posiadająca siedzibę we Wspólnocie, która wprowadza produkt do obrotu i/lub do użytku, na swoja własną odpowiedzialność.
W takim przypadku osoba wprowadzająca produkt do obrotu lub do użytku składa do jednostki notyfikowanej wniosek o sporządzenie raportu wtórnego.
Osoby wprowadzające produkt do obrotu lub do użytku muszą dostarczyć jednostce notyfikowanej wszelkie istniejące dokumenty i dokumentację techniczną odnoszące się do pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu w kraju pochodzenia.
Jednostka notyfikowana zbada każdy produkt osobno oraz wykona obliczenia i dokona innej oceny w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi wymogami dyrektywy.
W tym przypadku, tabliczka znamionowa opisana w ppkt 2.2 załącznika I zawiera słowa ("Świadectwo badania wtórnego").
Jednostka notyfikowana opracowuje raport zgodności dotyczący dokonanej oceny i informuje osobę wprowadzającą produkt do obrotu lub do użytku o jej obowiązkach.
Osoba ta sporządza deklarację zgodności (patrz załącznik XV) i umieszcza lub powoduje umieszczenie na produkcie oznakowania CE łącznie z numerem identyfikacyjnym właściwej jednostki notyfikowanej.
2.
W odniesieniu do projektu i konstrukcji produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a), producent łodzi lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty stosują do kategorii konstrukcyjnych A, B, C i D następujące procedury określone w sekcji 1 załącznika I.A:
a) do kategorii A i B:
i) do łodzi o długości kadłuba od 2,5 m to 12 m: kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
ii) do łodzi o długości kadłuba od 12 m do 24 m: badanie typu WE (moduł B), określone w załączniku VII uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
b) do kategorii C:
i) do łodzi o długości kadłuba od 2,5 m to 12 m:
- w przypadku zgodności z normami zharmonizowanymi odnoszącymi się do sekcji 3.2 i 3.3 załącznika I.A: kontrolę wewnętrzną produkcji (moduł A), określoną w załączniku V lub kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H,
- w przypadku niezgodności z normami zharmonizowanymi odnoszącymi się do sekcji 3.2 i 3.3 załącznika I.A: kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
ii) do łodzi o długości kadłuba od 12 m do 24 m: badanie typu WE (moduł B), określone w załączniku VII oraz moduł C (zgodność z typem) określony w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
c) do kategorii D:
do łodzi o długości kadłuba od 2,5 do 24 m: kontrolę wewnętrzną produkcji (moduł A), określoną w załączniku V lub kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
d) do prywatnych jednostek pływających:
kontrolę wewnętrzną produkcji (moduł A), określoną w załączniku V lub kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H;
e) do części składowych określonych w załączniku II: jedną z kombinacji modułów: B + C lub B + D lub B + F lub G lub H.
3.
W odniesieniu do emisji spalin:
do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) producent silnika lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty stosuje badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedną z kombinacji modułów: B + D lub B + E lub B + F lub G lub H.
4.
W odniesieniu do emisji hałasu:
a) do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. c) i) i ii), producent łodzi lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty stosuje:
i) w przypadku gdy badania są prowadzone z zastosowaniem normy zharmonizowanej [15] dotyczącej pomiaru hałasu: kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub moduł G (weryfikacja jednostkowa) określony w załączniku XI lub moduł H (pełna gwarancja jakości) określony w załączniku XII;
ii) w przypadku stosowania do oceny metody opartej na liczbie Froude'a i stosunku mocy do wyporności: kontrolę wewnętrzną produkcji (moduł A), określoną w załączniku V lub kontrolę wewnętrzną produkcji i badania (moduł Aa) określone w załączniku VI lub moduł G (weryfikacja jednostkowa) określony w załączniku XI lub moduł H (pełna gwarancja jakości) określony w załączniku XII;
iii) w przypadku stosowania do oceny danych certyfikowanej łodzi odniesienia, ustanowionych zgodnie z i): kontrolę wewnętrzną produkcji (moduł A), określoną w załączniku V lub kontrolę wewnętrzną produkcji i wymagania uzupełniające (moduł Aa) określone w załączniku VI lub moduł G (weryfikacja jednostkowa) określony w załączniku XI lub moduł H (pełna gwarancja jakości) określony w załączniku XII;
b) do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit c) iii) i iv), producent prywatnej jednostki pływającej lub silnika lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty stosuje: kontrolę wewnętrzną produkcji i wymagania uzupełniające (moduł Aa) określone w załączniku VI lub moduł G lub H."
7. w art. 10 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Następujące produkty, w przypadku wprowadzenia ich do obrotu, powinny posiadać oznakowanie zgodności CE:
a) łodzie rekreacyjne, prywatne jednostki pływające lub części składowe określone w załączniku II, które uważa się za spełniające odpowiednie wymogi zasadnicze określone w załączniku I;
b) silniki przyczepne które uważa się za spełniające wymogi zasadnicze wymieniony w załączniku I.B i I.C.;
c) silniki zaburtowe ze zintegrowanym układem wydechowym, które uważa się za spełniające wymogi zasadnicze wymieniony w załączniku I.B. i I.C.
2.
Oznakowanie CE zgodności, określone w załączniku IV, musi być umieszczone na łodzi i prywatnej jednostce pływającej w widoczny, czytelny i nieusuwalny sposób określony w ppkt 2.2 załącznika I.A, na częściach składowych w sposób określony w załączniku II oraz na ich opakowaniu zbiorczym i na silnikach przyczepnych i silnikach zaburtowych bez zintegrowanego układu wydechowego w sposób określony w ppkt 1.1 załącznika I.B.
Oznakowaniu CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki odpowiedzialnej za wykonanie procedur wymienionych w załącznikach IX, X, XI, XII i XVI.
3.
Umieszczanie oznakowań lub napisów na produktach objętych niniejszą dyrektywą, które mogą wprowadzić w błąd osoby trzecie w odniesieniu do znaczenia lub formy oznakowania CE jest zakazane.
Wszelkie inne oznakowania można umieszczać na produktach objętych niniejszą dyrektywą i na ich opakowaniu zbiorczym pod warunkiem że oznakowanie CE nie jest przez to gorzej widoczne lub mniej czytelne.";
8. w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
1.
Nagłówek otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji 2003/45/WE
z dnia 28 maja 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 2002/57/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [1], zmienioną dyrektywą 2002/68/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 3a i art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/57/WE ustanawia przepisy wspólnotowe dotyczące obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych we Wspólnocie.
Nie obejmuje ona, w ramach definicji kategorii "elitarny materiał siewny", materiału siewnego mieszańców innych niż słonecznik; dyrektywa nie ustanawia następnie szczególnych warunków, jakie muszą być spełniane przez materiał siewny rzepaku i bawełny.
(2) Decyzja Komisji 95/232/WE z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia na podstawie dyrektywy Komisji 69/208/EWG, w celu ustanowienia warunków, jakie powinien spełniać materiał siewny mieszańców i związków odmianowych rzepaku i rzepiku [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/68/WE, zmierza między innymi do ustanowienia warunków, jakie powinien spełniać materiał siewny mieszańców rzepaku w celu certyfikacji oraz obrotu zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(3) Wyniki tymczasowego doświadczenia przewidzianego w decyzji Komisji 95/232/WE z dnia 27 czerwca 1995 r. potwierdziły, że należy ustanowić szczególne warunki, jakim powinien odpowiadać materiał siewny mieszańców i związków odmianowych rzepaku.
Odpowiednio należy zmienić dyrektywę 2002/57/WE w celu uwzględnienia tych specyficznych warunków.
(4) OECD ustanowiła zasady dla intra- i interspecyficznych mieszańców bawełny (Gossypium hirsutum i Gossypium barbadense).
W celu zapewnienia spójności na tym polu między OECD i UE należy zmienić dyrektywę 2002/57/WE w celu włączenia do niej zasad równoważnych do tych, które stosowane są w OECD.
(5) Związki odmianowe roślin oleistych i włóknistych wchodziły w zakres dyrektywy 2002/57/WE.
Jednakże przepisy tej dyrektywy dotyczące etykietowania nie uwzględniają w dostatecznym stopniu etykietowania nasion związków odmianowych.
W związku z tym w celu zapewnienia właściwego etykietowania materiału siewnego związków odmianowych należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/57/WE, tak by włączyć do niej odpowiednie wymagania dotyczących etykietowania związków odmianowych.
(6) Dyrektywa 2002/57/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2002/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"c) elitarny materiał siewny (odmiany inne niż mieszańce): oznacza materiał siewny";
2) w art. 2 ust. 1 lit. d) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"d) elitarny materiał siewny (mieszańce)";
3) w załącznikach I, II, i IV wprowadza się zmiany zgodnie z tekstem podanym w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Przed dniem 31 grudnia 2003 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/46/WE
z dnia 4 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE w odniesieniu do niektórych chronionych stref narażonych na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/22/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Grecję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1993 r. na mocy dyrektywy Komisji 92/76/EWG [3], a następnie dyrektywy Komisji 2001/32/WE z dnia 8 maja 2001 r. uznającej chronione strefy narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie oraz uchylającej dyrektywę Komisji 92/76/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 2003/21/WE [5], Grecja uznawana była za strefę chronioną w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll.
(2) W wyniku błędu urzędniczego podczas przygotowywania dyrektywy Komisji 2003/21/WE zmieniającej dyrektywę 2001/32/WE, zmieniony tekst nie dotyczy Grecji w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll.
Jednakże powody, dla których Grecja została uznana za strefę chronioną w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll. są nadal ważne.
(3) Dlatego, dyrektywa 2001/32/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2001/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 15 czerwca 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 16 czerwca 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/47/WE
z dnia 4 czerwca 2003 r.
zmieniająca załączniki II, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/22/WE [2], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. c),
uwzględniając zgodę zainteresowanego Państwa Członkowskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z informacji dostarczonych przez Portugalię opartych na zaktualizowanych badaniach wynika, że strefa chroniona w odniesieniu do Gonipterus scutellatus Gyll. powinna zostać zmieniona i ograniczona tylko do Azorów.
(2) W wyniku błędu urzędniczego podczas przygotowania dyrektywy Komisji 2002/36/WE [3] zmieniającej niektóre załączniki do dyrektywy 2000/29/WE, przyjęto bezzasadnie nowe przepisy dotyczące gleby i podłoża uprawowego związanego lub towarzyszącego roślinom, pochodzącego z Cypru i Malty.
(3) W wyniku błędu urzędniczego podczas przygotowania dyrektywy 2002/36/WE tekst w części B pozycja I pkt 2 załącznika V do dyrektywy 2000/29/WE został zastąpiony bez wymieniania odpowiednich produktów roślinnych.
(4) Dlatego, odpowiednie załączniki do dyrektywy 2000/29/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 15 czerwca 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 16 czerwca 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2003/48/WE
z dnia 3 czerwca 2003 r.
w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 56–60 Traktatu zapewniają swobodny przepływ kapitału.
(2) Dochód z oszczędności w formie wypłaconych odsetek od wierzytelności stanowi dochód podlegający opodatkowaniu w odniesieniu do rezydentów wszystkich Państw Członkowskich.
(3) Na mocy art. 58 ust. 1 Traktatu, Państwa Członkowskie mają prawo do stosowania odpowiednich przepisów swojego prawa podatkowego dokonujących rozróżnienia między podatnikami, którzy nie są w tej samej sytuacji w odniesieniu do ich miejsca zamieszkania lub siedziby lub w odniesieniu do miejsca, w którym ich kapitał jest inwestowany, oraz mają prawo do podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapobiegania naruszeniom ich krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych, w szczególności w zakresie opodatkowania.
(4) Zgodnie z art. 58 ust. 3 Traktatu, przepisy prawa podatkowego Państw Członkowskich mające na celu przeciwdziałanie nadużyciom finansowym nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani też ukrytego ograniczenia swobodnego przepływu kapitału i płatności, jak ustanowiono w art. 56 Traktatu.
(5) W razie braku koordynacji krajowych systemów podatkowych w odniesieniu do opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy to traktowania odsetek uzyskiwanych przez nierezydentów, rezydenci Państw Członkowskich mają obecnie często możliwość uniknięcia jakichkolwiek form opodatkowania w Państwach Członkowskich ich miejsca zamieszkania lub siedziby odsetek otrzymywanych w innych Państwach Członkowskich.
(6) Sytuacja ta powoduje zakłócenia w przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi niezgodne z rynkiem wewnętrznym.
(7) Niniejsza dyrektywa opiera się na porozumieniu osiągniętym przez Radę Europejską w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r. oraz późniejszych posiedzeniach Rady Ecofin z dnia 26 i 27 listopada, dnia 13 grudnia 2001 r. i dnia 21 stycznia 2003 r.
(8) Podstawowym celem niniejszej dyrektywy jest umożliwienie, aby dochód z oszczędności w formie wypłaty odsetek dokonywanej w jednym Państwie Członkowskim właścicielom odsetek będących osobami fizycznymi mającymi miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim został poddany efektywnemu opodatkowaniu, zgodnie z przepisami tego ostatniego Państwa Członkowskiego.
(9) Cel niniejszej dyrektywy można najskuteczniej osiągnąć poprzez objęcie jej zakresem wypłaty odsetek dokonywanych lub zabezpieczonych przez podmioty gospodarcze z siedzibą w Państwach Członkowskich na rzecz właścicieli odsetek będących osobami fizycznymi mającymi miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim.
(10) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy nie może być w wystarczającym zakresie osiągnięty przez same Państwa Członkowskie w związku z brakiem koordynacji systemów krajowych w odniesieniu do odpodatkowania dochodów z oszczędności, zatem może być lepiej zrealizowany na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa została ograniczona do minimum koniecznego do osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza to co jest niezbędne w tym zakresie.
(11) Podmiotem wypłacającym jest podmiot gospodarczy płacący odsetki lub zabezpieczający wypłatę odsetek bezpośrednio na rzecz właściciela odsetek.
(12) Definiując pojęcia wypłaty odsetek oraz mechanizmu podmiotu wypłacającego należy dokonać odniesienia, tam gdzie jest to stosowne do dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [4].
(13) Zakres niniejszej dyrektywy powinien być ograniczony do opodatkowania dochodów z oszczędności w formie odsetek wypłacanych od wierzytelności z wyłączeniem, między innymi kwestii odnoszących się do opodatkowania świadczeń emerytalnych, rentowych i ubezpieczeniowych.
(14) Podstawowy cel polegający na doprowadzeniu do efektywnego opodatkowania wypłaty odsetek w Państwie Członkowskim zamieszkania właściciela odsetek do celów podatkowych można osiągnąć przez wymianę między Państwami Członkowskimi informacji dotyczących wypłaty odsetek.
(15) Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich i pośrednich [5] stanowi podstawę dla Państw Członkowskich do wymiany informacji do celów podatkowych w zakresie dochodów objętych niniejszą dyrektywą.
Powinno mieć to nadal zastosowanie do takiej wymiany informacji oprócz niniejszej dyrektywy w zakresie, w jakim niniejsza dyrektywa nie odstępuje od tego.
(16) Automatyczna wymiana informacji między Państwami Członkowskimi, dotyczących wypłaty odsetek objętych niniejszą dyrektywą umożliwia efektywne opodatkowanie tych wypłat w Państwie Członkowskim zamieszkania właściciela odsetek do celów podatkowych, zgodnie z przepisami krajowymi tego Państwa.
Niezbędne jest określenie, że Państwom Członkowskim dokonującym wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy nie można zezwolić na opieranie się na ograniczeniach w zakresie wymiany informacji jak określono w art. 8 dyrektywy 77/799/EWG.
(17) Ze względu na różnice strukturalne, Austria, Belgia i Luksemburg nie mogą zastosować automatycznej wymiany informacji w tym samym momencie, co inne Państwa Członkowskie.
W okresie przejściowym, pod warunkiem że podatek u źródła może zapewnić minimalny poziom efektywnego opodatkowania, szczególnie przy stawce stopniowo wzrastającej do 35 %, te trzy Państwa Członkowskie powinny stosować podatek u źródła w odniesieniu do dochodu z oszczędności objętego niniejszą dyrektywą.
(18) W celu zapobieżenia różnicom w traktowaniu Austria, Belgia i Luksemburg nie powinny być zobowiązane do automatycznej wymiany informacji zanim Konfederacja Szwajcarska, Księstwo Andory, Księstwo Liechtensteinu, Księstwo Monako oraz Republika San Marino nie zapewnią skutecznej wymiany informacji na wniosek dotyczący wypłaty odsetek.
(19) Te Państwa Członkowskie powinny przekazywać większą część ich przychodu z tytułu takiego podatku u źródła Państwu Członkowskiemu zamieszkania właściciela odsetek.
(20) Te Państwa Członkowskie powinny określić procedurę pozwalającą właścicielom odsetek mających miejsce zamieszkania do celów podatkowych w innych Państwach Członkowskich na uniknięcie obciążenia tym podatkiem u źródła poprzez zezwolenie podmiotowi wypłacającemu na zgłoszenie wypłaty odsetek lub poprzez przedstawienie świadectwa wydanego przez właściwy organ ich Państwa Członkowskiego zamieszkania do celów podatkowych.
(21) Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek powinno zapewnić zniesienie jakiegokolwiek podwójnego opodatkowania wypłaty odsetek, które może wynikać z nałożenia takiego podatku u źródła zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Państwo Członkowskie powinno to osiągnąć poprzez naliczenie takiego podatku u źródła do wysokości podatku należnego na jego terytorium oraz poprzez zwrot właścicielowi odsetek wszelkiego nadpłaconego podatku potrąconego.
Zamiast stosowania takiego mechanizmu naliczania, Państwo Członkowskie może przyznać zwrot podatku u źródła.
(22) W celu zapobieżenia zakłóceniom rynku, niniejsza dyrektywa przez okres przejściowy nie powinna mieć zastosowania do wypłaty odsetek w zakresie niektórych zbywalnych dłużnych papierów wartościowych.
(23) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w nakładaniu innych rodzajów podatku u źródła od podatku określonego w niniejszej dyrektywie, w zakresie odsetek, które powstają na ich terytoriach.
(24) Tak długo jak Stany Zjednoczone Ameryki, Szwajcaria, Andora, Liechtenstein, Monako, San Marino, a także wszystkie zależne lub stowarzyszone terytoria Państw Członkowskich nie wprowadzą środków równoważnych lub takich samych jak środki przewidziane w niniejszej dyrektywie, wywóz kapitału do tych krajów i terytoriów może zagrażać osiągnięciu celów dyrektywy.
Dlatego niezbędne jest w odniesieniu do dyrektywy, aby była stosowana od tego samego dnia, od którego wszystkie z tych krajów i terytoriów zastosują takie środki.
(25) Co trzy lata Komisja powinna składać sprawozdania dotyczące funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz proponować Radzie wszelkie zmiany, które okazują się niezbędne do celu lepszego zapewnienia efektywnego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz usunięcia niepożądanych zakłóceń konkurencji.
(26) Niniejsza dyrektywa uwzględnia podstawowe prawa i zasady uznawane w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Cel
1.
Podstawowym celem tej dyrektywy jest umożliwienie, aby przychody z oszczędności w formie odsetek wypłaconych w jednym Państwie Członkowskim na rzecz właścicieli odsetek będących osobami fizycznymi, do celów podatkowych mającymi miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, zostały poddane efektywnemu opodatkowaniu, zgodnie z przepisami tego ostatniego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby zadania niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy były realizowane przez podmioty wypłacające mające siedzibę na ich terytorium, niezależnie od miejsca zamieszkania lub siedziby dłużnika, od którego długu powstają odsetki.
Artykuł 2
Definicja właściciela odsetek
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, "właściciel odsetek" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczana, chyba że osoba taka udowodni, że nie otrzymała takich odsetek ani nie zostały one zabezpieczone na jej rzecz, co oznacza, że:
a) działała ona jako podmiot wypłacający w rozumieniu art. 4 ust. 1; lub
b) działa ona w imieniu osoby prawnej, podmiotu opodatkowanego od swoich zysków na podstawie ogólnych warunków opodatkowania działalności gospodarczej, UCITS upoważnionego zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG lub podmiotu określonego w art. 4 ust. 2 niniejszej dyrektywy, a w ostatnim wymienionym przypadku ujawnia ono nazwisko lub nazwę oraz adres tego podmiotu podmiotowi gospodarczemu dokonującemu wypłaty odsetek, który przekazuje takie informacje właściwemu organowi swojego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę; lub
c) działa ona w imieniu innej osoby fizycznej, będącej właścicielem odsetek i ujawnia podmiotowi wypłacającemu tożsamość właściciela odsetek zgodnie z art. 3 ust. 2.
2.
W przypadku gdy podmiot wypłacający posiada informacje wskazujące na to, że osoba fizyczna, której wypłacane są odsetki lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczona może nie być właścicielem odsetek, oraz w przypadku gdy ani ust. 1 lit a) ani ust. 1 lit. b) nie stosuje się do tej osoby fizycznej, podmiot wypłacający podejmuje uzasadnione kroki w celu ustalenia tożsamości właściciela odsetek zgodnie z art. 3 ust. 2.
Jeżeli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować właściciela odsetek, uznaje daną osobę fizyczną za właściciela odsetek.
Artykuł 3
Tożsamość i miejsce zamieszkania właścicieli odsetek
1.
Każde Państwo Członkowskie w ramach swojego terytorium przyjmuje i zapewnia stosowanie procedur niezbędnych do umożliwienia podmiotowi wypłacającemu identyfikacji właścicieli odsetek oraz ich miejsca zamieszkania do celów określonych art. 8–12.
Procedury takie są zgodne z minimalnymi standardami ustanowionymi w ust. 2 i 3.
2.
Podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek na podstawie minimalnych standardów zróżnicowanych w zależności od tego, kiedy powstały powiązania między podmiotem wypłacającym a właścicielem odsetek, następująco:
a) w odniesieniu do stosunków umownych powstałych przed dniem 1 stycznia 2004 r., podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek, na którą składają się jego nazwisko i adres, korzystając z posiadanych informacji, w szczególności na podstawie przepisów obowiązujących w Państwie, w którym ma siedzibę oraz na podstawie dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [6];
b) w odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub transakcji zrealizowanych w przypadku braku stosunków umownych, w dniu 1 stycznia 2004 r. lub po tej dacie, podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek, na którą składają się jego nazwisko, adres oraz, jeżeli istnieje, numer identyfikacji podatkowej nadany przez Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych.
Te szczegółowe dane ustala się na podstawie paszportu lub urzędowego dowodu tożsamości przedstawionego przez właściciela odsetek.
Jeżeli dane te nie znajdują się w tym paszporcie lub tym urzędowym dokumencie tożsamości, adres ustala się na podstawie jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, przedstawionego przez właściciela odsetek.
Jeżeli numer identyfikacji podatkowej nie jest wymieniony w paszporcie, urzędowym dowodzie tożsamości ani żadnym innym dokumencie potwierdzającym tożsamość, w tym zaświadczenia o miejscu zamieszkania do celów podatkowych, przedstawionych przez właściciela odsetek, tożsamość osoby uzupełnia się o informacje o dacie i miejscu urodzenia takiej osoby ustalone na podstawie jej paszportu lub urzędowego dowodu tożsamości.
3.
Podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek na podstawie minimalnych standardów zróżnicowanych w zależności od tego, kiedy powstały powiązania między podmiotem wypłacającym a otrzymującym odsetki.
Z zastrzeżeniem warunków określonych poniżej za miejsce zamieszkania uznaje się kraj, w którym właściciel odsetek posiada stały adres:
a) w odniesieniu do stosunków umownych powstałych przed dniem 1 stycznia 2004 r., podmiot wypłacający ustala miejsce zamieszkania właściciela odsetek, korzystając z posiadanych informacji, w szczególności na podstawie przepisów obowiązujących w Państwie, w którym ma siedzibę oraz na podstawie dyrektywy Rady 91/308/EWG;
b) w odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub transakcji zrealizowanych w przypadku braku stosunków umownych, w dniu 1 stycznia 2004 r. lub po tej dacie, podmiot wypłacający ustala miejsce zamieszkania właściciela odsetek na podstawie adresu określonego w paszporcie, w urzędowym dokumencie tożsamości, lub jeżeli jest to konieczne, dokumentu potwierdzającego tożsamość, przedstawionego przez właściciela odsetek zgodnie z następującą procedurą: w odniesieniu do osób fizycznych przedstawiających paszport lub urzędowy dowód tożsamości wydanym przez Państwo Członkowskie i deklarujących się jako rezydentów państwa trzeciego, miejsce zamieszkania ustala się za pomocą certyfikatu rezydencji wydanego przez właściwy organ państwa trzeciego, za rezydenta którego uznaje się osoba fizyczna.
W przypadku nieprzedstawienia takiego certyfikatu, za państwo zamieszkania uznaje się Państwo Członkowskie, które wydało paszport lub inny urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 4
Definicja podmiotu wypłacającego
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, "podmiot wypłacający" oznacza każdy podmiot gospodarczy płacący odsetki lub zabezpieczający wypłatę odsetek bezpośrednio na rzecz właściciela odsetek, bez względu na to czy podmiot taki jest dłużnikiem, od którego długu powstają odsetki czy też podmiotem, któremu dłużnik lub właściciel odsetek powierzył wypłacenie odsetek lub zabezpieczenie wypłaty odsetek.
2.
Każdy podmiot mający siedzibę w Państwie Członkowskim, któremu wypłacane są odsetki lub na rzecz którego wypłata odsetek jest zabezpieczona, jest również uznawany za podmiot wypłacający w przypadku takiej wypłaty lub zabezpieczenia takiej wypłaty.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania, jeżeli podmiot gospodarczy ma powody uważać, na podstawie urzędowych dowodów przedstawionych przez taki podmiot, że:
a) jest on osobą prawną, z wyjątkiem osób prawnych określonych w ust. 5; lub
b) jego zyski są opodatkowane na podstawie ogólnych warunków opodatkowania działalności gospodarczej; lub
c) jest on UCITS uznanym zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG.
Podmiot gospodarczy wypłacający odsetki lub zabezpieczający wypłatę odsetek na rzecz podmiotu mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, który jest uznany za podmiot wypłacający na mocy niniejszego ustępu, przekazuje właściwemu organowi swojego Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę, nazwę i adres podmiotu oraz całkowitą kwotę wypłaconych odsetek lub zabezpieczonych na rzecz tego podmiotu. Właściwy organ Państwa Członkowskiego przekazuje te informacje właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym podmiot taki ma siedzibę.
3.
Podmiot określony w ust. 2 ma jednakże możliwość bycia traktowanym do celów niniejszej dyrektywy jak UCITS, jak określono w ust. 2 lit. c).
Korzystanie z takiej możliwości wymaga wydania zaświadczenia przez Państwo Członkowskie, w którym podmiot ma siedzibę oraz przedstawienia tego zaświadczenia podmiotowi gospodarczemu przez ten podmiot.
Państwa Członkowskie ustanawiają szczegółowe zasady dotyczące tej możliwości w odniesieniu do podmiotów mających siedzibę na ich terytorium.
4.
W przypadku gdy podmiot gospodarczy i podmiot określony w ust. 2 mają siedziby w tym samym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podmiot działając jako podmiot wypłacający, wykonywał przepisy niniejszej dyrektywy.
5.
Osobami prawnymi wyłączonymi z ust. 2 lit. a) są:
a) w Finlandii: avoin yhtiö (Ay) i kommandiittiyhtiö (Ky)/öppet bolag i kommanditbolag;
b) w Szwecji: handelsbolag (HB) i kommanditbolag (KB).
Artykuł 5
Definicja właściwego organu
Do celów niniejszej dyrektywy "właściwy organ" oznacza:
a) w odniesieniu do Państw Członkowskich, wszelkie organy zgłoszone Komisji przez Państwa Członkowskie;
b) w odniesieniu do państw trzecich, właściwy organ do celów dwustronnych lub wielostronnych konwencji podatkowych lub w przypadku ich braku, inny taki organ, który jest właściwy do wydawania zaświadczeń o miejscu zamieszkania lub siedzibie do celów podatkowych.
Artykuł 6
Definicja wypłaty odsetek
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "wypłata odsetek" oznacza:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku, odnoszące się do wierzytelności wszelkiego rodzaju, bez względu na to czy są one zabezpieczone hipoteką lub czy wiąże się z nimi prawo uczestniczenia w zyskach dłużnika oraz, w szczególności, przychód z rządowych papierów wartościowych i z obligacji, w tym premii i nagród związanych z takimi papierami wartościowymi i obligacjami; kary z tytułu nieterminowych płatności nie uznaje się za wypłaty odsetek;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności, określonych w lit. a);
c) przychód uzyskany z wypłat odsetek, bezpośrednio albo przez podmiot określony w art. 4 ust. 2, rozdzielony przez:
i) UCITS upoważniony zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG,
ii) podmioty, spełniające warunki na podstawie art. 4 ust. 3,
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium określonym w art. 7;
d) przychód osiągany ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek uczestnictwa w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, określone poniżej, więcej niż 40 % ich aktywów w wierzytelności, jak określono w lit. a):
i) UCITS upoważnione zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG,
ii) podmioty spełniające warunki określone w art. 4 ust. 3,
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium określonym w art. 7.
Jednakże Państwa Członkowskie mają możliwość włączenia przychodu, wymienionego w lit. d), do definicji odsetek tylko w zakresie, w jakim przychód taki odpowiada zyskom bezpośrednio lub pośrednio uzyskanym z wypłat odsetek w rozumieniu lit. a) i b).
2.
W odniesieniu do ust. 1 lit. c) i d), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu uzyskiwanej z wypłat odsetek, całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ust. 1 lit. d), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących procentu aktywów zainwestowanych w wierzytelności lub w akcje, udziały lub jednostki określone w tym ustępie, procent ten jest uznawany za wyższy od 40 %.
W przypadku gdy podmiot wypłacający nie może ustalić wysokości przychodu osiągniętego przez właściciela odsetek, przychód uznaje się za odpowiadający wpływom ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek.
4. W sytuacji gdy odsetki, określone w ust. 1, są wypłacane lub zapisane na dobro rachunku prowadzonego przez podmiot określony w art. 4 ust. 2, podmiot taki nie spełnia warunków art. 4 ust. 3, uznawane jest to za wypłatę odsetek przez taki podmiot.
5.
W odniesieniu do ust. 1 lit. b) i d) Państwa Członkowskie mają możliwość zobowiązania podmiotów wypłacających na ich terytorium do przeliczania na stawkę roczną odsetki z okresu nieprzekraczającego jednego roku i uznawania tak obliczonych odsetek za wypłatę odsetek, nawet gdy w takim okresie nie dokonywano sprzedaży, umorzenia ani zwrotu.
6. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. c) i d), Państwa Członkowskie mają możliwość wyłączenia z definicji wypłaty odsetek wszelkich przychodów określonych w tych przepisach od przedsiębiorstw lub podmiotów mających siedzibę na ich terytorium, w przypadku gdy inwestycja takich podmiotów w wierzytelności określone w ust. 1 lit. a) nie przekracza 15 % ich aktywów. Podobnie w drodze odstępstwa od ust. 4, Państwa Członkowskie mają możliwość wyłączenia z definicji wypłaty odsetek w ust. 1 odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku podmiotu, określonego w art. 4 ust. 2, który nie spełnia warunków art. 4 ust. 3 i ma siedzibę na ich terytorium, w przypadku gdy inwestycja takich podmiotów w wierzytelności określone w ust. 1 lit. a) nie przekracza 15 % ich aktywów.
Skorzystanie z takiej możliwości przez Państwo Członkowskie jest wiążące dla innych Państw Członkowskich.
7.
Procent określony w ust. 1 lit. d) i ust. 3 od dnia 1 stycznia 2011 r. wynosi 25 %.
8.
Procenty określone w ust. 1 lit. d) i w ust. 6 są ustalone przez odniesienie do polityki inwestycyjnej jak ustanowiono w przepisach funduszu lub dokumentach założycielskich zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, jeżeli nie będzie to możliwe przez odniesienie do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 7
Zasięg terytorialny
Niniejszą dyrektywę stosuje się do odsetek wypłaconych przez podmiot wypłacający mający siedzibę na terytorium, do którego stosuje się Traktat na mocy jego art. 299.
ROZDZIAŁ II
WYMIANA INFORMACJI
Artykuł 8
Informacje sprawozdawcze podmiotu wypłacającego
1.
W przypadku gdy właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym podmiot wypłacający ma siedzibę, minimalna ilość informacji, które mają być przedstawione przez podmiot wypłacający właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym ma on siedzibę obejmuje:
a) tożsamość i miejsce zamieszkania właściciela odsetek, ustalone zgodnie z art. 3;
b) nazwę lub nazwisko i adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku właściciela odsetek lub w przypadku braku numeru, określenie wierzytelności stanowiącej podstawę odsetek;
d) informacje dotyczące wypłaty odsetek zgodnie z ust. 2.
2.
Minimalna ilość informacji dotyczących wypłaty odsetek, które mają być przedstawione przez podmiot wypłacający, różni się w zależności od następujących kategorii odsetek i wskazuje:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a): kwotę odsetek wypłaconych lub zapisanych na dobro rachunku;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) lub d): kwotę odsetek lub przychodu określoną w tych ustępach lub pełną kwotę wpływów ze sprzedaży, umorzenia lub zwrotu;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c): kwotę przychodu określoną w tym ustępie lub pełną kwotę przekazu;
d) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 4: kwotę odsetek przypisaną każdemu z członków podmiotu określonego w art. 4 ust. 2, który spełnia warunki art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1;
e) w przypadku skorzystania przez Państwo Członkowskie z możliwości na podstawie art. 6 ust. 5: kwota odsetek przeliczona na stawkę roczną.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ograniczyć minimalną ilość informacji dotyczących wypłaty odsetek, które mają być przedstawione przez podmiot wypłacający do całkowitej kwoty odsetek lub przychodu oraz do całkowitej kwoty wpływów ze sprzedaży, umorzenia lub zwrotu.
Artykuł 9
Automatyczna wymiana informacji
1.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego podmiotu wypłacającego przekazuje informacje określone w art. 8 właściwemu organowi Państwa Członkowskiego zamieszkania właściciela odsetek.
2.
Przekazywanie informacji dokonywane jest automatycznie i odbywa się, co najmniej raz w roku, w ciągu sześciu miesięcy od końca roku podatkowego Państwa Członkowskiego podmiotu wypłacającego w odniesieniu do wszystkich wypłat odsetek dokonanych w ciągu tego roku.
3.
Przepisy dyrektywy 77/799/EWG stosują się do wymiany informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą pod warunkiem że przepisy niniejszej dyrektywy nie odstępują od przepisów dyrektywy 77/799/EWG.
Jednakże art. 8 dyrektywy 77/799/EWG nie stosuje się do informacji, które mają być przekazane na podstawie niniejszego rozdziału.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 10
Okres przejściowy
1. W okresie przejściowym rozpoczynającym się w dniu określonym w art. 17 ust. 2 i 3 z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, Belgia, Luksemburg i Austria nie są zobowiązane do stosowania przepisów rozdziału II.
Jednakże państwa otrzymują informacje od innych Państw Członkowskich zgodnie z rozdziałem II.
W okresie przejściowym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie minimalnego efektywnego opodatkowania oszczędności w formie wypłat odsetek dokonanych w jednym Państwie Członkowskim właścicielom odsetek będących osobami fizycznymi mającymi miejsce zamieszkania do celów podatkowych w innym Państwie Członkowskim.
2.
Okres przejściowy kończy się z upływem pierwszego pełnego roku podatkowego liczonego od późniejszej z następujących dat:
- dnia wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską, na mocy jednomyślnej decyzji Rady a ostatnim z poniższych: Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtenstein, Republiką San Marino, Księstwem Monako oraz Księstwem Andory, zapewniającej wymianę informacji na wniosek, jak określono we Wzorze Umowy dotyczącej Wymiany Informacji w zakresie Spraw Podatkowych OECD wydanym dnia 18 kwietnia 2002 r. (zwanym dalej "Wzorem Umowy OECD") w odniesieniu do wypłat odsetek jako określono w niniejszej dyrektywie, dokonanych przez podmioty wypłacające mające siedzibę na odpowiednich terytoriach na rzecz właścicieli odsetek, zamieszkałych na terytorium, do którego dyrektywa ma zastosowanie w uzupełnieniu do równoległego stosowania przez te same kraje potrącenia podatku od takich wypłat według stawki określonej w odniesieniu do odpowiednich okresów, określonych w art. 11 ust. 1,
- dnia, w którym Rada jednomyślnie uzgodni, że Stany Zjednoczone Ameryki są zobowiązane do wymiany informacji na wniosek, jak określono we Wzorze Umowy OECD w odniesieniu do wypłaty odsetek, jak określono w niniejszej dyrektywie, dokonanej przez podmioty wypłacające mające siedzibę na swoim terytorium na rzecz właściciela odsetek, zamieszkałego na terytorium, do którego niniejsza dyrektywa się stosuje.
3.
Po upływie okresu przejściowego Belgia, Luksemburg oraz Austria są zobowiązane do stosowania przepisów rozdziału II i przestaną stosować podatek u źródła i podział przychodu, przewidzianych w art. 11 i 12.
Jeżeli w okresie przejściowym Belgia, Luksemburg lub Austria postanowią stosować przepisy rozdziału II, nie stosują one dłużej podatku u źródła ani podziału przychodu, określonych w art. 11 i 12.
Artykuł 11
Podatek u źródła
1.
W okresie przejściowym, określonym w art. 10, w przypadku gdy właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym ma siedzibę podmiot wypłacający, Belgia, Luksemburg i Austria nakładają 15 % stawkę podatku u źródła w ciągu pierwszych trzech lat okresu przejściowego, 20 % przez następne trzy lata i 35 % po upływie tego okresu.
2.
Podmiot wypłacający nakłada podatek u źródła następująco:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a): od kwoty odsetek wypłaconych lub naliczonych;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) lub d): od kwoty odsetek lub przychodu określonych w tych akapitach lub przez opłatę o skutku równoważnym, którą ponosić będzie odbiorca od pełnej kwoty przychodów ze sprzedaży, umorzenia lub zwrotu;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c): od kwoty przychodu określonego w tym ustępie;
d) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 4: od kwoty odsetek przypadającej na każdego z członków podmiotu, określonego w art. 4 ust. 2 spełniającego warunki art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1;
e) w przypadku gdy Państwo Członkowskie korzysta z opcji na podstawie art. 6 ust. 5: od kwoty odsetek przeliczonych na stawkę roczną.
3.
Do celów ust. 2 lit. a) i b), podatek u źródła nakładany jest proporcjonalnie do okresu posiadania wierzytelności przez właściciela wierzytelności.
W sytuacji gdy podmiot wypłacający nie jest w stanie ustalić takiego okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, uznaje on właściciela odsetek za posiadającego wierzytelność przez cały okres jej istnienia, o ile osoba taka nie przedstawi dowodów daty uzyskania wierzytelności.
4.
Nałożenie podatku u źródła przez Państwo Członkowskie podmiotu wypłacającego nie uniemożliwia opodatkowania takiego przychodu przez Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek zgodnie z prawem krajowym, z zastrzeżeniem zgodności z Traktatem.
5. W okresie przejściowym Państwa Członkowskie nakładające podatek u źródła mogą postanowić, że podmiot gospodarczy wypłacający odsetki lub zabezpieczający wypłatę odsetek na rzecz podmiotu określonego w art. 4 ust. 2, mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, jest uznawany za podmiot wypłacający zamiast podmiotu określonego w art. 4 ust. 2 i mogą nałożyć podatek u źródła od takich odsetek, chyba że podmiot taki formalnie wyraził zgodę na przekazywanie jego nazwy, adresu i całkowitej kwoty wypłaconych mu odsetek lub zabezpieczonych na jego rzecz zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit ostatni.
Artykuł 12
Podział przychodu
1.
Państwa Członkowskie nakładające podatek u źródła zgodnie z art. 11 ust. 1 zatrzymują 25 % swojego przychodu a przekazują 75 % przychodu Państwu Członkowskiemu zamieszkania właściciela odsetek.
2.
Państwa Członkowskie nakładające podatek u źródła zgodnie z art. 11 ust. 5 zatrzymują 25 % swojego przychodu, a 75 % przekazują innym Państwom Członkowskim proporcjonalnie do przekazów dokonanych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Przekazy takie są dokonywane w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy od końca roku podatkowego Państwa Członkowskiego podmiotu wypłacającego w przypadku ust. 1 lub końca roku podatkowego Państwa Członkowskiego podmiotu gospodarczego w przypadku ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie nakładające podatek u źródła podejmują środki niezbędne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu podziału przychodu.
Artykuł 13
Wyjątki w zakresie procedury stosowania podatku u źródła
1.
Państwa Członkowskie nakładające podatek u źródła zgodnie z art. 11 przewidują jedną lub obie następujące procedury w celu zapewnienia właścicielom odsetek możliwości wystąpienia o nie potrącanie podatku:
a) procedura pozwalająca właścicielowi odsetek na wyraźne udzielenie zezwolenia podmiotowi wypłacającemu na przekazywanie informacji zgodnie z rozdziałem II, które to upoważnienie obejmuje wszelkie odsetki wypłacone na rzecz właściciela odsetek przez podmiot wypłacający; w takich przypadkach zastosowanie mają przepisy art. 9;
b) procedura zapewniająca, aby podatek u źródła nie był nakładany w przypadku gdy właściciel odsetek przedstawi swojemu podmiotowi wypłacającemu należność zaświadczenie sporządzone w jego imieniu przez właściwy organ jego Państwa Członkowskiego zamieszkania do celów podatkowych zgodnie z ust. 2.
2.
Na wniosek właściciela odsetek, właściwy organ jego Państwa Członkowskiego zamieszkania do celów podatkowych wydaje zaświadczenie wskazujące:
a) nazwisko lub nazwę, adres i numer identyfikacji podatkowej lub innej, w przypadku jego braku, datę i miejsce urodzenia właściciela odsetek;
b) nazwisko lub nazwę i adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku właściciela odsetek, w przypadku jego braku, określenie zabezpieczenia.
Zaświadczenie takie jest ważne przez okres nieprzekraczający trzech lat.
Jest ono wydawane każdemu właścicielowi odsetek na jego wniosek, w terminie dwóch miesięcy od daty takiego wniosku.
Artykuł 14
Zniesienie podwójnego opodatkowania
1.
Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek zapewnia zniesienie jakiegokolwiek podwójnego opodatkowania, które może wynikać z nałożenia podatku u źródła, określonego w art. 11, zgodnie z przepisami ust. 2 i 3.
2.
Jeżeli odsetki otrzymane przez właściciela odsetek zostały objęte podatkiem u źródła w Państwie Członkowskim podmiotu wypłacającego, Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek przyznaje mu ulgę podatkową równą kwocie podatku potrąconego zgodnie ze swoim prawem krajowym.
W przypadku gdy kwota ta przekracza kwotę podatku należnego zgodnie z jego prawem krajowym, Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych zwróci nadpłaconą kwotę podatku potrąconego właścicielowi odsetek.
3.
Jeżeli poza podatkiem u źródła określonym w art. 11, odsetki otrzymane przez właściciela odsetek zostały objęte jakimkolwiek innym rodzajem podatku u źródła a Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych przyznaje mu ulgę podatkową w odniesieniu do takiego podatku u źródła zgodnie ze swoim prawem krajowym lub z umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, taki inny podatek u źródła jest naliczany przed zastosowaniem procedury w ust. 2.
4.
Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek może zastąpić mechanizm ulgi podatkowej określony w ust. 2 i 3 zwrotem podatku u źródła, określonym w art. 11.
Artykuł 15
Zbywalne dłużne papiery wartościowe
1.
W okresie przejściowym, określonym w art. 10, jednak nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r., krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 r., lub w odniesieniu, do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe władze w rozumieniu dyrektywy Rady 80/390/EWG [7] lub przez właściwe władze w państwach trzecich, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a) pod warunkiem że nie zostaną dokonane dalsze emisje zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 lub po tej dacie.
Jednakże w przypadku gdy okres przejściowy, określony w art. 10, będzie trwał dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r., przepisy niniejszego artykułu są nadal stosowane wyłącznie w odniesieniu do takich zbywalnych dłużnych papierów wartościowych:
- które zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w ramach w których podmiot wypłacający, określony w art. 4, ma siedzibę w Państwie Członkowskim stosującym podatek u źródła, określony w art. 11 oraz ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy dokonano kolejnej emisji w dniu 1 marca 2002 r. lub po tej dacie wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez rząd lub podmiot powiązany działający w charakterze organu władzy publicznej, lub którego rola uznawana jest na mocy umowy międzynarodowej, jak określono w Załączniku, cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje, jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a).
W przypadku gdy dokonano kolejnej emisji w dniu 1 marca 2002 r. lub po tej dacie wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez jakiegokolwiek innego emitenta nie objętego akapitem drugim, taka kolejna emisji jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a).
2.
Przepisy niniejszego artykułu nie uniemożliwiają Państwom Członkowskim opodatkowania przychodów ze zbywalnych dłużnych papierów wartościowych określonych w ust. 1 zgodnie ze swoimi ustawodawstwami krajowymi.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY RÓŻNE I KOŃCOWE
Artykuł 16
Inne podatki u źródła
Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim nakładania podatków u źródła innych niż podatek określony w art. 11, zgodnie z ich ustawodawstwami krajowymi lub umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 stycznia 2005 r. pod warunkiem że:
i) Konfederacja Szwajcarska, Księstwo Liechtenstein, Republika San Marino, Księstwo Monako i Księstwo Andory stosują od tego samego dnia środki równoważne do określonych w niniejszej dyrektywie, zgodnie z umowami zawartymi przez nie ze Wspólnotą Europejską, w wyniku jednomyślnych decyzji Rady;
ii) obowiązują wszystkie umowy lub inne ustalenia, co zapewnia, że wszystkie odpowiednie terytoria zależne lub stowarzyszone (Wyspy Normandzkie, Wyspy Man oraz terytoria zależne lub stowarzyszone na Karaibach) stosują od tego samego dnia automatyczną wymianę informacji w ten sam sposób, jaki jest przewidziany w rozdziale II niniejszej dyrektywy (lub w okresie przejściowym określonym w art. 10, stosują podatek u źródła na tych samych warunkach, co określone w art. 11 i 12).
3.
Rada podejmuje decyzję jednomyślnie, przynajmniej sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2005 r., czy warunki określone w ust. 2 zostaną spełnione, uwzględniając dni wejścia w życie właściwych środków w zainteresowanych państwach trzecich i terytoriach zależnych lub stowarzyszonych.
Jeżeli Rada nie podejmuje decyzji, że warunki te nie zostaną spełnione, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje nowe daty do celów ust. 2.
4.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję i przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabele korelacji między niniejszą dyrektywą a przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 18
Przegląd
Co trzy lata Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
Na podstawie tych sprawozdań, Komisja, w odpowiednim przypadku, proponuje Radzie wszelkie zmiany w dyrektywie, jakie mogą okazać się niezbędne w celu lepszego zapewnienia efektywnego opodatkowania dochodów z oszczędności i usunięcia niepożądanych zakłóceń konkurencji.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 20 Adresaci
Dyrektywa Rady 2003/50/WE
z dnia 11 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 91/68/EWG w zakresie wzmocnienia kontroli przemieszczania owiec i kóz
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/68/EWG [4] ustala warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami.
(2) Dyrektywa Rady 64/432/EWG z 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5] później została zmieniona i uaktualniona dyrektywą 97/12/WE [6] w celu uwzględnienia rozwoju w sektorze zwierząt gospodarskich we Wspólnocie.
(3) Owce i kozy łączy z bydłem i trzodą chlewną nie tylko podobny system hodowli, ale też podatność na wspólny zakres chorób.
(4) Przemieszczanie owiec w dużej mierze przyczyniło się do rozprzestrzenienia pryszczycy w niektórych częściach Wspólnoty podczas wybuchu epidemii w 2001 r. i dlatego warunki zdrowotne zwierząt w wewnątrzwspólnotowym handlu owcami i kozami zostały zaostrzone decyzją Komisji 2001/327/WE z dnia 24 kwietnia 2001 r., dotyczącą ograniczeń w odniesieniu do przemieszczania zwierząt z gatunków podatnych na pryszczycę i uchylającą decyzję 2001/263/WE [7].
(5) W momencie zakończenia kryzysu pryszczycy w 2001 r. została zorganizowana wspólnie przez belgijską Prezydencję Rady i Komisję, Międzynarodowa Konferencja w sprawie Zapobiegania i Kontroli Pryszczycy w grudniu 2001 r., w celu sformułowania pierwszych wniosków z wybuchu epidemii choroby w 2001 r.; po konferencji poproszono Komisję o przedstawienie odpowiednich propozycji prawodawstwa wspólnotowego w celu zapobieżenia w przyszłości takim wybuchom a w przypadku ich wystąpienia – zminimalizowania ich niekorzystnych skutków gospodarczych.
Między innymi, zażądano skuteczniejszych kontroli przemieszczania zwierząt podatnych, mając na uwadze udzielone gwarancje zdrowotne.
(6) Dlatego niniejsza dyrektywa zamierza wzmocnić kontrole przemieszczania owiec i kóz w celu umocnienia gwarancji zdrowotnych udzielonych przez Państwa Członkowskie w handlu wewnątrzwspólnotowym zwierzętami z tych gatunków, zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(7) Konieczne jest zapewnienie szybkiej procedury aktualizacji świadectw zdrowotnych.
(8) Dlatego dyrektywa 91/68/EWG powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/68/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
a) Gdzie sytuacja tego wymaga, mają zastosowanie definicje określone w art. 2 dyrektywy 90/425/EWG i w art. 2 dyrektywy 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu oraz zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG [8].
b) Ponadto, do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
1) "owce i kozy rzeźne" oznaczają zwierzęta z gatunków owiec i kóz przeznaczone do wprowadzenia do ubojni albo bezpośrednio albo poprzez zatwierdzone miejsce gromadzenia w celu ich ubicia;
2) "owce i kozy hodowlane" oznaczają owce i kozy inne niż wymienione w pkt 1 i 3 przeznaczone do przetransportowania do miejsca przeznaczenia, albo bezpośrednio albo przez zatwierdzone miejsce gromadzenia w celach hodowli i produkcji;
3) "owce i kozy przeznaczone do tuczu" oznaczają owce i kozy inne niż wspomniane w pkt 1 i 2 przeznaczone do przetransportowania do miejsca przeznaczenia, albo bezpośrednio lub przez zatwierdzone miejsce gromadzenia, w celu utuczenia, a następnie uboju;
4) "gospodarstwo owiec i kóz oficjalnie uznane za wolne od brucelozy" oznacza gospodarstwo, które spełnia warunki ustanowione w sekcji I rozdział 1 załącznika A;
5) "gospodarstwo owiec i kóz wolne od brucelozy" oznacza gospodarstwo, które spełnia warunki ustanowione w rozdziale 2 załącznika A;
6) "choroba podlegająca obowiązkowi zgłaszania" oznacza chorobę wymienioną w sekcji I załącznika B;
7) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego;
8) "gospodarstwo pochodzenia" oznacza każde gospodarstwo, w którym owce i kozy przebywają stale, zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy i w których prowadzone są rejestry poświadczające stałą obecność zwierząt, które to rejestry mogą być sprawdzane przez właściwe organy;
9) "miejsce gromadzenia" oznacza punkty skupu i rynki, w których grupowane są pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii owce i kozy pochodzące z różnych gospodarstw w celu utworzenia grup zwierząt przeznaczonych do przemieszczania w obrębie kraju;
10) "zatwierdzone miejsce gromadzenia" oznacza pomieszczenia, w których grupowane są owce i kozy pochodzące z różnych gospodarstw, w celu utworzenia grup zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
11) "pośrednik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która kupuje i sprzedaje zwierzęta w obrocie handlowym, bezpośrednio albo pośrednio, prowadzi regularny obrót tymi zwierzętami i maksymalnie w ciągu 29 dni od nabycia zwierząt odsprzedaje je lub przemieszcza je z pierwszych pomieszczeń do innych pomieszczeń albo bezpośrednio do ubojni, która nie jest jego własnością;
12) "zatwierdzone pomieszczenia pośrednika" oznacza pomieszczenia zarządzane przez pośrednika stosownie do pkt 11 i zatwierdzone przez właściwe organy, w których grupowane są owce i kozy pochodzące z różnych gospodarstw, w celu utworzenia grup zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
13) "przewoźnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną określoną w art. 5 dyrektywy 91/628/EWG;
14) "region"
oznacza część terytorium Państwa Członkowskiego o powierzchni co najmniej 2000 km 2 , która podlega kontroli właściwych organów i obejmuje, co najmniej jeden z następujących regionów administracyjnych:
— Belgia: _BAR_ province/provincie _BAR_
— Niemcy: _BAR_ Regierungsbezirk _BAR_
— Dania: _BAR_ amt lub island _BAR_
— Francja: _BAR_ département _BAR_
— Włochy: _BAR_ provincia _BAR_
— Luksemburg _BAR_ – _BAR_
— Niderlandy: _BAR_ RVV-kring _BAR_
— Zjednoczone Królestwo: _BAR_ _BAR_
Anglia, Walia i Północna Irlandia: _BAR_ county _BAR_
Szkocja: _BAR_ district or island area _BAR_
— Irlandia: _BAR_ county _BAR_
— Grecja: _BAR_ νομός _BAR_
— Hiszpania: _BAR_ provincia _BAR_
— Portugalia: _BAR_ _BAR_
kontynent: _BAR_ distrito _BAR_
inne części terytorium Portugalii: _BAR_ região autónoma _BAR_
— Austria: _BAR_ Bezirk _BAR_
— Szwecja: _BAR_ län _BAR_
— Finlandia: _BAR_ lääni/län;" _BAR_
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Owce i kozy rzeźne mogą być przedmiotem handlu jedynie wówczas, jeśli spełniają warunki określone w art. 4, 4a, 4b i 4c.
2.
Owce i kozy przeznaczone do tuczu mogą być przedmiotem handlu jedynie wówczas, jeśli spełniają warunki określone w art. 4, 4a, 4b i 5, bez uszczerbku dla wszelkich dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane na podstawie art. 7 i 8.
3.
Owce i kozy hodowlane mogą być przedmiotem handlu jedynie wówczas, gdy spełniają warunki określone w art. 4, 4a, 4b, 5 i 6, bez uszczerbku dla gwarancji dodatkowych, które mogą być wymagane stosownie do art. 7 i 8.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 i 3, właściwe organy Państw Członkowskich miejsca przeznaczenia mogą zgodzić się na ogólne lub ograniczone odstępstwa w zakresie przemieszczania owiec i kóz hodowlanych i z przeznaczeniem do tuczu, przeznaczonych wyłącznie do tymczasowego wypasu w pobliżu granic wewnętrznych Wspólnoty.
Państwo Członkowskie korzystające z takiego odstępstw informuje Komisję o treści przyznanych odstępstw.
5.
Owce i kozy objęte niniejszą dyrektywą nie mogą w żadnym wypadku między opuszczeniem gospodarstwa pochodzenia i przyjazdem do miejsca przeznaczenia mieć styczności ze zwierzętami parzystokopytnymi innymi niż zwierzęta o tym samym stanie zdrowia.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że owce i kozy:
a) są zidentyfikowane i zarejestrowane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
b) są zbadane przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu 24 godzin poprzedzających załadunek zwierząt i nie przejawiają żadnych klinicznych objawów choroby;
c) nie pochodzą z gospodarstwa ani miały kontaktu ze zwierzętami z gospodarstw, które są objęte zakazem z uwagi na zdrowie zwierząt; okres trwania takiego zakazu liczy od momentu uboju i/albo zbytu ostatniego zwierzęcia cierpiącego lub podatnego na jedną z chorób, określonych w i), ii) lub iii), przez co najmniej:
i) 42 dni w przypadku brucelozy,
ii) 30 dni w przypadku wścieklizny,
iii) 15 dni w przypadku wąglika;
d) nie pochodzą z gospodarstwa ani nie miały kontaktu ze zwierzętami z gospodarstwa, mieszczącego się na obszarze, który ze względów zdrowotnych objęty jest zakazem lub ograniczeniem wprowadzonym wobec gatunku, którego sprawa dotyczy, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub krajowym;
e) nie są, z powodu zdrowia zwierząt, objęte ograniczeniami w zastosowaniu prawodawstwa wspólnotowego w odniesieniu do pryszczycy, ani nie były szczepione przeciwko pryszczycy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że handlem nie są następujące zwierzęta:
a) owce i kozy, które mają zostać poddane ubojowi w ramach krajowego programu zwalczania chorób, niewymienionych w załączniku C do dyrektywy 90/425/EWG albo w rozdziale I załącznika B do niniejszej dyrektywy;
b) owce i kozy, które nie mogą zostać wprowadzone do obrotu na ich własnym terytorium z powodu zdrowia publicznego albo zdrowia zwierząt uzasadnionych w art. 30 Traktatu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że owce i kozy:
a) urodziły się i były hodowane od urodzenia we Wspólnocie; lub
b) zostały przywiezione z państwa trzeciego zgodne z prawodawstwem wspólnotowym.";
4) dodaje się następujące artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że owce i kozy rzeźne, hodowlane i z przeznaczeniem do tuczu nie są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego, chyba że zwierzęta:
a) stale przebywały w gospodarstwie pochodzenia, przez co najmniej 30 dni, albo od urodzenia, jeśli zwierzęta mają mniej niż 30 dni,
b) nie pochodzą z gospodarstwa, do których owce i kozy zostały wprowadzone w ciągu 21 dni przed wysyłką,
c) nie pochodzą z gospodarstwa, do którego zwierzęta parzystokopytne przywożone z państwa trzeciego zostały wprowadzone w okresie 30 dni przed wysyłką.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) i lit. c), Państwa Członkowskie mogą zezwalać na wysyłanie owiec i kóz do innego Państwa Członkowskiego, jeśli zwierzęta określone w ust. 1 lit. b) i lit. c) były całkowicie odizolowane od wszystkich innych zwierząt w gospodarstwie.
Artykuł 4b
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że warunki wymienione w ust. 2–6 stosowane są do handlu wewnątrzwspólnotowym wszystkimi owcami i kozami.
2.
Zwierzęta nie przebywają poza swoim gospodarstwem pochodzenia przez więcej niż sześć dni przed ostatnią certyfikacją do handlu w miejscu przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim, jak określono w świadectwie zdrowia.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 1, w przypadku transportu morskiego, termin sześciu dni ulega przedłużeniu na czas trwania podróży drogą morską.
3.
Po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia zwierzęta są przekazywane bezpośrednio do miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3, owce i kozy mogą, po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia i przed przybyciem do miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim, przejść przez tylko jedno zatwierdzone miejsce gromadzenia mieszczące się w Państwie Członkowskim pochodzenia.
W przypadku owiec i kóz rzeźnych, zatwierdzone miejsce gromadzenia może zostać zastąpiony zatwierdzonymi pomieszczeniami pośrednika mieszczącymi się w Państwie Członkowskim pochodzenia.
5.
Zwierzęta rzeźne, które po przybyciu do Państwa Członkowskiego przeznaczenia zostały przyjęte do ubojni, muszą zostać ubite najszybciej jak to możliwe, najpóźniej w ciągu 72 godzin od przybycia.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 5, Państwa Członkowskie zapewniają, że zwierzęta objęte niniejszą dyrektywą, w czasie między opuszczeniem gospodarstwa pochodzenia a ich przybyciem na miejsce przeznaczenia, w żadnym momencie zachowują stan zdrowia owiec i kóz nieprzeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 4c
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4a ust. 1 lit. a) owce i kozy rzeźne mogą być przedmiotem handlu, jeżeli przebywały w gospodarstwie pochodzenia stale, przez co najmniej 21 dni.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4a ust. 1 lit. b) i bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 i przepisów art. 4b ust. 2, owce i kozy rzeźne mogą zostać przekazane z gospodarstwa pochodzenia, do gospodarstwa, do którego owce i kozy zostały wprowadzone w ciągu 21 dni przed wysyłką, jeśli są transportowane bezpośrednio do ubojni w innym Państwie Członkowskim w celu natychmiastowego uboju bez przechodzenia przez miejsce gromadzenia lub punkt etapowy ustanowiony zgodnie z dyrektywą 91/628/EWG.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4b ust. 3 i 4 i bez uszczerbku dla przepisów art. 4b ust. 2, owce i kozy rzeźne mogą, po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia, przejść przez jedno dodatkowe miejsce gromadzenia pod następującymi warunkami alternatywnymi:
a) zwierzęta, zanim przejdą przez zatwierdzone miejsce gromadzenia określone w art. 4b ust. 4, które znajduje się w Państwie Członkowskim pochodzenia, spełniają następujące warunki:
i) po opuszczeniu gospodarstwa pochodzenia zwierzęta przechodzą przez pojedyncze miejsce gromadzenia pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym, które dopuszcza tylko zwierzęta, o co najmniej tym samym stanie zdrowia,
ii) bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego identyfikacji owiec i kóz, zwierzęta są identyfikowane indywidualnie, najpóźniej w miejscu gromadzenia, aby umożliwić w każdym przypadku odnalezienie gospodarstwa pochodzenia oraz
iii) z miejsca gromadzenia zwierzęta są, wraz z urzędowym dokumentem weterynaryjnym, transportowane do zatwierdzonego miejsca gromadzenia, określonego w art. 4b ust. 4, w celu zatwierdzenia i przekazania bezpośrednio do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia;
lub
b) zwierzęta mogą po wysłaniu z Państwa Członkowskiego pochodzenia przejść przez jedno zatwierdzone miejsce gromadzenia przed przekazaniem do ubojni w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia pod następującymi warunkami:
i) zatwierdzone miejsce gromadzenia znajduje się w Państwie Członkowskim przeznaczenia, skąd zwierzęta muszą zostać przekazane bezpośrednio do ubojni, za co odpowiedzialny jest urzędowy lekarz weterynarii, w celu uboju w terminie pięciu dni od przybycia do zatwierdzonego miejsca gromadzenia, albo
ii) zatwierdzone miejsce gromadzenia mieszczące się w jednym Państwie Członkowskim tranzytu, skąd zwierzęta są przekazywane bezpośrednio do ubojni w Państwie Członkowskim przeznaczenia wskazanej w świadectwie zdrowia zwierząt wystawionym zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6.";
5) artykuł 8a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8a
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w celu zatwierdzenia przez właściwy organ, miejsca gromadzenia muszą, co najmniej:
a) być pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, który zapewnia, w szczególności, zgodność z przepisami art. 3 ust. 5;
b) znajdować się na obszarze nie objętym zakazami lub ograniczeniami, zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym i/lub ustawodawstwem krajowym;
c) podlegać oczyszczeniu i dezynfekcji przed użyciem, zgodnie z wymogami urzędowego lekarza weterynarii;
d) posiadać, przy uwzględnieniu możliwości przechowywania zwierząt przez miejsce gromadzenia:
- budynek, przeznaczony wyłącznie do tego celu, gdy jest wykorzystywany jako miejsce gromadzenia,
- odpowiednie obiekty i urządzenia do załadunku, wyładunku i odpowiednie pomieszczenia o właściwym standardzie dla zwierząt, do ich pojenia i karmienia, i do niezbędnego oporządzania; obiekty te muszą być łatwe do czyszczenia i dezynfekcji,
- odpowiednie obiekty do prowadzenia kontroli,
- odpowiednie obiekty do celów izolowania,
- odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekowania pomieszczeń i ciężarówek,
- odpowiednie obszary składowania paszy, ściółki i obornika,
- odpowiedni system odprowadzania ścieków,
- biuro dla urzędowego lekarza weterynarii;
e) dopuszczać jedynie zwierzęta, które są zidentyfikowane zgodne z prawodawstwem wspólnotowym i spełniają warunki zdrowotne zwierząt ustalone w niniejszej dyrektywie dla kategorii właściwych zwierząt.
W tym celu, kiedy zwierzęta są przyjmowane, właściciel albo osoba odpowiedzialna w punkcie zapewniają, aby towarzyszyły im świadectwa zdrowia albo odpowiednie świadectwa dla gatunków i kategorii, objętych niniejszą dyrektywą;
f) regularnie być badane przez właściwy organ w celu stwierdzenia, czy nadal spełniane są wymogi niezbędne do zatwierdzenia
2.
Od właściciela albo osoby odpowiedzialnej w miejscu gromadzenia wymaga się, na podstawie dokumentów towarzyszących zwierzętom albo numerów identyfikacyjnych albo oznaczeń zwierząt, umieszczenia w rejestrze albo w bazie danych i zachowania przez okres, co najmniej trzech lat następujących informacji:
- nazwisko właściciela, pochodzenie, daty wprowadzenia i wyprowadzenia, liczby i identyfikacji owiec i kóz albo numer rejestracyjny gospodarstwa pochodzenia zwierząt wprowadzanych do punktu, tam gdzie stosuje się weterynaryjny numer identyfikacyjny lub zatwierdzenia miejsca gromadzenia, przez które zwierzęta przeszły przed wprowadzeniem do punktu oraz ich przewidziane miejsce przeznaczenia,
- numer rejestracyjny przewoźnika i numer rejestracyjny samochodu ciężarowego dostarczającego zwierzęta do punktu lub odbierającego je z punktu.
3.
Właściwy organ nadaje numer zatwierdzenia każdemu zatwierdzonemu miejscu gromadzenia.
Takie zatwierdzenie może być ograniczone do jednego albo kilku gatunków objętych niniejszą dyrektywą, lub do zwierząt hodowlanych, przeznaczonych do tuczu lub rzeźnych.
Właściwy organ przekazuje Komisji wykaz zatwierdzonych miejsc gromadzenia oraz jego kolejne aktualizacje.
Komisja przedstawia ten wykaz Państwom Członkowskim w ramach Komitetu określonego w art. 15 ust. 1.
4.
Właściwy organ może zawiesić lub wycofać zatwierdzenie w przypadku niezgodności z niniejszym artykułem lub innymi odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy albo innych dyrektyw w odniesieniu do ograniczeń zdrowotnych.
Zatwierdzenie może zostać wznowione, gdy właściwy organ uzna, że miejsce gromadzenia całkowicie spełnia wszystkie stosowne przepisy niniejszej dyrektywy.
5.
Właściwy organ zapewnia, aby w czasie działania, miejsca gromadzenia mają wystarczającą liczbę zatwierdzonych lekarzy weterynarii do wypełniania wszystkich obowiązków.
6.
Wszelkie szczegółowe przepisy wymagane dla jednolitego stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.";
6) dodaje się następujące artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 8b
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszyscy pośrednicy są zarejestrowani oraz, do celów handlu wewnątrzwspólnotowego, zatwierdzeni i wyposażeni w numer zatwierdzenia przez właściwy organ, oraz że zatwierdzeni pośrednicy spełniają przynajmniej następujące warunki:
a) muszą zajmować się wyłącznie zwierzętami, które są zidentyfikowane i pochodzą z gospodarstw, które spełniają warunki określone w art. 3.
W tym celu pośrednik zapewnia, że zwierzęta są właściwie zidentyfikowane, i towarzyszą im stosowne dokumenty zdrowia zgodne z niniejszą dyrektywą;
b) od pośrednika wymaga się, aby prowadził rejestr albo bazę danych na podstawie dokumentu towarzyszącego zwierzętom, albo na podstawie numerów identyfikacji albo oznaczeń zwierząt oraz przechowywał następujące dane przez okres co najmniej trzech lat:
- nazwisko właściciela, pochodzenie, datę kupna, kategorię, liczbę i identyfikację owiec i kóz albo numer identyfikacyjny gospodarstwa pochodzenia nabytych zwierząt, oraz, tam gdzie stosuje się numer zatwierdzenia albo numer identyfikacyjny miejsca gromadzenia, przez które zwierzęta przeszły przed ich nabyciem oraz ich miejsce przeznaczenia,
- numer rejestracyjny przewoźnika i/lub numer rejestracyjny samochodu ciężarowego dostarczającego i odbierającego zwierzęta,
- nazwisko i adres nabywcy oraz miejsce przeznaczenia zwierząt,
- kopie planowanej trasy i/lub numery porządkowe świadectw zdrowia, w miarę potrzeby;
c) jeżeli pośrednik trzyma zwierzęta we własnych obiektach, gwarantuje on, że:
- personel zajmujący się zwierzętami jest odpowiednio przeszkolony w zakresie stosowania wymogów niniejszej dyrektywy oraz w zakresie właściwej opieki i pielęgnacji zwierząt,
- niezbędne kontrole i badania zwierząt były regularnie przeprowadzane przez urzędowego lekarza weterynarii oraz, aby były podejmowane wszystkie niezbędne środki dla zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie pomieszczenia używane przez pośrednika w związku z jego działalnością były rejestrowane i aby był im nadawany numer zatwierdzenia przez właściwy organ oraz aby spełniały, co najmniej następujące warunki:
a) muszą pozostawać pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii;
b) muszą znajdować się na obszarze, który nie podlega zakazowi albo ograniczeniom zgodnie prawodawstwem Wspólnoty lub ustawodawstwem krajowym;
c) muszą posiadać:
- odpowiednie pomieszczenia o dostatecznej pojemności, w szczególności, pomieszczenia do kontroli oraz pomieszczenia do izolowania tak, aby wszystkie zwierzęta mogły zostać odizolowane w przypadku wybuchu epidemii choroby zakaźnej,
- odpowiednie obiekty i urządzenia do rozładunku oraz, w razie potrzeby, pomieszczenia o odpowiednim standardzie do trzymania zwierząt, ich pojenia i karmienia oraz oporządzania; obiekty te muszą być łatwe do czyszczenia i dezynfekcji,
- odpowiedni obszar przeznaczony na ściółkę i obornik,
- odpowiedni system odprowadzania ścieków;
d) muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane przed użyciem, zgodnie z wymaganiami urzędowego lekarza weterynarii.
3.
Właściwy organ może zawiesić lub wycofać zatwierdzenie w razie niezgodności z niniejszym artykułem lub innymi właściwymi przepisami niniejszej dyrektywy albo innych dyrektyw w zakresie ograniczeń zdrowotnych.
Zatwierdzenie może zostać przywrócone, jeśli właściwy organ upewni się, że pośrednik działa w pełni zgodnie ze wszystkimi odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy.
4.
Właściwy organ musi przeprowadzać regularne inspekcje w celu stwierdzenia, że wymagania niniejszego artykułu są spełniane.
Artykuł 8c
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przewoźnicy określeni w art. 5 dyrektywy 91/628/EWG spełniają następujące warunki dodatkowe:
a) do przewozu zwierząt muszą używać środków transportu, które są:
- skonstruowane w taki sposób, aby odchody zwierząt, ściółka i pasza nie mogły wyciec lub wypaść z pojazdu,
- oczyszczane i dezynfekowane niezwłocznie po każdym transporcie zwierząt albo produktów, które mogłyby wpływać na zdrowie zwierząt oraz, jeśli to konieczne, przed każdym nowym załadunkiem zwierząt, przy użyciu środków dezynfekujących urzędowo zatwierdzonych przez właściwy organ;
b) muszą posiadać odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji, zatwierdzone przez właściwy organ, włącznie z obiektami i urządzeniami do przechowywania ściółki i odchodów, lub muszą przedstawić dokumentację dowodową, że czynności te wykonuje strona trzecia zatwierdzona przez właściwy organ.
2.
Przewoźnik musi zapewnić, aby dla każdego pojazdu używanego do transportu zwierząt był prowadzony rejestr, który musi być przechowywany przez okres minimum trzech lat zawierający, co najmniej następujące informacje:
i) miejsca i daty załadunku, nazwisko lub nazwę firmy i adres gospodarstwa albo miejsca gromadzenia, z którego zwierzęta są zabierane,
ii) miejsca i daty dostawy, nazwisko lub nazwę firmy i adres odbiorcy(-ów),
iii) gatunki i liczbę przewożonych zwierząt,
iv) datę i miejsce dezynfekcji,
v) szczegóły dokumentacji towarzyszącej, numer itd.
3.
Przewoźnicy zapewniają, że wysyłka lub zwierzęta, w żadnym wypadku w okresie między opuszczeniem gospodarstwa lub miejsca gromadzenia a dotarciem do miejsca przeznaczenia, nie miały kontaktu ze zwierzętami o gorszym stanie zdrowia.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przewoźnicy złożą pisemne zobowiązanie stwierdzające w szczególności, że:
- zostaną podjęte wszystkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, w szczególności przestrzegane będą przepisy niniejszego artykułu i przepisy odnoszące się do odpowiedniej dokumentacji towarzyszącej zwierzętom,
- transport zwierząt jest powierzany pracownikom posiadającym niezbędne umiejętności, kwalifikacje zawodowe i wiedzę.
5.
W przypadku naruszenia niniejszego artykułu, art. 18 dyrektywy 91/628/EWG stosuje się odpowiednio.";
7) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Owcom i kozom musi towarzyszyć podczas transportu do miejsca przeznaczenia świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem I, II lub III wymienionym w załączniku E, odpowiednio do przypadku. Świadectwo składa się z pojedynczego arkusza albo, tam gdzie wymagana jest więcej niż jedna strona, ma mieć taką formę, że dwie strony lub więcej stanowią część zintegrowanej i niepodzielnej całości i posiadają numer seryjny.
Świadectwo wystawia się w dniu przeprowadzania inspekcji sanitarnej, przynajmniej w jednym z języków urzędowych kraju przeznaczenia.
Świadectwo jest ważne 10 dni od daty inspekcji sanitarnej.
2.
Inspekcja sanitarna w celu wydania świadectwa zdrowia, zawierająca dodatkowe gwarancje, do celów wysyłki zwierząt, może być przeprowadzona albo w gospodarstwie pochodzenia albo w zatwierdzonym miejscu gromadzenia albo, w przypadku zwierząt rzeźnych, w zatwierdzonych pomieszczeniach pośrednika.
W tym celu właściwy organ zapewnia, aby każde świadectwo było sporządzane przez urzędowego lekarza weterynarii po przeprowadzeniu inspekcji, wizytacji i kontroli, przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
3.
Urzędowy lekarz weterynarii z miejsca gromadzenia przeprowadza wszelkie niezbędne kontrole zwierząt, które są tam wprowadzane.
4.
W przypadku owiec i kóz przeznaczonych do tuczu i hodowlanych wysyłanych do innego Państwa Członkowskiego z zatwierdzonego miejsca gromadzenia lub z zatwierdzonych pomieszczeń pośrednika znajdujących się w Państwie Członkowskim pochodzenia, świadectwo zdrowia, określone w ust. 1, zgodne z wzorem II lub III określonym w załączniku E, odpowiednio do przypadku, może zostać wydane jedynie na podstawie kontroli ustalonych w ust. 3 oraz urzędowego dokumentu zawierającego niezbędne informacje podane przez urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia.
5.
Dla owiec i kóz rzeźnych, wysyłanych do innego Państwa Członkowskiego z zatwierdzonego miejsca gromadzenia albo z zatwierdzonych pomieszczeń pośrednika znajdujących się w Państwie Członkowskim pochodzenia, świadectwo zdrowia, określone w ust. 1, zgodne ze wzorem I określonym w załączniku E, może zostać wydane tylko na podstawie kontroli określonych w ust. 3 oraz urzędowego dokumentu zawierającego niezbędne informacje, podane przez urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia albo miejsce gromadzenia, określone w art. 4c ust. 3 lit. a) i).
6.
Dla owiec i kóz rzeźnych, przechodzących przez zatwierdzone miejsce gromadzenia zgodnie z przepisami art. 4c ust. 3 lit. b) ii), urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za zatwierdzone miejsce gromadzenia w Państwie Członkowskim tranzytu dostarcza zaświadczenie dla Państwa Członkowskiego przeznaczenia w drodze wystawienia drugiego świadectwa zdrowia, zgodne z wzorem I określonym w załączniku E, podając w nim dane zgodne z oryginalnym(-i) świadectwem(-ami) zdrowia i załączając do niego urzędowo poświadczoną kopię oryginalnych świadectw.
W tym przypadku łączny okres ważności świadectw nie może przekraczać okresu określonego w ust. 1.
7.
Urzędowy lekarz weterynarii wystawiający świadectwo zdrowia dla handlu wewnątrzwspólnotowego zgodne z wzorem I, II lub III określonym w załączniku E, odpowiednio do przypadku, zapewnia, aby przemieszczanie zostało zapisane w systemie ANIMO w dniu wystawienia świadectwa.";
8) skreśla się art. 13;
9) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Załącznik A zmienia Rada, na wniosek Komisji, kwalifikowaną większością głosów.
2.
Załączniki B, C, D i E zmienia się zgodnie z procedurą, określoną w art. 15 ust. 2.
3.
Zasady wykonywania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z procedurą, określoną w art. 15 ust. 2.";
10) Skreśla się art. 16;
11) Załącznik E zostaje zastąpiony załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Lizbonie w dniach 23–24 marca 2000 r. zwróciła uwagę na potrzebę przyspieszenia zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, ustaliła 2005 r. jako termin wdrożenia planu działania Komisji w sprawie usług finansowych i ponagliła do podjęcia działań dla poprawy porównywalności sprawozdań finansowych sporządzanych przez spółki wspólnotowe, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym (zwane dalej spółkami notowanymi na giełdzie).
(2) W dniu 13 czerwca 2000 r. Komisja opublikowała komunikat zatytułowany "Unijna strategia sprawozdawczości finansowej: Dalsze działania", w którym zaproponowano, aby wszystkie spółki notowane na giełdzie sporządzały skonsolidowane sprawozdania finansowe według jednych standardów rachunkowości, mianowicie Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR), najpóźniej do 2005 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [4] (zwane dalej rozporządzeniem MSR) wprowadziło wymóg, aby począwszy od 2005 r. wszystkie spółki notowane na giełdzie sporządzały skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z MSR przyjętymi do stosowania w obrębie Wspólnoty.
Dało ono także Państwom Członkowskim możliwość zezwolenia lub nakazania, aby stosowano przyjęte MSR przy sporządzaniu rocznych sprawozdań finansowych oraz zezwolenia lub nakazania, aby przyjęte MSR były stosowane przez spółki nienotowane na giełdzie.
(4) Rozporządzenie MSR przewiduje, że aby przyjąć jakikolwiek międzynarodowy standard rachunkowości do stosowania we Wspólnocie, musi on spełniać podstawowy wymóg czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [5] oraz siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [6], to znaczy, że jego stosowanie prowadzi do przedstawienia sytuacji finansowej i wyników przedsiębiorstwa w sposób rzetelny i jasny – rozpatrując tę zasadę w świetle powyższych dyrektyw bez sugerowania ścisłej zgodności z bezwzględnie każdym zapisem tych dyrektyw.
(5) Jako że dla rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych jednostek objętych przepisami dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG, które nie są sporządzane zgodnie z rozporządzeniem MSR, dyrektywy te nadal będą podstawowym źródłem wspólnotowych wymogów w zakresie rachunkowości, ważne jest istnienie równych reguł dla wspólnotowych spółek stosujących MSR i tych, które ich nie stosują.
(6) Zarówno do celów przyjęcia MSR, jak i stosowania dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG pożądane jest, aby dyrektywy te odzwierciedlały ustalenia w zakresie rachunkowości międzynarodowej.
W tym względzie komunikat Komisji zatytułowany "Harmonizacja rachunkowości: Nowa strategia a harmonizacja międzynarodowa" wezwał Unię Europejską do pracy nad zachowaniem spójności między wspólnotowymi dyrektywami dotyczącymi rachunkowości a ustaleniami w zakresie międzynarodowych standardów rachunkowości, w szczególności dokonywanymi przez Komitet ds. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASC).
(7) Państwa Członkowskie powinny móc modyfikować sposób prezentowania rachunku zysków i strat oraz bilansu zgodnie z międzynarodowymi ustaleniami wyrażonymi standardami wydawanymi przez Radę ds. Międzynarowych Standardów Rachunkowości (IASB).
(8) Państwa Członkowskie powinny móc zezwolić lub nakazać, aby stosowano przeszacowania i wartość godziwą zgodnie z międzynarodowymi ustaleniami wyrażonymi standardami wydawanymi przez IASB.
(9) Roczne sprawozdanie z działalności i skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności stanowią istotne elementy sprawozdawczości finansowej.
Zaostrzenie zgodnie z obecnie stosowanymi najlepszymi praktykami obowiązującego wymogu odnośnie do wyżej wymienionych tak, aby przedstawiały one rzetelną ocenę rozwoju przedsiębiorstwa oraz jego sytuacji w sposób zgodny z wielkością i złożonością przedsiębiorstwa, jest konieczne w celu promowania większej spójności oraz udzielania dodatkowych wytycznych odnośnie do informacji, które powinna zawierać "rzetelna ocena".
Informacje te nie powinny się ograniczać do aspektów finansowych działalności spółki.
Oczekuje się, że w odpowiednich przypadkach powinna ona prowadzić do analizy aspektów ochrony środowiska i społecznych niezbędnych dla zrozumienia rozwoju spółki, jej wyników lub sytuacji.
Jest to zgodne także z zaleceniem Komisji 2001/453/WE z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie ujmowania, wyceny i ujawniania zagadnień związanych z ochroną środowiska w rocznych sprawozdaniach finansowych i rocznych sprawozdaniach z działalności spółek [7].
Jednakże zważywszy na ewoluujący charakter tego obszaru sprawozdawczości finansowej oraz biorąc pod uwagę nałożenie ewentualnego obciążenia na przedsiębiorstwa poniżej pewnej wielkości, Państwa Członkowskie mogą zadecydować o odstąpieniu od obowiązku przedstawiania informacji niefinansowych w przypadku rocznego sprawozdania z działalności tych jednostek.
(10) Różnice w sporządzaniu i prezentowaniu raportu z badania zmniejszają porównywalność i rozumienie przez użytkownika tak istotnego aspektu sprawozdawczości finansowej.
Należy uzyskać większą spójność poprzez zmiany zgodne z obecnie stosowanymi najlepszymi praktykami międzynarodowymi w określonych wymogach dotyczących formy i treści raportu z badania.
Podstawowy wymóg, aby opinia z badania stwierdzała, czy roczne lub skonsolidowane sprawozdanie finansowe daje rzetelny i jasny obraz zgodnie z odpowiednimi ramami sprawozdawczości finansowej, nie stanowi ograniczenia zakresu opinii, lecz wyjaśnia kontekst, w którym jest ona wyrażana.
(11) Dyrektywy 78/660/EWG i 83/349/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
Ponadto konieczna jest również zmiana dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [8].
(12) IASB tworzy i doskonali standardy rachunkowości mające zastosowanie do działalności ubezpieczeniowej.
(13) Powinno się zezwolić także zakładom ubezpieczeń na stosowanie rachunkowości uwzględniającej wartość godziwą, wyrażonej odpowiednimi standardami wydanymi przez IASB.
(14) Wskutek tego dyrektywa Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [9] powinna zostać zmieniona.
(15) Powyższe zmiany z jednej strony wyeliminują wszystkie nieścisłości między dyrektywami 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG oraz MSR obowiązującymi w dniu 1 maja 2002 r., z drugiej strony,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby włączono inne sprawozdania do rocznych sprawozdań finansowych oprócz dokumentów, o których mowa w pierwszym akapicie.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby kwoty prezentowane w pozycjach rachunku zysków i strat oraz bilansu uwzględniały treść ekonomiczną wykazywanych transakcji lub umów.
Takie zezwolenie lub nakaz może ograniczać się do niektórych typów spółek i/lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych określonych w siódmej dyrektywie Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [10].";
3) w art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby spółki przyjęły prezentowanie bilansu w układzie określonym w art. 10a jako alternatywnym dla układów w inny sposób wymaganych lub dozwolonych.";
4) w art. 9 pkt B "Pasywy" tytuł "Rezerwy z tytułu zobowiązań i kosztów" otrzymuje brzmienie "Rezerwy";
5) w art. 10 pkt J tytuł "Rezerwy z tytułu zobowiązań i kosztów" otrzymuje brzmienie "Rezerwy";
6) dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Zamiast prezentowania pozycji bilansu zgodnie z art. 9 i 10 Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby spółki lub niektóre typy spółek prezentowały te pozycje w podziale na pozycje krótko- i długoterminowe, pod warunkiem że podane informacje są co najmniej równoważne z informacjami wymaganymi zgodnie z art. 9 i 10.";
7) w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:
8) w art. 22 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby wszystkie spółki lub wszelkie typy spółek prezentowały sprawozdanie z działalności zamiast pozycji rachunku zysków i strat zgodnie z art. 23–26, pod warunkiem że podane informacje są co najmniej równoważne z informacjami wymaganymi zgodnie z powyższymi artykułami.";
9) w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. c) pkt bb) otrzymuje brzmienie:
"(bb) należy uwzględnić wszystkie zobowiązania powstałe w trakcie danego lub poprzedniego roku obrotowego, nawet jeśli informacje o takich zobowiązaniach zostaną uzyskane dopiero w okresie między dniem bilansowym a dniem, w którym bilans został sporządzony,";
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"(1a) Poza kwotami wykazywanymi na mocy ust. 1 lit. c) pkt bb) Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby uwzględniać wszystkie przewidywalne zobowiązania i ewentualne straty powstałe w trakcie danego lub poprzedniego roku obrotowego, nawet jeśli informacje o takich zobowiązaniach lub stratach zostaną uzyskane dopiero w okresie między dniem bilansowym a dniem, w którym bilans został sporządzony.";
10) w art. 33 ust. 1 pkt c) otrzymuje brzmienie:
"c) przeszacowanie środków trwałych";
11) w art. 42 pierwszy ustęp otrzymuje brzmienie:
"Rezerwy nie mogą przekraczać kwotowo sum, które są konieczne.";
12) dodaje się art. 42e i 42 f:
"Artykuł 42e
W drodze odstępstwa od art. 32 Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać w stosunku do wszystkich spółek lub wszelkich typów spółek, aby określone kategorie aktywów innych niż instrumenty finansowe wyceniono na kwoty ustalone w odniesieniu do wartości godziwej.
Zezwolenie to lub nakaz może ograniczać się do skonsolidowanych sprawozdań finansowych określonych w dyrektywie 83/349/EWG.
Artykuł 42f
Nie zważając na postanowienia art. 31 ust. 1 lit. c), Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać w stosunku do wszystkich spółek lub wszelkich typów spółek, aby w przypadku wyceny składnika majątku zgodnie z art. 42e zmiana wartości została uwzględniona w rachunku zysków i strat.";
13) w art. 43 ust. 1 pkt 6 odniesienie do "art. 9 i 10" zastępuje się odniesieniem do "art. 9, 10 i 10a";
14) w art. 46 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Roczne sprawozdanie z działalności zawiera co najmniej rzetelną ocenę rozwoju i wyników spółki oraz jej sytuacji wraz z opisem najważniejszego ryzyka i niepewności, w obliczu których się znajduje.
Ocena ta jest zrównoważoną i pełną analizą rozwoju i wyników spółki oraz jej sytuacji, zgodną z wielkością i złożonością przedsiębiorstwa.
b) W stopniu koniecznym dla zrozumienia rozwoju, wyników lub sytuacji spółki analiza zawiera zarówno finansowe oraz, w odpowiednich przypadkach, niefinansowe kluczowe wskaźniki wyników związane z daną działalnością, w tym informacje dotyczące ochrony środowiska i spraw pracowniczych.
c) Przedstawiając analizę, roczne sprawozdanie z działalności, w odpowiednich przypadkach, będzie zawierało odniesienia do oraz dodatkowe objaśnienia kwot wykazanych w rocznych sprawozdaniach finansowych.";
b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić spółki objęte przepisami art. 27 z obowiązku określonego powyżej w ust. 1 lit. b) w stopniu, w jakim odnosi się on do informacji niefinansowych.";
15) w art. 48 skreśla się trzecie zdanie;
16) w art. 49 trzecie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Raport osoby lub osób odpowiedzialnych za badanie rocznych sprawozdań (zwanych dalej biegłymi rewidentami) nie towarzyszy temu ogłoszeniu, lecz zostanie ujawniony bez względu na to, czy wyrażono opinię z badania bez zastrzeżeń, z zastrzeżeniami bądź negatywną, czy też biegli rewidenci nie mogli wyrazić opinii w sprawie badania.
Ujawnione zostanie także, czy raport biegłych rewidentów zawierał odniesienie do wszelkich kwestii, do których biegli rewidenci przywiązywali uwagę, uwypuklając je bez zgłaszania zastrzeżeń w opinii z badania.";
17) artykuł 51 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Roczne sprawozdania finansowe spółek są badane przez jedną osobę lub więcej osób zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie do przeprowadzania badań ustawowych na podstawie ósmej dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych [1] Dz.U. L 126 z 12.5.1984, str. 20..
