uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 5 i art. 6 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 dyrektywy 77/504/EWG nakłada na Komisję obowiązek ustalenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tej dyrektywy, wzoru świadectwa, które może towarzyszyć nasieniu i zarodkom zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
artykuł 6 ust. 1 tiret piąte tej dyrektywy nakłada na Komisję obowiązek ustalenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tej dyrektywy, szczegółowych danych zawartych w świadectwie rodowodowym, które może towarzyszyć nasieniu i zarodkom zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
świadectwa te mogą okazać się zbędne, w przypadku gdy szczegółowe dane wymienione w niniejszej decyzji znajdują się już w dokumentacji referencyjnej dotyczącej nasienia lub zarodków zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
wzór i szczegółowe dane, jakie muszą zawierać świadectwa rodowodowe zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła, zostały już ustanowione w decyzji Komisji 86/404/EWG [3]; dane dotyczące zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła powinny być włączone do tych, które dotyczą nasienia i zapłodnionych komórek jajowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo rodowodowe nasienia zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła musi zawierać następujące dane szczegółowe:
- uaktualnione dane wyszczególnione w art. 1 decyzji 86/404/EWG dotyczące buhaja dawcy nasienia, jak również jego grupę krwi,
- informacje umożliwiające identyfikację nasienia, datę jego pobrania oraz nazwę/nazwisko i adres punktu skupu nasienia oraz nazwę i adres odbiorcy.
Artykuł 2
1.
Świadectwo rodowodowe zarodka zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła musi zawierać następujące dane szczegółowe:
- uaktualnione dane wyszczególnione w art. 1 decyzji 86/404/EWG dotyczące krowy dawczyni i buhaja rozpłodnika, jak również ich grupy krwi,
- informacje umożliwiające identyfikację zarodków, datę inseminacji, datę pobrania oraz nazwę i adres ośrodka pobierania zarodków, oraz nazwę/nazwisko i adres ich odbiorcy.
2.
Jeśli na pojedynczej płytce znajduje się więcej niż jeden zarodek, to musi to być jasno zaznaczone, a ponadto zarodki takie muszą mieć takie samo pochodzenie.
Artykuł 3
Dane szczegółowe przewidziane w art. 1 mogą być podane:
1) w formie świadectwa rodowodowego odpowiadającego wzorowi zawartemu w rozdziale I załącznika 1 oraz w formie dokumentu odpowiadającego wzorowi zawartemu w rozdziale 2 załącznika I;
2) w dokumentacji towarzyszącej nasieniu.
W takim przypadku właściwy organ eksportującego Państwa Członkowskiego musi zaświadczyć, że dane szczegółowe określone w art. 1 są ujawnione w tych dokumentach, posługując się następującym sformułowaniem:"Niżej podpisany zaświadcza, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 1 decyzji Komisji 88/124/EWG."
Artykuł 4
Dane szczegółowe przewidziane w art. 2 mogą być podane:
1) w formie świadectwa rodowodowego odpowiadającego wzorowi zawartemu w rozdziale 1 załącznika 2 oraz w formie dokumentu odpowiadającego wzorowi zawartemu w rozdziale 2 załącznika 2;
2) w dokumentacji towarzyszącej zarodkom.
W takim przypadku właściwy organ eksportującego Państwa Członkowskiego musi zaświadczyć, że dane szczegółowe określone w art. 2 są ujawnione w tych dokumentach, posługując się następującym sformułowaniem:"Niżej podpisany zaświadcza, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 2 decyzji Komisji 88/124/EWG."
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 1988 r.
przyznająca odstępstwo Danii i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(88/235/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/587/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego wniosek, odstępstwa od załącznika I ust. 45 lit. c); odstępstwa te mają ustalić warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi w niniejszym Załączniku;
władze Danii, pismem z dnia 29 października 1987 r., przedstawiły Komisji wniosek o derogację załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanym odstępstwie w sprawie rozbierania świeżego mięsa, były co najmniej równoważne warunkom zawartym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
warunki zdrowotne zaproponowane przez Danię są równoważne warunkom ustanowionym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Nie naruszając załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c), Dania może zezwolić na rozbieranie świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 maja 1988 r.
w sprawie zawarcia Europejskiej Konwencji o Ochronie Zwierząt Rzeźnych
(88/306/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada przyjęła dyrektywę 74/577/EWG w sprawie przedubojowego oszałamiania zwierząt [4], dyrektywę 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/587/EWG [6], w szczególności jej rozdział 1 pkt 13 lit. a) załącznika I oraz dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [7], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [8], w szczególności jej rozdział IV pkt 20 załącznika I;
Europejska Konwencja o Ochronie Zwierząt Rzeźnych, zwana dalej "Konwencją", została opracowana w ramach Rady Europy w celu ochrony zwierząt rzeźnych; art. 20 Konwencji przewiduje, że może być ona podpisana przez Państwa Członkowskie Rady Europy i przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
postanowienia Konwencji są zgodne z dyrektywami 74/577/EWG, 64/433/EWG i 71/118/EWG; zakres Konwencji jest jednakże szerszy;
przepisy krajowe dotyczące ochrony zwierząt rzeźnych mają wpływ na warunki konkurencji i odpowiednio na działanie wspólnego rynku produktów rolnych;
Konwencja dotyczy spraw objętych zakresem wspólnej polityki rolnej;
udział Wspólnoty wydaje się być zgodny z realizacją jej celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zatwierdza się Europejską Konwencję o Ochronie Zwierząt Rzeźnych.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument zatwierdzenia zgodnie z art. 20 Konwencji [9].
Decyzja Rady
z dnia 7 czerwca 1988 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty załącznik B.2 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(88/355/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją 75/199/EWG [2] Wspólnota zawarła Międzynarodową konwencję dotyczącą uproszczenia i harmonizacji procedur celnych;
przyjęcie załączników do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji procedur celnych przyczynia się w sposób skuteczny do rozwoju i ułatwienia międzynarodowej wymiany towarowej;
załącznik B.2, dotyczący zwolnienia z należności przywozowych i podatków w odniesieniu do towarów zgłoszonych do użytku domowego, może zostać przez Wspólnotę przyjęty;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty załącznik B.2 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji procedur celnych dotyczący zwolnienia z należności przywozowych i podatków w odniesieniu do towarów zgłoszonych do użytku domowego, z zastrzeżeniem natury ogólnej i zastrzeżeniami w odniesieniu do norm 3, 21, 28 i 34 oraz zalecanych praktyk: 10, 16, 18, 19, 20, 23, 27, 29, 32, 33 i 35.
Tekst załącznika B.2, wraz z zastrzeżeniami, załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu w imieniu Wspólnoty załącznika określonego w art. 1, z zastrzeżeniami tam podanymi.
Decyzja Rady
z dnia 7 czerwca 1988 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty załącznik E.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(88/356/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43, 113 oraz 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
zgodnie z decyzją 75/199/EWG [2], Wspólnota zawarła Międzynarodową konwencję w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;
przyjęcie załączników do Międzynarodowej konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego przyczynia się w sposób skuteczny do ułatwienia i rozwoju handlu międzynarodowej;
załącznik E.4 dotyczący zwrotu pobranych opłat, może zostać przyjęty przez Wspólnotę;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik E.4 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego w sprawie zwrotu pobranych opłat zostaje przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem ogólnym i zastrzeżeniem dotyczącym normy 5.
Tekst załącznika E.4 wraz z zastrzeżeniami jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę Załącznika określonego w art. 1, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 1988 r.
przyznająca odstępstwo Zjednoczonemu Królestwu i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(88/363/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3805/87 [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego wniosek, odstępstwo załącznika I ust. 45 lit. c); odstępstwo to ma ustalić warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi we wspomnianym Załączniku;
władze Zjednoczonego Królestwa pismem z dnia 2 listopada 1987 r. przedstawiły Komisji wniosek o derogację załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanym odstępstwie w sprawie rozbierania świeżego mięsa były co najmniej równoważne warunkom zawartym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
warunki zdrowotne zaproponowane przez Zjednoczone Królestwo są równoważne warunkom ustanowionym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez względu na załącznik I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c), Zjednoczone Królestwo może zezwolić na rozbieranie świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 1988 r.
w sprawie systemu środków własnych Wspólnot
(88/376/EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 199 i 201,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 171 ust. 1 i art. 173,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 85/257/EWG, Euratom z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [4], ostatnio zmieniona Jednolitym Aktem Europejskim, podniosła, w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, do 1,4 % limit stawki stosowanej do jednolitej podstawy podatku od wartości dodanej (VAT) wcześniej ustanowionej na poziomie 1 % decyzją Rady z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich przez środki własne Wspólnot [5], zwaną dalej "decyzją z dnia 21 kwietnia 1970 r.";
środki dostępne w ramach limitu 1,4 % nie są już dłużej wystarczające, aby pokryć preliminarze wydatków Wspólnoty;
Jednolity Akt Europejski otwiera przed Wspólnotą nowe możliwości; art. 8a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą przewiduje urzeczywistnianie rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r.;
Wspólnota musi posiadać stabilne i gwarantowane przychody umożliwiające jej stabilizację obecnej sytuacji i prowadzenie wspólnych polityk; przychody te muszą być oparte na wydatkach uważanych za niezbędne dla realizacji tego celu, co ustalono w preliminarzach finansowych w Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, które wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1988 r.;
Rada Europejska na posiedzeniach w Brukseli w dniach 11, 12 i 13 lutego 1988 r. doszła do pewnych wniosków;
zgodnie z tymi ustaleniami Wspólnocie do 1992 r. zostanie przyznana maksymalna kwota środków własnych odpowiadająca 1,2 % całkowitego produktu narodowego brutto Państw Członkowskich należnego za rok, liczonego po cenach rynkowych, zwanego dalej "PNB";
przestrzeganie tego pułapu wymaga, aby całkowita suma środków własnych Wspólnoty przeznaczona do dyspozycji Wspólnoty na okres od 1988 r. do 1992 r. w żadnym roku nie przekraczała określonego procenta sumy PNB Wspólnoty za dany rok; wartość procentowa odpowiada stosowaniu wytycznych ustalonych dla wzrostu wydatków Wspólnoty określonych we wnioskach Rady Europejskiej dotyczących dyscypliny budżetowej i zarządzania budżetem oraz marginesowi bezpieczeństwa wynoszącemu 0,03 % PNB Wspólnoty na pokrycie nieprzewidzianych wydatków;
ustanawia się globalny pułap wynoszący 1,3 % PNB Państw Członkowskich na przydział środków na zobowiązania finansowe; zapewniony musi zostać systematyczny postęp w przydziale środków na zobowiązania finansowe i środków budżetowych na pokrycie zobowiązań;
te pułapy powinny być stosowane do czasu wprowadzenia zmian w niniejszej decyzji;
mając na względzie bardziej ścisłe dostosowywanie środków wpłacanych przez każde Państwo Członkowskie do jego zdolności wnoszenia wkładów, skład środków własnych Wspólnoty powinien zostać zmieniony i powiększony; w tym celu konieczne jest:
- ustalenie na poziomie 1,4 % maksymalnej stawki stosowanej do jednolitej podstawy wymiaru podatku od wartości dodanej każdego Państwa Członkowskiego, ograniczonej w miarę potrzeby do 55 % jego PNB,
- wprowadzenie dodatkowego rodzaju środków własnych w celu zrównoważenia dochodów i wydatków budżetowych, w oparciu o sumę PNB Państw Członkowskich; w tym celu Rada przyjmie dyrektywę w sprawie harmonizacji zestawiania produktu narodowy brutto po cenach rynkowych;
cła na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali powinny zostać włączone do środków własnych Wspólnoty;
konkluzje Rady Europejskiej z dnia 25 i 26 czerwca 1984 r. w sprawie korekty nierównowagi budżetowej mają zastosowanie przez okres ważności niniejszej decyzji; obecny mechanizm kompensacyjny musi jednakże zostać dostosowany tak, aby uwzględniał nakładanie górnego pułapu podstawy podatku VAT i wprowadzenie dodatkowych środków, musi ponadto przewidywać finansowanie korekt według klucza PNB; to dostosowanie powinno zapewnić zastąpienie udziału Zjednoczonego Królestwa z tytułu podatku VAT jego udziałem z tytułu wpłat na mocy trzecich i czwartych środków (przewidzianych odpowiednio przez podatek VAT i PKB), i że w odniesieniu do danego roku skutki nałożenia na Zjednoczone Królestwo górnego pułapu podstawy wymiaru podatku VAT i wprowadzenia czwartego środka, którego nie kompensuje ta zmiana, zostaną wyrównane przez skorygowanie rekompensaty za ten rok; wkłady Hiszpanii i Portugalii powinny zostać zmniejszone zgodnie z obniżkami przewidzianymi w art. 187 i 374 Aktu Przystąpienia z 1985 r.;
nierównowaga budżetowa powinna zostać skorygowana w taki sposób, aby nie wpływała na środki własne przeznaczone dla realizacji polityk Wspólnoty;
konkluzje Rady Europejskiej z dni 11, 12 i 13 lutego 1988 r. przewidziały stworzenie w budżecie Wspólnoty rezerwy pieniężnej, zwanej dalej "rezerwą pieniężną EFOGR", aby wyrównywać wpływ znacznych i nieprzewidzianych wahań w parytecie ECU/dolar na wydatki z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych (EFOGR); rezerwa powinna zostać objęta przepisami szczególnymi;
przepisy powinny zostać ustanowione tak, aby objąć przejście z systemu wprowadzonego decyzją 85/257/EWG, Euratom na ten wynikający z niniejszej decyzji;
Rada Europejska w dniach 11, 12 i 13 lutego 1988 r. postanowiła, że niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 1988 r.,
USTANAWIA NINIEJSZE PRZEPISY, KTÓRYCH PRZYJĘCIE ZALECA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM:
Artykuł 1
Wspólnotom przyznaje się ich własne środki zgodnie z następującymi artykułami w celu zapewnienia finansowania ich budżetów.
Budżet Wspólnot jest, niezależnie od innych przychodów, finansowany w całości ze środków własnych Wspólnot.
Artykuł 2
1.
Środki własne wprowadzone do budżetu Wspólnot składają się z następujących przychodów:
a) opłat, premii, dodatkowych lub wyrównawczych kwot, dodatkowych kwot lub czynników i innych ustalonych stawek celnych lub stawek celnych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w ramach wspólnej polityki rolnej, a także wkładów i innych stawek celnych przewidzianych w ramach wspólnej organizacji rynku cukru;
b) ceł Wspólnej Taryfy Celnej oraz innych ceł ustalonych lub tych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi, i ceł na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
c) stosowania jednolitej stawki obowiązującej wszystkie Państwa Członkowskie do podstawy wymiaru podatku VAT, która jest ustalana w jednolity sposób dla Państw Członkowskich zgodnie z regułami wspólnotowymi; jednakże podstawa opodatkowania dla każdego Państwa Członkowskiego, uwzględniana do celów niniejszej decyzji, nie przekracza 55 % jego PNB;
d) stosowania stawki – która zostanie ustalona zgodnie z procedurą budżetową w świetle sumy całkowitej wszystkich innych dochodów – do kwoty PNB wszystkich Państw Członkowskich ustalonej zgodnie z regułami wspólnotowymi, które zostaną ustanowione w dyrektywie przyjętej na mocy art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
2.
Przychody wynikające ze wszystkich nowych opłat wprowadzonych w ramach wspólnej polityki, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, także stanowią środki własne określone w budżecie Wspólnot, pod warunkiem że przestrzegana była procedura przewidziana w art. 201 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub w art. 173 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
3.
Państwa Członkowskie zatrzymują, z tytułu poboru należności, 10 % kwot zapłaconych zgodnie z ust. 1 lit. a) i b).
4.
Stawka jednolita określona w ust. 1 lit. c) odpowiada stawce wynikającej:
a) ze stosowania stawki 1,4 % do podstawy wymiaru podatku VAT dla Państw Członkowskich; oraz
b) z odliczenia kwoty brutto wyrównania referencyjnego, określonego w art. 4 ust. 2.
Kwota brutto będzie kwotą rekompensaty dostosowaną z uwagi na to, że Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w finansowaniu swojej własnej rekompensaty, a udział Republiki Federalnej Niemiec jest zmniejszony o jedną trzecią.
Oblicza się ją tak, jakby suma wyrównania referencyjnego była finansowana przez Państwa Członkowskie według ich podstaw wymiaru podatku VAT ustalonych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c).
Dla 1988 r. kwotę brutto takiego wyrównania referencyjnego zmniejsza się o 780 milionów ECU.
5.
Stawka ustalona zgodnie z ust. 1 lit. d) ma zastosowanie do PNB każdego Państwa Członkowskiego.
6.
Jeżeli na początku roku obrotowego budżet nie zostanie przyjęty, wcześniejsza jednolita stawka podatku VAT i stawki mające zastosowanie do PNB Państw Członkowskich stosowane są nadal, bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów przyjętych zgodnie z art. 8 ust. 2 z powodu wpisania rezerwy pieniężnej EFOGR do budżetu do dnia wejścia w życie nowych stawek.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c), jeżeli dnia 1 stycznia danego roku obrotowego, zasady określające jednolitą podstawę wymiaru podatku VAT nie są jeszcze stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, wkład finansowy, który ma zostać złożony do budżetu Wspólnot przez Państwo Członkowskie, które jeszcze nie stosuje jednolitej podstawy zamiast podatku VAT, zostanie ustalony proporcjonalnie do udziału jego produktu narodowego brutto w sumie całkowitej produktu krajowego brutto Państw Członkowskich według cen rynkowych w pierwszych trzech latach pięcioletniego okresu poprzedzającego dany rok.
Odstępstwo to przestaje być skuteczne tak szybko, jak tylko zasady określające jednolite stawki wymiaru podatku VAT stosowane są we wszystkich Państwach Członkowskich.
8.
Do celów stosowania niniejszej decyzji PNB oznacza produkt narodowy brutto w danym roku według cen rynkowych.
Artykuł 3
1.
Całkowita suma środków własnych powierzonych Wspólnotom nie może przekraczać 1,20 % całkowitego PNB Wspólnoty przeznaczonego na koszty narosłe.
Całkowita suma środków własnych powierzonych Wspólnotom, dla żadnego z lat w okresie 1988–1992 r., nie może przekraczać następującego procentowego udziału w całkowitym PNB Wspólnoty dla danego roku:
- 1998 r.: 1,15,
- 1989 r.: 1,17,
- 1990 r.: 1,18,
- 1991 r.: 1,19,
- 1992 r.: 1,20.
2.
Przydział środków na zobowiązania finansowe wpisany do ogólnego budżetu Wspólnot na okres 1988–1992 r. musi być zgodny z systematycznym postępem prowadzącym do całkowitej sumy, która nie przekracza 1,30 % całkowitego PNB Wspólnoty w 1992 r.
Ścisły stosunek pomiędzy przydziałem środków na zobowiązania a środkami na pokrycie kosztów narosłych zostanie utrzymany w celu zagwarantowania ich zgodność i przestrzeganie pułapu określonego w ust. 1 w następnych latach.
3.
Ogólne pułapy określone w ust. 1 i 2 stosowane są do dnia zmiany niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Zjednoczonemu Królestwu przyznaje się korektę w odniesieniu do nierównowagi budżetowej.
Korekta ta składa się z kwoty podstawowej i dostosowania.
Dostosowanie koryguje kwotę podstawową do kwoty wyrównania referencyjnego.
1.
Kwota podstawowa ustalana jest poprzez:
a) obliczenie różnicy za poprzedni rok obrotowy, pomiędzy:
- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej sumie płatności określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) dokonanych w trakcie roku obrotowego, łącznie z dostosowaniami według stawki jednolitej dotyczącej poprzednich lat obrotowych, oraz
- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej kwocie przydzielonych wydatków;
b) stosowanie otrzymanej w ten sposób różnicy do całkowitej kwoty przydzielonych wydatków;
c) pomnożenie wyniku przez 0,66.
2.
Wyrównanie referencyjne stanowi korektę wynikającą z zastosowania poniższych lit. a), b) i c), poprawione przez skutki w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa wynikające z przejścia na ograniczoną pułapem górnym stawkę podatku VAT i płatności określone w art. 2 ust. 1 lit. d).
Wyrównanie referencyjne ustala się przez:
a) obliczenie różnicy występującej w poprzednim roku obrotowym, pomiędzy:
- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej sumie płatności z tytułu podatku VAT, które zostałyby dokonane w trakcie tego roku obrotowego, łącznie z dostosowaniami dotyczącymi poprzednich lat obrotowych, dla sum finansowanych przez środki określone w art. 2 ust. 1 lit. c) i d), gdyby stawka podatku VAT była stosowana do podstaw bez ograniczania pułapem górnym, oraz
- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej kwocie przydzielonych wydatków;
b) stosowanie tak otrzymanej różnicy do całkowitej kwoty przydzielonych wydatków;
c) pomnożenie wyniku przez 0,66;
d) odjęcie płatności dokonanych przez Zjednoczone Królestwo uwzględnionych w ust. 1 lit. a) tiret pierwsze od tych uwzględnionych w ust. 2 lit. a) tiret pierwsze;
e) odjęcie sumy wyliczonej w lit. d) od sumy wyliczonej w lit. c).
3.
Kwotę podstawową wyrównuje się w taki sposób, aby odpowiadała kwocie wyrównania referencyjnego.
Artykuł 5
1.
Koszt korekty ponoszą pozostałe Państwa Członkowskie zgodnie z następującymi uzgodnieniami:
podział kosztów wylicza się najpierw w odniesieniu do udziału każdego Państwa Członkowskiego w płatnościach określonych w art. 2 ust. 1 lit. d), z wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa; następnie dostosowuje się go w taki sposób, aby ograniczyć udział Republiki Federalnej Niemiec do dwóch trzecich udziału wynikającego z tego wyliczenia.
2. Korektę przyznaje się Zjednoczonemu Królestwu poprzez zmniejszenie jego płatności wynikających z zastosowania art. 2 ust. 1 lit. c). Koszty poniesione przez pozostałe Państwa Członkowskie dodaje się do ich płatności wynikających ze stosowania w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego art. 2 ust. 1 lit. c) w wysokości do 1,4 % stawki podatku VAT i art. 2 ust. 1 lit. d).
3.
Komisja przeprowadza wyliczenia wymagane do zastosowania art. 4 i niniejszego artykułu.
4.
Jeżeli na początku roku obrotowego budżet nie zostanie przyjęty, korekta przyznana Zjednoczonemu Królestwu oraz koszty poniesione przez pozostałe Państwa Członkowskie wprowadzone do ostatecznie przyjętego budżetu są nadal stosowane.
Artykuł 6
Przychód określony w art. 2 wykorzystywany jest bez zróżnicowania na finansowanie wszystkich wydatków określonych w budżecie Wspólnot.
Jednakże przychód potrzebny do pokrycia w całości lub w części rezerwy pieniężnej EFOGR, wprowadzonej do budżetu Wspólnot, nie jest wymagany od Państw Członkowskich do czasu utworzenia rezerwy.
Przepisy dotyczące funkcjonowania tej rezerwy, w razie konieczności, przyjmuje się zgodnie z art. 8 ust. 2.
Poprzedni akapit pozostaje bez uszczerbku dla traktowania wkładów niektórych Państw Członkowskich w odniesieniu do programów uzupełniających przewidzianych w art. 130l Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Artykuł 7
Każdą nadwyżkę przychodu Wspólnot nad całkowitą kwotą rzeczywistych wydatków w ciągu roku obrotowego przenosi się na następny rok obrotowy.
Jednakże każda nadwyżka powstała w wyniku przeniesienia z rozdziałów gwarancji EFOGR do rezerwy pieniężnej traktowana jest jako środki własne.
Artykuł 8
1.
Środki własne Wspólnoty określone w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) pobierane są przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami krajowymi wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które w miarę potrzeby są dostosowywane do wymagań wynikających z reguł wspólnotowych.
Komisja regularnie bada przepisy krajowe przedstawione jej przez Państwa Członkowskie, przekazuje Państwom Członkowskim poprawki, które uważa za konieczne, aby zapewnić ich zgodność z regułami wspólnotowymi, i składa sprawozdania władzom budżetowym.
Państwa Członkowskie udostępnią Komisji środki zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a)–d).
2.
Bez uszczerbku dla weryfikacji ksiąg rachunkowych i kontroli, które są zgodne z prawem i odbywają się w regularnych odstępach czasu oraz zgodnie z art. 206a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, takie weryfikacje ksiąg i kontrole dotyczą głównie wiarygodności i skuteczności systemów krajowych oraz procedur dla określania podstawy środków własnych pochodzących z podatku VAT i PNB, oraz bez uszczerbku dla ustaleń dotyczących inspekcji zgodnie z art. 209 lit. c) tego Traktatu, Rada, stanowiąc jednomyślnie w sprawie wniosku Komisji i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, przyjmuje przepisy niezbędne do stosowania niniejszej decyzji i do umożliwienia inspekcji w zakresie poboru, udostępniania Komisji i dokonywania płatności w zakresie przychodów określonych w art. 2 i 5.
Artykuł 9
Mechanizm stopniowego zwrotu środków własnych pochodzących z podatku VAT lub wkładów finansowych opartych o PNB, wprowadzony do 1991 r. dla Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalskiej na mocy art. 187 i 374 Aktu Przystąpienia z 1985 r., ma zastosowanie do środków własnych pochodzących z podatku VAT lub wkładów finansowych opartych o PNB określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) niniejszej decyzji. Ma on zastosowanie także do płatności dokonywanych przez te dwa Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji. W ostatnim przypadku stawka refundacji jest stawką stosowaną w odniesieniu roku, dla którego przyznana jest korekta.
Artykuł 10
Komisja przedkłada do końca 1991 r. sprawozdanie w sprawie funkcjonowania systemu, łącznie z ponownym zbadaniem korekty nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu, ustanowionej niniejszą decyzją.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie powiadamiane są o niniejszej decyzji przez sekretarza generalnego Rady Wspólnot Europejskich; decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują sekretarza generalnego Rady Wspólnot Europejskich o zakończeniu procedur przyjęcia niniejszej decyzji zgodnie ze swoimi wymaganiami konstytucyjnymi.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu ostatniego powiadomienia określonego w akapicie drugim.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 1988 r.
2. a) Z zastrzeżeniem lit. b) i c), decyzja 85/257/EWG, Euratom tarci moc z dniem 1 stycznia 1988 r.
Wszystkie odniesienia do decyzji z dnia 21 kwietnia 1970 r. lub decyzji 85/257/EWG, Euratom rozumiane są jako odniesienia do niniejszej decyzji.
b) Artykuł 3 decyzji 85/257/EWG, Euratom jest nadal stosowany do obliczania i dostosowywania przychodu pochodzącego ze stosowania stawek do jednolitej nieograniczonej pułapem górnym podstawy wymiaru podatku od wartości dodanej w 1987 r. i w latach wcześniejszych. Dla 1988 r. odliczenie na rzecz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do wcześniejszych lat obrotowych oblicza się zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b) pkt i), ii) oraz iii) wspomnianej decyzji. Podział kosztów jego finansowania oblicza się zgodnie z art. 5 ust. 1 niniejszej decyzji. Sumy odpowiadające odliczeniu i podziałowi kosztu jego finansowania oblicza się zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji. W przypadku zastosowania art. 2 ust. 7 płatności z tytułu podatku od wartości dodanej zastępuje się wkładami finansowymi według wyliczeń określonych w niniejszym ustępie dla każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego; system ten ma również zastosowanie do płatności z tytułu dostosowań korekt za lata poprzednie.
c) Artykuł 4 ust. 2 decyzji 85/257/EWG, Euratom jest nadal stosowany do wkładów finansowych potrzebnych na sfinansowanie ukończenia programu uzupełniającego dla funkcjonowania reaktora HFR (reaktora wysokostrumieniowego) 1984–1987 r.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 1988 r.
dotycząca uzupełnienia załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym w odniesieniu do tetrachlorku węgla
(88/381/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130 S,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 77/586/EWG [3] Europejska Wspólnota Gospodarcza zatwierdziła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, zwaną dalej "Konwencją Chemiczną", oraz Porozumienie dodatkowe do Umowy podpisanej w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczącej Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem zwanej dalej "Międzynarodową Komisją";
na mocy art. 5 Konwencji Chemicznej, Międzynarodowa Komisja przedkłada propozycje wartości dopuszczalnych dla zrzutów pewnych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu, w formie zmian w załączniku IV do Konwencji Chemicznej; na mocy art. 14 Konwencji Chemicznej do wejścia w życie tych zmian wymagane jest jednomyślne przyjęcie ich przez Umawiające się Strony;
Międzynarodowa Komisja ustaliła wartości dopuszczalne dla tetrachlorku węgla w formie propozycji uzupełnienia załącznika IV do Konwencji Chemicznej;
dyrektywa 86/280/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów tetrachlorku węgla do środowiska wodnego Wspólnoty; te wartości dopuszczalne są identyczne z wartościami wymienionymi w propozycji Międzynarodowej Komisji;
jest pożądane, aby Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji Chemicznej, przyjęła wspomniane wyżej propozycje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Propozycja, przedłożona przez Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, uzupełnienia, w odniesieniu do tetrachlorku węgla, załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisanej w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r. zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst propozycji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadomi Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Konwencji Chemicznej, o przyjęciu propozycji, określonej w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 1988 r.
dotycząca uzupełnienia, w odniesieniu do rtęci pochodzącej z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych, do załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym
(88/382/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130 S,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 77/586/EWG [3] Wspólnota zawarła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, zwaną dalej "Konwencją chemiczną", oraz Porozumienie dodatkowe do Porozumienia podpisanego w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczącego Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, zwanej dalej "Międzynarodową Komisją";
na mocy art. 5 Konwencji, Międzynarodowa Komisja wnioskuje o wprowadzenie wartości dopuszczalnych dla zrzutu niektórych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu w drodze zmian do załącznika IV do Konwencji chemicznej; na mocy art. 14 Konwencji chemicznej, w celu wejścia w życie tych zmian konieczne jest jednomyślne przyjęcie przez Umawiające się Strony Konwencji;
Międzynarodowa Komisja ustaliła, w formie wniosku mającego na celu uzupełnienie załącznika IV do Konwencji chemicznej, wartości dopuszczalne dla rtęci zrzucanej przez branże inne niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych;
dyrektywa 84/156/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych do środowiska wodnego Wspólnoty; te wartości dopuszczalne są takie same jak wartości wymienione we wniosku Międzynarodowej Komisji;
artykuł 4 wymienionej dyrektywy wymaga od Państw Członkowskich opracowania programów szczególnych dotyczących zrzutów rtęci ze źródeł rozproszonych, które nie są zakładami przemysłowymi; podobnych przepisów nie ma we wniosku Międzynarodowej Komisji;
pożądane jest aby Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji, przyjęła wyżej wymieniony wniosek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wniosek Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem mający na celu uzupełnienie, w odniesieniu do rtęci pochodzącej z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych, załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst wniosku załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zawartych w innych regułach wspólnotowych, w szczególności art. 4 dyrektywy 84/156/EWG.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady powiadamia Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, zgodnie z procedurą przewidzianą w Konwencji chemicznej, o przyjęciu wniosku określonego w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 1988 r.
dotycząca poprawy informacji na temat bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy
(88/383/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118,
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest, by Komisja dysponowała niezbędnymi informacjami przed przyjęciem przez Państwa Członkowskie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie bezpieczeństwa, higieny i zdrowia w miejscu pracy; w pewnych przypadkach należy również informować wszystkie Państwa Członkowskie o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, nad którymi pracują inne Państwa Członkowskie;
dyrektywa Rady 83/189/EWG [1] zapewnia system informacji z zakresu norm i przepisów technicznych, w tym dotyczących bezpieczeństwa, higieny i zdrowia w miejscu pracy;
konieczne mogłoby się okazać uzupełnienie tej procedury poprzez poprawę przepływu informacji odnośnie do innych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, o których mowa w niniejszej decyzji;
Niezbędne jest utworzenie grupy ekspertów, której członkowie będą mianowani przez Państwa Członkowskie, mającej za zadanie wsparcie Komisji w analizowaniu projektów krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy, jak również o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w tym obszarze, z wyjątkiem projektów przepisów technicznych, określonych w art. 1 ust. 6 dyrektywy 83/189/EWG.
Państwa Członkowskie przedkładają również wszelkie inne przepisy w tym obszarze.
Artykuł 2
1.
Komisja przesyła Państwom Członkowskim wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które otrzymuje zgodnie z art. 1 i które uznaje za zgodne z celem niniejszej decyzji.
2.
Komisja i inne Państwa Członkowskie mogą przedstawić uwagi Państwu Członkowskiemu, którego projekty przepisów otrzymały zgodnie z ust. 1; zainteresowane Państwo Członkowskie uwzględnia te uwagi w możliwie największym stopniu.
Państwa Członkowskie przesyłają swoje uwagi za pośrednictwem Komisji.
Artykuł 3
Komisję wspiera grupa ekspertów, której przewodniczy przedstawiciel Komisji.
W skład grupy wchodzi 24 członków, każde Państwo Członkowskie nominuje 2 ekspertów celem mianowania ich przez Komisję.
Każdy członek ma swojego zastępcę mianowanego w sposób opisany powyżej.
Artykuł 4
Komisja okresowo informuje Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy o wszelkich działaniach wynikających z wprowadzania w życie niniejszej decyzji, z wyjątkiem wszelkich aspektów uznanych przez Państwa Członkowskie za poufne oraz, w przypadkach gdy to jest właściwe, Stały Komitet ustanowiony na podstawie art. 5 dyrektywy 83/189/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 czerwca 1988 r.
ustanawiająca procedurę uprzedniego komunikowania się i konsultacji w zakresie polityki migracyjnej w odniesieniu do krajów niebędących członkami Wspólnoty
(88/384/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118,
a także mając na uwadze, co następuje: populacje ludności cudzoziemskiej we Wspólnocie i zmiany, zachodzące w jej składzie stanowią ważny czynnik demograficzny, szczególnie z racji trwałej natury obecności tych populacji, łączenia rodzin i wysokiego przyrostu naturalnego tej ludności;
istnieją problemy, związane z ich integracją z siłą roboczą na rynku pracy i w społeczeństwie, w szczególności trudności w kształceniu, szkoleniu i zatrudnieniu drugiej generacji;
istotne jest zapewnienie, by polityki migracyjne Państw Członkowskich wobec krajów niebędących członkami Wspólnoty uwzględniały zarówno wspólne polityki jak też działania, podejmowane na poziomie Wspólnoty, szczególnie w ramach polityki rynku pracy Wspólnoty, aby nie stwarzać zagrożeń dla jej rezultatów; niezbędne jest ułatwienie wymiany informacji i poglądów w tej dziedzinie celem przyjęcia wspólnych propozycji i dlatego też niezbędne jest przygotowanie procedury konsultacyjnej, zapewniającej udział wszystkich Państw Członkowskich;
ponadto, w rezolucji z dnia 9 lutego 1976 r. [1], dotyczącej programu działań na rzecz pracowników-migrantów i członków ich rodzin oraz w rezolucji z dnia 27 czerwca 1980 r. [2], dotyczącej orientacji odnośnie do polityki rynku pracy Wspólnoty, Rada podkreśliła doniosłość podjęcia odpowiednich konsultacji w zakresie polityki migracyjnej wobec krajów niebędących członkami Wspólnoty, a także mając na uwadze, że integracja rynku pracy Wspólnoty powinna być popierana w ramach swobodnego przepływu siły roboczej w obrębie Wspólnoty, szczególnie poprzez odpowiednie konsultacje w zakresie tej polityki, zgodnie z konkluzjami przyjętymi w tym przedmiocie przez Radę w dniu 22 listopada 1979 r.; rezolucja Rady z dnia 16 czerwca 1983 r. [3] w sprawie wytycznych dla polityki Wspólnoty w zakresie migracji ponownie potwierdziła potrzebę takich konsultacji;
ponadto końcowy komunikat z konferencji szefów państw i rządów w dniach 9 i 10 grudnia 1974 r. w Paryżu w pkt 10 zalecił stopniową harmonizację ustawodawstwa, dotyczącego cudzoziemców; Rada Europejska w dniach 25 i 26 czerwca 1984 r. przyjęła konkluzje w sprawie polityki społecznej; w deklaracji, załączonej do Aktu Końcowego Jednolitego Aktu Europejskiego [4], Konferencja Międzyrządowa wyraziła wolę Państw Członkowskich do współpracy "bez uszczerbku dla uprawnień Wspólnoty, szczególnie w zakresie wjazdu, przemieszczania i pobytu obywateli państw trzecich";
w rezolucji z dnia 9 czerwca 1983 r. [5], dotyczącej między innymi unii paszportowej i zniesienia indywidualnych kontroli na granicach Wspólnoty, Parlament Europejski wezwał Radę i Komisję do dokonania dalszych propozycji, szczególnie mających na celu harmonizację polityki wizowej i ustawodawstwa dotyczącego cudzoziemców;
rolą Komisji, w świetle uprawnień nadanych jej Traktatem, jest promocja współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w dziedzinie polityki społecznej, a szczególnie w dziedzinach wskazanych powyżej oraz organizowanie w tym celu odpowiednich konsultacji;
w tym celu Komisja przyjęła decyzję 85/381/EWG [6], ustalającą procedurę uprzedniego komunikowania się i konsultacji w sprawach polityki migracyjnej w odniesieniu do krajów niebędących członkami Wspólnoty;
w orzeczeniu z dnia 9 lipca 1987 r. wydanym w połączonych sprawach 281, 283, 284, 285 i 287/85 (Republika Federalna Niemiec, Republika Francji, Królestwo Niderlandów, Królestwo Danii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii przeciw Komisji) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi w dziedzinie socjalnej, przewidziana w art. 118 ust. 1 Traktatu, obejmuje również sprawy polityki migracyjnej wobec krajów niebędących członkami Wspólnoty w tym znaczeniu, że uprawnienie do przeprowadzania konsultacji, udzielone Komisji zgodnie z art. 118 ust. 2, upoważnia ją do przyjęcia regulacji o charakterze wiążącym;
niniejsza decyzja powtarza treść decyzji 85/381/EWG z uzupełnieniami, podyktowanymi wyżej wymienionym orzeczeniem Trybunału z dnia 9 czerwca 1987 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim w odpowiednim czasie, a najpóźniej w chwili ich opublikowania, uprzednie informacje w zakresie:
- projektów działań, które zamierzają podjąć w odniesieniu do pracowników z państw trzecich i członków ich rodzin w zakresie wjazdu, pobytu i zatrudnienia, włączając nielegalny wjazd, pobyt i zatrudnienie, jak też realizacji równego traktowania w sprawach warunków życia i pracy, zarobków i praw ekonomicznych, promocji integracji z siłą roboczą na rynku pracy i w społeczeństwie oraz dobrowolnego powrotu takich osób do krajów swego pochodzenia,
- projektów porozumień dotyczących wyżej wymienionych spraw, jak również projektów porozumień o współpracy, które zamierzają negocjować lub renegocjować z państwami trzecimi, jeżeli te porozumienia zawierają postanowienia odnoszące się do wyżej wymienionych spraw,
- projektów porozumień, dotyczących warunków pobytu i zatrudnienia własnych obywateli, pracujących w państwach trzecich oraz członków ich rodzin, które zamierzają negocjować lub renegocjować z tymi krajami.
2.
W zakresie spraw, wymienionych w pkt 1 Państwa Członkowskie przedstawią Komisji i innym Państwom Członkowskim teksty już obowiązujących przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych jak też teksty porozumień, zawartych z państwami trzecimi.
Artykuł 2
1.
Jeżeli w ciągu dwóch tygodni od daty otrzymania dokumentów, wymienionych w art. 1, Państwo Członkowskie wystąpi o to lub Komisja podejmie decyzję z własnej inicjatywy, Komisja przystępuje do konsultacji z Państwem Członkowskim na temat tych dokumentów w ciągu sześciu tygodni od ich otrzymania.
Komisja przystępuje do takich konsultacji bezzwłocznie, jeśli Państwo Członkowskie wnioskuje o to jako o sprawę pilną.
2.
Komisja może w każdym czasie, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, przeprowadzić konsultacje odnośnie projektów postanowień i porozumień wymienionych w art. 1, z wyjątkiem tych przypadków, w których konsultacje już się odbyły i w odniesieniu, do których nie nastąpiła żadna zmiana sytuacji.
Artykuł 3
Cele procedury konsultacyjnej przewidzianej w art. 2 ust. 1 obejmują, między innymi:
a) ułatwienie wzajemnej wymiany informacji oraz zidentyfikowanie wspólnych problemów i, w odniesieniu do tych problemów, ułatwienie przyjęcia wspólnej polityki przez Państwa Członkowskie szczególnie odnośnie międzynarodowych instrumentów, odnoszących się do spraw migracji;
b) zbadanie możliwości działań, które mogłyby zostać podjęte przez Wspólnotę lub Państwa Członkowskie w dziedzinach wymienionych w art. 1, skierowanych na osiągnięcie postępu w harmonizacji ustawodawstwa krajowego odnośnie cudzoziemców, promowanie maksymalnego włączenia wspólnych postanowień w porozumienia dwustronne oraz zapewnienie lepszej ochrony obywateli Wspólnoty, pracujących i mieszkających w państwach trzecich.
Artykuł 4
1.
Konsultacje przeprowadzane są przez Komisję.
Komisja przewodniczy spotkaniom i zapewnia obsługę sekretariatu.
2.
Procedura konsultacyjna, ustanowiona niniejszą decyzją nie narusza zakresu kompetencji już istniejących komitetów, a szczególnie Komitetu Doradczego i Technicznego, zgodnie z rozporządzeniem Rady 1612/68/EWG [7].
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia właściwego funkcjonowania procedury konsultacyjnej, a szczególnie, o ile to będzie niezbędne, zabezpieczają poufność udostępnionych im w związku z tym informacji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1988 r.
w sprawie ustanowienia przez Komisję wykazu materiałów źródłowych i substancji stosowanych w produkcji środków aromatyzujących
(88/389/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada w dniu 22 czerwca 1988 r. przyjęła dyrektywę 88/388/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [1];
stało się oczywiste, że uzyskanie danych dotyczących materiałów źródłowych i substancji stosowanych w produkcji środków aromatyzujących było pożądane w celu oceny, z jednej strony, wszystkich aspektów dotyczących środków aromatyzujących oraz materiałów źródłowych do ich produkcji oraz, z drugiej strony, w celu wynikających działań podejmowanych na poziomie wspólnotowym;
uzyskanie przedmiotowych danych może stać się łatwiejsze dzięki przygotowaniu przez Komisję wykazu danych materiałów źródłowych i substancji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja w ciągu 24 miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji oraz po konsultacji z Państwami Członkowskimi ustanawia wykaz:
- źródeł środków aromatyzujących złożonych ze środków spożywczych oraz ziół i przypraw korzennych zwykle uważanych za żywność,
- źródeł środków aromatyzujących złożonych z surowców roślinnych lub zwierzęcych zwykle nieuważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku właściwych procesów fizycznych lub enzymatycznych lub mikrobiologicznych z surowców roślinnych lub zwierzęcych,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie oraz chemicznie identycznych z substancjami aromatycznymi występującymi naturalnie w środkach spożywczych lub w ziołach i przyprawach korzennych zwykle uważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie oraz chemicznie identycznych z substancjami aromatycznymi występującymi naturalnie w surowcach roślinnych lub zwierzęcych zwykle nieuważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie innych niż określone w tiret czwartym i piątym,
- materiałów źródłowych wykorzystywanych do produkcji aromatu dymu wędzarniczego i środków aromatyzujących z przetworzenia oraz warunków reakcji, w których są one przygotowywane.
2.
Wykaz określony w ust. 1 jest regularnie uaktualniany przez Komisję.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 1988 r.
koordynująca zasady ustanowione przez Państwa Członkowskie w zastosowaniu art. 6 dyrektywy Rady 85/511/EWG
(88/397/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [1], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG, jeżeli w skład gospodarstw hodowlanych wchodzą dwie lub więcej jednostki produkcyjne, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zrezygnować z wymogów dyrektywy w sprawie uboju i zniszczenia wszystkich zwierząt w gospodarstwie w zdrowych jednostkach produkcyjnych, które nie podlegają tego rodzaju wymogom, pod warunkiem potwierdzenia przez urzędowego lekarza weterynarii, że zdrowe jednostki są całkowicie oddzielone, jeżeli chodzi o pomieszczenia, hodowanie i karmienie;
taka sama możliwość istnieje w odniesieniu do gospodarstw produkujących mleko, pod dodatkowym warunkiem, iż dojenie w każdej jednostce wykonywane jest zupełnie oddzielnie;
zgadzając się na taką rezygnację, Państwo Członkowskie musi zagwarantować, że ryzyko rozprzestrzeniania wirusa pryszczycy między oddzielnymi jednostkami produkcyjnymi w gospodarstwie nie jest większe niż ryzyko rozprzestrzeniania między oddzielnymi gospodarstwami;
zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 85/511/EWG, Państwa Członkowskie które zamierzają zezwolić na określoną rezygnację, powiadomiły Komisję o szczegółowych zasadach na jakich ma się ona odbywać;
przepisy Państw Członkowskich powinny zostać zmienione na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG, aby zapewnić w tej dziedzinie koordynację w całej Wspólnocie; koordynacja ta powinna ustanawiać minimalny zestaw zasad, które należy stosować we wszystkich Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Gdy Państwa Członkowskie korzystają z art. 6 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG, muszą zagwarantować, aby zgodnie z przepisami stosowanymi przez nie na podstawie ust. 2 tego artykułu:
- odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG mogło być przyznane po dokonaniu indywidualnej oceny danego gospodarstwa, przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii podczas urzędowego dochodzenia, prowadzonego w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności pryszczycy,
- ocena ta musiała uwzględniać wszystkie warunki i sytuacje związane z możliwością rozprzestrzenienia pryszczycy.
Artykuł 2
1.
Przyznając odstępstwo określone w art. 1, Państwa Członkowskie gwarantują, aby ryzyko rozprzestrzeniania wirusa pryszczycy między oddzielnymi jednostkami produkcyjnymi w gospodarstwie nie było większe niż ryzyko rozprzestrzeniania między oddzielnymi gospodarstwami.
2.
Intensywnie prowadzone jednostki produkcyjne posiadające zdrowe zwierzęta, muszą spełniać poniższe wymagania:
- być oddzielone konstrukcyjnie od jednostek, w których przebywają zarażone zwierzęta, bez możliwości komunikacji lub wspólnej przestrzeni powietrznej między nimi,
- posiadać oddzielne składy na sprzęt, pasze, ścieki i, gdy sytuacja tego wymaga, mleko,
- posiadać oddzielny urządzenia do dezynfekcji przy wejściach i wyjściach,
- posiadać własny personel,
- ponadto nie można dokonywać wymiany maszyn rolniczych lub innego sprzętu między zarażonymi a zdrowymi jednostkami produkcyjnymi, nie może też występować wymiana zwierząt, produktów zwierzęcych, paszy dla zwierząt, narzędzi, przedmiotów lub innych substancji takich jak wełna, odpady lub materiały odrzucone, które mogłyby spowodować przeniesienie pryszczycy z jednostek zakażonych na zdrowe.
Artykuł 3
Warunki ustanowione w art. 2 muszą zostać spełnione zgodnie z wymaganiami urzędowego lekarza weterynarii, przed dniem kiedy w gospodarstwie pojawiło się jedno lub więcej zarażonych zwierząt w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 85/511/EWG, biorąc pod uwagę prawdopodobny okres inkubacji choroby.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 1988 r.
dotycząca zawarcia porozumienia o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej badań i rozwoju w zakresie drewna, z korkiem włącznie, jako surowca odnawialnego
(88/404/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 86/235/EWG [2] Rada przyjęła program badań nad materiałami (surowce, materiały ulepszone), (1986–1989 r.), który obejmuje podprogram dotyczący drewna, z korkiem włącznie, jako surowca odnawialnego; artykuł 6 tej decyzji upoważnia Komisję do negocjowania umów z państwami trzecimi, w szczególności zaś z tymi, które uczestniczą we współpracy europejskiej w zakresie badań naukowych i technicznych (COST), mając na uwadze pełne lub częściowe stowarzyszenie ich w tym programie;
decyzją 87/177/EWG [3] Rada przyjęła w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zbiorowe porozumienie ramowe o współpracy naukowej między Wspólnotami Europejskimi a, między innymi, Konfederacją Szwajcarską;
porozumienie to powinno zostać zatwierdzone;
Traktat nie przewiduje niezbędnych uprawnień innych niż te określone w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się porozumienie o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą badań i rozwoju w zakresie drewna, z korkiem włącznie, jako surowca odnawialnego.
Tekst umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji zgodnie z art. 9 umowy [4].
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 1988 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie badań i rozwoju w dziedzinie najnowocześniejszych materiałów (Euram)
(88/405/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 86/235/EWG [2], Rada przyjęła program badawczy na lata 1986–1989 w dziedzinie materiałów (surowców i materiałów najnowocześniejszych), który obejmuje podprogram dotyczący najnowocześniejszych materiałów (Euram); art. 6 tej decyzji upoważnia Komisję do negocjowania umów z państwami trzecimi, w szczególności z tymi, które uczestniczą we współpracy europejskiej w zakresie badań naukowych i technicznych (COST), w celu włączenia ich w pełni lub częściowo do tego programu;
decyzją 87/177/EWG [3], Rada przyjęła w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowę Ramową w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotami Europejskimi oraz, między innymi, Konfederacją Szwajcarską;
należy zatwierdzić tę Umowę;
Traktat nie przewiduje koniecznych uprawnień poza tymi zawartymi w art. 235,
PRZYJMUJĘ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii w sprawie badań i rozwoju w dziedzinie najnowocześniejszych materiałów (Euram).
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 9 Umowy [4].
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 1988 r.
zmieniająca decyzję 87/309/EWG zezwalającą na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego niektórych gatunków roślin pastewnych
(88/493/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a) zdanie ostatnie,
a także mając na uwadze, co następuje:
materiał siewny roślin pastewnych zazwyczaj nie może być wprowadzany na rynek, o ile jego opakowania nie są oznakowane etykietą urzędową, zgodnie z przepisami określonymi w dyrektywie 66/401/EWG;
jednak można zezwolić na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru określonego dla etykiety;
Komisja udzieliła już takiego upoważnienia decyzją 87/309/EWG [3];
decyzja Komisji 80/755/EWG z dnia 17 lipca 1980 r. zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin zbożowych [4], ostatnio zmieniona decyzją 81/109/EWG [5], udzieliła podobnego upoważnienia dla materiału siewnego roślin zbożowych; zgodnie z niniejszą decyzją wymagane informacje, które muszą być nadrukowane lub przybite w momencie pobierania próbek, nie są tak obszerne, jak w przypadku materiału siewnego roślin pastewnych;
w ramach stosowania decyzji 87/309/EWG stało się oczywiste, że powinna ona zostać zmieniona tak, aby jej przepisy dotyczące wymaganych informacji, które muszą być nadrukowane lub przybite na opakowaniach w momencie pobierania próbek, były takie same jak te ustanowione decyzją 80/755/EWG dla materiału siewnego roślin zbożowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. c) decyzji 87/309/EWG "załącznik IV część A lit. a) 3, 3a i 6" zastępuje się "załącznikiem IV część A pkt I lit. a) 3 i 3a".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 padziernika 1988 r.
dotycząca zawarcia Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
(88/540/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota wraz z kilkoma Państwami Członkowskimi podpisała dnia 22 marca 1985 r. Konwencję wiedeńską o ochronie warstwy ozonowej;
ustalono, że utrzymujące się emisje niektórych chlorofluorowęgli i halonów na obecnych poziomach może spowodować znaczną szkodę w warstwie ozonowej; istnieje międzynarodowy konsensus, co do konieczności zmniejszenia zarówno produkcji, jak i stosowania tych substancji; decyzje 80/372/EWG [3] i 82/795/EWG [4] przewidują kontrole, które mają jednak ograniczony skutek i które dotyczą tylko dwóch takich substancji (CFC 11 i CFC 12);
Protokół dodatkowy do Konwencji wiedeńskiej, Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, został wynegocjowany i przyjęty dnia 16 września 1987 r.; Protokół ten został podpisany przez Wspólnotę i przez kilka jej Państw Członkowskich;
w celu ochrony, wspierania i poprawy środowiska konieczne jest wprowadzenie w życie Konwencji wiedeńskiej i Protokołu montrealskiego, który oparty jest na zasadzie działań zapobiegawczych w celu uniknięcia dalszych szkód w warstwie ozonowej i na danych naukowo - technicznych, które były dostępne w czasie ich przyjęcia;
w tym celu Wspólnota musi zatwierdzić wymienioną Konwencję i Protokół;
dla Wspólnoty jest to szczególnie ważne, aby stała się Umawiającą się Stroną Protokołu, ponieważ niektóre z jego postanowień mogą być wykonane tylko wtedy, jeśli Wspólnota i wszystkie Państwa Członkowskie staną się Umawiającymi się Stronami;
w celu właściwego wywiązania się ze wszystkich zobowiązań na mocy Konwencji i Protokołu konieczne jest, by wszystkie Państwa Członkowskie stały się również Umawiającymi się Stronami;
dodatkowo, niektóre postanowienia Protokołu, w szczególności art. 2 ust. 8, będą stosowane we Wspólnocie tylko wtedy, gdy wszystkie Państwa Członkowskie staną się Stronami tego Protokołu;
wszystkie Państwa Członkowskie powinny jak najszybciej zakończyć procedury dotyczące przystąpienia oraz ratyfikacji odpowiednio Konwencji i Protokołu w celu umożliwienia złożenia w miarę możliwości równocześnie, dokumentów zatwierdzenia, przyjęcia, ratyfikacji lub przystąpienia przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej oraz Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty Konwencji i Protokołu znajdują się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa w imieniu Wspólnoty akty zatwierdzenia Konwencji wiedeńskiej oraz Protokołu montrealskiego Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 13 Konwencji wiedeńskiej, interpretowanym wraz z art. 14 i 16 Protokołu montrealskiego.
W tym samym czasie przewodniczący składa deklarację kompetencji, określoną w załączniku II do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej interpretowanym wraz z art. 14 Protokołu montrealskiego.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, które dotąd tego nie uczyniły, podejmują najpóźniej do dnia 31 października 1988 r. konieczne kroki w celu umożliwienia złożenia przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie w miarę możliwości równocześnie, dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji wiedeńskiej.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, możliwie najszybciej o swej decyzji dotyczącej odpowiednio przystąpienia lub do ratyfikowania Konwencji wiedeńskiej albo o prawdopodobnej dacie zakończenia tych procedur.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, ustala datę równoczesnego złożenia dokumentów, co w każdym wypadku nastąpi przed dniem 1 stycznia 1989 r.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla umożliwienia złożenia przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie w miarę możliwości równocześnie przed dniem 1 stycznia 1989 r., dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu montrealskiego.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję przed dniem 1 listopada 1988 r. o swej decyzji ratyfikowania lub o prawdopodobnej dacie zakończenia ich procedur ratyfikacyjnych.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi ustala datę równoczesnego złożenia dokumentów, co w każdym przypadku nastąpi przed dniem 1 stycznia 1989 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 1988 r.
wymieniająca produkty określone w artykule 3 ustęp 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87
(88/566/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 222/88 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1898/87 wprowadza zasadę stanowiącą, że nie można stosować określeń "mleko" oraz "przetwory mleczne" w odniesieniu do przetworów mlecznych innych niż produkty opisane w art. 2 tego rozporządzenia; w drodze wyjątku zasada ta nie ma zastosowania w odniesieniu do opisu produktów, których dokładny rodzaj jest znany dzięki ich tradycyjnemu stosowaniu i/lub w przypadku, gdy oznaczenia wyraźnie wykorzystuje się w celu określenia pewnej cechy charakterystycznej produktu;
Państwa Członkowskie muszą przedstawiać Komisji orientacyjne wykazy produktów, które ich zdaniem spełniają, na ich terytorium, kryteria kwalifikowania się do powyższego wyjątku; należy sporządzić wykaz produktów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia na podstawie orientacyjnych wykazów przedstawionych przez Państwa Członkowskie; na wykazie wspólnotowym należy umieścić nazwy odnośnych produktów zgodne z ich tradycyjnym stosowaniem w różnych językach Wspólnoty, w celu wprowadzenia tych nazw do użytku we wszystkich Państwach Członkowskich, pod warunkiem że nazwy te są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/197/EWG [4];
niniejszy wykaz nie jest wyczerpujący i może zostać uzupełniony zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1898/87;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Produkty odpowiadające, na terytorium Wspólnoty, produktom określonym w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 wymienione są w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 października 1988 r.
ustanawiająca Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(88/591/EWWiS, EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32d,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 168a,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, podpisany w Paryżu dnia 18 kwietnia 1951 r.,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, podpisany w Brukseli dnia 17 kwietnia 1957 r.,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany w Brukseli dnia 17 kwietnia 1957 r.,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, podpisany w Brukseli dnia 8 kwietnia 1965 r.,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości,
uwzględniając opinię Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 32d Traktatu EWWiS, art. 168a Traktatu EWG i art. 140a Traktatu EWEA upoważniają Radę do ustanowienia przy Trybunale Sprawiedliwości Sądu Pierwszej Instancji powołanego do pełnienia ważnych funkcji sądowniczych, którego członkami są osoby o niekwestionowanej niezależności i posiadające kwalifikacje wymagane do pełnienia takich funkcji;
wyżej wymienione przepisy upoważniają Radę do przyznania Sądowi Pierwszej Instancji właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji, z zastrzeżeniem prawa odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości tylko w kwestiach prawnych, na warunkach ustanowionych w statucie, niektórych rodzajów skarg wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne; zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, Rada określa skład tego sądu i przyjmuje niezbędne dostosowania i przepisy dodatkowe do Statutów Trybunału Sprawiedliwości;
w odniesieniu do skarg wymagających dokładnego zbadania złożonych stanów faktycznych, ustanowienie drugiego sądu poprawi ochronę sądową indywidualnych interesów;
jest konieczne, w celu utrzymania jakości i skuteczności kontroli sądowej we wspólnotowym porządku prawnym, umożliwienie Trybunałowi skupienia swojej działalności na jego fundamentalnym zadaniu zapewnienia jednolitej wykładni prawa wspólnotowego;
konieczne jest zatem skorzystanie z uprawnień przyznanych przez art. 32d Traktatu EWWiS, art. 168a Traktatu EWG i art. 140a Traktatu EWEA i przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji niektórych rodzajów skarg, które często wymagają zbadania złożonych stanów faktycznych, to znaczy skarg wnoszonych przez pracowników Wspólnot, a także, w zakresie dotyczącym Traktatu EWWiS, przez przedsiębiorstwa i stowarzyszenia w sprawach dotyczących opłat, produkcji, cen, umów ograniczających, decyzji lub praktyk i łączeń oraz w zakresie dotyczącym Traktatu EWG, przez osoby fizyczne lub prawne w sprawach dotyczących konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich ustanawia się Sąd zwany Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.
Jego siedzibą jest Trybunał Sprawiedliwości.
Artykuł 2
1.
Sąd Pierwszej Instancji składa się z 12 członków.
2.
Członkowie wybierają spośród siebie prezesa Sądu Pierwszej Instancji na trzyletnią kadencję.
Jego mandat jest odnawialny.
3.
Członkowie Sądu Pierwszej Instancji mogą być wezwani do wykonywania zadań rzecznika generalnego.
Obowiązkiem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności, uzasadnionych wniosków w niektórych sprawach wnoszonych do Sądu Pierwszej Instancji w celu wsparcia Sądu Pierwszej Instancji w wykonywaniu jego zadań.
Kryteria wyboru takich spraw, a także procedury wyznaczania rzeczników generalnych, określa regulamin proceduralny Sądu Pierwszej Instancji.
Członek wezwany do wykonywania zadań rzecznika generalnego w danej sprawie nie może brać udziału w orzekaniu w tej sprawie.
4.
Sąd Pierwszej Instancji obraduje w składzie trzech lub pięciu sędziów.
Skład izb i przydzielanie im spraw określa regulamin proceduralny.
W niektórych sprawach podlegających regulaminowi proceduralnemu, Sąd Pierwszej Instancji może obradować na posiedzeniach plenarnych.
5.
Artykuł 21 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich i art. 6 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich stosują się do członków Sądu Pierwszej Instancji i jego sekretarza.
Artykuł 3
1.
Sąd Pierwszej Instancji wykonuje w pierwszej instancji właściwość powierzoną Trybunałowi Sprawiedliwości przez Traktaty ustanawiające Wspólnoty oraz przez ich akty przyjęte w ich wykonaniu:
a) w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami określonych w art. 179 Traktatu EWG i w art. 152 Traktatu EWEA;
b) w zakresie skarg wnoszonych przeciwko Komisji na podstawie art. 33 akapit drugi i art. 35 Traktatu EWWiS przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, określone w art. 48 tego Traktatu, a które dotyczą pojedynczych działań odnoszących się do stosowania art. 50 i art. 57–66 niniejszego Traktatu;
c) w zakresie skarg wnoszonych przeciwko instytucji Wspólnot przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 akapit drugi i art. 175 akapit trzeci Traktatu EWG odnoszących się do wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw.
2.
W przypadku gdy ta sama osoba fizyczna lub prawna wnosi skargę w sprawie, w której właściwy do rozpoznania jest Sąd Pierwszej Instancji na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu i skargę na postawie art. 40 akapit drugi i trzeci Traktatu EWWiS, art. 178 Traktatu EWG lub art. 151 Traktatu EWEA o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez instytucję wspólnotową przez działanie lub zaniechanie będące przedmiotem pierwszej skargi, Sąd Pierwszej Instancji jest także właściwy dla rozpoznania skargi o odszkodowanie.
3. Rada, w świetle doświadczenia, w tym rozwoju orzecznictwa i po dwóch latach działania Sądu Pierwszej Instancji rozpatrzy ponownie wniosek Trybunału Sprawiedliwości o przyznanie Sądowi Pierwszej Instancji kompetencji do wykonywania właściwości w zakresie skarg wnoszonych przeciwko Komisji na podstawie art. 33 akapit drugi i art. 35 Traktatu EWWiS przez przedsiębiorstwa lub przez związki przedsiębiorstw określone w art. 48 tego Traktatu, a które dotyczą działań odnoszących się do stosowania art. 74 tego Traktatu, a także w zakresie skarg wnoszonych przeciwko instytucji Wspólnot przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 akapit drugi i art. 175 akapit trzeci Traktatu EWG i odnoszących się do handlowych środków ochronnych w rozumieniu art. 113 tego Traktatu w przypadku dumpingu i subsydiów.
Artykuł 4
O ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, art. 34, 36, 39, 44 i 92 Traktatu EWWiS, art. 172, 174, 176, 184–187 i 192 Traktatu EWG oraz art. 147, 149, 156–159 i 164 Traktatu EWEA stosują się do Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 5
Po art. 43 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali dodaje się następujące postanowienia:
"TYTUŁ IV:
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Regulamin dotyczący członków Sądu Pierwszej Instancji i jego organizacji
Artykuł 44
Artykuł 2, 3, 4, 6–9, akapit pierwszy art. 13, art. 17, akapit drugi art. 18 i art. 19 niniejszego Statutu stosują się do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków. Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje określone w artykułach 3, 4 i 7 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.
Sekretarz i personel
Artykuł 45
Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9 i 14 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.
Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie.
Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.
Procedura przed Sądem Pierwszej Instancji
Artykuł 46
Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 41 i 42.
Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 32d ust. 4 niniejszego Traktatu.
Bez względu na akapit czwarty art. 21 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.
Artykuł 47
Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.
Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.
Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości.
Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków.
W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Artykuł 48
O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Odwołania do Trybunału Sprawiedliwości
Artykuł 49
Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.
Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części.
Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.
Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji.
Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.
Artykuł 50
Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.
Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy drugiego i trzeciego akapitu art. 39 i trzeciego akapitu art. 92, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.
Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 33 niniejszego Statutu.
Artykuł 51
Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych.
Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.
Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.
Procedura przed Trybunałem
Artykuł 52
W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej.
Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnej.
Skutek zawieszający
Artykuł 53
Z zastrzeżeniem 39 akapit drugi i trzeci niniejszego Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.
Na zasadzie odstępstwa od art. 187 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 49 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z akapitami drugim i trzecim art. 39 Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.
Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie odwołania
Artykuł 54
Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji.
Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.
Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.
Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."
Artykuł 6
Artykuły poprzednio oznaczone jako art. 44 i 45 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali otrzymują odpowiednio oznaczenie 55 i 56.
Artykuł 7
Po art. 43 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dodaje się następujące postanowienia:
"IV TYTUŁ
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Artykuł 44
Artykuł 2–8 i 13–16 niniejszego Statutu stosują się do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków.
Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje określone w artykułach 3, 4 i 6 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 45
Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9, 10 i 13 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.
Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie.
Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 46
Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 20.
Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 168a ust. 4 niniejszego Traktatu.
Bez względu na akapit czwarty art. 18 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.
Artykuł 47
Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.
Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.
Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości.
Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków.
W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Artykuł 48
O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Artykuł 49
Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.
Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części.
Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.
Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji.
Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.
Artykuł 50
Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.
Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy art. 185 lub 186 lub art. 192 akapit czwarty niniejszego Traktatuw terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.
Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 36 niniejszego Statutu.
Artykuł 51
Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych.
Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.
Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.
Artykuł 52
W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej.
Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnej.
Artykuł 53
Bez uszczerbku dla art. 185 i 186 Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.
Na zasadzie odstępstwa od art. 187 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 49 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z art. 185 i 186 niniejszego Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.
Artykuł 54
Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji.
Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.
Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.
Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."
Artykuł 8
Artykuły poprzednio oznaczone art. 44–46 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej otrzymują obecnie oznaczenie 55–57.
Artykuł 9
Po art. 44 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej dodaje się następujące postanowienia:
"IV TYTUŁ
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Artykuł 45
Artykuły 2–8 i 13–16 niniejszego Statutu stosują się do do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków.
Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje okre decyzje określone w artykułach 3, 4 i 6 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 46
Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9, 10 i 13 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.
Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie.
Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.
Artykuł 47
Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 20.
Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 140a ust. 4 niniejszego Traktatu.
Bez względu na akapit czwarty art. 18 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.
Artykuł 48
Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.
Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.
Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości.Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków.
W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Artykuł 49
O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.
Artykuł 50
Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.
Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części.
Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.
Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji.
Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.
Artykuł 51
Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.
Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy art. 157 lub 158 lub art. 164 akapit trzeci niniejszego Traktatu w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.
Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 37 niniejszego Statutu.
Artykuł 52
Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych.
Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.
Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.
Artykuł 53
W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej.
Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnej
Artykuł 54
Bez uszczerbku dla art. 157 i 158 Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.
Na zasadzie odstępstwa od art. 159 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 50 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z art. 157 i 158 niniejszego Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.
Artykuł 55
Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji.
Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.
Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.
Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."
Artykuł 10
Artykuły poprzednio oznaczone jako art. 45–47 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali otrzymują odpowiednio oznaczenie 56–58.
Artykuł 11
Pierwszy prezes Sądu Pierwszej Instancji jest mianowany na trzy lata w taki sam sposób jak członkowie tego Sądu.
Jednakże rządy Państw Członkowskich mogą za wspólnym porozumieniem zdecydować, że zostanie zastosowana procedura określona w art. 2 ust. 2.
Sąd Pierwszej Instancji uchwala swój regulamin proceduralny niezwłocznie po ukonstytuowaniu się.
Do czasu wejścia w życie regulaminu proceduralnego Sądu Pierwszej Instancji, regulamin proceduralny Trybunału Sprawiedliwości stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 12
Niezwłocznie po złożeniu ślubowania przez wszystkich członków Sądu Pierwszej Instancji, przewodniczący Rady przystępuje do wyboru w drodze losowania sędziów Sądu Pierwszej Instancji, których kadencja wygaśnie pod koniec pierwszych trzech lat zgodnie z art. 32d ust. 3 Traktatu EWWiS, art. 168a ust. 3 Traktatu EWG i art. 140a ust. 3 Traktatu EWEA.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem art. 3, który wchodzi w życie w dniu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich postanowienia przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości, że Sąd Pierwszej Instancji został ustanowiony zgodnie z prawem. Artykuł 14
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 1988 r.
dotycząca zawarcia Czwartego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael
(88/596/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Czwarty Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael [3], podpisanej w Brukseli dnia 11 maja 1975 r., powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 1988 r.
dotycząca zawarcia Protokołu o współpracy finansowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael
(88/597/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół o współpracy finansowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół o współpracy finansowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 ust. 1 Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 1988 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską
(88/598/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską [2], podpisany w Brukseli, dnia 18 stycznia 1977 r., powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, dotyczącego przywozu do Wspólnoty koncentratów pomidorowych pochodzących z Algierii
(88/646/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną [1] została podpisana w dniu 26 kwietnia 1976 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo -Demokratyczną, dotyczące przywozu do Wspólnoty koncentratów pomidorowych pochodzących z Algierii, wymaga zatwierdzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty koncentratów pomidorowych pochodzących z Algierii.
Treść Porozumienia załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Algierii
(88/647/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną [1] została podpisana w dniu 26 kwietnia 1976 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Algierii wymaga zatwierdzenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Algierii.
Treść Porozumienia jest załączona do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do art. 9 protokołu nr 1 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael i dotyczącego przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Izraela
(88/648/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael [1] została podpisana w dniu 11 maja 1975 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do art. 9 protokołu nr 1 do wyżej wspomnianej Umowy dotyczące przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Izraela powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Komisji zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do art. 9 protokołu nr 1 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael i dotyczące przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Izraela.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka
(88/649/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka [1] została podpisana dnia 25 kwietnia 1976 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka, wymaga zatwierdzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka.
Treść Porozumienia załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
dotycząca tymczasowego stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie kauczuku naturalnego z 1987 r.
(88/662/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1979 r. wygasło;
na podstawie decyzji 88/107/EWG [1], Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r., zwane dalej "Porozumieniem z 1987 r.", zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie w dniu 18 grudnia 1987 r.;
pożądane jest zapewnienie, aby Porozumienie z 1987 r. weszło w życie na zasadzie tymczasowości najpóźniej do dnia 1 stycznia 1989 r; w tym celu konieczne jest, aby Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zgodnie z własnymi niezbędnymi procedurami wewnętrznymi i po ich zakończeniu, notyfikowały Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Porozumienia z 1987 r. na zasadzie tymczasowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Gdy tylko niezbędne wewnętrzne procedury zostaną zakończone, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. na zasadzie tymczasowości zgodnie z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 2.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia notyfikacji o tymczasowym stosowaniu Porozumienia z 1987 r. w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
dotycząca tymczasowego stosowania uzgodnionego protokołu modyfikującego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Hongkongiem w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(88/666/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia, Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Hongkongiem w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowana dnia 2 października 1986 r., była tymczasowo stosowana w odniesieniu do Wspólnoty od dnia 1 stycznia 1987 r. zgodnie z decyzją 88/213/EWG [1];
Umowa ta przewiduje możliwość wprowadzenia dostosowań ilościowych do kontyngentów dla niektórych kategorii w celu umożliwienia wprowadzenia Nomenklatury Scalonej;
w następstwie konsultacji między Wspólnotą a Hongkongiem uzgodniony protokół modyfikujący kontyngenty dla 7 i 78 kategorii wyrobów przewidzianych w Umowie został parafowany dnia 29 lipca 1988 r.;
w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do zawarcia Umowy i uzgodnionego protokołu, uzgodniony protokół powinien być stosowany tymczasowo z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r. pod warunkiem jego wzajemnego stosowania przez Hongkong,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jego zawarcia, uzgodniony protokół modyfikujący Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Hongkongiem jest tymczasowo stosowany we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r., jego wzajemnego stosowania przez Hongkong.
Tekst uzgodnionego protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja jest proszona o uzyskanie zgody Rządu Hongkongu na tymczasowe stosowanie uzgodnionego protokołu, określonego w art. 1 i powiadomienia o tym Rady.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników pojazdów silnikowych
88/76/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
w pierwszym programie działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska, zatwierdzonym przez Radę dnia 22 listopada 1973 r. zwracano się o uwzględnienie najnowszych osiągnięć naukowych w zakresie zwalczania zanieczyszczenia atmosferycznego powodowanego przez spaliny emitowane z pojazdów silnikowych, a także postulowano wprowadzenie odpowiednich zmian w już przyjętych dyrektywach; w trzecim programie działania w dziedzinie ochrony środowiska przewidziano podjęcie dalszych starań w celu znacznego zmniejszenia obecnego poziomu emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów silnikowych;
w dyrektywie 70/220/EWG [4] określono wartości graniczne dla emisji tlenku węgla i nie spalonych węglowodorów z takich silników; te wartości graniczne zmniejszono po raz pierwszy dyrektywą 74/290/EWG [5] i uzupełniono je, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [6], o wartości graniczne emisji tlenków azotu; wartości graniczne dla tych trzech zanieczyszczeń zmniejszono następnie dyrektywami: 78/665/EWG [7] i 83/351/EWG [8];
prace podjęte przez Komisję w związku z jej polityką rozwijania kompleksowego podejścia do opracowania wytycznych dla przemysłu samochodowego wykazały, że przemysł europejski już rozporządza lub obecnie doskonali technologię i konstrukcje silników, które pozwalają na dalsze zmniejszenie wartości dopuszczalnych; że w rozważanym okresie takie zmniejszenie tych wartości nie zagrozi celom polityki Wspólnoty w innych dziedzinach, w szczególności w dziedzinie racjonalnego wykorzystania energii;
niezbędne jest wspieranie innowacji i konkurencyjności przemysłu odpowiednio na rynku wewnętrznym i na rynkach zagranicznych; jest także niezbędne, aby Wspólnota podjęła działania dotyczące emisji zanieczyszczeń przez pojazdy; jednocześnie jest niezbędne zachowanie wysokiego poziomu ochrony środowiska i umożliwienie osiągnięcia wartości dopuszczalnych emisji z pojazdów ustalonych dla warunków europejskich tak, aby ich końcowy skutek dla środowiska był równoważny do skutków wprowadzenia norm emisji z pojazdów obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki; aby osiągnięć ten cel, należy przewidzieć rozwiązania zróżnicowane w zależności od kategorii pojemności silnika, pozwalające, na ile to tylko możliwe, na spełnienie wymagań Wspólnoty przy rozsądnych kosztach i za pomocą różnych środków technicznych; wartości dopuszczalne emisji dla pojazdów z silnikami o pojemności mniejszej niż 1,4 litra odzwierciedlają obecne techniczne i gospodarcze uwarunkowania producentów europejskich w tym sektorze rynku; wartości graniczne dla emisji w latach 1992/1993 powinny być ustalone w 1987 r.;
wartości graniczne emisji z pojazdów określone w niniejszej dyrektywie oparte są na metodzie badania określonej w dyrektywie 70/220/EWG, ale procedura musi zostać następnie dostosowana tak, by była reprezentatywna nie tylko dla warunków ruchu pojazdów w zatłoczonych centrach miast, ale również poza takimi centrami; decyzja o takim dostosowaniu musi zostać podjęta najpóźniej w 1987 r.;
artykuł 5 dyrektywy 70/220/EWG odnosi się do możliwości dostosowania do postępu technicznego wymagań ujętych w jej załącznikach;
silniki benzynowe we wszystkich pojazdach objętych niniejszą dyrektywą powinny zostać zaprojektowane do używania paliwa bezołowiowego tak, aby umożliwić zaprzestanie używania dodatków do paliw zawierających ołów i tym samym przyczynić się w sposób decydujący do zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska tym pierwiastkiem;
niezbędne jest zapewnienie, aby przepisy dotyczące silników o zapłonie samoczynnym objętych niniejszą dyrektywą pozostały spójne z punktu widzenia szczególnego charakteru zanieczyszczeń emitowanych przez takie silniki z następnymi zmianami w przepisach, odnoszącymi się do innych zanieczyszczeń emitowanych przez takie silniki określone w dyrektywie 72/306/EWG [9];
w okresie pomiędzy przyjęciem norm europejskich i wdrożeniem zmodyfikowanego europejskiego cyklu badawczego, jest pożądane, aby pojazdy, które otrzymają homologację zgodnie z równoważnymi normami na wspólnotowych rynkach wywozu kwalifikowały się również do homologacji typu EWG;
z właściwym poszanowaniem zasad Traktatu Państwa Członkowskie, które sobie tego życzą, mogą wprowadzić wcześniej nowe wartości dopuszczalnej emisji pojazdów określone w niniejszej dyrektywie, pamiętając jednak, że czyniąc tak, nie mogą zabronić wprowadzania do obrotu lub użytku pojazdów produkowanych na miejscu lub przywożonych, które spełniają wymagania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III, VI i VII do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Dodaje się nowy załącznik IIIA.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 1988 r. żadne z Państw Członkowskich nie może z powodów odnoszących się do zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silnika lub do wymagań dotyczących paliwa silnikowego:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub wydania dokumentu określonych w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 70/156/EWG [10] z ostatnimi zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 87/403/EWG [11] lub udzielenia krajowej homologacji dla danego typu pojazdu silnikowego,
lub
- zabronić dopuszczenia takich pojazdów do ruchu,
jeśli poziom zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez ten typ pojazdu silnikowego lub przez takiego typu pojazdy silnikowe, a także wymagania w zakresie paliwa silnikowego, odpowiadają przepisom dyrektywy 70/220/EWG ze zmianami wprowadzonymi przez niniejszą dyrektywę.
2.
Państwa Członkowskie mogą: od dnia 1 października 1988 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności większej niż 2000 cm3,
od dnia 1 października 1990 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności mniejszej niż 1400 cm3,
od dnia 1 października 1991 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności od 1400 do 2000 cm3 włącznie, i od dnia 1 października 1994 r., w odniesieniu do typów pojazdów o takiej samej pojemności silnika, wyposażonych w silniki o zapłonie samoczynnym typu wtrysku bezpośredniego,
- nie wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
oraz
- odmówić krajowej homologacji dla typu pojazdu silnikowego,
który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomie nieodpowiadającym wymaganiom podanym w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG ze zmianami wprowadzonymi przez niniejszą dyrektywę.
3.
Państwa Członkowskie mogą: od dnia 1 października 1989 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności większej niż 2000 cm3,
od dnia 1 października 1991 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności mniejszej niż 1400 cm3,
od dnia 1 października 1993 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o pojemności od 1400 do 2000 cm3 włącznie, od dnia 1 października 1996 r., w odniesieniu do typów pojazdów z silnikiem o takiej samej pojemności o zapłonie samoczynnym typu wtrysku bezpośredniego,
zakazać wprowadzenia do użytku pojazdów, z których emitowane zanieczyszczenia gazowe oraz stosowane paliwo silnikowe nie spełniają wymagań podanych w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG, ze zmianami wprowadzonymi przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą odmówić przyznania krajowej homologacji, homologacji EWG lub wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG dla typu pojazdu silnikowego z silnikiem z wymuszonym zapłonem, w którym stosowane paliwo silnikowe nie spełnia wymagań podanych w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG ze zmianami wprowadzonymi przez niniejszą dyrektywę:
- od dnia 1 października 1988 r., dla pojazdów silnikowych posiadających silnik o pojemności większej niż 2000 cm3, z wyjątkiem określonych w ppkt 8.1,
- od dnia 1 października 1989 r., dla innych typów pojazdów.
2.
Od dnia 1 października 1990 r. Państwa Członkowskie mogą wprowadzić zakaz dopuszczenia do ruchu pojazdów wyposażonych w silnik z wymuszonym zapłonem w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego z silnikiem z wymuszonym zapłonem, który wymaga stosowania paliwa silnikowego niezgodnego z wymaganiami podanymi w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG ze zmianami wprowadzonymi przez niniejszą dyrektywę, z wyjątkiem przypadków, gdy producent przedstawi świadectwo przyjęte przez służbę techniczną, która wystawiła pierwotną homologację ze względu na emisję zanieczyszczeń, stwierdzające, że przystosowanie takich pojazdów do paliwa odpowiadającego nowym wymaganiom pociąga za sobą duże zmiany techniczne, a mianowicie zmiany w charakterystyce materiału gniazd zaworów ssących lub wydechowych, redukcję stopnia sprężania lub zwiększenie pojemności silnika w celu zrekompensowania utraty mocy; w takich przypadkach zakaz może być stosowany tylko począwszy od terminów określonych w art. 2 ust. 3.
Artykuł 4
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r. Rada na wniosek Komisji:
- podejmuje decyzję w sprawie dalszego zmniejszenia wartości granicznych emisji z pojazdów z silnikiem o pojemności mniejszej niż 1400 cm3 najpóźniej w 1992 r., w odniesieniu do nowych krajowych homologacji, i w 1993 r. w odniesieniu do wprowadzania pojazdów do użytku,
- zmieni zakres badania opisanego w załączniku III do dyrektywy 70/220/EWG w celu przystosowania go do obecnych wymagań, w szczególności przez dodanie sekwencji jazdy poza miastem,
- podejmie decyzję w sprawie procedur wejścia w życie zmienionego badania opisanego w załączniku III i o warunkach uchylenia aktualnych załączników III i IIIa do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą i wraz z okresem przejściowym.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1988 r i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1987 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w pojazdach
(88/77/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest podjęcie środków w celu stopniowego ustanowienia rynku wewnętrznego w okresie do 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, zatwierdzony przez Radę 22 listopada 1973 r., zwracał uwagę na konieczność uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych w zakresie zwalczania zanieczyszczeń atmosfery spowodowanych gazami emitowanymi przez silniki pojazdów silnikowych oraz postulował wprowadzenie odpowiednich zmian we wcześniej przyjętych dyrektywach; trzeci program działań w dziedzinie ochrony środowiska postanawiał o podjęciu dodatkowych wysiłków mających na celu znaczne obniżenie obecnego poziomu zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe;
wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą, między innymi, emisji zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w pojazdach silnikowych;
wymagania te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; różnice te mogłyby utrudniać swobodny obrót omawianymi produktami; jest wobec tego konieczne, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły te same wymagania, uzupełniające lub zastępujące istniejące przepisy, aby w szczególności umożliwić wprowadzenie dla każdego typu pojazdu homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5];
pożądane jest spełnienie wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych w jej regulaminie nr 49 (Jednolite przepisy dotyczące homologacji silników Diesla w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń gazowych), które stanowi Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
Komisja przedłoży Radzie nie później niż do końca 1988 r. propozycje dotyczące dalszego zmniejszenia wartości dopuszczalnych emisji trzech rodzajów zanieczyszczeń stanowiących przedmiot niniejszej dyrektywy i ustalenia wartości dopuszczalnych dla emisji cząstek stałych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza pojazd silnikowy napędzany silnikiem Diesla, przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów kategorii M1, określonej w sekcji 0.4 załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, o masie całkowitej nie większej niż 3,5 tony, oraz pojazdów poruszających się po szynach, ciągników i maszyn rolniczych i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych,
- "typ silnika Diesla" oznacza silnik Diesla, któremu może zostać przyznana homologacja typu jako oddzielnej jednostce technicznej w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
1.
Od 1 lipca 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z powodów odnoszących się do zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez silnik:
- odmówić przyznania homologacji typu EWG pojazdu albo wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, ani przyznania krajowej homologacji typu pojazdu napędzanego silnikiem Diesla, ani
- odmówić lub zabronić sprzedaży, zarejestrowania, dopuszczenia do ruchu lub używania pojazdu, ani
- odmówić przyznania homologacji EWG albo krajowej homologacji typu silnika Diesla, ani
- zabronić sprzedaży albo stosowania nowych silników Diesla,
jeśli spełnione są wymagania podane w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
2.
Od 1 lipca 1988 r. Państwa Członkowskie mogą, z powodów odnoszących się do zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez silnik:
- odmówić przyznania krajowej homologacji typu pojazdu napędzanego silnikiem Diesla, lub
- odmówić przyznania krajowej homologacji typu silnika Diesla,
jeśli nie są spełnione wymagania podane w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
3.
Do 30 września 1990 r. ust. 2 nie stosuje się do typów pojazdów napędzanych silnikiem Diesla i do typów silnika Diesla, jeśli dany silnik Diesla opisany jest w Załączniku do świadectwa homologacji przyznanego przed tą datą, zgodnie z dyrektywą 72/306/EWG.
4.
Od 1 października 1990 r. Państwa Członkowskie mogą, z powodów odnoszących się do zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez silnik:
- odmówić lub zabronić sprzedaży, zarejestrowania, dopuszczenia do ruchu lub używania nowych pojazdów napędzanych silnikiem Diesla, lub
- zabronić sprzedaży i używania nowych silników Diesla,
jeśli nie są spełnione wymagania podane w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk określonych w sekcji 2.3. załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i sporządzenia nowego raportu.
W razie wykrycia podczas badań niezgodności z niniejszą dyrektywą modyfikacji nie zatwierdza się.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało świadectwo homologacji typu danemu typowi pojazdu w odniesieniu do silnika Diesla, podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że jest informowane o wszystkich wprowadzonych modyfikacjach tego typu pojazdu w odniesieniu do zainstalowanego silnika.
Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy po takiej modyfikacji muszą być podjęte działania wynikające z przepisów dyrektywy 70/156/EWG, w szczególności jej art. 4 lub 6.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania treści załączników, celem uwzględnienia postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 1988 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Z chwilą podania niniejszej dyrektywy do wiadomości Państwom Członkowskim, gwarantują one informowanie Komisji, w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Rada, nie później niż do końca 1988 r., rozważy na podstawie wniosku Komisji możliwość dalszego zmniejszenia wartości dopuszczalnych dla trzech zanieczyszczeń stanowiących przedmiot niniejszej dyrektywy i ustalenia wartości dopuszczalnych dla emisji cząstek stałych.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 87/94/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do procedur kontroli charakterystyk, granic i odporności na detonację prostych nawozów amonowych, o wysokiej zawartości azotu
(88/126/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/876/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych nawozów amonowych o wysokiej zawartości azotu [1], w szczególności jej art. 8,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: długość i zawiłość techniczna dyrektywy Komisji 87/94/EWG [3] - w tym różne metody analizy i badań wzięte są z różnych dziedzin technologicznych - oraz liczba języków do korespondencji ujawniają, po przyjęciu tej dyrektywy przez Komisję, że konieczna jest weryfikacja językowa i pewne korekty techniczne [4];
weryfikacja językowa oraz korekty techniczne wymagają wydłużenie limitu czasowego na dostosowanie się do tej dyrektywy Państw Członkowskich i odroczenie daty wydaje się być sprawą podstawową;
zmiany przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Nawozami Sztucznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 87/94/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 1 datę, "31grudnia 1987 r." zastępuje się datą "30 listopada 1988 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 listopada 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisje.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 marca 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do płynnych nawozów
(88/183/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, ustanowiła przepisy dotyczące obrotu nawozami stałymi. Okazało się, że niezbędne jest rozszerzenie zakresu obowiązywania powyższej dyrektywy na płynne nawozy;
dyrektywa 76/116/EWG stosuje się zarówno do nawozów stałych, jak i płynnych; w szczególności oznakowanie "nawóz EWG" powinno również stosować się do nawozów, które odpowiadają definicji i mają skład nawozów prostych i wieloskładnikowych określonych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/116/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby oznaczenie "nawóz EWG". było stosowane wyłącznie dla nawozów należących do jednego z typów nawozów wymienionych w załączniku I i spełniających warunki określone w dyrektywie i załącznikach I–III do dyrektywy.".
2) W art. 4 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Płynne nawozy mogą być tylko wtedy wprowadzone do obrotu, gdy są oznakowane odpowiednimi wskazówkami.
Wskazówki te odnoszą się w szczególności do temperatury przechowywania oraz ochrony przed wypadkami podczas przechowywania.".
3) W załączniku I dodaje się część "C – Płynne nawozy" znajdującą się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
4) W załączniku II pkt 1 lit. c) po akapicie drugim dodaje się, co następuje:
"Dla nawozów płynnych dopuszczalne jest podawane w wartościach przybliżonych dodatkowe oznakowanie składników nawozowych w jednostkach masy do objętości (kilogramy na hektolitr lub gramy na litr).
Ilość nawozu płynnego jest podawana w jednostkach masy.
Podawanie ilości nawozu płynnego w stosunku do objętości nie jest obowiązkowe.".
5) W załączniku III w pkt A. I dodaje się produkty i tolerancje:
"Roztwór nawozu azotowego _BAR_ 0,6 %, _BAR_
Roztwór mocznika i azotanu amonowego _BAR_ 0,6 %". _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie jednego roku od dnia jej notyfikacji [5].
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 24 marca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(88/194/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 85/647/EWG [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle postępu w technologii hamulcowej w ogóle, i w produkcji urządzeń przeciwblokujących w szczególności, możliwe jest obecnie wprowadzenie obowiązkowego wyposażenia niektórych ciężkich pojazdów i przyczep w takie urządzenia, spełniające odpowiednie specyfikacje niniejszej dyrektywy celem zwiększenia bezpieczeństwa drogowego;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i X do dyrektywy 71/320/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do układów hamulcowych:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, ani wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], ani udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów
jeżeli układy hamulcowe takiego typu pojazdu lub takich pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1991 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, których układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 24 marca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1269/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych
(88/195/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1269/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na doświadczenie oraz obecny stan techniki należy bardziej uszczegółowić procedury badania ustanowione w dyrektywie 80/1269/EWG, w szczególności dostosować je do ostatnich osiągnięć Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych oraz Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO);
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 80/1269/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 kwietnia 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do mocy silnika:
- odmówić, w związku z typem pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady 70/156/EWG [2] lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać wprowadzenia do eksploatacji pojazdów,
jeżeli moc silnika takiego typu pojazdu lub takich pojazdów została ustalona zgodnie z dyrektywą 80/1269/EWG, ostatnio zmienioną niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od dnia 1 października 1988 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/1269/EWG w związku z typem pojazdu, dla którego moc silnika nie została ustalona zgodnie z dyrektywą 80/1269/EWG, ostatnio zmienioną niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu, jeżeli moc silnika pojazdu nie została ustalona zgodnie z dyrektywą 80/1269/EWG, ostatnio zmienioną niniejszą dyrektywą.
3.
Począwszy od dnia 1 października 1992 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzenia do eksploatacji pojazdów, jeśli moc silnika tych pojazdów nie została ustalona zgodnie z dyrektywą 80/1269/EWG, ostatnio zmienioną niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Do dnia 1 kwietnia 1988 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 marca 1988 r.
zmieniająca w zakresie polityk inwestycyjnych niektórych UCITS dyrektywę 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)
(88/220/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 57 ust. 2 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 22 ust. 1 i 2 dyrektywy 85/611/EWG [4] ustanawia limit inwestowania aktywów UCITS w zbywalne papiery wartościowe tego samego emitenta do 5 %, który to limit może zostać w razie konieczności podwyższony do 10 %;
limit ten stwarza szczególne problemy UCITS utworzonym w Danii, w przypadkach kiedy chcą one zainwestować znaczną część swoich aktywów na rynku obligacji krajowych, ponieważ rynek ten jest zdominowany przez obligacje hipoteczne, a liczba instytucji emitujących takie obligacje jest bardzo mała;
obligacje hipoteczne w Danii są przedmiotem szczególnego uregulowania i nadzoru, mającego na celu ochronę ich posiadaczy i traktowane są w duńskim ustawodawstwie jako równoważne z obligacjami emitowanymi lub gwarantowanymi przez państwo;
artykuł 22 ust. 3 dyrektywy 85/611/EWG zawiera odstępstwa od art. 22 ust. 1 i 2 w przypadku obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez Państwo Członkowskie i upoważnia UCITS w szczególności do inwestowania do 35 % ich aktywów w takie obligacje;
podobne odstępstwo, ale o bardziej ograniczonym zakresie, jest uzasadnione w odniesieniu do obligacji sektora prywatnego, które, nawet w przypadku braku gwarancji państwa, oferują jednak szczególne gwarancje dla inwestora na mocy stosujących się do nich szczególnych uregulowań; należy więc rozszerzyć takie odstępstwo wobec wszystkich tych obligacji, które odpowiadają wspólnie ustalonym kryteriom, pozostawiając Państwom Członkowskim ustalenie wykazu obligacji, którym mają one zamiar, gdzie stosowne, udzielić odstępstwa i zapewnić taką samą procedurę informowania innych Państw Członkowskich, jaka została przewidziana w art. 20 dyrektywy 85/611/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 22 dyrektywy 85/611/EWG dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit, ustanowiony w ust. 1, maksymalnie do 25 % dla niektórych obligacji, jeśli są one emitowane przez instytucję kredytową posiadającą statutową siedzibę w Państwie Członkowskim i podlegającą, na mocy prawa, szczególnemu nadzorowi publicznemu, mającemu na celu ochronę posiadaczy obligacji.
W szczególności kwoty pochodzące z emisji tych obligacji muszą być inwestowane zgodnie z prawem w aktywa, które pokrywają, w czasie całego okresu ważności obligacji, zobowiązania z nich wynikające i które mogą być użyte tytułem dochodzenia należności głównej i należnych odsetek na zasadzie pierwszeństwa, w przypadku niewywiązania się emitenta ze zobowiązania.
Jeśli UCITS inwestuje więcej niż 5 % swoich aktywów w obligacje określone w akapicie pierwszym i wyemitowane przez jednego emitenta, całkowita wartość tej inwestycji nie może przekroczyć 80 % wartości aktywów UCITS.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, jak ustanowiono w art. 20 ust. 1, wykaz obligacji, określonych powyżej, i wykaz kategorii emitentów upoważnionych, zgodnie z prawem, oraz ustaleń dotyczących nadzoru, określonych w akapicie pierwszym, do emisji obligacji odpowiadających kryteriom wymienionym powyżej. Do tych wykazów dołączona jest informacja określająca status oferowanych gwarancji. Procedurę przewidzianą w art. 20 ust. 2 stosuje się.
5.
Zbywalne papiery wartościowe, określone w ust. 3 i 4, nie są uwzględniane przy stosowaniu limitu 40 %, określonego w ust. 2.
Limity przewidziane w ust. 1-4 nie mogą być łączone i z tego powodu inwestycje w zbywalne papiery wartościowe wyemitowane przez jednego emitenta, dokonywane zgodnie z ust. 1-4, nie przekraczają w żadnym przypadku łącznie 35 % aktywów UCITS."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne w celu zastosowania się do niniejszej dyrektywy w tych samych terminach, jakie przewidziano w dyrektywie 85/611/EWG.
Powiadamiają one o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dziesiąta Dyrektywa Komisji
z dnia 2 marca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(88/233/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1] ostatnio zmienioną dyrektywą 87/137/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie aktualnie dostępnych informacji, niektóre tymczasowo dopuszczone substancje barwiące, mogą zostać dopuszczone definitywnie, podczas gdy inne powinny być definitywnie zabronione lub mieć przedłużony czas dopuszczenia na czas określony;
w celu ochrony zdrowia publicznego niezbędne jest zakazanie stosowania 3,4,5-tribromosalicylanilidu, Phytolacca spp. i ich preparatów, kwasu retynowego i pewnych substancji do farbowania włosów;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy przyjąć przepisy dotyczące instrukcji stosowania i obowiązkowego umieszczania ostrzeżeń na etykietach kosmetyków zawierających kwas tioglikolowy, jego sole i estry;
na podstawie dostępnych informacji należy rozszerzyć zakres stosowania siarczanu chinoliny i dihydroksychinoloiny;
w świetle wyników najnowszych badań naukowo-technicznych, stosowanie kwasu etydronowego i jego soli do pielęgnacji włosów oraz w mydłach specjalnych może być dozwolone pod pewnymi warunkami;
należy zakazać innych rodzajów użytkowania konserwantów chlorfenazyny;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usuwania Barier Technicznych w Sektorze Kosmetyków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II:
- w pozycji 350 i 351 skreśla się wyrazy "chyba że występują w postaci zanieczyszczeń tribromosalicylanilidu zgodnie kryteriami ustanowionymi w załączniku IV (część 1)";
- w pozycji 367 skreśla się wyrazy "chyba że występuje w postaci zanieczyszczenia sześciochlorofenu na warunkach przewidzianych w załączniku VI część 1 pkt 6";
- dodaje się następujące pozycje:
- "3,4,5-tribromosalicylanilid (tribromsalan)
- Phytolacca spp. i ich preparaty
- Tretinoin* (kwas retynowy i jego sole)
- 1-metoksy-2,4-diaminobenzen (2,4-diaminoanisol – CI 76050)
- 1-metoksy-2,5-diaminobenzen (2,5-diaminoanisol)
- Substancja barwiąca CI 12140
- Substancja barwiąca CI 26105
- Substancja barwiąca CI 42555
Substancja barwiąca CI 42555-1
Substancja barwiąca CI 42555-2"
2) W załączniku III część 1:
- pozycje 2 i 51 otrzymują brzmienie:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
2a _BAR_ Kwas tioglikolowy i jego sole _BAR_ a)Środki do trwałej ondulacji lub prostowania włosów: _BAR_ _BAR_ a), b) i c): Instrukcje stosowania sporządzone w języku(-ach) narodowym(-ch) lub urzędowym (-ch) muszą obligatoryjnie zawierać następujące stwierdzenia: Unikać kontaktu z oczamiW przypadku dostania się do oczu natychmiast przepłukać dużą ilością wody i zasięgnąć porady lekarskiejNosić odpowiednie rękawiczki (tylko a) i c)) _BAR_ a): Zawiera tioglikolStosować się do instrukcjiChronić przed dziećmiTylko do stosowania profesjonalnego b) i c): Zawiera tioglikolStosować się do instrukcjiChronić przed dziećmi _BAR_
—ogólne stosowanie _BAR_ —8% w wyrobie gotowym opH 7–9,5 _BAR_
—profesjonalne stosowanie _BAR_ —11% w wyrobie gotowym opH 7–9,5 _BAR_
b)Depilatory _BAR_ —5% w wyrobie gotowym opH 7-12,7 _BAR_
c)Inne środki pielęgnacji włosów, usuwane po zastosowaniu _BAR_ —2% w wyrobie gotowym opH 9,5 Powyższe wartości procentowe wyrażone są jako kwas tioglikolowy _BAR_
2b _BAR_ Estry kwasu tioglikolowego _BAR_ Środki do trwałej ondulacji lub prostowania włosów: _BAR_ _BAR_ Instrukcje stosowania sporządzone w języku (-ach) narodowym (-ch) lub urzędowym (-ch) musza obligatoryjnie zawierać następujące stwierdzenia: Może powodować uczulenie w przypadku kontaktu ze skórąUnikać kontaktu z oczamiW przypadku dostania się do oczu natychmiast przepłukać dużą ilością wody i zasięgnąć porady lekarskiejNosić odpowiednie rękawiczki _BAR_ Zawiera tioglikolStosować się do instrukcjiChronić przed dziećmiTylko do stosowania profesjonalnego _BAR_
_BAR_ _BAR_ —ogólne stosowanie _BAR_ —8% w wyrobie gotowym opH 6–9,5 _BAR_
_BAR_ _BAR_ —profesjonalne stosowanie _BAR_ —11% w wyrobie gotowym opH 6–9,5 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ Powyższe wartości procentowe wyrażone są jako kwas tioglikolowy _BAR_
51 _BAR_ Siarczan n-hinoliny-8-ol i bis (8-hydroksychinolium) _BAR_ Stabilizator wody utlenionej w zmywalnych preparatach do pielęgnacji włosów _BAR_ 0,3% obliczone jako zasada _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ Stabilizator wody utlenionej w niezmywalnych preparatach do pielęgnacji włosów _BAR_ 0,3% obliczone jako zasada" _BAR_ _BAR_ _BAR_
- dodaje się pozycje 53 i 54 w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
_BAR_ _BAR_
53 _BAR_ Kwas etydrynowy i jego sole _BAR_ a)Pielęgnacja włosów _BAR_ 1,5% _BAR_ wyrażone jako kwas etydrynowy _BAR_ Zawiera kwas etydrynowy _BAR_
_BAR_ b)Mydło _BAR_ 0,2% _BAR_ _BAR_ _BAR_
54 _BAR_ 1-fenoksy-propan-2-ol _BAR_ —Tylko produkty zmywalne _BAR_ 2% _BAR_ _BAR_ Jako konserwant, patrz załącznik VI część 1 nr 43 _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ —Zakazany w produktach do higieny jamy ustnej" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3) W załączniku III część 2:
a) dodaje się barwnik Acid Red 195, razem z:
- kolor: czerwony,
- zakres stosowania: 3;
b) skreśla się pozycję 13065
4) W załączniku IV część 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w kolumnie (g) datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r." dla następujących pozycji:
- pozycja 2, 1,1,1-trichloroetan,
- pozycja 4, 2,2′ditiobis (1-tlenek pirydyny), dodatek z triwodzianem siarczanu magnezu;
b) skreśla się pozycje 3 i 5 – 3,4,5- tribromosalicylanilid i 1-penoksypropan-2-ol
5) W załączniku IV część 2:
a) skreśla się pozycje 12700, 44025, 73312 i Acid Red 195;
b) w kolumnie "Termin ważności zezwolenia" w przypadku pozycji 13065, 21110, 42535, 44045, 61554 i 73900 datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1988 r.";
c) skreśla się tekst w kolumnie "Inne ograniczenia i wymogi" w przypadku pozycji 13065;
6) W załączniku VI część 1:
a) dodaje się pozycje w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
41 _BAR_ 2-chloroacetamid _BAR_ 0,3% _BAR_ _BAR_ Zawiera chloroacetamid _BAR_
42 _BAR_ Chlorheksydyna (INN) i jej dwuglikonian, dwuoctan i dwuchlorowodorek (+) _BAR_ 0,3% wyrażone jako chlorheksydyna _BAR_ _BAR_ _BAR_
43 _BAR_ 1-fenoksypropan-2-ol _BAR_ 1,0 _BAR_ Tylko w produktach zmywalnych" _BAR_ _BAR_
b) skreśla się tekst w kolumnie (d) w przypadku substancji nr 19;
7) W załączniku VI część 2:
a) skreśla się następujące pozycje:
7.
5-bromo-5-nitro-1,3-dioksan,
8.
Kwas undec-10-enowy: estry, amid, mono- i dwu-(2-hydroksyetyl) amidy oraz ich sulfobursztyniany (+),
10.
2-chloro-N(hydroksymetyl) acetamid
11.
Pyrytione aluminium camsilate (INNM),
14.
1-fenoksypropan-2-ol
18.
Heksetydyna (INN) (+),
22.
2-chloracetamid,
23.
Octan 1-dodecylguanidyny (dodine – ISO) (+),
24.
Chlorheksydyna (INN i jej dwuglikonian, dwuooctan i dwuchlorowodorek (+0);
b) w kolumnie (f) dla pozycji 2, chlorfenesyna, skreśla się symbol (+) w kolumnie (b), 0,5% zastępuje się 0,3% dla wartości stężenia w kolumnie (c) oraz datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r.";
c) w kolumnie (f) dla następującej pozycji datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1988 r.":
16.
Chlorek (INN), bromek i sacharynian (+) benzalkonium;
d) w kolumnie (f) dla pozycji 17, karbamid 1-[1,3-bis-(hydroksymetyl)2,5-dioksyimidazolidin-1-yl]-1,3-bis (hydroksymetyl) mocznik datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r.";
e) w kolumnie (b) dla pozycji 21, nazwę Benzylformal, zastępuje się nazwą Beznylhemiformal oraz w kolumnie (f) datę " 31.12.1987 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r.".
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla terminów ważności zezwoleń, określonych w art. 1 ust. 4, 5 i 7, Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 stycznia 1989 r. w przypadku substancji, określonych w art. 1 ust. 1, oraz od dnia 1 stycznia 1990 r. w przypadku substancji, określonych w art. 1 ust. 2, 3, 6 i 7, ani producenci, ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą we Wspólnocie nie będą wprowadzać do obrotu produktów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, że produkty, określone w ust. 1, zawierające substancje określone w art. 1 ust. 1 oraz substancje określone w art. 1 ust. 2, 3, 6 i 7 nie będą mogły być sprzedawane lub przekazywane do konsumenta końcowego odpowiednio po dniu 31 grudnia 1989 r. i dniu 31 grudnia 1991 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1988 r.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 maja 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa
(88/289/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/462/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/64/EWG [5], ustanawia wymagania zdrowotne i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie bydła i trzody chlewnej z państw trzecich;
dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemówzdrowotnych przy produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [6] została zmieniona dyrektywą 88/288/EWG [7] w odniesieniu do handlu podrobami, jak również w odniesieniu do możliwości przyjęcia innych badań w ramach inspekcji zdrowotnej przedubojowej i poubojowej w celu uwzględnienia szczególnych sytuacji lokalnych; te same gwarancje zdrowotne przyznawane przez dyrektywę 64/433/EWG powinny być również stosowane przy przywozie z państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 4 ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Zgodnie ze szczegółowymi przepisami wykonawczymi, które ma ustanowić Komisja w ramach procedury określonej w art. 30, wykaz lub wykazy mogą być zmieniane lub uzupełniane przez Komisję równolegle z wynikami inspekcji przewidzianych w art. 5, o czym uprzednio powiadomiła Państwa Członkowskie.
W przypadku trudności kwestię tę należy przedstawić Komitetowi zgodnie z procedurą określoną w art. 29.
Do dnia 1 stycznia 1990 r. Rada dokona rewizji tych przepisów w oparciu o sprawozdanie Komisji."
2.
W art. 17 ust. 2 lit. b) i d) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zgodnie z procedurą określoną w art. 29, można podjąć decyzje w sprawie dodatkowych wymagań dostosowanych do specyficznej sytuacji krajów wymienionych z nazwy w odniesieniu do niektórych chorób mogących zagrażać zdrowiu ludzi."
3.
W art. 18 ust. 1 lit. b) zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"b) kawałków mniejszych od ćwierćtusz lub mięsa bez kości albo podrobów, wątrób krojonych bydła z zakładów rozbioru mięsa… (pozostała część bez zmian)…".
4.
W art. 18 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Decyzja o zezwoleniu na dopuszczenie krojonej wątroby zwierząt innych niż bydła może zostać podjęta przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji."
5.
W art. 20 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) świeżego mięsa:
i) od zwierząt, którym podawano substancje hormonalne zakazane na mocy dyrektyw 81/602/EWG i 88/146/EWG [8];
ii) zawierającego pozostałości substancji hormonalnych dopuszczonych zgodnie z wyjątkami przewidzianymi w art. 4 dyrektywy 81/602/EWG i art. 2 i 7 dyrektywy 85/649/EWG, pozostałości antybiotyków, pestycydów lub pozostałości innych substancji… (pozostała część bez zmian)…".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 maja 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 74/150/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(88/297/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100A,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego przez okres upływający dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
w załączniku II do dyrektywy 74/150/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/890/EWG [5], zawiera wykaz części lub charakterystyk z oznaczeniem "SD", które podkreśla, że dyrektywy wspólnotowe zostały albo muszą zostać przyjęte; przyjmowanie reguł wspólnotowych stało się zbędne dla niektórych części lub charakterystyk, ponieważ są one coraz rzadziej używane w produkcji ciągników lub zostały zastąpione innymi urządzeniami, które stały się obowiązkowe;
wśród reguł wspólnotowych regulujących udzielanie homologacji typu EWG w odniesieniu do ciągników, te dotyczące części lub charakterystyk mogą być zastąpione specyfikacjami określającymi, czy są one zgodne z danymi szczegółowymi i informacjami przekazanymi przez producenta,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 74/150/EWG umieszczony przy ppkt 7.3.4, 7.5 i 7.6.3 skrót "SD" zastępuje się skrótem "ZG".
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 16 maja 1988 r.
w sprawie konkurencji na rynkach końcowych urządzeń telekomunikacyjnych
(88/301/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 90 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) We wszystkich Państwach Członkowskich telekomunikacja całkowicie lub częściowo stanowi monopol państwowy ogólnie przyznawany w postaci praw specjalnych lub wyłącznych jednemu lub większej liczbie podmiotów odpowiedzialnych za zapewnienie i obsługę infrastruktury sieci i związanych z nią usług. Jednakże prawa te często wykraczają poza świadczenie usług wynikających z użytkowania sieci i rozciągają się na dostawę końcowych urządzeń telekomunikacyjnych dla użytkowników w celu dołączania ich do sieci. W ostatnich dekadach nastąpił znaczny postęp techniczny w sieciach, a tempo jego rozwoju było szczególnie duże w dziedzinie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
(2) Kilka Państw Członkowskich w odpowiedzi na rozwój techniczny i gospodarczy dokonało przeglądu przyznanych przez nie praw specjalnych lub wyłącznych w sektorze telekomunikacji. Rozprzestrzenianie rodzajów końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i możliwość wielorakiego ich zastosowania, oznacza, że użytkownicy muszą mieć swobodę wyboru różnych rodzajów dostępnych urządzeń, jeżeli mają w pełni korzystać z postępu techniki dokonanego w sektorze.
(3) Artykuł 30 Traktatu zakazuje ograniczeń ilościowych w przywozie z innych Państw Członkowskich oraz wszelkich środków o skutku równoważnym. Przyznanie praw specjalnych lub wyłącznych na przywóz i wprowadzanie do obrotu towarów jednej organizacji może prowadzić i często prowadzi do ograniczeń przywozu z innych Państw Członkowskich.
(4) Artykuł 37 Traktatu stanowi, że Państwa Członkowskie dostosowują stopniowo monopole państwowe o charakterze handlowym w taki sposób, aby z upływem okresu przejściowego wykluczona była wszelka dyskryminacja między obywatelami Państw Członkowskich w stosunku do warunków zaopatrzenia i zbytu.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do każdego podmiotu, za pośrednictwem którego Państwo Członkowskie z mocy prawa lub faktycznie, bezpośrednio lub pośrednio, kontroluje, kieruje lub wpływa w stopniu odczuwalnym na przywóz lub wywóz w stosunkach między Państwami Członkowskimi. Przepisy te stosuje się także do monopoli delegowanych przez państwo innym podmiotom.
Artykuł 37 ust. 2 zakazuje Państwom Członkowskim wprowadzania wszelkich nowych środków sprzecznych z zasadami ustanowionymi w art. 37 ust. 1.
(5) Prawa specjalne lub wyłączne odnoszące się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, które przysługują państwowym monopolom telekomunikacyjnym, są wykonywane w praktyce na niekorzyść urządzeń z innych Państw Członkowskich, mianowicie przez uniemożliwianie użytkownikom swobodnego wyboru urządzeń najlepiej odpowiadających ich potrzebom w zakresie ceny i jakości, niezależnie od ich pochodzenia. Wykonywanie takich praw jest zatem niezgodne z art. 37 we wszystkich Państwach Członkowskich poza Hiszpanią i Portugalią, w których krajowo monopole mają być stopniowo dostosowywane do końca okresu przejściowego przewidzianego w Akcie Przystąpienia.
(6) Świadczenie usług instalacji i utrzymania jest kluczowym czynnikiem przy nabywaniu lub dzierżawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych. Zachowanie wyłącznych praw w tej dziedzinie byłoby równoznaczne z zachowaniem wyłącznego prawa do obrotu. Z tego powodu prawa takie muszą być również zniesione, jeżeli zniesienie wyłącznych praw przywozu i wyłącznych praw do obrotu ma mieć jakikolwiek praktyczny skutek.
(7) Artykuł 59 Traktatu stanowi, że "ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w Państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy świadczenia". Utrzymywanie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych jest usługą w rozumieniu art. 60 Traktatu. Po zakończeniu okresu przejściowego dana usługa, której z handlowego punktu widzenia nie można odłączyć od obrotu końcowymi urządzeniami telekomunikacyjnymi, musi być świadczona swobodnie, w szczególności gdy jest świadczona przez wykwalifikowanych operatorów.
(8) Artykuł 90 ust. 1 Traktatu stanowi, że "w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw, którym Państwa Członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne, Państwa Członkowskie nie wprowadzają ani nie utrzymują żadnego środka sprzecznego z normami niniejszego Traktatu, w szczególności z normami przewidzianymi w art. 7 oraz 85–94".
(9) Rynek końcowych urządzeń telekomunikacyjnych jest z zasady nadal objęty systemem, który umożliwia zakłócenia konkurencji na wolnym rynku; sytuacja ta prowadzi do naruszania reguł konkurencji ustanowionych w Traktacie i negatywnie wpływa na rozwój handlu w takim zakresie, że prowadzi do sprzeczności z interesami Wspólnoty. Silniejsza konkurencja na rynku końcowych urządzeń telekomunikacyjnych wymaga wprowadzenia przejrzystych specyfikacji technicznych i procedur homologacji typu spełniających zasadnicze wymogi określone w dyrektywie Rady 86/361/EWG [1] i umożliwienia swobodnego przepływu końcowych urządzeń. Z drugiej strony, taka przejrzystość pociąga za sobą publikację specyfikacji publicznych i procedur homologacji typu. W celu zapewnienia, że te ostatnie będą stosowane w sposób przejrzysty, obiektywny i bez dyskryminacji, opracowywanie i zastosowanie takich reguł należy powierzyć podmiotom niezależnym od konkurentów na danym rynku. Istotne jest, aby specyfikacje i procedury homologacji typu były publikowane równocześnie i w sposób uporządkowany. Równoczesna publikacja zapewni, zapobieżenie zachowaniu sprzecznemu z Traktatem. Taką równoczesną, uporządkowaną publikację można uzyskać tylko za pomocą instrumentu prawnego wiążącego wszystkie Państwa Członkowskie. Dyrektywa jest najwłaściwszym instrumentem do tego celu.
(10) Traktat powierza Komisji bardzo wyraźnie określone zadania i przyznaje szczególne kompetencje w odniesieniu do monitorowania stosunków między Państwami Członkowskimi a ich publicznymi przedsiębiorstwami oraz przedsiębiorstwami, którym Państwa Członkowskie przekazały prawa specjalne lub wyłączne, w szczególności dotyczące znoszenia ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym, eliminowania dyskryminacji między obywatelami Państw Członkowskich i eliminowania konkurencji. Dlatego jedynym instrumentem, za pomocą którego Komisja może skutecznie wykonywać powierzone jej zadania i kompetencje, jest dyrektywa wydana na podstawie art. 90 ust. 3.
(11) Podmioty lub przedsiębiorstwa telekomunikacyjne są przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 90 ust. 1, ponieważ prowadzą one zorganizowaną działalność gospodarczą, obejmującą produkcję towarów lub usług.
Są to przedsiębiorstwa publiczne lub przedsiębiorstwa prywatne, którym Państwa Członkowskie przyznały prawa specjalne lub wyłączne na przywóz, obrót, podłączanie, oddawanie do eksploatacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i/lub utrzymywanie takich urządzeń. Przyznawanie i utrzymywanie praw specjalnych lub wyłącznych w odniesieniu do końcowych urządzeń stanowi środki w rozumieniu tego artykułu.
Warunki zastosowania wyjątku z art. 90 ust. 2 nie są spełnione.
Nawet jeżeli udostępnianie sieci telekomunikacyjnej do użytku ogółu społeczeństwa jest usługą leżącą w ogólnym interesie gospodarczym, powierzoną przez państwo podmiotom telekomunikacyjnym, zniesienie ich praw specjalnych lub wyłącznych na przywóz i obrót końcowymi urządzeniami nie stanowiłoby prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu takiej usługi. Jest to tym bardziej słuszne, że Państwa Członkowskie mają prawo poddania końcowych urządzeń procedurom homologacji typu, w celu zapewnienia, aby odpowiadały one zasadniczym wymogom.
(12) Artykuł 86 Traktatu zakazuje jako niezgodnego ze wspólnym rynkiem jakiegokolwiek zachowania jednego lub więcej przedsiębiorstw, wiążącego się z nadużywaniem pozycji dominującej na wspólnym rynku lub na znacznej jego części.
(13) Podmioty telekomunikacyjne utrzymują indywidualnie lub wspólnie monopol na ich krajowe sieci telekomunikacyjne. Krajowe sieci są rynkami. Z tego powodu podmioty te, indywidualnie lub wspólnie, utrzymują pozycję dominującą na znacznej części danego rynku w rozumieniu art. 86.
Skutkiem praw specjalnych lub wyłącznych przyznanych takim podmiotom przez państwo na przywóz i wprowadzanie do obrotu końcowych urządzeń jest:
- ograniczenie możliwości użytkowników tylko do dzierżawienia takich urządzeń, gdy często tańsze byłoby dla nich, przynajmniej w dłuższym okresie czasu, nabycie takich urządzeń. Uzależnia to skutecznie zawieranie umów na użytkowanie sieci od przyjęcia przez użytkownika dodatkowych usług, które nie mają związku z przedmiotem tych umów,
- ograniczenie rynków zbytu i zahamowanie postępu technicznego, ponieważ zakres urządzeń oferowanych przez podmioty telekomunikacyjne jest z konieczności ograniczony i nie będą to najlepsze dostępne urządzenia, spełniające wymagania znacznej części użytkowników.
Takie zachowanie jest wyraźnie zakazane przez art. 86 lit. d) i b) i istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że będzie wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
We wszystkich przypadkach takie prawa specjalne lub wyłączne w odniesieniu do rynku końcowych urządzeń powodują powstanie sytuacji sprzecznej z celem art. 3 lit. f) Traktatu, przewidującego ustanowienie systemu zapewniającego, aby konkurencja na wspólnym rynku nie była zakłócana i wymagającego a fortiori, aby nie było możliwości wyeliminowania konkurencji. Państwa Członkowskie są zobowiązane na mocy art. 5 Traktatu do wstrzymywania się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów Traktatu łącznie z art. 3 lit. f).
Prawa wyłączne na przywóz i wprowadzanie do obrotu końcowych urządzeń muszą być zatem uznane za niezgodne z art. 86 w powiązaniu z art. 3, a przyznawanie i utrzymywanie takich praw przez Państwo Członkowskie jest zakazane na mocy art. 90 ust. 1.
(14) W celu umożliwienia użytkownikom dostępu do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych według ich wyboru, niezbędna jest znajomość i uczynienie przejrzystymi parametrów urządzeń końcowych sieci, do których ma być dołączane końcowe urządzenie telekomunikacyjne. Państwa Członkowskie muszą zatem zapewnić opublikowanie tych parametrów i umożliwienie użytkownikom dostępu do urządzeń końcowych sieci.
(15) W celu umożliwienia wytwórcom końcowych urządzeń wprowadzenia do obrotu ich produktów, muszą oni wiedzieć, jakie specyfikacje techniczne muszą być spełnione. Państwa Członkowskie powinny zatem sformalizować i opublikować specyfikacje oraz reguły homologacji typu, o których projekcie muszą one powiadomić Komisję zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG [2].
Specyfikacje mogą być rozciągnięte na produkty przywożone z innych Państw Członkowskich jedynie w zakresie w jakim są one niezbędne do zapewnienia zgodności z zasadniczymi wymaganiami, określonymi w art. 2 ust. 17 dyrektywy 86/361/EWG, które mogą być prawnie wymagane na mocy prawa wspólnotowego. Państwa Członkowskie muszą w każdym przypadku postępować zgodnie z art. 30 i 36 Traktatu, na mocy których przywożące Państwo Członkowskie musi dopuścić końcowe urządzenia, legalnie wytworzone i wprowadzone do obrotu w innym Państwie Członkowskim, do przywozu na swoje terytorium i może jedynie poddać je takiej homologacji typu oraz ewentualnie odmówić homologacji z powodów dotyczących zgodności z wyżej wymienionymi zasadniczymi wymaganiami.
(16) Ze względu na złożoność tych specyfikacji i procedur nie można rozważać ich natychmiastowej publikacji. Z drugiej strony bez takiej publikacji nie jest możliwa skuteczna konkurencja, ponieważ potencjalni konkurenci podmiotów lub przedsiębiorstw z prawami specjalnymi lub wyłącznymi nie znają dokładnych specyfikacji, które muszą spełniać ich końcowe urządzenia ani warunków procedur homologacji typu, a tym samym ich kosztu i czasu trwania. Powinien być zatem ustalony termin publikacji specyfikacji i procedur homologacji typu. Okres dwóch i pół lat umożliwi również podmiotom telekomunikacyjne z prawami specjalnymi lub wyłącznymi dostosowanie do nowych warunków rynkowych i umożliwi podmiotom gospodarczym, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom, dostosowanie do nowego środowiska konkurencyjnego.
(17) Monitorowanie specyfikacji i reguł homologacji typu nie może być powierzone konkurentowi na rynku końcowych urządzeń ze względu na oczywisty konflikt interesów. Państwa Członkowskie powinny zatem zapewnić, aby odpowiedzialność za sporządzenie specyfikacji i reguł homologacji typu były powierzone podmiotowi niezależnemu od operatora sieci i od wszelkich innych konkurentów na rynku końcowych urządzeń.
(18) Posiadacze praw specjalnych lub wyłącznych w zakresie końcowych urządzeń, których to dotyczy, mieli możliwość narzucenia swym klientom długoterminowych umów uniemożliwiających praktycznie wprowadzenie w rozsądnym terminie wolnej konkurencji. Użytkownicy muszą zatem uzyskać prawo do zmiany czasu trwania swoich umów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy:
- "końcowe urządzenie" oznacza urządzenie bezpośrednio lub pośrednio podłączone do końcowych urządzeń publicznej sieci telekomunikacyjnej w celu przesyłania, przetwarzania lub odbierania informacji.
Połączenie jest pośrednie, jeżeli urządzenie jest umieszczone między końcowym urządzeniem telekomunikacyjnym a końcowym urządzeniem sieci.
W obydwu przypadkach (połączenia bezpośredniego lub pośredniego) połączenie może być dokonane za pomocą przewodu, światłowodu lub elektromagnetycznie.
Końcowe urządzenie oznacza również stacje satelitarne przeznaczone tylko do odbioru, które nie są ponownie połączone z siecią publiczną Państwa Członkowskiego,
- "przedsiębiorstwo" oznacza podmiot publiczny lub prywatny, któremu Państwo Członkowskie przyznało prawa specjalne lub wyłączne na przywóz, wprowadzanie do obrotu, podłączanie, oddawanie do eksploatacji końcowego urządzenia telekomunikacyjnego i/lub utrzymywanie takiego urządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, które przyznały prawa specjalne lub wyłączne przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 1, zapewniają cofnięcie tych praw.
Państwa Członkowskie nie później niż w terminie trzech miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy powiadamiają Komisję o podjętych środkach lub o projektach przepisów przedstawionych w tym celu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, aby podmioty gospodarcze miały prawo do przywozu, wprowadzania do obrotu, podłączania, oddawania do eksploatacji i utrzymywania końcowych urządzeń.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą:
- przy braku specyfikacji technicznych odmówić umożliwienia podłączenia końcowych urządzeń i oddania ich do eksploatacji, w przypadku gdy takie urządzenie, zgodnie z uzasadnioną opinią podmiotu określonego w art. 6, nie spełnia zasadniczych wymagań ustanowionych w art. 2 ust. 17 dyrektywy 86/361/EWG,
- zobowiązać podmioty gospodarcze do posiadania kwalifikacji technicznych niezbędnych do podłączania, oddawania do eksploatacji i utrzymywania końcowych urządzeń, na podstawie obiektywnych, niedyskryminacyjnych i publicznie dostępnych kryteriów.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, aby użytkownicy mieli dostęp do nowych urządzeń końcowych sieci publicznych i zapewniają, aby parametry fizyczne tych urządzeń końcowych zostały opublikowane nie później niż do dnia 31 grudnia 1988 r.
Dostęp do urządzeń końcowych sieci publicznych istniejących w dniu 31 grudnia 1988 r. jest przyznany w rozsądnym terminie każdemu użytkownikowi, który tego zażąda.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nie później niż w terminie wymienionym w art. 2 przekazują Komisji wykaz wszystkich specyfikacji technicznych i procedur homologacji typu, które mają zastosowanie do końcowych urządzeń oraz zapewnią odniesienia do publikacji.
W przypadku gdy nie zostaną one jeszcze opublikowane w Państwie Członkowskim, Państwo to zapewnia, aby zostały one opublikowane nie później niż w terminach określonych w art. 8.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie inne specyfikacje techniczne i procedury homologacji typu dotyczące końcowych urządzeń były sformalizowane i opublikowane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji projekt specyfikacji technicznych i procedur homologacji typu, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG i harmonogramem określonym w art. 8.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 lipca 1989 r. odpowiedzialność za sporządzanie specyfikacji określonych w art. 5, monitorowanie ich zastosowania i udzielanie homologacji typu zostało powierzone podmiotowi niezależnemu od przedsiębiorstw prywatnych lub publicznych, oferujących towary i/lub usługi w sektorze telekomunikacji.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, aby przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 umożliwiały swoim klientom rozwiązanie z maksymalnie jednorocznym okresem wypowiedzenia umów dzierżawy lub utrzymywania które dotyczą końcowych urządzeń, podlegających prawom wyłącznym lub specjalnym w czasie zawierania umów.
W odniesieniu do końcowych urządzeń wymagających homologacji typu, Państwa Członkowskie zapewniają, aby taka możliwość rozwiązania umów została zapewniona przez zainteresowane przedsiębiorstwa nie później niż w terminach przewidzianych w art. 8.
W odniesieniu do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych niewymagających homologacji typu, Państwa Członkowskie wprowadzają tę możliwość nie później niż w terminie przewidzianym w art. 2.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o projektach specyfikacji technicznych i procedurach homologacji typu określonych w art. 5 ust. 2:
- nie później niż do 31 grudnia 1988 r. w odniesieniu do urządzeń kategorii A wykazu w załączniku I,
- nie później niż do 31 września 1989 r. w odniesieniu do urządzeń kategorii B wykazu w załączniku I,
- nie później niż do 30 czerwca 1990 r. w odniesieniu do innych końcowych urządzeń kategorii C wykazu w załączniku I.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie te specyfikacje i procedury homologacji typu po zakończeniu procedury przewidzianej w dyrektywie 83/189/EWG.
Artykuł 9
Pod koniec każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie umożliwiające jej monitorowanie zgodności z przepisami art. 2, 3, 4, 6 i 7.
Zarys takiego sprawozdania jest załączony jako załącznik II.
Artykuł 10
Przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla postanowień instrumentów przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności art. 48 i 208 Aktu Przystąpienia.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 18 listopada 1987 r.
dostosowująca po raz dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(88/302/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], po raz szósty zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG przewiduje, że właściwości fizyczno-chemiczne, toksyczność i ekotoksyczność substancji i preparatów ustalane są zgodnie z metodami określonymi w załączniku V;
artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG przewiduje, że rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla środowiska substancjami lub preparatami jest oceniane zgodnie z cechami wyszczególnionymi w załącznikach VII i VIII;
załącznik V do wersji wprowadzonej dyrektywą Komisji 84/449/EWG [3] obecnie zawiera jedynie metody analityczne odpowiadające cechom wyszczególnionym w załączniku VII, i konieczne jest również udostępnienie metod testowania odpowiadających cechom wyszczególnionym w załączniku VIII;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Przepisów dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 31 grudnia 1988 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te Państwa Członkowskie stosują najpóźniej od dnia 30 czerwca 1989 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 7 czerwca 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 75/106/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych
(88/316/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100A,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia dyrektywy 75/106/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/10/EWG [4], konieczna okazała się całkowita harmonizacja zakresu nominalnej pojemności niektórych płynów określonych w tej dyrektywie;
dyrektywa 75/106/EWG nie zawiera przepisów dotyczących opakowań i ich zastosowań; kwestie zwrotu opakowań zawierających produkty płynne przeznaczone do spożycia przez ludzi są objęte dyrektywą 85/339/EWG [5]; konieczne jest zatem uchylenie art. 5 ust. 4 dyrektywy 75/106/EWG;
pożądane jest w każdym przypadku, gdy będzie możliwe zapewnienie całkowitej harmonizacji zakresu nominalnej pojemności produktów w opakowaniach jednostkowych w celu ustanowienia przejrzystego rynku dla tych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 dyrektywy 75/106/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) na końcu ust. 2 dodaje się fragment w brzmieniu: "… i dla pojemności wynoszącej 0,375 litra i 0,75 litra dla produktów wymienionych w sekcji 4 do dnia 31 grudnia 1991 r.";
2) w ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) opakowania jednostkowe zawierające produkty wymienione w załączniku III sekcja 1 lit. a) i b) mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1988 r. tylko w wypadku, gdy ich nominalne pojemności odpowiadają tym wymienionym w kolumnie I niniejszego załącznika.
Opakowania jednostkowe produktów wymienionych w załączniku III pkt 2 lit. a) mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1990 r. tylko w wypadku, gdy ich nominalne pojemności odpowiadają tym wymienionym w kolumnie I niniejszego załącznika.
Opakowania jednostkowe, określone w załączniku III sekcja 4, mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1991 r. tylko w wypadku, gdy ich nominalne pojemności odpowiadają tym wymienionym w kolumnie I.";
3) w ust. 3 lit. d) dodaje się, co następuje:
"d) bez uszczerbku dla lit. b) produkty wymienione w załączniku III sekcja 4 mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Irlandii i Zjednoczonego Królestwa w pojemnościach 0,071 litra.";
4) skreśla się ust. 4.
Artykuł 2
1.
W załączniku III kolumna I do dyrektywy 75/106/EWG dodaje się pojemności w brzmieniu:
- w sekcji 1 lit. s): "3–5",
- w sekcji 2 lit. a): "4,5–6–9",
- w sekcji 4: "0,35–0,70–1,125 (*)–4,5–5 (*)–10 (*)".
Na końcu załącznika III dodaje się następujący przypis:
"(*) Wartości wyłącznie przeznaczone do użytku handlowego."
. 2.
W załączniku III kolumna II do dyrektywy 75/106/EWG skreśla się objętości produktów określonych w sekcji 4 "0,35" i "0,70".
Artykuł 3
W art. 1 dyrektywy 75/106/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy wyłączone są opakowania jednostkowe zawierające produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik III sekcja 2 lit. a) i sekcja 4, które przeznaczone są do zaopatrywania samolotów, statków i pociągów albo przeznaczone są do sprzedaży w sklepach wolnocłowych." .
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
DYREKTYWA RADY
z dnia 7 czerwca 1988 r.
w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL)
(88/320/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie unormowanych procesów organizacyjnych i warunków, zgodnie z którymi badania laboratoryjne są planowane, prowadzone, zapisywane i przedstawiane do celów nieklinicznego testowania środków chemicznych w celu ochrony człowieka, zwierząt i środowiska, zwane dalej "dobrą praktyką laboratoryjną" (DPL), przyczynia się do gwarancji Państw Członkowskich co do jakości otrzymanych wyników testów;
w załączniku 2 do decyzji z dnia 12 maja 1981 r. w sprawie wzajemnego uznawania danych przy ocenianiu środków chemicznych Rada Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) przyjęła zasady dobrej praktyki laboratoryjnej, uznane we Wspólnocie i określone w dyrektywie Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych[4];
przy prowadzeniu testów środków chemicznych pożądane jest, by nie stracićspecjalistycznej siły roboczej i laboratoryjnych środków przeznaczonych do testowania z powodu konieczności powtórzenia testów, wynikającej z różnic w praktykach laboratoryjnych występujących w poszczególnych Państwach Członkowskich; znajduje to zastosowanie szczególnie w stosunku do ochrony zwierząt, która, zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG z 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych[5]; wzajemne uznanie wyników testów uzyskanych przy zastosowaniu standardowych i uznanych metod stanowi podstawowy warunek dla ograniczenia liczby doświadczeń w tej dziedzinie;
jednakże aby zagwarantować uznanie wyników testów przeprowadzonych w laboratoriach jednego Państwa Członkowskiego przez inne Państwa Członkowskie, należy zapewnić ujednolicony system kontroli badań i laboratoriów, który ma na celu zagwarantowanie, że są one wykonywane zgodnie z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej;
Państwa Członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną;
Komitet, którego członkowie wyznaczani są przez Państwa Członkowskie, będzie pomagał Komisji w technicznym stosowaniu niniejszej dyrektywy i będzie z nią współpracował w dążeniu do pobudzenia swobodnego przepływu towarów, przez wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie procedur dotyczących kontroli zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną; Komitet powołany dyrektywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych[6], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 87/432/EWG[7], może być wykorzystany w tym celu;
Komitet ten może wspomagać Komisję nie tylko w stosowaniu niniejszej dyrektywy, ale również w przyczynianiu się do wymiany informacji i doświadczeń w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do kontroli i weryfikacji procesów organizacyjnych i warunków, zgodnie z którymi badania laboratoryjne są planowane, prowadzone, zapisywane i przedstawiane do celów badań nieklinicznych wszystkich środków chemicznych (np. kosmetyków, chemikaliów przemysłowych, produktów medycznych, dodatków do artykułów spożywczych, dodatków do żywności dla zwierząt, pestycydów), przeprowadzanych zgodnie z zasadami i przepisami w celu oszacowania wpływu, jaki te produkty wywierają na człowieka, zwierzęta i środowisko.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy dobra praktyka laboratoryjna opisana jest w dyrektywie 87/18/EWG.
3.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy interpretacji i oceny wyników testu.
Artykuł 2
1.
Wykorzystując procedurę ustaloną w art. 3, Państwa Członkowskie sprawdzają zgodność z dobrą praktyką laboratoryjną dowolnego laboratorium przeprowadzającego testy na terytorium ich państwa, które zapewnia o stosowaniu dobrej praktyki laboratoryjnej w prowadzonych testach chemikaliów.
2.
Tam gdzie spełnione są przepisy ust. 1, a wyniki kontroli oraz weryfikacji są zadowalające, dane Państwo Członkowskie może potwierdzić, że laboratorium i testy przez nie przeprowadzone spełniają zasady dobrej praktyki laboratoryjnej, według formuły "Ocena zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną zgodnie z dyrektywą 88/320/EWG w sprawie... (data)".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze odpowiedzialne za przeprowadzanie na swoim terytorium kontroli laboratoriów i badań w nich prowadzonych, w celu oceny zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną.
2.
Władze określone w ust. 1 przeprowadzają kontrolę laboratorium i badań zgodnie z przepisami ustanowionymi w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Każdego roku Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie odnoszące się do zastosowania dobrej praktyki laboratoryjnej na swoim terytorium.
Sprawozdanie to zawiera listę laboratoriów, w których przeprowadzono kontrolę, datę przeprowadzenia kontroli oraz krótkie podsumowanie wniosków z kontroli.
2.
Sprawozdania są co roku przekazywane Komisji, najpóźniej w dniu 31 marca.
Komisja przekazuje je Komitetowi, o którym mowa w art. 7.
Komitet może zażądać dodatkowych informacji w stosunku do tych wymienionych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują, że informacje istotne ze względów handlowych i informacje poufne, do których uzyskują dostęp w wyniku działań kontrolujących zgodność z dobrą praktyką laboratoryjną, są dostępne jedynie Komisji, krajowym organom nadzorczym i wyznaczonym władzom krajowym oraz laboratoriom lub sponsorom badań bezpośrednio związanym z daną kontrolą badań.
4.
Nazw laboratoriów podlegających kontroli przeprowadzanych przez wyznaczone władze, ich zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną i danych, na podstawie których przeprowadzane są kontrole laboratoriów lub badań, nie uznaje się za poufne.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 wyniki przeprowadzonych przez Państwo Członkowskie kontroli zgodności laboratoriów i badań z dobrą praktyką laboratoryjną są wiążące dla innych Państw Członkowskich.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że laboratorium na jego terytorium zapewniające o zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną faktycznie nie stosuje się do dobrej praktyki laboratoryjnej w takim stopniu, że wiarygodność lub autentyczność tych badań, które przeprowadza, jest zagrożona, niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie posiada wystarczający powód, by uważać, że laboratorium w innym Państwie Członkowskim, które twierdzi, że stosuje zasady zgodne z dobrą praktyką laboratoryjną, nie przeprowadziło testu zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną, może ono zażądać dalszych informacji od tego Państwa Członkowskiego, w szczególności może zażądać oceny badań, jeśli to możliwe w połączeniu z nową kontrolą.
Jeżeli zainteresowane Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć porozumienia, dane Państwa Członkowskie niezwłocznie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając powody swoich decyzji.
2.
Komisja, tak szybko jak to możliwe, sprawdza powody przedstawione przez Państwa Członkowskie w ramach Komitetu; następnie podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
W związku z tym może ona zażądać opinii eksperta od organów wyznaczonych w Państwach Członkowskich.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że do rozwiązania problemów z ust. 1 konieczne są zmiany niniejszej dyrektywy, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 8, mającą na celu przyjęcie tych zmian.
Artykuł 7
1.
Komitet powołany na mocy art. 20 dyrektywy 67/548/EWG, zwany dalej "Komitetem", może sprawdzać wszystkie problemy przedstawione mu przez swojego przewodniczącego, czy to z jego inicjatywy, czy też na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, w szczególności:
- współpracy między władzami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie w sprawach technicznych i administracyjnych powstałych przy wprowadzaniu dobrej praktyki laboratoryjnej, oraz
- wymiany informacji dotyczących szkolenia inspektorów.
2.
Zmiany konieczne do dostosowania formuły wymienionej w art. 2 ust. 2 i w Załączniku do niniejszej dyrektywy dotyczące wzięcia pod uwagę postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 8
1.
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet przyjmuje swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który przewodniczący ustala stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
3.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej wniosku, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w dniu 1 stycznia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 16 maja 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/127/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych
(88/321/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/127/EWG z dnia 1 marca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 86/562/EWG [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na zdobyte doświadczenie jak i aktualny poziom technologii jest obecnie możliwym zaostrzenie niektórych wymogów dyrektywy 71/127/EWG w celu poprawy bezpieczeństwa drogowego;
obecne wymogi odnośnie do pojazdów kategorii N2 o masie przekraczającej 7,5 ton i pojazdów kategorii N3 innych niż jednostki trakcyjne dla naczep okazały się niewystarczające w odniesieniu do zewnętrznego pola widzenia na boki i do tyłu pojazdu; w celu skorygowania tych niedociągnięć konieczne jest uwzględnienie zainstalowania dodatkowego lusterka wstecznego tzw. typu "szerokokątnego";
obecne wymogi odnośnie do pojazdów kategorii N2 o masie przekraczającej 7,5 ton okazały się również niewystarczające w odniesieniu do pola widzenia w strefie przyległej do boku konstrukcji kabiny po przeciwnej stronie kierowcy; w celu skorygowania tych niedociągnięć konieczne jest uwzględnienie zainstalowania lusterka wstecznego typu "zbliżającego";
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw mających na celu usunięcie barier technicznych w handlu w sektorze pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II i III do dyrektywy 71/127/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1989 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn dotyczących lusterek wstecznych:
- odmówić udzielenia homologacji EWG lub też wydania dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], lub też udzielenia homologacji krajowej dla typu pojazdu,
- ani też zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli lusterka wsteczne pojazdu lub pojazdów takiego typu są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1990 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydać dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG, dla typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia homologacji krajowej dla typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, których lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1989 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 13 czerwca 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 83/181/EWG określającą zakres stosowania art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG dotyczącego zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów
(88/331/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
a także mając na uwadze, co następuje: ustalenia dotyczące zwolnienia z podatku od wartości dodanej od niektórych przywozów towarów ustanowione w dyrektywie 83/181/EWG[3], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/346/EWG[4], odnoszą się do możliwie najwyższego stopnia ujednolicenia między systemem ceł i podatku od wartości dodanej; rozporządzeniem (EWG) 1315/88[5] Rada zmieniła system ceł; niektóre z tych zmian powinny zostać wprowadzone do dyrektywy 83/181/EWG, w zakresie w jakim spełniają cele harmonizacji podatków;
dyrektywa 83/181/EWG nie tylko określa zakres stosowania art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG[6], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/386/EWG[7], ale ma też na celu ustanowienie wspólnotowych przepisów podatkowych w zakresie zwolnień od podatku VAT na finalne przywozy towarów, wykraczających poza zakres wspomnianego artykułu; przepisy te muszą zostać zmienione lub uzupełnione w taki sposób, aby spowodować ich bardziej jednolite stosowanie na poziomie Wspólnoty;
do celów jasności prawnej brzmienie art. 11 ust. 2 dyrektywy 83/181/EWG powinno być dokładnie oddane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwolnienia od podatku udziela się również w przypadku prezentów zwyczajowo ofiarowanych z okazji ślubu, otrzymywanych przez osobę spełniającą warunki ustanowione w ust. 1 od osób mających stałe miejsce zamieszkania w państwie położonym poza Wspólnotą.
Zwolnienie stosuje się do prezentów, których jednostkowa wartość nie przekracza 200 ECU.
Państwa Członkowskie mogą jednakże udzielić zwolnienia na sumę przekraczającą 200 ECU, pod warunkiem że wartość każdego zwolnionego prezentu nie przekracza 1000 ECU."
2) Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
Przywóz towarów o łącznej wartości nieprzekraczającej 10 ECU zwolniony jest przy wjeździe.
Państwa Członkowskie mogą udzielić zwolnienia dla przywożonych towarów o łącznej wartości większej niż 10 ECU, ale nieprzekraczającej 22 ECU.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wyłączyć ze zwolnienia przewidzianego w pierwszym zdaniu pierwszego akapitu towary, które zostały przywiezione w drodze zamówienia wysyłkowego."
3) W art. 35 ust. 1 lit. b) tiret drugie wyrażenie "art. 60 ust. 1 lit. b)" zastępuje się wyrażeniem "art. 60".
4) Po art. 38 dodaje się rozdział w brzmieniu:
"Rozdział IIa
Substancje porównawcze do kontroli jakości produktów leczniczych
Artykuł 38a
Zwolnione przy wjeździe są przesyłki, które zawierają próbki substancji porównawczych, dopuszczonych przez Światową Organizację Zdrowia do kontroli jakości materiałów używanych do wytwarzania produktów leczniczych i które adresowane są do odbiorców upoważnionych przez właściwe władze Państw Członkowskich na otrzymanie takich przesyłek zwolnionych od podatku."
5) W art. 56 dodaje się literę d) w brzmieniu:
"d) nagrody, trofea i pamiątki o symbolicznym charakterze i o ograniczonej wartości, przeznaczone do bezpłatnego wręczenia ich osobom mającym miejsce zamieszkania w państwie innym niż państwo przywozu, podczas konferencji gospodarczych lub podobnych wydarzeń międzynarodowych; ich charakter, jednostkowa wartość lub pozostałe cechy nie wskazują na to, że są one przeznaczone na cele handlowe."
6) Artykuły 62 i 63 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 62
Z zastrzeżeniem art. 63, druki reklamowe takie jak katalogi, cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe są zwolnione przy wjeździe, pod warunkiem że dotyczą:
a) towarów na sprzedaż lub do wynajmu, przez osobę mającej siedzibę poza Państwem Członkowskim przywozu, lub
b) usług, oferowanych przez osobę mającą siedzibę w innym Państwie Członkowskim, lub
c) transportu, ubezpieczeń handlowych lub usług bankowych, oferowanych przez osobę mającą siedzibę w państwie trzecim.
Artykuł 63
Zwolnienie określone w art. 62 jest ograniczone do druków reklamowych, które spełniają następujące warunki:
a) na drukach jest w sposób widoczny umieszczona nazwa przedsiębiorstwa, które produkuje, sprzedaje bądź wynajmuje towary albo które oferuje usługi, do których one się odnoszą;
b) każda przesyłka zawiera nie więcej niż jeden dokument lub jeden egzemplarz każdego dokumentu, jeżeli składa się z wielu dokumentów; w wypadku gdy przesyłka zawiera więcej niż jeden egzemplarz tego samego dokumentu może zostać objęta zwolnieniem, pod warunkiem że jej masa całkowita nie przekracza 1 kg;
c) przesyłka nie jest w serii przesyłek przekazywanych przez tego samego nadawcę temu samemu odbiorcy.
Jednakże warunki określone w lit. b) i c) nie mają zastosowania do druków odnoszących się do towarów do sprzedaży bądź wynajmu albo do usług oferowanych przez osobę mającą siedzibę w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że druki zostały przywiezione do bezpłatnego rozpowszechnienia."
7) W art. 79 dodaje się literę s) w brzmieniu:
"s) publikacje urzędowe wydane z upoważnienia władz państwa wywozu, instytucji międzynarodowych, władz regionalnych lub lokalnych oraz instytucji prawa publicznego mających siedzibę w kraju wywozu oraz druki rozpowszechniane z okazji wyborów do Parlamentu Europejskiego lub wyborów krajowych w państwie pochodzenia druków, przez zagraniczne organizacje polityczne oficjalnie uznane w Państwach Członkowskich, o ile takie publikacje i druki podlegały opodatkowaniu w kraju wywozu i przy wywozie nie zostały objęte wywozowym zwolnieniem podatkowym.
8) W rozdziale VI tytuł otrzymuje brzmienie:
"Paliwa i smary silnikowe znajdujące się w drogowych pojazdach mechanicznych i specjalnych zbiornikach".
9) Artykuł 82 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 82
1.
Z zastrzeżeniem art. 83, 84 i 85 zwolnione przy wjeździe jest:
a) paliwo znajdujące się w standardowych zbiornikach:
- prywatnych lub użytkowych pojazdów silnikowych i motocykli;
- specjalnych kontenerów;
b) paliwo znajdujące się w przenośnych zbiornikach, które przewożone są w prywatnych pojazdach mechanicznych i motocyklach do maksimum 10 litrów na pojazd, przy czym nie uchybia to przepisom prawa krajowego dotyczących posiadania i transportowania paliwa.
2.
Do celów ust. 1:
a) użytkowy pojazd silnikowy oznacza każdy drogowy pojazd mechaniczny (łącznie z ciągnikami z przyczepą), który ze względu na rodzaj swojej konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony do komercyjnego lub niekomercyjnego transportu:
- więcej niż dziewięciu osób włączając kierowcę,
- towarów,
oraz każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki;
b) prywatny pojazd mechaniczny oznacza każdy pojazd mechaniczny nieobjęty definicją wymienioną w lit. a);
c) standardowe zbiorniki oznaczają:
- zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych tego samego typu, których zamontowanie na stałe pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno do napędu oraz, gdy istnieje taka możliwość, do funkcjonowania w trakcie transportu systemów chłodzenia i innych systemów.
Zbiorniki gazu w pojazdach mechanicznych przeznaczone do bezpośredniego użycia gazu jako paliwa jak również zbiorniki dla pozostałych urządzeń, w które w danym przypadku wyposażone są pojazdy również uznaje się za zbiorniki standardowe,
- zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich kontenerach tego samego typu jak dany kontener, których zamontowanie pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do funkcjonowania podczas transportu systemów chłodzenia oraz innych systemów, w które wyposażone są specjalne kontenery;
d) specjalne kontenery oznaczają wszystkie kontenery wyposażone w aparaturę służącą specjalnie systemom chłodzenia, nasycania tlenem, izolacji cieplnej lub innym systemom."
10) W art. 83 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:
- we wstępie po wyrażeniu "użytkowe pojazdy silnikowe" dodaje się wyrażenie "i kontenery specjalne".
- po lit. b) dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) do 200 litrów na każdy specjalny kontener i każdą podróż".
11) Na końcu art. 90 ust. 3 dodaje się wyrażenie w brzmieniu:
" lub zmniejszenie tego zwolnienia".
12) W art. 91 dodaje się literę c) w brzmieniu:
"c) zwolnień, na podstawie porozumień zawartych na zasadzie wzajemności z państwami trzecimi, będącymi stronami Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym (Chicago 1944 r.), do celów wdrożenia Zaleceń Praktycznych 4.42 i 4.44 w załączniku 9 do tej konwencji (wydanie ósme, lipiec 1980 r.)".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do zapewnienia zgodności prawa krajowego z niniejszą dyrektywą nie później niż do dnia 1 stycznia 1989 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 czerwca 1988 r.
zmieniająca niektóre dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym i materiałem rozmnożeniowym w celu ustalenia zasad stosowania przepisów odnoszących się do materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego spełniających mniej surowe wymagania
(88/332/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: następujące dyrektywy, które ustanawiają wymagania dotyczące obrotu materiałem siewnym i materiałem rozmnożeniowym zawierają przepisy, według których Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do wydania pozwolenia, na określony okres, na obrót materiałem siewnym lub materiałem rozmnożeniowym z kategorii podlegających złagodzonym wymogom lub nasionami lub materiałem rozmnożeniowym odmian niewłączonych do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych i warzywnych lub odmian niewystępujących w ich krajowych katalogach odmian:
- dyrektywa Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/95/EWG [4],
- dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/480/EWG [6],
- dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/120/EWG [8],
- dyrektywa Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [9], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/374/EWG [10],
- dyrektywa Rady 66/404/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [11], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [12],
- dyrektywa Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [13], ostatnio zmieniona dyrektywą 86/155/EWG [14],
- dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [15], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/480/EWG,
- dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [16], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/481/EWG [17];
przyjęcie zasad w celu zastosowania tych przepisów może być uznane za właściwe dla ich bardziej skutecznego funkcjonowania;
właściwe jest przyjęcie tych zasad zgodnie z procedurą Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 17 dyrektywy 66/400/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21." .
Artykuł 2
W art. 17 dyrektywy 66/401/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21." .
Artykuł 3
W art. 17 dyrektywy 66/402/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21." .
Artykuł 4
W art. 16 dyrektywy 66/403/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19." .
Artykuł 5
W art. 15 dyrektywy 66/404/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17." .
Artykuł 6
W art. 14 dyrektywy 68/193/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17." .
Artykuł 7
W art. 16 dyrektywy 69/208/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20." .
Artykuł 8
W art. 33 dyrektywy 70/458/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zasady stosowania ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40." .
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 czerwca 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności
(88/344/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących substancji rozpuszczających do ekstrakcji utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych i mogą stworzyć warunki nierównej konkurencji, co bezpośrednio oddziałuje na zakładanie przedsiębiorstw lub funkcjonowanie wspólnego rynku;
z tego względu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich jest konieczne, jeżeli ma zostać osiągnięty swobodny przepływ środków spożywczych;
ustawodawstwa dotyczące substancji rozpuszczających do ekstrakcji stosowanych w środkach spożywczych powinny przede wszystkim uwzględniać wymagania zdrowotne, ale także, w granicach koniecznych do ochrony zdrowia, potrzeby gospodarcze i technologiczne;
zbliżenie ustawodawstw musi obejmować sporządzenie jednego wykazu substancji rozpuszczających do ekstrakcji stosowanych do przygotowywania środków spożywczych lub składników żywności; konieczne jest także określenie ogólnych kryteriów czystości;
stosowanie substancji rozpuszczających zgodnie z warunkami dobrej praktyki wytwarzania powinno prowadzić do usunięcia ze środków spożywczych i składników żywności całości lub większej części pozostałości rozpuszczalnika;
zgodnie z takimi warunkami, obecność pozostałości rozpuszczalnika lub związków pochodnych w finalnych środkach spożywczych lub składnikach żywności może być niezamierzona, ale nieunikniona z technologicznego punktu widzenia;
chociaż na ogół szczególne ograniczenia są przydatne, to nie jest niezbędnym ich ustanowienie w przypadku substancji wymienionych w części I Załącznika, ponieważ substancje te zostały uznane za dopuszczalne z punktu widzenia bezpieczeństwa konsumentów, jeżeli są one stosowane zgodnie z warunkami dobrej praktyki wytwarzania;
uwzględniając ochronę zdrowia publicznego, niezbędne jest ustanowienie warunków dotyczących innych substancji rozpuszczających do ekstrakcji wymienionych w częściach II i III Załącznika oraz dopuszczalnego poziomu pozostałości tych substancji rozpuszczających w żywności i jej składnikach;
do czasu przyjęcia reguł wspólnotowych dotyczących środków aromatyzujących, nie powinno się zakazywać Państwom Członkowskim dopuszczania stosowania jako substancje rozpuszczające do ekstrakcji niektórych środków aromatyzujących, substancji stosowanych do ich rozcieńczania i rozpuszczania;
przepisy dotyczące niektórych substancji rozpuszczających do ekstrakcji powinny zostać przeanalizowane po pewnym czasie w oparciu o stale prowadzone badania naukowe i techniczne dotyczące dopuszczalności takich substancji rozpuszczających i warunków ich stosowania;
należy ustanowić szczególne kryteria czystości dla substancji rozpuszczających do ekstrakcji oraz metod analizy i pobierania próbek tych substancji rozpuszczających znajdujących się w oraz na powierzchni środków spożywczych;
w przypadku gdyby się okazało, że w świetle nowych informacji stosowanie substancji rozpuszczających do ekstrakcji przewidziane w niniejszej dyrektywie stanowi zagrożenie dla zdrowia, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zawieszenia lub ograniczenia zastosowania takich substancji rozpuszczających lub zmniejszenia istniejących limitów, zanim decyzja w tej sprawie zostanie podjęta na poziomie wspólnotowym;
ustanowienie procedur pobierania próbek i metod analizy, wymaganych w celu sprawdzenia wymienionych substancji i ich norm czystości, stanowi techniczne środki wykonawcze; w celu uproszczenia i przyspieszenia tych procedur oraz ułatwienia ich stosowania, pożądane jest zapewnienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych ustanowionego decyzją Rady 69/414/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do substancji rozpuszczających do ekstrakcji już stosowanych lub przewidzianych do stosowania w produkcji środków spożywczych lub składników żywności.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do substancji rozpuszczających do ekstrakcji stosowanych do produkcji dodatków do żywności, witamin i innych odżywek, chyba że takie dodatki do żywności, witaminy i odżywki wymienione są w Załączniku.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że zastosowanie dodatków do żywności, witamin i innych odżywek nie będzie prowadzić do obecności pozostałości substancji rozpuszczających do ekstrakcji w środkach spożywczych na poziomie zagrażającym zdrowiu ludzkiemu.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczące stosowania metanolu, 1-propanolu, 2-propanolu i trójchloroetylenu jako substancji rozpuszczających do ekstrakcji w produkcji środków spożywczych i składników żywności.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "rozpuszczalnik" oznacza dowolną substancję służącą do rozpuszczania środków spożywczych lub ich składników, łącznie z wszelkimi czynnikami powodującymi skażenie obecnymi wewnątrz lub na powierzchni tego środka spożywczego,
b) "substancja rozpuszczająca" oznacza rozpuszczalnik, który jest stosowany do procesu ekstrakcji w trakcie przetwarzania surowców żywnościowych, środków spożywczych, elementów lub składników tych produktów i który zostaje usunięty, ale może spowodować niezamierzoną, lecz nieuniknioną z powodów technologicznych, obecność pozostałości i związków pochodnych w środkach żywnościowych lub składnikach żywności.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwolą na stosowanie w produkcji środków spożywczych lub składników żywności, substancji i materiałów wymienionych w Załączniku jako substancji rozpuszczających do ekstrakcji, zgodne z określonymi w Załączniku warunkami stosowania oraz, gdzie właściwe, w granicach maksymalnych limitów pozostałości rozpuszczalnika do ekstrakcji.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczać ani utrudniać obrotu środkami spożywczymi lub składnikami żywności z powodów dotyczących zastosowania substancji rozpuszczających lub ich pozostałości, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na stosowanie w charakterze substancji rozpuszczających do ekstrakcji innych substancji i materiałów niż substancje wymienione w Załączniku, ani nie rozszerzają warunków lub stosowania lub dopuszczalnych poziomów pozostałości innych niż te szczegółowo określono w Załączniku.
3.
Do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych w sprawie substancji stosowanych do rozcieńczania i rozpuszczania środków aromatyzujących, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie na swoim terytorium, jako substancji rozpuszczających do ekstrakcji środków aromatyzujących z naturalnych materiałów aromatyzujących, substancji stosowanych do rozcieńczania i rozpuszczania środków aromatyzujących.
4.
Woda, do której dodano substancje regulujące kwasowość lub zasadowość, inne substancje spożywcze posiadające właściwości rozpuszczające i alkohol etylowy, jest dopuszczona jako substancja rozpuszczająca do ekstrakcji w produkcji środków spożywczych i składników żywności.
5.
W ciągu dwóch lat od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy, Komisja po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, ponownie zbada przepisy odnoszące się do części I Załącznika do niniejszej dyrektywy oraz do następujących substancji i stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100a Traktatu, zaproponuje wszelkie konieczne zmiany:
butan-1-ol
butan-2-ol
metylopropan-1-ol
metylopropan-2-ol
octan metylu
cykloheksan
dwuchlorometan
heksan
etylometyloketon
izobutan
dwuetyloeter
W ramach tych zmian Rada decyduje, czy poziom pozostałości substancji rozpuszczających do ekstrakcji wymienionych w części III Załącznika powinien odnosić się głównie do środków aromatyzujących, czy do środków spożywczych.
6.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, ponownie zbada sytuację w odniesieniu do substancji określonych w art. 1 ust. 2 i przedłoży wszelkie właściwe propozycje Radzie:
- trzy lata po przyjęciu niniejszej dyrektywy w odniesieniu do metanolu, propan-1-olu i propan-2-olu,
- siedem lat po przyjęciu niniejszej dyrektywy w odniesieniu do trójchloroetylenu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki w celu zapewnienia, że substancje i materiały wymienione w Załączniku jako rozpuszczalniki do ekstrakcji spełniają następujące kryteria czystości:
a) nie zawierają toksycznie niebezpiecznych ilości jakichkolwiek składników lub substancji,
b) z zastrzeżeniem wyjątków wynikających ze szczególnych kryteriów czystości określonych w lit. c), nie zawierają więcej niż 1 mg/kg arszeniku lub więcej niż 1 mg/kg ołowiu,
c) spełniają szczególne kryteria czystości ustalone zgodnie z art. 4.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 określa się, co następuje:
a) metody analizy konieczne do potwierdzenia zgodności z ogólnymi i szczególnymi kryteriami czystości określonymi w art. 3;
b) procedurę pobierania próbek i metody analizy jakościowej i ilościowej substancji rozpuszczających do ekstrakcji wymienionych w Załączniku, stosowanych do środków spożywczych i składników żywności;
c) o ile to konieczne, szczególne kryteria czystości dotyczące substancji rozpuszczających do ekstrakcji wymienionych w Załączniku, w szczególności maksymalne dopuszczalne ilości rtęci i kadmu w rozpuszczalnikach do ekstrakcji; kryteria te mają zostać przyjęte w ciągu trzech lat od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny posiadanych informacji dokonanej po przyjęciu niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie uzyska szczegółowe powody uzasadniające ustanowienie, że stosowanie w środkach spożywczych jakiejkolwiek substancji wymienionej w Załączniku lub poziom jednej lub więcej części składowych, określonych w art. 3, zawartych w takiej substancji mógłby spowodować zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, mimo iż spełnia warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie, wówczas może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie danych przepisów na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie niezwłocznie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję i poda powody swojej decyzji.
2.
W możliwie najkrótszym terminie Komisja bada dowody przedstawione przez zainteresowane Państwo Członkowskie i zasięga opinii Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, a następnie niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje właściwe środki, które mogą zastąpić środki określone w ust. 1.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że aby rozwiązać trudności wymienione w ust. 1 i zagwarantować ochronę zdrowia ludzkiego, konieczne jest wprowadzenie zmian do dyrektywy, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 6 w celu przyjęcia takich zmian.
Każde Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w takim wypadku utrzymać je w mocy do czasu wejścia w życie zmian na swoim terytorium.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy ma zastosowanie procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego, zależnie od stopnia pilności sprawy.
W sprawie opinii Komitet stanowi większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które zobowiązana jest przyjąć Rada na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że substancje wymienione w Załączniku i przeznaczone do stosowania jako rozpuszczalniki do ekstrakcji w środkach spożywczych nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli na ich opakowaniu, pojemnikach lub etykietach nie znajdują się następujące informacje, umieszczone w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny:
a) nazwa handlowa jak podano w Załączniku,
b) jasne wskazanie, że materiał o danej jakości jest odpowiedni do zastosowania przy ekstrakcji żywności lub składników żywnościowych,
c) odniesienie umożliwiające identyfikację partii lub serii,
d) nazwę lub nazwę handlową i adres producenta lub pakującego lub sprzedawcy prowadzącego działalność zarejestrowaną we Wspólnocie,
e) ilość netto podaną w jednostkach objętości,
f) jeśli konieczne, specjalne warunki składowania lub warunki stosowania.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, informacje określone w lit. c), d), e) i f) tego ustępu mogą być umieszczone tylko w dokumentach handlowych dotyczących partii lub serii dostawy, które przedkłada się wraz z dostawą lub przed dostawą.
3.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych, o bardziej szczegółowym lub szerszym zakresie, dotyczących wag i miar lub przepisów mających zastosowanie do klasyfikacji, pakowania i etykietowania lub substancji i preparatów niebezpiecznych.
4.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od ustanawiania bardziej szczegółowych wymogów niż wymogi już zawarte w niniejszym artykule, dotyczących sposobu przedstawiania przewidzianych danych szczegółowych.
Państwa Członkowskie zapewniają jednakże że zakazana jest sprzedaż substancji rozpuszczających do ekstrakcji na ich terytorium, jeżeli dane szczegółowe przewidziane w niniejszym artykule nie są przedstawione w języku łatwo zrozumiałym dla nabywców, chyba że zostały przyjęte środki mające na celu dostarczenie nabywcy odpowiednich informacji.
Przepis niniejszy nie stanowi przeszkody dla przedstawiania danych szczegółowych w różnych językach.
Artykuł 8
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się jednakowo do substancji rozpuszczających do ekstrakcji już stosowanych jak i przeznaczonych do stosowania w produkcji środków spożywczych lub składników żywności przywożonych do Wspólnoty.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do substancji rozpuszczających do ekstrakcji, ani do środków spożywczych przeznaczonych na wywóz ze Wspólnoty.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w okresie trzech lat od jej przyjęcia, tak, aby od tej daty zezwolić na handel i stosowanie substancji rozpuszczających do ekstrakcji zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, i zakazać handlu i stosowania substancji rozpuszczających do ekstrakcji, które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 czerwca 1988 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG
(88/347/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130 S,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6 i 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/280/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG [2],
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre niebezpieczne substancje, art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustanawiających normy emisji dla zrzutów substancji z wykazu I w Załączniku do niniejszej dyrektywy; art. 6 wspomnianej dyrektywy przewiduje, że dla tych norm emisji należy ustalić wartości dopuszczalne, jak również cele jakościowe dla środowiska wodnego dotkniętego zrzutami tych substancji;
Państwa Członkowskie zobowiązane są do stosowania wartości dopuszczalnych, wyłączając przypadki, gdy mogą stosować wymagania jakościowe;
dyrektywa 86/280/EWG będzie musiała zostać zmieniona i uzupełniona na wnioski Komisji, zgodnie z rozwojem w dziedzinie wiedzy naukowej związanej głównie z toksycznością, trwałością i gromadzeniem się określonych substancji w żywych organizmach i osadach, lub w przypadku rozwoju dostępnych środków technicznych; niezbędne jest do tego celu przewidzenie uzupełnień do wspomnianej dyrektywy odnoszących się do środków w stosunku do innych substancji niebezpiecznych, i zmian do treści załącznika II;
na podstawie kryteriów ustanowionych w dyrektywie 76/464/EWG, aldryna, dieldryna, endryna, izodryna, heksachlorobenzen, heksachlorobutadien i chloroform powinny podlegać przepisom dyrektywy 86/280/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy Rady 86/280/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Poniżej tytułu dodaje się, co następuje:
"4.
Odnoszące się do aldryny, dieldryny, endryny, izodryny
5.
Odnoszące się do heksachlorobenzenu
6.
Odnoszące się do heksachlorobutadienu
7.
Odnoszące się do chloroformu."
2) Dodaje się sekcję w brzmieniu:
"IV.
Przepisy szczególne odnoszące się do:
-aldryny (nr 1) _BAR_ CAS – nr 309-00-2 _BAR_
-dieldryny (nr 71) _BAR_ CAS – nr 60-57-1 _BAR_
-endryny (nr 77) _BAR_ CAS – nr 72-20-8 _BAR_
-izodryny (nr 130) _BAR_ CAS – nr 465-73-6 _BAR_
Pozycja A (1, 71, 77, 130): Wartości dopuszczalne norm emisji [10]
Rodzaj zakładu przemysłowego _BAR_ Rodzaj wartości średniej _BAR_ Wartość dopuszczalna wyrażona jako: _BAR_ Obowiązuje od dnia _BAR_
Masa _BAR_ Stężenie w ściekach w μg/l zrzucanej wody _BAR_
Produkcja aldryny i/lub dieldryny i/lub endryny, w tym również formułowanie tych substancji w tym samym miejscu _BAR_ Miesięczna _BAR_ 3 g na tonę zdolności produkcyjnej (g/t) _BAR_ 2 _BAR_ 1.1.1989 _BAR_
Dzienna _BAR_ 15 g na tonę zdolności produkcyjnej (g/t) _BAR_ 10 _BAR_ 1.1.1989 _BAR_
Pozycja B (1, 71, 77, 130): Cele jakościowe
Środowisko naturalne _BAR_ Substancja _BAR_ Cele jakościowe ng/l, które mają być spełniane od dnia _BAR_
1.1.1989 _BAR_ 1.1.1994 _BAR_
Śródlądowe wody powierzchniowe _BAR_ aldryna _BAR_ łącznie 30 dla czterech substancji, maksymalnie 5 dla endryny _BAR_ 10 _BAR_
Wody ujść rzek _BAR_ dieldryna _BAR_ _BAR_ 10 _BAR_
Wewnętrzne wody przybrzeżne inne niż w ujściach rzek _BAR_ endryna _BAR_ _BAR_ 5 _BAR_
Wody terytorialne _BAR_ izodryna _BAR_ _BAR_ 5 _BAR_
Status quo:
Stężenie(-a) aldryny i/lub dieldryny i/lub endryny i/lub izodryny w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach nie może znacznie wzrastać w miarę upływu czasu.
Pozycja C (1, 71, 77, 130): Referencyjna metoda pomiarów
1.
Referencyjną metodą pomiarów, która ma być stosowana w celu oznaczenia aldryny, dieldryny, endryny i/lub izodryny w ściekach i w środowisku wodnym, jest chromatografia gazowa gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.
Granica wykrywalności [14] dla każdej substancji wynosi 2,5 ng/l dla środowiska wodnego i 400 ng/l dla ścieków, w zależności od ilości substancji pasożytniczych obecnych w próbce
2.
Referencyjną metodą, która ma zostać zastosowana w celu oznaczenia aldryny, dieldryny, endryny i/lub izodryny w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki.
Granica wykrywalności wynosi 1 μg/kg suchej masy dla każdej substancji oddzielnie.
3.
Dokładność i precyzja metody muszą wynosić ± 50 % przy stężeniu, które stanowi podwójną wartość granicy wykrywalności.
V. Przepisy szczególne odnoszące się do heksachlorobenzenu (HCB) (nr 83)
CAS-118-74-1
Pozycja A (83): Wartości dopuszczalne dla norm emisji
Status quo:
Nie może wystąpić znaczny, bezpośredni lub pośredni, wzrost zanieczyszczenia, w miarę upływu czasu, spowodowany zrzutami HCB oraz wpływający na stężenie w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach.
Rodzaj zakładu przemysłowego _BAR_ Rodzaj wartości średniej _BAR_ Wartości dopuszczalne wyrażone jako _BAR_ Mają zostać spełniony od dnia _BAR_
masa _BAR_ stężenie _BAR_
1.Produkcja i przetwarzanie HCB _BAR_ miesięczna _BAR_ 10 g HCB/t zdolności produkcyjnej HCB _BAR_ 1 mg/l HCB _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
_BAR_ dzienna _BAR_ 20 g HCB/t zdolności produkcyjnej HCB _BAR_ 2 mg/l HCB _BAR_
2.Produkcja tetrachloroetylenu (PER) i czterochlorku węgla (CCl4) metodą nadchlorowania _BAR_ miesięczna _BAR_ 1,5 g HCB/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4 _BAR_ 1,5 mg/l HCB _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
_BAR_ dzienna _BAR_ 3 g HCB/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4 _BAR_ 3 mg/l HCB _BAR_
3.Produkcja trójchloroetylenu i/lub i tetrachloroetylenu każdą inną metodą _BAR_ Miesięczna _BAR_ - _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
_BAR_ dzienna _BAR_ - _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Pozycja B (83): Cele jakościowe [19]
Status quo:
Stężenie HCB w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach nie może z upływem czasu znacząco wzrosnąć
Środowisko naturalne _BAR_ Cel jakościowy _BAR_ Jednostka miary _BAR_ Ma być spełniony od dnia _BAR_
Śródlądowe wody powierzchniowe _BAR_ 0,03 _BAR_ μg/l _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
Wody ujść rzek _BAR_
Wewnętrzne wody przybrzeżne inne niż w ujściach rzek _BAR_
Wody terytorialne _BAR_
Pozycja C (83): Referencyjna metoda pomiarów
1.
Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności HCB w ściekach i w wodach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.
Granica wykrywalności [1] "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera. dla HCB mieści się w zakresie 1–10 ng/l dla wody i 0,5–1 μg/l ścieków, w zależności od ilości substancji niezwiązanych obecnych w próbce.
2.
Referencyjną metodą pomiarów, która powinna być stosowana dla oznaczania HCB w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki.
Granica wykrywalności [1] "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera. mieści się w zakresie 1–10 μg/kg suchej masy.
3.
Dokładność i precyzja metody muszą wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności [1] "Granica wykrywalności" x g danej substancji jest najmniejszą ilością, dającą się oznaczyć ilościowo w próbce na podstawie danej metody roboczej, która ciągle będzie różna od zera..
VI.
Przepisy szczególne odnoszące się do heksachlorobutadienu (HCBD) (nr 84)
CAS-87-68-3
Pozycja A (84): Wartości dopuszczalne dla norm emisji
Status quo:
Nie może wystąpić znaczny, bezpośredni lub pośredni, wzrost zanieczyszczenia, w miarę upływu czasu, spowodowany zrzutami HCB lub wpływający na stężenie w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach.
Rodzaj zakładu przemysłowego _BAR_ Rodzaj wartości średniej _BAR_ Wartości dopuszczalne wyrażone jako _BAR_ Ma być spełniany od dnia _BAR_
Stosunek wagowy _BAR_ stężenie _BAR_
1.Produkcja tetrachloroetylenu (PER) i czterochlorku węgla (CCl4) metodą nadchlorowania _BAR_ miesięczna _BAR_ 1,5 g HCBD/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4 _BAR_ 1,5 mg/l HCBD _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
_BAR_ dzienna _BAR_ 3 g HCBD/t zdolności produkcyjnej PER + CCl4 _BAR_ 3 mg/l HCBD _BAR_ _BAR_
2.Produkcja trichloroetylenu i/lub tetrachloroetylenu każdą inną metodą _BAR_ miesięczna _BAR_ - _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
_BAR_ dzienna _BAR_ - _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Pozycja B (84): Cele jakościowe [27]
Status quo:
Stężenie HCBD w osadach i/lub mięczakach i/lub skorupiakach i/lub rybach nie może w miarę upływu czasu znacząco wzrosnąć.
Środowisko naturalne _BAR_ Cel jakościowy _BAR_ Jednostka miary _BAR_ Ma być spełniany od dnia _BAR_
Śródlądowe wody powierzchniowe _BAR_ 0,1 _BAR_ μg/l _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
Wody ujść rzek _BAR_
Wewnętrzne wody przybrzeżne inne niż w ujściach rzek _BAR_
Wody terytorialne _BAR_
Pozycja C (84): Referencyjna metoda pomiarów
1.
Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności HCBD w ściekach i w wodach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika.
Granica wykrywalności [28] dla HCB mieści się w zakresie 1 do 10 ng/l dla wody i 0,5 do 1 μg/l dla ścieków, w zależności od ilości substancji niezwiązanych obecnych w próbce.
2.
Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania HCBD w osadach i organizmach, jest chromatografia gazowa z detekcją wychwytu elektronu po właściwym przygotowaniu próbki.
Granica wykrywalności mieści się w zakresie od 1 do 10 μg/kg suchej masy.
3.
Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności [29].
VII.
Przepisy szczególne odnoszące się do chloroformu (CHCl3) (nr 23) [30]
CAS-67-66-3
Pozycja A (23): Wartości dopuszczalne dla norm emisji
Rodzaj zakładu przemysłowego _BAR_ Wartości dopuszczalne (średnie miesięczne) wyrażone jako _BAR_ Ma być spełniany od dnia _BAR_
Masa _BAR_ Stężenie _BAR_
1.Produkcja chlorometanów z metanolu lub z kombinacji metanolu i metanu _BAR_ 10 g CHCl3/t zdolności produkcyjnej chlorometanów _BAR_ 1 mg/l _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
2.Produkcja chlorometanów przez chlorowanie metanu _BAR_ 7,5 g CHCl3/t zdolności produkcyjnej chlorometanów _BAR_ 1 mg/l _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
3.Produkcja chlorofluorokarbonu (CFC) _BAR_ - _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Pozycja B (84): Cele jakościowe [1] Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG, w przypadku gdy nie ma żadnych dowodów na problemy w spełnieniu i ciągłym utrzymywaniu ustalonych powyżej celów jakościowych, może zostać wprowadzona uproszczona procedura monitoringu.
Środowisko naturalne _BAR_ Cel jakościowy _BAR_ Jednostka miary _BAR_ Ma być spełniany od dnia _BAR_
Śródlądowe wody powierzchniowe _BAR_ 12 _BAR_ μg/l _BAR_ 1.1.1990 _BAR_
Wody ujść rzek _BAR_
Wewnętrzne wody przybrzeżne inne niż w ujściach rzek _BAR_
Wody terytorialne _BAR_
Pozycja C (23): Referencyjna metoda pomiarów
1.
Referencyjną metodą pomiarów, która ma zostać zastosowana dla oznaczania obecności chloroformu w ściekach i w środowisku wodnym, jest chromatografia gazowa.
Czuły detektor musi być wykorzystywany, kiedy poziomy stężenia wynoszą poniżej 0,5 mg/l; a w takim przypadku granica wykrywalności wynosi 0,1 μg/l.
Dla poziomów stężenia wyższych niż 0,5 mg/l dopuszcza się granice wykrywalności 0,1 mg/l.
2.
Dokładność i precyzja metody musi wynosić ± 50 % przy stężeniu, które odpowiada podwójnej wartości granicy wykrywalności."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 1 dnia stycznia 1989 r. w odniesieniu do aldryny, dieldryny, endryny i izodryny oraz do dnia 1 stycznia 1990 r. w odniesieniu do pozostałych substancji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga Dyrektywa Rady
z dnia 22 czerwca 1988 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG
(88/357/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest rozwijanie wewnętrznego rynku ubezpieczeniowego oraz, aby osiągnąć ten cel, pożądane jest ułatwienie zakładom ubezpieczeń mającym główne siedziby na obszarze Wspólnoty świadczenia usług w Państwach Członkowskich, zapewniając w ten sposób ubezpieczonym możliwość korzystania z usług nie tylko ubezpieczycieli mających siedzibę w ich kraju, lecz również ubezpieczycieli, których główne siedziby mieszczą się na obszarze Wspólnoty i którzy jednocześnie mają swoje siedziby w innych Państwach Członkowskich;
zgodnie z Traktatem z upływem okresu przejściowego zakazuje się wszelkiej dyskryminacji w odniesieniu do swobody świadczenia usług, wynikającej z faktu, że zakład nie ma siedziby w Państwie Członkowskim, w którym dane usługi są świadczone; zakaz ten dotyczy podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze Wspólnoty, niezależnie od tego, czy jest to jego główna siedziba, czy też przedstawicielstwo lub oddział;
ze względów praktycznych pożądane jest zdefiniowanie świadczenia usług, uwzględniając zarówno siedzibę ubezpieczyciela, jak i umiejscowienie ryzyka; powinna być również określona definicja umiejscowienia ryzyka; ponadto pożądane jest wprowadzenie zróżnicowania między działalnością prowadzoną w ramach zakładania przedsiębiorstw a działalnością prowadzoną w ramach swobody świadczenia usług;
pożądane jest uzupełnienie pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], dalej zwaną "pierwszą dyrektywą", zmienionej ostatnio dyrektywą 87/343/EWG [5], szczególnie w celu sprecyzowania uprawnień i środków znajdujących się do dyspozycji organów nadzoru; pożądane jest również ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących podejmowania, prowadzenia i nadzorowania działalności w ramach swobody świadczenia usług;
ubezpieczeni, którzy z racji swojego statusu, wielkości lub rodzaju ubezpieczanego ryzyka nie wymagają szczególnej ochrony w państwie, w którym umiejscowione jest to ryzyko, powinni mieć zagwarantowaną pełną swobodę korzystania z możliwie jak najszerszego rynku ubezpieczeń; ponadto pożądane jest zagwarantowanie właściwej ochrony innym ubezpieczonym;
troska o ochronę ubezpieczonych i unikanie wszelkich zakłóceń konkurencji uzasadnia koordynację procesu liberalizacji zasad dotyczących odpowiadających aktywów, przewidzianych w pierwszej dyrektywie;
przepisy obowiązujące w Państwach Członkowskich dotyczące prawa ubezpieczeniowego w dalszym ciągu różnią się między sobą; w pewnych przypadkach, zgodnie z zasadami uwzględniającymi specyficzne okoliczności, może być zapewnione prawo swobody wyboru jako prawo właściwe dla danej umowy, inne prawo niż prawo państwa umiejscowienia ryzyka;
zakres dyrektywy powinien obejmować ubezpieczenia obowiązkowe, przy czym należy wymagać, aby umowa obejmująca takie ubezpieczenie była zgodna z przepisami szczególnymi, odnoszącymi się do takiego ubezpieczenia, przyjętymi przez Państwo Członkowskie nakładające obowiązek ubezpieczenia;
przepisy pierwszej dyrektywy w sprawie przeniesienia portfela ubezpieczeń powinny być wzmocnione i uzupełnione szczegółowo przepisami dotyczącymi przeniesienia do innego zakładu ubezpieczeń portfela zawartych umów o świadczenie usług;
zakres przepisów dotyczących szczególnie swobody świadczenia usług powinien wykluczać pewne ryzyka, w stosunku do których zastosowanie wymienionych postanowień jest na tym etapie uznane za niewłaściwe z uwagi na szczególne uregulowania przyjęte przez organy Państw Członkowskich ze względu na charakter i implikacje społeczne takich przepisów; z tego powodu wyjątki te powinny być ponownie zbadane po upływie pewnego okresu obowiązywania niniejszej dyrektywy;
w interesie ochrony ubezpieczonych Państwa Członkowskie powinny na obecnym etapie procesu koordynacji mieć możliwość ograniczenia równoczesnego prowadzenia działalności w ramach swobody świadczenia usług i działalności w ramach zakładania przedsiębiorstw; takie ograniczenie nie może być zastosowane w przypadku, gdy ubezpieczani nie wymagają takiej ochrony;
wprowadzenie i realizacja swobody świadczenia usług powinny podlegać procedurom gwarantującym przestrzeganie przez zakład ubezpieczeń przepisów dotyczących zarówno gwarancji finansowych, jak i warunków ubezpieczeń; procedury te mogą być złagodzone w przypadkach, kiedy działalność w ramach swobody świadczenia usług obejmuje ubezpieczonych, którzy z racji swojego statusu, wielkości lub rodzaju ubezpieczanego ryzyka nie wymagają specjalnej ochrony w państwie, w którym to ryzyko jest umiejscowione;
w odniesieniu do swobody świadczenia usług konieczne jest zainicjowanie specjalnej współpracy pomiędzy właściwymi organami nadzoru Państw Członkowskich oraz pomiędzy tymi organami a Komisją; należy również zapewnić system kar nakładanych w przypadku, gdy zakład świadczący usługi nie przestrzega przepisów Państwa Członkowskiego świadczenia usług;
do czasu przyszłej koordynacji rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe powinny podlegać przepisom i nadzorowi Państwa Członkowskiego świadczenia usług, w przypadku gdy świadczenie takich usług obejmuje ryzyka, w przypadku których państwo uzyskujące daną usługę pragnie otaczać ubezpieczonych specjalną ochroną; jednakże jeśli zamiar takiej ochrony jest nieuzasadniony, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe nadal podlegają przepisom i nadzorowi Państwa Członkowskiego, w którym ubezpieczyciel ma swoją siedzibę;
niektóre Państwa Członkowskie nie nakładają na transakcje ubezpieczeniowe żadnych podatków pośrednich, podczas gdy większość stosuje specjalne podatki oraz inne formy opłat, w tym opłaty przeznaczone dla instytucji odszkodowawczych; struktura i stawki tych podatków i opłat są w Państwach Członkowskich bardzo różne; pożądane jest unikanie sytuacji, kiedy istniejące różnice prowadzą do zakłóceń konkurencji w dziedzinie usług ubezpieczeniowych pomiędzy Państwami Członkowskimi; do czasu przyszłej harmonizacji stosowanie systemu podatkowego oraz innych form obciążeń, przyjętych w Państwie Członkowskim umiejscowienia ryzyka prawdopodobnie umożliwi usunięcie takich nieprawidłowości; ponadto do Państw Członkowskich należy ustalenie metody poboru takich podatków i opłat;
pożądane jest niedopuszczenie do tego, by nieskoordynowane stosowanie niniejszej dyrektywy i dyrektywy Rady 78/473/EWG z dnia 30 maja 1978 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do koasekuracji we Wspólnocie [6] doprowadziło do istnienia w każdym Państwie Członkowskim trzech różnych systemów; zatem kryteria określające w niniejszej dyrektywie "duże ryzyka" powinny także określać rodzaje ryzyka, które prawdopodobnie będą objęte wspólnotowymi rozwiązaniami dotyczącymi koasekuracji;
pożądane jest, aby w rozumieniu art. 8C Traktatu wziąć pod uwagę zakres wysiłku, jaki musi być podjęty przez niektóre gospodarki wykazujące zróżnicowany rozwój; pożądane jest zapewnienie niektórym Państwom Członkowskim możliwości zastosowania rozwiązań przejściowych do potrzeb stopniowego wprowadzania poszczególnych przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do swobody świadczenia usług,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiotem niniejszej dyrektywy jest:
a) uzupełnienie pierwszej dyrektywy 73/239/EWG;
b) ustanowienie szczególnych przepisów odnoszących się do swobody świadczenia usług przez zakłady ubezpieczeniowe oraz dotyczących grup ubezpieczeń objętych pierwszą dyrektywą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pierwsza dyrektywa" oznacza:
dyrektywę 73/239/EWG;
b) "zakład":
- w celu stosowania tytułów I i II oznacza:
każdy zakład ubezpieczeń, który otrzymał oficjalne zezwolenie na prowadzenie działalności, na mocy art. 6 lub 23 pierwszej dyrektywy,
- w celu stosowania tytułów III i V oznacza:
każdy zakład ubezpieczeń, który otrzymał oficjalne zezwolenie na prowadzenie działalności na mocy art. 6 pierwszej dyrektywy;
c) "jednostka organizacyjna" oznacza:
główną siedzibę, przedstawicielstwo lub oddział zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem art. 3;
d) "Państwo Członkowskie umiejscowienia ryzyka" oznacza:
- Państwo Członkowskie, w którym znajduje się majątek, w przypadku gdy ubezpieczenie dotyczy albo budynków, albo budynków wraz z ich wyposażeniem, o ile wyposażenie budynków objęte jest tą samą polisą ubezpieczeniową,
- Państwo Członkowskie zarejestrowania, w przypadku gdy ubezpieczenie dotyczy jakiegokolwiek rodzaju pojazdów,
- Państwo Członkowskie, w którym ubezpieczony wykupił polisę ubezpieczeniową w odniesieniu do polis na okres do czterech miesięcy, obejmujących ryzyka związane z podróżą lub urlopem wypoczynkowym, niezależnie od grupy,
- Państwo Członkowskie, w którym ubezpieczony stale zamieszkuje lub, jeśli ubezpieczony jest osobą prawną, Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę jednostka organizacyjna zakładu, której dotyczy umowa — we wszystkich przypadkach, które nie są wyraźnie objęte powyższymi tiret;
e) "Państwo Członkowskie siedziby" oznacza:
Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę jednostka organizacyjna ubezpieczająca ryzyko;
f) "Państwo Członkowskie świadczenia usług" oznacza:
Państwo Członkowskie, w którym umiejscowione jest ryzyko, jeśli jest ono ubezpieczane przez jednostkę organizacyjną mającą siedzibę w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
Do celów pierwszej dyrektywy i niniejszej dyrektywy każda forma stałej obecności zakładu ubezpieczeń na terytorium Państwa Członkowskiego jest traktowana w taki sposób, jak przedstawicielstwo lub oddział, nawet jeśli obecność ta nie przyjmuje formy przedstawicielstwa lub oddziału, ale polega jedynie na posiadaniu biura zarządzanego przez personel zakładu ubezpieczeń lub przez niezależną osobę, która posiada, tak jak przedstawicielstwo, stałe upoważnienie do działania w imieniu zakładu.
Artykuł 4
Do celów niniejszej dyrektywy i pierwszej dyrektywy ogólne i szczegółowe warunki polis nie obejmują warunków specjalnych, mających na celu uwzględnienie, w indywidualnych przypadkach, szczególnych okoliczności ubezpieczanego ryzyka.
TYTUŁ II
Przepisy uzupełniające pierwszą dyrektywę
Artykuł 5
W art. 5 pierwszej dyrektywy dodaje się następujące punkty:
"d) "duże ryzyka" oznaczają:
i) ryzyka zaliczone do grup 4, 5, 6 i 7, 11 i 12 punktu A Załącznika;
ii) ryzyka zaliczone do grup 14 i 15 punktu A Załącznika, w przypadku gdy ubezpieczony jest zawodowo związany z działalnością przemysłową lub gospodarczą lub wykonuje wolny zawód, zaś wspomniane ryzyko wiąże się z taką działalnością;
iii) ryzyko zaliczone do grup 8, 9, 13 i 16 punktu A Załącznika, o ile ubezpieczony przekracza limity przynajmniej dwóch z poniższych trzech kryteriów:
etap pierwszy: do dnia 31 grudnia 1992 r.:
- suma bilansowa: 12,4 miliona ECU,
- obroty netto: 24 miliony ECU,
- średnia ilość pracowników w roku budżetowym: 500,
etap drugi: od dnia 1 stycznia 1993 r.:
- suma bilansowa: 6,2 miliona ECU,
- obroty netto: 12,8 miliona ECU,
- średnia ilość pracowników w roku budżetowym: 250.
Jeśli ubezpieczony należy do grupy przedsiębiorstw, dla której przygotowywane jest skonsolidowane sprawozdanie finansowe w rozumieniu dyrektywy 83/349/EWG [7], wymienione powyżej kryteria stosowane są na podstawie skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
Każde Państwo Członkowskie może dodać do kategorii wymienionej w ppkt iii) ryzyka ubezpieczane przez korporacje zawodowe, joint venture lub ugrupowania powoływane na określony czas." .
Artykuł 6
Stosując art. 15 ust. 2 pierwszy akapit oraz art. 24 pierwszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przestrzegają wymogów załącznika 1 do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do zasad stosowania przeliczeń walutowych.
Artykuł 7
1.
Prawo właściwe dla umów ubezpieczenia, których dotyczy niniejsza dyrektywa, obejmujących ryzyko umiejscowione w Państwach Członkowskich, ustala się zgodnie z następującymi przepisami.
a) Jeżeli ubezpieczony posiada stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę zarządu na terytorium Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka, do umów ubezpieczenia stosuje się prawo tego Państwa Członkowskiego.
Jednakże tam, gdzie pozwala na to prawo wspomnianego Państwa Członkowskiego, strony mogą wybrać prawo innego kraju.
b) Jeżeli ubezpieczony nie posiada stałego miejsca zamieszkania lub siedziby zarządu w Państwie Członkowskim umiejscowienia ryzyka, strony umowy ubezpieczenia mogą wybrać jako właściwe prawo Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka lub prawo kraju, w którym ubezpieczający posiada stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę zarządu.
c) Jeżeli ubezpieczony prowadzi działalność handlową lub przemysłową bądź też wykonuje wolny zawód, zaś umowa obejmuje dwa lub więcej ryzyk związanych z tą działalnością i umiejscowionych w innych Państwach Członkowskich, swoboda wyboru prawa właściwego w odniesieniu do umowy ubezpieczenia obejmuje prawo tych Państw Członkowskich oraz kraj, w którym ubezpieczony posiada stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę zarządu.
d) Niezależnie od postanowień lit. b) i c) w przypadku, kiedy Państwa Członkowskie, o których mowa w tych punktach, dopuszczają większą swobodę wyboru prawa właściwego dla umowy ubezpieczenia, strony mogą skorzystać z tej możliwości.
e) Niezależnie od postanowień lit. a), b) i c), jeśli ryzyko objęte umową ogranicza się do zdarzeń zachodzących w Państwie Członkowskim innym niż zdefiniowane w art. 2 lit. d) Państwo Członkowskie umiejscowienia ryzyka, strony zawsze mogą wybrać prawo pierwszego z tych państw.
f) Dla ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) ppkt i) pierwszej dyrektywy, strony umowy mogą wybrać dowolne prawo.
g) W przypadku gdy wszystkie inne elementy istotne w czasie dokonywania wyboru związane są tylko z jednym Państwem Członkowskim, wybór określonego prawa przez strony umowy w przypadkach, o których mowa w lit. a) lub f), nie wyklucza stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa tego Państwa Członkowskiego, czyli przepisów, na odstępstwo od których w drodze umowy nie zezwala prawo tego Państwa Członkowskiego.
h) Wybór, o którym mowa w poprzednich punktach, musi być wyrażony odpowiednio jednoznacznie poprzez warunki umowy lub wynikać z okoliczności towarzyszących danemu przypadkowi.
Jeśli sytuacja taka nie ma miejsca lub jeśli wybór nie został dokonany, prawem właściwym dla danej umowy jest prawo jednego z krajów wymienionych powyżej w odpowiednich punktach, z którym umowa ma największy związek.
Niemniej dająca się oddzielić część umowy, która ma większy związek z innym krajem spośród wymienionych w odpowiednich punktach, może w drodze wyjątku podlegać prawu tego innego kraju.
Przyjmuje się, że umowa ma największy związek z tym Państwem Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko.
i) W przypadku gdy państwo składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda ma własne przepisy odnoszące się do zobowiązań umownych, dla celów ustalenia prawa właściwego w rozumieniu dyrektywy każda taka jednostka traktowana jest jako kraj.
Państwo Członkowskie, w którym różne jednostki terytorialne mają własne przepisy odnoszące się do zobowiązań umownych, nie są zobowiązane do stosowania przepisów dyrektywy w odniesieniu do rozstrzygania kolizji, jakie mogą wyniknąć między prawami tychże jednostek.
2.
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie ogranicza stosowania przepisów prawa właściwego ze względu na siedzibę sądu w sytuacji, gdy są one bezwzględnie obowiązujące, niezależnie od prawa, które w przeciwnym razie byłoby właściwe dla umowy.
Jeśli tak stanowi prawo Państwa Członkowskiego, można stosować bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka lub Państwa Członkowskiego, w którym zawarcie ubezpieczenia jest obowiązkowe, o ile, w ramach obowiązującego prawa tych państw, przepisy te muszą być stosowane niezależnie od tego, jakie prawo jest właściwe dla umowy.
W przypadku gdy umowa obejmuje ryzyka umiejscowione w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, dla celów niniejszego ustępu umowa uważana jest za składającą się z kilku umów, z których każda dotyczy tylko jednego Państwa Członkowskiego.
3.
Z zastrzeżeniem poprzednich ustępów Państwa Członkowskie będą stosować do umów ubezpieczenia, o których mowa w niniejszej dyrektywie, swoje ogólne normy prywatnego prawa międzynarodowego, dotyczące zobowiązań umownych.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z warunkami określonymi w artykule zakłady ubezpieczeń mogą oferować i zawierać umowy ubezpieczenia obowiązkowego zgodnie z przepisami dyrektywy oraz pierwszej dyrektywy.
2.
Kiedy Państwo Członkowskie nakłada obowiązek zawarcia ubezpieczenia, spełnienie tego obowiązku wymaga zgodności umowy ubezpieczenia ze szczególnymi przepisami dotyczącymi tego ubezpieczenia, przyjętymi przez dane Państwo Członkowskie.
3.
Kiedy, w przypadku ubezpieczenia obowiązkowego, prawo Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest ryzyko, oraz prawo Państwa Członkowskiego, które nałożyło obowiązek zawarcia ubezpieczenia, są ze sobą sprzeczne, obowiązuje to ostatnie.
4. a) Z zastrzeżeniem lit. b) i c) niniejszego ustępu, art. 7 ust. 2 akapit trzeci ma zastosowanie, kiedy umowa ubezpieczenia zapewnia ochronę ubezpieczeniową w kilku Państwach Członkowskich, z których przynajmniej jedno nakłada obowiązek zawarcia ubezpieczenia.
b) Państwo Członkowskie, które w dniu ogłoszenia niniejszej dyrektywy wymaga, aby każdy zakład ubezpieczeń mający siedzibę na jego terytorium musiał uzyskać zatwierdzenie ogólnych i szczegółowych warunków ubezpieczeń obowiązkowych, może także, niezależnie od art. 9 i 18, wymagać zatwierdzania takich warunków w przypadku, kiedy zakład ubezpieczeń oferuje taką ochronę na jego terytorium na warunkach przewidzianych w art. 12 ust. 1.
c) Państwo Członkowskie może, niezależnie od art. 7, ustalić, że prawem właściwym dla umowy ubezpieczenia obowiązkowego jest prawo państwa, które nakłada obowiązek zawarcia ubezpieczenia.
d) W przypadku gdy Państwo Członkowskie nakłada wymóg ubezpieczenia obowiązkowego, a ubezpieczyciel musi poinformować właściwe organy o zaprzestaniu ochrony, takie zaprzestanie ochrony wobec poszkodowanych osób trzecich następuje jedynie w okolicznościach określonych przez prawo tego państwa.
5. a) Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o ryzykach, które zgodnie z jego prawem objęte są ubezpieczeniem obowiązkowym, wskazując:
- szczególne przepisy prawne dotyczące tego ubezpieczenia,
- szczegółowe dane, które muszą znaleźć się w zaświadczeniu, jakie ubezpieczyciel musi wystawić ubezpieczonemu, w przypadku gdy państwo wymaga dowodu spełnienia obowiązku zawarcia ubezpieczenia obowiązkowego.
Państwo Członkowskie może wymagać, aby dane te obejmowały oświadczenie ubezpieczyciela, że umowa jest zgodna z odpowiednimi przepisami szczególnymi, odnoszącymi się do tego ubezpieczenia.
b) Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich listę szczegółowych danych, o których mowa w lit. a).
c) Państwo Członkowskie akceptuje jako dowód spełnienia obowiązku ubezpieczenia, zaświadczenie o treści zgodnej z lit. a) tiret drugie.
Artykuł 9
1.
Artykuł 9 ostatni akapit oraz art. 11 ust. 1 ostatni akapit pierwszej dyrektywy otrzymują brzmienie:
"Jednakże informacje, o których mowa w lit. a) i b), dotyczące warunków ogólnych i szczegółowych oraz taryf składek, nie są wymagane w przypadku ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d)."
.
2.
Artykuł 8 ust. 3 i art. 10 ust. 3 pierwszej dyrektywy otrzymują brzmienie:
"3.
Koordynacja nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w utrzymaniu w mocy lub wprowadzeniu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, dotyczących w szczególności wymogu posiadania odpowiednich kwalifikacji merytorycznych przez członków zarządu i kierownictwa oraz wymogu zatwierdzania statutu, ogólnych i szczegółowych warunków polis ubezpieczeniowych, taryf składek oraz wszelkich innych dokumentów koniecznych do sprawowania zwykłego nadzoru.
Jednakże w odniesieniu do ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d), Państwa Członkowskie nie ustanawiają przepisów wymagających zatwierdzania lub systematycznego zgłaszania informacji o ogólnych i szczegółowych warunkach polis, taryfach składek lub formularzach i innych drukowanych dokumentach, które zakład ubezpieczeń zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczonymi.
Mogą one wymagać jedynie doraźnego zgłaszania tych warunków i innych dokumentów w celu zbadania ich zgodności z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi w odniesieniu do tych ryzyk, a wymóg ten nie może stanowić uprzedniego warunku prowadzenia działalności przez zakład.
W odniesieniu do ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d), Państwa Członkowskie nie mogą utrzymywać lub wprowadzać wymogu uprzedniego zgłaszania lub zatwierdzania proponowanych podwyżek stawek składek, o ile nie stanowią one części ogólnego systemu kontroli cen.
Koordynacja ta nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w poddawaniu zakładów ubezpieczeń, które występują o zezwolenie dla grupy ubezpieczeń oznaczonej numerem 18 w punkcie A Załącznika lub takie zezwolenie uzyskały, kontroli ich bezpośrednich lub pośrednich zasobów kadrowych i rzeczowych, w tym kontroli kwalifikacji ich zespołów medycznych i jakości urządzeń, z których zakłady mogą korzystać w celu wywiązania się z obowiązków związanych z tą grupą ubezpieczeń." .
Artykuł 10
W art. 19 pierwszej dyrektywy dodaje się ustęp:
"3.
Każde Państwo Członkowskie stosuje wszelkie konieczne środki, aby zapewnić dysponowanie przez organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru nad zakładami ubezpieczeń odpowiednimi uprawnieniami i środkami, koniecznymi donadzorowania działalności zakładów ubezpieczeń mających siedzibę na ich terytorium, w tym działalności wychodzącej poza to terytorium, zgodnie z dyrektywami Rady, regulującymi tę działalność oraz w celu upewnienia się, że są one realizowane.
W szczególności te uprawnienia i środki muszą umożliwić organom nadzoru:
- przeprowadzanie szczegółowych badań o stanie zakładu ubezpieczeń oraz całej jego działalności, między innymi poprzez:
- zbieranie informacji lub wymaganie złożenia dokumentów dotyczących działalności ubezpieczeniowej,
- prowadzenie kontroli na miejscu, w lokalu zakładu,
- zastosowanie w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń wszelkich właściwych i koniecznych środków, aby zapewnić zachowanie zgodności działalności zakładu z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które muszą być przestrzegane przez zakład w każdym Państwie Członkowskim, oraz szczególnie z planem działalności w jego obowiązkowym zakresie, jak również przeciwdziałać wszelkim nieprawidłowościom mającym niekorzystny wpływ na interesy ubezpieczonych lub usuwać te nieprawidłowości,
- zapewnienie stosowania środków wymaganych przez organy nadzoru, w razie konieczności w drodze przymusu, a w wymagających tego przypadkach na drodze sądowej.
Państwa Członkowskie mogą także wprowadzić możliwość uzyskiwania przez organy nadzoru wszelkich informacji dotyczących umów, które są zawierane przez pośredników." .
Artykuł 11
1.
Skreśla się art. 21 pierwszej dyrektywy.
2.
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z warunkami określonymi przez prawo krajowe, udziela zakładom ubezpieczeń mającym siedzibę na jego terytorium, zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów, w odniesieniu do których jest ono państwem umiejscowienia ryzyka, na rzecz jednostki przejmującej, mającej siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, jeśli organy nadzoru Państwa Członkowskiego, w którym mieści się główna siedziba jednostki przejmującej, zaświadczą, że ta ostatnia, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada konieczny margines wypłacalności.
3.
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z warunkami określonymi przez prawo krajowe, udziela zakładom ubezpieczeń mającym siedzibę na jego terytorium zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów, zawartych w okolicznościach, o których mowa w art. 12 ust. 1, na rzecz jednostki przejmującej mającej siedzibę na terytorium Państwa Członkowskiego świadczenia usług, jeśli organy nadzoru Państwa Członkowskiego, w którym mieści się główna siedziba jednostki przejmującej, zaświadczą, że ta ostatnia, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada konieczny margines wypłacalności.
4.
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z warunkami ustanowionymi przez prawo krajowe, udziela zakładom ubezpieczeń, mającym siedzibę na jego terytorium, zgody na przeniesienie całości lub części ich portfela umów, zawartych w okolicznościach, o których mowa w art. 12 ust. 1, na rzecz jednostki przejmującej mającej siedzibę na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego, jeśli organy nadzoru Państwa Członkowskiego, w którym mieści się główna siedziba jednostki przejmującej, zaświadczą, że jednostka przejmująca, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada konieczny margines wypłacalności oraz spełnia warunki określone w art. 13-16 w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
5.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, organy nadzoru Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba jednostki przekazującej, zezwalają na dokonanie przeniesienia po uzyskaniu zgody organów nadzoru Państwa Członkowskiego świadczenia usług.
6.
Jeśli Państwo Członkowskie, zgodnie z warunkami określonymi przez prawo krajowe, zezwala zakładom mającym siedzibę na jego terytorium na przeniesienie całości lub części ich portfela umów do jednostki przejmującej, mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niebędącym Państwem Członkowskim świadczenia usług, musi ono zapewnić spełnienie następujących warunków:
- organy nadzoru Państwa Członkowskiego, w którym mieści się główna centrala jednostki przejmującej, zaświadczają, że ta ostatnia, po uwzględnieniu przeniesienia portfela, posiada konieczny margines wypłacalności,
- Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę jednostka przejmująca, wyraża na to zgodę,
- w Państwie Członkowskim świadczenia usług jednostka przejmująca spełnia warunki art. 13-16, prawo tego Państwa Członkowskiego przewiduje możliwość przeniesienia portfela, a Państwo Członkowskie wyraża zgodę na takie przeniesienie.
7.
Przeniesienie, na którego dokonanie udzielono zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem, jest ogłoszone zgodnie z warunkami ustanowionymi przez prawo krajowe w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko.
Przeniesienie takie jest automatycznie wiążące dla posiadaczy polis, osób ubezpieczonych i każdej innej osoby mającej prawa i obowiązki wynikające z przeniesionych umów.
Niniejszy przepis nie narusza prawa Państw Członkowskich do zapewnienia ubezpieczonym możliwości wypowiedzenia umowy w określonym czasie po dokonaniu przeniesienia.
TYTUŁ III
Przepisy szczególne dotyczące swobody świadczenia usług
Artykuł 12
1.
Niniejszy tytuł stosuje się do zakładu, który poprzez jednostkę organizacyjną mającą siedzibę w Państwie Członkowskim ubezpiecza ryzyko umiejscowione, w rozumieniu art. 2 lit. d), w innym Państwie Członkowskim; to ostatnie, dla celów niniejszego tytułu, jest Państwem Członkowskim świadczenia usług.
2.
Niniejszy tytuł nie stosuje się do transakcji, zakładów i instytucji, do których nie stosuje się pierwsza dyrektywa, ani też do rodzajów ryzyka ubezpieczanych przez instytucje będące podmiotami prawa publicznego, o których mowa w art. 4 dyrektywy.
Niniejszy tytuł nie stosuje się do umów ubezpieczenia obejmujących ryzyka oznaczone następującymi numerami w pkt A Załącznika do pierwszej dyrektywy:
- nr 1:
w odniesieniu do wypadków przy pracy,
- nr 10:
z wyłączeniem odpowiedzialności przewoźnika,
- nr 12:
w odniesieniu do łodzi motorowych i łodzi, które w chwili opublikowania dyrektywy podlegają w danym Państwie Członkowskim takim samym przepisom, jak pojazdy samochodowe,
- nr 13:
w odniesieniu do odpowiedzialności cywilnej związanej z energią jądrową oraz odpowiedzialności producentów za wyroby farmaceutyczne,
- nr 9 i 13:
w odniesieniu do obowiązkowych ubezpieczeń robót budowlanych.
Wyłączenia te zostają zbadane przez Radę nie później niż do dnia 1 lipca 1998 r.
3.
Do czasu koordynacji, o której mowa w art. 7 ust. 2 lit. c) pierwszej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec może utrzymać na swoim terytorium zakaz równoczesnego prowadzenia ubezpieczeń zdrowotnych w połączeniu z innymi grupami ubezpieczeń w ramach rozwiązań dotyczących świadczenia usług.
Artykuł 13
Ustawodawstwo Państw Członkowskich zapewnia możliwość przyjmowania przez zakład mający siedzibę w Państwie Członkowskim do ubezpieczenia w tym państwie w ramach swobody świadczenia usług przynajmniej:
- dużych ryzyk w rozumieniu art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy,
- ryzyk innych niż określone w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, zaliczanych do grup, na które ich jednostka organizacyjna w tym państwie nie posiada zezwolenia.
Artykuł 14
Każdy zakład ubezpieczeń, który zamierza świadczyć usługi, w pierwszej kolejności informuje właściwe organy Państwa Członkowskiego głównej siedziby, oraz, gdy to konieczne, Państwa Członkowskiego danej jednostki organizacyjnej, wskazując Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, na których terytorium zamierza świadczyć usługi, oraz rodzaj ryzyk, które zamierza ubezpieczać.
Organy te mogą wymagać informacji lub dowodów, o których mowa w art. 9 lub 11 pierwszej dyrektywy.
Artykuł 15
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 16 każde Państwo Członkowskie, na którego terytorium zakład zamierza świadczyć usługi, może uzależnić dostęp do prowadzenia takiej działalności od uzyskania zezwolenia administracyjnego; w tym celu może wymagać, aby zakład:
a) przedstawił zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Państwa Członkowskiego głównej siedziby, potwierdzające, że posiada on, w odniesieniu do całej swojej działalności, minimalny margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 16 i 17 pierwszej dyrektywy, oraz że zezwolenie to, zgodnie z art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, umożliwia zakładowi prowadzenie działalności poza terytorium Państwa Członkowskiego siedziby;
b) przedstawił zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Państwa Członkowskiego siedziby, wskazujące grupy ubezpieczeń, na których prowadzenie zakład ma zezwolenie, oraz poświadczające, że organy te nie sprzeciwiają się świadczeniu usług przez dany zakład;
c) przedłożył plan działalności, zawierający następujące dane:
- rodzaj ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać w Państwie Członkowskim świadczenia usług,
- ogólne i szczegółowe warunki polis ubezpieczeniowych, które zamierza oferować w tym państwie,
- stawki składek, które zakład zamierza stosować dla poszczególnych grup ubezpieczeń,
- formularze i inne drukowane dokumenty, które zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczonymi, o ile są one również wymagane od istniejących zakładów.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług mogą wymagać, aby dane, o których mowa w ustępie 1 lit. c), zostały im dostarczone w języku urzędowym tego państwa.
3.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług mają sześć miesięcy od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 1, na udzielenie lub odmowę zezwolenia, po ustaleniu zgodności lub niezgodności zawartych w dostarczonym przez zakład planie działalności danych z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, obowiązującymi w tym państwie.
4.
Jeśli właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług nie wydadzą decyzji przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 3, jest to równoznaczne z odmową zezwolenia.
5.
Każdej decyzji odmowy udzielenia zezwolenia lub wystawienia zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 lit. a) lub b), musi towarzyszyć dokładne uzasadnienie oraz musi ona być przekazana zainteresowanemu zakładowi.
6.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia prawo odwołania się do sądu od decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia lub odmowie wystawienia zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 lit. a) lub b).
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie, na którego terytorium zakład zamierza świadczyć usługi w zakresie ubezpieczenia ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, wymaga, aby zakład:
a) przedstawił zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Państwa Członkowskiego głównej siedziby, potwierdzające, że posiada on w odniesieniu do całej swojej działalności minimalny margines wypłacalności określony zgodnie z art. 16 i 17 pierwszej dyrektywy oraz że posiadane zezwolenie umożliwia zakładowi prowadzenie działalności poza granicami Państwa Członkowskiego siedziby, zgodnie z art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;
b) przedstawił zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Państwa Członkowskiego siedziby, wskazujące grupy ubezpieczeń, na których prowadzenie zakład ma zezwolenie, oraz potwierdzające, że organy te nie sprzeciwiają się świadczeniu usług przez dany zakład;
c) określił rodzaj ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
2.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia prawo odwołania się do sądu od decyzji o odmowie wystawienia zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 lit. a) lub b).
3.
Zakład może rozpocząć działalność z dniem potwierdzenia otrzymania przez organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4.
Artykuł stosuje się również wtedy, gdy Państwo Członkowskie, na terytorium którego zakład zamierza świadczyć usługi w zakresie ryzyk innych niż wymienione w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, nie uzależnia takiej działalności od udzielenia zezwolenia administracyjnego.
Artykuł 17
1. Jeżeli zakład, o którym mowa w art. 14, zamierza zmienić informacje, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) lub art. 16 ust. 1 lit. c), przedstawia on zmiany właściwym organom Państwa Członkowskiego świadczenia usług. Zmiany te wchodzą w życie zgodnie z zasadami zawartymi odpowiednio w art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 3.
2.
Jeżeli zakład, o którym mowa w art. 14, zamierza rozszerzyć swoją działalność na ryzyka inne niż te, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, to stosuje on procedurę określoną w art. 14 i 15.
3. Jeżeli zakład, o którym mowa w art. 14, zamierza rozszerzyć swoją działalność na ryzyka, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy lub w art. 16 ust. 4 dyrektywy, stosuje on procedurę określoną w art. 14 i 16.
Artykuł 18
1.
Te środki koordynacyjne nie stanowią przeszkody do utrzymania lub wprowadzenia przez Państwa Członkowskie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, dotyczących w szczególności zatwierdzenia ogólnych i szczegółowych warunków polis, formularzy i innych drukowanych dokumentów, przeznaczonych do stosowania w kontaktach z ubezpieczonymi, taryf składek i wszelkich innych drukowanych dokumentów, koniecznych do sprawowania zwykłego nadzoru, jeżeli przepisy Państwa Członkowskiego siedziby nie są wystarczające do uzyskania wystarczającego stopnia ochrony oraz że wymagania Państwa Członkowskiego świadczenia usług nie wychodzą poza konieczny w związku z tym zakres.
2.
Jednakże w odniesieniu do ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie będą ustanawiać przepisów wymagających zatwierdzania lub systematycznego zgłaszania informacji o ogólnych i szczegółowych warunkach polis, taryfach składek lub formularzach i innych drukowanych dokumentach, które zakład ubezpieczeń zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczonymi.
Mogą one wymagać jedynie doraźnego zgłaszania tych warunków i innych dokumentów w celu zbadania ich zgodności z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi w odniesieniu do tych ryzyk, chociaż wymóg ten nie może stanowić uprzedniego warunku prowadzenia działalności przez zakład.
3.
W odniesieniu do ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie mogą utrzymywać lub wprowadzić wymogu uprzedniego zgłaszania lub zatwierdzania proponowanych podwyżek stawek składek, o ile nie stanowią one części ogólnego systemu kontroli cen.
Artykuł 19
1.
Każdy zakład świadczący usługi przedkłada właściwym organom Państwa Członkowskiego świadczenia usług wszystkie wymagane dokumenty w celu stosowania artykułu, o ile zakłady mające tam siedzibę są również do tego zobowiązane.
2.
Jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego ustalą, że zakład świadczący usługi na jego terytorium nie przestrzega obowiązujących w danym państwie reguł prawnych, które stosują się do niego, organy te żądają od zainteresowanego zakładu usunięcia takiej nieprawidłowości.
3.
Jeżeli dany zakład nie spełni żądania, o którym mowa w ust. 2, właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług informują o tym właściwe organy Państwa Członkowskiego siedziby.
Organy Państwa Członkowskiego siedziby stosują wszelkie odpowiednie środki, aby zapewnić usunięcie nieprawidłowości przez zainteresowany zakład.
Organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług zostają poinformowane o charakterze tych środków.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług mogą również zwrócić się do organów właściwych dla głównej siedziby zakładu, jeśli usługi świadczone są przez przedstawicielstwa lub oddziały.
4.
Jeżeli pomimo środków zastosowanych przez Państwo Członkowskie siedziby, lub ponieważ środki te okażą się niedostateczne lub niedostępne w danym Państwie Członkowskim, zakład w dalszym ciągu będzie naruszać zasady prawne obowiązujące w Państwie Członkowskim świadczenia usług, to ostatnie Państwo Członkowskie może, po poinformowaniu organów nadzoru Państwa Członkowskiego siedziby, zastosować odpowiednie środki, aby zapobiec dalszym naruszeniom, włączając, w takim stopniu, w jakim jest to bezwzględnie konieczne, środki zapobiegające dalszemu zawieraniu umów ubezpieczenia przez zakład świadczący usługi na jego terytorium.
W przypadku ryzyk innych niż te, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy, takie środki obejmują cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 15.
Państwa Członkowskie zapewniają, że na ich terytorium możliwe będzie dokonywanie zawiadomień koniecznych dla tych środków.
5.
Przepisy te nie mają wpływu na prawo Państw Członkowskich do stosowania kar za naruszenia popełnione na ich terytorium.
6.
Jeżeli zakład, który dopuścił się naruszenia prawa, ma swoją jednostkę organizacyjną lub majątek w Państwie Członkowskim świadczenia usług, organy nadzoru tego ostatniego mogą, zgodnie z prawem krajowym, stosować kary administracyjne przewidziane za tego rodzaju naruszenia wobec tej jednostki organizacyjnej lub majątku zakładu.
7.
Każdy środek zastosowany zgodnie z ust. 2-6, obejmujący kary lub ograniczenia świadczenia usług, musi zostać odpowiednio uzasadniony i podany do wiadomości zainteresowanego zakładu.
Od każdego z takich środków przysługiwać będzie prawo odwołania się do sądu w Państwie Członkowskim, którego organy zastosowały te środki.
8.
Jeżeli zostały zastosowane środki na podstawie art. 20 pierwszej dyrektywy, właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług są informowane o tych środkach przez organy, które je podjęły, oraz, jeśli środki zostały zastosowane zgodnie z warunkami ust. 1 i 3 wspomnianego artykułu, stosują wszystkie środki konieczne do ochrony interesów ubezpieczonych.
W przypadku cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 22 pierwszej dyrektywy właściwe organy Państwa Członkowskiego świadczenia usług zostają poinformowane o takim działaniu i stosują odpowiednie środki, aby nie dopuścić do dalszego zawierania umów ubezpieczenia przez daną jednostkę organizacyjną na terytorium tego państwa.
9.
Co dwa lata Komisja przedkłada Radzie raport podsumowujący, dla każdego z Państw Członkowskich, liczbę i rodzaj przypadków zawiadomienia o decyzjach odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 15 lub zastosowania odpowiednich środków zgodnie z ust. 4.
Państwa Członkowskie będą współpracować z Komisją, dostarczając jej informacji potrzebnych do przygotowania takiego raportu.
Artykuł 20
W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń zobowiązania wynikające z umów zawartych w ramach świadczenia usług są wypełniane w ten sam sposób, co zobowiązania wynikające z innych umów ubezpieczenia zawartych przez zakład, bez względu na obywatelstwo ubezpieczonych i uprawnionych.
Artykuł 21
1.
Jeżeli ubezpieczenie oferowane jest w ramach świadczenia usług, ubezpieczony przed zaciągnięciem jakiegokolwiek zobowiązania zostaje poinformowany, w którym Państwie Członkowskim mieści się główna siedziba przedstawicielstwa lub oddziału, z którymi ma zostać zawarta umowa.
Każdy dokument wydany ubezpieczonemu musi zawierać informację, o której mowa w poprzednim akapicie.
Wymogi określone w pierwszych dwóch akapitach nie są stosowane do ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy.
2.
Umowa lub każdy inny dokument zapewniający ochronę ubezpieczeniową, wraz z wnioskiem ubezpieczeniowym, w przypadku gdy jest on wiążący dla wnioskodawcy, musi zawierać adres jednostki organizacyjnej zakładu ubezpieczeń, która udziela ochrony ubezpieczeniowej, jak również adres głównej siedziby.
Artykuł 22
1.
Każda jednostka organizacyjna musi poinformować swój organ nadzoru właściwy dla prowadzonej przez nią działalności w ramach swobody świadczenia usług o kwocie należnych składek, niepomniejszonych o reasekurację, w podziale na Państwa Członkowskie oraz zespoły grup ubezpieczeń.
Zespoły grup ubezpieczeń określa się jako ubezpieczenia:
- wypadkowe i chorobowe (1 i 2),
- od ognia i pozostałych szkód majątkowych (8 i 9),
- lotnicze, morskie i transportowe (3, 4, 5, 6, 7, 11 i 12),
- odpowiedzialności cywilnej ogólnej (13),
- kredytu i gwarancji (14 i 15),
- pozostałe grupy (16, 17 i 18).
Organ nadzoru każdego Państwa Członkowskiego przekazuje te informacje organom nadzoru każdego z Państw Członkowskich świadczenia usług.
2.
Jeżeli dana jednostka organizacyjna zakładu uzyskuje w Państwie Członkowskim z tytułu działalności, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy, zbiór składki niepomniejszony o reasekurację powyżej 2500000 ECU, musi prowadzić techniczny rachunek ubezpieczeń, obejmujący pozycje wymienione w załączniku 2A lub 2B w podziale na zespoły grup dla tego Państwa Członkowskiego.
Jednakże gdy zakład ubezpieczeń, włączając wszystkie jego jednostki organizacyjne, uzyskuje w Państwie Członkowskim z tytułu działalności, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy, zbiór składki niepomniejszony o reasekurację powyżej 2500000 ECU, organ nadzoru Państwa Członkowskiego świadczenia usług może zwrócić się do organów nadzoru Państwa Członkowskiego głównej siedziby zakładu z wnioskiem, aby w przyszłości techniczny rachunek ubezpieczeń dotyczący operacji realizowanych w tym kraju był prowadzony przez każdą jednostkę organizacyjną zakładu.
Techniczny rachunek ubezpieczeń, o którym mowa w akapitach pierwszym i drugim niniejszego ustępu, jest przekazywany przez organy nadzoru Państwa Członkowskiego siedziby organom nadzoru Państwa Członkowskiego świadczenia usług na życzenie tego ostatniego.
Artykuł 23
1.
Jeżeli świadczenie usług wymaga uzyskania zezwolenia Państwa Członkowskiego świadczenia usług, wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, odnoszących się do przedmiotowych umów ubezpieczenia, do czasu dalszej harmonizacji będzie ustalana pod nadzorem tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z przyjętymi przez nie zasadami, lub, w razie braku takich zasad, zgodnie z praktyką przyjętą w tym Państwie Członkowskim.
Pokrycie wspomnianych rezerw ekwiwalentnymi i odpowiadającymi aktywami oraz umiejscowienie tych aktywów podlega nadzorowi owego Państwa Członkowskiego, zgodnie z obowiązującymi tam zasadami lub praktyką.
2.
We wszystkich innych przypadkach określenie wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz ich pokrycie ekwiwalentnymi i odpowiadającymi aktywami oraz umiejscowienie tych aktywów podlega nadzorowi Państwa Członkowskiego siedziby, zgodnie z obowiązującymi tam zasadami lub praktyką.
3.
Państwo Członkowskie siedziby zapewnia, że rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, odnoszące się do wszystkich umów, które zakład zawiera przez daną jednostkę organizacyjną, są wystarczające oraz mają pokrycie w ekwiwalentnych i odpowiadających aktywach.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Państwo Członkowskie siedziby oraz Państwo Członkowskie świadczenia usług wymieniają informacje konieczne do wypełnienia przez nie obowiązków zgodnie z ust. 1 i 3.
Artykuł 24
Niezależnie od niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mają prawo wymagać od zakładów prowadzących działalność w ramach swobody świadczenia usług na swoim terytorium przystąpienia i uczestniczenia w każdym programie, którego celem będzie zagwarantowanie wypłaty odszkodowań ubezpieczeniowych ubezpieczonym i poszkodowanym osobom trzecim, na takich samych warunkach, jak zakłady mające siedzibę w tym państwie.
Artykuł 25
Nie naruszając dalszej harmonizacji, każda umowa ubezpieczenia zawarta w ramach świadczenia usług podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom do nich podobnym od składek ubezpieczeniowych w Państwie Członkowskim umiejscowienia ryzyka w rozumieniu art. 2 lit. d), a także, w przypadku Hiszpanii, ustanowionym zgodnie z prawem opłatom na rzecz hiszpańskiego Consorcio de compensación de Seguros na realizację jego funkcji związanych z pokrywaniem strat wynikających z nadzwyczajnych okoliczności występujących w tym Państwie Członkowskim.
W drodze odstępstw od art. 2 lit. d) tiret pierwsze oraz dla celów zastosowania niniejszego artykułu majątek ruchomy w budynku znajdującym się na terytorium Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem towarów w tranzycie handlowym, uznawany jest za ryzyko umiejscowione w Państwie Członkowskim, nawet jeśli budynek i jego wyposażenie nie są objęte tą samą polisą ubezpieczeniową.
Prawo właściwe dla umowy zgodnie z art. 7 nie narusza obowiązujących regulacji podatkowych.
Z zastrzeżeniem dalszej harmonizacji każde Państwo Członkowskie stosuje wobec tych zakładów, które świadczą usługi na jego terytorium, własne krajowe przepisy dotyczące środków mających zapewnić pobór podatków pośrednich i opłat do nich podobnych, należnych na podstawie pierwszego akapitu.
Artykuł 26
1.
Ryzyka, które mogą być ubezpieczane w ramach koasekuracji w obrębie Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy 78/473/EWG, określone są w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy, związane z ryzykami określonymi w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy stosuje się do głównego ubezpieczyciela.
TYTUŁ IV
Przepisy przejściowe
Artykuł 27
1.
Grecja, Irlandia, Hiszpania i Portugalia mogą stosować następujące przepisy przejściowe:
i) do dnia 31 grudnia 1992 r. mogą one stosować w odniesieniu do wszystkich ryzyk uregulowania inne niż te, które przyjęte zostały dla ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) pierwszej dyrektywy;
ii) od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1994 r. uregulowania dotyczące dużych ryzyk stosuje się wobec ryzyk, o których mowa w art. 5 lit. d) ppkt i) i ii) pierwszej dyrektywy; w odniesieniu do ryzyk, o których mowa w ppkt iii) wspomnianego art. 5 lit. d), wymienione Państwa Członkowskie ustalają progi, które następnie będą stosować;
iii) Hiszpania
- od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 1996 r. stosuje się progi pierwszego etapu, o którym mowa w art. 5 lit. d) ppkt iii) pierwszej dyrektywy,
- od dnia 1 stycznia 1997 r. stosuje się progi drugiego etapu.
Portugalia, Irlandia i Grecja
- od dnia 1 stycznia 1995 r. do 31 grudnia 1998 r. stosuje się progi dla pierwszego etapu, opisane w art. 5 lit. d) ppkt iii) pierwszej dyrektywy,
- od dnia 1 stycznia 1999 r. stosuje się progi drugiego etapu.
Odstępstwo dopuszczalne od dnia 1 stycznia 1995 r. stosuje się jedynie do umów ubezpieczających ryzyka zaliczonych do grup 8, 9, 13 i 16, umiejscowionych wyłącznie w jednym z czterech Państw Członkowskich, korzystających z przepisów przejściowych.
2. Do dnia 31 grudnia 1994 r. art. 26 ust. 1 niniejszej dyrektywy nie stosuje się wobec ryzyk umiejscowionych w czterech Państwach Członkowskich, wymienionych w niniejszym artykule. Dla okresu przejściowego od dnia 1 stycznia 1995 r. ryzykami określonymi w art. 5 lit. d) ppkt iii) pierwszej dyrektywy, umiejscowionymi w tych Państwach Członkowskich i podlegającymi ochronie w ramach koasekuracji w obrębie Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy 78/473/EWG, są te ryzyka, które przekraczają progi, o których mowa w ust. 1 ppkt iii) niniejszego artykułu.
TYTUŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 28
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w celu ułatwienia sprawowania nadzoru nad ubezpieczeniami bezpośrednimi we Wspólnocie.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o wszelkich poważniejszych trudnościach, powstałych wskutek stosowania niniejszej dyrektywy, między innymi występujących wtedy, gdy Państwo Członkowskie zaczyna dostrzegać zjawisko nienormalnego przenoszenia ubezpieczeń ze szkodą dla zakładów mających siedzibę na terytorium tego państwa i z korzyścią dla przedstawicielstw i oddziałów znajdujących się poza jego granicami.
Komisja i właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich jak najszybciej badają te trudności w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania.
Jeżeli jest to konieczne, Komisja przedkłada Radzie odpowiednie wnioski.
Artykuł 29
Komisja przekazuje Radzie regularnie sprawozdania w sprawie rozwoju rynku ubezpieczeń zawieranych w ramach swobody świadczenia usług, z których pierwszy zostaje sporządzony w dniu 1 lipca 1993 r.
Artykuł 30
Jeżeli dyrektywa odnosi się do ecu, za równowartość w walucie krajowej według kursu wymiany obowiązującego od 31 grudnia każdego roku przyjmuje się wartość ustaloną na ostatni dzień minionego października, w którym kursy wymiany ecu były dostępne we wszystkich walutach Wspólnoty.
Artykuł 2 dyrektywy 76/580/EWG [8] stosuje się jedynie do art. 3, 16 i 17 pierwszej dyrektywy.
Artykuł 31
Co pięć lat Rada, działając na wniosek Komisji, bada i, jeśli jest tokonieczne, zmienia wszelkie kwoty wyrażone w ecu w niniejszej dyrektywie, uwzględniając zmiany w sytuacji gospodarczej i monetarnej Wspólnoty.
Artykuł 32
W ciągu 18 miesięcy od daty ogłoszenia dyrektywy [9] Państwa Członkowskie zmieniają swoje przepisy krajowe w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy zmienione zgodnie z niniejszym artykułem są stosowane w ciągu 24 miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 33
Z chwilą ogłoszenia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają przekazanie Komisji tekstów głównych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zostały przez nie przyjęte w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 34
Załączniki stanowią integralną część niniejszej dyrektywy.
Artykuł 35
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1988 r.
w sprawie wykonania art. 67 Traktatu
(88/361/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 69 i 70 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Walutowym [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu określa, że rynek wewnętrzny obejmie obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony będzie swobodny przepływ kapitału, z zastrzeżeniem innych postanowień Traktatu;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość podejmowania odpowiednich środków w celu regulowania płynności sektora bankowego; środki te powinny być ograniczone tylko do tego celu;
Państwa Członkowskie w razie potrzeby powinny mieć możliwość podejmowania środków w celu ograniczenia — przejściowo i w ramach odpowiednich procedur Wspólnoty — przepływów kapitałów krótkoterminowych, które — nawet gdy nie występują znaczne odchylenia w zakresie podstawowych wskaźników gospodarczych — mogą poważnie zakłócić prowadzenie polityki pieniężnej i kursowej tych państw;
dla osiągnięcia przejrzystości pożądane jest wskazanie, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, zakresu środków przejściowych w dziedzinie przepływów kapitału, przyjętych na rzecz Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej przez Akt Przystąpienia z 1985 r.;
Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska, na mocy art. 61-66 oraz 222-232 Aktu Przystąpienia z 1985 r., mają prawo odłożyć w czasie liberalizację niektórych przepływów kapitału na zasadzie odstępstwa od zobowiązań, zawartych w pierwszej dyrektywie Rady z dnia 11 maja 1960 r. w sprawie wykonania art. 67 Traktatu [3], ostatnio zmienionej przez dyrektywę 86/566/EWG [4]; dyrektywa 86/566/EWG zawiera również przepisy przejściowe, które mają być zastosowane wobec tych dwóch Państw Członkowskich w odniesieniu do ich zobowiązań do dokonania liberalizacji przepływów kapitału; jest właściwe, aby obydwa te Państwa Członkowskie mogły odłożyć w czasie przyjęcie nowych zobowiązań w zakresie liberalizacji, wynikających z niniejszej dyrektywy;
w Republice Greckiej i Irlandii występują, choć w różnym zakresie, poważne problemy z bilansem płatniczym i wysokim zadłużeniem zewnętrznym; wprowadzenie przez oba te Państwa Członkowskie natychmiastowej i pełnej liberalizacji przepływów kapitału utrudni im dalsze stosowanie środków, które podjęły na rzecz poprawy swojej sytuacji zewnętrznej i wzmocnienia swoich systemów finansowych w celu ich dostosowania do wymogów zintegrowanego rynku finansowego Wspólnoty; właściwe jest, zgodnie z art. 8c Traktatu, aby tym dwu Państwom Członkowskim, w świetle ich szczególnej sytuacji, zapewnić dłuższy okres czasu na wypełnienie zobowiązań, wynikających z niniejszej dyrektywy;
pełna liberalizacja przepływów kapitału w niektórych Państwach Członkowskich, szczególnie w regionach przygranicznych, może przyczynić się do powstawania trudności na rynku nieruchomości dla drugich miejsc zamieszkania; wejście w życie niniejszej dyrektywy nie narusza obowiązującego ustawodawstwa krajowego Państw Członkowskich, regulującego te kwestie zakupu;
należy wykorzystać okres, przeznaczony do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, na umożliwienie Komisji przedłożenia wniosków mających na celu wyeliminowanie lub ograniczanie ryzyka zakłóceń, uchylania się od opodatkowania, wynikającego ze zróżnicowania krajowych systemów opodatkowania oraz umożliwienia Radzie ustosunkowania się do tych wniosków;
zgodnie z art. 70 ust. 1 Traktatu, Wspólnota dąży do osiągnięcia możliwie największego stopnia liberalizacji w odniesieniu do przepływu kapitału między jej rezydentami a rezydentami państw trzecich;
przepływy kapitałów krótkoterminowych o dużej skali do albo z państw trzecich mogą poważnie zakłócić sytuację pieniężną lub finansową Państw Członkowskich lub spowodować poważne napięcia na rynkach walutowych; taki rozwój wypadków może okazać się szkodliwy dla spójności Europejskiego Systemu Walutowego, prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz postępującego urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej; w związku z tym należy stworzyć odpowiednie warunki do podjęcia wspólnych działań przez Państwa Członkowskie, jeśli okaże się to niezbędne;
niniejsza dyrektywa zastępuje dyrektywę Rady 72/156/EWG z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie uregulowania napływu kapitału międzynarodowego i neutralizacji jego niepożądanych skutków na płynność wewnętrzną [5]; dyrektywa 72/156/EWG traci moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem następujących przepisów, Państwa Członkowskie znoszą ograniczenia w zakresie przepływów kapitału, dokonywanych między osobami zamieszkałymi w Państwach Członkowskich.
W celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przepływy kapitału klasyfikuje się zgodnie z nomenklaturą, zawartą w Załączniku I.
2.
Przelewy w odniesieniu do przepływów kapitału odbywają się na tych samych warunkach kursowych, jakie obowiązują przy realizacji płatności w transakcjach bieżących.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadomią Komitet Prezesów Banków Centralnych, Komitet Walutowy oraz Komisję o środkach podjętych w celu regulowania płynności sektora bankowego, mających szczególny wpływ na transakcje kapitałowe, dokonywane przez instytucje kredytowe z nierezydentami, najpóźniej do dnia wejścia ich w życie.
Środki te powinny ograniczać się do tego, co jest niezbędne do celów krajowej regulacji pieniężnej.
Komitet Walutowy oraz Komitet Prezesów Banków Centralnych przedstawi Komisji opinie w tej sprawie.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy przepływy kapitału krótkoterminowego o wyjątkowo dużej skali powodują poważne napięcia na rynkach walutowych i prowadzą do poważnego zakłócenia w prowadzeniu polityki pieniężnej i walutowej Państwa Członkowskiego, co przejawia się w szczególności w znacznych wahaniach płynności wewnętrznej, Komisja może, po konsultacji z Komitetem Walutowym oraz Komitetem Prezesów Banków Centralnych, upoważnić to Państwo Członkowskie do podjęcia środków ochronnych w odniesieniu do przepływów kapitału wymienionych w Załączniku II, których warunki i szczegóły określi Komisja.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może samo podjąć wyżej wspomniane środki ochronne w trybie pilnym, jeśli środki te są niezbędne.
Komisja oraz pozostałe Państwa Członkowskie będą powiadamiane o tych środkach najpóźniej w dniu ich wejścia w życie.
Komisja po konsultacji z Komitetem Walutowym oraz Komitetem Prezesów Banków Centralnych podejmie decyzję, czy dane Państwo Członkowskie może kontynuować stosowanie tych środków czy też powinno je zmienić lub znieść.
3.
Decyzje podejmowane przez Komisję na mocy ust. 1 i 2 mogą być odwołane lub zmienione przez Radę kwalifikowaną większością.
4.
Okres stosowania środków ochronnych podjętych na mocy niniejszego artykułu nie przekracza sześciu miesięcy.
5.
Do dnia 31 grudnia 1992 r. Rada zbada, na podstawie sprawozdania Komisji, po uzyskaniu opinii Komitetu Walutowego oraz Komitetu Prezesów Banków Centralnych, czy przepisy niniejszego artykułu nadal odpowiadają, co do zasady jak i co do szczegółów, wymogom, które miały spełnić.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do podejmowania wszelkich niezbędnych środków na rzecz zapobiegania naruszeniom ich przepisów ustawowych i wykonawczych, w tym w odniesieniu do opodatkowania i rozważnego nadzoru nad instytucjami finansowymi czy tworzenia procedur zgłaszania przepływów kapitału do celów informacji urzędowej lub statystycznej.
Stosowanie tych środków i procedur nie może powodować utrudnienia dla przepływów kapitału dokonywanych zgodnie z prawem wspólnotowym.
Artykuł 5
W przypadku Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej, zgodnie z nomenklaturą przepływów kapitału zawartą w Załączniku I, zakres postanowień Aktu Przystąpienia z 1985 r. w dziedzinie przepływów kapitału, jest taki jaki określono w Załączniku III.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1990 roku.
Państwa Członkowskie powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.
Państwa Członkowskie powiadomią również o wszelkich nowych środkach lub zmianach przepisów regulujących przepływy kapitału, które zostały wymienione w Załączniku I, najpóźniej do dnia ich wejścia w życie.
2.
Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska, z zastrzeżeniem art. 61-66 oraz 222-232 Aktu Przystąpienia z 1985 r., a także Republika Grecka i Irlandia, mogą czasowo kontynuować stosowanie ograniczeń wobec przepływów kapitału wymienionych w Załączniku IV, zgodnie z warunkami i terminami ustalonymi w tym Załączniku.
Jeśli przed wygaśnięciem terminu, ustalonego w odniesieniu do liberalizacji przepływów kapitału, określonych w wykazie III oraz IV Załącznika IV, Republika Portugalska i Republika Grecka uzna, że nie jest w stanie kontynuować liberalizacji, w szczególności z powodu występowania trudności w bilansie płatniczym lub ponieważ krajowy system finansowy jest niedostatecznie dostosowany, na wniosek jednego z tych Państw Członkowskich oraz we współpracy z Komitetem Walutowym, Komisja dokona oceny sytuacji gospodarczej i finansowej Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
Na podstawie wyników tej oceny Komisja zaproponuje Radzie przedłużenie terminu liberalizacji całości lub części określonych przepływów kapitału.
Takie przedłużenie nie może przekroczyć trzech lat.
Rada będzie działać zgodnie z procedurą ustaloną w art. 69 Traktatu.
3.
Królestwo Belgii oraz Wielkie Księstwo Luksemburga mogą czasowo kontynuować funkcjonowanie podwójnego rynku walutowego na warunkach i w terminach określonych w Załączniku V.
4.
Istniejące prawo krajowe regulujące zakup drugich miejsc zamieszkania może być utrzymane w mocy do czasu, kiedy Rada przyjmie dalsze przepisy w tym obszarze zgodnie z art. 69 Traktatu.
Przepis ten nie narusza stosowania innych przepisów prawa wspólnotowego.
5.
Komisja przedłoży Radzie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski mające na celu wyeliminowanie lub zmniejszenie ryzyka zakłóceń, uchylania się od opodatkowania, wynikających z różnych krajowych systemów opodatkowania oszczędności oraz kontrolę stosowania tych systemów.
Rada zajmie stanowisko wobec wniosków Komisji najpóźniej do dnia 30 czerwca 1989 r.
Wszelkie wspólnotowe przepisy podatkowe będą, zgodnie z Traktatem, przyjmowane jednogłośnie.
Artykuł 7
1.
W traktowaniu przelewów w odniesieniu do przepływów kapitału do i z państw trzecich, Państwa Członkowskie będą dążyły do osiągnięcia tego samego stopnia liberalizacji, który stosowany jest przy operacjach z rezydentami innych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszej dyrektywy.
Przepisy poprzedniego akapitu nie naruszają stosowania wobec państw trzecich krajowych reguł lub prawa wspólnotowego, w szczególności dotyczących warunków wzajemności, odnośnie operacji tworzenia i świadczenia usług finansowych oraz dopuszczenia papierów wartościowych do rynków kapitałowych.
2.
Gdy przepływy kapitału krótkoterminowego na dużą skalę do i z państw trzecich poważnie naruszą krajową lub zewnętrzną sytuację pieniężną lub finansową Państw Członkowskich lub kilku z nich, bądź też powodują napięcia w relacjach wymiany walut we Wspólnocie lub między Wspólnotą a państwami trzecimi, wówczas Państwa Członkowskie przeprowadzą między sobą konsultacje na temat wszelkich środków, które należy wprowadzić, aby przeciwdziałać tym trudnościom.
Konsultacje te odbywać się będą w ramach Komitetu Prezesów Banków Centralnych i Komitetu Walutowego z inicjatywy Komisji lub jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Co najmniej raz w roku Komitet Walutowy zbada sytuację odnośnie swobodnego przepływu kapitału, wynikającej ze stosowania niniejszej dyrektywy.
Kontrola obejmuje środki dotyczące krajowych uregulowań rynków kredytowych, finansowych i pieniężnych, które mogą mieć szczególny wpływ na międzynarodowe przepływy kapitału oraz na wszystkie pozostałe aspekty niniejszej dyrektywy.
Komitet składa sprawozdanie Komisji z wyników tej kontroli.
Artykuł 9
Pierwsza dyrektywa z dnia 11 maja 1960 r. oraz dyrektywa 72/156/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 1990 r.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 17 maja 1988 r.
w sprawie dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 77/649/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do pola widzenia kierujących pojazdami silnikowymi
(88/366/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienione dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienione dyrektywą 81/643/EWG [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: zmieniła się konstrukcja pojazdów, w szczególności w wyniku wpływu badań nad aerodynamiką w celu ograniczenia zużycia paliwa, co często powoduje zauważalne pochylenie słupków szyby przedniej; obecne wymogi dotyczące ograniczenia pola widzenia obuocznego przez słupki szyby przedniej powinny być zmienione w celu zmniejszenia trudności napotykanych przez producentów podczas produkcji pojazdów, które mają optymalne współczynniki oporu (Cd);
praktyczne doświadczenie pokazało, że istnieje także konieczność zmiany niektórych wymogów dotyczących przewodów "anten samochodowych" i przewodów "urządzeń odszraniających/odmgławiających", które stanowią integralną część szyby przedniej, aby umożliwić uzyskanie optymalnej jakości i funkcjonowania zgodnych z najwyższą charakterystyką działania instalacji radiowej oraz aby spowodować lepsze funkcjonowanie i skuteczność odszraniania i odmgławiania szyby przedniej z równoczesnym utrzymaniem dobrych parametrów optycznych i bez ograniczania widoczności;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W wykazie załączników oraz załącznikach I i IV do dyrektywy 77/649/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 maja 1988 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek
(88/378/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100A,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w różnych Państwach Członkowskich, odnoszące się do cech bezpieczeństwa zabawek, różnią się zakresem i treścią; takie rozbieżności mogą tworzyć bariery w handlu i nierówne warunki konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego, bez koniecznego zapewnienia konsumentom na wspólnym rynku, w szczególności dzieciom, skutecznej ochrony przed niebezpieczeństwami wynikającymi z tych produktów;
takie przeszkody w urzeczywistnieniu rynku wewnętrznego, na którym mogą być sprzedawane jedynie wystarczająco bezpieczne produkty, powinny zostać usunięte; w tym celu obrót i swobodny przepływ zabawek powinny podlegać jednolitym zasadom opartym na celach związanych z ochroną zdrowia i bezpieczeństwa konsumenta, jak określono w uchwale Rady z dnia 23 czerwca 1986 r. dotyczącej przyszłych kierunków polityki Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w odniesieniu do ochrony i wspierania interesów konsumenta [4];
dla ułatwienia wykazania zgodności z zasadniczymi wymogami konieczne jest zharmonizowanie na poziomie europejskim norm dotyczących w szczególności projektowania i składu zabawek, tak aby produkty będące zgodne z nimi, mogły być uważane za odpowiadające zasadniczym wymogom; takie normy zharmonizowane na poziomie europejskim opracowywane są przez instytucje prywatne i muszą zachować nieobowiązkowy charakter; w tym celu Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (CENELEC) są upoważnione jako właściwe organy do przyjmowania zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy Komisji z tymi dwoma organami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy zharmonizowana norma jest techniczną specyfikacją (normą europejską lub dokumentem harmonizującym) przyjętą przez jeden lub oba te organy, po odesłaniu sprawy przez Komisję zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [5], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, oraz na podstawie ogólnych wytycznych;
zgodnie z uchwałą Rady z dnia 7 maja 1985 r. o nowym podejściu do harmonizacji technicznej i norm [6], harmonizacja, która ma być osiągnięta, powinna polegać na ustanowieniu zasadniczych wymogów bezpieczeństwa, spełnianych przez wszystkie zabawki, jeżeli mają być one wprowadzone do obrotu;
ze względu na rozmiar i mobilność rynku zabawek oraz zróżnicowanie tych produktów zakres zastosowania niniejszej dyrektywy powinien być ustalony na podstawie wystarczająco szerokiej definicji "zabawek"; mimo wszystko powinno być wyraźnie określone, że do celów niniejszej dyrektywy niektóre produkty nie są uznawane za zabawki, ponieważ albo nie są one w rzeczywistości przeznaczone dla dzieci, albo wymagają nadzoru lub specjalnych warunków użycia;
zabawki wprowadzone do obrotu nie powinny stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa i/lub zdrowia ani użytkowników, ani osób trzecich; norma bezpieczeństwa zabawek powinna być ustalona w odniesieniu do kryterium używania produktu zgodnie z przeznaczeniem, lecz z uwzględnieniem wszelkich możliwych do przewidzenia sposobów użycia, mając na uwadze normalne zachowanie dzieci, które zazwyczaj nie wykazują takiego samego stopnia ostrożności, jak przeciętny dorosły użytkownik;
norma bezpieczeństwa zabawki musi być brana pod uwagę w momencie jej sprzedaży, mając na uwadze konieczność zapewnienia, że norma ta zostanie zachowana przez cały przewidywany i normalny okres użytkowania zabawek;
zgodność z zasadniczymi wymogami może zagwarantować zdrowie i bezpieczeństwo konsumenta; wszystkie zabawki wprowadzane na rynek muszą spełniać te wymogi i, jeżeli je spełnią, nie wolno stwarzać żadnych ograniczeń dotyczących sposobu, w jaki odbywa się ich swobodny przepływ;
można przypuszczać, że zabawki spełniają takie zasadnicze wymogi, w przypadku gdy są zgodne ze zharmonizowanymi normami, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
zabawki, które spełniają wymogi modelu zatwierdzonego przez zatwierdzony organ, mogą również być uważane za spełniające zasadnicze wymogi; zgodność taka musi być potwierdzona przez opatrzenie znakiem europejskim;
procedury certyfikacji muszą być ustanowione w celu określenia sposobu, w jaki krajowe zatwierdzone organy muszą zatwierdzać modele zabawek niezgodne z normami oraz wydawać certyfikaty badania typu dla tych zabawek oraz zabawek zgodnych z normami, których model zostaje im przedłożony do zatwierdzenia;
Państwom Członkowskim, Komisji i wszystkim zatwierdzonym organom muszą być dostarczane odpowiednie informacje na różnych etapach procedur certyfikacji i kontroli;
Państwa Członkowskie muszą powołać organy, zwane "zatwierdzonymi organami", do celów stosowania systemu wprowadzanego dla zabawek; muszą być dostarczone odpowiednie informacje o tych organach i wszystkie organy muszą spełniać minimalne wymogi dla ich zatwierdzenia;
mogą mieć miejsce przypadki, gdy zabawka nie spełnia zasadniczego wymogu bezpieczeństwa; w takich przypadkach Państwo Członkowskie, które stwierdzi ten fakt, musi przyjąć wszelkie właściwe środki w celu wycofania produktu z rynku lub zabronienia wprowadzenia go na rynek; decyzja taka musi być uzasadniona, a, gdy powodem jest niedoskonałość zharmonizowanych norm, muszą one, lub ich część, być wycofane z listy publikowanej przez Komisję;
Komisja ma zapewnić, że zharmonizowane europejskie normy we wszystkich dziedzinach, objętych zasadniczymi wymogami wymienionymi w załączniku II, są sporządzone w odpowiednim czasie, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie i opublikowanie niezbędnych przepisów do dnia 1 lipca 1989 r.; przepisy prawa krajowego przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy powinny stać się skuteczne od dnia 1 stycznia 1990 r.;
należy zapewnić, że odpowiednie działania zostaną podjęte przeciw każdemu, kto bezprawnie umieszcza na produktach znaki zgodności;
kontrole bezpieczeństwa zabawek już obecnych na rynku muszą być prowadzone przez właściwe władze Państw Członkowskich;
dla pewnych kategorii zabawek, które są szczególnie niebezpieczne lub przeznaczone dla bardzo małych dzieci, powinny być również podawane ostrzeżenia lub szczegóły dotyczące środków ostrożności;
Komisja musi otrzymywać regularne informacje dotyczące działań prowadzonych na podstawie niniejszej dyrektywy przez zatwierdzone organy;
osoby, do których skierowana jest decyzja podjęta na podstawie niniejszej dyrektywy, muszą znać uzasadnienie takiej decyzji oraz dostępne im środki zaradcze;
opinia Naukowego Komitetu Doradczego ds. Oceny Toksyczności oraz Ekotoksyczności Związków Chemicznych została wzięta pod uwagę w odniesieniu do podyktowanych względami zdrowia ograniczeń związanych z przyswajalnością związków metali w zabawkach dla dzieci,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zabawek.
"Zabawka" oznacza dowolny produkt lub materiał zaprojektowany lub wyraźnie przewidziany do używania podczas zabawy przez dzieci do 14 roku życia.
2.
Produkty wymienione w załączniku I nie są uznawane za zabawki do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Zabawki mogą być wprowadzane do obrotu tylko wówczas, gdy nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa i/lub zdrowia użytkowników lub osób trzecich wtedy, gdy są używane zgodnie z przeznaczeniem lub w sposób możliwy do przewidzenia, mając na uwadze normalne zachowanie dzieci.
2.
W stanie, w jakim zabawka jest wprowadzona do obrotu, biorąc pod uwagę okres przewidywanego i normalnego użytkowania, zabawka musi spełnić warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ustanowione w niniejszej dyrektywie.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy wyrażenie "wprowadzać do obrotu" obejmuje zarówno sprzedaż, jak i dystrybucję wolną od opłat.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki niezbędne dla zapewnienia, że zabawki nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli nie spełnią zasadniczych wymogów bezpieczeństwa wymienionych w załączniku II.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie będą utrudniać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium zabawek, które spełniają warunki określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 w odniesieniu do zabawek posiadających znak WE przewidziany w art. 11, zwany dalej "znakiem WE", oznaczający zgodność z odpowiednimi normami krajowymi, które transponują zharmonizowane normy, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne tych norm krajowych.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują, że zabawki, w odniesieniu do których producent nie zastosował norm określonych w ust. 1 lub zastosował je tylko częściowo, lub dla których takie normy nie istnieją, spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 3, w przypadku gdy po otrzymaniu certyfikatu badania typu WE ich zgodność z zatwierdzonym modelem została potwierdzona przez zamieszczenie znaku WE.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1 nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów określonych w art. 3, Komisja lub Państwo Członkowskie przekazują sprawę do Stałego Komitetu powołanego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, zwanego dalej "Komitetem", podając swoje uzasadnienie.
Komitet wyda opinię w trybie pilnym.
Po otrzymaniu opinii komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie, czy przytoczone normy lub ich część powinny lub nie być wycofane z publikacji określonej w art. 5 ust. 1.
2.
Komisja powiadomi europejski organ normalizacji i, jeśli to konieczne, wyda nowe wytyczne normalizujące.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że zabawki opatrzone znakiem WE, które używane są zgodnie z przeznaczeniem lub zgodnie z art. 2, mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i/lub zdrowia konsumentów, i/lub osób trzecich, podejmie ono wszelkie właściwe środki w celu wycofania takich produktów z rynku lub zakazania bądź ograniczenia ich wprowadzenia do obrotu.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomia Komisję o tym środku i wskazuje uzasadnienie swojej decyzji, stwierdzając w szczególności, czy niezgodność wynika z:
a) niespełnienia zasadniczych wymogów określonych w art. 3, jeżeli zabawka nie jest zgodna z normami określonymi w art. 5 ust. 1;
b) niewłaściwego stosowania norm określonych w art. 5 ust. 1;
c) niedoskonałości norm określonych w art. 5 ust. 1.
2.
Komisja skonsultuje się z zainteresowanymi stronami w możliwie najkrótszym czasie.
W przypadku gdy po konsultacji Komisja stwierdzi, że jakikolwiek środek określony w ust. 1 jest uzasadniony, bezzwłocznie powiadomi o tym Państwo Członkowskie, które podjęło działanie, i inne Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 przypisana jest niedoskonałości norm, Komisja po konsultacji z zainteresowanymi stronami przedstawia sprawę Komitetowi w terminie dwóch miesięcy, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło środki, ma zamiar je podtrzymać, i rozpocznie postępowanie określone w art. 6.
3.
W przypadku gdy zabawka, która nie spełnia wymogów, opatrzona jest znakiem WE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie środki i powiadamia Komisję, która informuje inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
1. a) Przed wprowadzeniem do obrotu zabawki wyprodukowane zgodnie ze zharmonizowanymi normami określonymi w art. 5 ust. 1 muszą być opatrzone znakiem WE poprzez który producent lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie potwierdza, że zabawki te zgodne są z tymi normami;
b) Producent lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie udostępnią do celów kontroli następujące informacje:
- opis środków (takich jak korzystanie z raportu z badań lub dokumentacji technicznej), poprzez które producent zapewnia zgodność produkcji z normami określonymi w art. 5 ust. 1 oraz, stosownie do przypadku: certyfikat typu WE wystawiony przez zatwierdzony organ; kopie dokumentów, które producent przedłożył zatwierdzonemu organowi; opis środków, poprzez które producent zapewnia zgodność z zatwierdzonym modelem,
- adresy miejsc produkcji i magazynowania,
- szczegółowe informacje dotyczące projektu i produkcji.
W przypadku gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie mają swojej siedziby we Wspólnocie, powyższy obowiązek udostępnienia informacji ciąży na osobie, która wprowadza zabawkę na rynek Wspólnoty.
2. a) Zabawki, które nie są zgodne w całości lub w części z normami określonymi w art. 5 ust. 1, muszą być opatrzone przed wprowadzeniem do obrotu znakiem WE, poprzez który producent lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie potwierdza, że dana zabawka odpowiada modelowi zbadanemu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, który zgodnie ze stwierdzeniem zatwierdzonego organu spełnia zasadnicze wymogi określone w art. 3;
b) producent lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie, udostępni do celów kontroli następujące informacje:
- szczegółowy opis procesu produkcji,
- opis środków (takich jak korzystanie z raportu z badań lub dokumentacji technicznej), poprzez które producent zapewnia zgodność z zatwierdzonym modelem,
- adresy miejsc produkcji i magazynowania,
- kopie dokumentów, jakie producent przedłożył zatwierdzonemu organowi, zgodnie z art. 10 ust. 2,
- certyfikat badań próbki lub jego uwierzytelniony odpis.
W przypadku gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie posiadają siedziby we Wspólnocie, powyższy obowiązek udostępniania informacji ciąży na osobie, która wprowadza zabawkę na rynek Wspólnoty.
3.
W przypadku niewywiązania się z zobowiązań ustanowionych w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki, by zapewnić, że te zobowiązania zostaną wypełnione.
Gdy niewywiązanie się z zobowiązań jest oczywiste, na producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela z siedzibą we Wspólnocie może zostać nałożony obowiązek przeprowadzenia badań na ich własny koszt w terminie określonym przez zatwierdzony organ w celu sprawdzenia zgodności ze zharmonizowanymi normami i zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa.
Artykuł 9
1.
Minimalne kryteria, jakie Państwa Członkowskie muszą spełnić w celu wyznaczenia zatwierdzonych organów określonych w niniejszej dyrektywie, zawarte są w załączniku III.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zatwierdzonych organach, odpowiedzialnych za przeprowadzanie badania typu WE określonych w art. 8 ust. 2 i art. 10.
Komisja publikuje w celach informacyjnych listę takich organów, wraz z nadanymi im numerami, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz jest odpowiedzialna za jej uaktualnianie.
3.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło organ, wycofuje swoje zatwierdzenie, jeżeli stwierdzi, że organ taki przestał spełniać kryteria wymienione w załączniku III.
Niezwłocznie powiadamia ono o tym Komisję.
Artykuł 10
1.
Badanie typu WE jest procedurą poprzez którą zatwierdzony organ sprawdza i potwierdza, że model zabawki spełnia zasadnicze wymogi określone w art. 3.
2.
Wniosek o badanie typu WE składa w zatwierdzonym organie producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie.
Wniosek musi zawierać:
- opis zabawki,
- nazwę i adres producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, lub przedstawicieli oraz miejsce produkcji zabawki,
- wyczerpujące dane dotyczące produkcji i projektu oraz model zabawki, która ma być wyprodukowana.
3.
Zatwierdzony organ przeprowadza badanie typu WE w sposób opisany poniżej:
- bada on dokumenty dostarczone przez składającego wniosek i stwierdza, czy są one w porządku,
- sprawdza, czy zabawka nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa i/lub zdrowia, jak przewidziano w art. 2,
- przeprowadza właściwe badania i testy, stosując w jak największym stopniu zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1 w celu sprawdzenia, czy model spełnia zasadnicze wymogi określone w art. 3,
- może poprosić o dalsze egzemplarze modelu.
4.
Jeżeli model jest zgodny z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3, zatwierdzony organ wystawia certyfikat badania typu WE oraz powiadamia o tym składającego wniosek.
Certyfikat taki zawiera wnioski z badania, wskazuje związane z nim warunki oraz zawiera opisy i rysunki zatwierdzonej zabawki.
Komisja, inne zatwierdzone organy i inne Państwa Członkowskie mogą na wniosek uzyskać kopię certyfikatu oraz na uzasadniony wniosek kopię projektu i schematu produkcyjnego oraz raportu z przeprowadzonych badań i testów.
5.
Zatwierdzony organ, który odmówi wydania certyfikatu badania typu WE, powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które go zatwierdziło, oraz Komisję, podając przyczyny odmowy.
Artykuł 11
1.
Znak WE określony w art. 5, 7 i 8 oraz nazwa lub imię i nazwisko, i/lub nazwa handlowa, i/lub znak towarowy oraz adres producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela albo importera na obszar Wspólnoty będą jako zasada umieszczone albo na zabawce, albo na opakowaniu w widocznej, łatwej do odczytania i nieusuwalnej formie.
W przypadku małych zabawek i zabawek składających się z małych części szczegóły te mogą być umieszczone w taki sam sposób na opakowaniu, na etykiecie lub na ulotce.
W przypadku gdy takie szczegółowe informacje nie są umieszczone na zabawce, należy zwrócić uwagę konsumenta na celowość ich zachowania.
2.
Znak WE zawiera symbol "WE".
3.
Umieszczanie na zabawkach znaków lub napisów, które mogą zostać pomylone ze znakiem WE, jest zabronione.
4.
Dane szczegółowe określone w ust. 1 mogą być podane w skrócie, pod warunkiem że skrót umożliwi identyfikację producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera na obszar Wspólnoty.
5.
Załącznik IV wymienia ostrzeżenia i wskazania zachowania środków ostrożności podczas używania, które powinny być podane w odniesieniu do niektórych zabawek.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby te ostrzeżenia i środki ostrożności lub niektóre z nich, łącznie z informacją określoną w ust. 4, były podawane w ich własnym narodowym języku lub językach, gdy zabawki są wprowadzane do obrotu.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że kontrole wyrywkowe są przeprowadzane w odniesieniu do zabawek, które znajdują się na ich rynku, tak aby sprawdzić ich zgodność z niniejszą dyrektywą.
Organ odpowiedzialny za kontrolę:
- uzyskuje dostęp, na wniosek, do miejsca produkcji lub magazynowania oraz do informacji określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b),
- może poprosić producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub osobę odpowiedzialną za wprowadzenie zabawki do obrotu, a posiadającą siedzibę we Wspólnocie, o dostarczenie informacji przewidzianych w art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) w terminie określonym przez Państwo Członkowskie,
- może wybrać próbkę i zabrać ją w celu przeprowadzenia badań i testów.
2.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania poufności w odniesieniu do wysyłania kopii, związanych z badaniem typu WE określonym w art. 10 ust. 4.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie regularnie powiadamiają Komisję o działaniach podejmowanych na mocy niniejszej dyrektywy przez organy, które one zatwierdziły, tak aby Komisja mogła zapewnić, że procedury kontrolne są stosowane prawidłowo i bez dyskryminacji.
Artykuł 14
Jakakolwiek decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy i zawierająca ograniczenia dotyczące wprowadzania zabawek do obrotu będzie zawierać dokładne uzasadnienie.
Zostanie ona możliwie najszybciej podana do wiadomości zainteresowanej stronie, która będzie jednocześnie informowana o środkach zaradczych, jakie może podjąć zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim, oraz o terminach obowiązujących w takich przypadkach.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 30 czerwca 1989 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 stycznia 1990 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 czerwca 1988 r.
zmieniająca dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG, 70/457/EWG oraz 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, roślin zbożowych, sadzeniakami ziemniaka, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, materiałem siewnym warzyw oraz w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych
(88/380/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
z powodu przyczyn podanych poniżej dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym i materiałem rozmnożeniowym powinny zostać zmienione:
- dyrektywa Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/95/EWG [4],
- dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/480/EWG [6],
- dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/120/EWG [8],
- dyrektywa Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [9], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/374/EWG [10],
- dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [11], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/480/EWG,
- dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych [12], ostatnio zmieniona dyrektywą 86/155/EWG [13],
- dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [14], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/481/EWG [15];
z powodu zwiększonego znaczenia we Wspólnocie stokłosy uniolowatej, stokłosy miękkiej, facelii błękitnej, pszenżyta, kapusty chińskiej i cykorii przemysłowej powinny one zostać włączone w zakres działania powyższych dyrektyw; z tych samych przyczyn mieszańce odmian niektórych dodatkowych gatunków zbóż i słonecznika powinny również zostać włączone w zakres działania powyższych dyrektyw; warunki, które muszą spełniać wymienione rośliny uprawne i nasiona tych gatunków oraz typy odmian powinny uwzględniać przepisy dotyczące międzynarodowego obrotu handlowego materiałem siewnym ustanowione przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), z wyjątkiem odmian pszenżyta zapylanych krzyżowo oraz mieszańców odmian niektórych dodatkowych gatunków zbóż, w stosunku do których nie zostały jeszcze ustanowione takie przepisy przez OECD;
z jednej strony wydaje się wskazana potrzeba poprawienia niektórych przepisów w celu ułatwienia reprodukcji nasion w Państwach Członkowskich innych niż państwo pochodzenia, z drugiej zaś strony istnieje potrzeba ustanowienia środków działania we Wspólnocie, które zapewnią, że będzie możliwa identyfikacja tego materiału siewnego wprowadzonego do obrotu jako materiału siewnego wyprodukowanego w celu przetworzenia;
wydaje się wskazane przyznanie dodatkowych okresów dla Państw Członkowskich, które umożliwią materiałowi siewnemu gatunków zbóż powstałych z samozapylenia, który nie został poddany urzędowym inspekcjom polowym, żeby był poddany, pod pewnymi warunkami, urzędowej kwalifikacji oraz żeby dopuszczono do obrotu określone odmiany żyta, niespełniające niektórych warunków ustanowionych w załączniku II do dyrektywy 66/402/EWG oraz aby niezbędne doświadczenie dotyczące bardziej ogólnych i definitywnych rozwiązań, w szczególności w odniesieniu do żyta, mogło być uzyskane w świetle informacji dostarczonych przez Wielką Brytanię;
w celu znalezienia ulepszonych alternatywnych rozwiązań w stosunku do niektórych elementów programów kwalifikacji przyjętych w ramach przytoczonych dyrektyw, wydaje się wskazane zorganizowanie tymczasowych eksperymentów przeprowadzonych w określonych warunkach;
przepisy dotyczące informacji wymaganej dla celów urzędowego znakowania nazw gatunków i odmianpowinnyzostać ulepszone w celu dostarczenia lepszej informacji dla użytkowników materiału siewnego oraz w celu ułatwienia handlu wewnątrz Wspólnoty;
powinno zostać zapewnione, że wymagane etykiety dostawców, zgodnie z przepisami prawa krajowego, zostaną przygotowane w taki sposób, żeby nie mogły zostać pomylone z etykietami urzędowymi;
wskazane jest, aby ułatwić Państwom Członkowskim wykluczenie materiału siewnego gatunków zbóż oraz gatunków roślin oleistych i włóknistych o mniejszym znaczeniu gospodarczym z zakresu stosowania dyrektyw 66/402/EWG i 69/208/EWG;
w przypadku dyrektywy 70/458/EWG, niektóre przepisy dotyczące odmian gatunków warzyw powinny zostać wdrożone w taki sposób, aby umożliwić uwzględnienie bieżących osiągnięć naukowych w procesie odnawiania urzędowego uznania niektórych odmian;
jako ogólna zasada, warunki dotyczące wartości uprawowych lub użytkowych odmian nie powinny być wymagane dla celów uznania odmian (linii z chowu wsobnego, mieszańców), które służą jedynie jako składniki dla odmian mieszańców;
powinno być możliwe, aby dla określonych celów wymagane było ujawnienie odmian traw nieprzeznaczonych do produkcji roślin pastewnych;
w celu umożliwienia Republice Grecji zakończenia procesu adaptacji materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego oraz dostosowania procesu ich obrotu do wymagań Wspólnoty odnoszących się do wspólnych katalogów, powinien zostać wzięty pod uwagę wniosek złożony przez Republikę Grecji o upoważnienie do zakazu, na części lub całości swojego terytorium, obrotu materiałem siewnym lub materiałem rozmnożeniowym niektórych odmian wymienionych we wspólnych katalogach odmian gatunków roślin uprawnych;
przydatne byłoby wyjaśnienie niektórych przepisów wyżej wymienionych dyrektyw;
właściwe jest odłożenie w czasie daty wdrożenia już dokonanych zmian do wyżej wymienionych dyrektyw poprzez dyrektywę Rady 86/155/EWG oraz dyrektywę Komisji 86/320/EWG tak, aby dostosować datę wdrożenia tych dyrektyw do daty wdrożenia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/400/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 ust. 1 lit.
E) wyrażenie "bb)" zastępuje się wyrażeniem "aa) a) i bb)";
2. w art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Różne typy odmian, włączając składniki nadające się do kwalifikacji zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, mogą zostać określone i zdefiniowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 21.";
3. art. 12 staje się art. 12 ust. 1;
4. w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Etykietę określoną w ust. 1 wykonuje się w taki sposób, aby nie była mylona z etykietą urzędową określoną w art. 11 ust. 1.";
5. dodaje się art. 13a w brzmieniu:
"Artykuł 13a
W celu znalezienia ulepszonych alternatywnych rozwiązań w stosunku do niektórych elementów programów kwalifikacji przyjętych w ramach niniejszej dyrektywy, można zdecydować o zorganizowaniu czasowych eksperymentów przeprowadzanych w określonych warunkach na poziomie Wspólnoty, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 21.
W ramach tych eksperymentów Państwa Członkowskie mogą zostać zwolnione z niektórych zobowiązań ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Rozmiary tych zwolnień zostaną określone w odniesieniu do przepisów, do których będą stosowane.
Czas trwania eksperymentu nie przekroczy siedmiu lat.";
6. w art. 14 ust. 2 lit. c), wyrażenie "bb)" zastępuje się wyrażeniem "aa) a) i bb)";
7. w art. 14 ust. 3 lit. c) tiret piąte i szóste otrzymują brzmienie:
"— gatunki, określone co najmniej nazwą łacińską, pod swoją nazwą botaniczną, która może być podana w skróconej formie i bez nazwy urzędowej lub pod swoją nazwą zwyczajową, albo pod obiema nazwami; określenie burak cukrowy czy burak pastewny,
— odmiany, określone co najmniej nazwą łacińską,";
8. artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny buraków:
- który został wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego urzędowo poddanego kwalifikacji w jednym lub kilku Państwach Członkowskich lub w państwie trzecim, któremu została przyznana klauzula równoważności, zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b), i
- który został zebrany w innym Państwie Członkowskim,
na wniosek i bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 70/457/EWG, jest urzędowo poświadczany jako kwalifikowany materiał siewny w każdym Państwie Członkowskim, jeśli ten materiał siewny został poddany inspekcjom polowym spełniającym warunki ustanowione w załączniku I część A dla odpowiedniej kategorii i jeśli urzędowe badanie wykazało, że warunki ustanowione w załączniku I część B dla tej samej kategorii są spełnione.
W takich przypadkach, gdzie materiał siewny został bezpośrednio wyprodukowany z urzędowo uznanego kwalifikowanego materiału siewnego przed materiałem elitarnym, Państwa Członkowskie mogą także autoryzować urzędową kwalifikację materiału siewnego jako elitarnego materiału siewnego, jeśli warunki ustanowione dla tej kategorii są spełnione.
2.
Materiał siewny buraków, który został zebrany w innym Państwie Członkowskim i który ma być kwalifikowany zgodnie z przepisami ustanowionymi w ust. 1:
- jest pakowany i znakowany urzędowymi etykietami spełniającymi warunki ustanowione w załączniku IV części A i B, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 10 ust. 1, i
- jest zaopatrywany w urzędowy dokument spełniający warunki ustanowione w załączniku IV część C.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają także, że materiał siewny buraków
- który został wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego urzędowo poddanego kwalifikacji w jednym lub kilku Państwach Członkowskich lub w państwie trzecim, któremu została przyznana klauzula równoważności zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b), i
- który został zebrany w innym państwie trzecim,
na wniosek, jest urzędowo poświadczany jako kwalifikowany materiał siewny w każdym Państwie Członkowskim, gdzie materiał elitarny został albo wyprodukowany, albo urzędowo poddany kwalifikacji, jeśli ten materiał siewny został poddany inspekcjom polowym spełniającym warunki ustanowione w równoważnej decyzji w ramach art. 16 ust. 1 lit. a) dla odpowiedniej kategorii i jeśli urzędowe badania wykazały, że warunki ustanowione w załączniku I część B dla tej samej kategorii są spełnione.
Inne Państwa Członkowskie mogą także autoryzować urzędową kwalifikację takiego materiału siewnego.";
9. załącznik III część A lit. I pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Gatunki, określone co najmniej nazwą łacińską, pod swoją nazwą botaniczną, która może być podana w skróconej formie i bez nazwy urzędowej, lub pod swoją nazwą zwyczajową albo pod obiema nazwami; określenie burak cukrowy czy burak pastewny";
10. w załączniku III część A lit.
I pkt 5 dodaje się wyrażenie w brzmieniu:"określone co najmniej nazwą łacińską.";
11. załącznik III część B lit. I pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"6.