Biegli rewidenci wyrażają także opinię dotyczącą zgodności lub braku zgodności rocznego sprawozdania z działalności z rocznymi sprawozdaniami finansowymi za ten sam rok obrotowy.";
18) dodaje się art. 51a w brzmieniu:
"Artykuł 51a
1.
Raport biegłych rewidentów zawiera:
a) wstęp, który przynajmniej charakteryzuje roczne sprawozdania finansowe będące przedmiotem badania ustawowego, wraz z ramami sprawozdawczości finansowej zastosowanymi podczas ich sporządzania;
b) opis zakresu badania ustawowego, który przynajmniej charakteryzyje standardy rachunkowości, zgodnie z którymi przeprowadzono badanie ustawowe;
c) opinię z badania przedstawiającą jasno opinię biegłych rewidentów o tym, czy roczne sprawozdania finansowe dają rzetelny i jasny obraz zgodnie z odpowiednimi ramami sprawozdawczości finansowej oraz, w odpowiednich przypadkach, czy roczne sprawozdania finansowe są zgodne z wymogami ustawowymi; opinia z badania jest opinią bez zastrzeżeń, z zastrzeżeniami lub opinią negatywną, bądź, jeśli biegli rewidenci nie mogą wydać opinii, odmową wyrażenia opinii;
d) odniesienie do wszelkich kwestii, do których biegli rewidenci przywiązują uwagę, uwypuklając je bez zgłaszania zastrzeżeń w opinii z badania;
e) opinię dotyczącą zgodności lub braku zgodności rocznego sprawozdania z działalności z rocznymi sprawozdaniami finansowymi za ten sam rok obrotowy.
2.
Raport podpisują biegli rewidenci podając datę podpisu.";
19) skreśla się art. 53 ust. 1;
20) dodaje się art. 53a w brzmieniu:
"Artykuł 53a
Państwa Członkowskie nie udostępniają wyłączeń określonych w art. 11, 27, 46, 47 i 51 w przypadku spółek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [1] Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 27. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1)..";
21) w art. 56 ust. 1 odniesienie do "art. 9, 10" zastępuje się odniesieniem do "art. 9, 10, 10a";
22) w art. 60 w pierwszym ustępie wyrażenie "na podstawie ich wartości rynkowej" zastępuje się wyrażeniem "na podstawie ich godziwej wartości";
23) w art. 61a odniesienie do "art. 42a–42d" zastępuje się odniesieniem do "art. 42a–42f".
Artykuł 2
W dyrektywie 83/349/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oprócz przypadków wymienionych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby wszelkie przedsiębiorstwa podlegające ich prawu krajowemu sporządzały skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności, jeżeli:
a) przedsiębiorstwo to (przedsiębiorstwo dominujące) posiada władzę do wywierania wpływu lub sprawowania kontroli lub w rzeczywistości wywiera dominujący wpływ lub sprawuje kontrolę nad innym przedsiębiorstwem (przedsiębiorstwem zależnym); lub
b) przedsiębiorstwo to (przedsiębiorstwo dominujące) i inne przedsiębiorstwo (przedsiębiorstwo zależne) są zarządzane według jednolitych zasad przez przedsiębiorstwo dominujące.";
2) w art. 3 ust. 1 odniesienie do "art. 13, 14 i 15" zastępuje się odniesieniem do "art. 13 i 15";
3) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadku, gdy jedno z przedsiębiorstw podlegających konsolidacji jest spółką, której papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [1] Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 27. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1)..";
b) skreśla się ust. 5;
4) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) skreśla się drugie zdanie;
b) w ust. 2 lit. a) odniesienie do "art. 13, 14 i 15" zastępuje się odniesieniem do "art. 13 i 15";
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do spółek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG.";
5) w art. 11 ust. 1 lit. a) odniesienie do "art. 13, 14 i 15" zastępuje się odniesieniem do "art. 13 i 15";
6) skreśla się art. 14;
7) w art. 16 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby włączono inne sprawozdania do skonsolidowanych sprawozdań finansowych oprócz dokumentów, o których mowa w pierwszym akapicie.";
8) w art. 17 ust. 1 odniesienie do "art. 3–10" zastępuje się odniesieniem do "art. 3–10a";
9) w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie 2 lit. b) wyrażenie "art. 13 i 14 oraz, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3," zastępuje się odniesieniem do "art. 13 oraz";
b) w punkcie 5 skreśla się wyrażenie "oraz przedsiębiorstwa wyłączone z konsolidacji na podstawie art. 14";
10) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności musi zawierać co najmniej rzetelną ocenę rozwoju i wyników oraz sytuacji jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość wraz z opisem najważniejszego ryzyka i niepewności, w obliczu których się znajdują.
Ocena ta jest zrównoważoną i pełną analizą rozwoju i wyników oraz sytuacji jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość, zgodną z wielkością i złożonością przedsiębiorstwa.
W stopniu koniecznym dla zrozumienia rozwoju, wyników lub sytuacji tych jednostek analiza zawiera zarówno finansowe oraz, w odpowiednich przypadkach, niefinansowe kluczowe wskaźniki wyników związane z daną działalnością, w tym informacje dotyczące ochrony środowiska i spraw pracowniczych.
Przedstawiając analizę, skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności, w odpowiednich przypadkach, zawiera odniesienia do oraz dodatkowe objaśnienia kwot wykazanych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym.";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku wymogu przedstawienia skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności oprócz rocznego sprawozdania z działalności, obydwa sprawozdania mogą być przedstawione jako jedno sprawozdanie.
Przy sporządzaniu jednego sprawozdania właściwe może być zwrócenie większej uwagi na kwestie, które są istotne dla jednostek objętych konsolidacją traktowanych jako całość,";
11) artykuł 37 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 37
1.
Skonsolidowane sprawozdania spółek są badane przez jedną osobę lub więcej osób zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie, których prawu podlega działalność przedsiębiorstwa dominującego, do przeprowadzania badania ustawowego na mocy ósmej dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych [1] Dz.U. L 126 z 12.5.1984, str. 20..
Osoba lub osoby odpowiedzialne za badanie skonsolidowanego sprawozdania finansowego (zwane dalej biegłymi rewidentami) opiniują, czy skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności jest zgodne, czy nie, ze skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym sporządzonym za ten sam rok obrotowy.
2.
Raport biegłego rewidenta zawiera:
a) wstęp, który przynajmniej charakteryzuje skonsolidowane sprawozdania finansowe będące przedmiotem badania ustawowego, wraz z ramami sprawozdawczości finansowej zastosowanymi podczas ich sporządzania;
b) opis zakresu badania ustawowego, który przynajmniej charakteryzuje standardy rachunkowości, zgodnie z którymi przeprowadzono badanie ustawowe;
c) opinię z badania przedstawiającą jasno opinię biegłych rewidentów o tym, czy skonsolidowane sprawozdania finansowe dają rzetelny i jasny obraz zgodnie z odpowiednimi ramami sprawozdawczości finansowej oraz, w odpowiednich przypadkach, czy skonsolidowane sprawozdania finansowe są zgodne z wymogami ustawowymi; opinia z badania jest opinią bez zastrzeżeń, z zastrzeżeniami lub opinią negatywną, bądź, jeśli biegli rewidenci nie mogą wydać opinii, odmową wyrażenia opinii;
d) odniesienie do wszelkich kwestii, do których biegli rewidenci przywiązują wagę, kładąc na nie nacisk, bez zgłaszania zastrzeżeń w opinii z badania;
e) opinię dotyczącą zgodności lub braku zgodności skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności ze skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi za ten sam rok obrotowy.
3.
Raport podpisują biegli rewidenci podając datę podpisu.
4.
W przypadku dołączenia rocznych sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa dominującego do skonsolidowanych sprawozdań finansowych, raport biegłych rewidentów wymagany na podstawie niniejszego artykułu może być połączony z każdym raportem biegłych rewidentów w sprawie rocznego sprawozdania finansowego przedsiębiorstwa dominującego wymaganego na podstawie art. 51 dyrektywy 78/660/EWG.";
12) w art. 38 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Ustępy 2 i 3 nie mają zastosowania w stosunku do spółek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy 93/22/EWG."
Artykuł 3
W dyrektywie 86/635/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Artykuły 2, 3, art. 4 ust. 1 i 3–6, art. 6, 7, 13, 14, art. 15 ust. 3 i 4, art. 16–21, 29–35, 37–41, art. 42 zdanie pierwsze, art. 42a–42f, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 48–50, 50a, art. 51 ust. 1 i art. 51a, 56–59, 61 i 61a dyrektywy 78/660/EWG mają zastosowanie do instytucji wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią inaczej. Jednakże art. 35 ust. 3, art. 36, 37 i art. 39 ust. 1–4 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do aktywów i pasywów wycenianych zgodnie z sekcją 7a dyrektywy 78/660/EWG.
2.
W przypadku odniesienia w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG do art. 9, 10 i 10a (bilans) lub art. 22–26 (rachunek zysków i strat) dyrektywy 78/660/EWG, takie odniesienia uważa się za odniesienia do art. 4 i 4a (bilans) lub art. 26, 27 i 28 (rachunek zysków i strat) niniejszej dyrektywy.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie określą następujący układ bilansu.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby instytucje kredytowe przyjęły jako alternatywę przedstawianie bilansu według układu określonego w art. 4a.";
b) w "Pasywach" w pkt 6 tytuł "Rezerwy na zobowiązania i koszty" otrzymuje brzmienie "Rezerwy";
3) dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Zamiast prezentowania pozycji bilansowych zgodnie z art. 4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby instytucje kredytowe lub pewne typy instytucji kredytowych prezentowały te pozycje sklasyfikowane według ich charakteru oraz w kolejności ich względnej płynności, pod warunkiem że podane informacje są co najmniej równoważne z informacjami wymaganymi zgodnie z art. 4.";
4) w art. 26 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać, aby wszystkie instytucje kredytowe lub wszelkie typy instytucji kredytowych przedstawiały sprawozdanie z działalności zamiast prezentowania pozycji rachunku zysków i strat zgodnie z art. 27 lub 28, pod warunkiem że podane informacje są co najmniej równoważne z informacjami wymaganymi zgodnie z powyższymi artykułami.";
5) skreśla się art. 43 ust. 2 lit. f).
Artykuł 4
W dyrektywie 91/674/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Artykuły 2, 3, art. 4 ust. 1, 3–6, art. 6, 7, 13, 14, art. 15 ust. 3 i 4, art. 16–21, 29–35, 37–41, 42, 42a–42f, art. 43 ust. 1 pkt 1–7 oraz 9–14, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 48–50, 50a, art. 51 ust. 1, art. 51a, 56–59, 61 i 61a dyrektywy 78/660/EWG mają zastosowanie do jednostek wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią inaczej. Artykuły 46, 47, 48, 51 i 53 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania w stosunku do aktywów i pasywów wycenianych zgodnie z sekcją 7a dyrektywy 78/660/EWG.
2.
W przypadku odniesienia w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG do art. 9, 10 i 10a (bilans) lub art. 22–26 (rachunek zysków i strat) dyrektywy 78/660/EWG, takie odniesienia uważa się za odniesienia odpowiednio do art. 6 (bilans) lub art. 34 (rachunek zysków i strat) niniejszej dyrektywy.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do towarzystwa ubezpieczeniowego znanego jako Lloyd's.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy zarówno Lloyd's jak i syndykaty Lloyd'sa uważa się za zakłady ubezpieczeń.
2.
W drodze odstępstwa od art. 65 ust. 1 Lloyd's sporządzi łączne sprawozdanie finansowe zamiast skonsolidowanego sprawozdania finansowego wymaganego na mocy dyrektywy 83/349/EWG.
Łączne sprawozdanie finansowe sporządza się przez kumulację wszystkich sprawozdań finansowych syndykatów.";
3) w art. 6 pkt E "Pasywa" tytuł "Rezerwy z tytułu pozostałych ryzyk i kosztów" otrzymuje brzmienie "Pozostałe rezerwy";
4) w art. 46 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od tego wymogu.";
b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy zamieścić informację o metodzie(-ach) wyceny zastosowanej(-ych) do każdej pozycji lokat, wraz z ustalonymi w ten sposób kwotami.";
5) dodaje się art. 46a w brzmieniu:
"Artykuł 46a
1.
W przypadku gdy aktywa i pasywa są wyceniane zgodnie z sekcją 7a dyrektywy 78/660/EWG, ust. 2–6 niniejszego artykułu mają zastosowanie.
2.
Lokaty wykazywane w pozycji D aktywów są wykazywane według ich wartości godziwej.
3.
W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich ceny nabycia, ich wartość godziwą wykazuje się w informacjach dodatkowych do sprawozdania finansowego.
4.
W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich wartości godziwej, ich cenę nabycia wykazuje się w informacjach dodatkowych do sprawozdania finansowego.
5.
Taką samą metodę wyceny stosuje się do wszystkich lokat zawartych w każdej pozycji oznaczonej cyfrą arabską lub wykazanej jako aktywa w pkt C ppkt I. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od tego wymogu.
6.
W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy zamieścić informację o metodzie(-ach) wyceny zastosowanej(-ych) do każdej pozycji lokat, wraz z ustalonymi w ten sposób kwotami.";
6) skreśla się Załącznik.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej przed dniem 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w zakresie warunków stosowania dodatku do żywności E 425 konjac
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [4] zezwala na stosowanie dodatku do żywności E 425 konjac w środkach spożywczych pod pewnymi warunkami.
(2) Komisja podjęła działania w celu tymczasowego zawieszenia wprowadzania do obrotu galaretek żelkowych zawierających E 425, albowiem ustalono, że są one niebezpieczne, ponieważ spowodowały śmierć przez zakrztuszenie kilkorga dzieci i osób starszych w państwach trzecich.
(3) Niektórzy producenci galaretek żelkowych uznają fakt istnienia zagrożenia dla zdrowia ludzkiego poprzez zamieszczanie na opakowaniach ostrzeżenia, które zwraca uwagę na zagrożenie dla dzieci i osób starszych.
(4) W oparciu o informacje przekazane przez Państwa Członkowskie, które przyjęły środki na poziomie krajowym, można dojść do wniosku, iż galaretki żelkowe zawierające E 425 konjac stanowią zagrożenie dla życia.
Oprócz ich kształtu i wielkości, przyczyną, dla której galaretki żelkowe stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, są właściwości fizyczne i chemiczne dodatku konjac.
(5) W tej sytuacji, ostrzeganie za pomocą etykiet nie wystarcza do zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego, w szczególności w odniesieniu do dzieci.
(6) Niezbędne jest dokonanie zmian warunków stosowania E 425 konjac w słodyczach galaretkowych, w tym także w galaretkach żelkowych.
(7) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 95/2/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku IV do dyrektywy 95/2/WE w wierszu dla E 425: Konjac: i) żywica konjac ii) glukomannoza konjac, tekst "Środki spożywcze w ogóle (z wyjątkiem określonych w art. 2 ust. 3)" zastępuje się tekstem "Środki spożywcze w ogóle (z wyjątkiem określonych w art. 2 ust. 3 oraz słodyczy galaretkowych, w tym galaretek żelkowych)".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 17 stycznia 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposoby dokonywania takiego odniesienia.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca po raz dwudziesty szósty dyrektywę Rady 76/769/EWG odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (nonylofenolu, etoksylowanego nonylofenolu i cementu)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zagrożenie dla środowiska stwarzane przez nonylofenol (NP) i etoksylowany nonylofenol (NPE) zostało ocenione zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje [4].
Ocena ta określiła potrzebę zmniejszenia tych zagrożeń; w swej opinii z dnia 6 i 7 marca 2001 r. Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (CSTEE) potwierdził ten wniosek.
(2) NP jest klasyfikowany jako "priorytetowa substancja niebezpieczna" w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy dla wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [5].
Na podstawie art. 16 ust. 6 tej dyrektywy Komisja ma przedstawić propozycję kontroli zaprzestania lub wygaśnięcia zrzutów, emisji i strat tych substancji.
(3) Zalecenia Komisji 2001/838/WE z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie wyników oceny ryzyka i strategii zmniejszania ryzyka stwarzanego przez: aldehyd akrylowy; siarczan dwumetylu; nonylofenol, 4-nonyl-, rozgałęziony; tert-butylometyloeter [6], przyjętych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 793/93, zaproponowały strategię ograniczania ryzyka dla NP i NPE, zalecając w szczególności zastosowanie ograniczeń w ich wprowadzaniu do obrotu i użytku.
(4) W celu ochrony środowiska Komisja jest proszona o rozważenie zmiany dyrektywy Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie [7], mającej na celu ustanowienie wartości granicznej dla NP i NPE w osadach ściekowych przeznaczonych do rozpryskiwania na gruncie.
(5) Dla dalszego zwiększenia ochrony środowiska wprowadzanie do obrotu i stosowanie NP i NPE powinno być ograniczone do szczególnych zastosowań, których wynikiem są zrzuty, emisje lub straty trafiające do środowiska.
Jednakże ograniczenia dotyczące składników obojętnych w pestycydach i biocydach nie powodują uszczerbku dla ważności istniejących krajowych zezwoleń na pestycydy lub produkty biobójcze zawierające NPE jako składniki obojętne, jakie zostały przyznane przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, aż do ich wygaśnięcia.
(6) Badania naukowe wykazały również, że produkty o charakterze cementu zawierające chrom VI mogą w pewnych warunkach być przyczyną reakcji alergicznych, jeżeli będą pozostawać w bezpośrednim lub długotrwałym kontakcie ze skórą człowieka.
Wszystkie zastosowania cementu stwarzają ryzyko bezpośredniego i długotrwałego kontaktu ze skórą człowieka, z wyjątkiem procesów kontrolowanych, zamkniętych i całkowicie zautomatyzowanych.
(7) CSTEE potwierdził negatywne skutki dla zdrowia chromu VI w cemencie.
(8) Indywidualne środki ochronne są konieczne, ale nie są wystarczające, dla zapobiegania kontaktom cementu ze skórą.
Ponadto, zgodnie z przepisami dotyczącymi hierarchii zapewniania ochrony w dyrektywie Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/931/EWG) [8], priorytetowym zadaniem pracodawcy jest zapewnienie narażenia na możliwie najniższym poziomie, jeżeli zastąpienie nie jest możliwe, a stosowanie środków ochrony osobistej może mieć miejsce tylko wtedy, kiedy narażenia nie da się zapobiec innymi sposobami.
(9) W celu ochrony zdrowia ludzkiego ograniczenie we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu cementu jest konieczne.
W szczególności wprowadzanie do obrotu i stosowanie cementu lub preparatów cementowych zawierających więcej niż 2 ppm chromu VI powinno być ograniczone w przypadku działań, w których istnieje możliwość kontaktu ze skórą.
W zamkniętych, kontrolowanych i całkowicie zautomatyzowanych procesach nie zachodzi ten przypadek i dlatego powinny one być wyłączone.
Czynniki redukujące należy stosować na możliwie najwcześniejszym etapie, tzn. na etapie produkcji cementu.
(10) W celu dalszej ochrony zdrowia ludzkiego, Komisja jest proszona o rozważenie zmiany załącznika I do dyrektywy 98/24/WE w celu ustanowienia obowiązujących dopuszczalnych norm narażenia w pracy dla pyłu.
(11) Stosowanie chromu VI zostało już zabronione dyrektywą 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [9] oraz dyrektywą 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [10].
Inne zastosowania chromu VI są badane w ramach oceny ryzyka, a Komisja została poproszona o zaproponowanie, jak najszybciej, właściwych działań legislacyjnych uwzględniających wszystkie zidentyfikowane ryzyka.
(12) Dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [11] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(13) Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie zharmonizowanych przepisów w odniesieniu to NP, NPE i cementu, w celu ochrony w ten sposób rynku wewnętrznego, a równocześnie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska, zgodnie z wymogami art. 95 Traktatu.
(14) Dla stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do zawartości chromu VI w cemencie wskazane jest przyjęcie zharmonizowanej metody badań, nie może to jednak opóźniać wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Dlatego też, zgodnie z art. 2a dyrektywy 76/769/EWG, Komisja ustanowi taką metodę.
Preferowane jest opracowanie metody na poziomie europejskim, jeżeli jest to właściwe, przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN).
(15) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawodawstwo wspólnotowe ustanawiające minimalne wymagania dla ochrony pracowników, takie jak dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [12], dyrektywy szczegółowe na niej oparte, w szczególności dyrektywa Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [13] oraz dyrektywa 98/24/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na ważność istniejących zezwoleń krajowych na pestycydy lub produkty biobójcze zawierające NPE jako składniki obojętne, które zostały przyznane przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, do czasu wygaśnięcia zezwoleń.
Artykuł 2
Zharmonizowana metoda badania w celu zastosowania pkt 47, cement, załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG zostanie przyjęta przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 2a tej dyrektywy.
Artykuł 3
Przed dniem 17 lipca 2004 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 17 stycznia 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 czerwca 2003 r.
dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 1996 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [4] wniosła istotny wkład do działań zmierzających do stworzenia rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(2) Doświadczenie zebrane w trakcie wykonania niniejszej dyrektywy wskazuje, że korzyści, jakie mogą pojawić się wraz z wprowadzeniem rynku wewnętrznego energii elektrycznej, polegają na zwiększeniu wydajności, spadku cen, wyższych standardach obsługi i zwiększonej konkurencyjności.
Pozostają jednak istotne braki i możliwość poprawy funkcjonowania rynku, w szczególności potrzebne są konkretne przepisy dla zapewnienia jednakowych warunków działania w sferze wytwarzania energii elektrycznej i zmniejszenia ryzyka dominacji rynkowej i zachowań grabieżczych, zapewniając niedyskryminacyjne taryfy przesyłowe i dystrybucyjne poprzez dostęp do sieci na podstawie taryf opublikowanych przed ich wejściem w życie oraz zapewniając ochronę praw małych i słabych odbiorców, jawność informacji dotyczących źródeł energii dla wytwarzania elektryczności, a także odniesienie do źródeł, gdzie to możliwe, podając informację dotyczącą ich wpływu na środowisko.
(3) Rada Europejska na szczycie w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. wezwała do podjęcia pilnych działań zmierzających do stworzenia rynku wewnętrznego zarówno w sektorze energii elektryczne,j jak i w sektorze gazu, a także do przyśpieszenia liberalizacji w tych sektorach w celu osiągnięcia w pełni działającego rynku wewnętrznego.
Parlament Europejski, w swej rezolucji z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie drugiego sprawozdania Komisji dotyczącego stanu liberalizacji rynków energetycznych, wezwał Komisję do przyjęcia szczegółowego harmonogramu prowadzącego do osiągnięcia dokładnie zdefiniowanych celów zmierzających do stopniowej, ale całkowitej liberalizacji rynku energetycznego.
(4) Wolności, jakie Traktat gwarantuje obywatelom Europy – swobodny przepływ towarów, swoboda świadczenia usług i swoboda przedsiębiorczości – są możliwe jedynie w warunkach całkowicie otwartego rynku, który pozwala wszystkim odbiorcom na swobodny wybór ich dostawców, a wszyscy dostawcy mają swobodę zaopatrywania swoich odbiorców.
(5) Podstawowe przeszkody w osiągnięciu w pełni działającego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego są związane między innymi z kwestiami dostępu do sieci, problemami taryfikacji i różnymi stopniami otwarcia rynku w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(6) W odniesieniu do funkcjonowania konkurencji dostęp do sieci musi być niedyskryminacyjny, przejrzysty i uczciwie wyceniony.
(7) W celu zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego energii elektrycznej sprawą najwyższej wagi jest niedyskryminacyjny dostęp do operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego.
Operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego może obejmować jedno przedsiębiorstwo lub więcej.
(8) W celu zapewnienia skutecznego i niedyskryminacyjnego dostępu do sieci za właściwe uznaje się rozwiązanie, w którym systemy przesyłowe i dystrybucyjne są prowadzone przez podmioty prawnie odrębne w przypadku istnienia przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo.
Komisja powinna oceniać środki skutku równoważnego, opracowane przez Państwa Członkowskie, dla osiągnięcia celu tego wymogu, a gdzie stosowne, Komisja powinna przedstawiać propozycje wprowadzenia zmian w niniejszej dyrektywie.
Uznaje się również za właściwe, aby operatorzy systemów przesyłowych i dystrybucyjnych mieli skuteczne prawo do podejmowania decyzji odnoszących się do środków koniecznych dla utrzymania, działania i rozwoju sieci, jeżeli dane środki są własnością i są użytkowane przez przedsiębiorstwa zintegrowane pionowo.
Konieczne jest również zapewnienie niezależności operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych, w szczególności w odniesieniu do ich działalności w obszarze wytwarzania i dostarczania energii elektrycznej.
Z tego też względu między każdą firmą produkującą/dostarczającą energię elektryczną a operatorami systemów przesyłowych i operatorami systemów dystrybucyjnych musi znaleźć się niezależna struktura zarządzająca.
Jednakże istotne jest rozróżnienie między taką odrębnością prawną i podziałem własności.
Odrębność prawna nie pociąga za sobą zmiany własności aktywów i nie stoi na przeszkodzie stosowaniu podobnych lub identycznych warunków zatrudniania we wszystkich przedsiębiorstwach zintegrowanych pionowo.
Jednakże powinien zostać zapewniony niedyskryminacyjny proces podejmowania decyzji poprzez środki organizacyjne dotyczące niezależności odpowiedzialnych decydentów.
(9) W przypadku małych systemów usługi pomocnicze mogą być zapewniane przez operatorów systemu przesyłowego (TSOs) połączonych wzajemnie z małymi systemami.
(10) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy wprawdzie kwestii własnościowych, należy jednak przypomnieć, że w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność przesyłową i dystrybucyjną i zachowującego oddzielność formy prawnej od przedsiębiorstw prowadzących działalność wytwórczą/dostawczą, wyznaczonymi operatorami systemu mogą być te same przedsiębiorstwa, do których należy infrastruktura.
(11) Dla uniknięcia nakładania nieproporcjonalnych obciążeń finansowych i administracyjnych na małe spółki dystrybucyjne, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, gdzie konieczne, wyłączyć takie spółki ze spełniania wymogów rozdziału dystrybucji.
(12) Procedury udzielania zezwoleń nie powinny prowadzić do obciążeń administracyjnych nieproporcjonalnych do wielkości i potencjalnego oddziaływania producentów energii elektrycznej.
(13) Należy podjąć dalsze działania dla zapewnienia przejrzystych i niedyskryminacyjnych taryf za dostęp do sieci.
Taryfy te powinno się stosować w odniesieniu do wszystkich użytkowników systemu na zasadach niedyskryminacyjnych.
(14) W celu ułatwienia zawierania umów przez przedsiębiorstwa energii elektrycznej działające w Państwie Członkowskim na dostawę energii elektrycznej dla uprawnionych odbiorców w innym Państwie Członkowskim, Państwa Członkowskie i, jeśli jest to właściwe, krajowe organy regulacyjne powinny dążyć do ujednolicenia warunków i tego samego zakresu uprawnień dla całego rynku wewnętrznego.
(15) Istnienie skutecznych przepisów prawnych, realizowanych przez jeden krajowy organ regulacyjny lub więcej, jest ważnym czynnikiem dla zagwarantowania niedyskryminacyjnego dostępu do sieci.
Państwa Członkowskie określają funkcje, kompetencje i uprawnienia administracyjne organów regulacyjnych.
Jest rzeczą istotną, aby organy regulacyjne we wszystkich Państwach Członkowskich miały ten sam minimalny zakres kompetencji.
Organy te powinny mieć kompetencje do ustalania lub zatwierdzania taryf lub, co najmniej, metodę stanowiącą podstawę do obliczania taryf przesyłowych i dystrybucyjnych.
Dla uniknięcia niepewności, a także kosztownych i czasochłonnych sporów, taryfy te powinny być publikowane przed ich wejściem w życie.
(16) Komisja zasygnalizowała swój zamiar powołania Europejskiego Organu Regulacyjnego Energii Elektrycznej i Gazu, który stworzyłby odpowiedni mechanizm doradczy propagujący współpracę i koordynację działań krajowych organów regulacyjnych w celu promowania rozwoju rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu, a także przyczyniania się do jednolitego stosowania, we wszystkich Państwach Członkowskich, zaleceń ustanowionych w niniejszej dyrektywie i dyrektywie 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego [5] i w rozporządzeniu (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej [6].
(17) W celu zapewnienia skutecznego dostępu do rynku wszystkim uczestnikom rynku, łącznie z nowymi podmiotami, konieczne są niedyskryminacyjne i odzwierciedlające koszty mechanizmy wyrównawcze.
W chwili, kiedy rynek energii elektrycznej stanie się dostatecznie płynny, cel ten powinien być osiągnięty poprzez ustanowienie przejrzystego mechanizmu rynkowego dostaw i zakupu energii elektrycznej koniecznych w ramach wymagań wyrównawczych.
W sytuacji braku takiego płynnego rynku, krajowe organy regulacyjne powinny odgrywać aktywną rolę w zapewnianiu, że taryfy wyrównawcze są niedyskryminacyjne i odzwierciedlające koszty.
Równocześnie należy zapewnić właściwe środki zachęcające dla zrównoważenia dopływu i poboru energii elektrycznej w sposób niestanowiący zagrożenia dla systemu.
(18) Krajowe organy regulacyjne powinny być w stanie ustalać lub zatwierdzać taryfy lub metody stosowane do wyliczania taryf, w oparciu o propozycje operatora systemu przesyłowego lub operatora(-ów) systemu dystrybucyjnego, lub w oparciu o propozycje uzgodnione między tym operatorem(-ami) i użytkownikami sieci.
Realizując te cele, krajowe organy regulacyjne powinny zapewnić taryfy przesyłowe i dystrybucyjne niemające charakteru dyskryminacyjnego i odzwierciedlające koszty; powinny także uwzględniać długoterminowe marginalne koszty sieci, których można uniknąć za pomocą rozproszonego wytwarzania oraz środków zarządzania popytem.
(19) Cały wspólnotowy przemysł i handel, łącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami, a także wszyscy obywatele Wspólnoty korzystający z gospodarczych przywilejów rynku wewnętrznego powinni także móc korzystać z wysokiego poziomu ochrony konsumentów; ponadto w szczególności gospodarstwa domowe a także tam, gdzie Państwa Członkowskie uznają to za stosowne, małe przedsiębiorstwa, powinny móc korzystać z gwarancji administracji publicznej, szczególnie w odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw i rozsądnych taryf, ze względu na uczciwość, konkurencyjność i, pośrednio, w celu stworzenia nowych miejsc pracy.
(20) Odbiorcy energii elektrycznej powinni mieć prawo swobodnego wyboru swego dostawcy.
Tym niemniej, dla całkowitego osiągnięcia rynku wewnętrznego energii elektrycznej powinno się przyjąć podejście etapowe, dla umożliwienia dostosowania się przemysłu i zapewnienia istnienia właściwych środków i systemów ochrony interesów odbiorców oraz zapewnienia im rzeczywistego i skutecznego prawa wyboru ich dostawcy.
(21) Stopniowe otwieranie rynku na rzecz pełnej konkurencji powinno jak najszybciej usuwać różnice między Państwami Członkowskimi.
Należy zapewnić przejrzystość i pewność stosowania niniejszej dyrektywy.
(22) Prawie wszystkie Państwa Członkowskie wybrały przejrzystą procedurę udzielania zezwoleń jako sposób zapewnienia konkurencji na rynku wytwarzania energii elektrycznej.
Państwa Członkowskie powinny jednakże zapewnić możliwość zwiększenia bezpieczeństwa dostaw poprzez uruchomienie procedur przetargowych lub procedur równoważnych w przypadku, gdy wystarczająca zdolność wytwórcza energii elektrycznej nie zostanie zbudowana na podstawie procedur udzielania zezwoleń.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, ze względu na ochronę środowiska i promowanie nowo powstających technologii, składania ofert na nowe zdolności na podstawie opublikowanych kryteriów.
Nowe zdolności obejmują między innymi odnawialne źródła energii i łączną produkcję ciepła i elektryczności (CHP).
(23) W interesie bezpieczeństwa dostaw równowaga podaży/popytu w poszczególnych Państwach Członkowskich powinna być monitorowana, z monitoringu powinno powstawać sprawozdanie o sytuacji na poziomie Wspólnoty, przy uwzględnieniu zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między poszczególnymi obszarami.
Taki monitoring powinien być przeprowadzony dostatecznie wcześnie dla podjęcia właściwych środków, jeżeli naruszone zostaje bezpieczeństwo dostaw.
Budowa i utrzymanie koniecznej infrastruktury sieci, łącznie ze zdolnością przesyłową połączeń wzajemnych, powinna przyczyniać się do zapewnienia stabilnych dostaw energii elektrycznej.
Utrzymanie i budowa koniecznej infrastruktury sieci, łącznie ze zdolnością przesyłową połączeń wzajemnych i zdecentralizowanym wytwarzaniem energii elektrycznej, są istotnymi elementami zapewnienia stabilnych dostaw energii elektrycznej.
(24) Państwa Członkowskie powinny zapewniać użytkownikom będącym gospodarstwami domowymi, a także, gdzie Państwa Członkowskie uznają to za właściwe, małym przedsiębiorstwom, prawo do dostarczania im energii elektrycznej o określonej jakości po wyraźnie porównywalnych, przejrzystych i rozsądnych cenach.
W celu zapewnienia utrzymania wysokich standardów usługi publicznej we Wspólnocie, Komisja powinna być powiadamiana o wszelkich działaniach podejmowanych przez Państwa Członkowskie dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Komisja powinna regularnie publikować sprawozdanie analizujące działania podjęte na poziomie krajowym dla osiągnięcia celów związanych z usługą publiczną i porównania ich skuteczności, w celu opracowania rekomendacji co do środków, jakie należy podjąć na poziomie krajowym dla osiągnięcia wysokich standardów usługi publicznej.
Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne środki dla ochrony słabych odbiorców w odniesieniu do rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Takie działania mogą się różnić zależnie od specyficznych warunków w danym Państwie Członkowskim i mogą obejmować szczególne środki w odniesieniu do płatności rachunków za energię elektryczną lub bardziej ogólne środki wprowadzane do systemu zabezpieczenia społecznego.
Jeżeli usługa powszechna dostępna jest również dla małych przedsiębiorstw, to środki zapewniające tę usługę mogą być różne w odniesieniu do gospodarstw domowych i małych przedsiębiorstw.
(25) Komisja zasygnalizowała swój zamiar podjęcia inicjatyw, w szczególności dotyczących zakresu dostarczanych oznaczeń, w szczególności sposobu, w jaki informacja o wpływie na środowisko, w kategorii co najmniej wydzielania CO2 i powstawania odpadów radioaktywnych wynikających z produkcji energii elektrycznej z różnych źródeł energii, mogłaby być dostępna w przejrzystej, łatwo dostępnej i porównywalnej postaci w całej Unii Europejskiej, a także sposobu, w jaki środki podejmowane w Państwach Członkowskich dla kontrolowania dokładności informacji dostarczanych przez dostawców mogłyby być usprawnione.
(26) Przestrzeganie wymogów usługi publicznej jest fundamentalnym wymogiem niniejszej dyrektywy, jest więc rzeczą ważną, aby wspólne minimalne standardy, uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie, zostały określone w niniejszej dyrektywie, która uwzględnia takie cele, jak wspólna ochrona, bezpieczeństwo dostaw, ochrona środowiska i równoważne poziomy konkurencji we wszystkich Państwach Członkowskich.
Jest rzeczą ważną, aby wymogi usługi publicznej były interpretowane na poziomie krajowym, uwzględniając uwarunkowania krajowe pod warunkiem przestrzegania prawa wspólnotowego.
(27) Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć dostawcę awaryjnego.
Takim dostawcą może być dział sprzedaży przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, zajmującego się także dystrybucją, jeżeli spełnia ono wymagania rozdzielności niniejszej dyrektywy.
(28) Środki wprowadzone przez Państwa Członkowskie do osiągnięcia celów spójności społecznej i ekonomicznej mogą obejmować, w szczególności, zapewnienie odpowiednich ekonomicznych środków zachęcających, używając, gdzie właściwe, wszystkich narzędzi krajowych i wspólnotowych.
Narzędzia te mogą obejmować mechanizmy zobowiązań dla zagwarantowania koniecznych inwestycji.
(29) W zakresie, w jakim środki podjęte przez Państwa Członkowskie dla spełnienia obowiązku świadczenia usługi publicznej stanowią pomoc państwa na mocy art. 87 ust. 1 Traktatu, istnieje obowiązek informowania o nich Komisję zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(30) Wymóg powiadamiania Komisji o każdej odmowie udzielenia zezwolenia na budowę nowych zdolności wytwórczych okazał się niepotrzebnym obciążeniem administracyjnym i dlatego powinien zostać zaniechany.
(31) Ponieważ cel proponowanego działania, mianowicie stworzenie w pełni działającego rynku energii elektrycznej w warunkach uczciwej konkurencji, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, może zatem, ze względu na zakres i skutki działań, zostać w wyższym stopniu osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może zastosować środki zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(32) W świetle doświadczeń zebranych w trakcie działania dyrektywy Rady 90/547/EWG z dnia 29 października 1990 r. w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe [7], należy podjąć środki dla zapewnienia jednolitego, niedyskryminacyjnego systemu dostępu do przesyłu, włączając transgraniczne przepływy energii elektrycznej między Państwami Członkowskimi.
Aby zapewnić jednolitość w traktowaniu dotyczącym dostępu do sieci energii elektrycznej, również w przypadku tranzytu, ta dyrektywa powinna zostać uchylona.
(33) Ze względu na zakres zmian wprowadzonych do dyrektywy 96/92/WE pożądane jest, aby z uwagi na przejrzystość i racjonalizację zmienić dane przepisy.
(34) Niniejsza dyrektywa dąży do poszanowania fundamentalnych praw i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne reguły dotyczące wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i dostaw energii elektrycznej.
Ustala ona reguły odnoszące się do organizacji i funkcjonowania sektora energetycznego, dostępu do rynku, kryteriów i procedur mających zastosowanie w zaproszeniach do składania ofert i przyznawania zezwoleń, a także działania systemów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
"wytwarzanie" oznacza produkcję energii elektrycznej;
"producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą energię elektryczną;
"przesyłanie" oznacza transport energii elektrycznej przez połączoną sieć bardzo wysokiego i wysokiego napięcia w celu dostawy do odbiorców końcowych lub do dystrybutorów, nie obejmuje natomiast dostaw;
"operator systemu przesyłowego" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za działanie, zapewnianie konserwacji i, jeżeli konieczne, rozwój systemu przesyłowego na danym obszarze, a także, gdzie stosowne, za jego połączenia z innymi systemami, a także za zapewnianie długoterminowej sprawności systemu do spełnienia uzasadnionych wymogów przesyłania energii elektrycznej;
"dystrybucja" oznacza transport energii elektrycznej systemami dystrybucyjnymi wysokiego, średniego i niskiego napięcia w celu dostarczania jej do odbiorców, nie obejmuje natomiast dostaw;
"operator systemu dystrybucyjnego" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za działanie, zapewnianie konserwacji i, jeśli konieczne, rozwój systemu dystrybucyjnego na danym obszarze, a także, gdzie stosowne, za jego połączenia z innymi systemami oraz za zapewnianie długoterminowej sprawności systemu do spełnienia uzasadnionych wymogów dystrybucji energii elektrycznej;
"odbiorcy" oznaczają odbiorców hurtowych i odbiorców końcowych energii elektrycznej;
"odbiorcy hurtowi" oznaczają każdą osobę fizyczną lub prawną, która kupuje energię elektryczną w celu odsprzedaży wewnątrz lub na zewnątrz systemu, w którym działa;
"odbiorcy końcowi" oznaczają odbiorców kupujących energię elektryczną na własny użytek;
"odbiorcy będący gospodarstwami domowymi" oznaczają odbiorców kupujących energię elektryczną na potrzeby własnego gospodarstwa domowego z wyłączeniem działalności handlowej lub zawodowej;
"odbiorcy inni niż gospodarstwa domowe" oznaczają każdą osobę fizyczną lub prawną kupującą energię elektryczną nieprzeznaczoną na potrzeby własnego gospodarstwa domowego i obejmują producentów i odbiorców hurtowych;
"uprawnieni odbiorcy" oznaczają odbiorców mających swobodę zakupu energii elektrycznej od dostawcy, którego wybrali w rozumieniu art. 21 niniejszej dyrektywy;
"połączenia wzajemne" oznaczają wyposażenie stosowane do łączenia systemów energii elektrycznej;
"system połączeń wzajemnych" oznacza system składający się z wielu systemów przesyłowych i dystrybucyjnych połączonych ze sobą za pomocą jednego lub wielu połączeń wzajemnych;
"linia bezpośrednia" oznacza albo linię elektryczną łączącą wydzielone miejsce produkcji z wydzielonym odbiorcą, albo linię elektryczną łączącą producenta energii elektrycznej i przedsiębiorstwo dostarczające energię elektryczną dla bezpośredniego zasilania ich własnych zakładów, spółek zależnych i uprawnionych odbiorców;
"pierwszeństwo gospodarcze" oznacza klasyfikację źródeł zaopatrzenia w energię elektryczną zgodnie z kryteriami ekonomicznymi;
"usługi pomocnicze" oznaczają wszystkie usługi konieczne do działania systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego;
"użytkownik systemu" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną dostarczającą lub pobierającą energię elektryczną z systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego;
"dostawa" oznacza sprzedaż, łącznie z odsprzedażą, energii elektrycznej odbiorcom;
"zintegrowane przedsiębiorstwo energii elektrycznej" oznacza przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo lub poziomo;
"przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo" oznacza przedsiębiorstwo lub grupę przedsiębiorstw, których wzajemne relacje są zdefiniowane w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [8] ,a dane przedsiębiorstwo/grupa realizuje co najmniej jedną z funkcji przesyłania lub dystrybucji i co najmniej jedną z funkcji wytwarzania lub dostarczania energii elektrycznej;
"przedsiębiorstwo powiązane" oznacza przedsiębiorstwa powiązane w rozumieniu art. 41 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 44 ust. 2 lit. g) [9] Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [10] i/lub przedsiębiorstwa stowarzyszone w rozumieniu art. 33 ust. 1 wymienionej dyrektywy, i/lub przedsiębiorstwa należące do tych samych akcjonariuszy;
"przedsiębiorstwo zintegrowane poziomo" oznacza przedsiębiorstwo spełniające co najmniej jedną z funkcji wytwarzania na sprzedaż lub przesyłania, lub dystrybucji energii elektrycznej, a także zajmujące się inną działalnością poza sektorem energii elektrycznej;
"procedura przetargowa" oznacza procedurę, za pośrednictwem której planowane dodatkowe zapotrzebowanie oraz konieczność wymiany zdolności wytwórczych są pokrywane poprzez dostawy pochodzące z nowych lub istniejących zdolności wytwórczych;
"planowanie długoterminowe" oznacza planowanie w perspektywie długoterminowej potrzeby inwestowania w zdolności wytwórcze i przesyłowe oraz dystrybucyjne, w celu zaspokojenia zapotrzebowania systemu na energię elektryczną i zabezpieczenia dostaw energii dla odbiorców;
"mały system wydzielony" oznacza każdy system, który w 1996 r. osiągnął zużycie mniejsze niż 3000 GWh, w którym mniej niż 5 % rocznego zużycia jest uzyskiwane poprzez połączenie z innymi systemami;
"mikrosystem wydzielony" oznacza każdy system, który w 1996 r. osiągnął zużycie mniejsze niż 500 GWh, w którym nie ma połączenia z innymi systemami;
"bezpieczeństwo" oznacza zarówno bezpieczeństwo zaopatrzenia i dostaw energii elektrycznej, jak i bezpieczeństwo techniczne;
"wydajność energetyczna/zarządzanie popytem" oznacza globalne lub zintegrowane podejście zmierzające do oddziaływania na ilość i harmonogram zużycia energii elektrycznej w celu zmniejszenia zużycia pierwotnej energii i obciążeń szczytowych poprzez udzielanie pierwszeństwa inwestycjom w środki poprawiające efektywność energetyczną lub inne środki, takie jak nieprzerywalne umowy na dostawy, wobec inwestycji zwiększających zdolność wytwórczą, jeżeli te pierwsze działania są najbardziej skuteczną i efektywną opcją, biorąc pod uwagę ich dodatni wpływ na środowisko wynikający ze zmniejszonego zużycia energii, bezpieczeństwo dostaw i związane z tym aspekty kosztów dystrybucji energii;
"odnawialne źródła energii" oznacza odnawialne, niekopalne źródła energii (energia wiatru, energia promieniowania słonecznego, energia geotermalna, energia fal, prądów i pływów morskich, hydroenergia, energia pozyskiwana z biomasy, gazu pochodzącego z wysypisk śmieci, oczyszczalni ścieków i ze źródeł biologicznych (biogaz));
"wytwarzanie rozproszone" oznacza elektrownię podłączoną do systemu dystrybucyjnego.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNE REGUŁY ORGANIZACJI SEKTORA
Artykuł 3
Obowiązek świadczenia usługi publicznej i ochrona odbiorców
1.
Państwa Członkowskie, na podstawie swej instytucjonalnej organizacji i w poszanowaniu zasady pomocniczości, zapewniają, że przedsiębiorstwa energetyczne, bez uszczerbku dla ust. 2, działają zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, w celu osiągnięcia konkurencyjnego, bezpiecznego i trwałego z punktu widzenia ochrony środowiska rynku energii elektrycznej, i nie dyskryminują tych przedsiębiorstw w zakresie praw lub obowiązków.
2.
Uwzględniając w pełni odpowiednie przepisy Traktatu, w szczególności jego art. 86, Państwa Członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa sektora energii elektrycznej obowiązek świadczenia usługi publicznej, który może odnosić się do bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, łącznie z wydajnością energetyczną i ochroną klimatu.
Zobowiązania te są jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, sprawdzalne i gwarantują spółkom energetycznym UE równość dostępu do odbiorców krajowych.
W odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, wydajności energetycznej/zarządzania popytem i wypełniania celów ochrony środowiska, określonych w niniejszym ustępie, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wykonanie planowania długoterminowego, uwzględniając możliwość, iż o dostęp do systemu ubiegać się będą strony trzecie.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają wszystkim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi, a także, gdzie Państwa Członkowskie uznają to za stosowne, małym przedsiębiorstwom (mianowicie przedsiębiorstwom zatrudniającym mniej niż 50 osób i mającym obrót roczny lub bilans nieprzekraczający 10 millionów EUR), prawo do korzystania z usługi powszechnej, to znaczy z prawa do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium w rozsądnych cenach, łatwo i wyraźnie porównywalnych i przejrzystych.
Dla zapewnienia usługi powszechnej Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć dostawcę awaryjnego.
Państwa Członkowskie nakładają na spółki dystrybucyjne obowiązek przyłączania odbiorców do ich sieci na warunkach i według taryf ustalonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Żadne przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody w działaniach Państw Członkowskich zmierzających do wzmocnienia pozycji rynkowej małych i średnich krajowych odbiorców poprzez wspieranie możliwości dobrowolnego łączenia reprezentacji tej klasy odbiorców.
Akapit pierwszy zostaje wprowadzony w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny, a także nie utrudnia otwarcia rynku przewidzianego w art. 21.
4.
W przypadku występowania rekompensat finansowych, innych form rekompensat i praw wyłącznych, które Państwo Członkowskie zagwarantowało za wypełnienie zobowiązań wymienionych w ust. 2 i 3, działania te należy przeprowadzić w sposób niedyskryminacyjny i przejrzysty.
5.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki dla ochrony odbiorców końcowych, w szczególności zapewniają wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń chroniących słabych odbiorców, łącznie ze środkami pomagającymi tym odbiorcom uniknąć odłączenia od sieci.
W tym kontekście Państwa Członkowskie mogą podejmować środki dla ochrony odbiorców końcowych na odległych obszarach.
Państwa Członkowskie zapewniają wysoki poziom ochrony odbiorców, w szczególności w odniesieniu do przejrzystości warunków umów, informacji ogólnych i mechanizmów rozstrzygania sporów.
Państwa Członkowskie zapewniają uprawnionym odbiorcom możliwość przełączenia się do nowego dostawcy.
W odniesieniu do co najmniej odbiorców będących gospodarstwami domowymi, działania te obejmują działania wymienione w załączniku A.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dostawcy energii elektrycznej udostępniają odbiorcom końcowym na rachunkach lub wraz z rachunkami, a także w materiałach promocyjnych:
a) udział każdego źródła energii w całkowitej mieszance paliw zużywanych przez dostawcę w poprzednim roku;
b) co najmniej odniesienie do istniejących źródeł informacji, takich jak strony internetowe, na których są publicznie dostępne informacje dotyczące wpływu na środowisko, co najmniej w formie określenia emisji CO2 i powstawania odpadów radioaktywnych, wynikających z produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem całkowitej mieszanki paliw zużywanych przez dostawcę w poprzednim roku.
W odniesieniu do energii elektrycznej otrzymanej na drodze wymiany lub przywożonej z przedsiębiorstwa usytuowanego poza Wspólnotą można stosować łączne dane z poprzedniego roku odnoszące się do wymiany energii lub pochodzące z danego przedsiębiorstwa.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia rzetelności informacji dostarczanych przez dostawców ich odbiorcom na mocy niniejszego artykułu.
7.
Państwa Członkowskie wprowadzają właściwe środki dla osiągnięcia celów spójności społecznej i ekonomicznej i ochrony środowiska; środki te mogą obejmować wydajność energetyczną/zarządzanie popytem i środki do zwalczania zmian klimatu oraz bezpieczeństwo dostaw.
Takie środki mogą obejmować w szczególności zapewnianie odpowiednich ekonomicznych środków zachęty używając, gdzie stosowne, wszystkich krajowych i wspólnotowych narzędzi, dla utrzymania i budowy koniecznej infrastruktury sieci, łącznie ze zdolnością połączeń wzajemnych.
8.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu przepisów art. 6, 7, 20 i 22, w zakresie, w jakim ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwa energetyczne w ogólnym interesie gospodarczym i w zakresie, w jakim nie wpłynęłoby ono na rozwój handlu w stopniu sprzecznym z interesem Wspólnoty.
Do interesów Wspólnoty zalicza się, między innymi, konkurencję w odniesieniu do uprawnionych odbiorców zgodnie z niniejszą dyrektywą i art. 86 Traktatu.
9.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy, o wszystkich środkach zastosowanych dla wypełnienia zobowiązań z tytułu usługi powszechnej i zobowiązań z tytułu świadczenia usługi publicznej, łącznie z ochroną odbiorców i ochroną środowiska, a także ich możliwego wpływu na konkurencję krajową i międzynarodową, oraz czy takie środki wymagają odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję następnie co dwa lata o wszelkich zmianach w tych środkach, niezależnie od tego, czy wymagają one odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Monitorowanie bezpieczeństwa dostaw
Państwa Członkowskie zapewniają monitoring zagadnień związanych z bezpieczeństwem dostaw.
Jeżeli Państwa Członkowskie uznają to za właściwe, wówczas mogą powierzyć to zadanie organom regulacyjnym określonym w art. 23 ust. 1.
Taki monitoring powinien w szczególności obejmować równowagę dostaw i zapotrzebowania na rynku krajowym, poziom oczekiwanego przyszłego zapotrzebowania, przewidywane dodatkowe zdolności w fazie planowania lub budowy, a także jakość i poziom utrzymania sieci oraz środki podejmowane dla pokrycia zapotrzebowania szczytowego i postępowania w przypadku niedoborów dostaw ze strony jednego lub więcej dostawców.
Właściwe organy publikują, co dwa lata, najpóźniej do dnia 31 lipca, sprawozdanie omawiające wnioski oparte na wynikach monitoringu tych zagadnień, a także wszelkie środki podjęte lub przewidywane dla rozwiązania problemów, oraz niezwłocznie przesyłają to sprawozdanie Komisji.
Artykuł 5
Reguły techniczne
Państwa Członkowskie zapewniają zdefiniowanie kryteriów bezpieczeństwa technicznego, a także opracowanie i podanie do wiadomości publicznej przepisów technicznych ustanawiających minimalne wymagania techniczne projektowania i działania w zakresie przyłączania do sieci instalacji wytwarzających energię, systemów dystrybucyjnych, urządzeń należących do odbiorców przyłączonych bezpośrednio, obwodów łączących i linii bezpośrednich.
Tego rodzaju przepisy techniczne zapewniają możliwość współdziałania systemów, są obiektywne i niedyskryminacyjne.
Komisja zostaje powiadomiona o tych regułach zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz reguł dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [11].
ROZDZIAŁ III
WYTWARZANIE
Artykuł 6
Procedura przyznawania zezwoleń na budowę nowych zdolności
1.
W odniesieniu do budowy nowych zdolności wytwórczych Państwa Członkowskie wprowadzają procedurę udzielania zezwoleń, która będzie prowadzona zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami.
2.
Państwa Członkowskie ustalają kryteria dotyczące przyznawania zezwoleń na budowę zdolności wytwórczych na ich terytorium.
Kryteria mogą odnosić się do:
a) bezpieczeństwa i ochrony systemu energetycznego, instalacji i urządzeń towarzyszących;
b) ochrony zdrowia i bezpieczeństwa publicznego;
c) ochrony środowiska;
d) wykorzystania gruntów i lokalizacji;
e) wykorzystania terenów publicznych;
f) wydajności energetycznej;
g) charakteru źródeł energii pierwotnej;
h) szczególnych charakterystyk wnioskodawcy, takich jak możliwości techniczne, ekonomiczne i finansowe;
i) zgodności ze środkami przyjętymi na mocy art. 3.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w procedurach przyznawania zezwoleń dla małego i/lub rozproszonego wytwarzania są uwzględniane ich ograniczone wielkości i potencjalne oddziaływanie.
4.
Szczegółowe kryteria i procedury przyznawania zezwoleń podawane są do wiadomości publicznej.
Wnioskodawca jest informowany o przyczynach każdej odmowy przyznania zezwolenia.
Przyczyny muszą być obiektywne, niedyskryminacyjne, dobrze uzasadnione i właściwie umotywowane.
Wnioskodawca ma możliwość skorzystania z procedur odwoławczych.
Artykuł 7
Przetargi na nowe zdolności
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, w interesie bezpieczeństwa dostaw, możliwość tworzenia nowych zdolności lub środków wydajności energetycznej/zarządzania popytem poprzez procedurę przetargową lub każdą procedurę równoważną z punktu widzenia przejrzystości i braku dyskryminacji, w oparciu o opublikowane kryteria.
Jednakże te procedury mogą być uruchamiane jedynie wtedy, kiedy działania w oparciu o procedurę przyznawania zezwoleń na budowę zdolności wytwórczych lub z punktu widzenia wydajności energetycznej/zarządzania popytem nie są wystarczające dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw.
2.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić możliwość, w interesie ochrony środowiska i promowania nowopowstałych technologii, składania ofert na nowe zdolności w oparciu o opublikowane kryteria.
Taki przetarg może odnosić się do nowej zdolności wytwórczej lub wydajności energetycznej/zarządzania popytem.
Jednakże te procedury mogą być uruchamiane jedynie wtedy, kiedy działania w oparciu o procedurę przyznawania zezwoleń na budowę zdolności wytwórczej nie są wystarczające do osiągnięcia tych celów.
3.
Szczegóły procedury przetargowej na zdolności wytwórcze i wydajność energetyczną/zarządzanie popytem są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej co najmniej na sześć miesięcy przed datą zamknięcia przyjmowania ofert przetargowych.
Warunki przetargu są udostępniane każdemu zainteresowanemu przedsiębiorstwu, ustanowionemu na terytorium Państwa Członkowskiego tak, aby dysponowało ono czasem wystarczającym dla złożenia swej oferty.
Dla zapewnienia przejrzystości i wyeliminowania dyskryminacji specyfikacje przetargowe zawierają szczegółowy opis umowy i procedury, jaka ma być przestrzegana przez wszystkich uczestników przetargu, oraz wyczerpujący wykaz kryteriów stosowanych do wyboru oferentów i przyznania umowy, łącznie ze środkami zachęcającymi, takimi jak subwencje stanowiące część oferty.
Warunki te mogą także dotyczyć dziedzin określonych w art. 6 ust. 2.
4.
W zaproszeniu do składania ofert na wymaganą zdolność wytwórczą uwzględnia się oferty dostaw energii elektrycznej z gwarancjami długoterminowymi od istniejących jednostek wytwórczych, pod warunkiem że pozwolą one pokryć dodatkowe zapotrzebowanie.
5.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub jednostkę publiczną, lub prywatną niezależną jednostkę ds. wytwarzania, przesyłania, dystrybucji lub dostarczania energii elektrycznej, którą może być organ regulacyjny określony w art. 23 ust. 1, które będą odpowiedzialne za organizację, monitorowanie i kontrolę procedur przetargowych określonych w ust. 1–4.
Operator systemu przesyłowego może być wyznaczony jako podmiot odpowiedzialny za organizację, monitorowanie i kontrolę procedur przetargowych, jeżeli operator systemu przesyłowego jest całkowicie niezależny, z punktu widzenia stosunków własnościowych, od innych działalności niezwiązanych z systemem przesyłowym.
Organ ten lub jednostka podejmuje wszystkie konieczne środki dla zapewnienia poufności informacji zawartych w ofertach.
ROZDZIAŁ IV
DZIAŁANIE SYSTEMU PRZESYŁOWEGO
Artykuł 8
Wyznaczanie operatorów systemu przesyłowego
Państwa Członkowskie wyznaczają lub żądają wyznaczenia przez przedsiębiorstwa posiadające systemy przesyłowe, na okres, jaki jest ustalany przez Państwa Członkowskie, uwzględniając wymogi skuteczności i równowagi gospodarczej, jednego lub więcej operatorów systemu przesyłowego.
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby operatorzy systemu przesyłowego działali zgodnie z art. 9–12.
Artykuł 9
Zadania operatorów systemu przesyłowego
Każdy operator systemu przesyłowego jest odpowiedzialny za:
a) zapewnianie długoterminowej zdolności systemu w celu spełnienia uzasadnionych wymogów dotyczących przesyłania energii elektrycznej;
b) przyczynianie się do bezpieczeństwa dostaw poprzez odpowiednią zdolność przesyłową i niezawodność systemu;
c) zarządzanie przepływami energii w systemie z uwzględnieniem wymian z innymi wzajemnie połączonymi systemami.
W tym kontekście operator systemu przesyłowego jest odpowiedzialny za zapewnienie bezpiecznego, niezawodnego i wydajnego systemu przesyłowego energii elektrycznej, a także za zapewnienie dostępności wszelkich niezbędnych usług pomocniczych w zakresie, w jakim ta dostępność jest niezależna od jakiegokolwiek innego systemu przesyłowego, z którym jego system jest wzajemnie połączony;
d) dostarczanie operatorowi każdego innego systemu, z którym połączony jest jego system, wyczerpujących informacji dla zapewnienia bezpiecznego i wydajnego działania, skoordynowanego rozwoju i współdziałania wzajemnie połączonego systemu;
e) zapewnianie braku dyskryminacji między użytkownikami systemu lub grupami użytkowników systemu, w szczególności na korzyść przedsiębiorstw z nim powiązanych;
f) dostarczanie użytkownikom systemu informacji koniecznych dla zapewnienia im skutecznego dostępu do systemu.
Artykuł 10
Rozdział operatorów systemu przesyłowego
1.
Operator systemu przesyłowego, będący częścią przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, jest niezależny, przynajmniej co do formy prawnej, organizacji i podejmowania decyzji, od innych działalności niezwiązanych z przesyłaniem.
Reguły te nie tworzą obowiązku oddzielenia własności środków w systemie przesyłowym od przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo.
2.
Dla zapewnienia niezależności operatora systemu przesyłowego określonej w ust. 1 obowiązują następujące kryteria minimalne:
a) osoby odpowiedzialne za zarządzanie operatorem systemu przesyłowego nie mogą uczestniczyć w strukturach przedsiębiorstwa energetycznego zintegrowanego pionowo i być odpowiedzialnymi, bezpośrednio lub pośrednio, za bieżące prowadzenie operacji wytwarzania, dystrybucji i dostarczania energii elektrycznej;
b) muszą zostać podjęte właściwe środki, aby zapewnić, że interesy zawodowe osób odpowiedzialnych za zarządzanie operatorem systemu przesyłowego są uwzględnione w sposób pozwalający tym osobom działać niezależnie;
c) operator systemu przesyłowego ma skuteczne prawa podejmowania decyzji, niezależnie od zintegrowanego przedsiębiorstwa energetycznego, odnoszące się do aktywów koniecznych do działania, utrzymania lub rozwoju sieci.
Nie powinno to zapobiegać istnieniu właściwych mechanizmów koordynacyjnych, które zapewniają ochronę praw spółki dominującej do nadzoru nad zarządem i działalnością gospodarczą w odniesieniu do rentowności aktywów spółki zależnej, co pośrednio reguluje art. 23 ust. 2.
W szczególności umożliwia to spółce dominującej zatwierdzanie rocznego planu finansowego, lub innego instrumentu równoważnego, operatora systemu przesyłowego i ustalenia globalnych limitów poziomów zadłużenia swojej spółki zależnej.
Reguły te nie pozwalają spółce dominującej na udzielanie ani poleceń dotyczących bieżących działań, ani w odniesieniu do poszczególnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji linii przesyłowych, które nie przekraczają warunków w zatwierdzonym planie finansowym lub innym instrumencie równoważnym;
d) operator systemu przesyłowego opracowuje program zgodności określający środki podjęte dla zapewnienia eliminacji zachowań dyskryminacyjnych a także zapewnienia odpowiedniego monitoringu przestrzegania tego programu.
Program określa szczególne obowiązki pracowników dla osiągnięcia tego celu.
Roczne sprawozdanie, określające podjęte środki, jest przedkładane, przez osobę lub jednostkę odpowiedzialną za kontrolę zgodności z programem, organowi regulacyjnemu określonemu w art. 23 ust. 1 oraz jest publikowane.
Artykuł 11
Dysponowanie i równoważenie
1.
Bez uszczerbku dla dostaw energii elektrycznej w oparciu o zobowiązania umowne, łącznie ze zobowiązaniami wynikającymi ze specyfikacji przetargowych, operator systemu przesyłowego, gdzie spełnia tę rolę, jest odpowiedzialny za dysponowanie instalacjami wytwarzającymi energię elektryczną na swym obszarze i określanie użycia połączeń wzajemnych z innymi systemami.
2.
Dysponowanie instalacjami wytwarzającymi energię elektryczną i używanie połączeń wzajemnych jest ustalane na podstawie kryteriów, które mogą być zatwierdzane przez Państwo Członkowskie oraz które muszą być obiektywne, opublikowane i stosowane w sposób niedyskryminacyjny, zapewniający właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Kryteria te uwzględniają pierwszeństwo gospodarcze energii elektrycznej pochodzącej z instalacji wytwarzających energię elektryczną lub z przesyłania przez połączenia wzajemne, a także ograniczenia techniczne systemu.
3.
Państwo Członkowskie może zobowiązać operatora systemu, aby, dysponując instalacjami wytwarzającymi energię elektryczną, przyznawał pierwszeństwo tym instalacjom, które wykorzystują odnawialne źródła energii lub odpady, lub takie, które produkują łącznie ciepło i elektryczność.
4.
Państwo Członkowskie może nakazać, z powodu bezpieczeństwa dostaw, aby pierwszeństwo przyznawane było instalacjom wytwarzającym energię elektryczną wykorzystującym do wytwarzania energii miejscowe pierwotne źródła paliw, w wysokości nieprzekraczającej w ciągu roku kalendarzowego 15 % całej ilości energii pierwotnej niezbędnej do wytworzenia energii elektrycznej zużywanej w tym Państwie Członkowskim.
5.
Państwa Członkowskie mogą żądać od operatora systemu przesyłowego spełnienia minimalnych standardów utrzymania i rozwoju systemu przesyłowego, łącznie ze zdolnością połączeń wzajemnych.
6.
Operatorzy systemu przesyłowego zaopatrują się w energię zużywaną do pokrycia strat i zdolności rezerwowej w ich systemie zgodnie z przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych, w każdym przypadku, gdy mają oni do wypełnienia tę funkcję.
7.
Reguły, przyjęte przez operatorów systemu przesyłowego dla równoważenia systemu energetycznego muszą być przejrzyste, niedyskryminacyjne i muszą obejmować reguły obciążania użytkowników systemu za brak równowagi energetycznej.
Warunki, łącznie z regułami i taryfami, udostępniania takich usług przez operatora systemu przesyłowego są ustalane na podstawie metody zgodnej z art. 23 ust. 2 w sposób niedyskryminacyjny i odzwierciedlający koszty oraz są publikowane.
Artykuł 12
Zasady poufności w odniesieniu do operatorów systemu przesyłowego
Nie naruszając przepisów art. 18 lub innego obowiązku prawnego nakazującego ujawnianie informacji, operator systemu przesyłowego chroni poufny charakter sensytywnych informacji handlowych, które zgromadził w trakcie swojej działalności.
Ujawnione informacje dotyczące jego własnej działalności, które mogą być handlowo korzystne, są udostępniane w sposób niedyskryminacyjny.
ROZDZIAŁ V
DZIAŁANIE SYSTEMU DYSTRYBUCYJNEGO
Artykuł 13
Wyznaczanie operatorów systemu dystrybucyjnego
Państwa Członkowskie wyznaczają lub żądają wyznaczenia przez przedsiębiorstwa posiadające lub ponoszące odpowiedzialność za systemy dystrybucyjne, na okres ustalany przez Państwa Członkowskie, uwzględniając kwestie wydajności i równowagi gospodarczej, jednego operatora systemu dystrybucyjnego lub więcej.
Państwa Członkowskie zapewniają, że operatorzy systemu dystrybucyjnego działają zgodnie z art. 14–16.
Artykuł 14
Zadania operatorów systemu dystrybucyjnego
1.
Operator systemu dystrybucyjnego utrzymuje bezpieczny, niezawodny i wydajny system dystrybucyjny energii elektrycznej na swoim obszarze z należytym poszanowaniem środowiska.
2.
W każdym przypadku powstrzymuje się on od wszelkiej dyskryminacji wobec użytkowników systemu lub kategorii użytkowników systemu, w szczególności na korzyść przedsiębiorstw z nim związanych.
3.
Operator systemu dystrybucyjnego dostarcza użytkownikom systemu informacji koniecznych dla zapewnienia im wydajnego dostępu do systemu.
4.
Państwo Członkowskie może wymagać od operatora systemu dystrybucyjnego, aby podczas dysponowania instalacjami wytwarzającymi energię elektryczną przyznawał pierwszeństwo tym instalacjom, które wykorzystują odnawialne źródła energii lub odpady lub takie, które produkują łącznie ciepło i elektryczność.
5.
Operatorzy systemów dystrybucyjnych zaopatrują się w energię zużywaną do pokrycia strat i zdolności rezerwowej w ich systemie zgodnie z przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych, w każdym przypadku, gdy mają oni do wypełnienia tę funkcję.
Warunek ten pozostaje bez uszczerbku dla użytkowania energii elektrycznej nabytej zgodnie z umowami zawartymi przed dniem 1 stycznia 2002 r.
6.
Jeżeli operatorzy systemu dystrybucyjnego są odpowiedzialni za równoważenie systemu energetycznego, to reguły przyjęte przez nich dla tego celu muszą być obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne i obejmować reguły obciążania użytkowników systemu za brak równowagi energetycznej.
Warunki, łącznie z regułami i taryfami, udostępniania takich usług przez operatora systemu dystrybucyjnego, są ustalane na podstawie metody zgodnej z art. 23 ust. 2 w sposób niedyskryminacyjny i odzwierciedlający koszty oraz są publikowane.
7.
Przy planowaniu rozwoju sieci dystrybucyjnej operator systemu dystrybucyjnego uwzględnia środki związane z wydajnością energetyczną/zarządzaniem popytem i/albo rozproszonym wytwarzaniem, które mogą ograniczyć potrzebę modernizacji lub wymiany zdolności wytwórczej.
Artykuł 15
Rozdział operatorów systemu dystrybucyjnego
1.
Operator systemu dystrybucyjnego, będący częścią przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, jest niezależny przynajmniej pod względem formy prawnej, organizacji i podejmowania decyzji od innych działalności niezwiązanych z dystrybucją.
Reguły te nie tworzą obowiązku oddzielenia własności środków w systemie dystrybucyjnym od przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo.
2.
Oprócz wymagań określonych w ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego, będący częścią przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, jest niezależny przynajmniej pod względem organizacji i podejmowania decyzji od innych działalności niezwiązanych z dystrybucją energii.
Dla spełnienia tego warunku obowiązują następujące kryteria minimalne:
a) osoby odpowiedzialne za zarządzanie operatorem systemu dystrybucyjnego nie mogą uczestniczyć w strukturach przedsiębiorstwa energetycznego zintegrowanego pionowo i być odpowiedzialnymi, bezpośrednio lub pośrednio, za bieżące wytwarzanie, przesyłanie i dostarczanie energii elektrycznej;
b) muszą zostać podjęte właściwe środki dla uwzględnienia interesów zawodowych osób odpowiedzialnych za zarządzanie operatorem systemu dystrybucyjnego w sposób pozwalający tym osobom działać niezależnie;
c) operator systemu dystrybucyjnego musi mieć skuteczne prawa podejmowania decyzji, niezależnie od zintegrowanego przedsiębiorstwa energetycznego, odnoszące się do środków koniecznych do działania, utrzymania lub rozwoju sieci.
Nie powinno to zapobiegać istnieniu właściwych mechanizmów koordynacyjnych, które zapewniają ochronę praw spółki dominującej do nadzoru nad zarządem i działalnością gospodarczą w odniesieniu do rentowności aktywów spółki zależnej, co pośrednio reguluje art. 23 ust. 2.
W szczególności umożliwia to spółce dominującej zatwierdzanie rocznego planu finansowego, lub innego instrumentu równoważnego, operatora systemu dystrybucyjnego i ustalenia globalnych limitów poziomów zadłużenia swojej spółki zależnej.
Reguły te nie pozwalają spółce dominującej na udzielanie ani poleceń dotyczących bieżących działań, ani w odniesieniu do poszczególnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji linii dystrybucyjnych, które nie przekraczają warunków w zatwierdzonym planie finansowym lub innym instrumencie równoważnym.
d) operator systemu dystrybucyjnego opracowuje program zgodności określający środki podjęte dla zapewnienia eliminacji zachowań dyskryminacyjnych a także zapewnienia odpowiedniej kontroli przestrzegania tego programu.
Program określa szczególne obowiązki pracowników dla osiągnięcia tego celu.
Roczne sprawozdanie, określające podjęte środki, jest przedkładane, przez osobę lub jednostkę odpowiedzialną za kontrolę zgodności z programem, organowi regulacyjnemu określonemu w art. 23 ust. 1 oraz jest publikowane.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2 do zintegrowanych przedsiębiorstw energetycznych obsługujących mniej niż 100000 przyłączonych odbiorców, lub obsługujących małe, wydzielone systemy.
Artykuł 16
Zasady poufności w odniesieniu do operatorów systemu dystrybucyjnego
Nie naruszając przepisów art. 18 lub innego obowiązku prawnego nakazującego ujawnianie informacji, operator systemu dystrybucyjnego chroni poufny charakter sensytywnych informacji handlowych, które zgromadził w trakcie swojej działalności. Ujawnione informacje dotyczące jego własnej działalności, które mogą być handlowo korzystne, są udostępniane w sposób niedyskryminacyjny.
Artykuł 17
Operator systemu połączonego
Przepisy art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 nie stanowią przeszkody dla działalności operatora połączonego systemu przesyłowego i dystrybucji, który jest niezależny w swej formie prawnej, organizacji i podejmowaniu decyzji od innych działań niezwiązanych z funkcjonowaniem systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego i który spełnia wymagania określone w lit. a)–d). Reguły te nie stwarzają obowiązku oddzielenia własności udziałów połączonych systemów od przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo:
a) osoby odpowiedzialne za zarządzanie operatorem systemu połączonego nie mogą uczestniczyć w strukturach zintegrowanego przedsiębiorstwa energetycznego odpowiedzialnego bezpośrednio lub pośrednio za codzienne sterowanie wytwarzaniem lub dostawami energii elektrycznej;
b) muszą zostać podjęte odpowiednie środki w celu zapewnienia, że interesy zawodowe osób odpowiedzialnych za zarządzanie operatorem systemu dystrybucyjnego są uwzględniane w sposób, który zapewnia im zdolność niezależnego działania;
c) operator systemu dystrybucyjnego posiada skuteczne prawa podejmowania decyzji, niezależne od zintegrowanego przedsiębiorstwa energetycznego, dotyczące udziałów koniecznych do działania, utrzymania lub rozbudowy sieci.
Nie powinno to stanowić przeszkody dla funkcjonowania właściwych mechanizmów koordynacji w celu zapewnienia ochrony praw nadzoru nad zarządem i działalnością gospodarczą spółki dominującej dotyczących zysku z udziałów w przedsiębiorstwie zależnym, co pośrednio reguluje art. 23 ust. 2.
W szczególności umożliwia to spółce dominującej zatwierdzanie rocznego planu finansowego operatora systemu przesyłowego lub innego równoważnego instrumentu i ustalanie globalnych ograniczeń dotyczących poziomu zadłużenia spółki zależnej.
Nie umożliwia to spółce dominującej wydawania instrukcji dotyczących codziennego funkcjonowania, ani w stosunku do poszczególnych decyzji dotyczących budowy lub ulepszania linii przesyłowych i dystrybucyjnych, które nie przekraczają warunków zatwierdzonego planu finansowego lub innego równoważnego instrumentu;
d) operator systemu połączonego opracowuje program zgodności określający środki podjęte w celu zapewnienia eliminacji zachowań dyskryminacyjnych a także zapewnienia właściwego nadzoru realizacji tego programu.
Program określa szczególne obowiązki pracowników do realizacji tego celu.
Osoba lub jednostka odpowiedzialna za nadzór programu zgodności składa organowi regulacyjnemu, określonemu w art. 23 ust. 1, i podaje do wiadomości publicznej roczne sprawozdanie wyszczególniające podjęte środki.
ROZDZIAŁ VI
ROZDZIAŁ KSIĘGOWOŚCI I PRZEJRZYSTOŚĆ KSIĘGOWA
Artykuł 18
Prawo wglądu do księgowości
1.
Państwa Członkowskie lub każdy wyznaczony przez nie właściwy organ, łącznie z organami regulacyjnymi określonymi w art. 23, w stopniu koniecznym do wykonywania ich zadań, mają prawo wglądu do księgowości przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z przepisami art. 19.
2.
Państwa Członkowskie i każdy wyznaczony przez nie właściwy organ, łącznie z organami regulacyjnymi określonymi w art. 23, chronią poufny charakter sensytywnych informacji handlowych.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić do ujawnienia takich informacji, jeżeli okaże się to konieczne, aby umożliwić właściwym organom wykonywanie ich zadań.
Artykuł 19
Rozdział księgowości
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia prowadzenia księgowości przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z przepisami ust. 2–3.
2.
Przedsiębiorstwa energetyczne, niezależnie od rodzaju własności i statusu prawnego, sporządzają, poddają kontroli i publikują swoje roczne sprawozdania finansowe zgodnie z przepisami prawa krajowego odnoszącymi się do rocznych sprawozdań finansowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, przyjętych zgodnie z czwartą dyrektywą Rady 78/660/WE z dnia 25 lipca 1978 r., w oparciu o art. 44 ust. 2 lit. g) [12] Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [13].
Przedsiębiorstwa, które zgodnie z prawem nie są zobowiązane do ogłaszania swych rocznych sprawozdań finansowych, przechowują w swej siedzibie głównej jeden egzemplarz do wglądu publicznego.
3.
Przedsiębiorstwa energetyczne przechowują w swej wewnętrznej księgowości, oddzielne sprawozdania finansowe dotyczące działalności przesyłowej i dystrybucyjnej, tak jak powinny to robić w przypadku prowadzenia tego rodzaju form działalności przez odrębne przedsiębiorstwa, w celu uniknięcia dyskryminacji, subsydiowania skrośnego i zakłócenia konkurencji.
Przedsiębiorstwa prowadzą także sprawozdania finansowe, które mogą być skonsolidowane, odnoszące się do działalności dotyczącej energii elektrycznej niezwiązanej z przesyłaniem ani dystrybucją.
Do dnia 1 lipca 2007 r. przedsiębiorstwa prowadzą oddzielne sprawozdania finansowe dla działalności dotyczącej dostaw dla uprawnionych odbiorców i dla działalności dotyczącej dostaw dla odbiorców nieuprawnionych.
W sprawozdaniach finansowych określa się dochód wynikający z własności systemu przesyłowego/dystrybucyjnego.
Gdzie stosowne, przedsiębiorstwa prowadzą skonsolidowane sprawozdania finansowe innych rodzajów działalności poza sektorem energetycznym.
W tego rodzaju wewnętrznych sprawozdaniach powinien być umieszczony bilans i rachunek zysków i strat dla każdej z form działalności.
4.
Audyt określony w ust. 2 w szczególności weryfikuje czy przestrzegane są zobowiązania unikania dyskryminacji i subsydiowania skrośnego określonych w ust. 3.
ROZDZIAŁ VII
ORGANIZACJA DOSTĘPU DO SYSTEMU
Artykuł 20
Dostęp strony trzeciej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają wdrożenie systemu dostępu strony trzeciej do systemu przesyłowego i dystrybucyjnego opartego na opublikowanych taryfach, mającego zastosowanie do wszystkich uprawnionych odbiorców i stosowanego obiektywnie, bez dyskryminacji w odniesieniu do użytkowników systemu.
Państwa Członkowskie zapewniają, że te taryfy lub metody stosowane do ich obliczania są zatwierdzane przed ich wejściem w życie zgodnie z art. 23, a także zapewniają publikację tych taryf i metod – w przypadku gdy tylko metody zostają zatwierdzone – przed ich wejściem w życie.
2.
Operator danego systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego może odmówić dostępu, jeśli nie dysponuje konieczną zdolnością.
Odmowa musi być właściwie umotywowana, w szczególności mając na względzie art. 3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w miarę potrzeb i gdy ma miejsce odmowa dostępu, operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego przedstawia istotne informacje o środkach, jakie byłyby konieczne dla wzmocnienia sieci.
Strona żądająca takich informacji może być obciążona uzasadnioną opłatą odzwierciedlającą koszt przygotowania takich informacji.
Artykuł 21
Otwarcie rynku i wzajemność
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że uprawnionymi odbiorcami są:
a) do dnia 1 lipca 2004 r. uprawnieni odbiorcy określeni w art. 19 ust. 1–3 dyrektywy 96/92/WE.
Państwa Członkowskie publikują do dnia 31 stycznia każdego roku kryteria określające tych uprawnionych odbiorców;
b) najpóźniej od dnia 1 lipca 2004 r. wszyscy odbiorcy niebędący gospodarstwami domowymi;
c) od dnia 1 lipca 2007 r. wszyscy odbiorcy.
2.
W celu uniknięcia zachwiania równowagi w zakresie otwierania rynków energii elektrycznej:
a) umowy na dostawy energii elektrycznej zawierane z uprawnionymi odbiorcami systemu innego Państwa Członkowskiego nie są zabronione, jeśli uznaje się, iż odbiorca jest uprawniony w obydwu wspomnianych systemach;
b) w przypadkach, kiedy następuje odmowa wykonania transakcji określonych w lit. a) ze względu na to, że odbiorca jest uprawniony tylko w jednym z dwu systemów, Komisja może zobowiązać stronę odmawiającą, uwzględniając sytuację na rynku i wspólny interes, do wykonania żądanej dostawy energii elektrycznej na wniosek Państwa Członkowskiego, na którego obszarze zlokalizowany jest uprawniony odbiorca.
Artykuł 22
Linie bezpośrednie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby umożliwić:
a) wszystkim producentom energii elektrycznej i każdemu przedsiębiorstwu dostarczającemu energię elektryczną, jeśli Państwa Członkowskie dopuszczają ich istnienie, ustanowionym na ich obszarze, w celu zaopatrywania linią bezpośrednią ich własnych zakładów, spółek zależnych i uprawnionych odbiorców;
b) producentom energii elektrycznej i każdemu przedsiębiorstwu dostarczającemu energię elektryczną zasilanie linią bezpośrednią każdego uprawnionego odbiorcy na ich obszarze.
2.
Państwa Członkowskie ustalają kryteria dotyczące przyznawania zezwoleń na tworzenie linii bezpośrednich na ich terytorium.
Kryteria te muszą być obiektywne i niedyskryminacyjne.
3.
Możliwość dostawy energii elektrycznej linią bezpośrednią, określoną w ust. 1, nie wpływa na możliwość zawierania umów na dostawy energii elektrycznej, zgodnie z art. 20.
4.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przyznanie pozwolenia na budowę linii bezpośredniej od odmowy dostępu do sieci na podstawie, jeśli jest to właściwe, art. 20 lub od otwarcia procedury rozstrzygania sporów zgodnie z art. 23.
5.
Państwa Członkowskie mogą odmówić zezwolenia na linię bezpośrednią, jeśli przyznanie takiego zezwolenia jest sprzeczne z przepisami art. 3.
Odmowa musi być właściwie umotywowana.
Artykuł 23
Organy regulacyjne
1.
Państwa Członkowskie określają jedną lub więcej właściwych jednostek, którym powierzają funkcję organów regulacyjnych.
Organy te są całkowicie niezależne od interesów przemysłu energetycznego.
Stosując ten artykuł, jednostki te są odpowiedzialne co najmniej za zapewnienie niedyskryminacyjnej, skutecznej konkurencji i wydajne funkcjonowanie rynku, monitorując w szczególności:
a) reguły zarządzania i alokacji zdolności połączeń wzajemnych, działając wspólnie z organem lub organami regulacyjnymi tych Państw Członkowskich, z którymi istnieją połączenia wzajemne;
b) wszystkie mechanizmy postępowania z ograniczeniem zdolności w obrębie krajowych systemów energetycznych;
c) czas potrzebny przedsiębiorstwu przesyłowemu i dystrybucyjnemu dla wykonania połączeń i napraw;
d) publikowanie przez operatorów systemów przesyłowego i dystrybucyjnego właściwych informacji dotyczących połączeń wzajemnych, korzystania z sieci i alokacji zdolności zainteresowanym stronom, biorąc pod uwagę konieczność traktowania poszczególnych informacji jako poufnych pod względem handlowym;
e) skuteczny rozdział księgowości, określony w art. 19, dla wyeliminowania możliwości istnienia subsydiowania skrośnego między działalnością wytwórczą, przesyłową, dystrybucyjną i dostawczą;
f) warunki i taryfy za przyłączenie nowych producentów energii elektrycznej dla zagwarantowania, że są one obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne, a w szczególności w pełni uwzględniają koszty i korzyści technologii różnych odnawialnych źródeł energii, rozproszonego wytwarzania i łącznej produkcji ciepła i elektryczności;
g) zakres w jakim operatorzy systemów przesyłowego i dystrybucyjnego wypełniają swe zadania zgodnie z art. 9 i 14;
h) poziom przejrzystości i konkurencji.
Organy ustanowione na mocy niniejszego artykułu publikują roczne sprawozdania w sprawie wyników ich działań monitorujących określonych w lit. a)–h).
2.
Organy regulacyjne są odpowiedzialne za ustalanie lub zatwierdzanie, przed ich wejściem w życie, przynajmniej metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla:
a) przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję.
Te taryfy lub metody umożliwiają prowadzenie inwestycji w sieci w sposób zapewniający możliwość działania sieci;
b) zapewniania usług równoważenia sieci.
3.
Niezależnie od ust. 2 Państwa Członkowskie mogą ustalić, że organy regulacyjne przedkładają dla uzyskania decyzji formalnych odpowiednim jednostkom w Państwie Członkowskim taryfy lub co najmniej metody określone w tym ustępie oraz zmiany określone w ust. 4.
W takim przypadku odpowiednia jednostka ma uprawnienia do przyjęcia lub odrzucenia projektu decyzji przedstawionego przez organ regulacyjny.
Te taryfy lub metody, lub zmiany do nich są publikowane wraz decyzją w sprawie ich formalnego przyjęcia.
Każda odmowa przyjęcia projektu decyzji ze względów formalnych jest publikowana wraz z jej uzasadnieniem.
4.
Organy regulacyjne mają prawo żądać od operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych, jeśli jest to konieczne, zmian warunków, taryf, reguł, mechanizmów i metod określonych w ust. 1, 2 i 3, dla zapewnienia ich proporcjonalności charakteru i niedyskryminacyjnego stosowania.
5.
Każda ze stron zgłaszających skargę na operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego odnoszącą się do zagadnień wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może złożyć skargę do organu regulacyjnego, który, działając jako organ rozjemczy, wydaje decyzję w terminie dwóch miesięcy od otrzymania skargi.
Okres ten może zostać przedłużony o dwa miesiące, jeżeli organ regulacyjny potrzebuje dodatkowych informacji.
Okres ten może zostać przedłużony o dalsze dwa miesiące za zgodą wnoszącego skargę.
Taka decyzja jest wiążąca, jeżeli nie zostanie unieważniona w wyniku odwołania.
Jeżeli skarga dotyczy taryf za przyłączenie dla nowych ważnych obiektów wytwarzania energii elektrycznej, wówczas okres dwumiesięczny może zostać przedłużony przez organ regulacyjny.
6.
Każda ze stron, której to dotyczy i która ma prawo do składania skargi dotyczącej decyzji w sprawie metod podjętych w zastosowaniu ust. 2, 3 lub 4 lub gdy organ regulacyjny ma obowiązek zasięgać opinii dotyczących proponowanych metod, może najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od publikacji decyzji lub propozycji decyzji, lub w krótszym terminie określonym przez Państwa Członkowskie, złożyć skargę do rozpatrzenia.
Taka skarga nie ma skutku zawieszającego.
7.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do tego, aby organy regulacyjne były w stanie wykonywać swoje obowiązki określone w ust. 1–5 w sposób skuteczny i sprawny.
8.
Państwa Członkowskie tworzą odpowiednie i skuteczne mechanizmy regulowania, kontroli i przejrzystości w celu niedopuszczenia do nadużywania pozycji dominującej, w szczególności na szkodę odbiorców, i wszelkiego grabieżczego zachowania.
Mechanizmy te uwzględniają przepisy Traktatu, w szczególności jego art. 82.
Do 2010 r. odpowiednie organy Państw Członkowskich dostarczają Komisji do dnia 31 lipca każdego roku, zgodnie z prawem o konkurencji, sprawozdanie w sprawie dominacji rynkowej i zachowań antykonkurencyjnych i grabieżczych.
Takie sprawozdanie zawiera ponadto przegląd zmieniających się struktur własnościowych i wszelkich praktycznych środków podejmowanych na poziomie krajowym dla zapewnienia dostatecznej różnorodności uczestników rynku lub praktycznych środków podejmowanych dla poprawy połączeń wzajemnych i konkurencji.
Począwszy od 2010 r. odpowiednie organy przedkładają takie sprawozdanie raz na dwa lata.
9.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie właściwych środków, łącznie z postępowaniem administracyjnym lub karnym zgodnie z ich prawem krajowym, przeciwko osobom fizycznym lub prawnym odpowiedzialnym za nieprzestrzeganie reguł poufności nałożonych niniejszą dyrektywą.
10.
W przypadku sporów transgranicznych decydującym organem regulacyjnym jest organ regulacyjny, w którego jurysdykcji znajduje się operator systemu, który odmawia prawa użytkowania lub dostępu do systemu.
11.
Skargi określone w ust. 5 i 6 nie powodują uszczerbku dla wykonywania praw do apelacji, zgodnie z prawem Wspólnoty i prawem krajowym.
12.
Krajowe organy regulacyjne przyczyniają się do rozwoju rynku wewnętrznego i jednakowych warunków działania poprzez wzajemną współpracę oraz współpracę z Komisją w przejrzysty sposób.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Środki zabezpieczające
W przypadku nagłego kryzysu na rynku energetycznym i zagrożenia dla bezpieczeństwa fizycznego lub bezpieczeństwa osób, urządzeń lub instalacji, lub integralności systemu, Państwo Członkowskie może czasowo podjąć niezbędne środki zabezpieczające.
Środki te muszą powodować jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle konieczne do pokonania powstałych nagle trudności.
Dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia o zastosowaniu takich środków pozostałe Państwa Członkowskie, jak również Komisję, która może podjąć decyzję, że Państwo Członkowskie musi zmienić lub uchylić te środki, w przypadku gdy powodują one zaburzenie konkurencji i zakłócają wymianę handlową w sposób niewspółmierny do wspólnego interesu.