Gatunki, określone co najmniej nazwą łacińską; określenie burak cukrowy czy burak pastewny,";
12. w załączniku III część B pkt 7 dodaje się wyrażenie w brzmieniu: "określone co najmniej nazwą łacińską,";
13. dodaje się załącznik w brzmieniu:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 22 czerwca 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji
(88/388/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: różnice między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do środków aromatyzujących utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych i mogą tworzyć warunki nierównej konkurencji, tym samym wpływając bezpośrednio na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku;
konieczne jest zbliżenie wspomnianych ustawodawstw, jeżeli ma zostać osiągnięty swobodny przepływ środków spożywczych;
ustawodawstwa dotyczące środków aromatyzujących stosowanych w środkach spożywczych powinny uwzględniać przede wszystkim wymogi w zakresie zdrowia ludzkiego, jak również, w granicach wymaganych przez ochronę zdrowia, potrzeby gospodarcze i techniczne;
pierwszym krokiem powinno być ustanowienie w dyrektywie ramowej ogólnych kryteriów czystości, definicji, znakowania i zasad ogólnych, na podstawie których można będzie stopniowo eliminować różnice prawne;
na podstawie wykazu materiałów źródłowych i substancji używanych do wytwarzania środków aromatyzujących, opracowanego przez Komisję na mocy decyzji 88/389/EWG [4], Rada przyjmie na dalszym etapie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 100a Traktatu, właściwe przepisy dotyczące niektórych kategorii środków aromatyzujących i materiałów źródłowych oraz wszelkie niezbędne środki dotyczące ich wykorzystania oraz metod produkcji;
według najnowszych opinii naukowych i technicznych niektóre składniki w surowcach roślinnych lub zwierzęcych wykorzystywanych do wytwarzania środków aromatyzujących powinny zostać ograniczone w środkach spożywczych;
należy ustanowić szczególne kryteria czystości dla danych środków aromatyzujących, kryteria mikrobiologiczne dla środków aromatyzujących, metody analiz i pobierania próbek środków aromatyzujących oraz substancji wymienionych w załącznikach, a które znajdują się wewnątrz lub na środkach spożywczych;
jeżeli użycie w środkach aromatyzujących określonej substancji lub surowca dozwolonego na podstawie niniejszej dyrektywy lub przepisów przyjętych później albo obecność jednej z substancji wymienionych w załączniku II może stanowić ryzyko dla zdrowia, wówczas Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do zawieszenia lub ograniczenia takiego użycia lub zredukowania przewidzianych maksymalnych limitów, do czasu podjęcia decyzji na szczeblu wspólnotowym;
opracowanie wykazu substancji lub surowców dopuszczonych jako dodatki niezbędne dla magazynowania i wykorzystywania środków aromatyzujących jako rozpuszczalników i rozcieńczalników środków aromatyzujących oraz jako dodatków technologicznych, a także ustalenie szczególnych kryteriów czystości dla środków aromatyzujących, procedura pobierania próbek i metody analizy środków aromatyzujących znajdujących się wewnątrz lub na środkach spożywczych oraz kontroli maksymalnych zawartości ustanowionych w załącznikach stanowią środki wykonawcze o charakterze technicznym; w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury przyjęcie takich środków powinno zostać powierzone Komisji;
pożądane jest, aby we wszystkich przypadkach, w których Rada upoważnia Komisję do wprowadzenia zasad dotyczących środków aromatyzujących stosowanych w środkach spożywczych, zostały przyjęte przepisy określające procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją 69/414/EWG [5];
bez uszczerbku dla stosowania przepisów krajowych, które, przy braku szczególnych dyrektyw w sprawie środków aromatyzujących, są stosowane do niektórych kategorii środków aromatyzujących, wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie stosuje się w taki sposób, aby zezwolić dwa lata po przyjęciu niniejszej dyrektywy na handel i wykorzystanie środków aromatyzujących odpowiadających przepisom niniejszej dyrektywy oraz zakazać, trzy lata po jej przyjęciu, handlu i wykorzystania środków aromatyzujących nie odpowiadających tym przepisom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do "środków aromatyzujących" wykorzystywanych lub przeznaczonych do wykorzystania wewnątrz lub na środkach spożywczych w celu nadania zapachu i/lub smaku oraz do materiałów źródłowych wykorzystywanych do produkcji środków aromatyzujących.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "środek aromatyzujący" oznacza substancje aromatyczne, preparaty aromatyczne, środki aromatyzujące z przetworzenia, środki aromatyzujące dymu wędzarniczego lub ich mieszaniny;
b) "substancja aromatyczna" oznacza określoną substancję chemiczną posiadającą właściwości aromatyzujące uzyskane:
i) przez właściwe procesy fizyczne (włączając destylację i ekstrakcję rozpuszczalnikową) albo procesy enzymatyczne lub mikrobiologiczne z surowca pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, czy to w stanie niezmienionym, czy też przetworzonego do spożycia przez człowieka w drodze tradycyjnych procesów przygotowywania żywności (włączając suszenie, prażenie i fermentację);
ii) przez syntezę chemiczną lub wyizolowanie w wyniku procesów chemicznych oraz identyczną z substancją obecną naturalnie w surowcu pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, jak opisano w ppkt i);
iii) przez syntezę chemiczną, ale która nie jest identyczna chemicznie z substancją obecną naturalnie w surowcu pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, jak opisano w ppkt i);
c) "preparat aromatyczny" oznacza produkt inny niż substancje szczegółowo określone w lit. b) i), skoncentrowany lub nieskoncentrowany, posiadający właściwości aromatyzujące, który jest otrzymywany w wyniku odpowiednich procesów fizycznych (włączając destylację i ekstrakcję rozpuszczalnikową) albo w wyniku procesów enzymatycznych lub mikrobiologicznych z surowców pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, zarówno w stanie niezmienionym albo przetworzonym do spożycia przez ludzi, w drodze tradycyjnych procesów przygotowywania żywności (włączając suszenie, prażenie i fermentację);
d) "środek aromatyzujący z przetworzenia" oznacza produkt, który jest otrzymywany z zachowaniem dobrych praktyk wytwarzania przez ogrzewanie w temperaturze nieprzekraczającej 180 °C przez okres nie dłuższy niż 15 minut mieszaniny składników, które niekoniecznie posiadają właściwości aromatyzujące i z których co najmniej jeden zawiera azot (amino), a inny jest cukrem redukcyjnym;
e) "środek aromatyzujący dymu wędzarniczego" oznacza wyciąg dymu stosowany w tradycyjnych procesach wędzenia środków spożywczych.
3.
Środki aromatyzujące mogą zawierać środki spożywcze, a także inne substancje określone w art. 6 ust. 1.
Artykuł 2
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- substancji jadalnych i produktów przeznaczonych do spożycia w stanie niezmienionym, ze zregenerowaniem się lub bez zregenerowania się,
- substancji posiadających wyłącznie smak słodki, kwaśny lub słony,
- surowców pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego posiadających samoistne właściwości aromatyzujące, jeżeli surowce te nie są używane jako źródło środków aromatyzujących.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby środki aromatyzujące nie mogły zostać wprowadzone do obrotu lub wykorzystane, jeżeli nie spełniają zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że:
a) - środki aromatyzujące nie zawierają jakiegokolwiek składnika lub substancji w toksycznie niebezpiecznej ilości,
- z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez szczególne kryteria czystości określonej w art. 6 ust. 2 tiret trzecie nie zawierają one więcej niż 3 mg/kg arszeniku, 10 mg/kg ołowiu, 1 mg/kg kadmu i 1 mg/kg rtęci;
b) użycie środków aromatyzujących nie powoduje występowania w środkach spożywczych w postaci, w jakiej są spożywane, substancji niepożądanych, wymienionych w załączniku I, w ilościach większych od określonych w tym załączniku;
c) użycie środków aromatyzujących i innych składników żywnościowych posiadających właściwości aromatyzujące, nie powoduje występowania substancji wymienionych w załączniku II w ilościach wyższych od określonych w tym załączniku.
Artykuł 5
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 100a Traktatu, przyjmuje:
1. Właściwe przepisy dotyczące:
- źródeł środków aromatyzujących złożonych ze środków spożywczych, a także z ziół i przypraw korzennych zwykle uważanych za żywność,
- źródeł środków aromatyzujących złożonych z surowców roślinnych lub zwierzęcych, zwykle nieuważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku właściwych procesów fizycznych, enzymatycznych lub mikrobiologicznych z surowców roślinnych lub zwierzęcych,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie oraz chemicznie identycznych z substancjami aromatycznymi występującymi naturalnie w środkach spożywczych, a także w ziołach i przyprawach korzennych zwykle uważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie oraz chemicznie identycznych z substancjami aromatycznymi występującymi naturalnie w surowcach roślinnych lub zwierzęcych zwykle nieuważanych za żywność,
- substancji aromatycznych otrzymywanych w wyniku syntezy chemicznej lub wyizolowanych chemicznie innych niż określone w tiret czwartym i piątym,
- materiałów źródłowych wykorzystywanych do produkcji środków aromatyzujących dymu wędzarniczego lub środków aromatyzujących z przetworzenia, a także warunków reakcji, w których są one przygotowywane.
2. Wszelkie przepisy szczegółowe, które mogą być niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego lub handlu, dotyczące:
- wykorzystania i metod produkcji środków aromatyzujących, włączając procesy fizyczne, enzymatyczne lub mikrobiologiczne do produkcji preparatów aromatycznych lub substancji aromatycznych określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) oraz lit. c),
- warunków wykorzystywania substancji i surowców określonych w art. 6 ust. 1.
3. Zmiany dotyczące maksymalnych zawartości ustanowione w załącznikach.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 przyjmuje się:
1. wykaz substancji lub surowców dozwolonych we Wspólnocie jako:
- dodatki niezbędne do magazynowania i wykorzystywania środków aromatyzujących,
- produkty wykorzystywane do rozpuszczania i rozcieńczania środków aromatyzujących,
- dodatki niezbędne do produkcji środków aromatyzujących (dodatki technologiczne), w przypadku gdy dodatki takie nie są objęte innymi przepisami wspólnotowymi;
2. w miarę potrzeby:
- metody analiz niezbędne do kontroli zgodności z poziomami określonymi w art. 4,
- procedurę pobierania próbek oraz metody analizy jakościowej, a w miarę potrzeby – analizy ilościowej środków aromatyzujących znajdujących się wewnątrz lub na środkach spożywczych,
- szczególne kryteria czystości dla poszczególnych środków aromatyzujących;
3. - kryteria mikrobiologiczne stosowane dla środków aromatyzujących,
- kryteria oznaczenia związane z bardziej specyficznymi nazwami określonymi w art. 9 ust. 1 lit. b);
4. właściwe środki do przyjęcia do dnia 1 lipca 1990 r., w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy zasadami etykietowania środków aromatyzujących przeznaczonych do sprzedaży dla konsumenta końcowego.
Artykuł 7
Przepisy, które mogą mieć skutki dla zdrowia publicznego są przyjmowane wyłącznie po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności.
Artykuł 8
1.
Jeżeli w wyniku uzyskania nowych informacji lub dokonania ponownej oceny istniejących informacji po przyjęciu niniejszej dyrektywy lub jednej z dyrektyw przewidzianych w art. 5 Państwo Członkowskie posiada szczegółowe dowody wskazujące:
- że występowanie jednej z substancji wymienionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy lub przewidzianych maksymalnych poziomów zawartości, będąc przy tym w zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- że wykorzystywanie środka aromatyzującego, będąc przy tym w zgodności z przepisami odpowiedniej dyrektywy lub niniejszej dyrektywy, lub
- że występowanie substancji podobnej do określonych w załącznikach
stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, takie Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie danych przepisów na swoim terytorium.
Niezwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, wskazując przyczyny uzasadniające jego decyzję.
2.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje analizy dowodów przedstawionych przez Państwo Członkowskie i zasięga opinii Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, po czym wydaje niezwłocznie opinię i podejmuje właściwe środki, które mogą zastąpić środki określone w ust. 1.
3.
Jeżeli Komisja uznaje, że zmiany w niniejszej dyrektywie lub w jednej z dyrektyw wymienionych w art. 5 są niezbędne w celu zmniejszenia trudności określonych w ust. 1 oraz w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 10 w celu przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może je w takim przypadku utrzymać w mocy do czasu wejścia w życie zmian.
Artykuł 9
1.
Środki aromatyzujące nieprzeznaczone do sprzedaży konsumentowi końcowemu nie mogą zostać wprowadzone do obrotu, chyba że ich opakowania lub pojemniki są opatrzone następującymi informacjami, które powinny być łatwo widoczne, czytelne i nieusuwalne:
a) nazwa lub firma i adres producenta lub przeprowadzającego pakowanie lub też sprzedawcy posiadającego siedzibę we Wspólnocie;
b) charakterystyka sprzedaży: wyrazy "środek aromatyzujący" albo bardziej szczegółowa nazwa lub opis środka aromatyzującego.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy w okresie trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy bardziej szczegółowe nazwy dla określania środków aromatyzujących złożonych z mieszanin preparatów aromatycznych i substancji aromatycznych.
Przed upływem wspomnianego okresu podejmuje się decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10, czy nazwy te mają czy też nie mają zostać włączone do niniejszej dyrektywy;
c) wyrazy "do środków spożywczych" lub bardziej szczegółowe odniesienie do środka spożywczego, do którego środek aromatyzujący jest przeznaczony;
d) wykaz w malejącym porządku wagowym kategorii substancji aromatycznych i obecnych preparatów aromatycznych, sklasyfikowanych w następujący sposób:
- naturalne substancje aromatyczne w przypadku substancji aromatycznych szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i),
- substancje aromatyczne identyczne z substancjami naturalnymi w przypadku substancji aromatycznych szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt ii),
- sztuczne substancje aromatyczne w przypadku substancji aromatycznych szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt iii),
- preparaty aromatyczne w przypadku preparatów szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. c),
- aromaty z przetworzenia w przypadku środków aromatyzujących szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. d),
- środków aromatyzujących dymu wędzarniczego w przypadku środków aromatyzujących szczegółowo określonych w art. 1 ust. 2 lit. e);
e) w przypadku mieszaniny środków aromatyzujących z innymi substancjami lub surowcami wymienionymi w art. 6 ust. 1 tiret pierwsze i drugie – wykaz w malejącym porządku wagowym w mieszaninie:
- kategorii środków aromatyzujących według klasyfikacji w lit. d) niniejszego ustępu,
- nazwy każdej innej substancji lub surowca albo, gdzie to stosowne, ich numery "EWG";
f) wskazanie maksymalnej ilości każdego składnika lub grupy składników podlegających ograniczeniu ilościowemu w środku spożywczym albo właściwą informację pozwalającą nabywcy na dostosowanie się do przepisów wspólnotowych lub, z braku takich, do przepisów prawa krajowego stosowanych do tego środka spożywczego;
g) wskazanie identyfikujące przesyłkę;
h) ilość nominalną wyrażoną w jednostkach masy lub objętości.
2. Z zastrzeżeniem dla ust. 1 lit. d) wyraz "naturalny", albo każdy inny wyraz mający tożsame znaczenie, może być używany jedynie dla środków aromatyzujących, w których składnik aromatyzujący zawiera wyłącznie substancje aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) i/lub preparaty aromatyczne szczegółowo określone w art. 1 ust. 2 lit. c).
Jeżeli charakterystyka sprzedaży środka aromatyzującego zawiera odniesienie do środka spożywczego lub do źródła środka aromatyzującego, wyraz "naturalny", albo każdy inny wyraz mający tożsame znaczenie, może być używany tylko wtedy, gdy składnik aromatyzujący został wyizolowany poprzez właściwe procesy fizyczne, procesy enzymatyczne lub mikrobiologiczne lub poprzez tradycyjne procesy przygotowywania środków spożywczych wyłącznie albo prawie wyłącznie ze środka spożywczego lub danego źródła środków aromatyzujących.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 informacje wymagane zgodnie z ust. 1 lit. d), e) i f) mogą występować tylko na dokumentach handlowych dotyczących danej przesyłki, które mają zostać dostarczone wraz z lub przed dostawą, pod warunkiem że wskazanie "przeznaczone do produkcji środków spożywczych oraz nie do sprzedaży detalicznej" zostanie umieszczone w dobrze widocznej części opakowania lub pojemnika danego produktu.
4.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od ustanawiania wymogów bardziej szczegółowych niż zawarte w niniejszym artykule dotyczących sposobów, według których opisane dane szczegółowe muszą być wskazane.
Dane szczegółowe przewidziane w niniejszym artykule przedstawiane są przy użyciu wyrażeń łatwo zrozumiałych dla nabywców, chyba że podjęte zostały inne środki w celu zapewnienia informacji dla nabywców.
Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody, aby takie dane szczegółowe zostały wskazane w różnych językach.
Artykuł 10
1.
W przypadku postępowania zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, z własnej inicjatywy bądź też na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, jaki przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością kwalifikowaną ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub brak opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przekazana, Rada nie przyjęła jakichkolwiek środków, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 11
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się również do środków aromatyzujących przeznaczonych do stosowania w środkach spożywczych oraz do środków spożywczych przywożonych do Wspólnoty.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do środków aromatyzujących ani do środków spożywczych przeznaczonych do wywozu poza Wspólnotę.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie nie mogą powoływać się na skład, etykietowanie środków aromatyzujących lub na ich działanie w środkach spożywczych w celu zakazania, ograniczenia lub utrudnienia wprowadzania do obrotu lub wykorzystania środków aromatyzujących zgodnych z niniejszą dyrektywą oraz z dyrektywami określonymi w art. 5.
2.
Ustęp 1 nie narusza przepisów prawa krajowego, które są stosowane przy braku dyrektyw takich, jak określone w art. 5.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Podjęte środki:
- zezwalają, dwa lata po przyjęciu niniejszej dyrektywy, na wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie środków aromatyzujących zgodnych z niniejszą dyrektywą,
- zakazują, trzy lata po przyjęciu niniejszej dyrektywy, wprowadzania do obrotu oraz stosowania środków aromatyzujących niezgodnych z niniejszą dyrektywą.
2.
Ustęp 1 nie narusza przepisów prawa krajowego, które przy braku dyrektyw określonych w art. 5 stosuje się do niektórych grup środków aromatyzujących lub które określają środki spożywcze, wewnątrz lub na których środki aromatyzujące zgodne z niniejszą dyrektywą mogą być stosowane.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 czerwca 1988 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego
(88/407/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
warunki dotyczące problemów zdrowotnych bydła domowego oraz świń przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego są zamieszczone w dyrektywie 64/432/EWG [4], zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5], uwzględniając, że dyrektywa 72/462/EWG [6], zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 zawiera wytyczne dotyczące problemów badań weterynaryjnych bydła domowego oraz świń przywożonych z państw trzecich;
wyżej wymienione postanowienia zabezpieczyły w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie bydła domowego i świń z państw trzecich, że państwo pochodzenia zwierząt gwarantuje, że kryteria zdrowotne zostały dopełnione tak, że ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zwierząt zostało prawie całkowicie wyeliminowane, występuje jednak pewne ryzyko rozprzestrzeniania się chorób w przypadku handlu nasieniem zwierząt;
w związku z polityką Wspólnoty dotyczącą ujednolicenia narodowych przepisów zdrowotnych zarządzających handlem zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego wewnątrz Państw Wspólnoty, stało się obecnie koniecznym stworzenie jednolitego systemu dotyczącego przywozu nasienia bydła domowego do Państw Wspólnoty i handlu wewnątrzwspólnotowego;
w związku z handlem nasieniem zwierzęcym wewnątrz Wspólnoty, Państwa Członkowskie, w których nasienie jest pobierane powinny być zobowiązane do zapewniania, że nasienie to zostało pobrane i spreparowane w dopuszczonych i nadzorowanych stacjach unasieniania zwierząt, że nasienie uzyskano od zwierząt, których stan zdrowotny wyklucza ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zwierząt, że nasienie zostało pobrane, spreparowane, magazynowane i przewożone zgodnie z zasadami, które zabezpieczały jego stan zdrowotny oraz towarzyszy mu w czasie transportu do państwa przeznaczenia zaświadczenie zdrowotne potwierdzające że wyżej wymienione zobowiązania zostały spełnione;
w poszczególnych Państwach Wspólnoty istnieją różnice dotyczące szczepień przeciwko niektórym chorobom, zasadne jest istnienie odstępstw na czas ograniczony, które upoważniają Państwa Członkowskie do żądań dodatkowej ochrony przeciwko tym chorobom;
przywóz nasienia do Państw Wspólnoty z państw trzecich, których lista powinna być opracowana biorąc pod uwagę stan zdrowotny zwierząt; bez względu na istnienie tej listy, Państwa Członkowskie powinny zezwalać na przywóz nasienia tylko ze stacji unasieniania zwierząt, które odpowiadają pewnym standardom i są urzędowo nadzorowane; w odniesieniu do państw umieszczonych na tej liście, specjalne warunki zdrowotne zwierząt będą ustalone w zależności od okoliczności; aby sprawdzić zgodność z ustalonymi standardami, mogą być dokonywane kontrole na miejscu w poszczególnych stacjach unasieniania zwierząt;
należy opracować procedury rozwiązywania zaistniałych sporów pomiędzy Państwami Członkowskimi, dotyczące słuszności uznawania poszczególnych stacji unasieniania zwierząt;
Państwa Członkowskie mogą odmówić przyjęcia nasienia w przypadkach, w których ustalono, że nie odpowiada ono wymaganiom ustalonym w niniejszej dyrektywie; istnieje możliwość zwrotu takiego nasienia o ile nie jest to niezgodne z zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt oraz o ile wysyłający przesyłkę nasienia lub jego przedstawiciel tego zażąda; wysyłający przesyłkę nasienia lub jego przedstawiciel ma możliwość zapoznania się z przyczynami odmowy przyjęcia lub ograniczenia i uzyskania opinii eksperta;
aby zapobiec rozpowszechnieniu się niektórych chorób zakaźnych, kontrola nasienia powinna być przeprowadzona w momencie, gdy nasienie znajdzie się na terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem przewozu tranzytowego;
po przeprowadzeniu takiej kontroli w przypadkach wewnętrznego przewozu docelowego odpowiednie środki, jakie mogą być podjęte przez Państwa Członkowskie powinny być określone;
Państwo Członkowskie powinno mieć prawo do podjęcia nadzwyczajnych środków w przypadku wybuchu epidemii choroby zakaźnej w innym Państwie Członkowskim lub państwie trzecim; ocena niebezpieczeństw związanych z takimi chorobami i konieczne środki ochronne powinny być ujednolicone dla całej Wspólnoty; w tym celu nagły tryb postępowania wprowadzany przez Wspólnotę powinien być ustalony przez Stały Komitet Weterynaryjny;
Komisji powinny być powierzone określone środki wdrożenia niniejszej dyrektywy; w tym celu procedury ścisłej i skutecznej współpracy między Komisja i Państwami Członkowskimi powinny być ustalone w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
niniejsza dyrektywa nie wpływa na handel nasieniem wyprodukowanym przed datą, po której Państwa Członkowskie musza się do niej stosować,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustala warunki zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie z państw trzecich zamrożonego nasienia bydła domowego.
Artykuł 2
Na użytek niniejszej dyrektywy w razie potrzeby stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG i art. 2 dyrektywy 72/462/EWG.
Jak również:
a) "nasienie" oznacza spreparowany lub rozcieńczony ejakulat bydła domowego;
b) "stacja unasieniania zwierząt" oznacza urzędowo uznaną i nadzorowaną stację znajdująca się na terytorium Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w której nasienie jest uzyskiwane w celu sztucznego unasieniania;
c) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii uznanego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
d) "lekarz weterynarii stacji unasieniania zwierząt" oznacza lekarza weterynarii odpowiedzialnego za codzienne przestrzeganie zgodności zasad prowadzenia stacji z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
e) "przesyłka nasienia" oznacza ilość nasienia opatrzoną jednym zaświadczeniem;
f) "państwo pobrania" oznacza Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, w którym nasienie zostało pobrane i z którego jest wysyłane do Państwa Członkowskiego;
g) "uznane laboratorium" oznacza laboratorium znajdujące się na terytorium Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego wyznaczone przez właściwe władze weterynaryjne do wykonywania badań określonych w niniejszej dyrektywie;
h) "pobranie" oznacza ilość nasienia pobraną od dawcy w dowolnym czasie.
ROZDZIAŁ II
Handel wewnątrzwspólnotowy
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że tylko nasienie spełniające ogólne warunki jest wysyłane z jego terytorium do terytorium innego Państwa Członkowskiego:
a) nasienie przeznaczone do handlu pomiędzy Państwami Wspólnoty musi być pobrane i spreparowane dla celów sztucznego unasieniania w uznanej stacji unasieniania zwierząt przy czym pod uwagę musi być wzięty stan zdrowotny zwierząt zgodnie z art. 5 ust. 1;
b) nasienie musi być pobrane od bydła domowego, którego stan zdrowotny odpowiada warunkom opisanym w załączniku B;
c) nasienie musi być pobrane, spreparowane, przechowywane i transportowane zgodnie z warunkami opisanymi w załącznikach A i C;
d) podczas transportu do państwa przeznaczenia nasieniu musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt zgodne z art. 6 ust. 1.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla wymagań określonych w ust. 2, do 31 grudnia 1992 r. Państwa Członkowskie zezwalają na przyjęcie nasienia byków ujemnych w teście seroneutralizacji lub teście Elisa w kierunku IBR/IPV lub dodatnich wyników po szczepieniu zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą do 31 grudnia 1992 r. zezwalać na przyjęcie nasienia byków dodatnich w teście seroneutralizacji lub Elisa w kierunku IBR/IPV, które nie były szczepienione zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku każda przesyłka nasienia musi być poddana badaniu w próbie biologicznej na żywym zwierzęciu i/lub próbie izolacji wirusa.
To wymaganie nie ma zastosowania do nasienia zwierząt, które przed ich pierwszym szczepieniem w stacji unasieniania były ujemne w testach opisanych w akapicie pierwszym.
Badania te, przy obustronnej zgodzie, mogą być przeprowadzane w państwach pobrania nasienia lub w państwa przeznaczenia.
Przed 1 stycznia 1992 r.
Rada na podstawie raportu Komisji, któremu mogą towarzyszyć odpowiednie propozycje, zweryfikuje te uregulowania.
2.
Państwa Członkowskie, w których wszystkie stacje unasieniania zwierząt mają tylko zwierzęta ujemne w teście seroneutralizacji lub Elisa mogą odmówić przyjęcia na swoje terytorium nasienia ze stacji unasieniania zwierząt, które nie mają takiego statusu.
Zgodnie z procedurami opisanymi w art. 19, można rozszerzyć powyższe warunki na część terytorium Państwa Członkowskiego, jeśli wszystkie stacje unasieniania zwierząt na tym terytorium mają tylko zwierzęta ujemne w teście seroneutralizacji lub Elisa.
3.
Bez uszczerbku dla innych ustaleń Wspólnoty, Państwa Członkowskie, w których nie stosuje się szczepień przeciwko pryszczycy nie mogą odmówić przyjęcia nasienia zwierząt szczepionych zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku, do 10 % nasienia z każdego pobrania przeznaczonego do handlu (minimum 5) może być poddane próbie izolacji wirusa pryszczycy w laboratorium docelowego Państwa Członkowskiego lub w laboratorium wyznaczonym przez to Państwo Członkowskie.
Jeśli wyniki są dodatnie można odmówić przyjęcia nasienia.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się stacja unasieniania zwierząt zapewnia, aby zgoda, o której mowa w art. 3 lit. a) była udzielana tylko wtedy, gdy zasady przedstawione w załączniku A są spełnione oraz wtedy gdy dana stacja unasieniania zwierząt spełnia inne warunki przedstawione w niniejszej dyrektywie.
Państwo Członkowskie zapewnia także, aby urzędowy lekarz weterynarii nadzorował przestrzeganie tych warunków i wycofywał zgodę, jeśli jeden lub więcej warunków nie jest spełnionych.
2.
Wszystkie uznane stacje unasieniania zwierząt są zarejestrowane. Każda stacja otrzymuje weterynaryjny numer rejestracyjny.
Każde Państwo Członkowskie wysyła listę stacji unasieniania zwierząt i ich weterynaryjne numery rejestracyjne do innych Państw Członkowskich i do Komisji oraz zawiadamia je o ewentualnych przypadkach wycofania uznania.
Kiedy Państwo Członkowskie stwierdzi, że wymogów warunkujących uznanie nie ma lub nie są już przestrzegane w stacji unasieniania zwierząt innego Państwa Członkowskiego, informuje o tym fakcie właściwe władze Państwa.
To ostatnie podejmuje wszystkie niezbędne kroki i zawiadamia właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i ich powodach.
Jeśli to inne Państwo Członkowskie obawia się, że niezbędne kroki nie zostały podjęte lub są niewystarczające, zawiadamia o tym fakcie Komisje, do której należy uzyskanie na ten temat opinii jednego lub więcej ekspertów weterynaryjnych.
W świetle uzyskanej opinii Państwa Członkowskie są upoważnione, zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19, do czasowego zabronienia przyjmowania nasienia pochodzącego z kwestionowanej stacji unasieniania zwierząt.
To zabronienie może być cofnięte, zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19, po uzyskaniu nowej opinii wystawionej przez jednego lub więcej ekspertów weterynaryjnych.
Eksperci weterynaryjni są obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż te biorące udział w sporze.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu będą przyjęte zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 18.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przyjmują nasienie po przedstawieniu świadectwa zdrowia zwierząt wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii Państwa Członkowskiego, gdzie nasienie zostało pobrane, zgodnie z zasadami przedstawionymi w załączniku D.
Takie zaświadczenie musi:
a) być wystawione w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego (państwa pobrania nasienia) i w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego (państwa przeznaczenia);
b) w postaci oryginalnej musi towarzyszyć przesyłce nasienia do miejsca przeznaczenia;
c) być wystawione na pojedynczej kartce papieru;
d) być wystawione dla jednego odbiorcy.
2. a) Państwo Członkowskie docelowe może odmówić przyjęcia przesyłki nasienia jeśli sprawdzenie dokumentów wykaże, że warunki art. 3 nie zostały spełnione.
b) Państwo Członkowskie docelowe może podjąć niezbędne środki, włączając w to przechowywanie (kwarantanna), w celu uzyskania całkowitej pewności w przypadkach, gdy podejrzewa się, że nasienie jest zakażone lub zanieczyszczone patogennymi organizmami.
c) Decyzje podjęte na podstawie lit. a) lub b) muszą, na żądanie wysyłającego przesyłkę nasienia lub jego przedstawiciela, zezwolić na zwrot nasienia, pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z zasadami zdrowia zwierząt.
3.
Jeśli przyjęcie nasienia zostało zabronione na podstawie jednego z powodów przedstawionych w ust. 2 lit. a) i b) i jeśli Państwo Członkowskie pobrania, w którym nasienie zostało pobrane w ciągu 30 dni nie zezwoli na jego zwrot, właściwe władze weterynaryjne docelowego Państwa Członkowskiego mogą zarządzić zniszczenie tego nasienia.
4.
Decyzje podjęte przez właściwe władze weterynaryjne na podstawie ust. 2 i 3 muszą być przekazane wysyłającemu przesyłkę nasienia lub jego przedstawicielowi wraz z powodami takiego postępowania.
Artykuł 7
1.
Procedury odwoływania się od decyzji podjętych przez właściwe władze na podstawie niniejszej dyrektywy zapewnione w obecnym ustawodawstwie Państw Członkowskich nie są ograniczone przez niniejszą dyrektywę.
Te uzasadnione decyzje muszą na żądanie być przedstawione na piśmie wysyłającemu przesyłkę nasienia lub jego przedstawicielowi z zaznaczeniem, jakimi drogami zgodnie z obecnym ustawodawstwem i w jakiej formie oraz w jakim czasie może on się odwoływać od tej decyzji.
Decyzje te muszą być także przekazane odpowiednim władzom weterynaryjnym Państwa Członkowskiego pobrania lub wysłania nasienia.
2. Zanim inne kroki zostaną podjęte przez właściwe władze każde Państwo Członkowskie musi zapewnić wysyłającemu przesyłkę nasienia, w stosunku do której zostały podjęte kroki przewidziane w art. 6 ust. 2 prawo do uzyskania opinii eksperta weterynaryjnego czy wymogi przewidziane w art. 6 ust. 2 zostały dopełnione.
Ekspert weterynaryjny jest obywatelem innego Państwa Członkowskiego, niż państwo pobrania nasienia lub państwo przeznaczenia.
Komisja na podstawie propozycji Państw Członkowskich ustala listę ekspertów weterynaryjnych, którym można zlecić wystawienie takich opinii.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności procedur przy formułowaniu takich opinii, będą przyjęte zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 18.
ROZDZIAŁ III
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 8
1.
Państwo Członkowskie może zezwolić na przywóz nasienia tylko z państw trzecich umieszczonych na liście sporządzonej zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19.
Lista może być uzupełniana lub zmieniana zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 18.2. W podejmowaniu decyzji czy dane państwo trzecie może być umieszczone na liście, o której mowa w ust. 1, należy szczególnie wziąć pod uwagę:
a) stan zdrowotny zwierząt hodowlanych, innych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierząt, oraz sytuacji zdrowotnej w otoczeniu tego państwa, które to czynniki mogłyby zagrozić zdrowotności zwierząt w Państwach Członkowskich;
b) szybkość i regularność dostarczania informacji przez państwo trzecie dotyczących występowania na jego obszarze chorób zakaźnych zwierząt, w szczególności umieszczonych na listach A i B Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych;
c) przepisy tego państwa dotyczące zwalczania i zapobiegania chorobom zwierząt;
d) strukturę służb weterynaryjnych danego państwa i ich możliwości;
e) organizację i realizowanie środków zapobiegania i zwalczania zakaźnych chorób zwierząt; oraz
f) gwarancje, jakie państwo trzecie może dać w zakresie spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
3.
Lista, o której mowa w ust. 1 i wszystkie wprowadzane do niej zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 9
1.
Zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19, zostanie stworzona lista stacji unasieniania zwierząt, z których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na sprowadzanie nasienia pochodzącego z państw trzecich.
Lista może być zmieniana lub uzupełniana zgodnie z tymi samymi procedurami.
2.
W podejmowaniu decyzji czy dana stacja unasieniania zwierząt w państwie trzecim może znaleźć się na liście, o której mowa w ust. 1, należy szczególnie wziąć pod uwagę nadzór weterynaryjny nad systemami uzyskiwania nasienia w państwie trzecim, możliwości służb weterynaryjnych oraz nadzór pod jakim znajdują się stacje unasieniania zwierząt.
3.
Stacja unasieniania zwierząt może znaleźć się na liście, o której mowa w ust. 1, tylko wtedy gdy:
a) znajdzie się w jednym z państw umieszczonych na liście, o której mowa w art. 8 ust. 1;
b) spełnia warunki wymienione w rozdziale I i II załącznika A;
c) jest oficjalnie uznana jako eksporter do Państw Wspólnoty przez służby weterynaryjne danego państwa trzeciego;
d) znajduje się pod nadzorem lekarza weterynarii stacji unasieniania zwierząt danego państwa trzeciego; oraz
e) jest poddawana regularnym kontrolom przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego co najmniej dwa razy w roku.
Artykuł 10
1.
Nasienie musi pochodzić od zwierząt, które bezpośrednio przed pobraniem ich nasienia pozostawały co najmniej przez 6 miesięcy na terytorium państwa trzeciego umieszczonego na liście sporządzonej zgodnie z art. 8 ust. 1.
2.
Nie naruszając art. 8 ust. 1 i ust. 1 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie nie zezwolą na przywóz nasienia z państwa trzeciego umieszczonego na liście, jeśli nasienie nie odpowiada wymaganiom zdrowotnym zwierząt przyjętym zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 18, dotyczącym przywozu nasienia z danego państwa.
We wprowadzaniu wymogów, o których mowa w poprzednim ustępie należy wziąć pod uwagę:
a) sytuację zdrowotną w terenie otaczającym stację unasieniania zwierząt, ze szczególnym zwróceniem uwagi na choroby wyszczególnione na liście A Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych;
b) stan zdrowotny stada w stacji unasieniania zwierząt, włączając w to wymagane badania;
c) stan zdrowia dawcy oraz wymagane badania;
d) wymagane badania w odniesieniu do nasienia.
3.
Podstawowym odniesieniem do określenia warunków zdrowotnych zwierząt, w nawiązaniu do ust. 2, dotyczących gruźlicy bydła i brucelozy są warunki przedstawione w załączniku A do dyrektywy 64/432/EWG.
Można zadecydować, zgodnie z procedurami określonymi w art. 18, rozpatrując pojedyncze przypadki, odstąpienie od tych warunków tam, gdzie państwo trzecie zapewnia podobne gwarancje dotyczące zdrowia zwierząt; w takim przypadku, by umożliwić przyjęcie tych zwierząt do stacji unasieniania, ustala się wymogi zdrowotne według tych samych procedur bądź przynajmniej równoważnych z wymienionymi w załączniku A do niniejszej dyrektywy.
4.
Artykuł 4 ma zastosowanie mutatis mutandis.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zezwolą na przywóz nasienia tylko po złożeniu świadectwa zdrowia zwierząt wypisanego i podpisanego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego, w którym pobrano nasienie.
Zaświadczenie takie musi:
a) być wypisane w co najmniej jednym z oficjalnych języków docelowego Państwa Członkowskiego i w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego, gdzie odbywa się kontrola przywozu zgodnie z art. 12;
b) towarzyszyć jako oryginał nasieniu;
c) być wystawione na pojedynczej kartce papieru;
d) być wystawione na pojedynczego odbiorcę.
2.
Zaświadczenie musi odpowiadać próbkom pobranym zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19.
Artykuł 12
1.
Państwo Członkowskie zapewniają, aby każda przesyłka nasienia wchodząca na obszar celny Wspólnoty była poddawana kontroli zanim zostanie dopuszczona do swobodnego obrotu lub też była umieszczana pod kontrolą celną i niedopuszczana do wejścia na terytorium Wspólnoty, jeśli dokonana kontrola przywozowa wykaże, że:
- nasienie nie pochodzi z terytorium państwa trzeciego znajdującego się na liście sporządzonej zgodnie z wymaganiami art. 8 ust. 1;
- nasienie nie pochodzi ze stacji unasieniania zwierząt umieszczonej na liście, o której mowa w art. 9 ust. 1;
- nasienie pochodzi z terytorium państwa trzeciego, z którego przywóz jest zabroniony zgodnie z art. 15 ust. 2;
- świadectwo zdrowia zwierząt towarzyszące nasieniu nie odpowiada warunkom i ustaleniom określonym w art. 11 i podjętym według niego.
Ustęp ten nie jest stosowany do przesyłek nasienia wchodzących na obszar celny Wspólnoty i podlegających celnej procedurze tranzytowej dotyczącej przesyłek nasienia przeznaczonych dla miejsc poza wyżej wspomnianym obszarem celnym.
Ustęp ten jednak ma zastosowanie jeśli podczas celnej procedury tranzytowej zostanie ona zaniechana na terytorium Wspólnoty.
2.
Docelowe Państwo Członkowskie może zastosować niezbędne środki, włącznie z przechowywaniem (kwarantanna), w celu uzyskania całkowitej pewności w przypadkach gdzie podejrzewa się, iż nasienie jest zanieczyszczone patogennymi organizmami.
3.
Jeśli zabroniono wprowadzenia nasienia na podstawie jakichkolwiek przyczyn wyszczególnionych w ust. 1 i 2, oraz jeśli państwo trzecie wywożące nie zażąda w ciągu 30 dni zwrotu nasienia, właściwe władze weterynaryjne importującego Państwa Członkowskiego mogą zarządzić jego zniszczenie.
Artykuł 13
Każda przesyłka nasienia mająca zezwolenie Państwa Członkowskiego na wprowadzenie na terytorium Wspólnoty na podstawie kontroli, o której mowa w art. 12 ust. 1 musi, w przypadku wysłania jej na terytorium innego Państwa Członkowskiego być zaopatrzona w oryginał zaświadczenia lub w jego autoryzowaną kopię, odpowiednio zarejestrowane w każdym przypadku, przez właściwe władze, które były odpowiedzialne za te badania wykonane zgodnie z wymaganiami art. 12.
Artykuł 14
W przypadku wydania decyzji zniszczenia nasienia zgodnie z art. 12 ust. 3, wszystkimi kosztami związanymi ze zniszczeniem tego nasienia jest obciążany wysyłający przesyłkę nasienia, otrzymujący przesyłkę lub ich przedstawiciel, bez odszkodowania ze strony państwa.
ROZDZIAŁ IV
Środki bezpieczeństwa i kontroli
Artykuł 15
1.
Państwo Członkowskie może podjąć następujące kroki, jeśli zaistnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenia się choroby zwierząt wskutek wprowadzenia nasienia na jego terytorium z innego Państwa Członkowskiego:
a) w przypadku wybuchu epizootii w innym Państwie Członkowskim, dane państwo może czasowo zabronić lub ograniczyć wprowadzenie nasienia pochodzącego z rejonów Państwa Członkowskiego, gdzie wystąpiła choroba;
b) jeśli epizootia się rozprzestrzeni lub jeśli wybuchnie inna groźna zakaźna choroba zwierząt, dane państwo może czasowo zabronić lub ograniczyć wprowadzanie nasienia pochodzącego z całego terytorium tego Państwa Członkowskiego, w którym panuje choroba.
Każde Państwo Członkowskie natychmiast zawiadamia inne Państwa Członkowskie i Komisję o wybuchu na jego terytorium jakiejkolwiek choroby wymienionej w pierwszym punkcie i środkach jakie przedsięwzięto, aby ją opanować.
To Państwo Członkowskie również poinformuje natychmiast o zwalczeniu choroby.
2.
Bez uszczerbku dla art. 8, 9, i 10, jeśli w państwie trzecim wybuchnie lub rozprzestrzeni się zakaźna choroba zwierząt, która może być przenoszona poprzez nasienie, a która może być niebezpieczna dla zdrowia zwierząt hodowlanych w Państwie Członkowskim, lub jeśli uzasadniają to względy zdrowia zwierząt, docelowe Państwo Członkowskie zabrania przywozu takiego nasienia z całego terytorium lub z części terytorium państwa trzeciego, bez względu na to czy nasienie jest przywożone bezpośrednio czy pośrednio przez terytorium innego Państwa Członkowskiego.
3.
O środkach podjętych przez Państwa Członkowskie na podstawie ust. 1 i 2 oraz o ich odwołaniu muszą być natychmiast powiadomione inne Państwa Członkowskie i Komisja, z podaniem powodów.
Zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 18, można podjąć decyzję o zmianie lub odwołaniu tych środków, w szczególności w celu skoordynowania ich ze środkami stosowanymi w innych Państwach Członkowskich.
4.
Jeśli zajdzie sytuacja przedstawiona w ust. 1 i 2, i jeśli inne Państwa Członkowskie będą musiały zastosować środki na podstawie wyżej wymienionych ustępów, zmienione (kiedy zajdzie potrzeba) zgodnie z ust. 3, odpowiednie kroki podejmuje się w oparciu o procedury przedstawione w art. 18.
5.
Przywrócenie przywozu z danego państwa trzeciego jest zarządzane zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 18.
Artykuł 16
1.
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą we współpracy z odpowiednimi władzami Państw Członkowskich i państw trzecich przeprowadzać na miejscu kontrolę, tak długo jak jest to niezbędne, by zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy.
Państwo pobrania, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola udziela wszelkiej niezbędnej pomocy ekspertom, tak aby mogli oni pełnić swoje obowiązki.
Komisja informuje państwo pobrania o wynikach kontroli.
Dane państwo pobrania podejmuje wszystkie konieczne kroki wynikające z przeprowadzonej kontroli. Jeśli państwo pobrania nie podejmuje tych kroków Komisja może, po zbadaniu sytuacji przez Stały Komitet Weterynaryjny, uciec się do zastosowania środków przedstawionych w czwartym punkcie art. 5 ust. 2 oraz art. 9 ust. 1.
2.
Zasady ogólne wykonania niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości i metod przeprowadzania kontroli, o których mowa w pierwszym punkcie ust. 1, będą ustanowione zgodnie z procedurami przedstawionymi w art. 19.
ROZDZIAŁ V
Postanowienia końcowe
Artykuł 17
Poprawki do załączników do niniejszej dyrektywy, w szczególności te zmierzające do przystosowania jej do postępu technicznego, są wprowadzane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 18
1.
Gdy procedura przedstawiona w niniejszym artykule ma być stosowana, sprawy są bezzwłocznie kierowane przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego do Stałego Komitetu Weterynaryjnego (dalej zwanego "Komitetem"), który został powołany decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w artykule 148 ustęp 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w ciągu dwóch dni.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów.
4.
Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je natychmiast, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Tam, gdzie nie ma zgodności z opiniami Komitetu lub brak jest opinii, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie propozycję środków, jakie należy podjąć.
Rada przyjmuje takie środki większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie 3 miesięcy od daty przedłożenia danej sprawy, Rada nie podejmie żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je natychmiast, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 19
1.
Gdy procedura przedstawiona w niniejszym artykule ma być stosowana, sprawy są bezzwłocznie przekazywane Komitetowi przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w czasie określonym przez przewodniczącego zależnie od pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów.
4.
Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je natychmiast, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Tam, gdzie nie ma zgodności z opinią Komitetu lub brak jest tej opinii, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie propozycję środków, jakie należy podjąć.
Rada przyjmuje takie środki większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie 15 dni od daty przedłożenia danej sprawy, Rada nie podejmie żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je natychmiast, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 20
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku nasienia pobranego i spreparowanego w Państwie Członkowskim przed 1 stycznia 1990 r.
2.
Do czasu wejścia w życie decyzji podjętych na podstawie art. 8, 9, i 10, Państwa Członkowskie nie stosują w przypadku przywozu nasienia z państw trzecich łagodniejszych warunków niż te wynikające z zastosowania rozdziału II.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie najpóźniej do 1 stycznia 1990 r. wprowadzą w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 czerwca 1988 r.
ustanawiająca przepisy zdrowotne w odniesieniu do mięsa przeznaczonego na rynek krajowy i określająca wysokość opłat pobieranych w związku z jego badaniem zgodnie z dyrektywą 85/73/EWG
(88/409/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [4], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3805/87 [5], przewiduje badania i kontrole zdrowotne i badanie świeżego mięsa przeznaczonego do obrotu we Wspólnocie;
uznaje się za właściwe przeprowadzenie takich samych badań świeżego mięsa przeznaczonego na rynek krajowy każdego z Państw Członkowskich w celu zagwarantowania swobodnego jego przepływu w ramach Wspólnoty, a także w celu uniknięcia zniekształcenia konkurencji w stosunku do produktów podlegających wspólnej organizacji rynku, jednocześnie zapewniając jednolite warunki ochrony zdrowia konsumentów;
zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej świeżego mięsa, w tym drobiowego [6], wysokość opłat pobieranych za świeże mięso pochodzące z ubojni niespełniających warunków dyrektywy 64/433/EWG nie zostaje ustalona, z wyjątkiem przypadków wynikających z zastosowania przepisów dotyczących badań tego mięsa;
z uwagi na rozszerzenie przepisów dotyczących badań ustanowionych w dyrektywie 64/433/EWG na wszystkie zwierzęta ubite z przeznaczeniem na rynek lokalny i objęcie obowiązkiem kontroli mięsa pochodzącego od tych zwierząt określonego w dyrektywie Rady 85/358/EWG z dnia 16 lipca 1985 r. uzupełniającej dyrektywę 81/602/EWG dotyczącą zakazu niektórych substancji mających działanie hormonalne i jakichkolwiek innych substancji o działaniu tyrostatycznym [7], a z uwagi na dyrektywę Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotycząca badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [8] uznaje się za właściwe przyjęcie w odniesieniu do mięsa przeznaczonego na rynek lokalny opłat w tej samej wysokości jak ustanowiono decyzją Rady 88/408/EWG z dnia 15 czerwca 1988 r. w sprawie opłat pobieranych za badania i kontrole sanitarne świeżego mięsa zgodnie z dyrektywą 85/73/EWG [9];
jednakże na tym etapie nie uznaje się za właściwe uregulowanie na szczeblu wspólnotowym kwestii związanych z ubojem mięsa na potrzeby własne rolnika;
na skutek trudności związanych nieodłącznie ze szczególnymi cechami geograficznymi terytorium Republiki Greckiej, zostają jej przyznane kolejne dwa lata na wprowadzenie przepisów dotyczących kontroli oraz odpowiednich mechanizmów pobierania opłat za badania i kontrole,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów przyjmowanych zgodnie z art. 15 lit. b) dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [10], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3805/87, niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące badań sanitarnych i wysokości opłat ponoszonych w związku z badaniem mięsa przeznaczonym na rynek krajowy Państw Członkowskich.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje podane w art. 2 dyrektywy 64/433/EWG.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych dotyczących uboju zwierząt na potrzeby własne rolnika przy założeniu, że przepisy te gwarantują możliwość sprawdzenia, iż mięso pochodzące od tego zwierzęcia nie jest sprzedane do spożycia publicznego.
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 1990 r. Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że najpóźniej wraz z upływem terminu określonego w art. 6 każde świeże mięso produkowane na ich terytorium i wprowadzane do obrotu zostaje poddane badaniu zgodnie z przepisami dotyczącymi badań ustanowionymi w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG rozdział V pkt 25, 26 i 27, rozdział VI, VII i VII i rozdział IX pkt 47 tiret drugie, piąte i szóste.
Mięso takie nie nosi znaku jakości zdrowotnej przewidzianego w rozdziale X tego załącznika, jeżeli nie spełnia pozostałych wymagań wspomnianej dyrektywy.
Przepisy załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG rozdział VI, VII i rozdział IX pkt 47 nie mają zastosowania do składowania i rozbioru niewielkich ilości w pomieszczeniach, gdzie będą one sprzedawane konsumentowi końcowemu.
Artykuł 3
W dyrektywie 85/73/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Państwa Członkowskie zapewniają, że wydatki z tytułu kontroli, określonych w art. 6, 8 i 9 dyrektywy 86/469/EWG, zostają wliczone do opłat ustanowionych w art. 1."
Artykuł 4
Wysokość opłat wynikająca z art. 2 decyzji 88/408/EWG ma zastosowanie do świeżego mięsa produkowanego i badanego zgodnie z art. 2 niniejszej dyrektywy, a także mięsa określonego w art. 16a dyrektywy 71/118/EWG.
Artykuł 5
1.
Przed dniem 1 października 1989 r. Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, określa warunki, na podstawie których pozostałe wymagania dyrektywy 64/433/EWG mogą być rozszerzone na zakłady i ubojnie niezatwierdzone wspomnianą dyrektywą, dokonuje przeglądu kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 1 część A lit. d) i art. 5 tej dyrektywy w celu nie dopuszczenia do obrotu niektórych rodzajów mięsa i przyjmuje podstawowe zasady higieny i badania, które muszą być spełnione przez ubojnie produkującą mięso z przeznaczeniem jedynie na rynek lokalny.
2.
W tym samym terminie i zgodnie z tą samą procedurą zostają ustalone następujące przepisy w odniesieniu do mięsa obecnie przeznaczanego do obrotu jedynie na rynku krajowym:
- nowe przepisy dotyczące badań przed i poubojowych mięsa drobiowego,
- przepisy dotyczące kwalifikacji zawodowych pomocników inspektorów, wymaganych szkoleń na ich stanowisku oraz ich obowiązków.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Jednakże dla Republiki Greckiej okres na spełnienie powyższych wymagań jest wydłużony o dodatkowe dwa lata.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 21 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/151/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części lub charakterystyk kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(88/410/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytych doświadczeń jest obecnie możliwe uściślenie i uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 74/151/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/890/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw zmierzających do usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach III, IV i VI do dyrektywy 74/151/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników;
jeżeli zbiornik ciekłego paliwa, obciążenie balastowe oraz dopuszczalny poziom hałasu tego typu ciągnika są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, którego zbiorniki ciekłego paliwa, obciążenie balastowe oraz dopuszczalny poziom hałasu nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego zbiorniki ciekłego paliwa, obciążenie balastowe oraz dopuszczalny poziom hałasu nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 21 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 75/321/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(88/411/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytych doświadczeń oraz biorąc pod uwagę najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie, jest obecnie możliwe uściślenie i uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 75/321/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/890/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Zmierzających do Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Ciągników Rolniczych lub Leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 75/321/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w ppkt 2.2.1.2 po "W przypadku wspomaganego układu kierowniczego" dodaje się "który nie jest połączony z innymi urządzeniami".
"Układ kierowniczy i hamulcowy nie mogą mieć wspólnego źródła energii"
, otrzymuje brzmienie "Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 76/432/EWG dotyczącej hamulców, jeżeli istnieje połączenie hydrauliczne między hydraulicznym układem kierowniczym i hydraulicznym układem hamulcowym oraz jeżeli oba zasilane są z tego samego źródła, siła konieczna do uruchomienia układu kierowniczego nie przekracza 40 daN w przypadku awarii któregokolwiek z układów".
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników;
jeżeli układ kierowniczy tego typu ciągnika jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/152/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(88/412/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytych doświadczeń oraz biorąc pod uwagę najnowsze osiągnięcia, możliwe jest teraz uściślenie i uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 74/152/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/890/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw zmierzających do zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 74/152/EWG ppkt 1.3 otrzymuje brzmienie:
"1.3. Podczas badania ciągnik jest wyposażony w nowe opony pneumatyczne o największym promieniu jezdnym przewidzianym przez producenta dla ciągnika."
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu; lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników;
jeżeli maksymalna prędkość konstrukcyjna oraz skrzynie ładunkowe tego typu ciągnika są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG dla typu ciągnika, którego maksymalna prędkość konstrukcyjna oraz skrzynie ładunkowe nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego maksymalna prędkość konstrukcyjna oraz skrzynie ładunkowe nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 79/622/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (próba statyczna)
(88/413/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytych doświadczeń jest obecnie możliwe uściślenie i uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 79/622/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Ciągników Rolniczych lub Leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach III i IV do dyrektywy 79/622/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników;
jeżeli konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu tego typu ciągnika są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, którego konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/720/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(88/414/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytych doświadczeń, jest obecnie możliwe uściślenie i uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 80/720/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/890/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw zmierzających do usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 80/720/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu; lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników; których przestrzeń robocza, dostęp do miejsca kierowcy, drzwi i okna są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, którego przestrzeń robocza, dostęp do miejsca kierowcy, drzwi i okna nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego przestrzeń robocza, dostęp do miejsca kierowcy, drzwi i okna nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 czerwca 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników pojazdów silnikowych (ograniczenie emisji zanieczyszczeń pyłowych z silników Diesla)
(88/436/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 A,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego przez okres upływający dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
w pierwszym programie działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska, który został przyjęty przez Radę dnia 22 listopada 1973 r., wzywa do uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych w zakresie zwalczania zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez gazy spalinowe z pojazdów silnikowych i do wprowadzenie odpowiednich zmian w już przyjętych dyrektywach; trzeci program działania w dziedzinie ochrony środowiska przewiduje podjęcie dalszych starań w celu znacznego zmniejszenia obecnego poziomu emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów silnikowych;
różnice, które mogą pojawić się w ustawodawstwach krajowych, dotyczące dopuszczalnych poziomów emisji zanieczyszczeń pyłowych z silników wysokoprężnych (Diesla), wykorzystanych jako kryterium przy homologacji typu pojazdów wyposażonych w takie silniki, mogą stanowić ograniczenie swobodnego przepływu tych produktów we Wspólnocie; dlatego wydaje się niezbędnym ustalenie wspólnych norm w tej dziedzinie;
dyrektywa 70/220/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z takich silników; te wartości dopuszczalne zmniejszono po raz pierwszy dyrektywą 74/290/EWG [5] i uzupełniono je, zgodnie z dyrektywą Komisji 77/102/EWG [6], o wartości dopuszczalne emisji tlenków azotu; wartości dopuszczalne dla tych trzech zanieczyszczeń zmniejszono następnie dyrektywami Komisji 78/665/EWG [7], 83/351/EWG [8] i 88/76/EWG [9];
zakres dyrektywy 70/220/EWG został rozszerzony dyrektywą 83/351/EWG w celu objęcia niektórych kategorii pojazdów wyposażonych w silniki wysokoprężne (Diesla), jednakże bez ustanawiania szczególnych wymagań w odniesieniu do emisji z tych silników; dyrektywa 72/306/EWG [10] obejmuje jedynie wartości emisji sadzy; z uwagi na potrzebę poprawy ochrony zdrowia publicznego konieczne jest ograniczenie całkowitej wartości emisji zanieczyszczeń pyłowych z tego typu silników; jest właściwym ustanowienie dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń pyłowych odpowiadających poziomowi techniki w odniesieniu do silników Diesla we Wspólnocie oraz rozszerzenie procedur badania określonych w dyrektywie 70/220/EWG poprzez dodanie przepisów dotyczących pobierania próbek i wykonywania analiz emisji pyłowych przejętych z odpowiednich wymagań amerykańskich;
ustanowienie wartości 1,1 g i 1,4 g/badanie jako wartości dopuszczalnych dla emisji zanieczyszczeń pyłowych z pojazdów wyposażonych w silniki Diesla, stanowi jedynie pierwszy krok w kierunku kontroli tych zanieczyszczeń;
uwzględniając również opinię Parlamentu Europejskiego, drugi etap w zmniejszaniu emisji zanieczyszczeń pyłowych musi zostać wprowadzony w życie tak szybko, jak będzie to możliwe; konieczne jest osiągnięcie wartości na poziomie 0,8 i 1,0 g/badanie; przyjęte wartości będą uwzględniać możliwości techniczne/gospodarcze istniejące w tym czasie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/220/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych"
;
2) załączniki I, III i III A zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. z powodów odnoszących się do zanieczyszczania powietrza przez emisje zanieczyszczeń pyłowych z silnika żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [11] lub udzielenia krajowej homologacji typu dla typu pojazdu silnikowego wyposażonego w silnik wysokoprężny,
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów wyposażonych w silniki wysokoprężne,
w przypadku gdy emisje zanieczyszczeń pyłowych z tego typu pojazdu silnikowego lub z takich pojazdów spełniają wymagania wymienione w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionych niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już dłużej wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, odnoszącego się do typu pojazdu silnikowego wyposażonego w silnik wysokoprężny,
- mogą odmawiać przyznania krajowej homologacji typu dla typu pojazdu silnikowego, którego poziomy emisji nie spełniają wymagań wymienionych w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionych niniejszą dyrektywą.
Jednakże w odniesieniu do typów pojazdów wyposażonych w silnik wysokoprężny z bezpośrednim wtryskiem wymieniony termin zostaje odroczony do dnia 1 października 1994 r.
3.
Od dnia 1 października Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów silnikowych wyposażonych w silniki wysokoprężne, których emisje zanieczyszczeń pyłowych nie spełniają wymagań wymienionych w załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionych niniejszą dyrektywą.
Jednakże w odniesieniu do pojazdów wyposażonych w silnik wysokoprężny z bezpośrednim wtryskiem wymieniony termin zostaje odroczony do dnia 1 października 1996 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Przed końcem 1989 r. Rada podejmuje decyzję, w oparciu o wniosek Komisji, o wprowadzeniu w życie drugiego etapu dalszego ograniczania wartości dopuszczalnych emisji zanieczyszczeń pyłowych.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 czerwca 1988 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/764/EWG w sprawie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(88/465/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w spawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia oraz uwzględniając najnowsze osiągnięcia, można obecnie zmienić klasyfikację standardowych ciągników przewidzianą w dyrektywie Rady 78/764/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [4] oraz uściślić i uzupełnić przepisy tej dyrektywy;
nowa klasyfikacja została również zaakceptowana przez ISO na podstawie wyników badań przeprowadzonych w Europie i w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw zmierzających do zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do dyrektywy 78/764/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1988 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) - odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli siedzenie kierowcy dla tego typu ciągników jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić, w odniesieniu do typu siedzenia kierowcy, udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji typu, jeżeli siedzenia tego typu są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zakazać wprowadzenia do obrotu siedzeń kierowcy, które opatrzone są znakiem homologacji EWG części, wydanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, w odniesieniu do typu ciągnika, w którym siedzenie kierowcy nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, w którym siedzenie nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udzielają homologacji EWG części w odniesieniu do typu siedzenia kierowcy, jeżeli nie jest on zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji części w odniesieniu do typu siedzenia kierowcy, jeżeli nie jest on zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 26 lipca 1988 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(88/485/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 86/530/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika w związku z postępem naukowo-technicznym;
w celu uzyskania jasności właściwe jest wprowadzenie podziału grupy obejmującej aminokwasy i ich soli pod względem różnych aminokwasów;
badania dotyczące dwóch nowych produktów na bazie lizyny wykazały, że produkty te spełniają wymogi dyrektywy 82/471/EWG i ich stosowanie w żywieniu zwierząt powinno być dozwolone pod pewnymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 30 czerwca 1989 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 lipca 1988 r.
w sprawie dziesiątego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(88/490/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych łącznie z danymi dotyczącymi procedur klasyfikacji i etykietowania każdej z substancji; analiza wykazu substancji niebezpiecznych wykazała, że konieczne jest dostosowanie tego wykazu do postępu technicznego;
załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wytyczne do klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych; konieczne jest poprawienie w tym Załączniku niektórych kryteriów wyboru oznakowań zwroty określające warunki bezpiecznego stosowania (zwroty S) w języku francuskim;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I (Wykaz substancji niebezpiecznych):
1.1. Na początku załącznika I po nocie E dodaje się notę F w brzmieniu:
"Nota F
Substancja ta może zawierać środek utrwalający.
Jeśli środek utrwalający zmienia właściwości niebezpieczne substancji, jak na to wskazuje etykieta w załączniku I, etykietę należy przygotować zgodnie z regułami etykietowania niebezpiecznych preparatów."
1.2. Oznaczenie, numer Cas, klasyfikacja oraz etykietowanie substancji w załączniku I do niniejszej dyrektywy zastępują te z załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG z tym samym numerem EWG.
1.3. Substancje wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG.
2.
Załącznik VI, D (wytyczne do klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych):
We francuskiej wersji językowej w dziale 4 (wybór zwrotów bezpieczeństwa), S16 (Tenir à l’écart de toute source d’ignition – ne pas fumer), w tiret "applicabilité", zdanie "substances et préparations susceptibles de réagir ou de se décomposer spontanément sous l’effet de la chaleur" zastępuje się zdaniem "Liquides et gaz extrêmement inflammables ou facilement inflammables."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 1990 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Niniejsze przepisy stosuje się najpóźniej od dnia 1 lipca 1990 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 13 września 1988 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
(88/506/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [2], w szczególności jej art. 21a,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z obecną wiedzą naukowo-techniczną wydaje się, że niektóre odmiany owsa (Avena sativa) typu "owies nagi" mają potencjalną wartość paszową;
trudno jest jednak wyprodukować materiał siewny tych odmian o zdolności kiełkowania równej tej, jaką osiąga materiał siewny innych odmian owsa;
w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej dla odmian owsa typu "owies nagi" celowe jest ograniczenie minimalnej zdolności kiełkowania równej 85 % czystych nasion, określonej dla owsa w załączniku II do dyrektywy 66/402/EWG;
ograniczenie to powinno być stosowane początkowo jedynie przez ograniczony okres, aby kolejne dane techniczne o tych odmianach mogły być zebrane i ocenione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tabeli, w sekcji 2 część A, kolumna 2 ("Minimalne kiełkowanie"), po liczbie 85 podanej dla kwalifikowanego materiału siewnego (między innymi) Avena sativa, pierwszego i drugiego pokolenia, dodane zostaje odniesienie "d".
2.
W sekcji 2 część B dodany zostaje następujący warunek:
"d) W przypadku odmian Avena sativa, które urzędowo klasyfikowane są jako typ "owies nagi"., Państwa Członkowskie mogą, do dnia 30 czerwca 1990 r., ograniczyć minimalną zdolność kiełkowania do 75 % czystych nasion.
W takim przypadku urzędowa etykieta posiada adnotację "minimalna zdolność kiełkowania 75 %"..".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości dodanej przez art. 1 ust. 2, informują Komisję i inne Państwa Członkowskie o środkach podjętych w tym celu.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 23 listopada 1988 r.
w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
(88/599/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając rezolucję Rady oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, z dnia 20 grudnia 1985 r., mającą na celu poprawę wykonywania przepisów socjalnych w transporcie drogowym [4], a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 [5] oraz (EWG) nr 3821/85 [6] mają istotne znaczenie dla tworzenia wspólnego rynku usług transportu śródlądowego;
właściwe zastosowanie przepisów socjalnych w transporcie drogowym wymaga prowadzenia przez Państwa Członkowskie jednolitej i skutecznej kontroli;
niezbędne jest wprowadzenie minimalnych wymagań dotyczących kontroli zgodności z odpowiednimi przepisami w celu ograniczania i zapobiegania naruszeniom;
Republika Portugalska dopiero niedawno wprowadziła procedury kontrolne w transporcie drogowym i w związku z tym powinna mieć możliwość odroczenia daty zastosowania niniejszej dyrektywy;
skuteczna i sprawna kontrola w całej Wspólnocie wymaga wymiany informacji oraz wzajemnej pomocy w zakresie stosowania rozporządzeń w Państwach Członkowskich;
wymiana informacji jest obowiązkowa i powinna być dokonywana w regularnych odstępach czasu;
jednakowe zastosowanie rozporządzeń socjalnych w transporcie drogowym jest niezbędne w celu uniknięcia zniekształceń konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi, jak również w celu wspierania bezpieczeństwa ruchu drogowego i postępu społecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Kontrole
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnych warunków kontroli w zakresie prawidłowego i jednolitego stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85.
Artykuł 2
Systemy kontroli
1.
Państwa Członkowskie zorganizują system właściwych i regularnych kontroli, zarówno na drogach, jak i na terenie przedsiębiorstw, obejmujących corocznie dużą i reprezentatywną grupę kierowców, przedsiębiorstw oraz pojazdów wszystkich kategorii transportowych, wchodzących w zakres rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85.
2.
Każde Państwo Członkowskie zorganizuje kontrole w taki sposób, aby:
- każdego roku obejmowały one co najmniej 1 % dni przepracowanych przez kierowców pojazdów objętych zakresem rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85,
- nie mniej niż 15 % skontrolowanych dni roboczych będzie podlegało kontrolom na drogach, a nie mniej niż 25 % na terenie przedsiębiorstw.
3. Liczba kierowców skontrolowanych na drogach, liczba kontroli na terenie przedsiębiorstw, liczba skontrolowanych dni roboczych oraz liczba odnotowanych naruszeń będzie podawana, między innymi, w informacji przedstawianej Komisji, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
Artykuł 3
Kontrole drogowe
1.
Kontrole drogowe organizowane będą w różnych miejscach w dowolnym czasie, obejmując wystarczająco duży obszar sieci drogowej, aby utrudnić unikanie punktów kontrolnych.
2.
Elementami kontroli drogowych są:
- dzienne okresy prowadzenia pojazdu, przerwy i dzienne okresy odpoczynku oraz - w przypadku wyraźnych oznak nieprawidłowości - także karty zapisów z dni poprzednich zarejestrowane w pojeździe, zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85,
- ostatni tygodniowy czas przerwy w pracy, gdzie stosowne,
- prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących (określenie ewentualności niewłaściwego użycia urządzeń lub kart zapisu) lub, gdzie stosowne, obecność dokumentów, określonych w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
3.
Kontrole drogowe przeprowadzane będą bez dyskryminacji względem pojazdów oraz kierowców, niezależnie od tego, czy są oni rezydentami czy też nie.
4.
W celu ułatwienia upoważnionym inspektorom wykonywania ich zadań otrzymają oni:
- wykaz głównych punktów, które podlegać będą kontroli,
- kartę językową zawierającą aktualnie używane zwroty odnoszące się do czynności w transporcie drogowym.
Komisja dostarczy Państwom Członkowskim taki wykaz.
5.
Jeżeli wynik kontroli drogowej przeprowadzonej w stosunku do kierowcy pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim zawiera podstawy do twierdzenia, iż miały miejsce naruszenia, które nie mogą być wykryte podczas kontroli z powodu braku niezbędnych danych, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich udzielą sobie wzajemnej pomocy w celu wyjaśnienia sytuacji.
Jeśli w tym celu właściwe Państwo Członkowskie przeprowadzać będzie kontrolę na terenie przedsiębiorstwa, o wynikach tej kontroli poinformuje ono inne zainteresowane państwo.
Artykuł 4
Kontrole na terenie przedsiębiorstw
1.
Kontrole na terenie przedsiębiorstw, przewidziane w art. 2 ust. 1, planowane będą z uwzględnieniem doświadczeń różnych rodzajów transportu.
Kontrole będą także przeprowadzane na terenie przedsiębiorstw, jeśli w trakcie kontroli drogowych wykryte zostały poważne naruszenia przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85.
2.
Elementy kontroli w przedsiębiorstwach, oprócz elementów dotyczących kontroli drogowych, to:
- tygodniowe okresy odpoczynku oraz okresy prowadzenia pojazdu między tymi okresami odpoczynku,
- dwutygodniowe ograniczenia godzin prowadzenia pojazdu,
- rekompensata za skrócenie czasu dziennego lub tygodniowego odpoczynku,
- wykorzystanie kart zapisu i/lub organizacja czasu pracy kierowców.
3.
Do celów ustanowionych w niniejszym artykule kontrole przeprowadzane w miejscach urzędowania właściwych władz na podstawie odnośnych dokumentów dostarczonych przez przedsiębiorstwa na życzenie wspomnianych władz będą miały taki sam status jak kontrole przeprowadzane w przedsiębiorstwach.
Artykuł 5
Kontrole wspólne i koordynowane
1.
Co najmniej dwa razy w roku Państwa Członkowskie podejmą wspólne działania w celu przeprowadzania kontroli drogowych kierowców i pojazdów, objętych zakresem rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85.
2.
Tam, gdzie jest to możliwe, działania te będą podejmowane jednocześnie przez władze dwóch lub więcej Państw Członkowskich odpowiedzialnych za egzekwowanie przepisów, z których każda działać będzie na swoim terytorium.
Artykuł 6
Wymiana informacji
1. Informacje udostępniane dwustronnie na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/95 oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 są wymieniane co dwanaście miesięcy, począwszy od sześciu miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy [7], jak również, na szczególne życzenie Państwa Członkowskiego, w indywidualnych przypadkach.
2.
W tym celu właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wykorzystują standardowy formularz sprawozdawczy opracowany przez Komisję w porozumieniu z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 7
1.
Z wyjątkiem Republiki Portugalskiej Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1989 r.
Republika Portugalska wprowadzi w życie wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne najpóźniej do dnia 1 stycznia 1990 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 80/215/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi
(88/660/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 80/215/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/491/EWG [5], określa rodzaje postępowania powodującego niszczenie czynników sprawczych chorób zwierzęcych w produktach mięsnych celem dopuszczenia takich produktów do handlu wewnątrzwspólnotowego na określonych warunkach;
w świetle zdobytych doświadczeń i postępu naukowego oraz technologii mięsa możliwe jest nowe postępowanie, pod warunkiem wykorzystania niezbędnych gwarancji;
włączenie tego postępowania między inne już zalecane powinno ułatwić wolny obrót we Wspólnocie, co zwiększy wartość produkcji przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka rozprzestrzenienia się choroby;
wyrażona opinia naukowa wskazuje, że limit wagowy pięciu kilogramów dotychczasowo stosowany do tych produktów mięsnych może być bezpiecznie zniesiony, pod warunkiem utrzymania innych istniejących zabezpieczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 lit. a) pktii) tiret drugie dyrektywy 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. skreśla się tiret drugie;
2. subtiret pierwsze byłego tiret czwartego "podczas której temperatura wewnętrzna podniesiona została przynajmniej do 70 °C…" otrzymuje brzmienie "podczas której temperatura środka (centra) podniesiona została przynajmniej do 70 °C…".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 kwietnia 1989 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1988 r.
w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń
(88/661/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: hodowla i produkcja świń zajmują bardzo ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty; stanowią one źródło dochodów dla części rolników;
należy wspierać produkcję świń; zadowalające wyniki w tej dziedzinie w znacznym stopniu zależą od wykorzystywania zwierząt hodowlanych czystorasowych lub krzyżówek;
dotychczas większość Państw Członkowskich dokładała wszelkich starań, w ramach krajowej polityki hodowlanej, w zakresie promowania produkcji zwierząt gospodarskich, które odpowiadałyby określonym normom zootechnicznym; występowanie różnic we wdrażaniu powyższej polityki może utrudniać handel wewnątrz Wspólnoty;
jeśli takie różnice mają być zniesione, tym samym zwiększając wydajność rolnictwa w tym sektorze, handel wewnątrz Wspólnoty dotyczący świń hodowlanych musi podlegać stopniowej liberalizacji; całkowita liberalizacja handlu zakłada następującą dalszą harmonizację, szczególnie w odniesieniu do pozwoleń na hodowlę i kryteriów określających wpisy do ksiąg hodowlanych lub rejestrów;
Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość żądania wystawiania świadectw zgodnie z przedstawioną procedurą wspólnotową;
należy przyjąć środki wykonawcze; zastosowanie takich środków wymaga ustanowienia procedury mającej na celu nawiązanie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki utworzonego na mocy decyzji Rady 77/505/EWG [4];
do czasu otrzymania dalszych decyzji Rady Państwa Członkowskie mogą nadal stosować własne przepisy prawa krajowego zgodnie z ogólnymi zasadami ustanowionymi w Traktacie;
należy zagwarantować, iż przywóz świń hodowlanych z państw nieczłonkowskich nie może się odbywać na korzystniejszych warunkach niż na takich jak warunki stosowane we Wspólnocie;
uwzględniając szczególne warunki istniejące w Hiszpanii i Portugalii, należy przewidzieć dodatkowe odroczenie wdrożenia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "świnia hodowlana czystorasowa": każde zwierzę z gatunku świń, którego rodzice i dziadkowie zostali wpisani lub zarejestrowani w księdze hodowlanej tej samej rasy i które samo jest wpisane lub zarejestrowane oraz kwalifikuje się do rejestracji w takiej księdze;
b) "świnia hodowlana krzyżówka": każde zwierzę z gatunku świń, które spełnia następujące wymogi:
1. zostało wyhodowane poprzez celowe krzyżowanie:
- świń hodowlanych czystorasowych pochodzących z różnych ras lub linii,
- zwierząt będących wynikiem krzyżowania różnych ras lub linii,
- albo zwierząt czystorasowych i zwierząt należących do jednej z powyższych kategorii;
2. zostało wpisane do rejestru;
c) "księga hodowlana": księga, akta lub nośnik danych:
- jakie są prowadzone przez stowarzyszenie hodowców oficjalnie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, w którym dane stowarzyszenie jest utworzone, lub przez oficjalne służby w danym Państwie Członkowskim.
Jednakże Państwa Członkowskie mają także prawo określić, aby księgi prowadzone były przez organizację hodowców oficjalnie zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie, w którym taka organizacja jest utworzona,
- w którym świnie hodowlane czystorasowe poszczególnych ras zostały wpisane lub zarejestrowane z podaniem ich przodków;
d) "rejestr": księga, akta lub nośnik danych:
- jakie są prowadzone albo przez stowarzyszenie hodowców, organizację hodowców lub prywatne przedsiębiorstwo oficjalnie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, w którym takie stowarzyszenie, organizacja lub przedsiębiorstwo są utworzone, lub przez oficjalne służby w danym Państwie Członkowskim,
- w którym świnie hodowlane krzyżówki zostały wpisane z podaniem ich przodków.
ROZDZIAŁ II
Zasady regulujące handel wewnątrzwspólnotowy dotyczący świń hodowlanych czystorasowych
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć lub utrudniać z powodów zootechnicznych:
- handlu wewnątrzwspólnotowego świniami hodowlanymi czystorasowymi lub ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami,
- zakładania ksiąg hodowlanych, o ile spełniają one wymogi określone w art. 6,
- oficjalnego zatwierdzania stowarzyszeń hodowców lub organizacji hodowców, jak określono w art. 1 lit. c), które zakładają lub prowadzą księgi hodowlane zgodnie z art. 6.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nadal stosować własne przepisy prawa krajowego, które są zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu, do czasu wejścia w życie odpowiednich decyzji Wspólnoty, określonych w art. 3, 5 i 6.
Artykuł 3
Nie później niż dnia 31 grudnia 1990 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmie przepisy wspólnotowe dotyczące zatwierdzania do hodowli świń hodowlanych czystorasowych.
Artykuł 4
1.
Stowarzyszenia hodowców i/lub organizacje hodowców, jak określono w art. 1 lit. c), które zostały oficjalnie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie i/lub urzędy Państwa Członkowskiego, nie mogą przeciwstawiać się wpisaniu do swoich ksiąg hodowlanych świń hodowlanych czystorasowych pochodzących z innych Państw Członkowskich, o ile świnie te spełniają wymogi ustanowione zgodnie z art. 6.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać lub dopuszczać, aby niektóre świnie hodowlane czystorasowe wysłane z innego Państwa Członkowskiego, charakteryzujące się cechami wyróżniającymi je z populacji świń tej samej rasy w Państwie Członkowskim przeznaczenia, zostały wpisane w oddzielnej części księgi hodowlanej prowadzonej dla rasy, do której należą.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby w czasie wprowadzania do obrotu, do świń hodowlanych czystorasowych, a także do nasienia, komórek jajowych i zarodków tych zwierząt, były załączane świadectwa sporządzone zgodnie z art. 6.
Artykuł 6
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 określa się:
- metody monitorowania produktywności oraz oceny wartości genetycznej świń hodowlanych czystorasowych,
- kryteria regulujące zakładanie ksiąg hodowlanych,
- kryteria regulujące dokonywanie wpisów do ksiąg hodowlanych,
- kryteria zatwierdzania stowarzyszeń hodowców i/lub organizacji hodowców, określonych w art. 1 ust. c), które zakładają lub prowadzą księgi hodowlane,
- świadectwa, określone w art. 5.
2.
Do czasu wejścia w życie przepisów przewidzianych w ust. 1 monitorowanie określone w ust. 1 tiret pierwsze, przeprowadzane oficjalnie w każdym Państwie Członkowskim, oraz księgi hodowlane są uznawane przez pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Zasady regulujące handel wewntrzwspólnotowy dotyczący świń hodowlanych krzyżówek
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć lub utrudniać z powodów zootechnicznych:
- handlu wewnątrzwspólnotowego świniami hodowlanymi krzyżówkami lub ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami,
- zakładania rejestrów, o ile spełniają one wymogi określone w art. 10,
- oficjalnego zatwierdzania stowarzyszeń hodowców i/lub organizacji hodowców i/lub prywatnych przedsiębiorstw określonych w art. 1 lit. d), które zakładają lub prowadzą rejestry zgodnie z art. 10.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nadal stosować własne przepisy prawa krajowego, które są zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu, do czasu wejścia w życie odpowiednich decyzji Wspólnoty, określonych w art. 8, 9 i 10,
Artykuł 8
Nie później niż dnia 31 grudnia 1990 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmie przepisy wspólnotowe dotyczące zatwierdzania do hodowli świń hodowlanych krzyżówek.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby w czasie wprowadzania do obrotu, do świń hodowlanych krzyżówek, a także do nasienia, komórek jajowych i zarodków tych zwierząt, były załączane świadectwa sporządzone zgodnie z art. 10.
Artykuł 10
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 określa się:
- metody monitorowania produktywności oraz oceny wartości genetycznej świń hodowlanych krzyżówek,
- kryteria regulujące zakładanie rejestrów,
- kryteria regulujące dokonywanie wpisów do rejestrów,
- kryteria regulujące zatwierdzanie stowarzyszeń hodowców i organizacji hodowców i/lub prywatnych przedsiębiorstw, określonych w art. 1 lit. d), które zakładają lub prowadzą rejestry oraz kryteria nadzoru nad tymi instytucjami,
- świadectwa, określone w art. 9.
2.
Do czasu wejścia w życie przepisów przewidzianych w ust. 1 monitorowanie określone w ust. 1 tiret pierwsze, przeprowadzane zgodnie z prawem w każdym Państwie Członkowskim, oraz rejestry są uznawane przez pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 11
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule sprawy są niezwłocznie zgłaszane przez przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu ds. Zootechniki (zwanego dalej "Komitetem") utworzonego na mocy decyzji Rady 77/505/EWG.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone w sposób przewidziany w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt proponowanych środków.
W terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy Komitet wydaje opinię w sprawie tych środków.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i bezzwłocznie je stosuje, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada przyjmuje proponowane środki większością kwalifikowaną.
Jeśli w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Rada nie przyjmuje żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki i bezzwłocznie je stosuje.
Artykuł 12
Do czasu wprowadzenia w życie zasad wspólnotowych w tej sprawie przywóz świń hodowlanych czystorasowych i krzyżówek z państw nieczłonkowskich nie może się odbywać na korzystniejszych warunkach niż na takich jak warunki stosowane we Wspólnocie.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1991 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska korzystają z dłuższego o dwa lata okresu dostosowania do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków, w których Rada, stanowiąc większość kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję o przedłużeniu powyższego odroczenia.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniająca po raz dziewiąty dyrektywę 69/169/EWG w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(88/664/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 6 i art. 7b ust. 4 dyrektywy Rady 69/169/EWG[4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/198/EWG[5], stanowią, iż co dwa lata, a po raz pierwszy najpóźniej dnia 31 października 1987 r., Rada, stanowiąc zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie w tym zakresie, ma dostosowywać kwoty zwolnień określonych w ust. 1 i 2 tych artykułów, w celu utrzymania ich rzeczywistej wartości;
zgodnie z przeglądem przeprowadzonym przez Komisję średni ważony wzrost indeksu cen w odniesieniu do Państw Członkowskich wyniósł w okresie od dnia 1 października 1985 r. do dnia 31 grudnia 1988 r. 11,3 %;
wynikające z tego kwoty należy zaokrąglić;
w przypadku dostosowania zwolnień wspólnotowych skutkujących zmianą mniejszą niż 5 % wartości zwolnienia wyrażonego w walucie krajowej lub wartości ograniczenia tego zwolnienia, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno mieć prawo do utrzymania kwoty, w walucie narodowej, obowiązującej przed taką zmianą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2:
a) w ust. 1 wyrażenie "350 ECU" zastępuje się wyrażeniem "390 ECU";
b) w ust. 2 wyrażenie "90 ECU" zastępuje się wyrażeniem "100 ECU";
2. w art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5. Państwa Członkowskie mają prawo utrzymać istniejące kwoty zwolnienia, jeżeli przeliczenie kwot zwolnień, wyrażonych w ecu, przyjętych podczas dostosowania określonego w art. 2 ust. 6 i art. 7b ust. 4, skutkowałoby zmianą mniejszą niż 5 % wartości zwolnienia wyrażonego w walucie krajowej lub wartości ograniczenia tego zwolnienia";
3. w art. 7b:
a) w ust. 1 lit. a) wyrażenie "280 ECU" zastępuje się wyrażeniem "310 ECU";
b) w ust. 1 lit. b) wyrażenie "77 ECU" zastępuje się wyrażeniem "85 ECU";
c) w ust. 2 wyrażenie "77 ECU" zastępuje się wyrażeniem "85 ECU".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1989 r.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o przepisach prawa krajowego przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniająca kilka dyrektyw dotyczących zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich atestów i certyfikatów, o których mowa w tych dyrektywach
(88/665/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre dyrektywy wspólnotowe ustanawiają ogólne przepisy dotyczące w szczególności procedur homologacji EWG, badania typu EWG, kontroli EWG i innych certyfikatów EWG; inne szczególne dyrektywy odnoszą się do tych procedur;
w odniesieniu do procedur homologacji EWG i badania typu EWG przewidziany jest system wzajemnej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi i/lub upoważnionymi organami, jak również powiadamianie Komisji o przyznanych certyfikatach; wyciągi z tych certyfikatów mają być również opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
nabyte doświadczenie wykazało, że publikowanie wyciągów certyfikatów i atestów w Dzienniku Urzędowym nie poprawia znacząco przejrzystości w tej sprawie, ponieważ przejrzystość jest już zapewniona w wystarczającym stopniu przez innego rodzaju środki; w związku z tym publikowanie nie jest konieczne i można go zaprzestać,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W następujących dyrektywach wprowadza się następujące zmiany:
1) w dyrektywie Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/355/EWG [4]:
w załączniku I skreśla się ppkt 5.1, a w ppkt 5.3 skreśla się odniesienie do ppkt 5.1;
2) w dyrektywie Rady 76/767/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG [6]:
w załączniku I skreśla się ppkt 4.1, a w ppkt 4.3 skreśla się odniesienie do ppkt 4.1;
3) w dyrektywie Rady 79/196/EWG z dnia 6 lutego 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wyposażenia elektrycznego przeznaczonego do stosowania w miejscach zagrożonych wybuchem, zapewniającego pewne rodzaje ochrony [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/47/EWG [8]:
w art. 6 skreśla się ust. 2, a w art. 7 ust. 1 skreśla się odniesienie do art. 6;
4) w dyrektywie Rady 84/528/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wspólnych przepisów dotyczących sprzętu do przenoszenia i prac mechanicznych [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG:
w załączniku I skreśla się ppkt 5.1, a w ppkt 5.3 skreśla się odniesienie do ppkt 5.1;
5) w dyrektywie Rady 84/530/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wspólnych przepisów dotyczących urządzeń na paliwo gazowe, urządzeń zabezpieczających i regulacji gazu przystosowanych do tych urządzeń oraz sposobów ich kontroli [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG;
w załączniku I skreśla się ppkt 5.1, a w ppkt 5.3 skreśla się odniesienie do ppkt 5.1;
6) w dyrektywie Rady 84/532/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wspólnych przepisów dotyczących budów i sprzętu budowlanego [11], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii:
w załączniku I skreśla się ppkt 4.1, a w ppkt 4.3 skreśla się odniesienie do ppkt 4.1.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniająca po raz czwarty dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(88/667/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: kolejne zmiany wniesione do załączników dyrektywy 76/768/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/233/EWG [5], powodują konieczność dostosowania przepisów tej dyrektywy;
doświadczenie pokazało, iż przepisy dyrektywy 76/768/EWG dotyczące etykietowania muszą zostać ulepszone, i że okres ustanowiony w jej art. 12 ust. 2 jest niewystarczający,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Produkty kosmetyczne zawierające jedną z substancji wymienionych w załączniku V są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
W odniesieniu do tych produktów Państwa Członkowskie mogą podjąć takie działania, jakie uznają za niezbędne.".
2) W art. 4 lit. c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) barwniki inne niż te, które są wymienione w załączniku IV część I, z wyjątkiem produktów kosmetycznych zawierających barwniki przeznaczone wyłącznie do barwienia włosów;
d) barwniki wymienione w załączniku IV część I stosowane poza wymienionymi warunkami, z wyjątkiem produktów kosmetycznych zawierających barwniki przeznaczone wyłącznie do barwienia włosów.".
3) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Państwa Członkowskie dopuszczają wprowadzenie na rynek produktów kosmetycznych zawierających:
a) substancje wymienione w załączniku III część II, nieprzekraczające ograniczeń i spełniające podane warunki, aż do daty widniejącej w kolumnie g) tego Załącznika;
b) barwniki wymienione w załączniku IV część II, nieprzekraczające ograniczeń i spełniające podane warunki, aż do daty widniejącej w tym Załączniku;
c) środki konserwujące wymienione w załączniku VI część II, nieprzekraczające ograniczeń i spełniające podane warunki, aż do daty widniejącej w kolumnie f) tego Załącznika.
Jednakże niektóre z tych substancji mogą być stosowane w innych stężeniach, do specyficznych celów, wynikających z prezentacji produktu;
d) filtry ultrafioletowe wymienione w załączniku VII część II, w ramach limitów i wskazanych warunków stosowania aż do daty wskazanej w kolumnie f) tego Załącznika.
Z upłynięciem tych dat substancje te, środki konserwujące, barwniki i filtry ultrafioletowe są:
- ostatecznie dopuszczone, lub
- ostatecznie zakazane (załącznik II), lub
- zachowane przez określony okres czasu w załącznikach III, IV, VI i VII części II, lub
- wyłączone ze wszystkich załączników w celu przeanalizowania dostępnych danych naukowych lub dlatego, że nie są już stosowane.".
4) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania zapewniające, aby produkty kosmetyczne były sprzedawane tylko wtedy, gdy ich pojemniki i opakowania zawierają umieszczone w sposób nieścieralny, łatwo czytelny i widoczny następujące dane:
a) nazwisko lub nazwę i adres lub siedzibę statutową producenta lub osoby odpowiedzialnej za sprzedaż produktu kosmetycznego, która ma siedzibę na terenie Wspólnoty.
Informacja ta może być podana w skrócie, jeśli tylko będzie można rozpoznać z tego skrótu nazwę przedsiębiorstwa.
W przypadku produktów wyprodukowanych poza Wspólnotą Państwa Członkowskie mogą wymagać podania kraju pochodzenia;
b) nominalną zawartość w momencie pakowania, wyrażoną w jednostkach wagi lub objętości, poza opakowaniami zawierającymi mniej niż pięć gramów lub mniej niż pięć mililitrów, darmowymi próbkami i produktami zawierającymi jedną dawkę; w opakowaniach zbiorczych wystarczy podać ilość jednostkowych opakowań.
Nie jest to konieczne, jeżeli łatwo jest po wyglądzie zewnętrznym ocenić tę ilość lub jeżeli produkt sprzedawany jest zazwyczaj w pojedynczych opakowaniach;
c) termin ważności.
Termin ważności oznacza datę, do której produkt, odpowiednio przechowywany, spełnia swoja początkową funkcję i pozostaje zgodny z przepisami art. 2.
Termin ważności oznacza się wyrazami: "Najlepiej zużyć do końca…", po których podaje się:
- datę, lub
- wskazanie miejsca na opakowaniu zbiorczym, gdzie ona figuruje.
Jeżeli jest to konieczne, informacje te są dodatkowo opatrzone wskazówkami dotyczącymi właściwego przechowywania produktu.
Data składa się w sposób wyraźny najpierw z miesiąca, a potem z roku.
Dla produktów kosmetycznych, których trwałość minimalna przekracza 30 miesięcy, wskazanie daty nie jest obowiązkowe;
d) szczególne środki ostrożności przy stosowaniu, w szczególności te wskazane w kolumnie "warunki stosowania i ostrzeżenia do umieszczenia na etykiecie" w załącznikach III, IV, VI i VII, które musza widnieć na pojemniku i na opakowaniu zbiorczym, jak również ewentualne wskazówki dotyczące szczególnych środków ostrożności dla produktów kosmetycznych przeznaczonych do stosowania profesjonalnego, w szczególności przeznaczonych dla fryzjerów.
W przypadku niemożności zawarcia tych informacji na opakowaniu należy załączyć odpowiednia ulotkę, a na opakowaniu zbiorczym umieścić informacje skrócone i odesłanie do ulotki;
e) numer partii produktu lub odnośniki pozwalające na identyfikację tej partii.
W przypadku bardzo małych wymiarów produktu, uniemożliwiających zamieszczenie tej informacji, może ona być umieszczona tylko na opakowaniu;
2.
W przypadku produktów kosmetycznych niepakowanych lub pakowanych na miejscu sprzedaży na żądanie kupującego lub wstępnie pakowanych w celu natychmiastowej sprzedaży Państwa Członkowskie przyjmą szczegółowe zasady wskazania danych szczegółowych określonych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że na etykiecie, podczas prezentacji przy sprzedaży i reklamowania produktów kosmetycznych, tekst, nazwy, znaki towarowe, obrazy lub inne znaki nie będą używane tak, aby przypisywać tym produktom cechy, których nie posiadają."
5) W art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja konsultuje się, w najkrótszym czasie, z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, następnie bezzwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje odpowiednie kroki.".
6) W załączniku III część II staje się częścią I załącznika IV.
7) W załączniku V część I staje się częścią II załącznika III.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne, aby zapewnić, że począwszy od dnia 1 stycznia 1992 r., nie będą wprowadzane do obrotu ani przez producentów, ani przez importerów mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty produkty, których etykietowanie nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby produkty określone w ust. 1 nie mogły być sprzedawane lub dostarczane konsumentom końcowym po dniu 31 grudnia 1993 r., jeżeli nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWWiS, EWG, Euratom) nr 91/88
z dnia 13 stycznia 1988 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze do art. 28a ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3580/85 [2], w szczególności jego art. 28a,
uwzględniając opinię Komitetu Ekspertów ustanowionego w drodze wspomnianego artykułu ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 28a warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanawia warunki przyznawania zasiłków dla bezrobotnych byłemu pracownikowi zatrudnionemu na czas określony, który jest bezrobotny po zakończeniu służby w instytucji Wspólnot Europejskich;
do Komisji należy ustanowienie niezbędnych przepisów dla stosowania ust. 2 wspomnianego artykułu;
należy zapewnić, aby byli pracownicy zatrudnieni na czas określony spełniali obowiązki ustanowione w przepisach, które stosują właściwe władze w miejscu ich pobytu, w taki sam sposób, jakby otrzymywali zasiłek dla bezrobotnych na podstawie tych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu korzystania z zasiłku dla bezrobotnych przewidzianego w art. 28a warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich były pracownik zatrudniony na czas określony, który spełnia warunki określone w akapicie pierwszym tego artykułu, jest zobowiązany zrealizować następujące formalności:
1) przesyła zaświadczenie do instytucji Wspólnoty, której podlegał, w terminie ośmiu dni, licząc od daty zakończenia jego służby na rzecz tej instytucji, określając:
a) że jest bez pracy po zakończeniu służby;
b) że posiada miejsce pobytu lub jest w trakcie ustanawiania miejsca pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego Wspólnot;
c) adres miejsca pobytu;
2) a) powinien zarejestrować się jako poszukujący pracy we właściwych władzach zajmujących się zatrudnieniem w swoim miejscu zamieszkania, jak najszybciej i nie później niż w terminie trzydziestu dni, licząc od zakończenia jego służby na rzecz instytucji Wspólnot;
b) jeśli ustawodawstwo krajowe przewiduje zasiłek dla bezrobotnych, powinien on złożyć wniosek do właściwych władz w miejscu jego zamieszkania;
3) w trakcie rejestracji, określonej w ust. 2 lit a), powinien on przedłożyć zaświadczenie przesłane mu przez instytucję Wspólnoty, której podlegał, władzom zajmującym się zatrudnieniem, które, jeśli to możliwe, wypełniają je niezwłocznie lub też wypełniają przynajmniej pozycję zaświadczającą zarejestrowanie się zainteresowanego jako poszukującego pracy.
Wzór formularza został dołączony do niniejszego rozporządzenia;
4) przekazuje on zaświadczenie niezwłocznie instytucji Wspólnoty, której podlegał;
5) podporządkowuje się zobowiązaniom i kontrolom ustanowionym przez przepisy, które stosują właściwe władze w miejscu jego zamieszkania do osób poszukujących pracy, i, jeśli zachodzi potrzeba, osób wnioskujących o zasiłek dla bezrobotnych;
6) a) licząc od drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po rejestracji, określonej w ust. 2, przedkłada na początku każdego miesiąca formularz władzom zajmującym się zatrudnieniem i, jeśli zajdzie potrzeba, w urzędach dla bezrobotnych w miejscu stałego zamieszkania, które za pomocą powyższego środka muszą jak najszybciej zaświadczyć:
- czy jest on zarejestrowany jako poszukujący pracy i czy wnioskował o zasiłek dla bezrobotnych, zgodnie z ustawodawstwem krajowymi w miejscu jego zamieszkania;
- czy spełnił zobowiązania określone w ust. 5;
- czy jest uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych, a jeśli tak, jaka jest jego wysokość oraz okres, na jaki został przyznany;
b) przekazuje właściwie wypełnione zaświadczenie lub zaświadczenia instytucji Wspólnoty, której podlegał, w terminie piętnastu dni od daty ich wystawienia.
Artykuł 2
Były pracownik zatrudniony na czas określony niezwłocznie informuje instytucję, której podlegał, o wszelkich zmianach swojej sytuacji lub członków jego rodziny mających wpływ na stosowanie przepisów art. 28a warunków zatrudnienia.
Powyższa instytucja niezwłocznie przekazuje tę informację Komisji.
Artykuł 3
Nawet jeśli utracił wszelkie prawa do zasiłków dla bezrobotnych przewidziane przez właściwe ustawodawstwo krajowe, były pracownik zatrudniony na czas określony kontynuuje podporządkowywanie się zobowiązaniom i kontrolom ustanowionym wobec osób otrzymujących zasiłki, aby być uprawnionym do zasiłku przewidzianego w art. 28a powyższych warunków zatrudnienia.
Podobnie, właściwe władze w miejscu jego zamieszkania kontynuują stosowanie wobec niego powyższych obowiązków i kontroli.
Artykuł 4
Jeśli tylko były pracownik zatrudniony na czas określony, po dopełnieniu formalności określonych w art. 1 w danym Państwie Członkowskim, ustanowi miejsce pobytu w innym Państwie Członkowskim podczas okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 28a ust. 4 powyżej wspomnianych warunków zatrudnienia, najpóźniej w terminie 30 dni, musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w nowym państwie pobytu i dopełnić wszystkich pozostałych formalności określonych w art. 1.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 222/88
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające niektóre środki w sprawie stosowania wspólnej organizacji rynku w sektorze mleka i przetworów mlecznych w następstwie wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3904/87 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [4], ustanowiło zharmonizowany system w odniesieniu do nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej; na skutek ustanowienia nowej Nomenklatury Scalonej, należy wprowadzić istotne dostosowania do rozporządzenia (EWG) nr 804/68, które w konsekwencji zostało dostosowane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3904/87; niniejszym, konieczne jest dostosowanie niektórych innych rozporządzeń dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych; biorąc pod uwagę naturę przedmiotowych zmian, właściwe jest, na mocy art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3904/87 przeprowadzenie ich zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiającym ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3466/87 [6], art. 7a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7a
Komisja bada sytuację w odniesieniu do produktów objętych pozycją 0405Nomenklatury Scalonej, które znajdują się w składach publicznych i które nie mogą zostać wprowadzone do obrotu na normalnych warunkach w trakcie roku mleczarskiego.
Właściwe środki przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68."
Artykuł 2
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1073/68 z dnia 24 lipca 1968 r. ustanawiającym szczegółowe zasady określania cen franco granica i ustalania opłat w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [7], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Ceny franco granica ustalane są na podstawie najkorzystniejszych możliwości zakupu w handlu międzynarodowym produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 z wyjątkiem produktów włączonych, dla których opłata wyrównawcza nie jest równa opłacie wyrównawczej dla odpowiedniego produktu pilotowego."
2.
Skreśla się art. 9.
3.
W art. 11 odniesienie do "rozporządzenia (EWG) nr 823/68 zastępuje się" rozporządzenia (EWG) nr 2915/79
Artykuł 3
W art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1098/68 z dnia 27 lipca 1968 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3812/85 [9] ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Dla produktów składających się z mleka i cukru refundacja równa się sumie następujących części składowych:
a) składnik reprezentujący jakość przetworów mlecznych;
b) składnik reprezentujący ilość dodanej sacharozy.
Jednakże ostatni składnik stosowany jest tylko, jeżeli dodana sacharoza została wyprodukowana z buraków lub trzciny zebranych na obszarze Wspólnoty.
2.
W przypadku zagęszczonego mleka z dodatkiem cukru, o wagowej zawartości tłuszczu mniejszej lub równej 9,5 %, składnik wymieniony w ust. 1 lit. a) ustalany jest dla 100 kilogramów całego produktu.
W przypadku innych produktów, określonych w ust. 1, składnik określony w ust. 1 lit. a) obliczany jest przez pomnożenie kwoty podstawowej przez zawartość przetworu mlecznego w przedmiotowym produkcie.
Kwota podstawowa wymieniona w poprzednim akapicie jest refundacją na 1 kilogram przetworów mlecznych zawartych w produkcie."
Artykuł 4
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1216/68 z dnia 9 sierpnia 1968 r. ustanawiającym metodę oznaczania zawartości laktozy w zwierzęcych mieszankach paszowych przywożonych z państw trzecich [10], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Metoda wyznaczania zawartości laktozy w produktach objętych pozycją 2309Nomenklatury Scalonej określona jest w Załączniku."
2.
Tytuł Załącznika otrzymuje brzmienie:
"Metoda analityczna wyznaczanie zawartości laktozy w produktach objętych pozycją 2309Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 5
W art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 210/69 z dnia 31 stycznia 1969 r. w sprawie przekazywania informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją w odniesieniu do przetworów mlecznych [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2686/87 [12] ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem każdego dnia roboczego przed godziną 18.00, w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, o ilościach dla których zostały złożone wnioski o pozwolenia na wywóz w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3183/80, w dniu powiadomienia, w podziale według kategorii produktów, oznaczonych numerem kodu, który wymieniony jest w rozporządzeniach ustalających refundacje do mleka i przetworów mlecznych oraz produktów wywożonych bez dalszego przetwarzania.
Powiadomienia dotyczące pozwoleń na wywóz dla produktów objętych podpozycjami 04021019, 04022117, 04022119, 04022199 i pozycją 0405 Nomenklatury Scalonej zawierają rozróżnienie między pozwoleniami na wywóz określonymi w art. 4 ust. 1, a pozwoleniami określonymi w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2729/81 (z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji lub bez wcześniejszego wyznaczenia refundacji).
Podczas przekazywania informacji, określonych w powyższych akapitach, Państwa Członkowskie wskazują:
a) miejsce przeznaczenia, wyszczególnione zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2729/81 w sekcji 13 wniosków o pozwolenia na wywóz, dodając kod geograficzny, jak ustalono w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3431/85 w sprawie rocznej aktualizacji nomenklatury krajowej dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i danych statystycznych w dziedzinie handlu między Państwami Członkowskimi; oraz
b) ilość lub ilości dla każdego miejsca przeznaczenia."
Artykuł 6
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1411/71 z dnia 29 lipca 1971 r. ustanawiającym dodatkowe zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych dotyczące produktów objętych pozycją 0401 Wspólnej Taryfy Celnej [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 566/76 [14], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ustanawiające dodatkowe zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego."
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0401 _BAR_ Mleko i śmietana, niezagęszczone ani nie zawierające dodatku cukru ani innego środka słodzącego _BAR_
ex04031011ex04031013ex04031019ex04039051ex04039053ex04039059 _BAR_ Maślanka, mleko zsiadłe i śmietana kwaśna, jogurt, kefir i inne sfermentowane lub zakwaszone mleko lub śmietana, nawet niezagęszczone lub zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub aromatycznego, lub zawierające dodatek owoców, orzechów lub kakao." _BAR_
Artykuł 7
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie stosowania wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do glukozy i laktozy [15], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Traktowanie przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2727/75 oraz w przepisach przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do glukozy i syropu glukozowego objętych podpozycjami 17023091, 17023099 i 17024090 Nomenklatury Scalonej zostaje rozszerzone na glukozę i syrop glukozowy objęte podpozycjami 17023051 i 17023059 Nomenklatury Scalonej."
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Traktowanie przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 804/68 oraz w przepisach przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do laktozy i syropu laktozowego objętych podpozycją 17021090 Nomenklatury Scalonej zostaje rozszerzone na laktozę i syrop laktozowy objęte podpozycją 17021010 Nomenklatury Scalonej."
3.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
W przypadku, gdy traktowanie określone w odniesieniu do glukozy i syropu glukozowego objętych odpowiednio podpozycjami 17023091, 17023099, 17024090 oraz 17021090 Nomenklatury Scalonej, zostaje zmienione na podstawie art. 43 Traktatu lub zgodnie z procedurami ustanowionymi dla stosowania tego artykułu, takie zmiany te rozszerza się odpowiednio na glukozę i syrop glukozowy bądź laktozę lub syrop laktozowy objęte odpowiednio podpozycjami 17023051, 17023059 oraz 17021010 Nomenklatury Scalonej, chyba że zgodnie z tymi samymi procedurami, podejmowane są inne środki w celu zharmonizowania traktowania mającego zastosowanie do tych produktów z traktowaniem mającym zastosowanie do produktów już wymienionych."
Artykuł 8
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 368/77 z dnia 23 lutego 1977 r. w sprawie sprzedaży w drodze przetargu mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do żywienia zwierząt innych niż młode cielęta [16], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1413/87 [17], art. 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
1.
Pomoc przewidziana w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 nie jest przyznawana, na mocy niniejszego rozporządzenia, do mleka odtłuszczonego w proszku.
2.
W przypadku mleka odtłuszczonego w proszku zbywanego na mocy niniejszego rozporządzenia oraz:
- wysłanego do innego Państwa Członkowskiego w stanie naturalnym, pieniężna kwota wyrównawcza, ustalona na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 974/71, w przypadku produktów objętych podpozycją 04021019 Nomenklatury Scalonej mnożona jest przez współczynnik wymieniony w odpowiedniej uwadze w części 5 załącznika I do rozporządzenia Komisji ustalającego pieniężne kwoty wyrównawcze,
- wysłanego do innego Państwa Członkowskiego lub wywiezionego do państw trzecich po denaturacji lub po włączeniu do mieszanki paszowej, pieniężne kwoty wyrównawcze ustalone na w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 974/71, w przypadku produktów objętych podpozycjami:
- 23091015 i 23099035,
- 23091019 i 23099039,
- 23091039 i 23099049,
- 23091059 i 23099059,
- 23091070 i 23099070,
Nomenklatury Scalonej, mnożone są przez współczynnik wymieniony w odpowiedniej uwadze w części 5 załącznika I do rozporządzenia Komisji ustalającego pieniężne kwoty wyrównawcze.
Jeśli to konieczne, Komisja może dostosować te współczynniki."
Artykuł 9
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1844/77 z dnia 10 sierpnia 1977 r. w sprawie przyznawania w drodze przetargu specjalnej pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do żywienia zwierząt innych niż młode cielęta (1), ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1650/85 (2) i zawieszonym rozporządzeniem (EWG) nr 2224/85 (3), art. 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
W odniesieniu do mleka odtłuszczonego w proszku denaturowanego zgodnie z art. 9 ust. 2:
- dostarczonego do innego Państwa Członkowskiego, lub
- wywiezionego do państwa trzeciego,
pieniężne kwoty wyrównawcze ustalone w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 974/71 w odniesieniu do produktów objętych podpozycjami:
- 23091015 i 23099035,
- 23091019 i 23099039,
- 23091039 i 23099049,
- 23091059 i 23099059,
- 23091070 i 23099070,
Nomenklatury Scalonej mnożone są przez współczynnik wymieniony w odpowiedniej uwadze w części 5 Załącznika do rozporządzenia Komisji ustanawiającego pieniężne kwoty wyrównawcze.
Jeśli to konieczne, Komisja może dostosować te współczynniki."
Artykuł 10
W części I lit. c) porozumienia do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2042/77 z dnia 13 września 1977 r. w sprawie zawarcia porozumienia między Austrią a Europejską Wspólnotą Gospodarczą dotyczącego niektórych rodzajów serów negocjowanego na mocy art. XXVIII GATT [18] wprowadza się następujące zmiany:
"c) przy przywozie do Austrii następujących serów pochodzenia wspólnotowego wyprodukowanych z mleka krowiego, z wyjątkiem serów określonych w lit. a) i b) powyżej, Austria stosuje opłatę przywozową wynoszącą 500 szylingów austriackich na 100 kilogramów, pod warunkiem, że serom towarzyszy zatwierdzone zaświadczenie stwierdzające jakość towaru i pochodzenie:
Pozycja lub podpozycja w austriackiej taryfie celnej _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Należność celna przywozowa w szylingach na 100 kg _BAR_
040610 A 1 b 040610 A 2 b ex040690 A 1 d ex040690 A 1 e ex040690 A 1 f ex040690 A 2 d ex040690 A 2 e ex040690 A 2 f _BAR_ Ser o zawartości wody w substancji beztłuszczowej powyżej 62 % _BAR_ 500" _BAR_
Artykuł 11
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 776/78 z dnia 18 kwietnia 1978 r. w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji na wywóz produktów mleczarskich oraz uchylające i zmieniające niektóre rozporządzenia [19], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3812/85 [20], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 321/88
z dnia 2 lutego 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3904/87 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i jego art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2498/87 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu i uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2730/81;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wykaz organizacji ogłaszających przetargi zostaje zmieniony w odniesieniu do Malty w następujący sposób:
"Państwo przywożące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Malta _BAR_ Malta Dairy Products Limited, Old Railway Station, The Dairy Hamrun, Malta; Maltese Government Ministry of Trade, Lascaris, La Valletta." _BAR_ .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 411/88
z dnia 12 lutego 1988 r.
w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2095/87 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
przepisy dotyczące obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie oraz zbyt, początkowo ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 467/77 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem nr 331/87 [4], były kilkakrotnie zmieniane od dnia ich przyjęcia; ze względu na ich liczbę, złożoność i rozproszenie w różnych wydaniach Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich trudno jest korzystać z właściwych tekstów i w związku z tym brakuje im jasności, co powinno być zasadniczą cechą wszystkich aktów prawnych; w związku z tym powinny one zostać skonsolidowane;
na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 sporządza się sprawozdanie finansowe w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego i każdego roku budżetowego, ukazujące straty netto poniesione przez zainteresowane agencje interwencyjne;
sprawozdania finansowe obejmują koszty finansowania, które mają być obliczone według metody i stopy procentowej przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3769/85 [6];
koszty finansowania powinny być obliczane według metody uwzględniającej wielkość zapasów, różne sposoby zgłaszania towarów do interwencji, zmniejszenie wartości towarów w magazynie od początku roku budżetowego, jak również zmiany cen interwencyjnych produktów w ciągu roku budżetowego; metoda ta powinna być łatwa w stosowaniu;
stopa procentowa musi być reprezentatywna dla kosztu pieniądza, powszechnie obowiązującego we Wspólnocie;
z uwagi na zapewnienie dalszej realizacji budżetu we właściwych warunkach rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 upoważnia Komisję do ustalenia jednolitej stopy procentowej na poziomie poniżej jej reprezentatywnego poziomu dla lat budżetowych 1986, 1987 i 1988; rok budżetowy obejmuje, dla tego typu wydatków, wydatki na czynności rzeczowe od dnia 1 października poprzedniego roku do dnia 30 września; w tych okolicznościach stopa procentowa została zmniejszona do 7 %;
artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 upoważnił Komisję do ustalenia jednolitej stopy procentowej na niższym poziomie w przypadku Państw Członkowskich, w których koszty odsetek kształtują się poniżej kosztów wynikających z zastosowania jednolitej stopy procentowej przy wyliczaniu kosztów finansowania; jednolita stopa procentowa została ustalona od dnia 1 grudnia 1985 r. na poziomie 7 %; w porównaniu z sytuacją z roku 1985 stopy procentowe w dwóch Państwach Członkowskich spadły poniżej jednolitej stopy procentowej w trakcie 1986 r.; należy ustalić specjalną stopę procentową, która ma być stosowana w wymienionych Państwach Członkowskich;
artykuł 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 stanowi, że w przypadku gdy wartość danych produktów ulega obniżeniu na skutek ich przechowywania powstały skutek finansowy należy zarejestrować i uwzględnić w czasie podjęcia interwencji; w związku z tym zmianie ulega podstawa obliczania kosztów finansowania, które są wykorzystywane przy określaniu strat netto agencji interwencyjnej; dlatego odpowiednie obniżenie wartości musi być uwzględnione podczas obliczania średniej wartości tony produktu;
na mocy zasad regulujących wspólną organizację rynków można przewidzieć dokonywanie płatności za produkt skupiony przez agencję interwencyjną jedynie po upływie pewnego okresu; dlatego metoda stosowana w celu obliczania kosztów obciążeń odsetkowych powinna być dostosowana w celu uwzględnienia okresu płatności, w przypadku gdy wynika to z przyjętych zasad;
w przypadku gdy płatność za produkt skupiony przez agencję interwencyjną zostaje dokonana po upływie pewnego okresu, ilości stosowane w celu obliczenia kosztów obciążeń odsetkowych powinny być zmniejszone; oznacza to, iż w konsekwencji przedłużenia okresów płatności i kumulacji skupu w niektórych sektorach w końcu roku budżetowego, omawiane zmniejszenie może powodować negatywny wynik; metoda obliczania powinna zostać dostosowana w celu uwzględnienia tego skutku;
przepisy regulujące wspólną organizację rynków lub wspólnotowych przetargów dotyczących sprzedaży produktów rolnych będących przedmiotem interwencji publicznej mogą przyznać nabywcy takich produktów pewien okres na ich odbiór z magazynu po dokonaniu płatności; metoda obliczania kosztów obciążeń odsetkowych powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia takiego okresu odbioru;
ze względu na wyjątkowo wysoki poziom zapasów niektórych produktów rolnych będących przedmiotem składowania interwencyjnego Komisja, w niektórych przypadkach, przewidziała pewien okres, w którym można dokonać płatności po odbiorze przez nabywcę produktów z magazynu; w związku z tym właściwe jest, traktowane jako środek wyjątkowy, dostosowanie metody obliczania kosztów obciążeń odsetkowych za daną sprzedaż w celu uwzględnienia takiego okresu płatności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Koszty odsetek określone w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3247/81 [7] oblicza się poprzez zastosowanie stopy ustalonej w art. 3 i art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia do średniej wartości tony produktu, który podlega interwencji, oraz pomnożenie uzyskanej liczby przez średnie zapasy w ciągu danego roku budżetowego.
2.
Średnią wartość tony produktu oblicza się poprzez podzielenie sumy wartości produktów przechowywanych w pierwszym dniu roku budżetowego i wartości produktów skupionych w tym roku przez sumę ilości produktów przechowywanych w pierwszym dniu roku budżetowego i ilości produktów skupionych w czasie roku budżetowego.
3.
Średnie zapasy w roku budżetowym oblicza się poprzez dodanie zapasów całkowitych na początku każdego miesiąca do zapasów całkowitych na koniec każdego miesiąca i podzielenie uzyskanej w ten sposób wielkości przez liczbę miesięcy roku budżetowego pomnożoną przez dwa.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy ustalony został współczynnik obniżenia wartości dla produktu stosownie do art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, wartość produktów skupionych w ciągu roku budżetowego oblicza się poprzez pomnożenie ceny skupu przez ten współczynnik.
W przypadku produktów, dla których obniżenie wartości zostało ustalone stosownie do art. 8 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, obliczenie średnich zapasów następuje przed dniem wejścia w życie każdej obniżki wartości uwzględnianej do celów średniej wartości.
2.
W przypadku gdy zasady regulujące wspólną organizację rynków przewidują, że płatność za produkt skupiony przez agencję interwencyjną nie może zostać dokonana przed upływem co najmniej jednego miesiąca od dnia przyjęcia dostawy, średnie zapasy obliczone zgodnie z ust. 3 pomniejsza się o ilość wynikającą z następującego wyliczenia:
12
Q = ilości skupione w ciągu roku budżetowego,
N = liczba miesięcy minimalnego okresu płatności.
Do celów niniejszego wyliczenia minimalny okres przewidziany zasadami przyjmuje się za okres płatności. Przyjmuje się, że miesiąc obliczeniowy ma 30 dni.
Jakąkolwiek część miesiąca dłuższą niż 15 dni traktuje się jak cały miesiąc; jakakolwiek część miesiąca równa lub krótsza niż 15 dni nie jest uwzględniana w powyższym wyliczeniu.
W przypadku gdy wyliczenie średnich zapasów według stanu na koniec roku daje wynik negatywny po dokonaniu redukcji wymienionej w akapicie pierwszym, kwotę tę odejmuje się od średnich zapasów obliczonych na kolejny rok budżetowy.
3.
W przypadku gdy w odniesieniu do sprzedaży produktów przez agencję interwencyjną zasady regulujące wspólną organizację rynków lub ogłoszenia o zaproszeniu do przetargu przyznają nabywcy takich produktów pewien okres na ich odbiór po dokonaniu płatności i w przypadku gdy taki okres przekracza 30 dni, koszty finansowania obliczone zgodnie z poprzedzającymi ustępami obniża się o kwotę wynikającą z następującego wyliczenia:
365
V = kwota zapłacona przez nabywcę,
J = liczba dni między otrzymaniem płatności a odbiorem produktu, pomniejszona o 30,
i = stopa procentowa określona w art. 3.
4.
W przypadku sprzedaży produktów rolnych przez agencję interwencyjną na podstawie szczególnych rozporządzeń wspólnotowych, gdy rzeczywisty okres płatności po odbiorze produktów przekracza 30 dni, koszty finansowania obliczone zgodnie z poprzedzającymi ustępami powiększa się o kwotę wynikającą z następującego wyliczenia:
365
M = kwota do zapłacenia przez nabywcę,
D = liczba dni między odbiorem produktu a otrzymaniem płatności, pomniejszona o 30,
i = stopa procentowa określona w art. 3.
Artykuł 3
Stopa procentowa określona w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 wynosi 7 %.
Artykuł 4
1.
Jeżeli w ciągu co najmniej sześciu miesięcy koszty odsetek ponoszone przez Państwo Członkowskie są niższe niż jednolita stopa procentowa ustalona dla Wspólnoty, ustala się specjalną stopę procentową dla tego Państwa Członkowskiego.
2.
Na okres zaczynający się dnia 1 grudnia 1986 r. specjalną stopę procentową ustala się na:
- 6 % dla Niemiec,
- 6 % dla Holandii.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 467/77 niniejszym traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 442/88
z dnia 17 lutego 1988 r.
zmieniające rozporządzenie(EWG) nr 2315/76 i (EWG) nr 2191/81 w zakresie sprzedaży masła po obniżonych cenach i przyznawania pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje niedochodowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3904/87 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 12 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2402/86 [4], przewiduje przyznanie pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje nie nastawione na przynoszenie dochodu; w obliczu obecnej sytuacji na rynku masła i wielkości zapasów publicznych, wskazane jest ponowne umożliwienie sprzedaży masła ze składów państwowych dla instytucji i organizacji niedochodowych bez zawieszania możliwości przyznawania pomocy przewidzianej rozporządzeniem (EWG) nr 2191/81; w tym celu, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2315/76 z dnia 24 września 1976 r. w sprawie sprzedaży masła pochodzącego ze składów państwowych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3127/87 [6], powinno zostać odpowiednio zmienione;
należy ustalić cenę sprzedaży masła, warunki, które muszą zostać spełnione dla uzyskania prawa jego zakupu po tej cenie, jak również wielkość zabezpieczenia, zapewniającego spełnienie tych warunków;
kwota pomocy, przewidziana w rozporządzeniu (EWG) nr 2191/81 powinna być ponownie ustalona; z jednej strony, art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia, ze względu na uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1269/79 [7] i odniesienia do nowego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3667/83 z dnia 19 grudnia 1983 r., odnoszące się do kontynuacji przywozu masła z Nowej Zelandii do Zjednoczonego Królestwa na specjalnych warunkach [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2335/86 [9], powinien zostać odpowiednio dostosowany; jednakże z drugiej strony, w świetle zebranych doświadczeń, procedura ustalania maksymalnych indywidualnych ilości na szczeblu krajowym powinna zostać zastąpiona maksymalnym limitem wspólnotowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2315/76 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 1 i 2, masło jest sprzedawane po cenie równej cenie zakupu, stosowanej przez agencję interwencyjną w chwili zawarcia umowy sprzedaży minus 30 ECU za każde 100 kilogramów, pod warunkiem, że masło to przeznaczone jest do użycia przez instytucje i organizacje nie nastawione na przynoszenie dochodu, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2191/81 oraz, że kwalifikuje się do korzystania z pomocy przewidzianej w tym rozporządzeniu.
2.
Agencja interwencyjna sprzedaje masło tylko w wypadku, jeżeli w terminie do dnia podpisania umowy sprzedaży wniesione zostanie odpowiednie zabezpieczenie, w wysokości równej kwocie obniżki ceny, przewidzianej w ust. 1, powiększonej o 3 ECU.
Zabezpieczenie to ma na celu zapewnienie spełnienia głównych wymogów, odnoszących się do przejęciem masła przez odbiorców i jego wykorzystaniem zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2191/81."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2191/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2:
- w ust. 1 "178 ECU" zastępuje się "165 ECU",
- ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Pomoc przewidziana w ust. 1 nie może zostać przyznana, w wypadku Zjednoczonego Królestwa, równocześnie z obniżeniem specjalnej opłaty, wyrównawczej przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3667/83.
W tym celu, kwota pomocy przewidzianej w ust. 1 ulega obniżeniu o kwotę obniżenia wspomnianej specjalnej opłaty wyrównawczej."
2.
Artykuł 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Maksymalna ilość masła, określona w ust. 3 lit. c) wynosi 2 kilogramy miesięcznie na każdego konsumenta odniesieniu do podmiotu otrzymującego pomoc."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości jest i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 571/88
z dnia 29 lutego 1988 r.
w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1988-1997
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: tendencje w strukturze gospodarstw rolnych są ważnym czynnikiem określania kierunków rozwoju wspólnej polityki rolnej; seria badań dotyczących struktury gospodarstw rolnych prowadzonych w całej Wspólnocie począwszy od 1966/67 powinna być kontynuowana;
tendencje te nie mogą być zbadane na poziomie Wspólnoty inaczej niż poprzez uzyskanie porównywalnych danych ze wszystkich Państw Członkowskich; konieczna jest z tego względu kontynuacja poprzednich wysiłków w zakresie harmonizacji i synchronizacji;
nakłady pracy w Państwach Członkowskich i Komisji związane z realizacją tego zadania muszą być zredukowane na tyle, na ile jest to możliwe;
cechy charakterystyczne, definicje i jednostki geograficzne określone dla podobnych poprzednich badań struktury powinny być zachowane tam, gdzie jest to możliwe;
przy określaniu cech charakterystycznych, które będą przedmiotem badań w latach 1993-1997, należy dążyć do ograniczenia nakładu pracy ze strony osób, których badanie dotyczy, tak dalece, jak jest to możliwe;
w celu dokonania oceny sytuacji rolnictwa Wspólnoty i monitorowania tendencji w strukturze rolnej należy przeprowadzać w regularnych odstępach czasowych badania statystyczne gospodarstw rolnych, w których do celów rolniczych wykorzystywana jest określona powierzchnia użytków rolnych, lub w których pewna część produkcji przeznaczona jest na sprzedaż, lub też których produkcja przekracza określone fizyczne progi;
biorąc pod uwagę różnorodność usług statystycznych w Państwach Członkowskich, wydajność metod badania grup reprezentatywnych i konieczność uzyskania rzetelnych informacji przy zachowaniu racjonalnych kosztów, Państwa Członkowskie powinny mieć swobodę decydowania, czy badania przez nie prowadzone dotyczyć będą całej lub reprezentatywnej grupy, pod warunkiem że wyniki badań prowadzonych na przypadkowej próbie są rzetelne na różnych poziomach wymaganych podsumowań;
pomimo to konieczne jest przeprowadzanie co najmniej co dziesięć lat pełnego spisu rolnego obejmującego wszystkie gospodarstwa rolne w celu uaktualnienia podstawowych rejestrów gospodarstw i uzyskania innych informacji wymaganych dla odpowiedniego rozwarstwienia przy badaniach na próbach;
przy określaniu procedur dotyczących spisu we Wspólnocie w 1989/90 r. należy wziąć pod uwagę tak dalece, jak to możliwe, zalecenia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) dotyczące światowego spisu rolnego, który ma być przeprowadzony około 1990 r.;
ze względu na politykę rolną konieczne jest wyposażenie urzędów statystycznych Państw Członkowskich i Komisji w nowy system analizowania danych i dystrybucji wyników badań, który będzie bardziej elastyczny i szybszy niż poprzedni, zmniejszając jednocześnie nakład pracy konieczny ze strony Państw Członkowskich;
wprowadzenie odpowiednich procedur pozwalających Komisji i Państwom Członkowskim na najlepsze wykorzystanie materiałów statystycznych, przygotowanych na podstawie danych zebranych w badaniach struktury gospodarstw rolnych powinno być ułatwione;
dane jednostkowe sporządzane do celów statystycznych są poufne;
konieczne jest przy wdrażaniu nowego systemu przeprowadzania badań i cyrkulacji ich wyników:
- uwzględnienie stanowiska generalnych dyrektorów krajowych instytucji statystycznych Państw Członkowskich w sprawie przygotowania zasad dotyczących poufności statystycznej,
- zapewnienie ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie analizowania danych;
pełnienie przez Urząd Statystyczny Wspólnoty Europejskiej roli koordynującej jest konieczne dla spełnienia wymagań Wspólnoty w zakresie informacji w przedmiotowej dziedzinie i dla zapewnienia jednolitej analizy uzyskanych wyników;
prowadzenie badań statystycznych wymagało będzie przeznaczenia na ten cel w ciągu szeregu lat znacznych środków finansowych, zarówno ze strony Państw Członkowskich, jak i Komisji, których znaczna część będzie wykorzystywana na spełnienie wymagań Wspólnoty; powinny zostać podjęte postanowienia umożliwiające wsparcie programu subwencjami Wspólnoty;
w celu ułatwienia realizacji postanowień niniejszego rozporządzenia powinna być kontynuowana bliska współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją, w szczególności poprzez Stałą Komisję ds. Statystyki Rolnej ustanowioną decyzją 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jako część programu badań statystycznych Wspólnoty Państwa Członkowskie będą w latach 1988-1997 prowadziły badania dotyczące struktury gospodarstw rolnych na swych terytoriach, zwane dalej "badaniami".
Okresy przeprowadzania tych badań są określone w art. 2 i 3.
Artykuł 2
1.
Zgodnie z zaleceniami FAO dotyczącymi światowego spisu rolnego Państwa Członkowskie przeprowadzą podstawowe badanie w jednym lub dwóch etapach w formie powszechnego spisu (pełne badanie) gospodarstw rolnych w okresie od dnia 1 grudnia 1988 r. do dnia 1 marca 1991 r.
Spis będzie dotyczył roku, w którym zbierane będą plony 1989 lub 1990 r.
Mimo to Państwa Członkowskie mogą prowadzić badania wyrywkowych grup w zakresie pewnych cech charakterystycznych. Wyniki otrzymane dzięki tym badaniom będą poddane ocenie.
2.
Jednak Państwa Członkowskie mogą przybliżyć lub odłożyć w czasie podstawowe badanie co najwyżej o 12 miesięcy. W takim przypadku państwa te powinny przeprowadzić, obok podstawowego badania, badanie próby dotyczące plonów 1989 lub 1990 r.
Artykuł 3
Następujące badania struktury gospodarstw rolnych będą prowadzone w jednym lub wielu etapach w formie pełnego badania lub badania próby:
a) w okresie pomiędzy dniem 1 grudnia 1992 r. i dniem 1 marca 1994 r., obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które będą zbierane w 1993 r. (badanie struktury 1993);
b) w okresie pomiędzy dniem 1 grudnia 1994 r. i dniem 1 marca 1996 r., obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które będą zbierane w 1995 r. (badanie struktury 1995);
c) w okresie pomiędzy dniem 1 grudnia 1996 r. i dniem 1 marca 1998 r., obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które będą zbierane w 1997 r. (badanie struktury 1997).
Artykuł 4
Państwa Członkowskie prowadzące badania na próbach podejmą kroki konieczne do uzyskania rzetelnych wyników na różnych poziomach wymaganych, niżej wymienionych podsumowań:
- regiony, w art. 8,
- okręgi, o których mowa w art. 8 (dotyczy jedynie spisu podstawowego),
oraz w stopniu, w jakim posiadają znaczenie lokalne:
- "tereny o trudnych warunkach gospodarowania" określone w art. 3 dyrektywy 75/268/EWG [4], zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 797/85/ [5] i "tereny górskie" określone w pkt 3 tego samego artykułu,
- zasadnicze rodzaje działalności rolniczej określone w decyzji 85/377/EWG [6],
- szczególne rodzaje działalności rolniczej określone w tej samej decyzji.
Artykuł 5
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "gospodarstwo rolne" będzie oznaczać oddzielną jednostkę, zarówno z technicznego, jak i ekonomicznego punktu widzenia, która posiada własne kierownictwo i która wytwarza produkty rolne;
b) "użytki rolne wykorzystywane do celów rolniczych" będą oznaczały ogólną powierzchnię gruntów ornych, trwałych pastwisk i łąk, stałych upraw i ogródków przydomowych.
Artykuł 6
Badania będą obejmowały:
a) gospodarstwa rolne, w których powierzchnia użytków rolnych wykorzystywanych do celów rolniczych wynosi jeden hektar lub więcej;
b) gospodarstwa rolne, w których powierzchnia użytków rolnych wykorzystywanych do celów rolniczych jest mniejsza niż jeden hektar, jeśli produkują one pewną część na sprzedaż lub jeśli wielkość ich produkcji przekracza pewne fizyczne progi.
Państwa Członkowskie, które stosują różne wielkości progów, zobowiązują się do ustalenia tego progu dla potrzeb badań na poziomie pozwalającym na wyłączenie jedynie najmniejszych gospodarstw rolnych, których wkład do ogólnej standardowej marży brutto (SGM) dla danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z definicją tego terminu zawartą w decyzji 85/377/EWG, wynosi 1 % lub mniej.
Państwa Członkowskie przed przeprowadzeniem badań powiadamiają Komisję o metodach użytych do określenia stosowanych przez nie progów.
Artykuł 7
1.
W przypadku upraw łączonych grunty rolne wykorzystywane do celów rolniczych są odpowiednio podzielone pomiędzy poszczególne uprawy proporcjonalnie do powierzchni zajmowanych przez nie gruntów.
Procedura dotycząca wyżej wymienionego podziału i, jeśli dotyczy, wyjątki od tej ogólnej zasady będą określone przez Państwa Członkowskie w drodze porozumienia z Komisją.
Ponadto grunty wykorzystywane do upraw łączonych i grunty wykorzystywane rolniczo (ang. UAA) będą rejestrowane oddzielnie, zgodnie z podziałem przedstawionym w załączniku 1.
2.
Grunty wykorzystywane ponownie pod drugą uprawę i grunty wykorzystywane rolniczo (ang. UAA) będą rejestrowane oddzielnie.
Powierzchnie drugich upraw zostaną obliczone zgodnie z podziałem przedstawionym w załączniku 1.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują kroki konieczne dla zapewnienia zgodności informacji zbieranych w ramach badań, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, z cechami charakterystycznymi wymienionymi w załączniku 1. Zmiany, które będą dokonane w liście cech charakterystycznych dla badań w okresie od 1993 do 1997 r., będą określone zgodnie z procedurą określoną w art. 15.
2.
Definicje dotyczące cech charakterystycznych oraz regionów i okręgów są tożsame z definicjami ustanowionymi w decyzji 83/461/EWG [7] wraz z poprawkami wniesionymi decyzją 85/662/EWG [8] i 85/643/EWG [9]; wszelkie poprawki będą przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
3.
W sytuacjach, w których w celu stosowania typologii Wspólnoty dla gospodarstw rolnych w niektórych Państwach Członkowskich standardowe marże brutto zostały utworzone w odniesieniu do poddziałów określonych cech charakterystycznych wymienionych w załączniku 1, Państwa Członkowskie, których to dotyczy, będą zbierały informacje konieczne do zastosowania tych standardowych marż brutto.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie są zobowiązane podjąć właściwe kroki dla przeprowadzenia badań na ich terytoriach. W szczególności zobowiązane są one do:
a) opracowania ankiet właściwych dla zebrania informacji przewidzianych w liście cech charakterystycznych, o której mowa w art. 8 ust. 1;
b) sprawdzenia, czy ankiety zostały w pełni wypełnione i czy odpowiedzi są wiarygodne; tam gdzie jest to konieczne i w stopniu, w jakim jest to możliwe, państwa są zobowiązane do uzupełnienia brakujących informacji i poprawienia niedokładnych danych.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zobowiązane są przekazywać Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich informacje, o których mowa w art. 8 ust. 1, uzyskane ze spisu rolnego i badań grup reprezentatywnych, zgodnie z procedurą określoną w załączniku 2, zwanym dalej projektem Eurofarm.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zobowiązane są udzielać Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wszelkich informacji, których może on od nich zażądać, dotyczących organizacji i metodologii badań będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia. W szczególności zobowiązane są one dostarczyć szczegóły harmonogramu działań związanych ze zbieraniem danych.
Artykuł 12
W kontekście projektu Eurofarm Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich będzie odpowiedzialny za dystrybucję tabelarycznych wyników badań.
Praktyczne szczegóły tej dystrybucji zostaną uzgodnione pomiędzy właściwymi komitetami i grupami roboczymi.
Artykuł 13
Co trzy lata, a w pierwszym przypadku nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r., Komisja będzie przedkładać Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania projektu Eurofarm. W gestii Komisji leży proponowanie koniecznych zmian do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
1.
Jako wkład do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie w przeprowadzanie badania podstawowego i badań przewidzianych w art. 3 za każde gospodarstwo, w odniesieniu do którego kompletne wyniki badań zostały przekazane do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich, Państwa Członkowskie otrzymają zwrot kosztów w wysokości 20 ECU, aż do maksymalnej kwoty na jedno badanie:
- 100000 ECU dla Luksemburga,
- 500000 ECU dla Belgii i Danii,
- 700000 ECU dla Niderlandów,
- 1100000 ECU dla Irlandii,
- 1300000 ECU dla Zjednoczonego Królestwa,
- 2000000 ECU dla Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch i Portugalii.
Szacunkowe kwoty środków wymaganych do pokrycia kosztów czterech badań będą uwzględnione w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich.
2.
Środki finansowe uznane za konieczne dla rozwoju i zarządzania projektem Eurofarm będą przyznawane Komisji do rocznego maksimum w wysokości:
- 480000 ECU w 1989 r.,
- 480000 ECU w 1990 r.,
- 240000 ECU w 1991 r.
- 80000 ECU w latach od 1992 do 1998 r.
Środki te będą uwzględnione w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę ustanowią w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Stałego Komitetu Statystyki Rolniczej (zwanego dalej "Komitetem") przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje środki zapewniające natychmiastowy efekt.
Jeżeli środki te jednak nie będą zgodne z opinią Komitetu, Komisja przedkłada je niezwłocznie Radzie; w tym przypadku Komisja może opóźnić zastosowanie środków, które przyjęła, nie więcej jednak niż miesiąc od dnia ich przedłożenia Radzie.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 675/88
z dnia 15 marca 1988 r.
ustanawiające szczegółowe zasady pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych odmian ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3990/87 [2], w szczególności jego art. 8a ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3878/87 z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie pomocy produkcyjnej do niektórych odmian ryżu [3] określa ogólne zasady przyznawania pomocy; do Komisji należy określenie właściwych zasad szczegółowych;
obszary produkcji ryżu i te jego odmiany, których produkcja może być objęta pomocą, określone są w rozporządzeniu (EWG) nr 3878/87;
zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87, Państwa Członkowskie mają wprowadzić system kontroli oraz system deklaracji w odniesieniu do obszarów pod uprawę i wysiewanych odmian ryżu w celu zagwarantowania, że produkt będący przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy spełnia warunki przyznania tej pomocy; deklaracje, które traktuje się jak wnioski o przyznanie pomocy, muszą zawierać minimum informacji dla celów kontroli przeprowadzanej przez Państwa Członkowskie;
niektóre zasady dotyczące kontroli przewidziane w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87 powinny zostać jaśniej sprecyzowane przez określenie zakresu niezbędnych informacji, które podlegają kontroli, a także, z uwagi na koszty i utrudnienia administracyjne, uproszczonego systemu deklaracji w odniesieniu do małych obszarów;
należy wprowadzić przepisy mające na celu z jednej strony przyjęcie środków zniechęcających do składania deklaracji niezgodnych ze stanem faktycznym, a z drugiej strony gwarantujące zachowanie prawa do korzystania z pomocy w przypadkach siły wyższej i klęsk żywiołowych;
w celu umożliwienia rolnikom pełnego korzystania z pomocy należy ustalić okres, w którym pomoc ta musi być świadczona oraz kurs wymiany, stosowany do przeliczania kwot pomocy na walutę krajową;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc określoną w art. 8a rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 przyznaje się w odniesieniu do produkcji odmian ryżu wymienionych w Załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87, uprawianych na obszarach wymienionych w Załączniku A do tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Pomoc przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do obszarów:
a) które zostały faktycznie obsiane, na których odbyły się zwyczajne prace związane z uprawą i na których ryż osiągnął stadium dojrzałości;
b) które są przedmiotem deklaracji złożonych zgodnie z systemem określonym w art. 3, ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87.
Artykuł 3
1.
W ramach systemu określonego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87:
a) każdy zainteresowany producent ryżu obowiązany jest przedstawić właściwemu organowi w swoim Państwie Członkowskim jedną wspólną deklarację dla wszystkich obszarów, w odniesieniu do których ubiega się o pomoc.
Niedopełnienie tego warunku powoduje odrzucenie wniosku o udzielenie pomocy.
Deklaracje należy składać przed upływem terminu, który zostanie określony przez Państwa Członkowskie, jednak nie później niż dnia 15 lipca każdego roku w odniesieniu do następnego roku gospodarczego;
b) deklaracje muszą zawierać co najmniej następujące informacje:
- nazwisko, imię i adres wnioskodawcy,
- obszary upraw, powierzchnia w hektarach i arach oraz numer katastralny tych obszarów lub, jeżeli nie ma takiego numeru, opis, który przedstawiciel organu odpowiedzialnego za inspekcję obszarów upraw uznał za równoważny z podaniem tego numeru, jak również nazwiska, imiona i adresy właścicieli tych obszarów,
- dni siewu, przewidywany miesiąc i 10-dniowy okres zbioru,
- odmiana ryżu, jaki został zasiany.
Do deklaracji muszą być dołączone faktury zakupu oraz dokumenty kwalifikujące materiał siewny.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji:
- najpóźniej do dnia 30 lipca roku produkcji, dane na temat obszarów i odmian zasianego ryżu, które były przedmiotem deklaracji,
- najpóźniej do dnia 30 listopada roku produkcji, dane na temat obszarów i odmian zasianego ryżu, w odniesieniu do których ma zostać przyznana pomoc.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z przepisami art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87, kontrole muszą zapewniać, że produkt, w odniesieniu do którego wnosi się o udzielenie pomocy, spełnia określone warunki przyznania takiej pomocy, w szczególności w zakresie uprawnienia podmiotu do otrzymania pomocy, faktycznie uprawianego obszaru oraz zasianych odmian ryżu.
2.
Systematyczne kontrole na miejscu, określone w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87 obejmują każdy hektar gruntów będących przedmiotem deklaracji.
Jednakże w odniesieniu do deklaracji dotyczących obszarów mniejszych niż dwa hektary kontrole mogą się ograniczać jedynie do kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu co najmniej 30 % łącznej liczby złożonych deklaracji.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla kar przewidzianych na poziomie krajowym, w przypadku gdy właściwy organ stwierdza, w wyniku kontroli określonej w art. 4, niezgodność treści deklaracji ze stanem faktycznym w zakresie powierzchni uprawianego obszaru i wysianych odmian ryżu, podmiot składający deklarację traci prawo do otrzymania pomocy w odniesieniu do wszystkich obszarów będących przedmiotem deklaracji, która okazała się niezgodna ze stanem faktycznym.
Artykuł 6
W przypadku, gdy uprawa nie osiągnęła stadium dojrzałości, właściwe władze krajowe mogą uznać, że wystąpienie siły wyższej lub klęsk żywiołowych na uprawianym obszarze uzasadnia przyznanie pomocy podmiotowi, który złożył deklarację w odniesieniu do tego obszaru.
O wszystkich przypadkach siły wyższej lub klęsk żywiołowych określonych w powyższym akapicie należy powiadomić w terminie trzech dni od ich zaistnienia właściwą władzę Państwa Członkowskiego.
Dowody na to, że zdarzenia takie faktycznie miały miejsce, należy przedstawić w terminie jednego miesiąca od złożenia takiego powiadomienia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przypadkach, które uznają za przypadki wystąpienia siły wyższej lub za klęski żywiołowe.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wypłacają kwotę pomocy w walucie krajowej nie wcześniej niż dnia 15 grudnia każdego roku produkcji i nie później niż dnia 31 stycznia roku następnego.
Kwotę pomocy przelicza się na walutę krajową, stosując rolniczy kurs wymiany z dnia 1 września roku produkcji.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 maja 1988 r. o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 700/88
z dnia 17 marca 1988 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 wyszczególnia uzgodnienia taryfowe w odniesieniu do następujących czterech produktów: goździki jednokwiatowe (bloom), goździki wielokwiatowe (spray), róże wielkokwiatowe oraz róże drobnokwiatowe pochodzące z Cypru, Izraela i Jordanii, zapewniając odnośnie do każdego z nich zastosowanie preferencyjnego cła, gdy cena importowa odpowiada cenie minimalnej określonej w odniesieniu do wspólnotowych cen producenta;
do celów ustanowienia szczegółowych zasad stosowania, powinien zostać zdefiniowany każdy z przedmiotowych produktów oraz powinien zostać określony sposób, w jaki ustalane są ceny wspólnotowe producenta i ceny importowe;
jeśli chodzi o róże, biorąc pod uwagę ilość odmian produkowanych we Wspólnocie oraz fakt, iż ilości te różnią się znacznie w zależności od rodzaju rynku i sezonu, ceny producenta powinny być ustalane w odniesieniu do średniej ceny ustalonej na podstawie rejestrowanych dla odmian pilotowych uważanych za najbardziej reprezentatywne dla produkcji wspólnotowej;
większość kwiatów ciętych przywożonych z wyżej wymienionych krajów jest produktami bardzo wysokiej jakości generalnie spełniającymi normy wspólnotowe ustanowione dla produktów klasy I; jeśli chodzi o określenie cen producenta, należy odnieść się do cen danych produktów I klasy jakości;
przy ustalaniu cen producenta, wahaniami, które muszą być uznane za nadmierne i nie mogą być brane pod uwagę, zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, są odchylenia cen o 40 % lub więcej powyżej lub poniżej średniej ceny zaobserwowanej na tym samym rynku w ciągu trzech poprzednich lat;
przy ustalaniu rynków reprezentatywnych, powinny być brane pod uwagę wspólnotowe rynki producenta i wspólnotowe rynki przywozowe, na których zawierana jest większość transakcji i dostępna jest większość notowań cen;
należy przewidzieć, aby dane Państwa Członkowskie musiały przekazywać Komisji wszystkie informacje wymagane dla określenia wyżej wymienionych cen;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla każdego z czterech produktów goździków jednokwiatowych (bloom) i goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, wspólnotowe ceny producenta ustalane są dla okresu dwóch kolejnych tygodni przez odniesienie do dziennych cen rejestrowanych na każdym z reprezentatywnych rynków dla każdej z odmian pilotażowych wymienionych w załączniku I. Odmiany pilotażowe definiuje się jako odmiany, które są sprzedawane w największych ilościach na wyżej wspomnianych rynkach, w odniesieniu do róż, odmiany sprzedawane w największych ilościach z wymienionych w załączniku II.
W odniesieniu do goździków jednokwiatowych (bloom) i wielokwiatowych (spray), wspólnotowe ceny producenta ustalane są odpowiednio dla typów bloom i spray.
Dzienne ceny dla odmian pilotażowych określonych w akapicie pierwszym rejestrowane są dla produktów klasy I jakości, określonej zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [2], niezależnie od długości kodów; koszty związane z prezentacją produktów uważa się za zawarte w rejestrowanych cenach.
Dla ustalenia wspólnotowej ceny producenta, pomija się ceny dzienne, gdy na reprezentatywnym rynku są one o 40 % lub więcej powyżej lub poniżej średniej ceny zarejestrowanej w tym samym okresie na tym samym rynku na przestrzeni trzech poprzedzających lat.
Artykuł 2
Reprezentatywne rynki producenta określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 są następujące:
—Niemcy: _BAR_ Neuss, _BAR_
—Francja: _BAR_ Hyères-Ollioules, Nice, Rungis, _BAR_
—Włochy: _BAR_ Pescia, San Remo, _BAR_
—Niderlandy: _BAR_ Aalsmeer, Westland. _BAR_
Artykuł 3
Reprezentatywne rynki przywozowe określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 są następujące:
—Niemcy: _BAR_ Cologne, Neuss, _BAR_
—Francja: _BAR_ Rungis, _BAR_
—Niderlandy: _BAR_ Aalsmeer, Westland, _BAR_
—Zjednoczone Królestwo: _BAR_ Covent Garden. _BAR_
Rynki przywozowe, na których dla przedmiotowego produktu i pochodzenia rejestrowane są istotne transakcje, są także uważane jako reprezentatywne.
Artykuł 4
Na każdym reprezentatywnym rynku przywozowym w odniesieniu do każdego z czterech produktów określonych w art. 1 i dla każdego z następujących miejsc pochodzenia — Cypr, Izrael i Jordania — ceny przywożonych produktów są rejestrowane za sztukę dziennie na etapie przywozu hurtowego, cena zawiera cło.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, w których zlokalizowane są reprezentatywne rynki producenta, powiadamiają Komisję o cenach dziennych dla pilotażowych odmian w tygodniu, który następuje po okresie dwóch tygodni, dla których ustalona jest wspólnotowa cena producenta.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, w których zlokalizowane są reprezentatywne rynki, powiadamiają Komisję w każdym dniu obrotu, dla każdego z czterech przedmiotowych produktów, dla każdego rynku i każdego pochodzenia wymienionych w art. 4:
- ceny zarejestrowane zgodnie z art. 4,
- ilości wprowadzone do obrotu w rozbiciu na produkt, na sztukę.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 775/88
z dnia 24 marca 1988 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 744/88 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1807/87 [4], wprowadza uzgodnienia dotyczące sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła; w wyniku najnowszej zmiany, art. 2 ust. 4 akapit drugi został zmieniony; wbrew intencjom Komitetu Zarządzającego tekst ten nie zawiera odstępstwa wprowadzonego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1325/86 [5] w związku z tym konieczne jest skorygowanie wspomnianego artykułu i zawarcie w nim przedmiotowego przepisu z mocą wsteczną obowiązywania od daty wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1807/87;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Jednakże po zawarciu umowy przez agencję odpowiedzialną, cały koncentrat masła może być pakowany w celu wprowadzenia na rynek w zakładzie innym niż wskazany w umowie sprzedaży."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 892/88
z dnia 29 marca 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3994/87 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: pomoc na produkcję nie jest już ograniczona do powierzchni nasadzeń drzew oliwnych przed określonymi datami; w związku z tym należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 1590/83 z dnia 14 lipca 1983 r. w sprawie ustalania powierzchni nasadzeń drzew oliwnych kwalifikujących się do pomocy na produkcję oliwy z oliwek [3];
należy ustanowić kryteria ustalania plantatorów oliwek, których średnia produkcja przekracza określoną ilość;
należy zwolnić organizacje producentów z określonych zadań odnoszących się do kontroli deklaracji upraw, ponieważ są one już wykonywane przez wyspecjalizowane agencje; należy ponownie przeanalizować zasady dotyczące wykorzystania kwoty potrącanej z pomocy na produkcję przeznaczonej dla organizacji producentów;
rozporządzenie (EWG) nr 1915/87 [4] zmieniło, między innymi, system pomocy na produkcję oliwy z oliwek poprzez ustanowienie maksymalnej ilości oliwy z oliwek, dla której przysługuje pomoc na produkcję; przepisy przewidują, że w przypadku gdy ilość obecnie produkowana przekracza ilość maksymalną, jednostkowa kwota należnej pomocy ulega zmniejszeniu przez stosowanie odpowiedniego współczynnika; w przypadku gdy ilość produkowana jest mniejsza od ilości maksymalnej, różnicę dodaje się do ilości maksymalnej ustalonej na następny rok gospodarczy; drobni producenci nie podlegają żadnemu obniżeniu pomocy; należy ustanowić zasady określania przyznawania docelowej pomocy, tymczasowego wypłacania pomocy oraz ustalania produkcji szacunkowej i rzeczywistych ilości produkowanych; pomoc jest przyznawana zgodnie z innymi kryteriami, jeżeli plantatorzy oliwek są członkami organizacji producentów i jeśli ich produkcja przekracza daną ilość; należy przewidzieć zasady pozwalające określić niniejszą ilość; należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3763/86 [6];
doświadczenie w odniesieniu do systemu pomocy na produkcję nie pozwala jeszcze sformułować propozycji dokonania jego zmiany, szczególnie ze względu na fakt, że system ten obecnie został wprowadzony w dwóch nowych Państwach Członkowskich; należy niniejszym przedłużyć okres przewidziany na przedłożenie sprawozdania w sprawie działania systemu pomocy na produkcję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przyznaje się pomoc na produkcję w odniesieniu do oliwy z oliwek, określoną w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG pkt 1 i 4.".
2.
W art. 2 ust. 4 liczbę "100" zastępuje się "200".
3.
W art. 2 ust. 5 i 6 zastępuje się ustępem:
"5. Producenckie Państwa Członkowskie ustalają plantatorów oliwek, których produkcja oliwy wynosi co najmniej 200 kg, w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG, na podstawie średniej produkcji oliwy, na którą zostało uznane prawo do pomocy w ciągu dwóch poprzednich lat gospodarczych.
W przypadku braku lub niemożliwości dostępu do niezbędnych danych lub w przypadku zmiany deklaracji upraw przez plantatora oliwek zawierającą zmianę dotyczącą potencjału produkcyjnego, prawo ustala się przez pomnożenie ilości uprawnych drzew oliwnych przez średnią zbiorów oliwek i uzysku oliwy, ustalonych zgodnie z art. 18, z dwóch poprzednich lat gospodarczych.".
4.
W art. 3 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— kopię deklaracji przedstawionej do celów założenia rejestru upraw oliwek.".
5.
W art. 6 ust. 1 skreśla się tiret drugie.
6.
W art. 8 ust. 2 skreśla się tiret trzecie.
7.
W art. 10 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— koordynują działalność organizacji, które je tworzą oraz zapewniają zgodność tej działalności z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności bezpośrednio i zgodnie z określoną normą procentową weryfikują sposób przeprowadzania kontroli przewidzianych w art. 8.".
8.
W art. 11 ust. 1 lit. b) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— ilości oliwy z oliwek, na którą przyznana została pomoc za pośrednictwem poszczególnych organizacji.".
9.
W art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zaliczka dla każdego plantatora określona w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty otrzymanej przez pomnożenie kwoty jednostkowej pomocy ustalonej zgodnie z art. 17a fust.
1 przez:
- ilość wynikającą z pomnożenia zbiorów oliwek i uzysku oliwy, ustalonych zgodnie z art. 18, przez liczbę uprawnych drzew oliwnych określonych w deklaracji uprawy, lub
- ilość wymienioną we wniosku, jeżeli ilość ta jest niższa niż ilość otrzymana po w zastosowaniu tiret pierwszego.".
10.
Do rozdziału
"Przepisy końcowe"
dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 17a
1.
Przed upływem dnia 1 marca bieżącego roku gospodarczego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG:
a) produkcję szacunkową;
b) wysokość jednostkowej pomocy na produkcję, która może być wypłacona zaliczkowo.
Wysokość ta powinna być taka, żeby w warunkach produkcji w każdym roku gospodarczym uniknąć wszelkiego ryzyka dokonania wypłaty nienależnej plantatorom oliwek.
2.
Najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu roku gospodarczego przystępuje się, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, do ustalenia w odniesieniu do tego roku gospodarczego:
a) ilości obecnie produkowanej, której przyznano prawo do uzyskania pomocy;
b) jednostkową kwotę pomocy na produkcję przewidzianej w art. 5 ust. 1 lit. b) akapit piąty rozporządzenia (EWG) nr 136/66/EWG, należnej plantatorom, których średnia produkcja wynosi co najmniej 200 kilogramów w roku gospodarczym;
c) ilości, która ma być przeniesiona na następny rok gospodarczy, jeżeli produkowana ilość określona w lit. a) jest niższa niż ustalona ilość maksymalna.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 31 stycznia, o szacunkowej produkcji oliwy z oliwek w bieżącym roku gospodarczym.
Komisja może korzystać z innych źródeł informacji i wykonać, w miarę potrzeby, badania i ankiety odnoszące się do produkcji oliwy z oliwek.".
11.
W art. 19 akapit drugi skreśla się "lit. a)".
12.
Artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Komisja przed upływem dnia 1 stycznia 1990 r. przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące działania systemu pomocy na produkcję oliwy z oliwek, łącznie z propozycją dokonania zmiany systemu, o ile jest to niezbędne.".
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1590/83 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1059/88
z dnia 28 marca 1988 r.
ustanawiające uzgodnienia mające zastosowanie do handlu Grecji z Turcją
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół załączony do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, zwane dalej odpowiednio "Protokołem" i "Układem", mający na celu uwzględnienie przystąpienia Republiki Greckiej, został podpisany dnia 20 kwietnia 1988 r.;
do czasu wejścia Protokołu w życie Wspólnota powinna, w świetle tego dokumentu, samodzielnie ustanowić uzgodnienia mające zastosowanie do handlu Grecji z Turcją;
uzgodnienia dla przywozów, pochodzących z Turcji, do Grecji od dnia 1 stycznia 1981 r. zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3555/80 [1] do czasu zawarcia Protokołu; w związku z podpisaniem Protokołu oraz w świetle faktu, że wszystkie inne kraje określone we wspomnianym rozporządzeniu, przestały być objęte uzgodnieniami wprowadzonymi na jego mocy, rozporządzenie to powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do czasu wejście w życie Protokołu, Republika Grecka stosuje w handlu z Turcją wszystkie przepisy wynikające z Układu.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 3555/80 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wygasa w dniu wejścia w życie Protokołu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1098/88
z dnia 25 kwietnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w odniesieniu do ziarna rzepaku, z jednej strony, oraz ziarna słonecznikowego z drugiej, wskazane jest ustalenie maksymalnych gwarantowanych ilości, w jednym i tym samym czasie, na lata gospodarcze 1988/89, 1989/90 i 1990/91; do celów systemu maksymalnych gwarantowanych ilości wskazane jest oszacowanie produkcji po rozpoczęciu roku gospodarczego w celu osiągnięcia większej dokładności takich szacunkowych danych; w związku z tym art. 27a rozporządzenia (EWG) nr 136/66/EWG [3], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 3994/87 [4], powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 27a rozporządzenia (EWG) nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
2.
Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli produkcja ziarna rzepaku lub ziarna słonecznika, szacowana przed końcem drugiego miesiąca roku gospodarczego, przekracza maksymalną gwarantowaną ilość danego ziarna w danym roku gospodarczym, kwota pomocy przyznanej na ten rok gospodarczy zostaje zmniejszona przez zastosowanie względem ceny docelowej współczynnika odzwierciedlającego zaistniałą różnicę.
Jeżeli stosowanie przepisów powyższego akapitu w odniesieniu do produkcji rzeczywistej, a nie względem produkcji szacowanej na początku danego roku gospodarczego, powodowałoby zmniejszenie kwoty pomocy, w innym wymiarze niż rzeczywiście zastosowane obniżenie tej kwoty, wówczas kwota pomocy za następny rok gospodarczy zostaje odpowiednio dostosowana w celu uwzględnienia tej sytuacji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1315/88
z dnia 3 maja 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jak również rozporządzenie (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: sekcja II C przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej załączona do rozporządzenia (EWG) nr 2658/89 [4] przewiduje, że ryczałtowe cło w wysokości 10 % ad valorem stosuje się w odniesieniu do towarów przywożonych w niewielkich ilościach przeznaczonych dla osób fizycznych lub znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych, pod warunkiem że jest to przywóz o charakterze niehandlowym i że całkowita wartość tych towarów nie przekracza 115 ECU na przesyłkę lub na podróżnego;
zgodnie z sekcją II C ust. 3 wymienionych przepisów wstępnych, stawka ryczałtowa wysokości 10 % znajduje zastosowanie w odniesieniu do towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych tylko do części wartości przekraczającej dopuszczoną do zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie przepisów art. 45-49 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 [5], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3822/85 [6]; jednakże z przepisów art. 29 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 918/83 wynika, że ryczałtowe cło w wysokości 10 % stosuje się do wszystkich towarów przywożonych w niewielkich ilościach przeznaczonych dla osób fizycznych, gdy całkowita wartość wymienionych przesyłek przekracza kwotę ustanowioną jako tę, do której można korzystać ze zwolnienia, tzn. 45 ECU;
ostatni przepis stanowi niedogodność pozbawiającą wszelkich zwolnień odbiorców towarów przywożonych w niewielkich ilościach, których całkowita wartość przekracza, nawet w niewielkim stopniu, kwotę 45 ECU; że zbadanie sytuacji wykazało, iż wprowadzenie, w tym szczególnym przypadku, analogicznych przepisów jak stosowane względem towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych nie powinno spowodować poważnych trudności natury administracyjnej; i że w związku z tym należy wprowadzić zmiany zarówno w sekcji II C przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej, jak i w tytule VII rozporządzenia (EWG) nr 918/83, tak aby do kwoty 45 ECU ze zwolnień mogły korzystać towary przywożone w niewielkich ilościach, przeznaczone dla osób fizycznych i że cło ryczałtowe należy pobierać jedynie od części wartości przekraczającej tę kwotę;
w związku z tym należy podwyższyć wartość ze 115 do 200 ECU, w granicach której przesyłki przeznaczone dla osób fizycznych mogą podlegać cłu ryczałtowemu w wysokości 10 %, jak również, że Komisja zaproponowała już w dniu 16 listopada 1984 r. takie rozwiązanie [7]; że ze względu na jasność prawną, należy dokonać wszystkich tych zmian całkowicie przeformułowując sekcję II C przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej oraz tytuł VII rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 przewiduje, że wyspa Helgoland uważana jest za państwo trzecie; w przypadku przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2151/84 z dnia 23 lipca 1984 r., dotyczącego obszaru celnego Wspólnoty [8], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, że wszystkie terytoria wyłączone z obszaru celnego Wspólnoty reprezentują taki sam stan prawny jak wyspa Helgoland; należy w związku z tym zmienić wymieniony art. 1 ust. 3;
artykuł 137 i 138 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 określił warunki, na których do wprowadzenia wspólnotowych przepisów w danej dziedzinie Państwa Członkowskie mogą udzielać szczególnych zwolnień w przywozie przyrządów i aparatury stosowanej do prowadzenia badań medycznych, diagnozowania lub leczenia;
doświadczenia nabyte w trakcie stosowania tych przepisów w Państwach Członkowskich wykazały, że bezcłowy przywóz takich przyrządów i aparatury, w przypadku stwierdzenia, że podobne przyrządy i aparatura nie są obecnie wytwarzane we Wspólnocie, nie może spowodować niewłaściwych skutków dla gospodarki wspólnotowej; jednakże skutecznie przyczyni się do wykrywania i leczenia ciężkich chorób, którymi mogą zostać dotknięte osoby zamieszkałe we Wspólnocie; należy zachęcić do udzielania darowizn, których przedmiotem mogą być takie przyrządy lub aparatura, dla instytucji medycznych upoważnionych do tego przez właściwe organy; przepisy fakultatywne i czasowe przewidziane w art. 137 i 138 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 w odniesieniu do przyrządów i aparatury używanych do badań medycznych,diagnozowania oraz leczenia powinny być przekształcone w przepisy ostateczne, znajdujące zastosowanie w całej Wspólnocie i w tym celu przepisy te powinny być zastąpione tytułem XIV dotyczącym takich szczególnych przypadków zwolnień;
należy uzupełnić również rozporządzenie (EWG) nr 918/83, uwzględniając prace dokonane przez Światową Organizację Zdrowia i ustanowić zwolnienia z należności przywozowych w odniesieniu do substancji służących do kontroli jakości produktów leczniczych;
prace prowadzone w Komitecie Uzgodnień Wolnocłowych, od czasu wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 918/83, doprowadziły do stwierdzenia, że niektóre przepisy przejściowe art. 136 mogły odtąd być pod pewnymi warunkami przekształcone w przepisy ostateczne lub ograniczone w czasie albo uchylone; należy w związku z tym zmienić art. 133-136 w taki sposób, aby w takim stopniu jak będzie to możliwe wyeliminować wszelką niepewność odnośnie do ich zakresu oraz wszelkie niezgodności w stosowaniu wspólnotowego systemu zwolnień celnych ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 918/83;
należy skorzystać z okazji, które dają wszystkie te zmiany rozporządzenia (EWG) nr 918/83, w celu dostosowania niektórych innych ich przepisów, aby umożliwić ich stosowanie bardziej zgodne z zamierzonymi celami lub zapewnić ich zgodność z przepisami przyjętymi w ramach niektórych organizacji międzynarodowych, w szczególności decyzji-zalecenia Rady Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) przyjętego w dniu 27 listopada 1985 r. dotyczącego polityki w dziedzinie turystyki międzynarodowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Sekcja II C przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej załączonych do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 otrzymuje brzmienie:
"C. Standardowa stawka celna
1.
Stawka ryczałtowa w wysokości 10 % ad valorem stosowana jest w odniesieniu do towarów:
- znajdujących się w przesyłkach przesyłanych przez osoby fizyczne innym osobom fizycznym,
- znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych,
pod warunkiem że chodzi o przywóz o charakterze niehandlowym.
Stawka ryczałtowa w wysokości 10 % ad valorem stosuje się w przypadku gdy wartość towarów podlegających należnościom w przywozie nie przekracza 200 ECU na przesyłkę i na podróżnego.
Oszacowania takiej stawki ryczałtowej nie ma zastosowania w odniesieniu do towarów z rozdziału 24, które znajdują się w przesyłkach lub w bagażu osobistym podróżnych w ilościach przekraczających te ustanowione w art. 31 lub art. 46 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 [9].
2.
Przywozy są traktowane jako posiadające charakter niehandlowy, jeżeli:
a) towary znajdują się w przesyłkach przesyłanych przez osoby fizyczne do innych osób fizycznych, a takie przesyłki:
- mają charakter okazjonalny,
- zawierają towary wyłącznie na własny użytek odbiorcy lub jego rodziny, które nie wskazują ani swoim charakterem, ani ilością na ich przeznaczenie handlowe,
- są wysyłane do odbiorcy przez nadawcę bez żadnego rodzaju opłat;
b) w przypadku towarów znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych:
- mają charakter okazjonalny i
- składają się wyłącznie z towarów na własny użytek podróżnych lub ich rodzin, lub przeznaczonych na prezenty; charakter i ilość tych towarów powinna być taka, aby nie wskazywała na przywóz w celu handlowym.
3.
Stawka ryczałtowa cła nie ma zastosowania w odniesieniu do towarów przywożonych na warunkach określonych w ust. 1 i 2, o ile osoba uprawniona, przed zastosowaniem do nich takich stawek ryczałtowych, zwróciła się z wnioskiem, aby naliczono należności celne dla nich właściwe.
Wszystkie towary stanowiące przesyłkę podlegają właściwym dla nich należnościom celnym przywozowym, nie naruszając zwolnień przewidzianych w art. 29—31 i art. 45—49 rozporządzenia (EWG) nr 918/83.
Do celów stosowania akapitu pierwszego należności przywozowe oznaczają cła i opłaty o skutku równorzędnym, jak również rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty przywozowe przewidziane w ramach wspólnej polityki rolnej lub w przepisach szczególnych, mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.
4.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglić sumę powstałą po przeliczeniu kwoty 200 ECU na walutę krajową.
5. Państwa Członkowskie mogą również pozostawić bez zmian równowartość w walucie krajowej kwoty 200 ECU, jeżeli w trakcie waloryzacji rocznej przewidziana w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2779/78, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 289/84 [10], po przeliczeniu tej kwoty przed zaokrągleniem, przewidzianym w ust. 4, kwota wyrażona w walucie krajowej zostanie zmieniona o mniej niż 5 %."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu do celów stosowania przepisów rozdziału I pojęcie państwa trzecie odnosi się również do tych części obszaru Państw Członkowskich, które są wyłączone z obszaru celnego Wspólnoty z zastosowaniem przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2151/84 [11]."
2) W art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z tymi samymi zastrzeżeniami z należności przywozowych zwolnione są również prezenty zwyczajowo ofiarowane małżeństwu z okazji ślubu, przeznaczone dla osób spełniających warunki ustanowione w ust. 1 przez osoby mające miejsce normalnego zamieszkania w państwach trzecich.
Dopuszczalna wartość każdego zwalnianego prezentu nie może jednakże przekraczać 1000 ECU."
3) Tytuł VII otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ VII
Przesyłki wysyłane osobom fizycznych przez inne osoby fizyczne
Artykuł 29
1.
Z zastrzeżeniem art. 30-31, towary w małych ilościach o charakterze niehandlowym, wysyłane z państwa trzeciego przez osobę fizyczną do innej osoby fizycznej, mieszkającej na obszarze celnym Wspólnoty, są wolne od należności przywozowych.
Zwolnień przyznanych na podstawie niniejszego ustępu nie stosuje się do przesyłek wysyłanych z wyspy Helgoland.
2.
Do celów stosowania ust. 1 za "przywóz o charakterze niehandlowym" uważa się przywóz przesyłek, które jednocześnie:
- mają charakter okazjonalny,
- zawierają towary wyłącznie na własny użytek odbiorcy lub jego rodziny, które nie wskazują ani swoim charakterem, ani ilością na ich przeznaczenie handlowe;
- są wysyłane do odbiorcy przez nadawcę bez żadnego rodzaju opłat.
Artykuł 30
Zwolnienia, określone w art. 29 ust. 1, stosuje się do kwoty 45 ECU na przesyłkę, włączając w to wartość towarów, określonych w art. 31.
Jeśli wartość całkowita dwóch lub więcej przedmiotów, przypadająca na jednego podróżnego, przekracza kwoty określone w pierwszym akapicie, na takie przedmioty przyznawane są zwolnienia do takich wysokości, jakie zostałyby przyznane, gdyby przedmioty te zostały przewiezione oddzielnie, przyjmując, że wartość pojedynczych przedmiotów nie może być dzielona.
Artykuł 31
Zwolnienia określone w art. 29 ust. 1 ograniczone są, na jedną przesyłkę, do ilości podanych dla każdego z poniżej wyszczególnionych towarów:
a) wyroby tytoniowe::
50 papierosów, lub
25 cygaretek (cygar o maksymalnej wadze 3 gramów sztuka), lub
10 cygar, lub
50 gramów tytoniu do palenia, lub
proporcjonalny asortyment tych różnych produktów w zestawie;
b) alkohol i napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 % objętości; nieskażony alkohol etylowy o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 80 % objętości: 1 litr, lub
- napoje destylowane i spirytusowe, i koktajle na bazie wina lub alkoholu, o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 % objętości; wina musujące, wina likierowe: 1 litr lub proporcjonalne ilości wyżej wymienionych wyrobów w zestawie i
- wina niemusujące: 2 litry;
c) perfumy: 50 gramów, lub
wody toaletowe: 0,25 litra."
4) W art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zwolnienie, określone w art. 45 ust. 1, stosuje się do towarów wymienionych poniżej, według następujących limitów ilościowych na jednego podróżnego:
a) wyroby tytoniowe:
200 papierosów, lub
100 cygaretek (cygar o maksymalnej wadze 3 gramów sztuka), lub
50 cygar, lub
250 gramów tytoniu do palenia, lub
proporcjonalna ilość tych różnych produktów w zestawie;
b) spirytus i napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 % objętości; nieskażony alkohol etylowy o zawartości alkoholu 80 % objętości lub więcej: 1 litr, lub
- koktajle na bazie wina lub alkoholu, wina musujące, wina likierowe: napoje destylowanych i spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 % objętości; 1 litr lub proporcjonalny asortyment tych produktów w zestawie i
- wina niemusujące: 2 litry;
c) perfumy: 50 gram i
wody toaletowe: 0,25 litra;
d) produkty lecznicze:
ilość przeznaczona na własny użytek podróżnych."
5) W art. 49 ust. 2 tiret pierwsze dodaje się, co następuje:
"Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od tej reguły;"
6) Artykuł 60 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 60
1.
Zwolnienie z należności przywozowych przyznawane jest w odniesieniu do:
a) zwierząt specjalnie przygotowanych do użytku laboratoryjnego;
b) substancji biologicznych lub chemicznych zamieszczonych w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 143 ust. 2 i 3, i przywożone wyłącznie do celów niehandlowych.
2.
Zwolnienie, określone w ust. 1, ograniczone jest do zwierząt i substancji biologicznych lub chemicznych, które przeznaczone są dla:
- albo instytucji publicznych, które zajmują się głównie edukacją lub badaniami naukowymi i tych wydziałów instytucji publicznych, które zajmują się głównie edukacją lub badaniami naukowymi,
- albo prywatnych instytucji zajmujących się głównie edukacją lub badaniami naukowymi, które upoważnione są przez właściwe organy Państw Członkowskich do otrzymywania takich artykułów bez cła.
3.
W wykazie, określonym w lit. b) pkt 1, mogą znajdować się jedynie substancje biologiczne lub chemiczne, których odpowiedniki nie są produkowane na obszarze celnym Wspólnoty, i których specyfika lub stopień czystości czyni z nich substancje nadające się wyłącznie lub głównie do badań naukowych."
7) Dodaje się tytuły w brzmieniu:
"TYTUŁ XIVa
Przyrządy i aparatura przeznaczona do badań naukowych, diagnozowania lub leczenia
Artykuł 63a
1.
Z należności przywozowych zwolnione są przyrządy i aparatura przeznaczona do prowadzenia badań naukowych, diagnozowania lub leczenia, ofiarowane jako dary przez organizacje charytatywne lub filantropijne bądź przez osoby fizyczne jednostkom służby zdrowia, służbom szpitalnym oraz medycznym instytutom badawczym posiadającym zezwolenie właściwych organów Państw Członkowskich na korzystanie ze zwolnień, lub zakupione przez jednostki służby zdrowia, szpitale bądź medyczne instytuty badawcze w całości z funduszy dostarczonych przez organizacje charytatywne czy filantropijne lub z dobrowolnych składek, pod warunkiem potwierdzenia, że:
a) równoważne przyrządy i aparatura nie są obecnie wytwarzane na obszarze celnym Wspólnoty;
b) darowizna instrumentu lub aparatury nie kryje w sobie żadnych zamiarów handlowych ze strony donatora; i
c) donator nie jest w jakikolwiek sposób powiązany z producentem przyrządów lub aparatury, które mają zostać zwolnione z należności.
2.
Na tych samych warunkach zwolnienia stosowane są również w odniesieniu do:
a) części zapasowych, składników lub akcesoriów instrumentów lub aparatury, pod warunkiem że te części zapasowe, składniki lub akcesoria są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku oddzielnego przywozu, że można udokumentować ich przeznaczenie do tych instrumentów lub aparatury;
b) narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, regulacji lub naprawy instrumentów czy aparatury pod warunkiem że narzędzia te są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku oddzielnego przywozu, że można udokumentować ich przeznaczenie do tych przyrządów lub aparatury.
Artykuł 63b
Do celów stosowania przepisów art. 63a, w szczególności w odniesieniu do przyrządów lub aparatury, jak również określonych tam instytucji korzystających, przepisy art. 54 tiret czwarte i art. 55, 57 i 58 stosuje się mutatis mutandis.
TYTUŁ XIV b
Substancje przeznaczone do kontroli jakości produktów leczniczych
Artykuł 63c
Z należności przywozowych zwolnione są przesyłki zawierające próbki substancji posiadających atest Światowej Organizacji Zdrowia i przeznaczone do kontroli jakości surowców używanych do produkcji produktów leczniczych przeznaczonych dla odbiorców upoważnionych przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnień."
8) W art. 86 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) nagrody, trofea i pamiątki o charakterze symbolicznym i o niewielkiej wartości, przeznaczone do bezpłatnego rozdania osobom zamieszkałym w państwach trzecich, na konferencjach lub podobnych imprezach o charakterze międzynarodowym, i niemające, biorąc pod uwagę ich rodzaj, wartość jednostkową i inne cechy, znaczenia handlowego."
9) W art. 109 dodaje się lit. q) w brzmieniu:
"q) znaczki skarbowe i podobne, potwierdzające uiszczenie opłat w państwach trzecich."
10) Tytuł Tytułu XXVII otrzymuje brzmienie:
"Paliwa i smary znajdujące się w drogowych pojazdach silnikowych oraz w pojemnikach specjalnego przeznaczenia"
11) Artykuł 112 i 113 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 112
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 113-115:
a) paliwa przewożone w zwykłych zbiornikach:
- pojazdów silnikowych, użytkowych pojazdów silnikowych i pojazdów jednośladowych,
- pojemników specjalnego przeznaczenia,
wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty;
b) paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne i motocykle, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw; są zwolnione z przywozowych należności celnych.
2.
Do celów ust. 1:
a) "użytkowy pojazd silnikowy" oznacza każdy silnikowy pojazd drogowy, który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego lub nieodpłatnego:
- więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę,
- towarów,
- oraz każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki;
b) "prywatny pojazd mechaniczny" oznacza każdy pojazd mechaniczny nieobjęty definicją wymienioną w lit. a);
c) "zbiorniki zwykłe" oznacza:
- oznaczają zbiorniki na stałe zamocowane przez producenta we wszystkich pojazdach silnikowych tego samego rodzaju jak pojazdy, których to dotyczy, oraz w których zamocowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno do napędu, jak, w odpowiednim przypadku, do funkcjonowania systemu chłodzącego.
Za zwykłe zbiorniki uważa się również zbiorniki na gaz przystosowane do pojazdów silnikowych, pozwalające na bezpośrednie wykorzystanie gazu jako paliwa, jak również zbiorniki przystosowane do innych systemów, w które może być wyposażony pojazd,
- zbiorniki zamontowane na stałe przez producenta we wszystkich pojemnikach takiego samego typu jak dany pojemnik, i których zamontowanie na stałe pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno do napędu w trakcie transportu systemu chłodzenia i innych systemów, w które może być wyposażony pojemnik specjalnego przeznaczenia;
d) "pojemniki specjalnego przeznaczenia" oznacza wszystkie pojemniki wyposażone w układy chłodzenia, systemy tlenowe, izolacji termicznej oraz inne.
Artykuł 113
W odniesieniu do paliw zawartych w zwykłych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych oraz pojemników specjalnego przeznaczenia, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie zwolnień do 200 litrów na pojazd, pojemnik na jedną podróż."
12) W art. 132 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie mogą również nie zmieniać równowartości w walucie krajowej kwoty określonej w ecu, jeżeli, przy określaniu kursów, przewidzianym w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2779/78 [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 289/84 [13], po przeliczeniu tej kwoty przed zaokrągleniem, określonym w poprzednim akapicie, kwota wyrażona w walucie krajowej zostanie zmieniona o mniej niż 5 %."
13) W art. 133 ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) zwolnienia udzielone w ramach umów zawartych na zasadzie wzajemności z państwami trzecimi będącymi Umawiającymi się Stronami Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (Chicago 1944 r.) do celów stosowania zaleceń praktycznych 4.42 i 4.44 załącznika 9 tejże Konwencji (wydanie ósme, lipiec 1980 r.)."
14) W art. 134 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach celnych zawartych w konwencjach międzynarodowych i umowach typu określonego w art. 133 ust. 1 lit. b), c), d), e), f) i g) oraz ust. 3, do których przystąpiły po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia."
15) Artykuł 135 i 136 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 135
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przeszkody dla utrzymywania:
a) przez Grecję specjalnego statusu przyznanego górze Athos gwarantowanego przez art. 105 Konstytucji Grecji;
b) przez Francję i Hiszpanię, aż do wejścia w życie zasad regulujących stosunki handlowe między Wspólnotą i Andorrą, zwolnień wynikających odpowiednio z Konwencji z dnia 13 lipca 1867 r. oraz Konwencji zawartej w dniach 22 i 23 listopada 1867 r. między tymi krajami i Andorrą;
c) przez Państwa Członkowskie, do wysokości 210 ECU, zwolnień wykraczających poza zwolnienia, określone w art. 47, których kraje te udzielały w dniu 1 stycznia 1983 r. marynarzom floty handlowej dokonującej przewozów międzynarodowych.
Artykuł 136
1.
Do czasu wydania wspólnotowych przepisów w danej dziedzinie, Państwa Członkowskie mogą udzielać szczególnych zwolnień siłom zbrojnym stacjonującym na obszarze Państwa Członkowskiego i niewchodzącym w skład jego sił zbrojnych, z zastosowaniem przepisów umów międzynarodowych.
2.
Do czasu wydania przepisów wspólnotowych w danej dziedzinie, niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla utrzymywania przez Państwa Członkowskie zwolnień pracownikom przesiedlającym się po przynajmniej sześciomiesięcznym pobycie poza obszarem celnym Wspólnoty związanym z działalnością zawodową."
16) Skreśla się art. 137 i 138.
17) W art. 1, 4, 22, 45, 52-56, 65, 72, 73, 86, 87, 117 i 120 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 wyraz "Wspólnota" zastępuje się "obszar celny Wspólnoty".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1494/88
z dnia 3 maja 1988 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Federalna Islamska Republika Komorów wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów; zapewnia to możliwości połowowe rybakom Wspólnoty na wodach będących pod zwierzchnictwem i jurysdykcją Komorów;
zatwierdzenie niniejszej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa w sprawie połowów zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów, zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1609/88
z dnia 9 czerwca 1988 r.
określające ostateczny termin przyjmowania do składowania masła sprzedawanego na mocy rozporządzeń EWG nr 3143/85 i EWG 570/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1109/88 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [3], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 842/88 [4], w szczególności jego art. 7a,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonej cenie masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 775/88 [6], a także zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88 [7] z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 949/88 [8], masło przeznaczone do sprzedaży musi wcześniej być przyjęte do składowania przed datą, która zostanie ustalona; data ta ustalana jest na podstawie tendencji w poziomie zapasów i dostępnych ilości;
po wejściu w życie wspomnianego wyżej rozporządzenia (EWG) nr 570/88 należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1726/84 z dnia 18 czerwca 1984 r. określające datę przyjmowania do składowania masła sprzedawanego na mocy rozporządzeń (EWG) nr 262/79 i (EWG) nr 3143/85 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 685/88 [10];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Masło określone w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 zostało przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 1987 r.
Masło określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 570/88 zostało przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 1987 r.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1726/84 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1677/88
z dnia 15 czerwca 1988 r.
ustanawiające normy jakości ogórków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1117/88 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 183/64/EWG [3] ustanawia normy jakości ogórków;
w produkcji i obrocie tymi produktami nastąpiła zmiana, w szczególności w odniesieniu do wymagań rynku konsumenckiego i hurtowego; dlatego należy zmienić wspólne normy jakości ogórków, aby uwzględnić te nowe wymagania;
zmiany takie pociągają za sobą konieczność zmiany definicji dodatkowej klasy jakości określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1194/69 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 79/88 [5]; definiując tę klasę, należy wziąć pod uwagę znaczenie gospodarcze danych produktów dla producentów oraz potrzebę zaspokojenia wymagań konsumentów;
normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres czasu oraz różnorodne operacje przeładunkowe mogą powodować pewne pogorszenie wynikające z cech biologicznych produktów lub ich podatności na psucie się; w związku z tym, takie pogorszenie powinno być brane pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce;
w celu zachowania jasności i pewności wymogów prawnych oraz dla ułatwienia stosowania, normy tak zmienione należy ująć w jednolity tekst;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości ogórków objętych podpozycjami 07070011 i 07070019 Nomenklatury Scalonej określone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą, w stosunku do określonych norm, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru oraz niewielkie zmiany wynikające z ich rozwoju biologicznego i podatności na psucie się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu nr 183/64/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- skreśla się art. 1 ust. 2 tiret drugie,
- skreśla się załącznik I/2.
Artykuł 3
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1194/69 EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 skreśla się wyrazy "i ogórki",
- skreśla się załącznik VII.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życiez dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1714/88
z dnia 13 czerwca 1988 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia dotyczące stosowania wspólnej organizacji rynku cukru w następstwie wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1471/88 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 zmiany techniczne do aktów Wspólnoty, które obejmują Nomenklaturę Scaloną, mają zostać wprowadzone przez Komisję; wiele regulacji odnoszących się do cukru należy zmienić technicznie, w celu uwzględnienia zastosowania Nomenklatury Scalonej;
ze względu na liczbę i treść tekstów wymagających takiej zmiany konieczne jest zebranie razem wszystkich przedmiotowych zmian w jednym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 394/70 z dnia 2 marca 1970 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania refundacji wywozowych do cukru [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1467/77 [4], wprowadza się następujące zmiany:
W art. 13 ust. 3 wyrazy "pozycja nr 17.01 Wspólnej Taryfy Celnej" zastępuje się wyrazami "kod CN nr 1701".
Artykuł 2
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 825/75 z dnia 25 marca 1975 r. ustanawiającym specjalne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych na cukier [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1499/76 [6], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1811/88
z dnia 23 czerwca 1988 r.
dotyczące stosowania decyzji 1/88 Wspólnego Komitetu EWG–EFTA "Wspólny tranzyt" zmieniające dodatki I, II i III do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat powołujący Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 3 Konwencji zawartej między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie wspólnej procedury tranzytowej [1] upoważnia Wspólny Komitet ustanowiony przez tę Konwencję do przyjmowania w drodze decyzji zmian w dodatkach do Konwencji;
Wspólny Komitet podjął decyzję o zmianie i dostosowaniu niektórych przepisów w dodatkach I, II i III do Konwencji;
wspomniane zmiany i dostosowania podlegają decyzji 1/88 Wspólnego Komitetu; istnieje konieczność przyjęcia środków mających na celu wprowadzenie w życie tej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzja 1/88 Wspólnego Komitetu EWG–EFTA "Wspólny tranzyt" zmieniająca dodatki I, II i III do Konwencji w sprawie wspólnej procedury tranzytowej jest stosowana we Wspólnocie.
Tekst wspomnianej decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1956/88
z dnia 9 czerwca 1988 r.
przyjmujące przepisy w sprawie stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybacką Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na Północno-Zachodnim Atlantyku, zwana dalej Konwencją NAFO, została zatwierdzona przez Radę rozporządzeniem (EWG) nr 3179/78 [2] i weszła w życie 1 stycznia 1979 r.;
Organizacja Rybacka Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), ustanowiona na mocy Konwencji NAFO, przyjęła system wspólnego egzekwowania międzynarodowego, obejmujący przepisy w odniesieniu do wzajemnych praw w zakresie wchodzenia na pokład i przeprowadzania inspekcji przez umawiające się strony oraz prowadzenia dochodzenia i nakładania sankcji przez państwo bandery; ujawniły się niektóre słabe punkty w stosowaniu tego schematu; Wspólnota w efekcie zawiadomiła 26 czerwca 1986 r. o swym zamiarze rezygnacji z uczestnictwa w schemacie wspólnego międzynarodowego egzekwowania po upływie 12 miesięcy od tej daty; do czasu przyjęcia zweryfikowanego systemu przez NAFO Rada przyjęła w rozporządzeniu (EWG) nr 3251/87 [3] tymczasowy i autonomiczny system kontroli w odniesieniu do statków Wspólnoty działających w obszarze regulowanym;
Komisja Rybołówstwa NAFO przyjęła 10 lutego 1988 r. propozycję zmodyfikowanego systemu, który obecnie będzie nosił nazwę "Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli"; na mocy art. XI Konwencji NAFO propozycja ta stanie się, przy braku sprzeciwów, środkiem wiążącym umawiające się strony z mocą od 10 czerwca 1988 r.; zmodyfikowany system może być zaakceptowany przez Wspólnotę;
właściwe jest rozszerzenie inspekcji statków Wspólnoty w obszarze regulowanym, tak aby obejmowały one kwestię zgodności z innymi środkami wspólnotowymi w zakresie kontroli i ochrony zasobów połowowych;
w interesie monitorowania działalności w zakresie rybołówstwa prowadzonej przez statki Wspólnoty w obszarze regulowanym, niezbędna jest współpraca Państw Członkowskich między sobą i z Komisją w zakresie stosowania zmodyfikowanego systemu i innych odpowiednich środków wspólnotowych;
zmodyfikowany system stosuje się bez uszczerbku dla zobowiązania Państw Członkowskich zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego niektóre środki kontroli w odniesieniu do działalności z zakresu rybołówstwa [4] do prowadzenia inspekcji i kontroli statków Wspólnoty, które brały udział w połowach i innych pokrewnych działaniach w obszarze regulowanym;
należy przyjąć szczegółowe zasady wykonywania zmodyfikowanego systemu i niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
System Wspólnej Międzynarodowej Kontroli, przyjęty przez Komisję Rybołówstwa NAFO 10 lutego 1988 r., zwany dalej "systemem" stosuje się we Wspólnocie.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Komisja Wspólnot Europejskich wyznacza inspektorów Wspólnoty do realizacji systemu.
Inspektorzy mogą być wyznaczeni przez Komisję lub Państwo Członkowskie.
Inspektor Wspólnoty może być umieszczony na pokładzie dowolnego statku Państwa Członkowskiego, który realizuje lub ma realizować funkcje kontrolne w obszarze regulowanym NAFO.
2.
Poza funkcjami wynikającymi z systemu, inspektorzy Wspólnoty dokonują w obszarze regulowanym inspekcji statków Wspólnoty, do których stosuje się system w zakresie zgodności z innymi wspólnotowymi środkami kontroli czy ochrony mającymi zastosowanie do tych statków.
Artykuł 3
Przy realizacji systemu Państwa Członkowskie współpracują między sobą i z Komisją.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady w celu wykonywania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 170/83.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 3251/87 zostaje uchylone.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 9 czerwca 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2050/88
z dnia 24 czerwca 1988 r.
zmieniające rozporządzenie EWG nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem EWG nr 2095/87 [7], zawierało podstawowe reguły finansowania środków interwencyjnych w postaci publicznego składowania;
należy dostosować reguły dotyczące amortyzacji produktów składowanych określone w art. 7 i 8 tego rozporządzenia do nowych wytycznych w zakresie finansowania wydatków rolnych, określonych w Konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 11 i 12 lutego 1988 r., zgodnie z którymi do roku 1992 musi zostać znormalizowana sytuacja składowania;
począwszy od roku 1989 wartość produktów rolnych skupowanych w ramach regulacji organizacji rynku powinna być generalnie amortyzowana bezpośrednio podczas skupu;
nadzwyczajna amortyzacja będzie dokonywana w latach 1989—1992 na podstawie środków przewidzianych w tym celu w odpowiednich budżetach Wspólnoty;
przedłużeniu, aż do roku 1992, ulegnie stosowanie przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1334/86 [8], upoważniającego Komisję do obniżenia standardowej stopy procentowej i jednolitych kwot standardowych stosowanych do obliczania kosztów publicznego składowania, ponieważ poziom zapasów interwencyjnych nie uległ jak dotąd istotnemu obniżeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1883/78 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając akapitu pierwszego, Komisja jest upoważniona w odniesieniu do lat budżetowych 1989—1992 do ustalenia jednolitej stopy procentowej na poziomie poniżej jej poziomu reprezentatywnego.
Jeżeli stopa procentowa przyjęta przez Państwo Członkowskie jest niższa niż ustalona stopa procentowa, Komisja może ustalić jednolitą stopę procentową dla tego Państwa Członkowskiego na tym niższym poziomie.".
2. W art. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając na akapitu pierwszego, Komisja jest upoważniona w odniesieniu do lat budżetowych 1989—1992 do ustalenia jednolitych kwot standardowych na poziomie odpowiadającym trzech czwartym jednolitych kwot standardowych ustalonych na zwykłej podstawie.".
3. Artykuły 7 i 8 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 7
W sprawozdaniach rocznych określonych w art. 4 ust. 1 ilości produktów składowanych, które mają zostać przeniesione na następny rok, co do zasady wycenia się według ceny skupu. Procedury ustalania cen ilości, które mają zostać przeniesione na następny rok budżetowy, ustala się dla różnych produktów na podstawie wartości księgowej zarejestrowanej przez agencje interwencyjne zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia EWG nr 729/70.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy dla danego produktu szacunkowa cena sprzedaży dla produktów objętych publicznym składowaniem interwencyjnym jest niższa niż jego cena skupu, stosuje się stopę amortyzacji na dzień skupu odpowiedniego produktu.
Taką stopę ustala się dla każdego produktu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 przed rozpoczęciem każdego roku.
2.
Stopa amortyzacji nie przekracza różnicy między ceną skupu a dającą się przewidzieć ceną sprzedaży odpowiedniego produktu.
3.
Komisja może ograniczyć amortyzację w momencie skupu do części stopy obliczonej zgodnie z ust. 2.
Część ta nie może być mniejsza niż 70 % amortyzacji ustalanej na podstawie przepisów ust. 1.
W takich przypadkach Komisja dokonuje drugiego odpisu amortyzacyjnego na koniec roku budżetowego, zgodnie z metodą wskazaną w ust. 5.
4.
Od 1989 r. do 1992 r. dokonuje się nadzwyczajnych odpisów amortyzacyjnych na początku każdego roku na podstawie środków przewidzianych w odpowiednich budżetach Wspólnoty, aby do roku 1992 znormalizować sytuację składowania.
5.
W przypadku odpisów określonych w ust. 3 akapit drugi i w ust. 4 Komisja ustala, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, ogólne kwoty amortyzacji w podziale na produkty i na Państwa Członkowskie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2210/88
z dnia 19 lipca 1988 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1915/87 [4] znosi miesięczne wzrosty w przypadku oliwy z oliwek; należy zatem odpowiednio przyjąć art. 7 i 11 rozporządzenia nr 136/66/EWG [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1098/88 [6]; jednocześnie należy zmienić pojęcie drobnego producenta określonego w art. 5 wspomnianego rozporządzenia;
Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje możliwość zakupu ziarna rzepaku i słonecznika, gdy ceny rynkowe są niższe niż ceny interwencyjne; warunek ekonomicznie nieuzasadniony powinien zostać usunięty w celu usprawnienia zarządzania rynkiem; należy przyjąć ust. 2 tego artykułu jako konsekwencję ograniczenia okresu interwencyjnego określonego w tym ustępie; z uwagi na wcześniejsze zbiory należy przesunąć datę rozpoczęcia skupu ziarna słonecznika w ramach interwencji dla Hiszpanii i Portugalii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5:
a) W ust. 1 akapit drugi i szósty otrzymują brzmienie:
"Przed dniem 1 sierpnia każdego roku w stosunku roku gospodarczego rozpoczynającego się w nadchodzącym roku kalendarzowym Rada zatwierdza jednostkową kwotę pomocy produkcyjnej zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Odrębna jednostka może zostać zatwierdzona dla producentów, których średnia produkcja jest niższa niż 300 kg oliwy rocznie."
"Jednakże jednostkowa kwota w odniesieniu do producentów, których średnia roczna produkcja oliwy z oliwek jest niższa niż 300 kg w roku gospodarczym, nie może być pomnożona przez ten wskaźnik.";
b) W ust. 2 tiret pierwsze "200" zastępuje się "300".
2.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Reprezentatywną cenę rynkową ustala się na poziomie umożliwiającym normalny zbyt produkcji oliwy z oliwek, uwzględniając ceny produktów konkurencyjnych, w szczególności perspektywy dotyczące tendencji ich kształtowania się w roku gospodarczym.".
3.
W art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli docelowa cena produkcji po odjęciu pomocy produkcyjnej jest wyższa niż reprezentatywna cena rynkowa w przypadku oliwy z oliwek, przyznaje się pomoc w odniesieniu do konsumpcji w przypadku oliwy z oliwek wyprodukowanej i wprowadzonej na rynek we Wspólnocie.
Wysokość takiej pomocy jest równa różnicy między tymi dwiema cenami.".
4.
W art. 26 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Od dnia 1 października do dnia 31 maja agencje interwencyjne skupują, na warunkach określonych zgodnie z ust. 2 i 3, ziarno roślin oleistych pochodzących ze Wspólnoty i oferowanych agencjom w centrach interwencyjnych.
W odniesieniu do ziarna słonecznika oferowanego w Hiszpanii i Portugalii skup rozpoczyna się do dnia 1 sierpnia.
Bez względu na przepisy art. 27, a cena skupu ziaren oleistych będzie równa 94 % ceny interwencyjnej.".
5.
W art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, określa warunki interwencji, w szczególności zasady regulujące zbyt przez agencje interwencyjne ziaren oleistych skupowanych przez te agencje.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2275/88
z dnia 25 lipca 1988 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1858/88/WE [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do niniejszego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej i te zasady stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej inne dodatkowe podpodziały, i która została ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. nomenklatury nie wydał opinii w terminie określonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2325/88
z dnia 26 lipca 1988 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia mające zastosowanie do wspólnej organizacji rynku ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2229/88 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 5 i art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, od dnia 1 września 1988 r. ryż nie będzie już klasyfikowany w dwóch, ale w trzech kategoriach: ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego; dwie ostatnie kategorie odpowiadają poprzedniej kategorii ryżu długoziarnistego;
w konsekwencji konieczna jest zmiana rozporządzenia Komisji nr 467/67/EWG z dnia 21 sierpnia 1967 r. ustalającego kursy wymiany, koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2249/85 [4], i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1613/71 z dnia 26 lipca 1971 r. ustanawiającego szczegółowe zasady ustalania cen cif i opłat nakładanych na ryż i ryż łamany oraz związanych z tym kwot korygujących [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2117/80 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 467/67/EWG w art. 1 ust. 2 i 3 i w art. 3 ust. 2 lit. b) oraz w art. 3 ust. 3 lit. b) wyrazy "ryż długoziarnisty" zastępuje się wyrazami "ryż średnioziarnisty lub ryż długoziarnisty".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1613/71 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Dla łuskanego ryżu średnioziarnistego lub długoziarnistego:
a) do średnioziarnistego lub długoziarnistego ryżu łuskanego, dostosowanego, w zakresie wszelkich różnic w jakości, do jakości standardowej;
b) w stosownych przypadkach, do średnioziarnistego lub długoziarnistego ryżu niełuskanego, dostosowanego w zakresie wartości współczynników przetworzenia, kosztów przetworzenia i wartości produktów ubocznych, jak również w zakresie wszelkich różnic w jakości, do jakości standardowej."
2.
W art. 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Dla ryżu bielonego średnioziarnistego lub długoziarnistego:
a) do ryżu bielonego średnioziarnistego lub długoziarnistego dostosowanego, w zakresie wszelkich różnic w jakości, do jakości standardowej, dla której cena progowa ustalana jest w odniesieniu do ryżu łuskanego, przy czym same te różnice są dostosowywane do współczynnika stosowanego przy przetwarzaniu ryżu łuskanego średnioziarnistego albo długoziarnistego na ryż bielony, średnioziarnisty albo długoziarnisty;
b) w stosownych przypadkach, ryż półbielony średnioziarnisty albo długoziarnisty, dostosowany do wartości współczynnika przetworzenia, kosztów przetworzenia i wartości produktów ubocznych, w celu otrzymania ryżu bielonego średnioziarnistego albo długoziarnistego, sama zaś cena wymaga dostosowania zgodnie z przepisami zawartymi powyżej w lit. a)."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2580/88
z dnia 17 sierpnia 1988 r.
ustanawiające zasady wprowadzania zmian w wykazie odmian ryżu, określonym w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3878/87 z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie pomocy do produkcji niektórych odmian ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1424/88 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3878/87 określa cechy morfologiczne odmiany wymagane do uzyskania pomocy do produkcji; ust. 2 tego samego artykułu przewiduje, że począwszy od roku gospodarczego 1988/89 żadna z odmian nie będzie się kwalifikować do uzyskania dopłaty, o ile nie będzie posiadać pewnych cech jakościowych dotyczących kleistości, konsystencji i zawartości amylozy;
wspomniane cechy jakościowe powinny odpowiadać cechom stwierdzonym u odmian przywożonych z obszarów, na których tradycyjnie uprawiany jest ryż Indica;
metody analiz stosowane przy określaniu tych cech morfologicznych i jakościowych powinny zostać zdefiniowane;
procedura wprowadzania zmian w wykazie odmian podanym w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87 powinna zawierać coroczne kontrole próbek, aby umożliwić przeprowadzenie koniecznych analiz odmian;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Począwszy od roku gospodarczego 1988/89, do załącznika B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87 można włączyć jedynie te odmiany ryżu, które odznaczają się cechami morfologicznymi wymienionymi w art. 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia oraz następującymi cechami jakościowymi:
- kleistość nieprzekraczająca 2,50 gcm,
- konsystencja nie mniejsza niż 0,85 kg/cm2
- zawartość amylozy nie mniej niż 21 %.
2.
Metody przeprowadzania kontroli morfologicznych i jakościowych cech odmian ryżu są określone w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, które chcą, aby uprawniona odmiana ryżu została włączona do załącznika B rozporządzenia (EWG) nr 3878/87, składają do Komisji, najpóźniej dnia 31 lipca każdego roku, wnioski zawierające nazwę odmiany oraz dotyczące jej odniesienia w krajowym katalogu odmian roślin uprawnych.
2.
Po złożeniu wniosku, zgodnie z przepisami ust. 1, Państwo Członkowskie przekazuje tylko jednemu z laboratoriów wymienionych w załączniku II próbkę niełuskanego kwalifikowanego ziarna każdej z odmian, których dotyczy wniosek. Departamenty Komisji wskażą najpóźniej do dnia 31 grudnia każdego roku, które laboratorium powinno otrzymać próbkę.
Próbka o wadze co najmniej 5 kg musi zostać wyprodukowana w ciągu tego roku na jednym z obszarów wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87.
Artykuł 3
1.
Laboratorium odpowiedzialne za zbadanie ryżu, po przeprowadzeniu testów w zakresie kiełkowania oraz po zbadaniu ryżu, przekaże próbki oznakowane kodem do wszystkich laboratoriów wymienionych w załączniku II, zaś listę kodów i odpowiadających im informacji przekaże w zapieczętowanej kopercie pracownikom Komisji.
2.
Każda próbka przesyłana do laboratoriów w celu przeprowadzenia badań powinna obejmować co najmniej 100 gramów wyłuskanego ryżu oraz co najmniej 750 gramów wymłóconego ryżu.
W skład próbek powinny wchodzić tylko całe ziarna, a całe, ale skredowane ziarna zostaną usunięte z próbek wymłóconego ryżu.
Artykuł 4
1.
Pracownicy Komisji określają cechy danych odmian na podstawie średniej arytmetycznej bądź na podstawie wyników przeprowadzonych badań, po wykluczeniu najwyższych i najniższych wyników.
2.
Jeśli zostaną złożone co najmniej dwa wnioski o włączenie jednej odmiany, jej cechy zostaną określone na podstawie średniej wyników testów, jak określono w ust. 1.
3.
Pracownicy Komisji powiadamiają Państwa Członkowskie o wynikach badań przed dniem 31 marca każdego roku.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2806/88
z dnia 9 września 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3130/78 ustalające centra skupu interwencyjnego dla oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2210/882, w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2754/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie interwencji w sektorze oliwy z oliwek3 ustanawia kryteria stosowane przy określaniu centrów skupu interwencyjnego oliwy z oliwek; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3130/784, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3818/855, wymienia centra skupu interwencyjnego;
Artykuł 1 W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3130/78 wykaz centrów w Portugalii otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2868/88
z dnia 16 września 1988 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybacką Północno-Zachodniego Atlantyku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1956/88 z dnia 9 czerwca 1988 r. przyjmujące przepisy w sprawie stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybacką Północno-Zachodniego Atlantyku [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić szczegółowe zasady w celu wykonania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli, zwanego dalej "Systemem", i rozporządzenia (EWG) nr 1956/88, w szczególności w odniesieniu do przyjęcia i notyfikacji tymczasowego planu uczestnictwa Wspólnoty w Systemie, notyfikacji i wyjaśniania jawnych naruszeń oraz współpracy Państw Członkowskich i Komisji w tych sprawach;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Połowowych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do 1 września każdego roku, nazwiska inspektorów i nazwy specjalnych statków inspekcyjnych (pojęcie to obejmuje statki rybackie przewożące inspektorów) oraz oznaczenie śmigłowców, które planują przydzielić do celów Systemu na kolejny rok kalendarzowy.
Na podstawie tych informacji Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi sporządza tymczasowy plan uczestnictwa Wspólnoty w Systemie dla tego roku kalendarzowego i powiadamia o tym Sekretariat Wykonawczy NAFO i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Komisja wyznacza władze określone w ust. 3 Systemu.
Artykuł 3
Inspektorzy Wspólnoty przydzieleni do Systemu zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1956/88 przekazują Komisji Wspólnot Europejskich w Brukseli, telex 24189 Fiseu-B, w ciągu jednego dnia roboczego następującego po kontroli szczegóły dotyczące jawnych naruszeń dokonanych przez statki poddane kontroli. Inspektorzy dostarczają Komisji wykaz skontrolowanych statków co 10 dni.
W przypadku jawnego naruszenia lub rozbieżności między odnotowanymi połowami a szacunkowymi połowami znajdującymi się na pokładzie inspektorzy Wspólnoty przekazują Komisji kopię sprawozdania kontrolnego wraz z towarzyszącą dokumentacją, włączając w to kopie zrobionych fotografii, jak najszybciej po powrocie statku inspekcyjnego do portu.
W przypadku gdy nie stwierdzono jawnego naruszenia ani rozbieżności między odnotowanymi połowami a szacunkami połowów znajdujących się na pokładzie dokonanymi przez inspektorów, oryginał sprawozdania kontrolnego jest przekazywany przez inspektora do Komisji w ciągu 20 dni od powrotu do portu statku inspekcyjnego.
Artykuł 4
1.
Po otrzymaniu powiadomienia od innej Umawiającej się Strony o jawnym naruszeniu popełnionym przez statek wspólnotowy Komisja informuje państwo bandery statku, które powinno podjąć bezzwłoczne działania w celu uzyskania i rozpatrzenia dowodów i przeprowadzenia dalszego dochodzenia niezbędnego do podjęcia odpowiednich kroków w stosunku do jawnego naruszenia.
Inspektor wspólnotowy wkracza na pokład statku w każdym przypadku, gdy jest to możliwe.
W każdym przypadku, gdy jest to możliwe, państwo bandery dokonuje kontroli statku po jego powrocie do portu.
Państwo bandery umożliwia Komisji pełną współpracę z odpowiednimi władzami Umawiającej się Strony, która przeprowadziła kontrolę w celu zapewnienia, że dowody jawnego naruszenia zostały przygotowane i zachowane w formie, która ułatwia działania administracyjne czy też sądowe.
2.
W przypadku jawnego naruszenia popełnionego przez statek wspólnotowy, które jest zgłaszane przez inspektora wspólnotowego, Komisja informuje państwo bandery statku, które powinno podjąć bezzwłoczne działania w celu uzyskania i rozpatrzenia dowodów, przeprowadzić dalsze dochodzenie niezbędne do podjęcia odpowiednich kroków w stosunku do jawnego naruszenia, skontrolować statek po jego powrocie do portu w każdym przypadku, gdy jest to możliwe, i w pełni współpracować z Komisją w celu zapewnienia, że dowody jawnego naruszenia zostały przygotowane i zachowane w formie, która ułatwia działania administracyjne czy też sądowe.
Artykuł 5
1.
Po otrzymaniu powiadomienia od innej Umawiającej się Strony o rozbieżnościach między połowami odnotowanymi przez statek wspólnotowy a szacunkami inspektora Komisja informuje państwo bandery statku.
Komisja informuje również statek inspekcyjny wyznaczony na potrzeby Systemu przez Wspólnotę i znajdujący się w Obszarze Regulowanym. Inspektor wspólnotowy wkracza na pokład statku w każdym przypadku, gdy jest to możliwe.
Odpowiednie władze państwa bandery pomagają Komisji poprzez pełną współpracę z inspektorem w celu zapewnienia, że dowody zostały przygotowane i zachowane w formie, która ułatwia działania administracyjne i sądowe, oraz przeprowadzają dalsze dochodzenie niezbędne w celu umożliwienia im określenia dalszych odpowiednich działań.
2.
W przypadku rozbieżności między połowami odnotowanymi przez statek wspólnotowy a szacunkami inspektora wspólnotowego Komisja informuje państwo bandery statku, które współpracuje z Komisją w celu zapewnienia, że dowody zostały przygotowane i zachowane w formie, która ułatwia działania administracyjne czy też sądowe, oraz przeprowadza dalsze dochodzenie niezbędne w celu umożliwienia określenia dalszych odpowiednich działań.
Artykuł 6
Komisja przesyła jak najszybciej państwom bandery skontrolowanych statków oryginały sprawozdań kontrolnych, które zostały jej przekazane przez inspektorów wspólnotowych lub inną Umawiającą się Stronę, dotyczące statków wspólnotowych, w przypadku których nie stwierdzono jawnego naruszenia ani rozbieżności między odnotowanymi połowami a szacunkami inspektorów w zakresie połowów znajdujących się na pokładzie.
Artykuł 7
Kopie sprawozdań sporządzonych przez inspektorów Wspólnoty, które obejmują statki innej Umawiającej się Strony i dotyczą jawnych naruszeń lub rozbieżności między połowami odnotowanymi a szacunkami inspektorów, są przekazywane jak najszybciej przez Komisję wraz z towarzyszącą dokumentacją, zawierającą kopie zrobionych fotografii, właściwym władzom Umawiającej się Strony w odniesieniu do kontrolowanego statku.
Artykuł 8
Komisja przesyła kopię wszystkich sprawozdań kontrolnych sporządzonych przez inspektorów wspólnotowych do Sekretariatu Wykonawczego NAFO.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję do 1 lutego każdego roku, w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego:
1) o wynikach działań podjętych w odniesieniu do jawnych naruszeń dokonanych przez swoje statki; jawne naruszenia są wyszczególniane co rok aż do momentu zakończenia działań przy czym nałożone kary powinny zostać szczegółowo opisane;
2) o znaczących rozbieżnościach między rejestrami połowów w dziennikach połowowych swoich statków, a szacunkami inspektorów w zakresie połowów znajdujących się na pokładach statków, wraz ze wskazaniem wszelkich dalszych działań, które zostały podjęte.
Rozbieżność uważa się za znaczącą, jeżeli szacunek inspektora różni się od połowu zarejestrowanego w dzienniku połowowym o 20 % lub więcej.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3036/88
z dnia 30 września 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1109/88 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2097/88 [4], przewidziano program sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
ze względu na sytuację na rynku i zmniejszanie publicznych zapasów masła należy dostosować obniżki w cenach masła, po których jest ono sprzedawane przez agencje interwencyjne w ramach tego programu;
artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 przewiduje, że wydatki spowodowane tym programem mają być finansowane zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2050/88 [6]; należy wprowadzić przepisy w celu sfinansowania tego programu zgodnie ze zwykłymi zasadami finansowania z dnia 1 października 1988 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 "265 ECU" zastępuje się "240 ECU", a "263 ECU" zastępuje się "238 ECU".
2. W art. 13 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2776/88 [1] Dz.U. L 249 z 8.9.1988, str. 9., straty powstałe w wyniku usunięcia masła zgodnie z art. 2 ust. 4 akapit ostatni we wrześniu 1988 r. będą odliczane w 100 % od wydatków zgłaszanych zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (EWG) nr 3184/83."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3207/88
z dnia 17 października 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, zwanego dalej "Systemem Zharmonizowanym", która zastępuje Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfach celnych;
rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 [3] ustanowiono z dniem 1 stycznia 1988 r.
Nomenklaturę Scaloną towarów, która spełnia wymogi zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
dlatego należy sformułować opis towarów i numery pozycji taryfowych zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 4000/87 [5], stosownie do terminów występujących w Nomenklaturze Scalonej opartej na Systemie Zharmonizowanym;
jaja gotowane w skorupkach i formowane produkty jajeczne, takie jak cylindryczne "jaja długie" były sklasyfikowane w podpozycji pozycji 21.07 (przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone) Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej do dnia 31 grudnia 1987 r.; powyższe produkty jajeczne nie były więc uważane za produkty objęte załącznikiem II Traktatu; wraz ze wprowadzeniem Nomenklatury Scalonej produkty te są obecnie klasyfikowane w kodach CN 0407 (jaja ptasie, w skorupkach, świeże, zakonserwowane lub gotowane) lub 0408 (jaja ptasie, bez skorupek i żółtek, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub nie); jaja gotowane w skorupce i formowane produkty jajeczne można wykorzystywać w ten sam sposób lub w zastępstwie, jak jaja zakonserwowe, w skorupce lub bez skorupki; jaja zakonserwowane znajdują się w wyżej wymienionym załączniku II i są dlatego wyszczególnione w rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75; logiczne i pożądane jest, aby jaja gotowane w skorupce i formowane produkty jajeczne zostały również ujęte w wymienionym rozporządzeniu;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno stracić moc;
należy dostosować wiele rozporządzeń dotyczących sektora jaj w celu uwzględnienia stosowania nowej nomenklatury; na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dokonywane mogą być jedynie zmiany o charakterze czysto technicznym; odpowiednio, należy wprowadzić przepisy, aby wszystkie inne dostosowania były przeprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, pod warunkiem że takie dostosowania wynikają wyłącznie z wprowadzania Systemu Zharmonizowanego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku jaj obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 04070011 _BAR_ Jaja drobiu w skorupkach, świeże, zakonserwowane albo gotowane _BAR_
04070019 _BAR_
04070030 _BAR_
b) _BAR_ 04081110 _BAR_ Jaja bez skorupek i żółtka jaj, nadające się do spożycia przez ludzi, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub nie _BAR_
04081911 _BAR_
04081919 _BAR_
04089110 _BAR_
04089910 _BAR_
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "jaja w skorupkach" oznaczają jaja drobiu w skorupkach, świeże, konserwowe albo gotowane, inne niż jaja wylęgowe, określone w lit. b);
b) "jaja wylęgowe" oznaczają jaja drobiu wylęgowe;
c) "produkty całe" oznaczają jaja ptasie pozbawione skorupek, zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub nie, nadające się do spożycia przez ludzi;
d) "produkty oddzielone" oznaczają żółtka jaj ptasich, zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub nie, nadające się do spożycia przez ludzi;
e) "kwartał" oznacza okres trzech miesięcy rozpoczynający się dnia 1 lutego, dnia 1 maja, dnia 1 sierpnia lub dnia 1 listopada."
2.
Załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 4000/87 traci moc.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 Komisja dokona w rozporządzeniach Rady lub Komisji dotyczących wspólnej organizacji rynku jaj niezbędnych dostosowań technicznych wynikających ze stosowania art. 1.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3240/88
z dnia 18 października 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2915/86 ustanawiające przepisy o charakterze socjo-strukturalnym stosowane w zakresie rolnictwa na Wyspach Kanaryjskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2915/86 [1] kierując się potrzebą dalszego rozwoju struktur produkcji rolnych rozszerzyło na Wyspy Kanaryjskie szereg środków o charakterze socjo-strukturalnym mających zastosowanie do wszystkich regionów wspólnotowych;
z uwagi na ich dalece nieodpowiednie struktury rolne, następujące środki powinny także mieć zastosowanie do Wysp Kanaryjskich: system wsparcia na rzecz zaniechania uprawy ziemi przyjęty rozporządzeniem (EWG) nr 1096/88 [2] oraz system pomocy w celu wsparcia tworzenia i ułatwiania działania organizacji producentów w sektorze owocowo-warzywnym przewidziany rozporządzeniem (EWG) nr 1035/72 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2238/88 [4];
stosowanie wyżej wymienionych środków socjo-strukturalnych w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich jest zgodne z ogólnymi celami wspólnej polityki rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2915/86 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólne środki wprowadzone na podstawie:
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 797/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1137/88 [6],
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 355/77 z dnia 15 lutego 1977 r. w sprawie wspólnych środków służących poprawie warunków przetwórstwa produktów rolnych i rybołówstwa oraz wprowadzania ich do obrotu [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1760/87 [8],
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich zrzeszeń [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1760/87,
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1096/88 z dnia 25 kwietnia 1988 r. ustanawiające wspólnotowy program wsparcia na rzecz zaniechania uprawy ziemi [10],
- art. 13, 14 i 36 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2238/88, [12]
stosuje się w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowych Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji nr 3417/88/EWG
z dnia 31 października 1988
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 2658/87/EWG z dnia 23 lipca 1987 dotyczące nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz wspólnej taryfy celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1858/88/EWG [2], a szczególnie jego artykuł 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia, należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji towarów zamieszczonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie nr 2658/87/EWG ustaliło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te dotyczą równocześnie każdej innej nomenklatury, która odnosi się do Nomenklatury Scalonej w części lub po dodaniu podpozycji, i która została ustanowiona na bazie specjalnych rozporządzeń wspólnotowych w celu stosowania środków taryfowych i innych w ramach wymiany towarowej;
w celu stosowania wyżej wspomnianych przepisów ogólnych, towary wymienione w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia muszą być przyporządkowane odpowiadającym kodom CN podanym w kolumnie 2 tabeli zgodnie z uzasadnieniami przedstawionymi w kolumnie 3;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku muszą być przyporządkowane odpowiadającym kodom CN Nomenklatury Scalonej zamieszczonym w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po dacie jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3480/88
z dnia 9 listopada 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1618/81 ustalające produkty podstawowe, które nie kwalifikują się do zaliczek na poczet refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2221/88 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6, jak również odpowiednie przepisy pozostałych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 stosuje się do produktów przetworzonych oraz towarów uzyskanych z produktów podstawowych, pod warunkiem że ustalenia dotyczące uszlachetniania czynnego nie są zabronione w odniesieniu do produktów porównywalnych;
rozporządzeniem (EWG) nr 2236/88 z dnia 19 lipca 1988 r. zawieszającego rozporządzenie (EWG) nr 866/84 ustanawiające specjalne środki dotyczące wyłączenia przetworów mlecznych z ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego i z niektórych zabiegów zwyczajowych [5] Rada zezwoliła, do zakończenia kampanii 1988/89, na korzystanie z uszlachetniania czynnego przedmiotowych produktów i w związku z tym można dokonywać refundacji za te produkty w systemie zaliczkowym, za wskazany okres;
dlatego należy uaktualnić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1618/81 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2880/84 [7], i z wykazu produktów podstawowych usunąć przetwory mleczne, niepodlegające tym ustaleniom;
rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3174/88 [9], Rada wprowadziła nową nomenklaturę towarów; dlatego należy w odpowiedni sposób dostosować rozporządzenie (EWG) nr 1618/81;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1618/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 1618/81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Produkty podstawowe, które nie kwalifikują się do ustaleń, określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, są wymienione w Załączniku.
Jednakże powyższe produkty podstawowe podlegają wyłączeniu jedynie w przypadku, gdy przeznacza się je do wykorzystania przy przetwarzaniu produktów wymienionych:
a) w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, z wyjątkiem wymienionych tam produktów objętych kodem CN 2309;
b) w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1418/76 [10]
2.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3491/88
z dnia 9 listopada 1988 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3174/88 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3498/88
z dnia 9 listopada 1988 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 391/68 i (EWG) nr 1092/80 w zakresie warunków wymaganych dla skupu interwencyjnego i przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3906/87 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: celem interwencji i prywatnego składowania jest tymczasowe umożliwienie wycofania produktów z rynku, na którym występuje brak równowagi, w celu ich odsprzedaży gdy tylko sytuacja rynkowa się poprawi; z tego powodu, produkty oferowane do skupu interwencyjnego lub składowane muszą nadawać się, w zależności od przypadku, do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;
rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego [3], określa procedurę, którą należy stosować w przypadkach zagrożenia radiologicznego w celu ustalenia poziomów skażenia radioaktywnego, którym muszą odpowiadać środki spożywcze i pasze dla zwierząt, aby mogły być sprzedawane; wskutek tego, produkty rolne, w przypadku których poziomy skażenia radioaktywnego są przekroczone, nie mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego lub umowy składu;
w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1707/86 z dnia 30 maja 1986 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 624/87 [5], zostały ustalone maksymalne dozwolone poziomy radioaktywności; po wygaśnięciu rozporządzenia (EWG) nr 1707/86 te same maksymalne dozwolone poziomy zostały zawarte w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3955/87 [6], które je zastępuje; produkty rolne przekraczające te maksymalne dozwolone poziomy nie mogą być uważane za produkty których jakość handlowa jest solidna i właściwa;
stwierdzono, że w następstwie wspomnianego wypadku część produkcji rolnej Wspólnoty uległa, w różnym stopniu, skażeniu radioaktywnemu; należy sprecyzować, że produkty rolne pochodzenia wspólnotowego, przekraczające wartości ustalone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3955/87 nie mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego lub umowy składu;
artykuł 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 391/68 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4160/87 [8], ustanawia warunki, na których wieprzowina może być skupowana; art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1092/80 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 201/85 [10], ustanawia warunki zawarcia umowy składu w odniesieniu do tego produktu; należy sprecyzować te warunki; należy odpowiednio zmienić wyżej wymienione rozporządzenia;
stopień skażenia radioaktywnego środków spożywczych w następstwie zagrożenia radiologicznego waha się w zależności od cech wypadku i rodzaju produktu; decyzja o konieczności zapewnienia kontroli, jak również środkach kontroli musi być dostosowana do każdej sytuacji i uwzględniać, na przykład, charakterystykę danych regionów, produktów i nuklidów radioaktywnych;
Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 391/68 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) przekraczających najwyższe dopuszczalne poziomy radioaktywności dozwolone na mocy rozporządzeń Wspólnoty.
Poziomy stosowane do produktów pochodzenia wspólnotowego, skażonych wskutek wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu, są ustalone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3955/87 [11] Kontrolę poziomu skażenia radioaktywnego w produkcie przeprowadza się jedynie wtedy, gdy wymaga tego sytuacja i w niezbędnym do tego okresie.
W razie potrzeby czas trwania i zakres kontroli określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75."
2. W art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1092/80 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Ponadto produkty nie mogą być przedmiotem umowy składu, jeśli przekraczają najwyższe dopuszczalne poziomy skażenia radioaktywnego dozwolone na mocy rozporządzeń Wspólnoty.
Poziomy stosowane do produktów pochodzących pochodzenia wspólnotowego, skażonych wskutek wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu, są ustalone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3955/87 [*] Dz.U. L 371 z 30.12.1987, str. 14..
Kontrolę poziomu skażenia radioaktywnego w produkcie przeprowadza się jedynie wtedy, gdy wymaga tego sytuacja i w niezbędnym do tego okresie.
W razie potrzeby czas trwania i zakres kontroli określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3551/88
z dnia 14 listopada 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół Dodatkowy do Umowy o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Marokiem przewiduje, że preferencyjne stawki celne stosuje się w przywozie do Wspólnoty róż i goździków, w ramach limitu kontyngentu taryfowego otwartego dla wszystkich świeżych kwiatów ciętych, objętych kodem CN 060310 pochodzących z Maroka; te taryfowe udogodnienia stosowane są wyłącznie w odniesieniu do przywozu towarów spełniającego niektóre warunki cenowe;
rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 [1] ustanowiło warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie powyższych produktów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii; stosowanie tego rozporządzenia musi zostać rozszerzone w celu objęcia takich kwiatów pochodzących z Maroka,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4088/87 wprowadza się następujące zmiany:
1. Tytuł otrzymuje brzmienie:
"rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka"
;
2. W art. 1 wyrazy "pochodzących z Cypru, Izraela lub Jordanii" zastępuje się wyrazami "pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii lub Maroka".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3564/88
z dnia 16 listopada 1988 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1315/88 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek inne poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3565/88
z dnia 16 listopada 1988 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1315/8 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3642/88
z dnia 23 listopada 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3083/73 w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3997/87 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3083/73 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2811/86 [4], wyszczególniono informacje, które Państwa Członkowskie muszą przekazywać Komisji, jak również terminy przekazywania tych informacji; przewidziano, że dane dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz kukurydzy mieszańcowej przekazywane będą raz w miesiącu; ponieważ taka częstotliwość nie pozwala na poznanie w odpowiednim czasie przewidywalnej ilości przywozu i podjęcie środków, których mógłby wymagać rozwój sytuacji na rynku, należy zmienić daty przekazywania informacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3083/73 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Zapisy oznaczone numerem 10 otrzymują brzmienie:
"Numer _BAR_ Charakter informacji _BAR_ Termin przekazania informacji _BAR_
10 _BAR_ Dane dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz: (9) _BAR_ _BAR_
_BAR_ —dla kukurydzy mieszańcowej _BAR_ 10, 20 i ostatni dzień każdego miesiąca _BAR_
_BAR_ —dla sorgo mieszańcowego _BAR_ 10 dzień każdego miesiąca" _BAR_
2.
W przypisie (
9 ) zdanie wprowadzające i tiret pierwsze otrzymują brzmienie:
"Należy dostarczyć następujących informacji w sposób przedstawiony poniżej:
- wydanie pozwoleń na przywóz kukurydzy mieszańcowej na każde 100 kilogramów,
- wydanie pozwoleń na przywóz sorgo mieszańcowego w … (miesiąc) na każde 100 kilogramów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3880/88
z dnia 12 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2262/84 wprowadzające specjalne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3462/87 [4], producenckie Państwa Członkowskie muszą tworzyć agencje do celów prowadzenia niektórych kontroli i działania w ramach systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek; zgodnie z art. 1 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia Rada musi przyjąć przed dniem 1 stycznia 1989 r. metodę finansowania kosztów rzeczywistych tych agencji, począwszy od roku gospodarczego 1989/1990;
uwzględniając ważną rolę, jaką jednostki te odgrywają w kontroli prawidłowego i jednakowego stosowania uzgodnień dotyczących pomocy produkcyjnej, należy ustanowić przepis określający metodę finansowania rzeczywistych wydatków agencji, która umożliwiłaby im skuteczne i regularne funkcjonowanie w ramach autonomii administracyjnej przewidzianej w przepisach; cel ten może być osiągnięty metodą łączącą finansowanie przez Wspólnotę i finansowanie przez Państwo Członkowskie;
agencje w zainteresowanych czterech producenckich Państwach Członkowskich nie są w takiej samej sytuacji; trudności natury administracyjnej i prawnej skutkują w opóźnieniach w tworzeniu i/lub działaniu agencji w niektórych Państwach Członkowskich; te Państwa Członkowskie nie wykorzystały skutecznie maksymalnych kwot, które zostały dla nich zarezerwowane w początkowej fazie, kiedy wydatki całkowicie obciążały Wspólnotę; dlatego okres objęty tą fazą należy przedłużyć o jeden rok bez zwiększania kwot maksymalnych, które są już przydzielone zgodnie z obowiązującymi przepisami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W okresie pięciu lat od dnia 1 listopada 1984 r. rzeczywiste wydatki agencji pokrywane będą z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w wysokości:
- w przypadku Włoch — 100 % przez pierwsze trzy lata, do łącznej sumy 14 milionów ECU oraz 50 % w roku czwartym i piątym,
- w przypadku Grecji — 100 %, do łącznej sumy 7 milionów ECU.
W okresie trzech lat od dnia 1 listopada 1989 r. rzeczywiste wydatki agencji włoskich i greckich pokrywane będą z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w wysokości 50 %.
W przypadku Hiszpanii i Portugalii w okresie od dnia 1 marca 1986 r. do dnia 31 października 1990 r. pokrywa się 100 % wydatków rzeczywistych agencji do maksymalnej kwoty 9,3 milionów ECU dla Hiszpanii i 4,7 milionów ECU dla Portugalii.
W okresie od dnia 1 listopada 1990 r. do dnia 31 października 1992 r. wydatki pokrywa budżet ogólny Wspólnot Europejskich w wysokości 50 %.
Państwa Członkowskie mogą, na warunkach, jakie zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, pokrywać część ponoszonych przez nie wydatków poprzez potrącenie ze wspólnotowej pomocy przyznawanej w przypadku oliwy z oliwek.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje, do dnia 1 stycznia 1992 r., metodę finansowania tych wydatków, począwszy od roku gospodarczego 1992/1993." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3892/88
z dnia 14 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2306/88 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi, że cukier C lub izoglukoza C, wyprodukowane w odniesieniu do roku gospodarczego i nieprzesunięte jako produkcja na następny rok gospodarczy, nie mogą być zbyte na rynku krajowym i muszą zostać wywiezione w stanie naturalnym; w celu zapewnienia jednolitego stosowania tego przepisu w całej Wspólnocie konieczne wydaje się dokładne sprecyzowanie pojęcia wywozu w rozumieniu omawianego artykułu, a w konsekwencji dostosowanie dat, pozostawiając jednocześnie Państwom Członkowskim w zakresie terminu przekazania dowodu wywozu możliwość dopuszczania w szczególnych przypadkach dłuższych terminów;
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 [4] przewiduje, że cukier C i izoglukoza C muszą zostać wywiezione z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostały wyprodukowane; to samo rozporządzenie zezwala danemu producentowi na zastąpienie przy wywozie cukru C lub izoglukozy C cukrem białym lub izoglukozą wyprodukowanymi przez innego producenta ustanowionego na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego, po uiszczeniu kwoty mającej na celu zrównoważenie korzyści finansowej, którą mógłby odnieść z powodu tego zastąpienia;
jednakże ze względu na ewolucję techniczną w składowaniu okazuje się, że cukier C lub izoglukoza C są niekiedy składowane na wywóz w obiektach przeznaczonych do składowania położonych poza fabryką, znajdujących się w Państwie Członkowskim produkcji lub w innym Państwie Członkowskim, razem z innymi cukrami lub innymi izoglukozami wyprodukowanymi przez inne przedsiębiorstwa lub przez to samo przedsiębiorstwo, bez możliwości ich odróżnienia; w rezultacie konieczne jest, z jednej strony w celu zapewnienia zgodności z powyżej wymienioną zasadą, z drugiej strony z przyczyn technicznych związanych z tego typu składowaniem, uściślenie, że zamiana w tym samym miejscu składowania między cukrami i izoglukozą o różnym pochodzeniu jest dopuszczalna, gdy przedmiotowy produkt znajduje się aż do chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego pod kontrolą administracyjną dającą gwarancje równoważne gwarancjom zapewnianym przez kontrolę celną, a po tym przyjęciu znajduje się pod kontrolą celną, tak aby zamiana nie dała podstawy do zapłaty kwoty określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81; ponadto kontrole te powinny zapewnić w szczególności, że ilość cukru lub izoglukozy odpowiadająca danej ilości cukru C lub izoglukozy C będzie przechowywana w tym samym miejscu składowania do momentu ich usunięcia z magazynu w celu wywozu poza obszar celny Wspólnoty;
z przyczyn administracyjnych pożądane jest, aby przepisy te obowiązywały jedynie w stosunku do produkcji cukru C i izoglukozy C od roku gospodarczego 1988/1989;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. Wywóz określony w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 uważa się za dokonany, jeżeli:
a) cukier C lub izoglukoza C są wywożone z Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zostały wyprodukowane;
b) dane zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte przez Państwo Członkowskie, określone w lit. a) przed 1 stycznia następującym po upływie roku gospodarczego, w trakcie którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane;
c) cukier C lub izoglukoza C, lub odpowiadająca im ilość w rozumieniu art. 2 ust. 3 opuściły obszar celny Wspólnoty najpóźniej w terminie 60 dni od 1 stycznia określonego w lit. b);
d) produkt został wywieziony bez refundacji lub opłaty wyrównawczej jako cukier biały lub cukier surowy, niepoddany denatyracji lub jako syropy uzyskane przed etapem krystalizacji, objęte kodami CN 17026090 i 17029090 lub jako izoglukoza w stanie naturalnym z Państwa Członkowskiego określonego na podstawie lit. a).
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli nie są spełnione wszystkie warunki przewidziane w akapicie pierwszym, daną ilość cukru C lub izoglukozy C uważa się za zbyte na rynku wewnętrznym.
W przypadku siły wyższej właściwa agencja Państwa Członkowskiego, na terytorium którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane, przyjmuje środki niezbędne z punktu widzenia okoliczności, na które powołuje się zainteresowana strona.
2. Ilości cukru wywożone w postaci syropów, określone na podstawie ust. 1 lit. d) akapit pierwszy, należy ustalać na podstawie zawartości w nich cukru ekstraktywnego, stwierdzanej zgodnie z przepisami art. 1 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1443/82.
Nie można powoływać się na przepisy art. 34 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [5]; w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia.";
2) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dowód, że warunki określone w art. 1 ust. 1 zostały spełnione przez danego producenta, należy dostarczyć do właściwej agencji Państwa Członkowskiego, na terytorium którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane przed 1 kwietnia następującym po upływie roku gospodarczego, w trakcie którego zostały wyprodukowane.
Jednakże w szczególnych wypadkach właściwa agencja danego Państwa Członkowskiego może zezwolić na dłuższy termin.";
3) w art. 2 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy wyrazy "określone w art. 30" zastępuje się wyrazami "określone w art. 30 i 31";
4) w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) oraz w przypadku określonym w ust. 3, jeżeli usunięcie z magazynu ma miejsce:
- przed przyjęciem zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), dowód dodatkowy ustalony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym składowanie miało miejsce,
lub
- po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), dowód w rozumieniu art. 31 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3183/80, ustanowiony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym składowanie miało miejsce.
Dodatkowy dowód musi w obu przypadkach potwierdzać usunięcie z magazynu przedmiotowego produktu lub ilości odpowiadającej zamianie w rozumieniu ust. 3.";
5) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli cukier C lub izoglukoza C wyprodukowane przez producenta są składowane w celu wywozu w silosie, magazynie lub zbiorniku znajdującym się w miejscu położonym poza fabryką producenta w Państwie Członkowskim producenta, w Państwie Członkowskim produkcji lub innym Państwie Członkowskim i w którym składowane są inne cukry i izoglukozy wyprodukowane przez innych producentów lub przez danego producenta, bez możliwości ich odróżnienia, wszystkie cukry i izoglukozy składowane w ten sposób muszą być poddane kontroli administracyjnej stanowiącej gwarancję równoważną gwarancjom zapewnianym przez kontrolę celną aż do przyjęcia zgłoszenia wywozowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), i znajdować się pod kontrolą celną od momentu przyjęcia zgłoszenia.
W tym przypadku zezwala się, aby ilość cukru lub izoglukozy wyprodukowanych we Wspólnocie odpowiadająca danej ilości cukru C lub izoglukozy C do przechowywania w tym samym silosie, magazynie lub zbiorniku do chwili jego opróżnienia została wywieziona zamiast cukru C lub izoglukozy C poza obszar celny Wspólnoty, bez podstawy do zapłaty kwoty określonej w ust. 2.";
6) artykuł 3 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przed 1 maja następującym po 1 stycznia, określonym w art. 1 ust. 1 lit. b), informuje producentów, na których spoczywa obowiązek zapłaty kwoty określonej w ust. 1, o łącznej kwocie do zapłaty.
Taka łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed dniem 20 maja tego samego roku.
3.
Jednakże gdy właściwa agencja na mocy art. 2 ust. 1 akapit drugi przedłużyła termin na okazanie dowodu, dni 1 maja i 20 maja określone w ust. 2 zastępuje się datami, które zostaną określone przez właściwą agencję na podstawie dopuszczalnego przedłużenia terminu.";
7) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1. Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia przed 15 kwietnia następującym po 1 stycznia określonym w art. 1 ust. 1 lit. b) producentów, na których spoczywa obowiązek zapłaty kwoty określonej w art. 2 ust. 2 akapit drugi, o łącznej kwocie do zapłaty.
2.
Łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed dniem 1 maja tego samego roku.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3893/88
z dnia 14 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2290/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1315/88 [2], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 63a i 63b rozporządzenia (EWG) nr 918/83 wprowadziły ostatecznie do wspólnotowego systemu zwolnień celnych dotychczas nieobowiązkowe przepisy art. 137 i 138 tego rozporządzenia w odniesieniu do przyrządów i aparatury wykorzystywanej do badań medycznych, diagnozowania lub do przeprowadzenia zabiegów medycznych;
takie przepisy wykonawcze mogą, do pewnego stopnia, opierać się na przepisach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2290/83 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1745/85 [4]; dlatego wydaje się właściwe ujęcie wszystkich analogicznych sytuacji w jednym akcie prawnym, poprzez zmianę mającą na celu rozszerzenie zakresu rozporządzenia (EWG) nr 2290/83;
doświadczenie praktyczne odnoszące się do procedury przewidzianej w obecnych przepisach wykazuje, że powinno się dokonać pewnych dostosowań;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2290/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2290/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59 oraz art. 63a i 63b rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych"
;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania art. 50–59 oraz art. 63a i 63b rozporządzenia (EWG) nr 918/83, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym";";
3) w art. 7 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Do czasu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o zwolnienie towarów z należności celnych przywozowych zgodnie z niniejszym artykułem właściwe organy mogą zezwolić na czasowy przywóz danego przyrządu lub aparatury ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, z zastrzeżeniem zobowiązania instytucji lub organizacji, do której wysyłane są towary, do uiszczenia odpowiednich należności przywozowych, w przypadku gdyby zwolnienie z należności celnych przywozowych nie zostało udzielone";
4) w art. 7 ust. 7 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże okres ten może zostać przedłużony, pod warunkiem że całkowity okres nie przekracza dziewięciu miesięcy, jeżeli Komisja uzna za niezbędne zdobycie dodatkowych informacji od Państwa Członkowskiego w celu podjęcia decyzji.
W tym przypadku Komisja musi powiadomić o tym właściwy organ wnioskujący przed upływem okresu pierwszych sześciu miesięcy";
5) dodaje się tytuł Va w brzmieniu:
"TYTUŁ Va
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA PRZYRZĄDÓW I APARATURY MEDYCZNEJ Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH NA PODSTAWIE ART. 63a I 63b ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 15a
1.
W celu uzyskania zwolnienia przyrządów i aparatury z należności celnych przywozowych zgodnie z art. 63a i 63b rozporządzenia podstawowego kierownik instytucji bądź organizacji, do której wysyłane są towary, lub jego upoważniony przedstawiciel, zobowiązany jest do złożenia wniosku do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać następujące informacje dotyczące danego przyrządu lub aparatury:
a) dokładny, stosowany przez producenta opis handlowy tych przyrządów lub aparatury i ich przypuszczalną klasyfikację w nomenklaturze taryfowej;
b) nazwisko lub nazwę i adres producenta oraz, jeżeli jest dostępne, dostawcy;
c) kraj pochodzenia przyrządu lub aparatury;
d) miejsce, gdzie przyrząd lub aparatura mają być wykorzystywane;
e) wykorzystanie, jakiemu mają podlegać przyrząd lub aparatura.
3.
W odniesieniu do darowizny wniosek powinien zawierać ponadto:
a) nazwisko lub nazwę i adres darczyńcy;
b) oświadczenie składającego wniosek, z którego wynika, że:
(i) darowizna przyrządu lub aparatury nie kryje w sobie żadnych zamiarów handlowych ze strony darczyńcy;
(ii) darczyńca nie jest w jakikolwiek sposób powiązany z producentem przyrządów lub aparatury, dla której wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych.
Artykuł 15b
1.
Jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego rozważają udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych przyrządów lub aparatury, jak to określono w art. 63a rozporządzenia podstawowego, zasięgają one opinii pozostałych Państw Członkowskich w celu ustalenia, czy równoważna aparatura lub przyrządy są wytwarzane we Wspólnocie.
2.
Jeżeli w ciągu czterech miesięcy organy zasięgające opinii nie otrzymają żadnej odpowiedzi, uznają, że w Państwach Członkowskich, do których zwrócono się o opinię, nie są wytwarzane równoważne przyrządy do tych, które są przedmiotem wniosku o zwolnienie z należności celnych przywozowych.
3.
W przypadku gdy okres czterech miesięcy okaże się niewystarczający dla organów, których opinii się zasięga, poinformują one o tym organy zasięgające opinii oraz jednocześnie wyznaczają okres, w którym można oczekiwać od nich ostatecznej odpowiedzi.
Okres ten nie może jednakże przekraczać następnych dwóch miesięcy.
4.
Jeżeli po zakończeniu procedury konsultacji, o której mowa w ust. 1–3, organy zasięgające opinii stwierdzą, że warunki określone w art. 63a ust. 1 lit. a)-c) rozporządzenia podstawowego są spełnione, zezwalają na zwolnienie.
W przeciwnym wypadku odmawiają udzielenia zwolnienia.
Artykuł 15c
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się orgaizacja lub instytucja, do której wysyła się towary, nie są w stanie podjąć decyzji, określonej w art. 15b, przepisy regulujące procedurę określoną w art. 7 ust. 2–7 w odniesieniu do zwolnienia z należności celnych przywozowych przyrządów i aparatury naukowej stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 15d
Przepisy art. 15a-15c stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do części zapasowych, części składowych, specjalnego wyposażenia oraz narzędzi używanych do konserwacji, kontroli, kalibrowania lub naprawy przyrządu lub aparatury zwolnionej z należności celnych przywozowych na podstawie art. 63a ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 15e
Przepisy art. 8 stosuje się mutatis mutandis"
;
6) w art. 16 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zapasowych, części składowych, wyposażenia i narzędzi, których cena lub wartość dla celów celnych przekracza 5000 ECU i które udzieliło bądź też nie udzieliło zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 1 lub art. 15b ust. 4".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3914/88
z dnia 14 grudnia 1988 r.
w sprawie procedur analitycznych stosowanych w celu oznaczania masy suchej, masy tłuszczowej oraz zawartości cukru w produktach objętych kodem CN 19059030
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3174/88 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do niniejszego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących procedur analitycznych stosowanych w celu oznaczania zawartości cukrów (sumy zawartości sacharozy, fruktozy, glukozy, laktozy i maltozy), tłuszczów oraz masy suchej w produktach objętych kodem CN 19059030;
przeprowadzone badania oraz prace badawcze wykazują, że procedury analityczne określone w art. 1 są właściwe;
wejście w życie niniejszego rozporządzenia powoduje uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2093/84 z dnia 19 lipca 1984 r. w sprawie procedur analitycznych stosowanych w celu oznaczania masy suchej, masy tłuszczowej oraz zawartości cukru w poszczególnych wyrobach piekarniczych zwykłych, objętych pozycją 19.07 Wspólnej Taryfy Celnej [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawartość cukrów (suma zawartości sacharozy, fruktozy, glukozy, laktozy, maltozy), tłuszczów oraz masy suchej w produktach objętych kodem CN 19059030 jest ustalana zgodnie z następującymi procedurami:
- zawartość cukrów (sumy zawartości sacharozy, fruktozy, glukozy, laktozy, maltozy) oznaczana jest na podstawie HPLC,
- zawartość masy tłuszczowej oznaczana jest po dokonaniu hydrolizy kwasem solnym; za masę tłuszczową uważa się produkt uzyskany w wyniku tej hydrolizy przez ekstrakcję eterem naftowym,
- oznaczenie zawartości masy suchej następuje po wysuszeniu reprezentatywnej próbki w temperaturze 103 ± 2 °C, aż do uzyskania stałej masy.
Artykuł 2
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2093/84 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3915/88
z dnia 15 grudnia 1988 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 63c rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1315/88 [2], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 63c rozporządzenia (EWG) nr 918/83 przewidujące zwolnienie z należności celnych przywozowych przesyłek zawierających próbki substancji wzorcowych zatwierdzone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), przeznaczone do kontroli jakości materiałów stosowanych przy wytwarzaniu produktów leczniczych; takie przesyłki są adresowane do odbiorców upoważnionych przez właściwe organy krajowe do korzystania z powyższych zwolnień;
należy ustanowić warunki wymagane do właściwego stosowania tych przepisów; warunki te muszą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania art. 63c rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83.
Artykuł 2
Zwolnienie określone w art. 63c rozporządzenia (EWG) nr 918/83 stosuje się jedynie do przesyłek wysyłanych przez Centrum Współpracy ds. Wzorcowych Substancji Chemicznych Światowej Organizacji Zdrowia w Sztokholmie (Szwecja) do odbiorców upoważnionych przez odpowiednie organy krajowe do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Artykuł 3
Zwolnienie z należności celnych przywozowych przesyłek określonych w art. 63c rozporządzenia (EWG) nr 918/83 jest uwarunkowane umieszczeniem na opakowaniach zawierających substancje wzorcowe:
- po pierwsze, pieczęci Centrum Współpracy Światowej Organizacji Zdrowia określonego w art. 2 powyżej,
- po drugie, etykiety, której wzór znajduje się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, na której została wyraźnie zaznaczona w odpowiedniej rubryce chemiczna substancja wzorcowa.
Artykuł 4
Zwolnienie obejmuje również inne specjalne opakowania zbiorcze, niezbędne do transportu wzorcowych substancji chemicznych oraz wyposażenia znajdującego się w przesyłkach.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3939/88
z dnia 16 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2580/88 ustanawiające zasady wprowadzania zmian w wykazie odmian ryżu, określonym w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3878/87 z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych odmian ryżu [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1424/88 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2580/88 [3] ustanawia dzień 31 lipca jako termin składania wniosków Państw Członkowskich w celu włączenia odmian ryżu, które mogłyby znajdować się w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 3878/87;
włączenie do krajowego katalogu stanowi zasadniczy warunek składania tych wniosków; ponieważ warunku tego nie można spełnić przed tą datą, która poprzedza zbiory, przedmiotową datę należy przesunąć na dzień 20 grudnia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2580/88 datę "31 lipca" zastępuje się datą "20 grudnia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3974/88
z dnia 20 grudnia 1988 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3174/88 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3994/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3998/87 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 890/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3589/85 [4], stanowi, iż jedynie chmiel odpowiadający definicji podanej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 oraz spełniający minimalne wymogi dopuszczenia do obrotu przewidziane w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 890/78 może uzyskać certyfikat, określony w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r. dotyczącego certyfikacji chmielu [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2039/85 [6];
doświadczenie pokazuje, że nie jest możliwe wykluczenie obecności w próbkach cząstek innych odmian chmielu; fakt ten nie powoduje zniekształcenia właściwości produktu przeznaczonego do certyfikacji; dlatego można dopuszczać jedynie bardzo małe ilości takich cząstek; w rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 należy wprowadzić odpowiednie zmiany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I lit. c) do rozporządzenia (EWG) nr 890/78, w kolumnie "Wyszczególnienie", wyrazy "najczęściej niepochodzące z szyszek" zastępuje się wyrazami:"które zwykle nie pochodzą z szyszek;cząstki pochodzące z odmian chmielu innych niż odmiany do certyfikacji mogą jednak być obecne we wskazanych zawartościach najwyżej do 2 % masy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 4045/88
z dnia 19 grudnia 1988 r.
określające uposażenie prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając decyzję Rady nr 88/591/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 24 października 1988 r. ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jej art. 2 ust. 5,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy wyżej wymienionej decyzji Rada ustanowiła przy Trybunale Sprawiedliwości Sąd Pierwszej Instancji powołany do pełnienia ważnych funkcji sądowniczych;
niezbędne jest ustalenie uposażeń, emerytur i wszelkich należności płatnych zamiast wynagrodzenia prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji;
należy zatem zmienić rozporządzenie Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3875/87 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
W rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wprowadza się następujące zmiany:
1) do tytułu dodaje się wyrazy:
"oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji";
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21a
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące prezesa, członków i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości stosuje się do prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji.
2.
Miesięczne podstawowe wynagrodzenie prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji jest równe kwocie wynikającej z zastosowania następujących wartości procentowych do podstawowego wynagrodzenia urzędnika Wspólnot Europejskich ostatniego stopnia grupy A1:
Prezes: _BAR_ 112,5 _BAR_ %, _BAR_
Członkowie: _BAR_ 104 _BAR_ %, _BAR_
Sekretarz: _BAR_ 95 _BAR_ %. _BAR_
3.
Miesięczny dodatek reprezentacyjny określony w art. 4 ust. 3 wynosi:
Przewodniczący: _BAR_ 21015 BEF, _BAR_
Członkowie: _BAR_ 19170 BEF, _BAR_
Sekretarz: _BAR_ 16299 BEF. _BAR_
Sędziowie-przewodniczący izb Sądu otrzymują dodatkowo, w czasie ich kadencji, dodatek funkcyjny w wysokości 25573 BEF miesięcznie."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 4060/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w sektorze chmielu w następstwie wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3174/88 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 Komisja dokonuje dostosowań o charakterze technicznym do aktów wspólnotowych odnoszących się do Nomenklatury Scalonej;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3998/87 [3] zmienia rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1988 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [4] w celu dostosowania go do Nomenklatury Scalonej wprowadzonej rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87; w konsekwencji należy odpowiednio dostosować rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3076/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1465/79 [6], jak również rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3975/88 [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3076/78, otrzymuje brzmienie:
"2.
Dowodu określonego w ust. 1 dostarcza się:
a) w odniesieniu do szyszek chmielowych objętych kodem CN 1210, w drodze przedstawienia:
- albo zaświadczenia przewidzianego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, zwanego dalej "zaświadczeniem o równoważności",
- albo "zaświadczenia z kontroli" określonego w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku produktów innych niż szyszki chmielowe objęte kodem CN 1210, jak również soki i ekstrakty z chmielu objęte kodem CN 13021300, w drodze przedstawienia świadectwa równoważności."
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Komisji (EWWIS, EWG, Euratom) nr 4063/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze do art. 46a dotyczące warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudnienia personelu Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 679/87 [2], w szczególności jego art. 46a,
uwzględniając opinię Komitetu Ekspertów przewidzianą w art. 46a ust.2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4a warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego ustanawia warunki przyznawania zasiłku dla bezrobotnych osobom będącym byłymi pracownikami Centrum i pozostającym bez zatrudnienia po ustaniu stosunku pracy w Centrum;
ustanowienie niezbędnych przepisów wykonawczych do art. 46a ust. 2 należy do Komisji;
rozporządzenie Komisji (EWWiS, EWG, Euratom) nr 91/88 [3] ustanawia przepisy wykonawcze do art. 28a warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, który jest identyczny jak art. 46a warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 91/88, z wyjątkiem art. 5 tego rozporządzenia, stosuje się analogicznie do pracowników Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWWIS, EWG, Euratom) nr 4064/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
ustanawiające przepisy dla stosowania art. 46a Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 680/87 [2], w szczególności jego art. 46a,
uwzględniając opinię komitetu ekspertów przewidzianego w art. 46a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 46a Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy ustala warunki przyznawania zasiłku dla bezrobotnych dla byłych członków personelu który pozostają bezrobotni po zakończeniu służby w Fundacji;
do Komisji należy ustalenie przepisów niezbędnych dla stosowania art. 46a ust. 2;
rozporządzenie Komisji (EWWiS, EWG, Euratom) nr 91/88 [3] ustanawia przepisy wykonawcze do art. 28a Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, który jest identyczny z art. 46a Warunków Zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Warunków Życia i Pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 91/88, z wyjątkiem jego art. 5, stosuje się odpowiednio do pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 4112/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 ustalające normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3991/87 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 315/68 [3] z dnia 12 marca 1968 r. ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1733/73 [4], ustanawia normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw przeznaczonych na sprzedaż konsumentom na ich własne potrzeby wewnątrz Wspólnoty lub na wywóz do państw trzecich;
należy dostosować taryfowy opis wymienionych produktów w celu uwzględnienia wdrożenia nomenklatury taryfowej wprowadzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3468/88 [6];
artykuł 2 ust. 1 drugi akapit rozporządzenia (EWG) nr 351/86 ustanawia warunki obrotu we Wspólnocie produktami przeznaczonymi do użytku lub przesyłanymi do miejsca innych niż określone w akapicie pierwszym tego ustępu; w świetle zdobytego doświadczenia, zasady wprowadzenia do obrotu istniejące w przypadku wywozu do państw trzecich powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do produktów nieprzeznaczonych na sprzedaż konsumentom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 315/68 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Normy jakości ustala się dla cebulek bulw, korzeni bulwiastych, łodyg podziemnych i kłączy w stanie uśpienia, objętych kodem CN 060110.
Powyższe normy jakości określone są w Załączniku."
2.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli produkty wymienione w art. 1 nie odpowiadają normom jakości, nie mogą:
- wewnątrz Wspólnoty:
i) na żadnym etapie obrotu być przechowywane lub przewożone w celu sprzedaży w paczkach przeznaczonych dla konsumenta na jego własne potrzeby;
ii) być wystawiane na sprzedaż, zgłoszone do sprzedaży, sprzedawane lub dostarczane konsumentowi przez handlowców lub bezpośrednio przez producentów,
- być wywożone do państw trzecich w celu sprzedaży konsumentom na ich własne potrzeby.
Produkty określone w art. 1 i przeznaczone do celów innych niż wymienione w akapicie pierwszym, nie mogą być sprzedawane we Wspólnocie lub wywożone do państw trzecich, o ile:
a) nie są zgodne z przepisami określonymi w Załączniku tytuł II akapit pierwszy;
b) nie wszystkie opakowania są zaopatrzone w następujące dane szczegółowe, zaznaczone czytelnie i w sposób nieusuwalny:
- identyfikacja sprzedającego:
nazwisko i adres lub symbol,
- właściwości produktu:"Nieprzeznaczony do sprzedaży konsumentom na jego własne potrzeby", do którego dodaje się, jeżeli stosowne, "produkt do rozmnażania".
c) opakowanie nie różni się wyraźnie od opakowania używanego do sprzedaży konsumentom na ich własne potrzeby."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4235/88
z dnia 21 grudnia 1988 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: współpraca międzynarodowa w dziedzinie badań naukowych znajduje się w fazie pełnego rozwoju; należy wspierać tego rodzaju kontakty, które są bardzo ważne dla dzisiejszego i jutrzejszego świata;
współpraca naukowa opiera się w szczególności na tym, że instytucje badawcze mające siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty oddają swoje urządzenia, stanowiące często kosztowną inwestycję, do dyspozycji badaczy z innych państw, również państw trzecich; umożliwia to realizację wspólnych programów badań przeprowadzanych w ramach umów o współpracy zawartych między instytucjami badawczymi różnych państw; aby pomyślnie doprowadzić swoją pracę do końca badacze potrzebują pewnego wyposażenia, które przywożą z zamiarem długotrwałego wykorzystywania we wspólnotowych instytucjach badawczych;
ze względu z długość okresu wykorzystywania wspomnianego wyposażenia przywóz nie może być dokonywany z zastosowaniem wspólnotowej procedury odprawy czasowej wynikającej z rozporządzenia (EWG) nr 3599/82 [1] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1620/85 [2];
wspomniane badania nie mają charakteru handlowego; przywóz wyposażenia nie ma na celu poprawy własnych urządzeń wspólnotowych instytucji, których dotyczą wymienione wyżej umowy o współpracy; ponadto przywożone wyposażenie pozostaje własnością osoby fizycznej lub prawnej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie trzecim; chodzi o wyjątkowe sytuacje, których nie obejmują art. 52–59 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 [3] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1315/88 [4]; w związku z tym należy wprowadzić szczególne środki zapewniające zwolnienie z należności celnych przywozowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 dodaje się art. 59a i 59b w brzmieniu:
"Artykuł 59a
1.
Z należności celnych przywozowych zwolnione jest wyposażenie przywożone do celów niehandlowych, przez instytucję lub organizację naukową mającą swoją siedzibę poza Wspólnotą lub na jej rzecz.
2.
Zwolnienie udzielane jest pod warunkiem, że wyposażenie:
a) jest przeznaczone do wykorzystywania przez członków lub przedstawicieli instytucji lub organizacji określonych w ust. 1 bądź za ich zgodą, w ramach umów o współpracy naukowej i w granicach określonych w tych umowach, mających na celu realizację międzynarodowych programów badawczych w instytucjach badawczych mających swoją siedzibę we Wspólnocie i zatwierdzonych do tego celu przez właściwe organy Państw Członkowskich;
b) w trakcie pozostawania na obszarze celnym Wspólnoty stanowi nadal własność osoby fizycznej lub prawnej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę poza tym obszarem.
3.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
- za wyposażenie uważa się przyrządy, aparaturę, maszyny oraz akcesoria do nich, łącznie z częściami zapasowymi i narzędziami specjalnie przeznaczonymi do ich utrzymania, kontroli, kalibracji lub naprawy, wykorzystywane do celów prowadzenia badań naukowych,
- za "przywożone do celów niehandlowych" uważa się wyposażenie przeznaczone do badań naukowych prowadzonych w celach niezarobkowych.
Artykuł 59b
1.
Wyposażenie określone w art. 59a, które zostało zwolnione z należności celnych przywozowych zgodnie z warunkami ustanowionymi w wymienionym artykule, nie może być pożyczane, wynajmowane ani przekazywane odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub przekazania wyposażenia instytucji lub organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnień na podstawie art. 59a, zwolnienie zostaje utrzymane, pod warunkiem że wyposażenie jest wykorzystywane do celów, które uprawniają do takiego zwolnienia.
W pozostałych wypadkach i bez uszczerbku dla stosowania art. 52 i 53 pożyczenie, wynajęcie lub przekazanie wymaga uprzedniego uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu pożyczenia, wynajęcia lub przekazania i według rodzaju wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
3.
Instytucje lub organizacje określone w art. 59a ust. 1, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnień lub które zamierzają wykorzystywać wyposażenie zwolnione z należności celnych przywozowych do celów innych niż przewidziane w wymienionym artykule, informują o tym właściwe organy.
4.
Wyposażenie wykorzystywane przez instytucje lub organizacje, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnień, podlega odpowiednim należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym wymienione warunki przestały być spełnione, i według rodzaju artykułu i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Bez uszczerbku dla art. 52 i 53 wyposażenie wykorzystywane przez instytucje lub organizacje korzystające ze zwolnień do celów innych niż przewidziane w art. 59a podlega odpowiednim należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym nastąpiła zmiana ich przeznaczenia oraz według rodzaju wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa
(89/4/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa został ustanowiony na mocy decyzji Komisji 71/128/EWG z dnia 25 lutego 1971 r. [1], której tekst został zastąpiony tekstem decyzji 73/429/EWG z dnia 31 października 1973 r. [2];
w związku z przystąpieniem nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty uważa się za pożądane, aby zmienić zasady ustalające podział miejsc w wyżej wymienionym komitecie;
ponadto tekst wyżej wymienionej decyzji wymaga wprowadzenia pewnych niewielkich zmian, zatem ze względu na jego jasność konieczne jest przygotowanie całkowicie nowej wersji tekstu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst decyzji 73/429/EWG ustanawiającej Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Przy Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa, zwany dalej "Komitetem".
2.
Komitet jest złożony z przedstawicieli następujących grup interesów: producentów i spółdzielców sektora rybołówstwa, instytucji kredytowych działających w sektorze rybołówstwa, pracowników tego sektora oraz konsumentów.
Artykuł 2
1.
Komitet może udzielać Komisji konsultacji w sprawie każdego problemu dotyczącego działania rozporządzeń odnoszących się do wspólnej polityki rybołówstwa, a w szczególności w sprawie środków, jakie ma przyjąć Komisja na mocy tych rozporządzeń, jak również w sprawie wszystkich problemów społecznych pojawiających się w sektorze rybołówstwa z wyłączeniem tych, które dotyczą – jako partnerów społecznych - pracodawców i pracowników.
2.
Przewodniczący Komitetu może wskazać Komisji potrzebę konsultowania Komitetu w każdej sprawie leżącej w zakresie jego kompetencji, w której nie skierowano do niego wniosku o wydanie opinii.
W szczególności uczyni to na wniosek jednej z grup interesów reprezentowanych w Komitecie.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z 45 członków.
2.
Miejsca w Komitecie rozdzielone są w następujący sposób:
- 21 dla przedstawicieli producentów produktów rybołówstwa,
- trzy dla przedstawicieli spółdzielni z sektora rybołówstwa,
- jedno dla przedstawiciela banków komercyjnych finansujących działalność morską,
- dwa dla przedstawicieli specjalistycznych spółdzielczych instytucji kredytowych,
- pięć dla przedstawicieli handlu produktami rybołówstwa,
- pięć dla przedstawicieli gałęzi przemysłu związanych z rybołówstwem,
- pięć dla przedstawicieli pracowników sektora rybołówstwa,
- trzy dla przedstawicieli konsumentów.
Artykuł 4
1.
Członkowie Komitetu są mianowani przez Komisję na wniosek organizacji handlowych i pracowniczych utworzonych na poziomie wspólnotowym, które są najbardziej reprezentatywne spośród grup interesów określonych w art. 1 ust. 2; przedstawiciele konsumentów są mianowani na wniosek Komitetu Doradczego ds. Konsumentów.
Organizacje te proponują nazwiska dwóch kandydatów różnej narodowości na każde miejsce w Komitecie.
2.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Ich mandaty są odnawialne.
Za wykonywane funkcje nie przysługuje członkom wynagrodzenie.
Po upływie trzyletniego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatów.
Kadencja członka Komitetu może zakończyć się przed upływem trzech lat w wyniku jego śmierci lub rezygnacji.
Kadencja może również zakończyć się przed czasem, w przypadku gdy organ reprezentowany przez danego członka zażąda jego zastąpienia.
Osoba mająca zastąpić takiego członka zostanie mianowana, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, na okres pozostający do zakończenia jego kadencji.
3.
Lista członków Komitetu zostanie opublikowana przez Komisję do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Artykuł 5
Komitet wybiera, większością dwóch trzecich głosów obecnych członków, przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących na okres trzech lat.
Spośród swoich pozostałych członków Komitet może, taką samą większością głosów, wybrać dalszych członków biura.
W takim przypadku w skład biura wchodzi, z wyjątkiem przewodniczącego, co najwyżej jeden przedstawiciel każdej reprezentowanej w Komitecie grupy interesów.
Biuro przygotowuje i organizuje pracę Komitetu.
Artykuł 6
Na żądanie jednej z reprezentowanych grup interesów przewodniczący może zaprosić delegata tej grupy do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu.
Delegat może również na takich samych warunkach zaprosić do wzięcia udziału w pracach Komitetu w charakterze eksperta dowolną osobę posiadającą szczególny autorytet w jednej z dziedzin należących do porządku obrad.
Eksperci biorą udział w dyskusjach wyłącznie nad tematami, w związku z którymi zostali zaproszeni.
Artykuł 7
Komitet może utworzyć grupy robocze, których zadaniem jest pomaganie Komitetowi w wykonywaniu jego pracy.
Artykuł 8
1.
Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja. Odbywają się one w jej siedzibie.
Biuro spotyka się na wezwanie przewodniczącego i w porozumieniu z Komisją.
2.
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu, biura oraz grup roboczych.
3.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu, biura oraz grup roboczych.
Artykuł 9
Komitet omawia sprawy, w których Komisja zażądała opinii.
Nie przeprowadza się głosowania.
Żądając opinii Komitetu, Komisja może ustalić termin, w jakim opinię należy wydać.
Stanowiska zainteresowanych grup interesów zostają włączone do sprawozdania przedkładanego Komisji.
W przypadku osiągnięcia przez Komitet jednomyślnej zgody w sprawie wydawanej opinii, formułuje on wspólne wnioski i dołącza je do sprawozdania.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje członków Komitetu, że żądana opinia lub podnoszona kwestia mają charakter poufny, są oni zobowiązani nie ujawniać informacji, które nabyli w związku z pracą Komitetu lub jego grup roboczych.
W takich przypadkach prawo wzięcia udziału w posiedzeniach mają wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 21 grudnia 1988 r.
Decyzja Rady
z dnia 20 lutego 1989 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a krajami — stronami Karty Rady Współpracy Państw Arabskich Zatoki Perskiej (Państwem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Królestwem Bahrajnu, Królestwem Arabii Saudyjskiej, Sułtanatem Omanu, Państwem Kataru i Państwem Kuwejtu) z drugiej strony
(89/147/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a krajami – stronami Karty Rady Współpracy Państw Arabskich Zatoki Perskiej (Państwem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Królestwem Bahrajnu, Królestwem Arabii Saudyjskiej, Sułtanatem Omanu, Państwem Kataru i Państwem Kuwejtu) wydaje się niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych; wydaje się, że pewne środki współpracy gospodarczej określone w Umowie wykraczają poza kompetencje przewidziane w Traktacie, w szczególności w dziedzinie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a krajami – stronami Karty Rady Współpracy Państw Arabskich Zatoki Perskiej (Państwem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Królestwem Bahrajnu, Królestwem Arabii Saudyjskiej, Sułtanatem Omanu, Państwem Kataru i Państwem Kuwejtu) z drugiej strony oraz załączone do niej Deklaracje i wymiany listów. Teksty aktów określonych w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 26 Umowy [2]. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1989 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Japonii w dziedzinie syntezy termojądrowej kontrolowanej przez Komisję w imieniu i na rzecz Wspólnoty
(89/149/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada w swojej decyzji z dnia 23 stycznia 1989 r. zatwierdziła zawarcie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Japonii w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Japonii w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej jest zawarta w imieniu Wspólnoty.
Treść Umowy jest załączona do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy o współpracy w celu związania Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1989 r.
uzupełniająca załączniki do dyrektywy Rady 82/894/EWG w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie
(89/162/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
sytuacja epidemiologiczna w odniesieniu do niektórych chorób, które nie są objęte dyrektywą 82/894/EWG, może obecnie stwarzać dodatkowe zagrożenie dla stad zwierząt we Wspólnocie;
w związku z powyższym wykaz chorób podlegających powiadomieniu należy uzupełnić o te dodatkowe choroby;
będą wymagane również dalsze informacje, które dotychczas nie były przewidziane, dotyczące gatunków zwierząt dotkniętych tymi chorobami;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 82/894/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się, co następuje:
"Afrykański pomór koni
Pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej
Pomór małych przeżuwaczy
Gorączka doliny Rift
Guzowata choroba skóry bydła
Ospa owiec i kóz
Zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych";
2) w załączniku II ust. 1 na końcu wersów 7, 8, i 9 dodaje się, co następuje:
"f) zwierzęta z rodziny koniowatych, g) ryby, h) dzikie gatunki."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 lutego 1989 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Kanadą dotyczącej handlu napojami alkoholowymi
(89/189/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 17 grudnia 1988 r. Kanada oraz Wspólnota, w świetle ustaleń oraz konkluzji panelu GATT w sprawie przywozu, dystrybucji i sprzedaży napojów alkoholowych przez kanadyjskie regionalne agencje rynkowe, osiągnęły porozumienie w formie Umowy;
należy zatwierdzić wspomnianą Umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Kanadą dotyczącą handlu napojami alkoholowymi oraz wymianę listów dołączoną do tej Umowy.
Tekst instrumentów określonych w poprzednim akapicie jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1989 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Tunezji
(89/195/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską [1] została podpisana w dniu 25 kwietnia 1976 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Tunezji wymaga zatwierdzenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Tunezji.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 1989 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady dotyczące ujawnienia dokumentów objętych tajemnicą zawodową lub handlową
(89/196/EWG, Euratom, EWWiS)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 z dnia 1 lutego 1983 r. dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając decyzję Komisji nr 359/83/EWWiS z dnia 8 lutego 1983 r. dotyczącą otwarcia do wglądu publicznego archiwów historycznych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach zasad dotyczących otwarcia do wglądu publicznego archiwów historycznych Wspólnot, dokumenty i akta objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej nie mogą być publicznie udostępnione, chyba że zainteresowana osoba lub przedsiębiorstwo nie zgłasza zastrzeżeń; w związku z tym Komisja musi zawiadamiać o zamiarze publicznego udostępnienia dokumentów i akt;
wcześniejsze zawiadomienie zainteresowanej osoby lub przedsiębiorstwa jest często trudne, szczególnie w przypadkach zmiany adresu lub następstwa prawnego;
aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie procedury otwarcia do wglądu publicznego archiwów historycznych Wspólnot, konieczne jest wprowadzenie przepisu umożliwiającego Komisji informowanie zainteresowanych osób lub przedsiębiorstw poprzez zawiadomienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W celu stosowania art. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 354/83 lub art. 4 decyzji Komisji nr 359/83/EWWiS, Komisja zawiadamia pisemnie zainteresowaną osobę lub przedsiębiorstwo o zamiarze udostępnienia dokumentów i akt objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej lub handlowej i wzywa zainteresowaną osobę lub przedsiębiorstwo do zgłaszania wszelkich zastrzeżeń w okresie sześciu tygodni.
Jeżeli w tym okresie nie wniesiono zastrzeżeń, dokument lub akta podlegają publicznemu udostępnieniu.
Jeżeli we wskazanym okresie nie wniesiono zastrzeżeń, dokument lub akta podlegają publicznemu udostępnieniu. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 13 kwietnia 1989 r.
przyjmująca rezolucję nr 46 dotyczącą zgodności kontenerów z normami dotyczącymi transportu towarów pod zamknięciami celnymi
(89/285/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rezolucja nr 46 dotycząca zgodności kontenerów z normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi, przyjęta dnia 20 listopada 1987 r. przez Grupę Ekspertów Europejskiej Komisji Gospodarczej (EWG) ds. Celnych Związanych z Transportem, zawiera środki, których skutki mają, z jednej strony, zapewnić właściwe stosowanie Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z 1975 (Konwencja TIR), z drugiej zaś strony, uniemożliwić oszustwa, które mogłyby być popełnione z powodu niezgodności kontenerów z normami stosowanymi w transporcie towarów pod zamknięciami celnymi, zapobiec im lub je wykryć;
rezolucja ta może zostać przyjęta przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rezolucja nr 46 dotycząca zgodności kontenerów ze normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Tekst wyżej wymienionej rezolucji dołączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przyjęciu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, rezolucji nr 46.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1989 r.
wsprawie przyjęcia drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii wnastępstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/330/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem EWG nr 839/88 [1], pobieranie należności celnych stosowanych przez Wspólnotę Dziesięciu, w odniesieniu do niektórych produktów przywożonych z Hiszpanii i Portugalii, zostało całkowicie zawieszone, kiedy spadły one do poziomu 2 % lub niżej;
należy zatwierdzić drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [2], podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł od produktów objętych Umową, przywożonych z Hiszpanii do Islandii, w przypadku gdy takie cła spadają do poziomu 2 % lub niżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii wnastępstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej wart. 3 Protokołu [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1989 r.
w sprawie przyjęcia Drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/331/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem EWG nr 893/88 [1] pobieranie należności celnych stosowanych przez Wspólnotę Dziesięciu w odniesieniu do określonych produktów przywożonych z Hiszpanii i Portugalii zostało całkowicie zawieszone, kiedy spadły one do poziomu 2 % lub niżej;
należy zatwierdzić Drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2], podpisanej w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł od produktów objętych Umową, przywożonych z Hiszpanii do Norwegii, w przypadku gdy takie cła spadają do poziomu 2 % lub niżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1989 r.
w sprawie przyjęcia Drugiego Protokołu Dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/333/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 839/88 [1], pobieranie należności celnych stosowanych przez Wspólnotę Dziesięciu, w odniesieniu do określonych produktów przywożonych z Hiszpanii i Portugalii, zostało całkowicie zawieszone, kiedy spadły one do poziomu 2 % lub niżej;
należy zatwierdzić Drugi protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [2], podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł od produktów objętych Umową, przywożonych z Hiszpanii do Szwajcarii, w przypadku gdy takie cła spadają do poziomu 2 % lub niżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Drugi protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
przyjmująca wimieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 5 czerwca 1962 r. dotyczące regulacji celnych dla zarejestrowanego bagażu przewożonego koleją, zmienione dnia 21 czerwca 1988 r.