Artykuł 25
Monitorowanie przywozu energii elektrycznej
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, co trzy miesiące, o przywozie energii elektrycznej z państw trzecich, w kategoriach fizycznych przepływów, jakie miały miejsce w ciągu ostatnich trzech miesięcy.
Artykuł 26
Odstępstwa
1.
Państwa Członkowskie, które są w stanie wykazać, że po wejściu w życie niniejszej dyrektywy istnieją poważne problemy w działaniu ich małych systemów wydzielonych, mogą wnieść o odstępstwo od stosownych przepisów rozdziałów IV, V, VI, VII oraz rozdziału III w przypadku mikrosystemów wydzielonych, w związku z przebudową, modernizacją i rozszerzeniem istniejących zdolności; odstępstwo takie może być przyznane Państwom Członkowskim przez Komisję.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o tych wnioskach przed podjęciem decyzji z zachowaniem poufności.
Decyzja taka jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejszy artykuł stosuje się także do Luksemburga.
2. Państwa Członkowskie, które po wejściu dyrektywy w życie, mają, ze względów natury technicznej, istotne problemy w otwarciu swego rynku dla niektórych ograniczonych grup odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi określonymi w art. 21 ust. 1 lit. b), mogą wystąpić o odstępstwo od tego przepisu, które może być im przyznane przez Komisję na okres nieprzekraczający 18 miesięcy od daty określonej w art. 30 ust. 1. W każdym przypadku odstępstwo takie kończy się w dniu określonym w art. 21 ust. 1 lit. c).
Artykuł 27
Procedura przeglądu
W przypadku, w którym wnioski ze sprawozdania określonego w art. 28 ust. 3, uwzględniające skuteczny sposób, w jaki w Państwach Członkowskich został zrealizowany dostęp do sieci – co otwiera drogę do całkowicie skutecznego, niedyskryminacyjnego i niezakłóconego dostępu do sieci – zawierają stwierdzenie Komisji, że niektóre zobowiązania nałożone niniejszą dyrektywą na przedsiębiorstwa (łącznie ze zobowiązaniami dotyczącymi rozdziału prawnego operatorów systemu dystrybucyjnego) nie są proporcjonalne do zamierzonych celów, wówczas Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może przedłożyć wniosek do Komisji o wyłączenie danego zobowiązania.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie zgłasza wniosek Komisji, wraz z istotnymi informacjami koniecznymi dla wykazania, że wniosek ze sprawozdania potwierdzający skuteczny dostęp do sieci pozostaje w mocy.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku Komisja wydaje opinię dotyczącą wniosku danego Państwa Członkowskiego i, gdzie stosowne, przedkłada wniosek do Parlamentu Europejskiego i Rady o zmianę odpowiedniego przepisu dyrektywy.
Komisja może zaproponować, w propozycjach zmian dyrektywy, wyłączenie danego Państwa Członkowskiego z obszaru działania tych szczególnych wymagań, pod warunkiem zastosowania przez Państwo Członkowskie jednakowo skutecznych środków uznanych za właściwe.
Artykuł 28
Sprawozdania
1.
Komisja monitoruje, dokonuje przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy oraz przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed końcem pierwszego roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy całościowe sprawozdanie o postępach, kolejne sprawozdania są składane raz w roku.
Sprawozdanie takie obejmie w szczególności:
a) zebrane doświadczenia i postępy poczynione na drodze do utworzenia pełnego i w pełni działającego rynku wewnętrznego energii elektrycznej, przeszkody utrudniające realizację tego celu, włączając w to kwestie dominacji, koncentracji rynkowej, zachowań grabieżczych i antykonkurencyjnych oraz ich wpływu na zakłócenia w działaniu rynku;
b) zakres, w jakim wymagania dotyczące rozdziału i taryfikacji zawarte w niniejszej dyrektywie były skuteczne w zapewnieniu uczciwego i niedyskryminacyjnego dostępu do systemu energetycznego Wspólnoty i równoważnego poziomu konkurencji, a także gospodarcze, społeczne oraz dotyczące środowiska konsekwencje otwarcia rynku energii elektrycznej dla odbiorców;
c) analizę zagadnień odnoszących się do poziomów zdolności przesyłowej oraz bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej we Wspólnocie, w szczególności do istniejącej i przewidywanej równowagi między zapotrzebowaniem i dostawami energii, biorąc pod uwagę fizyczną zdolność wymian energii elektrycznej między obszarami;
d) szczególnej uwagi wymagają kroki podejmowane w Państwach Członkowskich dla pokrycia zapotrzebowania szczytowego i postępowania w przypadku niedoboru dostaw ze strony jednego lub więcej dostawców;
e) wprowadzanie odstępstw na mocy art. 15 ust. 2 mając na uwadze możliwe zmiany wartości progowych;
f) ogólną ocenę postępu osiągniętego w odniesieniu do dwustronnych relacji z państwami trzecimi, które produkują, wywożą lub transportują energię elektryczną, łącznie z postępem w integracji rynków, społecznych i odnoszących się do środowiska skutków handlu energią elektryczną i dostępu do sieci takich państw trzecich;
g) potrzebę ewentualnej harmonizacji wymagań niepowiązanych z przepisami niniejszej dyrektywy;
h) sposób, w jaki Państwa Członkowskie wprowadziły w praktyce wymagania dotyczące oznakowania energii zawarte w art. 3 ust. 6, a także sposób, w jaki zostały uwzględnione wszelkie zalecenia Komisji dotyczące tego zagadnienia.
Gdzie jest to stosowne, sprawozdanie to może obejmować zalecenia, dotyczące w szczególności zakresu i sposobu realizacji przepisów o oznakowaniu, łącznie z np. odniesieniami w sprawie istniejących źródeł informacji i zawartości tych źródeł, a mianowicie sposobu w jaki informacje o wpływie na środowisko w postaci co najmniej danych o emisji CO2 i powstawaniu odpadów radioaktywnych w wyniku wytwarzania energii elektrycznej z różnych źródeł energii, mogą być udostępniane w sposób przejrzysty, łatwodostępny i porównywalny w krajach Unii Europejskiej, a także w sprawie sposobu, w jaki mogłyby zostać ulepszone środki podjęte w Państwach Członkowskich dla kontrolowania dokładności informacji dostarczanych przez dostawców, oraz w sprawie środków podjętych dla przeciwdziałania ujemnym skutkom dominacji i koncentracji na rynku.
2.
Co dwa lata sprawozdanie określone w ust. 1 zawiera także analizę różnych środków podjętych przez Państwa Członkowskie dla realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, wraz z badaniem skuteczności tych środków oraz, w szczególności, ich wpływem na konkurencję na rynku energii elektrycznej; w miarę potrzeb sprawozdanie to może zawierać zalecenia dotyczące środków, jakie należy podjąć na poziomie krajowym dla osiągnięcia wysokich standardów usług publicznych, lub środków mających na celu zapobieganie eliminacji rynku.
3.
Komisja przekazuje, nie później niż dnia 1 stycznia 2006 r., Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, szczegółowe sprawozdanie opisujące postępy w tworzeniu rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Sprawozdanie to obejmuje w szczególności:
- istnienie niedyskryminacyjnego dostępu do sieci;
- rozporządzenia będące w mocy;
- rozwój infrastruktury połączeń wzajemnych i bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie;
- zakres, w jakim pełne korzyści wynikające z otwarcia rynków przypadają małym przedsiębiorstwom i gospodarstwom domowym w odniesieniu do standardów usługi publicznej i powszechnej;
- zakres, w jakim rynki są w praktyce otwarte na skuteczną konkurencję, łącznie z aspektami dominacji, koncentracji rynkowej oraz zachowań grabieżczych lub antykonkurencyjnych;
- zakres, w jakim odbiorcy rzeczywiście zmieniają dostawców i renegocjują taryfy;
- zmiany cen, łącznie z cenami dostaw, w odniesieniu do stopnia otwarcia rynków;
- doświadczenie zgromadzone w czasie stosowania dyrektywy w odniesieniu do rzeczywistej niezależności operatorów systemu w przedsiębiorstwach zintegrowanych pionowo, a także czy zostały podjęte inne działania, obok funkcjonalnej niezależności i oddzielenia księgowości, których skutki są równoważne z rozdziałem w sensie prawnym.
Gdzie stosowne, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję zmian, w szczególności dla zagwarantowania wysokiego standardu usług publicznych.
Gdzie stosowne, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje zmierzające w szczególności do zapewnienia pełnej i skutecznej niezależności operatorów systemu dystrybucyjnego przed dniem 1 lipca 2007 r.
Jeżeli jest to konieczne, propozycje te obejmują, zgodnie z prawem o konkurencji, kroki uwzględniające aspekty dominacji, koncentracji na rynku oraz zachowań grabieżczych lub antykonkurencyjnych.
Artykuł 29
Uchylenia
Dyrektywa 90/547/EWG traci moc z dniem 1 lipca 2004 r.
Dyrektywa 96/92/WE traci moc z dniem 1 lipca 2004 r. bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów wykonania i zastosowania wspomnianej dyrektywy.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku B.
Artykuł 30
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie mogą odroczyć wykonanie art. 15 ust. 1 do dnia 1 lipca 2007 r. Działanie takie nie powoduje uszczerbku dla wymagań zawartych w art. 15 ust. 2.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 31
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 32
Adresaci
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 czerwca 2003 r.
dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust .2, art. 55 i art. 95,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. dotycząca wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego [4] miała doniosłe znaczenie dla tworzenia wewnętrznego rynku gazu.
(2) Doświadczenie uzyskane podczas wdrażania tej dyrektywy pokazuje korzyści płynące z wewnętrznego rynku gazu w wyniku wzrostu wydajności, obniżek cen, wyższych standardów usług i wzrostu konkurencyjności.
Jednakże nadal istnieją istotne niedociągnięcia, a także możliwości poprawy funkcjonowania pozostałych segmentów rynku i potrzebne są konkretne postanowienia w celu zapewnienia równych warunków działania i w celu zmniejszenia ryzyka rynkowej dominacji i rabunkowych zachowań, zagwarantowania niedyskryminacyjnych taryf przesyłowych i dystrybucyjnych poprzez zapewnienie dostępu do sieci na podstawie taryf opublikowanych przed ich wejściem w życie i zapewnienie ochrony praw drobnych i słabych ekonomicznie odbiorców.
(3) Na swym posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska wezwała do podjęcia szybkich działań w celu zakończenia tworzenia wewnętrznego rynku w sektorach energii elektrycznej i gazu oraz przyspieszenia liberalizacji w tych sektorach, aby osiągnąć w pełni funkcjonujący rynek wewnętrzny.
Parlament Europejski w swej uchwale z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie drugiego raportu Komisji o stanie liberalizacji rynków energetycznych zwrócił się z prośbą do Komisji o przyjęcie szczegółowego harmonogramu realizacji dokładnie wytyczonych celów, aby stopniowo, lecz całkowicie zliberalizować rynek energetyczny.
(4) Swobody, jakie Traktat gwarantuje obywatelom Europy – swobodny przepływ towarów, prawo do swobodnego świadczenia usług i swoboda przedsiębiorczości – są możliwe do zrealizowania jedynie w warunkach w pełni otwartego rynku, który umożliwia wszystkim odbiorcom swobodny wybór dostawców, a wszystkim dostawcom swobodną realizację dostaw do swych odbiorców.
(5) W świetle przewidywanego wzrostu uzależnienia od zużycia gazu ziemnego należy rozważyć inicjatywy i środki dla wspierania wzajemnych porozumień dotyczących dostępu w sieciach państw trzecich i integracji rynkowej.
(6) Główne przeszkody w dochodzeniu do w pełni funkcjonującego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego wiążą się między innymi z kwestiami dostępu do sieci, dostępu do magazynowania, polityki taryfowej, współdziałania systemów i z różnymi stopniami otwarcia rynku w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(7) Aby zapewnić wolną konkurencję, dostęp do sieci musi być niedyskryminacyjny, przejrzysty i uczciwie wyceniony.
(8) W celu ukończenia tworzenia wewnętrznego rynku gazu ziemnego niezmiernie ważny jest niedyskryminacyjny dostęp do sieci operatorów systemu przesyłowego i dystrybucyjnego.
Operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego może składać się z jednego lub więcej przedsiębiorstw.
(9) W przypadku przedsiębiorstwa gazowniczego zajmującego się działalnością: przesyłu, dystrybucji, magazynowania, albo związaną ze skroplonym gazem ziemnym (LNG), które pod względem prawnym jest odrębne od przedsiębiorstw prowadzących działalność produkcyjną lub dostaw, wyznaczonym operatorem systemu może być to samo przedsiębiorstwo, które jest właścicielem infrastruktury.
(10) W celu zapewnienia efektywnego i niedyskryminacyjnego dostępu do sieci właściwe jest, aby systemy przesyłowe i dystrybucyjne były eksploatowane przez prawnie oddzielone przedsiębiorstwa, w przypadku występowania przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo.
Komisja powinna ocenić środki dające taki sam efekt, opracowane przez Państwa Członkowskie w celu spełnienia wyżej wspomnianego wymogu i w stosownych przypadkach przedłożyć projekty zmian niniejszej dyrektywy.
Właściwe jest również, aby operatorzy systemu przesyłowego i dystrybucyjnego mieli rzeczywiste prawa do podejmowania decyzji w stosunku do aktywów koniecznych do konserwacji i remontów, eksploatacji i rozbudowy sieci, w przypadku gdy te aktywa są własnością i są eksploatowane przez przedsiębiorstwa zintegrowane pionowo.
Ważne jest jednak rozróżnienie pomiędzy odrębnością prawną a wydzieleniem własnościowym.
Odrębność prawna nie oznacza zmiany własności aktywów i nic nie stoi na przeszkodzie, aby zachować podobne lub identyczne warunki zatrudnienia we wszystkich zintegrowanych pionowo przedsiębiorstwach.
Należy jednak zagwarantować niedyskryminacyjny proces podejmowania decyzji poprzez rozwiązania organizacyjne dotyczące niezależności odpowiedzialnych decydentów.
(11) Aby uniknąć nakładania nieproporcjonalnie dużych obciążeń finansowych i administracyjnych na małe firmy dystrybucyjne, Państwa Członkowskie powinny zwolnić takie firmy, gdy zachodzi taka konieczność, od wymogów prawnego wydzielenia dystrybucji.
(12) W celu ułatwienia zawierania przez przedsiębiorstwo gazownicze z siedzibą w danym Państwie Członkowskim kontraktów na dostawę gazu do uprawnionych odbiorców w innym Państwie Członkowskim, Państwa Członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, krajowe urzędy regulacji powinny działać na rzecz bardziej jednolitych warunków i tego samego stopnia uprawnień dla całego rynku wewnętrznego.
(13) Istnienie skutecznej regulacji prowadzonej przez jeden lub więcej krajowych urzędów regulacji jest istotnym czynnikiem gwarancji niedyskryminacyjnego dostępu do sieci.
Państwa Członkowskie określą funkcje, kompetencje i uprawnienia administracyjne urzędów regulacji.
Ważne jest, aby urzędy regulacji we wszystkich Państwach Członkowskich miały ten sam minimalny zakres kompetencji.
Zakres kompetencji tych urzędów powinien obejmować ustalanie lub zatwierdzanie taryf, lub przynajmniej metodologii kalkulacji taryf przesyłowych lub dystrybucyjnych oraz taryf na dostęp do instalacji skroplonego gazu ziemnego (LNG).
W celu uniknięcia niepewności oraz kosztownych i długotrwałych sporów taryfy te powinny być publikowane przed ich wejściem w życie.
(14) Komisja przedstawiła swój zamiar utworzenia Europejskiej Grupy Regulatorów Energii Elektrycznej i Gazu, która stanowiłaby odpowiedni organ doradczy wspierający współpracę i koordynację krajowych urzędów regulacji w celu wspierania rozwoju wewnętrznego rynku energii elektrycznej i gazu i wniesienie wkładu do zgodnego z prawem stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich postanowień ujętych w niniejszej dyrektywie i w dyrektywie 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [5], i w rozporządzeniu (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej [6].
(15) W celu zapewnienia skutecznego dostępu do rynku wszystkim jego uczestnikom, łącznie z nowymi wchodzącymi na rynek, konieczne są niedyskryminacyjne i odzwierciedlające koszty mechanizmy bilansowania.
Do chwili gdy rynek gazowy stanie się wystarczająco płynny, powinno się to osiągać poprzez ustanowienie przejrzystych mechanizmów rynkowych dla dostaw i zakupu gazu potrzebnego w ramach ustalonych wymogów bilansowania.
W przypadku braku takiego płynnego rynku krajowe urzędy regulacji powinny odgrywać aktywną rolę w celu zagwarantowania, żeby zasady bilansowania w taryfach nie były dyskryminacyjne i odzwierciedlały koszty.
Jednocześnie należy dokonać właściwych działań w celu bilansowania wchodzącego i wychodzącego z systemu gazu i uniknięcia zagrożenia systemu.
(16) Krajowe urzędy regulacji powinny mieć prawo ustalania albo zatwierdzania taryf lub metodologii kalkulacji taryf, na podstawie propozycji operatora systemu przesyłowego albo operatora(-ów) systemu dystrybucyjnego, bądź operatora skroplonego gazu ziemnego (LNG), albo na podstawie wniosku uzgodnionego między tym(-i) operatorem (-ami) i użytkownikami sieci.
Podczas realizacji tych zadań krajowe urzędy regulacji powinny zapewnić, aby taryfy przesyłowe i dystrybucyjne były niedyskryminacyjne i odzwierciedlające koszty, oraz powinny uwzględniać długoterminowe marginalne, uniknięte koszty sieci, pochodzące z zastosowania zarządzania popytem.
(17) Korzyści wynikające z wewnętrznego rynku powinny być dostępne dla całego przemysłu i handlu Wspólnoty, włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami i dla wszystkich obywateli Wspólnoty, jak najszybciej, ze względu na uczciwość, konkurencyjność i pośrednio w celu tworzenia miejsc pracy dzięki zwiększeniu wydajności pracy w przedsiębiorstwach.
(18) Odbiorcy gazu powinni mieć możliwość swobodnego wyboru dostawcy.
Niemniej jednak należy przyjąć etapowe tworzenie wewnętrznego rynku gazu, włącznie z określeniem konkretnego terminu jego realizacji, w celu umożliwienia dostosowania się przemysłu i zagwarantowania, że istnieją odpowiednie środki i systemy ochrony interesów odbiorców oraz że mają oni rzeczywiste i efektywne prawo wyboru swego dostawcy.
(19) Stopniowe otwieranie rynków na pełną konkurencję powinno jak najszybciej zlikwidować różnice między Państwami Członkowskimi.
Należy zapewnić przejrzystość i pewność we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
(20) Dyrektywa 98/30/WE wnosi wkład w dostęp do magazynowania jako części systemu gazowniczego.
W świetle doświadczeń zgromadzonych podczas wdrażania rynku wewnętrznego należy przyjąć dodatkowe środki w celu wyjaśnienia postanowień dotyczących dostępu do magazynowania i do instalacji pomocniczych.
(21) Instalacje do magazynowania są istotnymi elementami, między innymi w zakresie wdrażania usług o charakterze użyteczności publicznej, takich jak bezpieczeństwo dostaw.
Nie powinno to prowadzić do wypaczeń konkurencji ani do dyskryminacji w dostępie do magazynowania.
(22) Dalsze działania powinny być podjęte w celu zapewnienia przejrzystych i niedyskryminacyjnych taryf za dostęp do transportu.
Taryfy te powinny być stosowane wobec wszystkich użytkowników na niedyskryminacyjnych zasadach.
W sytuacji gdy instalacje magazynowe, pojemności magazynowe gazociągów lub instalacje pomocnicze funkcjonują na wystarczająco konkurencyjnym rynku, dostęp mógłby być przyznawany na podstawie przejrzystych i niedyskryminujących mechanizmów rynkowych.
(23) W interesie bezpieczeństwa dostaw, bilans dostaw i zapotrzebowania w poszczególnych Państwach Członkowskich powinien być monitorowany i na podstawie monitoringu powinien zostać sporządzony raport na temat sytuacji na poziomie Wspólnoty, uwzględniający przepustowość połączeń pomiędzy obszarami.
Taki monitoring powinien być przeprowadzony wystarczająco wcześnie, aby umożliwić przyjęcie odpowiednich środków w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa dostaw.
Budowa oraz konserwacja i remonty koniecznej infrastruktury sieciowej wraz z przepustowością połączeń powinny się przyczyniać do zagwarantowania ciągłości dostaw gazu.
(24) Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, uwzględniając konieczne wymagania jakościowe, niedyskryminacyjny dostęp do systemu gazowniczego dla biogazu, gazu z biomasy i innych rodzajów gazu, pod warunkiem że dostęp ten jest zgodny z przepisami technicznymi i normami bezpieczeństwa.
Te przepisy i normy powinny gwarantować technicznie wykonalne i bezpieczne wprowadzanie gazu do sieci i transport tych gazów systemem gazowniczym oraz powinny uwzględniać charakterystyki chemiczne tych gazów.
(25) Kontrakty długoterminowe będą nadal stanowić istotny element dostaw gazu w Państwach Członkowskich i powinny zostać utrzymane jako opcja dla przedsiębiorstw dostaw gazu, o ile nie są sprzeczne z celami niniejszej dyrektywy i są zgodne z Traktatem, włączając w to zasady konkurencji.
Konieczne jest zatem uwzględnianie tych kontraktów przy planowaniu zdolności dostaw i transportowych przedsiębiorstw gazowniczych.
(26) W celu utrzymania wysokich standardów usług o charakterze użyteczności publicznej we Wspólnocie wszystkie środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie, zmierzające do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, powinny być regularnie podawane do wiadomości Komisji.
Komisja powinna regularnie publikować raport analizujący środki przyjęte na poziomie kraju, aby osiągnąć cele usług o charakterze użyteczności publicznej i porównujący ich efektywność, w celu zalecenia środków, które należy przyjąć na poziomie kraju, aby osiągnąć wysokie standardy usług o charakterze użyteczności publicznej.
Państwa Członkowskie powinny zagwarantować odbiorcom, gdy są oni podłączeni do systemu gazowniczego, informacje o ich prawach do dostaw gazu ziemnego o określonej jakości po rozsądnych cenach.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie w celu ochrony odbiorców końcowych mogą różnić się od siebie w stosunku do gospodarstw domowych oraz małych i średnich przedsiębiorstw.
(27) Przestrzeganie wymogów usług o charakterze użyteczności publicznej jest podstawowym wymogiem niniejszej dyrektywy i ważne jest, aby wspólne minimalne standardy, przestrzegane przez wszystkie Państwa Członkowskie, zostały określone w niniejszej dyrektywie, z uwzględnieniem celów ochrony konsumenta, bezpieczeństwa dostaw, ochrony środowiska i równoważnych poziomów konkurencji we wszystkich Państwach Członkowskich.
Ważne jest, aby wymogi usług o charakterze użyteczności publicznej mogły być interpretowane na poziomie kraju, z uwzględnieniem sytuacji w danym państwie i pod warunkiem przestrzegania prawa Wspólnoty.
(28) Środki wdrożone przez Państwa Członkowskie w celu realizacji spójnych celów społecznych i gospodarczych mogą obejmować w szczególności zapewnianie odpowiednich bodźców ekonomicznych, przy zastosowaniu, w odpowiednich przypadkach, wszystkich istniejących narzędzi krajowych i Wspólnoty.
Narzędzia te mogą obejmować mechanizmy zobowiązań dla zagwarantowania koniecznych inwestycji.
(29) W zakresie, w jakim środki przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu spełnienia usług o charakterze użyteczności publicznej stanowią pomoc państwa, na mocy art. 87 ust. 1 Traktatu, istnieje obowiązek, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, podania ich do wiadomości Komisji.
(30) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie stworzenie w pełni funkcjonalnego wewnętrznego rynku gazu z przewagą uczciwej konkurencji, nie może w wystarczającym stopniu być osiągnięty przez Państwa Członkowskie a może, z powodu zakresu i skutków działań, być lepiej zrealizowany na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, stosując zasadę pomocniczości i proporcjonalności, zgodnie z postanowieniami art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną postanowieniami tego artykułu, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(31) W świetle doświadczeń zebranych podczas obowiązywania dyrektywy Rady 91/296/EWG z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci [7] należy przyjąć środki w celu zapewnienia jednolitych i niedyskryminacyjnych warunków dostępu do sieci przesyłowej, łącznie z transgranicznymi przepływami gazu pomiędzy Państwami Członkowskimi.
W celu zapewnienia jednolitości w traktowaniu dostępu do sieci gazowych, również w przypadku tranzytu, ta dyrektywa powinna być uchylona.
Uchylenie dyrektywy 91/296/EWG nie powinno stanowić w przyszłości przeszkody dla zawierania kontraktów długoterminowych.
(32) Z uwagi na zakres zmian wprowadzonych do dyrektywy 98/30/WE pożądane jest, ze względu na jasność i racjonalność, aby rozpatrywane postanowienia zostały ponownie przywołane.
(33) Niniejsza dyrektywa przestrzega podstawowych praw i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej.
(34) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1. Niniejsza dyrektywa ustala wspólne zasady przesyłu, dystrybucji, dostaw i magazynowania gazu ziemnego.
Określa przepisy dotyczące organizacji i działania sektora gazu ziemnego, dostępu do rynku, kryteria i procedury stosowane w udzielaniu zezwoleń na przesył, dystrybucję, dostawy i magazynowanie gazu ziemnego oraz na eksploatację systemów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
"przedsiębiorstwo gazownicze" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi przynajmniej jeden z następujących rodzajów działalności: produkcja, przesył, dystrybucja, dostawa, zakup lub magazynowanie gazu ziemnego, włączając w to LNG, która odpowiada za zadania handlowe, techniczne lub zadania konserwacyjne i remontowe dotyczące tych działalności, z wyłączeniem odbiorców końcowych;
"sieć gazociągów kopalnianych (złożowych, kolektorowych i ekspedycyjnych)" oznacza każdy gazociąg lub sieć gazociągów eksploatowanych lub zbudowanych w ramach projektu wydobycia ropy naftowej lub gazu, bądź wykorzystywanych do przesyłania gazu ziemnego z jednego lub z większej liczby miejsc wydobycia do zakładu oczyszczania i obróbki, do terminalu albo do końcowego przeładunkowego terminalu przybrzeżnego;
"przesył" oznacza transport gazu ziemnego siecią gazociągów wysokociśnieniowych z wyłączeniem sieci gazociągów kopalnianych, w celu dostarczenia go odbiorcom, ale nie oznacza dostaw;
"operator systemu przesyłowego" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zajmuje się przesyłem i jest odpowiedzialna za eksploatację, zapewnienie konserwacji i remontów, a w razie konieczności za rozbudowę systemu przesyłowego na danym obszarze, a w odpowiednich przypadkach za połączenia z innymi systemami, i za zapewnienie długoterminowej przepustowości systemu dla zaspokojenia rozsądnych potrzeb transportu gazu;
"dystrybucja" oznacza transport gazu ziemnego lokalnymi lub regionalnymi sieciami gazociągów celem dostarczenia odbiorcom, ale nie obejmuje dostaw;
"operator systemu dystrybucyjnego" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zajmuje się dystrybucją i jest odpowiedzialna za eksploatację, zapewnienie konserwacji i remontów, w razie konieczności za rozbudowę systemu dystrybucyjnego na danym obszarze, a w odpowiednich przypadkach za połączenia z innymi systemami i za zapewnienie długoterminowej przepustowości systemu dla zaspokojenia rozsądnych potrzeb dystrybucji gazu;
"dostawa" oznacza sprzedaż, łącznie z odsprzedażą, gazu ziemnego, w tym również LNG, odbiorcom;
"przedsiębiorstwo dostaw" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną realizującą dostawy;
"instalacja magazynowa" oznacza instalację używaną do magazynowania gazu ziemnego i będącą własnością przedsiębiorstwa gazowniczego lub eksploatowaną przez nie, włącznie z częścią instalacji LNG używaną do magazynowania LNG, ale z wyłączeniem części wykorzystywanej do działalności produkcyjnej oraz z wyłączeniem urządzeń przeznaczonych wyłącznie dla operatorów systemu przesyłowego dla realizacji ich zadań;
"operator systemu magazynowania" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się magazynowaniem i odpowiedzialną za eksploatację instalacji magazynowych;
"instalacja LNG" oznacza terminal wykorzystywany do skraplania gazu ziemnego albo importu, wyładunku i regazyfikacji LNG i może zawierać instalacje pomocnicze i buforowe zbiorniki magazynowe LNG potrzebne do regazyfikacji LNG i w następstwie do wysłania gazu do systemu przesyłowego, ale z wyłączeniem części terminali LNG przeznaczonych do magazynowania;
"operator systemu LNG" oznacza osobę fizyczną albo prawną zajmującą się skraplaniem gazu ziemnego albo jego przywozem, wyładunkiem i regazyfikacją LNG oraz odpowiedzialną za eksploatację instalacji LNG;
"system" oznacza każde sieci przesyłowe, sieci dystrybucyjne, instalacje LNG lub instalacje magazynowe będące własnością przedsiębiorstwa gazowniczego lub eksploatowane przez nie, włącznie z pojemnościami magazynowymi gazociągów i instalacjami pomocniczymi oraz instalacjami zależnych przedsiębiorstw, koniecznymi do zapewnienia dostępu do sieci przesyłowych, dystrybucyjnych i do LNG;
"instalacje pomocnicze" oznaczają wszelkie instalacje pomocnicze konieczne do zapewnienia dostępu i eksploatacji sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych lub instalacji LNG lub instalacji magazynowych, włączywszy instalacje dla bilansowania obciążenia i instalacje mieszalnikowe, ale z wyłączeniem instalacji przeznaczonych wyłącznie dla operatorów systemu przesyłowego dla realizacji ich zadań;
"pojemności magazynowe gazociągów" oznaczają magazynowanie pod ciśnieniem w gazowych systemach przesyłowych i dystrybucyjnych z wyłączeniem instalacji przeznaczonych dla operatorów systemu przesyłowego dla realizacji ich zadań;
"system połączony" oznacza szereg wzajemnie ze sobą połączonych systemów;
"gazociąg międzysystemowy" oznacza linię przesyłową przekraczającą granicę między Państwami Członkowskimi wyłącznie w celu połączenia krajowych systemów przesyłowych tych Państw Członkowskich;
"gazociąg bezpośredni" oznacza dodatkowy gazociąg uzupełniający system połączony;
"zintegrowane przedsiębiorstwo gazownicze" oznacza przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo lub poziomo;
"przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo" oznacza przedsiębiorstwo gazownicze lub grupę przedsiębiorstw, których wzajemne relacje określone są w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 4064/89 (EWG) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [9], gdy dane przedsiębiorstwo/dana grupa przedsiębiorstw prowadzi przynajmniej jedną z wymienionych działalności: przesył, dystrybucja, LNG lub magazynowanie oraz przynajmniej jedną z działalności: produkcja albo dostawa gazu ziemnego;
"przedsiębiorstwo zintegrowane poziomo" oznacza przedsiębiorstwo realizujące przynajmniej jeden z następujących rodzajów działalności: produkcja, przesył, dystrybucja, dostawa albo magazynowanie gazu ziemnego oraz działalność niegazowniczą;
"przedsiębiorstwo zależne" oznacza przedsiębiorstwa zależne w znaczeniu art. 41 siódmej dyrektywy Rady nr 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 44 ust. 2 lit. g) [10]Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [11]lub przedsiębiorstwa stowarzyszone w rozumieniu art. 33 ust. 1 tamż, lub przedsiębiorstwa należące do tych samych akcjonariuszy;
"użytkownicy systemu" oznaczają każdą osobę fizyczną lub prawną dostarczającą gaz do systemu lub zaopatrywaną z systemu;
"odbiorcy" oznaczają hurtowych i końcowych odbiorców gazu ziemnego i przedsiębiorstwa gazownicze, które dokonują zakupu gazu ziemnego;
"odbiorcy – gospodarstwa domowe" oznaczają odbiorców dokonujących zakupu gazu ziemnego dla potrzeb własnego zużycia w ich gospodarstwach domowych;
"odbiorcy niebędący gospodarstwami domowymi" oznaczają odbiorców dokonujących zakupu gazu ziemnego, który nie jest przeznaczony na użytek ich własnych gospodarstw domowych;
"odbiorcy końcowi" oznaczają odbiorców dokonujących zakupu gazu ziemnego na własny użytek;
"odbiorcy uprawnieni" oznaczają odbiorców, którzy mają prawo do zakupu gazu od wybranego przez nich dostawcy, w znaczeniu art. 23 niniejszej dyrektywy;
"odbiorcy hurtowi" oznaczają każde osoby fizyczne lub prawne, inne aniżeli operatorzy systemu przesyłowego i operatorzy systemu dystrybucyjnego, które dokonują zakupu gazu ziemnego w celu jego odsprzedaży wewnątrz systemu lub poza nim, w którym działają;
"planowanie długoterminowe" oznacza długoterminowe planowanie zdolności dostaw i transportowych przez przedsiębiorstwa gazownicze, aby zaspokoić zapotrzebowanie na gaz ziemny systemu, dywersyfikację źródeł i bezpieczeństwo dostaw gazu odbiorcom;
"rynek wschodzący" oznacza Państwo Członkowskie, w którym pierwsza dostawa handlowa w ramach jego pierwszego długoterminowego kontraktu na dostawy gazu ziemnego miała miejsce później aniżeli 10 lat temu;
"bezpieczeństwo" oznacza zarówno bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego jak i bezpieczeństwo techniczne;
"nowa infrastruktura" oznacza infrastrukturę nieukończoną przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNE ZASADY ORGANIZACJI SEKTORA
Artykuł 3
Zobowiązania o charakterze użyteczności publicznej i ochrona odbiorcy
1.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, w oparciu o swe struktury instytucjonalne i przy należytym uwzględnieniu zasady pomocniczości, aby, z zastrzeżeniem ust. 2, przedsiębiorstwa gazownicze działały zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, mając na celu stworzenie konkurencyjnego, bezpiecznego i zrównoważonego pod względem ochrony środowiska rynku gazu ziemnego i aby nie stosowały dyskryminacji wobec żadnego z tych przedsiębiorstw, tak jeśli chodzi o prawa, jak i obowiązki.
2.
Przestrzegając w pełni odnośnych postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 86, Państwa Członkowskie mogą w ogólnym interesie ekonomicznym nałożyć na przedsiębiorstwa w sektorze gazowniczym zobowiązania z tytułu świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej, mogące odnosić się do bezpieczeństwa, włącznie z bezpieczeństwem dostaw, regularności dostaw, jakości i cen dostaw i ochrony środowiska, włącznie z efektywnością energetyczną i ochroną klimatu.
Zobowiązania takie powinny być jasno określone, przejrzyste, pozbawione cech dyskryminacji, weryfikowalne i powinny gwarantować równość dostępu firm gazowniczych UE do krajowych odbiorców.
W odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, efektywności energetycznej/zarządzania popytem i dla osiągnięcia celów związanych z ochroną środowiska naturalnego, o których mowa w niniejszym ustępie, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić długoterminowe planowanie, z uwzględnieniem możliwości podjęcia starań o dostęp do systemu przez strony trzecie.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu ochrony odbiorców końcowych i zapewniają wysoki stopień ochrony konsumenta, a w szczególności zapewniają odpowiednie środki ochrony słabych ekonomicznie odbiorców, włączając w to odpowiednie środki chroniące ich przed odłączeniem.
W tym kontekście mogą przyjąć odpowiednie środki w celu ochrony odległych odbiorców, podłączonych do systemu gazowego.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć dostawcę "z urzędu" dla odbiorców podłączonych do sieci gazowej.
Powinny one zapewnić wysoki stopień ochrony odbiorcy, w szczególności odnoszący się do przejrzystości ogólnych zasad i warunków kontraktowych, ogólnych informacji i zasad rozstrzygania sporów.
Państwa Członkowskie powinny upewnić się, że uprawniony odbiorca ma realną możliwość zmiany dostawcy.
W odniesieniu przynajmniej do odbiorców będących gospodarstwami domowymi są to środki wyszczególnione w załączniku A.
4.
Państwa Członkowskie powinny wdrożyć odpowiednie środki w celu realizacji spójnych celów społecznych i ekonomicznych, ochrony środowiska, które mogą obejmować środki przeciwdziałające zmianom klimatycznym oraz zapewniające bezpieczeństwo dostaw.
Środki te mogą obejmować w szczególności zapewnienie odpowiednich bodźców ekonomicznych, stosując, tam gdzie zachodzi potrzeba, wszystkie istniejące narzędzia krajowe i Wspólnotowe dla konserwacji i remontowania oraz budowy koniecznej infrastruktury sieciowej, w tym utrzymania przepustowości połączeń systemowych.
5.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu postanowień art. 4 w odniesieniu do dystrybucji, o ile zastosowanie tych postanowień stwarzałoby prawne lub faktyczne przeszkody dla wykonywania zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwa gazownicze w ogólnym interesie ekonomicznym oraz o ile to nie będzie miało szkodliwego wpływu na rozwój wymiany handlowej w stopniu naruszającym interesy Wspólnoty.
Interesy Wspólnoty obejmują między innymi konkurencję w odniesieniu do uprawnionych odbiorców, zgodnie z niniejszą dyrektywą i art. 86 Traktatu.
6.
W trakcie wdrażania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich środkach przyjętych dla realizacji zobowiązań o charakterze użyteczności publicznej, włączając w to ochronę odbiorcy i środowiska naturalnego, oraz o ich możliwym wpływie na konkurencję krajową i międzynarodową, niezależnie od tego, czy środki te wymagają odstępstwa od postanowień niniejszej dyrektywy.
Co dwa lata powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących przyjętych środków, niezależnie od tego czy wymagają one odstępstwa od postanowień niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Procedura zezwoleń
1.
W przypadkach gdy wymagane jest zezwolenie (np. licencja, pozwolenie, koncesja, zgoda lub aprobata) na budowę albo eksploatację instalacji gazu ziemnego, Państwa Członkowskie albo każdy właściwy organ przez nie desygnowany udzielają zezwoleń na budowę lub eksploatację na swoim obszarze takich instalacji, gazociągów i związanych z nimi urządzeń, zgodnie z ust. 2–4.
Państwa Członkowskie albo każdy właściwy organ przez nie desygnowany mogą również na tych samych zasadach udzielać zezwoleń na dostawę gazu ziemnego oraz zezwoleń dla odbiorców hurtowych.
2.
Jeżeli w Państwach Członkowskich istnieje system zezwoleń, to określają one obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, które powinny być spełnione przez przedsiębiorstwo występujące o zezwolenie na budowę lub eksploatację instalacji gazu ziemnego albo ubiegające się o zezwolenie na dostawę gazu ziemnego.
Pozbawione cech dyskryminacji kryteria i procedury udzielania zezwoleń są podawane do wiadomości publicznej.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują, aby przyczyny każdej odmowy udzielenia zezwolenia były obiektywne i pozbawione cech dyskryminacji oraz aby zostały przedstawione wnioskodawcy.
Powody takich odmów są przekazywane do wiadomości Komisji.
Państwa Członkowskie ustanawiają procedurę umożliwiającą wnioskodawcy odwołanie się od takich odmów.
4.
Ze względu na rozwój nowych obszarów dostaw gazu i ogólną skuteczność działań, z zastrzeżeniem postanowień art. 24, Państwa Członkowskie mogą odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na budowę lub eksploatację systemu gazociągów dystrybucyjnych na każdym określonym obszarze, jeżeli takie systemy gazociągowe zostały już zbudowane lub gdy przewidywana jest ich budowa na tym obszarze oraz gdy istniejąca albo proponowana przepustowość systemu nie jest w pełni wykorzystana.
Artykuł 5
Monitorowanie bezpieczeństwa dostaw
Państwa Członkowskie powinny zapewnić monitorowanie problemów bezpieczeństwa dostaw.
Jeżeli Państwa Członkowskie uznają za właściwe, mogą powierzyć to zadanie urzędom regulacji, o których mowa w art. 25 ust. 1.
To monitorowanie powinno w szczególności obejmować bilansowanie podaży i popytu na rynku krajowym, poziom przewidywanego zapotrzebowania i dyspozycyjności dostaw, przewidywaną dodatkową planowaną moc lub będącą w realizacji oraz jakość i poziom usług konserwacyjnych i remontowych sieci, jak również środki dla pokrywania szczytowego zapotrzebowania oraz przeciwdziałania w przypadku przerw w dostawach ze strony jednego albo więcej dostawców.
Właściwe organy powinny publikować, najpóźniej do 31 lipca każdego roku, sprawozdanie z wyników monitorowania wyżej wymienionych zagadnień oraz wszystkich środków przyjętych lub przewidywanych oraz powinny przekazać bezzwłocznie ten raport do wiadomości Komisji.
Artykuł 6
Przepisy techniczne
Państwa Członkowskie powinny zapewnić zdefiniowanie kryteriów bezpieczeństwa technicznego oraz opracowanie i podanie do wiadomości publicznej przepisów technicznych ustalających minimalny zakres projektu technicznego i wymogi eksploatacyjne dla podłączenia się do systemu instalacji LNG, instalacji magazynowych, do innych systemów przesyłowych albo dystrybucyjnych oraz do gazociągów bezpośrednich.
Te przepisy techniczne powinny zapewniać współdziałanie systemów i powinny być obiektywne i pozbawione cech dyskryminacji.
Powinny być przekazane do wiadomości Komisji zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [12].
ROZDZIAŁ III
PRZESYŁANIE, MAGAZYNOWANIE I LNG
Artykuł 7
Wyznaczenie operatorów systemu
Państwa Członkowskie wyznaczają albo nakładają na przedsiębiorstwa gazownicze będące właścicielami instalacji przesyłowych, magazynowych albo LNG obowiązek wyznaczenia jednego albo więcej operatorów systemu, na okres określony przez Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę efektywność i rachunek ekonomiczny.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne dla zapewnienia, że operatorzy systemów przesyłowych, magazynowania i LNG działają zgodnie z art. 8–10.
Artykuł 8
Zadania operatorów systemu
1.
Każdy operator systemu przesyłowego, magazynowego lub LNG powinien:
a) w akceptowalnych warunkach ekonomicznych eksploatować, konserwować i remontować oraz rozbudowywać bezpieczne, niezawodne i efektywne instalacje przesyłowe, magazynowe lub instalacje LNG, przy należytym poszanowaniu środowiska naturalnego;
b) powstrzymać się od działań dyskryminacyjnych wśród użytkowników systemu lub wśród kategorii użytkowników systemu, zwłaszcza na korzyść przedsiębiorstw zależnych;
c) dostarczać każdemu operatorowi systemu przesyłowego, każdemu operatorowi systemu magazynowego, każdemu operatorowi systemu LNG lub każdemu operatorowi systemu dystrybucyjnego dostateczną ilość informacji gwarantujących możliwość prowadzenia transportu i magazynowania gazu ziemnego w sposób właściwy dla bezpiecznego i efektywnego działania połączonych systemów;
d) dostarczać użytkownikom systemu informacji potrzebnych dla uzyskania skutecznego dostępu do systemu.
2.
Przepisy przyjęte przez operatorów systemów przesyłowych dla bilansowania gazu w systemie przesyłu powinny być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne, z włączeniem przepisów dotyczących opłat od użytkowników ich sieci w przypadku spowodowanego przez nich niezbilansowania energetycznego.
Warunki świadczenia takich usług przez operatorów systemu przesyłowego łącznie z przepisami i taryfami ustalane są zgodnie z postanowieniami art. 25 ust. 2 w sposób niedyskryminacyjny, odzwierciedlający koszty i powinny być publikowane.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od operatorów systemu przesyłowego przestrzegania minimalnych wymogów konserwacyjnych i remontowych oraz rozbudowy systemu przesyłowego, włączywszy w to przepustowość wzajemnych połączeń systemowych.
4.
Operatorzy systemu przesyłowego powinni zaopatrywać się w energię wykorzystywaną do prowadzenia swych działań, zgodnie z przejrzystymi, pozbawionymi cech dyskryminacji procedurami rynkowymi.
Artykuł 9
Wydzielenie operatorów systemu przesyłowego
1.
W przypadku gdy operator systemu przesyłowego stanowi część pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa, powinien on pozostać niezależny, przynajmniej w swej formie prawnej, organizacyjnej i podejmowaniu decyzji, od innych działań niezwiązanych z przesyłem.
Te przepisy nie stwarzają obowiązku wyodrębnienia własności aktywów systemu przesyłowego z pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa.
2.
W celu zapewnienia niezależności operatora systemu przesyłowego, o której mowa w ust. 1, stosuje się następujące minimalne kryteria:
a) te osoby, które są odpowiedzialne za kierowanie operatorem systemu przesyłowego, nie mogą uczestniczyć w strukturach zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego odpowiedzialnego bezpośrednio lub pośrednio za bieżącą eksploatację w zakresie produkcji, dystrybucji i dostawy gazu ziemnego;
b) muszą być przyjęte odpowiednie środki w celu zagwarantowania, aby interesy zawodowe osób odpowiedzialnych za kierowanie operatorem systemu przesyłowego były brane pod uwagę w sposób, który zapewni im zdolność niezależnego działania;
c) operator systemu przesyłowego powinien mieć realne prawa podejmowania decyzji, niezależne od zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego, dotyczące aktywów koniecznych do eksploatacji, przeprowadzania konserwacji i remontów albo rozbudowy sieci.
Nie powinno to stanowić przeszkody dla funkcjonowania właściwych mechanizmów koordynacyjnych dla ochrony praw przedsiębiorstwa macierzystego do nadzoru ekonomicznego i zarządzania dotyczącego zwrotu z aktywów, uregulowanych pośrednio zgodnie z art. 25 ust. 2, w przedsiębiorstwie zależnym.
W szczególności powinno to umożliwić przedsiębiorstwu macierzystemu zatwierdzanie rocznego planu finansowego lub innego równoważnego dokumentu operatora systemu przesyłowego i ustalanie całkowitych ograniczeń dotyczących poziomu zadłużania się przedsiębiorstwa zależnego.
Natomiast nie powinno to umożliwiać przedsiębiorstwu macierzystemu wydawania instrukcji dotyczących bieżącej eksploatacji ani w odniesieniu do indywidualnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji gazociągów przesyłowych, które nie wykraczają poza założenia zatwierdzonego planu finansowego lub każdego innego równoważnego narzędzia;
d) operator systemu przesyłowego opracowuje program zgodności, który określa środki przyjmowane w celu zagwarantowania wyeliminowania praktyk dyskryminacyjnych i zapewnienia właściwego jego monitorowania.
Program określa szczegółowe zobowiązania pracowników w celu realizacji tego zadania.
Osoba lub instytucja odpowiedzialna za monitorowanie programu zgodności składa urzędowi regulacji, o którym mowa w art. 25 ust. 1, raport roczny wyszczególniający przyjęte środki, który jest następnie publikowany.
Artykuł 10
Poufność obowiązująca operatorów systemu przesyłowego
1.
Z zastrzeżeniem art. 16 albo każdego innego prawnego obowiązku udostępniania informacji, każdy operator systemu przesyłowego, magazynowego lub systemu LNG zachowuje poufność istotnych z handlowego punktu widzenia informacji uzyskanych w trakcie prowadzenia swojej działalności oraz ochrania informacje o jego własnej działalności, które mogą być handlowo korzystniejsze od informacji udostępnianych w sposób dyskryminacyjny.
2.
Operatorzy systemów przesyłowych, w ramach sprzedaży lub zakupu gazu ziemnego przez przedsiębiorstwa zależne, nie wykorzystują w nieuzasadniony sposób informacji istotnych z handlowego punktu widzenia, uzyskanych od stron trzecich w kontekście udostępniania lub negocjowania dostępu do systemu.
ROZDZIAŁ IV
DYSTRYBUCJA I DOSTAWA
Artykuł 11
Wyznaczenie operatorów systemu dystrybucyjnego
Państwa Członkowskie wyznaczają albo nakładają na przedsiębiorstwa będące właścicielem albo odpowiedzialne za systemy dystrybucyjne obowiązek wyznaczenia jednego albo więcej operatorów systemu dystrybucyjnego na okres określony przez Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę efektywność i rachunek ekonomiczny, oraz gwarantują zgodność działalności tych operatorów z art. 12–14.
Artykuł 12
Zadania operatorów systemu dystrybucyjnego
1.
Każdy operator systemu dystrybucyjnego powinien eksploatować, konserwować i remontować oraz rozbudowywać w warunkach opłacalności ekonomicznej bezpieczny, niezawodny i sprawny system, przy należytym poszanowaniu środowiska naturalnego.
2.
W żadnym przypadku operator systemu dystrybucyjnego nie może stosować działań dyskryminacyjnych wśród użytkowników systemu albo wśród kategorii użytkowników systemu, zwłaszcza na korzyść swoich przedsiębiorstw zależnych.
3.
Każdy operator systemu dystrybucyjnego powinien dostarczać każdemu innemu operatorowi systemu dystrybucyjnego lub przesyłowego lub operatorowi LNG lub operatorowi systemu magazynowego dostateczną ilość informacji gwarantujących, że transport i magazynowanie gazu ziemnego odbywa się w sposób zgodny z bezpieczną i efektywną eksploatacją połączonych systemów.
4.
Każdy operator systemu dystrybucyjnego powinien dostarczać użytkownikom systemu informacji potrzebnych do skutecznego dostępu do systemu.
5.
W przypadku gdy operatorzy systemu dystrybucyjnego są odpowiedzialni za bilansowanie gazu w systemie dystrybucyjnym, przyjęte przez nich w tym celu przepisy powinny być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne, z włączeniem przepisów dotyczących opłat od użytkowników systemu w przypadku spowodowanego przez nich niezbilansowania energetycznego.
Warunki świadczenia takich usług przez operatorów systemu, łącznie z przepisami i taryfami, ustalane są zgodnie z postanowieniami art. 25 ust. 2 w sposób niedyskryminacyjny i odzwierciedlający koszty i powinny być publikowane.
Artykuł 13
Wydzielenie operatorów systemu dystrybucyjnego
1.
W przypadku gdy operator systemu dystrybucyjnego stanowi część pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa, pozostaje niezależny, przynajmniej w swej formie prawnej, organizacyjnej i podejmowania decyzji, od innych działań niezwiązanych z dystrybucją.
Te przepisy nie oznaczają obowiązku wyodrębnienia własności aktywów systemu dystrybucyjnego z pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa.
2.
W uzupełnieniu wymogów ust. 1, mówiących o tym, że operator systemu dystrybucyjnego jest częścią pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa, operator jest niezależny, w rozumieniu organizacyjnym i podejmowania decyzji, od innych działań niezwiązanych z dystrybucją.
Dla osiągnięcia tego celu stosuje się następujące minimalne kryteria:
a) te osoby, które są odpowiedzialne za zarządzanie operatorem systemu dystrybucyjnego nie mogą uczestniczyć w strukturach zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego odpowiedzialnego, bezpośrednio lub pośrednio, za bieżącą eksploatację w zakresie produkcji, przesyłu i dostawy gazu ziemnego;
b) muszą zostać przyjęte odpowiednie środki w celu zagwarantowania, że interesy zawodowe osób odpowiedzialnych za zarządzanie operatorem systemu dystrybucyjnego były brane pod uwagę w taki sposób, który zapewni im zdolność niezależnego działania;
c) operator systemu dystrybucyjnego ma realne prawa podejmowania decyzji, niezależnie od zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego, dotyczące aktywów koniecznych do eksploatacji, przeprowadzania konserwacji i remontów albo rozbudowy sieci.
Nie powinno to stanowić przeszkody dla funkcjonowania właściwych mechanizmów koordynacyjnych dla ochrony praw przedsiębiorstwa macierzystego dla nadzoru ekonomicznego i zarządzania, dotyczących zwrotu z aktywów, uregulowanych pośrednio zgodnie z art. 25 ust. 2, w przedsiębiorstwie zależnym.
W szczególności powinno to umożliwić przedsiębiorstwu macierzystemu zatwierdzanie rocznego planu finansowego lub innego równoważnego narzędzia operatora systemu dystrybucyjnego i ustalanie całkowitych ograniczeń dotyczących poziomu zadłużania przedsiębiorstwa zależnego.
Natomiast nie powinno to umożliwiać przedsiębiorstwu macierzystemu wydawania instrukcji dotyczących bieżącej eksploatacji, ani w odniesieniu do indywidualnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji gazociągów dystrybucyjnych, które nie wykraczają poza założenia zatwierdzonego planu finansowego lub każdego innego równoważnego narzędzia;
d) operator systemu dystrybucyjnego opracowuje program zgodności, który określa środki przyjmowane w celu zagwarantowania wyeliminowania praktyk dyskryminacyjnych i zapewnienia właściwego jego monitorowania.
Program ustala szczegółowe zobowiązania pracowników w celu realizacji tego zadania.
Osoba lub instytucja odpowiedzialna za monitorowanie programu zobowiązań składa urzędowi regulacji, o którym mowa w art. 25 ust. 1, roczny raport wyszczególniający przyjęte środki, który jest publikowany.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zaniechaniu stosowania ust. 1 i 2 w stosunku do zintegrowanych przedsiębiorstw gazowniczych zaopatrujących mniej niż 100000 odbiorców podłączonych do sieci.
Artykuł 14
Poufność obowiązująca operatorów systemu dystrybucyjnego
1.
Z zastrzeżeniem art. 16 albo każdego innego prawnego obowiązku udostępniania informacji, każdy operator systemu dystrybucyjnego zachowuje poufność istotnych z handlowego punktu widzenia informacji uzyskanych w trakcie prowadzenia swojej działalności oraz ochrania informacje o jego własnej działalności, które mogą być handlowo uprzywilejowane, przed ich udostępnieniem w sposób dyskryminacyjny.
2.
Operatorzy systemów dystrybucyjnych, w ramach sprzedaży lub zakupu gazu ziemnego przez przedsiębiorstwa zależne, nie wykorzystują w nieuzasadniony sposób informacji istotnych z handlowego punktu widzenia uzyskanych od stron trzecich w kontekście udostępniania lub negocjowania dostępu do systemu.
Artykuł 15
Operator połączonych systemów
Przepisy art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 nie stanowią przeszkody dla działalności operatora połączonych systemów: przesyłu, LNG, magazynowania i dystrybucji, który jest niezależny w swej formie prawnej, organizacyjnej i podejmowaniu decyzji od innych działalności niezwiązanych z przesyłem, LNG, magazynowaniem i dystrybucją i który spełnia wymagania określone w lit. a)–d). Te przepisy nie stwarzają obowiązku wyodrębnienia własności aktywów połączonych systemów z pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa:
a) te osoby, które są odpowiedzialne za kierowanie operatorem połączonych systemów, nie mogą uczestniczyć w strukturach zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego odpowiedzialnego, bezpośrednio lub pośrednio, za bieżącą eksploatację w zakresie produkcji i dostawy gazu ziemnego;
b) muszą zostać przyjęte odpowiednie środki w celu zapewnienia, że interesy zawodowe osób odpowiedzialnych za kierowanie operatorem połączonych systemów były brane pod uwagę w sposób, który zapewni im zdolność niezależnego działania;
c) operator połączonych systemów ma realne prawa podejmowania decyzji, niezależnie od zintegrowanego przedsiębiorstwa gazowniczego, dotyczące aktywów koniecznych do eksploatacji, przeprowadzania konserwacji i remontów albo do rozbudowy systemu.
Nie stanowi to przeszkody dla funkcjonowania właściwych mechanizmów koordynacyjnych dla ochrony praw przedsiębiorstwa macierzystego do nadzoru ekonomicznego i zarządzania dotyczących zwrotu z aktywów w przedsiębiorstwie zależnym, uregulowanego pośrednio zgodnie z art. 25 ust. 2.
W szczególności umożliwia to przedsiębiorstwu macierzystemu zatwierdzanie rocznego planu finansowego lub innego równoważnego narzędzia operatora połączonych systemów i ustalanie całkowitych ograniczeń dotyczących poziomu zadłużania przedsiębiorstwa zależnego.
Natomiast nie umożliwia to przedsiębiorstwu macierzystemu wydawania instrukcji dotyczących bieżącej eksploatacji w stosunku do indywidualnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji gazociągów przesyłowych lub dystrybucyjnych, które nie wykraczają poza założenia zatwierdzonego planu finansowego lub innego równoważnego narzędzia;
d) operator połączonych systemów opracowuje program zgodności, który określa środki przyjmowane w celu zagwarantowania wyłączenia praktyk dyskryminacyjnych i zapewnienia właściwego monitorowania tego zadania.
Program ustala szczegółowe zobowiązania pracowników w celu realizacji tego zadania.
Osoba lub instytucja odpowiedzialna za monitorowanie programu zgodności składa urzędowi regulacji, o którym mowa w art. 25 ust. 1, roczny raport, wyszczególniający przyjęte środki, który jest publikowany.
ROZDZIAŁ V
ROZDZIELENIE I PRZEJRZYSTOŚĆ KSIĄG RACHUNKOWYCH
Artykuł 16
Prawo wglądu do ksiąg rachunkowych
1. Państwa Członkowskie albo każdy wyznaczony przez nie właściwy organ, którym mogą być urzędy regulacji, o których mowa w art. 25 ust. 1, i organy rozstrzygające spory, o których mowa w art. 20 ust. 3, mają prawo dostępu do ksiąg rachunkowych przedsiębiorstw gazowniczych, tak jak to określono w art. 17, do których wgląd jest im potrzebny do wykonywania ich działalności.
2.
Państwa Członkowskie i każdy wyznaczony przez nie właściwy organ, którym mogą być urzędy regulacji, o których mowa w art. 25 ust. 1, i organy rozstrzygające spory zachowują poufny charakter informacji istotnych z handlowego punktu widzenia.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić do ujawnienia takich informacji, gdy jest to konieczne dla właściwych organów w celu wykonania ich funkcji.
Artykuł 17
Rozdzielenie ksiąg rachunkowych
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne kroki w celu zagwarantowania, aby księgi rachunkowe przedsiębiorstw gazowniczych były prowadzone zgodnie z ust. 2–5.
W przypadku kiedy dane przedsiębiorstwo korzysta z odstępstwa od niniejszego wymogu na podstawie art. 28 ust. 2 i 4, powinny one prowadzić przynajmniej wewnętrzne księgi rachunkowe zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
2.
Przedsiębiorstwa gazownicze, niezależnie od ich struktury własnościowej czy formy prawnej, zobowiązane są sporządzać, poddawać audytowi i publikować swoje roczne sprawozdania finansowe zgodnie z zasadami prawa krajowego dotyczącymi rocznych sprawozdań spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, przyjętymi zgodnie z czwartą dyrektywą Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydaną na podstawie art. 44 ust. 2 lit. g) [13] Traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [14].
Przedsiębiorstwa, które nie są prawnie zobowiązane do publikowania rocznych sprawozdań, zachowują ich kopię do wglądu publicznego w siedzibie firmy.
3.
Przedsiębiorstwa gazownicze w swej wewnętrznej księgowości prowadzą odrębne księgi rachunkowe dla swojej działalności w zakresie przesyłu, dystrybucji, LNG i magazynowania, tak jak byłoby to wymagane, gdyby owe działalności były prowadzone przez odrębne przedsiębiorstwa, ze względu na uniknięcie dyskryminacji, subsydiowania skrośnego i wypaczenia konkurencji.
Prowadzą również księgi rachunkowe, które mogą być skonsolidowane, dla innych działalności gazowniczych, niezwiązanych z przesyłem, dystrybucją, LNG i z magazynowaniem.
Do dnia 1 lipca 2007 r. przedsiębiorstwa te przechowują oddzielne księgi rachunkowe dotyczące dostaw odbiorcom uprawnionym oraz dostaw odbiorcom nieuprawnionym.
W księgach rachunkowych wykazuje się dochody pochodzące z posiadania sieci przesyłowej/dystrybucyjnej.
W stosownych przypadkach przechowują skonsolidowane księgi rachunkowe działalności pozagazowniczych.
Wewnętrzne księgi rachunkowe zawierają zestawienia bilansowe oraz rachunek zysków i strat dla każdego rodzaju działalności.
4.
Audyt, o którym mowa w ust. 2, sprawdza w szczególności przestrzeganie obowiązku unikania dyskryminacji i subsydiowania skrośnego, o których mowa w ust. 3.
5.
Przedsiębiorstwa określają w swoich wewnętrznych księgach rachunkowych zasady alokacji aktywów i pasywów, wydatków i przychodów, jak również amortyzacji, z zachowaniem stosowanych w kraju zasad rachunkowości, przestrzeganych przy opracowywaniu odrębnych ksiąg rachunkowych, o których mowa w ust. 3.
Te wewnętrzne przepisy mogą zostać zmienione tylko w wyjątkowych przypadkach.
Takie zmiany powinny zostać wymienione i należycie uzasadnione.
6.
W rocznych sprawozdaniach finansowych oznacza się w uwagach każdą transakcję o określonej wartości przeprowadzaną z przedsiębiorstwami zależnymi.
ROZDZIAŁ VI
ORGANIZACJA DOSTĘPU DO SYSTEMU
Artykuł 18
Dostęp stron trzecich
1.
Państwa Członkowskie zapewniają wdrożenie systemu dostępu stron trzecich do systemu przesyłowego i dystrybucyjnego oraz do instalacji LNG na podstawie opublikowanych taryf, stosowanych dla wszystkich uprawnionych odbiorców, w tym przedsiębiorstw dostaw, oraz stosowanych w sposób obiektywny i niedyskryminacyjny wśród użytkowników systemu.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zatwierdzenie tych taryf albo metodologii ich obliczania przez urząd regulacji, o którym mowa w art. 25 ust. 1, odbędzie się przed ich wejściem w życie oraz że te taryfy i metodologie, w przypadku gdy tylko metodologie są zatwierdzane, są publikowane przed ich wejściem w życie.
2.
Operatorzy systemu przesyłowego mają dostęp do sieci innych operatorów systemu przesyłowego, jeżeli jest to konieczne dla realizacji ich zadań w związku z przesyłem transgranicznym.
3.
Postanowienia niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla zawierania kontraktów długoterminowych tak długo, jak te kontrakty są zgodne z zasadami konkurencji Wspólnoty.
Artykuł 19
Dostęp do magazynowania
1.
W celu zorganizowania dostępu do instalacji magazynowych i do pojemności magazynowych gazociągów i kiedy jest to konieczne z technicznego lub ekonomicznego punktu widzenia, aby zapewnić skuteczny dostęp do systemu dla realizacji dostaw do odbiorców, oraz w celu zorganizowania dostępu do instalacji pomocniczych, Państwa Członkowskie mogą wybrać jedną lub obydwie procedury, o których mowa w ust. 3 i 4.
Procedury te należy stosować zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami.
2.
Postanowienia ust. 1 nie mają zastosowania do instalacji pomocniczych i do tymczasowego magazynowania związanego z instalacjami LNG, które są konieczne dla procesu regazyfikacji LNG i w następstwie dostarczania gazu do systemu przesyłowego.
3.
W przypadku negocjowanego dostępu Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki, aby przedsiębiorstwa gazownicze i uprawnieni odbiorcy z obszaru lub spoza obszaru objętego połączonymi systemami mieli możliwość negocjowania dostępu do magazynowania i do pojemności magazynowych gazociągów, gdy jest to konieczne z technicznego lub z ekonomicznego punktu widzenia, w celu zapewnienia realnego dostępu do systemu jak również dla zorganizowania dostępu do innych instalacji pomocniczych.
Strony zobowiązane są do negocjowania w dobrej wierze dostępu do magazynowania, do pojemności magazynowych gazociągów i do innych instalacji pomocniczych.
Kontrakty na dostęp do magazynowania, do pojemności magazynowych gazociągów i do innych instalacji pomocniczych są negocjowane z właściwym operatorem systemu magazynowania albo z przedsiębiorstwami gazowniczymi.
Państwa Członkowskie nakładają na operatorów systemu magazynowania i na przedsiębiorstwa gazownicze obowiązek publikowania głównych warunków handlowych korzystania z magazynowania, z pojemności magazynowych gazociągów i z innych instalacji pomocniczych, w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy i corocznie po upływie tego czasu.
4.
W przypadku dostępu regulowanego Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki, aby przyznać przedsiębiorstwom gazowniczym i uprawnionym odbiorcom z obszaru lub spoza obszaru objętego systemem połączonym prawo dostępu do magazynowania, do pojemności magazynowych gazociągów i do innych instalacji pomocniczych, na podstawie opublikowanych taryf lub innych warunków i zobowiązań, dla korzystania z tego magazynowania i z pojemności magazynowych gazociągów, gdy z technicznego lub z ekonomicznego punktu widzenia jest to konieczne dla zapewnienia skutecznego dostępu do systemu oraz w celu zorganizowania dostępu do innych instalacji pomocniczych.
To prawo dostępu dla uprawnionych odbiorców może zostać przyznane dla umożliwienia im zawierania umów na dostawy gazu z konkurencyjnymi przedsiębiorstwami gazowniczymi, innymi aniżeli właściciel lub operator systemu albo z przedsiębiorstwem zależnym.
Artykuł 20
Dostęp do sieci gazociągów kopalnianych
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne w celu zagwarantowania przedsiębiorstwom gazowniczym i uprawnionym odbiorcom, gdziekolwiek byliby usytuowani, możliwość uzyskania dostępu do sieci gazociągów kopalnianych (złożowych, kolektorowych i ekspedycyjnych), łącznie z pomocniczymi instalacjami technicznymi systemu związanymi z tym dostępem, zgodnie z niniejszym artykułem, z wyjątkiem tych części sieci i instalacji, które są używane do lokalnej działalności produkcyjnej na obszarze złoża, gdzie wydobywany jest gaz.
Przyjęte środki powinny być zgłaszane do Komisji, zgodnie z postanowieniami art. 33.
2.
Dostęp, o którym mowa w ust. 1, jest przyznawany w sposób określony przez Państwo Członkowskie zgodnie z właściwymi narzędziami prawnymi.
Państwa Członkowskie realizują cele polegające na sprawiedliwym i otwartym dostępie, osiągnięciu konkurencyjnego rynku gazu ziemnego i unikaniu jakiegokolwiek nadużywania dominującej pozycji, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa i regularności dostaw, dostępnej albo możliwej do uzyskania przepustowości systemu oraz z uwzględnieniem ochrony środowiska.
Następujące zagadnienia mogą być wzięte pod uwagę:
a) konieczność odmowy dostępu, w przypadkach gdy występuje brak zgodności specyfikacji technicznych, których przezwyciężenie nie jest realnie możliwe;
b) konieczność uniknięcia trudności, których przezwyciężenie nie jest realnie możliwe i które mogłyby zaszkodzić efektywnemu, bieżącemu i planowanemu przyszłemu wydobyciu węglowodorów, w tym również pochodzącym ze złóż o marginalnej opłacalności ekonomicznej i wykonalności;
c) konieczność przestrzegania należycie uzasadnionych rozsądnych potrzeb właściciela lub operatora sieci gazociągów kopalnianych w zakresie transportu, oczyszczania i obróbki gazu oraz interesów wszystkich innych użytkowników tych gazociągów kopalnianych lub odnośnych instalacji oczyszczania, obróbki i oddawania gazu do sieci, których to może dotyczyć; oraz
d) konieczność stosowania ich praw i procedur administracyjnych zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty dla wydawania zezwoleń na produkcję albo rozwój sieci gazociągów kopalnianych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają posiadanie porozumień dla rozstrzygania sporów oraz niezależny od stron urząd posiadający dostęp do wszystkich istotnych informacji dla niezwłocznego rozstrzygania sporów związanych z dostępem do sieci gazociągów kopalnianych, biorąc pod uwagę kryteria określone w ust. 2 oraz liczbę stron, które mogą być zaangażowane w negocjowanie dostępu do tych sieci.
4.
W przypadku sporów transgranicznych stosuje się porozumienie dla rozstrzygania sporów dla Państwa Członkowskiego sprawującego jurysdykcję nad siecią gazociągów kopalnianych, do których odmówiono dostępu.
Jeżeli w przypadku sporów transgranicznych odnośna sieć znajduje się w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, wówczas te Państwa Członkowskie przeprowadzają konsultacje w celu zapewnienia spójnego stosowania postanowień niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Odmowa dostępu
1.
Przedsiębiorstwa gazownicze mogą odmówić dostępu do systemu z powodu braku przepustowości albo tam, gdzie dostęp do systemu uniemożliwiłby im wypełnianie usług o charakterze użyteczności publicznej, o których mowa w art. 3 ust. 2, które zostały im wyznaczone, albo z powodu poważnych trudności ekonomicznych i finansowych związanych z kontraktami typu "bierz–lub–płać", mając na uwadze kryteria i procedury ustalone w art. 27 oraz alternatywne rozwiązanie wybrane przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 tegoż artykułu.
Należy podać dokładnie uzasadnione przyczyny takiej odmowy.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki konieczne dla zapewnienia, że przedsiębiorstwo gazownicze odmawiające dostępu do systemu ze względu na brak przepustowości albo brak połączeń systemowych dokona koniecznych usprawnień, o ile jest to ekonomicznie uzasadnione, lub kiedy potencjalny odbiorca chce za nie zapłacić.
W przypadku stosowania postanowień art. 4 ust. 4, Państwa Członkowskie przyjmują takie środki.
Artykuł 22
Nowa infrastruktura
1.
Główne elementy nowej infrastruktury gazowej, tzn. gazociągi międzysystemowe Państw Członkowskich, instalacje LNG i instalacje magazynowe mogą na podstawie wniosku zostać zwolnione od stosowania wymogów art. 18, 19, 20 i 25 ust. 2, 3 i 4 pod następującymi warunkami:
a) inwestycja musi zwiększać konkurencyjność dostaw gazu i poprawiać bezpieczeństwo dostaw;
b) poziom ryzyka związanego z inwestycją jest taki, że inwestycja nie miałaby miejsca bez zastosowania odstępstwa;
c) infrastruktura musi być własnością osoby fizycznej lub prawnej, która jest osobą odrębną, przynajmniej w swej formie prawnej, od operatorów systemów, w których to systemach infrastruktura zostanie wybudowana;
d) na użytkowników tej infrastruktury nałożone są opłaty;
e) odstępstwo nie wpływa szkodliwie na konkurencyjność i efektywne funkcjonowanie wewnętrznego rynku gazowego albo na sprawne funkcjonowanie systemu podlegającego regulacji, do którego infrastruktura jest podłączona.
2.
Postanowienia ust. 1 są także stosowane w przypadku znacznego wzrostu przepustowości istniejącej infrastruktury i zmian tej infrastruktury umożliwiających rozwój nowych źródeł dostaw gazu.
3. a) Urząd regulacji, o którym mowa w art. 25, może, indywidualnie dla każdego przypadku, podejmować decyzje w sprawie odstępstwa, o którym mowa w ust. 1 i 2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić, że urzędy regulacji powinny przedstawiać swoją opinię w sprawie wniosku o zastosowanie odstępstwa właściwemu organowi Państwa Członkowskiego w celu wydania formalnej decyzji.
Ta opinia jest publikowana wraz z decyzją.
b) i) Odstępstwo może obejmować odpowiednio całość lub część nowej infrastruktury, istniejącą infrastrukturę o znacznie zwiększonej przepustowości albo zmienioną istniejącą infrastrukturę.
ii) W trakcie podejmowania decyzji o zastosowaniu odstępstwa należy zwrócić uwagę, indywidualnie dla każdego przypadku, na potrzebę narzucenia warunków dotyczących okresu obowiązywania odstępstwa i niedyskryminacyjnego dostępu do gazociągów międzysystemowych.
iii) W trakcie podejmowania decyzji o warunkach w niniejszym akapicie bierze się pod uwagę w szczególności czas trwania kontraktów, dodatkową przewidywaną do realizacji przepustowość albo zmianę istniejącej przepustowości, horyzont czasowy projektu i uwarunkowania krajowe.
c) Decydując o przyznaniu odstępstwa właściwy urząd może decydować o przepisach i o mechanizmach zarządzania i alokacji przepustowości, o ile nie stanowi to przeszkody dla realizacji kontraktów długoterminowych.
d) Decyzja o odstępstwie, z uwzględnieniem warunków, o których mowa w lit. b), jest odpowiednio uzasadniana i opublikowana.
e) W przypadku gazociągów międzysystemowych każda decyzja o odstępstwie jest podejmowana po konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi albo odpowiednimi urzędami regulacji.
4.
Decyzja o zastosowaniu odstępstwa jest bezzwłocznie zgłaszana przez stosowny urząd do Komisji, wraz ze wszystkimi użytecznymi informacjami jej dotyczącymi.
Informacje te mogą zostać przekazane Komisji w formie zbiorczej, umożliwiając Komisji podjęcie dobrze uzasadnionej decyzji.
Informacje te zawierają w szczególności:
a) szczegółowe powody, na podstawie których urząd regulacji albo Państwo Członkowskie przyznały odstępstwo, łącznie z informacjami finansowymi uzasadniającymi potrzebę zastosowania odstępstwa;
b) przeprowadzoną analizę wpływu przyznania odstępstwa na konkurencyjność i na sprawne funkcjonowanie wewnętrznego rynku gazowego;
c) powody przyjętego czasu i wielkości udziału całkowitej przepustowości rozpatrywanej infrastruktury gazowej, dla których udzielono pozwolenia na odstępstwo;
d) w przypadku odstępstwa dotyczącego danego gazociągu międzysystemowego, wyniki konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi albo z urzędami regulacji;
e) wpływ infrastruktury na dywersyfikację dostaw gazu.
W ciągu dwóch miesięcy od otrzymania zgłoszenia Komisja może zażądać od urzędu regulacji albo danego Państwa Członkowskiego wprowadzenia poprawek lub cofnięcia decyzji o przyznaniu odstępstwa.
Termin dwumiesięczny może zostać przedłużony o jeden dodatkowy miesiąc, w przypadku gdy Komisja potrzebuje dodatkowych informacji.
Jeżeli urząd regulacji lub dane Państwo Członkowskie nie ustosunkuje się do prośby w ciągu czterech tygodni, ostateczna decyzja jest podejmowana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
Komisja zachowuje poufność informacji istotnych z handlowego punktu widzenia.
Artykuł 23
Otwarcie rynku i zasada wzajemności
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, aby uprawnionymi odbiorcami byli:
a) do dnia 1 lipca 2004 roku uprawnieni odbiorcy są określeni zgodnie z zapisami w art. 18 dyrektywy 98/30/WE.
Państwa Członkowskie publikują do 31 stycznia każdego roku kryteria definiowania tych uprawnionych odbiorców;
b) najpóźniej od dnia 1 lipca 2004 roku wszyscy odbiorcy niebędący gospodarstwami domowymi;
c) począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. wszyscy odbiorcy.
2.
Dla uniknięcia zakłóceń i zachowania równowagi przy otwieraniu rynków gazowych:
a) kontrakty na dostawy zawierane z uprawnionym odbiorcą w systemie innego Państwa Członkowskiego nie są zabronione, jeżeli odbiorca jest uważany za uprawnionego w obu rozważanych systemach;
b) w przypadkach gdy odmawia się transakcji opisanych w lit. a) z tego powodu, że odbiorca jest odbiorcą uprawnionym tylko w jednym z dwóch systemów, Komisja może, biorąc pod uwagę sytuację na rynku i wspólny interes, zobowiązać stronę odmawiającą do zrealizowania żądanych dostaw, na prośbę jednego z dwóch Państw Członkowskich właścicieli obu systemów.
Artykuł 24
Gazociągi bezpośrednie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki, aby zapewnić:
a) przedsiębiorstwom gazowniczym założonym na ich terytorium zaopatrywanie uprawnionych odbiorców gazociągiem bezpośrednim;
b) zaopatrywanie gazociągiem bezpośrednim każdego takiego uprawnionego odbiorcy na ich terytorium przez przedsiębiorstwo gazownicze.
2.
W przypadkach gdy wymagane jest zezwolenie (np. licencja, pozwolenie, koncesja, zgoda lub aprobata) na budowę albo eksploatację gazociągów bezpośrednich, Państwa Członkowskie albo każdy właściwy wyznaczony przez nie urząd ustalają kryteria udzielania zezwoleń na budowę albo eksploatację takich gazociągów na ich terytorium.
Kryteria te są obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne.
3.
Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwoleń na budowę gazociągu bezpośredniego ze względu na odmowę dostępu do systemu w oparciu o art. 21 bądź wszczęcie procedury rozstrzygania sporu na podstawie art. 25.
Artykuł 25
Urzędy regulacji
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają jeden albo więcej właściwych organów spełniających funkcję urzędów regulacji.
Te urzędy są w pełni niezależne od interesów przemysłu gazowniczego.
Na podstawie niniejszego artykułu są one co najmniej odpowiedzialne za zagwarantowanie niedyskryminacji, realnej konkurencji i sprawnego funkcjonowania rynku oraz za monitorowanie w szczególności:
a) zasad zarządzania i alokacji przepustowości gazociągów międzysystemowych, w powiązaniu z urzędem regulacji albo urzędami tych Państw Członkowskich, z którymi połączenia występują;
b) wszystkich mechanizmów dla rozwiązywania zagadnienia ograniczeń przepustowości wewnątrz krajowego systemu gazowniczego;
c) czasu potrzebnego operatorom systemów przesyłowych i dystrybucyjnych na wykonywanie połączeń i napraw;
d) publikacji przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych, odpowiednich informacji dotyczących gazociągów międzysystemowych, użytkowania sieci i alokacji przepustowości dla zainteresowanych stron, przy wzięciu pod uwagę potrzeby obróbki nieprzetworzonych informacji jako poufnych z handlowego punktu widzenia;
e) realnego rozdzielenia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 17, w celu upewnienia się, że nie ma subsydiowania skrośnego pomiędzy działalnością: przesyłu, dystrybucji, magazynowania, LNG i dostaw;
f) warunków dostępu do magazynowania i do pojemności magazynowych gazociągów i do innych instalacji pomocniczych wyszczególnionych w art. 19;
g) zakresu, w którym operatorzy systemu przesyłowego i dystrybucyjnego wypełniają swoje zadania zgodnie z art. 8 i 12;
h) poziomu przejrzystości i konkurencyjności.
Urzędy regulacji powstałe zgodnie z niniejszym artykułem publikują roczny raport z wynikami monitorowania działalności, o których mowa w lit. a)–h).
2.
Urzędy regulacji są odpowiedzialne za ustalanie lub zatwierdzanie przed wejściem w życie co najmniej metodologii użytej do obliczania albo określania warunków dla:
a) przyłączania i dostępu do sieci krajowych, z uwzględnieniem taryf przesyłowych i dystrybucyjnych.
Te taryfy lub metodologie pozwalają na realizację koniecznych inwestycji sieciowych w sposób, który umożliwia tym inwestycjom zagwarantowanie ich opłacalności i wykonalności;
b) świadczenia usług bilansowania.
3.
Nie naruszając ust. 2, Państwa Członkowskie mogą ustalić, że urzędy regulacji mają obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Państwa Członkowskiego do formalnego zatwierdzania taryfy albo co najmniej metodologie, o których mowa w poprzednim ustępie, oraz zmiany, o których mowa w ust. 4.
W takim przypadku właściwy organ ma moc prawną do przyjęcia lub do odrzucenia projektu decyzji przedłożonej przez urząd regulacji.
Te taryfy albo metodologie, lub zmiany do nich są publikowane razem z decyzją o ich formalnym przyjęciu.
Każde formalne odrzucenie projektu decyzji jest również publikowane, wraz z uzasadnieniem.
4.
Urzędy regulacji powinny mieć uprawnienia wymagania w razie konieczności od operatorów systemów przesyłowych, LNG i operatorów dystrybucyjnych zmiany warunków, włącznie z taryfami i metodologiami, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, dla zagwarantowania właściwych relacji w zakresie ich działania pozbawionego cech dyskryminacji.
5.
Każda strona wnosząca skargę przeciw operatorowi systemu przesyłowego, LNG albo systemu dystrybucyjnego w kwestiach, o których była mowa w ust. 1, 2 i 4 oraz w art. 19, może skierować skargę do urzędu regulacji, który, działając jako organ rozstrzygania sporów, wydaje decyzję w terminie dwóch miesięcy od wpłynięcia skargi.
Termin ten może zostać przedłużony o dwa miesiące, jeżeli urzędy regulacji zażądają dodatkowych informacji.
Termin ten może zostać dalej przedłużony za zgodą strony skarżącej.
Taka decyzja ma skutek wiążący do chwili jej unieważnienia po złożeniu odwołania.
6.
Każda ze stron, której to dotyczy, mająca prawo wniesienia skargi w sprawie decyzji dotyczącej przyjętych metodologii, zgodnie z ust. 2, 3 lub 4, albo w przypadku gdy urząd regulacji jest zobowiązany skonsultować proponowane metodologie, może wnieść skargę do ponownego rozpatrzenia, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy albo krótszym czasie, jeżeli tak ustanowią Państwa Członkowskie, od momentu publikacji decyzji albo propozycji decyzji.
Taka skarga nie ma skutku zawieszającego.
7.
Państwa Członkowskie przyjmują środki w celu zagwarantowania, że urzędy regulacji są w stanie wywiązywać się ze swych obowiązków, o których mowa w ust. 1–5, w sposób skuteczny i szybki.
8.
Państwa Członkowskie stwarzają odpowiednie i skuteczne mechanizmy regulacji, kontroli i przejrzystości w celu unikania każdego przypadku nadużywania pozycji dominującej, w szczególności na szkodę konsumentów i jakiegokolwiek zachowania rabunkowego.
Te mechanizmy biorą pod uwagę postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 82.
9.
Państwa Członkowskie gwarantują przyjęcie odpowiednich środków, włącznie z postępowaniem administracyjnym lub karnym zgodnie z krajowym ustawodawstwem, przeciwko osobom fizycznym lub prawnym odpowiedzialnym za nieprzestrzeganie przepisów o poufności wymaganych przez niniejszą dyrektywę.
10.
W przypadku sporów transgranicznych decydującym urzędem regulacji jest urząd regulacji, którego jurysdykcji podlega operator systemu odmawiający korzystania z systemu lub z dostępu do niego.
11.
Skargi, o których mowa w ust. 5 i 6, nie naruszają prawa do odwoływania się na mocy ustawodawstwa Wspólnoty i danego kraju.
12.
Krajowe urzędy regulacji powinny przyczyniać się do rozwoju rynku wewnętrznego i do rozwoju płaszczyzny współdziałania poprzez przejrzystą współpracę pomiędzy sobą i z Komisją.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 26
Środki bezpieczeństwa
1.
W przypadku wystąpienia nagłego kryzysu na rynku energetycznym, w czasie którego zagrożone jest bezpieczeństwo fizyczne albo bezpieczeństwo osób, urządzeń albo instalacji, albo integralności systemu, Państwo Członkowskie może czasowo przyjąć konieczne środki zabezpieczające.
2.
Środki te powodują jak najmniejsze możliwe zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i nie mają większego zasięgu, aniżeli jest to bezwzględnie konieczne dla zaradzenia zaistniałym nagłym trudnościom.
3.
Dane Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia o przyjętych środkach inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, która może zadecydować, czy dane Państwo Członkowskie musi modyfikować albo zaniechać tych środków w takim zakresie, w jakim wypaczają one konkurencję i niekorzystnie wpływają na wymianę handlową w sposób pozostający w sprzeczności z interesem ogółu.
Artykuł 27
Odstępstwa dotyczące zobowiązań "bierz–lub–płać"
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo gazownicze napotyka albo uzna, że napotkałoby poważne trudności ekonomiczne i finansowe z powodu swoich zobowiązań "bierz–lub–płać" podjętych w jednym lub wielu kontraktach na zakup gazu, wówczas do odnośnego Państwa Członkowskiego lub wyznaczonego właściwego urzędu może zostać przesłany wniosek o czasowe odstępstwo od art. 18.
Wnioski powinny, zgodnie z decyzją Państw Członkowskich, być przedstawiane oddzielnie dla każdego przypadku przed odmową dostępu do systemu lub po niej.
Państwa Członkowskie mogą także zaoferować przedsiębiorstwu gazowniczemu wybór przedstawienia wniosku przed odmową dostępu do systemu albo po niej.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo gazownicze odmówiło dostępu, należy niezwłocznie przedstawić podanie.
Do podań należy załączać wszelkie istotne informacje dotyczące natury i skali problemu oraz podjętych przez przedsiębiorstwo gazownicze działań na rzecz jego rozwiązania.
Jeżeli brak jest alternatywnych, racjonalnych rozwiązań oraz uwzględniając postanowienia ust. 3, Państwo Członkowskie albo wyznaczony właściwy urząd może podjąć decyzję o przyznaniu odstępstwa.
2.
Państwo Członkowskie lub wyznaczony właściwy urząd niezwłocznie zawiadamia Komisję o swojej decyzji przyznania odstępstwa, łącznie z wszelkimi, istotnymi informacjami odnoszącymi się do odstępstwa.
Informacje te mogą zostać przedstawione Komisji w zbiorczej formie, umożliwiając jej podjęcie dobrze uzasadnionej decyzji.
W ciągu ośmiu tygodni od otrzymania tego zawiadomienia Komisja może zażądać, aby Państwo Członkowskie lub odnośny wyznaczony właściwy urząd zmieniły lub wycofały decyzję o przyznaniu odstępstwa.
Jeżeli Państwo Członkowskie albo wyznaczony właściwy urząd nie spełni tego żądania w ciągu czterech tygodni, zostaje podjęta ostateczna decyzja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
Komisja zachowuje poufność informacji istotnych ze względów handlowych.
3.
Przy podejmowaniu decyzji odnośnie do odstępstw, o których mowa w ust. 1, Państwo Członkowskie albo wyznaczony właściwy urząd oraz Komisja uwzględniają w szczególności następujące kryteria:
a) cel osiągnięcia konkurencyjnego rynku gazu;
b) konieczność wypełniania zobowiązań o charakterze użyteczności publicznej i zapewnienia bezpieczeństwa dostaw;
c) pozycję przedsiębiorstwa gazowniczego na rynku gazowym i rzeczywisty stan konkurencji na tym rynku;
d) stopień trudności ekonomicznych i finansowych napotykanych przez przedsiębiorstwa gazownicze i przedsiębiorstwa przesyłowe albo przez uprawnionych odbiorców;
e) daty podpisania oraz warunki odnośnego kontraktu lub odnośnych kontraktów, w tym stopień, w jakim dostosowują się one do zmian na rynku;
f) wysiłki podjęte w celu znalezienia rozwiązania problemu;
g) stopień, w jakim w chwili podjęcia odnośnych zobowiązań typu "bierz–lub–płać", przedsiębiorstwo mogło w sposób racjonalny przewidzieć, mając na uwadze postanowienia niniejszej dyrektywy, zaistnienie prawdopodobieństwa pojawienia się poważnych trudności;
h) poziom połączeń, integracji systemu z innymi systemami i stopień zdolności współdziałania tych systemów;
i) skutki, jakie odstępstwo mogłoby mieć dla prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu ziemnego.
Decyzja w sprawie prośby o odstępstwo dotyczącej kontraktów typu "bierz–lub–płać" zawartych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy nie powinna prowadzić do sytuacji, w której niemożliwe byłoby znalezienie racjonalnych ekonomicznie alternatywnych rynków zbytu.
Istnienie poważnych trudności nie zostanie uznane w żadnym przypadku, jeśli sprzedaż gazu ziemnego nie spadnie poniżej poziomu minimalnych gwarantowanych ilości odbieranego gazu zawartych w kontraktach zakupu gazu typu "bierz–lub–płać" albo dopóki odnośny kontrakt zakupu gazu typu "bierz–lub–płać" może być odpowiednio dostosowany, bądź też przedsiębiorstwo gazownicze może znaleźć alternatywne rynki zbytu.
4.
Przedsiębiorstwa gazownicze, którym nie udzielono odstępstwa, o którym mowa w ust. 1, nie odmawiają bądź dłużej nie odmawiają dostępu do systemu z powodu zobowiązań typu "bierz–lub–płać" podjętych w kontrakcie na zakup gazu.
Państwa Członkowskie gwarantują przestrzeganie odnośnych postanowień rozdziału VI, a zwłaszcza art. 18–25.
5.
Każde odstępstwo udzielone według powyższych postanowień jest należycie uzasadnione.
Komisja publikuje decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
6.
W ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży raport dokonując przeglądu doświadczeń wynikających ze stosowania niniejszego artykułu, aby w dowolnym czasie umożliwić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie rozważenie potrzeby jego korekty.
Artykuł 28
Rynki wschodzące i odizolowane
1.
Państwa Członkowskie niepowiązane bezpośrednio ze zintegrowanym systemem każdego innego Państwa Członkowskiego i mające tylko jednego głównego, zewnętrznego dostawcę mogą wnieść o odstępstwo od art. 4, 9, 23 i/lub 24 niniejszej dyrektywy.