(89/339/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 21 czerwca 1988 r. Rada Współpracy Celnej przyjęła zmiany do zalecenia z dnia 5 czerwca 1962 r., wprowadzając nowy wzór formularza deklaracji celnej dla zarejestrowanego bagażu oraz zezwalając uniom celnym i gospodarczym na przyjęcie zalecenia;
nowy wzór formularza deklaracji celnej dla zarejestrowanego bagażu został przyjęty przez Radę Współpracy Celnej na wniosek Wspólnoty; wzór tego formularza odpowiada projektowi przedłożonemu przez Wspólnotę i został sporządzony w celu aktualizacji treści deklaracji celnej dla zarejestrowanego bagażu oraz umożliwienia wprowadzenia tego dokumentu przez kraje, które dotychczas nie mogły go używać;
zmiana leży w podstawowym interesie Wspólnoty, dlatego powinna ona przyjąć zmienione zalecenie z dnia 5 czerwca 1962 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 5 czerwca 1962 r. dotyczące regulacji celnych dla zarejestrowanego bagażu przewożonego koleją, zmienione w dniu 21 czerwca 1988 r., zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Tekst zalecenia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę zalecenia określonego w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do przyjęcia poprawki do Konwencji celnej w sprawie karnetu ATA dla odprawy czasowej towarów (Konwencja ATA)
(89/345/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji celnej w sprawie karnetu ATA dla odprawy czasowej towarów (Konwencja ATA), zawartej w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r.; Wspólnota nie jest Umawiającą się Stroną tej Konwencji ze względu na brak przepisu, który pozwoliłby jej do niej przystąpić;
podczas pierwszego spotkania Umawiających się Stron, które odbyło się dnia 26 listopada 1987 r. z inicjatywy niektórych Państw Członkowskich przyjęto zalecenie wprowadzenia poprawki do wymienionej Konwencji odnoszące się do zmiany Załącznika dotyczącego wzoru karnetu ATA; Sekretarz Generalny Rady Współpracy Celnej przekazał w dniu 4 listopada 1988 r., to zalecenie do wiadomości Umawiających się Stron;
reguły wspólnotowe dopuściły możliwość użycia karnetów ATA dla odprawy czasowej towarów w art. 12 i 14 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1751/84 z dnia 13 czerwca 1984 r., ustanawiającego niektóre przepisy w celu zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3599/82 w sprawie procedury odprawy czasowej [1]; użycie karnetów ATA ułatwia spełnienie formalności dotyczących odprawy czasowej towarów i przynosi korzyści dla międzynarodowej działalności handlowej; zalecona poprawka wchodzi w zakres kompetencji Wspólnoty w ramach wspólnej polityki handlowej; należy jednakże pozwolić, aby poprawka weszła w życie zezwalając Państwom Członkowskim na przyjęcie jej w oczekiwaniu na włączenie do Konwencji ATA klauzuli o unii celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Państwa Członkowskie do przyjęcia poprawki do Konwencji celnej w sprawie karnetu ATA dla odprawy czasowej towarów (Konwencja ATA), zawartej w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r., wprowadzającej zmianę jej Załącznika dotyczącego wzoru karnetu ATA. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 1989 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Leśnictwa
(89/367/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43, 130s i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wysiłkom Wspólnoty skierowanym na ograniczanie nadwyżkowej produkcji rolnej muszą towarzyszyć skuteczne środki w celu poprawy struktur rolniczych;
w tym kontekście sektor leśnictwa musi wnieść większy wkład zarówno w tworzenie alternatywnych źródeł dochodów z działalności rolniczej, jak i w rozwój ekosystemów leśnych korzystnych dla rolnictwa;
istnieje wiele zagrożeń dla zasobów wspólnotowych obszarów leśnych, co z kolei zagraża wypełnianiu przez nie funkcji gospodarczych, ochrony środowiska i społecznych;
ponadto różne polityki Wspólnoty wpływają na sektor leśnictwa i jego rolę w kontekście polityki rozwoju struktur rolniczych i rozwoju obszarów wiejskich;
ścisła i stała współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją, w szczególności stała wymiana między Państwami Członkowskimi informacji dotyczących sytuacji w leśnictwie i rozwoju leśnictwa oraz różnych polityk Wspólnoty wpływających na sektor leśnictwa, stanowi właściwy instrument utrzymania skuteczności środków dotyczących leśnictwa podejmowanych w kontekście polityki rozwoju struktury rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich;
najskuteczniejszym sposobem zapewnienia takiej współpracy jest ustanowienie Stałego Komitetu składającego się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu zapewniania ściślejszej i bardziej stałej współpracy w sektorze leśnictwa między Państwami Członkowskimi a Komisją i tym samym wspierania środków dotyczących leśnictwa, zainicjowanych w ramach wspólnotowej polityki rozwoju struktury rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, powołuje się Stały Komitet ds. Leśnictwa, dalej zwany "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Biorąc pod uwagę polityki Państw Członkowskich dotyczące leśnictwa oraz środki i programy z nimi związane, rolę sektora leśnictwa w kontekście polityki rozwoju struktury rolniczej i rozwoju obszarów wiejskich oraz powiązań między sektorem leśnictwa i różnymi politykami Wspólnoty, Państwa Członkowskie informują się wzajemnie oraz powiadamiają Komisję, w ramach Komitetu, o sytuacji i rozwoju w sektorze leśnictwa oraz odnośnych politykach.
2.
Komisja może zasięgać opinii Komitetu w każdej sprawie lub aspekcie dotyczącym sektora leśnictwa wynikającej z różnych polityk Wspólnoty, tak z własnej inicjatywy, jak i na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, może przydzielić Komitetowi inne zadania związane ze środkami wspólnotowymi oddziaływującymi na sektor leśnictwa.
Artykuł 3
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 1989 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich
(89/382/EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucja Rady z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia w życie planu działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej: programu statystycznego Wspólnot Europejskich (1989–1992) [2] podkreśliła potrzebę całościowego i spójnego programu statystycznego w celu wsparcia realizacji celów Wspólnot Europejskich;
wprowadzenie w życie programu statystycznego wymaga decyzji odpowiadających na potrzeby Wspólnoty, ustalenie priorytetów oraz wprowadzenie procedur mających na celu wzmocnienie istniejącej ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;
w celu zapoczątkowania takiej współpracy należy ustanowić komitet, odpowiedzialny za wspieranie Komisji we wprowadzanie w życie programów statystycznych Wspólnot Europejskich;
pożądane jest, aby taka współpraca objęła cały zakres Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Programu Statystycznego, zwany dalej Komitetem, który składa się z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (Dyrektor Generalny Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich).
Artykuł 2
Komitet wspiera Komisję w ogólnej koordynacji wieloletnich programów statystycznych, w celu zapewnienia, że działania, które mają być podjęte, są zgodne z działaniami podejmowanymi w krajowych programach statystycznych.
Artykuł 3
Komisja zasięga opinii Komitetu w sprawach:
a) środków, które zamierza podjąć w celu realizacji celów, określonych w wieloletnich programach statystycznych, oraz środków i harmonogramów mających na celu ich osiągnięcie;
b) rozwoju wieloletnich programów statystycznych;
c) wszelkich innych sprawach, w szczególności w kwestiach metodologii, wynikających z ustanowienia lub wprowadzenia w życie programów statystycznych, które zostaną podniesione przez jej przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy albo na prośbę danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Ponadto Komitet wykonuje zadania przydzielone mu uchwałami Rady w zakresie statystyki, zgodnie z procedurami przewidzianymi w tych przepisach, zgodnie z decyzją 87/373/EWG [3].
Artykuł 5
Komitet sporządza roczne sprawozdanie zawierające przegląd prac statystycznych, za które jest odpowiedzialny.
Sprawozdanie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie za pośrednictwem Komisji.
Artykuł 6
Komitet opracowuje swój regulamin.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/433/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
całkowite zawieszenie przez Republikę Islandii należności przywozowych w odniesieniu do Hiszpanii usprawniłoby handel między oboma krajami;
Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1], w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, podpisany w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., nie ustanawia przepisów umożliwiających zawieszenie przez Republikę Islandii należności celnych w odniesieniu do towarów przywożonych z Hiszpanii;
konieczne jest zatem zatwierdzenie Trzeciego Protokołu dodatkowego do powyższej Umowy w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł w odniesieniu do produktów objętych tą Umową, przywożonych z Hiszpanii do Islandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Trzeci Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/434/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
całkowite zawieszenie przez Królestwo Norwegii ceł przywozowych w odniesieniu do Hiszpanii usprawniłoby wymianę handlową między dwoma krajami;
Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, podpisany w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., nie ustanawia przepisów umożliwiających zawieszenie przez Królestwo Norwegii należności celnych w odniesieniu do towarów przywożonych z Hiszpanii;
konieczne jest zatem zatwierdzenie Trzeciego Protokołu dodatkowego do wyżej wspomnianej Umowy w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł w odniesieniu do produktów objętych tą Umową, przywożonych z Hiszpanii do Norwegii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Trzeci Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(89/436/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
całkowite zawieszenie przez Konfederację Szwajcarską ceł przywozowych w odniesieniu do Hiszpanii usprawniłoby handel między obydwoma krajami;
Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, podpisany w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r. nie ustanawia przepisów umożliwiających zawieszenie przez Konfederację Szwajcarską należności celnych w odniesieniu do towarów przywożonych z Hiszpanii;
konieczne jest zatem zatwierdzenie Trzeciego Protokołu dodatkowego do wyżej wspomnianej Umowy w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł w odniesieniu do produktów objętych tą Umową, przywożonych z Hiszpanii do Szwajcarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Trzeci Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca kryteria zatwierdzania i nadzoru związków hodowców i organizacji hodowlanych, które zakładają lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych świń hodowlanych czystorasowych
(89/501/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje: we wszystkich Państwach Członkowskich księgi zwierząt zarodowych są prowadzone lub zakładane przez związki hodowców, organizacje hodowlane lub służby urzędowe; konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów zatwierdzania związków hodowców i organizacji hodowlanych;
związki hodowców lub organizacje hodowlane muszą złożyć wniosek o urzędowe zatwierdzenie do właściwych organów tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba;
w przypadku gdy związek hodowców, organizacja hodowlana spełniają określone kryteria i określiły swoje cele, powinny zostać urzędowo zatwierdzone przez organy Państwa Członkowskiego, do których zwróciły się z wnioskiem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać urzędowo zatwierdzone, związki hodowców lub organizacje hodowlane, które prowadzą lub zakładają księgi zarodowe zwierząt, powinny złożyć wniosek do organów Państwa Członkowskiego, na którego terenie znajdują się ich główne siedziby.
Artykuł 2
Organy danego Państwa Członkowskiego muszą urzędowo zatwierdzić każdy związek hodowców lub każdą organizację hodowlaną, które prowadzą lub zakładają księgę, jeżeli odpowiadają one warunkom ustanowionym w Załączniku.
Jednakże w Państwie Członkowskim, w którym istnieje już jeden lub więcej zatwierdzonych związków hodowców lub organizacji hodowlanych, obejmujących swoją działalnością daną rasę, organy Państwa Członkowskiego mogą odmówić uznania nowego związku hodowców lub nowej organizacji hodowlanej, jeżeli zagraża to zachowaniu tej rasy lub narażałoby na niepowodzenie realizację programu doskonalenia rasy przez istniejący już związek lub organizację.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zatwierdzeniu lub o odmowie zatwierdzenia.
Artykuł 3
Organy danego Państwa Członkowskiego wycofują urzędowe zatwierdzenie związku hodowców lub organizacji hodowlanej, prowadzących księgi zwierząt zarodowych, jeżeli takie związki hodowców lub organizacje hodowlane przestają w sposób stały spełniać warunki ustanowione w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca kryteria regulujące dokonywanie wpisów do księgi zwierząt zarodowych świń hodowlanych czystorasowych
(89/502/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
we wszystkich Państwach Członkowskich księgi zwierząt zarodowych są prowadzone lub zakładane przez stowarzyszenia hodowców, organizacje hodowlane lub służby urzędowe;
dlatego niezbędne jest ustanowienie kryteriów regulujących dokonywanie wpisów świń hodowlanych czystorasowych do księgi zwierząt zarodowych;
szczegółowe warunki dotyczące spokrewnienia i identyfikacji powinny zostać spełnione przed wpisaniem do księgi zwierząt zarodowych;
należy przewidzieć podział księgi zwierząt zarodowych na różne sekcje, aby nie wykluczyć niektórych typów zwierząt;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby kwalifikować się do uzyskania wpisu swojej rasy do głównej sekcji księgi, świnia hodowlana czystorasowa musi:
- wywodzić się od rodziców i dziadków wpisanych do księgi zwierząt zarodowych tej samej rasy,
- zostać zidentyfikowana po urodzeniu według zasad ustalonych w tej księdze,
- mieć rodowód ustalony zgodnie z zasadami tej księgi.
Artykuł 2
Główna sekcja księgi zwierząt zarodowych może zostać podzielona na kilka sekcji według cech zwierząt; tylko świnie hodowlane czystorasowe spełniające kryteria ustanowione w art. 1 mogą zostać wpisane do jednej z tych części.
Artykuł 3
1.
Stowarzyszenie hodowców lub organizacja hodowlana prowadząca księgę zwierząt zarodowych może zdecydować o wpisaniu samicy nieodpowiadającej kryteriom ustanowionym w art. 1 do dodatkowej sekcji księgi zwierząt zarodowych.
Samica ta musi spełniać następujące wymagania:
- zostać zidentyfikowana według zasad określonych w księdze zwierząt zarodowych,
- zostać uznana za odpowiadającą standardom rasy,
- posiadać minimalny zespół cech stosownie do zasad ustalonych w księdze zwierząt zarodowych.
2.
Wymagania wymienione w ust. 1 tiret drugie i trzecie mogą być zróżnicowane w zależności od tego czy dana samica należy do danej rasy, pomimo że jej pochodzenie nie jest znane lub czy pochodzi z programu krzyżowania zatwierdzonego przez stowarzyszenie hodowców lub organizację hodowlaną.
Artykuł 4
Samica, której matka i babka ze strony matki są wpisane w dodatkowej sekcji księgi zwierząt zarodowych, przewidzianej w art. 3 ust. 1 oraz której ojciec i obaj dziadkowie są wpisani w głównej sekcji księgi zgodnie z kryteriami określonymi w art. 1, uważana jest za samicę czystej rasy i zostaje wpisana do głównej sekcji księgi, przewidzianej w art. 1.
Artykuł 5
W przypadku, gdy księga przewiduje wiele sekcji, świnia hodowlana czystorasowa pochodząca z innego Państwa Członkowskiego i mająca specyficzne cechy, które ją odróżniają od populacji tej samej rasy w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia, zostaje ona wpisana do tej sekcji księgi, której cechom odpowiada.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca świadectwo dla świń hodowlanych czystorasowych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
(89/503/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 5 i 6 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest określenie danych, które muszą być wymienione w świadectwie; ze względów praktycznych konieczne jest ustalenie wzoru świadectwa i warunków, na których dane mogą zostać uwzględnione w dokumentacji towarzyszącej świniom hodowlanym czystorasowym, ich nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W świadectwie dotyczącym świń hodowlanych czystorasowych muszą zostać wymienione poniższe dane szczegółowe:
- organ wydający świadectwo,
- nazwa księgi hodowlanej,
- numer wpisu w księdze hodowlanej,
- data wydania,
- system identyfikacji,
- identyfikacja,
- data urodzenia,
- rasa,
- płeć,
- nazwisko i adres hodowcy,
- nazwisko i adres właściciela,
- rodowód:
ojciec _BAR_ dziadek _BAR_ babka _BAR_
księga hodowlana, nr _BAR_ księga hodowlana, nr _BAR_ księga hodowlana, nr _BAR_
matka _BAR_ dziadek _BAR_ babka _BAR_
księga hodowlana, nr _BAR_ księga hodowlana, nr _BAR_ księga hodowlana, nr _BAR_
2.
Świadectwo musi zawierać wyniki kontroli wydajności i uaktualnione wyniki, ze wskazaniem pochodzenia, oceny wartości genetycznej samego zwierzęcia oraz jego rodziców i dziadków.
Artykuł 2
Informacje, do których odnosi się art. 1 mogą być zapisane:
1) w formie świadectwa sporządzonego zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku I;
2) w dokumentacji towarzyszącej świni hodowlanej czystorasowej.
W tym przypadku, właściwe władze muszą poświadczyć dane szczegółowe określone w art. 1 i wskazane w wymienionych dokumentach, za pomocą następującej formuły:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane, wymienione w art. 1 decyzji Komisji 89/503/EWG."
Artykuł 3
W świadectwie dotyczącym nasienia świń hodowlanych czystorasowych muszą zostać wymienione poniższe dane szczegółowe:
- wszystkie dane wymienione w art. 1, odnoszące się do samca, od którego nasienie pochodzi,
- informacje umożliwiające identyfikację nasienia, datę jej pobrania oraz nazwę i adres punktu skupu nasienia oraz nazwę i adres jej odbiorcy.
Artykuł 4
Informacje, do których odnosi się art. 3 mogą być zapisane:
1) w formie świadectwa sporządzonego zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku II;
2) w dokumentacji towarzyszącej nasieniu hodowlanej świni czystorasowej.
W tym przypadku właściwe władze muszą poświadczyć dane szczegółowe określone w art. 3 i wskazane w wymienionych dokumentach, za pomocą następującej formuły:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane, wymienione w art. 3 decyzji Komisji 89/503/EWG."
Artykuł 5
W świadectwie dotyczącym komórek jajowych świń hodowlanych czystorasowych muszą być wymienione poniższe dane szczegółowe:
- wszystkie dane wymienione w art. 1 odnoszące się do lochy, od której komórka jajowa pochodzi,
- informacje umożliwiające identyfikację komórki jajowej, datę jej pobrania oraz nazwę i adres punktu skupu komórek jajowych oraz nazwę i adres jej odbiorcy.
Jeśli na pojedynczej płytce znajduje się więcej niż jedna komórka jajowa to musi to być jasno zaznaczone i ponadto takie komórki jajowe muszą mieć tych samych protoplastów.
Artykuł 6
Informacje, do których odnosi się art. 5 mogą być zapisane:
1) w formie świadectwa sporządzonego zgodnie ze wzorem zawartym w Załączniku nr III;
2) w dokumentacji towarzyszącej komórkom jajowym świń hodowlanych czystorasowych.
W tym przypadku właściwe władze muszą poświadczyć dane szczegółowe określone w art. 5 i wskazane w wymienionych dokumentach, za pomocą następującej formuły:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane, wymienione w art. 5 decyzji Komisji 89/503/EWG."
Artykuł 7
W świadectwie dotyczącym zarodków świń hodowlanych czystorasowych muszą być: wymienione poniższe dane szczegółowe:
- wszystkie dane wymienione w art. 1 dotyczące lochy będącej dawczynią oraz zapładniającego knura,
- informacje umożliwiające identyfikację zarodków, datę inseminacji lub zapłodnienia, datę pobrania oraz nazwy i adresy ośrodka pobierania zarodków oraz ich odbiorcy.
Jeśli na pojedynczej płytce znajduje się więcej niż jeden zarodek to musi to być jasno zaznaczone i ponadto takie zarodki muszą mieć tych samych protoplastów.
Artykuł 8
Informacje, do których odnosi się art. 7 mogą być zapisane:
1) w formie świadectwa sporządzonego zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku IV;
2) w dokumentacji towarzyszącej zarodkom świń hodowlanych czystorasowych.
W tym przypadku, właściwe władze muszą poświadczyć dane szczegółowe określone w art. 7 i wskazane w wymienionych dokumentach, za pomocą następującej formuły:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane, wymienione w art. 7 decyzji Komisji 89/503/EWG."
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca kryteria zatwierdzania i nadzoru związków hodowców, organizacji hodowlanych i prywatnych przedsiębiorstw, które zakładają lub prowadzą rejestry świń hodowlanych mieszańców
(89/504/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1 tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje: we wszystkich Państwach Członkowskich rejestry są prowadzone lub zakładane przez związki hodowców, organizacje hodowlane, przedsiębiorstwa prywatne lub służby urzędowe; dlatego, należy ustanowić kryteria zatwierdzania związków hodowców, organizacji hodowlanych i przedsiębiorstw prywatnych;
związek hodowców, organizacja hodowlana lub przedsiębiorstwo prywatne musi przedstawić wniosek o urzędowe zatwierdzenie właściwym organom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się ich główne siedziby;
w przypadku, gdy związek hodowców, organizacja hodowlana lub przedsiębiorstwo prywatne spełniają niektóre kryteria i określiły swoje cele, muszą być urzędowo zatwierdzone przez organy Państwa Członkowskiego, do których zwróciły się z wnioskiem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać urzędowo zatwierdzone, związki hodowców, organizacje hodowlane i przedsiębiorstwa prywatne, które prowadzą lub zakładają rejestry, muszą złożyć wniosek do organów Państwa Członkowskiego, na którego terenie znajdują się ich główne siedziby.
Artykuł 2
Organy danego Państwa Członkowskiego muszą wydać urzędowe zatwierdzenie każdemu związkowi hodowców, każdej organizacji hodowlanej i każdemu przedsiębiorstwu prywatnemu, które prowadzą lub zakładają rejestr, jeżeli odpowiadają one warunkom ustanowionym w Załączniku.
Artykuł 3
Organy Państwa Członkowskiego wycofują urzędowe zatwierdzenie związków hodowców, organizacji hodowlanych lub przedsiębiorstw prywatnych, które prowadzą rejestry, jeżeli związki hodowców, organizacje hodowlane lub przedsiębiorstwa prywatne przestają spełniać w sposób ciągły warunki określone w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca kryteria regulujące dokonywanie wpisów do rejestrów świń hodowlanych mieszańców
(89/505/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 88/661/EWG Rady z dnia 19 grudnia 1988 r w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
we wszystkich Państwach Członkowskich rejestry są prowadzone lub zakładane przez związki hodowców, organizacje hodowlane, przedsiębiorstwa prywatne lub służby urzędowe;
jest zatem konieczne ustanowienie kryteriów dokonywania wpisów do rejestrów świń hodowlanych mieszańców;
przed wprowadzeniem do rejestru muszą być spełnione dokładne warunki dotyczące spokrewnienia oraz identyfikacji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać zakwalifikowane do wprowadzenia do rejestru świnie hodowlane mieszańce muszą:
- zostać zidentyfikowane po urodzeniu zgodnie z zasadami tego rejestru,
- mieć pochodzenie określone zgodnie z zasadami tego rejestru.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca świadectwo dla świń hodowlanych mieszańców, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
(89/506/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 9 i art. 10 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje: należy określić dane, które muszą być wymienione w świadectwie; ze względów praktycznych należy ustalić wzór świadectwa i warunki, w jakich dane te mogą być umieszczane w dokumentacji towarzyszącej świniom hodowlanym mieszańcom, ich nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W świadectwie świń hodowlanych mieszańców muszą być wymienione następujące dane:
- organ wydający świadectwo,
- numer wpisu do rejestru,
- data wydania,
- system identyfikacji,
- identyfikacja,
- data urodzenia,
- typ genetyczny, linia,
- płeć,
- nazwa i adres hodowcy,
- nazwa i adres właściciela.
Artykuł 2
1.
Dane przewidziane w art. 1 mogą być wskazane:
a) w formie świadectwa odpowiadającego wzorowi zawartemu w załączniku I;
b) w dokumentacji towarzyszącej świni hodowlanej mieszańcowi.
W takim przypadku właściwe organy muszą zaświadczyć, że szczegółowe dane określone w art. 1 są wskazane w tych dokumentach za pomocą następującej formuły:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane wymienione w art. 1 decyzji Komisji 89/506/EWG."
2.
Dane dotyczące świń hodowlanych mieszańców wywodzących się z tej samej linii mogą być zawarte w jednym świadectwie lub w tej samej dokumentacji towarzyszącej przesyłce zwierząt mających to samo pochodzenie i przeznaczenie.
Wzór świadectwa przedstawiony w załączniku I podlega odpowiedniemu dostosowaniu.
Artykuł 3
W świadectwie dotyczącym nasienia świń hodowlanych mieszańców wymienione są następujące szczegółowe dane:
- wszystkie dane wymienione w art. 1 dotyczące samca, od którego pochodzi nasienie,
- informacje umożliwiające identyfikację nasienia, datę pobrania, jak również nazwy i adresy punktu dokonującego pobrania oraz odbiorcy.
Artykuł 4
Dane szczegółowe przewidziane w art. 3 mogą być wskazane:
1) w formie świadectwa odpowiadającego wzorowi zawartemu w załączniku II;
2) w dokumentacji towarzyszącej nasieniu świni hodowlanej mieszańca.
W takim przypadku właściwe organy muszą zaświadczyć, że szczegółowe dane określone w art. 3 są wskazane w tych dokumentach za pomocą następującej formuły:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane wymienione w art. 3 decyzji Komisji 89/506/EWG."
Artykuł 5
W świadectwie dotyczącym komórek jajowych świń hodowlanych mieszańców wymienione są następujące szczegółowe dane:
- wszystkie dane wymienione w art. 1 dotyczące maciory, od której pochodzi komórka jajowa,
- informacje umożliwiające identyfikację komórki jajowej, datę pobrania, jak również nazwy i adresy punktu dokonującego pobrania oraz odbiorcy.
Jeżeli w jednej słomce znajduje się więcej niż jedna komórka jajowa, należy to wyraźnie zaznaczyć. Ponadto wszystkie te komórki muszą być spokrewnione ze sobą.
Artykuł 6
Dane przewidziane w art. 5 mogą być wskazane:
1) w formie świadectwa odpowiadającego wzorowi zawartemu w załączniku III;
2) w dokumentacji towarzyszącej komórkom jajowym świń hodowlanych mieszańców.
W takim przypadku właściwe organy muszą zaświadczyć, że dane określone w art. 5 są wskazane w tych dokumentach za pomocą następującej formuły:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane wymienione w art. 5 decyzji Komisji 89/506/EWG."
Artykuł 7
W świadectwie dotyczącym zarodków pochodzących od świń hodowlanych mieszańców wymienione są następujące dane:
- wszystkie dane wymienione w art. 1 dotyczące maciory dawczyni i knura dawcy,
- informacje umożliwiające identyfikację zarodka, datę inseminacji lub zapłodnienia, datę pobrania, jak również nazwy i adres stacji dokonującej pobrania oraz odbiorcy.
Jeżeli w słomce jest więcej niż jeden zarodek, należy to wyraźnie zaznaczyć. Ponadto wszystkie te zarodki muszą być spokrewnione ze sobą.
Artykuł 8
Dane przewidziane w art. 7 mogą być wskazane:
1) w formie świadectwa odpowiadającego wzorowi zawartemu w załączniku IV;
2) w dokumentacji towarzyszącej zarodkom świni hodowlanej mieszańca.
W takim przypadku właściwe organy muszą zaświadczyć, że dane określone w art. 7 są wskazane w tych dokumentach, za pomocą następującej formuły:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane wymienione w art. 7 decyzji Komisji 89/506/EWG."
Artykuł 9
Niniejszej decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiająca metody monitoringu osiągnięć i oceny wartości genetycznej świń hodowlanych czystorasowych i mieszańców
(89/507/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret pierwsze i art. 10 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
metody monitoringu osiągnięć i oceny wartości genetycznej świń hodowlanych już stosowane w Państwach Członkowskich, są w dużym stopniu do siebie zbliżone;
dlatego konieczne jest takie dostosowanie szczegółowych zasad w odniesieniu do tych metod, aby wyniki były porównywalne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metodami monitoringu osiągnięć i metodami oceny wartości genetycznej świń hodowlanych czystorasowych i mieszańców są metody ustanowione w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 września 1989 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty rezolucję Komitetu Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej dotyczącą środków pomocy technicznej mającej na celu wykonanie Międzynarodowej konwencji w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów
(89/526/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowa konwencja w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów została przyjęta przez Wspólnotę rozporządzeniem nr 1262/84/EWG [1] i weszła w życie z dniem 12 września 1987 r.;
rezolucja Komitetu Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej dotycząca środków pomocy technicznej, mająca na celu wykonanie Międzynarodowej konwencji w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów ma za zadanie ułatwienie handlu międzynarodowego przez dostarczenie krajom rozwijającym się, na ich wniosek i na wzajemnie zaakceptowanych warunkach, pomocy technicznej, uznanej za niezbędną do wykonania wymienionej Konwencji;
ułatwianie handlu międzynarodowego przez harmonizację granicznych kontroli towarów leży w polu zainteresowań Wspólnoty;
rezolucja może być zatwierdzona przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rezolucja przyjęta w dniu 4 lutego 1983 r. przez Komitet Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej dotycząca środków pomocy technicznej mających na celu wykonanie Międzynarodowej konwencji w sprawie harmonizacji granicznej kontroli towarów zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty, ze skutkiem natychmiastowym.
Tekst rezolucji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o zatwierdzeniu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, rezolucji wymienionej w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 25 września 1989 r.
wyznaczająca laboratorium referencyjne w celu identyfikacji wirusa pryszczycy oraz określająca zadania tego laboratorium
(89/531/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą spólnotowe środki zwalczania pryszczycy [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: środki przewidziane w art. 11 dyrektywy 85/511/EWG obejmują wyznaczenie laboratorium referencyjnego do identyfikacji wirusa pryszczycy; konieczne jest również określenie zakresu funkcji i obowiązków takiego laboratorium wraz ze szczegółowymi zasadami, których stosowanie zapewni osiągnięcie w każdym Państwie Członkowskim skoordynowania standardów i metod diagnostycznych dotyczących pryszczycy;
laboratorium referencyjne tworzy magazyn, składuje i, w razie potrzeby, zapewnia dostawy odczynników do diagnozowania do laboratoriów krajowych, tak aby diagnozy we wspomnianych laboratoriach były dokonywane w ten sam sposób; laboratorium referencyjne musi organizować testy porównawcze, prowadzić dalsze szkolenie ekspertów i rozwijać system danych i informacji na użytek Komisji i Państw Członkowskich;
laboratorium referencyjne musi działać w warunkach pełnego zabezpieczenia przed chorobami; laboratorium formułuje wytyczne dotyczące wspomnianego wyżej zabezpieczenia przed chorobami w poszczególnych laboratoriach krajowych;
na rzecz laboratorium referencyjnego zostanie opracowany tekst umowy stwarzającej podstawy do zapewnienia odpowiedniego wsparcia finansowego ze strony ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do wykonywania zadań związanych z rozwijaniem współpracy między laboratoriami krajowymi w zakresie diagnozowania pryszczycy i do wykonywania funkcji laboratorium referencyjnego do wykrywania wirusa pryszczycy wyznacza się "Institute for Animal Health, Pirbright Laboratory" w Anglii zwany dalej "laboratorium referencyjnym".
Artykuł 2
Do zakresu zadań i obowiązków laboratorium wyznaczonego w art. 1 należy:
1) zapewnianie rozwijania współpracy między laboratoriami krajowymi Państw Członkowskich w odniesieniu do standardów i metod diagnozowania pryszczycy oraz, w miarę potrzeby, zróżnicowanych metod diagnozowania w odniesieniu do każdego z Państw Członkowskich, poprzez:
a) uzyskiwanie próbek z terenu, od Państw Członkowskich i niektórych państw trzecich, w celu ich identyfikacji;
b) określenia typu i pełnej charakteryzacji szczepów wirusa pryszczycy pochodzących z próbek określonych w lit. a) i niezwłoczne powiadamianie o wynikach takiego dochodzenia Komisji i zainteresowanych Państw Członkowskich;
c) utworzenie i aktualizację zbioru szczepów wirusa pryszczycy;
d) utworzenie i utrzymywanie zbioru specyficznych surowic przeciwko szczepom wirusa pryszczycy;
2) wspieranie laboratoriów krajowych w wykonywaniu ich funkcji, w szczególności poprzez:
a) składowanie w laboratoriach krajowych i dostarczanie tym laboratoriom linii komórkowych do wykorzystywania w diagnozach wraz z wirusami i/lub dezaktywowanymi antygenami standaryzowanych surowic i innych odczynników referencyjnych;
b) organizowanie i przeprowadzanie na poziomie wspólnotowym okresowych testów porównawczych w odniesieniu do diagnozowania pryszczycy i okresowe przekazywanie wyników takich testów Komisji i Państwom Członkowskim;
3) dostarczanie informacji i prowadzenie dalszych szkoleń, w szczególności poprzez:
a) gromadzenie danych i informacji o stosowanych metodach diagnozowania oraz zróżnicowanych diagnozach i przekazywanie takich informacji Komisji i Państwom Członkowskim;
b) przygotowywanie i wdrażanie niezbędnych uzgodnień dotyczących dalszego szkolenia ekspertów w zakresie diagnostyki laboratoryjnej, w celu harmonizacji technik diagnostycznych;
c) organizowanie corocznych spotkań, na których przedstawiciele laboratoriów krajowych będą mogli dokonywać przeglądu technik diagnostycznych i postępów w zakresie koordynacji.
Artykuł 3
1.
Laboratorium referencyjne działa zgodnie z uznanymi powszechnie warunkami pełnego zabezpieczenia przed chorobą, zgodnie ze wskazaniami "Minimalnych standardów dla laboratoriów pracujących nad wirusem pryszczycy"in vitro oraz in vivo – Komisja Europejska na rzecz zwalczania pryszczycy – 26. sesja, Rzym, kwiecień 1985 r.
2.
Laboratorium referencyjne formułuje i rekomenduje środki ochrony przeciwko pryszczycy, zgodnie z minimalnymi standardami określonymi w ust. 1.
Artykuł 4
Środki niezbędne do pokrycia wydatków poniesionych w związku z działaniami określonymi w art. 2 i 3 zostaną uwzględnione w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich (sekcja "Komisja").
Artykuł 5
W celu zapewnienia wykonywania działań określonych w art. 2 i 3 między Komisją a kierownictwem laboratorium referencyjnego zostanie podpisana stosowna umowa.
Artykuł 6
Działania określone w art. 2 i 3 ogranicza się do okresu pięciu lat od dnia podpisania umowy, określonej w art. 5.
Przed upływem tego terminu Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zadecyduje, czy wspomniane działania należy kontynuować, czy też należy dokonać zmian w niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 1989 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii dotyczącej zniesienia istniejących oraz zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym
(89/545/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką Islandii [1], podpisana w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., nie przewiduje zakazu stosowania ograniczeń ilościowych wpływających na wywóz i środków o skutku równoważnym;
w interesie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Republiki Islandii leży wspieranie swobodnego obrotu surowcami oraz towarami poprzez zniesienie wszelkich takich ograniczeń i środków oraz zapobieganie tworzeniu nowych ograniczeń lub środków wpływających na ich wzajemny handel;
konieczne jest zatwierdzenie uzgodnień dotyczących stopniowego zniesienia obecnych ograniczeń wpływających na niektóre produkty lub środków o skutku równoważnym oraz określenia środków ochronnych na wypadek powrotnego wywozu do państw trzecich, wobec których Umawiająca się Strona dokonująca wywozu podtrzymuje ograniczenia lub środki o skutku równoważnym lub na wypadek znacznego niedoboru danego produktu;
na mocy art. 33 ust. 1 Umowy, Umawiające się Strony mogą, we własnym interesie gospodarczym, rozwijać stosunki ustanowione w tej Umowie, obejmując jej postanowieniami inne dziedziny;
Komisja prowadziła z Republiką Islandii negocjacje, w wyniku których powstał Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką Islandii dotyczącej zniesienia istniejących oraz zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu dodatkowego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 1989 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącej zniesienia istniejących i zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym
(89/546/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], podpisana w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., nie przewiduje zakazu stosowania ograniczeń ilościowych wpływających na wywóz i środków o skutku równoważnym;
w interesie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Królestwa Norwegii leży wspieranie swobodnego obrotu surowcami oraz towarami poprzez zniesienie wszelkich ograniczeń i środków oraz zapobieganie tworzeniu nowych ograniczeń lub środków wpływających na ich wzajemny handel;
konieczne jest zatwierdzenie uzgodnień dotyczących stopniowego zniesienia obecnych ograniczeń wpływających na niektóre produkty lub środków o skutku równoważnym oraz określenia środków ochronnych na wypadek powrotnego wywozu do państw trzecich, wobec których Umawiająca się Strona dokonująca wywozu podtrzymuje ograniczenia lub środki o skutku równoważnym lub na wypadek znacznego niedoboru danego produktu;
na mocy art. 32 ust. 1 Umowy Umawiające się Strony mogą we własnym interesie gospodarczym rozwijać stosunki ustanowione w tej Umowie obejmując jej postanowieniami inne dziedziny;
Komisja prowadziła z Królestwem Norwegii negocjacje, w wyniku których powstał Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącej zniesienia istniejących i zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu dodatkowego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 1989 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej zniesienia istniejących i zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym
(89/548/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], podpisana w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., nie przewiduje zakazu stosowania ograniczeń ilościowych wpływających na wywóz i środków o skutku równoważnym;
w interesie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Konfederacji Szwajcarskiej leży wspieranie swobodnego obrotu surowcami oraz towarami poprzez zniesienie wszelkich ograniczeń i środków oraz zapobieganie tworzeniu nowych ograniczeń lub środków wpływających na ich wzajemną wymianę handlową;
konieczne jest zatwierdzenie uzgodnień dotyczących stopniowego zniesienia obecnych ograniczeń wpływających na niektóre produkty lub środków o skutku równoważnym oraz określenia środków ochronnych na wypadek powrotnego wywozu do państw trzecich, wobec których Umawiająca się Strona wywozu utrzymuje ograniczenia lub środki o skutku równoważnym lub na wypadek znacznego niedoboru danego produktu;
na mocy art. 32 ust. 1 Umowy Umawiające się Strony mogą we własnym interesie gospodarczym rozwijać stosunki ustanowione w tej Umowie, obejmując jej postanowieniami inne dziedziny;
Komisja prowadziła z Konfederacją Szwajcarską negocjacje, w wyniku których powstał Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej zniesienia istniejących oraz zapobiegania nowym ograniczeniom ilościowym wpływającym na wywóz lub środkom o skutku równoważnym.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu dodatkowego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 października 1989 r.
zmieniająca podstawy prawne decyzji 87/593/EWG, 87/594/EWG i 87/595/EWG
(89/579/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:: okazuje się, że w świetle ostatniego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości zakres art. 113 Traktatu jest bardzo szeroki; decyzje 87/593/EWG [1] i 87/594/EWG [2] przyjmujące w imieniu Wspólnoty odpowiednio załącznik E.5 i załącznik F.3 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, a także decyzja Rady 87/595/EWG z dnia 30 listopada 1987 r., przyjmująca w imieniu Wspólnoty Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 22 maja 1984 r., dotyczące stosowania kodów dla przedstawienia elementów danych oraz jego cztery załączniki [3], powinny być dostosowane, tak by uwzględniały orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ Rada przyjęła dla tych trzech decyzji inne podstawy prawne;
decyzje 87/593/EWG, 87/594/EWG i 87/595/EWG powinny być dostosowane na jedynej podstawie prawnej art. 113; dlatego art. 113 powinien być dodany jako podstawa prawna decyzji 87/593/EWG; art. 28 i art. 235 powinny być usunięte jako podstawy prawne tych trzech decyzji; art. 43 powinien być usunięty jako podstawa prawna decyzji 87/593/EWG i 87/594/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzjach 87/593/EWG, 87/594/EWG i 87/595/EWG, pierwsze wyliczenie otrzymuje brzmienie:
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych
(89/691/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 87/499/EWG [4] Rada przyjęła program wspólnotowy dotyczący sieci telekomunikacyjnych w sprawie systemu elektronicznej wymiany danych handlowych (Tedis);
decyzją 89/241/EWG [5] Rada zmieniła wyżej wymienioną decyzję w celu umożliwienia przedsiębiorstwom z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowy stowarzyszające je z programem Tedis, uczestniczenie w tym programie;
na mocy wspomnianej decyzji 89/241/EWG Rada upoważniła Komisję do negocjowania takich umów z członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu;
należy przyjąć Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji, przewidzianej w art. 8 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych
(89/694/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 87/499/EWG [4] Rada przyjęła program dotyczący sieci łączności Wspólnoty w związku z systemem elektronicznej wymiany danych handlowych (Tedis);
decyzją 89/241/EWG [5] Rada zmieniła wyżej wspomnianą decyzję celem umożliwienia spółkom z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowę, włączenia ich do programu Tedis;
na mocy wyżej wspomnianej decyzji 89/241/EWG, Rada upoważniła ponadto Komisję do negocjowania takich umów z członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu;
należy przyjąć Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie systemów elektronicznej wymiany danych handlowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Komisji.
Tekst Umowy zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji zgodnie z art. 8 Umowy.
Decyzja prezesa trybunału sprawiedliwości
PREZES TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI,
uwzględniając art. 32d Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając art. 168a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając art. 140a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 24 października 1988 r. ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: Członkowie Sądu Pierwszej Instancji, mianowani za wspólnym porozumieniem przez rządy Państw Członkowskich, złożyli przysięgę przed Trybunałem Sprawiedliwości;
Sąd Pierwszej Instancji zajmuje stanowisko polegającej na spełnianiu powierzonych mu funkcji sądowych,
NINIEJSZYM OŚWIADCZA:
Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich został ustanowiony zgodnie z prawem.
Artykuł 3 decyzji Rady z dnia 24 października 1988 r. ustanawiającej Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wchodzi w życie w dniu opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 grudnia 1988 r.
zmieniająca dyrektywę 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
(89/2/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 88/506/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1b,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 88/380/EWG [3] stanowi o włączeniu mieszańców żyta w zakres dyrektywy 66/402/EWG i upoważnia Komisję do przyjęcia niezbędnych zmian do definicji w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy; dyrektywa 88/380/EWG upoważnia również Komisję do dokonania zmian do załączników do dyrektywy 66/402/EWG w celu ustanowienia warunków, jakie mają spełniać uprawy i materiał siewny mieszańców żyta;
w związku ze wzrostem znaczenia odmian mieszańców żyta we Wspólnocie należy teraz przyjąć zmiany do tych definicji;
zmiany do załączników zależą od wyników tymczasowego doświadczenia zorganizowanego na mocy art. 13a dyrektywy 66/402/EWG i nie mogą jeszcze zostać dokonane;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 pkt C lit. a) we wprowadzeniu po wyrazie "ryż" dodaje się wyraz "żyto";
2) w art. 2 ust. 1 pkt E we wprowadzeniu wyrażenie "mozga kanaryjska i żyto, w każdym przypadku inne niż mieszańce sorgo," zastępuje się wyrażeniem "mozga kanaryjska, inne niż mieszańce, żyto, sorgo,".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1990 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 grudnia 1988 r.
określająca grupy odmian boćwiny i buraka korzeniowego odnoszące się do warunków izolowania upraw z załącznika I do dyrektywy Rady 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych
(89/14/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [2], w szczególności ostatnim zdaniem jej załącznika I (4) (A), a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Komisji 87/481/EWG [3] wprowadziła zmiany warunków określonych w załączniku I (4) do dyrektywy 70/458/EWG w odniesieniu do izolowania upraw w produkcji materiału siewnego boćwiny i buraka korzeniowego;
zgodnie z dyrektywą 87/481/EWG minimalna odległość między sąsiadującymi roślinami tego samego podgatunku, która może spowodować niepożądane obce zapylenie zależy od tego, czy uprawy boćwiny lub buraka korzeniowego obejmują tę samą odmianę tych roślin;
konieczne jest określenie grup odmian boćwiny i buraka korzeniowego wymienionych w załączniku I (4) (A) do dyrektywy 70/458/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Grupy odmian boćwiny i buraka korzeniowego, określone w załączniku I (4) (A) do dyrektywy 70/458/EWG, są wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata
(89/48/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 ustęp 1 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i świadczeniu usług między Państwami Członkowskimi; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu, jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym od tego, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe;
przepisy przyjęte dotąd przez Radę, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie uznają wzajemnie i dla celów zawodowych dyplomy szkół wyższych wydane na ich terytorium, dotyczą tylko kilku zawodów; poziom oraz czas trwania nauki i szkoleń, które warunkowały dostęp do tych zawodów, były regulowane w podobny sposób we wszystkich Państwach Członkowskich lub wymagały minimalnej harmonizacji, koniecznej do stworzenia sektorowych systemów wzajemnego uznawania dyplomów;
w celu szybkiego sprostania oczekiwaniom obywateli Wspólnoty, którzy posiadają dyplomy szkół wyższych przyznawane w wyniku ukończenia kształcenia i szkolenia zawodowego, wydane w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym chcą wykonywać swój zawód, powinno się również ustalić inną metodę uznawania takich dyplomów, tak aby umożliwiła ona zainteresowanym wykonywanie tych wszystkich rodzajów działalności zawodowej, które w przyjmującym Państwie Członkowskim są warunkowane zakończeniem kształcenia i szkolenia odbywanego po ukończeniu szkoły średniej, pod warunkiem że obywatele ci posiadają dyplom przygotowujący ich do wykonywania tych rodzajów działalności, przyznany w wyniku ukończenia studiów trwających co najmniej trzy lata i wydany w innym Państwie Członkowskim;
taki rezultat można osiągnąć poprzez wprowadzenie ogólnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych, przyznawanych na zakończenie przynajmniej trzyletniego kształcenia i szkolenia zawodowego;
odnośnie do tych zawodów, dla wykonywania których Wspólnota nie ustanowiła wymaganego minimalnego poziomu kwalifikacji, Państwa Członkowskie zachowują możliwość ustalenia tego poziomu w celu zagwarantowania odpowiedniej jakości usług świadczonych na ich terytorium; jednakże nie mogą one, bez naruszenia swoich zobowiązań ustanowionych w art. 5 Traktatu, wymagać od obywatela danego Państwa Członkowskiego uzyskania kwalifikacji tylko na podstawie odniesienia się do dyplomów wydawanych w ich własnym systemie szkolnictwa, w przypadku jeżeli ten obywatel uzyskał całość lub część tych kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim; w rezultacie każde przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym dany zawód jest zawodem regulowanym, powinno wziąć pod uwagę kwalifikacje uzyskane w innym Państwie Członkowskim oraz ustalić, czy kwalifikacje te odpowiadają kwalifikacjom przez nie wymaganym;
współpraca między Państwami Członkowskimi jest właściwym sposobem ułatwienia wykonania tych zobowiązań; należy więc ustalić środki umożliwiające organizację takiej współpracy;
należy w szczególności zdefiniować pojęcie "regulowanej działalności zawodowej" w celu uwzględnienia różnych sytuacji socjologicznych w poszczególnych krajach; to pojęcie nie odnosi się wyłącznie do działalności zawodowej, której podjęcie w danym Państwie Członkowskim jest warunkowane posiadaniem odpowiedniego dyplomu, ale również do działalności zawodowej, której podjęcie nie jest ograniczane, jeżeli jest ona wykonywana przez osobę z tytułem zawodowym, przysługującym tym, którzy posiadają pewne kwalifikacje; stowarzyszenia i organizacje zawodowe, które przyznają takie tytuły swoim członkom i są uznawane przez władze publiczne, nie mogą odwoływać się do swojego prywatnego statusu, aby uniknąć stosowania systemu opisanego w niniejszej dyrektywie;
równie istotne jest ustalenie cech doświadczenia zawodowego lub stażu adaptacyjnego, których przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od osoby zainteresowanej, oprócz dyplomu szkoły wyższej, w przypadku gdy kwalifikacje tej osoby nie są zgodne z wymaganiami przewidzianymi w przepisach prawa krajowego;
zamiast stażu adaptacyjnego może zostać wprowadzony test umiejętności; efektem obu tych metod będzie poprawienie istniejącej sytuacji w dziedzinie wzajemnego uznawania dyplomów między Państwami Członkowskimi I, w związku z tym, ułatwienie swobodnego przepływu osób w ramach Wspólnoty; ich zadaniem jest ocena umiejętności przystosowania się migranta, który wcześniej uzyskał swoje kwalifikacje zawodowe w innym Państwie Członkowskim, do nowego środowiska zawodowego; z punktu widzenia migranta zaletą testu umiejętności będzie skrócenie stażu adaptacyjnego; zasadniczo, migrant będzie mógł dokonać wyboru pomiędzy odbyciem stażu adaptacyjnego a przystąpieniem do testu umiejętności; jednakże ze względu na charakter niektórych zawodów Państwo Członkowskie musi mieć możliwość narzucenia, pod pewnymi warunkami, wymogu przejścia stażu adaptacyjnego lub też przystąpienia do testu umiejętności; w szczególności różnice między systemami prawnymi Państw Członkowskich, choć mogące różnić się zakresem w zależności od określonego Państwa Członkowskiego, wymagają istnienia szczególnych przepisów, zważywszy na fakt, iż kształcenie lub szkolenie potwierdzone dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem posiadania kwalifikacji w dziedzinie prawa w Państwie Członkowskim pochodzenia nie obejmują znajomości zagadnień prawnych na poziomie wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim, w zakresie odpowiadającej dziedziny prawa;
ponadto zamierzeniem ogólnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych nie jest ani wprowadzanie zmian w przepisach, łącznie z tymi, które odnoszą się do etyki zawodowej i obowiązują wszystkie osoby wykonujące zawód na terytorium danego Państwa Członkowskiego, ani też zwolnienie migrantów od obowiązku stosowania się do tych przepisów; system ten ogranicza się do podania właściwych ustaleń, dzięki którym można mieć pewność, że migranci stosują się do przepisów zawodowych w przyjmującym Państwie Członkowskim;
postanowienia art. 49, 57 ustęp 1 oraz art. 66 Traktatu upoważniają Wspólnotę do ustanowienia przepisów niezbędnych dla wprowadzenia i działania takiego systemu;
ogólny system uznawania dyplomów szkół wyższych nie narusza postanowień art. 48 ustęp 4 i art. 55 Traktatu;
system ten, poprzez wzmocnienie prawa obywatela Wspólnoty do wykorzystania swoich umiejętności zawodowych w każdym Państwie Członkowskim, uzupełnia i wzmacnia jego prawo do nabywania umiejętności tam, gdzie tego pragnie;
system ten powinien zostać poddany ocenie po pewnym czasie jego stosowania w celu ustalenia skuteczności jego działania, a w szczególności w celu ustalenia w jaki sposób może zostać ulepszony, a zakres jego stosowania poszerzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
a) "dyplom": każdy dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lub każdy zestaw takich dyplomów, świadectw lub innych dokumentów:
- który został wydany przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, wyznaczone zgodnie z jego przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,
- który wskazuje, iż jego posiadacz pomyślnie ukończył studia wyższe trwające co najmniej trzy lata lub jednakowy okres przy niepełnym wymiarze godzin, na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego, bądź też w instytucji o zbliżonym poziomie oraz, gdzie konieczne, pomyślnie ukończył kształcenie zawodowe, wymagane jako uzupełnienie kształcenia po szkole średniej, oraz
- który wskazuje, że jego posiadacz ma kwalifikacje zawodowe wymagane do podjęcia i wykonywania danego zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim,
zakładając, że kształcenie i szkolenie, o których mowa w dyplomie, świadectwie lub innym dokumencie potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, odbyły się głównie na terenie Wspólnoty, albo że posiadacz dyplomu ma trzyletnie doświadczenie zawodowe, poświadczone przez Państwo Członkowskie, w którym uznano dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, pochodzące z państw trzecich.
W rozumieniu pierwszego akapitu w taki sam sposób jak dyplom traktuje się każdy dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji albo każdy zestaw tych dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które zostały wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, jeżeli wydano je w wyniku pomyślnego ukończenia kształcenia oraz szkoleń, odbytych na terenie Wspólnoty, i uznawane są przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego za ekwiwalentne oraz że przyznaje on jednakowe prawa odnośnie do podejmowania i wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim;
b) "przyjmujące Państwo Członkowskie": każde Państwo Członkowskie, w którym obywatel danego Państwa Członkowskiego ubiega się o możliwość wykonywania zawodu, który podlega regulacjom w tym Państwie Członkowskim, inne niż państwo, w którym uzyskał on swój dyplom bądź po raz pierwszy wykonywał zawód, o którym mowa;
c) "zawód regulowany": regulowana działalność zawodowa, bądź zespół regulowanych działalności zawodowych, które tworzą ten zawód w Państwie Członkowskim;
d) "regulowana działalność zawodowa": działalność zawodowa lub jeden z jej trybów, których podjęcie lub wykonywanie na terenie Państwa Członkowskiego wymaga, bezpośrednio lub pośrednio, na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, posiadania dyplomu.
Tryb wykonywania regulowanej działalności zawodowej tworzą w szczególności:
- wykonywanie działalności w zakresie tytułu zawodowego w stopniu, do jakiego tytuł ten przysługuje posiadaczom dyplomu, którego uzyskanie jest regulowane przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,
- wykonywanie działalności zawodowej w zakresie opieki zdrowotnej w stopniu, do jakiego wynagrodzenie i/lub zwroty za tę działalność uzależnione są, na mocy krajowych przepisów sektora zabezpieczenia społecznego, od posiadania dyplomu.
W przypadkach, w których pierwszego akapitu nie stosuje się, działalność zawodowa uważana jest za regulowaną działalność zawodową, jeżeli wykonywana jest ona przez członków stowarzyszenia lub organizacji, której celem jest w szczególności wspieranie i utrzymanie wysokiego standardu w danej dziedzinie zawodowej oraz która dla osiągnięcia tego celu jest uznawana w specjalnej formie przez dane Państwo Członkowskie, oraz:
- wydaje dyplomy swoim członkom,
- zapewnia, że jej członkowie respektują wydane przez nie przepisy dotyczące etyki zawodowej, oraz
- przyznaje im prawo używania tytułu bądź skrótu tego tytułu, lub prawo osiągania korzyści ze statusu wynikającego z posiadania tego dyplomu.
Niepełna lista stowarzyszeń i organizacji, które w okresie przyjęcia niniejszej dyrektywy spełniają warunki zawarte w akapicie drugim, znajduje się w Załączniku.
W każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie dokona uznania, określonego w akapicie drugim, stowarzyszenia lub organizacji, powiadamia o tym Komisję, która publikuje taką informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
e) "doświadczenie zawodowe": faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie danego zawodu w Państwie Członkowskim;
f) "staż adaptacyjny": wykonywanie zawodu regulowanego w przyjmującym Państwie Członkowskim pod nadzorem wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu. W okresie nadzorowanej praktyki powinna istnieć możliwość odbycia dalszego szkolenia.
Okres nadzorowanej praktyki jest oceniany.
Szczegółowe zasady regulujące kwestie stażu adaptacyjnego i jego oceny, jak również status osoby migrującej objętej nadzorem określają właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego;
g) "test umiejętności": test ograniczony do sprawdzenia poziomu wiedzy zawodowej wnioskodawcy, sporządzony przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego; celem testu jest ocena możliwości wykonywania przez wnioskodawcę zawodu regulowanego w Państwie Członkowskim.
Aby umożliwić przeprowadzenie tego testu, właściwe władze sporządzają listę przedmiotów, opierając się na porównaniu kształcenia i szkoleń wymaganych w ich Państwie Członkowskim z kształceniem i szkoleniami odbytymi przez wnioskodawcę, których nie obejmuje dyplom lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje posiadane przez wnioskodawcę.
Jeżeli wnioskodawca jest wykwalifikowanym pracownikiem w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa, fakt ten musi być uwzględniony w teście umiejętności.
Obejmuje on przedmioty wybrane z listy, których znajomość jest niezbędnym warunkiem do wykonywania zawodu na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Test może również obejmować znajomość zasad etyki zawodowej w zakresie działalności, o której mowa, w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Szczegółowe stosowanie testu umiejętności jest określane przez właściwe władze tego państwa z uwzględnieniem prawa Wspólnoty.
Status wnioskodawcy, który w przyjmującym Państwie Członkowskim wyraża chęć przygotowania się do testu umiejętności, ustalany jest przez właściwe władze tego państwa.
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do każdego obywatela Państwa Członkowskiego, który zamierza wykonywać zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim, zarówno jako osoba pracująca na własny rachunek, jak też jako pracownik najemny.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zawodów, które stanowią przedmiot szczegółowej dyrektywy, ustanawiającej uzgodnienia dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
W przypadku gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego uzależnione jest od posiadania dyplomu właściwe władze nie mogą, powołując się na podstawę braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić prawa obywatelowi Państwa Członkowskiego do podjęcia lub wykonywanie tego zawodu na tych samych warunkach, które są stosowane wobec własnych obywateli:
a) jeżeli wnioskodawca posiada dyplom wymagany w innym Państwie Członkowskim w celu podjęcia lub wykonywania tego samego zawodu na jego terytorium, a dyplom ten został wydany w danym Państwie Członkowskim; lub
b) jeżeli wnioskodawca wykonywał dany zawód w pełnym wymiarze godzin przez okres dwóch lat w ciągu ostatnich dziesięciu lat w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlega on regulacjom, w rozumieniu art. 1 lit. c) i art. 1 lit. d) akapit pierwszy, oraz posiada jeden lub kilka dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji:
- które zostały wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, mianowane zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w tym państwie,
- które wykazują, że ich posiadacz pomyślnie ukończył studia wyższe trwające co najmniej trzy lata lub równoważny okres przy niepełnym wymiarze godzin, na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego bądź też w instytucji o zbliżonym poziomie w danym Państwie Członkowskim oraz, tam gdzie jest to konieczne, pomyślnie ukończył kształcenie zawodowe wymagane jako uzupełnienie kształcenia po szkole średniej, oraz
- które przygotowały ich posiadacza do wykonywania tego zawodu.
W ten sam sposób jak dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji określony w akapicie pierwszym traktuje się następujące dokumenty: jakiekolwiek dokumenty potwierdzające odbyte studia albo zestaw takich dokumentów wydanych przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, jeżeli został on wydany w wyniku pomyślnego ukończenia kształcenia odbytego na terytorium Wspólnoty i którego poziom został uznany w tym Państwie Członkowskim za równorzędny, pod warunkiem że pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja zostały powiadomione o tym uznaniu.
Artykuł 4
1.
Niezależnie od postanowień art. 3 przyjmujące Państwo Członkowskie może również wymagać od wnioskodawcy:
a) przedłożenia dowodu o doświadczeniu zawodowym, jeśli okres trwania kształcenia i szkolenia, który wnioskodawca podał w swoim wniosku, jak stanowi art. 3 lit. a) oraz lit. b), jest przynajmniej o rok krótszy od tego, który jest wymagany w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku wymagany okres doświadczenia zawodowego:
- nie może być dwukrotnie dłuższy niż okres brakującego kształcenia i szkolenia, w przypadku gdy brakujący okres odnosi się do studiów przekraczających zakres szkoły średniej i/lub do okresu praktyki zawodowej odbytej pod kontrolą osoby nadzorującej i zakończonej egzaminem,
- nie może być dłuższy niż brakujący okres kształcenia i szkolenia, w przypadku gdy okres ten odnosi się do praktyki zawodowej odbytej w obecności wykwalifikowanego przedstawiciela danego zawodu.
W przypadku dyplomów w rozumieniu ostatniego akapitu art. 1 lit. a) czas trwania kształcenia i szkolenia, uznawanych za równorzędne, liczony jest tak samo jak w przypadku kształcenia i szkolenia, określonych w art. 1 lit. a) akapit pierwszy.
Przy stosowaniu tych postanowień należy wziąć pod uwagę doświadczenie zawodowe, o którym mowa w art. 3 lit. b).
We wszystkich przypadkach wymagane doświadczenie zawodowe nie może przekroczyć czterech lat;
b) odbycia stażu adaptacyjnego o długości nieprzekraczającej trzech lat lub przystąpienie do testu umiejętności:
- jeżeli materiał objęty programem kształcenia i szkolenia, które wnioskodawca odbył zgodnie z art. 3 lit. a) oraz b), znacznie różni się od tego, którego opanowanie jest warunkiem otrzymania dyplomu wymaganego w przyjmującym Państwie Członkowskim, albo
- jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 3 lit. a), na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowanych działalności zawodowych, które w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia wnioskodawcy nie wchodzą w skład zawodu podlegającego regulacjom, i gdy ta różnica ma związek ze specyficznym programem kształcenia i szkolenia wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz obejmuje materiał zasadniczo różniący się od tego, którego opanowanie jest warunkiem otrzymania dyplomu przedkładanego przez wnioskodawcę, albo
- jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 3 lit. b), na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowanych działalności zawodowych, które w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia wnioskodawcy nie wchodzą w skład wykonywanego przez wnioskodawcę zawodu regulowanego, i gdy ta różnica ma związek ze szczególnym kształceniem i szkoleniami wymaganymi w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz obejmuje materiał zasadniczo różniący się od tego, który jest przedmiotem dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, przedkładanych przez wnioskodawcę.
Korzystając z tej możliwości, przyjmujące Państwo Członkowskie musi udzielić wnioskodawcy prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.
Odstępując od tej zasady dla grup zawodów, których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad i/lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej, przyjmujące Państwo Członkowskie może wskazać staż adaptacyjny lub test umiejętności.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić odstępstwa w zakresie prawa wyboru wnioskodawcy w stosunku do innych zawodów, ma tu zastosowanie procedura określona w art. 10.
2.
Jednakże przyjmujące Państwo Członkowskie nie może stosować przepisów ust. 1 lit. a) oraz b) łącznie.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla postanowień art. 3 i 4 przyjmujące Państwo Członkowskie może zezwolić wnioskodawcy, w celu poprawy jego możliwości adaptacji w środowisku zawodowym tego państwa, na odbycie w nim, na równoważnych zasadach, praktycznej części nauki zawodu, która jest zdobywana przy wsparciu wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu, a której wnioskodawca nie odbył w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uzależniają podjęcie zawodu regulowanego od przedłożenia dowodów nieskazitelnego charakteru lub reputacji wnioskodawcy, że nie ogłoszono wobec nich upadłości lub nie zawieszono bądź zakazano im wykonywania zawodu z powodu poważnego wykroczenia zawodowego lub poniesienia odpowiedzialności karnej, państwo to przyjmuje jako wystarczający dowód w stosunku do obywateli Państw Członkowskich, którzy zamierzają wykonywać ten zawód na terytorium tego Państwa Członkowskiego, przedłożenie dokumentów wydanych przez właściwe władze w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia, z których wynika, że wszystkie te wymogi są spełnione.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia obcokrajowca nie wydają dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą one być zastąpione oświadczeniem pod przysięgą — lub, w państwach gdzie nie istnieje forma oświadczenia pod przysięgą, uroczystym oświadczeniem — złożonym przez wnioskodawcę przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem lub wykwalifikowanym przedstawicielem tego zawodu w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia; wyżej wymienione władze lub notariusz powinni wydać zaświadczenie stwierdzające autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
2.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od obywateli tego Państwa Członkowskiego, pragnących podjąć lub wykonywać dalej zawód regulowany, przedstawienia świadectwa o stanie zdrowia fizycznego i psychicznego jako wystarczający dowód służą dokumenty wymagane w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie pochodzenia lub przybycia nie wymaga tego rodzaju dokumentów warunkujących podjęcie danego zawodu lub jego wykonywanie, przyjmujące Państwo Członkowskie akceptuje od obywateli Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia zaświadczenie wydane przez właściwe władze tego państwa, odpowiadające zaświadczeniom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
3.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zażądać, by dokumenty lub zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, zostały przedłożone nie później niż trzy miesiące od daty ich wydania.
4.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od obywateli tego Państwa Członkowskiego zamierzających podjąć lub wykonywać zawód regulowany złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a w przypadku gdy formuła tej przysięgi lub tego oświadczenia nie może być wykorzystana przez obywateli innych Państw Członkowskich, wspomniane władze zapewniają, by osobom zainteresowanym została przedstawiona właściwa i równoznaczna formuła przysięgi lub oświadczenia.
Artykuł 7
1.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają prawo obywateli Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki konieczne do podjęcia i wykonywania zawodu regulowanego na terytorium tego państwa, do używania tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego odpowiadającego temu zawodowi.
2.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają prawo obywateli Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki konieczne do podjęcia i wykonywania zawodu regulowanego na terytorium tego państwa, do używania nadanego im zgodnie z prawem tytułu akademickiego oraz, gdzie stosowne, jego skrótu wywodzącego się z Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia, w języku tego państwa.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby przy tytule podano nazwę i adres instytucji lub komisji egzaminacyjnej, która go przyznała.
3.
W przypadku gdy zawód podlega regulacjom w przyjmującym Państwie Członkowskim przez stowarzyszenie bądź organizację, o których mowa w art. 1 lit. d), obywatele Państw Członkowskich mogą używać tytułu zawodowego lub skrótu tego tytułu przyznawanych przez tę organizację lub stowarzyszenie wyłącznie jako dowodu poświadczającego ich przynależność do tych stowarzyszeń i organizacji.
W przypadku gdy stowarzyszenie lub organizacja warunkuje posiadanie członkostwa spełnieniem pewnych wymagań dotyczących kwalifikacji, może ono stosować te wymagania do obywateli innych Państw Członkowskich, którzy posiadają dyplom w rozumieniu art. 1 lit. a), lub kwalifikacje w rozumieniu art. 3 lit. b), wyłącznie zgodnie z niniejszą dyrektywą, szczególnie z art. 3 i 4.
Artykuł 8
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie uznaje za dowód, że warunki ustanowione w art. 3 i 4 są spełnione, zaświadczenia i dokumenty wydane przez właściwe władze Państw Członkowskich, które zainteresowana osoba przedkłada jako załącznik do swojego wniosku o wykonywanie odnośnego zawodu.
2.
Procedura rozpatrywania wniosku o wykonywanie zawodu regulowanego zakończona zostanie w możliwie szybkim czasie i zatwierdzona uzasadnioną decyzją właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, nie później niż cztery miesiące od przedstawienia przez osobę zainteresowaną wszystkich dokumentów.
Istnieje możliwość zaskarżenia tej decyzji, a także jej braku, do sądu, z zachowaniem przepisów prawa krajowego.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają, w terminie przewidzianym w art. 12, właściwe władze uprawnione do przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji, określonych w niniejszej dyrektywie.
Przekazują one takie informacje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza osobę odpowiedzialną za koordynację działań władz, określonych w ust. 1, o czym informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Zadaniem tej osoby jest zapewnienie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w stosunku do wszystkich odnośnych zawodów.
Powołuje się również zespół koordynacyjny pod egidą Komisji, składający się z koordynatorów mianowanych przez każde Państwo Członkowskie lub z ich zastępców, a któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Zadaniem tego zespołu jest:
- ułatwianie wykonania niniejszej dyrektywy,
- gromadzenie wszelkich przydatnych informacji o jej stosowaniu w Państwach Członkowskich.
Komisja może zasięgać opinii zespołu w sprawie wszelkich zmian w istniejącym systemie.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki służące dostarczaniu niezbędnych informacji dotyczących uznawania dyplomów w ramach niniejszej dyrektywy.
W wypełnieniu tego zadania mogą one korzystać z pomocy centrum informacyjnego ds. akademickiego uznawania dyplomów oraz okresów studiów, utworzonego przez Państwa Członkowskie w ramach rezolucji Rady i Ministrów Edukacji zebranych w Radzie dnia 9 lutego 1976 r. [4], oraz, gdzie jest to stosowne, odpowiednich stowarzyszeń i organizacji zawodowych.
Komisja podejmuje działania konieczne dla zapewnienia rozwoju, koordynacji i przekazywania niezbędnych informacji.
Artykuł 10
1.
Jeżeli na mocy art. 4. ust. 1 lit. b) akapit drugi zdanie trzecie Państwo Członkowskie występuje z wnioskiem o nieprzyznanie wnioskodawcom prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności w rozumieniu niniejszej dyrektywy, przekazuje ono niezwłocznie Komisji projekt odpowiedniego przepisu.
Jednocześnie notyfikuje ono Komisji o przyczynach, które spowodowały, że wydanie takiego przepisu było konieczne.
Komisja niezwłocznie notyfikuje projekt pozostałym Państwom Członkowskim; może ona także zasięgać opinii w tej sprawie u zespołu koordynacyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich do wyrażania opinii na temat projektu, Państwo Członkowskie może wydać takie postanowienie tylko wtedy, jeżeli Komisja nie podejmie w ciągu trzech miesięcy decyzji odmownej.
3.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwa Członkowskie przekazują im niezwłocznie ostateczny tekst przepisu wynikającego z zastosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 11
Po wygaśnięciu terminu przewidzianego w art. 12 Państwa Członkowskie przekazują Komisji co dwa lata sprawozdanie ze stosowania wprowadzonego systemu.
Poza ogólnymi uwagami sprawozdanie to zawiera statystyczne podsumowanie podjętych decyzji oraz opis podstawowych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od momentu jej publikacji [5] i niezwłocznie powiadamiają o nich Komisję.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy
Artykuł 13
Najpóźniej pięć lat od daty określonej w art. 12 Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ze stosowania powszechnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych, uzyskanych w wyniku ukończenia kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata.
Po odbyciu wszelkich niezbędnych konsultacji Komisja przedstawia swoje wnioski dotyczące wszelkich zmian, które powinny zostać wniesione do tego systemu.
Jednocześnie Komisja, w miarę potrzeb, przedstawia propozycje poprawy istniejącego systemu, mając na względzie ułatwienie swobody przepływu osób, swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz swobody świadczenia usług przez osoby, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 20 stycznia 1989 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(89/100/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [2], w szczególności jej art. 21a, a także mając na uwadze, co następuje:
ze względu na warunki uprawy oraz cechy morfologiczne materiał siewny wyczyńca łąkowego (Alopecurus pratensis) posiada stosunkowo wysoką zawartość materiału siewnego gatunku wiechliny;
w przypadku wyczyńca łąkowego, w porównaniu z materiałem siewnym gatunku wiechliny, trudno jest uzyskać maksymalną 1 % zawartość masy nasion lub pojedynczych innych gatunków roślin, określonych w załączniku II do dyrektywy 66/401/EWG;
w przypadku materiału siewnego owsika wyniosłego (Arrhenatherum elatius) oraz konietlicy łąkowej (Trisetum flavescens), które posiadają podobne cechy morfologiczne, ta 1 % maksymalna zawartość nie stosuje się do nasion gatunku wiechliny;
w świetle rozwoju wiedzy technicznej właściwe jest wprowadzenie zmian do dyrektywy 66/401/EWG, w celu utworzenia takich samych przepisów dla nasion wyczyńca łąkowego;
środki przewidziane dla niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy (EWG) 66/401, część I sekcja 2 (A) ("Tabela") kolumna 6 ("Czystość analityczna – maksymalna zawartość nasion innych gatunków roślin ( % wagowy) – A pojedyncze gatunki"), po cyfrze "1,0" określonej dla Alopecurus pratensis, dodaje się lit. "f)".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą najpóźniej do dnia 1 stycznia 1990 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
(89/104/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwa w zakresie znaków towarowych aktualnie stosowane w Państwach Członkowskich zawierają różnice, które mogą przeszkadzać w swobodnym przepływie towarów i swobodzie świadczenia usług oraz mogą zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku; z tego względu oraz w związku z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego niezbędne jest zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich;
ważne jest, aby nie pominąć rozwiązań i korzyści, jakie system znaku towarowego Wspólnoty może przynieść przedsiębiorstwom pragnącym uzyskiwać uprawnienia do znaków towarowych;
w chwili obecnej nie wydaje się konieczne podejmowanie procesu zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie znaków towarowych w pełnym zakresie oraz że wystarczające będzie ograniczenie tego procesu do tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpośredni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
dyrektywa nie pozbawia Państw Członkowskich prawa do dalszego udzielania ochrony znakom towarowym nabytym poprzez ich używanie, ale bierze je pod uwagę jedynie w odniesieniu do związków między nimi a znakami towarowymi nabytymi przez rejestrację;
Państwom Członkowskim pozostawia się także swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji, wygaśnięcia i nieważności znaków towarowych nabytych przez rejestrację; mogą one, na przykład, określać formę rejestracji znaku towarowego oraz procedury w sprawie unieważnienia, decydować o tym, czy prawa wcześniejsze powinny być powoływane w procedurze rejestracji albo w procedurze w sprawie unieważnienia, bądź w obu procedurach, oraz, jeżeli dopuszczają one powoływanie praw wcześniejszych w procedurze rejestracji, mogą stosować procedurę wnoszenia sprzeciwu lub procedurę badania z urzędu, bądź oba rodzaje procedur; Państwom Członkowskim pozostawia się swobodę ustalenia skutków wygaśnięcia lub nieważności znaków towarowych;
niniejsza dyrektywa nie wyklucza stosowania do znaków towarowych przepisów prawnych Państw Członkowskich innych niż zawarte w prawie o znakach towarowych, takich jak przepisy dotyczące nieuczciwej konkurencji, odpowiedzialności cywilnej lub ochrony konsumentów;
osiągnięcie celów zamierzonych przez zbliżanie ustawodawstw wymaga, aby warunki dla uzyskania i utrzymania w mocy zarejestrowanego znaku towarowego były zasadniczo jednakowe we wszystkich Państwach Członkowskich; w tym celu niezbędne jest sporządzenie wykazu przykładowych oznaczeń, które mogą stanowić znak towarowy, pod warunkiem że oznaczenia takie umożliwiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw; podstawy do odmowy lub stwierdzenia nieważności dotyczące rejestracji samego znaku towarowego, na przykład brak charakteru odróżniającego, lub dotyczące kolizji pomiędzy znakiem towarowym i prawami wcześniejszymi, powinny być wymienione w sposób wyczerpujący, nawet jeżeli niektóre z tych podstaw wymienione są jako alternatywa dla Państw Członkowskich, które dzięki temu będą mogły utrzymać lub wprowadzić te podstawy do swoich przepisów prawnych; Państwa Członkowskie będą mogły utrzymać w swoich ustawodawstwach lub wprowadzić do nich podstawy do odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji, powiązane z warunkami uzyskania lub utrzymania w mocy znaku towarowego, które nie są objęte przepisami o zbliżaniu ustawodawstw, a dotyczą, na przykład, możliwości przyznania znaku towarowego, odnowienia znaku towarowego lub zasad dotyczących opłat, lub odnoszą się do niezgodności z zasadami proceduralnymi;
w celu ograniczenia ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych i, w następstwie tego, liczby kolizji powstających między nimi, istotnym jest stosowanie wymogu, że zarejestrowane znaki towarowe muszą być rzeczywiście używane lub, jeżeli nie są używane, powinny podlegać wygaśnięciu; niezbędne jest zapewnienie, że znak towarowy nie może być unieważniony na podstawie istnienia wcześniejszego nieużywanego znaku towarowego, podczas gdy Państwom Członkowskim pozostawia się swobodę stosowania tej samej zasady w odniesieniu do rejestracji znaku towarowego lub przyjęcia postanowienia, że znak towarowy nie może być skutecznie powołany w postępowaniu w sprawie naruszenia, jeżeli w wyniku rozpatrzenia skargi stwierdzono, że znak towarowy podlega wygaśnięciu; we wszystkich tych przypadkach Państwo Członkowskie decyduje o ustanowieniu stosownych zasad proceduralnych;
dla ułatwienia swobodnego obrotu towarów i usług podstawowe znaczenie ma zapewnienie, że od tej chwili zarejestrowane znaki towarowe korzystają z takiej samej ochrony na podstawie systemów prawnych wszystkich Państw Członkowskich; nie powinno to jednakże uniemożliwiać Państwom Członkowskim udzielania, z ich wyboru, szerokiej ochrony tym znakom towarowym, które cieszą się renomą;
ochrona udzielana zarejestrowanemu znakowi towarowemu, która w szczególności ma mu zapewnić funkcję wskazania pochodzenia, jest całkowita w przypadku identyczności między znakiem i oznaczeniem oraz towarami lub usługami; ochrona ma zastosowanie również do przypadków podobieństwa między znakiem a oznaczeniem oraz towarami lub usługami; pojęcie podobieństwa należy interpretować w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, którego ocena zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami lub usługami, stanowi szczególny warunek dla takiej ochrony; sposoby ustalania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w szczególności ciężar dowodu, są regulowane przez krajowe zasady proceduralne, których dyrektywa nie narusza;
ważne jest, do celów pewności prawnej i bez niesprawiedliwego szkodzenia interesom właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zapewnienie, że ten ostatni nie może już domagać się stwierdzenia nieważności ani sprzeciwiać się używaniu znaku towarowego późniejszego w stosunku do jego własnego, którego używanie świadomie tolerował przez dość długi okres czasu, chyba że wniosek o rejestrację tego późniejszego znaku został złożony w złej wierze;
wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty związane są Konwencją Paryską o Ochronie Własności Przemysłowej; niezbędne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były w pełni zgodne z przepisami Konwencji Paryskiej; niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na zobowiązania Państw Członkowskich wynikające z Konwencji; tam gdzie jest to właściwe stosuje się art. 234 akapit drugi Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do każdego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, zarejestrowanego lub zgłoszonego do rejestracji jako indywidualny znak towarowy w Państwie Członkowskim, znaku wspólnego oraz gwarancyjnego lub certyfikującego, bądź będącego przedmiotem rejestracji lub wniosku o rejestrację w Urzędzie Znaków Towarowych Państw Beneluksu lub rejestracji międzynarodowej, odnoszącej skutek w Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy
Znak towarowy może składać się z jakiekolwiek oznaczenia, które można przedstawić w formie graficznej, w szczególności z wyrazów, łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kształtu towarów lub ich opakowań, pod warunkiem że oznaczenia takie umożliwiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.
Artykuł 3
Podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji
1.
Nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje się już zarejestrowane:
a) oznaczenia, które nie mogą stanowić znaku towarowego;
b) znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
c) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług;
d) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;
e) oznaczenia, które składają się wyłącznie z:
- kształtu wynikającego z charakteru samych towarów, lub
- kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego, lub
- kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru;
f) znaki towarowe, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami;
g) znaki towarowe, które ze względu na swój charakter mogą wprowadzać w błąd opinię publiczną, na przykład co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usługi;
h) znaki towarowe, na które właściwe władze nie wydały zezwolenia, wobec których odmowa lub unieważnienie rejestracji następuje na podstawie art. 6b konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, zwanej dalej "Konwencją paryską".
2.
Każde Państwo Członkowskie może postanowić, że znak towarowy nie zostanie zarejestrowany, a dokonana rejestracja będzie podlegać unieważnieniu, jeżeli:
a) używanie tego znaku towarowego może być zabronione stosownie do przepisów prawa innego niż prawo o znakach towarowych danego Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty;
b) znak towarowy zawiera oznaczenie o wysokiej wartości symbolicznej, w szczególności symbol religijny;
c) znak towarowy zawiera odznaki, godła lub herby inne niż określone w art. 6b Konwencji paryskiej, które są przedmiotem interesu publicznego, chyba że na ich rejestrację uzyskano zezwolenie właściwych władz zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego;
d) wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony przez wnioskującego w złej wierze.
3.
Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego ani stwierdzać jego nieważności zgodnie z ust. 1 lit. b), c) lub d), jeżeli przed datą złożenia wniosku o rejestrację i w następstwie jego używania znak ten uzyskał charakter odróżniający.
Każde Państwo Członkowskie może ponadto postanowić, że niniejszy przepis będzie miał także zastosowanie, kiedy charakter odróżniający został uzyskany po dacie złożenia wniosku o rejestrację lub po dacie rejestracji.
4.
Każde Państwo Członkowskie może postanowić, w drodze odstępstwa od przepisów poprzednich ustępów, że podstawy do odmowy rejestracji lub stwierdzenia nieważności, obowiązujące w tym Państwie przed datą wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy, będą miały zastosowanie do znaków towarowych, w stosunku do których wniosek o rejestrację został złożony przed tą datą.
Artykuł 4
Dalsze podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji dotyczące kolizji z prawami wcześniejszymi
1.
Znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli:
a) jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, dla których wnioskuje się o rejestrację, są identyczne z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony;
b) z powodu swej identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego oraz identyczności z towarami lub usługami objętymi znakiem towarowym lub podobieństwa do nich, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej, które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym.
2.
W rozumieniu ust. 1 "wcześniejsze znaki towarowe" oznaczają:
a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych:
i) znaki towarowe Wspólnoty;
ii) znaki towarowe zarejestrowane w Państwie Członkowskim lub, w przypadku Belgii, Luksemburga lub Niderlandów, w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu,
iii) znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w Państwie Członkowskim;
b) znaki towarowe Wspólnoty, których uprzednie istnienie zostaje ważnie podniesione, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie znaku towarowego Wspólnoty, ze znaków towarowych określonych w lit. a) ppkt ii) oraz iii), nawet jeżeli uprawniony zrzekł się lub pozwolił na wygaśnięcie późniejszych znaków towarowych;
c) wnioski o rejestrację znaków towarowych, określonych w lit. a) i b), pod warunkiem ich rejestracji;
d) znaki towarowe, które w dniu dokonania zgłoszenia znaku towarowego lub, w odpowiednim przypadku, w dniu zastrzeżenia pierwszeństwa dla zgłoszenia znaku towarowego, są powszechnie znane w Państwie Członkowskim, w znaczeniu, w jakim wyrażenie "powszechnie znane" jest używane w art. 6a Konwencji paryskiej.
3.
Ponadto znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym Wspólnoty w rozumieniu ust. 2, lub do niego podobny i ma być lub już został zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których został zarejestrowany wcześniejszy znak towarowy Wspólnoty, jeżeli wcześniejszy znak towarowy Wspólnoty cieszy się renomą na obszarze Wspólnoty i jeżeli używanie późniejszego znaku towarowego bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego Wspólnoty.
4.
Każde Państwo Członkowskie może ponadto postanowić, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli:
a) znak towarowy jest identyczny z wcześniejszym krajowym znakiem towarowym w rozumieniu ust. 2, lub do niego podobny, i ma być lub już został zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których został zarejestrowany znak wcześniejszy, jeżeli wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą w danym Państwie Członkowskim i jeżeli używanie późniejszego znaku towarowego bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego;
b) prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie zostały nabyte przed datą złożenia wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego lub datą pierwszeństwa podniesionego we wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego, oraz w jakim niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego;
c) używanie znaku towarowego może być zakazane w związku z istnieniem wcześniejszego prawa określonego w ust. 2 i 4 lit. b), a zwłaszcza:
i) prawa do nazwiska;
ii) prawa do osobistego wizerunku;
iii) prawa autorskiego;
iv) prawa własności przemysłowej;
d) znak towarowy jest identyczny z wcześniejszym wspólnym znakiem towarowym, lub do niego podobny, przyznającym prawo, które wygasło w okresie maksymalnie do trzech lat poprzedzających złożenie wniosku;
e) znak towarowy jest identyczny z wcześniejszym znakiem gwarancyjnym lub certyfikującym, lub do niego podobny, przyznającym prawo, które wygasło w okresie poprzedzającym złożenie wniosku, którego długość jest ustalona przez Państwo Członkowskie;
f) znak towarowy jest identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, lub do niego podobny, zarejestrowanym dla identycznych lub podobnych towarów lub usług nakładającym na nie prawo, które wygasło wskutek zaniechania jego odnowienia w okresie maksymalnym dwóch lat poprzedzających złożenia wniosku, chyba że właściciel wcześniejszego znaku towarowego wyraził zgodę na zarejestrowanie późniejszego znaku lub nie używał swojego znaku towarowego;
g) znak towarowy może być pomylony ze znakiem używanym za granicą w dniu złożenia wniosku i jest tam nadal używany, pod warunkiem że w dniu złożenia wniosku składający wniosek działał w złej wierze.
5.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na to, że w określonych okolicznościach decyzja o odmowie rejestracji lub stwierdzająca nieważności znaku towarowego nie zostanie podjęta, jeżeli właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa wyraża zgodę na rejestrację późniejszego znaku towarowego.
6.
Każde Państwo Członkowskie może postanowić, w drodze odstępstwa od ust. 1-5, że podstawy do odmowy rejestracji lub stwierdzenia nieważności, obowiązujące w tym państwie przed datą wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy, będą miały zastosowanie do znaków towarowych, w stosunku do których wniosek został złożony przed tą datą.
Artykuł 5
Prawa przyznane przez znak towarowy
1.
Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku.
Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;
b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii publicznej, które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym.
2.
Każde Państwo Członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego.
3.
Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione, między innymi, następujące działania:
a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach;
b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem;
c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie.
4.
Jeżeli na podstawie prawa Państwa Członkowskiego używanie oznaczenia zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 lit. b) lub ust. 2 nie mogłoby być zabronione przed datą wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy w danym Państwie Członkowskim, prawa nadawane przez znak towarowy nie mogą stanowić podstawy do zakazu dalszego używania tego oznaczenia.
5.
Ustępy 1—4 nie mają wpływu na przepisy obowiązujące w Państwach Członkowskich, dotyczące ochrony przed używaniem oznaczenia w celach innych niż odróżnienie towarów lub usług, jeżeli używanie tego oznaczenia bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego.
Artykuł 6
Ograniczenie skutków znaku towarowego
1.
Znak towarowy nie upoważnia właściciela do zakazania stronie trzeciej używania w obrocie handlowym:
a) jej własnego nazwiska lub adresu;
b) wskazówek dotyczących rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji towarów lub świadczenia usług, lub innych cech charakterystycznych towarów lub usług;
c) znaku towarowego, jeżeli jest to niezbędne dla wskazania zamierzonego przeznaczenia towaru lub usługi, zwłaszcza akcesoriów lub części zamiennych;
pod warunkiem że osoba ta używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.
2.
Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania stronie trzeciej używania, w obrocie handlowym, wcześniejszego prawa, które ma zastosowanie jedynie na konkretnym obszarze, jeżeli prawo to jest uznawane przez ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego i w granicach terytorium, na którym jest uznawane.
Artykuł 7
Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy
1.
Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania używania tego znaku w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli właściciel ma prawnie uzasadnione powody, aby sprzeciwiać się dalszemu obrotowi towarami, szczególnie w przypadku gdy stan towarów zmienił się lub pogorszył po wprowadzeniu ich do obrotu.
Artykuł 8
Udzielanie licencji
1.
Znak towarowy może być przedmiotem licencji udzielonej w odniesieniu do części lub wszystkich towarów lub usług, dla których został zarejestrowany oraz w odniesieniu do całego lub części danego Państwa Członkowskiego.
Licencja może być wyłączna lub niewyłączna.
2.
Właściciel znaku towarowego może powoływać się na prawa nadane przez znak towarowy wobec licencjobiorcy, który narusza którekolwiek z postanowień umowy licencyjnej, odnoszące się do okresu jej obowiązywania, formy objętej rejestracją, w jakiej znak towarowy może być używany, zakresu towarów lub usług, dla jakiej licencja jest udzielona, terytorium, na którym znak towarowy może być używany lub jakości towarów wytwarzanych lub usług świadczonych przez licencjobiorcę.
Artykuł 9
Ograniczenie powstałe w wyniku przyzwolenia
1.
Jeżeli w Państwie Członkowskim właściciel wcześniejszego znaku towarowego, określonego w art. 4 ust. 2, dawał przyzwolenie na używanie, przez okres kolejnych pięciu lat późniejszego znaku towarowego zarejestrowanego w tym Państwie Członkowskim, będąc jednocześnie świadomy takiego używania, traci on uprawnienie do złożenia, na podstawie wcześniejszego znaku towarowego, wniosku o unieważnienie rejestracji późniejszego znaku towarowego oraz do sprzeciwiania się używaniu późniejszego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, dla których późniejszy znak towarowy jest używany, chyba że złożenie wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego dokonane było w złej wierze.
2. Każde Państwo Członkowskie może postanowić, że ust. 1 stosuje się mutatis mutandis do właściciela wcześniejszego znaku towarowego określonego w art. 4 ust. 4 lit. a) lub innego wcześniejszego prawa, określonego w art. 4 ust. 4 lit. b) lub c).
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 właściciel późniejszego zarejestrowanego znaku towarowego nie jest uprawniony do sprzeciwiania się korzystaniu z wcześniejszego prawa, nawet jeżeli prawo to nie może być dłużej powoływane przeciwko późniejszemu znakowi towarowemu.
Artykuł 10
Używanie znaków towarowych
1.
Jeżeli w okresie pięciu lat od daty zakończenia procedury rejestracji znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez właściciela we Wspólnocie w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany, lub jeżeli takie używanie było zawieszone przez nieprzerwany okres pięciu lat, znak towarowy podlega sankcjom przewidzianym w niniejszej dyrektywie, chyba że istnieją usprawiedliwione powody jego nieużywania.
2.
W rozumieniu ust. 1 za "używanie" uważa się również:
a) używanie znaku towarowego w postaci różniącej się w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany;
b) umieszczanie znaku towarowego na towarach lub na ich opakowaniach we Wspólnocie wyłącznie w celu wywozu.
3.
Używanie znaku towarowego za zgodą właściciela lub przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego lub znaku gwarancyjnego lub certyfikacyjnego, uważa się za używanie go przez właściciela.
4.
W odniesieniu do znaków towarowych zarejestrowanych przed datą wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy w danym Państwie Członkowskim:
a) jeżeli przepis pozostający w mocy przed tą datą przewiduje sankcje za nieużywanie znaku towarowego w ciągu nieprzerwanego okresu, uznaje się, że dany okres pięciu lat, określony w ust. 1, rozpoczyna się w tym samym czasie co okres nieużywania, który już biegnie;
b) jeżeli przed tą datą nie ma obowiązującego przepisu dotyczącego używania, okresy pięciu lat określone w ust. 1 uważa się za rozpoczynające bieg od najwcześniejszej daty.
Artykuł 11
Sankcje za nieużywanie znaku towarowego w postępowaniu sądowym i administracyjnym
1. Znak towarowy nie może być unieważniony na tej podstawie, że istnieje wcześniejszy znak towarowy pozostający z nim w kolizji, jeżeli ten ostatni nie spełnia wymagań dotyczących używania, określonych w art. 10 ust. 1, 2 i 3 lub w art. 10 ust. 4, zależnie od przypadku.
2. Każde Państwo Członkowskie może postanowić, że nie można odmówić rejestracji znaku towarowego na tej podstawie, że istnieje wcześniejszy znak towarowy, pozostający z nim w kolizji, jeżeli ten ostatni nie spełnia wymogów dotyczących używania, określonych w art. 10 ust. 1, 2 i 3 lub w art. 10 ust. 4, zależnie od przypadku.
3.
W przypadku wystąpienia z roszczeniem wzajemnym o stwierdzenie wygaśnięcia, każde Państwo Członkowskie może postanowić, bez uszczerbku dla stosowania art. 12, że znak towarowy nie może być skutecznie powoływany w postępowaniu w sprawie naruszenia, jeżeli w wyniku wniesionego powództwa stwierdzono, że znak towarowy podlega wygaśnięciu na podstawie art. 12 ust. 1.
4.
Jeżeli wcześniejszy znak towarowy używany jest w odniesieniu do jedynie części towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany, do celów stosowania ust. 1, 2 i 3, uważa się go za zarejestrowany jedynie dla tej części towarów lub usług.
Artykuł 12
Podstawy wygaśnięcia
1.
Uprawnienie do znaku towarowego podlega wygaśnięciu, jeżeli w nieprzerwanym okresie pięciu lat znak ten nie został wprowadzony do rzeczywistego używania w Państwie Członkowskim w powiązaniu z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany, i nie istnieją żadne uzasadnione powody jego nie używania; jednakże nikt nie może żądać wygaśnięcia praw właściciela znaku towarowego, jeżeli w przedziale czasu pomiędzy upływem pięcioletniego okresu i złożeniem wniosku o wygaśnięcie rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku towarowego; rozpoczęcie lub wznowienie używania w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wygaśnięcie rejestracji, które nastąpiło najwcześniej w momencie upływu nieprzerwanego pięcioletniego okresu nieużywania, nie jest brane pod uwagę, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania podjęte zostały dopiero wówczas gdy właściciel dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o wygaśnięcie.
2.
Uprawnienie do znaku towarowego podlega również wygaśnięciu, jeżeli po dacie rejestracji:
a) znak towarowy stał się w handlu, w wyniku działania lub zaniechania właściciela, nazwą powszechnie używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany;
b) w wyniku używania znaku towarowego przez właściciela lub za jego zgodą, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd, w szczególności co do natury, jakości lub geograficznego pochodzenia towarów lub usług.
Artykuł 13
Podstawy odmowy, wygaśnięcia lub stwierdzenia nieważności, dotyczące jedynie niektórych towarów lub usług
Jeżeli podstawy do odmowy rejestracji, wygaśnięcia lub stwierdzenia nieważności znaku towarowego istnieją jedynie w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla których ten znak towarowy został zgłoszony lub zarejestrowany, odmowa rejestracji, wygaśnięcie lub stwierdzenie nieważności będzie dotyczyło jedynie tych towarów lub usług.
Artykuł 14
Ustalenie a posteriori nieważności lub wygaśnięcia praw do znaku towarowego
Jeżeli uprzednie istnienie wcześniejszego znaku towarowego, którego uprawniony się zrzekł lub na którego wygaśnięcie pozwolił, zostaje podniesione w sprawie znaku towarowego Wspólnoty, stwierdzenie nieważności lub wygaśnięcia praw do wcześniejszego znaku towarowego może nastąpić a posteriori.
Artykuł 15
Przepisy szczególne dotyczące znaków wspólnych, znaków gwarancyjnych oraz znaków certyfikujących
1.
Państwa Członkowskie, których ustawodawstwa dopuszczają rejestrację znaków wspólnych, znaków gwarancyjnych lub znakówcertyfikujących, mogą postanowić, bez uszczerbku dla przepisów art. 4, że znaki takie nie są rejestrowane lub stwierdza się wobec nich wygaśnięcie lub nieważność, w oparciu o podstawy wykraczające poza te, które zostały określone w art. 3 i 12, jeżeli wymaga tego funkcja takich znaków.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. c), że znaki lub oznaczenia, które mogą służyć w obrocie handlowym dla wskazania geograficznego pochodzenia towarów lub usług, mogą stanowić znaki wspólne, znaki gwarancyjne lub certyfikujące.
Taki znak nie uprawnia właściciela do zakazywania osobie trzeciej używania w obrocie handlowym takich oznaczeń lub określeń, pod warunkiem że osoba ta używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami handlowymi lub przemysłowymi; w szczególności taki znak nie może być powoływany przeciwko osobie trzeciej, która jest uprawniona do używania nazwy geograficznej.
Artykuł 16
Przepisy prawa krajowego, które mają być przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 28 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Na wniosek Komisji Rada kwalifikowaną większością głosów może odroczyć datę, określoną w ust. 1, najwyżej do dnia 31 grudnia 1992 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych
(89/105/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych chronionych patentem, zgodnie z dyrektywą Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do produktów leczniczych chronionych patentem [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/21/EWG [5], można odmówić wyłącznie z przyczyn dotyczących jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktów leczniczych chronionych patentem;
aby kontrolować publiczne wydatki zdrowotne, Państwa Członkowskie przyjęły środki natury ekonomicznej odnośnie do wprowadzania do obrotu produktów leczniczych; wspomniane środki obejmują bezpośrednie i pośrednie kontrole cen produktów leczniczych będące konsekwencją niedostatecznej konkurencji lub braku konkurencji na rynku produktów leczniczych oraz ograniczenia asortymentu produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych;
wspomniane środki mają na celu przede wszystkim wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach; jednakże środki te mają również na celu wspieranie efektywności wytwarzania produktów leczniczych oraz popieranie badań i rozwoju nowych produktów leczniczych, od których zależy utrzymanie wysokiego poziomu zdrowia publicznego we Wspólnocie;
różnice we wspomnianych środkach mogą wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go, a tym samym bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku produktów leczniczych;
celem niniejszej dyrektywy jest uzyskanie ogólnego obrazu krajowych uzgodnień dotyczących mechanizmu ustalania cen, z uwzględnieniem sposobu, w jaki kształtuje się on w określonych przypadkach, oraz wszelkich kryteriów, na jakich się opiera, jak również udostępnienie go wszystkim osobom zajmującym się rynkiem produktów leczniczych w Państwach Członkowskich; informacje te powinny być ogólnie dostępne;
pierwszym krokiem zmierzającym do usunięcia wspomnianych różnic jest pilne i konieczne ustanowienie szeregu wymagań mających na celu zapewnienie, że wszyscy zainteresowani mogą sprawdzić, iż środki krajowe nie stanowią ograniczeń ilościowych przywozu i wywozu lub środków o równoważnym skutku; wspomniane wymagania nie wpływają jednak na działania tych Państw Członkowskich, które przy określaniu cen na produkty lecznicze opierają się głównie na wolnej konkurencji; wymagania te nie wpływają również na politykę krajową w odniesieniu do ustalania cen czy określania systemów ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem zalkresu, w jakim jest to konieczne dla uzyskania przejrzystości w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
dalsza harmonizacja tych działań musi odbywać się stopniowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie krajowe środki, ustanowione w formie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, mające na celu kontrolę cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka czy też ograniczające asortyment produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych, spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Definicja "produktów leczniczych" ustalona w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG ma zastosowanie do niniejszej dyrektywy.
3.
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie zezwala na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego, chronionego patentem, w stosunku do którego nie zostało udzielone zezwolenie, o którym mowa w art. 3 dyrektywy 65/65/EWG.
Artykuł 2
Jeżeli wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych jest dozwolone tylko po zatwierdzeniu ceny produktu przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego, wówczas stosuje się następujące przepisy:
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzja w sprawie ceny, która może być stosowana w stosunku do określonego produktu leczniczego, zostanie podjęta i przekazana wnioskodawcy w terminie 90 dni od daty otrzymania wniosku złożonego, zgodnie z wymogami ustalonymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie, przez posiadacza zezwolenia na wprowadzenie do obrotu.
Wnioskodawca dostarcza właściwym organom odpowiednich informacji.
Jeżeli informacje dołączone do wniosku okażą się niewystarczające, wówczas właściwe władze bezzwłocznie powiadamiają wnioskodawcę o tym, jakie szczegółowe informacje są jeszcze wymagane oraz podejmują ostateczną decyzję w terminie 90 dni od otrzymania dodatkowych informacji.
W przypadku braku decyzji we wskazanym powyżej terminie lub terminach wnioskodawca ma prawo wprowadzenia do obrotu produktu po proponowanej cenie.
2.
Jeśli właściwe władze nie zezwolą na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego po cenie zaproponowanej przez wnioskodawcę, wówczas decyzja zawiera uzasadnienie, oparte na obiektywnych kryteriach, możliwych do sprawdzenia.
Ponadto wnioskodawca powiadamiany jest o przysługujących mu środkach odwoławczych na mocy obowiązujących przepisów prawnych oraz terminach zastosowania tych środków.
3.
Co najmniej raz w roku właściwe władze przedstawiają w odpowiedniej publikacji, oraz przekazują Komisji, wykaz produktów leczniczych, których ceny zostały ustalone w stosownym okresie, wraz z cenami, które mogą być stosowane w stosunku do tych produktów.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla postanowień art. 4 stosuje się następujące przepisy, jeżeli podwyższenie cen na produkt leczniczy jest dozwolone wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody ze strony właściwych władz:
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzja w sprawie wniosku o podwyższenie ceny produktu leczniczego, który został złożony, zgodnie z wymogami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, przez posiadacza zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, zostanie podjęta i przekazana wnioskodawcy w terminie 90 dni od daty otrzymania wniosku.
Wnioskodawca dostarcza właściwym organom odpowiednich informacji wraz z podaniem szczegółów dotyczących zdarzeń, które wystąpiły od czasu ostatniego ustalenia ceny i z punktu widzenia wnioskodawcy usprawiedliwiają podwyżkę ceny.
Jeżeli informacja dołączona do wniosku okazuje się niewystarczająca, właściwe władze bezzwłocznie powiadamiają wnioskodawcę o tym, jakie szczegółowe dodatkowe informacje są wymagane, oraz podejmują ostateczną decyzję w terminie 90 dni od daty otrzymania tych dodatkowych informacji.
W przypadku nadzwyczajnej liczby złożonych wniosków okres ten może zostać jednorazowo przedłużony o dalsze 60 dni.
Wnioskodawcę powiadamia się o przedłużeniu tego okresu przed jego wygaśnięciem.
W przypadku braku decyzji we wskazanym powyżej terminie lub terminach wnioskodawca ma prawo do pełnego stosowania podwyższonej ceny, o którą wnioskował.
2.
Jeśli właściwe władze nie zezwolą na całkowite lub częściowe podwyższenie ceny, o które wnioskował wnioskodawca, decyzja zawiera uzasadnienie, oparte na obiektywnych kryteriach, możliwych do sprawdzenia. Ponadto wnioskodawca powiadamiany jest o przysługujących mu środkach odwoławczych na mocy obowiązujących przepisów prawnych oraz terminach zastosowania tych środków.
3.
Co najmniej raz w roku właściwe władze przedstawiają w odpowiedniej publikacji oraz przekazują Komisji wykaz produktów leczniczych, co do których zezwolono na podwyżki cen, wraz z nowymi cenami, które mogą zostać zastosowane na te produkty.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, wówczas, co najmniej raz w roku, Państwo Członkowskie, w którym ceny zostały zamrożone, przeprowadza przegląd w celu sprawdzenia, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen.
W ciągu 90 dni od rozpoczęcia takiego przeglądu właściwe władze ogłaszają, czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
2.
W wyjątkowych przypadkach osoba uprawniona do wprowadzeniea do obrotu produktu leczniczego może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie jej odstępstwa od zamrożenia cen, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi względami.
Wniosek musi wskazywać te szczególne powody.
Państwa Członkowskie zapewniają, iż uzasadniona decyzja zostanie podjęta w terminie 90 dni w odniesieniu do każdego z tych wniosków i w tym terminie wnioskodawca zostaje powiadomiony.
Jeżeli informacje dołączone do wniosku okażą się niewystarczające, wówczas właściwe organy bezzwłocznie powiadamiają o tym wnioskodawcę, jakie szczegółowe dodatkowe informacje są wymagane oraz w terminie 90 dni od momentu otrzymania dodatkowych informacji podejmują ostateczną decyzję.
W przypadku udzielenia odstępstwa właściwe władze bezzwłocznie publikują ogłoszenie o przyznanej podwyżce cen.
W przypadku nadzwyczajnej liczby wniosków okres ten może zostać jednorazowo przedłużony o dalsze 60 dni.
Wnioskodawca zostanie powiadomiony o przedłużeniu przed wygaśnięciem początkowego terminu.
Artykuł 5
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przyjmuje system pośrednich lub bezpośrednich kontroli zysków osób odpowiedzialnych za wprowadzanie produktów leczniczych do obrotu, zainteresowane Państwo Członkowskie w odpowiedniej urzędowej publikacji ogłasza następujące informacje oraz powiadamia o tym Komisję:
a) metoda lub metody definiowania zysk stosowane w zainteresowanych Państwach Członkowskich: zysk ze sprzedaży i/lub zysk z kapitału;
b) zakres planowanego zysku przyznany obecnie osobom odpowiedzialnym za wprowadzanie produktów leczniczych do obrotu w zainteresowanym Państwie Członkowskim;
c) kryteria, według których w zainteresowanym Państwie Członkowskim przyznawane są wartości docelowe dla marży zysku jednostkom odpowiedzialnym za wprowadzanie produktów do obrotu, oraz kryteria, według których będą one mogły utrzymać swoje zyski ponad ich wartościami docelowymi;
d) maksymalny procent zysków, który jednostki odpowiedzialne za wprowadzanie produktów leczniczych do obrotu mogą utrzymać ponad swoimi wartościami docelowymi w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Informacje te uaktualniane są raz w roku lub w przypadku przeprowadzenia znaczących zmian.
Jeżeli poza systemem bezpośrednich i pośrednich kontroli zysków Państwo Członkowskie prowadzi system kontroli cen pewnego rodzaju produktów leczniczych wyłączonych z zakresu systemu kontroli zysków, wówczas art. 2, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do tego rodzaju kontroli cen.
Niemniej jednak wymienione artykuły nie mają zastosowania w przypadku gdy normalne funkcjonowanie bezpośrednich i pośrednich kontroli zysków wyjątkowo prowadzi do ustalenia ceny dla pojedynczego produktu leczniczego.
Artykuł 6
Następujące przepisy mają zastosowanie, jeżeli produkt leczniczy objęty jest krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych wyłącznie po tym, jak właściwe organy władze postanowią umieścić produkt leczniczy w wyczerpującym wykazie produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych.
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzja w sprawie złożonego wniosku o wpisanie określonego produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych zostanie podjęta i przekazana wnioskodawcy w terminie 90 dni od daty otrzymania wniosku złożonego, zgodnie z wymogami ustalonymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie, przez posiadacza zezwolenia na wprowadzenie do obrotu.
Jeśli istnieje możliwość przedłożenia wniosku objętego niniejszym artykułem przed uzgodnieniem ceny przez właściwe organy, która stosownie do art. 2 zostanie wyznaczona dla produktu, lub jeśli po przeprowadzeniu jednolitej procedury administracyjnej podjęte zostaną decyzje w sprawie ceny produktu leczniczego oraz umieszczenia go w wykazie produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych, wówczas termin zostanie przedłużony o dalsze 90 dni.
Wnioskodawca dostarcza właściwym władzom stosownych informacji.
Jeżeli informacje dołączone do wniosku okażą się niewystarczające, wówczas termin zostanie zawieszony, a właściwe władze bezzwłocznie powiadamiają wnioskodawcę o tym, jakie szczegółowe informacje są wymagane.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zezwala na złożenie wniosku objętego niniejszym artykułem przed uzgodnieniem ceny przez właściwe władze, która zgodnie z art. 2 stosowana jest do produktu, wówczas zapewnia ono, że okres trwania tych dwóch procedur nie przekracza 180 dni.
Termin ten może zostać przedłużony, zgodnie z art. 2, lub zawieszony zgodnie z postanowieniami poprzedzającego ustępu.
2.
Każda decyzja odmawiająca włączenia produktu leczniczego w wykazie produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych musi zawierać uzasadnienie oparte na obiektywnych kryteriach, które mogą być sprawdzone, a w razie konieczności obejmować opinie lub zalecenia ekspertów, które stanowiły podstawę ich przyjęcia.
Ponadto wnioskodawca zostanie powiadomiony o przysługujących mu środkach odwoławczych na mocy obowiązujących przepisów prawnych oraz o terminach, w jakich można je zastosować.
3.
Przed datą określoną w art. 11 ust. 1 Państwa Członkowskie publikują w odpowiedniej publikacji i przekazują Komisji kryteria, które brane mają być pod uwagę przez właściwe władze przy podejmowaniu decyzji o umieszczaniu lub odmowie umieszczenia produktów leczniczych w wykazach.
4.
W ciągu roku od daty określonej w art. 11 ust. 1 Państwa Członkowskie publikują w odpowiedniej publikacji pełen wykaz produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych wraz z ich cenami ustalonymi przez właściwe władze oraz przekazują go Komisji.
Co najmniej raz w roku informacje te są uaktualniane.
5.
Każda decyzja o wyłączeniu produktów z wykazu produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych zawiera uzasadnienie oparte na obiektywnych i sprawdzonych kryteriach.
Osoba odpowiedzialna zostanie powiadomiona o tych decyzjach, które tam, gdzie jest to konieczne, zawierać będą opinie lub zalecenia ekspertów będące podstawą ich przyjęcia oraz osoba ta zostanie powiadomiona o przysługujących jej środkach odwoławczych na mocy obowiązujących przepisów prawnych oraz terminach, w jakich można je zastosować.
6.
Każda decyzja o wyłączeniu danej kategorii produktów leczniczych z wykazu produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych zawiera uzasadnienie oparte na obiektywnych kryteriach, które mogą być sprawdzone, oraz zostanie opublikowana w odpowiedniej publikacji.
Artykuł 7
Następujące przepisy mają zastosowanie, jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego są upoważnione do podejmowania decyzji o wyłączeniu pojedynczego produktu leczniczego lub kategorii produktów leczniczych z zakresu krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (wykaz negatywny).
1.
Każda decyzja o wyłączeniu danej kategorii produktów leczniczych z zakresu krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych musi zawierać uzasadnienie oparte na obiektywnych kryteriach, które mogą zostać sprawdzone, oraz zostanie opublikowana w odpowiedniej publikacji.
2.
Przed datą określoną w art. 11 ust. 1 Państwa Członkowskie publikują we właściwym miejscu publikacji kryteria, które powinny zostać rozważone przez właściwe władze w czasie podejmowania decyzji o wyłączeniu lub nie pojedynczego produktu leczniczego z zakresu krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych, oraz przekażą je Komisji.
3.
Każda decyzja o wyłączeniu pojedynczego produktu leczniczego z zakresu krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych zawiera uzasadnienie oparte na obiektywnych kryteriach, które mogą zostać sprawdzone.
Osoba odpowiedzialna zostanie powiadomiona o tych decyzjach, które tam, gdzie jest to konieczne, zawierać będą opinie lub zalecenia ekspertów będące podstawą ich przyjęcia, oraz zostanie powiadomiona o przysługujących jej środkach odwoławczych na mocy obowiązujących przepisów prawnych oraz terminach, w jakich można je zastosować.
4.
W ciągu roku od daty określonej w art. 11 ust. 1 właściwe władze publikują w odpowiedniej publikacji wykaz poszczególnych produktów leczniczych wyłączonych z zakresu systemu ubezpieczeń zdrowotnych oraz przekazują je Komisji.
Co najmniej raz w ciągu sześciu miesięcy informacje te są uaktualniane.
Artykuł 8
1.
Przed datą określoną w art. 11 ust. 1 Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie kryteria dotyczące klasyfikacji terapeutycznej produktów leczniczych brane pod uwagę przez właściwe władze do celów krajowego systemu ubezpieczeń społecznych.
2.
Przed datą określoną w art. 11 ust. 1 Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie kryteria brane pod uwagę przez właściwe władze przy sprawdzaniu celowości i przejrzystości cen stosowanych przy transakcjach w obrębie danej grupy spółek, w stosunku do substancji aktywnych lub produktów pośrednich, używanych przy wytwarzaniu produktów leczniczych lub gotowych produktów leczniczych.
Artykuł 9
1.
Uwzględniając zdobyte doświadczenia, Komisja przedkłada Radzie, najpóźniej w ciągu dwóch lat od daty określonej w art. 11 ust. 1, propozycje właściwych środków zmierzających do zniesienia wszelkich istniejących jeszcze przeszkód i nieprawidłowości swobodnego przepływu produktów leczniczych chronionych patentem, mając na celu zbliżenie tego sektora do normalnych warunków rynku wewnętrznego.
2.
Rada podejmuje decyzję w sprawie propozycji Komisji nie później niż w ciągu roku od jej przedłożenia.
Artykuł 10
1.
Przy Komisji tworzy się Komitet o nazwie "Komitet Doradczy ds. Wprowadzania w Życie Dyrektywy 89/105/EWG dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych".
2.
Do zadań tego Komitetu należy badanie na wniosek Komisji lub Państw Członkowskich wszelkich kwestii dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Komitet składa się z przedstawicieli, po jednym z każdego Państwa Członkowskiego.
Każdy przedstawiciel ma jednego zastępcę.
Zastępca ma prawo uczestniczyć w spotkaniach Komitetu.
4.
Spotkaniom Komitetu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
5.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1989 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przed datą określoną w ust. 1 Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących ustalania cen na produkty lecznicze, zysków producentów produktów leczniczych oraz objęcia produktów leczniczych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych.
Wszelkie zmiany i uzupełnienia tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych są niezwłocznie przekazywane Komisji.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych
(89/106/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie, aby obiekty budowlane naziemne i podziemne na ich terytorium były projektowane i wykonywane w sposób, który nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych i mienia, uwzględniając przy tym, w interesie dobra ogólnego, inne zasadnicze wymogi;
w Państwach Członkowskich istnieją przepisy zawierające wymagania dotyczące nie tylko bezpieczeństwa budowli, lecz również zdrowia, trwałości, oszczędności energii, ochrony środowiska naturalnego, aspektów gospodarczych i innych aspektów istotnych ze względu na interes publiczny;
wymagania te, będąc często przedmiotem krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, mają bezpośredni wpływ na rodzaj wykorzystanych wyrobów budowlanych i znajdują odbicie w normach krajowych dotyczących wyrobów, zatwierdzeniach technicznych i innych specyfikacjach oraz przepisach technicznych, które na skutek zróżnicowania utrudniają wymianę handlową we Wspólnocie;
w ust. 71 zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 1985 r. Białej Księgi dotyczącej urzeczywistnienia rynku wewnętrznego stwierdza się, że w ramach ogólnej polityki szczególny nacisk położony będzie na pewne sektory, a w tym na budownictwo; o ile usuwanie barier technicznych w dziedzinie budownictwa nie jest możliwe na drodze wzajemnego uznawania równoważności między wszystkimi Państwami Członkowskimi, wówczas powinno być ono prowadzone zgodnie z nową koncepcją, zgodnie z rezolucją Rady z dnia 7 maja 1985 r. [4], która narzuca potrzebę ustalenia zasadniczych wymogów dotyczących bezpieczeństwa i innych aspektów ważnych dla dobra ogólnego, bez obniżania istniejących i uzasadnionych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich;
na zasadnicze wymogi składają się zarówno kryteria ogólne, jak i kryteria szczegółowe, którym musi odpowiadać obiekt budowlany; wymogi te należy interpretować w sposób oznaczający, że obiekty te w odpowiednim stopniu wiarygodności powinny spełniać jeden, kilka lub wszystkie z tych wymogów, o ile przepisy to przewidują;
podstawą dla opracowywania harmonizowanych norm lub innych specyfikacji technicznych na poziomie europejskim oraz sporządzania i przyznawania europejskiego zatwierdzenia technicznego będą dokumenty interpretacyjne, sporządzone w celu uściślenia zasadniczych wymogów na poziomie technicznym;
zasadnicze wymogi stwarzają bazę do sporządzenia zharmonizowanych norm na wyroby budowlane na poziomie europejskim; w celu osiągnięcia największych możliwych korzyści z jednolitego rynku wewnętrznego i umożliwienia dostępu na ten rynek możliwie największej liczbie producentów, zapewnienia najwyższego możliwego stopnia przejrzystości rynku i stworzenia warunków dla zharmonizowanego ogólnego systemu zasad obowiązujących w przemyśle budowlanym, powinny być stworzone w możliwie najszerszym zakresie i możliwie najszybciej zharmonizowane normy; normy te opracowywane przez organizacje prywatne muszą pozostać tekstami nieobowiązkowymi; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) uznane są za organizacje właściwe do ustalania zharmonizowanych norm, zgodnie z podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r. ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją a tymi dwiema organizacjami; do celów niniejszej dyrektywy zharmonizowana norma jest specyfikacją techniczną (normą europejską lub zharmonizowanym dokumentem) przyjętym przez jedną lub obydwie te organizacje na podstawie mandatu wydanego przez Komisję, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [5];
specyfika wyrobów budowlanych wymaga ścisłego formułowania zharmonizowanych norm; konieczne jest więc opracowanie dokumentów interpretacyjnych w celu ustalenia powiązań między mandatami na opracowanie norm a zasadniczymi wymogami; zharmonizowane normy, w których w miarę możliwości wyszczególniane są właściwości użytkowe wyrobów, uwzględniają dokumenty interpretacyjne, które zostaną opracowane we współpracy z Państwami Członkowskimi;
w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zasadniczych wymogów, które w przyszłości powinny być spełniane przez obiekty budowlane oraz różnic w poszczególnych Państwach Członkowskich, będą przewidziane w dokumentach interpretacyjnych i zharmonizowanych specyfikacjach technicznych klasy w celu uwzględnienia wymogów i poziomów wydajności, którym w przyszłości muszą sprostać wyroby występujące w Państwach Członkowskich;
zharmonizowane normy powinny zawierać klasyfikację, na podstawie której będzie możliwe wprowadzenie na rynek wyrobów budowlanych, które spełniają zasadnicze wymogi, są zgodne z przepisami prawnymi oraz które są produkowane i stosowane zgodnie z prawem, zgodnie z tradycją techniczną uzasadnioną warunkami klimatycznymi lub innymi warunkami lokalnymi;
wyrób uważany jest za odpowiedni do wykorzystania, jeżeli odpowiada zharmonizowanej normie, Europejskiemu Technicznemu Zatwierdzeniu lub niezharmonizowanym specyfikacjom technicznym uznanym na poziomie wspólnotowym; w przypadku gdy wyroby mają małe znaczenie z punktu widzenia zasadniczych wymogów oraz w przypadku gdy odbiegają od istniejących specyfikacji technicznych, ich przydatność do wykorzystania może być poświadczona przez uprawniony organ;
wyroby uznane w ten sposób za odpowiednie do wykorzystania są łatwo rozpoznawalne dzięki znakowi CE; mogą być wprowadzane do swobodnego przepływu i swobodnego wykorzystania, zgodnie z ich przeznaczeniem w całej Wspólnocie;
w przypadku wyrobów, dla których nie można opracować lub przewidzieć opracowania w odpowiednim czasie norm europejskich lub też w przypadku wyrobów, które odbiegają w istotny sposób od normy, ich użyteczność może być potwierdzona przez Europejskie Zatwierdzenie Techniczne oparte na wspólnych wytycznych; wspólne wytyczne dotyczące przyznawania Europejskich Zatwierdzeń Technicznych będą przyjmowane na podstawie dokumentów interpretacyjnych;
w przypadku braku zharmonizowanych norm i Europejskiego Zatwierdzenia Technicznego, krajowe i inne niezharmonizowane specyfikacje techniczne mogą być uznane jako odpowiednia podstawa do przyjęcia założenia, że zasadnicze wymogi są spełnione;
niezbędne jest zapewnienie zgodności wyrobów ze zharmonizowanymi normami i niezharmonizowanymi specyfikacjami technicznymi uznanymi na poziomie europejskim realizowanych za pomocą procedur kontroli produkcji stosowanych przez producentów oraz procedur nadzoru, badań, oceny i certyfikacji stosowanych przez niezależne instytucje posiadające odpowiednie kwalifikacje lub przez samego producenta;
dla wyrobów, dla których nie istnieją jeszcze ani normy ani też zatwierdzenia techniczne uznawane na poziomie europejskim, należy zapewnić jako działanie przejściowe specjalną procedurę postępowania; procedura ta powinna ułatwiać uznawanie wyników badań wykonywanych w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z wymaganiami technicznymi Państwa Członkowskiego przeznaczenia;
należy powołać Stały Komitet ds. Budownictwa składający się z ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do pomocy Komisji w sprawach wynikających z wprowadzania i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy;
odpowiedzialność Państw Członkowskich na ich terytorium za bezpieczeństwo, zdrowie i inne problemy objęte zasadniczymi wymogami powinna być uwzględniona w klauzuli ochronnej zapewniającej właściwe środki ochronne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres stosowania – Definicje – Wymogi – Specyfikacje techniczne – Swobodny przepływ towarów
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wyrobów budowlanych w takim zakresie, w jakim odnoszą się do nich zasadnicze wymogi dotyczące obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 ust. 1.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób wyprodukowany w celu wbudowania go na stałe w obiekty budowlane obejmujące zarówno budowle naziemne jak i budowle podziemne.
"Wyroby budowlane" zwane dalej "wyrobami"; obiekty budowlane, do których zaliczane są zarówno budowle naziemne jak i budowle podziemne, zwane dalej "obiektami".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wyroby, określone w art. 1, przeznaczone do wykorzystania w obiektach mogły być wprowadzane na rynek tylko wówczas, gdy są użyteczne, to znaczy, że wykazują takie cechy, że obiekty, w których mają być wbudowane, wmontowane, wykorzystane lub instalowane, zakładając, że obiekty te są prawidłowo zaprojektowane i wykonane, mogą spełniać zasadnicze wymogi, określone w art. 3, w tych przypadkach i tam gdzie dla określonych obiektów obowiązują przepisy zawierające takie wymagania.
2.
Gdy wyroby są przedmiotem innych dyrektyw wspólnotowych dotyczących innych aspektów, znak zgodności CE, zwany odtąd "znakiem CE", określony w art. 4 ust. 2, wskazuje, że wyroby te odpowiadają wymogom tych innych dyrektyw.
3.
Jeżeli późniejsza dyrektywa dotyczy głównie innych aspektów, a jedynie w nieznacznym zakresie zasadniczych wymogów niniejszej dyrektywy, to dyrektywa ta powinna zawierać przepisy zapewniające, że obejmuje ona również wymogi niniejszej dyrektywy.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do określania – z zachowaniem postanowień Traktatu – wymogów, które Państwa te uważają za niezbędne w celu zapewnienia ochrony pracownikom stosującym wyroby, pod warunkiem że nie oznacza to zmian tych wyrobów w sposób nie przewidziany w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1.
Zasadnicze wymogi dotyczące obiektów i mogące wpływać na charakterystykę techniczną wyrobu wymienione są w postaci celów w załączniku I. Zastosowanie może mieć jedno, kilka lub wszystkie wymagania; powinny one być spełniane przez gospodarczo uzasadniony okres użytkowania.
2.
W celu uwzględnienia możliwych różnic występujących w warunkach geograficznych lub klimatycznych oraz w sposobie życia, jak również w poziomach zabezpieczenia mogących występować na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, dla każdego zasadniczego wymogu można w dokumentach, określonych w ust. 3, i w specyfikacjach technicznych w rozumieniu art. 4, ustalać klasy w celu przestrzegania tego wymogu.
3.
Zasadnicze wymogi są uściślane w dokumentach (dokumentach interpretacyjnych) mających za zadanie ustalać niezbędne powiązania między zasadniczymi wymogami, ustanowionymi w ust. 1 a wnioskami na opracowanie norm oraz wnioskami dla wytycznych dla Europejskich Zatwierdzeń Technicznych lub służyć do uznawania innych specyfikacji technicznych w rozumieniu art. 4 i 5.
Artykuł 4
1.
W niniejszej dyrektywie przez "specyfikacje techniczne" rozumie się normy i zatwierdzenia techniczne.
Do celów niniejszej dyrektywy przez "normy zharmonizowane" rozumie się specyfikacje techniczne przyjęte przez CEN, CENELEC lub obydwie te organizacje na wniosek Komisji, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG na podstawie opinii wydanej przez Komitet, o którym mowa w art. 19, i zgodnie z podpisanymi 13 listopada 1984 r. przepisami ogólnymi dotyczącymi współpracy Komisji z tymi dwiema organizacjami.
2.
Państwa Członkowskie uznają za nadające się do wykorzystania wyroby umożliwiające obiektom, w których są one wykorzystane, o ile obiekty te są prawidłowo zaprojektowane i wykonane, spełnianie zasadniczych wymogów, o których mowa w art. 3, wówczas gdy wyroby te posiadają znak CE.
Znak CE świadczy o tym, że:
a) są one zgodne ze stosowanymi normami krajowymi stanowiącymi transpozycję norm zharmonizowanych, których wykaz opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; Państwa Członkowskie powinny publikować wykazy tych norm krajowych;
b) są one zgodne z Europejskim Zatwierdzeniem Technicznym, wydanym zgodnie z procedurą o której mowa w rozdziale III; lub
c) są one zgodne z krajowymi specyfikacjami technicznymi, określonymi w ust. 3, w przypadku gdy brak jest ustaleń zharmonizowanych; wykaz tych ustaleń krajowych jest sporządzany zgodnie z procedurą wymienioną w art. 5 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie mogą przedkładać Komisji teksty swoich krajowych specyfikacji technicznych, które uważają za zgodne z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3.
Komisja niezwłocznie przedstawia te specyfikacje techniczne pozostałym Państwom Członkowskim.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2, powiadamia ona Państwa Członkowskie o tych krajowych specyfikacjach technicznych, w stosunku do których można założyć, że są zgodne z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3.
Procedura ta jest inicjowana i prowadzona przez Komisję z włączeniem Komitetu, określonego w art. 19.
Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do tych specyfikacji technicznych.
Komisja publikuje je także w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4. Jeżeli producent lub jego przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, nie zastosował lub zastosował jedynie częściowo istniejące specyfikacje techniczne, określone w ust. 2, które, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 4, wymagają, aby wyrób był przedmiotem deklaracji zgodności, tak jak określono to w załączniku III pkt 2 ii), druga i trzecia możliwość, wówczas stosuje się odpowiednie przepisy art. 13 ust. 4 oraz załącznika III, i przydatność takiego wyrobu do wykorzystania, w rozumieniu art. 2 ust. 1, ustalana jest zgodnie z procedurą określoną w załączniku III pkt 2 ii), druga możliwość.
5.
Komisja, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, opracowuje, prowadzi i okresowo aktualizuje wykaz wyrobów, które mają niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa i dla których deklaracja zgodności z "uznanymi regułami technologii", wystawiona przez producenta, będzie upoważniać do wprowadzenia tych wyrobów na rynek.
6.
Znak CE oznacza, że wyroby odpowiadają wymaganiom ust. 2 i 4 niniejszego artykułu.
Odpowiedzialność za umieszczenie znaku CE na samym wyrobie, na etykiecie przymocowanej do wyrobu, na jego opakowaniu lub na towarzyszących mu dokumentach handlowych ponosi producent lub jego przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Wzór znaku CE oraz warunki jego stosowania określone są w załączniku III.
Wyroby, określone w ust. 5, nie posiadają znaku CE.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja jest zdania, że zharmonizowane normy lub Europejskie Zatwierdzenia Techniczne, określone w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) lub też mandaty, określone w rozdziale II, nie spełniają warunków określonych w art. 2 i 3, Państwo Członkowskie lub Komisja powiadamia Komitet, określony w art. 19, przedstawiając swoje motywy.
Komitet wydaje opinię w trybie pilnym.
W świetle opinii Komitetu i po konsultacji z Komitetem powołanym zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG, w przypadkach dotyczących zharmonizowanych norm, Komisja poinformuje Państwa Członkowskie, czy stosowne normy lub zatwierdzenia powinny być wycofane z publikacji, określonych w art. 7 ust. 3.
2.
Po otrzymaniu informacji, określonej w art. 4 ust. 3, Komisja zasięga opinii Komitetu, określonego w art. 19.
Po uzyskaniu opinii Komitetu Komisja powiadomi Państwa Członkowskie, czy dla danych specyfikacji technicznych obowiązuje domniemanie zgodności i jeżeli tak, opublikuje ich wykaz w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli Komisja lub Państwo Członkowskie jest zdania, że dane specyfikacje techniczne nie spełniają już warunków niezbędnych dla domniemania zgodności z przepisami art. 2 i 3, Komisja skonsultuje się z Komitetem, określonym w art. 19.
W świetle opinii Komitetu Komisja poinformuje Państwa Członkowskie, czy dla danych krajowych specyfikacji technicznych powinno nadal obowiązywać domniemanie zgodności, a jeżeli nie, czy specyfikacje te powinny być wycofane z wykazu, określonego w art. 4 ust. 3.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie nie będą utrudniać swobodnego przepływu, wprowadzania do obrotu lub wykorzystania na swoim terytorium wyrobów, które spełniają przepisy niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wykorzystanie takich wyrobów zgodnie z ich przeznaczeniem nie było hamowane przez reguły lub warunki narzucane z pozycji monopolisty przez instytucje publiczne lub przez organizacje prywatne działające jako przedsiębiorstwa publiczne lub jako organy publiczne.
2.
Państwa Członkowskie zezwolą, jednakże na wprowadzanie na rynek na swoim terytorium wyrobów, które nie są objęte art. 4 ust. 2, o ile spełniają one przepisy krajowe zgodne z Traktatem, do czasu, gdy europejskie specyfikacje techniczne, określone w rozdziałach II i III, będą stanowić inaczej.
Komisja i Komitet, określony w art. 19, rejestrują i dokonują regularnie oceny postępu w wydawaniu europejskich specyfikacji technicznych.
3.
Jeżeli europejskie specyfikacje techniczne same lub też na podstawie dokumentów interpretujących, określonych w art. 3 ust. 3, rozróżniają różne klasy odpowiadające różnym poziomom wydajności, Państwa Członkowskie mogą określać poziomy tych wydajności, które mają być spełnione na ich terytorium tylko przy przestrzeganiu klasyfikacji przyjętej na poziomie wspólnotowym i tylko pod warunkiem stosowania wszystkich, kilku lub jednej klasy.
ROZDZIAŁ II
Zharmonizowane normy
Artykuł 7
1.
W celu zapewnienia odpowiedniej jakości zharmonizowanych norm dla wyrobów, normy te są sporządzane przez europejskie organizacje normalizacyjne na podstawie mandatów wydawanych przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 83/189/EWG i po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, zgodnie z podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r. ogólnymi kierunkami dotyczącymi współpracy między Komisją a tymi organizacjami.
2.
Opracowywane w ten sposób normy powinny być wyrażane, w miarę możliwości, za pomocą właściwości użytkowych wyrobów, uwzględniając dokumenty interpretacyjne.
3.
Po ustanowieniu norm przez europejskie organizacje normalizacyjne Komisja opublikuje ich wykaz w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ III
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne
Artykuł 8
1.
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne jest pozytywną oceną techniczną przydatności wyrobu do zamierzonego wykorzystania, uzależnioną od spełnienia zasadniczych wymogów przez obiekty budowlane, w których wyrób jest wykorzystywany.
2.
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne może być przyznane:
a) wyrobom, na które nie ma ani normy zharmonizowanej, ani uznanej normy krajowej, ani też mandatu na opracowanie normy europejskiej i w stosunku do których Komisja, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, uznała, że norma albo w ogóle nie może albo jeszcze nie może być opracowana;
b) wyrobom, które różnią się znacznie od norm zharmonizowanych albo od uznanych norm krajowych.
Nawet w przypadku gdy wydano mandat na opracowanie normy zharmonizowanej, przepis określony w lit. a) nie wyklucza możliwości przyznania Europejskiego Zatwierdzenia Technicznego wyrobom, dla których istnieją wytyczne dla zatwierdzeń technicznych.
Przepis ten obowiązuje do czasu wejścia w życie w Państwach Członkowskich normy zharmonizowanej.
3.
W przypadkach specjalnych Komisja może, odstępując od ust. 2 lit. a), dać upoważnienie, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, do wydania Europejskiego Zatwierdzenia Technicznego na wyroby, dla których istnieje mandat na opracowanie normy zharmonizowanej lub dla których Komisja ustaliła, że norma zharmonizowana może być opracowana.
Upoważnienie to jest ważne przez określony czas.
4.
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne wydawane jest w zasadzie na okres pięciu lat.
Okres ten może być przedłużony.
Artykuł 9
1.
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne wydawane jest na podstawie kontroli, badań i ocen oraz na podstawie dokumentów interpretacyjnych, określonych w art. 3 ust. 3, i wytycznych, określonych w art. 11, dotyczących danego wyrobu lub odpowiedniej rodziny wyrobów.
2.
Jeżeli wytyczne, określone w art. 11, nie istnieją lub nie zostały jeszcze opracowane, Europejskie Zatwierdzenie Techniczne może być wydane przy uwzględnieniu zasadniczych wymogów i dokumentów interpretacyjnych, o ile ocena wyrobu jest dokonywana przez jednostki uprawnione działające wspólnie w organizacji, określonej w załączniku II.
Jeżeli jednostki uprawnione nie mogą dojść do porozumienia, sprawa jest rozstrzygana przez komitet, określony w art. 19.
3.
Europejskie Zatwierdzenie Techniczne dla wyrobu wydawane jest w Państwie Członkowskim, zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku II, na prośbę producenta lub jego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie przekaże pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji nazwy i adresy jednostek uprawnionych do wydawania Europejskich Zatwierdzeń Technicznych.
2.
Jednostki uprawnione muszą spełniać wymagania niniejszej dyrektywy, w szczególności muszą być w stanie:
- oceniać przydatność nowych wyrobów do ich wykorzystania wykorzystując podstawy naukowe i wiedzę praktyczną,
- podejmować bezstronne decyzje bez względu na interesy producentów lub ich przedstawicieli, oraz
- dokonywać analizy danych otrzymywanych od wszystkich zaangażowanych stron w sposób zapewniający uzyskanie wyważonej oceny.
3.
Wykaz wszystkich jednostek uprawnionych, właściwych do wydawania Europejskich Zatwierdzeń Technicznych, jak również wszelkie zmiany w tym wykazie publikowane są w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
1.
Komisja, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, wydaje organizacji zrzeszającej jednostki uprawnione, wyznaczone przez Państwa Członkowskie, mandat na opracowanie wytycznych dla Europejskich Zatwierdzeń Technicznych na wyroby lub grupy wyrobów.
2.
Wytyczne dla Europejskich Zatwierdzeń Technicznych na wyroby lub grupy wyrobów powinny w szczególności zawierać:
a) wykaz uwzględnianych dokumentów interpretacyjnych, określonych w art. 3 ust. 3;
b) szczególne wymagania dla wyrobów wynikające z zasadniczych wymogów, określonych w art. 3 ust. 1;
c) procedury badania;
d) metody oceny i wnioskowania na podstawie wyników kontroli;
e) procedury kontrolne i procedury określania zgodności, które powinny odpowiadać art. 13, 14 i 15;
f) okres ważności Europejskiego Zatwierdzenia Technicznego.
3.
Wytyczne dla Europejskiego Zatwierdzenia Technicznego, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, są publikowane przez Państwa Członkowskie w ich języku urzędowym lub w ich językach urzędowych.
ROZDZIAŁ IV
Dokumenty interpretacyjne
Artykuł 12
1.
Komisja, po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, powierzy komitetom technicznym, w których uczestniczą Państwa Członkowskie, opracowanie dokumentów interpretacyjnych, określonych w art. 3 ust. 3.
2.
Dokumenty interpretacyjne:
a) uściślają zasadnicze wymogi ustanowione w art. 3 i które są podane w załączniku I, poprzez ujednolicenie terminologii i podstawowych pojęć technicznych oraz wskazywanie klas lub poziomów dla każdego wymagania w miarę potrzeby i gdy pozwala na to stan nauki i wiedzy technicznej;
b) wskazują metody korelacji tych klas lub poziomów wymagań ze specyfikacjami technicznymi, określonymi w art. 4, np. metody obliczeń i sprawdzania, normy techniczne projektowania itp.;
c) służą jako podstawa do ustanawiania zharmonizowanych norm i wytycznych dla Europejskich Zatwierdzeń Technicznych oraz dla uznania krajowych specyfikacji technicznych zgodnie z art. 4 ust. 3.