Przedsiębiorstwo dostaw mające udział w rynku przekraczający 75 % będzie uznawane za głównego dostawcę.
Odstępstwo to wygasa automatycznie z chwilą, gdy przynajmniej jeden z tych warunków nie znajduje dłużej zastosowania.
O każdym takim odstępstwie powiadamia się Komisję.
2. Państwo Członkowskie zaliczające się do rynków wschodzących, które z powodu wdrożenia niniejszej dyrektywy napotkałoby na znaczące problemy, może odstąpić od stosowania art. 4, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 9, 11, 12 ust. 5, art. 13, 17, 18, 23 ust. 1 i/lub art. 24 niniejszej dyrektywy. Odstępstwo to wygasa automatycznie z chwilą, gdy Państwo Członkowskie nie kwalifikuje się dłużej jako rynek wschodzący. Każde takie odstępstwo jest zgłaszane Komisji.
3. W dniu wygaśnięcia odstępstwa, o którym mowa w ust. 2, zdefiniowanie uprawnionych odbiorców powinno doprowadzić do otwarcia rynku wynoszącego co najmniej 33 % całkowitego rocznego zużycia gazu na krajowym rynku. Dwa lata potem powinien zostać zastosowany art. 23 ust. 1 lit. b), a trzy lata później art. 23 ust. 1 lit. c). Do czasu zastosowania art. 23 ust. 1 lit. b) dane Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 2, może podjąć decyzję o niestosowaniu art. 18, jeżeli chodzi o instalacje pomocnicze i tymczasowe magazynowanie dla procesu regazyfikacji i w następstwie dostawę do systemu przesyłowego.
4. Tam gdzie wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy spowodowałoby zasadnicze problemy na geograficznie ograniczonym obszarze Państwa Członkowskiego, w szczególności dotyczące rozwoju infrastruktury przesyłowej i dużej infrastruktury dystrybucyjnej, oraz mając na uwadze przyciągnięcie inwestycji, Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o czasowe odstępstwo od postanowień art. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9, art. 11, art. 12 ust. 5, art. 13, art. 17, art. 18, art. 23 ust. 1 i/lub art. 24, dla działań rozwojowych na tym obszarze.
5.
Komisja może udzielić odstępstwa, o którym mowa w ust. 4, biorąc w szczególności pod uwagę następujące kryteria:
- potrzebę inwestycji infrastrukturalnych, których eksploatacja nie byłaby opłacalna w warunkach rynku konkurencyjnego,
- poziom i przewidywania zwrotu wymaganych nakładów inwestycyjnych,
- wielkość i dojrzałość przemysłu gazowniczego na danym obszarze,
- przewidywania rozwoju danego rynku gazowego,
- geograficzne rozmiary i właściwości danego obszaru lub regionu oraz czynniki społeczno-gospodarcze i demograficzne.
a) W przypadku infrastruktury gazowej innej niż infrastruktura dystrybucyjna odstępstwo może zostać udzielone tylko wtedy gdy na tym obszarze nie powstała infrastruktura gazowa albo kiedy ta infrastruktura powstała mniej aniżeli 10 lat temu.
Czasowe odstępstwo nie może przekraczać 10 lat od chwili pierwszej dostawy gazu na tym obszarze.
b) W przypadku infrastruktury dystrybucyjnej odstępstwo może zostać udzielone na okres nieprzekraczający 20 lat od chwili pierwszej dostawy przy pomocy wyżej wymienionego systemu na tym obszarze.
6.
Luksemburg może skorzystać z odstępstwa od art. 8 ust. 3 i art. 9 na okres pięciu lat licząc od dnia 1 lipca 2004 r.
To odstępstwo jest ponownie rozpatrywane przed upływem terminu pięciu lat, a każda decyzja o przedłużeniu odstępstwa na dalsze pięć lat jest podejmowana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
Każde takie odstępstwo jest przedstawiane Komisji.
7.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z ust. 5, mając na uwadze zasadę poufności, Komisja informuje Państwa Członkowskie o wnioskach złożonych zgodnie z ust. 4.
Decyzja ta wraz z odstępstwami, o których mowa w ust. 1 i 2, jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
8.
Grecja może odstąpić od art. 4, 11, 12, 13, 18, 23 i/ub 24 niniejszej dyrektywy z tytułu obszarów geograficznych i okresów wymienionych w koncesjach przyznanych przed dniem 15 marca 2002 r. i zgodnie z dyrektywą 98/30/WE z tytułu rozwoju i wyłącznej eksploatacji sieci dystrybucyjnych na niektórych obszarach geograficznych.
Artykuł 29
Procedura rewizyjna
W przypadku gdy na podstawie raportu, o którym mowa w art. 31 ust. 3, Komisja stwierdzi, że zrealizowanie skutecznego sposobu wprowadzenia dostępu do sieci w danym Państwie Członkowskim, co zapewnia w pełni rzeczywisty, niedyskryminacyjny i niezakłócony dostęp do sieci, pewne zobowiązania nałożone przez niniejszą dyrektywę na przedsiębiorstwa (włącznie z zobowiązaniami dotyczącymi wydzielenia prawnego operatorów systemu dystrybucyjnego) nie są współmierne do założonego celu, wówczas dane Państwo Członkowskie może przedłożyć do Komisji wniosek o zwolnienie z danego wymogu.
Wniosek jest bez opóźnień przedkładany przez Państwo Członkowskie Komisji wraz ze wszystkimi informacjami potrzebnymi do wykazania, że konkluzja osiągnięta w raporcie o zapewnieniu rzeczywistego dostępu do sieci zostanie podtrzymana.
W ciągu trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia Komisja wydaje opinię w sprawie wniosku danego Państwa Członkowskiego, a w stosownym przypadku przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje znowelizowania odpowiednich wymogów dyrektywy.
Komisja może przedstawić w propozycjach nowelizacyjnych dyrektywy zwolnienie danego Państwa Członkowskiego ze szczególnych wymogów, pod warunkiem że Państwo Członkowskie wdroży odpowiednie, równie skuteczne środki.
Artykuł 30
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień art. 8 tej decyzji.
3.
Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 31
Sprawozdawczość
1.
Komisja monitoruje i dokonuje przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólne sprawozdanie z postępu wdrożeń przed upływem pierwszego roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co roku.
Raport obejmuje co najmniej:
a) zdobyte doświadczenia i poczynione postępy w tworzeniu kompletnego i w pełni funkcjonalnego wewnętrznego rynku gazu ziemnego oraz przeszkody utrudniające realizację tego celu, włączając w to kwestie dominacji rynkowej, konsolidacji rynku, zachowań rabunkowych albo sprzecznych z zasadami konkurencji;
b) odstępstwa przyznane na podstawie niniejszej dyrektywy, włącznie z wdrożeniem odstępstwa wyszczególnionego w art. 13 ust. 2 w celu ewentualnych zmian wartości progowych;
c) zakres w jakim wymogi wydzielania działalności i taryfikacji zawarte w niniejszej dyrektywie odniosły skutek w zapewnianiu uczciwego i niedyskryminacyjnego dostępu do systemu gazowniczego Wspólnoty i równoważnych poziomów konkurencyjności, jak również ekonomiczne, ekologiczne i społeczne konsekwencje otwarcia rynku gazowego dla odbiorców;
d) analizę zagadnień dotyczących poziomów przepustowości systemu i bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego we Wspólnocie, w szczególności istniejącej i przewidywanej równowagi pomiędzy podażą a popytem, z uwzględnieniem fizycznej zdolności wymiany pomiędzy obszarami i rozwoju magazynowania (włącznie z problemem proporcjonalności regulacji rynku w tej dziedzinie);
e) szczególną uwagę należy poświęcić środkom przyjętym w Państwach Członkowskich w celu zaspokojenia szczytowego zapotrzebowania oraz postępowania w przypadku przerw w dostawach od jednego albo więcej dostawców;
f) ogólną ocenę postępów dokonanych w dwustronnych stosunkach z państwami trzecimi produkującymi i eksportującymi lub przesyłającymi gaz ziemny, włącznie z postępem w zakresie integracji rynku, handlu i dostępu do sieci tych państw trzecich;
g) potrzebę możliwej harmonizacji wymogów, które nie są powiązane z postanowieniami niniejszej dyrektywy.
W stosownych przypadkach raport ten może obejmować zalecenia i środki mające przeciwdziałać ujemnym skutkom dominacji rynkowej i konsolidacji rynku.
2.
Co dwa lata raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera również analizę różnych środków przyjmowanych w Państwach Członkowskich w celu realizacji usług o charakterze użyteczności publicznej, łącznie z oceną skuteczności tych środków, a w szczególności ich wpływu na konkurencyjność rynku gazowego.
W stosownych przypadkach raport może zawierać zalecenia odnośnie do środków, które należy przyjąć na poziomie krajowym w celu osiągnięcia wysokiego standardu usług o charakterze użyteczności publicznej albo środków mających na celu zapobieganie blokowania rynku.
3.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2006 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie szczegółowy raport przedstawiający postęp w tworzeniu wewnętrznego rynku gazowego.
Raport uwzględnia w szczególności:
- istnienie niedyskryminacyjnego dostępu do sieci;
- efektywną regulację;
- rozwój infrastruktury gazociągów międzysystemowych, warunki tranzytu i sytuację bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie;
- zakres, w jakim z pełnych korzyści otwierania rynku korzystają małe przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe, szczególnie z uwzględnieniem standardów usług o charakterze użyteczności publicznej;
- zakres praktycznego otwarcia rynków na realną konkurencję, włączając w to zagadnienia dominacji na rynku, konsolidacji rynku, zachowań rabunkowych albo sprzecznych z zasadami konkurencji;
- zakres w jakim odbiorcy rzeczywiście zmieniają dostawców i renegocjują taryfy;
- rozwój cen, w tym z cen dostaw, w powiązaniu ze stopniem otwierania rynków;
- istnienie rzeczywistego i niedyskryminacyjnego dostępu stron trzecich do magazynów gazu, kiedy jest to konieczne z technicznego lub ekonomicznego punktu widzenia dla zapewnienia skutecznego dostępu do systemu;
- doświadczenie uzyskane w trakcie stosowania dyrektywy, jeżeli chodzi o faktyczną niezależność operatorów systemu w przedsiębiorstwach zintegrowanych pionowo, oraz czy zostały przyjęte inne środki poza niezależnością funkcjonalną i rozdzieleniem ksiąg rachunkowych, których skutki są takie same, jak przy wydzieleniu prawnym.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje, w szczególności dla zagwarantowania wysokiego standardu usług o charakterze użyteczności publicznej.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, przed dniem 1 lipca 2007 r., propozycje, w szczególności dla zagwarantowania pełnej i rzeczywistej niezależności operatorów systemu dystrybucyjnego.
W razie konieczności propozycje te, zgodnie z prawami konkurencji, dotyczą także środków związanych z zagadnieniami dominacji rynkowej, konsolidacji rynku, zachowań rabunkowych lub sprzecznych z zasadami konkurencji.
Artykuł 32
Uchylenia
1.
Dyrektywa 91/296/EWG zostaje uchylona z mocą od dnia 1 lipca 2004 r., z zastrzeżeniem ważności kontraktów, o których mowa w dyrektywie 91/296/EWG art. 3 ust. 1, które zachowują ważność i nadal są stosowane zgodnie z warunkami określonymi w powyższej dyrektywie.
2.
Dyrektywa 98/30/WE zostaje uchylona począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., z zastrzeżeniem ważności zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transponowania i stosowania wspomnianej dyrektywy.
Odniesienia dokonywane do uchylonej dyrektywy są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku B.
Artykuł 33
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie mogą odroczyć wdrożenie art. 13 ust. 1 do dnia 1 lipca 2007 r. Nie narusza to przepisów art. 13 ust. 2.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 34
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 35
Adresaci
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/57/WE
z dnia 17 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 1999/29/WE w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt [2], zmieniona dyrektywą 2001/102/WE [3], ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy dioksyn w niektórych materiałach paszowych i mieszankach paszowych.
(2) Dyrektywa 2002/32/WE uchyla i zastępuje dyrektywę 1999/29/WE z mocą od 1 sierpnia 2003 r.
(3) Dla ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt główne znaczenie ma pozostawienie w mocy po 1 sierpnia 2003 r. najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn ustanowionych dyrektywą 1999/29/WE.
Dyrektywa 2002/32/WE powinna zostać zmieniona w celu włączenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn ustanowionych dyrektywą 1999/29/WE.
(4) Aby uniknąć niezgodności właściwe jest wskazanie, iż minerały oznaczają materiały paszowe w rozumieniu Załącznika do dyrektywy Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu i stosowania materiałów paszowych [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
(5) Dla większej jasności przepisy dotyczące dioksyn powinny zostać zebrane w jednym dokumencie.
W związku z tym właściwe jest dokonanie zmiany dyrektywy 2002/32/WE dodając jako Załącznik do niej przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2439/1999 z dnia 17 listopada 1999 r. w sprawie warunków zezwolenia na dodatki należące do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" w paszach [6], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 739/2000 [7], które ustanawia tymczasowy maksymalny limit dla glinek kaolinitowych i innych dodatków dopuszczonych do stosowania jako lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty.
Ponieważ nie uzyskano lub uzyskano niewystarczające dane z monitoringu obecności dioksyn w siarczanie wapnia-dihydracie, wermikulicie, natrolicie-fonolicie, syntetycznych glinianach wapnia, klinoptilolicie pochodzenia osadowego, które wykazałyby nieobecność dioksyn lub zanieczyszczenie dioksynami na poziomach poniżej granicy wykrywalności, właściwe jest, w celu ochrony zdrowia zwierząt i zdrowia ludzi, ustanowienie dla odnośnych dodatków najwyższego dopuszczalnego poziomu dioksyn, oprócz najwyższego dopuszczalnego poziomu dioksyn w glince kaolinitowej.
W rezultacie rozporządzenie (WE) 2439/1999 może zostać uchylone.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z wyjątkiem przepisów dotyczących lit. c) i j) w wykazie produktów w tabeli załączonej do niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie nie później niż do 31 lipca 2003 r przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od 1 sierpnia 2003 r.
W odniesieniu do przepisów dotyczących lit. c) i j) w wykazie produktów w tabeli załączonej do niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie nie później niż do 29 lutego 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od 1 marca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2439/1999 z dnia 17 listopada 1999 r. w sprawie warunków zezwolenia na dodatki należące do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" w paszach zostaje uchylone z mocą od 1 marca 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2003/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji; [1]
uwzględniając opinię europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich [4], reguluje obowiązkowe ujawnianie przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością szeregu dokumentów i informacji.
(2) W kontekście czwartego etapu procesu uproszczenia prawodawstwa na rynku wewnętrznym (SLIM), rozpoczętego przez Komisję w październiku 1998 r., Grupa Robocza ds. Prawa Spółek wydała, we wrześniu 1999 r., sprawozdanie w sprawie uproszczenia Pierwszej i Drugiej dyrektywy dotyczącej prawa spółek zawierających pewne zalecenia.
(3) Aktualizacja dyrektywy 68/151/EWG zgodnie z zasadami wymienionymi w tych zaleceniach powinna nie tylko pomóc w dążeniu do istotnego celu, jakim jest spowodowanie, aby informacje o spółce były w prostszy i szybszy sposób dostępne dla zainteresowanych stron, lecz również uprościć w znacznym stopniu ciążące na spółkach formalności związane z jawnością.
(4) Wykaz spółek objętych dyrektywą 68/151/EWG powinien zostać uaktualniony, aby uwzględnić, z chwilą przyjęcia tej dyrektywy, nowe typy spółek, utworzone lub zniesione na szczeblu krajowym.
(5) Od 1968 r. przyjęto kilka dyrektyw mających na celu zharmonizowanie wymagań stosowanych w przypadku dokumentów księgowych, które muszą być sporządzane przez spółki, mianowicie: Czwartą dyrektywę Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [5], Siódmą dyrektywę Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [6], dyrektywę Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [7] oraz dyrektywę Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [8].
Odniesienia do dokumentów księgowych w dyrektywie 68/151/EWG, których opublikowanie jest wymagane zgodnie z tymi dyrektywami, powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) W kontekście dokonanego uaktualnienia oraz bez uszczerbku dla istotnych wymagań i formalności ustanowionych przez prawo wewnętrzne Państwa Członkowskiego spółki powinny mieć możliwość wyboru składania swoich obowiązkowych dokumentów i informacji w formie papierowej lub elektronicznej.
(7) Zainteresowane strony powinny mieć możliwość otrzymania z rejestru kopii takich dokumentów i informacji zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej.
(8) Należy zezwolić Państwom Członkowskim, aby zdecydowały o prowadzeniu krajowego biuletynu przeznaczonego do publikacji obowiązkowych dokumentów i informacji, w formie papierowej lub elektronicznej, lub przewidziały ujawnianie za pomocą środków o jednakowym skutku.
(9) Transgraniczny dostęp do informacji o spółce powinien zostać poprawiony poprzez dopuszczenie, dodatkowo, do obowiązkowego ujawnienia, dokonywanego w jednym z języków dopuszczonych w Państwie Członkowskim spółki, dobrowolnej rejestracji wymaganych dokumentów i informacji w dodatkowych językach.
Osoby trzecie, działające w dobrej wierze, powinny móc polegać na tych tłumaczeniach.
(10) Właściwe jest, aby wyjaśnić, że oświadczenie dotyczące obowiązkowych informacji określone w art. 4 dyrektywy 68/151/EWG powinno być zawarte we wszystkich pismach i formularzach zamówień spółek, bez względu na to, czy stosowana jest forma papierowa, czy też jakakolwiek inna.
W świetle rozwoju technologicznego właściwe jest również zapewnienie umieszczania tych oświadczeń na stronie internetowej spółki.
(11) Dyrektywa 68/151/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 68/151/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— we Francji:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société à responsabilité limitée, la société par actions simplifiée;"
b) tiret szóste otrzymuje brzmienie:
"— w Niderlandach:
de naamloze vennootschap, de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid;"
c) tiret dziewiąte otrzymuje brzmienie:
"— w Danii:
aktieselskab, kommanditaktieselskab, anpartsselskab;"
d) tiret czternaste otrzymuje brzmienie:
"— w Finlandii:
yksityinen osakeyhtiö/privat aktiebolag, julkinen osakeyhtiö/publikt aktiebolag;"
2) artykuł 2:
a) w art. 2 ust. 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) Dokumenty księgowe za każdy rok gospodarczy, które należy opublikować zgodnie z dyrektywami Rady 78/660/EWG [9], 83/349/EWG [10], 86/635/EWG [11] i 91/674/EWG [12]
b) skreśla się ust. 2;
3) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
W każdym Państwie Członkowskim prowadzona jest dokumentacja w rejestrze centralnym, rejestrze handlowym lub rejestrze spółek dla każdej ze spółek, które są w nim zarejestrowane.
2.
Wszelkie dokumenty i informacje, które muszą zostać ujawnione na podstawie art. 2, znajdują się w dokumentacji lub są wpisywane do rejestru; w każdym przypadku przedmiot wpisu do rejestru musi być wykazany w dokumentacji.
Państwa Członkowskie zapewniają, że z dniem 1 stycznia 2007 r. składanie przez spółki jak i inne osoby i organy, od których wymaga się dokonywania lub towarzyszenia przy dokonywaniu powiadomień, wszystkich dokumentów oraz informacji, które muszą zostać ujawnione na mocy art. 2, będzie możliwe drogą elektroniczną.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wszystkie lub niektóre kategorie spółek składały wszystkie lub niektóre rodzaje takich dokumentów i informacji drogą elektroniczną.
Wszystkie dokumenty i informacje określone w art. 2, składane najpóźniej od dnia 1 stycznia 2007 r. w formie papierowej lub elektronicznej, należy przechowywać w dokumentacji lub wpisać do rejestru w formie elektronicznej.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie takie dokumenty i informacje składane w formie papierowej najpóźniej od dnia 1 stycznia 2007 r. są przetwarzane w rejestrze na formę elektroniczną.
Dokumenty i informacje określone w art. 2 złożone w formie papierowej do dnia 31 grudnia 2006 r. nie muszą być automatycznie przetworzone w rejestrze na formę elektroniczną.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że zostaną one przetworzone w rejestrze na formę elektroniczną z chwilą otrzymania wniosku o ujawnienie w formie elektronicznej złożonego zgodnie z zasadami przyjętymi w celu nadania skutku ust. 3.
3.
Pełna lub częściowa kopia każdego dokumentu lub każdej informacji, określonych w art. 2, musi być udostępniona na wniosek.
Od dnia 1 stycznia 2007 r. wnioski mogą być składane w rejestrze w formie papierowej lub elektronicznej zgodnie z wyborem wnioskodawcy.
Od dnia ustalonego przez każde Państwo Członkowskie, nie później jednak niż dnia 1 stycznia 2007 r., kopie określone w akapicie pierwszym muszą być udostępniane z rejestru w formie papierowej lub elektronicznej zgodnie z wyborem wnioskodawcy.
Ma to zastosowanie w przypadku wszystkich dokumentów i informacji, bez względu na to, czy zostały one złożone przed ustaloną datą, czy po.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że uzyskanie z rejestru wszystkich lub niektórych rodzajów dokumentów i informacji złożonych w formie papierowej do ustalonej daty lub przed ustaloną datą, która nie może być późniejsza niż dzień 31 grudnia 2006 r., nie jest możliwe w formie elektronicznej, jeżeli upłynął określony okres między datą złożenia a datą wniosku złożonego do rejestru.
Taki określony okres nie może przekraczać 10 lat.
Cena za uzyskanie kopii całości lub jakiejkolwiek części dokumentów lub informacji określonych w art. 2, w formie papierowej lub elektronicznej, nie może przekraczać kosztów administracyjnych.
Kopie wydawane w formie papierowej są zaświadczane "za zgodność";, chyba że wnioskodawca zrezygnuje z takiego zaświadczenia.
Kopie wydawane w formie elektronicznej nie są zaświadczane "za zgodność";, chyba że wnioskodawca wyraźnie zażąda takiego zaświadczenia.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby zaświadczenia kopii w formie elektronicznej gwarantowały zarówno autentyczność ich pochodzenia, jak i integralność ich treści, co najmniej za pomocą bezpiecznego podpisu elektronicznego w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [*] Dz.U. L 13 z 19.1.2000, str. 12..
4.
Ujawnienie dokumentów i informacji określonych w ust. 2 dokonuje się za poprzez ogłoszenie w całości lub w części bądź w formie odniesienia do dokumentu, włączonego do dokumentacji lub wpisanego do rejestru, w biuletynie krajowym wskazanym do tego celu przez Państwo Członkowskie.
Krajowy biuletyn przeznaczony do tego celu może być prowadzony w formie elektronicznej.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zastąpieniu publikacji w biuletynie krajowym środkami o jednakowym skutku, co obejmuje przynajmniej wykorzystanie systemu, według którego ujawnione dane dostępne będą w porządku chronologicznym za pomocą centralnej platformy elektronicznej.
5.
Dokumenty i informacje mogą stanowić podstawę zarzutu dla spółki wobec osób trzecich dopiero po ich ujawnieniu zgodnie z ust. 4, chyba że spółka udowodni, że osoby trzecie były o nich poinformowane.
Jednakże w odniesieniu do transakcji mających miejsce przed szesnastym dniem następującym po dniu ujawnienia dokumenty i informacje nie są podstawą zarzutu wobec osób trzecich, które udowodnią, że nie mogły o nich wiedzieć.
6.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu uniknięcia wszelkich niezgodności między ujawnioną treścią zgodnie z ust. 4 a treścią w rejestrze lub dokumentacji.
Jednakże w przypadku niezgodności tekst ujawniony zgodnie z ust. 4 nie może być podstawą zarzutu wobec osób trzecich; niemniej jednak osoby te mogą powołać się na ujawnioną treść, chyba że spółka udowodni, iż osoby takie były poinformowane o treści włączonej do dokumentacji lub wpisanej do rejestru.
7.
Ponadto osoby trzecie mogą zawsze opierać zarzut na dokumentach i informacjach, dla których formalności ogłoszeniowe nie zostały jeszcze spełnione, z zastrzeżeniem, że brak ujawnienia pozbawia je mocy.
8.
Do celów niniejszego artykułu, "droga elektroniczna"; oznacza, że dane są początkowo wysyłane i otrzymane w miejscu przeznaczenia za pomocą urządzeń elektronicznych służących do przetwarzania (w tym kompresji cyfrowej) oraz przechowywania danych, oraz całkowicie przekazane, dostarczone i odebrane w sposób ustalony przez Państwa Członkowskie drogą kablową, radiową, optyczną lub inną drogą elektromagnetyczną.";
4) dodaje się artykuł 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Dokumenty i informacje, które należy ujawnić na podstawie art. 2, zostają sporządzone i złożone do dokumentacji w jednym z języków dopuszczonych przez zasady językowe stosowane w Państwie Członkowskim, w którym prowadzona jest dokumentacja określona w art. 3 ust. 1.
2.
Dodatkowo do obowiązkowego ujawnienia, określonego w art. 3, Państwa Członkowskie dopuszczają dobrowolne ujawnianie dokumentów i informacji określonych w art. 2 zgodnie z art. 3 w jakimkolwiek języku urzędowym W spólnoty.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, aby tłumaczenia takich dokumentów i informacji były zaświadczane.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu ułatwienia dostępu osobom trzecim do ujawnionych dobrowolnie tłumaczeń.
3.
Oprócz obowiązkowego ujawnienia określonego w art. 3 oraz dobrowolnego ujawnienia przewidzianego na mocy ust. 2 niniejszego artykułu Państwa Członkowskie mogą dopuścić ujawnienie danych dokumentów i informacji zgodnie z art. 3 w każdym(-ych) innym(-ych) języku(-ach).
Państwa Członkowskie mogą postanowić, aby tłumaczenia takich dokumentów i informacji były zaświadczane.
4.
W przypadku rozbieżności między dokumentami i informacjami ujawnionymi w językach urzędowych rejestru a dobrowolnie ujawnionym tłumaczeniem, to ostatnie nie może stanowić podstawy zarzutu wobec osób trzecich.
Niemniej jednak osoby trzecie mogą powołać się na dobrowolnie ujawnione tłumaczenia, chyba że spółka udowodni, że osoby trzecie były poinformowane o wersji, która stanowiła przedmiot obowiązkowego ujawnienia.";
5) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie postanawiają, aby pisma i formularze zamówień w formie papierowej lub innej zawierały następujące informacje:
a) informacje niezbędne do określenia rejestru, w którym przechowywana jest dokumentacja, określona w art. 3, wraz z numerem spółki w rejestrze;
b) formę prawną spółki, miejsce jej zarejestrowanej siedziby oraz, gdzie właściwe, fakt likwidacji spółki.
Jeśli w tych dokumentach znajduje się wzmianka o kapitale spółki, następuje odniesienie do kapitału subskrybowanego i wpłaconego.
Państwa Członkowskie postanawiają, że na stronach internetowych spółek znajdują się co najmniej informacje wspomniane w akapicie pierwszym oraz, jeżeli właściwe, odniesienie do kapitału subskrybowanego i wpłaconego.";
6) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie kary co najmniej w przypadku:
a) braku ujawnienia dokumentów księgowych zgodnie z wymogiem art. 2 ust. 1 lit. f);
b) braku na dokumentach handlowych lub na którejkolwiek ze stron internetowych spółki, obowiązkowych informacji przewidzianych w art. 4."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przez nie niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, do dnia 1 stycznia 2012 r., sprawozdanie, wraz z propozycją, gdzie właściwe, zmiany niniejszej dyrektywy w świetle doświadczeń nabytych w trakcie jej stosowania, jej celów i zaobserwowanego w tym czasie rozwoju technologicznego.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniająca rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 76/914/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 [4] stanowi, że niektórzy kierowcy zajmujący się przewozem drogowym rzeczy i osób, w zależności od ich wieku, kategorii prowadzonego pojazdu oraz odległości do przejechania, muszą posiadać świadectwo kompetencji zawodowych, zgodne z regułami wspólnotowymi w zakresie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogowym. Przedmiotowy minimalny poziom został określony w dyrektywie 76/914/EWG [5].
(2) Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 stosuje się do bardzo niewielkiego odsetka kierowców a obowiązkowe szkolenie kierowców jest obecnie wymagane tylko w kilku Państwach Członkowskich, większość kierowców na terytorium Wspólnoty wykonuje obecnie swój zawód wyłącznie na podstawie prawa jazdy.
(3) Aby umożliwić kierowcom spełnienie nowych wymagań wynikających z rozwoju rynku transportu drogowego, reguły wspólnotowe powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do wszystkich kierowców, bez względu na to, czy prowadzą działalność gospodarczą na własny rachunek, czy pracują za wynagrodzeniem, czy wykonują przewóz zarobkowy.
(4) Ustanowienie nowych reguł wspólnotowych ma na celu zapewnienie, aby kierowca, dzięki swoim kwalifikacjom, mógł bez przeszkód wykonywać działalność związaną z prowadzeniem pojazdu.
(5) Bardziej szczegółowo, obowiązek kwalifikacji wstępnej oraz okresowego szkolenia ma na celu poprawę bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa kierowcy, także podczas czynności wykonywanych przez kierowcę w trakcie postoju pojazdu.
Ponadto nowoczesny charakter zawodu kierowcy powinien wzbudzić większe zainteresowanie młodych ludzi tym zawodem, przyczyniając się do zatrudniania nowych kierowców w czasie niedoboru siły roboczej.
(6) Aby zapobiec nierównym warunkom konkurencji, niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do kierowania pojazdami zarówno przez obywateli Państwa Członkowskiego, jak i obywateli państw trzecich, którzy są zatrudnieni w przedsiębiorstwie ustanowionym w Państwie Członkowskim lub wykonują pracę na rzecz takiego przedsiębiorstwa.
(7) W celu ustalenia, czy kierowca wywiązuje się ze swoich zobowiązań, Państwa Członkowskie powinny wystawiać kierowcy świadectwo kompetencji zawodowych, zwane dalej "ŚKZ", stanowiące dowód wstępnej kwalifikacji kierowcy lub okresowego szkolenia.
(8) Biorąc pod uwagę różnice między obecnymi systemami w poszczególnych Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość dokonania wyboru spośród kilku opcji, aby ułatwić wdrożenie przepisów odnoszących się do wstępnej kwalifikacji.
(9) W celu zachowania kwalifikacji kierowcy, obecni kierowcy powinni zostać zobowiązani do okresowego przeszkolenia w ramach umiejętności istotnych dla wykonywanego zawodu.
(10) Minimalne wymagania, jakie muszą zostać spełnione w odniesieniu do wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia, dotyczą zasad bezpieczeństwa podczas kierowania pojazdem i w trakcie jego postoju.
Rozwój defensywnej jazdy, przewidywanie zagrożenia, zważanie na innych uczestników ruchu drogowego, co idzie w parze z racjonalnym zużyciem paliwa, będzie miało pozytywny wpływ zarówno na społeczeństwo, jak i na sektor transportu drogowego.
(11) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać praw kierowcy, który posiadał prawo jazdy niezbędne do wykonywania działalności związanej z prowadzeniem pojazdu, nabytych przez niego przed datą ustanowioną w odniesieniu do uzyskania ŚKZ, poświadczającego odpowiednią kwalifikację wstępną czy okresowe szkolenie.
(12) Kursy szkoleniowe ustanowione w odniesieniu do kwalifikacji wstępnej i okresowego szkolenia powinny być organizowane wyłącznie przez ośrodki szkoleniowe zatwierdzone przez właściwe władze Państw Członkowskich.
W celu zapewnienia jakości tych zatwierdzonych ośrodków właściwe władze powinny ustanowić zharmonizowane kryteria ich zatwierdzania, łącznie z ustalonym kryterium w zakresie wysokiego poziomu profesjonalizmu.
(13) Za organizację testów przewidzianych w związku z kwalifikacją wstępną i szkoleniem okresowym powinny odpowiadać nie tylko właściwe władze Państw Członkowskich, lecz także wyznaczone przez nie jednostki.
Uwzględniając znaczenie niniejszej dyrektywy dla bezpieczeństwa drogowego i dla równości warunków konkurencji, testy takie powinny być nadzorowane przez właściwe władze Państw Członkowskich.
(14) Państwa Członkowskie powinny ustalić, że pierwsza sesja okresowego szkolenia ma zakończyć się, a odpowiednie ŚKZ mają zostać wydane w terminie pięciu lat od daty wystawienia ŚKZ poświadczającego wstępną kwalifikację lub od wygaśnięcia daty ważności w odniesieniu do terminu ustanowionego dla określonych kierowców dla dochodzenia roszczeń w zakresie nabytych przez nich praw.
Powinna także istnieć możliwość skrócenia lub przedłużenia tych terminów.
Po odbyciu pierwszego okresowego szkolenia, kierowca powinien odbywać takie szkolenie co pięć lat.
(15) Do celów poświadczenia, że kierowca będący obywatelem Państwa Członkowskiego posiada jedno z ŚKZ przewidzianych w niniejszej dyrektywie i dla ułatwienia wzajemnego uznawania różnych ŚKZ, Państwa Członkowskie powinny umieszczać ustanowiony w tym celu zharmonizowany kod wspólnotowy wraz z jego datą ważności na prawie jazdy albo na nowej karcie kwalifikacji kierowcy, jaka ma być wzajemnie uznawana przez Państwa Członkowskie, której zharmonizowany wzór ustanawia się w niniejszej dyrektywie.
Uwzględniając znaczenie dla bezpieczeństwa drogowego i równości konkurencji praw nadawanych przez przedmiotową kartę, powinna ona spełniać te same wymogi, co prawo jazdy.
Możliwość umieszczania przez Państwa Członkowskie na nowej karcie kodu wspólnotowego powinna ułatwić im ustanowienie okresu ważności praw jazdy, który nie pokrywałby się z datą ważności okresowego szkolenia uwzględniając, że dyrektywa 91/439/EWG [6] stanowi, iż każde Państwo Członkowskie zachowuje prawo do ustalania wydawanych przez nie praw jazdy, na podstawie kryteriów krajowych.
(16) Załączniki I i Ia do dyrektywy 91/439/EWG powinny zostać zmienione, w celu dodania do wykazu zharmonizowanych kodów i kodów jednostkowych określonych w przedmiotowych załącznikach, nowego kodu wspólnotowego określającego datę, do której kierowca spełnia wymogi w zakresie umiejętności zawodowych w odniesieniu do kwalifikacji wstępnej czy szkolenia okresowego.
(17) Szczególne przepisy w zakresie certyfikacji powinny zostać ustanowione w odniesieniu do kierowców objętych zakresem niniejszej dyrektywy, będących obywatelami państw trzecich.
(18) Komisja powinna monitorować wykonanie niniejszej dyrektywy, w szczególności ze względu na różne systemy wstępnej kwalifikacji, jakie niniejsza dyrektywa ustanawia i powinna przedłożyć w przedmiotowej kwestii sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
(19) Mając na uwadze znaczną ilość kierowców objętych zakresem niniejszej dyrektywy, przepisy odnoszące się do wstępnej kwalifikacji powinny być stosowane w dwóch etapach w zależności, czy kwestia dotyczy przewozu osób, czy rzeczy.
Etapowe zastosowanie niniejszej dyrektywy w zakresie wstępnej kwalifikacji kierowców zajmujących się przewozem rzeczy i osób powinno również umożliwić ustanowienie etapów w odniesieniu do szkolenia okresowego.
(20) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [7].
(21) Uwzględniając stosowanie przepisów odnoszących się do wstępnej kwalifikacji w dwóch różnych terminach, odnośne przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i dyrektywy 76/914/EWG powinny zostać uchylone.
(22) Niemniej jednak, w celu przestrzegania zasad prawa wspólnotowego wskazane jest, aby kierowcy pojazdów używanych do celów przewozu, w przypadku stwierdzenia mniejszego wpływu na bezpieczeństwo drogowe lub w sytuacji, w której wymogi niniejszej dyrektywy nakładałyby nieproporcjonalne obciążenia ekonomiczne lub społeczne, zostali wykluczeni ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
(23) Cel proponowanych działań, a mianowicie stworzenie wspólnotowej normy dla kwalifikacji wstępnej i okresowego szkolenia, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, lecz ze względu na zakres i wyniki proponowanych działań, może zostać w wyższym stopniu osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia przedmiotowego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do działalności związanej z prowadzeniem pojazdów przez:
a) obywateli Państwa Członkowskiego; i
b) obywateli państw trzecich, którzy są zatrudnieni w przedsiębiorstwie ustanowionym w Państwie Członkowskim lub wykonują pracę na rzecz takiego przedsiębiorstwa;
zwanych dalej "kierowcami", zaangażowanymi w transport drogowy na drogach publicznych we Wspólnocie, korzystających z:
- pojazdów, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii C1, C1 + E, C lub C + E, określonych w dyrektywie 91/439/EWG lub prawo jazdy uznane za równoważne,
- pojazdów, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii D1, D1 + E, D lub D + E, określonych w dyrektywie 91/439/EWG lub prawo jazdy uznane za równoważne.
Artykuł 2
Wyłączenia
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do kierowców:
a) pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej prędkości nieprzekraczającej 45 km/h;
b) pojazdów wykorzystywanych przez lub pozostających pod kontrolą sił zbrojnych, obrony cywilnej, służb przeciwpożarowych i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego;
c) pojazdów poddawanych testom drogowym do celów rozwoju technicznego, w celu naprawy lub konserwacji albo pojazdów nowych bądź odremontowanych, które nie zostały jeszcze wprowadzone do użytku;
d) pojazdów używanych w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonych do akcji ratunkowych;
e) pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy dla osób ubiegających się o prawo jazdy lub ŚKZ, stosownie do art. 6 i art. 8 ust. 1;
f) pojazdów wykorzystywanych do niezarobkowego przewozu osób lub rzeczy, do użytku osobistego;
g) pojazdów do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego pracy, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem.
Artykuł 3
Kwalifikacja i szkolenie
1.
Działalność związana z prowadzeniem pojazdów określona w art. 1 podlega obowiązkowej kwalifikacji wstępnej i obowiązkowemu szkoleniu okresowemu.
W tym celu Państwa Członkowskie ustanawiają:
a) system kwalifikacji wstępnej
Państwa Członkowskie dokonują wyboru między dwiema następującymi opcjami:
i) opcja polegająca na połączeniu uczestnictwa w kursie i testu
Zgodnie z ppkt 2.1 sekcji 2 załącznika I ten rodzaj wstępnej kwalifikacji polega na obowiązkowym uczestnictwie w kursie przez określony okres czasu.
Kończy się on testem.
Po pomyślnym zdaniu testu kwalifikacje poświadcza się za pomocą ŚKZ przewidzianego w art. 6 ust. 1 lit. a);
ii) opcja polegająca tylko na testach
Zgodnie z ppkt 2.2 sekcji 2 załącznika I ten rodzaj kwalifikacji wstępnej nie polega na obowiązkowym uczestnictwie w kursie, lecz na testach teoretycznych i egzaminach praktycznych.
Po pomyślnym zdaniu testów kwalifikacje poświadcza się za pomocą ŚKZ przewidzianego w art. 6 ust. 1 lit. b).
Niemniej jednak Państwo Członkowskie może zezwolić kierowcy na prowadzenie pojazdu na terytorium danego państwa przed uzyskaniem ŚKZ, jeżeli weźmie on udział w krajowym kursie kształcenia zawodowego, trwającym przynajmniej sześć miesięcy, a maksymalnie trzy lata.
W kontekście przedmiotowego kursu kształcenia zawodowego, testy określone w i) i ii) można zdawać etapowo;
b) system okresowego szkolenia
Zgodnie z sekcją 4 załącznika I szkolenie okresowe związane jest z obowiązkowym uczestnictwem w kursie.
Poświadcza się je za pomocą ŚKZ przewidzianego w art. 8 ust. 1.
2. Państwa Członkowskie mogą także ustanowić system przyspieszonej kwalifikacji wstępnej, aby umożliwić kierowcy prowadzenie pojazdów w przypadkach określonych w art. 5 ust. 2 lit. a) ppkt ii) i lit. b) i w art. 5 ust. 3 lit. a) ppkt i) i lit. b).
Zgodnie z sekcją 4 załącznika I przyspieszona kwalifikacja wstępna związana jest z obowiązkowym uczestnictwem w kursie.
Kończy się testem.
Po pomyślnym zdaniu testu kwalifikacje poświadcza się za pomocą ŚKZ przewidzianego w art. 6 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić kierowców, którzy otrzymali świadectwo kwalifikacji zawodowych przewidziane w dyrektywie 96/26/WE [8], z testów określonych w ust. 1 lit. a) ppkt i) i ii) i w ust. 2, w zakresie objętym testem przewidzianym w tej dyrektywie oraz w stosownych przypadkach, z uczestnictwa w części kursu związanej z tym zakresem.
Artykuł 4
Prawa nabyte
Następujących kierowców zwalnia się z wymogu uzyskania kwalifikacji wstępnej:
a) kierowców posiadających prawo jazdy kategorii D1, D1 + E, D lub D + E, albo prawo jazdy uznawane za równoważne, wydane nie później niż dwa lata po ostatecznym terminie transpozycji niniejszej dyrektywy;
b) kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C1, C1 + E, C lub C + E albo prawo jazdy uznawane za równoważne, wydane nie później niż trzy lata po ostatecznym terminie transpozycji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Wstępna kwalifikacja
1.
Dostęp do kwalifikacji wstępnej nie podlega obowiązkowi uprzedniego uzyskania odpowiedniego prawa jazdy.
2.
Kierowcy pojazdu przeznaczonego do przewozu rzeczy mogą prowadzić:
a) od 18 roku życia:
i) pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii C i C + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 1;
ii) pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii C1 i C1 + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 2;
b) od 21 roku życia pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii C i C + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 2;
3.
Kierowcy pojazdu przeznaczonego do przewozu osób mogą prowadzić:
a) od 21 roku życia:
i) pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii D i D + E, w celu przewozu osób w ramach regularnych usług, w przypadku gdy trasa nie przekracza 50 kilometrów, a pojazd objęty jest kategoriami prawa jazdy D1 oraz D1 + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 2.
Państwo Członkowskie może zezwolić kierowcom pojazdów objętych jedną z powyższych kategorii na prowadzenie takich pojazdów na swoim terytorium od 18 roku życia z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 1;
ii) pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii D i D + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 1.
Państwo Członkowskie może zezwolić kierowcom pojazdów objętych jedną z powyższych kategorii na prowadzenie takich pojazdów na swoim terytorium od 20 roku życia z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 1.
Wiek można obniżyć, w przypadku gdy kierowca prowadzi takie pojazdy bez pasażerów;
b) od 23 roku życia pojazd, dla którego wymaga się prawa jazdy kategorii D i D + E z zastrzeżeniem, że posiadają ŚKZ określone w art. 6 ust. 2.
4.
Bez uszczerbku dla limitów wiekowych określonych w ust. 2, kierowców podejmujących się przewozu rzeczy, którzy posiadają ŚKZ przewidziane w art. 6 dla jednej z kategorii przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, zwalnia się z obowiązku uzyskania takiego ŚKZ dla innej kategorii pojazdów określonych we wspomnianym ustępie.
Przedmiotowe przepisy stosuje się na tych samych warunkach w odniesieniu do kierowców podejmujących się przewozu osób, w kategoriach określonych w ust. 3.
5.
Od kierowców podejmujących się przewozu rzeczy, którzy rozszerzają lub zmieniają działalność z zamiarem przewozu osób lub vice versa, posiadających ŚKZ przewidziane w art. 6, nie wymaga się powtarzania wspólnych części kwalifikacji wstępnej, lecz wymaga się elementów właściwych dla nowej kwalifikacji.
Artykuł 6
ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację
1.
ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację
a) ŚKZ przyznane na podstawie uczestnictwa w kursie i testu
Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) Państwa Członkowskie wymagają od kształcących się kierowców uczestnictwa w kursach w ośrodku szkoleniowym zatwierdzonym przez właściwe władze zgodnie z sekcją 5 załącznika I, zwanym dalej "zatwierdzonym ośrodkiem szkoleniowym".
Kursy te obejmują wszystkie tematy określone w sekcji 1 załącznika I. Przedmiotowe szkolenie kończy się pomyślnym zdaniem testu przewidzianego w ppkt 2.1 sekcji 2 załącznika I. Test organizowany jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego lub przez wyznaczoną przez nie jednostkę i służy sprawdzeniu, czy poziom wiedzy kształcącego się kierowcy odpowiada poziomowi określonemu w sekcji 1 załącznika 1 w odniesieniu do wymienionych tematów. Wspomniane organy lub jednostki nadzorują test i po jego pomyślnym zdaniu wydają ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację.
b) ŚKZ przyznawane na podstawie testów
Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ii), Państwa Członkowskie wymagają od kształcących się kierowców zdania testów z teorii i egzaminów praktycznych, określonych w ppkt 2.2 sekcji 2 załącznika I. Przedmiotowe testy i egzaminy organizowane są przez właściwe organy Państwa Członkowskiego lub przez wyznaczoną przez nie jednostkę i służą sprawdzeniu, czy poziom wiedzy kształcącego się kierowcy odpowiada poziomowi określonemu w sekcji 1 załącznika 1 w odniesieniu do wymienionych tematów. Wspomniane organy lub jednostki nadzorują testy i po ich pomyślnym zdaniu wydają ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację.
2.
ŚKZ poświadczające przyspieszoną wstępną kwalifikację
Zgodnie z art. 3 ust. 2 Państwa Członkowskie wymagają od kształcących się kierowców uczestnictwa w kursach w zatwierdzonym ośrodku szkoleniowym.
Kursy te obejmują wszystkie tematy określone w sekcji 1 załącznika I.
Przedmiotowe szkolenie kończy się testem przewidzianym w sekcji 3 załącznika I. Test organizowany jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego lub przez wyznaczoną przez nie jednostkę i służy sprawdzeniu, czy poziom wiedzy kształcącego się kierowcy odpowiada poziomowi określonemu w sekcji 1 załącznika 1 w odniesieniu do wymienionych tematów. Wspomniane organy lub jednostki nadzorują test i po jego pomyślnym zdaniu, wydają ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację.
Artykuł 7
Szkolenie okresowe
Szkolenie okresowe polega na szkoleniu mającym umożliwić posiadaczom ŚKZ określonego w art. 6 oraz kierowcom, o których mowa w art. 4, uaktualnienie wiedzy mającej szczególne znaczenie w wykonywanej przez nich pracy, ze szczególnym podkreśleniem bezpieczeństwa drogowego i racjonalizacji zużycia paliwa.
Szkolenie jest organizowane przez ośrodek szkoleniowy zatwierdzony zgodnie z sekcją 5 załącznika I. Jeżeli kierowca przenosi się do innego przedsiębiorstwa, szkolenie okresowe, które już zaliczył musi zostać uwzględnione.
Szkolenie okresowe ma na celu rozszerzenie i skorygowanie niektórych tematów określonych w sekcji 1 załącznika I.
Artykuł 8
ŚKZ poświadczające szkolenie okresowe
1.
Po ukończeniu przez kierowcę szkolenia określonego w art. 7 właściwe organy Państwa Członkowskiego lub zatwierdzony ośrodek szkoleniowy wydają mu ŚKZ poświadczające szkolenie okresowe.
2.
Następujący kierowcy zobowiązani są do uczestnictwa w pierwszym kursie szkolenia okresowego:
a) posiadacze ŚKZ określonego w art. 6, w terminie pięciu lat od wystawienia przedmiotowego ŚKZ;
b) kierowcy określeni w art. 4, w terminie pięciu lat od dat określonych w art. 14 ust. 2, zgodnie z harmonogramem ustalonym przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie mogą skrócić lub przedłużyć terminy określone w lit. a) i b), aby nie pokrywały się one między innymi z datami wygaśnięcia ważności prawa jazdy lub w celu zapewnienia stopniowego wprowadzania szkolenia okresowego.
Okres ten nie może jednak być krótszy niż trzy lata ani dłuższy niż siedem lat.
3.
Po ukończeniu pierwszego kursu szkolenia okresowego określonego w ust. 2 przed wygaśnięciem ważności ŚKZ poświadczającego okresowe szkolenie, kierowca zobowiązany jest uczestniczyć w okresowym szkoleniu co pięć lat.
4.
Posiadacze ŚKZ określonego w art. 6 lub ŚKZ określonego w ust. 1 niniejszego artykułu i kierowcy określeni w art. 4, którzy zaprzestali wykonywania zawodu i nie spełniają wymogów ust. 1, 2 i 3, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania zawodu zobowiązani są do uczestnictwa w kursie okresowego szkolenia.
5.
Kierowcy podejmujący się transportu drogowego rzeczy lub osób, którzy ukończyli kursy szkolenia okresowego w odniesieniu do jednej z kategorii prawa jazdy przewidzianych w art. 5 ust. 2 i 3, zostają zwolnieni z obowiązku uczestnictwa w dalszym szkoleniu okresowym dla innych kategorii przewidzianych w tych ustępach.
Artykuł 9
Miejsce szkolenia
Kierowcy określeni w art. 1 lit. a) uzyskują kwalifikację wstępną określoną w art. 5 w Państwie Członkowskim będącym miejscem ich normalnego zamieszkania, określonym w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 [9].
Kierowcy określeni w art. 1 lit. b) uzyskują przedmiotową kwalifikację w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub w Państwie Członkowskim, które wydało im pozwolenie na pracę.
Kierowcy określeni w art. 1 lit. a) i b) odbywają szkolenie okresowe określone w art. 7 w Państwie Członkowskim będącym miejscem ich stałego zamieszkania lub w Państwie Członkowskim, w którym pracują.
Artykuł 10
Kod wspólnotowy
1. Na podstawie ŚKZ określonego w art. 6 i ŚKZ określonego w art. 8 ust. 1 właściwe organy Państw Członkowskich, z uwzględnieniem przepisów art. 5 ust. 2 i 3 i art. 8, obok kategorii prawa jazdy umieszczają kod wspólnotowy przewidziany w ust. 2 niniejszego artykułu:
- na prawie jazdy,
- lub na karcie kwalifikacji sporządzonej zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II.
Karty kwalifikacji kierowców wydawane przez Państwa Członkowskie są wzajemnie uznawane.
Przy wydawaniu karty właściwe organy sprawdzają ważność prawa jazdy, którego numer znajduje się na karcie.
2.
Do wykazu zharmonizowanych kodów Wspólnoty ustanowionych w załącznikach I i Ia dyrektywy 91/439/EWG dodaje się następujący kod wspólnotowy:
"95.
Kierowca posiadający ŚKZ zgodne z obowiązkiem posiadania kompetencji zawodowych określonych w art. 3 do dnia… (np. 95. 1.1.2012)"
3. a) Kierowca określony w art. 1 lit. b), który kieruje pojazdami używanymi do przewozu drogowego rzeczy, zobowiązany jest przedstawić dowód kwalifikacji i szkolenia, przewidzianych w niniejszej dyrektywie, poprzez okazanie świadectwa kierowcy przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 484/2002 [10].
Oprócz świadectwa Państwa Członkowskie mogą wydać kierowcy kartę kwalifikacji kierowcy przewidzianą w załączniku II, oznaczoną odpowiednim kodem wspólnotowym.
b) Kierowca określony w art. 1 lit. b), który kieruje pojazdami używanymi do przewozu drogowego osób, zobowiązany jest przedstawić dowód kwalifikacji i szkolenia, przewidzianych w niniejszej dyrektywie poprzez okazanie:
- kodu wspólnotowego umieszczonego na wspólnotowym wzorze prawa jazdy, w przypadku gdy jest posiadaczem takiego prawa jazdy, lub
- karty kwalifikacji kierowcy przewidzianej w załączniku II, oznaczonej odpowiednim kodem wspólnotowym, lub
- świadectwa krajowego, którego ważność na danym terytorium uznawana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego
Zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników I i II do postępu naukowo-technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1.
Prace Komisji wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Sprawozdanie
Do dnia 10 września 2011 r. Komisja zobowiązana jest przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie ze wstępną oceną wykonania niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do równoważności różnych systemów wstępnej kwalifikacji przewidzianych w art. 3 oraz jej skuteczności w osiąganiu docelowego poziomu kwalifikacji.
Sprawozdanie powinno zawierać, w miarę potrzeb, odpowiednie wnioski.
Artykuł 14
Transpozycja i wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 10 września 2006 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te środki, muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są stosować przedmiotowe środki:
- od dnia 10 września 2008 r. — w zakresie wstępnej kwalifikacji wymaganej w celu kierowania pojazdami, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii D1, D1 + E, D i D + E;
- od dnia 10 września 2009 r. — w zakresie wstępnej kwalifikacji wymaganej w celu kierowania pojazdami, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii C1, C1 + E, C i C + E.
Państwa Członkowskie zobowiązane są niezwłocznie powiadomić o tym Komisję i wspierać się wzajemnie przy przyjmowaniu przedmiotowych środków.
Artykuł 15
Uchylenie
1.
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 wprowadza się następujące zmiany:
a) uchyla się ust. 1 z mocą od dnia 10 września 2009 r.,
b) uchyla się ust. 2 i 4 z mocą od dnia 10 września 2008 r.
2.
Dyrektywa 76/914/EWG traci moc z dniem 10 września 2009 r.
3.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte w celu wykonania dyrektywy 76/914/EWG przestają obowiązywać:
- z dniem 10 września 2008 r. w odniesieniu do kierowców pojazdów do przewozu drogowego osób,
- z dniem 10 września 2009 r. w odniesieniu do kierowców pojazdów do przewozu drogowego rzeczy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/60/WE
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w odniesieniu do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/79/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2002/79/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/79/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2002/100/WE [6], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/39/WE8, w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące substancje czynne amitrol, dikwat, izoproturon i etofumezat zostały włączone do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG odpowiednio na mocy dyrektyw Komisji 2001/21/WE [8], 2002/18/WE [9] oraz 2002/37/WE [10].
(2) Nowe substancje czynne fenheksamid, acibenzolar–S-metylowy, cykloanilid, piraflufen-etylowy, iprowalikarb, prosulfuron, sulfosulfuron, cynidon etylowy, cyhalofop butylowy, famoksadon, florasulam, metalaksyl-M, pikolinafen oraz flumioksazyn zostały włączone do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG na mocy dyrektyw Komisji 2001/28/WE [11], 2001/87/WE [12], 2002/48/WE [13], 2002/64/WE [14] oraz 2002/81/WE [15].
(3) Włączenie tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG było oparte na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące tego zastosowania zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i są wystarczające, aby ustalić niektóre najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP).
(4) W przypadku gdy nie istnieje wspólnotowy NDPP ani NDPP, Państwa Członkowskie ustanowią krajowy tymczasowy NDPP, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim środki ochrony roślin zawierające te aktywne substancje będą mogły być dopuszczone.
(5) W odniesieniu do substancji czynnych chlorfenapyru, octanu fentyny oraz wodorotlenku fentyny podjęto decyzje o niewłączaniu ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG odpowiednio na mocy decyzji Komisji 2001/697/WE [16], 2002/478/WE [17] oraz 2002/479/WE [18].
Powyższe decyzje stanowią, że środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne nie są już dopuszczone do stosowania we Wspólnocie.
Należy w związku z tym dodać do załączników dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG pozostałości wszystkich tych pestycydów, będących wynikiem stosowania tych środków ochrony roślin, w celu stworzenia możliwości właściwego nadzoru i kontroli ich stosowania oraz ochrony konsumenta.
(6) W celu stworzenia warunków spełnienia uzasadnionych oczekiwań w związku z wykorzystaniem istniejących zapasów pestycydów decyzje Komisji o niewłączaniu tych środków pozostawiają okres na ich stopniowe wycofanie i jest właściwe, aby NDPP, ustalone na podstawie przyjętego założenia, że stosowanie tych substancji nie jest dozwolone we Wspólnocie, nie powinny być stosowane do końca okresu przewidzianego na wycofanie tych substancji.
(7) Wspólnotowe NDPP oraz poziomy zalecane przez Kodeks Żywnościowy są określone i oceniane na podstawie podobnych procedur.
Istnieje ograniczona ilość Kodeksowych NDPP dla dikwatu i (octanu lub wodorotlenku) fentinu.
Były one rozpatrywane przy ustalaniu NDPP w niniejszej dyrektywie.
Kodeksowe NDPP, które będą zalecane w celu wycofania w najbliższej przyszłości, nie były brane pod uwagę.
NDPP oparte o kodeksowe NDPP były oceniane w świetle ryzyka dla konsumentów, przy czym nie stwierdzono żadnego ryzyka, używając toksykologicznych punktów końcowych w oparciu o badania dostępne Komisji.
(8) W odniesieniu do włączenia lub wyłączenia z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG danych substancji czynnych powiązane oceny techniczne i naukowe zostały zakończone w formie kontrolnego sprawozdania Komisji.
Sprawozdania oceniające wymienione substancje zostały zakończone w terminach określonych w dyrektywach Komisji cytowanych w ust. 1 i 2 oraz decyzji Komisji cytowanej w ust. 5.
Te sprawozdania ustalają dopuszczalny dzienny pobór (DDP) oraz, w razie potrzeby, zaostrzoną dawkę referencyjną (ZDR) dla danych substancji.
Przeprowadzono ocenę długotrwałego narażenia konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano tę substancję czynną, zgodnie z procedurami wspólnotowymi. Uwzględniono także wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [19] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [20] na temat zastosowanej metodologii.
Wywnioskowano, że zaproponowane NDPP nie doprowadzą do przekroczenia DDP lub ZDR.
(9) W celu zapewnienia, że konsument jest odpowiednio chroniony przed narażeniem na pozostałości wynikłe z nieupoważnionego użycia środków ochrony roślin, powinien być określony tymczasowy NDPP dla odpowiednich kombinacji produkt/pestycyd na niższym limicie oznaczenia analitycznego.
(10) Ustalanie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych NDPP nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustanawiania tymczasowych NDPP dla substancji z niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i jej załącznikiem VI.
Przyjmuje się, że okres czterech lat jest wystarczający, by umożliwić dalsze stosowanie tej substancji czynnej.
Po tym czasie tymczasowy NDPP stanie się ostateczny.
(11) Dlatego niezbędne jest dodanie do załączników dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG pozostałości wszystkich pestycydów, będących wynikiem stosowania tych środków ochrony roślin, w celu stworzenia możliwości właściwego nadzoru i kontroli ich stosowania oraz ochrony konsumenta.
Dlatego powinny być odpowiednio zmienione załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(12) W celu ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydu dla dikwatu na poziomie wspólnotowym niezbędne jest przeniesienie przepisów z dyrektywy 76/895/EWG do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG, usunięcie tych przepisów w dyrektywie 76/895/EWG oraz zmiana niektórych z tych przepisów w świetle postępu naukowo-technicznego, jak również zmian w stosowaniu i zezwoleń na poziomie krajowym i wspólnotowym.
(13) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się wpisy odnoszące się do dikwatu.
Artykuł 2
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów przedstawione w załączniku I do niniejszej dyrektywy dodaje się do części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG.
Artykuł 3
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów przedstawione w załącznikach II oraz III do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II A i B do dyrektywy 86/363/EWG.
Artykuł 4
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów przedstawione w załączniku IV do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących wodorotlenku fentyny, octanu fentyny i chlorfenapyru, które mają być wprowadzone w życie do dnia 30 czerwca 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia 1 lipca 2003 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących wodorotlenku fentyny, octanu fentyny oraz chlorfenapyru, które stosuje się do dnia 1 lipca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/61/WE
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywy 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż, 68/193/EWG w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny, 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym roślin owocowych, 98/56/WE w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych, 2002/54/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, 2002/55/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, 2002/56/WE w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych w odniesieniu do wspólnotowych badań porównawczych i prób
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymaga się, aby Komisja zapewniła, że we właściwych przypadkach, uzgodnienia dotyczące koordynacji, przeprowadzania oraz kontroli wspólnotowych badań porównawczych i prób są zgodne z procedurami ustanowionymi w następujących przepisach:
dyrektywa 66/401/EWG [4], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
dyrektywa 66/402/EWG [5], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
dyrektywa 68/193/EWG [6], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
dyrektywa 92/33/EWG [7], w szczególności jej art. 20 ust. 4,
dyrektywa 92/34/EWG [8], w szczególności jej art. 20 ust. 4,
dyrektywa 98/56/WE [9], w szczególności jej art. 14 ust. 4, oraz
dyrektywa 2002/54/WE [10], w szczególności jej art. 26 ust. 3,
dyrektywa 2002/55/WE [11], w szczególności jej art. 43 ust. 3,
dyrektywa 2002/56/WE [12], w szczególności jej art. 20 ust. 3, oraz
dyrektywa 2002/57/WE [13], w szczególności jej art. 23 ust. 3.
(2) Te niezbędne uzgodnienia sugerowały w ubiegłych latach, że podjęto decyzję o wkładzie wspólnotowym w realizację wyżej wymienionych wspólnotowych badań porównawczych i prób.
(3) Niezależnie od tego, czy przepisy są obowiązujące czy też uznaniowe, należy organizować badania i próby dla gatunków, na warunkach wymienionych w powyższych dyrektywach.
(4) Badania i próby powinny w szczególności obejmować materiał siewny oraz materiał rozmnożeniowy zbierany w państwach trzecich, materiał siewny oraz materiał rozmnożeniowy nadające się dla rolnictwa ekologicznego oraz materiał siewny i materiał rozmnożeniowy wprowadzane do obrotu w związku z ochroną na miejscu oraz trwałym użyciem genetycznych zasobów roślinnych.
(5) Ponadto, właściwym jest, aby zharmonizować projekty odpowiednich artykułów powyższych dyrektyw.
(6) Do celów przejrzystości potrzebna jest przejrzysta podstawa prawna dla finansowego wkładu Wspólnoty.
Dlatego też należy stworzyć przepisy dla finansowych środków Wspólnoty przeznaczonych na przeprowadzanie wspólnotowych badań porównawczych oraz prób obejmujących obowiązkowe wydatki budżetowe Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1) Artykuł 20 dyrektywy 66/401/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału siewnego roślin pastewnych wprowadzanego do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Badania porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał siewny zbierany w państwach trzecich,
- materiał siewny nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał siewny wprowadzony do obrotu w związku z ochroną na miejscu i trwałym użytkowaniem genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Powyższe testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał siewny.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 21, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 21 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez władze budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
2) Artykuł 20 dyrektywy 66/402/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału siewnego zbóż wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe oraz podczas pobierania próbek.
Testy porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał siewny zbierany w państwach trzecich,
- materiał siewny nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał siewny wprowadzony do obrotu w związku z ochroną na miejscu i trwałym użytkowaniem genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał siewny.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 21, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 21 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań oraz prób i ich wynikach.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład pieniężny Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
3) Artykuł 16 dyrektywy 68/193/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału rozmnożeniowego winorośli wprowadzanego do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Testy porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał rozmnożeniowy produkowany w państwach trzecich,
- materiał rozmnożeniowy nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał rozmnożeniowy wprowadzony do obrotu w związku ze środkami mającymi na celu ochronę różnorodności genetycznej.
2.
Powyższe testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał rozmnożeniowy.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 17, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 17 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań oraz prób i ich wynikach.
Jeżeli występują problemy ze zdrowiem roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
4) Artykuł 20 dyrektywy 92/33/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Próby lub, w miarę potrzeby, badania, przeprowadza się w Państwach Członkowskich na próbkach w celu sprawdzenia czy materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych spełnia wymogi i warunki niniejszej dyrektywy, włączając te odnoszące się do zdrowia roślin.
Komisja może organizować próbne inspekcje przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych wprowadzanego do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Testy porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych, produkowany w państwach trzecich,
- materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych wprowadzany do obrotu w związku ze środkami mającymi na celu ochronę różnorodności genetycznej.
3.
Powyższe testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych.
4.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 21, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 21 dotyczący technicznych uzgodnień dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
Jeżeli występują problemy ze zdrowiem roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
5.
Wspólnota może wnieść wkład pieniężny dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 2 i 3.
Wkład pieniężny nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
6.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
7.
Badania i próby przewidziane w ust. 2 i 3 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
5) Artykuł 20 dyrektywy 92/34/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Próby lub, w miarę potrzeby, badania, przeprowadza się w Państwach Członkowskich na próbkach w celu sprawdzenia czy materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe spełniają wymogi i warunki niniejszej dyrektywy, włączając te dotyczące zdrowia roślin.
Komisja może organizować inspekcje prób przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Testy porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe produkowane w państwach trzecich,
- materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe nadające się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe wprowadzane do obrotu w związku ze środkami mającymi na celu ochronę różnorodności genetycznej.
3.
Powyższe testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe.
4.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 21, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 21 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
Jeżeli występują problemy ze zdrowiem roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
5.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 2 i 3.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
6.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
7.
Badania i próby przewidziane w ust. 2 i 3 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
6) Artykuł 14 dyrektywy 98/56/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Próby lub, w miarę potrzeb, badania, przeprowadza się w Państwach Członkowskich na próbkach w celu sprawdzenia czy materiał rozmnożeniowy spełnia wymogi i warunki niniejszej dyrektywy, włączając te dotyczące do zdrowia roślin.
Komisja może organizować próbne inspekcje przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Badania porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał rozmnożeniowy produkowany w państwach trzecich,
- materiał rozmnożeniowy nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał rozmnożeniowy wprowadzany do obrotu w związku ze środkami mającymi na celu ochronę różnorodności genetycznej.
3.
Powyższe testy porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod badań materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać ten materiał.
4.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 17, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 17 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
Jeżeli występują problemy związane z organizmami uwzględnionymi w dyrektywie 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [14], Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, który będzie opierać się również o protokoły badań wspólnotowych dotyczących organizmów uwzględnionych w dyrektywie 2000/29/WE.
5.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 2 i 3.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
6.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
7.
Badania i próby przewidziane w ust. 2 i 3 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
7) Artykuł 26 dyrektywy 2002/54/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału siewnego buraka wprowadzanego do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Badania porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał siewny zbierany w państwach trzecich,
- materiał siewny nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał siewny wprowadzony do obrotu w związku z ochroną na miejscu i trwałym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Powyższe badania porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym ten materiał siewny musi odpowiadać.
3. Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań. Komisja powiadamia komitet określony w art. 28 ust. 1 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy ze Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
8) Artykuł 43 dyrektywy 2002/55/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 43
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału siewnego roślin warzywnych wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Badania porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał siewny zbierany w państwach trzecich,
- materiał siewny nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał siewny wprowadzany do obrotu w związku z ochroną na miejscu i trwałym użytkowaniem genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Powyższe badania porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym ten materiał siewny musi odpowiadać.
3. Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 46 ust. 2, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań. Komisja powiadamia Komitet określony w art. 46 ust. 1 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań oraz prób i ich wynikach.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład pieniężny Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 ust. 2.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
9) Artykuł 20 dyrektywy 2002/56/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek sadzeniaków ziemniaka wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Testy porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- sadzeniaki ziemniaka zbierane w państwach trzecich,
- sadzeniaki ziemniaka nadające się dla rolnictwa ekologicznego,
- sadzeniaki ziemniaka wprowadzane do obrotu w związku z ochroną na miejscu oraz trwałego użycia genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Powyższe badania porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym muszą odpowiadać sadzeniaki.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Komisja powiadamia komitet określony w art. 25 ust. 1 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
W przypadku wystąpienia problemów ze zdrowiem roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
6.
Badania i prób przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa.
7.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, Komisja może zakazać obrotu całości lub części zbioru sadzeniaków ziemniaka z danego obszaru w granicach Wspólnoty, jeśli wielkość kolejnego pokolenia z urzędowo pobranych próbek elitarnych sadzeniaków ziemniaka lub kwalifikowanych sadzeniaków ziemniaka zebranych na tym obszarze i uprawianych na jednym lub kilku polach doświadczalnych Wspólnoty przez trzy kolejne lata, nie spełni minimalnych warunków ustanowionych w pkt 1 lit. c) załącznika I, pkt 2 lit. c), pkt 3 i 4.
8.
Komisja wycofa środki zastosowane na mocy ust. 7 po stwierdzeniu, że elitarne sadzeniaki ziemniaka oraz kwalifikowane sadzeniaki ziemniaka zebrane z danego obszaru w granicach Wspólnoty spełnią w przyszłości minimalne warunki określone w ust. 7."
10) Artykuł 23 dyrektywy 2002/57/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Wspólnotowe badania porównawcze i próby przeprowadza się we Wspólnocie dla kontroli granicznej próbek materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych wprowadzanych do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy są one obowiązujące czy uznaniowe, oraz podczas pobierania próbek.
Badania porównawcze i próby mogą obejmować, co następuje:
- materiał siewny zbierany w państwach trzecich,
- materiał siewny nadający się dla rolnictwa ekologicznego,
- materiał siewny wprowadzany do obrotu w związku z ochroną na miejscu oraz trwałego użycia genetycznych zasobów roślinnych.
2.
Powyższe badania porównawcze i próby stosuje się w celu zharmonizowania technicznych metod certyfikacji oraz w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki, którym musi odpowiadać materiał siewny.
3. Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań. Komisja powiadamia komitet określony w art. 25 ust. 1 o technicznych uzgodnieniach dotyczących przeprowadzania badań i prób i ich wynikach.
4.
Wspólnota może wnieść wkład finansowy dla przeprowadzania badań i prób przewidzianych w ust. 1 i 2.
Wkład finansowy nie przekracza rocznych środków wyznaczonych przez organy budżetowe.
5.
Badania i próby, na które można przeznaczyć wkład finansowy Wspólnoty, oraz szczegółowe zasady dostarczania wkładu finansowego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
6.
Badania i próby przewidziane w ust. 1 i 2 mogą być przeprowadzone jedynie przez organy państwowe lub osoby prawne działające w imieniu państwa."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 10 października 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/62/WE
z dnia 20 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości heksakonazolu, klofentezyny, mychlobutanilu i prochlorazu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2002/79/WE [5] ustaliła najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL) w odniesieniu do niektórych połączeń pestycydów i żywności.
(2) Po opublikowaniu dyrektywy 2002/79/WE Komisja otrzymała wnioski, wsparte dodatkowymi danymi, odnośnie do dokonania przeglądu poziomów, jakie ustalono dla MRL w odniesieniu do niektórych połączeń pestycydów i żywności na podstawie dyrektywy 2002/79/WE.
Wnioski te i dane zostały poddane przeglądowi, a w odniesieniu do niektórych połączeń dane były wystarczające, by uzasadnić ustalenie MRL powyżej dolnej granicy oznaczenia analitycznego.
(3) Ostre i długotrwałe narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych, które mogą zawierać pozostałości tych pestycydów w wyniku ich stosowania do ochrony roślin oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, w weterynarii, zostało ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [6] oraz obliczono, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie prowadzą do naruszenia dopuszczalnego spożycia dziennego lub ostrych dawek referencyjnych.
(4) Partnerzy handlowi we Wspólnocie będą konsultowani w zakresie poziomów ustanowionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu, a ich uwagi odnośnie do tych poziomów zostaną uwzględnione.
(5) Państwa Członkowskie – Sprawozdawcy [7] uwzględniły opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych poddawanych działaniu pestycydów oraz w sprawie stosowania metodologii określonej powyżej.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy zastępują te wymienione w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG w odniesieniu do określonych pestycydów.
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG następujące pozycje otrzymują brzmienie:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Heksakonazol _BAR_ 0,1 Jęczmień i pszenica 0,02 [8]Pozostałe zboża _BAR_
Prochloraz (suma prochlorazu i jego metabolitów zawierających 2,4,6- trichlorofenol wyrażony jako prochloraz) _BAR_ 1 Ryż, owies, jęczmień 0,5 Pszenżyto, pszenica, żyto 0,05 [8]Pozostałe zboża _BAR_
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 31 lipca 2003 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od 1 sierpnia 2003 r.
Artykuł 4
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2003/63/WE
z dnia 25 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/98/WE [2], w szczególności jej art. 120,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na każdy produkt leczniczy stosowany u ludzi, który ma być wprowadzany do obrotu we Wspólnocie Europejskiej musi być udzielone pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez właściwy organ.
W celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, należy przedłożyć dokumentację dołączaną do wniosku zawierającą dane szczegółowe i dokumenty odnoszące się do wyników badań i prób przeprowadzonych na danym produkcie leczniczym.
(2) Szczegółowe wymagania naukowe i techniczne załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE wymagają dostosowania biorąc pod uwagę postęp naukowy i techniczny, w szczególności duży zestaw nowych wymogów wynikających z ostatniej legislacji.
Prezentacja i zawartość dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu musi być ulepszone w celu ułatwienia oceny i lepszego wykorzystania niektórych części dokumentacji, które są wspólne dla kilku produktów leczniczych.
(3) W ramach Międzynarodowej Konferencji ds. harmonizacji (ICH) w 2000 r. osiągnięto porozumienie co do ustalenia zharmonizowanego formularza i terminologii dla Wspólnego Dokumentu Technicznego, dzięki któremu mogłaby być osiągnięta jednorodna organizacja i prezentacja dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi.
Dlatego, w celu wprowadzenia w życie Wspólnego Dokumentu Technicznego należy wprowadzić znormalizowaną dokumentację dołączaną do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
(4) Wymagania dotyczące znormalizowanej dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu (formularz zharmonizowany) powinny mieć zastosowanie do każdego rodzaju produktu leczniczego stosowanego u ludzi, niezależnie od procedury przyznawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Niektóre produkty lecznicze charakteryzują się jednakże tak specyficznymi cechami, że nie wszystkie wymagania mogą zostać spełnione.
Biorąc pod uwagę takie szczególne sytuacje należy przewidzieć uproszczoną prezentację dokumentacji.
(5) Bezpieczeństwo biologicznych produktów leczniczych polega na rygorystycznej kontroli ich materiałów wyjściowych.
Wymagania dla przydatności ludzkich dawców i badanie pobrań materiału wyjściowego produktów leczniczych pochodzących z osocza przewidziane są w dyrektywie 2002/98/WE ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE.
Zmieniono art. 109 dyrektywy 2001/83/WE.
Produkty lecznicze pochodzące z osocza per se są biologicznymi produktami leczniczymi, których produkcja oparta jest na starannym posługiwaniu się ludzkim osoczem jako materiałem wyjściowym.
Biorąc pod uwagę fakt, że ten sam materiał osocza jest stosowany w większości przypadkach dla kilku produktów leczniczych w wyniku czego podstawowa część dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może być wspólna dla dużej liczby innych dokumentacji dla całkowicie różnych produktów leczniczych pochodzących z osocza, właściwe jest ustanowienie nowego systemu zmierzającego do uproszczenia procedur dla obu zatwierdzeń i kolejnych zmian w produktach leczniczych pochodzących z osocza ludzkiego.
W tym celu należy wprowadzić koncepcję głównego zbioru danych dotyczących osocza (PMF), w szczególności w celu umożliwienia zebrania krajowych ekspertyz i poprzez koordynację przez Europejską Agencję Oceny Produktów Leczniczych (EMEA) pojedynczych ocen.
PMF powinien służyć jako niezależny dokument, oddzielony od dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i poprzez który uzyskuje się zharmonizowaną kontrolę istotnych informacji dotyczących materiałów wyjściowych stosowanych w produkcji produktów leczniczych pochodzących z osocza.
System PMF musi składać się z dwustopniowej oceny: pierwsza ocena PMF przeprowadzona na poziomie wspólnotowym, której wynikiem jest np. świadectwo zgodności z prawodawstwem wspólnotowym dla każdego PMF który musi być brany pod uwagę przez każdy właściwy organ krajowy, zapobiegając w ten sposób jakimkolwiek kolejnym ponownym ocenom; druga ocena końcowego produktu leczniczego pochodzącego z osocza, zawierająca zmodyfikowaną część PMF (dwie podstawowe części zawartości, pochodzenie osocza i jakość-bezpieczeństwo osocza).
Niniejsze należy do zadań właściwego organu, udzielającego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych pochodzących z osocza.
(6) W przypadku szczepionek stosowanych u ludzi, ten sam antygen może być wspólny dla kilku produktów leczniczych (szczepionek) i jakakolwiek zmiana poszczególnego antygenu, ipso facto, może wpływać na kilka szczepionek zatwierdzonych różnymi procedurami.
W celu uproszczenia istniejących procedur oceny takich szczepionek, zarówno w celu udzielenia pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jak i dla kolejnych w nich zmian z powodu zmian procesu produkcyjnego i badania poszczególnych antygenów włączonych do szczepionek skojarzonych, musi być wprowadzony nowy system oparty o koncepcję głównego zbioru danych dotyczących antygenów szczepionkowych (VAMF).
VAMF umożliwi zebranie krajowych ekspertyz i poprzez koordynacje przez EMEA, pojedynczą ocenę danego antygenu szczepionkowego.
VAMF powinien służyć jako niezależna część dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i dostarczać wszystkie istotne informacje o charakterze biologicznym i chemicznym związanym z jednym specyficznym antygenem, który tworzy jedną z substancji czynnych jednej lub kilku szczepionek skojarzonych.
(7) System VAMF składa się z dwustopniowej oceny: pierwsza ocena VAMF przeprowadzona na poziomie wspólnotowym, której wynikiem jest świadectwo zgodności z prawodawstwem wspólnotowym dla każdego VAMF, musi być brany pod uwagę przez jakikolwiek właściwy organ krajowy, zapobiegając w ten sposób jakimkolwiek kolejnym ponownym ocenom; druga ocena końcowego produktu leczniczego (szczepionki skojarzonej), zawierająca zmodyfikowany antygen, która jest zadaniem właściwych organów udzielających pozwolenia na dopuszczenie do obrotu szczepionki skojarzonej.
(8) Ziołowe produkty lecznicze różnią się znacznie od konwencjonalnych produktów leczniczych tak dalece jak są nieodłącznie związane z bardzo szczególnym pojęciem substancji ziołowych i preparatów ziołowych.
Dlatego właściwe jest ustalenie szczególnych wymagań w zakresie tych produktów w odniesieniu do znormalizowania wymagań pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
(9) Według nowego podejścia, koncepcja leczenia różnych nabytych i dziedzicznych patologicznych dysfunkcji u człowieka jest oparta na rozwoju technik biotechnologicznych.
To ostatnie obejmuje wykorzystanie zaawansowanej terapii produktami leczniczymi opartej na procesach zogniskowanych na różnych biomolekułach wytworzonych przez przeniesienie genów (produkty lecznicze terapii genowej) i manipulowanie lub przetworzenie komórek (produkty lecznicze terapii komórkowej), jako substancji czynnych.
(10) Tak dalece jak osiąga ona swoje podstawowe działanie w rozumieniu metabolicznym, fizjologicznym i immunologicznym do odbudowy, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych u człowieka, ta nowa grupa terapeutyczna reprezentuje nową kategorię biologicznych produktów leczniczych w rozumieniu art. 1 i 2 dyrektywy 2001/83/WE.
Zasady ogólne już zastosowane do tych produktów muszą być określone z naukowo-technicznego punktu widzenia oraz muszą zostać ustalone szczególne wymagania w odniesieniu do warunków znormalizowanego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
(11) W związku z powyższym dyrektywa 2001/83/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/83/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 22 ustęp drugi wyrazy "część 4 (G)" zastępuje się wyrazami:"Część II pkt 6;"
b) załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej przed dniem 31 października 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Niniejszą dyrektywę stosuje jest od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 86/609/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 marca 1998 r. Rada przyjęła decyzję 1999/575/WE dotyczącą zawarcia przez Wspólnotę Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [4] (zwaną dalej Konwencją).
(2) Dyrektywa Rady 86/609/EWG [5] jest narzędziem wykonawczym Konwencji obejmującym te same cele co Konwencja.
(3) Załącznik II do dyrektywy 86/609/EWG zawierający wytyczne w zakresie trzymania zwierząt oraz opieki nad nimi odpowiada dodatkowi A do Konwencji.
Postanowienia zawarte w dodatku A do Konwencji oraz przepisy zawarte w załącznikach do wymienionej dyrektywy mają charakter techniczny.
(4) Niezbędne jest zapewnienie spójności załączników do dyrektywy 86/609/EWG z ostatnimi osiągnięciami naukowymi i technicznymi oraz wynikami badań w odpowiednich dziedzinach.
Obecnie zmiany w załącznikach mogą zostać przyjęte wyłącznie przy zastosowaniu długiej procedury współdecydowania, w wyniku czego ich treść ciągle pozostaje niedostosowana do ostatnich osiągnięć w danej dziedzinie.
(5) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(6) Dlatego dyrektywa 86/609/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/609/EWG dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 24a
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy odnoszące się do kwestii określonych poniżej przyjmuje się zgodnie z procedurą wykonawczą określoną w art. 24b ust. 2:
- załączniki do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24b
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 16 września 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/66/WE
z dnia 3 czerwca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 94/2/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Energia elektryczna wykorzystywana przez chłodziarki, chłodziarko-zamrażarki oraz zamrażarki stanowi znaczącą część całkowitego wspólnotowego zapotrzebowania na energię gospodarstw domowych.
Szczególnie istotne jest dalsze zmniejszanie zużycia energii przez te urządzenia.
(2) Sukces systemu etykietowania wprowadzonego przez dyrektywę Komisji 94/2/WE [2], łącznie z dyrektywą 96/57/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 września 1996 r. w sprawie wymagań efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego [3], doprowadził do wzrostu w latach 1996–2000 wskaźnika efektywności nowych chłodziarek i zamrażarek o 30 %.
(3) Około 20 % urządzeń chłodniczych sprzedanych w 2000 r. należało do najbardziej wydajnej klasy A, a na niektórych rynkach ten odsetek był nawet wyższy niż 50 %.
Udział w rynku urządzeń należących do klasy A gwałtownie wzrasta.
Wskutek tego istnieje potrzeba wprowadzenia dwóch dodatkowych klas oznaczonych jako A + oraz A++, jako przejściowe ustalenie do czasu, gdy zostanie przeprowadzona szczegółowa weryfikacja klas etykiet efektywności energetycznej.
(4) Skutek etykietowania efektywności energetycznej będzie malał, lub nawet zniknie, o ile nie zostaną określone dalsze, bardziej efektywne klasy.
(5) Dlatego dyrektywa 94/2/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
W tym samym czasie możliwe będzie dostosowanie niniejszej dyrektywy do podobnych dyrektyw, przyjętych ostatnio, wykonujących dyrektywę 92/75/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Informacje wymagane na mocy niniejszej dyrektywy są uzyskiwane za pomocą pomiarów wykonywanych zgodnie ze zharmonizowanymi normami przyjętymi przez Europejskie Organy Normalizacyjne (CEN, CENELEC, ETSI) w ramach mandatu udzielonego przez Komisję, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne norm krajowych stanowiących transpozycję tych norm zharmonizowanych.
3.
Przepisy zawarte w załącznikach I, II i III wymagające podania informacji odnoszącej się do hałasu stosuje się tylko w przypadku, gdy informacja ta jest wymagana przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 3 dyrektywy 86/594/EWG.
Informacja ta zostaje poddana pomiarowi zgodnie z tą dyrektywą.
4.
W niniejszej dyrektywie stosuje się definicje określone w art. 1 ust. 4 dyrektywy 92/75/EWG."
2) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy na podstawie obliczeń opartych na projekcie i/lub ekstrapolacji innych typów otrzymano informację odnoszącą się do szczególnego typu modelu, dokumentacja powinna uwzględniać szczegóły takich obliczeń i/lub ekstrapolacji a także badań przeprowadzonych w celu weryfikacji dokładności przedsięwziętych obliczeń (szczegóły modelu matematycznego dla wyniku obliczeń oraz mierników przyjętych w celu weryfikacji modelu).";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku gdy urządzenia są oferowane do sprzedaży, wynajmu lub kupna na raty za pomocą komunikatu w formie drukowanej lub pisemnej, lub innej, takiej jak oferta pisemna, katalog na zamówienia pocztowe, ogłoszenia w Internecie i innych mediach elektronicznych, co oznacza, że potencjalny klient nie może oczekiwać pokazania urządzenia, komunikaty takie zawierają wszelkie informacje wymienione w załączniku III."
3) Załączniki I, II, III, i V zostają zmienione w sposób określony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
4) Skreśla się załącznik VI.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na obieg etykiet, kart oraz komunikatów określonych w art. 2 ust. 5 dyrektywy 94/2/WE, zawierających informacje zrewidowane na mocy niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 lipca 2004 r.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie etykiety, karty oraz komunikaty określone w art. 2 ust. 5 dyrektywy 94/2/WE są zgodne ze zrewidowanymi modelami, nie później niż dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 czerwca 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/68/WE
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia trifloksystrobiny, karfentrazonu etylowego, mezotrionu, fenamidonu i izoksaflutolu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/39/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 28 stycznia 1998 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało od Novartis Crop Protection UK Ltd wniosek o włączenie substancji czynnej trifloksystrobiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Substancja została następnie przekazana do Bayer CropScience, który obecnie działa jako wnioskodawca.
Decyzją Komisji 1999/43/WE [3] potwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w rozumieniu, iż należy uważać ją za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Francja w dniu 14 lutego 1996 r. otrzymała na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG wniosek od FMC Europe NV (obecnie FMC Chemical sprl) dotyczący karfentrazonu etylowego.
Decyzją Komisji 97/362/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Zjednoczone Królestwo w dniu 23 kwietnia 1998 r. otrzymało na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG wniosek od Zeneca Agrochemicals UK (obecnie Syngenta) dotyczący mezotrionu.
Decyzją Komisji 1999/392/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Francja w dniu 15 września 1999 r. otrzymała na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG wniosek od Rhone Poulenc Agri SA (obecnie Bayer CropScience) dotyczący fenamidonu.
Decyzją Komisji 2000/251/WE [6] wniosek został uznany za kompletny.
(5) Niderlandy w dniu 6 marca 1996 r. otrzymały na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG wniosek od Rhône-Poulenc Agro (obecnie Bayer CropScience) dotyczący izoksaflutolu.
Decyzją Komisji 96/524/WE [7] wniosek został uznany za kompletny.
(6) Oceniono wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dotyczące substancji w dniu 19 kwietnia 2000 r. (trifloksystrobina), w dniu 14 maja 1998 r. (karfentrazon etylowy), w dniu 17 grudnia 1999 r. (mezotrion), w dniu 14 maja 1998 r. (fenamidon) oraz w dniu 20 lutego 1997 r. (izoksaflutol).
(7) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 15 kwietnia 2003 r. w formie sprawozdań kontrolnych Komisji dotyczących mezotrionu, trifloksystrobiny, karfentrazonu etylowego, fenamidonu oraz izoksaflutolu.
(8) Przegląd trifloksystrobiny i fanamidonu nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(9) W odniesieniu do karfentrazonu etylowego przegląd oraz informacje zostały przedłożone także Naukowemu Komitetowi ds. Roślin w celu odrębnej konsultacji.
Wystąpiono do Komitetu o zajęcie stanowiska w sprawie znaczenia dla ludzi podwyższonych poziomów określonych porfiryn wykrytych w testach przeprowadzonych na zwierzętach.
Komitet wyraził opinię [8] stwierdzającą, że wpływ substancji wykrytych w testach przeprowadzanych na zwierzętach na poziomy porfiryn jest istotny dla ludzi, ale nie przedstawił dowodów, że ludzie są bardziej podatni na taki wpływ niż zwierzęta.
Ponadto Komitet Naukowy zauważył, że trzy nieznane związki jonowe zostały wykryte w lizymetrze.
Dlatego do powiadamiającego wystąpiono z żądaniem zajęcia stanowiska w sprawie znaczenia tych trzech związków.
Dodatkowe informacje zostały następnie przedłożone przez powiadamiającego i ocenione przez Komitet.
W tej ocenie nowych danych Komitet stwierdził, że te związki jonowe nie spowodują niedopuszczalnego ekotoksykologicznego oraz toksykologicznego zagrożenia.
(10) W odniesieniu do mezotrionu do Komitetu Naukowego wystąpiono o zajęcie stanowiska w sprawie przydatności szczura jako zwierzęcego modelu do celów ekstrapolacji właściwości toksykologicznych mezotrionu u ludzi oraz wystąpiono do Komitetu o ocenę, czy wystąpienie niekorzystnych skutków w zwalczanych organach (w modelach zwierzęcych oraz ludzkich) może być powiązane z określonym stężeniem progowym tyrozyny w osoczu krwi.
W swojej opinii [9] Komitet stwierdził, że ze względu na podobieństwa w kinetyce tyrozyny występujące między myszami i ludźmi mysz może być uznana za lepszy model zwierzęcy do celów oceny zagrożenia ludzi niż szczur.
Komitet następnie stwierdził, że brak oznak lub objawów niekorzystnych skutków przewiduje się u ludzi przy poziomach tyrozyny w osoczu krwi poniżej 800–1000 nmol/ml.
(11) W odniesieniu do izoksaflutolu wystąpiono do Komitetu Naukowego o zajęcie stanowiska w sprawie toksykologicznych oraz ekotoksykologicznych skutków produktu degradacji substancji czynnej (RPA 203328); w sprawie analizy statystycznej wystąpienia nowotworu w dwuletnim badaniu szczurów; oraz w sprawie obserwacji rozwoju skutków u zwierząt laboratoryjnych.
W swojej opinii [10] Komitet zauważył, że produkt degradacji RPA 203328 w warunkach stanowiących najgorszy przypadek może zostać wymyty do wód gruntowych w przewidywanych stężeniach powyżej 0,1 ppb.
Komitet nie stwierdził występowania toksykologicznych oraz ekotoksykologicznych obaw w odniesieniu do tego produktu degradacji.
Komitet również nie stwierdził występowania obaw w stosunku do ludzi związanych z możliwymi skutkami rakotwórczymi lub rozwojowymi.
Podczas drugiej konsultacji w sprawie tych samych substancji do Komitetu Naukowego wystąpiono o zajęcie stanowiska w sprawie właściwej kinetyki degradacji ocenionej w modelowych obliczeniach zachowania wymywania.
Komitet uznał, że niektóre parametry stosowane w modelowaniu były niewystarczająco uzasadnione oraz połowa czasu degradacji w odniesieniu do metabolitu RPA 203328 mogła zostać oceniona zbyt nisko [11].
Modelowe obliczenia zachowania wymywania odnośnie do izoksaflutolu oraz jego produktów degradacji zostały następnie poddane weryfikacji według wskazówek zaproponowanych przez Komitet Naukowy.
(12) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie mezotrionu, trifloksystrobiny, karfentrazonu etylowego, fenamidonu oraz izoksaflutolu do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(13) Po włączeniu przyznany zostanie Państwom Członkowskim rozsądny okres czasu, który pozwoli na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających trifloksystrobinę, karfentrazon etylowy, mezotrion, fenamidon oraz izoksaflutol oraz w szczególności dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca tego okresu, przekształcenie tych zezwoleń w pełne zezwolenia, ich zmianę lub cofnięcie, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(14) Właściwe jest więc wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 kwietnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający trifloksystrobinę, karfentrazon etylowy, mezotrion, fenamidon i izoksaflutol w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby zmienią lub cofną zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 30 września 2004 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie każdy dopuszczony środek ochrony roślin zawierający trifloksystrobinę, karfentrazon etylowy, mezotrion, fenamidon i izoksaflutol jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny określają, czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 31 marca 2005 r. zmienią lub cofną zezwolenie na każdy taki środek ochrony roślin.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/69/WE
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla chlormekwatu, lambda-cyhalotryny, krezoksymu metylowego, azoksystrobiny oraz niektórych ditiokarbaminianów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2003/806 [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i z toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska i przewidywane dawki spożycia przez konsumentów.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w towarach przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) MRL w odniesieniu do pestycydów są poddawane przeglądowi oraz zmieniane w celu uwzględnienia nowych informacji i danych.
MRL ustala się na niższym poziomie oznaczenia analitycznego w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) W przypadku chlormekwatu, Państwa Członkowskie i zainteresowane podmioty poinformowały Komisję, że utrzymuje się znaczące zanieczyszczenie gruszek, wynikające z poziomu chlormekwatu w środowisku, pochodzące z wcześniejszego użycia.
Dane z monitorowania wykazują, że zmniejszanie się pozostałości następuje tak powolnie, że tymczasowy MRL przewidziany w dyrektywie 90/642/EWG musi być zachowany jeszcze przez okres trzech lat.
(4) W przypadku lambda-cyhalotryny, krezoksymu metylowego, azoksystrobiny i mankozebu wnioski w sprawie nowego lub zmienionego zastosowania zostały przedłożone Państwom Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawców.
Te zastosowania zostały poddane ocenie oraz stwierdzono, że nie powodują one niedopuszczalnego narażenia konsumentów.
(5) W odniesieniu do mankozebu nie jest możliwe, z zastosowaniem obecnej metody rutynowej analizy, odróżnienie go od innych ditiokarbaminianów [maneb, mankozeb, metiram, propineb i zineb (suma wyrażona jako CS2)], dlatego definicja pozostałości obejmuje całą grupę ditiokarbaminianów.
(6) Komisja stanęła na stanowisku, że właściwa jest zmiana niektórych MRL z uwagi na potencjalne ryzyko dla konsumentów.
Istotne jest, aby dodatkowe środki zarządzania ryzykiem były podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu odpowiedniej ochrony konsumentów.
(7) Trwałe i krótkookresowe narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych, zostało ponownie ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
Obliczono, że MRL ustalone w niniejszej dyrektywie nie będą prowadzić do niedopuszczalnego narażenia konsumentów.
(8) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać pozostałości tych pestycydów, zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej MRL zaproponowanych w niniejszej dyrektywie, nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(9) W ramach Światowej Organizacji Handlu przeprowadzono konsultacje ze wspólnotowymi partnerami handlowymi w sprawie MRL zaproponowanych w niniejszej dyrektywie oraz ich uwagi na temat tych poziomów zostały uwzględnione.
(10) Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące metodologii, jaka ma być stosowana dla ochrony konsumentów produktów rolnych, wobec których stosowane są pestycydy.
(11) Dlatego załącznik do dyrektywy 90/642/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w pozycji przewidzianej dla krezoksymu metylowego na powierzchni truskawek "0,2 (p) mg/kg" zostaje zastąpiony przez "1 p) mg/kg";
2) w pozycji przewidzianej dla ditiokarbaminianów: "maneb, mankozeb, metiram, propineb i zineb (suma wyrażona jako CS2)" na powierzchni rzodkiewki "0,2 mg/kg" zostaje zastąpiony przez "2 mg/kg", na powierzchni cebuli dymki "0,05*mg/kg" zostaje zastąpiony przez "1 mg/kg";
3) w pozycji przewidzianej dla chlormekwatu na powierzchni gruszek przypis t) otrzymuje brzmienie:
"(t) Tymczasowy MRL wynoszący 0,3 mg/kg stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.";
4) pozycje przewidziane dla azoksystrobiny oraz lambda-cyhalotryny zastępuje się pozycjami znajdującymi się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 lipca 2003 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 sierpnia 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/70/WE
z dnia 17 lipca 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia mekopropu, mekopropu-P i propikonazolu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje mekoprop, mekoprop-P i propikonazol.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], zostały wyznaczone następujące Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które następnie przedłożyły Komisji zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 odpowiednie sprawozdania z oceny oraz zalecenia: odnośnie do mekopropu: Państwo Członkowskie Dania pełniące rolę sprawozdawcy, wszelkie istotne informacje zostały przedłożone w dniu 31 sierpnia 1999 r.; odnośnie do mekopropu-P: Państwo Członkowskie Dania pełniące rolę sprawozdawcy, wszelkie istotne informacje zostały przedłożone w dniu 7 stycznia 1999 r.; odnośnie do propikonazolu: Państwo Członkowskie Finlandia pełniące rolę sprawozdawcy, wszelkie istotne informacje zostały przedłożone w dniu 30 listopada 1998 r.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przeglądy wszystkich substancji czynnych zostały zakończone w dniu 15 kwietnia 2003 r. w formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do mekopropu, mekopropu-P i propikonazolu.
(5) Przeglądy odnośnie do mekopropu, mekopropu-P i propikonazolu nie ujawniły żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin.
(6) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające mekoprop, mekoprop-P i propikonazol, zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu kontrolnym Komisji.
Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających te substancje czynne, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(7) Sprawozdanie kontrolne opracowane przez Komisję jest niezbędne do prawidłowego wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Dlatego, właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(8) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(9) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny termin, w którym Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających mekoprop, mekoprop-P lub propikonazol, oraz w szczególności, w celu dokonania przeglądu istniejących zezwoleń zapewniających, że spełnione są warunki dotyczące tych substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(10) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 listopada 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 grudnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwolenia na każdy środek ochrony roślin zawierający mekoprop, mekoprop-P lub propikonazol w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby oraz najpóźniej w terminie do dnia 30 listopada 2004 r. Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie najpóźniej w terminie do dnia 31 maja 2004 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dozwolone środki ochrony roślin zawierające mekoprop, mekoprop-P lub propikonazol jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 31 maja 2008 r.
Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 listopada 2003 r.
w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno –Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy Rady 80/390/EWG z dnia 17 marca 1980 r. koordynująca wymagania dotyczące sporządzania, kontroli i rozpowszechniania szczegółowych danych notowań publikowanych w celu dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych [5] i 89/298/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie koordynacji wymagań dotyczących sporządzania, szczegółowej kontroli i rozpowszechniania prospektów emisyjnych publikowanych w związku z publiczną ofertą sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych [6] zostały przyjęte przed laty i wprowadziły częściowy i złożony mechanizm wzajemnego uznawania, który nie jest w stanie osiągnąć celu w postaci pojedynczego zezwolenia przewidzianego w niniejszej dyrektywie.
Dyrektywy te powinny zostać ulepszone, uaktualnione i zebrane w tekst jednolity.
(2) W międzyczasie dyrektywa 80/390/EWG została włączona do dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [7], która z kolei skodyfikowała kilka dyrektyw z dziedziny papierów wartościowych notowanych na giełdzie.
(3) Jednakże do celów spójności właściwe jest zebranie przepisów dyrektywy 2001/34/WE pochodzących z dyrektywy 80/390/EWG wspólnie z dyrektywą 89/298/EWG i odpowiednia zmiana dyrektywy 2001/34/WE.
(4) Niniejsza dyrektywa, zapewniając emitentowi pojedyncze zezwolenie, stwarza kluczowy instrument do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego zgodnie z harmonogramem w komunikatach Komisji "Plan działań w sprawie kapitału ryzyka" i "Stanowienie ram dla rynku finansowego: plan działań", umożliwiając możliwie najszerszy dostęp do kapitału inwestycyjnego na podstawie wspólnotowej, w tym także dla małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) i nowo powstałych przedsiębiorstw.
(5) Dnia 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
W swoim wstępnym sprawozdaniu z dnia 9 listopada 2000 r. Komitet podkreślił brak ustalonej definicji publicznej oferty papierów wartościowych, co powoduje, że ta sama operacja w niektórych Państwach Członkowskich uważana jest za sprzedaż pakietu akcji inwestorowi instytucjonalnemu, a w innych nie; obecny system zniechęca przedsiębiorstwa do zbierania kapitału na podstawie wspólnotowej i tym samym do faktycznego uzyskiwania dostępu do dużego, płynnego i zintegrowanego rynku finansowego.
(6) W swoim sprawozdaniu końcowym z dnia 15 lutego 2001 r. Komitet Mędrców zaproponował wprowadzenie nowych technik legislacyjnych opartych na podejściu czteropoziomowym, a mianowicie: zasady ramowe, środki wykonawcze, współpraca i stosowanie.
Poziom pierwszy, dyrektywa, powinien ograniczać się do szerokich zasad "ramowych", podczas gdy poziom drugi powinien zawierać środki wykonawcze o charakterze technicznym przyjmowane przez Komisję przy wsparciu komitetu.
(7) Szczyt Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23–24 marca 2001 r. przyjął sprawozdanie końcowe Komitetu Mędrców i zaproponował czteropoziomowe podejście, aby proces wspólnotowej legislacji w zakresie papierów wartościowych stał się bardziej efektywny i przejrzysty.
(8) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie prawodawstwa w zakresie usług finansowych także przyjęła sprawozdanie Komitetu Mędrców na podstawie uroczystego oświadczenia Komisji przed Parlamentem złożonego tego samego dnia oraz listu z dnia 2 października 2001 r. skierowanego przez Komisarza ds. Rynku Wewnętrznego do przewodniczącego Komisji ds. Gospodarczych i Pieniężnych Parlamentu w celu zabezpieczenia roli Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
(9) Zgodnie z ustaleniami Rady Europejskiej w Sztokholmie środki wykonawcze na poziomie 2 powinny być wykorzystywane częściej w celu zapewnienia, aby przepisy techniczne były odpowiednio dostosowane do nowych rozwiązań rynkowych i nadzorczych oraz powinny zostać ustalone terminy dla wszystkich etapów poziomu 2.
(10) Celem niniejszej dyrektywy i jej środków wykonawczych jest zapewnienie ochrony inwestora i sprawności rynku, zgodnie z wysokimi standardami regulacyjnymi przyjętymi przez odpowiednie gremia międzynarodowe.
(11) Niekapitałowe papiery wartościowe emitowane przez Państwo Członkowskie lub przez władze regionalne lub lokalne Państwa Członkowskiego, przez międzynarodowe organy o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno Państwo Członkowskie lub więcej, przez Europejski Bank Centralny lub przez banki centralne Państw Członkowskich nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy i w ten sposób niniejsza dyrektywa nie ma na nie wpływu; wyżej wymienieni emitenci takich papierów wartościowych mogą jednakże wedle własnego uznania sporządzać prospekty emisyjne zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(12) Dla zapewnienia ochrony inwestorów konieczne jest również objęcie w pełnym zakresie kapitałowych i niekapitałowych papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych zgodnie z definicją w dyrektywie Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [8], więc nie tylko papierów wartościowych, które zostały dopuszczone do urzędowych notowań giełdowych.
Szeroka definicja papierów wartościowych w niniejszej dyrektywie obejmująca warranty subskrypcyjne, warranty opcyjne i certyfikaty jest obowiązujący jedynie do celów niniejszej dyrektywy i w związku z tym nie wpływa w żaden sposób na różne definicje instrumentów finansowych wykorzystywane w ustawodawstwie krajowym do innych celów, takich jak opodatkowanie.
Niektóre z papierów wartościowych zdefiniowanych w niniejszej dyrektywie uprawniają posiadacza do nabycia zbywalnych papierów wartościowych lub do uzyskania kwoty pieniężnej w drodze rozliczenia ustalonego poprzez odniesienie do innych instrumentów, przede wszystkim zbywalnych papierów wartościowych, dewiz, odsetek lub zysków, towarów giełdowych lub innych wskaźników lub środków.
Kwity depozytowe i obligacje zamienne, np. papiery wartościowe zamienne według wyboru inwestora, wchodzą w zakres definicji niekapitałowych papierów wartościowych wymienionych w niniejszej dyrektywie.
(13) Emisja papierów wartościowych podobnego typu i/lub klasy w przypadku niekapitałowych papierów wartościowych na podstawie programu oferty, w tym warrantów i certyfikatów w każdej formie, a także w przypadku papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny, powinna być rozumiana jako obejmująca nie tylko identyczne papiery wartościowe, ale także papiery wartościowe, które należą ogólnie do jednej kategorii.
Takie papiery wartościowe mogę zawierać różne produkty, takie jak dłużne papiery wartościowe, certyfikaty i warranty lub ten sam produkt na podstawie tego samego programu i mogą mieć różne właściwości przede wszystkim w odniesieniu do zasady starszeństwa, typów pierwszeństwa lub podstaw, na których bazie ustala się kwoty wykupu lub płatności kuponu.
(14) Udzielenie emitentowi pojedynczego zezwolenia ważnego w całej Wspólnocie i zastosowanie zasady kraju pochodzenia wymaga określenia rodzimego Państwa Członkowskiego jako najlepiej nadającego się do uregulowania sytuacji emitenta do celów niniejszej dyrektywy.
(15) Wymogi ujawniania zawarte w niniejszej dyrektywie nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich lub właściwych organów lub giełd w ich regulaminach w nakładaniu innych szczególnych wymogów w odniesieniu do dopuszczenia do obrotu papierów wartościowych na rynku regulowanym (przede wszystkim dotyczących ładu korporacyjnego).
Takie wymagania nie mogą bezpośrednio ani pośrednio ograniczać możliwości sporządzania, zawartości ani rozpowszechniania prospektu emisyjnego zatwierdzonego przez właściwy organ.
(16) Jednym z celów niniejszej dyrektywy jest ochrona inwestorów.
Dlatego właściwe jest, aby wziąć pod uwagę różne wymogi dotyczące ochrony w różnych kategoriach inwestorów i poziom ich umiejętności.
Ujawnienie w postaci prospektu emisyjnego nie jest wymagane dla ofert ograniczonych do wykwalifikowanych inwestorów.
Jednakże każda publiczna odsprzedaż lub obrót publiczny w drodze dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym wymaga publikacji prospektu emisyjnego.
(17) Emitenci, oferujący lub osoby wnioskujące o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym papierów wartościowych wyłączonych z obowiązku publikacji prospektu emisyjnego będą korzystać z możliwości pojedynczego zezwolenia, jeżeli będą przestrzegać przepisów niniejszej dyrektywy.
(18) Przedstawienie pełnej informacji dotyczącej papierów wartościowych i emitentów tych papierów wartościowych służy, wspólnie z przepisami w sprawie prowadzenia działalności, ochronie interesów inwestorów.
Ponadto takie informacje zapewniają skuteczny środek dla zwiększenia zaufania do papierów wartościowych i w ten sposób przyczyniają się do sprawnego funkcjonowania i rozwoju rynków papierów wartościowych.
Właściwym sposobem udostępnienia takich informacji jest publikacja prospektu emisyjnego.
(19) Inwestycja w papiery wartościowe, jak każda forma inwestycji, zawiera w sobie ryzyko.
Środki zabezpieczające ochronę interesów rzeczywistych i potencjalnych inwestorów potrzebne są we wszystkich Państwach Członkowskich w celu umożliwienia im dokonywania opartej na odpowiednich informacjach oceny takiego ryzyka i tym samym podejmowania decyzji inwestycyjnych z pełną wiedzą dotyczącą stanu faktycznego.
(20) Takie informacje, które muszą być wystarczające i możliwie najbardziej obiektywne w zakresie sytuacji finansowej emitenta i praw związanych z papierami wartościowymi, powinny być przedstawiane w zrozumiałej formie umożliwiającej łatwą analizę.
Harmonizacja informacji zawartych w prospekcie emisyjnym powinna zapewniać równoważną ochronę inwestorów na poziomie wspólnotowym.
(21) Informacja jest kluczowym elementem ochrony inwestorów; w prospekcie emisyjnym powinno znajdować się podsumowanie zawierające podstawowe właściwości i przedstawiające ryzyko związane z emitentem, wszelkimi poręczycielami i papierami wartościowymi.
W celu zapewnienia łatwego dostępu do tych informacji podsumowanie powinno być napisane językiem nietechnicznym i zwykle objętość nie powinna przekraczać 2500 wyrazów w języku, w jakim prospekt emisyjny został pierwotnie sporządzony.
(22) Na poziomie międzynarodowym przyjęte zostały najlepsze praktyki w celu umożliwienia dokonywania ponadgranicznych ofert akcji z wykorzystaniem jednolitego zestawu norm ujawniania ustalonych przez Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO); normy ujawniania IOSCO [9] ulepszą informacje dostępne dla rynków i inwestorów i jednocześnie uproszczą procedury dla wspólnotowych emitentów zamierzających zbierać kapitał w państwach trzecich.
Dyrektywa również proponuje, aby wprowadzone zostały odpowiednio dostosowane normy ujawniania dla innych typów papierów wartościowych i emitentów.
(23) Szybkie procedury dla emitentów dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym i często zbierających kapitał na takich rynkach wymagają wprowadzenia na poziomie wspólnotowym nowego formatu prospektów emisyjnych dla programów ofert lub obligacji zabezpieczonych hipoteką oraz nowego systemu dokumentów rejestracyjnych.
Emitenci mogą zdecydować, że nie będą wykorzystywać tych formatów i będą sporządzać prospekt emisyjny jako pojedynczy dokument.
(24) Zawartość podstawowego prospektu emisyjnego powinna w szczególności uwzględniać potrzebę elastyczności w stosunku do informacji, które mają dotyczyć papierów wartościowych.
(25) Pominięcie informacji sensytywnych, które miałby zawierać prospekt emisyjny powinno być dozwolone w drodze odstępstwa udzielonego przez właściwy organ w określonych okolicznościach w celu uniknięcia sytuacji szkodzącej emitentowi.
(26) Ważność prospektu emisyjnego powinna być oznaczona jednoznacznym terminem w celu uniknięcia nieaktualnych informacji.
(27) Inwestorzy powinni być chronieni przez zapewnienie publikacji rzetelnych informacji.
Emitenci, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, podlegają ciągłemu obowiązkowi ujawnienia, ale nie są zobowiązani do regularnego publikowania uaktualnionych informacji.
Oprócz tego obowiązku emitenci powinni co najmniej corocznie wykazywać wszelkie istotne publikowane lub podawane do publicznej wiadomości informacje za poprzednie 12 miesięcy, w tym informacje przekazywane do celów różnych wymogów sprawozdawczych ustanowionych w innym prawodawstwie wspólnotowym.
Powinno to umożliwić zapewnienie regularnego publikowania spójnych i łatwo zrozumiałych informacji.
Aby uniknąć nadmiernych obciążeń dla niektórych emitentów, emitenci niekapitałowych papierów wartościowych o wysokich minimalnych nominałach powinni być zwolnieni z tego obowiązku.
(28) Konieczne jest, aby roczne informacje przedstawiane przez emitentów, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, były właściwie monitorowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich obowiązkami wynikającymi z przepisów prawa wspólnotowego i krajowego dotyczącymi regulacji papierów wartościowych, emitentów papierów wartościowych i rynków papierów wartościowych.
(29) Możliwość zezwolenia emitentom na włączenie przez odniesienie dokumentów zawierających informacje, które mają być ujawnione w projekcie emisyjnym – pod warunkiem że dokumenty włączone przez odniesienie zostały wcześniej przekazane do lub zatwierdzone przez właściwy organ – powinna ułatwić procedurę sporządzania prospektu emisyjnego oraz obniżyć koszty ponoszone przez emitentów bez narażenia ochrony inwestorów na niebezpieczeństwo.
(30) Różnice dotyczące wydajności, metod i czasu kontroli informacji podanych w prospekcie emisyjnym nie tylko zwiększają trudności przedsiębiorstw w zbieraniu kapitału lub uzyskaniu dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, ale również utrudniają nabywanie przez inwestorów mających siedzibę w jednym Państwie Członkowskim papierów wartościowych oferowanych przez emitenta mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim lub dopuszczonego do obrotu w innym Państwie Członkowskim.
Różnice te powinny zostać usunięte przez harmonizację reguł i przepisów w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu równoważności zabezpieczeń wymaganych w każdym Państwie Członkowskim w celu zapewnienia przekazywania wyczerpujących i możliwie najbardziej obiektywnych informacji dla rzeczywistych lub potencjalnych posiadaczy papierów wartościowych.
(31) Dla ułatwienia obiegu różnych dokumentów składających się na prospekt emisyjny, powinno się wspierać wykorzystywanie instrumentów komunikacji elektronicznej, takich jak internet.
Prospekt emisyjny powinien zawsze być wydawany na żądanie w formie papierowej, wolnej od opłat dla inwestorów.
(32) Prospekt emisyjny powinien być przekazywany do właściwego organu i podawany do publicznej wiadomości przez emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, z zastrzeżeniem przepisów Unii Europejskiej odnoszących się do ochrony danych.
(33) W celu uniknięcia luk w prawodawstwie wspólnotowym, które podważałyby publiczne zaufanie i w ten sposób zagrażały sprawnemu funkcjonowaniu rynków finansowych, konieczne jest również zharmonizowanie reklam.
(34) Każde nowe zagadnienie mogące wpływać na ocenę inwestycji, powstające po publikacji prospektu emisyjnego, ale przed zamknięciem oferty lub rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, powinno zostać odpowiednie ocenione przez inwestorów i dlatego wymaga zatwierdzenia i rozpowszechnienia suplementu do prospektu emisyjnego.
(35) Obowiązek emitenta obejmujący tłumaczenie całego prospektu emisyjnego na wszystkie odpowiednie języki urzędowe zniechęca do ofert ponadgranicznych lub wielokrotnego obrotu.
Dla ułatwienia ofert ponadgranicznych, w przypadku gdy prospekt emisyjny został sporządzony w języku zwyczajowo należącym do sfery międzynarodowych finansów, przyjmujące lub rodzime Państwo Członkowskie powinny być uprawnione jedynie do wymagania podsumowania w swoim języku(-ach) urzędowym(-ych).
(36) Właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego powinien być uprawniony do otrzymania od właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego świadectwa, które stwierdza, że prospekt emisyjny został sporządzony zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W celu zapewnienia, że cele niniejszej dyrektywy zostaną w pełni osiągnięte, konieczne jest również włączenie do jej zakresu papierów wartościowych emitowanych przez emitentów podlegających prawu państw trzecich.
(37) Wielość właściwych organów Państw Członkowskich mających różne obowiązki może stwarzać niepotrzebne koszty i pokrywanie się obowiązków bez zapewnienia jakichkolwiek dodatkowych korzyści.
W każdym Państwie Członkowskich jeden organ powinien zostać wyznaczony do zatwierdzania prospektów emisyjnych i do przyjęcia odpowiedzialności za nadzorowanie zgodności z niniejszą dyrektywą.
W ściśle określonych warunkach Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wyznaczenia więcej niż jednego właściwego organu, ale tylko jeden przyjmie obowiązki związane ze współpracą międzynarodową.
Taki organ (lub organy) powinien zostać ustanowiony jako organ administracyjny i w takiej formie, aby była zapewniona jego niezależność od podmiotów gospodarczych i aby uniknąć konfliktów interesów.
Wyznaczenie właściwego organu do zatwierdzania prospektów emisyjnych nie powinno wykluczać współpracy między takim organem i innymi jednostkami w celu zapewnienia skutecznej kontroli i zatwierdzania prospektów emisyjnych jednakowo w interesie emitentów, inwestorów, uczestników rynku i rynków.
Jakakolwiek delegacja zadań odnoszących się do obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i w środkach wykonawczych do niej powinna być poddana przeglądowi, zgodnie z przepisami art. 31, pięć lat po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy i powinna zakończyć się 8 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem publikacji w Internecie zatwierdzonych prospektów emisyjnych i przekazywania prospektów emisyjnych określonych w art. 14.
(38) Wspólny minimalny zestaw kompetencji właściwych organów zagwarantuje skuteczność ich nadzoru.
Powinien zostać zapewniony przepływ informacji do rynków wymagany na mocy dyrektywy 2001/34/WE, a właściwe organy powinny podjąć działania przeciwko naruszeniom.
(39) Między właściwymi organami Państw Członkowskich konieczna jest współpraca do celów sprawowania przez nie swoich obowiązków.
(40) Wytyczne techniczne i środki wykonawcze do przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie mogą okazać się niezbędne, aby od czasu do czasu uwzględniać nowe osiągnięcia na rynkach finansowych.
Komisja powinna więc być uprawniona do przyjmowania środków wykonawczych, pod warunkiem że nie będą one modyfikować istotnych składników niniejszej dyrektywy i że Komisja działa zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, po konsultacji z Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych ustanowionym decyzją Komisji 2001/528/WE [10].
(41) Podczas wykonywania uprawnień wykonawczych zgodnie z niniejszą dyrektywą Komisja powinna przestrzegać następujących zasad:
- konieczność zapewnienia zaufania do rynków finansowych wśród małych inwestorów oraz małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wspieranie wysokich norm przejrzystości rynków finansowych,
- konieczność zaoferowania inwestorom szerokich możliwości dokonywania konkurencyjnych inwestycji oraz poziomu ujawniania i ochrony dopasowanego do ich sytuacji,
- konieczność zapewnienia, że niezależne organy regulacyjne konsekwentnie przestrzegają przepisów, w szczególności w odniesieniu do zwalczania przestępczości gospodarczej,
- konieczność wysokiego poziomu przejrzystości i konsultacji ze wszystkimi uczestnikami rynku oraz z Parlamentem Europejskim i Radą,
- konieczność zachęcenia wprowadzania innowacji na rynkach finansowych, jeżeli mają one być dynamiczne i efektywne,
- konieczność zapewnienia stabilności całości systemu finansowego przez dokładne i zaangażowane monitorowanie innowacji finansowych,
- znaczenie zmniejszenia kosztów kapitału i ułatwianie dostępu do niego,
- konieczność długoterminowego zrównoważenia kosztów i korzyści uczestników rynku (w tym MSP i małych inwestorów) wynikających ze środków wykonawczych,
- konieczność podniesienia międzynarodowej konkurencyjności rynków finansowych Wspólnoty bez uszczerbku dla bardzo potrzebnego rozszerzenia współpracy międzynarodowej,
- konieczność ustanowienia równych reguł gry dla wszystkich uczestników rynku, tworząc, zawsze gdy jest to właściwe, prawo wspólnotowe,
- konieczność poszanowania różnic między rynkami krajowymi tam, gdzie nie mają one zasadniczego wpływu na spójność jednolitego rynku,
- konieczność zapewnienia spójności prawodawstwa wspólnotowego w tej dziedzinie, jako że dysproporcje informacji i brak przejrzystości mogą zagrozić działaniu rynków, a przede wszystkim zaszkodzić konsumentom i małym inwestorom.
(42) Parlament Europejski powinien dysponować trzymiesięcznym okresem od pierwszego przekazania projektu środków wykonawczych, co pozwoli mu zbadać je i wydać opinię.
Jednakże w pilnych i należycie uzasadnionych przypadkach okres ten może zostać skrócony.
Jeżeli w tym okresie Parlament Europejski uchwali rezolucję, Komisja powinna ponownie zbadać projektowane środki.
(43) Państwa Członkowskie powinny stworzyć system sankcji za naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i powinny przyjąć wszelkie środki niezbędne do zapewnienia stosowania tych sankcji.
Sankcje tak ustanowione powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(44) Powinno zostać dopuszczone prawo kontroli sądowej decyzji podejmowanych przez właściwe organy Państwa Członkowskiego w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy.
(45) Zgodnie z zasadą proporcjonalności do celów osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest zapewnienie ustanowienia jednolitego rynku papierów wartościowych, jest konieczne i właściwe ustanowienie przepisów w sprawie pojedynczego zezwolenia dla emitentów.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów przewidzianych zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(46) Ocena stosowania niniejszej dyrektywy dokonywana przez Komisję powinna skupiać się w szczególności na procesie zatwierdzania prospektów emisyjnych przez właściwe organy Państw Członkowskich i bardziej ogólnie na stosowaniu zasady rodzimego państwa, niezależnie od tego, czy z tego stosowania mogą wynikać problemy z ochroną inwestorów i sprawnością rynku; Komisja powinna również zbadać funkcjonowanie art. 10.
(47) Dla przyszłego rozwoju niniejszej dyrektywy powinno się rozważyć zagadnienie wyboru mechanizmu zatwierdzania, który powinien zostać przyjęty, aby jeszcze bardziej ulepszyć jednolite stosowanie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie prospektów emisyjnych, w tym możliwość powołania Europejskiej Jednostki ds. Papierów Wartościowych.
(48) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(49) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest harmonizacja wymagań dotyczących sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych, które mają być publikowane w związku z publiczną ofertą sprzedaży papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na regulowanym rynku mającym siedzibę lub działającym w Państwie Członkowskim.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) jednostek uczestnictwa emitowanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania inne niż typu zamkniętego;
b) niekapitałowych papierów wartościowych emitowanych przez Państwo Członkowskie lub władze regionalne, lub lokalne jednego z Państw Członkowskich, przez międzynarodowe organy o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno lub więcej Państw Członkowskich, przez Europejski Bank Centralny lub przez banki centralne Państw Członkowskich;
c) udziałów w kapitale banków centralnych Państw Członkowskich;
d) papierów wartościowych bezwarunkowo lub nieodwołanie gwarantowanych przez Państwo Członkowskie lub przez władze regionalne lub lokalne jednego z Państw Członkowskich;
e) papierów wartościowych emitowanych przez stowarzyszenia mające osobowość prawną lub organizacje nienastawione na przynoszenie dochodu, uznawane przez Państwo Członkowskie, w celu uzyskania przez nie środków niezbędnych do osiągnięcia ich celów niezwiązanych z przynoszeniem dochodów;
f) niekapitałowych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe, pod warunkiem że takie papiery wartościowe:
i) nie są podporządkowane, zamienne ani wymienialne;
ii) nie dają prawa subskrypcji lub nabycia innych typów papierów wartościowych i nie są powiązane z instrumentem pochodnym;
iii) realizują odbiór spłacalnych depozytów;
iv) objęte są systemem gwarancji depozytów na mocy dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie systemów gwarancji depozytów [12];
g) niezamiennych udziałów w kapitale, których głównym celem jest zapewnienie posiadaczowi prawa do użytku mieszkania lub innej formy nieruchomości lub jej części i w przypadku gdy takie udziały nie mogą być sprzedane bez rezygnacji z tego prawa;
h) papierów wartościowych ujętych w ofercie, której całkowita wartość nie przekracza 2500000 EUR, przy czym ograniczenie to oblicza się w okresie 12 miesięcy;
i) "bostadsobligationer" emitowanych powtarzalnie przez instytucje kredytowe w Szwecji, których głównym celem jest udzielenie kredytu hipotecznego, pod warunkiem że:
i) wyemitowane "bostadsobligationer" są tej samej serii;
ii) "bostadsobligationer" emitowane są w sposób ciągły w określonym okresie emisji;
iii) warunki "bostadsobligationer" nie są zmieniane w okresie emisji;
iv) sumy wynikające z emisji wymienionych "bostadsobligationer", zgodnie z umową spółki emitenta, ulokowane są w aktywach, które zapewniają wystarczające pokrycie zobowiązania wynikającego z papierów wartościowych;
j) niekapitałowych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe, w przypadku gdy całkowita wartość oferty nie przekracza 50000000 EUR, przy czym ograniczenie to oblicza się w okresie 12 miesięcy, pod warunkiem że takie papiery wartościowe:
i) nie są podporządkowane, zamienne ani wymienialne;
ii) nie dają prawa subskrypcji lub nabycia innych typów papierów wartościowych i nie są powiązane z instrumentem pochodnym.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2 lit. b), d), h), i) oraz j) emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jest uprawniona do sporządzenia prospektu emisyjnego zgodnie z niniejszą dyrektywą, jeżeli papiery wartościowe są oferowane publicznie do sprzedaży lub dopuszczone do obrotu.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "papiery wartościowe" oznaczają zbywalne papiery wartościowe określone przez art. 1 ust. 4 dyrektywy 93/22/EWG, z wyjątkiem instrumentów rynku pieniężnego określonych w art. 1 ust. 5 dyrektywy 93/22/EWG, mających termin wykupu krótszy niż 12 miesięcy. W przypadku tych instrumentów może być stosowane ustawodawstwo krajowe;
b) "kapitałowe papiery wartościowe" oznaczają akcje i pozostałe zbywalne papiery wartościowe równoważne akcjom w spółkach, jak również wszelkie typy zbywalnych papierów wartościowych dających prawo nabywania jakichkolwiek wymienionych wcześniej papierów wartościowych w wyniku ich zamiany lub wykorzystania prawa przez nie przenoszonego, pod warunkiem że te ostatnie papiery wartościowe emitowane są przez emitenta akcji stanowiących ich podstawę lub przez jednostkę należącą do grupy takiego emitenta;
c) "niekapitałowe papiery wartościowe" oznaczają wszelkie papiery wartościowe, które nie są kapitałowymi papierami wartościowymi;
d) "publiczna oferta na papiery wartościowe" oznacza obwieszczenie osobom w każdej formie i dowolnymi środkami przedstawiające wystarczające informacje w sprawie warunków oferty i oferowanych papierach wartościowych, w celu umożliwienia inwestorowi decyzji o nabyciu lub subskrypcji takich papierów wartościowych.
Niniejsza definicja ma również zastosowanie do ulokowania papierów wartościowych poprzez pośredników finansowych;
e) "inwestorzy kwalifikowani" oznaczają:
i) osoby prawne, które są uprawnione lub uregulowane do działania na rynkach finansowych, w tym instytucje kredytowe, firmy inwestycyjne, inne uprawnione lub uregulowane instytucje finansowe, zakłady ubezpieczeniowe, systemy zbiorowego inwestowania i zarządzające nimi spółki, fundusze emerytalne i zarządzające nimi spółki, pośrednicy w handlu towarami giełdowymi, jak również podmioty w taki sposób nieuprawnione lub nieuregulowane, których jedynym celem działalności jest inwestowanie w papiery wartościowe;
ii) rządy krajowe i regionalne, banki centralne, międzynarodowe i ponadnarodowe, instytucje, takie jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Europejski Bank Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny i inne podobne organizacje międzynarodowe;
iii) inne osoby prawne, które nie spełniają dwóch z trzech kryteriów wymienionych w lit. f);
iv) określone osoby fizyczne: z zastrzeżeniem wzajemnego uznawania Państwo Członkowskie może zdecydować o uprawnieniu osób fizycznych będących rezydentami w Państwie Członkowskim i wyraźnie wnioskujących o uznanie ich za kwalifikowanych inwestorów, jeżeli osoby te spełniają co najmniej dwa kryteria wymienione w ust. 2;
v) określone MSP: z zastrzeżeniem wzajemnego uznawania Państwo Członkowskie może zdecydować o uprawnieniu MSP mających swoje siedziby statutowe w tym Państwie Członkowskim i wyraźnie wnioskujących o uznanie ich za kwalifikowanych inwestorów;
f) "małe i średnie przedsiębiorstwa" oznaczają spółki, które zgodnie z ich ostatnimi rocznymi lub skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi spełniają co najmniej dwa z następujących trzech kryteriów: średnia liczba pracowników w ciągu roku finansowego wynosi mniej niż 250, całkowity bilans nie przekracza 43000000 EUR, a roczny obrót netto nie przekracza 50000000 EUR;
g) "instytucja kredytowa" oznacza przedsiębiorstwo określone w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [13];
h) "emitent" oznacza osobę prawną, która emituje lub zamierza emitować papiery wartościowe;
i) "osoba składająca ofertę" (lub "oferujący") oznacza osobę prawną lub fizyczną, która publicznie oferuje papiery wartościowe;
j) "rynek regulowany" oznacza rynek określony w art. 1 ust. 13 dyrektywy 93/22/EWG;
k) "program oferty" oznacza plan, który umożliwia emisję niekapitałowych papierów wartościowych, w tym warrantów w każdej formie, mających podobny typ i/lub klasę, w sposób ciągły lub powtarzalny w określonym okresie emisji;
l) "papiery wartościowe emitowane w sposób ciągły lub powtarzalny" oznaczają emisje ciągłe lub co najmniej dwie oddzielne emisje papierów wartościowych podobnego typu i/lub klasy w okresie 12 miesięcy;
m) "rodzime Państwo Członkowskie" oznacza:
i) Państwo Członkowskie, w którym emitent ma swoją siedzibę statutową, w przypadku wszystkich emitentów wspólnotowych niewymienionych w ppkt ii);
ii) Państwo Członkowskie, w którym emitent mam siedzibę statutową lub w którym papiery wartościowe zostały lub mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, lub w którym papiery wartościowe są objęte publiczną ofertą, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie, w przypadku wszelkich emisji niekapitałowych papierów wartościowych, których nominał jednostki przekracza 1000 EUR i w przypadku wszelkich emisji niekapitałowych papierów wartościowych dających prawo nabywania jakichkolwiek zbywalnych papierów wartościowych lub otrzymania kwoty pieniężnej w wyniku ich zamiany lub wykorzystania prawa przez nie przenoszonego, pod warunkiem że emitent niekapitałowych papierów wartościowych nie jest emitentem papierów wartościowych stanowiących ich podstawę ani podmiotem należącym do jego grupy.
Te same zasady mają zastosowanie do niekapitałowych papierów wartościowych w walucie innej niż euro, pod warunkiem że wartość ich minimalnego nominału jest prawie równa 1000 EUR;
iii) w przypadku wszystkich mających siedziby w państwach trzecich emitentów papierów wartościowych, którzy nie są wymienieni w ppkt ii), Państwo Członkowskie, w którym papiery wartościowe mają być objęte publiczną ofertą po raz pierwszy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub w którym zgłoszony został pierwszy wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie, z zastrzeżeniem późniejszego wyboru przez emitentów mających siedziby w państwach trzecich, jeżeli rodzime Państwo Członkowskie nie zostało ustalone zgodnie z ich wyborem;
n) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza państwo, w którym dokonywana jest publiczna oferta lub wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu, jeżeli nie jest to rodzime Państwo Członkowskie;
o) "przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania inne niż typu zamkniętego" oznaczają fundusze powiernicze i fundusze inwestycyjne:
i) których celem jest zbiorowe inwestowanie kapitału świadczone publicznie i które działają na zasadzie rozłożenia ryzyka;
ii) których jednostki są na wniosek posiadacza wykupywane lub spłacane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów tych przedsiębiorstw;
p) "jednostki przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania" oznaczają papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i reprezentujące prawa uczestników takich przedsiębiorstw do ich aktywów;
q) "zatwierdzenie" oznacza korzystną decyzję po przeprowadzeniu kontroli kompletności prospektu emisyjnego przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego obejmującej spójność i zrozumiałość podanych informacji;
r) "podstawowy prospekt emisyjny" oznacza prospekt emisyjny zawierający wszystkie istotne informacje określone w art. 5, 7 i, w przypadku występowania suplementu w art. 16, dotyczące emitenta i papierów wartościowych, które mają być objęte publiczną ofertą i, według uznania emitenta, ostateczne warunki oferty.
2.
Do celów ust. 1 lit. e) ppkt iv) kryteria są następujące:
a) inwestor przeprowadzał transakcje znaczącej wielkości na rynkach papierów wartościowych ze średnią częstotliwością co najmniej 10 na kwartał w ciągu ostatnich czterech kwartałów;
b) wielkość portfela papierów wartościowych inwestora przekracza 0,5 mln EUR;
c) inwestor pracuje lub pracował co najmniej przez rok w sektorze finansowym na stanowisku zawodowym wymagającym wiedzy z dziedziny inwestycji w papiery wartościowe.
3.
Do celów ust. 1 lit. e) ppkt iv) i v) stosuje się poniższe przepisy:
Każdy właściwy organ zapewnia, by powstał odpowiedni system rejestracji osób fizycznych i MSP uznanych za kwalifikowanych inwestorów, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony danych.
Rejestr dostępny jest dla wszystkich emitentów.
Każda osoba fizyczna lub MSP, która chce być uznana za kwalifikowanego inwestora, rejestruje się, a każdy zarejestrowany inwestor może w dowolnej chwili zrezygnować.
4.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące definicji określonych w ust. 1, w tym dostosowania wartości wykorzystanych do zdefiniowania MSP, biorąc pod uwagę wspólnotowe prawodawstwo i zalecenia, a także rozwój gospodarczy oraz środki dotyczące ujawnienia odnoszące się do rejestracji poszczególnych inwestorów kwalifikowanych.
Artykuł 3
Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego
1.
Państwa Członkowskie nie dopuszczą do żadnej publicznej oferty papierów wartościowych bez wcześniejszej publikacji prospektu emisyjnego.
2.
Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego nie ma zastosowania do następujących rodzajów ofert:
a) oferty papierów wartościowych skierowanej jedynie do inwestorów kwalifikowanych; i/lub
b) oferty papierów wartościowych skierowanej do mniej niż 100 osób fizycznych lub prawnych na Państwo Członkowskie, innych niż inwestorzy kwalifikowani; i/lub
c) oferty papierów wartościowych skierowanej do inwestorów, którzy nabywają papiery wartościowe o całkowitej wartości co najmniej 50000 EUR na inwestora dla każdej osobnej oferty; i/lub
d) oferty papierów wartościowych, których nominał jednostki jest równy co najmniej 50000 EUR; i/lub
e) oferty papierów wartościowych o całkowitej wartości mniejszej niż 100000 EUR, przy czym ograniczenie oblicza się za okres 12 miesięcy.
Jednakże jakakolwiek późniejsza odsprzedaż papierów wartościowych, które były uprzednio przedmiotem co najmniej jednego rodzaju oferty wymienionego w niniejszym ustępie uznaje się za oddzielną ofertę i stosuje się definicje określone w art. 2 ust. 1 lit. d) do celów ustalenia, czy odsprzedaż jest publiczną ofertą papierów wartościowych.
Wystawienie papierów wartościowych przez pośredników finansowych podlega obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego, jeżeli żaden z warunków w lit. a)-e) nie został spełniony dla końcowego ulokowania.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że każde dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym mającym siedzibę lub działającym na ich terytorium podlega obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego.
Artykuł 4
Wyłączenia od obowiązku publikacji prospektu emisyjnego
1.
Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego nie ma zastosowania do publicznych ofert papierów wartościowych następujących typów papierów wartościowych:
a) akcji emitowanych w celu zastąpienia akcji tej samej klasy już wyemitowanych, jeżeli emisja takich nowych akcji nie prowadzi do zwiększenia emitowanego kapitału;
b) papierów wartościowych oferowanych w związku z przejęciem poprzez ofertę wymiany, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje uznawane przez właściwy organ za równoważne, zawartym w prospekcie emisyjnym, uwzględniając wymagania prawodawstwa wspólnotowego;
c) papierów wartościowych oferowanych, przydzielonych lub które zostaną przydzielone w związku z łączeniem się, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje uznawane przez właściwy organ za równoważne zawartym w prospekcie emisyjnym, uwzględniając wymagania prawodawstwa wspólnotowego;
d) akcji oferowanych, przydzielonych lub akcji, które zostaną przydzielone bez opłat obciążających obecnych akcjonariuszy oraz dywidend płatnych w formie akcji tej samej klasy co akcje, w odniesieniu do których płacone są dywidendy, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje w sprawie liczby i charakteru akcji oraz przyczyn i szczegółów oferty;
e) papierów wartościowych oferowanych, przydzielonych lub papierów wartościowych, które zostaną przydzielone obecnym lub byłym dyrektorom lub pracownikom przez ich pracodawcę, którego papiery wartościowe zostały już dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub przez przedsiębiorstwo powiązane, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje w sprawie liczby i charakteru papierów wartościowych oraz przyczyn i szczegółów oferty.
2.
Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego nie ma zastosowania do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym następujących typów papierów wartościowych:
a) akcji reprezentujących w okresie 12 miesięcy mniej niż 10 % liczby akcji tej samej klasy dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym;
b) akcji wyemitowanych w celu zastąpienia akcji tej samej klasy dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym, jeżeli emisja takich akcji nie prowadzi do zwiększenia emitowanego kapitału;
c) papierów wartościowych oferowanych w związku z przejęciem poprzez ofertę wymiany, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje uznawane przez właściwy organ za równoważne zawartym w prospekcie emisyjnym, uwzględniając wymagania prawodawstwa wspólnotowego;
d) papierów wartościowych oferowanych, przydzielonych lub papierów wartościowych, które zostaną przydzielone w związku z łączeniem się, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje uznawane przez właściwy organ za równoważne zawartym w prospekcie emisyjnym, uwzględniając wymagania prawodawstwa wspólnotowego;
e) akcji oferowanych, przydzielonych lub akcji, które zostaną przydzielone bez opłat obciążających obecnych akcjonariuszy oraz dywidend płatnych w formie akcji tej samej klasy co akcje, w odniesieniu do których płacone są dywidendy, pod warunkiem że wspomniane akcje są tej samej klasy co akcje dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym i że dostępny jest dokument zawierający informacje w sprawie liczby i charakteru akcji oraz przyczyn i szczegółów oferty;
f) papierów wartościowych oferowanych, przydzielonych lub papierów wartościowych, które zostaną przydzielone obecnym lub byłym dyrektorom lub pracownikom przez ich pracodawcę lub przez przedsiębiorstwo powiązane, pod warunkiem że wspomniane papiery wartościowe są tej samej klasy co papiery wartościowe dopuszczone już do obrotu na rynku regulowanym i że dostępny jest dokument zawierający informacje w sprawie liczby i charakteru papierów wartościowych oraz przyczyn i szczegółów oferty;
g) akcji wynikających z zamiany lub wymiany innych papierów wartościowych lub z wykorzystania prawa przenoszonego przez inne papiery wartościowe, pod warunkiem że wspomniane akcje są tej samej klasy co akcje dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym;
h) papierów wartościowych dopuszczonych już do obrotu na innym rynku regulowanym, na następujących warunkach:
i) takie papiery wartościowe lub papiery wartościowe tej samej klasy dopuszczone są do obrotu na tym rynku regulowanym od co najmniej 18 miesięcy;
ii) w przypadku papierów wartościowych po raz pierwszy dopuszczonych do obrotu po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy dopuszczenie do obrotu na tym innym rynku regulowanym było związane z zatwierdzonym prospektem emisyjnym ogłoszonym do publicznej wiadomości zgodnie z art. 14;
iii) z wyjątkiem sytuacji, gdy zastosowanie ma ppkt ii), w przypadku papierów wartościowych po raz pierwszy dopuszczonych do notowań po dniu 30 czerwca 1983 r. szczegółowe dane związane z notowaniem zatwierdzone zostały zgodnie z wymaganiami dyrektywy 80/390/EWG lub dyrektywy 2001/34/WE;
iv) zostały spełnione aktualne obowiązki dotyczące obrotu na tym innym rynku regulowanym;
v) osoba wnioskująca o dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym na mocy niniejszego wyłączenia udostępnia do publicznej wiadomości skrócony dokument w języku zaakceptowanym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego rynku regulowanego, którego dotyczy wniosek o dopuszczenie;
vi) skrócony dokument określony w ppkt v) podawany jest do publicznej wiadomości w Państwie Członkowskim rynku regulowanego, w którym wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu w sposób określony w art. 14 ust. 2; oraz
vii) zawartość skróconego dokumentu jest zgodna z art. 5 ust. 2.
Ponadto dokument stwierdza, gdzie można otrzymać najbardziej aktualny prospekt emisyjny i gdzie dostępne są informacje finansowe publikowane przez emitenta w zastosowaniu jego aktualnego obowiązku ujawnienia.
3. W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące ust. 1 lit. b), c), ust. 2 lit. c) oraz d), w szczególności w odniesieniu do znaczenia równoważności.
ROZDZIAŁ II SPORZĄDZANIE PROSPEKTU EMISYJNEGO
Artykuł 5
Prospekt emisyjny
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 2 prospekt emisyjny zawiera wszystkie informacje, które, zgodnie z określonym charakterem emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, są konieczne w celu umożliwienia inwestorom dokonywania przemyślanej oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitenta i każdego poręczyciela, oraz wszelkich praw związanych z takimi papierami wartościowymi.
Takie informacje przedstawia się w zrozumiałej i łatwej do przeanalizowania formie.
2.
Prospekt emisyjny zawiera informacje dotyczące emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
Załącza się również podsumowanie.
Podsumowanie przedstawia w sposób zwięzły i nietechnicznym językiem istotne właściwości i ryzyka związane z emitentem, każdym poręczycielem i papierami wartościowymi w języku, w którym pierwotnie sporządzono prospekt emisyjny.
Podsumowanie zawiera również ostrzeżenie, że:
a) powinno być ono rozumiane jako wprowadzenie do prospektu emisyjnego;
b) każda decyzja o inwestycji w papiery wartościowe powinna być oparta na rozważeniu przez inwestora całości prospektu emisyjnego;
c) w przypadku wystąpienia do sądu z roszczeniem odnoszącym się do prospektu emisyjnego skarżący inwestor może na mocy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego mieć obowiązek poniesienia kosztów przetłumaczenia prospektu emisyjnego przed rozpoczęciem postępowania sądowego; oraz
d) odpowiedzialność cywilna wiąże te osoby, które sporządziły podsumowanie, łącznie z każdym jego tłumaczeniem, i wnioskowały o jego potwierdzenie, ale jedynie w przypadku gdy podsumowanie jest wprowadzające w błąd, niedokładne lub niezgodne w zestawieniu z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego.
W przypadku gdy prospekt emisyjny odnosi się do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym niekapitałowych papierów wartościowych o nominałach co najmniej 50000 EUR, nie ma obowiązku sporządzenia podsumowania, z wyjątkiem sytuacji gdy zgodnie z art. 19 ust. 4 wymaga tego Państwo Członkowskie.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4 emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym może sporządzić prospekt emisyjny jako jednolity dokument lub oddzielne dokumenty.
Prospekt emisyjny złożony z oddzielnych dokumentów dzieli wymagane informacje na dokument rejestracyjny, opis papierów wartościowych i podsumowanie.
Dokument rejestracyjny zawiera informacje odnoszące się do emitenta.
Opis papierów wartościowych zawiera informacje dotyczące papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
4.
W przypadku następujących typów papierów wartościowych prospekt emisyjny może, według wyboru emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, składać się z prospektu emisyjnego zawierającego wszystkie istotne informacje dotyczące emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym:
a) niekapitałowych papierów wartościowych, łącznie z warrantami w każdej formie, emitowanych w ramach programu oferty;
b) niekapitałowych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe;
i) w przypadku gdy kwoty wynikające z emisji wspomnianych papierów wartościowych ulokowane są na mocy ustawodawstwa krajowego w aktywach zapewniających wystarczające pokrycie zobowiązań wynikających z papierów wartościowych do ich daty wykupu;
ii) jeżeli w przypadku niewypłacalności powiązanej instytucji kredytowej wspomniane kwoty mają w drodze pierwszeństwa spłacić kapitał i należne odsetki, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych [14].
Informacje podane w podstawowym prospekcie emisyjnym uzupełnianie są, jeżeli jest to konieczne, zgodnie z przepisami art. 16, uaktualnionymi informacjami dotyczącymi emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
Jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, ostateczne warunki przedstawiane są inwestorom i przekazywane do właściwego organu w momencie dokonywania publicznej oferty, niezwłocznie i jeżeli to możliwe, zanim oferta się rozpocznie.
Przepisy art. 8 ust. 1 lit. a) stosuje się w każdym takim przypadku.
5.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące formy prospektu emisyjnego lub podstawowego prospektu emisyjnego i suplementów.
Artykuł 6
Odpowiedzialność związana z prospektem emisyjnym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że odpowiedzialność za informacje podane w prospekcie emisyjnym spadała przynajmniej na emitenta lub jego organy administracyjne, zarządzające lub nadzorcze, oferującego, osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub poręczyciela.
Osoby odpowiedzialne są wyraźnie wskazane w prospekcie emisyjnym za pomocą ich imion i nazwisk oraz funkcji lub w przypadku osób prawnych za pomocą ich nazw i statutowych siedzib oraz przedstawione są ich oświadczenia, że według ich najlepszej wiedzy informacje zawarte w prospekcie emisyjnym są zgodne ze stanem faktycznym i że prospekt emisyjny nie pomija niczego, co mogłoby wpływać na jego znaczenie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w sprawie odpowiedzialności cywilnej mają zastosowanie do osób odpowiedzialnych za informacje podane w prospekcie emisyjnym.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że żadna odpowiedzialność cywilna nie wiąże żadnej osoby, wyłącznie na podstawie podsumowania, ani żadnego jego tłumaczenia, chyba że jest ono wprowadzające w błąd, niedokładne lub niezgodne w zestawieniu z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego.
Artykuł 7
Informacje minimalne
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 Komisja przyjmuje szczegółowe środki wykonawcze dotyczące szczególnych informacji, które muszą być zawarte w prospekcie emisyjnym, aby uniknąć podwajania informacji, w przypadku gdy prospekt emisyjny składa się z oddzielnych dokumentów.
Pierwszy zestaw środków wykonawczych zostanie przyjęty do dnia 1 lipca 2004 r.
2.
Do celów opracowania różnych wzorów prospektów emisyjnych bierze się pod uwagę w szczególności następujące elementy:
a) różne rodzaje informacji potrzebnych inwestorom, odnoszących się do kapitałowych papierów wartościowych w porównaniu do niekapitałowych papierów wartościowych; spójne podejście przyjmuje się w odniesieniu do informacji wymaganych w prospekcie emisyjnym w przypadku papierów wartościowych mających podobne uzasadnienie gospodarcze, przede wszystkim w odniesieniu do pochodnych papierów wartościowych;
b) różne typy i właściwości ofert i dopuszczania do obrotu na rynku regulowanym niekapitałowych papierów wartościowych.
Informacje wymagane w prospekcie emisyjnym muszą być odpowiednie z punktu widzenia inwestorów zainteresowanych niekapitałowymi papierami wartościowymi o nominałach jednostkowych co najmniej 50000 EUR;
c) używaną formę i informacje wymagane w prospektach emisyjnych odnoszących się do niekapitałowych papierów wartościowych, w tym warrantów w każdej formie, emitowanych w ramach programu oferty;
d) używaną formę i informacje wymagane w prospektach emisyjnych, odnoszących się do niekapitałowych papierów wartościowych, jeżeli takie papiery wartościowe nie są podporządkowane, zamienne, wymienialne, podlegające prawom subskrypcji lub wykupu ani powiązane z instrumentami pochodnymi, emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez podmioty uprawnione lub uregulowane do działania na rynkach finansowych na Europejskim Obszarze Gospodarczym;
e) różne rodzaje działalności i wielkość emitenta, w szczególności MSP.
Dla takich przedsiębiorstw informacja dostosowana jest do ich wielkości i, gdzie stosowne, do ich krótszego okresu istnienia;
f) tam, gdzie ma to zastosowanie, charakter publiczny emitenta.
3.
Środki wykonawcze określone w ust. 1 oparte są na standardach w dziedzinie informacji finansowych i niefinansowych określonych przez międzynarodowe organizacje Komisji papierów wartościowych, w szczególności przez IOSCO i na przykładowych załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Pominięcie informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy w prospekcie emisyjnym nie może być zawarta ostateczna cena oferty ani suma oferowanych publicznie papierów wartościowych:
a) w prospekcie emisyjnym ujawnione zostały kryteria i/lub warunki, zgodnie z którymi powyższe elementy zostaną ustalone lub, w przypadku ceny, cena maksymalna; lub
b) zgoda na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych mogła być wycofana przez nie mniej niż dwa dni robocze po przedstawieniu ostatecznej ceny ofertowej i liczby papierów wartościowych, które będą oferowane publicznie.
Ostatecznie cena ofertowa i liczba papierów wartościowych przedstawiana jest właściwemu organowi Państwa Członkowskiego i publikowana zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 14 ust. 2.
2.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego może zezwolić na pominięcie w prospekcie emisyjnym niektórych informacji przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub w środkach wykonawczych określonych w art. 7 ust. 1, jeżeli uzna, że:
a) ujawnienie takich informacji byłoby sprzeczne z interesem publicznym; lub
b) ujawnienie takich informacji byłoby poważnie szkodliwe dla remitenta, pod warunkiem że pominięcie nie prowadziłoby do wprowadzenia opinii publicznej w błąd w odniesieniu do stanu faktycznego i okoliczności istotnych dla opartej na informacjach oceny emitenta, oferującego lub poręczyciela, jeżeli są, i praw związanych z papierami wartościowymi, do których odnosi się prospekt emisyjny; lub
c) informacje takie mają niewielkie znaczenie jedynie dla szczególnej oferty lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym i same w sobie nie będą miały wpływu na ocenę sytuacji finansowej i perspektyw emitenta, oferującego lub poręczyciela, jeżeli są.
3.
Bez uszczerbku dla odpowiednich informacji dla inwestorów, w wyjątkowym przypadku gdy określone informacje wymagane przez środki wykonawcze określone w art. 7 ust. 1, które mają być zawarte w prospekcie emisyjnym, nie są właściwe dla sfery działalności emitenta lub dla formy prawnej remitenta, lub dla papierów wartościowych, do których odnosi się prospekt emisyjny, prospekt emisyjny zawiera informacje równorzędne do wymaganych.
Jeżeli nie ma takich informacji, niniejszy wymóg nie ma zastosowania.
4.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące ust. 2.
Artykuł 9
Ważność prospektu emisyjnego, podstawowy prospekt emisyjny i dokument rejestracyjny
1.
Prospekt emisyjny ważny jest przez 12 miesięcy od opublikowania w przypadku publicznych ofert lub dopuszczania do obrotu na rynku regulowanym, pod warunkiem że prospekt emisyjny został uzupełniony o suplementy wymagane na podstawie art. 16.
2.
W przypadku programu oferty przedstawiony uprzednio podstawowy prospekt emisyjny ważny jest przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.
3.
W przypadku niekapitałowych papierów wartościowych określonych w art. 5 ust. 4 lit. b) prospekt emisyjny ważny jest, dopóki odnośne papiery wartościowe emitowane są w sposób ciągły lub powtarzalny.
4. Przedstawiony uprzednio dokument rejestracyjny, zgodnie z art. 5 ust. 3, ważny jest przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, pod warunkiem że został on uaktualniony zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1. Dokument rejestracyjny z załączonym opisem papierów wartościowych, uaktualnionym, jeżeli ma to zastosowanie, zgodnie z przepisami art. 12, i podsumowaniem uważa się za ważny prospekt emisyjny.
Artykuł 10
Informacje
1.
Emitenci, których papiery wartościowe dopuszczone są do obrotu na rynku regulowanym, co najmniej corocznie przedstawiają dokument zawierający lub odnoszący się do wszystkich informacji, które opublikowali lub podali do publicznej wiadomości przez ostatnie 12 miesięcy w co najmniej jednym Państwie Członkowskim i w państwach trzecich zgodnie ze swoimi obowiązkami wynikającymi z prawodawstw i reguł wspólnotowych i krajowych dotyczących regulacji papierów wartościowych, emitentów papierów wartościowych i rynków papierów wartościowych.
Emitenci odnoszą się co najmniej do informacji wymaganych w zastosowaniu dyrektyw w sprawie prawa spółek, dyrektywy 2001/34/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [15].
2.
Dokument przedstawia się właściwemu organowi rodzimego Państwa Członkowskiego po publikacji sprawozdania finansowego.
W przypadku gdy dokument odnosi się do informacji, wskazuje, skąd informacje zostały uzyskane.
3.
Obowiązek określony w ust. 1 nie ma zastosowania do emitentów niekapitałowych papierów wartościowych o nominałach jednostkowych w wysokości co najmniej 50000 EUR.
4.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące ust. 1.
Środki te odnoszą się jedynie do metody publikacji wymogów ujawnienia określonych w ust. 1 i nie pociągają za sobą nowych wymogów ujawnienia.
Pierwszy zestaw środków wykonawczych zostanie przyjęty do dnia 1 lipca 2004 r.
Artykuł 11
Włączenie przez odniesienie
1.
Państwa Członkowskie zezwalają, aby informacje były włączane do prospektów emisyjnych przez odniesienie do jednego lub więcej uprzednio lub równocześnie opublikowanych dokumentów, które zostały zatwierdzone przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego lub przedstawione przed nim zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności na podstawie art. 10 lub tytułów IV i V dyrektywy 2001/34/WE.
Informacje te stanowią najnowsze informacje dostępne emitentowi.
Podsumowanie nie może zawierać włączenia przez odniesienie.
2.
Jeżeli informacje włączone są przez odniesienie, przedstawia się wykaz odniesień w celu umożliwienia inwestorom łatwego określenia szczególnych elementów informacji.
3.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące informacji włączanych przez odniesienie.
Pierwszy zestaw środków wykonawczych zostanie przyjęty do dnia 1 lipca 2004 r.
Artykuł 12
Prospekty emisyjne składające się z oddzielnych dokumentów
1.
Emitent, którego dokument rejestracyjny jest już zatwierdzony przez właściwy organ, ma obowiązek sporządzenia jedynie opisu papierów wartościowych i podsumowania, jeżeli papiery wartościowe objęte są publiczną ofertą lub dopuszczane do obrotu na rynku regulowanym.
2.
W takim przypadku opis papierów wartościowych zawiera informacje, które zwykle przedstawione są w dokumencie rejestracyjnym, jeżeli doszło do istotnej zmiany lub nowych sytuacji, które mogą wpłynąć na ocenę dokonywaną przez inwestorów po zatwierdzeniu ostatniego uaktualnienia dokumentu rejestracyjnego lub któregokolwiek suplementu przewidzianego w art. 16.
Opis papierów wartościowych i podsumowanie podlega osobnemu zatwierdzeniu.
3.
W przypadku gdy emitent przedstawił jedynie dokument rejestracyjny bez zatwierdzenia, zatwierdzeniu podlega cała dokumentacja łącznie z uaktualnionymi informacjami.
ROZDZIAŁ III REGUŁY DOTYCZĄCE ZATWIERDZANIA I PUBLIKACJI PROSPEKTU EMISYJNEGO
Artykuł 13
Zatwierdzenie prospektu emisyjnego
1.
Prospekt emisyjny nie może zostać opublikowany, dopóki nie zostanie zatwierdzony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
2.
Ten właściwy organ zawiadamia odpowiednio emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o swojej decyzji dotyczącej zatwierdzenia prospektu emisyjnego w terminie 10 dni roboczych od przekazania projektu prospektu emisyjnego.
Jeżeli właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie prospektu emisyjnego w terminie ustanowionym w niniejszym ustępie i w ust. 3, nie uznaje się tego za zatwierdzenie wniosku.
3.
Termin określony w ust. 2 ulega przedłużeniu do 20 dni roboczych, jeżeli oferta publiczna obejmuje papiery wartościowe wyemitowane przez emitenta, którego żadne papiery wartościowe nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym i który wcześniej nie oferował publicznie papierów wartościowych.
4.
Jeżeli właściwy organ uzna, w sposób uzasadniony, że przedstawione dokumenty nie są kompletne lub że potrzebne są dodatkowe informacje, terminy określone w ust. 2 i 3 mają zastosowanie dopiero do dnia, w którym takie informacje zostaną dostarczone przez emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym.
W przypadku określonym w ust. 2 właściwy organ powiadamia emitenta, jeżeli dokumenty nie są kompletne, w terminie 10 dni roboczych od przedstawienia wniosku.
5.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego może delegować zatwierdzenie prospektu emisyjnego właściwemu organowi innego Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem zgody tego organu.
Ponadto o takiej delegacji powiadamia się emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w terminie trzech dni roboczych od dnia wydania decyzji przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego.
Termin określony w ust. 2 stosuje się od tej daty.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na odpowiedzialność właściwego organu, która nie przestaje podlegać wyłącznie prawu krajowemu.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich przepisy krajowe w sprawie odpowiedzialności właściwych organów stosuje się jedynie do zatwierdzeń prospektów emisyjnych przez ich właściwe organy.
7.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące warunków, zgodnie z którymi mogą być ustalane terminy.
Artykuł 14
Publikacja prospektu emisyjnego
1.
Emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym przekazuje po zatwierdzeniu prospekt emisyjny właściwemu organowi rodzimego Państwa Członkowskiego i podaje go do publicznej wiadomości, niezwłocznie i w każdym przypadku z odpowiednim wyprzedzeniem i najpóźniej w momencie rozpoczęcia publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu przedmiotowych papierów wartościowych.
Ponadto w przypadku pierwszej publicznej oferty kategorii akcji niedopuszczonych jeszcze do obrotu na rynku regulowanym, która po raz pierwszy ma zostać dopuszczona do obrotu na rynku regulowanym, prospekt emisyjny udostępnia się co najmniej sześć dni roboczych przed zakończeniem oferty.
2.
Prospekt emisyjny uważa się za podany do publicznej wiadomości, jeżeli został opublikowany albo:
a) przez zamieszczenie w co najmniej jednej gazecie dostępnej szeroko lub o powszechnym zasięgu w Państwach Członkowskich, w których dokonuje się publicznej oferty lub wnioskuje się o dopuszczenie do obrotu; albo
b) w formie drukowanej dostępnej publicznie, bezpłatnie, w siedzibach rynku, na którym papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu lub w siedzibie statutowej emitenta i w siedzibach pośredników finansowych, łącznie z upoważnionymi płatnikami, lokujących lub sprzedających papiery wartościowe; albo
c) w formie elektronicznej na stronie internetowej emitenta oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, na stronach internetowych pośredników finansowych, łącznie z upoważnionymi płatnikami, lokujących lub sprzedających papiery wartościowe; albo
d) w formie elektronicznej na stronie internetowej rynku regulowanego, na którym wnioskuje się dopuszczenie do obrotu; albo
e) w formie elektronicznej na stronie internetowej właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego, jeżeli wymieniony organ postanowił oferować taką usługę.
Rodzime Państwo Członkowskie może wymagać od emitentów publikujących prospekty emisyjne zgodnie z lit. a) lub b), aby również opublikowali prospekt emisyjny w formie elektronicznej zgodnie z lit. c).
3.
Ponadto rodzime Państwo Członkowskie może wymagać publikacji ogłoszenia wskazującego, w jaki sposób prospekt emisyjny został podany do publicznej wiadomości i gdzie może zostać uzyskany.
4.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego publikuje na swojej stronie internetowej przez okres 12 miesięcy, według uznania, wszystkie zatwierdzone prospekty emisyjne lub przynajmniej wykaz prospektów emisyjnych zatwierdzonych zgodnie z przepisami art. 13, w tym, tam gdzie ma to zastosowanie, hiperłącze do prospektów emisyjnych opublikowanych przez emitenta lub opublikowanych na stronie internetowej rynku regulowanego.
5.
W przypadku prospektu emisyjnego składającego się z kilku dokumentów i/lub zawierającego informacje przez odniesienie, dokumenty i informacje składające się na prospekt emisyjny mogą być publikowane i rozpowszechniane oddzielnie, pod warunkiem że wymienione dokumenty są publicznie dostępne bezpłatnie, zgodnie z regułami ustanowionymi w ust. 2.
Każdy dokument wskazuje, gdzie można otrzymać pozostałe dokumenty składowe pełnego prospektu emisyjnego.
6.
Treść i forma prospektów emisyjnych i/lub suplementów do nich, publikowanych lub podawanych do publicznej wiadomości jest w dowolnym czasie identyczna z pierwotną wersją zatwierdzoną przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego.
7.
W przypadku gdy prospekt emisyjny udostępnia się przez publikację w formie elektronicznej, emitent, oferujący, osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu lub pośrednik finansowy lokujący lub sprzedający papiery wartościowe dostarcza niezależnie od tego inwestorowi, na jego żądanie, bezpłatny egzemplarz papierowy.
8.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące ust. 1, 2, 3 oraz 4.
Pierwszy zestaw środków wykonawczych przyjmuje się do dnia 1 lipca 2004 r.
Artykuł 15
Reklamy
1.
Do każdego rodzaju reklamy odnoszącej się albo do publicznej oferty, albo do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym stosuje się zasady zawarte w ust. 2–5.
Ustępy 2–4 mają zastosowanie, jedynie w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu ma obowiązek sporządzenia prospektu emisyjnego.
2.
Reklamy wskazują, że prospekt emisyjny został lub zostanie opublikowany, i określają, gdzie inwestorzy mogą lub będą mogli go otrzymać.
3.
Reklamy są wyraźnie rozpoznawalne jako takie.
Informacje zawarte w reklamie są dokładne i nie mogą wprowadzać w błąd.
Takie informacje są również zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym, jeżeli został już opublikowany, lub z informacjami wymaganymi w prospekcie emisyjnym, jeżeli prospekt emisyjny zostanie opublikowany później.
4.
W każdym przypadku wszystkie informacje dotyczące publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym ujawniane w formie ustnej lub pisemnej, nawet jeżeli nie do celów reklamowych, są zgodne z zawartymi w prospekcie emisyjnym.
5.
Jeżeli zgodnie z niniejszą dyrektywą nie jest wymagany prospekt emisyjny, istotne informacje przedstawiane przez emitenta lub oferującego i skierowane do inwestorów kwalifikowanych lub szczególnych kategorii inwestorów, w tym informacje ujawniane w ramach spotkań odnoszących się do oferty papierów wartościowych, ujawnia się wszystkim kwalifikowanym inwestorom lub specjalnym kategoriom inwestorów, do których skierowana jest wyłączna oferta.
W przypadku gdy wymagana jest publikacja prospektu emisyjnego, informacje takie zawiera się w prospekcie emisyjnym lub w suplemencie do prospektu emisyjnego zgodnie z przepisami art. 16 ust. 1.
6.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego jest uprawniony do sprawowania kontroli zgodności działalności reklamowej odnoszącej się do publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym z zasadami określonymi w ust. 2–5.
7.
W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące upowszechniania reklam zapowiadających zamiar publicznego oferowania papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym w szczególności przed podaniem do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego lub przed otwarciem subskrypcji oraz środki dotyczące ust. 4.
Pierwszy zestaw środków wykonawczych Komisja przyjmuje do dnia 1 lipca 2004 r.
Artykuł 16
Suplementy do prospektu emisyjnego
1.
Każdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych i które powstały lub zostały zgłoszone w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego i ostatecznym zamknięciem publicznej oferty lub, w odpowiednim przypadku, rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, umieszcza się w suplemencie do prospektu emisyjnego.
Taki suplement zatwierdza się w taki sam sposób w terminie najwyżej 7 dni roboczych i publikuje zgodnie co najmniej z takimi samymi regułami jak zastosowane do pierwotnego prospektu emisyjnego w momencie jego publikacji.
W razie potrzeby do podsumowania i każdego jego tłumaczenia również dodaje się suplement w celu uwzględnienia nowych informacji zawartych w suplemencie do prospektu emisyjnego.
2.
Inwestorzy, którzy zgodzili się już na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych przed publikacją suplementu, mają prawo do wycofania swojej zgody, wykonalne w terminie nie krótszym niż dwa dni robocze od publikacji suplementu.
ROZDZIAŁ IV OFERTY TRANSGRANICZNE I DOPUSZCZANIE DO OBROTU
Artykuł 17
Zakres wspólnotowy zatwierdzania prospektów emisyjnych
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 23, w przypadku gdy publiczna oferta lub dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym ma miejsce w jednym (lub więcej) Państwie Członkowskim lub w Państwie Członkowskim innym niż rodzime Państwo Członkowskie, prospekt emisyjny, i wszelkie suplementy do niego, zatwierdzony w rodzimym Państwie Członkowskim ważny jest do celów publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu w dowolnej liczbie przyjmujących Państw Członkowskich, pod warunkiem że właściwy organ każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego został powiadomiony zgodnie z art. 18.
Właściwe organy przyjmujących Państw Członkowskich nie prowadzą żadnego postępowania zatwierdzającego ani administracyjnego odnoszącego się do prospektów emisyjnych.
2.
Jeżeli istnieją nowe znaczące czynniki, istotne błędy lub niedokładności, określone w art. 16, powstałe po zatwierdzeniu prospektu emisyjnego, właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego wymaga publikacji suplementu w celu zatwierdzenia przewidzianego w art. 13 ust. 1.
Właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego może zwrócić uwagę właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego na potrzebę uzyskania nowych informacji.
Artykuł 18
Powiadomienie
1.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego przekazuje, na wniosek emitenta lub osoby odpowiedzialnej za sporządzenie prospektu emisyjnego w terminie trzech dni roboczych od takiego wniosku lub, jeżeli wniosek został przedstawiony łącznie z projektem prospektu emisyjnego, w terminie jednego dnia roboczego od zatwierdzenia prospektu emisyjnego, właściwemu organowi przyjmującego Państwa Członkowskiego świadectwo zatwierdzenia potwierdzające, że prospekt emisyjny został sporządzony zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz egzemplarz takiego prospektu emisyjnego.
Jeżeli ma to zastosowanie, do takiego powiadomienia załącza się tłumaczenie podsumowania sporządzone w ramach obowiązków emitenta lub osoby odpowiedzialnej za sporządzenie prospektu emisyjnego.
Taka sama procedura jest przestrzegana w przypadku każdego suplementu do prospektu emisyjnego.
2.
Świadectwo oraz jego uzasadnienie wskazują zastosowanie art. 8 ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ V UŻYCIE JĘZYKÓW I EMITENCI MAJĄCY SIEDZIBY W PAŃSTWACH TRZECICH
Artykuł 19
Użycie języków
1.
W przypadku gdy dokonywana jest publiczna oferta lub wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jedynie w rodzimym Państwie Członkowskim, prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku gdy dokonywana jest publiczna oferta lub wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w jednym (lub więcej) Państwie Członkowskim, z wyłączeniem rodzimego Państwa Członkowskiego, prospekt emisyjny sporządza się albo w języku dopuszczonym przez właściwe organy tych Państw Członkowskich, albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.
Właściwy organ każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego może jedynie wymagać, aby podsumowanie zostało przetłumaczone na jego język(i) urzędowy(-e).
Do celów kontroli przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego prospekt emisyjny sporządza się albo w języku dopuszczonym przez taki organ, albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.
3.
W przypadku gdy dokonywana jest publiczna oferta lub wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w jednym (lub więcej) Państwie Członkowskim, łącznie z rodzimym Państwem Członkowskim, prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego oraz udostępnia albo w języku dopuszczonym przez właściwe organy każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego, albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.
Właściwy organ każdego przyjmującego Państwa Członkowskiego może jedynie wymagać, aby podsumowanie określone w art. 5 ust. 2 zostało przetłumaczone na jego język(i) urzędowy(-e).
4.
W przypadku gdy wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym niekapitałowych papierów wartościowych o nominałach jednostkowych w wysokości co najmniej 50000 EUR w jednym (lub więcej) Państwie Członkowskim, prospekt emisyjny sporządza się albo w języku dopuszczonym przez właściwe organy rodzimych i przyjmujących Państw Członkowskich, albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że ich ustawodawstwo krajowe wymagać będzie, aby podsumowanie sporządzone zostało w ich języku (-ach) urzędowym(-ych).
Artykuł 20
Emitenci mający siedziby w państwach trzecich
1.
Właściwe organy rodzimych Państw Członkowskich emitentów mających siedziby statutowe w państwach trzecich mogą zatwierdzać prospekty emisyjne dla publicznych ofert lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym sporządzone zgodnie z ustawodawstwem państw trzecich, pod warunkiem że:
a) prospekt emisyjny został sporządzony zgodnie z międzynarodowymi standardami ustanowionymi przez międzynarodowe organizacje komisji papierów wartościowych, łącznie ze standardami udostępniania IOSCO;
b) wymogi dotyczące informacji, w tym informacji o charakterze finansowym, są równoważne wymogom niniejszej dyrektywy.
2.
W przypadku publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym papierów wartościowych emitowanych przez emitenta mającego siedzibę w państwie trzecim, w Państwie Członkowskim innym niż rodzime Państwo Członkowskie, stosuje się wymogi określone w art. 17, 18 i 19.
3.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja może przyjąć zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze stanowiące, że państwo trzecie zapewnia równoważność prospektów emisyjnych sporządzonych w tym państwie z niniejszą dyrektywą, na podstawie jego prawa krajowego lub praktyki, lub procedur opartych na międzynarodowych standardach ustalonych przez organizacje międzynarodowe, łącznie ze standardami udostępniania IOSCO.
ROZDZIAŁ VI WŁAŚCIWE ORGANY
Artykuł 21
Kompetencje
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza centralny właściwy organ administracyjny odpowiedzialny za sprawowanie obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i za zapewnienie stosowania przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Jednakże Państwo Członkowskie może, jeżeli wymaga tego prawo krajowe, wyznaczyć inne organy administracyjne, aby stosowały rozdział III.
Takie właściwe organy są całkowicie niezależne od wszystkich uczestników rynku.
Jeżeli dokonywana jest publiczna oferta lub wnioskowane jest dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym Państwa Członkowskiego innego niż rodzime Państwo Członkowskie, jedynie centralny właściwy organ administracyjny wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie uprawniony jest do zatwierdzenia prospektu emisyjnego.
2.
Państwa Członkowskie mogą uprawnić swoje właściwe organy do delegacji zadań.
Wszelkie delegacje zadań odnoszących się do obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i w środkach wykonawczych do niej, z wyjątkiem delegacji publikacji w Internecie zatwierdzonych prospektów emisyjnych i przekazywania prospektów określonych w art. 14, zostaną przejrzane zgodnie z przepisami art. 31 do dnia 31 grudnia 2008 r. i skończą się dnia 31 grudnia 2011 r.
Wszelkie delegacje zadań na rzecz podmiotów innych niż organy określone w ust. 1 dokonywane są w szczególny sposób, określając zadania, które mają zostać wykonane, oraz warunki, na których mają zostać wykonane.
Takie warunki zawierają zobowiązanie, aby odpowiedni podmiot działał i był zorganizowany w taki sposób, żeby uniknąć konfliktu interesów i żeby informacje uzyskiwane w ramach wykonywania delegowanych zadań nie były wykorzystane nieuczciwie lub w celu przeciwdziałania konkurencji.
W każdym przypadku ostateczna odpowiedzialność za nadzór nad zgodnością z niniejszą dyrektywą i środkami wykonawczymi do niej oraz za zatwierdzanie prospektów emisyjnych spoczywa na właściwych organach wyznaczonych zgodnie z ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich o wszelkich zawartych uzgodnieniach w odniesieniu do delegacji zadań, w tym o dokładnych warunkach regulujących taką delegację.
3.
Każdy właściwy organ posiada wszelkie niezbędne kompetencje do sprawowania swoich funkcji.
Właściwy organ, który otrzymał wniosek o zatwierdzenie prospektu emisyjnego, jest uprawniony do:
a) wymagania od emitentów, oferujących lub osób wnioskujących o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym umieszczania w prospekcie emisyjnym dodatkowych informacji, w razie konieczności ochrony inwestorów;
b) wymagania od emitentów, oferujących lub osób wnioskujących o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym oraz osób ich kontrolujących lub przez nich kontrolowanych przekazywania informacji i dokumentów;
c) wymagania od biegłych rewidentów i kadry kierowniczej emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, jak również pośredników finansowych powołanych do przeprowadzania publicznej oferty sprzedaży lub wnioskowania o dopuszczenie do obrotu, przekazywania informacji;
d) zawieszania publicznej oferty lub dopuszczenia do obrotu na okres w każdym przypadku najwyżej 10 kolejnych dni roboczych, jeżeli ma uzasadnione powody podejrzewać, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy;
e) zakazywania lub zawieszania reklam na okres w każdym przypadku najwyżej 10 kolejnych dni roboczych, jeżeli ma uzasadnione powody wierzyć, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy;
f) zakazywania publicznej oferty, jeżeli uzna, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy, lub jeżeli ma uzasadnione powody podejrzewać, że mogłyby zostać naruszone;
g) zawieszania lub wnioskowania zawieszenia przez odpowiedni rynek regulowany obrotu na rynku regulowanym na okres w każdym przypadku najwyżej 10 kolejnych dni roboczych, jeżeli ma uzasadnione powody wierzyć, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy;
h) zakazywania obrotu na rynku regulowanym, jeżeli uzna, że naruszone zostały przepisy niniejszej dyrektywy;
i) ogłaszania publicznie faktu, że emitent nie stosuje się do swoich obowiązków.
Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, właściwe organy mogą zwrócić się do odpowiedniego organu sądowego z wnioskiem o orzeczenie w sprawie wykonywania kompetencji określonych w lit. d)-h) powyżej.
4.
Każdy właściwy organ po dopuszczeniu papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym jest uprawniony również do:
a) wymagania od emitenta, by ujawnił wszystkie istotne informacje, które mogą mieć skutki dla oceny papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych w celu zapewnienia ochrony inwestorów lub sprawnego działania rynku;
b) zawieszania lub wnioskowania zawieszenia przez odpowiedni rynek regulowany obrotu papierami wartościowymi, jeżeli, jego zdaniem, sytuacja emitenta sprawia, że taki obrót mógłby być szkodliwy dla interesów inwestorów;
c) zapewnienia, że emitenci, których papiery wartościowe są w obrocie na rynkach regulowanych, wykonują obowiązki przewidziane w art. 102 i 103 dyrektywy 2001/34/WE i że równoważne informacje przekazywane są inwestorom oraz że emitent zapewnia równoważne traktowanie wszystkich posiadaczy papierów wartościowych będących w tej samej sytuacji, we wszystkich Państwach Członkowskich, w których dokonywana jest publiczna oferta lub papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu;
d) przeprowadzania kontroli na miejscu na swoim terytorium zgodnie z prawem krajowym w celu sprawdzenia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy i środkami wykonawczymi do niej.
Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, właściwe organy mogą korzystać z tego uprawnienia, zwracając się z wnioskiem do odpowiedniego organu sądowego i/lub we współpracy z innymi organami.
5.
Ustępy 1–4 pozostają bez uszczerbku dla możliwości Państwa Członkowskiego dokonania oddzielnych prawnych i administracyjnych uzgodnień dla zamorskich terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne takie Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne.
Artykuł 22
Tajemnica zawodowa i współpraca między organami
1.
Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej ma zastosowanie do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla właściwych organów lub podmiotów, którym właściwe organy mogły delegować określone zadania.
Informacje objęte tajemnicą zawodową nie mogą zostać ujawnione żadnej osobie ani organowi, z wyjątkiem ujawnienia zgodnie z przepisami ustawowymi.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich współpracują ze sobą, w każdym przypadku gdy jest to konieczne do celów sprawowania ich obowiązków i wykonywania kompetencji.
Właściwe organy udzielają pomocy właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich.
W szczególności wymieniają informacje i współpracują, w przypadku gdy emitent ma więcej niż jeden rodzimy właściwy organ wynikający z jego różnych klas papierów wartościowych lub w przypadku gdy zatwierdzenie prospektu emisyjnego zostało delegowane na rzecz właściwego organu innego Państwa Członkowskiego na podstawie art. 13 ust. 5.
Współpracują również ściśle w przypadku wymagania zawieszenia lub zakazu obrotu papierami wartościowymi w obrocie w różnych Państwach Członkowskich w celu zapewnienia równych reguł gry między miejscami obrotu i ochrony interesów inwestorów.
Gdy sytuacja tego wymaga, właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego może zwrócić się o pomoc właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego od momentu, gdy sprawa jest badana, w szczególności w odniesieniu do nowych typów lub rzadko spotykanej formy papierów wartościowych.
Właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego może zwrócić się o informacje do właściwego organu przyjmującego Państwa Członkowskiego w sprawie każdego elementu szczególnego dla właściwego rynku.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 21 właściwe organy Państw Członkowskich mogą w razie potrzeby zasięgać opinii podmiotów gospodarczych rynku regulowanego i w szczególności w przypadku podejmowania decyzji o zawieszeniu lub wnioskowaniu zawieszenia lub zakazania obrotu przez rynek regulowany.
3.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla właściwych organów w wymianie informacji poufnych.
Informacje wymieniane w taki sposób podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, jakiemu podlegają osoby obecnie lub w przeszłości zatrudnione przez właściwy organ otrzymujący informacje.
Artykuł 23
Środki zapobiegawcze
1.
W przypadku gdy właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego uzna, że emitent lub instytucje finansowe odpowiedzialne za publiczną ofertę popełniły nieprawidłowości lub naruszyły obowiązki emitenta wynikające z wprowadzenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym, przekazuje swoje ustalenia właściwemu organowi rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli środki podjęte przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego okazały się nieodpowiednie, a emitent lub instytucja finansowa odpowiedzialna za publiczną ofertę nie przestaje naruszać odpowiednich ustawowych lub wykonawczych przepisów, to właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego po powiadomieniu właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego podejmuje właściwe środki w celu ochrony inwestorów.
Komisję niezwłocznie powiadamia się o takich środkach.
ROZDZIAŁ VII ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 24
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspomagana jest przez Europejski Komitet Papierów Wartościowych, powołany decyzją 2001/528/WE (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8 i pod warunkiem że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają istotnych przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
4.
Bez uszczerbku dla przyjętych już środków wykonawczych po upływie czteroletniego okresu następującego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zawiesza się stosowanie jej przepisów przewidujących przyjęcie norm technicznych i decyzji zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć okres obowiązywania tych przepisów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu oraz w tym celu dokonują ich przeglądu przed upływem czteroletniego terminu.
Artykuł 25
Sankcje
1.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do nakładania sankcji karnych i bez uszczerbku dla ich systemu odpowiedzialności cywilnej Państwa Członkowskie zapewniają zgodnie ze swoim prawem krajowym, żeby możliwe było podjęcie właściwych środków administracyjnych lub nałożenie sankcji administracyjnych na osoby odpowiedzialne, w przypadku gdy nie są przestrzegane przepisy przyjęte w wykonaniu niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewniają, że takie środki są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby właściwy organ mógł ujawnić publicznie każdy środek lub sankcję nałożone za naruszenie przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, chyba że ujawnienie poważnie zagroziłoby rynkom finansowym lub spowodowałoby nieproporcjonalną szkodę dla zainteresowanych stron.
Artykuł 26
Prawo do odwołania
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzje wydane w zastosowaniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą podlegają prawu odwołania do sądu.