3.
Po zasięgnięciu opinii Komitetu, określonego w art. 19, Komisja opublikuje dokumenty interpretacyjne w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ V
Zaświadczenie zgodności
Artykuł 13
1.
Zaświadczenie zgodności wyrobów z wymaganiami specyfikacji technicznej w rozumieniu art. 4 należy do obowiązków producenta lub jego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
2.
Wyroby będące przedmiotem zaświadczenia zgodności są uznawane za zgodne ze specyfikacjami technicznymi w rozumieniu art. 4.
Zgodność ta jest ustalana przy wykorzystaniu badań lub innych dowodów na podstawie specyfikacji technicznych, zgodnie z załącznikiem III.
3.
Zaświadczenie zgodności wyrobu związane jest z założeniem, że:
a) producent posiada w fabryce system kontroli produkcji pozwalający zapewnić zgodność produkcji z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi, lub
b) w przypadku niektórych wyrobów, wymienionych w dotyczących ich specyfikacjach technicznych, poza stosowanym w fabryce systemem kontroli produkcji, działa również upoważniona jednostka certyfikująca, zajmująca się oceną i nadzorem kontroli produkcji lub kontrolą innych wyrobów.
4.
Po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 19, Komisja określi, którą z procedur, w rozumieniu ust. 3, należy stosować dla danego wyrobu lub grupy wyrobów zgodnie z przepisami szczegółowymi wymienionymi w załączniku III, w zależności od:
a) znaczenia, jakie odgrywa wyrób, w odniesieniu do zasadniczych wymogów, w szczególności tych wymagań, które dotyczą zdrowia i bezpieczeństwa;
b) rodzaju wyrobu;
c) wpływu, jaki może mieć zmienność cech wyrobu na spełnianie przez wyrób przewidzianych dla niego funkcji;
d) prawdopodobieństwa powstania wad wyrobu w trakcie jego produkcji;
zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku III.
Tak określona procedura wskazywana jest w mandatach oraz w specyfikacjach technicznych lub w ich publikacjach.
5.
W przypadku produkcji indywidualnej (a nie seryjnej) wystarcza deklaracja zgodności według załącznika III pkt 2 ii), trzecia możliwość, chyba że określono inaczej w specyfikacjach technicznych dla wyrobów, które mają szczególnie istotny wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo.
Artykuł 14
1.
Zgodnie z załącznikiem III opisane procedury prowadzą do:
a) w przypadku art. 13 ust. 3 lit. a), wydawania przez producenta lub jego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty deklaracji zgodności wyrobu, lub
b) w przypadku art. 13 ust. 3 lit. b), wydawania przez upoważnioną jednostkę certyfikującą świadectwa zgodności dla systemu kontroli i nadzoru nad produkcją lub dla samego wyrobu.
Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące procedur zaświadczenia zgodności podane są w załączniku III.
2.
Deklaracja zgodności producenta lub świadectwo zgodności upoważnia producenta lub jego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty do umieszczania na samym wyrobie, przymocowanej do niego etykiecie, opakowaniu lub towarzyszących dokumentach handlowych znaku CE.
Wzór znaku CE i zasady jego stosowania dla każdej z procedur zaświadczenia zgodności podane są w załączniku III.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zapewnią prawidłowe stosowanie znaku CE.
2.
W przypadku stwierdzenia przez Państwo Członkowskie, że znak CE został zastosowany niewłaściwie w odniesieniu do wyrobu, który nie spełnia lub już nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie, które przyznało zaświadczenie zgodności dopilnuje, w miarę potrzeb, aby używanie znaku CE zostało zabronione oraz aby produkty nie sprzedane zostały wycofane ze sprzedaży lub też by do czasu, gdy dany wyrób nie spełni kryteriów zgodności, usunięto z niego znak CE.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, niezwłocznie powiadomi o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, przekazując wszelkie jakościowe i ilościowe szczegóły niezbędne do zidentyfikowania niezgodnego wyrobu.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zakazania umieszczania na wyrobach lub na ich opakowaniach znaków, które mogą być mylnie odczytane jako znak CE.
ROZDZIAŁ VI
Procedury specjalne
Artykuł 16
1.
W przypadku gdy nie istnieją specyfikacje techniczne dla wyrobu, określone w art. 4, Państwo Członkowskie przeznaczenia na prośbę, w indywidualnych przypadkach, uzna wyrób za zgodny z obowiązującymi przepisami krajowymi, jeżeli wyniki badań i kontroli, przeprowadzonych przez uprawniony organ w Państwie Członkowskim producenta, zgodnie z metodami obowiązującymi lub uznanymi za równoważne w Państwie Członkowskim przeznaczenia, są zadowalające.
2.
Państwo Członkowskie producenta wskaże Państwu Członkowskiemu przeznaczenia, którego przepisy będą stosowane w przeprowadzanych badaniach i kontrolach, organ, który zamierza w tym celu upoważnić.
Państwo Członkowskie przeznaczenia i Państwo Członkowskie producenta przekażą sobie wzajemnie wszelkie niezbędne informacje.
W wyniku tej wymiany informacji Państwo Członkowskie producenta upoważni wskazaną jednostkę.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma jakiekolwiek zastrzeżenia, poinformuje o nich Komisję, uzasadniając swoje stanowisko.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wskazane organy udzielały sobie wszelkiej niezbędnej pomocy.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że uprawniony organ nie prowadzi badań i kontroli zgodnie z jego przepisami krajowymi, poinformuje o tym Państwo Członkowskie, które ten organ upoważniło.
Państwo to poinformuje, w odpowiednim terminie, notyfikujące Państwo Członkowskie o podjętych działaniach.
Jeżeli, zdaniem Państwa notyfikującego, działania te nie są wystarczające, może ono zabronić wprowadzania na rynek i wykorzystania danego wyrobu lub określić dla niego specjalne warunki.
Państwo notyfikujące poinformuje o tym Państwo Członkowskie producenta i Komisję.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przeznaczenia przywiązują tę samą wagę do sprawozdań i do zaświadczeń zgodności wydawanych w Państwie Członkowskim producenta zgodnie z procedurą, określoną w art. 16, jak do odpowiadających im własnych dokumentów krajowych.
ROZDZIAŁ VII
Organy zatwierdzone
Artykuł 18
1.
Każde Państwo Członkowskie przedłoży Komisji wykaz zawierający nazwy i adresy jednostek certyfikujących, jednostek kontrolujących i laboratoriów badawczych wyznaczonych przez nie do zadań, które powinny być wykonywane w związku z wydawaniem zatwierdzeń technicznych i świadectw zgodności oraz przeprowadzaniem kontroli i badań zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Organy certyfikujące, jednostki kontrolujące i laboratoria badawcze spełniają kryteria ustanowione w załączniku IV.
3.
Państwa Członkowskie wskażą, jakie wyroby wchodzą w zakres kompetencji poszczególnych organów i laboratoriów, określonych w ust. 1, oraz określą rodzaj powierzonych im zadań.
ROZDZIAŁ VIII
Stały Komitet ds. Budownictwa
Artykuł 19
1.
Powołuje się Stały Komitet ds. Budownictwa.
2.
Komitet składa się z przedstawicieli mianowanych przez Państwa Członkowskie.
Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza dwóch przedstawicieli.
Przedstawicielom mogą towarzyszyć eksperci.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 20
1.
Komitet, określony w art. 19, może na wniosek przewodniczącego lub jednego z Państw Członkowskich zbadać każdą sprawę wynikającą z wprowadzania i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy konieczne do:
a) ustanowienia klas wymagań, o ile nie są one zawarte w dokumentach interpretacyjnych, oraz ustanowienia procedury zaświadczenia zgodności w mandatach na opracowanie norm, stosownie do art. 7 ust. 1, i na wytyczne dla zezwoleń, stosownie do art. 11 ust. 1;
b) udzielania wskazówek w sprawie opracowywania dokumentów interpretacyjnych, na podstawie art. 12 ust. 1, i podejmowania decyzji dotyczących dokumentów interpretacyjnych, na podstawie art. 12 ust. 3;
c) uznawania krajowych specyfikacji technicznych, zgodnie z art. 4. ust. 3;
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3 i 4. 3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które na wniosek Komisji mają być przyjęte przez Radę, opinia przyjmowana jest większością głosów ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Podczas głosowania wewnątrz Komitetu głosy przedstawicieli Państw Członkowskich, którzy wchodzą w skład Komitetu, są ważone w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie projektowane środki.
ROZDZIAŁ IX
Klauzula ochronna
Artykuł 21
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że wyrób o zadeklarowanej zgodności z niniejszą dyrektywą nie spełnia wymagań art. 2 i 3, wówczas podejmie ono wszelkie niezbędne środki w celu wycofania tego wyrobu z rynku, wydania zakazu wprowadzania go na rynek lub ograniczenia jego swobodnego przepływu.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, poinformuje natychmiast Komisję o każdym takim środku, wskazując na motywy swojej decyzji, w szczególności podając, czy niezgodność jest wynikiem:
a) niespełnienia art. 2 i 3, jeżeli wyrób nie odpowiada specyfikacjom technicznym, określonych w art. 4;
b) niewłaściwego stosowania specyfikacji technicznych, określonych w art. 4;
c) niekompletności specyfikacji technicznych, określonych w art. 4.
2.
Komisja skonsultuje się jak najszybciej z zainteresowanymi stronami.
Jeżeli w wyniku tych konsultacji Komisja stwierdzi, że podjęte środki są uzasadnione, poinformuje o tym natychmiast Państwo Członkowskie, które podjęło te środki, jak również inne Państwa Członkowskie.
3.
Jeżeli decyzja, określona w ust. 1, wynika z niekompletności norm lub specyfikacji technicznych i jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło tę decyzję, ma zamiar ją utrzymać oraz rozpocznie procedurę, określoną w art. 5 ust. 2, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, w terminie dwóch miesięcy przedłoży sprawę Komitetowi, określonemu art. 19, jak również, w wypadku niekompletności zharmonizowanej normy, Komitetowi ustanowionemu zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
4.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, podejmie właściwe działania przeciwko wystawiającemu deklarację zgodności oraz poinformuje o tym Komisję, a także inne Państwa Członkowskie.
5.
Komisja upewni się, że Państwa Członkowskie są poinformowane o postępie i wynikach tej procedury.
ROZDZIAŁ X
Przepisy końcowe
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie trzydziestu miesięcy od daty jej ogłoszenia [6] i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Nie później niż do dnia 30 grudnia 1993 r. Komisja, w porozumieniu z Komitetem, określonym w art. 19, sprawdzi zastosowanie w praktyce procedur przewidzianych w niniejszej dyrektywie oraz w miarę potrzeby, przedłoży propozycje odpowiednich zmian.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(89/107/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących dodatków do środków spożywczych oraz warunków ich stosowania stanowią przeszkodę do swobodnego przepływu środków spożywczych; różnice te mogą stwarzać warunki sprzyjające nieuczciwej konkurencji, wpływając tym samym ujemnie na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku;
w związku z powyższym zachodzi konieczność zbliżenia tych ustawodawstw;
wymogi te powinny zostać ujęte w dyrektywie ogólnej, którą w razie potrzeby należy opracować etapami;
opracowanie wykazu kategorii dodatków do środków spożywczych, które mają zostać uwzględnione w dyrektywie, należy do kompetencji Rady, która stanowi na mocy procedury ustanowionej w art. 100a Traktatu;
pozwolenie na stosowanie dodatków do środków spożywczych należących do takich kategorii należy podporządkować wyłącznie uzgodnionym kryteriom naukowym i technologicznym ustanowionym przez Radę;
przed przyjęciem przepisów, które będą prawdopodobnie wywierały wpływ na zdrowie publiczne, przy sporządzaniu wykazów dodatków do środków spożywczych oraz warunków ich stosowania należy się skonsultować z Komitetem Naukowym ds. Żywności, ustanowionym decyzją Komisji 74/234/EWG [3];
musi być możliwe dostosowanie do rozwoju naukowego i technicznego wykazu dopuszczonych dodatków; w takim przypadku poza regulaminem ustanowionym na mocy Traktatu wskazane jest ustanowienie systemu pozwalającego Państwom Członkowskim poprzez przyjmowanie tymczasowych środków krajowych na udział w poszukiwaniu jednego rozwiązania dla całej Wspólnoty;
określenie kryteriów czystości w odniesieniu do takich dodatków do środków spożywczych, a także opracowanie metod przeprowadzania analiz i pobierania próbek to kwestie techniczne, które należy powierzyć Komisji;
obecne przepisy wspólnotowe dotyczące substancji barwiących, środków konserwujących, przeciwutleniaczy i środków emulgujących, stabilizujących, zagęszczających i żelujących będą wymagać zmiany na podstawie niniejszej dyrektywy;
we wszystkich przypadkach, kiedy Rada powierza Komisji wprowadzenie reguł odnoszących się do środków spożywczych, konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, ustanowionego decyzją Komisji 69/414/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatków do środków spożywczych, których różne kategorie zostały wymienione w załączniku I oraz które stosuje się lub są przeznaczone do stosowania jako składniki w procesie wytwarzania lub przygotowywania środków spożywczych, i które występują w końcowym produkcie, choćby w zmienionej formie, zwanych dalej "dodatkami do środków spożywczych".
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "dodatek do środków spożywczych" oznacza każdą substancję, której nie spożywa się zwyczajowo odrębnie ani nie używa się jako charakterystycznego składnika żywności, nawet jeżeli ma ona wartość odżywczą, i której celowe dodanie do środków spożywczych w celu technologicznym w trakcie wytwarzania, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, transportu lub przechowywania prowadzi lub można zasadnie oczekiwać, że doprowadzi do tego, iż taka substancja lub jej produkty uboczne staną się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem takiej żywności.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) pomocy przetwórczych [5];
b) substancji stosowanych do ochrony roślin i produktów roślinnych, zgodnie z regułami wspólnotowymi odnoszącymi się do zdrowia roślin;
c) substancji zapachowych do stosowania w środkach spożywczych, objętych zakresem dyrektywy Rady 88/388/EWG [6];
d) substancji dodawanych do środków spożywczych jako składniki pokarmowe (na przykład składniki mineralne, pierwiastki śladowe lub witaminy).
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do każdej z kategorii dodatków do środków spożywczych, wymienionych w załączniku I, dla której sporządzono wykazy zgodnie z art. 3 ust. 3, w procesie wytwarzania lub przygotowania środków spożywczych można stosować tylko dodatki do środków spożywczych wyszczególnione w tych wykazach oraz tylko zgodnie z określonymi tam warunkami.
2.
Dodatki do środków spożywczych włącza się do kategorii w załączniku I na podstawie głównych funkcji, przypisanych zwyczajowo przedmiotowemu dodatkowi.
Jednakże przydział dodatku do określonej kategorii nie wyklucza możliwości dopuszczenia go do spełniania kilku funkcji.
3.
Dodatki do środków spożywczych umieszcza się w wykazie na podstawie ogólnych kryteriów opisanych w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Przepisy szczególne w odniesieniu do dodatków zaliczonych do kategorii wymienionych w załączniku I ustanawiane są w dyrektywie ogólnej, obejmującej obowiązujące już dyrektywy szczególne w sprawie określonych kategorii dodatków.
Niemniej jednak dyrektywę taką można opracowywać etapami.
2.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, na mocy procedury ustanowionej w art. 100a Traktatu, przyjmuje:
a) wykaz dodatków, których stosowanie jest dopuszczone, z wyłączeniem stosowania wszelkich innych dodatków;
b) wykaz środków spożywczych, do których dodatki te mogą być dodawane, warunki, na jakich mogą być dodawane, oraz, w razie potrzeby, ograniczenie technologicznego celu ich stosowania;
c) zasady dotyczące dodatków stosowanych jako substancje nośnikowe i rozpuszczalniki, w tym, w razie potrzeby, kryteria czystości tych dodatków.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 przyjmuje się:
a) kryteria czystości przedmiotowych dodatków;
b) w razie potrzeby, metody analizy mającej na celu sprawdzenie, czy zostały spełnione kryteria czystości określone w lit. a);
c) w razie potrzeby, procedurę pobierania próbek oraz metody jakościowej i ilościowej analizy dodatków do środków spożywczych, znajdujących się w środkach spożywczych oraz na nich;
d) inne zasady, niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 2.
Artykuł 4
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie w wyniku uzyskania nowej informacji lub dokonania ponownej oceny informacji, po przyjęciu niniejszej dyrektywy lub dyrektywy ogólnej określonej w art. 3, ma dostateczne podstawy, aby uważać, że stosowanie dodatku w środku spożywczym, choć jest zgodne z niniejszą dyrektywą lub wykazem opracowanym na mocy art. 3, zagraża zdrowiu ludzi, dane Państwo Członkowskie może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie przedmiotowych przepisów na swym terytorium.
Zobowiązane jest ono niezwłocznie poinformować o tym fakcie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz przedstawić uzasadnienie swej decyzji.
2.
Komisja bada możliwie jak najszybciej przedstawione przez Państwo Członkowskie uzasadnienie określone w ust. 1, w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, po czym niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje właściwe środki.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że rozwiązanie problemów wymienionych w ust. 1 i zapewnienie ochrony zdrowia ludzkiego wymaga wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy lub dyrektywy ogólnej określonej w art. 3, w celu przyjęcia takich zmian wszczyna ona procedurę ustanowioną w art. 11; Państwo Członkowskie, które zastosowało środki ochronne, może w takim przypadku utrzymać je w mocy do chwili przyjęcia zmian.
Artykuł 5
1.
W celu uwzględnienia postępu naukowego lub technicznego, jaki nastąpił od chwili przyjęcia wykazu zgodnie z art. 3, Państwo Członkowskie może tymczasowo zezwolić na wprowadzanie do obrotu i stosowanie na swym terytorium dodatku zaliczonego do jednej z kategorii wymienionych w załączniku I, a nieumieszczonego w odpowiednim wykazie, z zastrzeżeniem, że spełnione zostaną następujące warunki:
a) pozwolenie może zostać wydane najwyżej na dwa lata;
b) Państwo Członkowskie zapewnia urzędową kontrolę środków spożywczych zawierających dopuszczony dodatek;
c) w treści pozwolenia Państwo Członkowskie może zastrzec, że środki spożywcze zawierające dany dodatek muszą być w szczególny sposób oznaczane.
2.
Państwo Członkowskie przekazuje innym Państwom Członkowskim i Komisji tekst decyzji zezwalającej na stosowanie dodatku, przyjętej zgodnie z ust. 1, w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji.
3.
Przed upływem dwuletniego okresu przewidzianego w ust. 1 lit. a) Państwo Członkowskie może się zwrócić do Komisji o umieszczenie w wykazie przyjętym zgodnie z art. 3 dodatku, któremu przyznano pozwolenie krajowe zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
Jednocześnie Państwo Członkowskie przedstawia dowód przemawiający jego zdaniem za takim umieszczeniem oraz wskazuje, w jaki sposób należy stosować dany dodatek.
Jeżeli Komisja uzna, że taki wniosek jest zasadny, stosuje procedurę ustanowioną w art. 100a Traktatu, mającą na celu zmianę wykazu przyjętego zgodnie z art. 3.
Rada stanowi na wniosek Komisji w terminie 18 miesięcy od dnia skierowania do niej sprawy.
4.
Krajowe pozwolenie musi zostać uchylone, jeżeli Komisja nie złoży wniosku zgodnie z ust. 3 w dwuletnim terminie przewidzianym w ust. 1 albo jeżeli Rada nie podejmie czynności w osiemnastomiesięcznym terminie przewidzianym w ust. 3.
Jednocześnie należy uchylić wszelkie pozwolenia udzielone przez inne Państwo Członkowskie w odniesieniu do tego samego dodatku.
5.
Nie można udzielić nowego pozwolenia w odniesieniu do tego samego dodatku, chyba że uzasadnia to postęp naukowy lub techniczny, dokonany od chwili uchylenia pozwolenia przewidzianego w ust. 4.
Artykuł 6
Przepisy mogące wywierać wpływ na zdrowie publiczne przyjmuje się po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności.
Artykuł 7
1.
Dodatki do środków spożywczych, które nie są przeznaczone na sprzedaż konsumentom finalnym, mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie pod warunkiem zamieszczenia na ich opakowaniach lub pojemnikach następujących informacji, przy czym informacje te powinny być dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne:
a) - w odniesieniu do dodatków do środków spożywczych sprzedawanych odrębnie lub ich mieszanek, w przypadku każdego dodatku – nazwa ustanowiona na mocy obowiązujących przepisów wspólnotowych oraz numer EWG albo, w razie braku takich przepisów, opis dodatku, na tyle szczegółowy, aby umożliwiał odróżnienie danego dodatku od innych, z którymi mógłby zostać pomylony, malejąco według wagowej zawartości wszystkich dodatków w produkcie,
- jeżeli dodatki zawierają inne substancje, materiały lub składniki żywności ułatwiające przechowywanie, sprzedaż, ujednolicenie, rozcieńczanie lub rozpuszczanie dodatku lub dodatków do środków spożywczych – nazwa dodatku, zgodnie z tiret pierwszym oraz wskazanie każdego składnika, malejąco według zawartości wagowej;
b) - oznaczenie "do stosowania w żywności",
- lub oznaczenie "ograniczone stosowanie w żywności",
- lub bardziej szczegółowe odniesienie do zamierzonego przeznaczenia w żywności;
c) w razie potrzeby, szczególne warunki przechowywania i stosowania;
d) wskazówki dotyczące stosowania, jeżeli ich pominięcie mogłoby spowodować nieprawidłowe zastosowanie dodatku;
e) oznaczenie wskazujące partię towaru;
f) nazwa lub firma i adres producenta, dokonującego pakowania lub sprzedawcy prowadzącego działalność we Wspólnocie;
g) wskazanie procentowej zawartości każdego składnika podlegającego ilościowemu ograniczeniu co do zawartości w żywności albo odpowiednie informacje dotyczące składu, umożliwiające nabywcy zastosowanie się do przepisów wspólnotowych, a w razie ich braku, do przepisów krajowych mających zastosowanie do żywności. Jeżeli to samo ograniczenie ilościowe ma zastosowanie do grupy składników, stosowanych odrębnie lub w połączeniu, można podać jedną wartość procentową dotyczącą takich składników;
h) waga netto;
i) wszelkie inne informacje przewidziane w dyrektywie ogólnej określonej w art. 3.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 informacje określone w lit. a) tiret drugie i lit. d)–g) można zamieszczać tylko w dokumentach odnoszących się do przesyłki, które należy dostarczyć wraz z tą przesyłką lub wcześniej, pod warunkiem że w widocznym miejscu opakowania lub pojemnika z produktem zamieszczony jest napis "przeznaczone do produkcji środków spożywczych, a nie do sprzedaży detalicznej".
Artykuł 8
Dodatki do środków spożywczych, przeznaczone do sprzedaży konsumentom końcowym, można sprzedawać tylko wtedy, gdy ich opakowania lub pojemniki są opatrzone następującymi informacjami, które muszą być widoczne, czytelne i nieusuwalne:
a) nazwa, pod jaką produkt jest sprzedawany. Nazwa ta musi zawierać nazwę ustanowioną przepisami wspólnotowymi, mającymi zastosowanie do przedmiotowego produktu, oraz numer EWG albo, w razie braku takich przepisów, na tyle szczegółowy opis produktu, aby można było go odróżnić od produktów, z którymi mógłby zostać pomylony;
b) informacje wymagane w art. 7 ust. 1 lit. a)–f) i h);
c) data określająca minimalny termin ważności w rozumieniu art. 9 dyrektywy Rady 79/112/EWG [7];
d) wszelkie inne informacje przewidziane w dyrektywie ogólnej określonej w art. 3.
Artykuł 9
Artykuły 7 i 8 nie wpływają na bardziej szczegółowe ani obszerniejsze przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące wag i miar, albo mające zastosowanie w odniesieniu do prezentacji, klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych lub transportu takich substancji.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zobowiązane są powstrzymać się od ustanawiania wymogów bardziej szczegółowych niż te zawarte w art. 7 i 8, dotyczących sposobu przedstawiania szczegółowych danych, przewidzianych w tych artykułach.
Dane szczegółowe przewidziane w art. 7 i 8 należy przedstawiać w języku łatwo zrozumiałym dla nabywców, o ile nie zostaną podjęte inne środki mające na celu informowanie nabywców.
Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody do zamieszczania takich szczegółowych danych w różnych językach.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy dochodzi do odwołania się do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, jaki przewodniczący może ustanowić stosownie do stopnia pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się kwalifikowaną większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, aby dodatki do środków spożywczych, należące do kategorii określonych w załączniku I, mogły być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy odpowiadają definicjom i zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć ani wstrzymać obrotu dodatkami do środków spożywczych, środkami spożywczymi lub ich składnikami z powodów odnoszących się do dodatków do środków spożywczych, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, dotychczasowych dyrektyw szczególnych oraz dyrektywy ogólnej określonej w art. 3.
3.
Ustęp 2 nie wpływa na przepisy krajowe, mające zastosowanie w przypadku braku odpowiednich przepisów w dyrektywie ogólnej określonej w art. 3.
Artykuł 13
Środki mające na celu dostosowanie istniejących dyrektyw wspólnotowych do niniejszej dyrektywy przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Podjęte środki:
- przez dwa lata po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy zezwalają na wprowadzanie do obrotu i stosowanie dodatków do środków spożywczych, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy,
- zakazują, nie później niż trzy lata od ogłoszenia [8] niniejszej dyrektywy, wprowadzania do obrotu i stosowania dodatków do środków spożywczych, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na istniejące przepisy wspólnotowe lub na przepisy krajowe, które w obliczu braku ogólnych dyrektyw określonych w art. 3 stosuje się do niektórych grup dodatków do środków spożywczych albo wyszczególniają środki spożywcze, do których można stosować dodatki do środków spożywczych spełniające wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(89/108/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja i handel głęboko mrożonymi środkami spożywczymi przeznaczonymi do spożycia przez ludzi (zwanymi dalej "głęboko mrożone środki spożywcze") ma rosnące znaczenie dla Wspólnoty;
różnice między ustawodawstwami krajowymi dotyczącymi głęboko mrożonych środków spożywczych hamują swobodny przepływ tych towarów; może powodować to nierówne warunki konkurencji i przez to wywierać bezpośredni skutek na ustanawianie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
konieczne jest ujednolicenie tych ustawodawstw;
w tym celu zasady wspólnotowe muszą mieć najszerszy możliwy zakres działania, rozciągnięty na wszystkie głęboko mrożone środki spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi, włączając nie tylko produkty przeznaczone do dostawy bez dalszego przetwarzania do konsumenta końcowego, do restauracji, szpitali, barów i innych podobnych miejsc zbiorowego żywienia, lecz także produkty podlegające dalszemu przetwarzaniu lub przygotowaniu;
jednakże zasady te nie powinny być stosowane do produktów nieoferowanych do sprzedaży jako głęboko mrożone środki spożywcze;
w każdym przypadku właściwe jest ustanowienie ogólnych zasad, z którymi wszystkie głęboko mrożone środki spożywcze muszą być zgodne;
na późniejszym etapie, gdy będzie to konieczne, mogą być przyjęte specjalne przepisy poza ogólnymi zasadami dla niektórych kategorii głęboko mrożonych środków spożywczych, zgodnie z procedurą stosowaną dla każdej z poszczególnych kategorii;
celem głębokiego zamrażania jest konserwacja wewnętrznych właściwości środków spożywczych poprzez proces szybkiego zamrażania; niezbędne jest osiągnięcie temperatury –18°C lub niższej we wszystkich punktach produktu;
w temperaturze –18°C całkowita aktywność mikrobiologiczna mogąca obniżyć jakość środka spożywczego jest zawieszona; dlatego też konieczne jest utrzymanie przynajmniej takiej temperatury, z zastrzeżeniem niektórych technicznych nieuniknionych odchyleń podczas przechowywania i dystrybucji głęboko mrożonych środków spożywczych przed ich sprzedażą do konsumenta końcowego;
z powodów technicznych wzrost niektórych temperatur jest nieunikniony i dlatego może być tolerowany, jeżeli nie wyrządzi on szkody jakości produktu, co może być zapewnione przez właściwe przechowywanie i praktykę dystrybucyjną, biorąc pod uwagę w szczególności właściwy poziom rotacji w przechowaniu;
działanie niektórych urządzeń technicznych używanych obecnie do celów lokalnej dystrybucji głęboko mrożonych środków spożywczych nie jest w stanie zapewnić w każdym przypadku pełnej zgodności z limitami temperatury przewidzianymi w niniejszej dyrektywie, i dlatego konieczne jest zapewnienie na okres przejściowy systemu pozwalającego na używanie istniejących materiałów aż do końca okresu ich użytkowania;
niniejsza dyrektywa określa jedynie cele, jakie mają zostać osiągnięte zarówno w odniesieniu do urządzeń stosowanych do procesu głębokiego mrożenia, jak i temperatury mierzonej w wyposażeniu i urządzeniach przechowujących, przeładunkowych, przewozowych i dystrybucyjnych;
na Państwie Członkowskim spoczywa zapewnienie przez kontrole urzędowe, że używane urządzenia spełniają te wymogi;
kontrole takie powodują, iż staje się zbyteczny każdy system urzędowej certyfikacji do celów handlu;
pożądane jest zapewnienie możliwości używania płynów kriogenicznych w bezpośrednim kontakcie z głęboko mrożonymi środkami spożywczymi; dlatego płyny te muszą być wystarczająco obojętne, aby nie dodawać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub spowodować niedopuszczalne zmiany w składzie środków spożywczych, lub spowodować zobojętnienie ich charakteru organoleptycznego;
w celu osiągnięcia tych celów konieczne jest przyjęcie wykazu takich substancji i ustanowienie kryteriów ich czystości oraz warunków ich użycia;
głęboko mrożone środki spożywcze przeznaczone dla konsumenta końcowego, do restauracji, szpitali, barów i innych podobnych miejsc zbiorowego żywienia podlegają do momentu ich etykietowania przepisom dyrektywy Rady 79/112/EWG z 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży końcowemu konsumentowi [3], zmienionej dyrektywą 86/197/EWG [4]; dlatego też obecna dyrektywa powinna zawierać dokładne dane charakterystyczne dla głęboko mrożonych artykułów żywnościowych;
w celu ułatwienia handlu należy przyjąć zasady dla etykietowania głęboko mrożonych środków spożywczych nieprzeznaczonych na dostawy w formie zamrożonej dla konsumenta końcowego lub do restauracji, szpitali, barów i innych podobnych miejsc zbiorowego żywienia;
w celu ułatwienia i przyspieszenia procedur Komisja powinna być wyznaczona do przyjęcia środków wykonawczych natury technicznej;
we wszystkich przypadkach, w których Rada upoważni Komisję do wdrożenia zasad ustanowionych dla głęboko mrożonych środków spożywczych, powinny zostać ustanowione procedury określające ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych utworzonego decyzją Rady 69/414/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa odnosi się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (zwanych dalej "głęboko mrożone środki spożywcze").
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "głęboko mrożone środki spożywcze" oznaczają środki spożywcze:
- które zostały poddane właściwemu procesowi zamrażania, znanemu jako "głębokie mrożenie", gdzie obszar maksymalnej krystalizacji jest osiągnięty tak szybko, jak to możliwe, w zależności od rodzaju produktu, a wynikiem jest temperatura produktu utrzymująca się na stałym poziomie –18 °C lub niższa we wszystkich punktach, i
- które są wprowadzone na rynek w sposób wskazujący, iż posiadają takie właściwości;
do celów niniejszej dyrektywy, lody śmietankowe i inne lody jadalne nie są traktowane jako głęboko mrożone środki spożywcze.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych dotyczących:
a) wspólnej organizacji rynków w sektorze rolnictwa i rybołówstwa;
b) higieny weterynaryjnej.
Artykuł 2
Tylko produkty zdefiniowane w art. 1 ust. 2 mogą nosić nazwy określone w art. 8 i 9.
Artykuł 3
1.
Surowce używane do produkcji głęboko mrożonych środków spożywczych muszą być należytej, autentycznej i handlowej jakości oraz być należytej świeżości.
2.
Przygotowanie i głębokie mrożenie środków spożywczych musi być przeprowadzane szybko, przy użyciu właściwych urządzeń technicznych w celu ograniczenia do minimum zmian chemicznych, biochemicznych oraz mikrobiologicznych.
Artykuł 4
Zatwierdzone czynniki kriogeniczne, z wyłączeniem wszelkich innych, do użytku w kontakcie bezpośrednim z głęboko mrożonymi środkami spożywczymi są następujące:
- powietrze,
- azot,
- dwutlenek węgla.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą utrzymać do dnia 31 grudnia 1992 r. prawo krajowe zezwalające na stosowanie dichlorodifluorometanu (R 12) jako czynnika kriogenicznego.
Kryteria czystości, jakie muszą być spełnione przez te czynniki kriogeniczne, są określone, tak dalece jak to konieczne, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 12.
Artykuł 5
1.
Temperatura głębokiego zamrożenia środków spożywczych musi być stabilna i utrzymywana we wszystkich punktach produktu na poziomie –18°C lub niższym, z możliwymi krótkimi wahaniami podczas przewozu, nie większymi niż 3°C.
2.
Jednakże odchylenia temperatury produktu, zgodnie z praktyką właściwego przechowywania i dystrybucji, są dozwolone w ramach lokalnej dystrybucji i w detalicznych punktach wystawowych, pod następującymi warunkami:
a) odchylenia te nie przekroczą 3°C;
b) mogą osiągnąć 6°C w detalicznych punktach wystawowych, jeżeli Państwo Członkowskie tak zadecyduje.
W takim przypadku Państwo Członkowskie określa temperaturę w świetle rotacji w przechowaniu lub rotacji produktu w handlu detalicznym. Informuje ono Komisję o podjętych środkach i przyczynach wprowadzenia takich środków.
Komisja zbada odchylenia przewidziane w poprzednim ustępie w świetle rozwoju technicznego i przed dniem 1 stycznia 1993 r. przedłoży wnioski Radzie, jeżeli będzie to właściwe.
3.
Przez okres ośmiu lat od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą do celów lokalnej dystrybucji zezwolić na odchylenia do 6°C.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie:
a) zapewniają, że urządzenia używane do głębokiego zamrażania środków spożywczych, przechowywania, przewozu, lokalnej dystrybucji i w detalicznych punktach wystawowych gwarantują spełnienie wymogów niniejszej dyrektywy;
b) przeprowadzają wyrywkowe urzędowe kontrole temperatury głęboko mrożonych środków spożywczych.
2.
Państwa Członkowskie nie wymagają, by przed sprzedażą lub podczas sprzedaży głęboko mrożonych środków spożywczych zgodność z przepisami ust. 1 była potwierdzona w postaci urzędowego świadectwa.
Artykuł 7
Głęboko mrożone środki spożywcze przeznaczone do sprzedaży do konsumenta końcowego muszą być zapakowane przez producenta lub pakującego we właściwe opakowanie, które chroni je przed zanieczyszczeniem mikrobiologicznym lub innymi formami skażenia zewnętrznego oraz przed wysychaniem.
Artykuł 8
1.
Do produktów objętych niniejszą dyrektywą i przeznaczonych do sprzedaży bez dalszego przetwarzania konsumentowi końcowemu, a także do restauracji, szpitali, barów i innych podobnych miejsc zbiorowego żywienia stosuje się dyrektywę 79/112/EWG, pod następującymi warunkami:
a) jeden lub więcej z wyrazów dodaje się do nazwy handlowej:
w jęz. duńskim:
,
w jęz. niemieckim:
lub
lub
lub
,
w jęz. hiszpańskim:
lub
,
w jęz. greckim:
lub
lub
,
w jęz. angielskim:
,
we jęz. francuskim:
,
we jęz. włoskim:
,
w jęz. niderlandzkim:
,
w jęz. portugalskim:
;
b) dodatkowo do daty ważności musi być dodany czas, w jakim głęboko mrożone środki spożywcze mogą być przechowywane przez nabywcę, oraz musi być wyszczególniona temperatura przechowywania i/lub rodzaj urządzeń przechowujących;
c) etykietowanie jakichkolwiek głęboko mrożonych środków spożywczych musi zawierać informację pozwalającą ustalić partię towaru;
d) etykieta na jakichkolwiek głęboko mrożonych środkach spożywczych musi zawierać jasną informację rodzaju "nie zamrażać ponownie po rozmrożeniu".
Artykuł 9
1.
Etykietowanie produktu określonego w art. 1 ust. 2, który nie jest przeznaczony do sprzedaży konsumentowi końcowemu, a także do restauracji, szpitali, barów i innych podobnych miejsc zbiorowego żywienia, musi zawierać następujące szczegóły:
a) nazwę handlową uzupełnioną zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy;
b) ilość netto wyrażoną w jednostkach masy;
c) informację pozwalającą ustalić partię towaru;
d) nazwę lub adres służbowy i adres producenta lub pakującego, lub sprzedawcy zarejestrowanego na terenie Wspólnoty.
2.
Szczegóły określone w ust. 1 pojawiają się na opakowaniu zbiorczym, pojemnikach, opakowaniu jednostkowym lub na dołączonej etykiecie.
3.
Niniejszy artykuł nie narusza żadnych przepisów metrycznych Wspólnoty, które są bardziej dokładne lub wyczerpujące.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn związanych ze specyfikacją produkcji, prezentowania lub etykietowania zakazać lub ograniczyć wprowadzania na rynek produktów określonych w art. 1 ust. 2, odpowiadających niniejszej dyrektywie i środkom przyjętymi w celu jej wykonania.
Artykuł 11
Procedury pobierania próbek z głęboko mrożonych środków spożywczych, monitoringu ich temperatury i monitoringu temperatury w środkach przewozu, składach i magazynach będą określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, przed końcem 24-miesięcznego okresu następującego po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
1.
Gdy następuje odniesienie do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, sprawę kieruje się do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, zwanego dalej "komitetem", przez jego przewodniczącego, działającego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji dostarcza komitetowi projekt środków, które należy podjąć. komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w ciągu czasu określonego przez przewodniczącego, mając na uwadze pilność sprawy.
Decyzję podejmuje się większością kwalifikowaną, tak jak określono w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje zaproponowane środki, gdy są one zgodne z opinią komitetu;
b) gdy zaproponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub gdy nie wydano opinii, Komisja dostarcza Radzie propozycję dotyczącą środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną;
c) jeżeli w okresie trzech miesięcy od daty przedstawienia sprawy Radzie ta ostatnia nie przyjęła żadnych środków, Komisja przyjmuje zaproponowane środki.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte środki:
- zezwolą, nie później niż 18 miesięcy po notyfikacji [6] dyrektywy, na handel produktami, które są zgodne z wymogami tej dyrektywy;
- zabronią, nie później niż 24 miesiące po ogłoszeniu dyrektywy, handlu produktami, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
W zakresie detalicznych punktów wystawowych, przez okres ośmiu lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą utrzymać przepisy prawne stosowane w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku Państwo Członkowskie poinformuje Komisję, podając przyczyny swojej decyzji.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(89/109/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada l976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [3], ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia Hiszpanii i Portugalii [4], była już wielokrotnie zasadniczo zmieniana; przy wprowadzaniu kolejnych zmian do omawianej dyrektywy należy wykorzystać okazję do ujednolicenia przepisów obowiązujących odpowiednich tekstów w celu zapewnienia ich jasności;
dyrektywa 76/893/EWG została przyjęta, ponieważ różnice istniejące w tamtym okresie między ustawodawstwami krajowymi dotyczącymi omawianych materiałów i wyrobów utrudniały ich swobodny przepływ, mogły stworzyć nierówne warunki konkurencji i w ten sposób bezpośrednio wpływać na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku;
ustawodawstwa te musiały zostać zbliżone w celu uzyskania swobodnego przepływu omawianych materiałów i wyrobów, mając na uwadze w szczególności wymogi dotyczące zdrowia ludzkiego, lecz również w granicach wymaganych dla ochrony zdrowia, potrzeb gospodarczych i technologicznych;
wybrana metoda miała ustanowić, przede wszystkim, ogólne zasady w formie dyrektywy ramowej, na podstawie których ustawowe różnice między niektórymi grupami materiałów i wyrobów zostały lub mogły być eliminowane przez zastosowanie dyrektyw szczególnych; metoda ta została sprawdzona, a zatem powinna zostać utrzymana;
substancje powlekające lub pokrywające, które w całości lub których części tworzą część środka spożywczego nie mogą być uważane za po prostu stykające się ze środkami spożywczymi; w tym przypadku należy brać pod uwagę możliwość bezpośredniego spożycia przez konsumenta; zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie nie mają zatem zastosowania do tych przypadków;
podstawową zasadą niniejszej dyrektywy powinno być, że wszelkie materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu lub mogące wchodzić w pośredni lub bezpośredni kontakt ze środkami spożywczymi, muszą być wystarczająco trwałe, aby nie powodować migracji do żywności substancji w ilościach, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz powodować nieakceptowalne zmiany w składzie środków spożywczych lub pogorszenie ich cech organoleptycznych;
dla osiągnięcia tego celu może okazać się konieczne ustanowienie, pojedynczo lub w połączeniu, różnych ograniczeń; wskazane jest utrzymanie w dyrektywach szczególnych tych ograniczeń, które są najbardziej odpowiednie dla pożądanego celu, uwzględniając właściwości technologiczne szczególne dla każdej grupy materiałów i wyrobów;
dla zapewnienia świadomego wykorzystania materiałów i wyrobów powinno zostać wprowadzone właściwe etykietowanie; sposób etykietowania może być odmienny u różnych użytkowników;
niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do etykietowania produktów, które ze względu na swoje zachowanie w sąsiedztwie środków spożywczych nie mogą być przeznaczone do kontaktu lub wchodzić w kontakt z tymi środkami;
opracowywanie dyrektyw szczególnych wykonujących podstawowe zasady oraz ich zmian określają techniczne środki wykonawcze; w celu ułatwienia i przyspieszenia procedury przyjęcie tych środków powinno zostać powierzone Komisji;
Komitet Naukowy ds. Żywności, utworzony decyzją Komisji 74/234/EWG [5], powinien wyrazić swoją opinię zanim przepisy mogące wpłynąć negatywnie na zdrowie publiczne zostaną przyjęte w dyrektywach szczególnych;
pożądane jest, aby we wszystkich przypadkach, gdy Rada upoważnia Komisję do wprowadzania przepisów dotyczących środków spożywczych, był zapewniony system ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych ustanowionego decyzją Rady 69/414/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do materiałów i wyrobów, które w ich końcowej formie przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub wchodzą w kontakt ze środkami spożywczymi i są przeznaczone do tego celu, zwanych dalej "materiałami i wyrobami".
Substancje pokrywające lub powlekające, takie jak substancje pokrywające sery w postaci skórki, przetworzone produkty mięsne lub owocowe, które tworzą część środków spożywczych i mogą być spożywane razem z tymi środkami spożywczymi, nie są przedmiotem niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do materiałów i wyrobów, które wchodzą w kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi.
Nie dotyczy jednak stacjonarnych, publicznych lub prywatnych instalacji zaopatrzenia w wodę.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do antyków.
Artykuł 2
Materiały i wyroby muszą być wytwarzane zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania, tak aby w normalnych lub przewidywalnych warunkach użytkowania ich składniki nie przenikały do żywności w ilościach, które mogłyby:
- zagrażać zdrowiu ludzkiemu,
- powodować nieakceptowalne zmiany w składzie środka spożywczego lub pogorszenie jego cech organoleptycznych.
Artykuł 3
1.
Grupy materiałów i wyrobów wymienione w załączniku I lub połączenia tych materiałów i wyrobów są przedmiotem dyrektyw szczególnych.
2.
Dyrektywy szczególne łącznie ze zmianami w istniejących dyrektywach szczególnych przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
3.
Dyrektywy szczególne mogą obejmować:
a) wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone z wykluczeniem wszystkich innych (wykaz pozytywny);
b) normy czystości dla tych substancji;
c) specjalne warunki stosowania tych substancji lub materiałów i wyrobów, w których są one używane;
d) szczególne limity migracji niektórych składników lub grup składników do środków spożywczych lub na środki spożywcze;
e) ogólne limity migracji składników do środków spożywczych lub na środki spożywcze;
f) jeżeli to konieczne, przepisy mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego przed każdym zagrożeniem, jakie może wynikać z ustnego kontaktu z materiałami i wyrobami;
g) inne zasady dotyczące zapewnienia zgodności z przepisami art. 2;
h) podstawowe zasady niezbędne do kontroli zgodności z wymogami określonymi w lit. d), e), f), g);
i) szczegółowe zasady dotyczące pobierania próbek i metod analizy niezbędnych do kontroli zgodności z wymogami określonymi w lit. a)-g).
Przepisy związane z ochroną zdrowia publicznego przyjmowane są po konsultacjach z Naukowym Komitetem ds. Żywności.
Przepisy te muszą spełniać kryteria wymienione w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3 Państwo Członkowskie może, jeśli wykaz substancji został ustalony zgodnie z ust. 3 lit. a) tego artykułu, zezwolić na stosowanie w obrębie swojego terytorium substancji niezamieszczonej w wykazie, jeśli spełnione są następujące wymagania:
a) zezwolenie nie może być udzielone na okres dłuższy niż dwa lata;
b) Państwo Członkowskie musi przeprowadzać urzędowe badania materiałów i wyrobów wyprodukowanych z udziałem substancji, na której stosowanie udzielono zezwolenia;
c) materiały i wyroby wyprodukowane w ten sposób muszą mieć wyróżniające oznakowanie określone w zezwoleniu.
2.
Państwo Członkowskie przekaże innym Państwom Członkowskim oraz Komisji tekst każdego zezwolenia wydanego na podstawie ust. 1 w terminie dwóch miesięcy od daty uzyskanie przez nie skuteczności.
3.
Przed upływem dwuletniego okresu ustanowionego w ust. 1 lit. a) Państwo Członkowskie może przekazać Komisji wniosek o umieszczenie w wykazie określonym w art. 3 ust. 3 lit. a) substancji, która uzyskała krajowe zezwolenie na użytkowanie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
Równocześnie dostarcza się dokumenty towarzyszące uzasadniające umieszczenie substancji w wykazie oraz zakres przewidywanych zastosowań.
W terminie 18 miesięcy od złożenia wniosku na podstawie informacji dotyczących zdrowia publicznego zostanie podjęta decyzja, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, czy omawiana substancja może być umieszczona w wykazie określonym w art. 3 ust. 3 lit. a), czy też zezwolenie krajowe powinno zostać cofnięte. Jeśli przepisy okażą się konieczne zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b), c) i d), zostaną przyjęte zgodnie z tą sama procedurą. Bez względu na ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu zezwolenie krajowe pozostanie w mocy do czasu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o umieszczenie substancji w wykazie.
Jeśli zgodnie z poprzednim akapitem podjęta zostanie decyzja o cofnięciu zezwolenia krajowego, decyzja ta będzie dotyczyć wszystkich innych zezwoleń krajowych dotyczących odnośnej substancji.
Decyzja może zawierać wymóg rozszerzenia zakazu użytkowania danej substancji w innych zastosowaniach niż te, których dotyczył wniosek o umieszczenie w wykazie.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny informacji dokonanej po ustanowieniu dyrektyw szczególnych posiada szczegółowe powody do ustalenia, że stosowanie materiału lub wyrobu zagraża ludzkiemu zdrowiu mimo jego zgodności z wymogami odpowiedniej dyrektywy szczególnej, państwo to może czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie omawianego materiału lub wyrobu na swoim terytorium.
Powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, podając uzasadnienie swojej decyzji.
2.
Komisja, możliwie najszybciej, zbada w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych przedstawione przez Państwo Członkowskie powody określone w ust. 1, bezzwłocznie wyda opinię i podejmie właściwe środki.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że dla usunięcia problemów określonych w ust. 1 i dla zapewnienia ochrony ludzkiego zdrowia niezbędne jest wprowadzenie zmian do omawianych dyrektyw szczególnych, rozpoczyna procedurę przewidzianą w art. 9 w celu przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które wprowadziło środki ochronne, może w tym przypadku utrzymać je w mocy do czasu przyjęcia zmian.
Artykuł 6
1.
Z zastrzeżeniem wszelkich wyjątków przewidzianych w dyrektywach szczególnych, wprowadzanym do obrotu materiałom i wyrobom, które uprzednio nie wchodziły w kontakt ze środkami spożywczymi, muszą towarzyszyć:
a) - wyrazy "do kontaktu z żywnością",
- lub szczególne wskazówki dotyczące ich używania, takie jak ekspres do kawy, butelka na wino, łyżka do zupy;
- lub symbol ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9;
b) gdzie to stosowne, wszelkie specjalne warunki, których należy przestrzegać przy ich używaniu;
c) - nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub siedziba,
- lub zgłoszony znak towarowy producenta,
lub przetwórcy, lub sprzedawcy mającego siedzibę we Wspólnocie.
2.
Dane szczegółowe wymienione w ust. 1 muszą być widoczne, czytelne i nieusuwalne:
a) na etapie detalicznym:
- na materiałach i wyrobach lub na opakowaniu zbiorczym,
- lub na etykietach umieszczonych na materiałach i wyrobach albo na ich opakowaniach zbiorczych,
- lub na ulotce umieszczonej w bezpośrednim sąsiedztwie materiałów i wyrobów, wyraźnie widocznej dla nabywcy; jednakże w przypadku określonym w ust. 1 lit. c), może być to dozwolone tylko wtedy, jeśli z powodów technicznych w fazie produkcji lub obrotu niemożliwe jest umieszczenie danych szczegółowych lub etykiety je zawierającej na wspomnianych materiałach i wyrobach;
b) w fazach obrotu innych niż etap detaliczny:
- w dokumentach towarzyszących,
- na etykietach lub opakowaniu zbiorczym,
- bezpośrednio na materiałach i wyrobach.
3.
Jednakże dane szczegółowe przewidziane w ust. 1 nie są obowiązkowe dla materiałów i wyrobów, które ze swojej istoty i w sposób oczywisty przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi.
4.
Stosowanie danych szczegółowych przewidzianych w ust. 1 lit. a) i b) ogranicza się do materiałów i wyrobów, które wykazują zgodność:
a) z kryteriami ustanowionymi w art. 2;
b) z dyrektywami szczególnymi lub, w przypadku ich braku, ze stosownymi przepisami krajowymi.
5.
Dyrektywy szczególne wymagają załączania do takich materiałów i wyrobów pisemnej deklaracji stwierdzającej, że są one zgodne z zasadami mającymi do nich zastosowanie.
W przypadku braku dyrektyw szczególnych Państwa Członkowskie mają prawo utrzymać obowiązujące przepisy lub przyjąć przepisy w tym celu.
6.
Państwa Członkowskie zapewnią, by handel detaliczny materiałami i wyrobami był zabroniony, jeśli dane szczegółowe wymagane z mocy ust. 1 lit. a) i b) nie są podane w języku łatwo zrozumiałym dla nabywcy, chyba że kupujący jest informowany w inny sposób.
Niniejszy przepis nie wyklucza umieszczania wspomnianych danych w kilku językach.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniały lub ograniczały handlu lub stosowania materiałów i wyrobów zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczególnych, ze względu na skład, zachowanie w sąsiedztwie środków spożywczych lub etykietowanie.
2.
Przepisy ust. 1 nie dotyczą przepisów krajowych stosowanych w przypadku braku dyrektyw szczególnych.
Artykuł 8
Zmiany wprowadzane do obowiązujących dyrektyw szczególnych w celu ich zbliżenia do przepisów niniejszej dyrektywy zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy znajduje zastosowanie procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wyda swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się kwalifikowaną większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je niezwłocznie.
Artykuł 10
1.
Dyrektywa 76/893/EWG traci moc.
2.
Odniesienia do dyrektywy uchylonej na mocy ust. 1 należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Odniesienia do artykułów uchylonej dyrektywy powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Podjęte środki przewidują, że:
- nie później niż w terminie 18 miesięcy od daty jej notyfikacji [7] zezwolą na handel i stosowanie materiałów i wyrobów zgodnych z niniejszą dyrektywą, z zastrzeżeniem stosowania przepisów krajowych, które w sytuacji braku dyrektyw szczególnych mają zastosowanie do pewnych grup materiałów i wyrobów,
- nie później niż w ciągu 36 miesięcy od daty jej notyfikacji, zabroniony zostanie handel i stosowanie materiałów i wyrobów, które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem stosowania przepisów krajowych.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na przepisy krajowe, które w sytuacji braku dyrektyw szczególnych mają zastosowanie do pewnych grup materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiałów i wyrobów przeznaczonych na wywóz ze Wspólnoty.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 lutego 1989 r.
w sprawie obowiązków w zakresie publikacji odnoszących się do rocznych sprawozdań finansowych oddziałów, utworzonych w Państwie Członkowskim, instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę poza tym Państwem Członkowskim
(89/117/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: utworzenie wewnętrznego rynku europejskiego zakłada, że oddziały instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim podlegają takiemu samemu postępowaniu jak oddziały instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim; w przypadku publikowania dokumentów dotyczących rocznych sprawozdań finansowych oznacza to, że wystarczy, żeby oddziały instytucji mających swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim publikowały całość dokumentów dotyczących rocznych sprawozdań finansowych ich instytucji;
w ramach koordynacji obowiązku jawności w odniesieniu do oddziałów przewiduje się pewne dokumenty i pewne informacje dotyczące oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim, które powinny być publikowane przez niektóre rodzaje spółek, w tym banki i inne instytucje finansowe, podlegające prawu innego Państwa Członkowskiego; w sprawach dotyczących jawności dokumentów księgowych przywołuje się specyficzne przepisy, jakie należy ustanowić w odniesieniu do banków i innych instytucji finansowych;
aktualna praktyka niektórych Państw Członkowskich polegająca na wymaganiu od oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę poza tymi Państwami Członkowskimi publikowania rocznych sprawozdań finansowych odnoszących się do ich działalności straciła zasadność po przyjęciu dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [4]; ponadto publikowanie rocznych sprawozdań finansowych oddziałów nie pozwala na przedstawienie opinii publicznej, w szczególności wierzycielom, wystarczającego obrazu sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, uwzględniając, że nie można rozpatrywać części w oderwaniu od całości;
ponadto ze względu na aktualny poziom integracji nie można lekceważyć potrzeby pewnych informacji dotyczących działalności oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim, instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę poza tym Państwem Członkowskim; niemniej jednak należy ograniczyć zakres tych informacji, aby zapobiec zaburzeniu warunków konkurencji;
niniejsza dyrektywa dotyczy jednak jedynie obowiązków dotyczących jawności w przypadku rocznych sprawozdań finansowych i w niczym nie dotyczy obowiązków związanych z informowaniem, które mają oddziały instytucji kredytowych i instytucji finansowych z tytułu innych przepisów, na przykład wchodzących w zakres prawa pracy, w sferze dotyczącej prawa do informowania pracowników, prawa nadzoru bankowego, w przypadku instytucji kredytowych i instytucji finansowych kraju przyjmującego oraz prawa podatkowego, jak również do celów statystycznych;
w tym, co dotyczy oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę w państwie trzecim, równość konkurencji oznacza, z jednej strony, że oddziały te powinny przestrzegać w dziedzinie publikowania dokumentów dotyczących rocznych sprawozdań finansowych poziomu identycznego lub równoważnego z tym, który obowiązuje we Wspólnocie, lecz również, z drugiej strony, że oddziały te nie powinny być zobowiązane do publikowania swoich rocznych sprawozdań finansowych odnoszących się do ich działalności, jeżeli spełniają warunek wymieniony powyżej;
wymagana w związku z niniejszą dyrektywą równoważność dokumentów dotyczących rocznych sprawozdań finansowych instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę w państwie trzecim może stwarzać problemy związane z oszacowaniem; skutkiem czego badanie tych problemów oraz innych problemów pojawiających się w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, w szczególności w sferze dotyczącej jej stosowania, wymaga, aby przedstawiciele Państw Członkowskich oraz przedstawiciele Komisji współpracowali w ramach Komitetu Kontaktowego; w celu uniknięcia wzrostu liczby takich komitetów pożądane jest, aby współpraca ta miała miejsce w ramach komitetu, określonego w art. 52 dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [5], zmienionej ostatnio przez dyrektywę 84/569/EWG [6]; jeżeli badane mają być problemy instytucji kredytowych, trzeba, aby skład komitetu był właściwy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
1. Środki koordynujące zawarte w niniejszej dyrektywie obowiązują w odniesieniu do utworzonych w jednym z Państw Członkowskich oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 86/635/EWG, mających swoją siedzibę poza tym Państwem Członkowskim. Jeżeli instytucja kredytowa lub instytucja finansowa ma swoją siedzibę w państwie trzecim, niniejsza dyrektywa obowiązuje w takiej mierze, w jakiej owa instytucja kredytowa lub instytucja finansowa ma formę prawną porównywalną z tymi, które zostały wymienione w przywołanym powyżej art. 2 ust. 1 lit. a) i b).
2.
Artykuł 1 tiret trzecie dyrektywy 77/780/EWG [7] obowiązuje mutatis mutandis w odniesieniu do oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych, określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Przepisy dotyczące oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim
1.
Państwa Członkowskie przewidują, że oddziały instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim publikują, zgodnie z art. 44 dyrektywy 86/635/EWG, dokumenty ich instytucji kredytowej lub instytucji finansowej, określone w niniejszym artykule (roczne sprawozdania finansowe, skonsolidowane rachunki roczne, sprawozdania roczne, skonsolidowane sprawozdania roczne, opinie sporządzone przez osobę kontrolującą roczne sprawozdania finansowe, skonsolidowane rachunki roczne).
2.
Dokumenty te powinny być sporządzane i kontrolowane według trybu przewidzianego, zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG, w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego, w którym dana instytucja kredytowa lub instytucja finansowa ma swoją siedzibę.
3.
Oddziały nie mogą być zobowiązane do publikowania rocznych sprawozdań finansowych odnoszących się do swojej własnej działalności.
4.
Państwa Członkowskie mogą, aż do czasu skoordynowania, wymagać, aby oddziały publikowały następujące informacje dodatkowe:
- przychody i koszty oddziałów pochodzące z art. 27 pozycje 1, 3, 4, 6-8 i 15 lub art. 28 pozycje A4, A9, B1-B4 i B7 dyrektywy 86/635/EWG,
- liczbę personelu zatrudnianego średnio przez oddział,
- całość wierzytelności i długów oddziałów, w rozbiciu na instytucje kredytowe i klientów, jak również ogólną kwotę tych wierzytelności i długów wyrażonych w walucie Państwa Członkowskiego, w którym oddział jest utworzony,
- całość aktywów i kwot odpowiadających pozycjom 2-6 aktywów, pozycjom 1-3 pasywów oraz pozycjom poza bilansem 1 i 2, według definicji znajdującej się w art. 4 i analogicznych artykułach dyrektywy 86/635/EWG, jak również, w przypadku pozycji 2, 5 i 6 aktywów, rozbicie tytułów w zależności od tego, czy były one, czy nie były rozpatrywane jako nieruchomości finansowe, w rozumieniu art. 35 dyrektywy 86/635/EWG.
W przypadku gdy informacje te są wymagane, ich ścisłość i zgodność z rocznymi sprawozdaniami finansowymi powinny zostać zweryfikowane przez jedną lub kilka osób uprawnionych do kontroli rocznych sprawozdań finansowych na mocy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, w którym oddział jest utworzony.
Artykuł 3
Przepisy dotyczące oddziałów instytucji kredytowych i finansowych mających swoją siedzibę w państwie trzecim
1.
Państwa Członkowskie przewidują, że oddziały instytucji kredytowych i instytucji finansowych mające swoją siedzibę w państwie trzecim publikują, zgodnie z art. 2 ust. 1, dokumenty, które są w nim wymienione i które zostały sporządzone i zweryfikowane zgodnie z ustawodawstwem kraju siedziby spółki.
2.
W przypadku gdy określone wyżej dokumenty zostały sporządzone zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG lub w sposób równoważny, a warunek wzajemności dla wspólnotowych instytucji kredytowych i finansowych jest spełniony w państwie trzecim, w którym mieści się siedziba, art. 2 ust. 3 ma moc obowiązującą.
3.
W innych przypadkach niż te, określone w ust. 2, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby spółki publikowały roczne sprawozdania finansowe odnoszące się do ich działalności.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby oddziały publikowały informacje, określone w art. 2 ust. 4, jak również kwotę dotacji.
5.
Artykuł 9 ust. 1 i 3 dyrektywy 77/780/EWG obowiązuje przez analogię w odniesieniu do oddziałów instytucji kredytowych i instytucji finansowych, określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Języki publikacji
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby dokumenty przewidziane w niniejszej dyrektywie publikowane były w ich języku lub językach urzędowych oraz żeby ich tłumaczenie było poświadczone.
Artykuł 5
Zadanie Komitetu Kontaktowego
Komitet Kontaktowy, ustanowiony art. 52 dyrektywy 78/660/EWG, utworzony w odpowiednim składzie, ma również za zadanie:
a) ułatwiać, nie naruszając art. 169 i 170 Traktatu, zharmonizowane stosowanie niniejszej dyrektywy poprzez regularne uzgadnianie ukierunkowane w szczególności na konkretne problemy związane z jej stosowaniem, jak szacowanie równoważności dokumentów, a także ułatwiać decyzje dotyczące porównywalności i równoważności form prawnych określonych w art. 1 ust. 1;
b) doradzać, o ile to konieczne, Komisji w kwestiach uzupełnień lub poprawek, jakie powinny zostać wprowadzone do niniejszej dyrektywy.
Przepisy końcowe
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż z dniem 1 stycznia 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że przepisy, określone w ust. 1, zaczną obowiązywać po raz pierwszy w odniesieniu do rocznych sprawozdań finansowych roku obrachunkowego rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 1993 r. lub w trakcie roku 1993.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst najważniejszych przepisów prawa wewnętrznego, które przyjmują w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Po upływie pięciu lat od terminu, określonego w art. 6 ust. 2, Rada przystępuje, działając na podstawie sprawozdania Komisji, do zbadania oraz, w danym przypadku, na wniosek Komisji i we współpracy z Parlamentem Europejskim do rewizji art. 2 ust. 4 na podstawie doświadczenia uzyskanego w czasie obowiązywania niniejszej dyrektywy, jak również w celu zniesienia dodatkowych informacji, określonych w art. 2 ust. 4, biorąc pod uwagę postępy dokonane w kierunku bardziej zaawansowanej harmonizacji rachunków banków i innych instytucji finansowych.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 lutego 1989 r.
w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(89/130/EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady nr 88/376/EWG, Euratom z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: utworzenie dodatkowych środków własnych dla Wspólnot opartych na produkcie narodowym brutto w cenach rynkowych (zwanym dalej PNBcr) Państw Członkowskich czyni niezbędnym wzmocnienie porównywalności i wiarygodności tego agregatu;
urzeczywistnienie rynku wewnętrznego zwiększy potrzebę dysponowania danymi dotyczącymi agregatu PNBcr oraz jego składników, porównywalnymi w skali międzynarodowej; dane te stanowią także ważne narzędzie analityczne w celu koordynacji polityk gospodarczych;
dane dotyczące PNBcr muszą być porównywalne pod względem pojęciowym i praktycznym oraz reprezentatywne dla gospodarek Państw Członkowskich;
PNBcr może być porównywalny pod względem pojęciowym, tylko jeżeli stosowane są odpowiednie definicje i zasady rachunkowości Europejskiego systemu zintegrowanych rachunkowości gospodarczych (ESA);
porównywalność PNBcr w praktyce zależy od stosowanych procedur oceny oraz dostępnych danych podstawowych; poprawa pokrycia PNBcr zakłada rozwój baz statystycznych i procedur oceny;
należy ustanowić procedurę sprawdzającą i oceniającą porównywalność i reprezentatywność PNBcr; w tym celu należy utworzyć komitet, w ramach którego zostanie zapewniona ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ 1
Definicja produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
Artykuł 1
PNBcr jest definiowany w sposób zgodny z obowiązującym Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunkowości Gospodarczych (ESA).
PNBcr jest obliczany poprzez dodanie do produktu krajowego brutto w cenach rynkowych (PKBcr, kod ESA: N 1) wynagrodzenia pracowników (R 10) oraz dochodów z tytułu własności i przedsiębiorczości (R 40) otrzymanych z zagranicy po odjęciu odpowiednich przepływów dokonywanych za granicę.
Artykuł 2
PKBcr stanowi końcowy rezultat działalności produkcyjnej miejscowych jednostek produkcyjnych.
PKBcr może być przedstawiany w odniesieniu do ESA w trzech aspektach:
1.
Strona produkcji
PKBcr (N 1) jest różnicą między produkcją towarów i usług (P 10) i konsumpcją pośrednią (P 20) powiększoną o VAT nałożony na produkty (R 21) oraz o podatki netto dotyczące towarów przywiezionych (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej (VAT)) (R 29).
2.
Strona wydatków
PKBcr (N 1) jest sumą spożycia ostatecznego (P 30) na terytorium gospodarczym, gospodarstw domowych oraz prywatnych instytucji o charakterze non profit i administracji centralnej, środków trwałych brutto (P 41), zmiany zapasów (P 42) oraz różnicy między wywozem (P 50) a przywozem (P 60).
3.
Strona dochodów
PKBcr (N 1) jest sumą wynagrodzeń pracowników (R 10), nadwyżki gospodarczej brutto (N 2) oraz podatków dotyczących produkcji i przywozu (R 20), z wyłączeniem subsydiów (R 30).
TYTUŁ II
Przepisy dotyczące metody obliczania PNBcr i przesyłania danych dotyczących PNBcr
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustalają PNBcr zgodnie z art. 1 w ramach krajowych procedur księgowych.
2.
Przed dniem 1 października każdego roku Państwa Członkowskie dostarczą Komisji (Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich), w ramach krajowych procedur księgowych, dane dotyczące agregatu PNBcr i jego składników, zgodnie z definicjami ESA, określonymi w art. 1 i 2.
Państwa Członkowskie dostarczą ponadto informacje konieczne do wykazania sposobu uzyskania agregatu.
Dostarczone dane dotyczą roku poprzedniego oraz jakichkolwiek zmian wniesionych do tych danych w zakresie wcześniejszych lat budżetowych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji (Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich), zgodnie z ustaleniami przez nią ustanowionymi, po konsultacji z komitetem określonym w art. 6, stopniowo, lecz nie później niż w ciągu 18 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wykaz procedur i podstawowych statystyk stosowanych do obliczania PNBcr i jego składników.
Artykuł 5
W trakcie przekazywania danych przewidzianych w art. 3, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję (Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich) o jakichkolwiek zmianach w stosowanych procedurach i podstawowych statystykach.
TYTUŁ III
Przepisy dotyczące kontroli obliczeń PNBcr
Artykuł 6
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może być wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeżeli te środki nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja bezzwłocznie powiadomi o nich Radę.
W takim wypadku:
- Komisja odroczy stosowanie środków, o których zadecydowała, na okres ustanowiony w każdym akcie przyjętym przez Radę, lecz który w żadnym wypadku nie przekroczy trzech miesięcy od daty przekazania informacji,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim tiret.
Artykuł 7
Komitet określony w art. 6 zbada sprawy wniesione przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do:
a) corocznej zgodności z definicjami określonymi w art. 1 i 2;
b) corocznego badania danych przekazanych na mocy art. 3 oraz informacji przekazanych zgodnie z art. 4 i 5, dotyczących źródeł statystycznych oraz procedur obliczania PNBcr i jego składników.
Komitet rozpatruje również sprawy odnoszące się do korekty danych dotyczących PNBcr oraz kompletności PNBcr.
W razie konieczności, komitet zaproponuje Komisji środki mające na celu uczynienie danych dotyczących PNBcr bardziej porównywalnymi i reprezentatywnymi.
TYTUŁ IV
Przepisy finansowe
Artykuł 8
W trakcie pierwszych kilku lat wykonywania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie otrzymają wsparcie finansowe ze strony Wspólnoty do celów prac prowadzonych w zakresie poprawy porównywalności i reprezentatywności danych dotyczących PNBcr.
Kwota uznana za niezbędną dla takiego wsparcia wynosi 6 milionów ECU.
TYTUŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od jej notyfikacji [3].
Artykuł 10
Przed końcem 1991 r., w związku z rewizją decyzji 88/376/EWG, Euratom, Komisja przedłoży sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1988 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(89/173/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przyjęcie środków mających na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego w okresie kończącym się dnia 31 grudnia 1992 r. ma duże znaczenie; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymagania techniczne, które muszą spełniać ciągniki zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą między innymi ich wymiarów i masy, regulatorów prędkości, ochrony części napędowych, części wystających i kół, sterowania hamulców pojazdów ciągnionych, szyb przednich i innych szyb, sprzężenia mechanicznego pomiędzy ciągnikiem i pojazdem ciągnionym, a także położenia i sposobu przymocowania do zabudowy ciągnika ustawowych tablic i innych oznaczeń;
wymagania te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; istnieje zatem potrzeba wprowadzenia jednolitych wymagań przez wszystkie Państwa Członkowskie, jako uzupełnienie lub zastąpienie obecnie obowiązujących przepisów, szczególnie w celu umożliwienia wprowadzenia, dla każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, objętej dyrektywą Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 82/890/EWG [5];
szczególnie w odniesieniu do wymogów technicznych dotyczących szyb przednich ze szkła bezpiecznego oraz innych szyb należy przyjąć pewne zmiany, jakie wprowadziła Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych rozporządzeniem nr 43 (Jednolite przepisy prawne dotyczące homologacji szyb bezpiecznych i materiałów oszklenia pojazdów) stanowiącej addendum do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji, a tym samym wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Ciągnik (rolniczy lub leśny) oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice i posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania odpowiednich narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być w wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w opony pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz zaprojektowanych do poruszania się z maksymalną prędkością od 6 do 30 km/godz.
Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu ciągnika, ani też odmówić jego rejestracji lub zabronić sprzedaży, dopuszczenia ciągnika do ruchu albo eksploatowania, z przyczyn dotyczących:
- wymiarów lub masy dozwolonej do ciągnienia,
- regulatorów prędkości i ochrony części napędowych, części wystających i kół,
- szyb przednich i innych szyb,
- sprzężenia mechanicznego pomiędzy ciągnikiem a pojazdem ciągnionym, łącznie z obciążeniem ciągnika w punkcie sprzężenia,
- położenia i sposobu mocowania do zabudowy ciągnika ustawowych tablic i napisów,
- sterowania hamulców pojazdów ciągnionych,
jeżeli powyższe cechy są zgodne z wymaganiami określonymi w odpowiednich załącznikach i jeżeli szyby przednie i inne szyby lub sprzężenie mechaniczne posiadają znak homologacji EWG części.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 dotyczących użytkowania ciągnika Państwa Członkowskie mogą, z powodów związanych z dopuszczalną masą ciągnioną, stosować przepisy krajowe odzwierciedlające w szczególności szczególne wymagania dotyczące charakteru ukształtowania terenu na terytorium danego państwa, w ramach ograniczeń określających dopuszczalną masę ciągnioną wymienione w ppkt 2.2 załącznika I, o ile nie wiąże się to z wprowadzeniem zmian w samym ciągniku lub z kolejną dodatkową krajową homologacją typu.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie udzieli homologacji EWG części dla wszelkich typów szyb przednich i innych szyb lub sprzężenia mechanicznego, które spełniają wymagania konstrukcyjne i badań ustanowione w załącznikach III i/lub IV.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, podejmuje wymagane środki, w koniecznym zakresie, oraz jeżeli zajdzie potrzeba, we współpracy z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego, w celu sprawdzenia zgodności produkowanych modeli z homologowanym typem.
Takie sprawdzenie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wydają producentom ciągników, szyb przednich lub sprzężeń mechanicznych lub ich upoważnionym przedstawicielom znak homologacji EWG części odpowiadający wzorom pokazanym w załącznikach III lub IV, dla każdego typu szyby przedniej lub innej szyby oraz sprzężenia mechanicznego, jakim stosownie do art. 3 udzielono homologacji.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu niedopuszczenia do stosowania znaków, które mogłyby powodować mylenie typów wyposażenia ciągnika, którym udzielono homologacji EWG części stosownie do art. 3, z wyposażeniem innych typów.
Artykuł 5
1.
Żadne Państw Członkowskie nie może zakazać wprowadzenia na rynek szyb przednich lub innych szyb, lub sprzężenia mechanicznego z powodów związanych z ich budową, jeśli mają one znak homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia na rynek szyb przednich lub sprzężenia mechanicznego posiadającego znak homologacji EWG części, jeśli nie odpowiadają one homologowanemu typowi.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 6
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji części, którego przykład podany jest w załączniku III lub IV, wypełnionego dla każdego typu szyby przedniej lub sprzężenia mechanicznego, które zostały homologowane lub nie.
Artykuł 7
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, zauważy, że pewna ilość szyb przednich lub sprzężeń mechanicznych posiadających znak homologacji EWG części, nie odpowiada typowi, który dane państwo homologowało, podejmie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności produkowanych modeli z homologowanym typem.
Właściwe władze tego państwa powiadomią właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które mogą, jeżeli będzie taka konieczność, np. w przypadku poważnej i powtarzającej się niezgodności z homologowanym typem, obejmować również wycofanie homologacji EWG części.
Wymienione władze podejmą takie same środki, jeżeli zostaną poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o tego rodzaju braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach podjętych środków.
Artykuł 8
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi w celu wykonania niniejszej dyrektywy odmawiająca udzielenia lub wycofująca homologację EWG części w stosunku do szyby przedniej lub sprzężenia mechanicznego lub zakazująca wprowadzenia na rynek lub do eksploatowania szczegółowo określa powody, które stanowią jej podstawę.
O decyzjach takich należy zawiadamiać zainteresowaną stronę, która jednocześnie zostaje poinformowana o przysługującym jej prawie do odwołania na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim i o terminach przewidzianych dla wnoszenia takich odwołań.
Artykuł 9
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne dla dostosowania do niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1989 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Jedenasta Dyrektywa Komisji
z dnia 21 lutego 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(89/174/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/667/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dozwolone środki barwiące, substancje i konserwanty oraz filtry ultrafioletowe mogą być ostatecznie dozwolone, podczas gdy inne muszą być definitywnie zabronione lub dopuszczone na następny określony termin;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy zabronić stosowania Padymatu A (INN) używanego jako filtr ultrafioletowy, nadtlenku benzoilu, wszystkich hormonów estrogenu w produktach kosmetycznych oraz niektórych substancji używanych jako barwniki do włosów;
na podstawie dostępnych informacji zakres stosowania chinolin-8-olu i siarczanu bis(8-hydroksychinoliny) powinien zostać rozszerzony;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych, stosowanie glutaraldehydu jako konserwantu oraz 2,4,6-trianilino-(p-karbo-2’-etyloheksylo-1’-oksy)-1,3,5-triazyny jako filtra ultrafioletowego może być dozwolone w produktach kosmetycznych przy zastosowaniu określonych ograniczeń i wymogów;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy zredukować stężenie mieszaniny 5-chloro-2-metylo-3(2H)-izotiazolonu i 2-metylo-3(2H)-izotiazolonu z chlorkiem magnezu i azotanem magnezu, stosowanymi jako środki konserwujące w produktach kosmetycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II:
- w nr 260 skreśla się: "z wyjątkiem tych umieszczonych w załączniku V",
- dodaje się numery w brzmieniu:
381.
4-dimetyloaminobenzoesan amylu, mieszanina izomerów (Padymat A (INN))
382.
Nadtlenek benzoilu
383.
2-amino-4-nitrofenol
384.
2-amino-5-nitrofenol;
2) w wersji francuskiej w załączniku III część 1 lit. a) i b):
a) pod numerem porządkowym 1, kwas borowy, wyrazy "Produkty do pielęgnacji jamy ustnej" w kolumnie c lit. b) zastępuje się wyrazami "Środki do higieny jamy ustnej";
c) pod numerem porządkowym 53, kwas etidronowy, skreśla się wyrazy w kolumnie f;
3) w załączniku IV część 1:
wyrazy w kolumnie "Inne ograniczenia i wymagania" skreśla się dla numerów porządkowych 12700, 15800, 20470, 42170, 45190 i 47000;
4) w załączniku III część 2 dodaje się numer porządkowy 1 w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_ g _BAR_
1 _BAR_ chinolin-8-ol i siarczan bis (8-hydroksychinoliny) _BAR_ a)Produkty do higieny skóry niespłukiwane po zastosowaniu _BAR_ 0,02 % w przeliczeniu na zasadę _BAR_ _BAR_ a) b) c) zawiera chinolin-8-ol _BAR_ 31.12.1990 r. _BAR_
_BAR_ b)Produkty do higieny stóp niespłukiwane po zastosowaniu _BAR_ 0,04 % w przeliczeniu na zasadę _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ c)Produkty do higieny jamy ustnej _BAR_ 0,01 % w przeliczeniu na zasadę" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5) w części II załącznika IV:
a) skreśla się numery 15800, 19120, 20470, 21115, 42170, 45190, 47000, 73905 i 75660;
b) w kolumnie "Dozwolone do" datę " 31.12.1988 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r." dla numerów: 13065, 21110, 26100, 42045, 42535, 44045, 61554, 73900 i 74180;
c) dla barwnika CI 42535 do kolumny "inne ograniczenia i wymagania" dodaje się wyrazy "wyłącznie dla produktów do włosów w maksymalnym stężeniu 100 ppm";
6) w załączniku V lit. a) skreśla się numer porządkowy 3, estron, estradiol i jego estry, estriol i jego estry;
7) w załączniku VI część 1:
a) w wersji francuskiej:
stężenie wyrażone jako wolny formaldehyd";
b) maksymalne dozwolone stężenie w kolumnie c dla numeru porządkowego 39, 5-chloro-2-metylo-3(2H)-izotiazolonu i 2-metylo-3(2H)-izotiazolonu z chlorkiem i azotanem magnezu, zastępuje się 0,0015 %;
c) pod numerem porządkowym 20, bromo-5-nitro-5-dioksan, 1,3, w kolumnie d skreśla się "patrz załącznik VI część 2, numer porządkowy 7";
8) w załączniku VI część 2:
a) dodaje się numer porządkowy w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
26 _BAR_ Glutaraldehyd _BAR_ 0,1 % _BAR_ Zabroniony w aerozolach _BAR_ Zawiera glutaraldehyd w stężeniach przekraczających 0,05 % w gotowym produkcie _BAR_ 31.12.1991 r." _BAR_
b) skreśla się następujące numery porządkowe:
– 1.
Kwas borowy (+)
– 3.
Dibromopropamidyna (INN) i jej sole (łącznie z izetionianem)
– 5.
Jodek 3-heptylo-2-(3-heptylo-4-metylo-4-tiazolin-2-ylidenometylo)-4-metylotiazoliny
– 19.
Ester benzylowy kwasu 4-hydroksybenzoesowego
– 25.
1,3,5-tris(2-hydroksyetylo)heksawodoro-1,3,5-triazyna,
c) w kolumnie f datę "31.12.1988 r." zastępuje się datą " 31.12.1989 r." dla numerów porządkowych:
– 4.
Bromek alkilo(C12-C22)-trimetylo-amonowy i chlorek (wliczając bromek cetrymonium (INN) (+))
– 15.
Chlorek benzetoniowy (INN) (+)
– 16.
Chlorek (INN), bromek i sacharynian benzalkoniowy (+)
– 20.
Heksamidyna (INN) i jej sole (łącznie z izetionianem i 4-hydroksybenzoesanem) (+);
9) w załączniku VII część 2 skreśla się numery porządkowe:
– 3.
Padymat A (INN)
– 7.
3,3,5-trimetylocykloheksylo-2-acetamidobenzoesan
– 8.
Cynamonian potasu
– 9.
Sole kwasu 4-metoksycynamonowego (sole potasowa, sodowa i dietanoloaminowa)
– 10.
4-metoksycynamonian propylu
– 11.
Sole kwasu salicylowego (potasowa, sodowa i trietanoloaminowa)
– 14.
Cinoxate (INN)
– 15.
Kwas 3,4-dihydroksy-5-(trihydroksybenzoiloksy) benzoesowy, trioleinian kwasu
– 18.
2-(4-fenylobenzoilo)-benzoesan 2-etyloheksylu
– 19.
5-metylo-2-fenylobenzoksazol
– 20.
3,4-dimetoksyfenyloglioksylan sodu
– 21.
1,3-bis(4-metoksyfenylo)propano-1,3-dion
– 22.
5-(3,3-dimetylo-8,9,10-trinorborn-2-ylideno) pent-3-en-2-on
– 23.
Kwas alfa’-(2-oksoborn-3-ylideno)-p-ksyleno-2-sulfonowy
– 27.
Kwas alfa-cyjano-4-metoksy cynamonowy i jego ester heksylowy
– 30.
4-metoksycynamonian cykloheksylu;
10) w załączniku VII część 2 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla dat dopuszczenia określonych w art. 1 ust. 4, 5, 8 i 10 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. w przypadku substancji określonych w art. 1 ust. 1 i z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r. w przypadku substancji określonych w art. 1 ust. 2, 4, 5, 7, 8 i 10 producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać do obrotu produktów niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 nie mogą być sprzedawane ani przekazywane konsumentom końcowym po dniu 31 grudnia 1990 r., w przypadku gdy zawierają substancje określone w art. 1 ust. 1, i po dniu 31 grudnia 1992 r., w przypadku gdy zawierają substancje określone w art. 1 ust. 2, 4, 5, 7, 8 i 10.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1989 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 marca 1989 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 76/895/EWG odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(89/186/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/298/EWG [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 dyrektywy 76/895/EWG ustanawia, że załączniki do niej zostają zmienione, biorąc pod uwagę w szczególności postęp naukowo-techniczny oraz wymogi zdrowia i rolnictwa;
w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej, właściwe jest, aby załącznik II do powyższej dyrektywy został zaktualizowany poprzez dodanie do niego szczegółowych danych dotyczących pestycydu hydrazydu kwasu maleinowego, który może być obecny jako pozostałość w owocach i warzywach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG do tabeli dodaje się następujące pozostałości pestycydów wraz z odpowiednimi szczegółowymi danymi:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy [w mg/kg (części na milion)] _BAR_
Nazwa zwyczajowa _BAR_ Wzór chemiczny _BAR_
hydrazyd kwasu maleinowego _BAR_ 6-hydroksy-3(2H)-pirydazynon _BAR_ 10: cebula 1: inne produkty _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 do dnia 1 sierpnia 1989 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI
z dnia 7 marca 1989 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 83/181/EWG określającą zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów, w celu uwzględnienia wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
(89/219/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89[2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: klasyfikacja towarów wymienionych w Załączniku do dyrektywy Rady 83/181/EWG[3], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/331/EWG[4], opiera się na nomenklaturze Rady Współpracy Celnej;
Rada Współpracy Celnej zatwierdziła Międzynarodową Konwencję w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanego dalej "HS"); Konwencja ta została zatwierdzona przez Radę na mocy decyzji 87/369/EWG[5] oraz jest stosowana od dnia 1 stycznia 1988 r.; Nomenklatura Scalona została odpowiednio opracowana w celu nadania HS mocy prawnej w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej; odniesienia zawarte w art. 1 ust. 2 lit. d) oraz w Załączniku do dyrektywy 83/181/EWG powinny opierać się na wyżej wymienionej Nomenklaturze Scalonej;
dostosowanie dyrektywy 83/181/EWG do Nomenklatury Scalonej konsekwentnie pociąga za sobą zmiany o czysto technicznym charakterze, które nie zmieniają zakresu zwolnień przewidzianych w wyżej wymienionej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 lit. d) odniesienie do pozycji 22.03-22.09 Wspólnej Taryfy Celnej zastępuje się odniesieniem do kodów 2203-2208 Nomenklatury Scalonej.
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1989 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI
z dnia 7 marca 1989 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 69/169/EWG w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim, w celu uwzględnienia wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
(89/220/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89[2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
klasyfikacja towarów wymienionych w art. 5 ust. 6 dyrektywy Rady 69/169/EWG[3], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/664/EWG[4], jest oparta na użyciu nomenklatury Rady Współpracy Celnej;
Rada Współpracy Celnej zatwierdziła Międzynarodową Konwencję w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (dalej zwanego "HS"); konwencja ta została zatwierdzona przez Radę decyzją 87/369/EWG[5] i jest stosowana od dnia 1 stycznia 1988 r.; Nomenklatura Scalona została zgodnie z tym ustanowiona, aby nadać moc HS w obrębie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; odniesienie w art. 5 ust. 6 dyrektywy 69/169/EWG powinno dotyczyć wymienionej Nomenklatury Scalonej;
dostosowywanie dyrektywy 69/169/EWG do Nomenklatury Scalonej obejmuje czysto techniczną zmianę, która w żaden sposób nie zmienia zakresu wymienionej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 6 dyrektywy 69/169/EWG odniesienie do pozycji 71.07 i 71.08 Wspólnej Taryfy Celnej zastępuje się odniesieniem do kodów CN 7108 i 7109.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1989 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 marca 1989 r.
zmieniająca dyrektywy 72/462/EWG i 77/99/EWG w celu uwzględnienia wprowadzenia zasad zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, które mają regulować przywóz produktów mięsnych z państw trzecich
(89/227/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dyrektywie 77/99/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/658/EWG [5], Rada dokonała uzgodnień w sprawie wewnątrzwspólnotowego handlu produktami mięsnymi w odniesieniu do wymagań zdrowotnych;
w dyrektywie 80/215/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/660/EWG [7], Rada dokonała uzgodnień w sprawie wewnątrzwspólnotowego handlu produktami mięsnymi w odniesieniu do wymagań dotyczących zdrowia zwierząt;
istnieje potrzeba objęcia wprowadzenia uzgodnień wspólnotowych w stosunku do przywozu produktów mięsnych z państw trzecich;
od czasu wejścia w życie wspólnotowych przepisów dotyczących zdrowia publicznego w zakresie handlu mięsem drobiowym, produkty z mięsa drobiowego powinny być wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy;
w związku z tym należy ustanowić warunki dotyczące zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, w oparciu o które Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych;
dyrektywa 72/462/EWG [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/289/EWG [9], ustanowiła odpowiednie warunki przywozu świeżego mięsa z niektórych państw trzecich lub ich części; dopuszcza się stosowanie tych samych kryteriów do przywozu produktów mięsnych;
ogólnie rzecz biorąc, zasady dotyczące zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich muszą być co najmniej równoważne zasadom ustanowionym w dyrektywach 77/99/EWG i 80/215/EWG;
należy ustanowić przepis, zgodnie z którym świeże mięso przeznaczone do wytwarzania produktów mięsnych musi pochodzić z zakładów, które otrzymały zezwolenie; takie zakłady musza spełniać warunki ustanowione w dyrektywie 72/462/EWG;
należy ustanowić przepis, zgodnie z którym produkty mięsne muszą pochodzić z zakładów, które otrzymały odpowiednie zezwolenie; takie zakłady muszą spełniać warunki, ustanowione w dyrektywie 77/99/EWG;
w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy przez państwo trzecie wywozu, konieczne jest zastosowanie w stosunku do niego zasad inspekcji, ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG, w szczególności systemu inspekcji na miejscu przeprowadzanej przez biegłych lekarzy weterynarii oraz inspekcji w chwili przybycia na terytorium Wspólnoty;
sporządzanie świadectwa zdrowia zwierzęcia oraz świadectwa zdrowia, przez urzędowego lekarza weterynarii w państwie trzecim wywozu jest najwłaściwszym środkiem zapewnienia, że przesyłka produktów mięsnych może być dopuszczona do przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa lub produktów mięsnych" .
2) Artykuły 1–4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przywozu z państw trzecich:
- zwierząt domowych z gatunków bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do hodowli, produkcji lub uboju,
- świeżego mięsa zwierząt domowych należących do następujących gatunków: bydła (włącznie z bawołami), trzody chlewnej, owiec i kóz oraz domowych zwierząt jednokopytnych,
- do celów art. 3, świeżego mięsa z dzikich zwierząt parzystokopytnych i dzikich zwierząt jednokopytnych w zakresie, w jakim dotyczy to dozwolonego przywozu z niektórych państw trzecich pochodzenia,
- produktów mięsnych wytworzonych ze świeżego mięsa, jak określono w tiret drugim, z wyjątkiem świeżego mięsa określonego w art. 5 dyrektywy 64/433/EWG i odpowiednich przepisach art. 20 dyrektywy 72/462/EWG.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) zwierząt przeznaczonych czasowo wyłącznie do wypasu lub pracy, w sąsiedztwie granic Wspólnoty;
b) mięsa i produktów mięsnych innych niż określone w lit. e), stanowiących osobisty bagaż podróżnych, przeznaczonego do spożycia przez nich, o ile ilość przewożonego mięsa nie przekracza 1 kg na osobę i pod warunkiem, że jest ono przywożone z państwa trzeciego lub jego części, które znajdują się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 i z których przywóz nie jest zakazany na mocy art. 28;
c) mięsa i produktów mięsnych innych niż określone w lit. e), znajdujących się w małych przesyłkach wysyłanych do osób fizycznych, pod warunkiem że przywóz takiego mięsa i produktów mięsnych nie jest dokonywany w celach handlowych, o ile wysyłana ilość nie przekracza 1 kg i pod warunkiem, że są one przywożone z państwa trzeciego lub jego części, które znajdują się wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 i z których przywóz nie jest zakazany na mocy art. 28;
d) mięsa i produktów mięsnych przeznaczonych na potrzeby personelu i pasażerów, znajdujących się w środkach transportu dokonujących przewozów międzynarodowych.
W przypadku gdy takie mięso lub produkty mięsne, lub ich odpady kuchenne, są rozładowywane, muszą zostać zniszczone.
Niszczenie mięsa lub produktów mięsnych nie jest jednak konieczne, jeśli są one przeładowywane bezpośrednio lub po tymczasowym przechowaniu pod dozorem celnym z jednego środka transportu na drugi;
e) w przypadku gdy produkty mięsne w ilości nie większej niż jeden kilogram, zostały poddane obróbce cieplnej w hermetycznie zamkniętych kontenerach, o objętości Fo 3,00 lub większej, i jednocześnie:
i) stanowią bagaż osobisty podróżnych przeznaczony do spożycia przez nich;
ii) są przesyłane w małych przesyłkach do osób fizycznych, pod warunkiem, że przywóz takich produktów mięsnych nie jest dokonywany w celach handlowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektyw 64/432/EWG, 64/433/EWG i dyrektywie Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r w sprawie problemów inspekcji zdrowotnej i weterynaryjnej przed przywozem bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [10], wszystkie zmienione ostatnio dyrektywą 87/489/EWG [11] i dyrektywie Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [12], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/658/EWG [13].
Jednakże, do celów niniejszej dyrektywy, nie mają zastosowania definicje mięsa drobiowego zawarte w art. 1 dyrektywy 71/118/EWG.
Ponadto:
a) urzędowy lekarz weterynarii oznacza lekarza weterynarii, uznanego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
b) kraj przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, do którego zwierzęta, świeże mięso lub produkty mięsne wysyłane są z państwa trzeciego;
c) państwo trzecie oznacza państwo, w którym dyrektywy 64/432/EWG, 64/433/EWG i 77/99/EWG nie obowiązują;
d) przywóz oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty zwierząt, świeżego mięsa lub produktów mięsnych pochodzących z państw trzecich;
e) gospodarstwo oznacza podlegające urzędowej inspekcji przedsiębiorstwo rolne, przemysłowe lub handlowe, znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, w którym zwierzęta hodowlane, produkcyjne lub rzeźne są regularnie utrzymywane lub hodowane;
f) obszar wolny od chorób epizootycznych oznacza obszar, w którym zwierzęta nie są dotknięte, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, żadną z chorób zakaźnych umieszczonych w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, w okresie i w promieniu strefy, określonych zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną w nich panującą, sporządza wykaz państw lub części państw, w stosunku do których Państwa Członkowskie wydają zezwolenia na przywóz:
- bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do hodowli, produkcji lub uboju,
- świeżego mięsa zwierząt domowych należących do następujących gatunków: bydło (włącznie z bawołami), trzoda chlewna, owce i kozy lub domowe zwierzęta jednokopytne, oraz produktów mięsnych wytworzonych z mięsa tych zwierząt,
- świeżego mięsa z dzikich zwierząt parzystokopytnych i dzikich jednokopytnych,
Biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną w tych krajach lub ich częściach.
Dopuszcza się uzupełnienie lub zmianę treści niniejszego wykazu zgodnie z procedurą określoną w art. 30, w szczególności w stosunku do sporządzania nagłówków dotyczących produktów mięsnych z odniesieniem, w miarę potrzeby, do gatunków zwierząt i, w przypadku określonym w art. 21a ust. 2, do wymaganej obróbki.
2.
Przy podejmowaniu decyzji, w przypadku do bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych, dotyczącej umieszczenia w wykazie państwa lub części państwa, określonej w ust. 1, uwzględnia się w szczególności:
a) stan zdrowia inwentarza żywego, innych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim, mając na uwadze w szczególności egzotyczne choroby zwierząt i sytuację sanitarną panującą w tym państwie, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt Państw Członkowskich;
b) częstotliwość i szybkość przekazywania informacji dostarczanych przez państwo trzecie, dotyczących występowania na jego terytorium zakaźnych chorób zwierzęcych, w szczególności wymienionych w wykazach A i B Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych;
c) przepisy tych państw w zakresie zapobiegania i kontrolowania chorób zwierząt;
d) struktury służb weterynaryjnych w tych państwach i zakres uprawnień tych służb;
e) organizację i wprowadzanie w życie środków mających na celu zapobieganie i zwalczanie zwierzęcych chorób zakaźnych;
f) ustawodawstwo tego państwa dotyczące stosowania substancji, w szczególności ustawodawstwo dotyczące zakazu lub zezwolenia na stosowanie substancji, ich dystrybucję i wprowadzanie do obrotu, oraz przepisy dotyczące dawkowania i inspekcji.
3.
Do celów podejmowania decyzji, w przypadku produktów mięsnych, dotyczącej umieszczenia w wykazie określonym w ust. 1 państwa lub części państwa, uwzględnia się między innymi gwarancje ustanowione w państwie trzecim w odniesieniu do zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.
4.
Wykaz, określony w ust. 1 i wszystkie wprowadzane do niego zmiany są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 sporządza się jeden lub więcej wykazów zakładów, w stosunku do których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz świeżego mięsa lub produktów mięsnych.
Zgodnie ze szczegółowymi przepisami wykonawczymi, jakie ma ustalić Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30, wykaz lub wykazy mogą być zmieniane lub uzupełnianie przez Komisję zgodnie z wynikiem inspekcji określonych w art. 5, o czym Komisja wcześniej powiadamia Państwa Członkowskie.
W przypadku trudności, sprawę powierza się Komitetowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Przed dniem 1 stycznia 1990 r. Rada dokona przeglądu tych przepisów na podstawie raportu Komisji.
2.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej umieszczenia rzeźni, zakładu rozbioru, zakładu zaangażowanego w wytwarzanie produktów mięsnych lub chłodni położonych poza rzeźnią, w jednym z wykazów, określonych w ust. 1, uwzględnia się w szczególności:
a) gwarancje, jakie może zaproponować państwo trzecie w odniesieniu do przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy;
b) przepisy państwa trzeciego dotyczące podawania zwierzętom rzeźnym jakichkolwiek substancji, które mogą mieć wpływ na walory zdrowotne mięsa lub produktów mięsnych;
c) w odniesieniu do świeżego mięsa zgodność, w każdym szczególnym przypadku, z przepisami niniejszej dyrektywy oraz z załącznikiem I do dyrektywy 64/433/EWG.
Jednakże, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 niniejszej dyrektywy, dopuszczalne są odstępstwa od przepisów ust. 13 lit. c) tiret drugie, trzecie i czwarte, oraz ust. 24 i 41 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, jeżeli zainteresowane państwo trzecie przedstawi podobne gwarancje; w takiej sytuacji warunki zdrowotne nie mniej surowe niż określone w tym Załączniku obejmują poszczególne przypadki zgodnie z tą procedurą;
d) w odniesieniu do produktów mięsnych zgodność, w każdym szczególnym przypadku, z przepisami niniejszej dyrektywy oraz z odpowiednimi przepisami dyrektywy 77/99/EWG załączniki A i B;
e) organizację służb kontrolujących mięso w państwie trzecim, zakres uprawnień tych służb i nadzór, któremu podlegają.
3.
Wpis do wykazu lub wykazów, przewidzianych w ust. 1, rzeźni, zakładu rozbioru, zakładu zaangażowanego w wytwarzanie produktów mięsnych lub chłodni położonych poza rzeźnią, zakładem rozbioru lub zakładem produkcyjnym można dokonać jedynie w przypadku gdy znajdują się one w jednym z państw trzecich lub ich części, wymienionych w wykazie określonym w art. 3 ust. 1, i jeżeli otrzymały urzędowe zezwolenie na dokonywanie wywozu do Wspólnoty przez właściwe władze państwa trzeciego.
Zezwolenie takie uzależnione jest od spełnienia następujących wymogów:
a) zgodności z odpowiednimi przepisami załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub odpowiednio załączników A i B do dyrektywy 77/99/EWG;
b) stałego nadzoru urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego.
4.
Wykaz lub wykazy określone w ust. 1 i wszystkie wprowadzane do nich zmiany są publikowane Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
3) W art. 19 dodaje się następujący akapit:
"Przepisy pierwszego akapitu stosuje się mutatis mutandis do produktów mięsnych."
4) Po art. 21 dodaje się rozdział IV w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ IV Przywóz produktów mięsnych
Artykuł 21a
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, produkty mięsne należy przygotowywać w całości lub w części ze świeżego mięsa:
- spełniającego warunki ustanowione na podstawie art. 14 i 15, oraz każde specjalne uwarunkowania zdrowotne zwierząt ustanowione na podstawie art. 16, lub
- pochodzącego z Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że takie świeże mięso:
i) spełnia wymagania określone w art. 3 i 4 dyrektywy 80/215/EWG bez uszczerbku dla wymagań określonych w art. 7 i 10 tej dyrektywy;
ii) zostało wysłane, pod kontrolą weterynaryjną, do zakładu przetwórczego bezpośrednio lub po uprzednim składowaniu w chłodni, która otrzymała zezwolenie;
iii) przed przetworzeniem, zostało poddane inspekcji urzędowego lekarza weterynarii w celu zapewnienia, że takie mięso może zostać poddane przetworzeniu zgodnie z dyrektywą 77/99/EWG.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przywozu produktów mięsnych z państwa trzeciego lub jego części, wymienionych w pozycji "Produkty mięsne" w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3, ale z którego przywóz świeżego mięsa nie jest lub przestał być dopuszczony pod warunkiem, że dane produkty spełniają następujące wymagania:
i) pochodzą z zakładu, który, po spełnieniu warunków ogólnych zatwierdzenia, otrzymał specjalne zatwierdzenie na ten rodzaj produktu;
ii) pochodzą ze świeżego mięsa w rozumieniu ust. 1 lub z mięsa pochodzącego z kraju produkcji, które musi:
- spełniać określone wymogi polityki zdrowotnej, które mają być ustalone w każdym przypadku na podstawie sytuacji zdrowotnej w kraju produkcji zgodnie z procedurą określoną w art. 30,
- pochodzić z rzeźni, która otrzymała specjalne zezwolenie na dostawy mięsa do zakładu określonego w i),
- nosić specjalny znak, ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29;
iii) zostały podane obróbce cieplnej w hermetycznie zamkniętym pojemniku o objętości Fo 3,00 lub większej.
Jednakże, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, dopuszcza się inne rodzaje obróbki ustalonej na podstawie sytuacji zdrowia zwierząt przeważającej w kraju wywozu.
Artykuł 21b
Oprócz wymogów określonych w art. 21a, produkty mięsne pochodzące z państw trzecich mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie, gdy spełniają następujące wymagania:
1) zostały wytworzone w zakładzie wymienionym w pozycji "Produkty mięsne" wykazu sporządzonego na podstawie art. 4;
2) pochodzą z zakładu spełniającego odpowiednie wymogi załączników A i B do dyrektywy 77/99/EWG;
3) zostały wytworzone w warunkach higieny spełniających wymagania określone w rozdziale II oraz rozdziale III, pkt 23 i 25, załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG;
4) pochodzą w całości:
a) ze świeżego mięsa:
i) z zakładu znajdującego się na jednym z wykazów sporządzonych zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG lub niniejszą dyrektywą;
ii) spełniającego wymagania art. 17 i 18 niniejszej dyrektywy i, ponadto, spełniającego warunki ustanowione w załączniku A rozdział III pkt 23 i 25 do dyrektywy 77/99/EWG;
b) jeśli stosuje się art. 21a ust. 2, z mięsa spełniającego specjalne wymagania ustalone dla danego kraju produkcji;
c) z produktów mięsnych wytworzonych w zakładzie wymienionym w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 4 lub w jednym z wykazów określonych w art. 7 dyrektywy 77/99/EWG;
5) spełniają warunki ogólne ustanowione w dyrektywie 77/99/EWG, w szczególności:
a) zostały poddane jednej z obróbek, określonych w art. 2 lit. d) dyrektywy 77/99/EWG;
b) zostały poddane inspekcji urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z rozdziałem IV załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG i, jeśli są hermetycznie zamknięte, inspekcji zgodnie z wymogami, które mają być ustanowione zgodnie z rozdziałem II załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG.
W trakcie takiej inspekcji, urzędowemu lekarzowi weterynarii mogą towarzyszyć asystenci, którzy podlegają mu służbowo.
Asystenci ci muszą:
i) być mianowani przez właściwy organ centralny kraju wywozu zgodnie z obowiązującymi przepisami;
ii) być właściwie przeszkoleni;
iii) mieć status prawny zapewniający im niezależność od osób kierujących zakładami;
iv) być pozbawieni prawa podejmowania decyzji dotyczącej ostatecznego wyniku inspekcji;
c) w przypadku zawijania i pakowania, są zawinięte i zapakowane zgodnie z przepisami rozdziału V załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG;
d) noszą stempel zgodności z wymogami zdrowia publicznego, która spełnia warunki dotyczące oznakowania ustanowione w rozdziale VI załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG, z wyjątkiem symboli i zestawów symboli dotyczących Państw Członkowskich, określonych w pkt 39 lit. a), które mają być zastąpione nazwą państwa trzeciego pochodzenia, będąc zaopatrzone w numer zezwolenia weterynaryjnego zakładu pochodzenia;
e) są składowane i przywożone do Wspólnoty w satysfakcjonujących warunkach higieny zgodnie z rozdziałem VIII załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG, i przemieszczane w satysfakcjonujących warunkach higienicznych; w przypadku produktów mięsnych określonych w art. 4 tej dyrektywy producent musi, do celów inspekcji, wyraźnie i w sposób widoczny umieścić na opakowaniu produktu temperaturę, w której produkt musi być transportowany i składowany oraz okres, w którym produkt może być składowany w tych warunkach;
6) nie mogą być poddane promieniowaniu jonizującemu."
5) Artykuł 22–26 otrzymują brzmienie:
"ROZDZIAŁ V Wymogi mające zastosowanie do mięsa i produktów mięsnych
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie nie wydają zezwolenia na przywóz świeżego mięsa lub produktów mięsnych bez przedstawienia świadectwa zdrowia zwierząt i świadectwa zdrowia, sporządzonych przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego wywozu.
Świadectwa te muszą:
a) być sporządzone w przynajmniej jednym z urzędowych języków kraju przeznaczenia i w jednym z tych języków Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się inspekcja przywozu zgodnie z art. 23 i 24;
b) być dołączone do przesyłki świeżego mięsa i produktów mięsnych w oryginale;
c) składać się z pojedynczej kartki;
d) być wystawione na jednego odbiorcę.
Świadectwo zdrowia zwierząt musi zaświadczać, że świeże mięso lub produkty mięsne spełniają wymagania zdrowotne ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz wymagania ustanowione na jej podstawie, w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państwa trzeciego.
2.
Świadectwo to musi być zgodne z wzorem sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
W określonych przypadkach, zgodnie z tą samą procedurą, może być postanowione, iż świadectwo zdrowia zwierząt i świadectwo zdrowia powinno składać się z pojedynczego arkusza.
3.
Świadectwo zdrowia musi być zgodne w wyglądzie i zawartości z wzorem określonym w załączniku A w przypadku mięsa świeżego, oraz z wzorem określonym w załączniku C w przypadku produktów mięsnych, i być wydane w dniu załadowania świeżego mięsa lub produktów mięsnych celem przewozu do kraju przeznaczenia.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by po przyjeździe na geograficzne terytorium Wspólnoty, świeże mięso lub produkty mięsne zostały bezzwłocznie poddane inspekcji weterynaryjnej przeprowadzonej przez właściwy organ, niezależnie od procedury, w ramach której zostały zgłoszone.
Szczegółowe przepisy konieczne do zapewnienia jednolitego sposobu przeprowadzania inspekcji, określonej w niniejszym ustępie, zostaną ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3, Państwa Członkowskie zapewniają objęcie zakazem przywozu, jeśli w wyniku inspekcji ustalono, że:
- mięso lub produkty mięsne nie pochodzą z terytorium państwa trzeciego, lub z jego części, znajdujących się w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 ust. 1,
- mięso lub produkty mięsne pochodzą z terytorium państwa trzeciego, lub z jego części, z których przywóz objęty jest zakazem zgodnie z art. 14 i 28, ale bez uszczerbku dla przepisów art. 21a ust. 2,
- świadectwo zdrowia zwierząt, które towarzyszy przesyłce mięsa lub produktów mięsnych, nie jest zgodne z warunkami ustanowionymi na podstawie art. 22 ust. 1 i 2.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają na tranzyt świeżego mięsa i produktów mięsnych z jednego państwa trzeciego do drugiego, pod warunkiem, że:
a) zainteresowana strona dostarczy dowód, że państwo trzecie, do którego wysyłane jest mięso lub produkty mięsne po przewiezieniu przez terytorium Wspólnoty w żadnym wypadku nie wycofa i nie odeśle do Wspólnoty mięsa lub produktów mięsnych, na przywóz lub tranzyt których zezwoliło;
b) na transport taki właściwe władze Państwa Członkowskiego na terytorium którego przeprowadzana jest inspekcja zdrowia zwierząt, przewidziana w ust. 1 udzieliły wcześniej zezwolenia;
c) transport taki jest przeprowadzany bez wyładowywania towarów na terytorium Wspólnoty, pod nadzorem właściwych władz, w pojazdach lub pojemnikach zapieczętowanych przez właściwe władze; jedynym procesem dozwolonym podczas transportu jest przeprowadzany odpowiednio na przejściu granicznym w kierunku do lub ze Wspólnoty bezpośredni przeładunek ze statku lub samolotu do innego środka transportu lub odwrotnie.
4.
Wszystkie wydatki poniesione zgodnie z niniejszym artykułem obciążają wysyłającego, odbiorcę lub ich przedstawicieli bez rekompensaty ze strony Państwa.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by każda przesyłka świeżego mięsa lub produktów mięsnych podlegała inspekcji zdrowia publicznego przed dopuszczeniem do spożycia na geograficznym terytorium Wspólnoty, oraz inspekcji warunków zdrowotnych, przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii.
Państwa Członkowskie zapewniają nałożenie na importerów obowiązku przekazania, z wyprzedzeniem co najmniej dwóch dni roboczych, lokalnym służbom odpowiedzialnym za inspekcję przywozu w miejscu, gdzie świeże mięso lub produkty mięsne mają być poddane inspekcji, informacji dotyczących ilości i tożsamości mięsa i produktów mięsnych oraz momentu, od którego inspekcja może być przeprowadzana.
2. Inspekcja zdrowia publicznego, przewidziana w ust. 1 jest przeprowadzana na zasadzie losowego pobierania próbek w przypadku przywozu objętego art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 i art. 21a i 21b. Celem tej inspekcji jest w szczególności sprawdzenie, zgodnie z przepisem ust. 3:
a) świadectwa zdrowia, zgodności świeżego mięsa lub produktów mięsnych z informacjami umieszczonymi na świadectwie, opieczętowania;
b) stanu utrzymania, obecności brudu lub czynników chorobotwórczych;
c) obecności pozostałości substancji określonych w art. 20;
d) czy, w odniesieniu do świeżego mięsa, ubój i rozbiór albo, w odniesieniu do produktów mięsnych, produkcja, zostały przeprowadzone w zakładach, które uzyskały na to zezwolenie;
e) warunków transportu.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 zostaną przyjęte przepisy wykonawcze konieczne dla zapewnienia jednolitego sposobu przeprowadzania inspekcji, określonych w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do zastosowania art. 20, w szczególności metod analiz częstotliwości i norm dotyczących pobierania próbek.
4.
Państwa Członkowskie zakazują obrotu świeżym mięsem lub produktami mięsnymi, jeżeli inspekcje przewidziane w ust. 1 wykazały, że:
- świeże mięso lub produkty mięsne nie nadają się do spożycia przez ludzi,
- warunki określone w niniejszej dyrektywie i załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG lub załącznikach A i B do dyrektywy 77/99/EWG nie zostały spełnione,
- jedno ze świadectw, określonych w art. 22, które towarzyszą każdej przesyłce, nie jest zgodne z warunkami ustanowionymi w tym artykule.
5.
Jeżeli świeże mięso lub produkty mięsne nie mogą być przywiezione, muszą zostać zwrócone, chyba że wzgląd na zdrowie ludzi i zwierząt nakazuje inaczej.
W przypadku braku możliwości zwrotu mięsa lub produktów mięsnych, należy je zniszczyć na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzono inspekcje.
W drodze odstępstwa od tego przepisu, działając na wniosek importera lub jego przedstawiciela, Państwo Członkowskie przeprowadzające inspekcje weterynaryjne i inspekcje zdrowia publicznego ma prawo zezwolić na jego wwóz do celów innych niż spożycie przez ludzi, pod warunkiem, że nie istnieje niebezpieczeństwo grożące ludziom lub zwierzętom oraz pod warunkiem, iż mięso lub produkty mięsne pochodzą z państwa trzeciego wymienionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1, i że przywóz ten nie jest objęty zakazem na mocy art. 28.
Takie mięso lub produkty mięsne nie mogą opuszczać terytorium tego Państwa Członkowskiego, które ma obowiązek sprawdzenia ostatecznego miejsca przeznaczenia mięsa lub produktów mięsnych.
6.
We wszystkich przypadkach, po przeprowadzeniu inspekcji, określonych w ust. 1, świadectwa należy opatrzyć pieczęcią, aby wyraźnie wskazać dozwolony sposób wykorzystania danego mięsa lub produktów mięsnych.
Artykuł 25
Świeże mięso lub produkty mięsne z każdej przesyłki dopuszczonej do obrotu we Wspólnocie przez Państwo Członkowskie na podstawie inspekcji, określonych w art. 24 ust. 1, muszą, w przypadku transportu do kraju przeznaczenia, być zaopatrzone w świadectwo, odpowiadające pod względem treści i formy wzorcowi określonemu w załączniku B.
Świadectwo to musi być:
a) wystawione przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii w miejscu inspekcji lub w miejscu składowania;
b) wydane w dniu załadowania świeżego mięsa lub produktów mięsnych w celu transportu do kraju przeznaczenia;
c) sporządzone w co najmniej jednym z urzędowych języków kraju przeznaczenia;
d) dołączone w oryginale do przesyłki świeżego mięsa lub produktów mięsnych.
Artykuł 26
Wszelkie wydatki poniesione w związku z zastosowaniem przepisów art. 24 i 25, w szczególności koszty inspekcji świeżego mięsa lub produktów mięsnych, koszty składowania i koszty niszczenia takiego mięsa lub produktów mięsnych obciążają wysyłającego, odbiorcę lub ich przedstawiciela bez rekompensaty ze strony Państwa."
6) Rozdział IV otrzymuje oznaczenie VI.
7) W art. 27 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) posterunków kontrolnych dla przywozu świeżego mięsa lub produktów mięsnych."
8) W art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 i art. 21a ust. 2, jeżeli w państwie trzecim, umieszczonym w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1, pojawi się lub rozprzestrzeni zwierzęca choroba zakaźna, która może być przenoszona przez świeże mięso lub produkty mięsne i zagrozić zdrowiu publicznemu lub zdrowiu inwentarza żywego jednego z Państw Członkowskich, lub jeżeli jest to uzasadnione innymi względami związanymi z inspekcją weterynaryjną, zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadza zakaz przywozu tego mięsa lub produktów mięsnych przywożonego bezpośrednio lub pośrednio przez terytorium innego Państwa Członkowskiego, z całego terytorium państwa trzeciego lub z jego części."
9) Artykuł 32a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32a
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przywozu z państw trzecich świeżego mięsa określonego w art. 1 ust. 1 tiret trzecie lub produktów mięsnych, do czasu wejścia w życie decyzji Komisji przyjętej zgodnie z procedurą określoną w art. 29, do celów dokonania koniecznych dostosowań w wykazie, określonym w art. 3.
2.
Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów wspólnotowych, do przywozu z państw trzecich świeżego mięsa lub produktów mięsnych określonych w ust. 1, stosuje się odpowiednie przepisy prawa krajowego."
10) Załącznik B zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
11) Załącznik C zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do czasu harmonizacji przepisów weterynaryjnych dotyczących świeżego mięsa drobiowego i dziczyzny, przywóz produktów drobiarskich i produktów z dziczyzny w dalszym ciągu podlega przepisom krajowym, z zastrzeżeniem ogólnych postanowień Traktatu.
Artykuł 3
W art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu produktów drobiarskich z państw trzecich, Państwa Członkowskie stosują w odniesieniu do takiego przywozu przepisy, które nie są korzystniejsze od przepisów regulujących handel wewnątrzwspólnotowy."
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1990 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 marca 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/759/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kierunkowskazów w pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(89/277/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/759/EWG z dnia 27 czerwca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kierunkowskazów w pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle doświadczeń oraz z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć możliwe jest obecnie uzupełnienie i lepsze dostosowanie niektórych wymogów do faktycznych warunków ruchu, poprawiając w ten sposób bezpieczeństwo użytkowników pojazdów oraz innych użytkowników dróg;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Przystosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 76/759/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1989 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) - odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów z przyczyn odnoszących się do kierunkowskazów, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji części w odniesieniu do wymienionych kierunkowskazów, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zakazać wprowadzenia do obrotu kierunkowskazów, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części wydanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1991 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, w odniesieniu do typu pojazdów, w których kierunkowskazy nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdów, w których wymienione kierunkowskazy nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udzielają już homologacji EWG części dla kierunkowskazów, jeżeli nie są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji części dla wymienionych kierunkowskazów, jeżeli nie są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Jednakże termin ten odracza się do dnia 1 października 1993 r. w przypadku homologacji EWG części dla kierunkowskazów należących do kategorii 5.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1995 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, w których kierunkowskazy nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, jak również zakazać wprowadzania do obrotu kierunkowskazów nieposiadających znaku homologacji wydanego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
4.
Bez względu na ust. 2 lit. b) Państwa Członkowskie nadal uznają homologacje EWG części, udzielone dla kierunkowskazów na mocy dyrektywy 76/759/EWG, w przypadku urządzeń przeznaczonych do zamontowania w pojazdach będących już w eksploatacji oraz mogą udzielić homologacji EWG części dla kierunkowskazów zgodnych z przepisami dyrektywy 76/759/EWG, pod warunkiem że takie urządzenia przeznaczone są do użycia jako części zamienne w pojazdach będących w eksploatacji i z powodów technicznych niemożliwe jest, aby wymienione urządzenia odpowiadały przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Przepisy art. 2 nie mają zastosowania, jeżeli naruszają przepisy art. 2 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy Komisji 89/278/EWG z dnia 28 marca 1989 r., dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [5].
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 września 1989 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 marca 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(89/278/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 84/8/EWG [4], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle doświadczeń oraz w związku z obecnym stanem wiedzy możliwe jest obecnie uzupełnienie niektórych wymagań i większe ich dostosowanie do rzeczywistych warunków ruchu drogowego, wskutek tego możliwe jest zwiększenie bezpieczeństwa zarówno użytkowników pojazdów, jak i innych uczestników ruchu;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/756/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 31 marca 1989 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu lub
- zakazać wprowadzenia do użytku pojazdów
z przyczyn odnoszących się do instalowania na pojazdach urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, obowiązkowych lub nie, wymienionych w 1.5.9–1.5.22 załącznika I do dyrektywy 76/756/EWG, jeżeli instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na danym typie pojazdu lub danych pojazdach odpowiada przepisom niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą wydawały dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typów pojazdów, w których instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przednich kierunkowskazów kategorii I a i 1 b określonych w załączniku I do dyrektywy 76/756/EWG, pozycja 4.5.3,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typów pojazdów, w których instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przednich kierunkowskazów kategorii 1a i 1b określonych w załączniku I do dyrektywy 76/756/EWG, pozycja 4.5.3.
3.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 1991 r.
Państwa Członkowskie mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do danego typu pojazdu i mogą już dłużej nie wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typów pojazdów, w których instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do kierunkowskazów kategorii 1a i 1b, określonych w załączniku I do dyrektywy 76/756/EWG, pozycja 4.5.3, dla typów pojazdów, w których homologacja typu nie jest konieczna ani ze względu na nową konstrukcję, ani zmianę konstrukcji lub kształtu nadwozia, które mogą mieć wpływ na wymiary przednich kierunkowskazów i na ich umieszczenie w odniesieniu do przednich świateł mijania i przednich reflektorów przeciwmgielnych.
4.
Z mocą od dnia 1 października 1993 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wejścia do użytku pojazdów, w których instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przednich świateł kierunkowskazów kategorii 1a i 1b określonych w załączniku I do dyrektywy 76/756/EWG, pozycja 4.5.3.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 września 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 kwietnia 1989 r.
uzupełniająca i zmieniająca dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do zawartości wapnia, magnezu, sodu i siarki w nawozach
(89/284/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu stopniowego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r. należy przyjąć niezbędne środki; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/183/EWG [5], ustanowiła reguły dotyczące obrotu nawozami stałymi EWG; okazało się konieczne rozszerzenie wspomnianej dyrektywy na nawozy EWG zawierające magnez, sód i siarkę;
dyrektywa 76/116/EWG może po jej zmianie w przyszłości być stosowana do nawozów zawierających tylko wapń, magnez lub siarkę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W przypadku nawozów EWG wymienionych w załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG dozwolone jest podawanie zawartości magnezu, sodu i siarki, o ile powyższe pierwiastki osiągają przynajmniej wartości minimalne określone w art. 2 niniejszej dyrektywy, a nawóz odpowiada w dalszym ciągu wymogom z załącznika I do dyrektywy 76/116/EWG.
Określenie typu jest uzupełniane w takim przypadku przez informację określoną w art. 6 lit. b) niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W przypadku nawozów EWG określonych w art. 1 zawartość magnezu, sodu i siarki może być podawana tylko wtedy, gdy zawierają one:
- przynajmniej 2 % tlenku magnezu (MgO), tzn. 1,2 % Mg,
- przynajmniej 3 % tlenku sodu (Na2O), tzn. 2,2 % Na,
- przynajmniej 5 % tritlenku siarki (SO3), tzn. 2 % S.
Artykuł 3
1.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy zawartość wapnia jako składnika odżywczego należy podawać, bez uszczerbku dla ust. 2, tylko w przypadku nawozów typu 1 i 2 z wykazu wymienionego w załączniku I.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, aby zawartość wapnia w nawozach wprowadzonych do obrotu na ich terytorium była podawana w formie tlenku (CaO) lub postaci pierwiastkowej (Ca) lub jednocześnie w obu formach.
Zawartość tlenku wapnia jest przeliczana w zawartość wapnia według następującej formuły:
wapń (Ca) = tlenek wapnia (CaO) × 0,715
2.
Zawartość rozpuszczalnego Ca może być podawana w przypadku nawozów płynnych z części C załącznika I do dyrektywy 76/116/EWG, przeznaczonych do spryskiwania roślin, jeśli powyższa zawartość wynosi przynajmniej 8 % CaO (= 5,7 % Ca).
Artykuł 4
Nawozy odpowiadające przepisom niniejszej dyrektywy oraz jej załączników mogą być określane jako "NAWOZY EWG".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą postanowić, aby zawartości magnezu, sodu i siarki w nawozach wprowadzonych do obrotu na ich terytorium były podawane:
- w formie tlenku (MgO, Na2O, SO3)
- lub w postaci pierwiastkowej (Mg, Na, S),
- lub jednocześnie w obu formach.
Zawartości tlenku sodowego i tritlenku siarki są przeliczane w zawartości sodu i siarki według następujących wzorów:
- sód (Na) = tlenek sodowy (Na2O) × 0,742,
- siarka (S) = tritlenek siarki (SO3) × 0,400.
Jeśli obliczana jest zawartość, należy na oświadczeniu podać wartość zaokrągloną w górę lub w dół z dokładnością do dziesiętnego miejsca po przecinku.
Artykuł 6
Ustanowione dane dotyczące znakowania:
a) informacja "NAWOZY EWG" wielkimi literami;
b) określenie typu nawozu:
- zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 76/116/EWG przy pomocy uzupełnienia określenia typu "zawierający…" oraz przez podanie nazwy lub nazw pierwiastków będących przedmiotem niniejszej dyrektywy lub przez ich symbol chemiczny.
Wartości liczbowe dotyczące zawartości pierwiastków będących przedmiotem dyrektywy 76/116/EWG mogą być uzupełniane przez wartości pierwiastków określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, które należy ująć w nawiasach
- lub zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
c) zagwarantowane zawartości każdego składnika odżywczego oraz zagwarantowane zawartości form i/lub rozpuszczalności, o ile zostały one przewidziane w załącznikach do dyrektyw dotyczących nawozów.
Podawanie zawartości składników odżywczych w przypadku nawozów prostych i wieloskładnikowych musi być dokonywane w procentach wagowych w liczbach całkowitych lub w miarę potrzeby do jednego miejsca dziesiętnego.
Jeśli nawóz zawiera wiele pierwiastków, których podanie jest konieczne, ich zawartości są podawane w następującej kolejności:
N, P2O5 i/lub P, K2O i/lub K, CaO lub Ca, MgO i/lub Mg, Na2O i/lub Na, SO3 i/lub S.
Formy składników odżywczych oraz ich rozpuszczalności są również wyrażane jako procent wagowy nawozu, chyba że w załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG został w sposób wyraźny ustanowiony inny sposób podawania tej zawartości.
Podawanie składników odżywczych musi następować zarówno w formie słownej, jak i w postaci symboli chemicznych, np. azot (N), fosfor (P), pentatlenek fosforu (P2O5), potas (K), tlenek potasu (K2O), magnez (Mg), tlenek magnezu (MgO), sód (Na), tlenek sodowy (Na2O), siarka (S), tritlenek siarki (SO3), wapń (Ca), tlenek wapniowy (CaO).
Artykuł 7
W celu podania zawartości magnezu, sodu i siarki w nawozach określonych w art. 1, musi zostać wybrany jeden z poniższych sposobów:
- całkowita zawartość, wyrażona w procencie wagi nawozów,
- w przypadku pierwiastków całkowicie rozpuszczalnych w wodzie należy podać tylko zawartość rozpuszczalną w wodzie,
- całkowita zawartość oraz zawartość rozpuszczalna w wodzie, wyrażona w procentach wagi nawozów, jeśli przynajmniej jedna czwarta łącznej zawartości jest rozpuszczalna w wodzie.
Zawartość jest określana każdorazowo przy pomocy metod analitycznych określonych w art. 8 dyrektywy 76/116/EWG.
Artykuł 8
Dopuszczalne tolerancje w stosunku do podanych wartości wapnia, magnezu, sodu i siarki są ustanowione na poziomie jednej czwartej podanych zawartości powyższych składników pierwiastków oraz na poziomie najwyżej 0,9 % absolutnej wartości CaO, MgO, Na2O i SO3 lub 0,64 dla Ca, 0,55 dla Mg, 0,67 dla Na i 0,36 dla S.
Artykuł 9
W załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) wymieniony w załączniku II do niniejszej dyrektywy typ nawozu EWG kizeryt z siarczanem potasowym dodaje się do części A – Nawozy Proste, III Nawozy Potasowe, jako nr 7;
2) wymieniony w załączniku II do niniejszej dyrektywy typ nawozu EWG roztwór saletry wapniowej dodaje się do części C, Nawozy Płynne 1, Nawozy Proste, jako nr 3.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia [6].
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 kwietnia 1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zabezpieczeń bocznych (osłon bocznych) niektórych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(89/297/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy na mocy ustawodawstw krajowych, odnoszą się między innymi do osłon bocznych w pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
wymagania te różnią się między Państwami Członkowskimi; dlatego też konieczne jest, by wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły jednakowe wymagania zarówno w uzupełnieniu, jak i w miejsce istniejących przepisów, tak aby umożliwić, w szczególności, procedurę homologacji typu EWG, która stanowiła przedmiot dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5], która zostanie wprowadzona w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
w celu zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego należy zamocować osłony boczne we wszystkich pojazdach należących do górnej kategorii masy, aby zapewnić niechronionym użytkownikom dróg (przechodniom, rowerzystom, motocyklistom) skuteczne zabezpieczenie przed ryzykiem wpadnięcia pod bok pojazdu;
z przyczyn praktycznych wydaje się konieczne zapewnienie różnych terminów składania wniosków dotyczących nowych homologacji typu i wszystkich nowych pojazdów;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych obejmuje wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzonych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii N2 i N3 oraz przyczepę kategorii 03 i 04, określonych w załączniku 1 do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do użytkowania na drodze, z nadwoziem lub bez oraz o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h.
Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn dotyczących zabezpieczeń bocznych, odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu, jeżeli pojazd ten spełnia wymagania ustalone w Załączniku.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn dotyczących zabezpieczeń bocznych, odmówić lub zabronić sprzedaży, zarejestrowania, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania pojazdu, jeżeli pojazd ten spełnia wymagania wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że będzie informowane o każdej modyfikacji części lub właściwości, określonych w Załączniku.
Właściwe organy tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i sporządzenia nowego sprawozdania.
Jeżeli badania wykażą, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione, modyfikacja nie zostanie zatwierdzona.
Artykuł 4
1.
Od dnia 1 czerwca 1990 r. Państwa Członkowskie:
- mogą nie wydawać już dokumentów przewidzianych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego zabezpieczenia boczne nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego zabezpieczenia boczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 1 maja 1991 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczenia po raz pierwszy do ruchu pojazdów, których zabezpieczenia boczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Zmiany konieczne dla przyjęcia wymagań Załącznika w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 października 1989 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 kwietnia 1989 r.
w sprawie koordynacji wymagań dotyczących sporządzania, szczegółowej kontroli i rozpowszechniania prospektów emisyjnych publikowanych w związku z publiczną ofertą sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych
(89/298/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: inwestowanie w zbywalne papiery wartościowe, tak jak każda inna forma inwestycji, wiąże się z ryzykiem; ochrona interesów inwestorów wymaga zapewnienia im możliwości dokonywania prawidłowej oceny takiego ryzyka, co pozwoli na podejmowanie decyzji inwestycyjnych z pełną znajomością faktów;
zapewnienie pełnych i odpowiednich informacji dotyczących zbywalnych papierów wartościowych i emitentów tych papierów wartościowych przyczynia się do ochrony interesów inwestorów;
informacje takie są skutecznym środkiem zwiększenia zaufania do papierów wartościowych, a tym samym przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju rynków zbywalnych papierów wartościowych;
w związku z tym należy wprowadzić we Wspólnocie politykę informacyjną w zakresie zbywalnych papierów wartościowych; dzięki środkom bezpieczeństwa, jakie zapewnia ona inwestorom, oraz jej wpływowi na prawidłowe funkcjonowanie rynków zbywalnych papierów wartościowych, taka polityka informacyjna jest zdolna przyczynić się do wzajemnego przenikania się krajowych rynków zbywalnych papierów wartościowych, a tym samym do stworzenia prawdziwego europejskiego rynku kapitałowego;
dyrektywa Rady 80/390/EWG z dnia 17 marca 1980 r. koordynująca wymagania dotyczące sporządzania, kontroli i rozpowszechniania szczegółowych danych notowań, publikowanych w celu dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych [4], z uwzględnieniem poprawek wprowadzonych ostatnio na mocy dyrektywy 87/345/EWG [5] stanowi ważny krok na drodze do wprowadzenia takiej polityki informacyjnej Wspólnoty; dyrektywa ta koordynuje informacje, jakie mają być publikowane przy dopuszczaniu papierów wartościowych do oficjalnych notowań giełdowych, dotyczące charakteru oferowanych do sprzedaży papierów wartościowych oraz emitentów tych papierów, tak aby umożliwiały one inwestorom dokonanie przemyślanej oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitentów i praw związanych z takimi papierami wartościowymi;
taka polityka informacyjna wymaga również, aby przy pierwszej publicznej ofercie sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych w Państwie Członkowskim, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez emitenta, czy w imieniu emitenta lub strony trzeciej, i niezależnie od tego, czy oferowane papiery wartościowe będą później notowane na giełdzie, inwestorom musi być udostępniony prospekt emisyjny zawierający informacje tego typu; konieczne jest również skoordynowanie treści takich prospektów w celu zapewnienia inwestorom w różnych Państwach Członkowskich takiego samego minimum środków bezpieczeństwa;
dotychczas niemożliwe było stworzenie wspólnej definicji pojęcia "publiczna oferta sprzedaży" i wszystkich jego elementów składowych;
w przypadkach, gdy publiczna oferta sprzedaży obejmuje zbywalne papiery wartościowe, które mają być dopuszczone do oficjalnych notowań giełdowych, konieczne jest podanie podobnych informacji, jak wymagane przez dyrektywę 80/390/EWG, z jednoczesnym dostosowaniem ich do okoliczności związanych z publiczną ofertą sprzedaży; w przypadku publicznych ofert sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych, które nie mają być dopuszczone do oficjalnych notowań giełdowych, można wymagać mniej szczegółowych informacji, aby nie powodować nieuzasadnionego obciążenia drobnych i średnich emitentów; w przypadku publicznych ofert sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do oficjalnych notowań giełdowych, osiągnięty stopień koordynacji pozwala na to, aby prospekt emisyjny zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego mógł być użyty przy publicznych ofertach sprzedaży tych samych papierów wartościowych w innym Państwie Członkowskim na zasadzie wzajemnego uznania; wzajemne uznanie powinno mieć również zastosowanie, w przypadku gdy prospekty dotyczące publicznej oferty sprzedaży spełniają normy podstawowe określone w dyrektywie 80/390/EWG i zostały zatwierdzone przez właściwe władze nawet w przypadku braku wniosku o dopuszczenie do oficjalnych notowań giełdowych;
aby zapewnić pełną realizację celów niniejszej dyrektywy, konieczne jest objęcie jej zakresem zbywalnych papierów wartościowych emitowanych przez spółki lub firmy podlegające przepisom prawnym państw trzecich;
celowe jest rozszerzenie, na mocy umów zawieranych przez Wspólnotę z państwami trzecimi, możliwości uznawania prospektów emisyjnych pochodzących z tych krajów na zasadach wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do zbywalnych papierów wartościowych, które są po raz pierwszy oferowane do publicznej sprzedaży w Państwie Członkowskim, pod warunkiem, że nie są one już notowane na giełdzie znajdującej się lub działającej w tym Państwie Członkowskim.
2.
W przypadku gdy publiczna oferta obrotu obejmuje tylko część zbywalnych papierów wartościowych z jednej emisji, Państwa Członkowskie nie muszą wymagać opublikowania kolejnego prospektu emisyjnego, jeżeli pozostała część papierów będzie później oferowana do publicznej sprzedaży.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania:
1. do następujących rodzajów ofert:
a) w przypadku gdy zbywalne papiery wartościowe są oferowane osobom w kontekście ich specjalizacji, zawodów lub zatrudnienia, i/lub
b) w przypadku gdy zbywalne papiery wartościowe są oferowane ograniczonemu kręgowi osób, i/lub
c) w przypadku gdy cena sprzedaży wszystkich oferowanych zbywalnych papierów wartościowych nie przekracza 40000 ECU, i/lub
d) w przypadku gdy oferowane zbywalne papiery wartościowe mogą być nabyte jedynie za kwotę co najmniej 40000 ECU na jednego inwestora;
2. do zbywalnych papierów wartościowych następujących rodzajów:
a) zbywalnych papierów wartościowych oferowanych w pojedynczych nominałach o wartości co najmniej 40000 ECU;
b) jednostek uczestnictwa wyemitowanych przez fundusze inwestycyjne inne niż fundusze typu zamkniętego;
c) zbywalnych papierów wartościowych emitowanych przez Państwo lub przez jeden z jego regionalnych lub lokalnych organów, bądź też przez międzynarodowe organizacje o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno lub więcej Państw Członkowskich;
d) zbywalnych papierów wartościowych oferowanych w związku z ofertą dotyczącą przejęcia firmy;
e) zbywalnych papierów wartościowych oferowanych w związku z fuzją;
f) akcji przydzielanych bezpłatnie akcjonariuszom;
g) akcji lub zbywalnych papierów wartościowych równoważnych akcjom oferowanym w zamian za akcje tej samej spółki, jeżeli oferta sprzedaży takich nowych papierów wartościowych nie wiąże się z ogólnym zwiększeniem emitowanego kapitału akcyjnego spółki;
h) zbywalnych papierów wartościowych oferowanych przez pracodawcę lub przez przedsiębiorstwo stowarzyszone aktualnym, lub byłym pracownikom lub na ich rzecz;
i) zbywalnych papierów wartościowych pochodzących z konwersji skryptów dłużnych łatwych do zrealizowania albo z realizacji praw poboru akcji, lub do akcji oferowanych w zamian za wymienialne skrypty dłużne, pod warunkiem, że prospekt emisyjny dotyczący publicznej oferty sprzedaży, lub szczegółowe informacje giełdowe dotyczące wspomnianych skryptów dłużnych wymienialnych na inne papiery wartościowe lub akcje, lub wspomnianych praw poboru akcji, opublikowano w tym samym Państwie Członkowskim;
j) zbywalnych papierów wartościowych wyemitowanych w celu uzyskania środków potrzebnych do osiągnięcia bezinteresownych celów przez stowarzyszenia mające osobowość prawną lub organizacje nie prowadzące działalności zarobkowej, uznane przez Państwo;
k) akcji lub zbywalnych papierów wartościowych równoważnych akcjom, których posiadanie uprawnia ich właściciela do korzystania z usług świadczonych przez instytucje takie, jak: "building societies", "Crédits populaires", "Genossenschaftsbanken", lub "Industrial and Provident Societies", lub do uzyskania członkostwa takiej instytucji;
l) euro-papierów wartościowych niebędących przedmiotem powszechnej kampanii reklamowej lub akwizycji.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) przez "przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania inne niż fundusze typu zamkniętego" należy rozumieć fundusze powiernicze i inwestycyjne:
- których celem jest zbiorowe inwestowanie kapitału pochodzącego od obywateli i które działają na zasadzie rozłożenia ryzyka, oraz
- których jednostki uczestnictwa, na żądanie ich posiadaczy, są umarzane lub odkupywane od nich, bezpośrednio lub pośrednio, z aktywów tych przedsiębiorstw.