ROZDZIAŁ VIII PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 27
Zmiany
Z mocą od dnia określonego w art. 29 w dyrektywie 2001/34/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 3, 20–41, 98–101, 104 oraz 108 ust. 2 lit. c) ppkt ii);
2) w art. 107 ust. 3 skreśla się akapit pierwszy;
3) w art. 108 ust. 2 lit. a) skreśla się wyrazy "warunków ustanawiania, nadzoru i rozpowszechniania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, które maja zostać opublikowane w związku z dopuszczeniem do obrotu";
4) skreśla się załącznik I.
Artykuł 28
Uchylenie
Z mocą od dnia określonego w art. 29 traci moc dyrektywa 89/298/EWG.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 29
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 2005 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 30
Przepisy przejściowe
1.
Emitenci mający siedziby w państwach trzecich, których papiery wartościowe zostały już dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, wybierają właściwy organ zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. m) ppkt iii) oraz powiadamiają o swojej decyzji właściwy organ ich wybranego rodzimego Państwa Członkowskiego do dnia 31 grudnia 2005 r.
2. W drodze odstępstwa od art. 3 Państwa Członkowskie, które skorzystały z wyłączenia w art. 5 lit. a) dyrektywy 89/298/EWG mogą dalej zezwalać instytucjom kredytowym lub innym instytucjom finansowym równoważnym instytucjom kredytowym nieobjętym art. 1 ust. 2 lit. j) niniejszej dyrektywy na emisję dłużnych papierów wartościowych lub innych zbywalnych papierów wartościowych równoważnych dłużnym papierom wartościowym emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny na ich terytorium przez okres pięciu lat po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
3.
W drodze odstępstwa od art. 29 Republika Federalna Niemiec stosuje się do art. 21 ust. 1 do dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 31
Przegląd
Pięć lat po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokona oceny stosowania niniejszej dyrektywy i przedstawi sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, do którego załączy, w odpowiednim przypadku, wnioski dotyczące jej rewizji.
Artykuł 32
Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 33
Skierowanie
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/72/WE
z dnia 22 lipca 2003 r.
uzupełniająca statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby osiągnąć cele Traktatu, rozporządzenie Rady (WE) nr 1435/2003 [4] ustanawia statut spółdzielni europejskiej (SCE).
(2) Rozporządzenie to zmierza do stworzenia jednolitych ram prawnych, w których spółdzielnie i inne osoby prawne oraz osoby fizyczne z różnych Państw Członkowskich powinny być w stanie planować i przeprowadzać reorganizację swojej firmy w formie spółdzielczej na skalę wspólnotową.
(3) Aby wspierać wspólnotowe cele społeczne, muszą zostać przyjęte specjalne przepisy, zwłaszcza w zakresie zaangażowania pracowników, zmierzające do zapewnienia, że ustanowienie SCE nie pociągnie za sobą zniesienia lub ograniczenia zaangażowania pracowników istniejącego w ramach podmiotów uczestniczących w tworzeniu SCE; Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez ustanowienie zasad w tym zakresie, uzupełniających przepisy rozporządzeniu (WE) nr 1435/2003.
(4) Z tego względu, że cele proponowanego działania, jak przedstawiono powyżej, nie mogą być w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie, ponieważ chodzi o ustanowienie przepisów dotyczących zaangażowania pracowników właściwego dla SCE, i mogą zatem, z uwagi na skalę i wpływ proponowanego działania, być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(5) Znaczna różnorodność przepisów i praktyk istniejących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do sposobu, w który przedstawiciele pracowników biorą udział w podejmowaniu decyzji w ramach spółdzielni, czyni niewskazanym ustanowienie jednolitego europejskiego modelu zaangażowania pracowników mającego zastosowanie do SCE.
(6) Procedury konsultacji i informowania na poziomie transnarodowym powinny zostać zagwarantowane we wszystkich przypadkach tworzenia SCE, wraz z koniecznymi zmianami SCE utworzonych ex novo, gdy jest to uzasadnione ich rozmiarem, mierzonym wielkością zatrudnienia.
(7) Jeżeli prawo uczestnictwa istnieje w ramach jednego lub więcej podmiotów biorących udział w powstaniu SCE, to, raz przyznane, powinno ono być zachowane poprzez transfer do SCE, chyba że strony postanowią inaczej.
(8) Konkretne procedury informowania i konsultacji pracowników na poziomie transnarodowym, oraz, jeśli ma to zastosowanie, ich uczestnictwo, właściwe dla każdej SCE powinny być określone, w pierwszej kolejności, w drodze porozumienia stron, lub w przypadku jego braku, poprzez zastosowanie norm posiłkowych.
(9) Państwa Członkowskie powinny nadal mieć możliwość niestosowania standardowych zasad dotyczących uczestnictwa w przypadku połączenia, ze względu na różnorodność krajowych systemów uczestnictwa pracowników.
Systemy i praktyki uczestnictwa, istniejące ewentualnie na poziomie podmiotów uczestniczących, muszą w tym przypadku zostać utrzymane poprzez dostosowanie zasad rejestracji.
(10) Zasady głosowania w ramach specjalnego zespołu reprezentującego pracowników w negocjacjach, w szczególności w przypadku zawierania porozumienia przewidującego niższy poziom uczestnictwa w ramach jednego lub więcej podmiotów uczestniczących, powinny być odpowiednie w stosunku do ryzyka zniesienia lub ograniczenia istniejących systemów i praktyk uczestnictwa.
Ryzyko to jest większe w przypadku SCE powstałej przez przekształcenie lub połączenie, niż w przypadku SCE nowo utworzonej.
(11) W przypadku niezawarcia porozumienia w toku negocjacji między przedstawicielami pracowników a właściwymi organami podmiotów uczestniczących, należy przewidzieć pewne standardowe zasady mające zastosowanie wobec SCE, niezwłocznie po jej utworzeniu.
Zasady te powinny gwarantować skuteczne praktyki w zakresie transnarodowego informowania pracowników i ich konsultowania, jak również ich uczestnictwa w odpowiednich organach SCE, jeżeli takie uczestnictwo istniało przed jej utworzeniem w ramach podmiotów uczestniczących.
(12) W przypadku gdy zastosowanie wyżej wymienionych procedur do podmiotów uczestniczących w nowo utworzonej SCE jest niemożliwe ze względu na ich niewielki rozmiar, mierzony wielkością zatrudnienia, SCE powinna podlegać przepisom krajowym, odnoszącym się do zaangażowania pracowników, obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę statutową lub w Państwach Członkowskich, w których posiada jednostki zależne lub zakłady.
Nie powinno to naruszać obowiązku nałożonego na już utworzone SCE, polegającego na konieczności wdrożenia tych procedur, jeżeli znaczna liczba pracowników tego zażąda.
(13) Przepisy szczególne powinny mieć zastosowanie do udziału pracowników w zebraniach ogólnych, w takim zakresie, w jakim dopuszczają to przepisy prawa krajowego.
Zastosowanie tych przepisów nie wyklucza stosowania innych form uczestnictwa, określonych w niniejszej dyrektywie.
(14) Państwa Członkowskie powinny zagwarantować poprzez odpowiednie przepisy, że w przypadku zmian strukturalnych następujących po utworzeniu SCE, porozumienia dotyczące zaangażowania pracowników mogą, w danym wypadku, podlegać renegocjacji.
(15) Należy zapewnić przedstawicielom pracowników, działającym w ramach niniejszej dyrektywy, gdy sprawują swoje funkcje, ochronę i gwarancje podobne do tych, jakie przyznaje się przedstawicielom pracowników na podstawie ustawodawstwa i/lub praktyki kraju zatrudnienia.
Nie powinni oni podlegać dyskryminacji z powodu zgodnego z prawem wykonywania przez nich zadań i powinni korzystać z odpowiedniej ochrony na wypadek zwolnienia i innych sankcji.
(16) Zachowanie w tajemnicy informacji poufnych powinno być zapewnione nawet po upływie kadencji przedstawicieli pracowników. Należy, w związku z tym, wprowadzić przepisy zezwalające właściwemu organowi SCE na utajnienie informacji, które mogłyby w sposób istotny zaszkodzić funkcjonowaniu SCE, gdyby zostały publicznie ujawnione.
(17) W przypadku gdy SCE oraz jej przedsiębiorstwa zależne i zakłady podlegają dyrektywie Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym [5], to przepisy tej dyrektywy oraz przepisy transponujące ją do prawa krajowego nie powinny mieć zastosowania do SCE, ani do jej przedsiębiorstw zależnych i zakładów, chyba że specjalny zespół negocjacyjny podejmie decyzję o nierozpoczynaniu negocjacji lub o zakończeniu negocjacji już rozpoczętych.
(18) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na inne istniejące prawa dotyczące zaangażowania i nie może wpływać na inne istniejące struktury reprezentacji, przewidziane przez prawo wspólnotowe, przepisy prawa krajowego i krajową praktykę.
(19) Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki w przypadku nieprzestrzegania obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie.
(20) W Traktacie nie przewidziano niezbędnych uprawnień dla Wspólnoty do przyjęcia niniejszej dyrektywy, innych niż te określone w art. 308.
(21) Ochrona praw nabytych pracowników w odniesieniu do zaangażowania w podejmowanie decyzji dotyczących przedsiębiorstwa jest zasadą podstawową i deklarowanym celem niniejszej dyrektywy.
Prawa pracowników istniejące przed utworzeniem SCE powinny stanowić podstawę praw pracowników w zakresie do zaangażowania pracowników w SCE (zasada "przed i po").
Wobec powyższego, podejście takie powinno mieć zastosowanie nie tylko do utworzenia SCE, ale również do zmian strukturalnych w istniejącej SCE oraz do podmiotów, na które miały wpływ procesy związane z tymi zmianami strukturalnymi.
W związku z tym, w przypadku przeniesienia siedziby SCE z jednego Państwa Członkowskiego do innego, powinien być zapewniony co najmniej ten sam zakres zaangażowania pracowników.
Ponadto, jeżeli próg dotyczący zaangażowania pracowników zostanie osiągnięty lub przekroczony po rejestracji SCE, prawa te powinny obowiązywać w tym samym zakresie, w jakim obowiązywałyby, gdyby próg został osiągnięty lub przekroczony przed rejestracją.
(22) Państwa Członkowskie powinny móc zapewnić, że przedstawiciele związków zawodowych mogą być członkami specjalnego zespołu negocjacyjnego, bez względu na to, czy są oni pracownikami podmiotu uczestniczącego w utworzeniu SCE.
Państwa Członkowskie powinny w szczególności mieć możliwość ustanowienia tego prawa w przypadkach, gdy przedstawiciele związków zawodowych mają prawo, zgodnie z prawem krajowym, być członkami oraz głosować w organie nadzorczym lub administrującym przedsiębiorstwa.
(23) W niektórych Państwach Członkowskich zaangażowanie pracowników oraz inne dziedziny relacji pomiędzy pracownikami a pracodawcami opierają się zarówno na ustawodawstwie krajowym jak i na praktykach, przez co, w niniejszym kontekście rozumie się również układy zbiorowe, zawarte na różnych poziomach: krajowym, sektorowym i/lub na poziomie konkretnego przedsiębiorstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsza dyrektywa reguluje zaangażowanie pracowników w odniesieniu do spółdzielni europejskich (zwanych dalej jako "SCE"), określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1435/2003.
2.
W tym celu w każdej SCE należy zawrzeć porozumienie o zaangażowaniu pracowników, zgodnie z procedurą negocjacyjną określoną w art. 3–6 lub, w przypadkach określonych w art. 7 i 8, zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "SCE" oznacza spółdzielnię utworzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1435/2003;
b) "uczestniczące osoby prawne" oznacza spółki w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, włącznie ze spółdzielniami, jak również osoby prawne utworzone zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego i temu prawu podlegające, bezpośrednio uczestniczące w powstaniu SCE;
c) "spółka zależna" uczestniczącej osoby prawnej lub SCE oznacza przedsiębiorstwo, na które ta osoba prawna lub SCE wywiera dominujący wpływ w rozumieniu art. 3 ust. 2-7 dyrektywy 94/45/WE;
d) "zainteresowana spółka zależna lub zainteresowany zakład" oznacza spółkę zależną lub zakład uczestniczącej osoby prawnej, które lub który ma stać się spóką zależną lub zakładem SCE po jej założeniu;
e) "przedstawiciele pracowników" oznaczają przedstawicieli pracowników w rozumieniu prawa krajowego i/lub krajowych praktyk;
f) "organ przedstawicielski" oznacza organ przedstawicielski pracowników ustanowiony zgodnie z porozumieniem określonym w art. 4 lub zgodnie z przepisami zawartymi w Załączniku, w celu informowania i konsultacji pracowników SCE oraz jej spółek zależnych i zakładów usytuowanych na terenie Wspólnoty, oraz w celu wykonania praw uczestnictwa w SCE, jeżeli są one przewidziane;
g) "specjalny zespół negocjacyjny" oznacza zespół utworzony zgodnie z art. 3 w celu prowadzenia negocjacji dotyczących zawarcia porozumienia o zaangażowaniu pracowników w SCE, z właściwymi organami uczestniczących osób prawnych;
h) "zaangażowanie pracowników" oznacza jakiekolwiek postępowanie obejmujące również informowanie, konsultację i uczestnictwo, poprzez które przedstawiciele pracowników mogą mieć wpływ na decyzje podejmowane w ramach przedsiębiorstwa;
i) "informowanie" oznacza informowanie organu przedstawicielskiego pracowników i/lub przedstawicieli pracowników przez właściwy organ SCE o sprawach, które dotyczą samej SCE lub jakiegokolwiek jej przedsiębiorstwa zależnego lub zakładu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim oraz o sprawach przekraczających kompetencje organów decyzyjnych w określonym Państwie Członkowskim w danym czasie, w taki sposób i w takim zakresie, który umożliwi przedstawicielom pracowników dokonanie wnikliwej oceny możliwych konsekwencji oraz, jeśli jest to potrzebne, przygotowanie konsultacji z właściwym organem SCE;
j) "konsultacja" oznacza podjęcie dialogu i wymianę poglądów między organem przedstawicielskim pracowników i/lub przedstawicielami pracowników a właściwym organem SCE w odpowiednim czasie, w taki sposób i w takim zakresie, że umożliwi to przedstawicielom pracowników, na podstawie dostarczonych informacji, wyrażenie opinii na temat środków, które zamierza podjąć właściwy organ; opinia ta powinna być wzięta pod uwagę w procesie podejmowania decyzji w ramach SCE;
k) "uczestnictwo" oznacza wpływ organu przedstawicielskiego pracowników i/lub przedstawicieli pracowników na sprawy osoby prawnej poprzez:
- prawo wybierania lub wyznaczenia części członków organu nadzorczego lub administrującego osoby prawnej, lub
- prawo rekomendacji i/lub sprzeciwu wobec powołania części lub wszystkich członków organu nadzorczego lub administrującego danej osoby prawnej.
SEKCJA II
PROCEDURA NEGOCJACYJNA MAJĄCA ZASTOSOWANIE DO SCE UTWORZONEJ PRZEZ CO NAJMNIEJ DWIE OSOBY PRAWNE LUB POWSTAŁEJ W DRODZE PRZEKSZTAŁCENIA
Artykuł 3
Stworzenie specjalnego zespołu negocjacyjnego
1.
Jeżeli organy zarządzające lub administrujące uczestniczących osób prawnych planują utworzenie SCE, powinny jak najszybciej podjąć konieczne kroki, włącznie z udostępnieniem informacji o danych identyfikacyjnych uczestniczących osób prawnych i zainteresowanych spółek zależnych lub zainteresowanych zakładów, oraz o liczbie ich pracowników, w celu rozpoczęcia negocjacji z przedstawicielami pracowników osób prawnych w sprawie zawarcia porozumienia o zaangażowaniu pracowników SCE.
2.
W tym celu tworzy się specjalny zespół negocjacyjny, reprezentujący pracowników uczestniczących osób prawnych, jak również zainteresowanych spółek zależnych lub zainteresowanych zakładów, zgodnie z następującymi przepisami:
a) Przy wyborze lub wyznaczania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego należy zapewnić:
i) aby członkowie ci byli wybierani lub wyznaczani proporcjonalnie do liczby pracowników zatrudnionych w każdym Państwie Członkowskim przez uczestniczące osoby prawne i zainteresowane spółki zależne lub zainteresowane zakłady w ten sposób, iż w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego jedno miejsce przypada na każdą część pracowników zatrudnionych w tym państwie, równą 10 % ogólnej liczby pracowników zatrudnionych we wszystkich Państwach Członkowskich łącznie albo ułamkowej części tej wielkości;
ii) aby w przypadku utworzenia SCE w drodze połączenia, występowało tylu dodatkowych członków z każdego Państwa Członkowskiego ilu jest koniecznych w celu zagwarantowania, że w skład specjalnego zespołu negocjacyjnego wchodzić będzie przynajmniej jeden członek reprezentujący każdą uczestniczącą spółdzielnię, która jest zarejestrowana i ma pracowników w tym Państwie Członkowskim i która w rezultacie zarejestrowania SCE przestanie istnieć jako odrębna osoba prawna, w ten sposób, że:
- liczba takich dodatkowych członków nie przekracza 20 % liczby członków wyznaczonych zgodnie z i), oraz
- skład specjalnego zespołu negocjacyjnego nie powoduje powstania podwójnej reprezentacji danych pracowników.
Jeżeli liczba takich spółdzielni jest wyższa niż liczba dostępnych dodatkowych miejsc na podstawie akapitu pierwszego, to dodatkowe miejsca przydziela się spółdzielniom z różnych Państw Członkowskich zgodnie z kolejnością według malejącej liczby zatrudnionych przez nie pracowników.
b) Państwa Członkowskie określają metody wyboru lub wyznaczania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego, którzy mają być wybrani lub wyznaczeni na ich terytorium.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, o ile to możliwe, że wśród tych członków znajdzie się co najmniej jeden członek reprezentujący każdą uczestniczącą osobę prawną, która posiada pracowników w danym Państwie Członkowskim.
Metody te nie mogą prowadzić do zwiększenia ogólnej liczby członków.
Zasady mianowania, wyznaczania lub wyboru przedstawicieli pracowników powinny urzeczywistniać możliwie zrównoważoną reprezentację mężczyzn i kobiet.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w skład zespołu wchodzą przedstawiciele związków zawodowych, bez względu na to, czy są oni pracownikami uczestniczącej osoby prawnej lub zainteresowanej spółki zależnej bądź zainteresowanego zakładu.
Bez uszczerbku dla krajowych przepisów i/lub praktyk określających progi w celu utworzenia organu przedstawicielskiego, Państwa Członkowskie zapewniają, że pracownicy w przedsiębiorstwach lub zakładach, w których nie ma przedstawicieli pracowników z powodów od nich niezależnych, mają prawo wybierania lub wyznaczenia członków specjalnego zespołu negocjacyjnego.
3.
Specjalny zespół negocjacyjny oraz właściwe organy uczestniczących osób prawnych określają, w drodze pisemnego porozumienia, zasady dotyczące zaangażowania pracowników w SCE.
W tym celu, właściwe organy uczestniczących osób prawnych informują specjalny zespół negocjacyjny o projekcie i rzeczywistym przebiegu tworzenia SCE, aż do momentu jej rejestracji.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 6, specjalny zespół negocjacyjny podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów swoich członków, pod warunkiem że taka większość reprezentuje również bezwzględną większość pracowników.
Każdy członek posiada jeden głos.
Jednakże w przypadku gdy w wyniku negocjacji ma nastąpić ograniczenie praw uczestnictwa, wymagana większość do podjęcia uchwały w sprawie takiego porozumienia, wynosi dwie trzecie głosów członków specjalnego zespołu negocjacyjnego, którzy reprezentują co najmniej dwie trzecie pracowników, włączając w to głosy członków reprezentujących pracowników zatrudnionych w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich,
- w przypadku SCE, która ma być utworzona w drodze połączenia, jeżeli uczestnictwo obejmuje co najmniej 25 % ogólnej liczby pracowników spółdzielni uczestniczących, albo
- w przypadku SCE, która ma być założona w inny sposób, jeżeli uczestnictwo obejmuje co najmniej 50 % ogólnej liczby pracowników uczestniczących osób prawnych.
Ograniczenie praw uczestnictwa oznacza liczbę członków organów SCE, w rozumieniu art. 2 lit. k), niższą niż najwyższa liczba istniejąca w ramach uczestniczących osób prawnych.
5.
W trakcie negocjacji, specjalny zespół negocjacyjny może powołać ekspertów według własnego wyboru, w tym przedstawicieli właściwych organizacji związkowych na poziomie wspólnotowym, w celu udzielenia pomocy w pracach negocjacyjnych.
Eksperci mogą uczestniczyć w spotkaniach negocjacyjnych w charakterze doradców na wniosek specjalnego zespołu negocjacyjnego, aby, w razie potrzeby wspierać spójność i jednomyślność na poziomie wspólnotowym.
Specjalny zespół negocjacyjny może podjąć decyzję o poinformowaniu przedstawicieli właściwych organizacji zewnętrznych, w tym związków zawodowych, o rozpoczęciu negocjacji.
6.
Specjalny zespół negocjacyjny może podjąć uchwałę większością głosów, określoną poniżej, o nierozpoczynaniu negocjacji lub o zakończeniu negocjacji już rozpoczętych oraz o stosowaniu przepisów dotyczących informowania i konsultacji pracowników obowiązujących w Państwach Członkowskich, w których SCE zatrudnia pracowników.
Uchwała taka kończy postępowanie w celu zawarcia porozumienia określonego w art. 4.
W przypadku podjęcia takiej uchwały, żadnego z przepisów Załącznika nie stosuje się.
Większość wymagana do podjęcia uchwały o nierozpoczynaniu lub zakończeniu negocjacji wynosi dwie trzecie głosów członków reprezentujących co najmniej dwie trzecie pracowników, w tym głosy członków reprezentujących pracowników zatrudnionych w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich.
W przypadku SCE tworzonej w drodze przekształcenia, niniejszego ustępu nie stosuje się, jeżeli w spółdzielni, która ma zostać przekształcona, ma miejsce uczestnictwo pracowników.
Specjalny zespół negocjacyjny zbiera się ponownie na pisemny wniosek co najmniej 10 % pracowników SCE, jej spółek zależnych i zakładów, lub ich przedstawicieli, nie wcześniej niż dwa lata po podjęciu wyżej wymienionej uchwały, chyba że strony zgodzą się na wcześniejsze ponowne podjęcie negocjacji.
Jeżeli specjalny zespół negocjacyjny podejmuje uchwałę o ponownym rozpoczęciu negocjacji z kierownictwem danego podmiotu, a nie dochodzi do osiągnięcia porozumienia w drodze tych negocjacji, żadnego z przepisów Załącznika nie stosuje się.
7.
Wszelkie koszty związane z funkcjonowaniem specjalnego zespołu negocjacyjnego oraz, generalnie, z negocjacjami, ponoszą uczestniczące osoby prawne tak, by umożliwić specjalnemu zespołowi negocjacyjnemu wykonywanie jego zadań we właściwy sposób.
Zgodnie z tą zasadą Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady finansowania działalności specjalnego zespołu negocjacyjnego.
Mogą one w szczególności ograniczyć pokrycie kosztów do kosztów udziału tylko jednego eksperta.
Artykuł 4
Treść porozumienia
1.
Właściwe organy uczestniczących osób prawnych i specjalny zespół negocjacyjny negocjują w duchu współpracy w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie zaangażowania pracowników w SCE.
2.
Bez uszczerbku dla autonomii stron i z zastrzeżeniem ust. 4, porozumienie określone w ust. 1, zawarte pomiędzy właściwymi organami uczestniczących osób prawnych i specjalnym zespołem negocjacyjnym, określa:
a) zakres porozumienia;
b) skład, liczbę członków i podział miejsc w organie przedstawicielskim, który będzie partnerem w dyskusji z właściwym organem SCE w ramach porozumienia o informowaniu i konsultacji pracowników SCE oraz jej spółek zależnych i zakładów;
c) funkcje i procedurę informowania i konsultowania organu przedstawicielskiego;
d) częstotliwość spotkań organu przedstawicielskiego;
e) środki finansowe i materialne, które zostaną przyznane organowi przedstawicielskiemu;
f) jeżeli, strony, podczas negocjacji, podjęły decyzję o wprowadzeniu jednej lub więcej procedur w celu informowania i konsultacji pracowników, zamiast powoływać organ przedstawicielski - ustalenia dotyczące stosowania tych procedur;
g) Treść porozumienia o uczestnictwie, jeżeli w trakcie negocjacji strony zdecydują o zawarciu takiego porozumienia, włączając w to (w miarę potrzeby) liczbę członków organu administrującego lub nadzorczego SCE, których będą wybierać, powoływać lub proponować pracownicy, lub których powołanie będzie mogło być przez pracowników odrzucone, procedury według których pracownicy będą wybierać, powoływać, proponować lub odrzucać powołanie członków wymienionych organów i prawa tych członków;
h) datę wejścia w życie porozumienia i okres jego obowiązywania, przypadki, w których porozumienie powinno podlegać renegocjacji oraz procedury renegocjacji, włącznie, w miarę potrzeby, z przypadkiem zmian strukturalnych w SCE i jego jednostkach zależnych i zakładach, które mają miejsce po utworzeniu SCE.
3.
Do porozumienia nie stosuje się standardowych zasad określonych w Załączniku, chyba że postanowiono inaczej.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 ust. 3 lit. a), w przypadku SCE powstałej w drodze przekształcenia, porozumienie zapewnia dla wszystkich aspektów zaangażowania pracowników przynajmniej ten sam poziom, jaki istnieje w spółdzielni, która ma być przekształcona w SCE.
5. Porozumienie może zawierać ustalenia dotyczące uprawnienia pracowników do udziału w zebraniach ogólnych lub w zebraniach sekcji lub sektorowych, zgodnie z art. 9 niniejszej dyrektywy i art. 59 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1435/2003.
Artykuł 5
Czas trwania negocjacji
1.
Negocjacje rozpoczynają się z chwilą utworzenia specjalnego zespołu negocjacyjnego i mogą być kontynuowane przez okres sześciu miesięcy.
2.
Strony mogą wspólnie zadecydować o przedłużeniu czasu negocjacji poza okres określony w ust. 1, łącznie do jednego roku od momentu utworzenia specjalnego zespołu negocjacyjnego.
Artykuł 6
Prawo właściwe dla procedury negocjacji
Jeśli niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, do procedury negocjacyjnej określonej w art. 3, 4 i 5 stosuje się prawo tego Państwa Członkowskiego, w którym ma się znajdować statutowa siedziba SCE.
Artykuł 7
Zasady standardowe
1.
Aby osiągnąć cel określony w art. 1, Państwa Członkowskie ustanawiają zasady standardowe dotyczące zaangażowania pracowników, które muszą odpowiadać przepisom zawartym w Załączniku.
Zasady standardowe przewidziane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym ma znajdować się siedziba statutowa SCE, stosuje się od daty rejestracji SCE, jeżeli:
a) strony tak postanowią; albo
b) do upływu terminu określonego w art. 5, nie zostało zawarte porozumienie, i:
- właściwy organ każdej z uczestniczących osób prawnych podejmie decyzje o stosowaniu standardowych zasad w odniesieniu do SCE, a tym samym o kontynuowaniu rejestracji SCE, oraz
- specjalny zespół negocjacyjny nie podjął uchwały określonej w art. 3 ust. 6.
2.
Ponadto zasady standardowe ustalone przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego rejestracji SCE zgodnie z częścią 3 Załącznika mają zastosowanie jedynie:
a) w przypadku SCE utworzonej w drodze przekształcenia, jeżeli przepisy Państwa Członkowskiego dotyczące uczestnictwa pracowników w organie administrującym lub nadzorczym miały zastosowanie do spółdzielni przekształconej w SCE;
b) w przypadku SCE utworzonej w drodze połączenia:
- jeżeli, przed rejestracją SCE, jedna lub więcej form uczestnictwa stosowano w jednej lub więcej spółdzielniach uczestniczących, obejmujących co najmniej 25 % ogólnej liczby pracowników zatrudnionych w tych spółdzielniach, lub
- jeżeli, przed rejestracją SCE, jedna lub więcej form uczestnictwa stosowano w jednej lub więcej spółdzielniach uczestniczących, obejmujących mniej niż 25 % ogólnej liczby pracowników zatrudnionych w tych spółdzielniach i jeżeli specjalny zespół negocjacyjny podejmie odpowiednią uchwałę;
c) w przypadku SCE utworzonej w inny sposób:
- jeżeli, przed rejestracją SCE, jedną lub więcej form uczestnictwa stosowano w jednej lub więcej uczestniczących osobach prawnych, obejmujących co najmniej 50 % ogólnej liczby pracowników zatrudnionych w tych podmiotach, lub
- jeżeli, przed rejestracją SCE, jedną lub więcej form uczestnictwa stosowano w jednej lub więcej uczestniczących osobach prawnych obejmujących mniej niż 50 % ogólnej liczby pracowników zatrudnionych w tych podmiotach i jeżeli specjalny zespół negocjacyjny podejmie odpowiednią uchwałę.
Jeżeli w uczestniczących osobach prawnych istniała więcej niż jedna forma uczestnictwa, specjalny zespół negocjacyjny decyduje o tym, która z tych form ma być ustanowiona w SCE.
Państwa Członkowskie mogą określić zasady, które stosuje się w razie niepodjęcia uchwały w tej kwestii, w odniesieniu do SCE zarejestrowanej na ich terytorium.
Specjalny zespół negocjacyjny informuje właściwe organy uczestniczących osób prawnych o wszelkich uchwałach podjętych na podstawie niniejszego akapitu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że standardowych zasad określonych w części 3 Załącznika nie stosuje się w przypadku określonym w ust. 2 lit. b).
SEKCJA III
ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO SCE UTWORZONEJ WYŁĄCZNIE PRZEZ OSOBY FIZYCZNE LUB PRZEZ JEDNĄ OSOBĘ PRAWNĄ I OSOBY FIZYCZNE
Artykuł 8
1.
W przypadku SCE założonej wyłącznie przez osoby fizyczne lub przez jedną osobę prawną i osoby fizyczne, które łącznie zatrudniają co najmniej 50 pracowników w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich, stosuje się przepisy art. 3–7.
2.
W przypadku SCE założonej wyłącznie przez osoby fizyczne lub przez jedną osobę prawną i osoby fizyczne, które łącznie zatrudniają mniej niż 50 pracowników lub zatrudniają 50 lub więcej pracowników tylko w jednym Państwie Członkowskim, zaangażowanie pracowników regulowane jest, jak następuje:
- w samej SCE mają zastosowanie przepisy Państwa Członkowskiego statutowej siedziby SCE, które mają zastosowanie do innych osób prawnych tego samego typu,
- w jej spółkach zależnych i zakładach mają zastosowanie przepisy tego Państwa Członkowskiego, w którym się znajdują, i które mają zastosowanie do innych osób prawnych tego samego typu.
W przypadku przeniesienia siedziby statutowej SCE, w której miało miejsce zaangażowanie pracowników, do innego Państwa Członkowskiego, powinien obowiązywać co najmniej ten sam zakres prawa uczestnictwa pracowników.
3.
Jeżeli, po rejestracji SCE określonej w ust. 2, przynajmniej jedna trzecia ogólnej liczby pracowników SCE i jej spółek zależnych oraz zakładów, w co najmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich złoży taki wniosek, lub jeżeli łączna liczba zatrudnionych pracowników wynosi lub przekroczy 50 pracowników, w przynajmniej dwóch Państwach Członkowskich, przepisy art. 3–7 stosuje się odpowiednio.
W tym przypadku, słowa "uczestniczące osoby prawne" oraz "zainteresowana spółka zależna lub zainteresowany zakład" zastępuje się odpowiednio słowami "SCE", względnie "spółki zależne lub zakłady SCE".
SEKCJA IV
UCZESTNICTWO W WALNYM ZGROMADZENIU ALBO ZGROMADZENIU SEKCJI LUB ZGROMADZENIU SEKTOROWYM
Artykuł 9
Z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 59 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1435/2003, pracownicy SCE i/lub ich przedstawiciele są uprawnieni do uczestniczenia z prawem głosu w walnym zgromadzeniu lub, jeśli takie przewidziano, w zgromadzeniu sekcji lub sektorowym, pod następującymi warunkami:
1. jeśli strony tak postanowią w porozumieniu określonym w art. 4, albo
2. jeśli spółdzielnia, w której istniała taka regulacja, przekształca się w SCE, albo
3. jeśli, w przypadku SCE utworzonej w sposób inny niż w drodze przekształcenia, w uczestniczącej spółdzielni istniała taka regulacja i:
i) strony nie zawrą porozumienia określonego w art. 4, w terminie określonym w art. 5; oraz
ii) znajduje zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz część 3 Załącznika; oraz
iii) uczestnicząca spółdzielnia, w której istnieje taka regulacja, w odniesieniu do zasad uczestnictwa w rozumieniu art. 2 lit. k), obowiązujących w uczestniczących spółdzielniach przed rejestracją SCE, wykazuje najwyższy stopień uczestnictwa.
SEKCJA V
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 10
Zastrzeżenia i poufność
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego i organu przedstawicielskiego, a także eksperci, którzy im pomagają, nie będą upoważnieni do ujawniania jakichkolwiek informacji, które zostały im udzielone jako poufne.
To samo odnosi się do przedstawicieli pracowników w ramach procedury informowania i konsultacji.
Obowiązek ten stosuje się bez względu na to, gdzie znajdują się osoby, o których mowa, nawet po zakończeniu wykonywania ich funkcji.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, w szczególnych przypadkach oraz zgodnie z zasadami i ograniczeniami przewidzianymi w prawie krajowym, że organ nadzorczy lub administrujący SCE lub uczestniczącej osoby prawnej utworzonej na jego terytorium nie jest zobowiązany do przekazywania informacji, których charakter jest taki, że zgodnie z obiektywnymi kryteriami, ich ogłoszenie mogłoby istotnie zaszkodzić funkcjonowaniu SCE (lub, w zależności od przypadku, uczestniczącej osoby prawnej) lub jej spółkom zależnym lub zakładom, lub mogłoby narazić je na pogorszenie ich sytuacji.
Państwo Członkowskie może uzależnić takie zwolnienie od wcześniejszego uzyskania zezwolenia administracyjnego lub sądowego.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przyjąć szczególne przepisy dotyczące SCE działających na jego terytorium, które bezpośrednio i w istotny sposób realizują cel o charakterze ideologicznym, odnoszący się do informowania i wyrażania opinii, pod warunkiem że w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, przepisy takie istnieją już w ustawodawstwie krajowym.
4.
Do celów stosowania ust. 1, 2 i 3, Państwa Członkowskie określają administracyjne lub sądowe procedury odwoławcze, które mogą inicjować przedstawiciele pracowników, gdy organ nadzorczy lub administrujący SCE lub uczestniczącej osoby prawnej wymaga zachowania poufności lub nie udzieli informacji.
Procedury te mogą obejmować regulacje mające na celu ochronę poufności przedmiotowych informacji.
Artykuł 11
Działanie organu przedstawicielskiego oraz procedura informowania i konsultacji pracowników
Właściwy organ SCE oraz organ przedstawicielski działają razem w duchu współpracy i z poszanowaniem wzajemnych praw i obowiązków.
To samo odnosi się do współpracy między organem nadzorczym lub administrującym SCE a przedstawicielami pracowników w odniesieniu do procedury informowania i konsultacji pracowników.
Artykuł 12
Ochrona przedstawicieli pracowników
Członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego, członkowie organu przedstawicielskiego, wszyscy przedstawiciele pracowników wykonujący funkcje w ramach procedury informowania i konsultacji oraz wszyscy przedstawiciele pracowników w organie nadzorczym lub administrującym SCE, którzy są pracownikami SCE, jej spółek zależnych lub zakładów, lub uczestniczącego osób prawnych, podczas wykonywania swoich funkcji, korzystają z tej samej ochrony i gwarancji jakie zapewniane są przedstawicielom pracowników przez prawo krajowe i/lub praktyki obowiązującą w kraju ich zatrudnienia.
Powyższy akapit stosuje się w szczególności do uczestnictwa w posiedzeniach specjalnego zespołu negocjacyjnego lub organu przedstawicielskiego, lub we wszystkich innych posiedzeniach przewidzianych w ramach porozumienia określonego w art. 4 ust. 2 lit. f) lub w jakichkolwiek innych posiedzeniach organu nadzorczego lub administrującego, a także do wypłaty wynagrodzeń osobom zatrudnionym w uczestniczącej osobie prawnej lub w SCE bądź w jej spółkach zależnych lub zakładach w trakcie nieobecności związanej z wykonywaniem obowiązków.
Artykuł 13
Nadużycie procedur
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki, zgodne z prawem wspólnotowym w celu zapobiegania nadużywania SCE do celów pozbawiania pracowników ich praw do zaangażowania lub zawieszania takich praw.
Artykuł 14
Zgodność z niniejszą dyrektywą
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że kierownictwo zakładów SCE oraz organy nadzorcze lub administrujące spółek zależnych i uczestniczących osób prawnych, które mają swoją siedzibę na jego terytorium, oraz przedstawiciele pracowników lub, o ile jest to stosowne, sami pracownicy, przestrzegają obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, bez względu na to, czy SCE ma swoją statutową siedzibę na terytorium tego państwa.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują stosowne regulacje na wypadek nieprzestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy; w szczególności gwarantują istnienie procedur administracyjnych lub sądowych, umożliwiających wykonanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Związek między niniejszą dyrektywą a innymi przepisami
1.
W przypadku gdy SCE lub którakolwiek z jej spółek zależnych jest przedsiębiorstwem o zasięgu wspólnotowym lub przedsiębiorstwem dominującym grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowych w rozumieniu dyrektywy 94/45/WE lub dyrektywy 97/74/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., rozszerzającej wspomnianą dyrektywę na Zjednoczone Królestwo [6], przepisów tych dyrektyw oraz przepisów transponujących je do prawa krajowego nie stosuje się do tej SCE ani do jej spółek zależnych.
Jednakże w przypadku gdy specjalny zespół negocjacyjny podejmie uchwałę, zgodnie z art. 3 ust. 6, aby nie rozpoczynać negocjacji lub aby zakończyć już rozpoczęte negocjacje, stosuje się dyrektywę 94/45/WE lub dyrektywę 97/74/WE oraz przepisy transponujące je do prawa krajowego.
2.
Przepisy krajowe dotyczące uczestnictwa pracowników w organach spółki, i/lub krajowa praktyka, inne niż przepisy wprowadzające w życie niniejszą dyrektywę, nie mają zastosowania do SCE, do których stosuje się art. 3–7.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza:
a) istniejących praw dotyczących zaangażowania pracowników przewidzianych przez przepisy prawa krajowego i/lub praktykę poszczególnych Państw Członkowskich, które to prawa przysługują pracownikom SCE oraz jej spółek zależnych i zakładów, innych niż uczestnictwo w organach SCE;
b) przepisów dotyczących uczestnictwa w organach, przewidzianych przez krajowe ustawodawstwo i/lub praktykę, stosowanych do spółek zależnych SCE oraz do SCE, do których nie stosuje się przepisów art. 3–7.
4.
W celu zachowania praw określonych w ust. 3, Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki niezbędne dla zagwarantowania, że struktury reprezentacji pracowniczej w uczestniczących osobach prawnych, które przestaną istnieć jako odrębne osoby prawne zostaną zachowane po rejestracji SCE.
Artykuł 16
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 18 sierpnia 2006 r., lub zapewnią, że najpóźniej do tej daty partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki umożliwiające w każdym czasie osiągnięcie rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przy wydawaniu wymienionych regulacji, Państwa Członkowskie powinny powołać się na niniejszą dyrektywę w tekście regulacji lub przez wskazówkę przy ich urzędowym ogłaszaniu.
Sposób powołania się na dyrektywę określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Przegląd dokonywany przez Komisję
Nie później niż do dnia 18 sierpnia 2009 r., Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz z partnerami społecznymi na poziomie wspólnotowym, dokonuje przeglądu procedur stosowania niniejszej dyrektywy, w celu przedstawienia Radzie, w miarę potrzeby, odpowiednich propozycji zmian.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/73/WE
z dnia 24 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik III do dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącą się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do dyrektywy 1999/94/WE ustanawia format plakatu, który ma być wystawiony w punkcie sprzedaży nowych samochodów osobowych.
(2) Należy uwzględnić użycie nowoczesnych narzędzi komunikacyjnych (wyświetlacz elektroniczny), oraz zapobiegać użyciu plakatów modernizujących techniki, które są mniej przyjazne dla konsumenta.
(3) Dlatego załącznik III do dyrektywy 1999/94 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Organizacje konsumenckie oraz zainteresowane strony były konsultowane.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 10 dyrektywy 1999/94/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do dyrektywy 1999/94/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż w ciągu roku od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Dyrektywa nr 2003/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 września 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/22/WE dotyczącą zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 96/22/WE [4] wymaga od Państw Członkowskich zakazu podawania zwierzętom hodowlanym substancji mających, między innymi, działanie estrogenne, androgenne lub gestagenne.
Niemniej jednak podawanie tych substancji zwierzętom hodowlanym może być dozwolone, lecz tylko wówczas, gdy są one używane w celach terapeutycznych lub zootechnicznych, zgodnie z postanowieniami art. 4, 5 i 7 tej dyrektywy.
(2) Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 96/22/WE wymaga od Państw Członkowskich zakazu przywozu z państw trzecich zwierząt hodowlanych lub zwierząt akwakultury, którym podawano substancje lub produkty, o których mowa w art. 3 lit. a) tej dyrektywy, chyba że były one podawane zgodnie z przepisami i wymaganiami ustalonymi w jej art. 4, 5 i 7, jak również mięsa lub produktów pozyskanych od zwierząt, których przywóz jest zabroniony.
(3) W świetle wyników dyskusji na temat rozstrzygania sporu wniesionego do Światowej Organizacji Handlu (WTO) przez Stany Zjednoczone Ameryki i przez Kanadę (sprawa hormonów) [5] i rekomendacji dokonanych w tej sprawie przez Organ WTO Organowi Rozstrzygania Sporu 13 lutego 1998 r., Komisja niezwłocznie rozpoczęła ocenę dodatkowego ryzyka, zgodnie z wymaganiami Porozumienia w sprawie zastosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (WTO-GATT) [6], zgodnie z interpretacją ich przez organ odwoławczy w sprawie hormonów, zakazane jest przez dyrektywę 96/22/WE podawanie sześciu substancji hormonalnych w celu poprawy wzrostu zwierząt (17β-estradiol, testosteron, progesteron, octan trenbolonu, zeranol oraz octan melengestrolu).
(4) Równolegle Komisja rozpoczęła i ufundowała szereg szczegółowych studiów naukowych i projektów badawczych dotyczących tych sześciu hormonów w celu uzyskania jak największej liczby brakujących informacji, zidentyfikowanych w interpretacjach i spostrzeżeniach organu WTO i raportach organu odwoławczego w sprawie hormonów.
Ponadto Komisja wystosowała szczegółowe żądania do USA, Kanady i innych państw trzecich, które zezwalają na używanie tych sześciu hormonów w celu poprawy wzrostu zwierząt oraz opublikowała otwartą prośbę o dokumentację [7], prosząc wszystkie zainteresowane strony włącznie z przemysłem o zapewnienie, aby wszelkie istotne i najnowsze dane naukowe będące w ich posiadaniu zostały wzięte pod uwagę w przy szacowaniu dodatkowego ryzyka.
(5) Dnia 30 kwietnia 1999 r., zgodnie z wymaganiami Komisji, Komitet Naukowy ds. Środków Weterynaryjnych odnoszących się do Zdrowia Publicznego (SCVPH) wydał opinię dotyczącą oszacowania potencjalnych skutków ubocznych dla zdrowia ludzi ze strony pozostałości hormonów w mięsie wołowym i w produktach mięsnych.
Główne wnioski wynikające z tej opinii to, po pierwsze, to że jeśli chodzi o nadmierne pobieranie pozostałości hormonów i ich metabolitów, oraz ze względu na wewnętrzne właściwości hormonów oraz odkrycia epidemiologiczne, ryzyko dla konsumenta jest utożsamiane z różnymi poziomami ostatecznego stanu dla sześciu ocenianych hormonów.
Po drugie, dla sześciu hormonów są rozpatrywane skutki endokrynologiczne, rozwojowe, immunologiczne, neurobiologiczne, immunotoksyczne, genotoksyczne i rakotwórcze oraz, spośród różnych grup podatnych na ryzyko, dzieci w okresie wzrostu stanowią grupę o największym znaczeniu oraz, po trzecie, ze względu na wewnętrzne właściwości hormonów oraz biorąc pod uwagę odkrycia epidemiologiczne, nie można ustalić progu poziomów, a w związku z tym, żadnej dopuszczalnej dawki dziennego pobrania (ADI) dla żadnego z tych ocenianych hormonów kiedy podaje się je bydłu w celu poprawienia wzrostu.
(6) Jeśli chodzi, w szczególności, o używanie 17β-estradiolu, w celu poprawy wzrostu, ocena SCVPH sugeruje, że substancja czynna zawarta w pozostałościach musi być uważana całkowicie za środek rakotwórczy, jako że ma działanie zarówno inicjujące jak i sprzyjające nowotworzeniu, oraz że obecnie dostępne dane nie umożliwiają ilościowego oszacowania ryzyka.
(7) Jeśli chodzi o pięć innych hormonów (testosteron, progesteron, octan trenbolonu, zeranol i octan melengestrolu), ocena SCVPH jest taka, że pomimo dostępności indywidualnych danych toksykologicznych i epidemiologicznych, które zostały wzięte pod uwagę, obecny stan wiedzy nie umożliwia ilościowego oszacowania ryzyka dla konsumentów.
(8) W następstwie opinii SCVPH z 30 kwietnia 1999 r. zostały udostępnione Komisji przez Komitet Zjednoczonego Królestwa ds. Produktów Weterynaryjnych, w październiku 1999 r., Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych Wspólnoty Europejskiej (CVM), w grudniu 1999 r., oraz Połączony Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA), w lutym 2000 r.
CVM zauważył szczególnie, że 17β-estradiol ma działanie rakotwórcze jedynie po dłuższym narażeniu i na poziomach, które są znacznie wyższe niż potrzebne dla fizjologicznej (estrogennej) odpowiedzi.
Wszystkie te najnowsze informacje naukowe zostały przedstawione uwadze SCVPH, który przejrzał je i, 3 maja 2000 r., stwierdził, że nie zapewniają one przekonujących danych i argumentów, które wymagałyby zrewidowania wniosków zawartych w opinii z 30 kwietnia 1999 r.
SCVPH potwierdził w swej opinii z 10 kwietnia 2002 r. ważność swej poprzedniej opinii, po zrewidowaniu jej w świetle najnowszych danych naukowych.
(9) Jeśli chodzi, w szczególności, o 17β-estradiol, substancja ta może być potencjalnie stosowana u wszystkich zwierząt hodowlanych, a pobieranie jej pozostałości przez wszystkie segmenty ludzkiej populacji, a w szczególności przez grupy o zwiększonym ryzyku może być znaczne.
Uniknięcie takiego pobierania ma absolutne znaczenie dla ochrony zdrowia ludzi.
Ponadto rutynowe używanie powyższych substancji w celu poprawy wzrostu zwierząt może powodować zwiększoną koncentrację tych substancji w środowisku.
(10) Biorąc pod uwagę wyniki oceny ryzyka i wszystkie inne odnoszące się do tego informacje, należy podsumować, że aby osiągnąć we Wspólnocie wybrany poziom ochrony przed ryzykiem stwarzanym, w szczególności dla zdrowia ludzi, przez rutynowe używanie tych hormonów w celu poprawy wzrostu oraz konsumpcję pozostałości znajdujących się w mięsie pochodzącym od zwierząt, którym te hormony były podawane, konieczne jest utrzymanie stałego zakazu ustalonego w dyrektywie 96/22/EC co do 17β-estradiolu oraz dalsze tymczasowe stosowanie zakazu innych pięciu hormonów (testosteron, progesteron, octan trenbolonu, zeranol i octan melengestrolu).
Ponadto, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [8], tymczasowy zakaz tych pięciu hormonów powinien być stosowany, podczas gdy Wspólnota poszukuje bardziej kompletnych informacji naukowych z wszelkich źródeł, które mogłyby rzucić światło i uzupełnić luki w aktualnym stanie wiedzy o tych substancjach.
(11) Jednakże stosowanie niektórych spośród powyższych substancji, tam gdzie to konieczne, dla celów leczniczych lub zootechnicznych może nadal być zezwalane, gdyż nie stwarza zagrożenia dla zdrowia publicznego ze względu na naturę i ograniczony czas trwania działania, ograniczoną ilość w jakiej są podawane oraz ścisłe warunki ustalone w dyrektywie 96/22/WE w celu zapobieżenia wszelkiemu możliwemu nadużyciu.
(12) Jednakże w świetle istniejących informacji jest rzeczą właściwą jak największe ograniczenie używania 17β-estradiolu i zezwolenie tylko na użycie go w przypadkach, gdy nie ma innej alternatywy.
Ogólnie dostępne są alternatywne sposoby postępowania lub schematy zastępujące większość zastosowań do celów terapeutycznych lub zootechnicznych.
Niemniej jednak badania wydają się wykazywać, że obecnie nie istnieje we wszystkich Państwach Członkowskich żadna znacząco skuteczna alternatywa dla pewnych sposobów postępowania, na które obecnie się zezwala.
W celu zezwolenia na niezbędne dostosowania, a w szczególności zezwolenia na wzajemne uznawanie niezbędnych produktów farmaceutycznych, jest rzeczą właściwą stopniowe zaprzestanie stosowania 17β-estradiolu w celu indukcji ruji powyżej danego okresu.
Jest również rzeczą właściwą utrzymanie możliwości wydawania zezwoleń pod ścisłymi i sprawdzalnymi warunkami, tak aby zapobiec wszelkim możliwym nadużyciom oraz wszelkiemu niedopuszczalnemu ryzyku dla zdrowia publicznego, na jego stosowanie w leczeniu w pewnych przypadkach (maceracja lub mumifikacja płodu oraz pyometra u bydła), co ma ważne konsekwencje dla zdrowia i dobrostanu zwierząt.
Konieczne jest ponowne rozpatrzenie tej możliwości w ciągu danego czasu.
(13) Proponowane zmiany w dyrektywie 96/22/WE są konieczne dla osiągnięcia zamierzonego poziomu ochrony zdrowia przed pozostałościami w mięsie zwierząt hodowlanych, którym podawano te hormony w celu poprawy wzrostu, przy przestrzeganiu generalnych zasad prawodawstwa dotyczącego żywności, określonego w rozporządzeniu WE nr 178/2002 oraz zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty.
Ponadto nie ma innego środka, który byłby obecnie racjonalnie dostępny, biorąc pod uwagę możliwości techniczne i ekonomiczne, co jest znacznie mniej restrykcyjne dla handlu i może równie skutecznie osiągnąć żądany poziom ochrony zdrowia.
Ponadto mniejsze projektowane zmiany są równie konieczne w szczególności w celu zastąpienia pewnej liczby dyrektyw przez dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa 96/22/WE otrzymuje następujące brzmienie:
1) Artykuły 2 i 3 zastępuję się następującym tekstem:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują:
a) wprowadzania na rynek substancji wymienionych w załączniku II, lista A, podawanych zwierzętom wszystkich gatunków;
b) wprowadzania na rynek substancji wymienionych w załączniku II, lista B, w celu podawania zwierzętom, których mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, do celów innych niż przewidziane w pkt 2 art. 4 i art. 5a.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zakazują dla substancji wymienionych w załączniku II oraz tymczasowo zakazują dla substancji wymienionych w załączniku III:
a) podawania tych substancji zwierzętom hodowlanym i zwierzętom akwakultury, w jakikolwiek sposób;
b) - utrzymywania, z wyjątkiem tych, które są pod kontrolą urzędową, zwierząt, o których mowa w lit. a) w gospodarstwie, oraz
- umieszczania na rynku lub poddawania ubojowi w celu spożycia przez ludzi zwierząt hodowlanych,
które zawierają substancje, o których mowa w załączniku II oraz załączniku III lub tych, u których obecność tych substancji została stwierdzona, chyba że można udowodnić, że zwierzętom, których sprawa dotyczy podawano je zgodnie z art. 4, 5 lub 5a;
c) umieszczania na rynku zwierząt akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi, którym były podawane substancje, o których mowa powyżej oraz przetworzonych produktów pochodzących z tych zwierząt;
d) umieszczania na rynku mięsa zwierząt, o których mowa w lit. b);
e) przetwarzania mięsa, o którym mowa w lit. d).".
2) W art. 4 pkt 1 skreśla się "17β-estradiol".
3) W art. 5 akapit pierwszy zdanie pierwsze zastępuje się następującym:
"Nie naruszając art. 3 lit. a) oraz bez uszczerbku dla art. 2, Państwa Członkowskie mogą zezwalać na podawanie zwierzętom hodowlanym, do celów zootechnicznych, weterynaryjnych produktów leczniczych o działaniu estrogennym (innych niż 17β-estradiol oraz jego estrowe pochodne), androgennym lub gestagennym, które są dozwolone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów medycznych [10].".
4) Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 5a
1.
Nie naruszając art. 3 lit. a) oraz bez uszczerbku dla art. 2 i 11a, Państwa Członkowskie mogą zezwalać na podawanie zwierzętom hodowlanym weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających 17β-estradiol lub jego pochodne estrowe w celu:
- postępowania leczniczego maceracji lub mumifikacji płodu u bydła, lub
- postępowania leczniczego przy pyometra u bydła,
zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE.
2.
Nie naruszając art. 3 lit. a) oraz bez uszczerbku dla art. 2, Państwa Członkowskie mogą zezwalać na podawanie zwierzętom hodowlanym weterynaryjnych produktów medycznych zawierających 17β-estradiol lub jego pochodne estrowe w celu indukcji ruji u bydła, koni, owiec lub kóz do 14 października 2006 r., zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE.
3.
Leczenie to musi być przeprowadzone osobiście przez lekarza weterynarii u zwierząt hodowlanych, które są dobrze zidentyfikowane.
Postępowanie to musi być odnotowane w książce leczenia zwierząt przez lekarza weterynarii odpowiedzialnego za stado.
Musi on odnotować przynajmniej następujące dane, które przewiduje się w dyrektywie 2001/82/WE:
- rodzaj podawanego środka,
- charakter postępowania leczniczego,
- data leczenia,
- identyfikacja leczonych zwierząt,
- data wygaśnięcia działania lub wycofania środka.
Książka leczenia zwierząt musi być dostępna dla właściwej władzy na każde żądanie.
Hodowcom zakazuje się utrzymywania w swych gospodarstwach weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających 17β-estradiol lub jego estrowe pochodne.".
5) Artykuł 6 ust. 1 zastępuje się następującym:
"1.
Produkty hormonalne i beta-agonistyczne, których podawanie zwierzętom gospodarskim jest dozwolone zgodnie z art. 4, 5 lub 5a, muszą spełniać warunki dyrektywy 2001/82/WE.".
6) Artykuł 7 ust. 1 akapit pierwszy zastępuje się następującym:
"1.
Do celów handlowych Państwa Członkowskie mogą zezwalać na wprowadzanie na rynek zwierząt do reprodukcji i zwierząt do chowu w końcu ich życia reprodukcyjnego, które w tymże okresie były traktowane w sposób, o którym mowa w art. 4, 5 lub 5a, i mogą zezwolić na umieszczanie oznaczenia Wspólnoty na mięsie z tych zwierząt, jeżeli spełniane są warunki ustalone w art. 4, 5 lub 5a oraz okresy wycofania dla wydawanych zezwoleń na wprowadzanie na rynek.".
7) Artykuł 8 otrzymuje następujące brzmienie:
a) pkt 1 zastępuje się następującym:
"1. w czasie przywozu, wytwarzania, przechowywania, dystrybucji, sprzedaży i stosowania substancji, o których mowa w art. 2 i 3, ich posiadanie jest ograniczone do osób, którym zezwala na to prawodawstwo krajowe zgodnie z art. 68 dyrektywy 2001/82/WE.".
b) w pkt 2 lit. a) "Artykuł 2" zastępuje się przez "Artykuły 2 i 3";
c) w pkt 2 lit. d) "w artykułach 4 i 5" zastępuje się przez "w artykułach 4, 5 i 5a";
d) przypis 2 skreśla się, a przypis 3 staje się przypisem 2.
8) Artykuł 11 ust. 2 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
a) w ppkt i) "lit. a) art. 2" zastępuje się przez "Załącznik II, Lista A,";
b) ppkt ii) otrzymuje następujące brzmienie:
"ii) którym podaje się substancje, o których mowa w Załączniku II, Lista B, oraz w Załączniku III, chyba że te substancje były podawane zgodnie z postanowieniami i wymaganiami ustalonymi w art. 4, 5, 5a i 7 oraz zachowane zostały okresy wycofania zgodne z zaleceniami międzynarodowymi;".
9) Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 11a
Komisja przedstawia w ciągu dwóch lat od 14 października 2003 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport w sprawie dostępności weterynaryjnych produktów leczniczych alternatywnych dla tych, które zawierają 17β-estradiol lub jego pochodne estrowe w celu postępowania leczniczego przy maceracji lub mumifikacji płodu u bydła, oraz przy pyometra u bydła, oraz przedstawia im w następnym roku wszelkie niezbędne propozycje mające na celu zastąpienie tych substancji w wyznaczonym czasie.
Ponadto w odniesieniu do substancji wymienionych w załączniku III, Komisja może potrzebować dodatkowych informacji, biorąc pod uwagę aktualne dane naukowe ze wszystkich możliwych źródeł, oraz utrzymać środki stosowane w ramach regularnych kontroli w celu tymczasowego przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wszelkich niezbędnych propozycji.".
10) Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 14a
Nie naruszając art. 3 i 5a oraz bez uszczerbku dla art. 2, zwierzęta hodowlane, co do których może być wydane zaświadczenie, że podawano im 17β-estradiol lub jego estrowe pochodne w celach terapeutycznych i zootechnicznych przed 14 października 2004 r., podlegają tym samym przepisom, które zostały ustalone dla substancji dozwolonych zgodnie z art. 4 ust. 1 jeśli chodzi o zastosowanie terapeutyczne, oraz z art. 5 jeśli chodzi o zastosowanie zootechniczne.".
11) Wszystkie odniesienia do "dyrektywy 81/851/EWG" oraz "dyrektywy 81/852/EWG" są sformułowane jako odniesienia do "dyrektywy 2001/82/WE".
12) Załącznik do dyrektywy 96/22/WE staje się "załącznikiem I", oraz dodaje się załączniki II i III do załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla zgodności z niniejszą dyrektywą, najpóźniej do 14 października 2004 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst postanowień prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/75/WE
z dnia 29 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 98/18/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [1], w szczególności jej art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich stosuje się do nowych oraz istniejących statków na liniach krajowych zgodnie z wymaganiami załącznika I.
(2) Rozdział III sekcja 5-1 załącznika I do dyrektywy 98/18/WE wymagał zmian w odniesieniu do tratw ratunkowych, szybkich łodzi ratowniczych, środków ratunkowych oraz kamizelek ratunkowych na istniejących statkach typu ro-ro najpóźniej do pierwszego okresowego przeglądu po dniu 1 lipca 2000 r.
(3) Dyrektywa Komisji 2002/25/WE z dnia 5 marca 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 98/18/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [2] wymagała dalszych zmian tego samego wyposażenia do dnia 1 stycznia 2003 r.
(4) Odpowiednie wyposażenie zgodne z Konwencją SOLAS zezwala na dokonywanie modyfikacji istniejących statków w czasie napraw głównych, zmian lub zastąpienia sprzętu ratowniczego.
(5) Dlatego dyrektywę 98/18/WE należy zmienić w celu umożliwienia zastosowania niniejszych szczególnych nowych wymagań do istniejących statków typu ro-ro w nieprzekraczalnym terminie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznej Żeglugi powołanego na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Rozdział III sekcja 5-1 załącznika I do dyrektywy 98/18/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po dacie jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/76/WE
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG odnoszącą się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym poijazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/80/WE [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/220/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w procedurze homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Dyrektywa 70/220/EWG, zmieniona dyrektywą 2002/80/WE, wprowadziła szczególne wymagania dotyczące homologacji typu dwu- i jednopaliwowych pojazdów na gaz w odniesieniu do pokładowych układów diagnostycznych (OBD).
Przewidywała także udzielenie homologacji, na ograniczony okres, w odniesieniu do pokładowych układów diagnostycznych w pojazdach napędzanych gazem, zawierających drobne braki.
Należy uzupełnić te przepisy dodatkowymi środkami technicznymi obejmującymi przesyłanie sygnałów diagnostycznych, aby zapobiec tworzeniu się bariery w handlu powstającej w wyniku rozwoju niektórych technologii pokładowych układów diagnostycznych w pojazdach napędzanych gazem, które są zgodne pod każdym względem z wymaganiami dyrektywy 70/220/EWG.
(3) Dyrektywa 70/220/EWG, zmieniona dyrektywą 2002/80/WE, także wprowadziła szczególne wymagania dotyczące homologacji typu WE zamiennych katalizatorów.
Wymagania te należy dostosować w taki sposób, aby zamienny katalizator mógł uzyskać homologację typu jako oddzielny zespół techniczny na podstawie faktu, że jest tego samego typu jak katalizator w wyposażeniu oryginalnym lub jak oryginalny zamienny katalizator, któremu udzielono już homologacji.
(4) Dlatego dyrektywa 70/220/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach XI i XIII do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 4 września 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 4 września 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/77/WE
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywy 97/24/WE i 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61/EWG [1], w szczególności jej art. 17,
uwzględniając dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [2], zmienioną dyrektywą 2002/51/WE [3], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/24/WE jest jedną ze szczegółowych dyrektyw do celów procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą Rady 92/61/EWG [4], która ma być uchylona dyrektywą 2002/24/WE z mocą od dnia 9 listopada 2003 r.
(2) Dyrektywa 2002/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zmniejszenia poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych oraz zmieniająca dyrektywę 97/24/WE wprowadziła nowe dopuszczalne wielkości emisji dotyczące motocykli dwukołowych.
Te wartości dopuszczalne stosuje się w dwóch etapach, pierwszy etap z mocą od dnia kwietnia 2003 r. dla wszystkich typów pojazdów i drugi etap z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r dla nowych typów.
W drugim etapie pomiar emisji zanieczyszczeń z motocykli dwukołowych jest oparty na badaniu podstawowym badaniu cyklu miejskiego ustanowionego w regulaminie EKG ONZ nr 40 oraz cyklu pozamiejskiego ustanowionego dyrektywą Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/80/WE [6].
(3) Dyrektywa 97/24/WE, zmieniona dyrektywą 2002/51/WE, określiła cykl badań typu I dotyczący pomiaru emisji zanieczyszczeń z dwu- trzykołowych pojazdów silnikowych.
Ten cykl badań powinien zostać uzupełniony przez Komisję, za pośrednictwem Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG i powinien być stosowany od 2006 r.
(4) Konieczne jest wyjaśnienie niektórych aspektów danych z badań typu II w zakresie rocznych badań przydatności drogowej, wymaganego w dyrektywie 2002/51/WE i przewidzieć rejestrowanie tych danych w załączniku VII do dyrektywy 2002/24/WE.
(5) Dlatego dyrektywy 97/24/WE i 2002/24/WE należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do rozdziału dyrektywy 97/24/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W Załączniku VII do dyrektywy 2002/24/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 4 września 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 4 września 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/78/WE
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów patuliny w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1425/2003 [3], ustala maksymalne limity dla patuliny w niektórych środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [4] wprowadza system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzyły urzędową kontrolę środków spożywczych.
(3) Wydaje się konieczne ustalenie ogólnych kryteriów, które powinna spełniać metoda analizy, w celu zapewnienia, że odpowiedzialne za kontrolę laboratoria wykorzystują metody analizy o porównywalnym poziomie skuteczności.
Jest również ważne, aby wyniki analizy były zgłoszone i interpretowane w jednolity sposób, w celu zapewnienia zharmonizowanego sposobu wprowadzania w życie w całej Unii Europejskiej.
Wymienione zasady interpretacji powinny być stosowane w odniesieniu do wyników analiz próbki dla kontroli urzędowej.
W przypadku analizy do celów obrony lub odniesienia stosuje się przepisy krajowe.
(4) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analizy opracowano na podstawie aktualnej wiedzy i mogą one być dostosowywane w taki sposób, aby uwzględniały postępy w wiedzy naukowej i technicznej.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek stosowane przy urzędowej kontroli patuliny w środkach spożywczych było przeprowadzane według metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przygotowywanie próbek i metody analizy używane przy urzędowej kontroli poziomów patuliny w środkach spożywczych spełniały kryteria opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 września 2004 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/79/WE
z dnia 13 sierpnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia Coniothyrium minitans jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/70/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 10 września 1997 r. niemieckie władze otrzymały wniosek od Prophyta GmbH, zwanego dalej wnioskodawcą, w sprawie włączenia substancji czynnej Coniothyrium minitans do załącznika I do tej dyrektywy.
Decyzją Komisji 98/676/WE [3] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Wpływ tej substancji czynnej na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań zaproponowanych przez odpowiedniego wnioskodawcę.
W dniu 13 marca 2000 r. wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, przedłożyło Komisji projekt sprawozdania z oceny, dotyczącego tej substancji.
(3) To sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję i dotyczącego Coniothyrium minitans.
(4) Przegląd nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające Coniothyrium minitans zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego, właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających tę substancją czynną, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(6) Ze względu na to, że muszą być jeszcze przyjęte jednolite zasady w odniesieniu do drobnoustrojów, właściwe jest, aby przy udzielaniu zezwoleń Państwa Członkowskie stosowały przepisy ogólne art. 4 dyrektywy.
Dlatego, właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy, lub udostępnienie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(7) Po włączeniu, należy przewidzieć rozsądny okres, w którym Państwa Członkowskie będą miały możliwość wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających Coniothyrium minitans oraz w szczególności dokonać przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i, najpóźniej do końca wymienionego okresu, przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, nie później niż do dnia 30 czerwca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający Coniothyrium minitans w celu zapewnienia, że są spełnione warunki odnoszące się do substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności zmienią lub cofną zezwolenia zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r., na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dozwolone środki ochrony roślin zawierające Coniothyrium minitans jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby oraz najpóźniej w terminie do dnia 30 czerwca 2005 r.
Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie dla każdego z takich środków ochrony roślin.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/80/WE
z dnia 5 września 2003 r.
ustanawiająca symbol określający trwałość produktów kosmetycznych w załączniku VIIIa do dyrektywy Rady 76/768/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
uwzględniając dyrektywę 2003/15/WE, w szczególności jej art. 1 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy informacji przekazywanych konsumentom, produkty kosmetyczne powinny nosić dokładniejsze oznaczenia dotyczące ich trwałości.
(2) Produkty kosmetyczne o okresie trwałości wynoszącym 30 miesięcy lub więcej powinny nosić oznaczenie okresu, w którym dany produkt po ich otwarciu może być używany bez jakiejkolwiek szkody dla konsumenta.
(3) W tym celu umieszcza się symbol, po którym następuje wspomniany okres użycia (w miesiącach i/lub latach) na mocy art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/768/EWG.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik VIIIa do dyrektywy 76/768/EWG zawiera symbol, który pojawia się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 11 września 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst niniejszych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/81/WE
z dnia 5 września 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia molinatu, tiuramu i ziramu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Ten wykaz zawiera molinat, tiuram i ziram.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], zostały wyznaczone następujące Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które następnie przedłożyły Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92. W odniesieniu do molinatu Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Portugalia, a wszystkie istotne informacje zostały przedłożone dnia 30 listopada 1998 r. W odniesieniu do tiuramu Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje zostały przedłożone dnia 15 stycznia 1998 r. W odniesieniu do ziramu Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje zostały przedłożone dnia 9 czerwca 1998 r.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przeglądy wszystkich substancji czynnych zostały zakończone dnia 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do molinatu, tiuramu i ziramu.
(5) Przeglądy dotyczące molinatu, tiuramu i ziramu nie ujawniły żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(6) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające molinat, tiuram i ziram zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu kontrolnym Komisji.
Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających te substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(7) Należy przewidzieć rozsądny okres, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(8) Po włączeniu, należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin przeznaczony na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających molinat, tiuram i ziram oraz w szczególności, dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń, aby zapewnić, że spełnione są warunki dotyczące tych substancji czynnych, określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Dlatego też właściwe jest dokonanie odpowiednio zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikująprzepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2005 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 lutego 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający molinat, tiuram i ziram, w celu zapewnienia, że są spełnione warunki odnoszące się do substancji czynnych, wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do dnia 31 stycznia 2005 r. Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 31 lipca 2004 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dopuszczone środki ochrony roślin zawierające molinat, tiuram lub ziram jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do dnia 31 lipca 2008 r.
Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/82/WE
z dnia 11 września 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do standardowych zwrotów określających szczególne zagrożenia i środki ostrożności dla środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/81/WE [2], w szczególności jej art. 16 i art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/59/WE [4], wprowadza wymóg polegający na tym, że substancje niebezpieczne nie mogą być wprowadzane do obrotu, o ile ich etykiety nie zawierają standardowych zwrotów określających szczególne zagrożenia (zwroty R) oraz standardowych zwrotów odnoszących się do bezpiecznego stosowania odpowiednich substancji (zwroty S).
(2) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje wydanie zezwolenia odnośnie do każdego środka ochrony roślin na podstawie oceny dokonanej w każdym Państwie Członkowskim.
Dyrektywa ta przewiduje również, że Państwa Członkowskie ustanowią nakaz, by substancji czynnych nie wprowadzano do obrotu o ile nie zostaną zaklasyfikowane, opakowane i oznaczone etykietą zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.
(3) Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE z dnia 31 maja 1999 r. dotyczącą zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikowania, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [5], zmienioną dyrektywą Komisji 2001/60/WE [6], stosuje się do środków ochrony roślin.
Dyrektywa 1999/45/WE stanowi, że przepisy tej dyrektywy stosuje się w odniesieniu do preparatów objętych zakresem dyrektywy 91/414/WE od dnia 30 lipca 2004 r.
(4) Dyrektywa 91/414/EWG stanowi, że wszystkie opakowania środków ochrony roślin muszą spełniać określone wymagania w zakresie etykietowania; między innymi, na opakowaniu wskazuje się charakter jakiegokolwiek szczególnego zagrożenia dla ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, poprzez umieszczenie na opakowaniu standardowych zwrotów wybranych jako właściwe spośród standardowych zwrotów określonych w załączniku IV do tej dyrektywy.
Ponieważ dotychczas nie ustanowiono załącznika IV, jest właściwe włączenie wykazu takich standardowych zwrotów do załącznika IV do tej dyrektywy.
(5) Dyrektywa 91/414/EWG stanowi, że wszystkie opakowania środków ochrony roślin muszą wskazywać środki ostrożności służące ochronie ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, w postaci standardowych zwrotów wybranych jako właściwe spośród standardowych zwrotów ustanowionych w załączniku V do tej dyrektywy.
Ponieważ dotychczas nie ustanowiono załącznika V, jest właściwe włączenie wykazu takich standardowych zwrotów do załącznika V do tej dyrektywy.
(6) Dyrektywa 1999/45/EWG stanowi, że określone w niej zasady ogólne dotyczące klasyfikacji i etykietowania preparatów stosuje się zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG.
Kryteria ustanowione w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG, które opierają się na wewnętrznych właściwościach substancji, mogą być niewystarczające do celów opisania w sposób zadowalający szczególnych zagrożeń mogących powstać podczas stosowania środków ochrony roślin w praktyce.
Odpowiednio, standardowe zwroty określające szczególne zagrożenia i środki ostrożności, ustanowione w załączniku IV i V do dyrektywy 91/414/EWG, powinny umożliwić w sposób wystarczający opisanie szczególnych zagrożeń, które mogą powstać podczas stosowania środków ochrony roślin oraz środków ostrożności, które powinny zostać podjęte.
(7) Standardowe zwroty określające szczególne zagrożenia i środki ostrożności, określone w załącznikach IV i V do dyrektywy 91/414/EWG, powinny zostać przyznane w świetle dokonanej przez Państwa Członkowskie, zgodnie z tą dyrektywą, oceny substancji czynnej (substancji czynnych) tych środków.
Dlatego jest właściwe, aby Państwom Członkowskim, po dokonaniu włączenia indywidualnej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, został przyznany odpowiedni termin w celu przeglądu wydanych zezwoleń i wykonania przepisów załączników IV i V do tej dyrektywy podczas przyznawania zezwoleń.
(8) Zharmonizowane zwroty określone w załączniku IV i załączniku V stanowią podstawę dla uzupełniających i szczególnych instrukcji stosowania zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. k), l), m) i n).
(9) Do celów klasyfikacji i etykietowania środków ochrony roślin, które zawierają mikrobiologiczne substancje czynne, również powinien zostać określony zharmonizowany system.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dodaje się załączniki IV i V do dyrektywy 91/414/EWG, jak określono w tekście załączników I i II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 lipca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń dla poszczególnych środków ochrony roślin zawierających wyłącznie substancje czynne wymienione w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie wykonają przepisy załącznika IV i V do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do każdej substancji czynnej wymienionej w załączniku III do niniejszej dyrektywy, w odpowiednim terminie wykonania określonym w harmonogramie zawartym w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
W przypadku gdy środki ochrony roślin zawierają kilka substancji czynnych, w odniesieniu do których znajdują zastosowanie różne terminy, odpowiednim terminem jest termin najpóźniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/83/WE
z dnia 24 września 2003 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/80/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nadtlenek dibenzoilu i eter (di)metylowy hydrochinonu (synonim 4-metoksyfenolu) są obecnie wymienione w załączniku II, hydrochinon jest już objęty ograniczeniami i warunkami ustanowionymi w załączniku III.
Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (zwany dalej SCCNFP) doszedł do wniosku, że, wobec słabego narażenia konsumentów, użycie nadtlenku dibenzoilu, hydrochinonu i eteru (di)metylowego w preparatach do sztucznych paznokci nie stanowi zagrożenia.
Dlatego należy odpowiednio zmienić numer referencyjny 178 załącznika II i numer referencyjny 14 w części 1 załącznika III; należy skreślić numer referencyjny 382 załącznika II i dodać numery referencyjne 94 i 95 w części 1 załącznika III.
(2) Według SCCNFP toksykologiczny wpływ soli dialkanolaminy oraz, w szczególności, ich zdolność do utworzenia nitrozoamin są podobne do odpowiednich właściwości dialkanolamin a dialkilaminy i ich sole posiadają bardzo podobne właściwości do odpowiadających im dialkanolamin w odniesieniu do tworzenia nitrozoamin.
Terminy "dialkanolaminy" i "dialkilaminy" są synonimami "alkanolamin drugorzędowych" i "alkilamin drugorzędowych", te drugie terminy nie są zaś tak niejednoznaczne.
Dlatego należy odpowiednio zmienić numer referencyjny 411 załącznika II i numery referencyjne 60, 61 i 62 w części 1 załącznika III.
(3) SCCNFP doszedł do wniosku, że związek 2,4-diamino-pirymidino-3-tlenku (CAS nr 74638–76–9) może być używany w produktach kosmetycznych bez powodowania zagrożenia stężenia do 1,5 %.
Dlatego należy włączyć 2,4-diamino-pirymidino-3-tlenek do części 1 załącznika III jako numer referencyjny 93.
(4) Według SCCNFP użycie 1,2-dibromo-2,4-dicyjanobutanu powinno być ograniczone do produktów spłukiwanych na obecnym maksymalnym dozwolonym poziomie wynoszącym 0,1 %.
Dlatego należy odpowiednio zmienić numer referencyjny 36 w części 1 załącznika VI.
(5) Dlatego dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II, III i VI do dyrektywy 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zapewnienia, że od dnia 24 marca 2005 r. produkty kosmetyczne, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, nie są wprowadzane na rynek przez wytwórców wspólnotowych lub importerów ustanowionych we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 24 września 2005 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 24 września 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/84/WE
z dnia 25 września 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flurtamonu, flufenacetu, jodosulfuronu, dimetenamidu-p, pikoksystrobiny, fostiazatu i siltiofamu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG władze Francji otrzymały w dniu 15 lutego 1994 r. od Rhône-Poulenc Agro France (obecnie Bayer CropScience) wniosek o włączenie substancji czynnej flurtamon do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 1996/341/WE [3] potwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Francja otrzymała na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 1 lutego 1996 r. od Bayer AG (obecnie Bayer CropScience) wniosek dotyczący flufenacetu (dawna nazwa: flutiamid).
Decyzją Komisji 97/362/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Niemcy otrzymały na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 14 grudnia 1998 r. od Hoechst Schering AgrEvo GmbH (obecnie Bayer CropScience) wniosek dotyczący jodosulfuronu (jako substancji wyjściowej jodosulfuronu metylosodowego).
Decyzją Komisji 1999/392/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Niemcy otrzymały na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 16 kwietnia 1999 r. od BASF AG wniosek dotyczący dimetenamidu-p.
Decyzją Komisji 1999/555/WE [6] wniosek został uznany za kompletny.
(5) Irlandia otrzymała na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 26 maja 1999 r. od Zeneca Agrochemicals (obecnie Syngenta) wniosek dotyczący pikoksystrobiny.
Decyzją Komisji 1999/555/WE wniosek został uznany za kompletny.
(6) Zjednoczone Królestwo otrzymało na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 5 marca 1996 r. od ISK Biosciences Europe SA wniosek dotyczący fostiazatu.
Decyzją Komisji 97/362/WE wniosek ten został uznany za kompletny.
(7) Irlandia otrzymała na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 14 grudnia 1998 r. od Monsanto Crop Protection wniosek dotyczący siltiofamu (dawna nazwa: siltiopham).
Decyzją Komisji 1999/392/WE wniosek został uznany za kompletny.
(8) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko został oceniony, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji projekt sprawozdania z oceny dotyczący tych substancji w dniach 21 maja 1997 r. (flurtamon), 6 stycznia 1998 r. (flufenacet), 30 maja 2000 r. (jodosulfuron), 26 września 2000 r. (dimetenamid-p), 11 czerwca 2001 r. (pikoksystrobina), 18 marca 1998 r. (fostiazat) oraz 2 października 2000 r. (siltiofam).
(9) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd zakończono wobec flurtamonu, flufenacetu, jodosulfuronu, dimetenamidu-p, pikoksystrobiny, fostiazatu oraz siltiofamu w dniu 4 lipca 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji.
(10) Przegląd jodosulfuronu, dimetenamidu-p, pikoksystrobiny oraz silthiofamu nie spowodował żadnych otwartych pytań ani wątpliwości, które wymagałyby konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin.
(11) Dokumentacja i informacje dotyczące flurtamonu zostały także przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin do odrębnych konsultacji.
Komitet Naukowy ds. Roślin był konsultowany dwukrotnie, głównie w celu oceny możliwości wyługowania dwóch metabolitów tej substancji czynnej, kwasu 3-trifluorometylobenzoesowego (TFMBA) oraz kwasu trifluorooctowego (TFAA).
W swojej pierwszej opinii [7] Komitet Naukowy zalecił, w odniesieniu do TFMBA, włączenie gleb o wartościach pH między 7 a 8 do badań sorpcyjnych przy użyciu tego metabolitu.
W zakresie metabolitu TFAA, Komitet uznał dostępne dane za niewystarczające do oceny ryzyka zanieczyszczenia wód podziemnych.
Następnie dalsze badania zostały podjęte przez wnioskodawców w odniesieniu do obydwu metabolitów.
W swojej drugiej opinii [8] Komitet Naukowy stwierdził, że stężenie TFMBA przedostającego się do wód podziemnych z gleb o pH powyżej 5 może przekroczyć 0,1 g/l w niewielkich ilościach przypadków/sytuacji.
Następnie Komitet stwierdził, że metabolit TFAA nie przedstawia niedopuszczalnego ryzyka dla organizmów wodnych poprzez wody podziemne, lecz informacje toksykologiczne udostępnione Komitetowi były wciąż niewystarczające.
Wzięto pod uwagę zalecenia Komitetu Naukowego podczas kolejnego przeglądu, w niniejszej dyrektywie, jak i w sprawozdaniu kontrolnym.
Następnie brakujące informacje były dostarczane przez wnioskodawców i oceniane przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
Ocena w ramach Stałego Komitetu stwierdzała, że nie byłoby niedopuszczalnego wpływu metabolitów TFMBA oraz TFAA na środowisko, jeśli zostaną zastosowane właściwe środki ograniczające ryzyko.
(12) W odniesieniu do flufenacetu, Komitet Naukowy ds. Roślin został poproszony o komentarz na temat dwóch produktów rozkładu (M2 i M4) substancji czynnych, które zostały wykryte w substancjach wyługowanych z lizymetrów, oraz na temat narażenia użytkowników.
W swojej opinii [9] Komitet stwierdził, że w przypadku metabolitów M2 i M4, ryzyko dla organizmów naziemnych niebędących przedmiotem zwalczania nie zostało jeszcze właściwie ocenione oraz wykrył także inne produkty rozkładu, których ryzyko dla organizmów niebędących przedmiotem zwalczania wymagało dalszej oceny.
Komitet był zdania, że ocena ryzyka flufenacetu dla użytkownika została właściwie określona, lecz zauważył, że uczuleniowy potencjał formy użytkowej zasługuje na właściwą uwagę.
Wzięto pod uwagę zalecenia Komitetu Naukowego podczas kolejnego przeglądu, w niniejszej dyrektywie, jak i w sprawozdaniu kontrolnym.
Następnie brakujące informacje były dostarczane przez wnioskodawców i oceniane przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
Ocena w ramach Stałego Komitetu stwierdzała, że ryzyko niesione przez wszystkie stwierdzone produkty rozkładu dla organizmów niebędących przedmiotem zwalczania byłoby dopuszczalne i że ryzyko uczulenia także byłoby dopuszczalne, jeśli zostaną zastosowane właściwe środki ograniczające ryzyko.
(13) W odniesieniu do fostiazatu Komitet Naukowy został poproszony o komentarz na temat możliwości przeniknięcia do wód podziemnych, na temat ryzyka dla niebędących przedmiotem zwalczania organizmów mieszkających w ziemi, na temat ryzyka dla ptaków i dzikich ssaków, a także na temat możliwego ryzyka opóźnionej polineuropatii wywołanej organofosfatem (OPIDP) u ludzi w wyniku poważnych przypadków zatrucia.
W swojej opinii [10] Komitet stwierdził, że opierając się na dostępnych informacjach nie wypracowano bezpiecznego scenariusza, który nie niesie niedopuszczalnego ryzyka dla wód podziemnych.
Komitet zauważył, że jest to możliwe, że badania lizymetryczne wykazują brak przenikania w przypadku jednego lub więcej scenariuszy wykorzystania, ale żaden nie został zgłoszony.
Także ryzyko różnych metabolitów dla organizmów glebowych nie zostało dostatecznie określone.
W dalszej kolejności Komitet zwrócił uwagę, że możliwość zagrożenia dla ptaków i dzikich ssaków przez wszystkie opisane wyżej drogi wymaga dalszego rozpatrzenia.
Ostatecznie Komitet wyraził opinię, że wstrzymanie NTE (esterazy docelowej neuropatii) fostiazatem i jego izomerami nie zostało właściwie ocenione.
Wzięto pod uwagę zalecenia Komitetu Naukowego podczas kolejnego przeglądu, w niniejszej dyrektywie, jak i w sprawozdaniu kontrolnym.
Następnie brakujące informacje były dostarczane przez wnioskodawców i oceniane przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, i przy uwzględnieniu właściwych środków ograniczających ryzyko, ocena w ramach Stałego Komitetu stwierdzała, że nie należy się spodziewać szkodliwych skutków wstrzymania NTE fostiazatem i jego izomerami.
Ocena w ramach Stałego Komitetu stwierdzała dalej, że ryzyko substancji wyjściowych oraz zidentyfikowanych produktów rozkładu dla wód podziemnych, organizmów glebowych, ptaków i dzikich ssaków byłoby dopuszczalne, jeżeli zostaną zastosowane właściwe środki ograniczające ryzyko.
(14) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie flurtamonu, flufenacetu, jodosulfuronu, dimetenamidu-p, pikoksystrobiny, fostiazatu oraz siltiofamu do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(15) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny okres, w którym Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających flurtamon, flufenacet, jodosulfuron, dimetenamid-p, pikoksystrobinę, fostiazat oraz siltiofam oraz, w szczególności, dokonają przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca tego okresu przekształcą te zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienią je lub cofną zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(16) Dlatego właściwe jest, aby odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(17) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń dla każdego środka ochrony roślin zawierającego flurtamon, flufenacet, jodosulfuron, dimetenamid-p, pikoksystrobinę, fostiazat lub siltiofam, aby zapewnić, że warunki odnoszące się do tych substancji czynnych określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG są spełnione.
W miarę potrzeby Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenia zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r.
2.
Dla każdego zatwierdzonego środka ochrony roślin zawierającego flurtamon, flufenacet, jodosulfuron, dimetenamid-p, pikoksystrobinę, fostiazat lub siltiofam, albo jako jedyną substancję czynną, albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny środka zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają, czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do dnia 30 czerwca 2005 r.
Państwa Członkowskie zmienią albo cofną zezwolenie dla każdego z takich środków ochrony roślin.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/85/WE
z dnia 29 września 2003 r.
w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z zadań Wspólnoty w dziedzinie weterynarii jest poprawa zdrowia żywego inwentarza oraz wzrost dochodowości produkcji zwierzęcej i ułatwienie w handlu zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego.
Jednocześnie, Wspólnota kierując się swoimi kryteriami nie może zakładać polityki zwalczania chorób zwierząt jedynie w oparciu o interesy handlowe, ale także musi kierować się zasadami etycznymi.
(2) Pryszczyca to wysoce zaraźliwa choroba wirusowa zwierząt parzystokopytnych.
Pomimo że pryszczyca nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia zdrowia publicznego, to ze względu na jej wyjątkowe znaczenie ekonomiczne znajduje się na pierwszym miejscu listy A chorób Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE).
(3) Pryszczyca jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania i odnośne Państwo Członkowskie musi powiadamiać o wszelkich jej ogniskach Komisję oraz inne Państwa Członkowskie, zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [5].
(4) Wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy określone są w dyrektywie Rady 85/511/EWG z 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [6].
Powyższa dyrektywa została w znacznym stopniu zmieniona.
Ponieważ obecnie przygotowuje się nowe zmiany do powyższej dyrektywy, jest wskazane, aby dla poprawy jej przejrzystości, przepisy tej dyrektywy zostały ponownie opracowane.
(5) W następstwie przyjęcia dyrektywy Rady 90/423/EWG z 26 czerwca 1990 r. zmieniającej dyrektywę 85/511/EWG, dyrektywy 64/432/EWG w sprawie problemów związanych ze zdrowiem zwierząt wpływających na handel bydłem i trzodą chlewną wewnątrz Wspólnoty oraz dyrektywy 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa lub produktów mięsnych [7], zabroniono profilaktycznych szczepień przeciwko pryszczycy w całej Wspólnocie od 1 stycznia 1992 r.
(6) Konieczne są środki zapobiegawcze w celu uniknięcia wprowadzenia pryszczycy na obszar Wspólnoty i do jej inwentarza żywego z państw sąsiadujących lub poprzez wprowadzenie na obszar Wspólnoty żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
Nie ma żadnych dowodów na to, że jakiekolwiek ogniska pryszczycy odnotowane od momentu wprowadzenia zakazu szczepień profilaktycznych mogły być spowodowane przywozem zgodnym z prawodawstwem Wspólnoty i podlegającym weterynaryjnej kontroli w punktach kontroli granicznej, ustanowionych zgodnie z dyrektywą Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [8] oraz dyrektywą Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [9].
(7) Niemniej jednak należy położyć silny nacisk na ścisłe przestrzeganie przepisów Wspólnoty dotyczących przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego, w celu zmniejszenia ryzyka, chociażby ze względu na wzrost handlu i przemieszczanie się ludzi na świecie.
Państwa Członkowskie powinny upewnić się, że przepisy są wdrażane w całości i zapewnić wystarczającą liczbę personelu i dostępnych środków w celu zastosowania ścisłej kontroli na granicach zewnętrznych.
(8) Dodatkowo Tymczasowy Komitet ds. Pryszczycy przy Parlamencie Europejskim stwierdził, że w praktyce kontrole graniczne nie są w stanie zapobiec nielegalnemu wprowadzaniu na obszar Wspólnoty dużych ilości mięsa i produktów mięsnych.
(9) W warunkach wspólnego rynku i ogólnie zadowalającego stanu zdrowia stad zwierząt hodowlanych, wymiana zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego znacznie wzrosła i na niektórych obszarach Wspólnoty występuje duże zagęszczenie inwentarza żywego.
(10) Epidemia pryszczycy w 2001 r. w niektórych Państwach Członkowskich wykazała, że z powodu intensywnego przemieszczania oraz handlu zwierzętami wrażliwymi na pryszczycę, ognisko choroby może szybko przekształcić się w epizootię, powodując znaczne zmniejszenie dochodów z hodowli zwierząt wrażliwych na tę chorobę oraz innych dziedzin sektora rolnego, a także być przyczyną znacznych wydatków finansowych w związku z odszkodowaniami dla rolników oraz stosowanymi środkami kontroli.
(11) Podczas kryzysu spowodowanego przez pryszczycę w 2001 r. Komisja wzmocniła wspólnotowe środki kontroli w odniesieniu do pryszczycy ustanowione w dyrektywie 85/511/EWG poprzez zastosowanie środków ochrony zgodnie z dyrektywą Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [10], oraz dyrektywą Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [11].
(12) W 2001 r. Komisja przyjęła także decyzje w sprawie warunków stosowania szczepień interwencyjnych zgodnie z dyrektywą 85/511/EWG.
Warunki te zostały ustanowione z uwzględnieniem zaleceń zawartych w raporcie Komitetu Naukowego ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt z 1999 r. odnośnie do strategii szczepień interwencyjnych przeciwko pryszczycy.
(13) Niniejsza dyrektywa powinna uwzględniać raport grupy ekspertów z Państw Członkowskich w sprawie weryfikacji prawodawstwa Wspólnoty odnośnie pryszczycy z 1998 r., który odzwierciedla doświadczenie zdobyte przez Państwa Członkowskie w czasie epidemii klasycznego pomoru świń w 1997 r. oraz wnioski z Międzynarodowej Konferencji w sprawie Zapobiegania i Zwalczania Pryszczycy, która odbyła się w Brukseli w grudniu 2001 r.
(14) Uchwała Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie epidemii pryszczycy w 2001 r. na obszarze Unii Europejskiej [12], oparta na wnioskach Tymczasowego Komitetu ds. Pryszczycy przy Parlamencie Europejskim, powinna być uwzględniona w niniejszej dyrektywie.
(15) Zalecenia zawarte w Raporcie z Trzydziestej Sesji Komisji Europejskiej ds. Zwalczania Pryszczycy przy Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa w sprawie minimalnych norm dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro i in vivo z 1993 r. powinny być wzięte pod uwagę.
(16) Niniejsza dyrektywa powinna także uwzględniać zmiany wprowadzone w Kodeksie Zdrowia Zwierząt oraz Podręczniku Norm dla Badań Diagnostycznych oraz Szczepionek OIE.
(17) W celu zapewnienia wczesnego wykrywania każdego ogniska pryszczycy, należy zastosować środki prawne zobowiązujące osoby będące w kontakcie z gatunkami wrażliwymi do powiadamiania stosownych władz o każdym podejrzanym przypadku.
Należy przeprowadzać regularne kontrole w Państwach Członkowskich w celu zapewnienia, że rolnicy znają i stosują ogólne przepisy dotyczące zwalczania choroby i bezpieczeństwa biologicznego.
(18) Niezbędne jest podejmowanie natychmiastowych działań po stwierdzeniu podejrzenia pryszczycy oraz stosowanie natychmiastowych i skutecznych środków zwalczania po potwierdzeniu wystąpienia choroby.
Środki takie powinny być dostosowywane przez właściwe władze zależnie od sytuacji epidemiologicznej w danym Państwie Członkowskim.
Jednakże działania te powinny być wzmocnione przez zastosowanie określonych środków ochrony zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty.
(19) Należy przeprowadzać natychmiastową i szczegółową diagnostykę i identyfikację wirusa pryszczycy w krajowych laboratoriach w ramach sieci laboratoriów Państw Członkowskich.
Jeśli to niezbędne, współpraca krajowych laboratoriów powinna być koordynowana przez laboratorium referencyjne Wspólnoty wyznaczone przez Komisję zgodnie z procedurą Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt powołanego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [13].
(20) W odniesieniu do laboratoryjnej diagnostyki różnicowej w zakresie pryszczycy, należy uwzględnić decyzję Komisji 2000/428/WE z dnia 4 lipca 2000 r. ustanawiającą procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek i kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia i diagnostyki różnicowej choroby pęcherzykowej świń [14].
(21) Wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy powinny przede wszystkim opierać się na likwidacji zakażonego stada.
Należy natychmiast przeprowadzić ubój zwierząt gatunków wrażliwych zakażonych i podejrzanych o zakażenie zgodnie z dyrektywą Rady 93/119/EWG z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [15].
Jeśli to możliwe, przetwarzanie zwłok zwierząt padłych lub zabitych powinno odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [16].
(22) Niezbędne jest zintegrowanie aspektów ochrony zdrowia publicznego i środowiska w przypadku stwierdzenia ogniska pryszczycy, w szczególności poprzez ustanowienie ścisłej współpracy pomiędzy władzami, weterynaryjną odpowiedzialną za zdrowie zwierząt oraz władzą odpowiedzialną za środowisko.
Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [17] wymaga zezwolenia zintegrowanego w zakresie instalacji do utylizacji zwłok lub przetwarzania zwłok i odpadów zwierzęcych z uwzględnieniem zdolności przerobowych.
Należy unikać zbędnego ryzyka związanego z paleniem zwłok zwierzęcych na stosach czy masowym ich grzebaniem.
(23) Należy zapobiegać rozprzestrzenianiu się choroby natychmiast po stwierdzeniu każdego jej ogniska, poprzez dokładne monitorowanie przemieszczania zwierząt i stosowanie produktów, które mogły zostać skażone, i tam gdzie niezbędne, w szczególności w rejonach o dużej gęstości populacji żywego inwentarza, poprzez szczepienie interwencyjne.
(24) Działania podjęte w celu zwalczania epidemii pryszczycy, która dotknęła niektóre Państwa Członkowskie w 2001 r. wykazały, że przepisy międzynarodowe i Wspólnoty oraz stosowane procedury nie uwzględniły w wystarczającym stopniu możliwości wynikających ze stosowania szczepień interwencyjnych, a następnie badań w celu wykrycia zwierząt zakażonych w zaszczepionej populacji.
Zbyt dużo uwagi poświęcono aspektom polityki handlowej, co spowodowało, że nie zastosowano szczepień ochronnych nawet gdy były dozwolone.
(25) Możliwe są różne strategie zwalczania pryszczycy.
W przypadku epidemii wybór strategii zwalczania choroby powinien uwzględniać, która strategia powoduje najmniejsze straty gospodarcze dla sektorów nierolniczych.
(26) Dzięki zastosowaniu szczepień interwencyjnych bez następującego po nich wybijania zaszczepionych zwierząt, liczba zwierząt zabitych w celu zwalczenia choroby może być znacząco ograniczona.
Aby udowodnić, że infekcja nie wystąpiła, należy przeprowadzić odpowiednie badania.
(27) Czyszczenie i dezynfekcja powinny stanowić integralny element wspólnotowej polityki zwalczania pryszczycy.
Stosowanie środków dezynfekcyjnych powinno odbywać się zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [18].
(28) Nasienie, komórki jajowe i zarodki pobrane od zwierząt gatunków wrażliwych na zakażenie wirusem pryszczycy mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się choroby i dlatego powinny być poddawane ograniczeniom dodatkowym oprócz warunków zdrowotnych zwierząt ustanowionych dla handlu wewnątrzwspólnotowego w następujących dyrektywach:
- dyrektywa Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie głęboko zamrożonego nasienia bydła domowego [19];
- dyrektywa Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [20];
- dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [21].
(29) W przypadku stwierdzenia ogniska choroby, może okazać się niezbędne zastosowanie środków kontroli nie tylko w stosunku do zwierząt zakażonych gatunków wrażliwych na pryszczycę, lecz również zwierząt zarażonych gatunków niewrażliwych na chorobę, które mogą być nosicielem mechanicznym wirusa.
Podczas epidemii pryszczycy w 2001 r. zastosowano restrykcje również w stosunku do przemieszczania koni pochodzących z gospodarstw hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych lub też sąsiadujących z takimi gospodarstwami, dodatkowo do wymogów dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [22] były wymagane w celu kontroli handlu końmi z Państw Członkowskich dotkniętych pryszczycą.
(30) W odniesieniu do zdrowia zwierząt, warunki wprowadzania do obrotu, handlu oraz przywozu do Wspólnoty produktów zwierzęcych przeznaczonych do spożycia przez ludzi określone zostały w poniższych dyrektywach:
- dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [23],
- dyrektywa Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [24],
- dyrektywa Rady 80/215/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [25],
- dyrektywa Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotycząca zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [26],
- dyrektywa Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiająca wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych [27],
- dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [28].
(31) Powyższe dyrektywy są obecnie zastępowane.
W celu ułatwienia znalezienia odnośników, obróbka mięsa i produktów mięsnych pochodzących z gatunków wrażliwych na pryszczycę wymagana w celu wyeliminowania ewentualnie występującego wirusa pryszczycy, jest określona w załącznikach VII-IX niniejszej dyrektywy, które są oparte na powyższych dyrektywach i zgodne z zaleceniami OIE.
(32) Przepisy zdrowotne zwierząt w odniesieniu do produkcji, przetwarzania, dystrybucji oraz wprowadzania do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi ustanowione są w dyrektywie Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. [29].
(33) Dyrektywa Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [30] przewiduje obróbkę mleka pochodzącego od zwierząt trzymanych w obrębie okręgów zagrożonych, ustalonych zgodnie ze wspólnotowymi środkami kontroli pryszczycy.
Wymogi tej dyrektywy nie są wystarczające, ponieważ nie przewidują obróbki mleka przeznaczonego do spożycia przez ludzi, pochodzącego z okręgów zapowietrzonych i od szczepionych zwierząt.
Ponadto obróbka mleka przeznaczonego do spożycia przez ludzi przewidziana w tej dyrektywie wykracza poza wymogi kodeksu OIE w sprawie niszczenia wirusa pryszczycy w mleku i jest powodem problemów logistycznych związanych z usuwaniem znacznych ilości mleka, którego nie przyjmują zakłady mleczarskie.
Dyrektywa powinna zawierać bardziej szczegółowe przepisy dotyczące zbierania i transportu mleka pochodzącego od zwierząt gatunków wrażliwych z obszarów podlegających środkom kontroli pryszczycy.
Obróbka mleka i przetworów mlecznych określona w załączniku IX do niniejszej dyrektywy odpowiada zaleceniom OIE odnośnie do niszczenia wirusa pryszczycy w mleku i przetworach mlecznych.
Dlatego też dyrektywa 92/46/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(34) W odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, należy uwzględnić dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczegółowych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [31].
Niektóre przepisy dyrektywy 92/118/EWG zostały uwzględnione w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002.
(35) Stosowanie zasady regionalizacji powinno umożliwić wdrożenie rygorystycznych środków kontroli, łącznie ze szczepieniami interwencyjnymi, w określonej części Wspólnoty bez jednoczesnego zagrożenia ogólnym interesom Wspólnoty.
Przetwory mleczne i mięsne pochodzące od zaszczepionych zwierząt powinny byćwprowadzane do obrotu zgodnie z odnośnym prawodawstwem Wspólnoty, w szczególności z niniejszą dyrektywą.
(36) Dyrektywa 64/432/EWG podaje definicje regionów.
Decyzja Komisji 2000/807/WE z dnia 11 grudnia 2000 r. ustanawiająca skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt na mocy dyrektywy Rady 82/894/EWG [32] określa obszary administracyjne w Państwach Członkowskich odnoszące się do środków kontroli choroby oraz jej zgłaszania.
(37) W celu ochrony przed zagrożeniami, Wspólnota, zgodnie z decyzją Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [33], ustanowiła rezerwy inaktywowanego antygenu wirusa pryszczycy przechowywane w wyznaczonych miejscach oraz banku antygenów i szczepionek.
Należy stworzyć przejrzyste i skuteczne procedury gwarantujące szybki dostęp do antygenu.
Ponadto niektóre Państwa Członkowskie utworzyły i utrzymują krajowe banki antygenów i szczepionek.
(38) Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [34] wymaga, aby z małymi wyjątkami, wszystkie weterynaryjne produkty lecznicze wprowadzane do obrotu we Wspólnocie miały zezwolenie na wprowadzenie do obrotu.
Dodatkowo dyrektywa ta ustanawia kryteria dla udzielania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych, obejmujących weterynaryjne produkty immunologiczne.
Dyrektywa ta uprawnia Państwa Członkowskie do wydawania zezwoleń na wprowadzenie na ich rynek produktu bez zezwolenia w przypadku poważnej epidemii w określonych okolicznościach.
Pryszczyca może wywołać poważną epidemię.
Biorąc pod uwagę dużą zmienność antygenową wirusa pryszczycy stosowanego do stymulacji skutecznej odporności u zwierząt gatunków wrażliwych w przypadkach zagrożenia, szczepionki przeciwko pryszczycy kwalifikują się do objęcia odstępstwem przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
(39) Laboratorium Referencyjne Wspólnoty powinno powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie o zapotrzebowaniu na szczepionki i antygeny, w szczególności gdy wykryte zostały szczepy wirusów, dla których nie są skuteczne szczepionki sporządzone na bazie antygenów przechowywanych w banku antygenów i szczepionek Wspólnoty.
(40) W ramach środków ostrożności, w związku z ryzykiem umyślnego uwolnienia wirusa pryszczycy, należy zastosować określone procedury otrzymywania antygenów dla banku antygenów i szczepionek Wspólnoty oraz publikacji określonych szczegółów dotyczących środków kontroli choroby.
(41) Populacja zwierząt wrażliwych na pryszczycę w Państwach Członkowskich wymaga ciągłej gotowości i świadomości zagrożenia chorobą.
Epidemia pryszczycy z 2001 r. kolejny raz udowodniła potrzebę przygotowania planów gotowości.
Obecnie wszystkie Państwa Członkowskie mają plany gotowości zatwierdzone decyzją Komisji 93/455/EWG z dnia 23 lipca 1993 r. zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w zakresie zwalczania pryszczycy [35].
Takie plany powinny być regularnie weryfikowane, między innymi w świetle wyników ćwiczeń symulacyjnych przeprowadzanych w czasie rzeczywistym w Państwach Członkowskich, w świetle doświadczenia zdobytego podczas epidemii w 2001 r. oraz w celu włączenia środków ochrony środowiska.
Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do organizowania takich ćwiczeń w ścisłej współpracy z innymi państwami.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, powinna być zachęcana do udzielania pomocy technicznej, która mogłaby być dostępna Państwom Członkowskim dotkniętym epidemią.
(42) W celu ochrony inwentarza żywego Wspólnoty oraz w oparciu o ocenę ryzyka, należy stworzyć system pomocy dla sąsiadujących państw trzecich dotkniętych lub zagrożonych pryszczycą, w szczególności w odniesieniu do interwencyjnego dostarczania antygenów lub szczepionek.
Jednakże pomoc taka powinna być stosowana bez uszczerbku dla porozumień zawartych pomiędzy odnośnym państwem trzecim, a Wspólnotą w sprawie dostępu do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty.
(43) Decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [36] stosuje się w przypadku wystąpienia pryszczycy i przewiduje ona pomoc Wspólnoty dla laboratoriów referencyjnych oraz banków antygenów i szczepionek.
Wszelkie odszkodowania wypłacone przez Wspólnotę Państwom Członkowskich za wydatki finansowe związane ze środkami kontroli w przypadku ognisk pryszczycy powinny podlegać ścisłej kontroli zgodnie z co najmniej minimalnymi wymogami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(44) W celu zapewnienia ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach zwalczania pryszczycy i biorąc pod uwagę przebieg tejchoroby, Komisja powinna być upoważniona do modyfikacji i dostosowania określonych aspektów technicznych środków kontroli.
Gdzie to konieczne, Komisja powinna stosować takie modyfikacje lub dostosowania w oparciu o wyniki kontroli weterynaryjnych przeprowadzonych zgodnie z decyzją Komisji 98/139/WE z dnia 4 lutego 1998 r. ustanawiającą niektóre szczegółowe zasady dotyczące kontroli na miejscu, przeprowadzanych w dziedzinie weterynarii przez ekspertów Komisji w Państwach Członkowskich [37].
(45) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar nakładanych za niestosowanie się do przepisów niniejszej dyrektywy i zapewniać, że będą one stosowane.
Kary takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(46) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, osiągnięcie podstawowego celu oraz jego utrzymanie i, w przypadku ogniska choroby, szybkie zwalczenie pryszczycy i odzyskanie statusu – wolny od choroby wszystkich Członków Wspólnoty, niezbędne jest jak najszybsze ustanowienie przepisów dotyczących środków zwiększenia gotowości w przypadku ognisk choroby oraz jej zwalczania, poprzez szczepienia interwencyjne, jeżeli tego wymaga sytuacja oraz ograniczania niekorzystnego wpływu choroby na produkcję i obrót zwierzętami hodowlanymi oraz produktami pochodzenia zwierzęcego.
Dyrektywa niniejsza nie wnika dalej, niż jest to koniecznie, aby osiągnąć cele zgodne z akapitem trzecim art. 5 Traktatu.
(47) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [38],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa określa:
a) minimalne środki kontroli w przypadku ogniska pryszczycy wywołanego przez wirusa dowolnego serotypu;
b) określone środki zapobiegawcze mające na celu zwiększenie świadomości oraz przygotowanie właściwych władz oraz społeczności rolniczej na wypadek pryszczycy.
2.
Państwom Członkowskim pozostawia się swobodę podejmowania bardziej rygorystycznych działań w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
a) "zwierzę należące do gatunków wrażliwych" oznacza wszystkie zwierzęta domowe i dzikie z podrzędu Ruminantia, Suina, i Tylopoda rzędu Artiodactyla;
Dla określonych środków, szczególnie w stosowaniu art. 1 ust. 2, art. 15 i art. 85 ust. 2, inne zwierzęta, jak np. Rodentia lub Proboscidae, mogą być uznane za wrażliwe na pryszczycę zgodnie z dowodami naukowymi;
b) "gospodarstwo" oznacza teren rolniczy lub inny, łącznie z cyrkami, zlokalizowany na obszarze Państwa Członkowskiego, gdzie hoduje się gatunki wrażliwe lub trzyma czasowo bądź na stałe.
Jednakże do celów art. 10 ust. l definicja ta nie obejmuje domostw ludzkich na takich terenach, o ile zwierzęta gatunków wrażliwych, wymienionych w art. 85 ust. 2, są tam trzymane czasowo lub na stałe, rzeźni, środków transportu, punktów kontroli granicznej lub obszarów ogrodzonych, gdzie trzyma się i poluje na zwierzęta należące do gatunków wrażliwych, jeżeli takie tereny ogrodzone są takich rozmiarów, że nie stosuje się do nich środków przewidzianych w art. 10;
c) "stado" oznacza zwierzę lub grupę zwierząt w gospodarstwie stanowiących jednostkę epidemiologiczną; jeżeli w gospodarstwie znajduje się więcej niż jedno stado, każde z nich tworzy oddzielną jednostkę i ma taki sam status zdrowotny;
d) "właściciel" oznacza osobę lub osoby, prawne lub fizyczne, mające zwierzęta gatunków wrażliwych, lub którym powierzono opiekę nad takimi zwierzętami, niezależnie od tego, czy jest to w celach zarobkowych, czy też nie;
e) "właściwy organ" oznacza organ Państwa Członkowskiego uprawniony do przeprowadzania weterynaryjnych lub zootechnicznych kontroli albo wszelkie inne organy, którym takie uprawnienia zostały delegowane;
f) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego;
g) "zezwolenie" oznacza pisemne zezwolenie wystawione przez właściwe organy, którego kopie muszą być dostępne dla kolejnych kontroli zgodnie z odpowiednim prawodawstwem odnośnego Państwa Członkowskiego;
h) "okres inkubacji" oznacza okres pomiędzy zakażeniem a wystąpieniem objawów klinicznych pryszczycy.
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy, okres ten wynosi 14 dni w przypadku bydła i świń i 21 dni w przypadku owiec i kóz oraz wszelkich innych zwierząt gatunków wrażliwych;
i) "zwierzę z podejrzeniem zakażenia" oznacza każde zwierzę gatunków wrażliwych wykazujące kliniczne objawy lub zmiany patologiczne pośmiertne lub wykazuje reakcje w badaniach laboratoryjnych, na podstawie których można podejrzewać pryszczycę;
j) "zwierzę podejrzane o zakażenie" oznacza każde zwierzę gatunków wrażliwych, które zgodnie z zebranymi informacjami epidemiologicznymi mogło być bezpośrednio lub pośrednio narażone na kontakt z wirusem pryszczycy;
k) "przypadek pryszczycy" lub "zwierzę zakażone pryszczycą" oznacza każde zwierzę gatunków wrażliwych lub zwłoki takich zwierząt, u których oficjalnie potwierdzono wystąpienie pryszczycy, uwzględniając definicje w załączniku I:
- oficjalnie potwierdzone objawy kliniczne lub zmiany patologiczne pośmiertne wskazujące na pryszczycę, lub
- wynik badań laboratoryjnych przeprowadzonych zgodnie z załącznikiem XIII;
l) "ognisko pryszczycy" oznacza gospodarstwo, w którym hoduje się zwierzęta gatunków wrażliwych, spełniające jedno lub więcej kryteriów określonych w załączniku I;
m) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 82/894/EWG;
n) "zabicie" oznacza zabijanie zwierząt w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 93/119/EWG;
o) "ubój z konieczności" oznacza ubój w przypadkach koniecznych w rozumieniu art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/119/EWG zwierząt, u których na podstawie danych epidemiologicznych lub diagnozy klinicznej lub wyników badań laboratoryjnych nie stwierdzono zakażenia lub zarażenia wirusem pryszczycy, łącznie z ubojem mającym na względzie dobrostan zwierząt;
p) "przetwarzanie" oznacza obróbkę materiału wysokiego ryzyka ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002, oraz wszelkie zastosowanie związanego z tym prawodawstwa, w taki sposób, aby uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy;
q) "regionalizacja" oznacza wytyczenie strefy ograniczonej, gdzie stosuje się obostrzenia dotyczące przemieszczania lub handlu zwierząt lub produktów zwierzęcych, jak określono w art. 45 w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się pryszczycy do stref wolnych, gdzie nie stosuje się żadnych obostrzeń zgodnych z niniejszą dyrektywą;
r) "region" oznacza obszar określony w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy 64/432/EWG;
s) "podregion" oznacza obszar określony w załączniku do decyzji 2000/807/WE;
t) "bank antygenów i szczepionek Wspólnoty" oznacza odpowiednie miejsca wyznaczone zgodnie z niniejszą dyrektywą do przechowywania rezerw skoncentrowanego aktywowanego antygenu wirusa pryszczycy Wspólnoty do produkcji szczepionek przeciwko pryszczycy oraz weterynaryjnych produktów immunologicznych (szczepionek) otrzymanych na bazie takich antygenów i zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [39];
u) "szczepienia interwencyjne" oznaczają szczepienia zgodnie z art. 50 ust. 1;
v) "szczepienia ochronne" oznaczają szczepienia interwencyjne, przeprowadzone w gospodarstwach w wyznaczonych obszarach w celu ochrony zwierząt gatunków wrażliwych na tym obszarze przed zakażeniem wirusem przenoszonym droga powietrzną lub na przedmiotach, i gdzie zamierza się utrzymać zwierzęta przy życiu po szczepieniu;
w) "szczepienia wygaszające" oznaczają szczepienia interwencyjne, które przeprowadza się w połączeniu z wybijaniem zwierząt w gospodarstwie i na obszarze, gdzie istnieje nagła konieczność zmniejszenia ilości wirusa pryszczycy krążącego w środowisku i zmniejszenia ryzyka szerzenia się wirusa poza granice gospodarstwa lub obszaru, i gdzie zwierzęta będą zabite po szczepieniu;
x) "zwierzę dzikie" oznacza zwierzę należące do gatunku wrażliwego żyjące poza gospodarstwem, jak określono w art. 2 lit. b) lub na terenach określonych w art. 15 i 16;
y) "przypadek pierwotny pryszczycy u zwierzęcia dzikiego" oznacza każdy przypadek pryszczycy stwierdzony u dzikiego zwierzęcia na obszarze, gdzie nie stosuje się żadnych środków przewidzianych w art. 85 ust. 3 lub 4.
ROZDZIAŁ II
ZWALCZANIE OGNISK PRYSZCZYCY
CZĘŚĆ 1
POWIADAMIANIE
Artykuł 3
Powiadamianie o pryszczycy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) pryszczyca znalazła się na oficjalnej liście chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania;
b) właściciel lub każda osoba zajmująca się zwierzętami, towarzysząca zwierzętom podczas transportu lub opiekująca się zwierzętami była zobowiązana do natychmiastowego zgłoszenia właściwym organom lub urzędowemu lekarzowi weterynarii wystąpienia lub podejrzenia pryszczycy i do trzymania zakażonych zwierząt lub zwierząt podejrzanych o zakażenie pryszczycą z dala od miejsc, gdzie przebywają inne zwierzęta gatunków wrażliwych, które są narażone na zakażenie lub zarażenie pryszczycą.
c) lekarze weterynarii, urzędowi lekarze weterynarii, kierownictwo laboratoriów weterynaryjnych, urzędowych lub prywatnych oraz inne osoby zawodowo zajmujące się zwierzętami gatunków wrażliwych lub produktami pochodzącymi od takich zwierząt zobowiązane były do natychmiastowego powiadamiania właściwych organów o wszelkich informacjach dotyczących wystąpienia lub podejrzenia wystąpienia pryszczycy uzyskanych przed urzędową interwencją w ramach niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla istniejącego prawodawstwa Wspólnoty w sprawie powiadamiania o ogniskach chorób zwierzęcych, Państwo Członkowskie, na terytorium którego stwierdzono ognisko pryszczycy lub przypadek pierwotny pryszczycy u zwierząt dzikich, powiadamia o wystąpieniu choroby i dostarcza informacje oraz pisemne raporty Komisji i innym Państwom Członkowskim zgodnie z załącznikiem II.
CZĘŚĆ 2
ŚRODKI W PRZYPADKU PODEJRZENIA OGNISKA PRYSZCZYCY
Artykuł 4
Środki w przypadku podejrzenia ogniska pryszczycy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w ust. 2 i 3 były stosowane w przypadku gospodarstwa mającego jedno lub więcej zwierząt podejrzanych o zakażenie lub zarażenie pryszczycą.
2.
Właściwy organ natychmiast przeprowadza urzędowe postępowanie mające na celu potwierdzenie wystąpienia pryszczycy lub jej wykluczenie oraz, w szczególności, pobranie próbek koniecznych do badań laboratoryjnych wymaganych dla potwierdzenia ogniska choroby zgodnie z definicją ogniska w załączniku I.
3.
Właściwy organ obejmuje gospodarstwo wymienione w ust. 1 urzędowym nadzorem natychmiast po powiadomieniu o podejrzeniu zakażenia i upewnia się, że:
a) sporządzony jest wykaz wszystkich kategorii zwierząt w gospodarstwie i że w odniesieniu do każdej kategorii zwierząt gatunków wrażliwych zarejestrowana została liczba zwierząt padłych i zwierząt podejrzanych o zakażenie lub zarażenie;
b) wykaz wymieniony w lit. a) jest uaktualniany w celu uwzględnienia tych zwierząt gatunków wrażliwych, które urodziły się lub padły podczas okresu podejrzenia o chorobę.
Informacje te przygotowywane są przez właściciela na żądanie właściwego organu i sprawdzane przez ten organ przy każdej wizycie;
c) wszystkie zapasy mleka, przetworów mlecznych, mięsa, produktów mięsnych, tusz, skór, skórek, wełny, nasienia, zarodków, komórek jajowych, gnojowicy, obornika oraz paszy i ściółki dla zwierząt znajdujące się w gospodarstwie muszą być zarejestrowane, a rejestry takie muszą być przechowywane;
d) żadne zwierzę należące do gatunku wrażliwego nie może być wprowadzone na teren gospodarstwa ani go opuścić, z wyjątkiem przypadków gospodarstw prowadzących inne epidemiologicznie jednostki produkcyjne wymienione w art. 18, wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie trzymane są w zagrodach lub innych miejscach, gdzie mogą być izolowane;
e) stosowane są odpowiednie środki dezynfekcyjne przy wejściach i wyjściach z budynków lub miejsc, gdzie przebywają zwierzęta gatunków wrażliwych oraz przy wejściach i wyjściach z terenu gospodarstwa;
f) przeprowadzane jest dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 13;
g) dla ułatwienia przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego pobiera się odpowiednie próbki do badań laboratoryjnych zgodnie z pkt 2.1.1.1 załącznika III.
Artykuł 5
Przemieszczanie się do gospodarstwa i z gospodarstwa w przypadku podejrzenia ogniska pryszczycy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby oprócz środków przewidzianych w art. 4, całkowicie wstrzymany był jakikolwiek ruch do i z gospodarstwa podejrzanego o wystąpienie pryszczycy.
Zakaz ten odnosi się w szczególności do:
a) przywożenia i wywożenia z terenu gospodarstwa mięsa lub tusz, produktów mięsnych, mleka lub przetworów mlecznych, nasienia, zarodków lub komórek jajowych zwierząt gatunków wrażliwych lub paszy zwierzęcej, narzędzi, przedmiotów i innych materiałów, jak wełny, skór, skórek, szczeciny lub odpadków zwierzęcych, gnojowicy, gnoju, obornika lub czegokolwiek, z czym może przenosić się wirus pryszczycy;
b) przemieszczania zwierząt gatunków niewrażliwych na pryszczycę;
c) przemieszczania się osób do i z gospodarstwa;
d) przemieszczania się pojazdów do i z gospodarstwa.
2.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego w lit. a) ust. 1, właściwy organ w przypadku problemów z przechowywaniem mleka w gospodarstwie może zezwolić na zniszczenie mleka na terenie gospodarstwa lub na jego transport pod nadzorem weterynaryjnym i tylko środkami transportu odpowiednio wyposażonymi w urządzenia, które gwarantują, że nie dojdzie do rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy, z gospodarstwa do najbliższego możliwego miejsca w celu pozbycia się lub przetworzenia mleka, dla unieszkodliwienia wirusa pryszczycy.
3.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego w lit. b), c) i d) ust. 1, właściwy organ może zezwolić na takie przemieszczanie do i z gospodarstwa po spełnieniu wszystkich niezbędnych warunków w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy.
Artykuł 6
Rozszerzenie środków na inne gospodarstwa
1.
Właściwy organ rozszerza środki przewidziane w art. 4 i 5 na inne gospodarstwa, jeżeli ich lokalizacja, struktura oraz rozmieszczenie lub kontakt ze zwierzętami z gospodarstwa wymienionego w art. 4 dają powód do podejrzenia o zarażenie.
2.
Właściwy organ stosuje przynajmniej środki przewidziane w art. 4 i 5 ust. 1 w stosunku do terenów lub środków transportu wymienionych w art. 16, jeżeli obecność zwierząt gatunków niewrażliwych daje powód do podejrzenia o zakażenie lub zarażenie wirusem pryszczycy.
Artykuł 7
Obszar kontroli tymczasowej
1.
Właściwy organ może utworzyć obszar kontroli tymczasowej, jeżeli jest to podyktowane sytuacją epidemiologiczną, i w szczególności, w sytuacji dużej gęstości populacji zwierząt gatunków wrażliwych, lub jeśli występuje intensywne przemieszczanie zwierząt lub osób będących w kontakcie ze zwierzętami gatunków wrażliwych, gdy nastąpiły opóźnienia w powiadomieniu o podejrzeniu wystąpienia choroby, lub gdy nie dostarczono wystarczających informacji na temat możliwego źródła i sposobu wprowadzenia wirusa pryszczycy.
2. Jako niezbędne minimum, środki przewidziane w art. 4 ust. 2 i 3 lit. a), b) i d) oraz w art. 5 ust. 1 są stosowane w stosunku do gospodarstw w obszarze kontroli tymczasowej, gdzie trzyma się zwierzęta gatunków wrażliwych.
3.
Środki stosowane w obszarze kontroli tymczasowej mogą być uzupełnione o tymczasowy zakaz przemieszczania wszystkich zwierząt na większych obszarach lub na całym terytorium Państwa Członkowskiego.
Jednakże zakaz przemieszczania zwierząt z gatunków niewrażliwych na pryszczycę nie może trwać dłużej niż 72 godziny, o ile nie jest to podyktowane wyjątkowymi okolicznościami.
Artykuł 8
Program zapobiegawczy zwalczania
1.
Jeżeli informacja epidemiologiczna lub inne dowody wskazują, właściwy organ może zastosować program zapobiegawczy zwalczania, obejmujący prewencyjne zabijanie zwierząt gatunków wrażliwych, które mogą być zakażone i, jeżeli to konieczne, zwierząt z jednostek produkcyjnych powiązanych epidemiologicznie lub z sąsiednich gospodarstw.
2.
W takim wypadku pobranie próbek oraz badania kliniczne zwierząt gatunków wrażliwych powinny być przeprowadzane co najmniej zgodnie z pkt 2.1.1.1 załącznika III.
3.
Właściwy organ powiadamia Komisję przed wdrożeniem środków przewidzianych w niniejszym artykułe.
Artykuł 9
Utrzymanie środków
Państwa Członkowskie nie zaprzestają stosowania środków przewidzianych w art. 4–7, dopóki oficjalnie nie wykluczy się podejrzenia wystąpienia pryszczycy.
CZĘŚĆ 3
ŚRODKI W PRZYPADKU POTWIERDZENIA
Artykuł 10
Środki w przypadku potwierdzenia ogniska pryszczycy
1.
Natychmiast po potwierdzeniu ogniska pryszczycy Państwa Członkowskie zapewniają, aby oprócz środków przewidzianych w art. 4–6, w gospodarstwie stosowane były niezwłocznie następujące środki:
a) Wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych są zabijane na miejscu.
W wyjątkowych okolicznościach zwierzęta gatunków wrażliwych mogą być zabite w najbliższym odpowiednim do tego miejscu pod urzędowym nadzorem i w taki sposób, aby uniknąć ryzyka rozprzestrzenienia się wirusa pryszczycy podczas transportu i zabijania.
Odnośne Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zaistnieniu takich wyjątkowych okoliczności i o podjętych działaniach.
b) Urzędowy lekarz weterynarii upewnia się, że przed lub w trakcie zabijania zwierząt gatunków wrażliwych pobierane są wszystkie właściwe próbki w ilościach niezbędnych dla przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego wymienionego w art. 13 zgodnie z pkt 2.1.1.1 załącznika III.
Właściwy organ może zdecydować, że art. 4 ust. 2 nie ma zastosowania w przypadkach wystąpienia ogniska wtórnego choroby powiązanego epidemiologicznie z ogniskiem pierwotnym, z którego pobrane już zostały próbki zgodnie z tym artykułem, pod warunkiem że pobrane zostały właściwe i wystarczające ilości próbek potrzebnych dla potrzeb dochodzenia epidemiologicznego wymienionego w art. 13.
c) Zwłoki zwierząt gatunków wrażliwych, które padły na terenie gospodarstwa i zwłoki zwierząt, które zostały zabite zgodnie z lit. a) są natychmiast przetwarzane pod urzędowym nadzorem w taki sposób, żeby wykluczyć ryzyko rozprzestrzenienia się wirusa pryszczycy.
Jeżeli okoliczności dyktują potrzebę spalenia lub zakopania zwłok na miejscu lub poza gospodarstwem, operacja taka jest przeprowadzana zgodnie z instrukcjami przygotowanymi zawczasu w ramach planów gotowości wymienionych w art. 72.
d) Wszystkie produkty i materiały wymienione w art. 4 ust. 3 lit. c) są izolowane aż do chwili wykluczenia zakażenia lub poddawane obróbce lub przetwarzane zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii w taki sposób, aby zapewnić zniszczenie wirusa pryszczycy.
2.
Po zabiciu i przetworzeniu zwierząt gatunków wrażliwych oraz po zakończeniu stosowania środków przewidzianych w ust. 1 lit. d), Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) budynki, w których trzymano zwierzęta gatunków wrażliwych, miejsca w ich pobliżu oraz pojazdy używane do ich transportu, jak również inne budynki i wyposażenie, które mogły zostać zarażone, były czyszczone i dezynfekowane zgodnie z art. 11;
b) ponadto, jeśli jest uzasadnione podejrzenie, że budynki mieszkalne lub pomieszczenia biurowe w gospodarstwie zostały zarażone wirusem pryszczycy, pomieszczenia te są także odpowiednio dezynfekowane;
c) ponowne wprowadzanie zwierząt musi być przeprowadzane zgodnie z załącznikiem V.
Artykuł 11
Czyszczenie i dezynfekcja
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby czyszczenie i dezynfekcja, jako integralne części środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, były odpowiednio dokumentowane i przeprowadzane pod urzędowym nadzorem oraz zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, przy użyciu środków dezynfekujących w stężeniach roboczych oficjalnie zatwierdzonych i zarejestrowanych do wprowadzenia do obrotu przez właściwy organ jako weterynaryjne produkty biobójcze zgodnie z dyrektywą 98/8/WE, w celu zapewnienia zniszczenia wirusa pryszczycy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby czyszczenie i dezynfekcja, obejmujące odpowiednie zwalczanie szkodników, były przeprowadzane w taki sposób, aby maksymalnie zredukować wszelkie ich niepożądane działania na środowisko, związane z wykonywaniem tych czynności.
3.
Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, aby zapewnić, by wszelkie zastosowane środki dezynfekujące, oprócz ich skutecznego działania, wykazywały również najniższe z możliwych niekorzystne działanie na środowisko oraz zdrowie publiczne zgodnie z najlepszą dostępną technologią.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby czyszczenie i dezynfekcja przeprowadzane były zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 12
Śledzenie i obróbka produktów i materiałów, które pochodzą od zwierząt z ogniska pryszczycy lub będących w kontakcie z takimi zwierzętami
Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty i materiały wymienione w art. 4 ust. 3 lit. c), pochodzące od zwierząt gatunków wrażliwych, pobrane z gospodarstwa, na terenie którego potwierdzono ognisko pryszczycy, jak również nasienie, zarodki i komórki jajowe pobrane od zwierząt gatunków wrażliwych przebywających w takim gospodarstwie, w okresie pomiędzy prawdopodobnym wprowadzeniem choroby do gospodarstwa a zastosowaniem urzędowych środków, były śledzone i przetwarzane lub, w przypadku materiałów innych niż nasienie, embriony i komórki jajowe, poddawane obróbce pod urzędowym nadzorem i w taki sposób, aby zapewnić zniszczenie wirusa pryszczycy oraz aby uniknąć ryzyka jego dalszego rozprzestrzeniania.
Artykuł 13
Dochodzenie epidemiologiczne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dochodzenia epidemiologiczne w związku z ogniskami pryszczycy były przeprowadzane przez odpowiednio przeszkolonych lekarzy weterynarii na podstawie kwestionariuszy przygotowanych w ramach planów gotowości przewidzianych w art. 72, w celu zapewnienia znormalizowanych, szybkich i odpowiednio ukierunkowanych dochodzeń.
Dochodzenia takie dotyczą co najmniej:
a) czasu, przez jaki pryszczyca mogła być obecna w gospodarstwie przed powzięciem podejrzenia lub powiadomieniem;
b) prawdopodobnego źródła wirusa pryszczycy w gospodarstwie i identyfikacji innych gospodarstw, w których przebywają zwierzęta podejrzane o zakażenie lub zwierzęta zakażone z tego samego źródła;
c) prawdopodobny stopień do jakiego zwierzęta gatunków wrażliwych innych niż bydło i świnie mogły być zakażone lub zarażone;
d) przemieszczanie zwierząt, ludzi, pojazdów i materiałów wymienionych w art. 4 ust. 3 lit. c), które mogły przenieść wirusa pryszczycy do lub z gospodarstwa.
2.
Państwa Członkowskie informują i regularnie uaktualniają informacje przekazywane Komisji oraz innym Państwom Członkowskim o epidemiologii i rozprzestrzenianiu się wirusa pryszczycy.
Artykuł 14
Środki dodatkowe w przypadku potwierdzenia ogniska pryszczycy
1.
Właściwy organ może zarządzić, aby oprócz zwierząt gatunków wrażliwych, zwierzęta gatunków niewrażliwych na pryszczycę z gospodarstwa, w którym potwierdzono ognisko pryszczycy także zostały zabite i przetworzone w taki sposób, aby uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy.
Jednakże przepisy zawarte w pierwszym akapicie nie mają zastosowania do zwierząt gatunków niewrażliwych na pryszczycę, które mogą być izolowane, skutecznie czyszczone i dezynfekowane, i indywidualnie identyfikowane, w przypadku koni, zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty, co pozwala na kontrolę ich przemieszczania.
2.
Właściwy organ może zastosować środki przewidziane w art. 10 ust. 1 lit. a) w stosunku do jednostek produkcyjnych powiązanych epidemiologicznie lub sąsiednich gospodarstw, jeżeli informacja epidemiologiczna lub inne dowody dają powód do podejrzenia zakażenia tych gospodarstw.
Komisja jest powiadamiana o zamiarze zastosowania takich środków, najlepiej przed ich zastosowaniem.
W takim przypadku środki odnoszące się do pobrania próbek oraz badań klinicznych zwierząt są przeprowadzane przynajmniej w stopniu ustalonym w pkt 2.1.1.1 załącznika III.
3.
Właściwy organ, natychmiast po potwierdzeniu pierwszego ogniska pryszczycy, przygotowuje wszystkie działania niezbędne do przeprowadzenia szczepień interwencyjnych na terenie równym co najmniej okręgowi zagrożonemu ustanowionemu zgodnie z art. 21.
4.
Właściwy organ może zastosować środki przewidziane w art. 7 i 8.
CZĘŚĆ 4
ŚRODKI STOSOWANE W SYTUACJACH SPECJALNYCH
Artykuł 15
Środki stosowane w przypadku ogniska pryszczycy w sąsiedztwie lub w obrębie określonych terenów, gdzie przetrzymywane są tymczasowo lub na stałe zwierzęta gatunków wrażliwych
1.
Jeżeli istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się pryszczycy na zwierzęta gatunków wrażliwych w laboratoriach, ogrodach zoologicznych, rezerwatach oraz terenach ogrodzonych, a także w organizacjach, instytutach lub centrach zatwierdzonych zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy 92/65/EWG i gdzie zwierzęta przetrzymywane są dla celów naukowych lub dla zachowania gatunku lub zasobów genetycznych zwierząt hodowlanych, odnośne Państwa Członkowskie zapewniają, aby podejmowane były wszystkie środki ochrony biologicznej odpowiednie dla ochrony zwierząt przed zakażeniem.
Środki takie mogą obejmować ograniczenie dostępu do instytucji publicznych lub dostęp na określonych warunkach.
2.
W przypadku potwierdzenia ogniska pryszczycy na terenie jednej z jednostek wymienionych w ust. 1, odnośne Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o odstąpieniu od przepisów art. 10 ust. 1 lit. a), pod warunkiem że nie zagrozi to podstawowym interesom Wspólnoty, a w szczególności zdrowiu zwierząt w innych Państwach Członkowskich i że podjęte zostały wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia ryzyku rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy.
3.
Decyzja wymieniona w ust. 2 jest natychmiast zgłaszana do Komisji.
W przypadku zasobów genetycznych zwierząt hodowlanych, takie zgłoszenie uwzględnia odniesienie do listy obszarów ustanowionych zgodnie z art. 77 ust. 2 lit. f), na podstawie której właściwy organ ustalił z wyprzedzeniem te jednostki jako centra rozrodcze zwierząt gatunków wrażliwych niezbędne dla przetrwania rasy.
Artykuł 16
Środki podejmowane w rzeźniach, punktach kontroli granicznej oraz w środkach transportu
1.
W przypadku potwierdzenia wystąpienia pryszczycy w rzeźni, punkcie kontroli granicznej ustanowionym zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG lub w środkach transportu, właściwy organ zapewnia, aby podjęte zostały następujące środki w stosunku do dotkniętych obszarów lub środków transportu:
a) wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych w takich obszarach lub środkach transportu są natychmiast zabijane;
b) zwłoki zwierząt wymienionych w lit. a) są przetwarzane pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy;
c) inne odpadki zwierzęce, wraz z pozostałościami od zwierząt zakażonych, podejrzanych o zakażenie lub zarażonych są przetwarzane pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy;
d) obornik, gnój i gnojowica są dezynfekowane i usuwane tylko w celu przetworzenia zgodnie z pkt 5 sekcji II części A rozdziału III załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002;
e) czyszczenie i dezynfekcja budynków i sprzętu, łącznie z pojazdami lub środkami transportu, jest przeprowadzana pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z art. 11 i z instrukcjami wydanymi przez właściwy organ;
f) dochodzenie epidemiologiczne jest przeprowadzane zgodnie z art. 13.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w art. 19 były stosowane w gospodarstwach sąsiadujących.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby żadne zwierzęta nie były dostarczane do uboju, kontroli lub przewożone w tym obszarze lub środki transportu zgodnie z ust. 1 przez co najmniej 24 godziny po zakończeniu czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z ust. 1 lit. e).
4.
Gdzie tego wymaga sytuacja epidemiologiczna, szczególnie gdy należy powziąć podejrzenie zakażenia zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwach sąsiadujących z miejscami lub środkami transportu wymienionymi w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, aby w drodze odstępstwa od art. 2 lit. b) zdanie drugie, ogłoszono ognisko w gospodarstwie lub w środkach transportu wymienionych w ust. 1 i aby zastosowane zostały środki przewidziane w art. 10 i 21.
Artykuł 17
Przegląd środków
Komisja dokonuje przeglądu sytuacji odnośnie przypadków specjalnych wymienionych w art. 15 w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcuch Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt przy najbliższej sposobności.
Środki niezbędne do zapobieżenia rozprzestrzenianiu się wirusa pryszczycy, w szczególności w powiązaniu z regionalizacją zgodnie z art. 45 oraz ze szczepieniami interwencyjnymi zgodnie z art. 52, są przyjmowane zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
CZĘŚĆ 5
GOSPODARSTWA SKŁADAJĄCE SIĘ Z RÓŻNYCH EPIDEMIOLOGICZNIE JEDNOSTEK PRODUKCYJNYCH I GOSPODARSTWA KONTAKTOWE
Artykuł 18
Gospodarstwa składające się z różnych epidemiologicznie jednostek produkcyjnych
1.
W przypadku gospodarstw składających się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ może, w wyjątkowych przypadkach oraz po analizie ryzyka, odstąpić od przepisów art. 10 ust. 1 lit. a), w stosunku do jednostek produkcyjnych w takich gospodarstwach niedotkniętych pryszczycą.
2.
Odstępstwo przewidziane w ust. 1 jest udzielane jedynie wówczas, gdy urzędowy lekarz weterynarii potwierdzi w trakcie urzędowego dochodzenia wymienionego w art. 4 ust. 2, że w gospodarstwie spełnione zostały niżej wymienione warunki w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu wirusa pryszczycy pomiędzy jednostkami produkcyjnymi wymienionymi w ust. 1, przez co najmniej dwa okresy inkubacyjne od daty stwierdzenia ogniska pryszczycy:
a) struktura, łącznie z administracją, oraz wielkość gospodarstwa zezwalają na pełną izolację zwierząt gatunków wrażliwych, włączając rozdzielenie przestrzeni powietrznej;
b) działania w różnych jednostkach produkcyjnych, w szczególności zarządzanie pomieszczeniami dla zwierząt i pastwiskami, karmieniem, usuwaniem odchodów i obornika są prowadzone całkowicie oddzielnie i przez oddzielny personel;
c) maszyny, zwierzęta robocze gatunków niewrażliwych na pryszczycę, sprzęt, instalacje, narzędzia oraz urządzenia do dezynfekcji używane w jednostkach produkcyjnych są całkowicie oddzielne.
3.
W odniesieniu do mleka, odstępstwo od art. 10 ust. 1 lit. d) może zostać udzielone dla gospodarstwa produkującego mleko, pod warunkiem że:
a) gospodarstwo takie odpowiada warunkom określonym w ust. 2, i
b) dojenie prowadzone jest oddzielnie w każdej jednostce, i
c) w zależności od przeznaczenia, mleko jest poddawane co najmniej jednemu sposobowi obróbki określonej w części A lub części B załącznika IX.
4.
W przypadku udzielania odstępstwa zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie ustanawiają z góry szczegółowe zasady przyznawania takich odstępstw.
Państwa Członkowskie informują o tym fakcie Komisję i przedstawiają szczegóły przyjętych środków.
Artykuł 19
Gospodarstwa kontaktowe
1. Gospodarstwa są uznawane za kontaktowe, jeżeli urzędowy lekarz weterynarii stwierdza lub uznaje na podstawie potwierdzonych danych, że wirus pryszczycy mógł przedostać się w wyniku przemieszczania się osób, zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego, pojazdów lub w jakikolwiek inny sposób z innych gospodarstw do gospodarstwa wymienionego w art. 4 ust. 1 lub art. 10 ust. 1 lub z gospodarstwa wymienionego w art. 4 ust. 1 lub art. 10 ust. 1 do innych gospodarstw.
2.
Gospodarstwa kontaktowe podlegają środkom przewidzianym w art. 4 ust. 3 i art. 5, a środki te są utrzymywane do momentu oficjalnego wykluczenia obecności wirusa pryszczycy w tych gospodarstwach zgodnie z definicją w załączniku I i z wymogami przeglądów przewidzianych w pkt 2.1.1.1 załącznika III.
3.
Właściwy organ zabrania usuwania zwierząt z gospodarstw kontaktowych podczas okresu odpowiadającemu okresowi inkubacji określonemu dla właściwych gatunków w art. 2 lit. h).
Jednakże właściwy organ może, w drodze odstępstwa od art. 4 ust. 3 lit. d), zezwolić na transport zwierząt gatunków wrażliwych pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do najbliższej wyznaczonej rzeźni w celów uboju z konieczności.
Przed udzieleniem takiego odstępstwa urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza co najmniej badania kliniczne przewidziane w pkt 1 załącznika III.
4.
Jeżeli właściwy organ uznaje, że sytuacja epidemiologiczna na to pozwala, może ograniczyć uznanie gospodarstwa za kontaktowe zgodnie z ust. 1, do jednej określonej epidemiologicznie jednostki produkcyjnej w danym gospodarstwie oraz do zwierząt tam umieszczonych, pod warunkiem że epidemiologiczna jednostka produkcyjna odpowiada wymogom art. 18.
5.
W przypadku gdy nie można wykluczyć powiązania epidemiologicznego pomiędzy ogniskiem pryszczycy i obszarami lub środkami transportu wymienionymi odpowiednio w art. 15 i 16, Państwa Członkowskie upewniają się, że środki przewidziane w art. 4 ust. 2 i 3 oraz w art. 5 są stosowane do takich obszarów czy środków transportu.
Właściwy organ może podjąć decyzję o zastosowaniu środków przewidzianych w art. 8.
Artykuł 20
Koordynacja środków
Komisja może dokonać przeglądu sytuacji dotyczącej gospodarstw wymienionych w art. 18 i 19 w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w związku z przyjęciem, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3, niezbędnych środków w celu zapewnienia koordynacji środków wdrożonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 18 i 19.
CZĘŚĆ 6
OKRĘGI ZAPOWIETRZONY I ZAGROŻONY
Artykuł 21
Ustalenie okręgów zapowietrzonego i zagrożonego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby bez uszczerbku dla środków przewidzianych w art. 7 co najmniej środki ustanowione w ust. 2, 3 i 4 poniżej były przyjmowane natychmiast po potwierdzeniu ogniska pryszczycy.
2.
Właściwy organ ustanawia okręg zapowietrzony o promieniu co najmniej 3 km oraz okręg zagrożony o promieniu co najmniej 10 km wokół ogniska pryszczycy wymienionego w ust. 1.
Granice geograficzne tych okręgów powinny uwzględniać granice administracyjne, granice naturalne, środki ułatwiające kontrolę oraz postęp technologiczny umożliwiający przewidywanie rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy przez powietrze lub inne czynniki.
Określenie takie jest weryfikowane w miarę potrzeby, w świetle powyższych elementów.
3.
Właściwy organ zapewnia, aby okręgi zapowietrzony i zagrożony były odpowiednio oznakowane przez umieszczenie znaków o odpowiednich rozmiarach na drogach wiodących do tych okręgów.
4.
W celu zapewnienia pełnej koordynacji wszystkich środków niezbędnych do jak najszybszego zwalczenia pryszczycy, ustanawia się krajowe i lokalne centra kryzysowe zwalczania choroby, jak określono w art. 74 i 76.
Do celów przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, jak określono w art. 13, centra takie są wspomagane przez grupę ekspertów, jak przewidziano w art. 78.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie prześledzą przemieszczanie się wszystkich zwierząt wywiezionych z okręgów w ciągu co najmniej 21 dni od uprzednio ustalonej daty najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym i o wynikach informują właściwe organa innych Państw Członkowskich oraz Komisję.
6.
Państwa Członkowskie współpracują w śledzeniu świeżego mięsa, produktów mięsnych, surowego mleka i surowych przetworów mlecznych pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych wywodzących się z okręgu zapowietrzonego i wyprodukowanych pomiędzy przypuszczalną datą przedostania się wirusa pryszczycy do dnia zastosowania środków przewidzianych w ust. 2.
Takie świeże mięso, przetwory mleczne, surowe mleko oraz surowe przetwory mleczne są poddawane obróbce odpowiednio zgodnie z art. 25, 26 i 27 lub zatrzymywane do momentu oficjalnego wykluczenia możliwości skażenia wirusem pryszczycy.
Artykuł 22
Środki stosowane w gospodarstwach w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w okręgu zapowietrzonym były niezwłocznie stosowane przynajmniej środki wymienione poniżej:
a) jak najszybsza rejestracja wszystkich gospodarstw hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych oraz zarządzenie przeprowadzenia spisu wszystkich zwierząt obecnych w tych gospodarstwach oraz uaktualnianie takiego spisu;
b) wszystkie gospodarstwa mające zwierzęta gatunków wrażliwych podlegają okresowej kontroli weterynaryjnej, przeprowadzanej w taki sposób, aby uniknąć rozprzestrzeniania wirusa pryszczycy, którego obecność jest możliwa w tych gospodarstwach, i obejmującej sprawdzenie odpowiednich dokumentów, a w szczególności rejestrów wymienionych w lit. a) oraz środków stosowanych w celu zapobieżenia wprowadzeniu lub wydostaniu się wirusa pryszczycy, które mogą obejmować badania kliniczne, jak opisano w pkt 1 załącznika III lub pobranie próbek od zwierząt gatunków wrażliwych zgodnie z pkt 2.1.1.1 załącznika III;
c) zwierzęta gatunków wrażliwych nie mogą być usunięte z gospodarstw, w których są trzymane.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. c), zwierzęta gatunków wrażliwych mogą być przewiezione pod urzędowym nadzorem w celu uboju z konieczności bezpośrednio do rzeźni zlokalizowanej w tym samym okręgu zapowietrzonym lub, jeżeli w tym okręgu nie ma żadnych rzeźni, do rzeźni poza tym okręgiem wyznaczonej przez właściwy organ przy pomocy środków transportu oczyszczonych i zdezynfekowanych po każdym transporcie pod urzędowym nadzorem.
Przemieszczanie opisane w pierwszym akapicie jest dozwolone jedynie wtedy, gdy właściwy organ upewni się, na podstawie badania klinicznego przeprowadzonego przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z pkt 1 załącznika III wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych obecnych w gospodarstwie, i po ocenieniu okoliczności epidemiologicznych, że nie ma podstaw do podejrzenia obecności zakażonych lub zarażonych zwierząt w gospodarstwie.
Mięso takich zwierząt jest poddawane środkom przewidzianym w art. 25.
Artykuł 23
Przemieszczanie i transport zwierząt i ich produktów w okręgu zapowietrzonym
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w okręgu zapowietrzonym zabronione były następujące działania:
a) przemieszczanie pomiędzy gospodarstwami oraz transport zwierząt gatunków wrażliwych;
b) organizacja targów, pokazów oraz innych zgromadzeń zwierząt, łącznie z gromadzeniem i rozprowadzaniem gatunków wrażliwych;
c) objazdowe usługi hodowlane dla zwierząt gatunków wrażliwych;
d) sztuczne zapłodnienie i pobieranie komórek jajowych i zarodków od zwierząt gatunków wrażliwych.
Artykuł 24
Środki dodatkowe oraz odstępstwa
1.
Właściwy organ może rozszerzyć zakazy z art. 23 na:
a) przemieszczanie lub transport zwierząt gatunków niewrażliwych pomiędzy gospodarstwami zlokalizowanymi w okręgu zapowietrzonym lub do albo z tego okręgu;
b) tranzyt zwierząt wszystkich gatunków poprzez okręg zapowietrzony;
c) zgromadzeń ludzi, którzy mogą kontaktować się ze zwierzętami gatunków wrażliwych, gdy istnieje ryzyko rozprzestrzeniania wirusa pryszczycy;
d) sztuczne zapłodnienie lub pobieranie komórek jajowych i zarodków od zwierząt gatunków niewrażliwych na pryszczycę;
e) przemieszczanie się środków transportu wyznaczonych do przewożenia zwierząt;
f) ubój na terenie gospodarstwa zwierząt gatunków wrażliwych przeznaczonych na własne potrzeby;
g) transport towarów wymienionych w art. 33 do gospodarstw trzymających zwierzęta gatunków wrażliwych.
2.
Właściwy organ może zezwolić na:
a) tranzyt zwierząt wszystkich gatunków przez okręg zapowietrzony wyłącznie na głównych drogach lub połączeniach kolejowych;
b) transport zwierząt gatunków wrażliwych, które posiadają zaświadczenie od urzędowego lekarza weterynarii, że pochodzą z gospodarstw spoza okręgu zapowietrzonego i przewożone są po wyznaczonych trasach bezpośrednio do wyznaczonej rzeźni w celu natychmiastowego uboju, pod warunkiem że środki transportu zostały oczyszczone i zdezynfekowane po dostawie pod urzędowym nadzorem w rzeźni i że czynności te zostały odnotowane w księdze pojazdu transportującego;
c) sztuczne zapładnianie zwierząt w gospodarstwie przeprowadzane przez pracowników tego gospodarstwa przy użyciu nasienia pobranego od zwierząt z tego gospodarstwa lub nasienia przechowywanego w tym gospodarstwie lub nasienia dostarczanego z zakładu unasieniania spoza tego gospodarstwa;
d) przemieszczanie i transport koni z uwzględnieniem warunków ustanowionych w załączniku VI;
e) transport, w określonych warunkach, towarów wymienionych w art. 33 do gospodarstw trzymających gatunki wrażliwe.
Artykuł 25
Środki stosowane do świeżego mięsa wyprodukowanego w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych od zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zapowietrzonego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych od zwierząt gatunków wrażliwych, wyprodukowanych w zakładach zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby świeże mięso, mięso mielone oraz wyroby mięsne jak określono w ust. 1, były wprowadzane do obrotu zgodnie z dyrektywą 2002/99/WE oraz transportowane w szczelnie zamkniętych pojemnikach do zakładu wyznaczonego przez właściwy organ w celu przetworzenia ich na produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z pkt 1 część A załącznik VII do niniejszej dyrektywy.
4.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do świeżego mięsa, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych wyprodukowanych co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym i które od momentu produkcji przechowywane były i przewożone oddzielnie od mięsa produkowanego po tej dacie.
Mięso takie musi być łatwe do odróżnienia od mięsa, którego nie wolno wywozić poza okręg zapowietrzony poprzez wyraźne oznakowanie ustalone zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty.
5.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 2 nie jest stosowany do świeżego mięsa, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych uzyskanych z zakładów zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym, pod warunkiem że:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) w zakładzie jest przetwarzane wyłącznie świeże mięso, mięso mielone lub wyroby mięsne jak określone w ust. 4, lub świeże mięso, mięso mielone lub wyroby mięsne uzyskane ze zwierząt hodowanych i ubitych poza okręgiem zapowietrzonym lub ze zwierząt przywiezionych do zakładu i ubitych na jego terenie zgodnie z przepisami art. 24 ust. 2 lit. b);
c) wszelkie takie mięso świeże, mięso mielone lub wyroby mięsne muszą uzyskać znak jakości zdrowotnej zgodnie z rozdziałem XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub w przypadku mięsa od innych parzystokopytnych, znak jakości zdrowotnej przewidziany w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG, lub też, w przypadku mięsa mielonego i wyrobów mięsnych znak jakości zdrowotnej, jak przewidziano w rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/WE;
d) podczas całego procesu produkcji wszelkie takie mięso świeże, mielone lub wyroby mięsne muszą być wyraźnie oznakowane i przewożone oraz przechowywane oddzielnie od mięsa świeżego, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, których nie wolno wywozić poza okręg zapowietrzony, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
6.
Zgodność z warunkami ust. 5 poświadczana jest przez właściwy organ w przypadku mięsa świeżego, mielonego i wyrobów mięsnych przeznaczonych na handel wewnątrz Wspólnoty.
Właściwy organ nadzoruje kontrolę zgodności przeprowadzaną przez lokalne organy weterynaryjne i, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, przekazuje innym Państwom Członkowskim oraz Komisji listę tych zakładów, które zostały zatwierdzone dla potrzeb takiej certyfikacji.
7.
Odstępstwo od zakazu przewidzianego w ust. 1 może być przyznane na specjalnych warunkach przyjętych zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3, w szczególności w odniesieniu do nadawania znaków jakości zdrowotnej dla mięsa ze zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgów zapowietrzonych, przetrzymywanego dłużej niż 30 dni.
Artykuł 26
Środki stosowane do produktów mięsnych wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych wyprodukowanych z mięsa zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zapowietrzonego.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz wymieniony w ust. 1 nie jest stosowany do produktów mięsnych, które zostały poddane obróbce określonej w pkt 1 części A załącznika VII lub które zostały wyprodukowane z mięsa wymienionego w art. 25 ust. 4.
Artykuł 27
Środki stosowane do mleka i przetworów mlecznych wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu mleka pochodzącego od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zapowietrzonego oraz przetworów mlecznych z takiego mleka.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych, wyprodukowanych w zakładach zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym.
3.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do mleka i przetworów mlecznych pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zapowietrzonego, wyprodukowanych co najmniej 21 dni przed ustalona datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym i które od chwili produkcji przechowywane są i przewożone oddzielnie od mleka i przetworów mlecznych wyprodukowanych po tej dacie.
4.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do mleka pochodzącego od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zapowietrzonego i przetworów mlecznych wyprodukowanych z takiego mleka, które zostały poddane jednemu ze sposobów obróbki określonych w części A lub B załącznika IX, w zależności od ich przeznaczenia.
Obróbka przeprowadzana jest w warunkach określonych w ust. 6 w zakładach wymienionych w ust. 5 lub, jeżeli nie ma żadnego zakładu w obrębie okręgu zapowietrzonego, w zakładach zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym w warunkach określonych w ust. 8.
5.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 2 nie jest stosowany do mleka i przetworów mlecznych przygotowanych w zakładach znajdującym się w okręgu zapowietrzonym, w warunkach określonych w ust. 6.
6.
Zakłady wymienione w ust. 4 i 5 spełniają następujące warunki:
a) zakład działa pod stałą i ścisłą kontrolą urzędową;
b) mleko przetwarzane w zakładzie spełnia warunki wymienione w ust. 3 lub 4, lub też surowe mleko pochodzi od zwierząt spoza okręgu zapowietrzonego;
c) podczas całego procesu produkcji mleko jest wyraźnie oznaczone i transportowane oraz przechowywane oddzielnie od surowego mleka i surowych przetworów mlecznych nieprzeznaczonych do wywiezienia poza okręg zapowietrzony;
d) transport surowego mleka z gospodarstw zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym do zakładów przeprowadzony jest pojazdami, które były oczyszczone i zdezynfekowane przed transportem i które następnie nie miały żadnych dalszych kontaktów z gospodarstwami w okręgu zapowietrzonym, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych.
7.
Zgodność z warunkami ust. 6 poświadczana jest przez właściwy organ w przypadku mleka przeznaczonego do handlu wewnątrz Wspólnoty.
Właściwy organ nadzoruje kontrolę zgodności przeprowadzaną przez lokalne organa weterynaryjne i, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, przekazuje innym Państwom Członkowskim oraz Komisji listę tych zakładów, które zostały zatwierdzone dla potrzeb takiej certyfikacji.
8.
Transport surowego mleka z gospodarstw zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym do zakładów zlokalizowanych poza tym okręgiem oraz przetwarzanie takiego mleka podlega następującym warunkom:
a) przetwarzanie w zakładach zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym surowego mleka od zwierząt gatunków wrażliwych trzymanych w okręgu zapowietrzonym jest zatwierdzane przez właściwe organy;
b) zezwolenie uwzględnia instrukcje dotyczące transportu i trasy przewożenia do wyznaczonego zakładu;
c) transport odbywa się pojazdami, które zostały uprzednio oczyszczone i zdezynfekowane, które są skonstruowane i konserwowane w taki sposób, aby uniemożliwić wyciek mleka podczas transportu i które są odpowiednio wyposażone, aby uniknąć rozpraszania aerozolu podczas napełniania i opróżniania;
d) przed opuszczeniem gospodarstwa, z którego odebrane zostało mleko pochodzące od zwierząt gatunków wrażliwych, rury łączące, opony, korpusy przekładni, dolne części pojazdu oraz wszelkie wycieki mleka są czyszczone i dezynfekowane, a po ostatniej dezynfekcji i przed opuszczeniem okręgu zapowietrzonego, pojazd nie może mieć kontaktu z gospodarstwami w obrębie okręgu zapowietrzonego, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych;
e) środki transportu są ściśle przypisane do określonego obszaru geograficznego lub administracyjnego, są odpowiednio oznakowane i mogą być przemieszczane do innego obszaru jedynie po oczyszczeniu i dezynfekcji pod urzędowym nadzorem.
9.
Pobranie i transport próbek surowego mleka od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw z okręgu zapowietrzonego do laboratorium innego niż weterynaryjne laboratorium diagnostyczne zatwierdzone dla celów diagnozowania pryszczycy oraz przetwarzanie mleka w takich laboratoriach jest zabronione.
Artykuł 28
Środki stosowane do nasienia, komórek jajowych i zarodków pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zapowietrzonego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu nasienia, komórek jajowych i zarodków pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zapowietrzonego.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do zamrożonego nasienia, komórek jajowych i zarodków pobranych i przechowywanych co najmniej 21 dni przed ustaloną datą pierwszego zakażenia pryszczycą w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym.
3.
Zamrożone nasienie pobrane zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty po dacie zakażenia wymienionej w ust. 2 jest przechowywane oddzielnie i udostępniane jedynie po tym, jak:
a) wszystkie środki odnoszące się do ogniska pryszczycy zostały uchylone zgodnie z art. 36, i
b) wszystkie zwierzęta przetrzymywane w zakładzie unasieniania przeszły badania kliniczne, i próbki pobrane zgodnie z pkt 2.2 załącznika III zostały poddane badaniom serologicznym w celu potwierdzenia, że wirus nie występuje w odnośnym zakładzie unasieniania, i
c) zwierzęta-dawcy podlegały badaniom serologicznym w celu wykrycia przeciwciał wirusa pryszczycy w próbce pobranej nie wcześniej niż 28 dni po pobraniu nasienia, z wynikiem ujemnym.
Artykuł 29
Transport i dystrybucja obornika i gnoju zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanego w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w obrębie okręgu zapowietrzonego zabroniony był transport i dystrybucja obornika i gnoju z gospodarstw i miejsc lub środków transportu wymienionych w art. 16 zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych.
2.
W drodze odstępstwa od zakazu wymienionego w ust. 1, właściwy organ może zezwolić na usunięcie gnoju od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstwa zlokalizowanego w okręgu zapowietrzonym do wyznaczonego zakładu w celu przetworzenia zgodnie z pkt 5 sekcji II części A rozdział III załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub do tymczasowego składowania.
3.
W drodze odstępstwa od zakazu wymienionego w ust. 1, właściwy organ może zezwolić na usunięcie gnoju od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym, które nie podlegają środkom przewidzianym w art. 4–10 w celu dystrybucji na wyznaczonych polach na następujących warunkach:
a) cały gnój został wyprodukowany co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zarażenia w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym i gnój lub obornik są rozrzucane tuż nad ziemią i w odpowiedniej odległości od gospodarstw hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych i natychmiast zaorany ziemią, lub
b) w przypadku gnoju pochodzącego od bydła lub świń:
i) badanie przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt w gospodarstwie wykluczyło obecność zwierząt podejrzanych o zakażenie wirusem pryszczycy, i
ii) cały gnój został wyprodukowany co najmniej 4 dni przed badaniem wymienionym w ppkt i), i
iii) gnój został zaorany ziemią na wyznaczonych polach blisko gospodarstwa, z którego pochodzi i w odpowiedniej odległości od innych gospodarstw hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych w okręgu zapowietrzonym.
4.
Państwa Członkowskie upewniają się, że wszelkie zezwolenia na usuwanie obornika lub gnoju z gospodarstwa hodującego zwierzęta gatunków wrażliwych podlegają obostrzonym środkom w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy, w szczególności poprzez zapewnienie czyszczenia i dezynfekcji uszczelnionych pojazdów transportowych po załadunku i przed opuszczeniem gospodarstwa.
Artykuł 30
Środki przyjmowane w stosunku do skór i skórek wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu skór i skórek zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zapowietrzonego.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz określony w ust. 1 nie jest stosowany do skór i skórek, które:
a) zostały wyprodukowane co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1, i że były przechowywane oddzielnie od skór i skórek wyprodukowanych po tej dacie; lub
b) odpowiadają wymogom ustanowionym w pkt 2 części A załącznika VII.
Artykuł 31
Środki przyjmowane w stosunku do wełny owczej, włosia przeżuwaczy i szczeciny świńskiej wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu wełny owczej, włosia przeżuwaczy oraz szczeciny świńskiej pochodzących z okręgu zapowietrzonego.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz określony w ust. 1 nie jest stosowany do nieprzetworzonej wełny, włosia i szczeciny, które:
a) zostały wyprodukowane co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1, i że były przechowywane oddzielnie od wełny, włosia i szczeciny wyprodukowanych po tej dacie; lub
b) odpowiadają wymogom ustanowionym w pkt 3 części A załącznika VII.
Artykuł 32
Środki przyjmowane w stosunku do innych produktów zwierzęcych wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu produktów zwierzęcych pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych niewymienionych w art. 25–31.
2.
W drodze odstępstwa, zakazy przewidziane w ust. 1 nie są stosowane do produktów wymienionych w ust. 1, które:
a) zostały wyprodukowane co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1, i że były przechowywane oddzielnie od wełny, włosia i szczeciny wyprodukowanych po tej dacie; lub
b) odpowiadają wymogom ustanowionym w pkt 4 części A załącznika VII, lub
c) w przypadku określonych produktów, odpowiadają wymogom w pkt 5–9 części A załącznika VII, lub
d) są produktami złożonymi, które nie podlegają dalszej obróbce, zawierającymi produkty pochodzenia zwierzęcego, które albo zostały poddane obróbce zapewniającej zniszczenie wirusa pryszczycy lub zostały pozyskane od zwierząt niepodlegających ograniczeniom w ramach przepisów niniejszej dyrektywy, lub
e) są produktami paczkowanymi z przeznaczeniem do użycia jako środki diagnostyczne invitro lub odczynniki laboratoryjne.
Artykuł 33
Środki przyjmowane w stosunku do karmy, paszy, siana i trawy wyprodukowanych w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu karmy, paszy, siana i trawy pochodzących z okręgu zapowietrzonego.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do karmy, paszy, siana i trawy, które:
a) zostały wyprodukowane co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1, i były przechowywane oddzielnie od karmy, paszy, siana i trawy wyprodukowanych po tej dacie; lub
b) przeznaczone są do użycia w okręgu zapowietrzonym, na podstawie zezwolenia właściwych organów; lub
c) wyprodukowane zostały na obszarach, gdzie nie hoduje się zwierząt gatunków wrażliwych; lub
d) wyprodukowane zostały w zakładach niehodujących zwierząt gatunków wrażliwych i zaopatrujących się w surowiec z obszarów wymienionych w lit. c) lub z obszarów znajdujących się poza okręgiem zapowietrzonym.
3.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do paszy i trawy wyprodukowanej w gospodarstwach hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych odpowiadającym wymogom w pkt 1 części B załącznika VII.
Artykuł 34
Przyznawanie odstępstw i dodatkowych świadectw
1.
Wszelkie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 24–33 są przyznawane określoną decyzją właściwego organu jedynie po tym, jak rzeczony organ upewni się, że spełnione zostały wszelkie niezbędne wymogi w określonym czasie, zanim produkty opuszczą okręg zapowietrzony, i że nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania wirusa pryszczycy.
2.
Wszelkie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 25–33 wymagają, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, dodatkowych świadectw wystawionych przez właściwy organ.
3.
Szczegółowe zasady wdrażania środków przewidzianych w ust. 2 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 2.
Artykuł 35
Środki dodatkowe stosowane przez Państwa Członkowskie w okręgu zapowietrzonym
Oprócz środków stosowanych w okręgu zapowietrzonym zgodnie z niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe środki krajowe, które uznają za niezbędne i odpowiednie dla potrzeb powstrzymania epidemii pryszczycy uwzględniając warunki epidemiologiczne, hodowlę zwierząt, warunki gospodarcze oraz społeczne występujące na obszarze dotkniętym chorobą.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o takich środkach dodatkowych.
Artykuł 36
Zniesienie środków w okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki zastosowane w okręgu zapowietrzonym były utrzymane dopóki nie spełnione zostaną następujące wymogi:
a) upłynęło co najmniej 15 dni od zabicia i bezpiecznego zniszczenia wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1 i od zakończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji tego gospodarstwa, przeprowadzonego zgodnie z art. 11;
b) przeprowadzony przegląd zakończył się wynikiem ujemnym we wszystkich gospodarstwach hodujących zwierzęta gatunków wrażliwych i zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym.
2.
Po zniesieniu środków określonych dla okręgu zapowietrzonego, środki stosowane w okręgu zagrożonym, jak przewidziano w art. 37–42 pozostaną w mocy przez co najmniej 15 dni dopóki nie zostaną zniesione zgodnie z art. 44.
3.
Przeglądy wymienione w ust. 1 lit. b) są prowadzone w celu udowodnienia, że zakażenie nie występuje i w zgodzie przynajmniej z kryteriami zawartymi w pkt 1 załącznika III i obejmują środki przewidziane w pkt 2.3 załącznika III w oparciu o kryteria ustanowione w pkt 2.1.1 i 2.1.3 załącznika III.
Artykuł 37
Środki stosowane w gospodarstwach w okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w art. 22 ust. 1 stosowane były w okręgu zagrożonym.
2.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 22 ust. 1 lit. c) i w przypadkach, gdy możliwości ubojowe rzeźni w okręgu zagrożonym są niewystarczające, właściwe władze mogą zezwolić na usunięcie z gospodarstw zlokalizowanych w okręgu zagrożonym zwierząt gatunków wrażliwych w celu przetransportowania ich bezpośrednio i pod urzędowym nadzorem do rzeźni zlokalizowanej poza okręgiem zagrożonym, na wymienionych poniżej warunkach:
a) rejestry wymienione w art. 22 ust. 1 zostały poddane urzędowej kontroli, a sytuacja epidemiologiczna w gospodarstwie nie wykazuje podstaw do podejrzeń zakażenia i zarażenia wirusem pryszczycy; i
b) wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie zostały poddane kontroli przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii z wynikiem ujemnym; i
c) statystycznie reprezentatywna liczba zwierząt zgodnie z pkt 2.2 załącznika III została poddana starannemu badaniu klinicznemu w celu wykluczenia obecności lub podejrzenia zakażenia; i
d) rzeźnia wyznaczona jest przez właściwy organ i zlokalizowana jak najbliżej okręgu zagrożonego; i
e) mięso wyprodukowane z takich zwierząt jest poddawane obróbce określonej w art. 39.
Artykuł 38
Przemieszczanie zwierząt gatunków wrażliwych w okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zwierzęta gatunków wrażliwych nie były przemieszczane z gospodarstw w okręgu zagrożonym.
2.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do przemieszczania zwierząt w następujących celach:
a) przeprowadzania zwierząt bez styczności ze zwierzętami gatunków wrażliwych z innych gospodarstw na pastwiska zlokalizowane w okręgu zagrożonym nie wcześniej niż 15 dni po ostatnim zarejestrowanym ognisku pryszczycy w tym okręgu;
b) bezpośredniego transportu zwierząt pod urzędowym nadzorem na ubój do rzeźni znajdującej się w tym samym okręgu;
c) transportu zgodnie z art. 37 ust. 2;
d) transportu zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a) i b).
3.
Przemieszczanie zwierząt przewidziane w ust. 2 lit. a) jest zatwierdzane przez właściwy organ i tylko po badaniu przeprowadzonym przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwie, łącznie z badaniem próbek pobranych zgodnie z pkt 2.2 załącznika III, które wykluczyło obecność zwierząt zakażonych lub podejrzanych o zakażenie.
4. Przemieszczanie zwierząt przewidziane w pkt 2 lit. b) jest zatwierdzane przez właściwy organ tylko po zakończeniu stosowania środków przewidzianych w art. 37 ust. 2 lit. a) i b) z zadowalającymi wynikami.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie sprawdzają zwierzęta gatunków wrażliwych wywiezione z okręgu zagrożonego w ciągu 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zagrożonym i informują właściwe władze w innych Państwach Członkowskich o wynikach takiej operacji.
Artykuł 39
Środki stosowane do świeżego mięsa zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zagrożonego i produktów mięsnych wyprodukowanych z takiego mięsa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych od zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zagrożonego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, mięsa mielonego oraz wyrobów mięsnych od zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanych w zakładach zlokalizowanych w okręgu zagrożonym.
3.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do świeżego mięsa, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych wyprodukowanych co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zagrożonym, które od chwili produkcji przechowywane były i przewożone oddzielnie od mięsa produkowanego po tej dacie.
Mięso takie musi być łatwo odróżnić od mięsa, którego nie wolno wywozić poza okręg zapowietrzony poprzez wyraźnie oznakowanie, ustalone zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty.
4.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do świeżego mięsa, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych wyprodukowanych ze zwierząt przywiezionych do rzeźni w warunkach co najmniej tak rygorystycznych, jak określone w art. 37 ust. 2 lit. a)–e), pod warunkiem że mięso jest poddawane środkom przewidzianym w ust. 5.
5.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 2 nie jest stosowany do świeżego mięsa, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych uzyskanych z zakładów zlokalizowanych w okręgu zapowietrzonym, pod warunkiem że:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) w zakładzie przetwarza się wyłącznie świeże mięso, mięso mielone lub wyroby mięsne jak określono w ust. 4 i poddawane dodatkowym warunkom wymienionym w części B załącznika VIII, lub świeże mięso, mięso mielone lub wyroby mięsne otrzymane ze zwierząt hodowanych i ubitych poza okręgiem zagrożonym lub ze zwierząt przywiezionych do zakładu i ubitych na jego terenie zgodnie z przepisami art. 24 ust. 2 lit. b);
c) wszelkie takie mięso świeże, mięso mielone lub wyroby mięsne musi uzyskać znak jakości zdrowotnej zgodnie z rozdziałem XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub w przypadku mięsa od innych parzystokopytnych, znak jakości zdrowotnej przewidziany w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG, lub też, w przypadku mięsa mielonego i wyrobów mięsnych znak jakości zdrowotnej, jak przewidziano w rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/WE;
d) podczas całego procesu produkcji mięso świeże, mielone lub wyroby mięsne muszą być wyraźnie oznakowane i przewożone oraz przechowywane oddzielnie od mięsa świeżego, mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, których nie wolno wywozić poza okręg zapowietrzony, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
6.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie dotyczy produktów mięsnych ze świeżego mięsa otrzymanego ze zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zagrożonego, które uzyskało znak jakości zdrowotnej przewidziany w dyrektywie 2002/99/WE i przewiezione pod urzędowym nadzorem do wyznaczonego zakładu i poddane obróbce zgodnie z pkt 1 części A załącznika VII.
7.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 2 nie dotyczy produktów mięsnych wyprodukowanych w zakładach zlokalizowanych w okręgu zagrożonym wypełniających przepisy ust. 6 lub też wyprodukowanych zgodnie z ust. 5.
8.
Zgodność z warunkami ust. 5 i 7 poświadczana jest przez właściwy organ w przypadku mięsa świeżego, mielonego i wyrobów mięsnych przeznaczonych na handel wewnątrz Wspólnoty.
Właściwy organ nadzoruje kontrolę zgodności przeprowadzaną przez lokalne władze weterynaryjne i w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty przekazuje innym Państwom Członkowskim oraz Komisji listę tych zakładów, które zostały zatwierdzone do potrzeb takiej certyfikacji.
9.
Odstępstwo od zakazu przewidzianego w ust. 1 może być przyznane na specjalnych warunkach przyjętych zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3, w szczególności w odniesieniu do nadawania znaków jakości zdrowotnej dla mięsa wyprodukowanego ze zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zapowietrzonego utrzymywanego dłużej niż przez 30 dni.
Artykuł 40
Środki stosowane do mleka i przetworów mlecznych od zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanych w okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu mleka pochodzącego od zwierząt gatunków wrażliwych pochodzących z okręgu zagrożonego oraz przetworów z takiego mleka.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zabronione było wprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych od zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanych w okręgu zagrożonym.
3.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do mleka i przetworów mlecznych od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zagrożonego, wyprodukowanych co najmniej 21 dni przed ustaloną datą najwcześniejszego zakażenia w gospodarstwie w okręgu zapowietrzonym i które od chwili produkcji przechowywane były i przewożone oddzielnie od mleka i przetworów mlecznych wyprodukowanych po tej dacie.
4.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 1 nie jest stosowany do mleka od zwierząt gatunków wrażliwych z okręgu zagrożonego i przetworów mlecznych wyprodukowanych z takiego mleka, które zostały poddane jednemu ze sposobów obróbki określonych w części A lub B załącznika IX, w zależności od ich przeznaczenia.
Obróbka przeprowadzana jest w warunkach określonych w ust. 6 w zakładach wymienionych w ust. 5 lub, jeżeli nie ma żadnego zakładu w obrębie okręgu zagrożonego, w zakładach zlokalizowanych poza okręgiem zagrożonym zatwierdzonych przez właściwe organy.
5.
W drodze odstępstwa, zakaz przewidziany w ust. 2 nie jest stosowany do mleka i przetworów mlecznych przygotowanych w zakładzie znajdującym się w okręgu zagrożonym w warunkach określonych w ust. 6.
6.
Zakłady wymienione w ust. 4 i 5 spełniają następujące warunki:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) mleko przetwarzane w zakładzie spełnia warunki wymienione w ust. 4 lub też jest otrzymywane od zwierząt spoza okręgu zapowietrzonego i zagrożonego;
c) podczas całego procesu produkcji mleko jest wyraźnie oznaczone i przewożone oraz przechowywane oddzielnie od surowego mleka i surowych przetworów mlecznych nieprzeznaczonych do wywiezienia poza okręg zagrożony;
d) transport surowego mleka z gospodarstw zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym i zagrożonym do zakładów przeprowadzany jest pojazdami, które były oczyszczone i zdezynfekowane przed transportem i które nie miały żadnych dalszych kontaktów z gospodarstwami w okręgu zapowietrzonym i zagrożonym gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych.
7.
Zgodność z warunkami ust. 6 poświadczana jest przez właściwy organ w przypadku mleka przeznaczonego na handel wewnątrz Wspólnoty.
Właściwy organ nadzoruje kontrolę zgodności przeprowadzaną przez lokalne władze weterynaryjne i, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, przekazuje innym Państwom Członkowskim oraz Komisji listę tych zakładów, które zostały zatwierdzone do potrzeb takiej certyfikacji.
8.
Transport surowego mleka z gospodarstw zlokalizowanych w okręgu zagrożonym do zakładów zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym i zagrożonym oraz przetwarzanie takiego mleka podlegają następującym warunkom:
a) przetwarzanie w zakładach zlokalizowanych poza okręgiem zapowietrzonym i zagrożonym surowego mleka wyprodukowanego przez zwierzęta gatunków wrażliwych trzymanych w okręgu zapowietrzonym jest zatwierdzane przez właściwe władze;
b) zezwolenie uwzględnia instrukcje dotyczące transportu i drogi przewożenia do wyznaczonego zakładu;
c) transport odbywa się pojazdami, które zostały uprzednio oczyszczone i zdezynfekowane, które są zbudowane i utrzymywane tak, aby uniemożliwić wyciek mleka podczas transportu i które są odpowiednio wyposażone, aby uniknąć rozpraszania aerozoli podczas napełniania i opróżniania;
d) przed opuszczeniem gospodarstwa, w którym zgromadzono mleko od zwierząt gatunków wrażliwych, rury łączące, opony, korpusy przekładni, dolne części pojazdu oraz wszelkie wycieki mleka są czyszczone i dezynfekowane, a po ostatniej dezynfekcji i przed opuszczeniem okręgu zagrożonego, pojazd nie może mieć kontaktu z gospodarstwami w obrębie okręgu zapowietrzonego, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych;
e) środki transportu są ściśle przypisane do określonego obszaru geograficznego lub administracyjnego, są odpowiednio oznakowane i mogą być przemieszczone do innego obszaru jedynie po wyczyszczeniu i odkażeniu pod urzędowym nadzorem.
9.
Pobranie i transport próbek surowego mleka od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw z okręgu zagrożonego do laboratorium innego niż weterynaryjne laboratorium diagnostyczne zatwierdzonego dla celów diagnozowania pryszczycy oraz przetwarzanie mleka w takich laboratoriach podlega urzędowemu zezwoleniu i środkom w celu zapobieżenia możliwości rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy.
Artykuł 41
Transport i dystrybucja obornika i gnoju od zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanego w okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w obrębie okręgu zagrożonego i poza nim zabroniony był transport i dystrybucja obornika i gnoju z gospodarstw i innych miejsc wymienionych w art. 16 zlokalizowanych w okręgu zagrożonym, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych.
2.
W drodze odstępstwa od zakazu wymienionego w ust. 1, właściwy organ może zezwolić na transport obornika i gnoju w środkach transportu dokładnie oczyszczonych i zdezynfekowanych przed i po użyciu w celu rozprowadzenia w wyznaczonych obszarach okręgu zagrożonego i w odpowiedniej odległości od gospodarstw, gdzie trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych na następujących warunkach:
a) badanie przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwie wyklucza obecność zwierząt podejrzanych o zakażenie wirusem pryszczycy i obornik lub gnój są rozrzucane tuż nad ziemią, aby uniknąć tworzenia aerozoli i natychmiast zaorać ziemią; lub
b) badanie kliniczne przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwie dało wynik ujemny i gnój jest wprowadzany do gruntu; lub
c) gnój podlega przepisom art. 29 ust. 2.
Artykuł 42
Środki przyjmowane w stosunku do innych produktów zwierzęcych wyprodukowanych w okręgu zagrożonym
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż te określone w art. 39–41 podlegało warunkom przewidzianym w art. 28 i 30–32.
Artykuł 43
Środki dodatkowe stosowane przez Państwa Członkowskie w okręgu zagrożonym
Oprócz środków przewidzianych w art. 37–42, Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe środki, które są konieczne oraz proporcjonalne do stopnia skażenia wirusem pryszczycy uwzględniając warunki epidemiologiczne, hodowlę zwierząt, warunki gospodarcze oraz społeczne występujące na obszarze dotkniętym chorobą.
Jeżeli niezbędne są środki ograniczenia przemieszczania koni, środki takie są uwzględniane zgodnie z załącznikiem VI.
Artykuł 44
Zniesienie środków w okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki zastosowane w okręgu zagrożonym były utrzymane dopóki nie spełnione zostaną następujące wymogi:
a) upłynęło co najmniej 30 dni od zabicia i bezpiecznego zniszczenia wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych w gospodarstwie wymienionym w art. 10 ust. 1 i od zakończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji tego gospodarstwa, przeprowadzonego zgodnie z art. 11;
b) wymagania przewidziane w art. 36 zostały spełnione w okręgu zapowietrzonym;
c) przeglądy zostały zakończone wynikiem ujemnym.
2.
Przeglądy wymienione w ust. 1 lit. c) przeprowadzane są w celu udowodnienia, że zakażenie nie występuje w okręgu zagrożonym, zgodnie z kryteriami zawartymi w pkt 1 załącznika III i obejmują środki przewidziane w pkt 2.4 załącznika III w oparciu o kryteria ustanowione w pkt 2.1. załącznika III.