Działania podjęte przez takie przedsiębiorstwa w celu zapewnienia, aby giełdowa wartość ich jednostek uczestnictwa nie różniła się w znaczny sposób od ich nominalnej wartości netto, należy uważać za równoznaczne z takim odkupem lub umorzeniem;
b) przez "jednostki uczestnictwa zbiorowego funduszu inwestycyjnego" należy rozumieć zbywalne papiery wartościowe wyemitowane przez zbiorowy fundusz inwestycyjny, reprezentujące prawa uczestników do aktywów takiego przedsiębiorstwa;
c) przez "emitentów" należy rozumieć spółki i inne osoby prawne oraz wszelkie przedsiębiorstwa, których papiery wartościowe są oferowane do publicznej sprzedaży;
d) przez "instytucję kredytową" należy rozumieć przedsiębiorstwo, którego działalność gospodarcza polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy od obywateli podlegających zwrotowi i udzielaniu kredytów na własny rachunek, włącznie z instytucjami kredytowymi wymienionymi w art. 2 dyrektywy 77/780/EWG [6], z uwzględnieniem poprawek wprowadzonych ostatnio na mocy dyrektywy 86/524/EWG [7];
e) przez "zbywalne papiery wartościowe" należy rozumieć akcje spółek i inne zbywalne papiery wartościowe równoważne akcjom spółek, skrypty dłużne o okresie spłaty co najmniej jednego roku i inne zbywalne papiery wartościowe równoważne skryptom dłużnym, i wszelkie inne zbywalne papiery wartościowe uprawniające do nabycia każdego z owych zbywalnych papierów wartościowych drogą subskrypcji lub wymiany;
f) przez "euro-papiery wartościowe" należy rozumieć zbywalne papiery wartościowe, które:
- muszą być gwarantowane i rozprowadzane przez konsorcjum, którego przynajmniej dwóch członków ma swoje siedziby statutowe w różnych Państwach Członkowskich, oraz
- są oferowane na znaczną skalę w jednym lub kilku Państwach Członkowskich innych niż to, w którym znajduje się siedziba statutowa emitenta, oraz
- mogą być subskrybowane lub początkowo nabyte tylko za pośrednictwem instytucji kredytowej lub innej instytucji finansowej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewnią, aby przy każdej publicznej ofercie sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych na ich terytorium, osoba składająca ofertę zobowiązana była do opublikowania prospektu emisyjnego.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić częściowe lub całkowite zwolnienie z obowiązku opublikowania prospektu, w przypadku gdy oferowane publicznie zbywalne papiery wartościowe są:
a) skryptami dłużnymi lub innymi zbywalnymi papierami wartościowymi równoważnymi skryptom dłużnym emitowanym w sposób stały lub powtarzający się przez instytucje kredytowe lub inne instytucje finansowe równoważne instytucjom kredytowym, które regularnie publikują swoje roczne sprawozdania finansowe i które, w obrębie Wspólnoty, są utworzone na mocy odrębnej ustawy lub zgodnie z taką ustawą, lub w związku z nią, bądź też podlegają nadzorowi publicznemu służącemu ochronie oszczędności;
b) skryptami dłużnymi lub innymi zbywalnymi papierami wartościowymi równoważnymi skryptom dłużnym wyemitowanym przez spółki i inne osoby prawne, które są podmiotami Państwa Członkowskiego i które:
- prowadząc swoją działalność gospodarczą, korzystają z monopoli państwowych, oraz
- są utworzone na mocy odrębnej ustawy, zgodnie z taką ustawą, lub w związku z nią, lub których pożyczki są bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez Państwo Członkowskie lub jeden z regionalnych lub lokalnych organów Państwa Członkowskiego;
c) skryptami dłużnymi wyemitowanymi przez osoby prawne nie będące spółkami, które są podmiotami prawa Państwa Członkowskiego oraz
- zostały utworzone na mocy odrębnej ustawy, oraz
- których działalność podlega tej odrębnej ustawie i polega wyłącznie na
i) pozyskiwaniu środków pieniężnych pod kontrolą państwową poprzez emisję skryptów dłużnych; oraz
ii) finansowaniu produkcji za pomocą pozyskanych przez siebie środków oraz środków zapewnionych przez Państwo Członkowskie i/lub na nabywaniu pakietu kontrolnego w takiej produkcji, oraz
- których skrypty dłużne, dla celów dopuszczenia do oficjalnych notowań giełdowych, uważane są przez przepisy prawa krajowego za skrypty dłużne wyemitowane lub gwarantowane przez Państwo.
Artykuł 6
W przypadku gdy w okresie poprzednich 12 miesięcy został w Państwie Członkowskim opublikowany pełny prospekt emisyjny, wówczas w następnym prospekcie sporządzonym przez tego samego emitenta w tym samym Państwie Członkowskim, ale dotyczącym innych zbywalnych papierów wartościowych, można wskazać tylko zmiany mogące ewentualnie mieć wpływ na wartość papierów wartościowych, jakie zaszły od czasu opublikowania pełnego prospektu.
Prospekt ten jednak może być udostępniany wyłącznie razem z pełnym prospektem emisyjnym, którego dotyczy, lub na który się powołuje.
SEKCJA II
Treść i ustalenia dotyczące szczegółowej kontroli i rozpowszechniania prospektów emisyjnych dotyczących zbywalnych papierów wartościowych, odnośnie których czynione są starania o dopuszczenie do oficjalnych notowań giełdowych
Artykuł 7
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży dotyczy zbywalnych papierów wartościowych, które w czasie składania oferty są przedmiotem wniosku o dopuszczenie do oficjalnych notowań na giełdzie, znajdującej się lub działającej w tym samym Państwie Członkowskim, treść prospektu emisyjnego oraz tryb jego szczegółowej kontroli i rozpowszechniania są, pod warunkiem dokonania adaptacji odpowiednich do okoliczności publicznej oferty sprzedaży, ustalone zgodnie z dyrektywą 80/390/EWG.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży składana jest w jednym Państwie Członkowskim, a starania o dopuszczenie do oficjalnych notowań czynione są na giełdzie znajdującej się lub działającej w innym Państwie Członkowskim, osoba składająca publiczną ofertę sprzedaży będzie mieć możliwość sporządzenia prospektu emisyjnego w tym Państwie Członkowskim, w którym ma być złożona oferta, a treść prospektu oraz procedury dotyczące jego szczegółowej kontroli i rozpowszechniania określone są, pod warunkiem dokonania adaptacji odpowiednich do okoliczności publicznej oferty sprzedaży, zgodnie z dyrektywą 80/390/EWG.
2.
Ustęp 1 dotyczy jedynie tych Państw Członkowskich, w których obowiązuje powszechny wymóg uprzedniego badania prospektów emisyjnych dotyczących oferty publicznej.
Artykuł 9
Prospekt emisyjny musi być opublikowany lub udostępniony publicznie nie później niż w czasie złożenia publicznej oferty sprzedaży.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy prospekt emisyjny jest lub ma być opublikowany zgodnie z art. 7 lub 8, ogłoszenia, zawiadomienia, plakaty i dokumenty zawierające zapowiedź publicznej oferty sprzedaży muszą być uprzednio przekazane właściwym władzom.
W wyżej wymienionych dokumentach zawarta musi być wzmianka o istnieniu prospektu oraz miejscu jego publikacji.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie zezwolą na rozpowszechnienie dokumentów określonych w ust. 1 przed opublikowaniem prospektu emisyjnego, wówczas dokumenty te muszą zawierać informację, że opublikowany zostanie prospekt emisyjny i wskazać, gdzie obywatele będą mogli go uzyskać.
3.
Prospekt emisyjny musi być opublikowany:
- w formie wkładki do jednej lub kilku gazet kolportowanych w całym Państwie Członkowskim, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży, albo
- w formie broszury udostępnianej bezpłatnie obywatelom w Państwie Członkowskim, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży, oraz w siedzibie podmiotu składającego publiczną ofertę sprzedaży i w biurach instytucji finansowych występujących jako pośrednicy wypłacający należności owego podmiotu w Państwie Członkowskim, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży.
4.
Ponadto w publikacji wskazanej przez Państwo Członkowskie, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży, musi być zamieszczony albo cały prospekt emisyjny, albo zawiadomienie o tym, gdzie prospekt został opublikowany i gdzie obywatele mogą go otrzymać.
SEKCJA III
Treść i warunki rozpowszechniania prospektów emisyjnych dotyczących zbywalnych papierów wartościowych, odnośnie których nie są czynione starania o dopuszczenie do oficjalnych notowań giełdowych
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży dotyczy zbywalnych papierów wartościowych innych niż określone w art. 7 i 8, prospekt emisyjny musi zawierać informacje, które, stosownie do szczególnego charakteru emitenta i oferowanych publicznie zbywalnych papierów wartościowych, są konieczne, aby umożliwić inwestorom dokonanie przemyślanej oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitentów i praw związanych z takimi papierami wartościowymi.
2.
Wywiązanie się z obowiązku określonego w ust. 1, wymaga, aby prospekt emisyjny, z zastrzeżeniem możliwości zwolnienia przewidzianego w art. 5 i 13, zawierał, w możliwie jak najłatwiejszej do przeanalizowania i zrozumiałej formie, przynajmniej niżej wymienione informacje:
a) osoby odpowiedzialne za prospekt emisyjny (nazwiska, funkcje oraz złożone przez te osoby oświadczenia, że zgodnie z ich najlepszą wiedzą, informacje zawarte w prospekcie są zgodne z faktami i że w prospekcie nie dopuszczono się żadnego pominięcia, które mogłoby mieć wpływ na jego znaczenie);
b) publiczną ofertę sprzedaży i oferowane zbywalne papiery wartościowe (charakter oferowanych papierów wartościowych, wielkość i cel emisji, liczbę wyemitowanych papierów wartościowych oraz prawa z nimi związane; podatek dochodowy potrącony u źródła; okres, przez jaki oferta pozostaje otwarta; datę uzyskania prawa do wypłaty dywidendy lub odsetek; podmioty ubezpieczające lub gwarantujące ofertę; wszelkie ograniczenia dotyczące swobodnej zbywalności oferowanych papierów wartościowych oraz rynki, na których można prowadzić obrót tymi papierami; przedsiębiorstwa działające w charakterze pośredników wypłacających należności, cenę, za jaką papiery te są oferowane — o ile jest ona znana, albo też, jeżeli przepisy krajowe tak stanowią, procedurę i terminarz ustalania ceny, jeżeli jest ona znana w chwili sporządzania prospektu emisyjnego; procedurę korzystania z ewentualnego prawa pierwokupu, oraz sposoby i terminy dostarczania papierów wartościowych);
c) emitenta (nazwę, siedzibę statutową; datę zarejestrowania, prawo mające zastosowanie do emitenta oraz forma prawna emitenta, cele jego działalności, rejestr, do którego jest wpisany i numer wpisu w rejestrze) oraz jego kapitał (kwota kapitału subskrybowanego, liczba papierów wartościowych i najważniejsze dane dotyczące papierów wartościowych, z których ten kapitał się składa, oraz ewentualnie część kapitału, jaka pozostała jeszcze do opłacenia; kwotę na jaką opiewają ewentualne skrypty dłużne łatwe do zrealizowania, skrypty dłużne wymienialne na inne papiery wartościowe lub skrypty dłużne z prawem poboru oraz procedury przekształcenia, zamiany lub subskrypcji; w przypadku gdy to właściwe — grupę przedsiębiorstw, do której należy emitent; w przypadku akcji muszą być podane następujące informacje dodatkowe: wszelkie akcje niereprezentujące kapitału, kwota kapi- tału zakładowego oraz okres, na jaki podpisano statut; jeżeli jest to wiadome, wskazanie akcjonariuszy, którzy bezpośrednio lub pośrednio odgrywają lub mogliby odgrywać decydującą rolę w zarządzaniu przedsiębiorstwem emitenta);
d) podstawową działalność emitenta (opis jego podstawowej działalności oraz, gdzie stosowne, wszelkie wyjątkowe czynniki, które wpłynęły na jego działalność; ewentualne uzależnienie od patentów, licencji lub kontraktów, jeżeli mają one zasadnicze znaczenie; informacje dotyczące inwestycji w toku, w przypadku gdy są one istotne; wszelkie postępowania sądowe mające znaczny wpływ na sytuację finansową emitenta);
e) aktywa i pasywa emitenta, sytuację finansową oraz zyski i straty (własne sprawozdania finansowe oraz, gdy właściwe, skonsolidowane sprawozdania finansowe; jeżeli emitent sporządza wyłącznie skonsolidowane roczne sprawozdania finansowe, powinny one być zawarte w prospekcie emisyjnym; jeżeli emitent sporządza zarówno własne jak i skonsolidowane sprawozdania finansowe, prospekt powinien zawierać oba rodzaje sprawozdań finansowych; emitent może jednak zamieścić w prospekcie tylko jedno z nich, pod warunkiem, że sprawozdania nie zamieszczone w prospekcie emisyjnym nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji); rachunki przejściowe, o ile były opublikowane po zakończeniu poprzedniego roku budżetowego; nazwisko osoby odpowiedzialnej za przeprowadzanie rewizji ksiąg rachunkowych; jeżeli osoba ta zatwierdziła lub odrzuciła sprawozdania finansowe, należy ten fakt podać, wskazując powody;
f) administrację, zarządzanie i nadzór emitenta (nazwiska, adresy, funkcje; w przypadku publicznej oferty sprzedaży akcji w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, należy podać wynagrodzenie członków organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych emitenta);
g) w zakresie, w jakim informacje te mają istotny wpływ na ocenę emitenta, ostatnie zmiany, w jego przedsiębiorstwie i w jego perspektywach (najistotniejsze ostatnie trendy w rozwoju przedsiębiorstwa emitenta od zakończenia poprzedniego roku obrachunkowego, informacje na temat perspektyw emitenta przynajmniej na bieżący rok obrachunkowy).
3.
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży dotyczy skryptów dłużnych gwarantowanych przez jedną lub kilka osób prawnych, muszą być podane również informacje określone w ust. 2 lit. c) do g) dotyczące gwaranta lub gwarantów.
4.
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży dotyczy skryptów dłużnych łatwych do zrealizowania, skryptów dłużnych wymiennych na akcje lub skryptów dłużnych z prawami poboru akcji bądź samych praw poboru akcji, należy podać informacje dotyczące charakteru akcji lub skryptów dłużnych, do których one uprawniają oraz warunków i procedur przekształcenia, zamiany lub subskrypcji.
W przypadku gdy emitent akcji lub skryptów dłużnych nie jest emitentem skryptów dłużnych lub praw poboru akcji, muszą być podane również informacje określone w ust. 2 lit. c) do g), dotyczące emitenta akcji lub papierów dłużnych.
5.
W przypadku gdy okres działalności emitenta jest krótszy niż którykolwiek z okresów wymienionych w ust. 2, należy podać informacje dotyczące tylko okresu działalności emitenta.
6.
W przypadku gdy pewne informacje określone w ust. 2 uznane zostaną za niewłaściwe w odniesieniu do zakresu działalności emitenta lub jego formy prawnej bądź oferowanych zbywalnych papierów wartościowych, należy sporządzić prospekt emisyjny zawierający poprawne informacje.
7.
W przypadku gdy akcje oferowane są na zasadzie pierwokupu akcjonariuszom emitenta przy dopuszczeniu ich do obrotu giełdowego, Państwa Członkowskie lub wyznaczone przez nie organy mogą zezwolić na pominięcie niektórych informacji określonych w ust. 2 lit. d), e) i f), pod warunkiem, że inwestorzy posiadać już będą aktualne informacje o emitencie, równoważne informacjom wymaganym w sekcji III w wyniku realizacji wymagań giełdowych dotyczących ujawniania informacji.
8.
W przypadku gdy dana kategoria akcji została dopuszczona do obrotu na rynku giełdowym, Państwa Członkowskie lub wyznaczone przez nie organy mogą pozwolić na częściowe lub całkowite zwolnienie z obowiązku publikowania prospektu emisyjnego, jeżeli liczba lub szacunkowa wartość rynkowa, lub wartość nominalna, bądź też, w przypadku braku wartości nominalnej, księgowa wartość oferowanych akcji wynosi mniej niż 10 % liczby lub odpowiedniej wartości akcji tej samej kategorii już dopuszczonych do obrotu, pod warunkiem, że inwestorzy posiadać już będą aktualne informacje o emitencie, równoważne informacjom wymaganym w sekcji III, w wyniku realizacji wymagań giełdowych dotyczących ujawniania informacji.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić podmiotowi składającemu publiczną ofertę sprzedaży możliwość sporządzenia prospektu emisyjnego, którego treść, pod warunkiem dokonania adaptacji odpowiednich do okoliczności publicznej oferty sprzedaży, określona będzie zgodnie z dyrektywą 80/390/EWG.
2.
Uprzednie badanie prospektu emisyjnego, określone w ust. 1, musi być przeprowadzone przez organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, nawet przy braku wniosku o dopuszczenie do oficjalnych notowań giełdowych.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie lub organy przez nie wyznaczone mogą zezwolić na pominięcie w prospekcie emisyjnym, określonym w art. 11, pewnych informacji wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą:
a) jeżeli informacja taka ma jedynie drugorzędne znaczenie i nie może mieć wpływu na ocenę aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitenta; lub
b) jeżeli ujawnienie takiej informacji jest sprzeczne z interesem publicznym lub poważnie zaszkodzi emitentowi, pod warunkiem, że w tym ostatnim przypadku, jej pominięcie nie grozi wprowadzeniem obywateli w błąd odnośnie faktów i okoliczności istotnych dla oceny zbywalnych papierów wartościowych.
2.
W przypadku gdy inicjator oferty nie jest ani emitentem ani stroną trzecią działającą w imieniu emitenta, Państwa Członkowskie lub organy przez nie wyznaczone mogą zezwolić na pominięcie w prospekcie emisyjnym pewnych informacji, które normalnie nie znajdowałyby się w posiadaniu inicjatora.
3.
Państwa Członkowskie lub organy przez nie wyznaczone mogą zastosować częściowe lub całkowite zwolnienie z obowiązku opublikowania prospektu emisyjnego, w przypadku gdy informacje, których podania wymaga się od składających ofertę zgodnie z ustawodawstwem, przepisami lub zasadami wydanymi przez organy do tego uprawnione na mocy prawa krajowego, zostaną udostępnione inwestorom nie później niż w czasie, kiedy prospekt musi być lub powinien był zostać opublikowany lub udostępniony publicznie, zgodnie z niniejszą dyrektywą, w formie dokumentów podających informacje przynajmniej równoważne tym, które wymagane są w sekcji III.
Artykuł 14
Prospekt emisyjny musi być przedłożony, przed jego opublikowaniem, organom wyznaczonym w tym celu w każdym Państwie Członkowskim, w którym zbywalne papiery wartościowe są oferowane publicznie po raz pierwszy.
Artykuł 15
Prospekt emisyjny musi być opublikowany lub udostępniony publicznie w Państwie Członkowskim, w którym zbywalne papiery wartościowe są oferowane publicznie zgodnie z procedurami określonymi przez to Państwo Członkowskie.
Artykuł 16
Prospekt musi być opublikowany lub podany do publicznej wiadomości nie później niż przy złożeniu publicznej oferty sprzedaży.
Artykuł 17
1.
W przypadku gdy prospekt emisyjny spełniający wymagania art. 11 lub 12 jest lub musi być opublikowany, ogłoszenia, zawiadomienia, plakaty i dokumenty zawierające zapowiedź publicznej oferty sprzedaży, rozprowadzane lub udostępniane obywatelom przez osobę składającą publiczną ofertę sprzedaży, muszą być uprzednio przekazane organom wyznaczonym zgodnie z art. 14, jeżeli organy te dokonują uprzedniej kontroli prospektów emisyjnych dotyczących publicznej oferty sprzedaży.
W takim przypadku organy te określą, czy dane dokumenty powinny być sprawdzane przed opublikowaniem.
W wyżej wymienionych dokumentach zawarta musi być wzmianka o istnieniu prospektu emisyjnego oraz miejscu jego publikacji.
2.
Jeśli Państwa Członkowskie zezwolą na rozpowszechnianie dokumentów określonych w ust. 1 zanim prospekt emisyjny będzie dostępny, wówczas w dokumentach tych należy zamieścić informację, że prospekt zostanie opublikowany oraz wskazać, gdzie obywatele będą mogli go uzyskać.
Artykuł 18
Wszystkie istotne czynniki lub istotne nieścisłości w prospekcie emisyjnym, mogące mieć niekorzystny wpływ na ocenę zbywalnych papierów wartościowych, które wynikną lub zostaną zauważone w okresie między opublikowaniem prospektu emisyjnego a ostatecznym zamknięciem publicznej oferty sprzedaży, muszą być wspomniane lub sprostowane w suplemencie do prospektu emisyjnego, który powinien zostać opublikowany lub udostępniony obywatelom przynajmniej na takich samych zasadach, jakie były stosowane przy rozpowszechnianiu pierwotnego prospektu emisyjnego lub zgodnie z procedurami określonymi przez Państwa Członkowskie, lub przez wyznaczone przez nie organy.
SEKCJA IV
Współpraca między Państwami Członkowskimi
Artykuł 19
Państwa Członkowskie wyznaczają organy, mogące być tymi samymi organami jak określone w art. 14, które będą współpracować ze sobą w celu prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy oraz dokładać wszelkich starań, w ramach swoich obowiązków, w celu wymiany informacji koniecznych do tego celu.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyznaczonych przez siebie organach.
Komisja przekaże te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Państwa Członkowskie zapewniają wyznaczonym organom kompetencje wymagane do realizacji postawionych przed nimi zadań.
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy publiczne oferty sprzedaży tych samych zbywalnych papierów wartościowych są składane jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich oraz jeżeli prospekt emisyjny dotyczący publicznej oferty papierów wartościowych sporządzony jest zgodnie z art. 7, 8 lub 12, organem właściwym do zatwierdzenia tego prospektu emisyjnego będzie organ tego Państwa Członkowskiego, w którym emitent ma swoją siedzibę statutową, jeżeli złożenie publicznej oferty sprzedaży lub wniosku o dopuszczenie papierów wartościowych do oficjalnych notowań giełdowych następuje w tym Państwie Członkowskim.
2.
Jeżeli jednak Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1 nie ustanowi powszechnego wymogu uprzedniej kontroli prospektów emisyjnych dotyczących publicznej oferty sprzedaży oraz jeżeli tylko w tym Państwie Członkowskim złożona zostanie publiczna oferta sprzedaży lub wniosek o dopuszczenie papierów wartościowych do oficjalnych notowań giełdowych, jak również we wszystkich pozostałych przypadkach, podmiot składający publiczną ofertę sprzedaży musi wybrać organ nadzorczy z tych Państw Członkowskich, w których składana jest publiczna oferta sprzedaży i które ustanowiły powszechny wymóg uprzedniej kontroli prospektów emisyjnych dotyczących publicznej oferty sprzedaży.
SEKCJA V
Wzajemne uznawanie
Artykuł 21
1.
W przypadku gdy prospekt emisyjny jest zatwierdzony zgodnie z art. 20, musi on, po przetłumaczeniu na żądanie, być uznany za zgodny lub uważany za zgodny z przepisami prawa pozostałych Państw Członkowskich, w których te same zbywalne papiery wartościowe są oferowane publicznie jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu, przy czym nie będzie on podlegać jakiejkolwiek formie zatwierdzenia w tych Państwach Członkowskich i Państwa te nie będą mogły wymagać umieszczenia dodatkowych informacji w tym prospekcie.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać, aby prospekt emisyjny zawierał informacje specyficzne dla rynku kraju, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży, dotyczące zwłaszcza systemu podatku dochodowego, instytucji finansowych pełniących rolę pośredników wypłacających należności emitenta w tym kraju oraz sposobu publikowania zawiadomień dla inwestorów.
2.
Prospekt emisyjny zatwierdzony przez właściwe organy w rozumieniu art. 24 lit. a) dyrektywy 80/390/EWG musi być uznany za zgodny lub uważany za zgodny z przepisami prawa innego Państwa Członkowskiego, w którym składana jest publiczna oferta sprzedaży, nawet jeżeli udzielone zostało częściowe zwolnienie lub częściowe wyłączenie, zgodnie z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem jednak, że:
a) zastosowane zostanie takiego rodzaju częściowe zwolnienie lub częściowe wyłączenie, jakie uznawane jest zgodnie z przepisami drugiego zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz
b) okoliczności uzasadniające zastosowanie częściowego zwolnienia lub częściowego wyłączenia istnieją również w drugim zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Nawet jeżeli warunki określone w lit. a) i b) pierwszego akapitu nie są spełnione, zainteresowane Państwo Członkowskie może uznać prospekt emisyjny, zatwierdzony przez właściwe organy w rozumieniu art. 20, za zgodny ze swoim prawem.
3.
Osoba składająca publiczną ofertę sprzedaży przedkłada organom wyznaczonym przez pozostałe Państwa Członkowskie, w których ma być złożona taka oferta, prospekt emisyjny którym zamierza posłużyć się w danym Państwie Członkowskim.
Prospekt ten musi być taki sam, jak prospekt zatwierdzony przez organ określony w art. 20.
4.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zastosowanie przepisów niniejszego artykułu do prospektów emisyjnych dotyczących zbywalnych papierów wartościowych tych emitentów, którzy mają swoje siedziby statutowe w danym Państwie Członkowskim.
SEKCJA VI
Współpraca
Artykuł 22
1.
Właściwe organy będą współpracować w razie potrzeby w celu realizacji swoich obowiązków oraz wymieniać wymagane w związku z tym informacje.
2.
W przypadku gdy publiczna oferta sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych dających prawo do udziału w kapitale spółki, w trybie natychmiastowym lub z końcem terminu wymagalności, składana jest w jednym lub kilku Państwach Członkowskich innych niż Państwo, w którym znajduje się siedziba statutowa emitenta akcji, do których te papiery wartościowe uprawniają, a jednocześnie akcje emitenta zostały już dopuszczone do oficjalnych notowań w tym Państwie Członkowskim, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym oferta jest składana, mogą podejmować działania dopiero po skonsultowaniu się z właściwymi organami tego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa emitenta akcji, w przypadkach, kiedy badany jest prospekt emisyjny dotyczący publicznej oferty sprzedaży.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez osoby aktualnie lub uprzednio zatrudnione przez organy określone w art. 20.
Oznacza to, że żadne poufne informacje otrzymane w trakcie pełnienia przez te osoby swoich obowiązków nie mogą być ujawnione żadnej osobie czy instytucji, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez przepisy prawa.
2.
Ust. 1 nie stanowi przeszkody w przekazywaniu informacji przez określone w art. 20 organy różnych Państw Członkowskich na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.
Informacje wymieniane w ten sposób będą objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej, któremu podlegają osoby zatrudnione aktualnie lub wcześniej przez organ otrzymujący te informacje.
3.
Niezależnie od przypadków podlegających przepisom prawa karnego, organy, o których mowa w art. 20, otrzymujące informacje zgodnie z art. 21, mogą je wykorzystywać wyłącznie w celu wykonywania swoich zadań lub w kontekście apelacji w trybie administracyjnym lub postępowania sądowego dotyczącego wykonywania tych funkcji.
SEKCJA VII
Negocjacje z państwami niebędącymi członkami Wspólnoty
Artykuł 24
Wspólnota może, w drodze umów z jednym lub kilkoma państwami niebędącymi członkami Wspólnoty, zawartymi na podstawie Traktatu, uznawać prospekty emisyjne dotyczące publicznych ofert sprzedaży sporządzone i skontrolowane zgodnie z przepisami danego państwa lub państw niebędących członkami, za spełniające wymagania niniejszej dyrektywy, z zachowaniem zasady wzajemności,pod warunkiem, że wzmiankowane przepisy zapewniają taką samą ochronę interesów inwestorów, jaką zapewnia niniejsza dyrektywa, nawet jeżeli przepisy te różnić się będą od przepisów niniejszej dyrektywy.
SEKCJA VIII
Komitet ds. Kontaktów
Artykuł 25
1.
Do funkcji Komitetu ds. Kontaktów, utworzonego na mocy art. 20 dyrektywy Rady 79/279/EWG z dnia 5 marca 1979 r., koordynującej warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych [8], z uwzględnieniem poprawek wprowadzonych ostatnio na mocy dyrektywy 82/148/EWG [9], należy również:
a) niezależnie od przepisów art. 169 i 170 Traktatu, ułatwianie zharmonizowanego wprowadzania w życie przepisów niniejszej dyrektywy poprzez regularne konsultacje w sprawie konkretnych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy, w przypadku których uważać się będzie za wskazaną wymianę poglądów;
b) ułatwianie konsultacji między Państwami Członkowskimi w sprawie suplementów i poprawek do prospektów emisyjnych, jakich Państwa te mają prawo wymagać lub jakie mogą zalecać na szczeblu krajowym;
c) doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w sprawie uzupełnień lub poprawek do niniejszej dyrektywy.
2.
Do zadań Komitetu nie będzie należało dokonywanie merytorycznej oceny decyzji podejmowanych w poszczególnych sprawach.
SEKCJA IX
Przepisy końcowe
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 17 kwietnia 1989 r. oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, jakie przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 27 kwietnia 1989 r.
zmieniająca po raz drugi załączniki do dyrektywy Rady 77/96/EWG w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich
(89/321/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnie badania umożliwiły opracowanie pewnych metod wykrywania włosieni w wieprzowinie; wiarygodność tych metod z punktu widzenia ochrony zdrowia jest równoważna metodom stosowanym dotychczas; w związku z tym, w załączniku I do dyrektywy 77/96/EWG należy wprowadzić właściwe uzupełnienia;
w celu ułatwienia przeprowadzania badań na obecność włosieni państwom trzecim oraz Państwom Członkowskim należy umożliwić dokonanie wyboru między przewidzianymi metodami badań;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/96/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 września 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej
(89/336/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: do 31 grudnia 1992 r. konieczne jest przyjęcie środków mających na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie właściwej ochrony radiokomunikacji oraz urządzeń, aparatury lub systemów, których działanie może ulec pogorszeniu na skutek zakłóceń elektromagnetycznych wytwarzanych przez aparaty elektryczne i elektroniczne, przed uszkodzeniem spowodowanym przez takie zakłócenia;
Państwa Członkowskie są również odpowiedzialne za zapewnienie, aby sieci dystrybucji energii elektrycznej były chronione przed zakłóceniami elektromagnetycznymi, które mogą na nie oddziaływać, a w konsekwencji także na zasilane przez nie urządzenia;
dyrektywa Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wstępnego etapu wzajemnego uznawania homologacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [4] obejmuje w szczególności sygnały emitowane przez ten sprzęt w trakcie jego normalnego funkcjonowania, oraz ochronę publicznej sieci telekomunikacyjnej przed uszkodzeniem; dlatego nadal zachodzi konieczność zapewnienia właściwej ochrony tych sieci, wraz z przyłączonym do nich sprzętem, przed chwilowymi zakłóceniami powodowanymi przez sygnały o charakterze przypadkowym, które urządzenia te mogą emitować;
w niektórych Państwach Członkowskich postanowienia bezwzględnie wiążące określają w szczególności dopuszczalne poziomy zakłóceń elektromagnetycznych, jakie te urządzenia mogą powodować oraz stopień ich odporności na takie sygnały; te postanowienia bezwzględnie wiążące niekoniecznie muszą prowadzić do różnych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich, lecz ich zróżnicowanie utrudnia wymianę handlową we Wspólnocie;
w celu zagwarantowania swobodnego przepływu urządzeń elektrycznych i elektronicznych konieczna jest harmonizacja przepisów prawa krajowego, zapewniających taką ochronę, bez obniżania istniejących i uzasadnionych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich;
obecna legislacja wspólnotowa przewiduje, że bez względu na jedną z fundamentalnych zasad Wspólnoty, którą jest zasada swobodnego przepływu towarów, muszą być akceptowane bariery w wewnątrzwspólnotowym handlu, wynikające ze zróżnicowania przepisów prawa krajowego w sprawie obrotu produktami, w zakresie w jakim przepisy te można uznać za niezbędne do spełnienia zasadniczych wymogów; dlatego harmonizacja przepisów prawa w tym przypadku musi zostać ograniczona do przepisów potrzebnych do spełnienia wymogów w zakresie ochrony, odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej; wymogi te muszą zastąpić odpowiednie przepisy prawa krajowego;
niniejsza dyrektywa dlatego określa tylko wymogi w zakresie ochrony odnoszące się do kompatybilności elektromagnetycznej; aby ułatwić dowód zgodności z tymi wymogami, ważne jest, żeby zharmonizować normy dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej na poziomie europejskim, tak aby można było uznać, że wyroby je spełniające są zgodne z wymogami w zakresie ochrony; takie zharmonizowane normy zostały opracowane na szczeblu europejskim przez organizacje prywatne i nie mogą być wiążące; w tym celu za organ kompetentny w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą uznano Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC), któremu powierza się zadanie przyjęcia zharmonizowanych norm, zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją a Europejskim Komitetem Normalizacyjnym (CEN) i CENELEC, podpisanymi 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy, zharmonizowana norma stanowi specyfikację techniczną (norma europejska lub dokument harmonizacyjny), przyjętą przez CENELEC po odesłaniu z Komisji zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/182/EWG [6], oraz na mocy wymienionych powyżej wytycznych ogólnych;
do czasu przyjęcia zharmonizowanych norm do celów niniejszej dyrektywy, swobodny przepływ towarów należy ułatwiać za pomocą środka przejściowego obowiązującego na szczeblu wspólnotowym, polegającego na zatwierdzeniu aparatury, która odpowiada przyjętym normom krajowym, zgodnie ze wspólnotową procedurą kontrolną, zapewniającą, że takie normy krajowe odpowiadają celom niniejszej dyrektywy w zakresie ochrony;
deklaracja zgodności WE dotycząca aparatury jest domniemaniem jej zgodności z niniejszą dyrektywą; forma takiej deklaracji musi być możliwie jak najmniej skomplikowana;
jednakże w przypadku aparatury objętej zakresem dyrektywy 86/361/EWG, w celu zapewnienia skutecznej ochrony w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy należy poświadczać za pomocą znaków i certyfikatów zgodności, wystawianych przez organy zgłoszone przez Państwa Członkowskie; aby ułatwić wzajemne uznawanie znaków i certyfikatów wystawianych przez te organy, należy zharmonizować kryteria ich wyznaczania;
niemniej jednak możliwe jest, że urządzenia spowodują zakłócenia w sieciach radiokomunikacyjnych i telekomunikacyjnych; dlatego należy ustanowić procedurę mającą na celu zmniejszenie takiego ryzyka;
niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do urządzeń i sprzętu objętych dyrektywami 76/889/EWG [7] i 76/890/EWG [8], które dotyczą zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszących się do nakładania się fal radiowych, powodowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego, przenośne narzędzia i podobne sprzęty, oraz do zniesienia nakładania się fal radiowych w odniesieniu do lamp fluorescencyjnych wyposażonych w zapłonniki; dlatego dyrektywy te powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "aparat" to wszystkie elektryczne i elektroniczne urządzenia wraz ze sprzętem i instalacją, które zawierają elektryczne i/lub elektroniczne części składowe.
2) "zakłócenie elektromagnetyczne" to zjawisko elektromagnetyczne, które może pogorszyć działanie urządzenia, elementu wyposażenia lub systemu.
Zakłóceniem elektromagnetycznym może być hałas elektromagnetyczny, niepożądany sygnał lub nawet zmiana w samym środku przekazu.
3) "odporność" oznacza zdolność urządzenia, elementu wyposażenia lub systemu do niezakłóconego działania, w przypadku wystąpienia zakłócenia elektromagnetycznego.
4) "kompatybilność elektromagnetyczna" oznacza zdolność urządzenia, elementu wyposażenia lub systemu do zadowalającego działania w jego środowisku elektromagnetycznym, bez powodowania zakłóceń elektromagnetycznych, które nie są tolerowane w tym środowisku.
5) "właściwy organ" to organ spełniający kryteria wymienione w załączniku II i za właściwy uznany.
6) "certyfikat badania typu WE" oznacza dokument, w którym jednostka notyfikowana, określona w art. 10 ust. 6, potwierdza zgodność badania danego typu sprzętu z odnośnymi przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do aparatury mogącej powodować zakłócenia elektromagnetyczne lub której działanie może takie zakłócenia powodować.
Określa ona wymogi w zakresie ochrony oraz odnoszące się do nich procedury kontrolne.
2.
O ile wymogi w zakresie ochrony określone w niniejszej dyrektywie są zharmonizowane w przypadku niektórych aparatur, na mocy dyrektyw szczególnych, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania lub przestaje obowiązywać w odniesieniu do takich aparatur albo wymogów w zakresie ochrony, od dnia wejścia w życie niniejszych dyrektyw szczególnych.
3.
Sprzęt radiowy, używany przez radioamatorów w rozumieniu art. l, definicji 53 przepisów radiokomunikacyjnych Międzynarodowej Konwencji Telekomunikacyjnej, jest wyłączony z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, o ile dany aparat nie jest ogólnie dostępny w obrocie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby aparaty określone w art. 2 mogły być wprowadzane do obrotu lub do użytku tylko wówczas, gdy spełnią wymogi przewidziane w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem, że są odpowiednio zainstalowane i utrzymywane oraz są używane do celów, do których są przeznaczone.
Artykuł 4
Aparaty określone w art. 2 muszą być tak zbudowane, aby:
a) wywoływane przez nie zakłócenia elektromagnetyczne nie przekraczały dozwolonego poziomu radiowego i telekomunikacyjnego sprzętu oraz aby inne aparaty działały zgodne z ich przeznaczeniem;
b) miały odpowiedni poziom samoistnej odporności na zakłócenia elektromagnetyczne umożliwiający im działanie zgodne z przeznaczeniem.
Podstawowe wymogi w zakresie ochrony określono w załączniku III.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie utrudniają, z powodów odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej, wprowadzania do obrotu i użytku na ich terytorium aparatów objętych zakresem niniejszej dyrektywy, które spełniają jej wymogi.
Artykuł 6
1.
Wymogi niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla zastosowania przez Państwa Członkowskie następujących środków specjalnych:
a) środki do użytku i stosowania aparatów instalowanych w szczególnych miejscach, w celu pokonania istniejących lub przewidywanych problemów związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną;
b) środki w odniesieniu do instalacji aparatów w celu ochrony publicznych sieci telekomunikacyjnych lub odbiorczych i nadawczych stacji, stosowanych do celów bezpieczeństwa.
2.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 83/189/EWG, Państwa Członkowskie informują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o szczególnych środkach, przyjętych w zastosowaniu ust. 1.
3.
Szczególne środki uznane za uzasadnione zawarte są we właściwym obwieszczeniu Komisji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zakładają zgodność z wymogami w zakresie ochrony określonymi w art. 4, w przypadku aparatu, który jest zgodny:
a) z odpowiednimi normami krajowymi stanowiącymi transpozycję norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm krajowych;
b) lub z odpowiednimi normami krajowymi określonymi w ust. 2, o ile w obszarze objętym przez takie normy nie ma norm zharmonizowanych.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty norm krajowych określonych w ust. 1 lit. b), które ich zdaniem spełniają wymogi w zakresie ochrony określone w art. 4.
Komisja przesyła te teksty niezwłocznie do innych Państw Członkowskich.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 zawiadamia ona Państwa Członkowskie o normach krajowych, w odniesieniu do których istnieje domniemanie zgodności z wymogami w zakresie ochrony, określonymi w art. 4.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne tych norm.
Komisja publikuje te numery referencyjne w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują, że jeżeli producent nie zastosował lub zastosował tylko częściowo normy określone w ust. l, lub jeżeli takie normy nie istnieją, aparaty uznaje się za spełniające wymogi w zakresie ochrony, gdy ich zgodność z tymi wymogami zostanie uwierzytelniona przez świadectwo przewidziane w art. 10 ust. 2.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że zharmonizowane normy określone w art. 7 ust. 1 lit. a) nie spełniają całkowicie wymogów w zakresie ochrony, określonych w art. 4, zainteresowane Państwo Członkowskie lub Komisja kieruje sprawę przed stały komitet ustanowiony w dyrektywie 83/189/EWG, dalej zwany "Komitetem".
Komitet wyraża opinię bezzwłocznie.
Po otrzymaniu opinii Komitetu, Komisja możliwie jak najszybciej informuje Państwa Członkowskie, czy dane normy należy wycofać, całkowicie lub częściowo, z publikacji określonych w art. 7 ust. 1 lit. a).
2.
Po otrzymaniu informacji określonych w art. 7 ust. 2, Komisja zasięga opinii Komitetu.
Po uzyskaniu takiej opinii Komisja możliwie jak najszybciej powiadamia Państwa Członkowskie, czy dana norma korzysta z domniemania zgodności, i jeżeli tak, czy odniesienia do niej są publikowane na szczeblu krajowym.
Jeżeli Komisja lub Państwo Członkowskie uzna, że norma krajowa nie spełnia już warunków koniecznych do domniemania zgodności z wymogami w zakresie ochrony określonymi w art. 4, Komisja zasięga opinii Komitetu, który bezzwłocznie wydaje swoją opinię.
Po otrzymaniu takiej opinii Komisja możliwie jak najszybciej powiadamia Państwa Członkowskie, czy dana norma nadal korzysta z domniemania zgodności, a jeżeli nie, że należy ją wycofać, całkowicie lub częściowo, z publikacji określonej w art. 7 ust. 2.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że aparat, który zaopatrzony jest w świadectwo określone w art. 10 nie spełnia wymogów w zakresie ochrony określonych w art. 4, podejmuje właściwe środki do wycofania aparatu z rynku, zakazania wprowadzania go do obrotu lub ograniczenia jego swobodnego przepływu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o takich środkach, wraz z podaniem przyczyn swej decyzji oraz, w szczególności, informację, czy brak zgodności jest spowodowany:
a) niespełnieniem wymogów w zakresie ochrony określonych w art.. 4, gdy aparat nie odpowiada normom określonym w art. 7 ust. l;
b) nieprawidłowym stosowaniem norm określonych w art. 7 ust. 1;
c) brakami w samych normach określonych w art. 7 ust. 1.
2.
Komisja możliwie jak najszybciej zasięga opinii zainteresowanych stron.
Jeżeli po uzyskaniu takiej opinii Komisja stwierdzi, że podjęte działania są uzasadnione, informuje o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które podjęło działania oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 uzasadniona jest brakami w normach, a Państwo Członkowskie, które przyjęło środki, zamierza je podtrzymać, Komisja, po zasięgnięciu opinii stron, w terminie dwóch miesięcy kieruje sprawę do Komitetu oraz wszczyna procedury określone w art. 8.
3.
W przypadku gdy aparat, który nie spełnia wymogów, zaopatrzony jest w świadectwo określone w art. 10, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe czynności wobec autora świadectwa oraz powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wynikach tej procedury.
Artykuł 10
1.
W przypadku aparatów, do których producent zastosował normy określone w art. 7 ust. 1, zgodność aparatu z niniejszą dyrektywą uwierzytelnia się za pomocą deklaracji zgodności WE, wystawionej przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność we Wspólnocie.
Deklarację należy przechowywać do dyspozycji właściwych władz przez dziesięć lat od wprowadzenia aparatów do obrotu.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność we Wspólnocie umieszcza również znak zgodności WE na aparacie lub na opakowaniu, instrukcji obsługi czy karcie gwarancyjnej.
W przypadku gdy producent ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzą działalności we Wspólnocie, powyższy obowiązek przechowywania deklaracji zgodności WE w celu udostępnienia jej spoczywa na osobie wprowadzającej aparat na rynek wspólnotowy.
Postanowienia dotyczące deklaracji zgodności WE i znaku WE są wymienione w załączniku I.
2.
W przypadku aparatów, do których producent nie zastosował lub zastosował tylko częściowo normy określone w art. 7. ust. 1 albo brak jest takich norm, producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność we Wspólnocie, jak tylko aparat zostanie wprowadzony do obrotu, przechowuje do dyspozycji właściwych władz dokumentację techniczną.
Dokumentacja opisuje aparat, określa procedury stosowane w zapewnieniu zgodności aparatu z wymogami w zakresie ochrony określonymi w art. 4 oraz zawiera sprawozdanie techniczne lub certyfikat, uzyskany od właściwego organu.
Dokumentację przechowuje się do dyspozycji właściwych władz przez dziesięć lat od wprowadzenia aparatu do obrotu.
W przypadku gdy producent ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzą działalności we Wspólnocie, powyższy obowiązek przechowywania dokumentacji technicznej w celu udostępnienia jej spoczywa na osobie wprowadzającej aparat na rynek wspólnotowy.
Zgodność aparatów z tymi opisanymi w dokumentacji technicznej uwierzytelnia się zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1.
Z zastrzeżeniem przepisów tego ustępu, Państwa Członkowskie przyjmują, że taki aparat spełnia wymogi w zakresie ochrony określone w art. 4.
3.
W przypadku gdy normy określone w art. 7 ust. 1 jeszcze nie istnieją i bez naruszania przepisów ust. 2 niniejszego artykułu, dany aparat może, na zasadzie tymczasowości najdalej do dnia 31 grudnia 1992 r., nadal podlegać krajowym regulacjom, obowiązującym w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem, że regulacje te są zgodne z postanowieniami Traktatu.
4.
Zgodność aparatów podlegających art. 2 ust. 2 dyrektywy 86/361/EWG z przepisami niniejszej dyrektywy uwierzytelnia się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1, po uzyskaniu przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność we Wspólnocie, certyfikatu badania typu WE, dotyczącego danego aparatu i wystawionego przez jedną z jednostek notyfikowanych, określonych w ust. 6 niniejszego artykułu.
5.
Zgodność aparatów przeznaczonych do transmisji połączeń radiowych, określonych w Konwencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, z przepisami niniejszej dyrektywy uwierzytelnia się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. l, po uzyskaniu przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność we Wspólnocie, certyfikatu badania typu WE, dotyczącego danego aparatu i wystawionego przez jedną z jednostek notyfikowanych, określonych poniżej w ust. 6.
Przepis ten nie ma zastosowania do powyższych aparatów, gdy są one skonstruowane i przeznaczone wyłącznie dla radioamatorów w rozumieniu art. 2 ust. 3.
6.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim właściwe władze, określone w niniejszym artykule, oraz organy odpowiedzialne za wystawianie certyfikatów badań typu WE, określone w ust. 4 i 5.
Komisja w celach informacyjnych publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich listę tych władz i organów oraz zapewnia jej aktualizację.
Taka notyfikacja stanowi, czy dane organy są właściwe dla wszystkich aparatów, podlegających niniejszej dyrektywie, czy też ich odpowiedzialność ograniczona jest do niektórych, szczególnych obszarów.
Przy ocenie organów, które mają zostać zgłoszone, Państwa Członkowskie stosują kryteria wymienione w załączniku II.
Organy spełniające kryteria oceny ustalone na podstawie odpowiednich zharmonizowanych norm, uznaje się za spełniające kryteria wymienione powyżej.
Państwo Członkowskie musi wycofać swoje zatwierdzenie w przypadku gdy stwierdzi, że zgłoszony przez nie organ przestaje spełniać kryteria wymienione w załączniku II. Niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Dyrektywy 76/889/EWG i 76/890/EWG tracą moc z dniem 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie do dnia 1 lipca 1991 r.
Informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 stycznia 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 maja 1989 r.
dotycząca owiec i kóz hodowlanych czystorasowych
(89/361/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: reprodukcja oraz chów owiec i kóz zajmuje ważne miejsce w rolnictwie wspólnotowym; powyższa działalność może stanowić źródło dochodu części rolników;
należy sprzyjać reprodukcji owiec i kóz, a pozytywne wyniki w tej dziedzinie zależą głównie od wykorzystania zwierząt czystorasowych;
występują różnice w zakresie wpisów do ksiąg hodowlanych owiec i kóz; powyższe różnice stanowią barierę w wymianie handlowej we Wspólnocie; całkowita liberalizacja handlu wymaga stopniowej harmonizacji, szczególnie dotyczącej wpisów do ksiąg hodowlanych owiec i kóz;
w celu usunięcia powyższych różnic, a tym samym przyczynienia się do wzrostu wydajności produkcji rolnej w tym sektorze, należy zliberalizować handel wewnątrz Wspólnoty;
Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do żądania przedstawiania odpowiednio sporządzonych zaświadczeń zgodnie z procedurami wspólnotowymi;
należy wprowadzić przepisy zapobiegające przywozowi owiec i kóz hodowlanych czystorasowych z państw trzecich na warunkach mniej rygorystycznych od stosowanych we Wspólnocie;
należy przyjąć środki wykonawcze dotyczące niektórych aspektów technicznych; do celów planowanych środków należy wprowadzić przepisy dotyczące ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa obejmuje problemy zootechniczne, które mogą powstać w handlu wewnątrz Wspólnoty owcami i kozami hodowlanymi czystorasowymi oraz ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami.
2.
Do czasu wejścia w życie stosownych przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do handlu wewnątrz Wspólnoty stosuje się krajowe przepisy dotyczące zdrowia zwierząt, pod warunkiem że są one zgodne z ogólnymi przepisami Traktatu EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "owca i koza hodowlana czystorasowa" oznacza każdą owcę lub kozę, których rodzice i przodkowie zostali wpisani lub zarejestrowani w księdze hodowlanej owiec i kóz tego samego rozpłodu i która jest sama wpisana lub zarejestrowana oraz podlega wpisowi w takiej księdze;
b) "księga hodowlana owiec i kóz" oznacza każdą księgę, rejestr, akta lub nośnik danych:
- jakie są prowadzone przez organizacje lub stowarzyszenia hodowców, oficjalnie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, w którym dana organizacja lub stowarzyszenie hodowców są utworzone, lub przez inną oficjalną agencję danego Państwa Członkowskiego, oraz
- w którym wpisano lub zarejestrowano owce lub kozy hodowlane czystorasowe danego rozpłodu, z podaniem ich przodków.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć lub uniemożliwić z powodów zootechnicznych:
- handlu wewnątrz Wspólnoty owcami i kozami hodowlanymi czystorasowymi oraz ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami,
- oficjalnego zatwierdzenia organizacji lub stowarzyszeń hodowców prowadzących lub tworzących księgi hodowlane zgodnie z art. 4.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nadal stosować przepisy prawa krajowego, które są zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu EWG, do czasu wejścia w życie decyzji Wspólnoty, określonych w art. 4 i 6.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 Komisja określi do dnia 1 stycznia 1991 r.:
- kryteria zatwierdzania organizacji i stowarzyszeń hodowców, które prowadzą lub tworzą księgi hodowlane,
- kryteria dokonywania wpisów lub rejestracji w księgach hodowlanych owiec i kóz,
- metody monitorowania działalności oraz oceny wartości genetycznej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych,
- kryteria zatwierdzania zwierzęcia rozpłodowego do celów wykorzystywania jego nasienia, komórek jajowych lub zarodków.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie informują Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o organizacjach i stowarzyszeniach hodowców zatwierdzonych do celów prowadzenia lub tworzenia ksiąg hodowlanych owiec i kóz oraz spełniających kryteria ustalone zgodnie z art. 4 tiret pierwsze.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby owcom i kozom hodowlanym czystorasowym, nasieniu, komórkom jajowym oraz zarodkom takich zwierząt towarzyszyły w czasie obrotu nimi zaświadczenia zootechniczne sporządzane zgodnie ze wzorem utworzonym przez Komisję na mocy procedury określonej w art. 8.
Artykuł 7
Do czasu wprowadzenia w życie zasad wspólnotowych w tej sprawie warunki zootechniczne stosowane do przywozu owiec i kóz hodowlanych czystorasowych oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z państw trzecich nie mogą być bardziej korzystne od warunków regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Artykuł 8
W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura wskazana w niniejszym artykule, Stały Komitet ds. Zootechniki, ustanowiony decyzją 77/505/EWG [4], podejmuje działania zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG [5].
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1991 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 26 maja 1989 r.
w sprawie ogólnych warunków higieny w gospodarstwach produkujących mleko
(89/362/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce termicznej [1], zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
mleko nie poddane obróbce musi pochodzić z gospodarstw produkcyjnych, które odpowiadają ogólnym warunkom higieny określonym w rozdziale VI załącznika A do dyrektywy 85/397/EWG;
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że gospodarstwa produkcyjne podlegają okresowym inspekcjom w celu zagwarantowania spełniania wymagań pod względem higieny;
w celu inspekcji gospodarstw produkcyjnych powinien być ustalony ogólny kodeks higieny, wyszczególniający ogólne warunki higieny, które mają być spełniane w gospodarstwach produkcyjnych, w szczególności warunki utrzymywania budynków i pomieszczeń związanych z czynnościami udoju;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są w zgodzie z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że gospodarstwa produkujące mleko spełniają warunki ogólnego kodeksu higieny, który jest zamieszczony w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Komisja może sformułować zalecenia dotyczące uwag wyjaśniających do ogólnego kodeksu higieny.
2.
Komisja publikuje zalecenia określone w ust. 1.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte zgodnie z akapitem pierwszym zawierają wyraźne odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 maja 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 79/117/EWG zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(89/365/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 87/477/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 79/117/EWG przewiduje, że treść Załącznika będzie regularnie zmieniana w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej;
na mocy dyrektywy 86/355/EWG [3], zmieniającej Załącznik do dyrektywy 79/117/EWG, wprowadzanie do obrotu i stosowanie tlenku etylenu jako środka ochrony roślin zostało zakazane, z zastrzeżeniem niektórych przejściowych krajowych wyjątków dla niektórych mniej ważnych towarów, z uwagi na specjalną potrzebę, do momentu udostępnienia innych metod działania;
wyjątki te wygasną w dniu 31 grudnia 1989 r.;
Komisja dokonała oceny sytuacji dotyczącej ewentualnych zadowalających alternatywnych metod działania w celu zastąpienia tlenku etylenu; z tej oceny wynika, że obecnie nie ma alternatywnej metody działania ogólnie dostępnej w odniesieniu do dwóch z tych wyjątków;
stosownie do tego wydaje się niezbędne, by odroczyć datę ważności tych dwóch wyjątków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W zapisie C
"Tlenek etylenu"
, w prawej kolumnie zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Odstępstwa od lit. a), d) i e) wygasają najpóźniej w dniu 31 grudnia 1989 r., a odstępstwa od lit. b) i c) najpóźniej w dniu 31 grudnia 1990 r."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 czerwca 1989 r.
w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza przez nowe spalarnie odpadów komunalnych
(89/369/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska z lat 1973 [4], 1977 [5], 1983 [6] i 1987 [7] podkreślają znaczenie zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia powietrza;
rezolucja Rady z dnia 19 października 1987 r. [8] w sprawie programu działań w zakresie środowiska na lata 1987-1992, stwierdza, że ważne jest, aby wspólnotowe działanie koncentrowało się, między innymi, na wprowadzeniu właściwych norm, zapewniających wysoki poziom ochrony zdrowia publicznego i ochrony środowiska;
dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [9] przewiduje, że odpady muszą być unieszkodliwiane w sposób nie zagrażający ludzkiemu zdrowiu i nie przynoszący szkody środowisku; w tym celu, dyrektywa ta zakłada, że każda instalacja lub przedsiębiorstwo zajmujące się przetwarzaniem odpadów musi uzyskać zezwolenie właściwego organu, między innymi, odnośnie do środków zapobiegawczych, jakie należy podjąć;
dyrektywa Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych [10] przewiduje, że uruchomienie nowych instalacji przemysłowych, w szczególności spalarni odpadów wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia; zezwolenie to może być wydane jedynie wtedy, gdy zostały podjęte wszystkie właściwe środki zapobiegawcze w odniesieniu do zanieczyszczenia powietrza, w tym zastosowano najlepszą dostępną technologię, niepociągającą za sobą nadmiernych kosztów;
wspomniana dyrektywa 84/360/EWG przewiduje, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustala, jeżeli to konieczne, dopuszczalną wartość emisji na podstawie najlepszej dostępnej technologii, niepociągającej za sobą nadmiernych kosztów, oraz właściwe techniki i metody pomiarów;
spalanie odpadów komunalnych powoduje emisję substancji, które mogą być przyczyną zanieczyszczenia środowiska, a zatem zagrażają zdrowiu publicznemu i środowisku; w pewnych przypadkach zanieczyszczenie to może mieć cechy zanieczyszczenia transgranicznego;
techniki zmniejszania emisji zanieczyszczeń pochodzących ze spalarni odpadów komunalnych są dobrze znane; mogą one być stosowane w nowych zakładach spalania stosunkowo małym kosztem; zapewniają one środki umożliwiające osiągnięcie wartości stężeń zanieczyszczeń w gazach spalinowych nieprzekraczających pewnych wartości dopuszczalnych;
wartości dopuszczalne stężeń dioksyn i furanów powinny być ustalone we Wspólnocie najszybciej, jak to możliwe;
wszystkie Państwa Członkowskie mają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące zwalczania zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez zakłady stacjonarne; niektóre Państwa Członkowskie mają przepisy szczególne dotyczące spalarni odpadów komunalnych;
Wspólnota przez ustalenie dopuszczalnych wartości emisji i innych wymogów odnośnie do zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska, pomaga zwiększyć skuteczność działań podjętych przez Państwa Członkowskie w celu zwalczania zanieczyszczania powietrza powodowanego przez spalarnie odpadów komunalnych;
w celu zapewnienia skutecznej ochrony środowiska, należy ustanowić odpowiednie wymogi i warunki wydawania zezwoleń dla każdej nowej spalarni odpadów komunalnych; wymogi te muszą obejmować także zobowiązanie do stosowania dopuszczalnych wartości emisji ustalonych dla niektórych rodzajów zanieczyszczeń oraz odpowiednich warunków spalania, biorąc pod uwagę techniczny stan zakładu i warunki działania;
należy zapewnić właściwe pomiary i kontrole w spalarniach; społeczeństwo musi być informowane o wprowadzonych warunkach i uzyskanych wynikach;
oprócz ustalenia dopuszczalnych wartości emisji, ważne jest wspieranie rozwoju i rozpowszechniania wiedzy oraz stosowanie czystych technologii jako część działań zapobiegawczych, mających na celu zwalczanie zanieczyszczenia środowiska we Wspólnocie, szczególnie w zakresie unieszkodliwiania odpadów;
zgodnie z art. 130t Traktatu przyjęcie takich przepisów wspólnotowych nie stanowi przeszkody dla żadnego Państwa Członkowskiego w utrzymywaniu lub wprowadzaniu bardziej rygorystycznych środków w zakresie ochrony środowiska, zgodnych z Traktatem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "Zanieczyszczenie powietrza" oznacza wprowadzanie przez człowieka do powietrza, bezpośrednio lub pośrednio, substancji lub energii, prowadzące do szkodliwych skutków, których charakter powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, szkody w zasobach naturalnych, ekosystemach i dobrach materialnych oraz niekorzystnie wpływa lub zakłóca możliwość korzystania z infrastruktury a także inne zasadne sposoby wykorzystania środowiska.
2. "Dopuszczalna wartość emisji" oznacza stężenie i/lub masę substancji zanieczyszczających, które nie może być przekroczone podczas emisji z zakładów w określonym czasie.
3. "Odpady komunalne" oznaczają odpady wytwarzane przez gospodarstwa domowe, jak również odpady powstające w przedsiębiorstwach usługowych i handlowych oraz inne odpady, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych.
4. "Spalarnia odpadów komunalnych" oznacza wszelkie urządzenie techniczne używane do obróbki odpadów komunalnych przez spalanie z odzyskiwaniem lub bez odzyskiwania ciepła wytworzonego w czasie spalania, ale z wyłączeniem zakładów przeznaczonych szczególnie do spalania osadu ściekowego, odpadów chemicznych, toksycznych i niebezpiecznych, odpadów medycznych ze szpitali lub innego rodzaju odpadów specjalnych, na lądzie lub na morzu, nawet jeżeli zakłady te spalają również odpady komunalne.
Ta definicja obejmuje teren i całą instalację, składającą się z pieca, systemów dostarczania odpadów, paliwa i powietrza, oraz urządzenia i systemy służące do kontroli procesów spalania i ciągłego rejestrowania i monitorowania warunków spalania.
5. "Nowa spalarnia odpadów komunalnych" oznacza spalarnię odpadów komunalnych, której zezwolenie na prowadzenie działalności wydano po terminie określonym w art. 12 ust. 1.
6. "Moc znamionowa" spalarni oznacza łączną wydajność pieców, które wchodzą w skład zakładu, podaną przez konstruktora i potwierdzoną przez operatora, z należytym zwróceniem uwagi szczególnie na wartości kaloryczną odpadów, wyrażoną jako ilość odpadów spalanych w ciągu godziny.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 84/360/EWG, Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, aby warunki określone w art. 3-10 niniejszej dyrektywy były dołączane do uprzedniego zezwolenia wymaganego w celu uruchomienia nowych spalarni odpadów komunalnych, zgodnie z art. 3 dyrektywy 84/360/EWG i art. 8 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 3
1.
W nowych spalarniach odpadów komunalnych wymagane jest stosowanie następujących dopuszczalnych wartości emisji, sprowadzonych do następujących znormalizowanych warunków: temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, 11 % tlenu lub 9 % CO2, suchy gaz:
Dopuszczalna wartość emisji w mg/nm3 w zależności od mocy znamionowej spalarni
Zanieczyszczenie _BAR_ Mniej niż 1 tona/h _BAR_ 1 tona/h lub więcej, ale mniej niż 3 tony/h _BAR_ 3 tony/h lub więcej _BAR_
Pył ogółem _BAR_ 200 _BAR_ 100 _BAR_ 30 _BAR_
Metale ciężkie: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— Pb + Cr + Cu + Mn _BAR_ — _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_
— Ni + As _BAR_ — _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
— Cd i Hg _BAR_ — _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,2 _BAR_
Kwas chlorowodorowy (HCl) _BAR_ 250 _BAR_ 100 _BAR_ 50 _BAR_
Kwas fluorowodorowy (HF) _BAR_ — _BAR_ 4 _BAR_ 2 _BAR_
Dwutlenek siarki (SO2) _BAR_ – _BAR_ 300 _BAR_ 300 _BAR_
2.
W odniesieniu do zakładów o mocy znamionowej mniejszej niż 1 tona/h, dopuszczalna wartość emisji może być odniesiona do poziomu tlenu 17 %.
W takim przypadku wartości stężeń nie mogą przekroczyć wartości ustalonych w ust. 1, podzielonych przez 2,5.
3.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w drodze odstępstwa od ust. 1, mogą udzielić zezwolenia na uruchomienie zakładów o mocy znamionowej mniejszej niż 1 tona/h, jeżeli wymagają tego specjalne warunki lokalne, pod warunkiem że będzie stosowana wartość dopuszczalna stężenia pyłu ogólnego, wyno sząca 500 mg/nm3, oraz przestrzegane wszystkie przepisy dyrektywy 84/360/EWG.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o tych przypadkach, które są przedmiotem konsultacji.
Komisja z kolei powiadamia o nich pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Właściwe władze ustanawiają dopuszczalne wartości emisji zanieczyszczeń innych niż wymienione w ust. 1, jeżeli uznają to za właściwe ze względu na skład odpadów przeznaczonych do spalania i cechy spalarni.
Przy ustanawianiu tych dopuszczalnych wartości emisji, władze biorą pod uwagę potencjalny szkodliwy wpływ zanieczyszczeń, o których mowa, na ludzkie zdrowie i środowisko, jak również najlepszą dostępną technologię, nie pociągającą za sobą nadmiernych kosztów.
W szczególności, właściwe władze mogą ustalić dopuszczalne wartości emisji dioksyn i furanów obowiązujące do czasu przyjęcia dyrektywy Wspólnoty dotyczącej tej szczególnej kwestii.
Artykuł 4
1.
Wszystkie nowe spalarnie odpadów komunalnych muszą być zaprojektowane, wyposażone i prowadzone w taki sposób, aby temperatura gazu powstającego w wyniku spalania odpadów, po ostatnim wstrzyknięciu powietrza potrzebnego do spalania, podnosiła się w sposób kontrolowany i jednorodny, nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, do co najmniej 850 °C, przez co najmniej dwie sekundy, w obecności co najmniej 6 % tlenu.
2.
Wszystkie nowe spalarnie odpadów komunalnych podczas pracy spełniają następujące warunki:
a) stężenie tlenku węgla (CO) w gazach spalinowych nie może przekraczać 100 mg/nm3;
b) stężenie związków organicznych (wyrażone jako całkowity węgiel) w gazach spalinowych nie może przekraczać 20 mg/nm3.
Wartości, określone w lit. a) i b) są sprowadzone do następujących znormalizowanych warunków: temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, 11 % tlenu lub 9 % CO2, gaz suchy.
3.
Warunki odbiegające od ustanowionych w ust. 1 mogą być dopuszczone, jeżeli zostaną zastosowane właściwe techniki w piecach do spalania lub w urządzeniach do oczyszczania gazów spalinowych, pod warunkiem że właściwe władze upewniły się, że przy użyciu tych technik, poziomy wyemitowanych polichlorowanych dibenzodioksyn (PCDD) i polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF) są równe lub niższe niż uzyskiwane w warunkach technicznych, ustanowionych w ust. 1.
Decyzje podjęte na mocy niniejszego ustępu i wyniki przeprowadzonych kontroli są przekazywane Komisji przez właściwe władze wyznaczone w tym celu przez Państwa Członkowskie.
4.
Wszystkie nowe spalarnie odpadów komunalnych muszą być zaprojektowane, wyposażone i prowadzone w taki sposób, aby można było zapobiec emisjom prowadzącym do znacznego zanieczyszczenia powietrza w warstwie przyziemnej; w szczególności gazy odlotowe są odprowadzane w sposób kontrolowany, przez komin.
Właściwe władze zapewniają, aby wysokość komina była obliczona w sposób zapewniający ochronę ludzkiego zdrowia i środowiska.
Artykuł 5
1.
Temperatura i zawartość tlenu, ustanowione w art. 4 są wartościami minimalnymi, których należy przestrzegać przez cały czas pracy zakładu.
2.
Stężenie tlenku węgla (CO), ustanowione w art. 4 ust. 2 lit. a) jest wartością dopuszczalną dla średniej godzinowej dla wszystkich spalarni.
Ponadto, w zakładach o mocy znamionowej wynoszącej 1 tonę/h lub większej, co najmniej 90 % wyników wszystkich pomiarów wykonanych w dowolnym okresie 24-godzinnym musi być mniejsza niż 150 mg/nm3.
Te średnie należy obliczyć biorąc pod uwagę jedynie godziny, w których zakład rzeczywiście pracuje, w tym okresy uruchomienia i zatrzymywania.
3.
Jeżeli inne substancje będą monitorowane w sposób ciągły, na mocy art. 6, to:
a) żadna z kolejnych siedmiodniowych średnich wartości mierzonych stężeń tych substancji nie może przekroczyć odpowiedniej wartości dopuszczalnej;
b) żadna ze średnich dobowych wartości mierzonych stężeń tych substancji nie może przekroczyć odpowiedniej wartości dopuszczalnej o więcej niż 30 %.
Przy obliczaniu wyżej wymienionych wartości średnich, należy wziąć pod uwagę tylko okresy, w których zakład spalania pracował, w tym okresy rozruchu i zatrzymywania.
4.
W przypadkach, w których nie są wymagane pomiary ciągłe, dopuszczalne wartości emisji uznaje się za stosowane, jeżeli wyniki każdej serii pomiarów otrzymane i określone z zachowaniem zasad ustanowionych przez właściwe władze, zgodnie z art. 6 ust. 3-5, nie przekraczają dopuszczalnych wartości emisji.
Artykuł 6
1.
W nowych spalarniach odpadów komunalnych prowadzi się następujące pomiary:
a) pomiary stężeń podanych niżej substancji w gazach spalinowych:
i) stężenia pyłu ogółem, CO, tlenu i HCl wykonywane w sposób ciągły, oraz rejestrowane w zakładach o mocy znamionowej równej lub większej niż 1 tona/h;
ii) stężenia następujących substancji są mierzone okresowo:
- stężenia metali ciężkich, określonych w art. 3 ust. 1, oraz stężenia HF i SO2 w zakładach o mocy znamionowej równej lub większej niż 1 tona/h,
- stężenia pyłu ogółem, HCl, CO i tlenu w zakładach o mocy znamionowej mniejszej niż 1 tona/h,
- stężenia związków organicznych (wyrażonych jako węgiel całkowity) w każdym przypadku;
b) pomiary parametrów operacyjnych:
i) temperatura gazów w strefach, w których warunki określone art. 4 ust. 1, oraz zawartość pary wodnej w gazach spalinowych są mierzone w sposób ciągły i rejestrowane.
Ciągły pomiar zawartości pary wodnej nie jest konieczny pod warunkiem że gazy spalinowe są osuszane przed pomiarem emisji;
ii) czas pozostawania gazów spalinowych w minimalnej temperaturze 850 °C, ustalony w art. 4 ust. 1, musi być przedmiotem odpowiedniej kontroli przynajmniej jeden raz, gdy spalarnia jest uruchamiana po raz pierwszy i w najbardziej niekorzystnych warunkach pracy, jakie są przewidziane.
2.
Wyniki pomiarów, określonych w ust. 1, są sprowadzone do następujących znormalizowanych warunków:
temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, 11 % tlenu lub 9 % CO2, gaz suchy.
W przypadkach, do których stosują się przepisy art. 3 ust. 2, wyniki pomiarów są sprowadzone do następujących znormalizowanych warunków:
temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, zawartość tlenu 17 %, suchy gaz.
3.
Wszystkie wyniki pomiarów są rejestrowane, przetwarzane i przedstawiane w odpowiedni sposób, tak aby właściwe władze mogły sprawdzić, czy przestrzegane są ustanowione warunki, zgodnie z procedurami ustalonymi przez te władze.
4.
Procedury obowiązujące przy pobieraniu próbek i dokonywaniu pomiarów stosowane w celu spełnienia wymagań nałożonych w ust. 1, oraz lokalizacja punktów pobierania próbek lub dokonywania pomiarów wymagają uprzedniej zgody właściwych władz.
5.
Dla pomiarów okresowych, właściwe władze ustanawiają odpowiednie programy pomiarów w celu zapewnienia reprezen tatywności wyników dla normalnego poziomu emisji substancji, o których mowa.
Uzyskane wyniki muszą umożliwiać sprawdzenie, czy określone wartości dopuszczalne są stosowane.
Artykuł 7
Wszystkie nowe spalarnie odpadów komunalnych są wyposażone w palniki pomocnicze.
Palniki te muszą być włączane automatycznie, gdy temperatura gazów spalinowych spada poniżej 850 °C. Są one również używane w czasie uruchomienia i zatrzymywania zakładu w celu zapewnienia utrzymania wyżej wymienionej minimalnej temperatury w całym okresie przeprowadzania tych działań i tak długo, jak odpady znajdują się w komorze spalania.
Artykuł 8
1.
Jeżeli dokonane pomiary wykażą, że wartości dopuszczalne ustanowione w niniejszej dyrektywie zostały przekroczone, należy jak najszybciej poinformować o tym właściwe władze.
Władze zapewniają, aby taki zakład nie kontynuował działania, jeżeli nie spełnia ustanowionych norm emisji oraz podejmują niezbędne działania, aby zapewnić wprowadzenie zmian lub zaprzestanie działalności.
2.
Właściwe władze ustalają maksymalny dopuszczalny okres jakichkolwiek technicznie nieuniknionych przestojów urządzeń oczyszczających, podczas których, stężenia substancji odprowadzanych do powietrza, które te urządzenia mają obniżać, przekraczają ustanowione wartości dopuszczalne.
W razie awarii prowadzący zakład ogranicza lub całkowicie wstrzymuje prace, tak szybko, jak to jest możliwe i do czasu, gdy zostanie przywrócona normalna działalność zakładu.
W żadnych okolicznościach zakład nie może pracować nieprzerwanie dłużej niż przez osiem godzin; ponadto, łączny okres pracy w ciągu roku w takich warunkach nie może przekroczyć 96 godzin.
Zawartość pyłu w zrzutach w okresach, określonych w poprzednim akapicie, nie może w żadnych okolicznościach przekroczyć 600 mg/nm3, a wszystkie pozostałe warunki, w szczególności warunki spalania, są przestrzegane.
Artykuł 9
Informacje, określone w art. 9 dyrektywy 84/360/EWG oraz, zgodnie z odpowiednimi procedurami i w formie ustalonej przez właściwe władze, wyniki kontroli przewidziane w art. 5 i 6, zostają udostępnione społeczeństwu, pod warunkiem przestrzegania przepisów dotyczących zachowania tajemnicy handlowej.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie mogą wyjątkowo odstąpić od niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, w przypadku zakładów, które zostały specjalnie przeznaczone do spalania paliw uzyskiwanych z odpadów (np. paliwo produkowane z palnej części odpadów komunalnych w wyniku zaawansowanych procesów mechanicznych, przeznaczonych do maksymalnego wykorzystania możliwości recyklingu tych odpadów, i które zawiera nie więcej niż 15 % popiołu przed dodaniem jakichkolwiek substancji zwiększających jego właściwości), jeżeli przestrzeganie tych przepisów wymagałoby poniesienia nadmiernych kosztów lub jeżeli ze względu na właściwości techniczne tego zakładu, przepisy te są nieodpowiednie z technicznego punktu widzenia, pod warunkiem że:
- zakłady te nie spalają innych odpadów niż odpady wyżej określone (poza paliwami wspomagającymi, używanymi podczas rozruchu),
- przestrzegane są przepisy dyrektywy 84/360/EWG.
Artykuł 11
1.
W ramach kontroli wymaganej na podstawie art. 11 dyrektywy 84/360/EWG, jak również na podstawie art. 4 niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że przestrzeganie warunków odnoszących się do nowych spalarni, ustanowionych w niniejszej dyrektywie, jest kontrolowane przez właściwe władze.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla art. 12 dyrektywy 84/360/EWG, aby Państwa Członkowskie korygo wały, tam gdzie jest to konieczne, warunki nakładane w zezwoleniu przyznanym spalarni.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 grudnia 1990 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 czerwca 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 83/129/EWG dotyczącą przywozu do Państw Członkowskich skór niektórych gatunków szczeniąt foczych oraz otrzymywanych z nich wyrobów
(89/370/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 83/129/EWG [1], zmieniona dyrektywą 85/444/EWG [2], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 83/129/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie podejmą lub utrzymają wszelkie niezbędne środki zapewniające, że wyroby wymienione w Załączniku do tej dyrektywy nie są przywożone na ich terytoria w celach handlowych;
dyrektywa 83/129/EWG wygasa z dniem 1 października 1989 r.;
Parlament Europejski przyjął pisemną deklarację, wzywającą do bezterminowego przedłużenia obowiązywania dyrektywy 83/129/EWG;
w interesie wszystkich zainteresowanych stron leży uniknięcie negatywnych skutków, jakich należy się spodziewać po wygaśnięciu dyrektywy 83/129/EWG;
Komisja przedłożyła Radzie następne sprawozdanie w dniu 24 marca 1988 r.; dyrektywę 83/129/EWG należy zmienić tak, żeby była stosowania bezterminowo, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Artykuł 2 dyrektywy 83/129/EWG otrzymuje brzmienie: "Artykuł 2 Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 października 1983 r." .
Artykuł 2 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1989 r.
ustanawiająca szczegółowe warunki przeprowadzania kontroli w celu zapewnienia przestrzegania punktu zamarzania mleka niepoddanego obróbce określonego w załączniku A do dyrektywy 85/397/EWG
(89/384/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem niepoddanym obróbce termicznej [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 11 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w załączniku A do dyrektywy 85/397/EWG rozdział VI pkt D określa normy, jakich należy przestrzegać przy przekazywaniu mleka niepoddanego obróbce do mleczarni, skupu lub centrum standaryzacji;
w celu uwzględniania różnic w skupie należy ustanowić przepis określający etap, na którym należy przeprowadzać kontrolę punktu zamarzania w celu upewnienia się, że wymóg ten jest jednakowo stosowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewnią, aby kontrole przewidziane w załączniku A do dyrektywy 85/397/EWG rozdział VI lit. D w sprawie punktu zamarzania mleka niepoddanego obróbce były przeprowadzane według następujących szczegółowych warunków:
1) mleko niepoddane obróbce z każdego gospodarstwa jest regularnie kontrolowane przez pobieranie próbek losowych.
W przypadku gdy mleko z pojedynczego gospodarstwa jest dostarczane bezpośrednio do zakładów wstępnej obróbki, próbki te są pobierane, gdy mleko jest pobierane z gospodarstwa przy zachowaniu środków ostrożności uniemożliwiających nadużycia podczas transportu lub przed rozładowaniem w mleczarni, lub kiedy mleko jest dostarczone do niej bezpośrednio przez rolnika.
W przypadku gdy rezultaty kontroli wzbudzą podejrzenia właściwych władz o dodanie wody do mleka, właściwe władze pobierają autentyczną próbę na terenie gospodarstwa.
Przez autentyczną próbę rozumie się próbę reprezentatywną dla mleka z jednego szczegółowo nadzorowanego udoju rannego lub wieczornego, rozpoczętego nie wcześniej niż jedenaście godzin lub po trzynastu godzinach od poprzedniego udoju.
W przypadku gdy mleko jest dostarczane z kilku gospodarstw, próbki należy pobierać tylko, jeśli mleko niepoddane obróbce przekroczy teren mleczarni lub skupu, lub centrum standaryzacji, włącznie z przeprowadzeniem kontroli na miejscu w gospodarstwach.
W przypadku gdy rezultaty kontroli wykażą przekroczenie normy określonej w załączniku A do dyrektywy 85/397/EWG rozdział VI lit. D, próbki są pobierane we wszystkich gospodarstwach, które dostarczyły dane mleko niepoddane obróbce.
Jeżeli to niezbędne, właściwe władze pobierają autentyczne próbki w rozumieniu ust. 1 akapit trzeci;
2) jeżeli rezultaty kontroli nie wykażą obecności wody dodanej do mleka, mleko niepoddane obróbce może być zastosowane do produkcji mleka poddanego obróbce cieplnej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1990 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1989 r.
w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy
(89/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], wypracowany po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: art. 118a Traktatu EWG zakłada, że Rada powinna przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania dla wprowadzenia ulepszeń, w szczególności dotyczących miejsca pracy, celem zagwarantowania większego stopnia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
dyrektywa ta nie zezwala na zmniejszenie osiągniętego już stopnia ochrony w poszczególnych Państwach Członkowskich; Państwa Członkowskie uzgodniły, na warunkach określonych w Traktacie, wprowadzenie ulepszeń w tym zakresie i ujednolicenie warunków przy zachowaniu wprowadzonych już ulepszeń;
pracownicy mogą być narażeni na wpływ niebezpiecznych czynników środowiskowych w miejscu pracy podczas wykonywania zadań związanych z ich pracą;
zgodnie z art. 118a Traktatu EWG dyrektywy tego rodzaju nie powinny powodować administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które stanowiłyby czynnik uniemożliwiający tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji dotyczący bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w pracy [4] określa przyjęcie dyrektyw mających zagwarantować bezpieczeństwo i zdrowie pracowników;
Rada, w swojej uchwale z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [5], wzięła pod uwagę zamiar Komisji opracowania dla Rady w najbliższej przyszłości dyrektywy dotyczącej organizacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy;
Parlament Europejski przyjął w lutym 1988 r. cztery uchwały w wyniku debaty o ochronie rynku krajowego i pracowników; uchwały te wyznaczają również Komisji zadanie opracowania dyrektywy ramowej, która stanowiłaby podstawę do przyszłych bardziej szczegółowych dyrektyw, biorących pod uwagę cały zakres zagrożeń łączących się z zagadnieniami bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy;
Państwa Członkowskie mają za zadanie wypracowanie ulepszeń w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia pracowników na swoim terytorium; środki ochronne w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy umożliwiają, w określonych okolicznościach, zachowanie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia innych osób znajdujących się w pobliżu;
systemy prawne Państw Członkowskich z zakresu bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy różnią się w sposób znaczny i wymagają udoskonaleń; również przepisy krajowe w tym zakresie, zawierające bardzo często określone specyfikacje techniczne i/lub swoiste normy, mogą powodować różne stopnie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia, wywołując zjawisko współzawodnictwa kosztem zagadnień bezpieczeństwa i zdrowia;
zagrożenie wypadkami przy pracy oraz chorobami zawodowymi jest ciągle zbyt wysokie; środki zapobiegawcze powinny być wprowadzone lub też udoskonalone bezzwłocznie celem zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników oraz uzyskania wyższego poziomu ochrony;
w celu zapewnienia lepszej ochrony pracownicy i/lub ich przedstawiciele powinni być informowani o zagrożeniach odnoszących się do ich bezpieczeństwa i zdrowia oraz o przedsięwzięciach wymaganych celem zmniejszenia lub wyeliminowania tych zagrożeń; powinni oni uczestniczyć w planowanych przedsięwzięciach, za pomocą odpowiednio wyważonych działań i zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami;
konieczna jest wymiana informacji, nawiązanie dialogu i wzięcie udziału w przedsięwzięciach z zakresu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pomiędzy pracodawcami i pracownikami i/lub ich przedstawicielami za pomocą odpowiednich procedur i środków, zgodnie z przepisami krajowymi i/lub przyjętymi procedurami;
ulepszenia w zakresie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy są celem, który nie powinien ograniczać się do rozważań ściśle ekonomicznych;
pracodawcy obowiązani są zasięgać informacji o najnowszych osiągnięciach technicznych i naukowych odnoszących się do projektowania miejsc pracy, istniejących zagrożeń przy realizacji przedsięwzięć i do informowania przedstawicieli pracowników o przysługujących im prawach w myśl niniejszej dyrektywy, celem zagwarantowania odpowiedniej ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników;
przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie i nie zmieniają istniejących i przyszłych przepisów obowiązujących Wspólnotę Europejską odnośnie do wszystkich zagrożeń, w szczególności zagrożeń wynikających z zastosowania, przy wykonywaniu zadań produkcyjnych, czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych określonych przez dyrektywę 80/1107/EWG [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/642/EWG [7];
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [8] Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy konsultuje się z Komisją, której zadaniem jest wypracowanie wniosków w tym zakresie;
konieczne jest ustalenie składu Komitetu, do którego wejdą członkowie nominowani przez Państwa Członkowskie, którego zadaniem będzie pomoc Komisji w pracach nad przyjęciem szczegółowych dyrektyw przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie w życie środków wzmacniających ochronę bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w pracy.
2.
W tym zakresie zawiera ona ogólne zasady dotyczące ochrony przed zagrożeniami zawodowymi i ochrony w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia, eliminacji zagrożeń i czynników sprzyjających powstawaniu wypadków, informowania, konsultacji, wyważonego udziału, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami, oraz szkolenia pracowników i ich przedstawicieli, jak również zawiera ona ogólne wytyczne odnoszące się do wprowadzenia w życie wymienionych zasad.
3.
Niniejsza dyrektywa nie zmienia istniejących lub przyszłych przepisów krajowych i wspólnotowych, które byłyby bardziej korzystne dla ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa będzie miała zastosowanie we wszystkich sektorach działalności, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym (przemysłowym, rolniczym, handlowym, administracyjnym, usług, szkolnictwa, oświaty i kultury, działalności rozrywkowej itp.).
2.
Niniejsza dyrektywa nie będzie miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów — w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takiej jak siły zbrojne czy policja, lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną.
W powyższych wypadkach bezpieczeństwo i higiena pracy pracowników powinny być zapewnione w sposób możliwie jak najszerszy, z uwzględnieniem zasad i celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy wymienione poniżej terminy będą miały następujące znaczenie:
a) pracownik: każda osoba zatrudniona przez pracodawcę, włącznie z osobami prowadzącymi szkolenie i praktyki, wyłączając pomoce domowe;
b) pracodawca: każda osoba prawna lub osoba fizyczna, znajdująca się w stosunku zatrudnienia z pracownikiem i ponosząca odpowiedzialność za przedsiębiorstwo i/lub zakład;
c) przedstawiciel pracownika o określonej odpowiedzialności za bezpieczeństwo i higienę pracy pracowników: osoba wyznaczona, wybrana lub desygnowana, zgodnie z prawodawstwem krajowym i przyjętymi procedurami, celem reprezentowania pracowników przy rozwiązywaniu problemów wynikających z zakresu ochrony bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników podczas wykonywania ich czynności zawodowych;
d) zapobieganie: wszystkie czynności lub środki podejmowane lub planowane na każdym etapie działalności zawodowej w przedsiębiorstwie, zapobiegające możliwości wypadków przy pracy lub ją zmniejszające.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne kroki celem zapewnienia przestrzegania przepisów prawnych, koniecznych do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy w stosunku do pracodawców, pracowników i przedstawicieli pracowników.
2.
Państwa Członkowskie powinny w szczególności zapewnić odpowiednie środki kontroli i nadzoru.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 5
Przepisy ogólne
1.
Pracodawca ponosi odpowiedzialność w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy pracownikom w każdym aspekcie odnoszącym się do ich pracy.
2.
Jeśli, zgodnie z art. 7 ust. 3, pracodawca nominuje kompetentne osoby, nie zwalnia go to od odpowiedzialności w tym zakresie.
3.
Zobowiązania pracowników w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy nie powinny wpływać na zasady odpowiedzialności pracodawcy.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ogranicza zdolności Państw Członkowskich do wykluczenia lub ograniczenia odpowiedzialności pracodawcy wszędzie tam, gdzie zaistnieją nadzwyczajne lub nieprzewidziane okoliczności, będące poza kontrolą pracodawcy, lub też w wypadku wyjątkowych okoliczności, których konsekwencji nie można było uniknąć, pomimo stosowania wszystkich środków ostrożności.
Państwa Członkowskie nie muszą wykorzystać możliwości wymienionej w pierwszym akapicie.
Artykuł 6
Ogólne obowiązki pracodawców
1.
W zakresie swoich obowiązków pracodawca powinien przedsięwziąć środki niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, włącznie z zapobieganiem zagrożeniom związanym z wykonywaniem czynności służbowych, informowaniem i szkoleniem, jak również zapewnieniem niezbędnych ram organizacyjnych i środków.
Pracodawca powinien reagować na potrzeby i odpowiednio dostosowywać środki, biorąc pod uwagę zmieniające się okoliczności i środki zapobiegawcze, umożliwiające poprawę istniejącej sytuacji.
2.
Pracodawca powinien wprowadzać w życie przedsięwzięcia określone w akapicie 1 ustęp pierwszy, na podstawie następujących zasad ogólnych dotyczących zapobiegania:
a) zapobieganie zagrożeniom;
b) ocena zagrożeń, które nie mogą być wykluczone;
c) zwalczanie źródeł zagrożeń;
d) adaptacja procesów stosownie do potrzeb indywidualnych, w szczególności z uwzględnieniem specyfiki systemu funkcjonowania miejsca pracy, wyboru narzędzi pracy i doboru metod pracy oraz metod produkcji, co ma na celu w szczególności uniknięcie monotonii podczas wykonywania operacji roboczych przy określonej szybkości wykonywania tych czynności, jak również zredukowanie ich niekorzystnego wpływu na stan zdrowia;
e) dostosowanie do postępu technicznego;
f) zastąpienie działań niebezpiecznych operacjami, które nie są niebezpieczne lub też są mniej niebezpieczne;
g) odpowiedni rozwój spójnej polityki prewencyjnej, która uwzględniałaby zagadnienia techniczne, sposoby organizacji pracy, warunki pracy, odniesienia socjalne oraz wpływ współczynników odnoszących się do środowiska pracy;
h) priorytet zbiorowych środków zapobiegawczych nad indywidualnymi środkami zapobiegawczymi;
i) dostarczanie pracownikom odpowiednich instrukcji.
3.
Bez uszczerbku dla innych zasad określonych w niniejszej dyrektywie pracodawca powinien również uwzględniać w planowanych przedsięwzięciach rodzaj działalności produkcyjnej przedsiębiorstwa i/lub firmy:
a) ocena zagrożeń dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy celem wyboru narzędzi i środków pracy, substancji chemicznych lub stosowanych preparatów i wyposażenia miejsc pracy.
Stosownie do tej oceny i w takiej rozciągłości, jak to jest konieczne, środki prewencyjne oraz metody produkcji i sposoby pracy stosowane przez pracodawcę powinny:
- zapewnić zwiększenie poziomu ochrony pracowników dotyczącego bezpieczeństwa i higieny pracy,
- być zintegrowane w zakres czynności i przedsięwzięć prowadzonych przez przedsiębiorstwo i/lub firmę, zgodnie z ich hierarchią;
b) przy zlecaniu części zadań pracownikom w tym zakresie należy brać pod uwagę ich możliwości odnośnie do zdrowia i bezpieczeństwa;
c) zapewnić, aby planowanie i wprowadzanie w życie nowych technologii było przedmiotem konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami, jeżeli może to wpływać w konsekwencji na bezpieczeństwo i higienę pracy pracowników i dotyczy wyboru narzędzi, procedur roboczych oraz określa specyfikę miejsca pracy;
d) podejmować odpowiednie czynności, celem zapewnienia, aby jedynie ci pracownicy, którzy zostali odpowiednio poinstruowani, mieli dostęp do miejsc, w których istnieje duży stopień zagrożenia.
4.
Bez uszczerbku dla innych zasad określonych w niniejszej dyrektywie, przy realizowaniu różnych przedsięwzięć w odniesieniu do określonego miejsca pracy, pracodawca powinien współpracować w zakresie wprowadzania w życie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy i, ze względu na rodzaj aktywności zawodowych, powinien koordynować swoje przedsięwzięcia w zakresie zapobiegania zagrożeniom zawodowym oraz informować o nich odnośnych pracowników i ich przedstawicieli.
5.
Przedsięwzięcia odnoszące się do bezpieczeństwa i higieny pracy nie powinny w żaden sposób obciążać pracowników kosztami finalnymi.
Artykuł 7
Czynności z zakresu ochrony i zapobiegania
1.
Bez uszczerbku dla zobowiązań określonych w art. 5 i 6 pracodawca powinien wyznaczyć jednego lub kilku pracowników celem zapewnienia odpowiedniego stopnia ochrony i zapobiegania zagrożeniom podczas pracy w ramach przedsiębiorstwa i/lub zaktadu.
2.
Wyznaczenie pracowników do odpowiednich czynności z zakresu ochrony i zapobiegania zagrożeniom podczas pracy nie powinno powodować sytuacji dla nich niekorzystnych.
Wyznaczeni w powyższym celu pracownicy powinni dysponować odpowiednim czasem, umożliwiającym spełnienie przez nich swoich zobowiązań, wynikających z niniejszej dyrektywy.
3.
Jeżeli tego rodzaju środki ochronne i zapobiegawcze nie mogą być organizowane wskutek braku odpowiednio kompetentnego personelu w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie, to pracodawca powinien wówczas sporządzić listę odpowiednich osób kompetentnych z zewnątrz (odpowiednik usług świadczonych z zewnątrz).
4.
Po sporządzeniu przez pracodawcę listy powyższych osób, odpowiedzialnych i kompetentnych, przedsiębiorca powinien je poinformować o czynnikach mających wpływ na poziom bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników; powinni oni również mieć dostęp do informacji określonych w art. 10 ust. 2.
5.
We wszystkich wypadkach:
- wyznaczeni pracownicy powinni miećodpowiednie kompetencje oraz odpowiednie środki,
- osoby z zewnątrz wykonujące określone czynności lub też osoby poinstruowane powinny posiadać odpowiednie zdolności i dysponować odpowiednimi środkami ochrony osobistej, oraz
- liczba wyznaczonych pracowników oraz poinstruowany personel, świadczący usługi z zewnątrz, powinna być wystarczająca, celem spełnienia wymagań organizacyjnych, odnoszących się do przedsięwzięć ochronnych i zapobiegawczych, zważywszy wielkość przedsiębiorstwa i/lub firmy oraz zagrożenia, na które narażeni są pracownicy, jak również ich podział w ramach całego przedsiębiorstwa i/lub zakładu.
6.
Sposób ochrony i zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa i zdrowia, który jest przedmiotem niniejszego artykułu, powinien wchodzić w zakres odpowiedzialności jednego lub kilku pracowników, jednego lub kilku zespołów świadczących usługi (wewnętrznego lub zewnętrznego) — w ramach przedsiębiorstwa lub zakładu.
Pracownicy i/lub oddziały powinni, jeżeli jest to konieczne, pracować razem.
7.
Państwa Członkowskie powinny określić, biorąc pod uwagę rodzaj aktywności zawodowych i wielkość przedsiębiorstwa, kategorie przedsięwzięć, w których pracodawca, zakładając, że jest on kompetentny, może ponosić odpowiedzialność we własnym zakresie za przedsięwzięcia, określone w ust. 1.
8.
Państwa Członkowskie powinny określić niezbędny zasób wiedzy i umiejętności, określony w ust. 5.
Może okazać się konieczne ustalenie odpowiedniego zakresu obowiązków, określonego w ust. 5.
Artykuł 8
Pierwsza pomoc w nagłych wypadkach, zwalczanie pożarów i ewakuacja pracowników, istniejące potencjalne zagrożenia
1.
Pracodawca powinien:
- przedsięwziąć odpowiednie środki celem zapewnienia pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, możliwości zwalczania pożarów i ewakuacjipracowników, stosownie do rodzaju prowadzonej działalności i wielkości przedsiębiorstwa i/lub firmy,
- zapewnić niezbędny kontakt z zewnętrznymi zespołami świadczącymi usługi, w szczególności w odniesieniu do zagadnień pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, pogotowia ratunkowego, czynności ratowniczych i zwalczania pożarów.
2.
Zgodnie z ust. 1 pracodawca powinien desygnować, celem zabezpieczenia działalności związanej z udzielaniem pierwszej pomocy, zwalczaniem pożarów i ewakuacją pracowników, niezbędnych pracowników, przeznaczonych do spełniania tych zadań.
Liczba tych pracowników, ich szkolenie oraz wyposażenie powinny uwzględniać wielkość i rodzaj zagrożeń występujących w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie.
3.
Pracodawca powinien:
a) jak najszybciej poinformować wszystkich pracowników o potencjalnych istniejących zagrożeniach i przedsięwziąć środki celem zapewnienia odpowiedniej ochrony;
b) przedsięwziąć odpowiednie działania i dostarczyć instrukcje, umożliwiające pracownikom, w wypadku wystąpienia poważnych i niedających się uniknąć zagrożeń, zaprzestanie pracy i opuszczenie miejsca pracy oraz udanie się w miejsce bezpieczne;
c) poza wyjątkowymi wypadkami, właściwie umotywowanymi, powstrzymać się od wezwania do wznowienia pracy przez pracowników, jeżeli istnieje jeszcze poważne i potencjalne niebezpieczeństwo.
4.
Pracownicy, którzy w wypadku wystąpienia niebezpieczeństwa bezpośredniego i niedającego się uniknąć opuszczą swoje miejsce pracy i/lub miejsce, w którym występuje zagrożenie, nie mogą być stawiani w niekorzystnej sytuacji wskutek ich działań i powinni być chronieni przed nieusprawiedliwionymi konsekwencjami, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami.
5.
Pracodawca powinien zapewnić, aby wszyscy pracownicy mogli, w wypadku wystąpienia poważnych i bezpośrednich niebezpieczeństw dla ich bezpieczeństwa i bezpieczeństwa innych osób, w wypadkach braku bezpośredniego kontaktu z osobą nadzorującą, podejmować odpowiednie działania, zgodnie z ich wiedzą, i stosować wszystkie środki techniczne, będące w ich dyspozycji, celem uniknięcia konsekwencji ze strony istniejących zagrożeń.
Działania pracowników nie powinny stawiać ich w niekorzystnej sytuacji, jeżeli postępowali oni odpowiednio i nie zaniedbali swoich obowiązków.
Artykuł 9
Inne zobowiązania pracodawców
1.
Pracodawca powinien:
a) być w stanie dokonać oceny stopnia zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, również odnośnie do grup pracowników narażonych na szczególne niebezpieczeństwa;
b) decydować w sprawie zastosowania odpowiednich środków ochronnych i, jeżeli jest to konieczne, odpowiednich urządzeń ochronnych;
c) prowadzić listę wypadków przy pracy, których wynikiem jest niezdolność do pracy pracownika dłuższa niż trzy dni robocze;
d) sporządzać na potrzeby odnośnych odpowiedzialnych władz, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami, sprawozdania z wypadków przy pracy pracowników.
2.
Państwa Członkowskie definiują, zgodnie z naturą prowadzonej działalności i rozmiarem przedsiębiorstwa, listę obowiązków, jakie muszą spełniać różne kategorie przedsiębiorstw przy formułowaniu dokumentów z ust. 1 lit. a) i lit.b) oraz przy sporządzaniu dokumentów określonych w ust. 1 lit. c) i lit. d).
Artykuł 10
Informowanie pracowników
1.
Pracodawca powinien podjąć odpowiednie środki, tak aby pracownicy lub ich przedstawiciele w przedsiębiorstwie i/lub w zakładzie otrzymali, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami, które mogą być uwzględnione, zważywszy wielkość przedsiębiorstwa lub firmy, niezbędne informacje dotyczące:
a) zagrożeń dla bezpieczeństwa i zdrowia oraz rodzaju podejmowanych przedsięwzięć ochronnych i zapobiegawczych oraz działań odnoszących się zarówno do przedsiębiorstwa i/lub zakładu w całości, jak i stanowiska roboczego lub pracy;
b) przedsięwzięcia te powinny być realizowane zgodnie z art. 8 ust. 2.
2.
Pracodawca podejmuje odpowiednie środki, tak aby pracodawcy pracowników przedsiębiorstw i/lub zakładów zewnętrznych pracujących w jego przedsiębiorstwie lub zakładzie otrzymywali zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką odpowiedni zasób informacji dotyczących punktów wymienionych w ust. 1 lit. a) i b), przeznaczony dla tych pracowników.
3.
Pracodawca powinien podjąć odpowiednie środki, tak aby pracownicy spełniający określone funkcje w systemie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników lub przedstawiciele pracowników o określonym zakresie odpowiedzialności za bezpieczeństwo oraz zdrowie pracowników mieli dostęp i możliwość wykonywania swoich funkcji, zgodnie z prawodawstwem krajowym i przyjętymi procedurami, celem:
a) oceny stopnia zagrożeń i podjęcia przedsięwzięć zapobiegawczych, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) i b);
b) sporządzenia list i sprawozdań zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) i d);
c) informowania wymaganego przez przyjęte działania ochronne i zapobiegawcze ze strony organów kontroli i urzędów, odpowiedzialnych za sprawy bezpieczeństwa oraz zdrowia pracowników.
Artykuł 11
Konsultacje i udział pracowników
1.
Pracodawcy powinni konsultować się z pracownikami i ich przedstawicielami, umożliwiając im wzięcie udziału w dyskusjach, podczas których rozpatrywane są kwestie, dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników podczas wykonywania swoich obowiązków zawodowych.
Zakłada to:
- konsultacjęz pracownikami,
- prawo pracowników i ich przedstawicieli do wypracowywania wniosków,
- wyważony współudział, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami.
2. Pracownicy i przedstawiciele pracowników o określonym zakresie odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników powinni brać udział w sposób wyważony w prowadzonych instruktażach, zgodnie z prawodawstwem krajowym i przyjętymi procedurami, lub też powinni być konsultowani i informowani uprzednio przez pracodawców w ramach:
a) przedsięwzięć, które mogą w znaczny sposób wpływać na poziom bezpieczeństwa i higieny pracy;
b) przy wyznaczeniu pracowników, zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i ich działalnością, zgodnie z art. 7 ust. 1;
c) informacji odnoszących się do art. 9 ust. 1 i art. 10;
d) sporządzania zespołu, jeśli to jest konieczne, kompetentnych osób spoza przedsiębiorstwa lub zakładu w sposób określony w art. 7 ust. 3;
e) planowania organizacji szkolenia w sposób opisany w art. 12.
3.
Przedstawiciele pracowników o określonej odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników powinni mieć prawo wymagać od pracodawcy podejmowania odpowiednich przedsięwzięć i przedstawiać pracodawcom wnioski, celem uniknięcia zagrożeń istniejących w stosunku do pracowników i celem eliminowania źródeł zagrożeń.
4.
Pracownicy wymienieni w ust. 2 oraz przedstawiciele pracowników wymienieni w ust. 2 i 3 nie mogą być stawiani w niekorzystnej sytuacji ze względu na ich działalność, określoną w ust. 2 i 3.
5.
Pracodawcy powinni umożliwić przedstawicielom pracowników o określonym zakresie odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników przerywanie pracy bez potrącenia wypłat oraz wyposażyć ich w niezbędne środki, które umożliwią tym przedstawicielom działanie zgodnie z uprawnieniami i funkcjami, wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
6.
Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się, zgodnie z prawodawstwem krajowym i przyjętymi procedurami, do organów władzy odpowiedzialnych za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników podczas wykonywania ich czynności zawodowych, jeżeli uważają oni, że przedsięwzięcia podejmowane przez pracodawcę oraz środki przez niego stosowane są niewłaściwe i niewystarczające oraz uniemożliwiają zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Przedstawiciele pracowników powinni mieć możliwość dzielenia się swoimi spostrzeżeniami podczas wizyt inspekcyjnych, dokonywanych przez odpowiednie władze.
Artykuł 12
Szkolenie pracowników
1.
Pracodawca powinien zapewnić, aby każdy pracownik otrzymał odpowiednie przeszkolenie w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, w szczególności w postaci przyswojenia informacji i instrukcji specyficznych dla swojego miejsca pracy lub rodzaju wykonywanych czynności:
- podczas przyjmowania do pracy,
- w wypadku przeniesienia na inne stanowisko robocze,
- w wypadku wprowadzenia nowego wyposażenia lub zmiany wyposażenia miejsca pracy,
- w wypadku wprowadzenia nowej technologii.
Szkolenie powinno być:
- dostosowane, z uwzględnieniem charakteru występujących nowych lub zmienionych zagrożeń, oraz
- powtarzane okresowo, jeżeli jest to konieczne.
2.
Pracodawca powinien zapewnić, aby pracownicy spoza przedsiębiorstwa lub firmy, zaangażowani w wykonywanie czynności zawodowych w jego przedsiębiorstwie lub firmie, zostali zaopatrzeni w odpowiednie instrukcje dotyczące zagrożeń zdrowia i bezpieczeństwa podczas wykonywania swoich czynności zawodowych w przedsiębiorstwie lub zakładzie.
3.
Przedstawiciele pracowników o określonym zakresie odpowiedzialności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników powinni być upoważnieni do otrzymania odpowiedniego przeszkolenia.
4.
Szkolenie określone w ust. 1 i 3 nie powinno obciążać pracowników lub też przedstawicieli pracowników.
Szkolenie opisane w ust. 1 powinno odbywać się podczas godzin pracy.
Szkolenie opisane w ust. 3 powinno odbywać się podczas godzin pracy lub zgodnie z procedurami przyjętymi w danym kraju, w ramach przedsiębiorstwa lub firmy lub też poza przedsiębiorstwem lub firmą.
ROZDZIAŁ III
ZOBOWIĄZANIA PRACOWNIKÓW
Artykuł 13
1.
Zakres odpowiedzialności każdego pracownika powinien obejmować troszczenie się w możliwie jak najszerszym zakresie o własne bezpieczeństwo i zdrowie lub też o bezpieczeństwo i zdrowie innych osób, zgodnie z zasadami przekazanymi podczas szkolenia przez pracodawcę.
2.
W tym celu zgodnie z informacjami uzyskanymi podczas szkolenia i instrukcjami przekazanymi przez pracodawcę pracownik powinien:
a) właściwie wykorzystywać urządzenia, przyrządy, narzędzia, niebezpieczne substancje, urządzenia transportowe i inne środki produkcji;
b) właściwie wykorzystywać urządzenia ochrony indywidualnej i po ich użyciu zwrócić je osobie odpowiedzialnej za ich stosowanie;
c) nie powodować odłączenia, zmiany lub usuwania urządzeń bezpieczeństwa zainstalowanych na maszynach, przyrządach, narzędziach, instalacjach i budynkach, lecz stosować i wykorzystywać te urządzenia w sposób prawidłowy;
d) niezwłocznie informować pracodawcę i pracowników o właściwym zakresie odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników o każdej sytuacji w miejscu pracy, która pociągałaby za sobą poważne i bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia osób, oraz o niedostatkach w przedsięwzięciach ochronnych;
e) współpracować, zgodnie z procedurami przyjętymi w danym kraju, z pracodawcą i pracownikami o odnośnym zakresie odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, w czasie niezbędnym do wypełnienia wszystkich zadań lub wymogów nałożonych przez odpowiednie władze w ramach ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników podczas wykonywania swoich czynności zawodowych;
f) współpracować zgodnie z procedurami przyjętymi w danym kraju z pracodawcami i pracownikami o określonym zakresie odpowiedzialności za sprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników podczas wykonywania swoich czynności zawodowych w okresie, który jest konieczny, celem umożliwienia pracodawcy zapewnienia bezpiecznych warunków pracy, tak aby wykluczyć możliwość powstawania zagrożeń bezpieczeństwa i higieny pracy w ramach określonego zakresu odpowiedzialności i działalności.
ROZDZIAŁ IV
POZOSTAŁE PRZEPISY
Artykuł 14
Profilaktyczna ochrona zdrowia
1.
Celem zapewnienia pracownikom odpowiedniej profilaktycznej ochrony zdrowia, stosownie do zagrożeń zdrowia i bezpieczeństwa, które występują w miejscu pracy, należy przedsięwziąć odpowiednie działania zgodnie z prawodawstwem krajowym i przyjętymi procedurami.
2.
Środki opisane w ust. 1 powinny zapewnić każdemu pracownikowi, stosownie do jego potrzeb, odpowiednie przedsięwzięcia z zakresu profilaktycznej ochrony zdrowia realizowane w regularnych odstępach czasu.
3.
Przedsięwzięcia z zakresu profilaktycznej ochrony zdrowia mogą być realizowane w ramach ogólnych przedsięwzięć krajowych służby zdrowia.
Artykuł 15
Grupy zwiększonego ryzyka
Grupy zwiększonego ryzyka powinny być szczególnie chronione przed zagrożeniami, które specjalnie dotyczą tych grup.
Artykuł 16
Dyrektywy szczegółowe — Zmiany —Zakres stosowania niniejszej dyrektywy
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji na podstawie art. 118a Traktatu, przyjmuje szczegółowe dyrektywy, między innymi w dziedzinach wymienionych w Załączniku.
2.
Niniejsza dyrektywa oraz, bez uszczerbku dla procedur określonych w art. 17, dotyczących aspektów technicznych, dyrektywy szczegółowe mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 118a Traktatu.
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają pełne zastosowanie do wszystkich dziedzin objętych przez dyrektywy szczegółowe, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub specyficznych przepisów zawartych w dyrektywach szczegółowych.
Artykuł 17
Komitet
1.
Celem regulacji kwestii technicznych szczegółowych dyrektyw przewidzianych w art. 16 ust. 1, biorąc pod uwagę:
- przyjęcie dyrektyw w zakresie zharmonizowania i normalizacji, oraz/lub
- postęp techniczny, zmiany w przepisach międzynarodowych lub specyfikacjach, jak również nowe wyniki badań,
Komisja powinna być wspomagana przez Komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczyłby przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji powinien dostarczyć Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, który zostanie ustalony przez przewodniczącego, zgodnie ze stopniem pilności sprawy.
Opinia powinna być podjęta na zasadzie większości, ustanowionej w art. 148 ust. 2 Traktatu w wypadku decyzji, których przyjęcie wymaga akceptacji Rady, na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie powinny być oceniane zgodnie ze sposobem ustalonym w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja powinna przyjąć odpowiedni środek, jeżeli jest on zgodny z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziany środek nie jest zgodny z opinią Komitetu, lub też w przejpadku braku dostarczenia jakiejkolwiek opinii, Komisja powinna niezwłocznie dostarczyć Radzie wniosek odnoszący się do podejmowanych przedsięwzięć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty poinformowania Rady nie podejmie ona żadnych działań, to proponowane środki powinny być przyjęte przez Komisję.
Artykuł 18
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie będą co pięć lat składać sprawozdanie Komisji w sprawie zagadnień praktycznego wprowadzania w życie przepisów niniejszej dyrektywy, zaznaczając opinie pracodawców i pracowników.
Komisja powiadamia Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja powinna dostarczać okresowo sprawozdania do Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego dotyczące niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę ust. od 1 do 3.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 czerwca 1989 r.
w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy
(89/369/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest podjęcie środków mających na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
handel środkami spożywczymi zajmuje na rynku wewnętrznym bardzo ważne miejsce;
oznakowanie partii towaru, do której należy środek spożywczy, odpowiada potrzebie lepszego informowania o tożsamości produktu; oznakowanie takie jest więc użytecznym źródłem informacji w przypadku, kiedy środki spożywcze stają się przedmiotem sporu lub stanowią źródło zagrożenia dla zdrowia konsumentów;
dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/395/EWG [5], nie zawiera przepisów odnośnie do umieszczania znaków określających przynależność do partii towaru; niektóre Państwa Członkowskie przyjęły już krajowe środki wprowadzające obowiązek takiego oznaczania;
na poziomie międzynarodowym istnieje powszechny obowiązek zapewnienia odniesienia do wyprodukowanej lub opakowanej partii produktów spożywczych pakowanych indywidualnie; obowiązkiem Wspólnoty jest przyczyniać się do rozwoju handlu międzynarodowego;
w związku z tym wskazane jest przyjęcie przepisów o charakterze ogólnym i horyzontalnym, w celu ustanowienia wspólnego systemu określania partii towaru;
skuteczność tego systemu zależy od jego zastosowania na poszczególnych etapach sprzedaży; pożądane jest jednak wyłączenie niektórych środków i działań, w szczególności tych, które odbywają się w początkowej fazie dystrybucji produktów rolnych;
pojęcie partii towaru oznacza, że poszczególne jednostki środków spożywczych skierowanych do sprzedaży posiadają prawie identyczne cechy produkcji, wytworzenia lub pakowania; w związku z powyższym nie byłoby możliwe zastosowanie tego pojęcia do produktów sprzedawanych luzem lub produktów, które z powodu swoich indywidualnych właściwości lub różnorodnego charakteru nie mogłyby być uważane za produkty tworzące jednorodną partię towaru;
wobec różnorodności stosowanych metod oznaczania określenie partii towaru i umieszczenie odpowiedniej wskazówki lub znaku zależy od sprzedawcy;
aby oznaczenie to spełniało swój cel, jakim jest dostarczanie informacji, musi ono wyraźnie odróżniać się i pozwalać na rozpoznanie go jako oznaczenia;
data ważności lub termin przydatności do spożycia, zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG, może służyć jako określenie partii towaru, pod warunkiem dokładnego ich wskazania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy oznaczenia pozwalającego na określenie partii towaru, do której należy środek spożywczy.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy termin "partia towaru" oznacza partię środków spożywczych do sprzedaży, wyprodukowanych, wykonanych lub zapakowanych praktycznie w takich samych warunkach.
Artykuł 2
1.
Środek spożywczy nie może być dopuszczony do sprzedaży, jeśli nie posiada oznaczenia określonego w art. 1 ust. 1.
2.
Jednakże ust. 1 nie ma zastosowania:
a) do produktów rolnych, które w momencie opuszczenia gospodarstwa są:
- sprzedane lub dostarczone do miejsca czasowego magazynowania, przygotowania lub pakowania,
- transportowane do placówek producenta lub
- zebrane w celu niezwłocznego włączenia do przygotowań operacyjnych lub systemu przetwórczego;
b) jeśli w punkcie sprzedaży konsumentowi docelowemu środki spożywcze nie są opakowane indywidualnie, zostają zapakowane na życzenie nabywcy lub są opakowane indywidualnie do natychmiastowej sprzedaży;
c) do opakowań lub pojemników, których największy bok ma powierzchnię mniejszą niż 10 cm2.
3.
Do dnia 31 grudnia 1996 r.
Państwa Członkowskie mogą zaniechać wymogu stosowania oznaczeń określonych w art. 1 ust. 1 w przypadku butelek szklanych przeznaczonych jako opakowania zwrotne, które są trwale oznakowane i w związku z tym nie posiadają etykiet, obwódek czy pierścieni.
Artykuł 3
Partia towaru jest każdorazowo określana przez producenta, wytwórcę lub pakowacza danego środka spożywczego lub pierwszego sprzedawcę ustanowionego we Wspólnocie.
Oznaczenie wymienione w art. 1 ust. 1 jest ustalane lub przydzielane na odpowiedzialność jednej z wymienionych powyżej osób.
Jest ono poprzedzane literą "L", z wyjątkiem przypadków, kiedy odróżnia się ono wyraźnie od innych oznaczeń znajdujących się na etykiecie.
Artykuł 4
Jeżeli środki spożywcze są opakowane indywidualnie, oznaczenia określone w art. 1 ust. 1 oraz litera "L", tam gdzie to stosowne, powinny znajdować się na opakowaniu indywidualnym lub dołączonej do niego etykiecie.
Jeżeli środki spożywcze nie są opakowane indywidualnie, oznaczenia określone w art. 1 ust. 1 oraz litera "L", powinny być umieszczone, tam gdzie to stosowne, na opakowaniu lub na pojemniku lub, jeżeli ich brak, na odpowiednich dokumentach handlowych.
W każdym przypadku oznaczenie to będzie umieszczone w taki sposób, aby było dobrze widoczne, wyraźnie czytelne i nie dawało się usunąć.
Artykuł 5
Jeżeli na etykiecie umieszczona jest data minimalnej trwałości lub termin "przydatności do spożycia", oznaczenie wymienione w art. 1 ust. 1 na środkach spożywczych nie musi być umieszczane, pod warunkiem że składa się ono przynajmniej z dnia i miesiąca, w postaci niezakodowanej, umieszczonych w podanej kolejności.
Artykuł 6
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla wskazówek przewidzianych w szczególnych przepisach wspólnotowych.
Komisja publikuje i aktualizuje na bieżąco wykaz tych przepisów.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie w miarę potrzeb wprowadzają zmiany w swoich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, tak aby:
- zezwolić na prowadzenie handlu artykułami spełniającymi wymogi niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 20 czerwca 1990 r.,
- zabronić handlu artykułami niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 20 czerwca 1991 r., z zastrzeżeniem, że handel artykułami wprowadzanymi na rynek lub opatrzonymi etykietą przed tą datą i niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy mógł być kontynuowany aż do wyczerpania się zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 czerwca 1989 r.
w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych
(89/397/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: handel środkami spożywczymi stanowi jeden z najważniejszych aspektów wspólnego rynku; wszystkie Państwa Członkowskie muszą dołożyć wszelkich starań w celu ochrony zdrowia i interesów ekonomicznych swoich obywateli; ochrona zdrowia musi stanowić priorytet bezwarunkowy, dlatego też urzędowa inspekcja środków spożywczych musi zostać zharmonizowana i stać się bardziej skuteczna;
jednakże różnice w ustawodawstwach krajowych w odniesieniu do tego typu kontroli stanowią ograniczenia w swobodnym przepływie towarów;
niezbędne jest zbliżenie wspomnianych ustawodawstw;
należy przede wszystkim zharmonizować ogólne zasady regulujące przeprowadzanie takiej kontroli;
w razie konieczności możliwe jest późniejsze wprowadzenie przepisów szczególnych, jako uzupełnienie zasad ogólnych;
przedmiotem niniejszej dyrektywy jest sprawdzenie środków spożywczych z przepisami prawnymi w sprawie środków spożywczych; takie przepisy prawne obejmują przepisy dotyczące zdrowia, przepisy w sprawie składu oraz jakości, regulujące ochronę interesów ekonomicznych konsumenta, a także przepisy w sprawie informowania konsumenta oraz uczciwych transakcji handlowych;
należy kontrolować, w tym samym czasie co środki spożywcze, również materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi;
w celach urzeczywistnienia rynku wewnętrznego środki spożywcze przekraczające granice wewnątrzwspólnotowe muszą zostać poddane kontroli z taką samą starannością jak te, które są przeznaczone do obrotu w Państwie Członkowskim, w którym są produkowane;
z tego względu inspekcja musi opierać się w zasadzie na przepisach obowiązujących w Państwie Członkowskim produkcji; jednakże taka zasada nie powinna być stosowana tam, gdzie ustalono, zgodnie z wymogami władz dokonujących kontroli za pomocą właściwych środków, włączając przedkładanie dokumentów handlowych, że dany produkt jest przeznaczony do wysyłki do innego Państwa Członkowskiego oraz że jest on zgodny z przepisami obowiązującymi w tym Państwie Członkowskim;
aby kontrole były skuteczne, należy je przeprowadzać systematycznie; nie mogą być one ograniczone do przedmiotu, etapu lub momentu najbardziej odpowiedniego do ich przeprowadzenia oraz muszą przyjąć najdogodniejsze formy dla zagwarantowania ich skuteczności;
w celu zagwarantowania, iż procedury kontrolne nie są pomijane, niezbędne jest zapewnienie, że Państwo Członkowskie nie wyłączy produktu z właściwej kontroli z uwagi na jego przeznaczenie do wywozu poza Wspólnotę;
należy przyznać inspektorom właściwe uprawnienia;
pomimo że z jednej strony przedsiębiorstwa nie powinny mieć prawa odmowy kontroli, z drugiej strony należy zachować ich uzasadnione prawa, w szczególności prawo do zachowania tajemnicy produkcji oraz prawo do odwołania;
władze odpowiedzialne za kontrolę środków spożywczych mogą różnić się w poszczególnych Państwach Członkowskich; stąd też pożądane jest opublikowanie wykazu właściwych władz w tej dziedzinie w każdym Państwie Członkowskim ze wskazaniem na terytoria, za które odpowiadają, a także zatwierdzonych laboratoriów analiz prowadzonych w związku z taką kontrolą;
urzędowe kontrole powinny się skutecznie przyczyniać do zapobiegania naruszeniom przepisów dotyczących żywności; w tym celu należy sporządzić programy w oparciu o właściwe kryteria;
pomimo że zasadniczo każde Państwo Członkowskie ustanawia własne programy kontroli, w celu utworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, konieczne jest także stworzenie programów skoordynowanych na poziomie wspólnotowym;
jednoczesne wprowadzenie programów narodowych oraz programów skoordynowanych pozwoli na zdobycie obecnie brakujących doświadczeń; w świetle tego doświadczenia konieczne może być znowelizowanie niniejszej dyrektywy w celu poprawy działań, które ona wprowadza;
dopuszczalny jest pewien stopień swobody w Państwach Członkowskich, w zakresie praktycznych środków przeprowadzania kontroli po to, aby nie pozostawały one w sprzeczności ze sprawdzonymi systemami, najlepiej dostosowanymi do określonej sytuacji w każdym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady dotyczące przeprowadzania urzędowej kontroli środków spożywczych.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "urzędowa kontrola środków spożywczych" – zwana dalej "kontrolą" – oznacza kontrolę prowadzoną przez właściwe władze, w zakresie zgodności:
- środków spożywczych,
- dodatków do żywności, witamin, soli mineralnych, pierwiastków śladowych i innych dodatków przeznaczonych do sprzedaży jako takie,
- materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi,
z przepisami mającymi na celu zapobieganie zagrożeniom zdrowia publicznego, gwarantującymi uczciwe transakcje handlowe lub chroniącymi interesy konsumenta, w tym przepisy w sprawie przekazywania informacji konsumentom.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku przepisów przyjętych w kontekście szczególnych reguł wspólnotowych.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do kontroli metrologicznej.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia przeprowadzania kontroli zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie kontroli produktów przeznaczonych do wysyłki do innego Państwa Członkowskiego z taką samą starannością jak w przypadku produktów przeznaczonych do obrotu na ich własnym terytorium.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą wyłączyć produktu z właściwej kontroli z racji jego przeznaczenia do wywozu poza Wspólnotę.
Artykuł 4
1.
Kontrole przeprowadza się:
a) systematycznie;
b) w przypadku zaistnienia podejrzenia o niezgodności.
2.
Kontrole przeprowadza się przy użyciu środków proporcjonalnych do założonych celów.
3.
Kontrola obejmuje wszystkie etapy produkcji, wytwarzania, przywozu do Wspólnoty, przetwarzania, składowania, transportu, dystrybucji i handlu.
4.
Jako ogólna zasada, kontrole przeprowadza się bez wcześniejszego uprzedzenia.
5.
Jako ogólna zasada, do kontroli w każdym przypadku wybiera się etap lub etapy uznane za najwłaściwsze do badania spośród wyszczególnionych w ust. 3.
Artykuł 5
Kontrola obejmuje jedno lub więcej działań zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 6–9 oraz w świetle badań, które należy przeprowadzić:
1) kontrola;
2) pobranie próbek i analiza;
3) kontrola higieny personelu;
4) badanie pism i dokumentacji;
5) badanie wszelkich systemów weryfikacji wprowadzonych przez przedsiębiorstwo oraz uzyskanych wyników.
Artykuł 6
1.
Przedmiotem kontroli są:
a) stan oraz wykorzystanie, na różnych etapach wymienionych w art. 4 ust. 3 zakładu, zabudowań, biur, otoczenia zakładu, środków transportu, maszyn i urządzeń;
b) surowce, składniki, pomoce technologiczne oraz inne produkty użyte do przygotowania i produkcji środków spożywczych;
c) półprodukty;
d) produkty gotowe;
e) materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi;
f) produkty i procesy stosowane w trakcie czyszczenia i konserwacji oraz pestycydy;
g) procesy produkcji lub przetwarzania środków spożywczych;
h) etykietowanie i prezentacja środków spożywczych;
i) metody konserwowania.
2.
Działania wymienione w ust. 1 mogą, w miarę potrzeby, być uzupełnione o:
- rozmowy z kierownikiem kontrolowanego przedsiębiorstwa oraz z osobami pracującymi na rzecz tego przedsiębiorstwa,
- odczytanie wartości zapisanych przez przyrządy pomiarowe zainstalowane przez przedsiębiorstwo,
- sprawdzenie pomiarów pobranych przez urządzenia zainstalowane przez przedsiębiorstwo, przeprowadzone przez właściwe władze, za pomocą własnych urządzeń.
Artykuł 7
1.
Próbki produktów wyszczególnionych w art. 6 ust. 1 lit. b)–f) mogą zostać pobrane do celów analizy.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia podmiotom podlegającym kontroli możliwości uzyskania innej opinii.
2.
Analizy przeprowadzane są przez urzędowe laboratoria.
Państwa Członkowskie mogą również upoważnić inne laboratoria do przeprowadzania powyższych analiz.
Artykuł 8
Osoby, które w trakcie wykonywania swoich obowiązków mają bezpośrednio lub pośrednio styczność z materiałami i produktami, określonymi w art. 6 ust. 1 lit. b)–f), podlegają kontroli higieny, określonej w art. 5 ust. 3.
Celem powyższej kontroli jest sprawdzenie, czy przestrzegane są normy dotyczące czystości osobistej oraz odzieży.
Przeprowadza się ją bez uszczerbku dla badań medycznych.
Artykuł 9
1.
Inspektorzy mogą wziąć pod uwagę pisma i dokumentacje będące w posiadaniu osób fizycznych i prawnych, na różnych etapach wyszczególnionych w art. 4 ust. 3.
2.
Inspektorzy mogą również robić kopie lub pobierać wypisy z pism i dokumentacji przedłożonych im do kontroli.
Artykuł 10
W przypadku wykrycia lub podejrzenia nieprawidłowości inspektorzy podejmują niezbędne środki.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają inspektorom prawo do prowadzenia działań przewidzianych w art. 6–10.
2.
Państwa Członkowskie zalecają, aby osoby fizyczne i prawne, których dotyczy kontrola, były zobowiązane do poddania się wszelkiej kontroli przeprowadzanej zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz pomagały inspektorom w wykonywaniu ich zadań.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia osobom fizycznym i prawnym, których dotyczy kontrola, prawa do odwołania od środków podjętych przez właściwe władze do celów kontroli.
2.
Wymagają one związania inspektorów tajemnicą zawodową.
Artykuł 13
W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we wszystkich Państwach Członkowskich Komisja, w ciągu jednego roku od jej przyjęcia, sporządza sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie:
a) przepisów odnośnie do aktualnych standardów szkolenia inspektorów żywności w Państwach Członkowskich;
b) możliwości ustanowienia przepisów wspólnotowych, dotyczących zakresu szkolenia podstawowego i uzupełniającego dla inspektorów;
c) możliwości ustanowienia wspólnotowych norm jakościowych dla wszystkich laboratoriów biorących udział w kontroli oraz pobierania próbek zgodnie z niniejszą dyrektywą;
d) możliwości ustanowienia inspekcji wspólnotowej, w tym możliwości wymiany informacji przez wszystkie instytucje i osoby biorące udział w kontroli.
Artykuł 14
1.
Właściwe władze lub władze Państw Członkowskich opracowują przyszłe programy ustanawiające charakter i częstotliwość kontroli przeprowadzanych regularnie w określonym okresie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a).
2.
Do dnia 1 maja każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszelkie niezbędne informacje dotyczące wprowadzenia w minionym roku programów, określonych w ust. 1, określające:
- kryteria zastosowane przy opracowywaniu tych programów,
- ilość i rodzaj przeprowadzonych kontroli,
- ilość i rodzaj wykazanych nieprawidłowości.
3.
Do dnia 16 października każdego roku, a po raz pierwszy w 1991 r., Komisja przekaże Państwom Członkowskim, po konsultacji w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, zalecenie dotyczące skoordynowanego programu kontroli na następny rok.
Zalecenie to może być następnie dostosowane, według potrzeb, w trakcie wprowadzania programu skoordynowanego.
Program skoordynowany określa w szczególności priorytetowe kryteria przyjęte w celu jego wprowadzenia.
Informacje przewidziane w ust. 2 zawierają specjalną, oddzielną sekcję, dotyczącą wprowadzenia programu skoordynowanego.
4.
Po pięciu latach od ogłoszenia niniejszej dyrektywy Komisja przekaże Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego artykułu i załączy, w razie konieczności, właściwe wnioski.
Artykuł 15
Każde Państwo Członkowskie komunikuje Komisji nazwy:
- właściwego organu lub władz oraz zakres ich odpowiedzialności terytorialnej i funkcji,
- urzędowych laboratoriów lub laboratoriów upoważnionych przez właściwe władze, które są odpowiedzialne za przeprowadzanie analiz w związku z kontrolą.
Wykazy te publikowane są w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują nie później niż w ciągu 12 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 24 miesięcy od jej notyfikacji [4] i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 maja 1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
(89/398/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/94/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [4], ostatnio zmieniona przez dyrektywę 85/7/EWG [5], była zmieniana wiele razy; przy okazji nowej zmiany wymieniona dyrektywa do celów przejrzystości powinna zostać ponownie opracowana;
przyjęcie dyrektywy 77/94/EWG było uzasadnione faktem, że różnice między przepisami prawa krajowego dotyczącymi środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które wstrzymywały ich swobodny przepływ, mogły stworzyć niejednakowe warunki konkurencji i w ten sposób miały bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
zbliżanie przepisów prawa krajowego przewidywało w początkowym stadium opracowanie wspólnej definicji, określenie środków pozwalających konsumentowi na korzystanie z ochrony przed nadużyciami finansowymi dotyczącymi charakteru tych produktów oraz przyjęcie zasad przestrzeganych w zakresie etykietowania danych produktów;
produkty objęte niniejszą dyrektywą są środkami spożywczymi, których skład i przygotowanie musi być opracowane w specjalny sposób, aby zaspokoić szczególne wymagania żywieniowe osób, dla których produkty te są głównie przeznaczone; dlatego może być niezbędne ustanowienie odstępstw od przepisów ogólnych lub przepisów szczególnych mających zastosowanie do środków spożywczych w celu osiągnięcia specjalnego celu żywieniowego;
chociaż środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, podlegające przepisom szczególnym, mogą być skutecznie monitorowane na podstawie zasad ogólnych dotyczących monitorowania wszystkich rodzajów środków spożywczych, nie zawsze dotyczy to środków spożywczych, w stosunku do których nie istnieją takie przepisy;
ze względu na ostatni fakt zwykłe środki dostępne organom monitorującym w niektórych przypadkach mogą nie pozwolić im na sprawdzenie, czy środek spożywczy rzeczywiście posiada szczególne, przypisywane mu właściwości odżywcze; dlatego niezbędne jest zapewnienie, że w miarę potrzeby osoba odpowiedzialna za wprowadzanie takiego środka spożywczego do obrotu powinna wspierać organ monitorujący w wypełnianiu jego czynności;
bieżący stan rozwoju reguł wspólnotowych w sprawie dodatków oznacza, iż nie jest możliwe, w ramach niniejszej dyrektywy, przyjęcie przepisów w sprawie stosowania dodatków w środkach spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, jeśli nie należą one do jednej z grup wymienionych w załączniku I; problem ten powinien zostać ponownie rozpatrzony w stosownym trybie;
opracowanie szczegółowych dyrektyw wykonujących podstawowe zasady reguł wspólnotowych oraz ich zmiany wymagają środków o charakterze technicznym; ich przyjęcie powinno zostać powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
we wszystkich przypadkach, gdy Rada upoważnia Komisję do stosowania przepisów dotyczących środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, należy ustanowić przepisy dotyczące procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją Rady 69/414/EWG [6];
niniejsza dyrektywa nie wpływa na terminy, w których ramach Państwa Członkowskie muszą dostosować się do przepisów dyrektywy 77/94/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
2. a) Środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego są środki spożywcze, które dzięki swojemu specjalnemu składowi lub procesowi wytwórczemu wyraźnie odróżniają się od środków spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia, które odpowiadają deklarowanym celom żywieniowym i które są sprzedawane w taki sposób, aby wskazać na taką odpowiedniość.
b) Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego muszą spełniać szczególne wymagania żywieniowe:
i) niektórych kategorii osób, cierpiących na zaburzenia procesów trawiennych lub metabolizmu; lub
ii) niektórych kategorii osób, które odznaczają się specjalnymi warunkami fizjologicznymi i w związku z tym są w stanie odnieść szczególną korzyść dzięki kontrolowanemu spożyciu niektórych substancji zawartych w środkach spożywczych; lub
iii) niemowląt lub małych dzieci znajdujących się w dobrym stanie zdrowia.
Artykuł 2
1.
Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) oraz ii), można określić jako "dietetyczne" lub "do stosowania w diecie".
2.
Przy etykietowaniu, prezentacji i reklamowaniu środków spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia zakazane jest:
a) posługiwanie się określeniem "dietetyczny" lub "do stosowania w diecie", jako oddzielnym wyrażeniem lub w połączeniu z innymi wyrazami, dla oznaczania tych środków spożywczych;
b) stosowanie innych oznaczeń lub prezentacji, które mogą wywołać wrażenie, że chodzi o jeden z produktów określonych w art. 1.
3.
Jednakże zgodnie z przepisami, które mają zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13, w przypadku środków spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia, które są odpowiednie do zastosowania w ramach specjalnego przeznaczenia żywieniowego, możliwe jest wskazanie takiej stosowności.
Wymienione wyżej przepisy mogą ustanawiać uzgodnienia dotyczące wskazania takiej stosowności.
Artykuł 3
1.
Charakter lub skład produktów określonych w art. 1 musi być taki, aby produkty te były właściwe w stosunku do specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
2.
Produkty określone w art. 1 muszą również być zgodne ze wszelkimi przepisami bezwzględnie wiążącymi mającymi zastosowanie do środków spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia, z wyjątkiem dokonanych w nich zmian, w celu zapewnienia ich zgodności z definicjami określonymi w art. 1.
Artykuł 4
1.
Przepisy szczególne, mające zastosowanie do grup żywności, wymienionych w załączniku I, o specjalnym przeznaczeniu żywieniowym, ustanawia się w drodze dyrektyw szczegółowych.
Takie dyrektywy szczegółowe mogą obejmować w szczególności:
a) zasadnicze wymogi w stosunku do charakteru lub składu produktów;
b) przepisy dotyczące jakości surowców;
c) wymagania w zakresie higieny;
d) dozwolone zmiany w rozumieniu art. 3 ust. 2;
e) wykaz dodatków;
f) przepisy dotyczące etykietowania, prezentacji i reklamy;
g) procedury pobierania próbek i metody analizy niezbędne do sprawdzenia zgodności z wymogami dyrektyw szczegółowych.