CZĘŚĆ 7
REGIONALIZACJA, KONTROLA PRZEMIESZCZANIA I IDENTYFIKACJA
Artykuł 45
Regionalizacja
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 90/425/WE, i w szczególności jej art. 10, jeżeli wirus pryszczycy rozprzestrzenia się pomimo środków przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przy rozszerzaniu się epizootii, oraz we wszystkich przypadkach przeprowadzenia szczepień interwencyjnych, Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich terytoria zostały poddane regionalizacji na strefy ograniczone i wolne.
2.
Państwa Członkowskie informują natychmiast Komisję o szczegółach środków stosowanych w strefie ograniczonej, a Komisja weryfikuje i w miarę potrzeb poprawia i zatwierdza te środki zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
3.
Bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących regionalizacji wymienionych w ust. 1, decyzja o regionalizacji i środkach stosowanych w strefie ograniczonej może być podjęta zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
Decyzja ta może być rozszerzona na sąsiednie Państwa Członkowskie, które nie zostały dotknięte pryszczycą w momencie przyjmowania środków.
4.
Przed wyznaczeniem strefy ograniczonej przeprowadzana jest dokładna ocena sytuacji epidemiologicznej, szczególnie w odniesieniu do możliwego czasu i miejsca wprowadzenia choroby, możliwego jej rozprzestrzenienia i prawdopodobnego okresu niezbędnego do zniszczenia wirusa pryszczycy.
5.
Strefa ograniczona jest wyznaczana w miarę możliwości na podstawie podziałów administracyjnych lub geograficznych.
Regionalizacja rozpoczyna się od większych jednostek administracyjnych, a nie regionów.
Strefa ograniczona może zostać zmniejszona w świetle wyników dochodzenia epidemiologicznego przewidzianego w art. 13 do obszaru o rozmiarze nie mniejszym niż podregion, a jeżeli niezbędne – niż sąsiednie podregiony.
W przypadku rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy, strefa ograniczona jest powiększana o dodatkowe regiony lub podregiony.
Artykuł 46
Środki stosowane w strefie ograniczonej Państwa Członkowskiego
1.
W przypadku stosowania regionalizacji, Państwa Członkowskie zapewniają, aby przyjęto przynajmniej poniższe środki:
a) kontrola w obrębie strefy ograniczonej transportu i przemieszczania zwierząt gatunków wrażliwych, produktów zwierzęcych i towarów oraz przemieszczanie środków transportu jako potencjalnych wektorów wirusa pryszczycy;
b) śledzenie i oznaczanie zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty świeżego mięsa i surowego mleka oraz w miarę możliwości innych produktów nieprzeznaczonych do wywiezienia poza strefę ograniczoną;
c) określone świadectwa dla zwierząt gatunków wrażliwych i produktów od takich zwierząt oraz nadawanie znaku jakości zdrowotnej zgodnie w prawodawstwem Wspólnoty dla produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zatwierdzonych do wywozu poza strefę ograniczoną.
2.
W przypadku regionalizacji, Państwa Członkowskie zapewniają, aby śledzone były przynajmniej zwierzęta gatunków wrażliwych wywożone ze strefy ograniczonej do innych Państw Członkowskich w okresie między ustaloną datą wprowadzenia wirusa pryszczycy do czasu zastosowania regionalizacji, i że takie zwierzęta są izolowane pod urzędową kontrolą weterynaryjną do chwili oficjalnego wykluczenia możliwości zakażenia.
3.
Państwa Członkowskie współpracują w sprawie śledzenia świeżego mięsa i surowego mleka oraz surowych przetworów mlecznych pochodzących od zwierząt gatunków wrażliwych wyprodukowanych w strefie ograniczonej pomiędzy ustaloną datą wprowadzenia wirusa pryszczycy do daty wdrożenia regionalizacji.
Świeże mięso jest traktowane zgodnie z pkt 1 części A załącznika VII, a surowe mleko i przetwory mleczne zgodnie z częścią A lub B załącznika IX w zależności od przeznaczenia, lub też zatrzymane do chwili aż możliwości zakażenia zostaną oficjalnie wykluczone.
4.
Mogą zostać przyjęte określone środki, w szczególności w stosunku do oznakowania jakości zdrowotnej produktów od zwierząt gatunków wrażliwych ze strefy ograniczonej i nieprzeznaczonych do wprowadzenia do obrotu poza strefą, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/99/WE.
Artykuł 47
Identyfikacja zwierząt gatunków wrażliwych
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa Wspólnoty w sprawie identyfikacji bydła domowego, owiec, kóz i świń, Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku ogniska pryszczycy na ich terytorium, zwierzęta gatunków wrażliwych mogły opuścić gospodarstwo, w którym były hodowane jedynie w przypadku, jeżeli są oznaczone w taki sposób, aby umożliwić właściwym organom szybkie wyśledzenie ich przemieszczania oraz gospodarstwa ich pochodzenia, lub jakiegokolwiek gospodarstwa, z którego zostały dostarczone.
Jednakże w specjalnych przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 właściwy organ może, w określonych okolicznościach i ze względu na sytuację zdrowotną, zatwierdzić inne metody szybkiego śledzenia przemieszczania się tych zwierząt i identyfikacji gospodarstwa, z którego pochodzą, lub jakiegokolwiek gospodarstwa, z którego zostały dostarczone.
Sposoby śledzenia i identyfikacji takich zwierząt i gospodarstw ich pochodzenia są określane przez właściwy organ i przekazywane Komisji.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie w sprawie dodatkowego, trwałego i trudnego do usunięcia oznakowania zwierząt w celu zwalczania pryszczycy, oraz w szczególności w przypadku szczepień przeprowadzonych zgodnie z art. 52 i 53, mogą zostać zmodyfikowane zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
Artykuł 48
Kontrola przemieszczania w przypadku ogniska pryszczycy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku ogniska pryszczycy na ich terytorium, przyjmowane były następujące środki kontroli przemieszczania zwierząt gatunków wrażliwych w strefie ograniczonej ustanowionej zgodnie z art. 45:
a) właściciele dostarczają właściwym organom, na ich żądanie, odpowiednie informacje dotyczące zwierząt wprowadzanych lub opuszczających gospodarstwa.
Informacje te dotyczące wszystkich zwierząt z gatunków wrażliwych zawierają co najmniej szczegóły wymagane w art. 14 dyrektywy 64/432/EWG;
b) osoby zaangażowane w transport lub handel zwierzętami gatunków wrażliwych dostarczają właściwym organom, na ich żądanie, odpowiednie informacje dotyczące przemieszczania zwierząt transportowanych lub sprzedawanych. Informacje te zawierają przynajmniej szczegóły wymagane w art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy 64/432/EWG.
2.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć niektóre lub wszystkie środki przewidziane w ust. 1 na część lub całość strefy wolnej.
CZĘŚĆ 8
SZCZEPIENIA
Artykuł 49
Stosowanie, produkcja, sprzedaż i kontrola szczepionek przeciwko pryszczycy
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) stosowanie szczepionek przeciwko pryszczycy oraz podawanie surowic odpornościowych było zabronione na ich terytorium, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
b) produkcja, przechowywanie, dostawa, dystrybucja i sprzedaż szczepionek przeciwko pryszczycy na ich terytorium odbywała się pod urzędowym nadzorem;
c) wprowadzanie do obrotu szczepionek przeciwko pryszczycy odbywało się pod urzędowym nadzorem właściwego organu zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty;
d) stosowanie szczepionek przeciwko pryszczycy do celów innych niż wytworzenie aktywnej odporności u zwierząt gatunków wrażliwych, szczególnie do celów badań laboratoryjnych, naukowych lub badania szczepionek, wymagało zezwolenia właściwego organu i przeprowadzane jest w odpowiednich warunkach bezpieczeństwa biologicznego.
Artykuł 50
Decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych
1.
Decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych może zapaść, gdy spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:
a) zostały potwierdzone ogniska pryszczycy i istnieje zagrożenie ich rozprzestrzeniania się w Państwach Członkowskich, w których ogniska te zostały potwierdzone;
b) inne Państwa Członkowskie są zagrożone ze względu na położenie geograficzne lub warunki meteorologiczne w związku z potwierdzonymi ogniskami pryszczycy w Państwie Członkowskim;
c) inne Państwa Członkowskie są zagrożone z powodu epidemiologicznie istotnych kontaktów pomiędzy gospodarstwami na ich terytorium oraz gospodarstwami, w których trzymane są zwierzęta gatunków wrażliwych w Państwie Członkowskim, na terenie którego stwierdzono ogniska pryszczycy;
d) Państwa Członkowskie zagrożone są z powodu położenia geograficznego lub warunków meteorologicznych w sąsiadującym państwie trzecim, w którym potwierdzono ogniska pryszczycy.
2.
Przy podejmowaniu decyzji o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych należy wziąć pod uwagę środki przewidziane w art. 15 oraz kryteria wymienione w załączniku X.
3.
Decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych jest podejmowana zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
4.
O podjęcie decyzji wymienionej w ust. 3 dotyczącej wprowadzenia szczepień interwencyjnych na danym terytorium może ubiegać się:
a) Państwo Członkowskie wymienione w ust. 1 lit. a); lub
b) Państwo Członkowskie wymienione w ust. 1 lit. b), c) lub d).
5.
W drodze odstępstwa od ustępu 3, decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych może być podjęta przez zainteresowane Państwo Członkowskie i wdrożona zgodnie z niniejszą dyrektywą, po uprzednim pisemnym powiadomieniu Komisji uwzględniającym specyfikacje przewidziane w art. 51.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie wprowadza szczepienia interwencyjne zgodnie z ust. 5, decyzja taka jest natychmiast weryfikowana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt oraz przyjmowane są środki Wspólnoty zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3.
7. W drodze odstępstwa od ust. 4, decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych w Państwie Członkowskim wymienionym w ust. 1 lit. a) może być przyjęta w uzgodnieniu z dotkniętym Państwem Członkowskim zgodnie z procedurą wymienioną w art. 89 ust. 3 z inicjatywy Komisji, jeżeli mają zastosowanie warunki ust. 1 lit. a) i b).
Artykuł 51
Warunki szczepień interwencyjnych
1.
Decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych zgodnie z art. 50 ust. 3 i 4 określa warunki prowadzenia takich szczepień i te warunki muszą określać co najmniej:
a) wyznaczenie zgodnie z art. 45 strefy geograficznej, w której prowadzone jest szczepienie interwencyjne;
b) gatunki i wiek zwierząt, które mają być poddane szczepieniu;
c) czas trwania szczepień;
d) określone zakazy dotyczące przemieszczania zaszczepionych i nieszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych oraz ich produktów;
e) specjalna dodatkowa i trwała identyfikacja oraz specjalna rejestracja zaszczepionych zwierząt zgodnie z art. 47 ust. 2;
f) inne warunki odpowiadające zagrożeniu.
2.
Warunki szczepień interwencyjnych przewidziane w ust. 1 zapewniają, że szczepienia takie prowadzane są zgodnie z art. 52, niezależnie od tego, czy zaszczepione zwierzęta są następnie ubite czy pozostają przy życiu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby opracowany został program informacyjny dla społeczeństwa dotyczący bezpieczeństwa spożywania mięsa, mleka oraz przetworów mlecznych pochodzących od zaszczepionych zwierząt i przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 52
Szczepienia ochronne
1.
Państwa Członkowskie wnoszące o szczepienie ochronne zapewniają, aby:
a) strefa szczepień była zgodna z art. 45, gdy to konieczne, przy ścisłej współpracy z sąsiednimi Państwami Członkowskimi;
b) szczepienie zostało przeprowadzone sprawnie i zgodnie z zasadami sanitarnymi i bezpieczeństwa biologicznego w celu zapobieżenia rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy;
c) wszelkie środki zastosowane w strefie szczepień były przeprowadzone bez uszczerbku dla środków przewidzianych w sekcji 7;
d) w przypadku gdy w skład strefy szczepień wchodzą części lub całość okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego:
i) środki stosowane w przypadku okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego zgodnie z niniejszą dyrektywą są utrzymane w tej części strefy szczepień, dopóki środki takie nie zostaną zniesione zgodnie z art. 36 lub art. 44;
ii) po zniesieniu środków zastosowanych w okręgu zapowietrzonym i zagrożonym nadal obowiązują środki stosowane dla strefy szczepień, zgodnie z przepisami art. 54–58.
2.
Państwa Członkowskie stosujące szczepienia ochronne zapewniają, aby strefa szczepień była otoczona obszarem nadzoru (obszar nadzoru zgodnie z definicją OIE) o szerokości co najmniej 10 km od krawędzi obwodu strefy szczepień:
a) w którym szczepienie jest zabronione;
b) w którym prowadzi się intensywny nadzór;
c) w którym przemieszczanie zwierząt gatunków wrażliwych podlega kontroli właściwych organów;
d) który utrzymywany jest aż do przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia zgodnie z art. 61.
Artykuł 53
Szczepienia wygaszające
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o podjęciu decyzji o wprowadzeniu szczepienia wygaszającego zgodnie z art. 50 i biorąc pod uwagę wszelkie mające związek ze sprawą okoliczności i przedstawiają szczegóły przyjmowanych środków kontrolnych, które powinny obejmować przynajmniej środki przewidziane w art. 21.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby szczepienie wygaszające przeprowadzano:
a) wyłącznie w okręgu zapowietrzonym;
b) wyłącznie w ściśle określonych gospodarstwach odlegających środkom przewidzianym w art. 10 ust. 1, w szczególności w lit. a) tego ustępu.
Jednakże ze względów logistycznych i w ramach odstępstwa od art. 10 ust. 1 lit. a), zabijanie zwierząt w takich gospodarstwach można opóźnić tak długo, jak to konieczne dla spełnienia wymogów dyrektywy 93/119/EWG i przepisów art. 10 ust. 1 lit. c) niniejszej dyrektywy.
Artykuł 54
Środki stosowane w strefie szczepień w okresie od rozpoczęcia szczepienia interwencyjnego aż do upływu 30 dni od zakończenia takiego szczepienia (Faza 1)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w obszarze szczepień stosowano środki przewidziane w ust. 2-6 w okresie od rozpoczęcia szczepienia interwencyjnego aż do upływu 30 dni od zakończenia takiego szczepienia.
2.
Zakazuje się przemieszczania żywych zwierząt gatunków wrażliwych pomiędzy gospodarstwami w obrębie i poza strefą szczepień.
W drodze odstępstwa od zakazu, o którym mowa w pierwszym akapicie, i po przeprowadzeniu badań klinicznych tych zwierząt żywych i stad, z których pochodzą lub wysyłki tych zwierząt, właściwe władze mogą zezwolić na ich bezpośredni transport do miejsca natychmiastowego uboju w ubojni wyznaczonej przez właściwy organ i zlokalizowanej w strefie szczepień lub, w drodze wyjątku, w pobliżu tej strefy.
3.
Świeże mięso wyprodukowane ze szczepionych zwierząt poddanych ubojowi w okresie, o którym mowa w ust. 1 jest:
a) oznakowane zgodnie z dyrektywą 2002/99/WE;
b) składowane i transportowane oddzielnie od mięsa nienoszącego znaku, o którym mowa w lit. a), a następnie transportowane w szczelnych pojemnikach do zakładu wyznaczonego przez właściwe władze do przerobu zgodnie z pkt 1 części A załącznika VII.
4.
Mleko i przetwory mleczne pozyskane od szczepionych zwierząt można wprowadzać do obrotu w obrębie lub poza strefą szczepienia, pod warunkiem że, w zależności od jego przeznaczenia – do spożycia przez ludzi lub nie do spożycia przez ludzi – zostało poddane co najmniej jednemu ze sposobów, o których mowa w częściach A i B załącznika IX. Czynność ta jest przeprowadzana w warunkach przedstawionych w ust. 5 w zakładach usytuowanych w strefie szczepień lub, gdy nie ma żadnego zakładu w tej strefie, w zakładach położonych poza strefą szczepienia, do których transportuje się mleko nieprzetworzone, na warunkach przedstawionych w ust. 7.
5.
Zakłady, o których mowa w ust. 4, spełniają następujące warunki:
a) działają pod stałą i ścisłą kontrolą urzędową;
b) wszelkie mleko używane w zakładzie spełnia warunki ust. 4, bądź mleko surowe jest pozyskiwane od zwierząt spoza strefy szczepienia;
c) w trakcie całego procesu produkcji mleko jest wyraźnie oznakowane oraz transportowane i składowane oddzielnie od mleka surowego i przetworów z mleka surowego, które nie są przeznaczone do wysyłki poza strefę szczepienia;
d) transport mleka nieprzetworzonego z gospodarstw położonych poza strefą szczepienia do zakładów odbywa się pojazdami oczyszczonymi i zdezynfekowanymi przed transportem, i które nie miały następnie kontaktu z gospodarstwami w obszarze o ograniczonym dostępie, w którym przetrzymywane są zwierzęta gatunków wrażliwych.
6.
Zgodność z warunkami w ust. 5 jest poświadczana przez władze odpowiedzialne za sprawy mleka przeznaczonego do handlu wewnątrz Wspólnoty.
Właściwe władze nadzorują kontrolę zgodności podjętą przez lokalne władze weterynaryjne, a w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty przekazuje innym Państwom Członkowskim i Komisji listę tych zakładów, które zatwierdziły do celów przeprowadzania takiej certyfikacji.
7.
Transport mleka surowego z gospodarstw położonych w strefie szczepienia do zakładów położonych poza strefą szczepienia oraz przetwórstwo tego mleka podlegają następującym warunkom:
a) przetwórstwo mleka surowego od zwierząt gatunków wrażliwych trzymywanych w obszarze szczepienia w zakładach położonych poza strefą szczepienia jest zatwierdzane przez właściwe władze;
b) zatwierdzenie obejmuje instrukcje odnośnie trasy transportu do wyznaczonego zakładu;
c) transport jest przeprowadzany pojazdami oczyszczonymi i poddanymi dezynfekcji przed transportem, i które są zbudowane i utrzymywane w sposób uniemożliwiający wyciek mleka podczas transportu oraz wyposażone tak, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się aerozolu podczas napełniania i opróżniania;
d) przed opuszczeniem gospodarstwa, w którym pozyskano mleko od zwierząt gatunków wrażliwych, rury łączące, opony, korpusy przekładni, dolne części pojazdu oraz wszelkie wycieki mleka są czyszczone i dezynfekowane, a po ostatniej dezynfekcji oraz przed opuszczeniem strefy szczepienia pojazd nie może mieć kontaktu z gospodarstwami w strefie szczepienia, w których przetrzymuje się zwierzęta gatunków wrażliwych;
e) środki transportu są ściśle przypisane do wyznaczonego obszaru geograficznego lub administracyjnego, są odpowiednio oznakowane i mogą przemieszczać się do innych obszarów po oczyszczeniu i zdezynfekowaniu pod urzędowym nadzorem.
8.
Zakazane jest pozyskiwanie i transport próbek mleka surowego od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw położonych w strefie szczepienia do laboratorium innego niż weterynaryjne laboratorium diagnostyczne zatwierdzone do rozpoznawania pryszczycy oraz przetwarzania mleka w takim laboratorium.
9.
Zawieszone jest pobieranie nasienia do sztucznego unasieniania od zwierząt-dawców gatunków wrażliwych trzymanych w stacjach unasieniania położonych w strefie szczepienia.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego w pierwszym akapicie, właściwe władze mogą zezwolić na pobieranie nasienia w stacjach unasieniania położonych w strefie szczepienia z przeznaczeniem do produkcji zamrożonego nasienia, pod następującymi warunkami:
a) zapewnione jest oddzielne przechowywanie nasienia pobranego w okresie, o którym mowa w ust. 1 przez co najmniej 30 dni; i
b) przed wysyłką nasienia:
1) zwierzę-dawca nie było szczepione i stosuje się warunki art. 28 ust. 3 lit. b) i c); albo
2) zwierzę-dawca zostało zaszczepione po wykonaniem badania na obecność przeciwciał dla wirusa pryszczycy z wynikiem ujemnym; i
i) uzyskano wynik ujemny w badaniu na obecność wirusa albo wirusowego materiału genetycznego lub w zatwierdzonym badaniu w kierunku obecności przeciwciał dla białek niestrukturalnych, przeprowadzonego na koniec okresu kwarantanny dla próbek nasienia, pobranych od wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych przebywających w tym czasie w stacji unasieniania; i
ii) nasienie spełnia warunki rozdziału II, art. 4 ust. 3 dyrektywy 88/407/EWG.
10.
Zabronione jest pobieranie komórek jajowych i embrionów od zwierząt-dawców.
11.
Wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż te, o których mowa w ust. 9 i 10 podlega warunkom przewidzianym w art. 30, 31, 32 i 41.
Artykuł 55
Środki stosowane w strefie szczepienia w okresie od szczepienia interwencyjnego do ukończenia przeglądu i klasyfikacji gospodarstw (Faza 2)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki przewidziane w ust. 2–5 były stosowane w strefie szczepienia w okresie rozpoczynającym się nie wcześniej niż 30 dni od dnia ukończenia szczepienia interwencyjnego i kończącym się wraz z wykonaniem działań przewidzianych w art. 56 i 57.
2.
Zakazane jest przemieszczanie zwierząt gatunków wrażliwych pomiędzy gospodarstwami znajdującymi się w strefie szczepienia i poza nią.
3.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego w ust. 2, właściwe władze mogą zezwolić na bezpośredni transport do miejsca natychmiastowego uboju zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw, o których mowa w art. 57 ust. 5 do rzeźni położonej w obrębie lub poza strefą szczepienia, po spełnieniu następujących warunków:
a) podczas transportu oraz w rzeźni zwierzęta te nie kontaktują się z innymi zwierzętami gatunków wrażliwych;
b) zwierzętom towarzyszy urzędowy dokument potwierdzający, że wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie pochodzenia lub wysyłki zostały poddane badaniu przewidzianemu w art. 56 ust. 2;
c) pojazdy używane do transportu są czyszczone i dezynfekowane przed załadunkiem i po wyładunku zwierząt, a data i godzina czyszczenia i dezynfekcji jest odnotowywana w dzienniku środka transportu;
d) zwierzęta są poddawane badaniu przedubojowemu w rzeźni w ciągu 24 godzin przed ubojem, w szczególności są badane w kierunku pryszczycy i nie wykazują objawów tej choroby.
4.
Świeże mięso, z wyjątkiem podrobów, pozyskane z małych i dużych przeżuwaczy zaszczepionych w okresie, o którym mowa w ust. 1, mogą być wprowadzone do obrotu wewnątrz i poza strefą szczepienia po spełnieniu następujących warunków:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) w zakładzie jest dopuszczone przetwarzanie tylko świeżego mięsa, z wyłączeniem podrobów, które poddano obróbce opisanej w załączniku VIII części A, pkt 1, 3 i 4 lub świeżego mięsa pozyskanego ze zwierząt hodowanych i poddanych ubojowi poza strefą szczepienia;
c) wszelkie takie świeże mięso nosi znak zdrowotności, zgodnie z rozdziałem XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, w przypadku mięsa od innych parzystokopytnych, znak zdrowotności przewidziany w załączniku I rozdział III dyrektywy 91/495/EWG, lub, w przypadku mięsa mielonego i przetworów mięsnych, znak zdrowotności przewidziany w załączniku I rozdział VI dyrektywy 94/65/WE;
d) w trakcie całego procesu produkcji, świeże mięso jest wyraźnie oznakowane oraz transportowane i magazynowane oddzielnie od mięsa pochodzącego ze zwierząt o innym statusie zdrowotności, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
5.
Właściwe władze zaświadczają spełnianie warunków ust. 4 w stosunku do świeżego mięsa przeznaczonego do handlu wewnątrz Wspólnoty.
Właściwe władze nadzoruje kontrolę zgodności podjętą przez lokalne władze weterynaryjne i, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, przekazuje innym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz zakładów, które zostały zatwierdzone do celów takiej certyfikacji.
6.
Świeże mięso wyprodukowane z zaszczepionych świń poddanych ubojowi w okresie, o którym mowa w ust. 1 nosi znak zdrowotności zgodnie z dyrektywą 2002/99/WE i jest magazynowane i transportowane oddzielnie od mięsa nienoszącego tego znaku, a następnie transportowane w szczelnych pojemnikach do zakładu wyznaczonego przez właściwe władze w celu obróbki zgodnie z pkt 1 załącznika VII część A.
7.
Mleko i przetwory mleczne pozyskane od zwierząt szczepionych mogą być wprowadzone do obrotu w obrębie lub poza strefą szczepienia, pod warunkiem że w zależności od użytku końcowego – do spożycia przez ludzi, lub nie do spożycia przez ludzi – zostało poddane co najmniej jednemu ze sposobów, o których mowa w częściach A i B załącznika IX. Obróbka przeprowadzana jest w zakładach położonych w obrębie lub poza strefą szczepienia zgodnie z przepisami art. 54 ust. 4–8.
8.
W przypadku pobierania nasienia, komórek jajowych i embrionów od zwierząt gatunków wrażliwych są stosowane środki przewidziane w art. 54 ust. 9 i 10.
9.
Wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż te, o których mowa w ust. 4, 6, 7 i 8, podlega warunkom przewidzianym w art. 30, 31, 32 i 41.
Artykuł 56
Badania kliniczne i serologiczne w strefie szczepienia (Faza 2-A)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie w strefie szczepień środków przewidzianych w ust. 2 i 3 przez okres rozpoczynający się nie wcześniej niż 30 dni od zakończenia szczepienia interwencyjnego i kończący się wraz z zakończeniem badań klinicznych i serologicznych.
2.
Przeprowadzane jest badanie w celu zidentyfikowania stad zwierząt gatunków wrażliwych, które miały kontakt z wirusem pryszczycy bez klinicznych objawów pryszczycy.
Badanie obejmuje kontrolę kliniczną wszystkich zwierząt gatunków wrażliwych we wszystkich stadach w strefie szczepienia i badanie laboratoryjne zgodne z ust. 3.
3.
Badanie laboratoryjne jest przeprowadzane testami spełniającymi kryteria testów diagnostycznych zgodnie z treścią załącznika XIII i zatwierdzonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2 i spełnia jeden w niżej wymienionych warunków:
a) badanie zakażenia wirusem pryszczycy, metodą wykrywania przeciwciał dla białek niestrukturalnych wirusa pryszczycy, lub inną zatwierdzoną metodą, spełnia kryteria pobierania próbek z gospodarstw, przedstawione w pkt 2.2 załącznika III.
W przypadku użycia dodatkowo przez właściwe władze zwierząt wskaźnikowych, uwzględnia się warunki ponownego zasiedlania zwierzętami gospodarstw zakażonych przedstawione w załączniku V;
b) badanie w kierunku przeciwciał dla białek niestrukturalnych wirusa pryszczycy jest wykonywane na próbkach pobranych od wszystkich zaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych i ich niezaszczepionego potomstwa we wszystkich stadach w strefie szczepienia.
Artykuł 57
Klasyfikacja stad w strefie szczepienia (Faza 2-B)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby gospodarstwa, w których przebywają zwierzęta gatunków wrażliwych:
a) zostały sklasyfikowane zgodnie z wynikiem badania przeglądowego, o którym mowa w art. 56 ust. 2 i kryteriami przedstawionymi w załączniku I;
b) stosowały się do środków przedstawionych w ust. 2–4.
2.
Gospodarstwa, w których przebywa co najmniej jedno zwierzę podejrzane o zakażenie i w przypadku potwierdzenia wirusa pryszczycy zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku I podlegają środkom przewidzianym w art. 10 i 21.
3.
Gospodarstwa, w których przebywa co najmniej jedno zwierzę gatunku wrażliwego podejrzane o zakażenie w wyniku uprzedniego kontaktu z wirusem pryszczycy, ale w którym dalsze badanie obejmujące wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych przebywających w gospodarstwie potwierdziło, że wirus pryszczycy w środowisku nie występuje, podlegają co najmniej jednemu z następujących środków:
a) zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie:
1) podlegają zabiciu, a ich zwłoki przetworzeniu albo
2) są klasyfikowane i
i) zwierzęta, które są dodatnie w co najmniej jednym z zatwierdzonych testów, o których mowa w art. 56 ust. 3, są zabijane, a ich zwłoki przetwarzone, i
ii) pozostałe zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie podlegają ubojowi na warunkach ustalonych przez właściwe władze;
b) są czyszczone i dezynfekowane zgodnie z art. 11;
c) ponowne zasiedlenie zwierzętami jest przeprowadzane zgodnie z załącznikiem V.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby następujące środki były stosowane w odniesieniu do produktów pozyskanych od zwierząt gatunków wrażliwych i wyprodukowanych w okresie, o którym mowa w art. 56 ust. 1:
a) świeże mięso pozyskane ze zwierząt, o których mowa w ust. 3 pkt 2 ppkt ii), podlega przepisom art. 55 ust. 4, dla mięsa przeżuwaczy, i ust. 6, dla wieprzowiny;
b) mleko i przetwory mleczne pozyskane od zwierząt, o których mowa w ust. 3 pkt 2 ppkt ii), podlega co najmniej jednemu ze sposobów obróbki wyszczególnionych w częściach A i B załącznika IX, w zależności od przeznaczenia i zgodnie z przepisami art. 54 ust. 4–8.
5.
Zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwach, w których wykluczono urzędowo, zgodnie z art. 56 ust. 3, występowanie w przeszłości lub obecnie zakażenia wirusem pryszczycy, mogą zostać poddane środkom przewidzianym w art. 58.
Artykuł 58
Środki stosowane w strefie szczepień w okresie po wykonaniu badania przeglądowego i sklasyfikowaniu gospodarstw aż do przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia (Faza 3)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w ust. 2–6 były stosowane w strefie szczepienia po zakończeniu stosowania środków ustanowionych w art. 57 i do czasu przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia zgodnie z art. 59.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przemieszczanie zwierząt gatunków wrażliwych pomiędzy gospodarstwami położonymi w strefie szczepienia wymagało zezwolenia.
3.
Zabronione jest przemieszczanie zwierząt gatunków wrażliwych poza strefę szczepienia.
W drodze odstępstwa od tego zakazu, można zezwolić na bezpośredni transport do rzeźni w celu przeprowadzenia natychmiastowego uboju zwierząt gatunków wrażliwych, na warunkach przewidzianych art. 55 ust. 3.
4.
W drodze odstępstwa od zakazu, o którym mowa w ust. 2, właściwe władze mogą zezwolić na transport niezaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych zgodnie z następującymi zasadami:
a) w ciągu 24 godzin od załadunku wszystkie zwierzęta gatunków wrażliwych w gospodarstwie zostały poddane badaniu klinicznemu i nie wykazały klinicznych objawów pryszczycy; i
b) zwierzęta pozostawały w izolacji w gospodarstwie pochodzenia przez co najmniej 30 dni, podczas których nie wprowadzono do gospodarstwa żadnego zwierzęcia gatunków wrażliwych; i
c) gospodarstwo pochodzenia nie jest w okręgu zapowietrzonym i zagrożonym; i
d) zwierzęta przeznaczone do transportu zostały poddane indywidualnemu badaniu pod koniec okresu izolacji, testami na obecność przeciwciał dla wirusa pryszczycy, z wynikiem ujemnym lub przeprowadzono serologiczne badanie przeglądowe w gospodarstwie zgodnie z pkt 2.2 załącznika III, bez względu na gatunek;
(e) zwierzęta nie były narażone na żadne źródło zakażenia w czasie transportu z gospodarstwa pochodzenia do miejsca przeznaczenia.
5.
Zakazane jest opuszczanie gospodarstwa pochodzenia przez niezaszczepione potomstwo zaszczepionych matek, chyba że zostanie ono przewiezione do:
a) gospodarstwa w obrębie strefy szczepienia o tym samym statusie zdrowotności co gospodarstwo pochodzenia;
b) rzeźni w celu dokonania natychmiastowego uboju;
c) gospodarstwa wyznaczonego przez właściwe władze, z którego potomstwo ma zostać wysłane bezpośrednio do ubojni;
d) każdego gospodarstwa, po przeprowadzeniu badania serologicznego w kierunku przeciwciał dla wirusa pryszczycy z wynikiem ujemnym, przeprowadzonego na próbce krwi pobranej przed wysyłką zwierząt z gospodarstwa pochodzenia.
6.
Dopuszcza się wprowadzanie do obrotu w obrębie i poza obszarem szczepień świeżego mięsa pozyskanego z niezaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych, pod następującymi warunkami:
a) w całej strefie szczepienia zastosowano środki przewidziane w art. 57 ust. 3 lub zwierzęta są transportowane do ubojni w warunkach przewidzianych w ust. 3 i 4 lit. d); i
b) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
c) w zakładzie dopuszczone jest przetwarzanie wyłącznie świeżego mięsa pozyskanego ze zwierząt, o których mowa w lit. a) lub ze zwierząt hodowanych i/lub poddawanych ubojowi poza strefą szczepienia, lub świeżego mięsa, o którym mowa w ust. 8;
d) wszelkie tego rodzaju świeże mięso nosi znak zdrowotności zgodnie z rozdziałem XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, w przypadku mięsa innych parzystokopytnych, znak zdrowotności przewidziany w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG lub, w przypadku mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, znak zdrowotności przewidziany w rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/WE;
e) przez cały czas trwania procesu produkcji świeże mięso jest w wyraźny sposób oznaczone, i transportowane oraz składowane oddzielnie od mięsa zwierząt o innym statusie zdrowotnym, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
7.
Świeże mięso pozyskane z zaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych lub z nieszczepionego, serologicznie dodatniego potomstwa zaszczepionych matek, poddanych ubojowi w okresie, o którym mowa w ust. 1, nosi znak zdrowotności, przewidziany w dyrektywie 2002/99/WE oraz jest składowane i transportowane oddzielnie od mięsa nienoszącego tego znaku, a następnie jest przewożone w szczelnych pojemnikach do zakładu wyznaczonego przez właściwe organy do przetworzenia zgodnie z pkt 1 części A załącznika VII.
8.
W drodze odstępstwa od ust. 7, dopuszcza się wprowadzenie do obrotu świeżego mięsa i podrobów oczyszczonych pozyskanych od zaszczepionych dużych i małych przeżuwaczy lub ich niezaszczepionego, serologicznie dodatniego potomstwa wewnątrz i spoza strefy szczepienia, pod następującymi warunkami:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) w zakładzie przetwarza się jedynie świeże mięso, z wyłączeniem podrobów, poddane obróbce opisanej w pkt 1, 3 i 4 części A załącznika VIII lub świeże mięso, o którym mowa w ust. 6 lub pozyskane od zwierząt hodowanych i/lub poddanych ubojowi poza strefą szczepienia;
c) wszelkie tego rodzaju świeże mięso nosi znak zdrowotności zgodnie z rozdziałem XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, w przypadku mięsa od innych parzystokopytnych, znak zdrowotności przewidziany w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG lub, w przypadku mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, znak zdrowotności przewidziany w rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/WE;
d) przez cały czas trwania procesu produkcji świeże mięso jest wyraźnie oznaczone, oraz transportowane i składowane oddzielnie od mięsa zwierząt o innym statusie zdrowotnym, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
9.
W drodze odstępstwa od ust. 7, świeże mięso zaszczepionych świń i ich niezaszczepionego, serologicznie dodatniego potomstwa, pozyskane w okresie od rozpoczęcia badania przeglądowego aż do zakończenia stosowania środków przewidzianych w art. 57 w całej strefie szczepienia i przed upływem co najmniej 3 miesięcy od stwierdzenia ostatniego ogniska choroby w tej strefie, można wprowadzać do obrotu krajowego wyłącznie w Państwie Członkowskim, z którego pochodzą wewnątrz i poza strefę szczepienia, pod następującymi warunkami:
a) zakład działa pod ścisłym nadzorem weterynaryjnym;
b) w zakładzie przetwarza się wyłącznie świeże mięso ze zwierząt pochodzących z gospodarstw spełniających warunki art. 57 ust. 5 lub świeże mięso pozyskane ze zwierząt hodowanych i poddanych ubojowi poza strefą szczepienia;
c) wszelkie takie świeże mięso nosi znak zdrowotności, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/99/WE;
d) przez cały czas trwania procesu produkcji świeże mięso jest wyraźnie oznaczone oraz transportowane i składowane oddzielnie od mięsa zwierząt o innym statusie zdrowotnym, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
10.
Państwo Członkowskie inne niż Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 9, może domagać się podjęcia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 89 ust. 3, decyzji o rozszerzeniu dopuszczenia mięsa, o którym mowa w ust. 9, do obrotu na jego terytorium lub jego części, na warunkach, które mają zostać ustanowione zgodnie z tą samą procedurą.
11.
Zasady wysyłki ze strefy szczepienia świeżego mięsa zaszczepionych świń, pozyskanego po zakończeniu okresu, o którym mowa w ust. 9 i przed odzyskaniem, zgodnie z art. 61, statusu – wolny, są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 89 ust. 3.
12.
Właściwe organy zaświadczają zgodność z warunkami przewidzianymi w ust. 6, ust. 8 i, gdzie ma to zastosowanie, zgodnie z przepisami ust. 10 w stosunku do świeżego mięsa przeznaczonego do obrotu wewnątrz Wspólnoty.
Właściwy organ nadzoruje kontrolę zgodności podjętą przez lokalne organy weterynaryjne i, w przypadku handlu wewnątrz Wspólnoty, przekazuje innym Państwom Członkowskim i Komisji listę zakładów zatwierdzonych do przeprowadzania takiej certyfikacji.
13. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 8 może zostać ustanowiony, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, specjalny znak zdrowotności, który nie może być mylony ze znakiem zdrowotności, o którym mowa w ust. 8 lit. c) i ust. 9 lit. c), w przypadku mięsa przeżuwaczy niepoddanego przetworzeniu zgodnie z częścią A załącznika VIII oraz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych wytworzonych z takiego mięsa, które są przeznaczone do obrotu w określonym regionie Państwa Członkowskiego, z którego pochodzą.
14.
Dopuszcza się wprowadzanie do obrotu wewnątrz i poza strefą szczepienia mleka i przetworów mlecznych wyprodukowanych z zaszczepionych zwierząt, pod warunkiem że, zależnie od tego, czy przeznaczone są do spożycia przez ludzi, czy nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi, zostały poddane przynajmniej jednej z metod, o których mowa w częściach A i B załącznika IX. Metody takie są przeprowadzane w zakładzie położonym w strefie szczepienia lub zgodnie z przepisami art. 54 ust. 4–7.
15.
Pobieranie i transport próbek mleka surowego od zwierząt gatunków wrażliwych z gospodarstw położonych w obszarze nadzoru do laboratorium innego niż weterynaryjne laboratorium diagnostyczne zatwierdzone do rozpoznawania pryszczycy, oraz przetwarzanie mleka w takim laboratorium, podlega urzędowemu zezwoleniu i odpowiednim środkom mającym na celu zapobieżenie wydostania się wirusa pryszczycy.
16.
Wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż te, o których mowa w ust. 6–11 i ust. 13–15 wymaga spełnienia warunków przewidzianych w art. 30, 31, 32 i 42.
SEKCJA 9
PRZYWRACANIE STATUSU – WOLNY OD PRYSZCZYCY I ZAKAŻENIA
Artykuł 59
Przywracanie statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia
Status - wolny od pryszczycy i zakażenia w przypadku Państwa Członkowskiego lub jego regionu jest przywracany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, biorąc pod uwagę warunki, o których mowa w art. 60 i 61.
Artykuł 60
Przywracanie statusu po zwalczeniu pryszczycy bez szczepienia interwencyjnego
1.
Państwo Członkowskie lub region Państwa Członkowskiego wyznaczony zgodnie art. 45 odzyskuje poprzedni status – wolny od pryszczycy i zakażenia po skontrolowaniu i wygaszeniu jednego lub więcej ognisk pryszczycy bez szczepienia zgodnie z następującymi warunkami:
a) zastosowano wszystkie środki przewidziane w art. 36 i 44; i
b) spełniony został przynajmniej jeden z następujących warunków:
i) spełnione są odpowiednie zalecenia rozdziału dotyczącego pryszczycy, w brzmieniu po nowelizacjach, Kodeksu Zdrowia Zwierząt OIE;
ii) upłynęły co najmniej trzy miesiące od ostatnio zanotowanego ogniska pryszczycy, i przeglądowe badanie kliniczne oraz laboratoryjne przeprowadzone zgodnie z załącznikiem III potwierdziło, że zakażenia wirusem pryszczycy w danym Państwie Członkowskim lub regionie nie występuje.
2.
Decyzja o przywróceniu statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia jest podejmowana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3.
Artykuł 61
Przywracanie statusu po zwalczeniu pryszczycy z zastosowaniem szczepienia
1.
Państwo Członkowskie lub region Państwa Członkowskiego wyznaczony zgodnie z art. 45 odzyskuje swój poprzedni status - wolny od pryszczycy i zakażenia po skontrolowaniu i wygaszeniu jednego lub więcej ognisk pryszczycy z zastosowaniem szczepienia zgodnie z następującymi warunkami:
a) zastosowano wszystkie środki przewidziane w art. 36, 44, 54, 55, 56 i 57; i
b) spełniony został przynajmniej jeden z następujących warunków:
i) spełnione są odpowiednie zalecenia rozdziału dotyczącego pryszczycy, w brzmieniu po nowelizacjach, Kodeksu Zdrowia Zwierząt OIE;
ii) upłynęły co najmniej trzy miesiące od uboju ostatniego zaszczepionego zwierzęcia i przeprowadzono serologiczne badanie przeglądowe zgodne z wytycznymi ustanowionymi w art. 70 ust. 3;
iii) upłynęło co najmniej sześć miesięcy od ostatniego stwierdzonego ogniska pryszczycy lub od zakończenia szczepienia interwencyjnego, niezależnie od tego, co było ostatnie, i zgodnie z wytycznymi ustanowionymi na podstawie art. 70 ust. 3, przeprowadzone przeglądowe badanie serologiczne oparte na wykrywaniu przeciwciał dla białek niestrukturalnych wirusa pryszczycy wykazało, że zakażenie u zaszczepionych zwierząt nie występuje.
2.
Decyzje o przywróceniu statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3.
Artykuł 62
Modyfikacje środków mających na celu przywrócenie statusu - wolny od pryszczycy i zakażenia
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 60 można podjąć decyzję w drodze procedury, o której mowa w art. 89 ust. 3, o wycofaniu ograniczeń zastosowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą po spełnieniu warunków przewidzianych w art. 36 i 44 oraz zakończeniu przeglądowych badań klinicznych i serologicznych, które wykazały, że zakażenie wirusem pryszczycy nie występuje.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 61 można podjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, o wycofaniu ograniczeń zastosowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą po zakończeniu przeglądowych badań klinicznych i serologicznych, przewidzianych w art. 56 oraz środków przewidzianych w art. 57, które potwierdziły, że zakażenie wirusem pryszczycy nie występuje.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, że żadne zwierzęta gatunków wrażliwych nie są usuwane z terytorium lub regionu Państwa Członkowskiego, gdzie wystąpiło ognisko pryszczycy do innego Państwa Członkowskiego, do czasu przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia, zgodnie z warunkami Kodeksu Zdrowia Zwierząt OIE, chyba że zwierzęta takie:
a) nie zostały zaszczepione i są wysyłane bezpośrednio do ubojni do natychmiastowego uboju; lub
b) przebywały w izolacji przez co najmniej 30 dni bezpośrednio przed załadunkiem i zostały poddane badaniu serologicznemu w kierunku przeciwciał dla białek strukturalnych wirusa pryszczycy, z wynikiem ujemnym, przeprowadzonemu na próbkach pobranych w okresie 10 dni przed załadunkiem.
4. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i do czasu przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia zgodnie z warunkami Kodeksu Zdrowia Zwierząt OIE można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, że zmniejszony będzie promień obszaru nadzoru wokół strefy szczepienia, o którym mowa w art. 52 ust. 2, po zakończeniu, z wynikiem satysfakcjonującym, środków przewidzianych w art. 57.
Artykuł 63
Wystawianie świadectw dla zwierząt gatunków wrażliwych i produktów pozyskanych od tych zwierząt do celów obrotu wewnątrz Wspólnoty
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dodatkowe zaświadczenia dla potrzeb obrotu wewnątrz Wspólnoty zwierząt gatunków wrażliwych lub produktów pozyskanych od takich zwierząt wymagane zgodnie z dyrektywą były utrzymane tak długo, aż status – wolny od pryszczycy lub zakażenia Państwa Członkowskiego lub części jego terytorium zostanie odzyskany zgodnie art. 60 i 61.
Artykuł 64
Przemieszczanie zaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych po przywróceniu statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia
1.
Zabronione jest wysyłanie zwierząt gatunków wrażliwych, zaszczepionych przeciwko pryszczycy z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego.
2.
W drodze odstępstwa od zakazu przewidzianego ust. 1, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2 o przyjęciu specjalnych środków w stosunku do zaszczepionych zwierząt gatunków wrażliwych trzymanych w ogrodach zoologicznych i objętych programem ochrony dzikiej przyrody lub trzymanych na obszarach przeznaczonych dla zasobów zwierząt gospodarskich, które zostały wyszczególnione przez właściwy organ jako hodowlane zwierzęta wzorcowe niezbędne do przetrwania rasy hodowlanej, z uwzględnieniem odpowiednich przepisów Kodeksu Zdrowia Zwierząt OIE.
ROZDZIAŁ III
DZIAŁANIA ZAPOBIEGAWCZE
SEKCJA 10
LABORATORIA I ZAKŁADY PRACUJĄCE Z WIRUSEM PRYSZCZYCY
Artykuł 65
Laboratoria i zakłady pracujące z wirusem pryszczycy
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) laboratoria i zakłady pracujące z żywym wirusem pryszczycy, jego materiałem genetycznym, antygenami lub szczepionkami wytworzonymi z takich antygenów dla celów badawczych, diagnostycznych lub wytwórczych znajdowały się pod ścisłym nadzorem właściwych organów;
b) prace z żywym wirusem pryszczycy do celów badawczych i diagnostycznych prowadzane były jedynie w zatwierdzonych laboratoriach wymienionych w części A załącznika XI;
c) praca z żywym wirusem pryszczycy dla wytwarzania inaktywowanych antygenów do produkcji szczepionek albo szczepionek oraz odpowiednie badania odbywały się wyłącznie w zatwierdzonych zakładach i laboratoriach wymienionych w części B załącznika XI;
d) laboratoria i zakłady, o których mowa w lit. b) i c), działały przynajmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego przedstawionymi w załączniku XII.
Artykuł 66
Kontrole laboratoriów i zakładów pracujących z żywym wirusem pryszczycy
Specjaliści z dziedziny weterynarii z Komisji, we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, przeprowadzają kontrole na miejscu, w celu stwierdzenia, czy systemy bezpieczeństwa stosowane w zakładach i laboratoriach, o których mowa w częściach A i B załącznika XI, spełniają normy bezpieczeństwa biologicznego przedstawione w załączniku XII.
Artykuł 67
Zmiana w wykazie zatwierdzonych laboratoriów i zakładów pracujących z żywym wirusem pryszczycy
1.
Wykaz zakładów i laboratoriów w części A i B załącznika XI może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3, na podstawie kontroli na miejscu przewidzianych w art. 66.
2.
Wykaz zakładów i laboratoriów w części A i B załącznika XI jest regularnie uaktualniany w oparciu o pisemną informację przedkładaną przez Państwa Członkowskie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
Artykuł 68
Laboratoria krajowe
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) badania laboratoryjne w kierunku pryszczycy przeprowadzano w laboratoriach zatwierdzonych do takich badań przez właściwy organ;
b) badania laboratoryjne w celu potwierdzenia obecności wirusa pryszczycy lub wirusów innych chorób pęcherzowych przeprowadzano zgodnie z art. 71 w jednym z laboratoriów wymienionych w załączniku XI części A;
c) jedno z laboratoriów wymienionych w załączniku XI części A było wyznaczone jako krajowe laboratorium referencyjne dla Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się, i które jest odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozowania w tym Państwie Członkowskim;
d) krajowe laboratorium referencyjne spełniało przynajmniej funkcje i obowiązki przedstawione w załączniku XV;
e) krajowe laboratorium referencyjne, o którym mowa w lit. c), było w kontakcie z Laboratorium Referencyjnym Wspólnoty przewidzianym w art. 69, w szczególności zapewniało wysyłanie odpowiednich próbek do Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty.
2.
Krajowe laboratorium referencyjne jednego z Państw Członkowskich, o którym mowa w ust. 1 lit. c), może zapewnić świadczenie usług w charakterze krajowego laboratorium referencyjnego jednemu lub większej liczbie pozostałych Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie nieposiadające krajowego laboratorium referencyjnego położonego na ich terytorium mogą korzystać z usług krajowego laboratorium referencyjnego w jednym lub kilku innych Państwach Członkowskich.
Współpraca ta jest określana na podstawie wzajemnego porozumienia pomiędzy właściwymi organami zainteresowanych Państw Członkowskich, o której należy powiadomić Komisję.
Tego rodzaju współpraca jest wykazywana w specjalnej kolumnie tabeli w załączniku XI część A.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby badania laboratoryjne przewidziane niniejszą dyrektywą były w pierwszej kolejności przeprowadzane w celu potwierdzenia lub wykluczenia pryszczycy oraz wykluczenia innych chorób pęcherzowych.
W przypadku potwierdzenia ogniska pryszczycy i zidentyfikowania serotypu wirusa, wykonuje się charakterystykę antygenową tego wirusa w dniesieniu do referencyjnych szczepów stosowanych do produkcji szczepionki, w razie konieczności z pomocą Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty.
Próbki pobrane od żywego inwentarza wykazującego objawy choroby pęcherzowej, które są ujemne w kierunku wirusa pryszczycy i, kiedy to istotne, wirusa choroby pęcherzykowej świń, są wysyłane do Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty w celu dalszego badania.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe laboratorium referencyjne na ich terytorium zostało odpowiednio wyposażone w sprzęt i odpowiednią liczbę wyszkolonego personelu w celu wykonywania badań laboratoryjnych wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 69
Laboratorium Referencyjne Wspólnoty
1.
Laboratorium Referencyjne Wspólnoty jest wyznaczane w porozumieniu z odnośnym laboratorium i zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2 na okres, który ma zostać ustalony zgodnie z tą procedurą.
2.
Przy wyznaczaniu Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę kompetencje techniczne i naukowe danego laboratorium, jak również fachowość i biegłość zatrudnionego personelu naukowego i technicznego.
3.
Komisja dokonuje przeglądu działalności Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty pod koniec wyznaczonego okresu działania lub wcześniej, na podstawie spełnianych funkcji i obowiązków Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty wyszczególnionych w załączniku XVI.
Artykuł 70
Normy bezpieczeństwa i wytyczne odnośnie nadzoru, kodeksu postępowania dla zatwierdzonych laboratoriów i zakładów pracujących z żywym wirusem pryszczycy
1.
Podręcznik Minimalnych Norm dla Laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro oraz in vivo, może być przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
2.
Wytyczne odnośnie do nadzoru wymaganego do przywrócenia statusu – wolny od pryszczycy i zakażenia mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
3.
Jednolity kodeks właściwego postępowania odnośnie systemów bezpieczeństwa stosowanych w zakładach i laboratoriach wymienionych załączniku XI części A i B może być przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
SEKCJA 11
ROZPOZNAWANIE PRYSZCZYCY
Artykuł 71
Normy i metody badawcze rozpoznawania pryszczycy oraz diagnostyki różnicowej innych chorób pęcherzowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby laboratoria krajowe stosowały metody badawcze i normy diagnostyczne przedstawione w załączniku XIII.
2. Decyzję odnośnie właściwych uregulowań zakupów, składowania i dostarczania do laboratoriów krajowych odpowiednich ilości specjalistycznych odczynników lub testów diagnostycznych w przypadku zagrożenia, w szczególności w odniesieniu do środków przewidzianych w art. 56 ust. 3, podejmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
3.
Podręcznik dotyczący diagnostyki pryszczycy i diagnostyki różnicowej chorób pęcherzowych innych niż choroba pęcherzykowa świń może być przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
SEKCJA 12
PLANY GOTOWOŚCI I ĆWICZENIA GOTOWOŚCI PRZEPROWADZANE W CZASIE RZECZYWISTYM (SYMULACYJNE)
Artykuł 72
Plany gotowości
1.
Państwa Członkowskie sporządzają plan gotowości wyznaczający krajowe środki wymagane w celu utrzymania wysokiego poziomu świadomości i gotowości w odniesieniu do pryszczycy, i ochrony środowiska, który ma zostać wdrożony w przypadku ogniska pryszczycy.
2.
Plan gotowości uwzględnia dostęp do wszystkich środków, sprzętu, personelu i innych odpowiednich materiałów koniecznych do szybkiego i efektywnego zwalczenia ogniska pryszczycy, zapewnia koordynację z sąsiadującymi Państwami Członkowskimi i zachęca do współpracy z sąsiadującymi państwami trzecimi.
3.
Plan gotowości uwzględnia środki, które są stosowane w przypadku najgorszego rozwoju wydarzeń, zgodnie z definicją w pkt 12 załącznika XVII i wskazuje:
a) wymagania odnośnie szczepionek, koniecznych w przypadku szczepienia interwencyjnego; i
b) regiony o dużym zagęszczeniu populacji żywego inwentarza, biorąc pod uwagę kryteria wyznaczone w załączniku X.
4.
Plan gotowości zapewnia przyjęcie wszystkich koniecznych uregulowań w celu zapobieżenia wszelkim dającym się uniknąć szkodom w środowisku naturalnym w przypadku ogniska, a jednocześnie zapewnia najwyższy poziom zwalczania choroby, oraz minimalizację szkód wyrządzonych w wyniku ogniska, w szczególności gdy istnieje konieczność grzebania lub spalania na miejscu zwłok padłych lub zabitych zwierząt.
5.
Kryteria i wymogi odnośnie przygotowania planu gotowości są przedstawione w załączniku XVII.
Te kryteria i wymogi można aktualizować, biorąc pod uwagę specyficzną naturę pryszczycy, i postęp dokonany w rozwoju środków zwalczania choroby, i ochrony środowiska, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
6.
Komisja dokonuje oceny planów gotowości, w celu ustalenia, czy spełniają one cele przewidziane w ust. 1 i przedstawia danemu Państwu Członkowskiemu sugestie co do wymaganych poprawek, w szczególności w celu zapewnienia, aby plany te były zharmonizowane z planami innych Państw Członkowskich.
7.
Plany gotowości są zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa art. 89 ust. 2.
8.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby Komisja była bezzwłocznie informowana o istotnych modyfikacjach w i zatwierdzonych planach gotowości.
9.
Poprawione plany gotowości mogą być następnie zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2, biorąc po uwagę rozwój wydarzeń.
10.
Niezależnie od sytuacji, co pięć lat każde z Państw Członkowskich dokonuje aktualizacji swojego planu gotowości, w szczególności w świetle wyników ćwiczeń gotowości przeprowadzanych w stanie rzeczywistym, o których mowa w art. 73, i przedkłada go Komisji w celu zatwierdzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
Artykuł 73
ĆWICZENIA GOTOWOŚCI W CZASIE RZECZYWISTYM (SYMULACYJNE)
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ćwiczenia gotowości w czasie rzeczywistym przeprowadzane były zgodnie z ich zatwierdzonymi planami gotowości i załącznikiem XVII.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, kiedy to możliwe i wykonalne, ćwiczenia gotowości w czasie rzeczywistym były przeprowadzane przy ścisłej współpracy z właściwymi organami sąsiadujących Państw Członkowskich lub państw trzecich.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o najważniejszych wynikach ćwiczeń gotowości przeprowadzanych w czasie rzeczywistym.
Informacje te należy przedkładać Komisji jako część informacji wymaganej w art. 8 dyrektywy 64/432/EWG.
SEKCJA 13
CENTRA KRYZYSOWE I ZESPOŁY EKSPERCKIE
Artykuł 74
Krajowe centra kryzysowe — funkcje i obowiązki
1.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość natychmiastowego ustanowienia w pełni funkcjonującego krajowego centrum kryzysowego, w razie wykrycia ognisk pryszczycy.
2.
Krajowe centrum kryzysowe w pierwszej kolejności kieruje i monitoruje działania lokalnych centrów zwalczania choroby zgodnie z przepisami art. 76.
Pewne funkcje początkowo przydzielone krajowemu centrum kryzysowemu mogą być następnie przekazane lokalnym centrom kryzysowym działającym na poziomie jednostek administracyjnych przewidzianych w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy 64/432/EWG lub wyższym, pod warunkiem że nie ucierpią na tym zadania krajowego centrum kryzysowego.
3.
Krajowe centrum kryzysowe jest odpowiedzialne co najmniej za:
a) określanie koniecznych środków zwalczania;
b) zapewnianie szybkiego i efektywnego wdrażania tych środków przez lokalne centra kryzysowe;
c) rozmieszczanie personelu i innych zasobów w lokalnych centrach kryzysowych;
d) dostarczanie informacji Komisji, organom innych Państw Członkowskich oraz innym organom krajowym, w tym władzom i organom właściwym do spraw środowiska, jak również organizacjom i organom weterynaryjnym, rolniczym i handlowym;
e) organizowanie kampanii szczepienia interwencyjnego i rozgraniczenie stref szczepienia;
f) współpracę z laboratoriami diagnostycznymi;
g) współpracę z organami właściwymi do spraw środowiska naturalnego w celu koordynowania działań w zakresie bezpieczeństwa weterynaryjnego i środowiskowego;
h) współpracę ze środkami masowego przekazu;
i) współpracę z organami wykonawczymi w celu zapewnienia odpowiedniego wdrażania specjalnych środków prawnych.
Artykuł 75
Krajowe centra kryzysowe — wymagania techniczne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe centra kryzysowe posiadały wszelkie konieczne zasoby, w tym personel, pomieszczenia i wyposażenie, w celu efektywnego zarządzania kampanią zwalczania choroby.
2.
Zasoby, o których mowa w ust. 1 obejmują co najmniej:
a) system identyfikacji stad i rozlokowania zwierząt, najlepiej komputerowy;
b) wszelkie właściwe środki komunikacji, w tym telefony, faks i, jeśli to możliwe, pomieszczenia do kontaktów ze środkami masowego przekazu;
c) system komunikacji umożliwiający wymianę informacji z lokalnymi centrami kryzysowymi, laboratoriami i innymi właściwymi organizacjami, najlepiej komputerowy;
d) mapy i inne źródła informacji, które mogą być użyte do zarządzania środkami zwalczania;
e) wspólny dziennik prowadzony w celu zapisywania w porządku chronologicznym wszelkich wydarzeń związanych z wybuchem ogniska pryszczycy oraz pozwalający na wzajemne powiązanie i koordynację różnorodnych działań;
f) wykazy krajowych i międzynarodowych organizacji i laboratoriów, zainteresowanych ogniskiem pryszczycy, i z którymi kontaktują się w takim przypadku;
g) wykaz personelu i innych osób, które można natychmiast wezwać w celu służby w lokalnych centrach zwalczania choroby lub w zespołach eksperckich przewidzianych w art. 78 w przypadku ogniska pryszczycy;
h) wykaz władz i organów właściwych do spraw ochrony środowiska, do kontaktów w przypadku wybuchu ogniska pryszczycy;
i) mapy identyfikujące odpowiednie obszary miejsc działalności;
j) wykazy autoryzowanych podmiotów prowadzących działalność w zakresie utylizacji zwłok i odpadów zwierzęcych, którym można to zlecić w przypadku wykrycia ogniska pryszczycy, w szczególności określające ich moc przerobową, adres i inne szczegóły kontaktowania się;
k) listy środków monitorowania i kontroli przedostawania się środków dezynfekcyjnych oraz tkanek zwierzęcych i płynów do środowiska w wyniku rozkładu zwłok, szczególnie do wód powierzchniowych i gruntowych.
Artykuł 76
Lokalne centra kryzysowe — ustanowienie, funkcje i obowiązki
1.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość natychmiastowego ustanowienia w pełni funkcjonujących lokalnych centrów kryzysowych, w razie wykrycia ognisk pryszczycy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich plany gotowości przewidywały prawdopodobne usytuowanie lokalnych centrów kryzysowych, ich organizację, personel, zakwaterowanie, pomieszczenia i wyposażenie, systemy zarządzania, linie komunikacyjne, jak również kanały informacyjne.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają ścisłą koordynację lokalnych centrów kryzysowych i współpracę z krajowym centrum kryzysowym, w szczególności w odniesieniu do środków przewidzianych w art. 74 ust. 3 lit. b).
4.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednią organizację centrów kryzysowych w celu zapewnienia szybkiego wdrożenia środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, które są stosowane w przypadku wykrycia ogniska pryszczycy.
Artykuł 77
Lokalne centra kryzysowe — wymagania techniczne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby lokalne centra kryzysowe dysponowały odpowiednim personelem, pomieszczeniami i wyposażeniem, oraz charakteryzowały się jasną strukturą i efektywnym zarządzaniem, w celu zapewnienia bezzwłocznego wdrażania środków odnoszących się do badania epidemiologicznego, ochrony środowiska, utylizacji zwłok pochodzących z zakażonych stad, urzędowego nadzoru nad strefami, śledzenia pochodzenia, dobrostanu i uboju z konieczności, oczyszczania i dezynfekcji oraz innych środków sanitarnych, szczepienia interwencyjnego, oraz wszelkich innych decyzji administracyjnych.
2.
Lokalne centra kryzysowe dysponują co najmniej:
a) jedną linią telefoniczną zarezerwowaną do komunikowania się z krajowym centrum kryzysowym, dostępnymi liniami telefonicznymi, za pośrednictwem których rolnicy i inni mieszkańcy wsi mogą uzyskiwać aktualne, dokładne informacje o przyjętych środkach;
b) personelem terenowym wyposażonym w niezbędne narzędzia do komunikowania się i efektywnego zarządzania wszelkimi koniecznymi danymi;
c) systemem zapisu, najlepiej komputerowym, podłączonym do krajowego centrum kryzysowego i do wszelkich niezbędnych baz danych, laboratoriów i innych organizacji;
d) wspólnym dziennikiem prowadzonym w celu zapisywania w porządku chronologicznym wszelkich wydarzeń związanych z ogniskiem pryszczycy oraz pozwalającym na wzajemne powiązanie i koordynację różnorodnych działań;
e) aktualnymi wykazami osób, w tym lekarzy weterynarii prowadzących praktykę prywatną, i lokalnych organizacji w każdym z regionów, z którymi należy się kontaktować i którzy mogą zostać zaangażowani w przypadku stwierdzenia ogniska pryszczycy;
f) aktualnymi wykazami gospodarstw, do których można zastosować przepisy art. 15 i 18 w przypadku stwierdzenia ogniska pryszczycy;
g) aktualnymi spisami ewentualnych miejsc spalania lub grzebania zwierząt zabitych zgodnie z niniejszą dyrektywą, które mają zostać poddane obróbce zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty i krajowym o ochronie środowiska;
h) aktualnym wykazem organów właściwych do spraw środowiska naturalnego w każdym z regionów, jak również innych organów do spraw środowiska naturalnego, z którymi należy się kontaktować i które są zaangażowane w przypadku stwierdzenia ogniska pryszczycy;
i) mapami wskazującymi odpowiednie grzebowiska zwłok, które nie stanowią ryzyka dla środowiska naturalnego, w szczególności dla wód powierzchniowych lub gruntowych;
j) wykazy podmiotów prowadzących działalność w zakresie utylizacji i dopuszczonych do utylizacji zwłok i odpadów zwierzęcych;
k) listy środków monitorowania i kontroli przedostawania się środków dezynfekcyjnych oraz tkanek zwierzęcych i płynów do środowiska w wyniku rozkładu zwłok, szczególnie do wód powierzchniowych i gruntowych.
Artykuł 78
Zespół ekspercki
1.
Państwa Członkowskie tworzą stale działający zespół ekspercki złożony z epidemiologów, naukowców z dziedziny weterynarii oraz wirusologów w wyważonych proporcjach, w celu prowadzenia ekspertyz wspierających właściwe władze w zakresie przygotowania na wypadek ogniska pryszczycy.
W drodze odstępstwa od przepisów pierwszego akapitu, Państwa Członkowskie z ograniczoną liczbą zwierząt z gatunków wrażliwych mogą zawierać formalne porozumienia z innymi Państwami Członkowskimi o wzajemnej pomocy odnośnie zespołów eksperckich.
Te porozumienia należy wyszczególnić w planach gotowości, o których mowa w art. 72.
2.
W przypadku podejrzenia ogniska pryszczycy zespół ekspercki podejmuje przynajmniej następujące środki:
a) dokonuje oceny obrazu klinicznego i sytuacji epidemiologicznej;
b) doradza w kwestii pobierania próbek i analiz potrzebnych w celu rozpoznania pryszczycy łącznie z dodatkowymi działaniami i środkami, które należy przyjąć.
3.
W przypadku wykrycia ogniska pryszczycy zespół ekspercki podejmuje przynajmniej następujące działania:
a) przeprowadza przynajmniej w przypadku typowym lub, jeśli to konieczne, na miejscu, ocenę obrazu klinicznego oraz przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne w celu zebrania danych niezbędnych do określenia:
i) źródła zakażenia;
ii) daty wprowadzenia czynnika zakaźnego;
iii) prawdopodobnego sposobu rozprzestrzeniania się choroby;
b) przedstawia sprawozdanie Głównemu Lekarzowi Weterynarii i krajowemu centrum kryzysowemu;
c) doradza w sprawie badania przeglądowego, pobierania próbek, procedur badawczych, kontroli oraz innych środków, które należy zastosować, a także w sprawie strategii, którą należy przyjąć, w tym doradza w sprawach bezpieczeństwa biologicznego w gospodarstwach lub w pomieszczeniach, o których mowa w art. 16, i w związku ze szczepieniem interwencyjnym;
d) śledzi i przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne;
e) uzupełnia dane epidemiologiczne o konieczne informacje geograficzne, meteorologiczne i inne;
f) dokonuje analizy danych epidemiologicznych i przeprowadza ocenę ryzyka w regularnych odstępach czasu;
g) pomaga w zapewnieniu, aby przetwarzanie zwłok i odpadów zwierzęcych odbywało się z minimalnym szkodliwym skutkiem dla środowiska naturalnego.
SEKCJA 14
BANKI ANTYGENÓW I SZCZEPIONEK
Artykuł 79
Krajowe banki antygenów i szczepionek
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić lub utrzymywać w ramach planów gotowości krajowe banki antygenów i szczepionek do celów składowania rezerw antygenów lub szczepionek dopuszczonych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE, potrzebnych do przeprowadzania szczepienia interwencyjnego.
2.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać zakłady do konfekcjonowania i składowania szczepionek na wypadek szczepienia interwencyjnego.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby antygen i gotowa szczepionka w krajowym banku antygenów i szczepionek spełniały minimalne normy ustanowione dla banku antygenów i szczepionek Wspólnoty w odniesieniu do nieszkodliwości, sterylności i zawartości białek niestrukturalnych.
4.
Państwa Członkowskie utrzymujące krajowy bank antygenów i szczepionek informują Komisję o swoim stanie zapasów.
Informacje takie są składane Komisji co 12 miesięcy w ramach informacji wymaganej w art. 8 dyrektywy 64/432/EWG.
Informacje dotyczące ilości oraz podtypów antygenów lub zatwierdzonych szczepionek utrzymywanych w krajowym banku antygenów i szczepionek są traktowane jako informacje niejawne i w szczególności nie są publikowane.
Artykuł 80
Bank antygenów i szczepionek Wspólnoty
1.
Bank antygenów i szczepionek Wspólnoty jest tworzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
2.
Komisja zapewnia, aby Wspólnota utrzymywała rezerwy skoncentrowanych inaktywowanych antygenów do produkcji szczepionek przeciwko pryszczycy na terenach banku antygenów i szczepionek Wspólnoty.
W tym celu, liczba dawek i różnorodność szczepów i podtypów antygenu wirusa pryszczycy oraz, jeśli konieczne, zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE szczepionki przechowywane w banku antygenów i szczepionek Wspólnoty są określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2, uwzględniając potrzeby oszacowane w kontekście planów gotowości określone w art. 72 i w sytuacji epidemiologicznej, jeśli to konieczne, w porozumieniu z Laboratorium Referencyjnym Wspólnoty.
3.
Informacja o ilościach i podtypach antygenów lub zatwierdzonych szczepionek przechowywanych w banku antygenów i szczepionek Wspólnoty jest traktowana jako informacja poufna i w szczególności nie jest publikowana.
4.
Warunki ustanowienia i utrzymywania rezerw antygenu i zatwierdzonych szczepionek Wspólnoty, na terenach najlepiej co najmniej dwóch zakładów produkcyjnych, są ustalane w umowach zawartych między Komisją i zakładami produkcyjnymi.
Umowy te obejmują co najmniej:
a) warunki dostawy ilości i podtypów skoncentrowanego inaktywowanego antygenu;
b) warunki bezpiecznego przechowywania antygenu i zatwierdzonych szczepionek;
c) gwarancje i warunki szybkiego sformowania, produkcji, rozlewania, etykietowania i dystrybucji szczepionek.
5. Warunki i gwarancje, o których mowa w ust. 4 lit. a)-c) mogą być zmienione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3.
Artykuł 81
Dostawa i przechowywanie skoncentrowanego, inaktywowanego antygenu
Komisja zapewnia, aby zakontraktowany wytwórca skoncentrowanego inaktywowanego antygenu dostarczanego do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty gwarantował warunki dostawy i przechowywania skoncentrowanego inaktywowanego antygenu wirusa pryszczycy co najmniej równoważne warunkom określonym w pkt 1 załącznika XIV.
Artykuł 82
Formowanie, produkcja, rozlewanie, etykietowanie i dystrybucja szczepionki
1.
Komisja zapewnia, aby zakontraktowany wytwórca skoncentrowanego inaktywowanego antygenu, dostarczanego do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty, gwarantował warunki formowania, produkcji, rozlewania, etykietowania i rozprowadzania szczepionek odtworzonych z antygenów, o których mowa w art. 81, co najmniej równoważne warunkom określonym w pkt 2 załącznika XIV.
2.
W przypadku zagrożenia i w zależności od sytuacji epidemiologicznej, Komisja upoważnia do zarządzenia natychmiastowej produkcji, rozlewania, etykietowania, czasowego przechowywania i dystrybucji niezbędnych ilości szczepionek odtworzonych z właściwego antygenu.
Artykuł 83
Dostęp do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty
1.
Państwa Członkowskie mają dostęp do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty po złożeniu wniosku do Komisji.
Komisja, w ramach limitu rezerw antygenów i szczepionek Wspólnoty, bezzwłocznie zarządza sformowanie, produkcję, rozlewanie, etykietowanie i dystrybucję wymaganych ilości i podtypów szczepionek, w szczególności w zastosowaniu art. 51.
2.
Państwa Członkowskie utrzymujące krajowy bank antygenów i szczepionek lub Państwa Członkowskie stowarzyszone w międzynarodowym banku antygenów i szczepionek mają takie same prawa i obowiązki w stosunku do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty, jak inne Państwa Członkowskie niemające takich rezerw.
3.
Jeśli jest to w interesie Wspólnoty, Komisja może dostarczyć lub pożyczyć państwom trzecim antygeny z rezerw lub szczepionki odtworzone z takich antygenów.
Bez uszczerbku dla umów zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi, dostęp państw trzecich do banku antygenów i szczepionek Wspólnoty jest zatwierdzany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2, pod warunkiem przyjęcia w ramach tej procedury szczegółowych ustaleń dotyczących współpracy finansowej i technicznej między Komisją i państwem trzecim, którego to dotyczy.
4.
Po wykorzystaniu antygenu lub szczepionki z rezerw Wspólnoty, Komisja zapewnia jak najszybsze odtworzenie zużytych rezerw antygenu lub szczepionki, zależnie od sytuacji epidemiologicznej.
Artykuł 84
Badanie szczepionek przeciwko pryszczycy
1. Komisja jest odpowiedzialna za zorganizowanie niezależnych badań skuteczności i nieszkodliwości szczepionek sporządzonych z antygenu przechowywanego w banku antygenów i szczepionek Wspólnoty, oraz szczepionek sporządzonych z innych antygenów i przeznaczonych do użycia w ramach pomocy Wspólnoty dla środków zwalczania pryszczycy w państwach trzecich zgodnie z art. 82 ust. 2 i art. 83 ust. 3.
2.
Do celów badań, o których mowa w ust. 1, Komisja może zatrudnić służby niezależnego Instytutu Koordynacyjnego Wspólnoty.
Jeśli to konieczne, wyznaczany jest Instytut Koordynacyjny Wspólnoty, i szczegółowe zasady jego działalności, odpowiedzialności i wkładu finansowego są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
3.
Bez uszczerbku dla norm skuteczności, nieszkodliwości i procedur produkcji ustalonych w prawodawstwie Wspólnoty, szczepionki sporządzane z antygenu przechowywanego w banku antygenów i szczepionek Wspólnoty spełniają co najmniej minimalne normy skuteczności, nieszkodliwości określone w Farmakopei Europejskiej i stosownych przepisach Podręcznika OIE.
SEKCJA 15
PRYSZCZYCA U INNYCH GATUNKÓW
Artykuł 85
Dodatkowe środki zapobiegania i zwalczania pryszczycy
1.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i jakichkolwiek przepisów wykonawczych, Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty i krajowym, aby zakaz skarmiania zlewkami był stosowany do wszystkich zwierząt, niezależnie od ich przeznaczenia lub miejsca, w którym przebywają.
Szczegółowe zasady środków stosowanych przez Państwa Członkowskie mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
2. Szczegółowe zasady zwalczania pryszczycy u zwierząt, o których mowa w art. 2 lit. a), mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
3.
Natychmiast po uzyskaniu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego informacji, że dzikie zwierzęta są podejrzane o zakażenie pryszczycą, przyjmuje on wszelkie właściwe środki w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby, poprzez badania dzikich zwierząt gatunków wrażliwych zastrzelonych lub znalezionych martwych, włączając w to badania laboratoryjne.
Informuje on o podejrzeniach właścicieli zwierząt gatunków wrażliwych na zakażenie i myśliwych.
4.
Gdy tylko właściwy organ Państwa Członkowskiego uzyska potwierdzenie pierwotnego przypadku pryszczycy wśród dzikich zwierząt, natychmiast stosuje środki określone w załączniku XVIII części A w celu ograniczenia szerzenia się choroby, i sporządza plan zwalczania pryszczycy zgodnie z załącznikiem XVIII części B. Informuje on właścicieli zwierząt gatunków wrażliwych na zakażenie i myśliwych o potwierdzonym przypadku.
ROZDZIAŁ IV
ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 86
Kary
Państwa Członkowskie określają zasady odnośnie kar nakładanych za naruszenia krajowych przepisów przyjętych stosownie do niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich wdrożenia.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie przekazują te przepisy Komisji najpóźniej w terminie określonym w art. 93 ust. 1 i bezzwłocznie zawiadamiają o każdej kolejnej zmianie, która na nie wpływa.
Artykuł 87
Procedury wdrażania określonych artykułów, dla przyjęcia dalszych szczegółowych zasad wdrażania niniejszej dyrektywy i zmian załączników
1. Szczegółowe zasady wdrażania art. 75 ust. 2 i art. 77 ust. 2 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
2.
Dalsze szczegółowe zasady wdrażania niniejszej dyrektywy mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
3. Załączniki do niniejszej dyrektywy mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2 lub, w przypadku załącznika XI, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3.
Artykuł 88
Procedura przyjęcia doraźnych środków epidemiologicznych
Jeśli przy wdrażaniu środków określonych przez niniejszą dyrektywę Państwo Członkowskie ustali, że środek ten nie jest dostosowany do sytuacji epidemiologicznej, lub jeśli okaże się, że wirus pryszczycy rozprzestrzenia się pomimo działań przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, decyzja może zostać doraźnie przyjęta o upoważnieniu Państwa Członkowskiego do wprowadzenia alternatywnych środków o równoważnym skutku epidemiologicznym, na ograniczony czas odpowiedni do sytuacji epidemiologicznej, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 3.
Artykuł 89
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspomagana jest przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
2.
W odniesieniu do niniejszego ustępu stosowane są art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustalony jest na trzy miesiące.
3.
W odniesieniu do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustalony jest na 15 dni.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 90
Zmiana dyrektywy 92/46/EWG
W pkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do dyrektywy Rady 92/46/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 91
Uchylenia
1.
Dyrektywa 85/511/EWG, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących ograniczenia terminów przeniesienia i stosowania określonych w załączniku XIX oraz decyzji 89/531/EWG z dnia 25 września 1989 r. wyznaczającej laboratorium referencyjne w celu identyfikacji wirusa pryszczycy oraz określającej zadania tego laboratorium [40] oraz 91/665/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. wyznaczającej Instytut Koordynacyjny Wspólnoty dla szczepionek przeciwko pryszczycy i określającej jego funkcje [41], przyjętych w wyniku ich wprowadzenia, zostaje niniejszym uchylona od daty, o której mowa w art. 93.
2.
Odniesienia do uchylonej Dyrektywy 85/511/EWG będą interpretowane jako odniesienia do niniejszej Dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą zgodności Załącznik XX.
Artykuł 92
Przepisy przejściowe
1.
Przepisy przejściowe mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2, na okres pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
W ciągu sześciu miesięcy od daty, o której mowa w art. 94, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji poprawione plany gotowości w celu uwzględnienia przepisów art. 72.
Komisja bada te plany gotowości pod kątem celów niniejszej dyrektywy i sugeruje Państwom Członkowskim, których to dotyczy, wszelkie zmiany, jakie uzna za stosowne, w szczególności w celu zapewnienia zgodności tych planów z planami innych Państw Członkowskich.
Zmienione plany gotowości są zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 89 ust. 2.
Artykuł 93
Przeniesienie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 czerwca 2004 r.
Bezzwłocznie informują o nich Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od 1 lipca 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 94
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 95
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2003/86/WE
z dnia 22 września 2003 r.
w sprawie prawa do łączenia rodzin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu stopniowego ustanawiania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską przewiduje zarówno przyjęcie środków mających na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób, w powiązaniu ze środkami towarzyszącymi odnoszącymi się do kontroli granic zewnętrznych, azylu i imigracji, jak i przyjęcie środków odnoszących się do azylu, imigracji i ochrony praw obywateli państw trzecich.
(2) Środki dotyczące łączenia rodziny powinny zostać przyjęte zgodnie z obowiązkiem ochrony rodziny i poszanowania życia rodzinnego zawartym w wielu instrumentach prawa międzynarodowego.
Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(3) Rada Europejska, na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniu 15 i 16 października 1999 r., uznała potrzebę harmonizacji ustawodawstwa krajowego dotyczącego przyjęcia i pobytu obywateli państw trzecich.
W tym kontekście, w szczególności, stwierdziła, że Unia Europejska powinna zapewnić uczciwe traktowanie obywateli państw trzecich mieszkających zgodnie z prawem na terytorium Państw Członkowskich oraz że bardziej zdecydowana polityka w zakresie integracji powinna zmierzać do przyznania im praw i obowiązków porównywalnych do praw i obowiązków obywateli Unii Europejskiej.
W tym celu Rada Europejska zwróciła się do Rady o szybkie przyjęcie instrumentów prawnych na podstawie wniosków Komisji.
Potrzeba osiągnięcia celów określonych w Tampere została potwierdzona na posiedzeniu Rady Europejskiej w Laeken w dniu 14 i 15 grudnia 2001 r.
(4) Łączenie rodziny jest niezbędne w celu umożliwienia życia rodzinnego.
Pomaga ono stworzyć stabilność socjokulturową ułatwiającą integrację obywateli państw trzecich w danym Państwie Członkowskim, a także wspiera spójność gospodarczą i społeczną, będącą podstawowym celem Wspólnoty określonym w Traktacie.
(5) Państwa Członkowskie powinny nadać moc prawną przepisom niniejszej dyrektywy, bez dyskryminowania ze względu na płeć, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, charakterystykę genetyczną, język, religię lub wierzenia, poglądy polityczne lub inne, przynależność do mniejszości narodowej, stan majątkowy, urodzenie, wiek lub orientację seksualną.
(6) W celu ochrony rodziny i ustanowienia lub zachowania życia rodzinnego powinno się ustalić istotne warunki dla wykonania prawa do łączenia rodziny na podstawie wspólnych kryteriów.
(7) Państwa Członkowskie powinny móc stosować niniejszą dyrektywę również w przypadku, gdy rodzina przybywa razem.
(8) Powinno się zwrócić szczególną uwagę na sytuację uchodźców pod kątem powodów, które zmusiły ich do opuszczenia swojego kraju oraz uniemożliwiają im tam prowadzenie normalnego życia rodzinnego.
Dlatego też należy ustanowić korzystniejsze warunki dla wykonywania ich prawa do łączenia rodziny.
(9) Łączenie rodziny powinno mieć zastosowanie w każdym przypadku do członków podstawowej rodziny, czyli małżonka i nieletnich dzieci.
(10) Państwa Członkowskie swobodnie podejmują decyzję o zezwoleniu na łączenie rodziny w przypadku krewnych w prostej linii wstępnej, dorosłych niezamężnych lub nieżonatych dzieci, a także, w przypadku małżeństwa poligamicznego, nieletnich dzieci kolejnej żony oraz członka rodziny rozdzielonej.
Zezwolenie Państwa Członkowskiego na łączenie rodziny tych osób nie narusza możliwości Państw Członkowskich, które nie uznają istnienia więzi rodzinnych w przypadkach objętych tym przepisem, do nietraktowania tych osób jako członków rodziny w odniesieniu do prawa pobytu w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami zawartymi w odpowiednim ustawodawstwie WE.
(11) Prawo do łączenia rodziny powinno być wykonywane zgodnie z wartościami i zasadami uznawanymi przez Państwa Członkowskie, w szczególności w odniesieniu do praw kobiet i dzieci, co uzasadnia ewentualne podjęcie środków ograniczających skierowanych przeciwko wnioskom o łączenie rodzin poligamicznych.
(12) Możliwość ograniczenia prawa do łączenia rodziny w przypadku dzieci powyżej 12 roku życia, których główne miejsce zamieszkania nie jest przy członku rodziny rozdzielonej, ma na celu uwzględnienie zdolności dzieci do zintegrowania się w młodym wieku i zapewnienie zdobycia niezbędnego wykształcenia oraz umiejętności językowych w szkole.
(13) Powinno się ustanowić zespół zasad regulujących procedurę badania wniosków o łączenie rodziny oraz wjazdu i pobytu członków rodziny.
Procedury te powinny być skuteczne i wykonalne oraz powinny uwzględniać zwykłe obciążenie pracą administracji Państw Członkowskich, a także powinny być przejrzyste i sprawiedliwe w celu zapewnienia osobom zainteresowanym odpowiedniej pewności prawnej.
(14) Można nie zezwolić na podstawie należycie uzasadnionej na łączenie rodziny.
W szczególności osoba, która pragnie, aby jej udzielono prawa do łączenia rodziny, powinna nie stanowić zagrożenia dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego.
Pojęcie porządku publicznego może obejmować skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.
W tym kontekście należy zauważyć, że pojęcie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego obejmuje wszystkie przypadki, w których obywatel państwa trzeciego należy do związku popierającego terroryzm lub popierającego taki związek, lub posiadającego aspiracje ekstremistyczne.
(15) Należy wspierać integrację członków rodziny.
W tym celu należy im przyznać status niezależny od statusu członka rodziny rozdzielonej, w szczególności w przypadkach rozpadu małżeństwa lub związku partnerskiego, a także dostęp do edukacji, zatrudnienia, szkolenia i kształcenia zawodowego na tych samych warunkach, jakie posiadają osoby, z którymi zostali połączeni.
(16) Z tego względu, że cele zaproponowanego działania, czyli ustanowienia prawa do łączenia rodziny dla obywateli państw trzecich, które ma być wykonywane zgodnie ze zwykłymi zasadami, nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez Państwa Członkowskie, i dlatego też, z uwagi na skalę i skutki działania, mogą być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa ogranicza się jedynie do takich środków, które są niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(17) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, te Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie są nią związane, ani też jej nie podlegają.
(18) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana, ani też jej nie podlega,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma na celu określenie warunków wykonania prawa do łączenia rodziny przez obywateli państwa trzeciego zamieszkujących legalnie na terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu;
b) "uchodźca" oznacza każdego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca posiadającego status uchodźcy w rozumieniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem podpisanym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r.;
c) "członek rodziny rozdzielonej" oznacza obywatela państwa trzeciego mieszkającego zgodnie z prawem w Państwie Członkowskim i składającego wniosek lub którego członkowie rodziny składają wniosek o przyłączenie się do niego;
d) "łączenie rodziny" oznacza wjazd i pobyt w Państwie Członkowskim przez członków rodziny obywatela państwa trzeciego mieszkającego zgodnie z prawem w tym Państwie Członkowskim w celu zachowania komórki rodzinnej, bez względu na to, czy związek rodzinny powstał przed wjazdem rezydenta czy po;
e) "dokument pobytowy" oznacza każde upoważnienie wydane przez organy Państwa Członkowskiego zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na danym terytorium, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich [5];
f) określenie "osoby nieletnie pozbawione opieki" oznacza obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców poniżej osiemnastego roku życia, którzy przybywają na terytorium Państw Członkowskich bez opieki osoby dorosłej odpowiedzialnej zgodnie z prawem lub zwyczajowo, oraz o ile nie są skutecznie objęte opieką takiej osoby, bądź też osoby nieletnie, które są pozostawione bez opieki po wjeździe na terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się w przypadku, gdy członek rodziny rozdzielonej posiada dokument pobytowy wydany przez Państwo Członkowskie o okresie ważności wynoszącym przynajmniej jeden rok i istnieją uzasadnione przypuszczenia, że uzyska prawo stałego pobytu, jeżeli członkowie jego rodziny są obywatelami państwa trzeciego posiadającymi dowolny status.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku, gdy członek rodziny rozdzielonej:
a) ubiega się o uznanie statusu uchodźcy, do którego wniosku jeszcze nie została wydana ostateczna decyzja;
b) jest uprawniony do pobytu w Państwie Członkowskim na podstawie tymczasowej ochrony lub ubiegania się o zezwolenie na pobyt na tej podstawie i oczekuje decyzji w odniesieniu do swojego statusu;
c) jest uprawniony do pobytu w Państwie Członkowskim na podstawie dodatkowej formy ochrony zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi, ustawodawstwem krajowym lub praktyką Państw Członkowskich lub na podstawie ubiegania się o zezwolenie na pobyt na tej podstawie i oczekuje decyzji w odniesieniu do swojego statusu.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do członków rodziny obywatela Unii.
4.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów:
a) dwustronnych lub wielostronnych porozumień między Wspólnotą lub Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a państwami trzecimi, z drugiej strony;
b) Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października 1961 r., zmienionej Europejskiej Karty Społecznej z dnia 3 maja 1987 r. oraz Konwencji Europejskiej w sprawie statusu prawnego pracowników migrujących z dnia 24 listopada 1977 r.
5.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez wpływu na możliwość przyjęcia lub utrzymania korzystniejszych przepisów przez Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
Członkowie rodziny
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na wjazd i pobyt, na mocy niniejszej dyrektywy i z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w rozdziale IV oraz w art. 16, następujących członków rodziny:
a) małżonek członka rodziny rozdzielonej;
b) nieletnie dzieci członka rodziny rozdzielonej i jego małżonka, włącznie z dziećmi przysposobionymi zgodnie z decyzją podjętą przez właściwe organy danego Państwa Członkowskiego lub decyzją automatycznie wykonywaną na podstawie zobowiązań międzynarodowych tego Państwa Członkowskiego lub która musi być uznana zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi;
c) nieletnie dzieci włącznie z dziećmi przysposobionymi członka rodziny rozdzielonej, w przypadku gdy członek rodziny rozdzielonej sprawuje opiekę, a dzieci pozostają na jego utrzymaniu.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na łączenie dzieci, nad którymi opiekę sprawują dwie osoby, o ile druga strona sprawująca opiekę wyrazi zgodę;
d) nieletnie dzieci włącznie z dziećmi przysposobionymi małżonka, w przypadku gdy małżonek sprawuje opiekę, a dzieci pozostają na jego utrzymaniu.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na łączenie dzieci, nad którymi opiekę sprawują dwie osoby, o ile druga strona sprawująca opiekę wyrazi zgodę.
Nieletnie dzieci określone w niniejszym artykule muszą znajdować się poniżej granicy wieku pełnoletności określonej w prawodawstwie danego Państwa Członkowskiego oraz muszą być niezamężne lub nieżonate.