Takie dyrektywy szczegółowe przyjmuje się:
- w przypadku lit. e) przez Radę stanowiącą zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100a,
- w przypadku innych liter zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Przepisy, które mogą wywoływać skutki dla zdrowia publicznego, przyjmuje się po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, ustanowionym decyzją 74/234/EWG [7].
2.
Wykaz substancji specjalnego przeznaczenia żywieniowego, takich jak: witaminy, sole mineralne, aminokwasy i inne substancje przeznaczone jako dodatki do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wraz z mającymi zastosowanie do nich kryteriami czystości oraz, w miarę potrzeby, warunkami, zgodnie z którymi powinny być one stosowane, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 5
Warunki, na podstawie których przy etykietowaniu, prezentacji i reklamowaniu można odwoływać się do diety lub kategorii osób, dla których przeznaczony jest produkt określony w art. 1, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 6
1.
Etykietowanie i wykorzystywane metody etykietowania, prezentacja i reklamowanie produktów określonych w art. 1 nie mogą przypisywać tym produktom właściwości w celu zapobiegania, terapii lub leczenia chorób człowieka lub powodować takie właściwości.
Odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego mogą być przewidziane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 w wyjątkowych i jasno określonych przypadkach.
Stosowanie odstępstw może być kontynuowane do momentu zakończenia procedury.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody do upowszechniania wszelkich użytecznych informacji lub zaleceń przeznaczonych wyłącznie dla osób posiadających kwalifikacje w zakresie medycyny, żywienia lub farmacji.
Artykuł 7
1.
Dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż końcowemu konsumentowi [8], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/395/EWG [9], stosuje się do produktów określonych w art. 1, zgodnie z warunkami określonymi poniżej.
2. Oznaczeniu, pod jakim sprzedawany jest produkt, towarzyszy wskazanie jego szczególnych właściwości odżywczych, jednakże w przypadku produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt iii) odniesienie to jest zastępowane przez odniesienie do celu, do którego są przeznaczone.
3.
Etykietowanie produktów, w stosunku do których nie przyjęto dyrektywy szczegółowej zgodnie z art. 4, musi również zawierać:
a) poszczególne elementy składu ilościowego i jakościowego lub podanie specjalnego procesu wytwórczego, który nadaje produktowi jego szczególne właściwości odżywcze;
b) dostępną wartość energetyczną wyrażoną w kilodżulach i kilokaloriach oraz zawartości węglowodanów, białka i tłuszczu w 100 gramach lub 100 mililitrach produktu oraz, gdzie stosowne, w określonej ilości produktu proponowanej do spożycia.
Jednakże jeśli wartość energetyczna jest niższa od 50 kilodżuli (12 kilokalorii) na 100 gramów lub 100 mililitrów sprzedawanego produktu, te dane szczegółowe mogą być zastąpione wyrazami "wartość energetyczna mniejsza niż 50 kilodżuli (12 kilokalorii) na 100 gramów" lub wyrazami "wartość energetyczna mniejsza niż 50 kilodżuli (12 kilokalorii) na 100 mililitrów".
4.
Szczególne wymogi dotyczące etykietowania tych produktów, dla których przyjęto dyrektywę szczegółową, są ustanawiane w tej dyrektywie.
Artykuł 8
1.
Produkty określone w art. 1 dopuszcza się do sprzedaży detalicznej na rynku wyłącznie w opakowaniach, opakowanie zbiorcze zaś całkowicie okrywa produkty.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić na odstępstwa od tych przepisów do celów sprzedaży detalicznej, pod warunkiem że w momencie sprzedaży produktowi towarzyszą dane szczegółowe przewidziane w art. 7.
Artykuł 9
W celu umożliwienia skutecznego urzędowego monitorowania środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do jednej z grup wymienionych w załączniku I, stosuje się następujące przepisy szczegółowe:
1) W przypadku gdy określony powyżej produkt jest wprowadzany do obrotu po raz pierwszy, producent lub, w przypadku gdy produkt jest wyprodukowany w państwie trzecim, importer powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy dany produkt jest sprzedawany, przez dostarczenie wzoru etykiety stosowanej w odniesieniu do tego produktu.
2) W przypadku gdy ten sam produkt jest następnie wprowadzony do obrotu w innym Państwie Członkowskim, producent lub, gdzie stosowne, importer dostarcza właściwym władzom tego Państwa Członkowskiego takich samych informacji, wraz ze wskazaniem adresata pierwszego powiadomienia.
3) W miarę potrzeby właściwe władze są upoważnione do wymagania od producenta lub, gdzie stosowne, od importera przedstawienia ekspertyzy naukowej i danych potwierdzających zgodność produktu z art. 1 ust. 2, wraz z informacjami przewidzianymi w art. 7 ust. 3 lit. a). Jeśli taka ekspertyza jest zawarta w powszechnie dostępnej publikacji, wystarczające jest zwykłe odniesienie do tej publikacji.
4) Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące tożsamości właściwych władz w rozumieniu niniejszego artykułu oraz wszelkie użyteczne informacje o tych władzach.
Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego ustępu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
5) Cztery lata po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy Komisja przesyła Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego artykułu, załączając w razie potrzeby stosowne wnioski.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn dotyczących składu, charakteru produkcji, prezentacji lub etykietowania zakazywać lub ograniczać handel produktami określonymi w art. 1, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy oraz, gdzie stosowne, dyrektyw przyjętych w ramach wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 nie wywiera wpływu na przepisy prawa krajowego, które stosuje się przy braku dyrektyw przyjętych w ramach wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie posiada szczegółowe podstawy uzasadniające, że środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, który nie należy do jednej z grup wymienionych w załączniku I, nie spełnia wymogów art. 1 ust. 2 lub stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi mimo dopuszczenia tego środka spożywczego do swobodnego obrotu w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, to Państwo Członkowskie może przejściowo zawiesić lub ograniczyć handel tym produktem na swoim terytorium.
Niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie oraz podaje powody podjęcia takiej decyzji.
2.
Komisja w możliwie najkrótszym czasie bada podstawy przytoczone przez zainteresowane Państwo Członkowskie, konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, a następnie bezzwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje odpowiednie środki przygotowawcze.
3.
Jeśli Komisja uważa, że krajowy środek musi zostać zaniechany lub zmieniony, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 13 dla przyjęcia odpowiednich środków przygotowawczych.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny dotychczasowych informacji od czasu przyjęcia szczegółowej dyrektywy posiada szczegółowe podstawy do ustalenia, że środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego zagraża zdrowiu ludzi mimo zgodności z odpowiednią dyrektywą szczegółową, Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie danych przepisów na swoim terytorium.
Powiadamia ono o tym bezzwłocznie Komisję i inne Państwa Członkowskie oraz podaje powody podjęcia swojej decyzji.
2.
Komisja w możliwie jak najkrótszym czasie bada podstawy przytoczone przez zainteresowane Państwo Członkowskie oraz konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, a następnie bezzwłocznie wydaje opinię i podejmuje odpowiednie środki przygotowawcze.
3.
Jeśli Komisja uważa, że niezbędne są zmiany do niniejszej dyrektywy lub do dyrektyw szczegółowych w celu podjęcia środków prawnych dotyczących trudności określonych w ust. 1 oraz dla zapewnienia ochrony zdrowia ludzi, wszczyna procedurę ustanowioną w art. 13 w celu przyjęcia tych zmian.
Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w tym przypadku utrzymać je do czasu przyjęcia tych zmian.
Artykuł 13
W przypadku gdy zastosowana ma być procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, zwanemu dalej "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię w sprawie projektu w terminie, który może być ustanowiony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinia podejmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma podejmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Komisja stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedłożenia sprawy, Rada nie podejmuje decyzji, wnioskowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 14
Dyrektywa 77/94/EWG traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy 77/94/EWG interpretuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy, mają być one rozumiane zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku II.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zmieniają swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w taki sposób, aby:
- zezwolić na handel produktami spełniającymi wymogi niniejszej dyrektywy nie później niż od dnia 16 maja 1990 r.,
- zabronić handlu produktami niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy z mocą od dnia 16 maja 1991 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Ustęp 1 nie wpływa na te przepisy prawa krajowego, które przy braku dyrektyw określonych w art. 4 stosuje się do niektórych grup środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 czerwca 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 86/109/EWG ograniczającą obrót materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"
(89/424/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 66/401/EWG Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/100/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę 69/208/EWG Rady z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [4], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 66/401/EWG zezwala na obrót elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym i handlowym materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych;
dyrektywa 69/208/EWG zezwala na obrót elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym i handlowym materiałem siewnym niektórych gatunków roślin oleistych i włóknistych;
artykuł 3 ust. 3 każdej z wyżej wymienionych dyrektyw upoważnia Komisję do zakazania obrotu materiałem siewnym, chyba że te materiał ten został urzędowo sklasyfikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
odpowiednio dyrektywa Komisji 86/109/EWG [5] ogranicza obrót materiałem siewnym poszczególnych gatunków roślin pastewnych, oleistych i włóknistych do materiału siewnego, urzędowo sklasyfikowanego jako "elitarny materiał siewny" lub "klasyfikowany materiał siewny";
dla niektórych gatunków, określonych w dyrektywie 86/109/EWG, to ograniczenie obrotu stosuje się od dnia 1 lipca 1989 r.; wydaje się, że Państwa Członkowskie nie będą w stanie w tym czasie wyprodukować wystarczającej ilości elitarnego materiału siewnego i klasyfikowanego materiału siewnego w odniesieniu do pewnej liczby z tych odmian, które by zaspokajały popyt na materiał siewny w ramach Wspólnoty;
właściwe jest więc odłożenie w czasie stosowania ograniczenia obrotu do dnia 1 lipca 1990 r. dla mietlicy pospolitej, komonicy rożkowej, lucerny nerkowatej i koniczyny szwedzkiej oraz do dnia 1 lipca 1991 r. dla innych odnośnych gatunków;
zostało również ustalone, na podstawie dostępnych obecnie informacji, że ponieważ od dnia 1 lipca 1991 r. Państwa Członkowskie będą w stanie wyprodukować wystarczającą ilość elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, by zaspokoić w ramach Wspólnoty popyt na materiał siewny stokłosy uniolowatej, stokłosy alaskańskiej, koniczyny egipskiej i facelii błękitnej;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/109/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1989 r. nasiona następujących roślin nie będą wprowadzane do obrotu:
—Agrostis gigantea Roth _BAR_ —mietlica biaława _BAR_
—Agrostis stolonifera L. _BAR_ —mietlica biaława _BAR_
—Phleum bertolonii DC. _BAR_ —tymotka _BAR_
—Poa palustris L. _BAR_ —wiechlina błotna _BAR_
—Poa trivialis L. _BAR_ —wiechlina łąkowa _BAR_
—Lupinus albus L. _BAR_ —łubin biały _BAR_
—Brassica juncea (L.) Czernj. et Cosson _BAR_ —gorczyca sarepska _BAR_
chyba że zostały one oficjalnie sklasyfikowane jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"."
2) Dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1990 r. nasiona następujących roślin nie będą wprowadzane do obrotu:
—Agrostis capillaris L. _BAR_ —mietlica pospolita _BAR_
—Lotus corniculatus L. _BAR_ —komonica rożkowa _BAR_
—Medicago lupulina L. _BAR_ —lucerna nerkowata _BAR_
—Trifolium hybridum L. _BAR_ —koniczyna szwedzka _BAR_
chyba że zostały one oficjalnie sklasyfikowane jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"."
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1991 r. nasiona następujących roślin nie będą wprowadzane obrotu:
—Agrostis canina L. _BAR_ —mietlica psia _BAR_
—Alopecurus pratensis L. _BAR_ —wyczyniec łąkowy _BAR_
—Arrhenatherum elatius (L.)
Beauv. ex J. S. et K. B. Presl _BAR_ —rajgras wyniosły _BAR_
—Bromus catharticus Vahl _BAR_ —stokłosa uniolowata _BAR_
—Bromus sitchensis Trin. _BAR_ —stokłosa alaskańska _BAR_
—Festuca ovina L. _BAR_ —kostrzewa owcza _BAR_
—Poa nemoralis L. _BAR_ —wiechlina gajowa _BAR_
—Trisetum flavescens (L.)
Beauv. _BAR_ —konietlica łąkowa _BAR_
—Lupinus albus L. _BAR_ —łubin biały, odmiany gorzkie _BAR_
—Lupinus angustifolius L. _BAR_ —łubin niebieski _BAR_
—Lupinus luteus L. _BAR_ —łubin żółty _BAR_
—Trifolium alexandrium L. _BAR_ —koniczyna egipska _BAR_
—Trifolium incarnatum L. _BAR_ —koniczyna krwistoczerwona _BAR_
—Trifolium resupinatum L. _BAR_ —koniczyna perska _BAR_
—Vicia sativa L. _BAR_ —wyka siewna _BAR_
—Vica villosa Roth _BAR_ —wyka kosmata _BAR_
—Phacelia tanacetifolia Benth. _BAR_ —facelia błękitna _BAR_
—Sinapsis alba L. _BAR_ —gorczyca biała _BAR_
chyba że zostały one oficjalnie sklasyfikowane jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"."
4) W art. 4 po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"— nie poźniej niż do dnia 1 lipca 1990 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2a, i."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 czerwca 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 80/779/EWG w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych
(89/427/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich w latach: 1973 [4], 1977 [5], 1983 [6] i 1987 [7] w sprawie środowiska naturalnego kładą nacisk na harmonizację działań podjętych w celu ochrony środowiska naturalnego oraz na potrzebę zmniejszenia stężenia głównych zanieczyszczeń w powietrzu do poziomów uznawanych za dopuszczalne dla ochrony wrażliwych ekosystemów;
dyrektywa Rady 80/779/EWG [8], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1985 r., proponuje wybór między dwiema metodami pobierania próbek i analiz, a także dwoma zestawami związanych z nimi wartości dopuszczalnych;
artykuł 10 ust. 4 wyżej wymienionej dyrektywy wymaga przedłożenia między lipcem 1987 r. a lipcem 1988 r. wniosków w sprawie równoległego zastosowania dwóch różnych zestawów metod pomiarowych i wartości dopuszczalnych;
wnioski muszą uwzględniać wyniki równoległych pomiarów określonych w art. 10 ust. 3 oraz potrzebę uniknięcia przepisów dyskryminujących;
wyniki pomiarów równoległych wykazały, że wartości dopuszczalne wymienione w załączniku I i załączniku IV do niniejszej dyrektywy nie zgadzają się pod względem ich rygorystyczności;
niektóre Państwa Członkowskie stosują wartości dopuszczalne określone w załączniku I, a inne — wartości określone w załączniku IV;
doprowadziło to do stosowania różnych metod pobierania próbek, które trudno jest porównywać;
istotne jest zharmonizowanie metod pomiarowych, z tego względu muszą zostać zdefiniowane i ostatecznie opracowane metody referencyjne lub specyfikacje techniczne dla analiz i pobierania próbek ditlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych;
Państwa Członkowskie podjęły środki w celu przestrzegania wartości dopuszczalnych w strefach wyłączonych możliwie jak najszybciej, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1993 r.;
pomiary te oparte są na jednej z dwóch metod pomiarowych i związanych z nimi wartościach, ustanowionych w dyrektywie 80/779/EWG;
dwojakie podejście do pomiaru zawieszonych w powietrzu cząstek stałych powoduje dyskryminację między Państwami Członkowskimi;
dwuetapowy przegląd jest potrzebny do sporządzenia propozycji w celu uniknięcia dwojakiego podejścia, bez stawiania pod znakiem zapytania wypełnienia środków już podjętych przez Państwa Członkowskie w celu przestrzegania wartości dopuszczalnych;
zmiany te powinny zostać uwzględnione w obowiązkach nałożonych przez art. 3 wymienionej dyrektywy na Państwa Członkowskie stosujące załącznik IV do tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/779/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 10 ust. 1, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"1.
Do stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wykorzystują metody referencyjne pobierania próbek i analiz określone w załączniku III dla ditlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych, mierzonych przy zastosowaniu metody czarnego dymu albo określone w załączniku IV dla zawieszonych w powietrzu cząstek stałych, mierzonych przy zastosowaniu metody grawimetrycznej lub jakiejkolwiek innej metody pobierania próbek i analizy, w odniesieniu do której wykazują one Komisji w regularnych odstępach czasu, że:
- albo zapewnia ona zadowalającą korelację wyników z wynikami uzyskanymi przy użyciu metody referencyjnej;
- albo pomiary dokonane równolegle z metodą referencyjną w szeregu reprezentatywnych stacji wybranych zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 6 wskazują, że istnieje należyty stały związek między wynikami uzyskanymi przy użyciu tej metody a wynikami uzyskanymi przy użyciu metody referencyjnej."
"3.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 Państwa Członkowskie, które podejmują decyzję, aby posłużyć się przepisami ust. 2:
- powiadamiają Komisję przed dniem 1 stycznia 1991 r. o wszelkich strefach, w których rozważają możliwość, że po dniu 1 stycznia 1991 r. stężenie ditlenku siarki i pyłów zawieszonych w powietrzu może przekraczać wartości dopuszczalne określone w załączniku IV,
- przekazują Komisji od dnia 1 kwietnia 1991 r. plany postępującego polepszania jakości powietrza w tych strefach.
Plany te sporządzone na podstawie istotnych informacji w sprawie rodzaju, pochodzenia i zwiększania zanieczyszczenia opisują w szczególności podjęte środki lub te, które mają być podjęte, a także procedury wdrożone przez to Państwo Członkowskie.
Takie środki oraz procedury muszą doprowadzić jak najszybciej, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1993 r., do obniżenia stężeń ditlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych w tych strefach do wartości niższych lub równych wartościom dopuszczalnym ustalonym w załączniku IV.
4.
W celu przezwyciężenia wad dwojakiego podejścia, obecnie ustanowionego w załącznikach I i IV, które nie są całkowicie równoważne, Komisja do dnia 31 grudnia 1992 r. przedstawi Radzie propozycję ogólnego przeglądu niniejszej dyrektywy.
Propozycja bierze pod uwagę doświadczenia uzyskane w wyniku badań określonych w ust. 5 i wyniki dalszych pomiarów dokonanych przy zastosowaniu specyfikacji technicznych lub referencyjnych metod oznaczania zawieszonych w powietrzu cząstek stałych oraz ditlenku siarki.
Specyfikacje techniczne lub metody referencyjne muszą zostać opracowane przez Komisję w porozumieniu z Państwami Członkowskimi do dnia 31 grudnia 1990 r.
Propozycja ta obejmuje wszelkie inne aspekty kwalifikujące się do przeglądu w świetle wiedzy naukowej i doświadczenia zdobytego w okresie stosowania niniejszej dyrektywy.
Uwzględnia ona między innymi aspekty związane z projektowaniem sieci w celu mierzenia zanieczyszczenie powietrza oraz z instalacją sprzętu pomiarowego, jak również z jakością i porównywalnością przeprowadzonych pomiarów.".
2) W załączniku IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy, licząc od jej notyfikacji [9].
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1989 r.
dotycząca higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych
(89/437/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zapewnienie sprawnego funkcjonowania wspólnego rynku, a przede wszystkim wspólnej organizacji rynku jaj ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 2771/75 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3907/87 [5] oraz wspólnego systemu handlu dla owalbumin i laktalbumin wprowadzonego rozporządzeniem (EWG) nr 2783/75 [6], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4001/87 [7], jest rzeczą niezbędną, aby obrót produktami jajecznymi nie był dłużej ograniczany przez rozbieżności pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie wymagań sanitarnych w tym sektorze; powyższe umożliwi ujednolicenie produkcji oraz doprowadzi do konkurencji opartej na równych warunkach przy jednoczesnym zapewnieniu konsumentom wyrobów dobrej jakości;
obrót niektórymi produktami jajecznymi, które nie zostały ujęte w załączniku II do Traktatu, jest ściśle powiązany z obrotem produktami, dla których istnieje organizacja rynków; należy wyeliminować nieuczciwą konkurencję dla wszystkich produktów jajecznych;
uważa się za stosowne wyłączenie z zakresu tej dyrektywy produktów jajecznych stosowanych w małych zakładach, sklepach lub restauracjach oraz używanych do wytwarzania artykułów spożywczych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży końcowemu odbiorcy lub do konsumpcji na miejscu;
wymagania sanitarne powinny zostać określone dla produkcji, przechowywania oraz transportu produktów jajecznych; w szczególności istotne jest określenie przepisów regulujących wydawanie zezwoleń zakładom;
istotne jest również ustanowienie wymagań sanitarnych, którym muszą odpowiadać produkty jajeczne;
wspomniane przepisy muszą w taki sam sposób dotyczyć handlu w ramach Wspólnoty jak i w ramach poszczególnych Państw Członkowskich;
odpowiedzialność za spełnianie wymagań sanitarnych odnośnie produktów jajecznych, określonych w niniejszej dyrektywie ponoszą przede wszystkim producenci; właściwe władze Państw Członkowskich muszą sprawdzać, poprzez przeprowadzanie kontroli i inspekcji, czy producenci stosują się do wyżej wymienionych wymagań; przepisy odnośnie takich kontroli i inspekcji muszą uwzględniać potrzeby rynku wewnętrznego;
należy prowadzić kontrole wyrywkowe w celu wykrywania obecności pozostałości substancji potencjalnie szkodliwych dla zdrowia ludzkiego;
powinny zostać wprowadzone wspólnotowe środki kontroli w celu zagwarantowania jednolitego we wszystkich Państwach Członkowskich stosowania standardów określonych w niniejszej dyrektywie;
w kontekście handlu wewnątrzwspólnotowego, nadawca, odbiorca, lub ich przedstawiciele muszą mieć możliwość uzyskania opinii eksperta w przypadku zaistnienia sporu z właściwymi władzami Państw Członkowskich, które są krajami przeznaczenia;
warunki wprowadzania na rynek Wspólnoty produktów jajecznych wyprodukowanych w państwie trzecim, nie mogą być bardziej korzystne niż warunki określone w niniejszej dyrektywie; należy podjąć działania w celu ustalenia procedury wspólnotowej umożliwiającej przeprowadzanie inspekcji w zakładach państw trzecich;
zadanie podjęcia działań w celu zastosowania niniejszej dyrektywy powinno zostać powierzone Komisji; w tym celu należy określić procedury wprowadzające ścisłą i efektywną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa wymagania higieniczne i sanitarne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów jajecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi oraz do wytwarzania artykułów spożywczych.
Jednakże, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- finalnych artykułów spożywczych wytworzonych z produktów jajecznych określonych w art. 2 oraz objętych przepisami art. 3,
- produktów jajecznych wytwarzanych w małych zakładach, które nie podlegają żadnemu wcześniejszemu przetwarzaniu w celu ich wykorzystania do wyrobu artykułów spożywczych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży, bez pośredników, konsumentom lub do konsumpcji na miejscu bezpośrednio po przygotowaniu.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicję podaną w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 [8]. Następujące definicje mają również zastosowanie:
1) "produkty jajeczne": produkty otrzymane z jaj, ich różnych składników lub ich mieszanin, po usunięciu skorupy oraz błony, przeznaczone do spożycia przez ludzi; mogą być częściowo uzupełnione przez inne artykuły spożywcze lub dodatki; mogą być płynne, skoncentrowane, wysuszone, skrystalizowane, zamrożone, szybko zamrożone lub skoagulowane;
2) "ferma produkcyjna": nie naruszając przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 [9], ferma do produkcji jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
3) "zakład produkcyjny": zakład dopuszczony do produkcji i/lub przetwarzania produktów jajecznych;
4) "jaja popękane": jaja z uszkodzoną, ale nierozbitą skorupą i nienaruszoną błoną;
5) "partia": ilość produktów jajecznych, która zostanie wyprodukowana na takich samych warunkach, w szczególności przetworzona w trakcie jednego ciągłego procesu;
6) "przesyłka": ilość produktów jajecznych stanowiących pojedynczą dostawę do jednego miejsca przeznaczenia, w celu dalszego przetworzenia przez przemysł spożywczy lub przeznaczoną do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
7) "kraj wysyłki": Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, z którego produkty jajeczne są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego;
8) "kraj przeznaczenia": Państwo Członkowskie, do którego produkty jajeczne są przesyłane z innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
9) "pakowanie": umieszczanie produktów jajecznych w dowolnym opakowaniu;
10) "właściwe władze": departament weterynaryjny lub inny równoważny departament wyznaczony przez Państwo Członkowskie do monitorowania przestrzegania przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie;
11) "wprowadzanie na rynek": oznacza obrót produktami jajecznymi, zgodnie z definicją w art. 1 pkt. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, że tylko produkty jajeczne spełniające następujące wymagania ogólne będą produkowane jako artykuły spożywcze lub wykorzystywane przy produkcji żywności:
a) muszą one być otrzymywane z jaj kurzych, kaczych, gęsich, indyczych, perliczych lub przepiórczych, lecz nie z mieszanki jaj różnych gatunków;
b) muszą posiadać wyszczególnienie ich procentowej zawartości jaj, w przypadku, gdy są one częściowo uzupełnione przez inne artykuły spożywcze lub dodatki, które powinny spełniać wymagania zawarte w art. 12;
c) muszą zostać przetworzone i wyprodukowane w zakładzie posiadającym zezwolenie zgodnie z art. 6, który spełnia warunki zawarte w rozdziałach I i II Załącznika oraz wymagania niniejszej dyrektywy;
d) muszą zostać wyprodukowane w warunkach higienicznych, zgodnie z rozdziałami III i V Załącznika, z jaj spełniających wymagania określone w rozdziale IV Załącznika;
e) muszą zostać poddane procesowi przetworzenia dopuszczonemu przez procedurę określoną w art. 14, w taki sposób, że między innymi odpowiadają specyfikacjom analitycznym określonym w rozdziale VI załącznika;
Jednakże, gdzie jest to konieczne ze względu na proces technologiczny związany z wyprodukowaniem pewnych artykułów spożywczych z produktów jajecznych, właściwe władze zadecydują, na podstawie kryteriów, które zostaną ustalone, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, że pewne produkty jajeczne nie muszą przechodzić procesu przetwarzania; w takim przypadku produkty jajeczne muszą zostać natychmiast zużyte w tym zakładzie, w którym zostały przeznaczone do produkcji innych artykułów spożywczych;
f) muszą odpowiadać specyfikacjom analitycznym przewidzianym w rozdziale VI Załącznika;
g) muszą być poddane kontroli sanitarnej zgodnie z rozdziałem VII Załącznika;
h) muszą być opakowane zgodnie z rozdziałem VIII Załącznika;
i) muszą być przechowywane i transportowane zgodnie z rozdziałami IX i X Załącznika;
j) muszą być opatrzone znakiem zdrowotności produktu przewidzianym w rozdziale XI Załącznika oraz w przypadku przeznaczenia do bezpośredniego spożycia przez ludzi muszą spełniać wymagania dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r., dotyczącej ujednolicenia w Państwach Członkowskich przepisów związanych z oznakowaniem, wystawianiem i reklamowaniem artykułów spożywczych przeznaczonych do sprzedaży finalnemu konsumentowi [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/197/EWG [11].
Artykuł 4
Właściwe władze zapewnią, że producenci produktów jajecznych podejmą wszystkie niezbędne działania w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności, że:
- próbki do badań laboratoryjnych są pobierane w celu kontrolowania zgodności specyfikacji analitycznych z przedstawionymi w rozdziale VI Załącznika,
- produkty jajeczne, które nie mogą być przechowywane w temperaturze pokojowej są transportowane lub przechowywane w temperaturach przewidzianych w rozdziałach IX i X Załącznika,
- określany jest okres gwarancji przechowywania produktów jajecznych,
- wyniki różnych kontroli i testów są rejestrowane i zachowywane do wglądu dla wymienionych władz przez okres dwóch lat,
- każda partia jest oznakowana w sposób umożliwiający rozpoznanie daty przetworzenia; oznaczenie przesyłki musi być zamieszczone w rejestrze produkcyjnym oraz na znaku zdrowotności produktu, określonym w rozdziale XI.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że będą prowadzone kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie farmakologiczne lub hormonalne oraz pozostałości antybiotyków, pestycydów, detergentów i innych substancji, które są szkodliwe lub mogą zmieniać właściwości organoleptyczne produktów jajecznych lub powodujących, że spożywanie produktów jajecznych jest niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.
2.
W przypadku, gdy w badanych produktach jajecznych zostaną stwierdzone pozostałości w ilościach przekraczających poziomy ustalone zgodnie z ust. 4, nie wolno ich używać do żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi lub umieszczać na rynku w celu wykorzystania przy produkcji artykułów spożywczych lub do bezpośredniego spożycia.
3.
Badania wykrywające pozostałości muszą być prowadzone według wypróbowanych i naukowo uznawanych metod, w szczególności zgodnie z metodami zalecanymi w dyrektywach Wspólnoty lub innymi normami międzynarodowymi.
Musi istnieć możliwość oceny testów na obecność pozostałości, z wykorzystaniem metod referencyjnych opracowanych, zgodnie z procedurą w art. 14, po uprzednim wyrażeniu opinii przez Naukowy Komitet Weterynaryjny.
Zgodnie z tą samą procedurą w każdym Państwie Członkowskim musi zostać wyznaczone, co najmniej jedno laboratorium referencyjne w celu prowadzenia badań odnośnie pozostałości, w przypadkach, do których mają zastosowanie art. 7 i 8.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich metody referencyjne oraz wykaz laboratoriów referencyjnych.
4.
Stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada przyjmuje:
- szczegółowe ustalenia odnośnie do monitoringu,
- poziomy tolerancji dla substancji, o których mowa w ust. 2,
- częstotliwość pobierania próbek.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie tworzą listy swoich zakładów produkcyjnych posiadających zezwolenie, z których każdy musi posiadać numer zezwolenia.
Państwa Członkowskie przekażą wymienione listy pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Żadne z Państw Członkowskich nie wyda zezwolenia zakładowi, jeżeli nie zostanie zapewniona zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie cofnie zezwolenie, jeśli warunki, na podstawie których zezwolenie zostało uzyskane, nie są spełniane.
Pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja zostaną powiadomione o cofnięciu zezwolenia.
2.
Właściwe władze są odpowiedzialne za regularne przeprowadzanie inspekcji i nadzoru nad zakładami produkcyjnymi oraz pakowaniem; każdorazowo zostanie im zapewniony swobodny dostęp do wszystkich części zakładu produkcyjnego w celu sprawdzenia czy przestrzegane są przepisy niniejszej dyrektywy.
W przypadku, gdy inspekcja wykaże, że nie wszystkie wymagania niniejszej dyrektywy są spełnione, właściwe władze podejmą odpowiednie działania w celu naprawienia zaistniałej sytuacji.
Artykuł 7
1. Eksperci Komisji mogą we współpracy z właściwymi władzami przeprowadzać kontrole na miejscu, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy; w szczególności mogą oni sprawdzać, czy zakład posiadający zezwolenie zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75, aktualnie spełnia wymagania dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzane są kontrole, zapewni ekspertom wszelką niezbędną pomoc w trakcie wykonywanych obowiązków.
Komisja poinformuje zainteresowane Państwo Członkowskie o wynikach kontroli.
Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie działania w celu uwzględnienia wyników kontroli.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie podejmie takich działań Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, podjąć decyzję w wyniku której dane Państwo Członkowskie musi wstrzymać wprowadzanie na rynek produktów jajecznych pochodzących z zakładu, który nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy.
2.
Przed rozpoczęciem kontroli, o której mowa w ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, zostaną ustalone ogólne warunki stosowania tego artykułu i zostaną ustalone zalecenia Komisji obejmujące zasady postępowania w trakcie kontroli, zgodnie z ust. 1.
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 6 i 7, kraj przeznaczenia może, jeżeli istnieją poważne podstawy do podejrzewania nieprawidłowości, przeprowadzać niedyskryminujące inspekcje produktów jajecznych, w celu sprawdzenia zgodności przesyłki z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Inspekcje, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane w miejscu przeznaczenia towarów lub w innym odpowiednim miejscu, pod warunkiem, że wybór takiego miejsca możliwie jak najmniej zakłóca trasę przewozu towarów.
Inspekcje takie muszą być przeprowadzane możliwie jak najszybciej, żeby nadmiernie nie opóźniały wprowadzenia produktów jajecznych na rynek lub nie powodowały opóźnień mogących obniżać ich jakość.
3.
Jeżeli podczas trwania inspekcji przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 i 2 zostanie stwierdzone, że produkty jajeczne nie odpowiadają niniejszej dyrektywie, właściwe władze kraju przeznaczenia mogą przedstawić nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicielowi możliwości wycofania przesyłki z rynku w celu poddania jej dalszej obróbce lub też wykorzystania jej do innych celów, jeśli jest to dopuszczalne ze względów sanitarnych. Jeżeli nie jest to dopuszczalne, alternatywą musi być zniszczenie produktów jajecznych.
W każdym przypadku właściwe władze podejmą środki ostrożności, aby zapobiec nieodpowiedniemu zużyciu takich produktów jajecznych.
4. a) Decyzje oraz podstawy do ich podjęcia muszą zostać przedłożone nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicielowi.
Na żądanie takiej osoby należy podać przyczyny podjętych decyzji i przedłożyć je na piśmie wraz ze szczegółowymi informacjami co do dostępnych środków odwoławczych, ich rodzajów oraz ograniczeń czasowych, w ramach których należy podjąć działanie.
Środki odwoławcze dostępne dla nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawiciela nie zostaną objęte niniejszą dyrektywą.
b) Jeżeli takie decyzje zostały podjęte z powodu zaistnienia szczególnie poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, należy niezwłocznie powiadomić właściwe władze wysyłającego Państwa Członkowskiego oraz Komisję.
c) W następstwie takiego zawiadomienia można podjąć odpowiednie środki, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, w szczególności w celu koordynacji działań podejmowanych w innych Państwach Członkowskich odnośnie produktów jajecznych.
5.
Państwa Członkowskie przyznają nadawcy produktów jajecznych, które w wyniku inspekcji przeprowadzonej według ust. 1, nie mogły zostać wprowadzone na rynek, prawo do zasięgnięcia opinii eksperta.
Ekspert musi być obywatelem jednego z Państw Członkowskich, jednak ani z kraju wysyłki ani z kraju przeznaczenia.
Komisja w odpowiedzi na wniosek Państw Członkowskich, przedstawi listę ekspertów, którym może zostać zlecone przygotowanie takiej opinii.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 9
Jeżeli jakieś Państwo Członkowskie po przeprowadzeniu inspekcji, zgodnie z art. 8, uzna, że przepisy niniejszej dyrektywy nie są już przestrzegane w którymś z zakładów innego Państwa Członkowskiego, powiadomi o tym właściwe władze tego Państwa Członkowskiego.
Władze te podejmą wszystkie niezbędne działania oraz powiadomią właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i przyczynach ich podjęcia.
Jeżeli pierwsze Państwo Członkowskie obawia się, że wymienione działania nie zostały podjęte lub są nieodpowiednie, obydwa Państwa Członkowskie będą poszukiwały sposobów i środków naprawy sytuacji, jeśli jest to konieczne, poprzez przeprowadzenie inspekcji zakładu.
Zainteresowane Państwa Członkowskie poinformują Komisję o sporze i o osiągniętych rozwiązaniach.
Jeżeli niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia między Państwami Członkowskimi, jedno z nich w odpowiednim czasie przedstawi sprawę Komisji, która zleci jednemu lub kilku ekspertom wydanie opinii.
W oczekiwaniu na opinię, wysyłające Państwo Członkowskie nasili kontrole produktów jajecznych pochodzących z danego zakładu oraz, na prośbę Państwa Członkowskiego przeznaczenia, Komisja wyśle bezzwłocznie eksperta do zakładu wysyłającego, w celu zaproponowania odpowiednich tymczasowych środków ochronnych.
W świetle opinii wymienionej w akapicie czwartym lub w efekcie kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 7 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą mieć prawo, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, do czasowego zakazania wprowadzania na ich terytorium produktów jajecznych pochodzących z tego zakładu.
Uprawnienie to może zostać cofnięte, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, na podstawie kolejnej opinii wydanej przez jednego lub kilku ekspertów.
Eksperci są obywatelami Państwa Członkowskiego niezaangażowanego w spór.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 10
Załącznik do niniejszej dyrektywy zmienia Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 11
1.
W oczekiwaniu na wdrożenie przepisów niniejszej dyrektywy, krajowe przepisy określające zasady importu produktów jajecznych z państw trzecich obowiązują nadal i nie mogą one być bardziej korzystne niż przepisy dotyczące zasad handlu wewnątrzwspólnotowego.
2.
Inspekcje odbywające się na miejscu są przeprowadzane przez ekspertów z Państw Członkowskich oraz Komisji.
Eksperci Państw Członkowskich, którym zleca się przeprowadzenie inspekcji są wyznaczani przez Komisję spośród zaproponowanych przez Państwa Członkowskie.
Inspekcje są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.
3.
Lista zakładów spełniających wymagania przedstawione w Załączniku jest opracowywana zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
4.
Świadectwo zdrowia towarzyszące produktom importowanym oraz rodzaj i forma znaku zdrowotności stosowane dla produktów muszą odpowiadać wzorcowi określonemu zgodnie z procedurą z art. 14.
Artykuł 12
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje, które spośród dodatkowych substancji zawartych w liście dodatków zatwierdzonych na podstawie obowiązujących przepisów Wspólnoty w zakresie dodatków dopuszczonych do stosowania w artykułach spożywczych, mogą być stosowane przy produkcji produktów jajecznych, określonych w art. 3 lit. a) oraz ustali szczegółowe zasady ich stosowania.
W oczekiwaniu na tę decyzję nadal obowiązują w tym zakresie przepisy krajowe.
Artykuł 13
1.
W przypadku konieczności zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest niezwłocznie przedstawiana przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r. (dalej zwanego Komitetem).
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt działań, które powinny zostać podjęte.
Komitet wyda swoją opinię na temat projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostanie wydana większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu, który przewiduje podjęcie decyzji przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Komisja przyjmie zamierzone działania, jeśli będą one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli jednak zamierzone działania nie będą zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli opinia taka nie zostanie wydana, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie propozycję dotyczącą działań, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie 15 dni od daty skierowania sprawy do Rady, Rada nie podejmie żadnej decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, za wyjątkiem odrzuconych przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
1.
W przypadku konieczności zastosowania procedury określonej w tym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt działań, które powinny być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię odnośnie projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje wydana większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu, który przewiduje przyjęcie decyzji podjętych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Komisja przyjmuje zaproponowane działania, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli zaproponowane działania nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli opinia taka nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od daty skierowania sprawy do Rady, Rada nie podejmie żadnych działań, Komisja przyjmuje zaproponowane środki, za wyjątkiem odrzuconych przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Komisja przedkłada Radzie, najpóźniej do 31 grudnia 1994 r., sprawozdanie dotyczące nabytych doświadczeń w tym zakresie, wraz z propozycjami, gdzie jest to stosowne, mającymi na celu dostosowanie załącznika do niniejszej dyrektywy ze szczególnym uwzględnieniem osiągnięć naukowych i technologicznych.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 lipca 1989 r.
zmieniająca w odniesieniu do europejskich norm emisyjnych dla samochodów o pojemności mniejszej niż 1,4 litra dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczanie powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(89/458/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego przez okres upływający dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w sprawie ochrony środowiska naturalnego, zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r., wzywał do wzięcia pod uwagę najnowszych osiągnięć nauki w zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza wywołanego spalinami z pojazdów silnikowych oraz wzywał do odpowiedniej zmiany przyjętych wcześniej dyrektyw;
trzeci program działań przewiduje podjęcie dodatkowych wysiłków w celu znacznego zmniejszenia obecnego poziomu emisji zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych;
dyrektywa 70/220/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/436/EWG [5], ustanawia wartości graniczne dla emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z takich silników; te wartości graniczne zostały po raz pierwszy zmniejszone dyrektywą 74/290/EWG [6] i uzupełnione, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [7], przez wartości graniczne dopuszczalnych emisji tlenków azotu; wartości graniczne tych trzech związków zanieczyszczających były kolejno zmniejszane dyrektywami 78/665/EWG [8], 83/351/EWG [9] oraz 88/76/EWG [10], a wartości graniczne dla emisji cząstek stałych z silników Diesla zostały wprowadzone dyrektywą 88/436/EWG;
prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że we Wspólnocie są dostępne lub są doskonalone technologie, które pozwalają na dalsze zmniejszenie rozważanych wartości granicznych dla wszystkich pojemności silników;
należy podjąć szczególny wysiłek w celu wpierania czystych technologii w odniesieniu do pojazdów silnikowych w kontekście programu badawczego w celu rozwoju nowych technologii;
w celu umożliwienia europejskiemu środowisku naturalnemu najpełniejszego skorzystania z tych przepisów i równocześnie zapewnienia jednolitości rynku wydaje się konieczne, aby przyjąć bardziej rygorystyczne europejskie normy oparte na harmonizacji całkowitej, które będą co najmniej tak rygorystyczne jak w Stanach Zjednoczonych Ameryki i tak jak te, które przegłosował Parlament Europejski; wartości graniczne oparte są na aktualnych procedurach badań ustanowionych w dyrektywie 70/220/EWG i muszą być ponownie sprawdzone, gdy zostaną uzupełnione o badanie reprezentatywne dla warunków na obszarach pozamiejskich;
w świetle znaczącej roli odgrywanej przez emisje zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych i ich udziału we wpływie gazów na powstawanie efektu cieplarnianego w szczególności ich emisje CO2 muszą być ustabilizowane i sukcesywnie zmniejszone zgodnie z decyzją Rady Zarządzającej Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) z dnia 24 maja 1989 r., w szczególności jej pkt 11 lit. d),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. W ppkt 5.2.1.1.4. ostatni wiersz tabeli otrzymuje brzmienie:
"C < 1400 _BAR_ 19 _BAR_ 5 _BAR_ —". _BAR_
2. W ppkt 7.1.1.1. ostatni wiersz tabeli otrzymuje brzmienie:
"C < 1400 _BAR_ 22 _BAR_ 5,8 _BAR_ —". _BAR_
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1990 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez emisje z silników o pojemności poniżej 1400 cm3:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [11] ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [12], lub udzielenia krajowej homologacji typu,
lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu silnikowego,
w przypadku gdy emisje z tego typu pojazdu silnikowego lub z tych pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 lipca 1992 r., w odniesieniu do typów pojazdów wyposażonych w silniki o pojemności poniżej 1400 cm3, Państwa Członkowskie:
- nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG,
- odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu silnikowego,
z którego emisje nie spełniają wymogów załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 31 grudnia 1992 r., w odniesieniu do pojazdów wyposażonych w silniki o pojemności poniżej 1400 cm3, Państwa Członkowskie zabraniają pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów, z których emisje nie spełniają wymogów załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ulgi podatkowe dla pojazdów objętych niniejszą dyrektywą.
Takie ulgi są zgodne z postanowieniami Traktatu oraz spełniają następujące warunki:
- mają zastosowanie do wszystkich produkowanych w kraju samochodów oraz pojazdów przywożonych w celu wprowadzenia do obrotu w Państwie Członkowskim i mających zamontowane wyposażenie pozwalające na spełnienie z wyprzedzeniem europejskich norm, które mają być spełnione w 1992 r.,
- wygasają w terminie ustanowionym w art. 2 ust. 3 dla obowiązkowego wejścia w życie wartości emisji dla nowych pojazdów,
- dla każdego typu pojazdu mają wartość znacząco niższą niż rzeczywisty koszt wyposażenia zamontowanego w celu osiągnięcia wartości ustalonych dla jego montowania w pojeździe.
Komisja powiadamiana jest o wszelkich planach wprowadzenia lub zmiany ulg podatkowych określonych w akapicie pierwszym w terminie pozwalającym jej na przekazanie uwag.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Przed końcem 1990 r. Rada, na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, decyduje o:
- ustaleniu, również dla pojazdów wyposażonych w silniki o pojemności większej lub równej 1400 cm3, dat i norm ustanowionych w niniejszej dyrektywie na podstawie poprawionej europejskiej procedury badań obejmującej cykl jazdy pozamiejskiej,
- włączeniu do tej poprawionej europejskiej procedury badań wartości granicznych ustanowionych w niniejszej dyrektywie dla pojazdów wyposażonych w silniki o pojemności poniżej 1400 cm3.
Artykuł 6
Stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, który bierze pod uwagę wyniki trwających prac dotyczących efektu cieplarnianego, Rada decyduje o środkach przeznaczonych do ograniczenia emisji CO2 z pojazdów silnikowych.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 lipca 1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głębokości bieżnika opon niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(89/459/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie przyjęli w dniu 19 grudnia 1984 r. rezolucję o bezpieczeństwie drogowym [4], zwracając się do Komisji o przedłożenie Radzie propozycji w tej sprawie;
przepisy dotyczące minimalnej głębokości bieżnika opon, mimo iż stanowią indywidualny i specyficzny problem, znajdują się wśród celów i prac objętych harmonogramem na 1986 r., który był Rokiem Bezpieczeństwa Drogowego we Wspólnocie;
Parlament Europejski przyjął w dniu 18 lutego 1986 r. rezolucję w sprawie programu Komisji odnośnie do Roku Bezpieczeństwa Drogowego 1986 [5], która wymieniała kwestię głębokości bieżnika opon jako jeden z przepisów Komisji, które mają zostać przyjęte jak najszybciej;
przepisy tego rodzaju muszą zapewniać wyższy stopień bezpieczeństwa;
wymogi krajowe regulujące minimalną głębokość bieżnika w Państwach Członkowskich różnią się między sobą i różnice te powodują problemy odnośnie do przestrzegania prawa drogowego przez kierowców używających swych pojazdów na terytoriach różnych Państw Członkowskich;
harmonizacja tych wymogów ułatwi swobodny przepływ pojazdów i podróże indywidualne między Państwami Członkowskimi oraz pomoże usunąć bariery w handlu i zakłócenia konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, że głębokość głównych rowków bieżnika opon dla pojazdów kategorii M1, N1, 01 i 02, określonych w załączniku I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [7], przez cały okres eksploatacji wynosi co najmniej 1,6 mm.
"Główne rowki" oznaczają szerokie rowki w środkowej części powierzchni bieżnika, która obejmuje około trzech czwartych powierzchni szerokości bieżnika.
Artykuł 2
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy lub ustanowić szczególne przepisy dotyczące pojazdów o znaczeniu historycznym oraz pojazdów oryginalnie wyposażonych opony, zarówno pneumatyczne, jak i inne, które jako nowe miały bieżnik o głębokości poniżej 1,6 mm, pod warunkiem że będąc wyposażone w takie opony, są używane w wyjątkowych warunkach oraz nigdy lub prawie nigdy nie poruszają się po drogach publicznych.
Artykuł 3
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 czerwca 1991 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1992 r.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tekstach przepisów przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
OSIEMNASTA DYREKTYWA RADY
z dnia 18 lipca 1989 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - zniesienie niektórych odstępstw przewidzianych w art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG
(89/465/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[4], zmieniona Aktem o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, pozwala Państwom Członkowskim na stosowanie odstępstw odnośnie do zasady wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w okresie przejściowym, określonym pierwotnie na pięć lat; Rada zobowiązała się do podjęcia w stosownych przypadkach, na wniosek Komisji, działań dotyczących zniesienia, przed upływem tego okresu, części lub wszystkich tego rodzaju odstępstw;
w systemie własnych źródeł dochodów Wspólnoty wiele spośród tych odstępstw powoduje trudności w obliczaniu kompensaty przewidzianej w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r., w sprawie ostatecznych, jednolitych ustaleń dotyczących gromadzenia zasobów własnych narosłych z tytułu podatku od wartości dodanej[5]; podstawą zniesienia tych odstępstw jest zapewnienie wydajniejszego funkcjonowania tego systemu;
zniesienie tych odstępstw przyczyni się również do zwiększenia neutralności systemu podatku od wartości dodanej na poziomie Wspólnoty;
część z wyżej wymienionych odstępstw powinna zostać zniesiona odpowiednio od dnia 1 stycznia 1990 r., 1 stycznia 1991 r., 1 stycznia 1992 r. oraz 1 stycznia 1993 r.,
uwzględniając przepisy Aktu o Przystąpieniu, Republika Portugalska ma prawo, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r., odroczyć zniesienie zwolnienia transakcji określonych w pkt 3 i 9 załącznika F do dyrektywy 77/388/EWG,
najpóźniej do dnia 1 stycznia 1991 r.
Rada powinna na podstawie sprawozdania Komisji dokonać przeglądu sytuacji w zakresie odstępstw przewidzianych w art. 28 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG, w tym odstępstwa określonego w art. 1 pkt 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy, oraz podjąć decyzję, na podstawie wniosku złożonego przez Komisję, o zniesieniu tych odstępstw mając na względzie wszelkie naruszenia zasad konkurencji, które wyniknęły z ich stosowania lub też które mogą wyniknąć w przyszłości w związku z zakończeniem procesu tworzenia rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. wykreśla się transakcje określone w załączniku E pkt 1, 3-6, 8, 9, 10, 12, 13 oraz 14.
Państwa Członkowskie, które dnia 1 stycznia 1989 r. stosowały podatek od wartości dodanej do transakcji wymienionych w załączniku E pkt 4 i 5, mają prawo do stosowania warunków określonych w art. 13A ust. 2 lit. a) tiret ostatnie, również do świadczenia usług i dostaw towarów, stosownie do art. 13A ust. 1 lit. m) i n), w przypadku gdy działania takie są podejmowane przez instytucje prawa publicznego.
2) Z załącznika F:
a) Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. wykreśla się transakcje określone w pkt 3, 14 i 18-22;
b) Z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r. wykreśla się transakcje określone w pkt 4, 13, 15 i 24;
c) Z mocą od dnia 1 stycznia 1992 r. wykreśla się transakcje określone w pkt 9;
d) Z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. wykreśla się transakcje określone w pkt 11.
Artykuł 2
Republika Portugalska ma prawo, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r., odroczyć terminy, określone w art. 1 pkt 2 lit. a), skreślenia pkt 3 z załącznika F oraz w art. 1 pkt 2 lit. c), skreślenia pkt 9 z załącznika F.
Artykuł 3
Do dnia 1 stycznia 1991 r.
Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, dokona przeglądu sytuacji w zakresie innych odstępstw określonych w art. 28 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG, włączając te, o których mowa w art. 1 pkt 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy, oraz, działając na wniosek Komisji, podejmie decyzję o ich zniesieniu uwzględniając wszelkie zniekształcenia konkurencji, które wyniknęły z ich stosowania lub też które mogą wyniknąć wskutek środków podjętych w celu zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego.
Artykuł 4
W odniesieniu do transakcji określonych w art. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą podjąć środki dotyczące odliczania podatku od wartości dodanej w celu całkowitego lub częściowego zapobieżenia sytuacji, w której zainteresowani podatnicy wyciągają nieuzasadnione korzyści lub ponoszą nieuzasadnione straty.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w terminach określonych w art. 1 i 2.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o podstawowych przepisach prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 17 lipca 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywy Rady: 70/157/EWG, 70/220/EWG, 72/245/EWG, 72/306/EWG, 80/1268/EWG i 80/1269/EWG odnoszące się do pojazdów silnikowych
(89/491/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu zewnętrznego i układu wydechowego pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/436/EWG [4], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do eliminowania zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych [5], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/306/EWG z dnia 2 sierpnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach [6], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [7], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1269/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych [8], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/195/EWG [9], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 88/76/EWG [10] zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG wprowadziła wymogi dotyczące stosowania benzyny bezołowiowej; dostosowanie istniejących silników do tej benzyny powoduje w wielu przypadkach konieczność wprowadzenia zmian technicznych w celu uzyskania zgodności z wymienionymi powyżej dyrektywami; ułatwienie postępowania administracyjnego związanego z koniecznymi zmianami procedur homologacji typu odnośnych pojazdów wydaje się stosowne, aby ułatwić szybkie rozszerzenie stosowania benzyny bezołowiowej; wydaje się także konieczne sprecyzowanie specyfikacji dyrektywy 88/76/EWG zapobiegającej ponownemu tankowaniu benzyny ołowiowej do pojazdów wyposażonych w urządzenia do ograniczania emisji, na które benzyna ołowiowa miałaby niekorzystny wpływ; wydaje się również stosowne wprowadzenie nowego paliwa referencyjnego do silników Diesla, określonego w tej dyrektywie, do dyrektywy 72/306/EWG dotyczącej emisji zanieczyszczeń z takich silników; właściwym jest dostosowanie przy tej okazji przepisów technicznych dyrektywy 80/1269/EWG, odnoszącej się do mocy silników, do przepisów odpowiedniego rozporządzenia Europejskiej Komisji Gospodarczej;
pożądane jest jak najszybsze wprowadzenie poprawek zawartych w niniejszej dyrektywie do ustawodawstw krajowych, ponieważ są one szczególnie potrzebne w okresie przejściowym, kiedy będą jednocześnie istniały pojazdy wymagające stosowania benzyny ołowiowej i pojazdy wymagające stosowania benzyny bezołowiowej;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W następujących dyrektywach wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami do niniejszej dyrektywy:
- do dyrektywy 70/157/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I,
- do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II,
- do dyrektywy 72/245/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III,
- do dyrektywy 72/306/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV,
- do dyrektywy 80/1268/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V,
- do dyrektywy 80/1269/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VI.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 1 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 sierpnia 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/758/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop pojazdów silnikowych i ich przyczep
(89/516/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/758/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop pojazdów mechanicznych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [4], w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle dotychczasowych doświadczeń jest obecnie możliwe uproszczenie znaku homologacji EWG części dla świateł tego typu, jeżeli są zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone z innymi światłami, oraz możliwa jest zmiana niektórych przepisów w celu uwzględnienia dokonanego w międzyczasie postępu technicznego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W wykazie załączników oraz w załącznikach 0, I, II i III do dyrektywy 76/758/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
a) - odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, udzielenia homologacji EWG, wydania dokumentu określonego art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli światła obrysowe, przednie światła pozycyjne (boczne), tylne światła pozycyjne (boczne) i światła stop są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji w odniesieniu do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zakazać wprowadzenia do obrotu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop, które opatrzone są znakiem homologacji EWG części nadanym zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 1990 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie wydają dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, w którym światła obrysowe, przednie światła pozycyjne (boczne), tylne światła pozycyjne (boczne) i światła stop nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w stosunku do typu pojazdu, w którym światła obrysowe, przednie światła pozycyjne (boczne), tylne światła pozycyjne (boczne) i światła stop nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udzielają homologacji EWG części w odniesieniu do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop, jeżeli nie są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w stosunku do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop, jeżeli światła te nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1995 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzania do eksploatacji pojazdów, których światła obrysowe, przednie światła pozycyjne (boczne), tylne światła pozycyjne (boczne) i światła stop nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, jak również wprowadzania na rynek tych świateł, które nie są opatrzone znakiem homologacji części udzielonej zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 lit. b) powyżej Państwa Członkowskie nadal uznają homologacje EWG części udzielone dla typu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop zgodnie z przepisami dyrektywy 76/758/EWG, pod warunkiem że urządzenia te mają zostać zamontowane w pojazdach będących już w eksploatacji oraz mogą udzielić homologacji EWG części dla typu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stop zgodnie z przepisami dyrektywy 76/758/EWG pod warunkiem, że takie urządzenia przeznaczone są do użycia jako części zamienne do będących w eksploatacji pojazdów i że nie jest technicznie możliwe dostosowanie tych urządzeń do przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 31 grudnia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy przyjęte zgodnie z akapitem pierwszym powinny zawierać wyraźne odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 sierpnia 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/761/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów
(89/517/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/761/WE z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle doświadczeń oraz z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć, możliwe jest obecnie uzupełnienie i lepsze dostosowanie niektórych wymogów do faktycznych warunków ruchu, poprawiając w ten sposób bezpieczeństwo użytkowników pojazdów oraz innych użytkowników dróg;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W wykazie załączników oraz załącznikach I, II, V i VI do dyrektywy 76/761/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Dodaje się załącznik VII, przedstawiony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r., żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) - odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów;
z przyczyn odnoszących się do reflektorów spełniających funkcję świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych świateł, zwanych dalej odpowiednio "reflektorami" i "żarówkami", jeśli te ostatnie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji części w odniesieniu do wymienionych reflektorów i żarówek, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zakazać wprowadzenia do obrotu reflektorów i żarówek, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części wydanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 1990 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie wydają dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG, w odniesieniu do typu pojazdów, w których reflektory i żarówki nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdów, w których wymienione reflektory i żarówki nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udzielają homologacji EWG części dla reflektorów i żarówek, jeżeli nie są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji części dla wymienionych reflektorów i żarówek, jeżeli nie są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 1994 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, w których reflektory i żarówki nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, jak również zakazać wprowadzania do obrotu reflektorów i żarówek nieposiadających znaku homologacji wydanego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 lit. b) powyżej, Państwa Członkowskie nadal uznają homologacje EWG części, udzielone dla typu reflektorów i typu żarówek w zastosowaniu przepisów dyrektywy 76/761/EWG, które są przeznaczone do zamontowania w pojazdach będących już w eksploatacji.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 31 grudnia 1989 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte zgodnie z akapitem pierwszym zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 sierpnia 1989 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/538/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(89/518/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/538/WE z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/354/EWG [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytych doświadczeń i najnowszych osiągnięć jest obecnie możliwe uproszczenie znaku homologacji EWG części dla tych świateł, jeżeli są zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone z innymi światłami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach 0 i II do dyrektywy 77/538/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
a) - odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu z przyczyn odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych, jeśli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji w odniesieniu do wspomnianych tylnych świateł przeciwmgielnych, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zakazać wprowadzenia do obrotu tylnych świateł przeciwmgielnych, które opatrzone są znakiem homologacji EWG części wydanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 31 grudnia 1989 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 sierpnia 1989 r.
uzupełniająca i zmieniająca dyrektywę 77/535/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(89/519/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 89/284/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 89/284/EWG uzupełnia i zmienia dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do wapnia, magnezu, sodu i zawartości siarki w nawozach;
dyrektywa Komisji 77/535/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/566/EWG [4], przewiduje urzędowe kontrole nawozów EWG służące sprawdzeniu zgodności z wymaganiami nałożonymi przepisami wspólnotowymi dotyczącymi jakości i składu nawozów; dyrektywa ta powinna być uzupełniona w taki sposób, by nawozy, do których odnosi się dyrektywa Rady 89/284/EWG, mogły być również kontrolowane; metody 5.1, 5.2, 5.3 i 5.4 należy zastąpić; przepisy ogólne odnoszące się do metod analizowania nawozów stosowane do wszystkich metod powinny zostać dodane do uwag ogólnych załącznika II;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Nawozów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Przepisy ogólne odnoszące się do metod stosowanych przy analizowaniu nawozów zawarte w załączniku I do niniejszej dyrektywy zostały dodane do uwag ogólnych zawartych w załączniku II do dyrektywy 77/535/EWG.
2.
Metody 8.1–8.10 zawarte w załączniku II do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II dyrektywy 77/535/EWG.
3.
W załączniku II do dyrektywy 77/535/EWG skreśla się metody 5.1–5.4.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 września 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte na mocy tiret pierwszego powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 września 1989 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(89/520/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 88/485/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika zgodnie z postępem naukowym lub technicznym;
badania dotyczące nowego produktu należącego do grupy aminokwasów wykazały, że produkt ten spełnia wymogi dyrektywy 82/471/EWG i jego stosowanie w żywieniu zwierząt powinno być zatem dozwolone pod pewnymi warunkami;
uznano za konieczne zmienić cechy charakterystyczne składu produktów i warunki specjalne ustanowione w Załączniku dla "Hydroksyanalogów aminokwasów";
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w niniejszym Załączniku do dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1990 r.
Przepisy przyjęte na podstawie ustępu pierwszego zawierają wyraźne odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 września 1989 r.
uzupełniająca i zmieniająca dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do pierwiastków śladowych boru, kobaltu, miedzi, żelaza, manganu, molibdenu i cynku w nawozach
(89/530/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/284/EWG [5], ustanawia reguły dotyczące wprowadzania do obrotu nawozów typu EWG. Okazało się niezbędne rozszerzenie wymienionej wyżej dyrektywy, tak aby obejmowała siedem pierwiastków śladowych zawartych w tych nawozach (bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden i cynk);
dyrektywa 76/116/EWG powinna mieć odtąd zastosowanie do stałych i płynnych nawozów wprowadzanych indywidualnie do obrotu i zawierających jeden lub więcej pierwiastków śladowych oraz ich mieszanin lub określonych związków chelatowych pierwiastków śladowych;
dyrektywy dotyczące nawozów powinny być stale uzupełniane i aktualizowane w odniesieniu do dostosowania do postępu naukowego i technicznego produktów wymienionych w załącznikach do tych dyrektyw; w tym celu uznano za niezbędne rozszerzenie zadań Komitetu przewidzianych w dyrektywie 76/116/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Stałe lub płynne nawozy wymienione w rozdziale A Załącznika, zawierające tylko jeden z następujących pierwiastków śladowych: bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden lub cynk oraz odpowiadające wymaganiom z rozdziału A, mogą być oznakowane jako "NAWÓZ EWG".
2.
Mieszanki dwóch lub większej liczby nawozów określonych w ust. 1, zawierające przynajmniej dwa różne pierwiastki śladowe, mogą być oznakowane jako "NAWÓZ EWG", o ile odpowiadają wymaganiom rozdziału B Załącznika.
Artykuł 2
Nawozy EWG zgodne z przepisami art. 1 są pakowane.
Artykuł 3
1.
Zawartość jednego lub większej liczby pierwiastków śladowych: boru, kobaltu, miedzi, żelaza, manganu, molibdenu lub cynku w nawozach EWG wymienionych w załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG jest podawana, o ile spełnione są dwa następujące warunki:
a) pierwiastki śladowe zostały dodane i występują co najmniej w minimalnych ilościach wymienionych w rozdziałach C i D Załącznika do niniejszej dyrektywy;
b) nawóz EWG nadal odpowiada wymaganiom załącznika I do dyrektywy 76/116/EWG.
2.
W przypadku gdy pierwiastki śladowe są naturalnymi składnikami surowców, które mają dostarczyć pierwiastków głównych i wtórnych, wówczas ich podawanie nie jest obowiązkowe, przy założeniu, że te pierwiastki śladowe występują co najmniej w minimalnych ilościach wymienionych w rozdziałach C i D Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Następujące obowiązkowe oznaczenia są przewidziane w celu identyfikacji nawozów objętych niniejszą dyrektywą:
a) informacja "NAWÓZ EWG" drukowanymi literami;
b) oznaczenie typu nawozu:
- zgodnie z rozdziałem A Załącznika,
- lub jako oznaczenie typu "mieszanina pierwiastków śladowych", po którym następują nazwy lub symbole chemiczne zawartych pierwiastków śladowych,
- lub zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 76/116/EWG; w takim przypadku oznaczenie typu należy uzupełnić o wskazówkę:
"z pierwiastkami śladowymi"
lub
"z…", po którym następuje nazwa (nazwy) lub symbole chemiczne zawartych pierwiastków śladowych.
Tylko w przypadku pierwiastków głównych i wtórnych objętych dyrektywą 76/116/EWG należy po oznaczeniu typu umieścić dane liczbowe dotyczące zawartości.
Jeśli występuje kilka pierwiastków śladowych, są one wymieniane w kolejności alfabetycznej ich symboli chemicznych: B, Co, Cu, Fe, Mn, Mo, Zn;
c) gwarantowana zawartość w odniesieniu do każdej substancji odżywczej oraz gwarantowane formy i/lub rozpuszczalności, o ile są one wymienione w załącznikach do dyrektywy 76/116/EWG, oraz do każdego występującego pierwiastka śladowego zgodnie z art. 6;
d) w przypadku gdy pierwiastek śladowy występuje całkowicie lub częściowo w formie organicznie związanej, nazwa tego pierwiastka uzupełniona jest o jedną z następujących informacji:
- "jako związek chelatowy…" (nazwa czynnika chelatującego lub jej skrót wymieniony w rozdziale E pkt 1 Załącznika),
- "jako kompleks…" (nazwa czynnika kompleksotwórczego wymieniona w rozdziale E pkt 2 Załącznika).
W przypadku nawozów zawierających wyłącznie jeden pierwiastek śladowy (rozdział A Załącznika) zawartość tego pierwiastka śladowego jest wyrażana w procentach wagowych, w liczbach całkowitych lub w miarę potrzeby z jednym miejscem dziesiętnym po przecinku.
W przypadku nawozów zawierających kilka pierwiastków śladowych liczba miejsc dziesiętnych po przecinku dla danego pierwiastka śladowego może być taka jak wymieniona w rozdziałach B, C i D Załącznika.
Pierwiastki śladowe są wyrażane zarówno słowami, jak i przy użyciu właściwych symboli chemicznych.
W odniesieniu do produktów wymienionych w rozdziałach A i B Załącznika etykieta lub dokumenty towarzyszące muszą zawierać, poniżej danych nieobowiązkowych i obowiązkowych, następującą wskazówkę:
"Stosować tylko w przypadku rzeczywistej potrzeby.
Nie przekraczać zalecanej dawki.".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wymagać na swoim terytorium, bez hamowania handlu i na odpowiedzialność osoby odpowiedzialnej za obrót, podawania wskazówek dotyczących dozowania oraz odpowiednich warunków stosowania dla danych warunków glebowych oraz warunków uprawy, w jakich dany nawóz będzie używany.
Te informacje muszą być wyraźnie oddzielone na etykiecie od obowiązkowych informacji przewidzianych w art. 4.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wymagają, że zawartość pierwiastków śladowych we wprowadzanych do obrotu nawozach EWG musi być podawana w formie pierwiastków (B, Co, Cu, Fe, Mn, Mo, Zn).
Zawartość pierwiastków śladowych w nawozie jest podawana w następujący sposób:
a) w przypadku nawozów określonych w art. 1 ust. 1: zgodnie z wymaganiami wymienionymi w rozdziale A (kolumna 6) Załącznika;
b) w przypadku nawozów określonych w art. 1 ust. 2 oraz w art. 3 przez wskazanie:
- całkowitej zawartości wyrażonej w procentach wagowych nawozu, i
- zawartości rozpuszczalnej w wodzie, wyrażonej w procentach wagowych nawozu, o ile rozpuszczalność ta stanowi przynajmniej połowę całkowitej zawartości.
W przypadku gdy pierwiastek śladowy jest całkowicie rozpuszczalny w wodzie, podaje się tylko zawartość rozpuszczalną w wodzie.
Zawartość pierwiastków śladowych w nawozach ustala się zgodnie z metodami analiz przewidzianymi w art. 8 dyrektywy 76/116/EWG.
W przypadku gdy pierwiastek śladowy występuje w formie organicznie związanej, zawartość występującą w nawozie podaje się bezpośrednio po informacji dotyczącej zawartości rozpuszczalnej w wodzie w procentach wagowych produktu, po czym dodaje się wyrazy "jako związek chelatowy…" lub "jako kompleks…" z nazwą związku organicznego wymienionego w rozdziale E Załącznika.
Nazwa związku organicznego może być zastąpiona jego skrótowym oznaczeniem.
Artykuł 7
Dopuszczalna tolerancja w odniesieniu do podawanej zawartości pierwiastków śladowych wynosi:
- 0,4 % bezwzględnie w przypadku zawartości powyżej 2 %,
- 1/5 podanej wartości w przypadku zawartości do 2 %.
Artykuł 8
W art. 9 ust. 1 dyrektywy 76/116/EWG otrzymuje brzmienie:
"Zmiany wymagane dla dostosowania załączników do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
W przypadku dokonania takich zmian nawóz zostaje przyjęty, tylko jeśli:
a) nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko naturalne;
b) dostarcza w skuteczny sposób składników odżywczych, zgodnie z potrzebami szczególnej uprawy lub zgodnie z warunkami wzrostu szczególnych upraw." .
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy, licząc od dnia jej notyfikacji, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 października 1989 r.
w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (89/552/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z postanowieniami Traktatu cele Wspólnoty obejmują tworzenie coraz ściślejszej unii między narodami Europy, działanie na rzecz bliższych stosunków pomiędzy państwami należącymi do Wspólnoty, gospodarczego oraz społecznego postępu w tych państwach poprzez podejmowanie wspólnych działań mających na celu eliminację barier dzielących Europę, zapewnienie stałej poprawy warunków życia narodów, a także ochronę i umacnianie pokoju i wolności;
Traktat przewiduje utworzenie wspólnego rynku obejmującego zniesienie wszelkich przeszkód w swobodnym przepływie usług pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz powstanie systemu chroniącego przed zniekształcaniem konkurencji na wspólnym rynku;
programy ponadgraniczne nadawane za pomocą różnych technologii są jednym ze sposobów dążenia do osiągnięcia celów Wspólnoty; należy przyjąć środki umożliwiające przejście od rynków krajowych do wspólnego rynku produkcji i dystrybucji programów oraz określić warunki uczciwej konkurencji bez uszczerbku dla funkcji użyteczności publicznej pełnionej przez telewizję;
Rada Europy przyjęła Europejską konwencję o telewizji ponadgranicznej;
Traktat przewiduje przyjęcie dyrektyw w sprawie koordynacji przepisów prawnych w celu ułatwienia podejmowania działalności na własny rachunek;
nadawanie programów telewizyjnych stanowi, w zwykłych okolicznościach, usługę w rozumieniu Traktatu;
Traktat przewiduje swobodny przepływ wszelkich rodzajów usług świadczonych za wynagrodzeniem, niezależnie od ich treści kulturalnych lub innych oraz bez ograniczeń w stosunku do obywateli Państw Członkowskich posiadających siedzibę w państwie Wspólnoty innym niż państwo, w którym znajdują się odbiorcy usług;
prawo to, dotyczące nadawania i rozpowszechniania usług telewizyjnych, jest także szczególnym odzwierciedleniem ogólnej zasady Wspólnoty, a mianowicie wolności wyrażania opinii, o której mowa w art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ratyfikowanej przez wszystkie Państwa Członkowskie; z tego powodu wydawanie dyrektyw dotyczących nadawania i rozpowszechniania programów telewizyjnych musi zapewnić ich swobodny przepływ w świetle postanowień wyżej wymienionego artykułu oraz podlegać wyłącznie ograniczeniom określonym w ust. 2 tego samego artykułu oraz art. 56 ust. 1 Traktatu;
przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w Państwach Członkowskich w zakresie podejmowania działalności przez nadawców programów telewizyjnych oraz operatorów telewizji kablowych zawierają rozbieżne przepisy, a niektóre z nich mogą zakłócać swobodny przepływ programów w ramach Wspólnoty oraz przyczynić się do zniekształcenia konkurencji na wspólnym rynku;
zgodnie z postanowieniami Traktatu należy znieść wszelkie takie ograniczenia swobody świadczenia usług nadawczych we Wspólnocie;
zniesieniu ograniczeń winna towarzyszyć koordynacja właściwych przepisów prawnych, zmierzająca do ułatwienia wykonywania danej działalności zawodowej oraz, ogólniej, swobody przepływu informacji i poglądów w ramach Wspólnoty;
w konsekwencji jest konieczne, a zarazem wystarczające, aby nadawanie wszelkich programów telewizyjnych było zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w Państwie Członkowskim, z którego są nadawane;
niniejsza dyrektywa określa minimalne zasady niezbędne dla zapewnienia swobody nadawania programów; nie wpływa ona zatem na odpowiedzialność Państw Członkowskich i ich organów w zakresie czynności organizacyjnych — w tym systemu koncesjonowania, zezwoleń administracyjnych, opodatkowania i finansowania, a także treści programowych; umożliwia to utrzymanie rozwoju kulturalnego Państwa Członkowskiego niezależnego od innych oraz zachowanie różnorodności kulturowej we Wspólnocie;
w ramach wspólnego rynku konieczne jest, by wszelkie programy nadawane w ramach Wspólnoty oraz przeznaczone do odbioru na terytorium Wspólnoty, a w szczególności programy przeznaczone do odbioru w innym Państwie Członkowskim, winny być zgodne z prawem Państwa Członkowskiego, z którego pochodzą, dotyczącym nadawania programów przeznaczonych do powszechnego odbioru w tym Państwie Członkowskim oraz z przepisami niniejszej dyrektywy;
wymóg, by Państwo Członkowskie, z którego pochodzą programy, odpowiadało za zgodność programów z prawem krajowym objętym niniejszą dyrektywą, uznaje się za wystarczający na gruncie prawa wspólnotowego do zapewnienia swobodnego przepływu programów bez konieczności zastosowania wtórnej kontroli w Państwie Członkowskim, które jest odbiorcą programu; jednakże, w drodze wyjątku oraz w ściśle określonych warunkach, Państwo Członkowskie, które jest odbiorcą programu, może tymczasowo zawiesić retransmisję programów telewizyjnych;
Państwo Członkowskie musi przeciwdziałać wszelkim działaniom mogącym zagrozić swobodzie przepływu oraz wymianie handlowej programów telewizyjnych, a także działaniom mogącym prowadzić do tworzenia pozycji dominującej nadawcy, stanowiącej ograniczenie pluralizmu i swobody nadawania informacji telewizyjnych oraz całemu sektorowi wymiany informacji;
niniejsza dyrektywa, ograniczając się do określenia zasad nadawania programów telewizyjnych, nie wpływa na obecne lub przyszłe działania harmonizacyjne Wspólnoty, w szczególności zaspokaja obowiązkowe wymogi dotyczące ochrony konsumenta oraz uczciwej konkurencji i transakcji handlowych;
niemniej jednak konieczna jest koordynacja, aby ułatwić osobom oraz przedsiębiorstwom produkującym programy o treściach kulturowych rozpoczynanie i prowadzenie działalności;
minimalne wymogi dotyczące wszelkich publicznych lub prywatnych programów telewizyjnych w ramach europejskich produkcji audiowizualnych były środkiem promowania produkcji, niezależnej produkcji oraz rozpowszechniania tych programów we wspomnianej branży oraz stanowią dopełnienie dla innych instrumentów sprzyjających realizacji tego samego celu, które zostaną lub zostały już zaproponowane;
w związku z powyższym należy propagować powstanie rynków o odpowiedniej wielkości dla produkcji telewizyjnych w Państwach Członkowskich, gwarantujących zwrot z inwestycji nie tylko poprzez ustanowienie wspólnych zasad otwierających rynki krajowe, lecz także poprzez popieranie produkcji europejskiej, jeśli jest to możliwe, oraz zapewnienie, przy zastosowaniu właściwych środków, jej większościowego udziału w programach telewizyjnych w Państwach Członkowskich; w celu umożliwienia kontroli stosowania tych zasad Państwa Członkowskie będą składać Komisji sprawozdania z wykorzystania proporcji zarezerwowanych w niniejszej dyrektywie dla utworów europejskich oraz niezależnych produkcji; w celu obliczenia tych proporcji należy uwzględnić szczególną sytuację Republiki Grecji oraz Republiki Portugalii; Komisja musi przedstawiać sprawozdanie każdego Państwa Członkowskiego do wiadomości innych, którym towarzyszyć będzie, jeśli to konieczne, opinia uwzględniająca w szczególności postęp w stosunku do lat ubiegłych, udział audycji premierowych w programie, szczególne warunki funkcjonowania nowych stacji telewizyjnych oraz szczególną sytuację państw o niskich zdolnościach produkcyjnych w dziedzinie programów audiowizualnych lub ograniczonych obszarach językowych;
w tym celu należy zdefiniować pojęcie "utwory europejskie", nie ograniczając możliwości określenia przez Państwa Członkowskie bardziej szczegółowych definicji dotyczących nadawców podlegających ustawodawstwu tych Państw Członkowskich zgodnie z art. 3 ust. 1, stosownie do przepisów prawa wspólnotowego oraz celów niniejszej dyrektywy;
ważne jest poszukiwanie nowych instrumentów oraz procedur zgodnych z przepisami prawa wspólnotowego w celu propagowania realizacji tych celów, mając na uwadze przyjęcie stosownych środków zachęcających do podejmowania działalności oraz rozwoju europejskiej produkcji audiowizualnej i jej rozpowszechniania, szczególnie w państwach o niskich zdolnościach produkcyjnych lub ograniczonych obszarach językowych;
krajowe systemy pomocy na rzecz rozwoju produkcji europejskich mogą być stosowane, o ile są one zgodne z prawem wspólnotowym;
zarezerwowanie, o ile jest to potrzebne, określonej proporcji programów dla produkcji niezależnych, stworzonych przez producentów niezależnych od nadawców, będzie działać stymulująco na powstawanie nowych źródeł produkcji telewizyjnych, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw; w ten sposób powstaną nowe możliwości wykorzystania zdolności twórczych oraz możliwości zatrudnienia w zawodach kulturotwórczych i pracowników w sferze kultury; definicja niezależnego producenta przyjęta przez Państwa Członkowskie winna uwzględniać ten cel poprzez odpowiednie uwzględnienie małych i średnich producentów oraz zezwalać na udział finansowy filii koprodukcyjnych instytucji telewizyjnych;
niezbędne jest wdrożenie w Państwach Członkowskich środków zapewniających upływ określonego czasu pomiędzy pierwszym pokazem kinowym i telewizyjnym danego utworu;
w celu opracowania bardziej aktywnej polityki wspierania danego języka Państwa Członkowskie mogą wprowadzić bardziej szczegółowe lub ostrzejsze zasady na podstawie kryteriów językowych, o ile będą one zgodne z zasadami Wspólnoty oraz nie będą dotyczyły retransmisji programów powstałych w innym Państwie Członkowskim;
w celu zabezpieczenia pełnej i właściwej ochrony interesów konsumentów jako widzów programów należy określić pewne minimalne zasady i standardy w odniesieniu do reklamy telewizyjnej, a Państwa Członkowskie muszą zachować prawo określania bardziej szczegółowych bądź bardziej restrykcyjnych przepisów lub w pewnych okolicznościach do nakładania odrębnych warunków na nadawców telewizyjnych znajdujących się pod ich jurysdykcją;
zgodnie z prawem Wspólnoty oraz w odniesieniu do programów przeznaczonych jedynie do odbioru na terytorium danego Państwa Członkowskiego, które nie mogą być odbierane, pośrednio bądź bezpośrednio, w jednym lub kilku innych Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość określania odrębnych warunków emisji reklam oraz wprowadzania różnych kwot reklamowych w celu ułatwienia emisji tych programów;
konieczne jest wprowadzenie zakazu reklamy telewizyjnej papierosów oraz wyrobów tytoniowych, w tym także pośrednich form reklamy, które choć nie wymieniają bezpośrednio nazw wyrobów tytoniowych, mają na celu ominięcie zakazu reklamy tych produktów poprzez używanie nazwy gatunku, symboli i innych wyróżniających cech wyrobów tytoniowych lub nazwy firmowej przedsiębiorstwa, którego główna lub najbardziej znana działalność polega na produkcji i sprzedaży tych wyrobów;
konieczne jest także wprowadzenie zakazu reklamy telewizyjnej produktów leczniczych i zabiegów leczniczych dostępnych jedynie na receptę w Państwie Członkowskim, ustawodawstwu którego podlega nadawca, oraz ścisłych kryteriów reklamy wyrobów alkoholowych;
w świetle rosnącego znaczenia sponsorów w finansowaniu programów należy określić zasady dotyczące sponsorowania;
należy wprowadzić zasady ochrony fizycznego, umysłowego oraz moralnego rozwoju małoletnich w programach i reklamie telewizyjnej;
pomimo faktu, iż nadawcy są zobowiązani do zapewnienia rzetelnego i prawdziwego przedstawiania faktów w programach, ważne jest jednakże, by byli zobowiązani w szczególny sposób do gwarantowania prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków, tak by każda osoba, której uzasadnione interesy zostały naruszone w emitowanym programie, mogła skutecznie dochodzić swoich praw poprzez prawo do odpowiedzi lub zastosować inne środki zaradcze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "nadawanie programów telewizyjnych" oznacza pierwotną emisję przewodową lub bezprzewodową, w tym także transmisję satelitarną, w formie kodowanej bądź niekodowanej, programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru.
Pod tym określeniem rozumie się także przesyłanie programów pomiędzy nadawcami w celu ich powszechnej emisji.
Termin ten nie obejmuje usług komunikacyjnych zajmujących się dostarczaniem informacji lub innych treści na indywidualne zapotrzebowanie, takich jak: usługi telefaksowe, elektroniczne banki danych oraz inne podobne usługi;
b) "reklama telewizyjna" oznacza wszelką formę ogłoszeń emitowanych za opłatą lub inną formą wynagrodzenia bądź w celach promocyjnych przez przedsiębiorstwa prywatne bądź publiczne, mających związek z ich działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową oraz mających na celu promocję towarów i usług, również w dziedzinie handlu nieruchomościami, a także prawa i obowiązki, w zamian za zapłatę.
Niezależnie od celów art. 18 nie wyklucza to bezpośrednich odpłatnych ofert publicznych względem sprzedaży, kupna lub wynajmu produktów oraz świadczonych usług;
c) "kryptoreklama" oznacza przedstawianie za pomocą słów lub obrazów towarów, usług, nazwy, marki lub działalności producenta towarów bądź osoby świadczącej usługi w programach, gdzie przedstawianie takie jest zamierzoną czynnością nadawcy, mającą pełnić funkcję reklamy oraz wprowadzać odbiorców w błąd co do charakteru tej prezentacji.
Takie przedstawianie jest uznane za zamierzone w szczególności wówczas, gdy jest wykonywane za zapłatą lub wynagrodzeniem;
d) "sponsorowanie" oznacza wszelkiego rodzaju wpłaty przekazane przez prywatne lub publiczne przedsiębiorstwo nieprowadzące działalności związanej z nadawaniem programów telewizyjnych bądź produkcją utworów audiowizualnych na rzecz finansowania programów telewizyjnych w celu promocji własnej firmy, znaku towarowego, wizerunku, działalności bądź produktów.
ROZDZIAŁ II
Przepisy ogólne
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, iż wszelkie programy telewizyjne emitowane przez:
- nadawców podlegających ustawodawstwu tego państwa,
- nadawców, którzy nie podlegając ustawodawstwu żadnego z Państw Członkowskich, wykorzystują częstotliwość lub pojemność satelitarną przyznaną przez to państwo lub stację dosyłową do satelity, zlokalizowaną na terytorium tego Państwa Członkowskiego,
są zgodne z przepisami dotyczącymi programów przeznaczonych do powszechnego odbioru w tym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie zagwarantują swobodę odbioru i nie będą ograniczać retransmisji na swoim terytorium programów telewizyjnych nadawanych z innych Państw Członkowskich z powodów, które zostały objęte przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą tymczasowo ograniczyć retransmisję programów telewizyjnych, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) program telewizyjny nadawany z innego Państwa Członkowskiego w sposób jawny, w stopniu poważnym i ciężkim narusza art. 22;
b) w okresie poprzednich 12 miesięcy nadawca co najmniej dwukrotnie naruszył te same przepisy;
c) dane Państwo Członkowskie powiadomiło nadawcę oraz Komisję na piśmie o domniemanych naruszeniach oraz o swoim zamiarze ograniczenia retransmisji w celu przeciwdziałania kolejnym naruszeniom;
d) konsultacje prowadzone przez Komisję z Państwem Członkowskim, z którego transmitowany jest program, nie doprowadziły do polubownego rozwiązania w terminie 15 dni od powiadomienia, o którym mowa w lit. c) powyżej, a domniemane naruszenia trwają nadal.
Komisja czuwa nad zgodnością ograniczenia retransmisji z prawem wspólnotowym.
Komisja może zwrócić się do zainteresowanego Państwa Członkowskiego o zniesienie ograniczenia retransmisji w trybie natychmiastowym, jeśli narusza ono prawo Wspólnoty.
Przepis ten nie wpływa na zastosowanie procedury, środków prawnych lub sankcji nakładanych przez Państwo Członkowskie na nadawcę, który podlega jego ustawodawstwu z tytułu naruszeń, o których mowa powyżej.
3.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do programów telewizyjnych przeznaczonych do odbioru wyłącznie w państwach niebędących Państwami Członkowskimi i nieodbieranych bezpośrednio i pośrednio w jednym lub więcej Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić bardziej szczegółowe lub surowsze przepisy w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą w odniesieniu do nadawców podlegających ustawodawstwu danego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, poprzez zastosowanie odpowiednich środków w ramach własnego ustawodawstwa, stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez nadawców podlegających ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
Promocja dystrybucji i produkcji programów telewizyjnych
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, wtedy gdy jest to możliwe do zrealizowania i za pomocą odpowiednich środków, aby nadawcy telewizyjni zarezerwowali utworom europejskim, w rozumieniu art. 6, większości łącznego czasu nadawania programu, z wyłączeniem czasu przeznaczonego na nadawanie wiadomości, wydarzeń sportowych, gier, reklamy i usług teletekstowych.
Mając na uwadze odpowiedzialność nadawcy wobec odbiorców w zakresie informacji, edukacji, kultury oraz rozrywki, proporcja ta powinna być osiągana stopniowo, z zastosowaniem odpowiednich kryteriów.
2.
Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie proporcji zgodnie z ust. 1, należy przyjąć niższą, jednakże nie powinna ona być niższa niż średnia dla danego Państwa Członkowskiego w 1988 r.
W przypadku Republiki Greckiej oraz Republiki Portugalskiej rok 1988 zastępuje się rokiem 1990.
3.
Od dnia 3 października 1991 r. co dwa lata Państwa Członkowskie będą składać Komisji sprawozdanie ze stosowania niniejszego artykułu oraz art. 5.
Sprawozdanie to będzie zawierać w szczególności dane statystyczne dotyczące osiągnięcia proporcji, o której mowa w niniejszym artykule oraz art. 5, dla każdego z programów telewizyjnych podlegających ustawodawstwu danego Państwa Członkowskiego, przyczyny nieuzyskania tej proporcji w indywidualnych przypadkach oraz podjęte lub ustanowione środki mające na celu umożliwienie osiągnięcia wymaganej proporcji.
Komisja poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Parlament Europejski o wspomnianych sprawozdaniach oraz, jeśli to konieczne, wyda opinię dotyczącą sprawozdania.
Komisja zapewni stosowanie niniejszego artykułu oraz art. 5 zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Komisja może uwzględnić w wydawanej przez siebie opinii postęp osiągnięty w stosunku do lat ubiegłych, udział audycji telewizyjnych emitowanych po raz pierwszy w programie, szczególne uwarunkowania w przypadku nowych nadawców programów telewizyjnych oraz specyficzną sytuację państw o niskich zdolnościach produkcyjnych w dziedzinie programów audiowizualnych lub ograniczonych obszarach językowych.
4.
Rada dokona oceny wdrożenia niniejszego artykułu na podstawie sprawozdania Komisji oraz towarzyszących im projektów nowelizacji, jeśli okażą się potrzebne, nie później niż pod koniec piątego roku od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W tym celu sprawozdanie Komisji będzie uwzględniać, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ust. 3, rozwój rynku Wspólnoty oraz sytuację międzynarodową.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, wtedy gdy jest to możliwe do zrealizowania i za pomocą odpowiednich środków, aby nadawcy zarezerwowali co najmniej 10 % czasu nadawania programu lub, wedle uznania Państwa Członkowskiego, co najmniej 10 % budżetu programowego dla utworów europejskich wyprodukowanych przez producentów niezależnych od nadawców, z wyłączeniem czasu przeznaczonego na nadawanie wiadomości, wydarzeń sportowych, gier, reklamy i usług teletekstowych.
Mając na uwadze informacyjne, edukacyjne, kulturalne oraz rozrywkowe zadania nadawcy wobec odbiorców, proporcja ta będzie osiągana stopniowo, z zastosowaniem odpowiednich kryteriów; musi ona zostać osiągnięta także poprzez rezerwowanie odpowiedniego udziału dla utworów nowych, tzn. utworów nadawanych w okresie pięciu lat od daty ich produkcji.
Artykuł 6
1.
W rozumieniu niniejszego rozdziału termin "utwory europejskie" oznacza:
a) utwory pochodzące z Państw CzłonkowskichWspólnoty oraz w odniesieniu do nadawców telewizyjnych podlegających ustawodawstwu Republiki Federalnej Niemiec, utwory z terytorium Niemiec, nieobjęte działaniem Ustawy Zasadniczej, o ile utwory te spełniają wymogi ust. 2;
b) utwory pochodzące z europejskich państw trzecich, które przystąpiły do Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej Rady Europy, spełniające wymogi określone w ust. 2;
c) utwory pochodzące z europejskich państw trzecich spełniające wymogi określone w ust. 3.
2.
Utwory, o których mowa w ust. 1 litery a) i b), są utworami wyprodukowanymi przez autorów oraz wykonawców zamieszkałych w jednym lub kilku państwach, o których mowa w ust. 1 litery a) i b), o ile spełniają one jeden z następujących trzech warunków:
a) są wykonane przez jednego lub kilku producentów posiadających siedzibę w jednym lub kilku państwach; lub
b) produkcja jest nadzorowana i kontrolowana przez jednego lub kilku producentów posiadających siedzibę w jednym lub kilku państwach; lub
c) udział współproducentów z tych państw w łącznych kosztach produkcji jest większościowy, a współprodukcja nie jest kontrolowana przez jednego lub kilku producentów posiadających siedzibę poza tymi państwami.
3.
Utwory, o których mowa w ust. 1 lit. c), są utworami samodzielnymi lub współprodukcjami z producentami posiadającymi siedzibę w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, z którymi Wspólnota zawarła umowy dotyczące produkcji w sektorze audiowizualnym zgodnie z procedurami zawartymi w Traktacie, jeśli utwory te są utworami wyprodukowanymi głównie przez autorów oraz wykonawców zamieszkałych w jednym lub kilku państwach europejskich.
4.
Utwory, które nie są utworami europejskimi w rozumieniu ust. 1, lecz zostały wyprodukowane głównie przez autorów oraz wykonawców zamieszkałych w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, zostaną uznane za utwory europejskie proporcjonalnie do udziału współproducentów ze Wspólnoty w łącznych kosztach produkcji.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, by nadawcy podlegający ich ustawodawstwu nie emitowali utworów kinematograficznych przed upływem dwóch lat od ich pierwszej projekcji kinowej w jednym z Państw Członkowskich, o ile nie zostało zawarte odmienne porozumienie pomiędzy właścicielami praw a nadawcami; w przypadku utworów kinematograficznych, zrealizowanych w koprodukcji z nadawcą, okres ten wynosi jeden rok.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą, jeżeli uważają to za konieczne ze względu na cele polityki językowej, pod warunkiem przestrzegania prawa wspólnotowego, przyjąć bardziej szczegółowe lub surowsze przepisy, dotyczące w szczególności kryteriów językowych, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich programów nadawców telewizyjnych, podlegających ich ustawodawstwu.
Artykuł 9
Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do programów telewizyjnych przeznaczonych do lokalnego odbioru oraz niewchodzących w skład programu ogólnokrajowego.
ROZDZIAŁ IV
Reklamy telewizyjne i sponsorowanie
Artykuł 10
1.
Reklamy telewizyjne powinny być łatwo rozpoznawalnym elementem programu oraz powinny być wyodrębnione z innych elementów programu za pomocą przerywników optycznych oraz/lub akustycznych.
2.
Pojedynczo emitowane reklamy powinny być wyjątkiem.
3.
W reklamie nie wolno stosować technik podprogowych.
4.
Zakazana jest kryptoreklama.
Artykuł 11
1.
Bloki reklamowe powinny być emitowane pomiędzy programami.
Jeśli przestrzegane są warunki określone w ustępach 2-5, bloki mogą być emitowane w trakcie programu w sposób zapewniający zachowanie integralności oraz wartości programu, uwzględniając naturalne przerwy, czas trwania oraz rodzaj programu, a także nie naruszając uprawnień posiadaczy praw do programu.
2.
W przypadku programu składającego się z kilku niezależnych części lub w przypadku programów sportowych bądź podobnych programów zawierających przerwy, reklamy będą nadawane wyłącznie w przerwach lub pomiędzy odrębnymi częściami programu.
3.
Nadawanie utworów audiowizualnych, takich jak filmy fabularne lub filmy wyprodukowane dla telewizji (wyłączając cykle, seriale, programy rozrywkowe oraz dokumentalne) może być przerywane raz na 45 minut, jeśli czas trwania programów przekracza 45 minut.
Dozwolone jest dodatkowe przerwanie utworu, jeśli zaplanowany czas trwania utworu przekracza o 20 minut dwa lub kilka pełnych okresów 45-minutowych.
4.
Programy inne niż te określone w ust. 2 mogą być przerywane przez bloki reklamowe, jeśli pomiędzy kolejnymi przerwami w programie na reklamę upłynęło co najmniej 20 minut.
5.
Reklamy nie mogą być nadawane w trakcie trwania emisji obrządków religijnych.
Wiadomości i programy publicystyczne, programy dokumentalne, religijne oraz programy dla dzieci nie mogą być przerywane w celu nadania reklamy, jeśli zaplanowany czas ich trwania nie przekracza 30 minut.
Jeśli zaplanowany czas trwania tych programów przekracza 30 minut, stosuje się przepisy poprzedniego ustępu.
Artykuł 12
Reklamy telewizyjne nie mogą:
a) podważać szacunku dla ludzkiej godności;
b) zawierać treści dyskryminujących z powodu rasy, płci lub narodowości;
c) obrażać przekonań religijnych ani politycznych;
d) zachęcać do postępowania zagrażającego życiu i zdrowiu;
e) zachęcać do postępowania szkodzącego ochronie środowiska.
Artykuł 13
Reklama telewizyjna papierosów oraz wyrobów tytoniowych jest zakazana.
Artykuł 14
Zakazana jest reklama telewizyjna produktów leczniczych i zabiegów leczniczych dostępnych jedynie na receptę w Państwie Członkowskim, którego ustawodawstwu podlega nadawca.
Artykuł 15
Reklamy telewizyjne napojów alkoholowych powinny spełniać następujące kryteria:
a) nie mogą być specjalnie skierowane do małoletnich, a w szczególności przedstawiać małoletnich spożywających napoje alkoholowe;
b) nie mogą łączyć spożywania alkoholu ze zwiększoną wydolnością fizyczną bądź kierowaniem pojazdami;
c) nie mogą tworzyć wrażenia, iż spożywanie alkoholu ma pozytywny wpływ na sukces społeczny bądź seksualny;
d) nie powinny zawierać stwierdzeń, iż alkohol posiada właściwości lecznicze, jest środkiem stymulującym, uspokajającym lub sposobem rozwiązywania konfliktów osobistych;
e) nie powinny zachęcać do nieumiarkowanego spożycia alkoholu bądź przedstawiać abstynencji lub umiarkowanego spożycia w negatywny sposób;
f) nie powinny podkreślać wysokiej zawartości alkoholu w napojach alkoholowych jako cechy wpływającej pozytywnie na jakość napoju.
Artykuł 16
Reklamy telewizyjne nie mogą powodować szkód moralnych lub fizycznych u małoletnich. W związku z powyższym powinny spełniać następujące kryteria w celu ochrony małoletnich:
a) nie powinny bezpośrednio nawoływać małoletnich do nabywania produktów lub usług, wykorzystując ich brak doświadczenia lub łatwowierność;
b) nie powinny bezpośrednio zachęcać małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby w celu skłonienia ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;
c) nie powinny wykorzystywać szczególnego rodzaju zaufania małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach, nauczycielach i innych osobach;
d) nie powinny w nieuzasadniony sposób pokazywać małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach.
Artykuł 17
1.
Sponsorowane programy telewizyjne powinny spełniać następujące wymogi:
a) treść i czas nadawania sponsorowanych programów nie może w żadnych okolicznościach podlegać takim wpływom sponsora, by mógł on ograniczyć odpowiedzialność i niezależność redaktorską nadawcy w odniesieniu do programów;
b) sponsor winien być wyraźnie oznaczony poprzez podanie nazwy oraz/lub logo sponsora na początku oraz/lub na końcu programu;
c) nie mogą zachęcać do zakupu lub wynajęcia produktów lub usług sponsora lub osoby trzeciej, w szczególności poprzez specjalne promocyjne odniesienia do tych produktów bądź usług.
2.
Programy telewizyjne nie mogą być sponsorowane przez osoby fizyczne bądź prawne, których główna działalność polega na produkcji lub sprzedaży produktów lub usług, których reklama jest zabroniona zgodnie z artykułami 13 i 14.
3.
Wiadomości i programy publicystyczne nie mogą być sponsorowane.
Artykuł 18
1.
Czas nadawania bloków reklamowych nie może przekraczać 15 % dobowego czasu nadawania programu.
Udział ten może być zwiększony do 20 %, jeżeli obejmuje on takie formy reklamy, jak bezpośrednia oferta sprzedaży, kupna lub wynajmu produktów lub świadczenia usług skierowana do widzów, przy czym czas trwania okienek reklamowych nie przekracza łącznie 15 %.
2.
Czas nadawania bloków reklamowych w trakcie godziny zegarowej nie może przekraczać 20 %.
3.
Bez uszczerbku dla przepisu ust. 1 czas nadawania takich form reklamy, jak bezpośrednie oferty sprzedaży, kupna lub wynajmu produktów albo świadczenia usług, skierowane do widzów, nie powinien przekroczyć jednej godziny dziennie.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie mogą względem nadawców telewizyjnych podlegających ich ustawodawstwu przyjąć surowsze niż w art. 18 przepisy dotyczące czasu i sposobu nadawania programów w celu pogodzenia popytu na reklamy telewizyjne z interesem publicznym, przy szczególnym uwzględnieniu:
a) roli telewizji w dostarczaniu informacji, edukacji, kultury i rozrywki;
b) ochrony pluralizmu informacji i mediów.
Artykuł 20
Bez uszczerbku dla art. 3 Państwa Członkowskie mogą, z zastrzeżeniem przestrzegania prawa wspólnotowego, wprowadzić inne warunki niż warunki określone w art. 11 ust. 2-5 oraz art. 18 w odniesieniu do programów przeznaczonych do odbioru wyłącznie na terytorium danego Państwa Członkowskiego, które nie mogą być odbierane, pośrednio lub bezpośrednio, w jednym lub kilku innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie zapewnią, w ramach swojego ustawodawstwa, zastosowanie odpowiednich środków względem programów telewizyjnych, w których nie są przestrzegane przepisy niniejszego rozdziału, w celu zagwarantowania ich przestrzegania.
ROZDZIAŁ V
Ochrona małoletnich
Artykuł 22
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki w celu zapewnienia, iż nadawcy podlegający ich ustawodawstwu nie nadają żadnych programów mogących mieć poważny i zarazem szkodliwy wpływ na psychiczny, umysłowy lub moralny rozwój małoletnich, w szczególności programów pornograficznych lub przedstawiających zbędną przemoc.
Środki, o których mowa w ust. 1, obejmą także inne programy, które mogłyby negatywnie wpłynąć na rozwój psychiczny, umysłowy lub fizyczny małoletnich, za wyjątkiem okoliczności, w których poprzez dobór odpowiedniego czasu emisji lub zastosowania środków technicznych zapewni się, iż małoletni nie uzyskają dostępu wzrokowego lub słuchowego do tego rodzaju programów.
Państwa Członkowskie zapewnią również, by programy te nie zawierały żadnychtreści nawołujących do nienawiści z powodu rasy, płci, religii lub narodowości.
ROZDZIAŁ VI
Prawo do odpowiedzi
Artykuł 23
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa cywilnego, administracyjnego bądź karnego, przyjętych przez Państwa Członkowskie, każda osoba fizyczna lub prawna, niezależnie od jej narodowości, której uzasadniony interes, a w szczególności reputacja oraz dobre imię, zostały naruszone poprzez podanie nieprawdziwych informacji w programie telewizyjnym, musi posiadać prawo do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych.
2.
Prawo do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych będzie stosowane w odniesieniu do wszystkich nadawców podlegających ustawodawstwu danego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wprowadzenia prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych oraz określą procedurę postępowania przy ich zastosowaniu.
W szczególności Państwa Członkowskie zapewnią odpowiedni termin na udzielenie odpowiedzi, a także wprowadzą procedury umożliwiające właściwe korzystanie z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków przez osoby fizyczne lub prawne zamieszkałe lub posiadające siedzibę w danym Państwie Członkowskim.
4.
Wniosek o stosowanie prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków może zostać odrzucony, jeśli odpowiedź nie jest uzasadniona na podstawie warunków wymienionych w ust. 1 bądź gdy mogłaby spowodować dokonanie czynów karalnych, wszczęcie postępowania cywilnego wobec nadawcy lub przekroczyć powszechnie przyjęte normy dobrych obyczajów.
5.
Zostaną wprowadzone procedury działania umożliwiające rozstrzyganie sporów powstałych z tytułu wykonywania prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków na drodze sądowej.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawa i obowiązki Państw Członkowskich wynikające z istniejących konwencji dotyczących łączności lub radiofonii i telewizji w dziedzinach niepodlegających koordynacji na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 3 października 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 26
Nie później niż pod koniec pięcioletniego okresu, jaki upłynie od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy, oraz po upływie kolejnych dwóch lat Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz, jeśli to niezbędne, przedstawi dodatkowe projekty mające na celu dostosowanie przepisów dyrektywy do zmian zachodzących w dziedzinie nadawania programów telewizyjnych.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 września 1989 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego
(89/556/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wykorzystanie zarodków bydła domowego jest częścią efektywnej polityki w zakresie hodowli, która prowadzi do osiągnięcia lepszej wydajności i zwiększonych zysków w tym sektorze; ponadto, swobodny obrót takimi zarodkami powinien zachęcać do racjonalnego rozwoju, biorąc pod uwagę wykorzystanie optymalnych czynników produkcji;
przepisy odnoszące się do problemów zdrowotnych zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowego dotyczące bydła domowego i trzody chlewnej znajdują się w dyrektywie 64/432/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/360/EWG [5]; ponadto dyrektywa 72/462/EWG [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/227/EWG [7] zawiera przepisy odnoszące się do zagadnień kontroli weterynaryjnej podczas przywozu bydła domowego i trzody chlewnej z państw trzecich;
powyższe przepisy zagwarantowały, w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego i przywozu do Wspólnoty bydła i trzody chlewnej z państw trzecich, że kraj pochodzenia zapewnia spełnienie kryteriów zdrowotnych zwierząt, tym samym ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych zostało rzeczywiście wyeliminowane; jednakże istnieje pewne ryzyko rozprzestrzeniania się takich chorób w wypadku obrotu zarodkami;
w kontekście polityki Wspólnoty i harmonizacji krajowych przepisów dotyczących warunków zdrowotnych zwierząt, które regulują handel wewnątrzwspólnotowy zwierzętami i produktami zwierzęcymi oraz przywóz do Wspólnoty, konieczne jest stworzenie zharmonizowanego systemu handlu wewnątrzwspólnotowego zarodkami bydła oraz przywozu do Wspólnoty;
w kontekście handlu zarodkami we Wspólnocie, Państwo Członkowskie, w którym zostały pobrane zarodki, powinno być zobowiązane do zagwarantowania, że takie zarodki zostały pobrane i poddane obróbce przez zatwierdzone i nadzorowane zespoły pobierające zarodki, które zostały uzyskane od zwierząt, których stan zdrowia gwarantuje wykluczenie ryzyka rozprzestrzenienia chorób zwierzęcych oraz że zostały pobrane, poddane obróbce, składowane i transportowane zgodnie z zasadami, które chronią ich stan zdrowotny i towarzyszy im świadectwo zdrowia w czasie transportu do kraju przeznaczenia w celu potwierdzenia, że zobowiązanie to zostało spełnione;
różnice w polityce realizowanej we Wspólnocie w odniesieniu do szczepień przeciwko pryszczycy uzasadniają utrzymywanie, w odniesieniu do świeżych zarodków, ograniczonych w czasie odstępstw upoważniających Państwa Członkowskie do żądania dodatkowego zabezpieczenia przed tą chorobą;
powinien być sporządzony wykaz państw trzecich uwzględniający kryteria zdrowotne zwierząt, z których mogą być przywożone zarodki do Wspólnoty; bez uszczerbku dla takiego wykazu Państwom Członkowskim nie wolno zezwalać na przywóz, o ile zarodki nie zostały pobrane, poddane obróbce i składowane przez zespoły do pobierania zarodków, które osiągnęły pewne standardy i są urzędowo nadzorowane; ponadto, powinny być ustalone szczególne warunki dotyczące stanu zdrowotnego w odniesieniu do krajów znajdujących się na tym wykazie zgodnie z występującymi okolicznościami; w celu sprawdzenia zgodności z tymi normami mogą być dokonywane kontrole na miejscu;
w celu zapobieżenia przenoszenia się niektórych chorób zakaźnych, powinny być przeprowadzane kontrole przywozowe gdy przesyłka zarodków dotrze na terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem tranzytu zewnętrznego;
w wypadku tranzytu wewnętrznego określone są środki, jakie powinny być podjęte przez Państwa Członkowskie po przeprowadzeniu takich kontroli;
należy powierzyć Komisji podjęcie takich środków w celu wykonania tej dyrektywy; w tym celu należy ustalić procedury dotyczące współpracy pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi;
dyrektywa ta nie dotyczy handlu zarodkami uzyskanymi, poddanymi obróbce lub składowanymi przed terminem, w którym Państwa Członkowskie muszą się do niej stosować,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa określa warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowego i przywóz z państw trzecich świeżych i mrożonych zarodków bydła.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zarodków pochodzących z zapłodnienia in vitro ani zarodków poddanych zmianie płci, rozszczepianiu, podziałowi na dwie symetryczne części, klonowaniu względnie innej manipulacji, która szkodzi integralności "warstwy przejrzystej".
Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie do dnia 1 stycznia 1992 r. wraz z wnioskami dotyczącymi warunków wprowadzenia takich zarodków niniejszą dyrektywą.
Rada stanowi w sprawie tych wniosków kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosowane są definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG oraz art. 2 dyrektywy 72/462/EWG.
Ponadto:
a) "zarodek" oznacza wstępne stadium rozwoju bydła domowego, gdy może być przeniesiony do matki odbiorcy;
b) "zespół pobierania zarodków" oznacza urzędowo zatwierdzoną grupę techników lub strukturę nadzorowaną przez weterynarza zespołu właściwego do dokonywania pobierania, poddania obróbce i przechowywania zarodków zgodnie z warunkami ustalonymi w załączniku A;
c) "lekarz weterynarii zespołu" oznacza lekarza weterynarii odpowiedzialnego za nadzór nad zespołem pobierania zarodków zgodnie z warunkami ustalonymi w załączniku A;
d) "przesyłka zarodków" oznacza ilość zarodków uzyskanych w jednej operacji od pojedynczego dawcy objętych pojedynczym świadectwem;
e) "kraj pobrania" oznacza Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, w którym zarodki są produkowane, pobierane, poddawane obróbce, a w razie konieczności przechowywane oraz z którego są przesyłane do Państwa Członkowskiego;
f) "zatwierdzone laboratorium diagnostyczne" oznacza laboratorium zlokalizowane na terytorium Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim zatwierdzone przez właściwe władze weterynaryjne przewidziane do wykonywania badań diagnostycznych ustalonych w niniejszej dyrektywie.
ROZDZIAŁ II Zasady handlu wewnątrzwspólnotowego
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie gwarantuje, aby zarodki nie były wysyłane z jego terytorium do innego Państwa Członkowskiego, jeżeli nie spełniają następujących warunków:
a) muszą być poczęte w wyniku sztucznego zapłodnienia nasieniem ojca dawcy znajdującym się w centrum pobierania nasienia, jak to określono w art. 2 lit. b) dyrektywy 88/407/EWG [8].
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18, Komisja może zezwolić na handel zarodkami niektórych szczególnych gatunków poczętymi w wyniku naturalnego krycia dokonanego przez byki, których stan zdrowia jest zgodny z załącznikiem B do niniejszej dyrektywy;
b) muszą być pobierane od bydła domowego, którego stan zdrowia jest zgodny z załącznikiem B do niniejszej dyrektywy;
c) muszą być pobierane, poddawane obróbce i przechowywane przez zespół pobierania zarodków zatwierdzony zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1;
d) muszą być pobierane, poddawane obróbce i przechowywane przez zespół pobierania zarodków zgodnie z załącznikiem A do niniejszej dyrektywy;
e) musi im towarzyszyć w przewozie do Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia świadectwo zdrowia zwierzęcia zgodnie z art. 6 ust. 1.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie, które nie stosują szczepienia przeciwko pryszczycy, mogą do dnia 31 grudnia 1992 r.:
- zakazać sprowadzania na swoje terytoria świeżych zarodków z Państw Członkowskich, gdzie prowadzone są szczepienia, oraz
- wymagać, w przypadku przywozu zamrożonych zarodków z Państw Członkowskich, gdzie stosowane są szczepienia, a ponadto:
i) zwierzęta dawcy pochodzą z gospodarstwa:
- w którym żadne zwierzę nie zostało zaszczepione przeciwko pryszczycy w ciągu 30 dni przed pobraniem,
- które nie jest objęte zakazem lub kwarantanną zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;
ii) zarodki muszą być przechowywane w zatwierdzonych warunkach przez minimalny okres 30 dni przed przesyłką.
2.
Do dnia 1 stycznia 1992 r. Rada dokona przeglądu niniejszego artykułu na podstawie sprawozdania Komisji z towarzyszącymi ewentualnymi propozycjami.
Artykuł 5
1.
Zatwierdzenie zespołu pobierania zarodków, zgodnie z art. 3 lit. c), nastąpi jedynie, gdy przestrzegane są przepisy załącznika A, rozdział I oraz gdy zespół pobierania zarodków jest w stanie spełnić wymogi innych przepisów niniejszej dyrektywy.
O każdej większej zmianie organizacyjnej zespołu należy powiadomić właściwe władze.
Zatwierdzenie będzie wydawane na nowo, gdy nastąpi zmiana lekarza weterynarii zespołu, względnie w wypadku, gdy jakiekolwiek poważne zmiany zostaną wprowadzone w zakresie jego organizacji lub laboratoriów względnie urządzeń będących w jego dyspozycji.
Urzędowy lekarz weterynarii będzie nadzorował przestrzeganie przepisów przedstawionych powyżej.
Zatwierdzenie zostanie cofnięte, gdy jeden lub więcej przepisów nie będzie przestrzegane.
2.
Wszystkie zatwierdzenia zespołu pobierania zarodków zostaną zarejestrowane przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, a każdemu zespołowi zostanie nadany weterynaryjny numer rejestracyjny.
Wykaz zespołów pobierania zarodków i ich weterynaryjne numery rejestracyjne zostaną wysłane przez każde Państwo Członkowskie innym Państwom Członkowskim i Komisji, które zostaną także powiadomione o jakiejkolwiek zmianie tego wykazu.
Gdy Państwo Członkowskie uważa, że przepisy regulujące zatwierdzenie nie są przestrzegane przez zespół pobierania zarodków w innym Państwie Członkowskim, powiadomi właściwą władzę tego Państwa Członkowskiego, która podejmie wszelkie niezbędne środki oraz powiadomi władzę pierwszego państwa o podjętych decyzjach i ich podstawach.
Jeżeli to pierwsze Państwo Członkowskie wyraża obawy, że nie zostały podjęte niezbędne środki, względnie są nieodpowiednie, powiadomi o tym Komisję, która zwróci się o opinię do jednego lub więcej biegłych w zakresie weterynarii.
W oparciu o taką opinię, Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17, do czasowego zakazu dopuszczenia na swoje terytorium zarodków pobranych przez przedmiotowy zespół.
Takie upoważnienie może zostać cofnięte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 w świetle nowej opinii dostarczonej przez jednego lub więcej biegłych z dziedziny weterynarii.
Biegli z dziedziny weterynarii muszą być obywatelami spoza Państw Członkowskich zaangażowanych w spór.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 6
1.
Świadectwo zdrowia zwierzęcia sporządzone przez urzędowego lekarza weterynarii z Państwa Członkowskiego pobierania, na formularzu zgodnym ze wzorem w załączniku C będzie towarzyszyło każdej dostawie zarodków.
Oddzielne świadectwo zostanie wystawione dla każdej dostawy.
2.
Świadectwo zdrowia musi:
a) składać się z jednego formularza i będzie sporządzone przynajmniej w języku(-ach) urzędowym(-ch) Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia;
b) być wystawione na jednego odbiorcę;
c) towarzyszyć przesyłce zarodków do ich miejsca przeznaczenia jako oryginalny formularz.
ROZDZIAŁ III Zasady przywozu z państw trzecich
Artykuł 7
1.
Zarodki są przywożone jedynie z tych państw trzecich lub ich części, które znajdą się w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
Wykaz ten może być rozszerzany lub zmieniany w oparciu o tę samą procedurę.
2.
Przy podejmowaniu decyzji czy państwo trzecie lub jego części mogą pojawić się na wykazie, określonej w ust. 1, szczególną uwagę należy zwrócić na:
a) stan zdrowia stada, innych zwierząt domowych oraz dzikich w państwie trzecim, w szczególności w odniesieniu do egzotycznych chorób zwierząt oraz środowiskowej sytuacji zdrowotnej w danym kraju, które mogłyby stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt w Państwach Członkowskich;
b) prawidłowość i szybkość informacji dostarczanych przez państwo trzecie, dotyczących występowania chorób zakaźnych zwierząt na jego terytorium, w szczególności chorób wymienionych na wykazach A i B Międzynarodowego Biura ds. Epidemii Zwierzęcych;
c) zasady państwa trzeciego w zakresie zapobiegania chorobom zwierzęcym i ich kontroli;
d) strukturę usług weterynaryjnych w państwie trzecim i ich kompetencje;
e) organizację i wdrażanie działań zapobiegawczych i kontroli zwierzęcych chorób zakaźnych; oraz
f) gwarancje jakie państwo trzecie może udzielić co do zgodności z zasadami ustalonymi w niniejszej dyrektywie.
3.
Wykaz, o którym mowa w ust. 1, oraz wszystkie jego zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, wykaz będzie obejmował zespoły pobierania zarodków, które są upoważnione do pobierania, poddawania obróbce lub przechowywania w państwach trzecich zarodków, które są przeznaczone dla Państw Członkowskich.
Wykaz może ulec zmianie lub uzupełnieniu zgodnie z taką samą procedurą.
2.
Przy podejmowaniu decyzji czy zespół pobierania zarodków może pojawić się na wykazie, określonym w ust. 1, szczególną uwagę należy zwrócić na nadzór weterynaryjnych systemów pobierania zarodków w danym państwie, poziom usług weterynaryjnych oraz nadzór, któremu podlegają zespoły pobierania zarodków.
3.
Zespół pobierania zarodków może znaleźć się w wykazie przewidzianym w ust. 1 jedynie, gdy:
a) wykonuje swoje czynności w jednym z krajów lub jego części znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust. 1;
b) spełnia wymagania załącznika A;
c) został urzędowo zatwierdzony do wywozu do Wspólnoty przez służby weterynaryjne danego państwa trzeciego; oraz
d) podlega kontroli co najmniej dwa razy w roku, dokonywanej przez urzędowego lekarza weterynarii danego państwa trzeciego.
Artykuł 9
1.
Przywóz zarodków z terytorium państwa trzeciego lub jego części z wykazu sporządzonego zgodnie z art. 7 ust. 1 ma miejsce jedynie, gdy zarodki:
a) pochodzą od zwierząt dawców, które niezwłocznie przed pobraniem ich zarodków pozostawały przez co najmniej sześć miesięcy na terytorium danego państwa trzeciego w maksymalnie dwóch stadach odpowiadających co najmniej wymaganiom wymienionym w ust. 2;
b) odpowiadają warunkom inspekcji weterynaryjnej przyjętym zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18 dotyczącą przywozu zarodków z danego państwa.
Przy przyjmowaniu wymagań, o których mowa w pierwszym akapicie, należy zwrócić uwagę na:
a) sytuację zdrowotną na terenie otaczającym miejsce pobierania zarodków, w szczególności w odniesieniu do chorób umieszczonych na wykazie A Międzynarodowego Biura ds. Epidemii Zwierzęcych;
b) stan zdrowia stada objętego pobieraniem zarodków włączając wymagania dotyczące prób/analiz;
c) stan zdrowia zwierzęcia dawcy i wymagania dotyczące prób;
d) wymagania dotyczące pobierania, poddawania obróbce i przechowywaniu w odniesieniu do zarodków.
2.
Podstawą odniesienia przy ustalaniu warunków zdrowotnych zwierząt zgodnie z ust. 1 dla gruźlicy, brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła są normy ustalone w załączniku A i G do dyrektywy 64/432/EWG.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 oraz w oparciu o badanie każdego przypadku, możliwe jest podjęcie decyzji o uchyleniu tych przepisów, gdy dane państwo trzecie zapewni zbliżone lub, co najmniej równoważne gwarancje odnoszące się do stanu zdrowotnego zwierząt.
3.
Artykuł 4 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 10
1.
Upoważnienie do przywozu zarodków zostanie udzielone jedynie po przedłożeniu świadectwa zdrowia sporządzonego i podpisanego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego pobrania.
Świadectwo musi:
a) być sporządzone co najmniej w urzędowym języku lub językach Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia i w urzędowym języku lub językach Państwa Członkowskiego, gdzie przeprowadzana jest kontrola przywozowa przewidziana art. 11;
b) wystawione na pojedynczego odbiorcę, adresata;
c) towarzyszyć w oryginale zarodkom.
2.
Świadectwo zdrowia zwierzęcia musi być wystawione na formularzu zgodnym ze wzorem wypełnionym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 11
1.
Każda dostawa zarodków wchodząca na terytorium Wspólnoty podlega kontroli przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu lub poddaniem procedurze celnej.
Dopuszczenie takich zarodków na obszar Wspólnoty jest zabronione, jeżeli kontrola przywozowa przeprowadzana w momencie przybycia ujawni, że:
- zarodki nie pochodzą z terytorium państwa trzeciego lub jego części ujętych w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 7 ust. 1,
- zarodki nie zostały pobrane, przetworzone i przechowywane przez zespół pobierania znajdujący się w wykazie przewidzianym art. 8 ust. 1,
- zarodki pochodzą z terytorium państwa trzeciego lub jego części, z którego przywóz jest zabroniony zgodnie z art. 14 ust. 2,
- świadectwo zdrowia zwierzęcia, które towarzyszy zarodkom nie jest zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 10.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do dostaw zarodków, które wchodzą na obszar celny Wspólnoty i są poddawane celnej procedurze tranzytowej dotyczącej dostawy do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza danym terytorium.
Jednakże będzie miał zastosowanie, jeżeli zostanie zaniechany tranzyt celny w trakcie transportu przez terytorium Wspólnoty.
2.
Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może podjąć niezbędne czynności obejmujące także poddaniu kwarantannie w celu uzyskania ostatecznego dowodu w wypadkach, gdy występuje podejrzenie skażenia organizmami patogennymi.
3.
Jeżeli przywóz zarodków został zabroniony na jakichkolwiek podstawach ustalonych w ust. 1 i 2, państwo trzecie dokonujące wywozu nie zezwoli w ciągu 30 dni na zwrot zarodków, właściwa władza weterynaryjna Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia może nakazać ich zniszczenie.
Artykuł 12
Każda dostawa zarodków upoważniona do przywozu do Wspólnoty przez Państwo Członkowskie na podstawie kontroli, o której mowa w art. 11 ust. 1, gdy jest wysyłana na terytorium innego Państwa Członkowskiego, musi być zaopatrzona w oryginalne świadectwo zdrowia zwierzęcia względnie uwiarygodnioną jego kopię, poświadczone za zgodność z oryginałem przez właściwe władze, które były odpowiedzialne za przeprowadzenie kontroli zgodnie z art. 11.
Artykuł 13
Wszystkie koszty wynikające z wdrożenia działań zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 obciążają przez nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawicieli bez rekompensaty ze strony Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV Zasady dotyczące gwarancji i czynności kontrolnych
Artykuł 14
1.
Jeżeli odzwierzęca choroba zakaźna, która może być przeniesiona przez zarodki, wybuchnie lub rozprzestrzeni się lub jakaś inna przyczyna związana ze stanem zdrowotnym zwierząt zagrozi zdrowiu zwierząt hodowlanych w Państwie Członkowskim, wówczas należy to uzasadnić i gdy:
- odnosi się to do terytorium państwa trzeciego, można zastosować środki ochronne ustanowione w art. 9 dyrektywy 64/432/EWG,
- odnosi się to do całości lub części danego państwa trzeciego, Państwo Członkowskie przeznaczenia zabroni przywozu tych zarodków przywożonych bezpośrednio lub pośrednio przez inne Państwo Członkowskie, czy to z całego terytorium państwa trzeciego lub jedynie z części jego terytorium.
2.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na mocy ust. 1 oraz uchylenie takich środków musi być przekazane niezwłocznie innym Państwom Członkowskim i Komisji wraz z uzasadnieniem takich działań.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, może być podjęta decyzja, że takie działania muszą ulec zmianie, w szczególności w celu skoordynowania ich ze środkami przyjętymi przez inne Państwa Członkowskie, względnie że muszą być uchylone.
3.
Jeżeli wystąpi sytuacja przewidziana w ust. 1 oraz jeżeli konieczne jest, aby inne Państwa Członkowskie także podjęły działania zgodnie z tym ustępem, zmienione w razie potrzeby zgodnie z ust. 2, podjęte zostaną odpowiednie środki zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17.
Wznowienie przywozu z danego państwa trzeciego będzie dopuszczone w oparciu o tę samą procedurę.
Artykuł 15
1.
Biegli weterynaryjni Komisji mogą we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich lub państw trzecich dokonać kontroli na miejscu w takim zakresie, w jakim okaże się to niezbędne dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Kraj, w którym dokonano pobrania na terytorium, którego jest przeprowadzana kontrola, udzieli wszelkiego niezbędnego wsparcia w wykonywaniu ich czynności.
Komisja powiadomi kraj pobierania o wynikach badań.
Kraj pobrania podejmie wszelkie działania, które mogą okazać się konieczne, dla wzięcia pod uwagę wyników badań.
O ile kraj pobrania nie podejmie takich działań, Komisja może po zbadaniu sytuacji przez Stały Komitet Weterynaryjny upoważnić Państwa Członkowskie do odmowy wprowadzenia na ich terytoriach zarodków pobranych, poddanych obróbce lub przechowywanych przez dany zespół pobierania, względnie do wycofania zezwolenia w wypadku państw trzecich.
2.
Przepisy ogólne dotyczące wykonania niniejszego artykułu, w szczególności odnośnie częstotliwości i metod dokonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
ROZDZIAŁ V Przepisy końcowe
Artykuł 16
Zmiany załączników, w szczególności w celu ich dostosowania do postępu w zakresie technologii, będą przedmiotem decyzji zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
Artykuł 17
1.
Gdy procedura przedstawiona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przekazuje sprawę niezwłocznie do Komitetu z własnej inicjatywy lub na życzenie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie ustanowionym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w wypadku decyzji, które Rady przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli nie została przedstawiona opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu 15 dni od dnia przedłożenia Radzie sprawy, Rada nie podejmie działań, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 18
1.
Gdy procedura przedstawiona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przekazuje sprawę niezwłocznie do Komitetu z własnej inicjatywy lub na życzenie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie ustanowionym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w wypadku decyzji, które Rady przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli nie została przedstawiona opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od dnia przedłożenia Radzie sprawy, Rada nie podejmie działań, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 19
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zarodków pobieranych, poddawanych obróbce i przechowywanych w Państwie Członkowskim do dnia 1 stycznia 1991 r.
2.
Do dnia wejścia w życie decyzji przyjętych na podstawie art. 7, 8 i 9, Państwa Członkowskie nie będą ubiegać się o przywóz zarodków z państw trzecich na bardziej korzystnych warunkach niż wynikające ze stosowania rozdziału II.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 października 1989 r
zmieniająca dyrektywy 75/362/EWG, 77/452/EWG, 78/686/EWG, 78/1026/EWG oraz 80/154/EWG odnoszące się do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii oraz położnych, jak również dyrektywy 75/363/EWG, 78/1027/EWG oraz 80/155/EWG dotyczące koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności lekarza, lekarza weterynarii i położnej
(89/594/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 66;
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3] a także mając na uwadze, co następuje:
należy wprowadzić pewne techniczne zmiany do dyrektyw 75/362/EWG [4], 77/452/EWG [5], 78/686/EWG [6], 78/1026/EWG [7] oraz 80/154/EWG [8], ostatnio zmienionych Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, odnoszących się do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii oraz położnej, jak również do dyrektywy 75/363/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/76/EWG [10], oraz dyrektywy 78/1027/EWG [11] i 80/155/EWG [12], dotyczących koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, lekarzy weterynarii i położnych, szczególnie w celu uwzględnienia zmian zaistniałych w nazwach dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania powyższych zawodów oraz zmian dotyczących zakresu określonych specjalizacji medycznych, a także powstania nowych specjalizacji medycznych lub zaprzestania uznawania niektórych dawnych specjalizacji w niektórych Państwach Członkowskich;
na poziomie wspólnotowym niezbędna jest ochrona praw nabytych przez osoby posiadające specjalizacje, które przestano przyznawać w wyniku zmian przepisów, jakie nastąpiły w Państwie Członkowskim, które poprzednio specjalizacje owe przyznało, a w związku z tym, w miarę potrzeby, należy uzupełnić powyższe dyrektywy poprzez właściwe przepisy;
pożądane jest, by ze względu na zasadę słuszności ustanowić środki przejściowe dotyczące niektórych osób posiadających dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza weterynarii i położnej przyznawanych, odpowiednio, przez Republikę Włoch i Królestwo Hiszpanii osobom, których kształcenie nie było w pełni zgodne z wymogami zawartymi w dyrektywach 78/1027/EWG i 80/155/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zmiany dotyczące dyrektyw 75/362/EWG i 75/363/EWG (wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny i koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy)
Artykuł 1
W art. 3 dyrektywy 75/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w lit. a) "w Niemczech:"
- ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. świadectwo egzaminu państwowego w dziedzinie medycyny wydane przez właściwe władze po dniu 30 czerwca 1988 r. oraz świadectwo potwierdzające odbycie stażu medycznego podczas kształcenia praktycznego ("Arzt im Praktikum",)",
- ustęp poprzednio oznaczony cyfrą 2 otrzymuje oznaczenie cyfrą 3, a wyrażenie "wyszczególnione w ust. 1" otrzymuje brzmienie: "wyszczególnione w ust. 1 i 2";
2) lit. f)
"we Włoszech"
otrzymuje brzmienie:
"f) we Włoszech:
(dyplom ukończenia studiów wyższych w dziedzinie medycyny i chirurgii) wydany przez uniwersytet wraz z
(dyplom potwierdzający uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza i chirurga) przyznawany przez państwową komisję egzaminacyjną";
3) lit.. j)
"w Grecji"
otrzymuje brzmienie:
"j) w Grecji:
(tytuł absolwenta nauk medycznych) przyznany przez:
- wydział medycyny uniwersytetu, lub
- katedrę nauk medycznych wydziału medycyny uniwersytetu;";
4) lit.. k)
"w Hiszpanii"
otrzymuje brzmienie:
"k) w Hiszpanii:
(tytuł absolwenta nauk medycznych i chirurgii uniwersytetu) nadawany przez Ministerstwo Edukacji i Nauki, lub rektora uniwersytetu";
Artykuł 2
W art. 5 ust. 2 dyrektywy 75/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst dotyczący Belgii otrzymuje brzmienie:
"w Belgii:
(urzędowy dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do wykonywania zawodów medycznych) przyznawany przez Ministra odpowiedzialnego za zdrowie publiczne";
2) w części zatytułowanej
"we Francji"
dodaje się następujące tiret:
;"
(dyplom ukończenia specjalistycznych studiów w dziedzinie medycyny przyznawany przez uniwersytet);"
3) w części zatytułowanej "w Niderlandach" wprowadza się następujące zmiany:
- dotychczasowy tekst zostaje zamieniony w tiret pierwsze,
- dodaje się następujące tiret:
"— "Het door de Sociaal-Geneeskundigen Registratie-Comissie (SGRC) afgegeven getuigschrift van erkenning en inschrijving in het Register von Sociaal-Geneeskundigen".
(świadectwo zatwierdzenia i rejestracji przez radę rejestracyjną lekarzy medycyny społecznej)".
4) tekst dotyczący Grecji otrzymuje brzmienie:
"w Grecji:
(świadectwo uzyskania specjalizacji medycznej) wydane przez prefektury."
Artykuł 3
W art. 5 ust. 3 dyrektywy 75/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) pod nagłówkiem "anestezjologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ anesthésiologie-réanimation chirurgicale", _BAR_
- podpozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:
"Niderlandy: _BAR_ anesthesiologie"; _BAR_
2) pod nagłówkiem "chirurgia ogólna":
- podpozycja dotycząca Hiszpanii otrzymuje brzmienie:
"Hiszpania: _BAR_ cirurgía general y del aparato digestivo"; _BAR_
3) pod nagłówkiem "okulistyka":
- podpozycja dotycząca Belgii otrzymuje brzmienie:
"Belgia: _BAR_ ophthalmologieoftamologie"; _BAR_
4) pod nagłówkiem "pulmonologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ pneumologie", _BAR_
"podpozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie: _BAR_ Niderlandy: longziekten en tuberculose"; _BAR_
5) pod nagłówkiem "urologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ chirurgie urologique"; _BAR_
6) pod nagłówkiem "ortopedia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ chirurgie orthopédique et traumatologie"; _BAR_
7) dodaje się następujące nagłówki:
"— anatomia patologiczna
Niemcy: _BAR_ Pathologie _BAR_
Belgia: _BAR_ anatomie pathologiquepathologische anatomie _BAR_
Dania: _BAR_ patologisk anatomi og histologi eller vaevsundersøgelse _BAR_
Francja: _BAR_ anatomie et cythologie pathologique _BAR_
Irlandia: _BAR_ morbid anatomy and histopathology _BAR_
Włochy: _BAR_ anatomia patologica _BAR_
Luksemburg: _BAR_ anatomie pathologique _BAR_
Niderlandy: _BAR_ pathologische anatomie _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ morbid anatomy and histopathology _BAR_
Grecja: _BAR_ pathologiki anatomiki _BAR_
Hiszpania: _BAR_ anatomía patológica _BAR_
Portugalia: _BAR_ anatomia patológica _BAR_
— neurologia
Niemcy: _BAR_ Neurologie _BAR_
Belgia: _BAR_ neurologieneurologie _BAR_
Dania: _BAR_ neuromedicin eller medicinske nervesygdomme _BAR_
Francja: _BAR_ neurologie _BAR_
Irlandia: _BAR_ neurology _BAR_
Włochy: _BAR_ neurologia _BAR_
Luksemburg: _BAR_ neurologie _BAR_
Niderlandy: _BAR_ neurologie _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ neurology _BAR_
Grecja: _BAR_ Nenologia _BAR_
Hiszpania: _BAR_ neurología _BAR_
Portugalia: _BAR_ neurologia; _BAR_
— psychiatria
Niemcy: _BAR_ Psychiatrie _BAR_
Belgia: _BAR_ psychiatriepsychiatrie _BAR_
Dania: _BAR_ psykiatri _BAR_
Francja: _BAR_ psychiatrie _BAR_
Irlandia: _BAR_ psychiatry _BAR_
Włochy: _BAR_ psichiatria _BAR_
Luksemburg: _BAR_ psychiatrie _BAR_
Niderlandy: _BAR_ psychiatrie _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ psychiatry _BAR_
Grecja: _BAR_ Psychiatriki _BAR_
Hiszpania: _BAR_ psiquiatría _BAR_
Portugalia: _BAR_ psiquiatria." _BAR_
Artykuł 4
W art. 7 ust. 2 dyrektywy 75/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) pod nagłówkiem "hematologia biologiczna":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ hématologie", _BAR_
- we wszystkich innych wersjach językowych z wyjątkiem francuskiego i portugalskiego, skreśla się podpozycję dotyczącą Hiszpanii;
2) skreśla się nagłówek "anatomia patologiczna";
3) pod nagłówkiem "chirurgia plastyczna":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: chirurgie plastique, reconstructrice et esthéthique";
4) pod nagłówkiem "chirurgia klatki piersiowej":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: chirurgie thoracique et cardio-vasculaire";
5) pod nagłówkiem "chirurgia dziecięca":
- dodaje się następującą podpozycję dotyczącą Francji:
"Francja: _BAR_ chirurgie infantile"; _BAR_
6) pod nagłówkiem "chirurgia naczyniowa":
- w niderlandzkiej wersji językowej nagłówek otrzymuje brzmienie: "chirurgie van bloedvaten",
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ chirurgie vasculaire", _BAR_
- podpozycja dotycząca Włoch otrzymuje brzmienie:
"Włochy: _BAR_ chirurgia vascolare"; _BAR_
7) pod nagłówkiem
"kardiologia"
, podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ pathologie cardio-vasculaire"; _BAR_
8) pod nagłówkiem "gastroenterologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ gastro-entérologie et hépatologie", _BAR_
- podpozycja dotycząca Luksemburga otrzymuje brzmienie:
"Luksemburg: _BAR_ gastro-entérologie", _BAR_
- podpozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:
"Niderlandy: _BAR_ gastro-enterologie", _BAR_
- podpozycja dotycząca Grecji otrzymuje brzmienie:
"Grecja: _BAR_ γαστρεντεολογία"; _BAR_
9) pod nagłówkiem "reumatologia":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Dania: _BAR_ reumatologi"; _BAR_
10) pod nagłówkiem "endokrynologia":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ endocrinologie — maladies métaboliques", _BAR_
- podpozycja dotycząca Luksemburga otrzymuje brzmienie:
"Luksemburg: _BAR_ endocrinologie, maladies du métabolisme et de la nutrition"; _BAR_
11) pod nagłówkiem "fizjoterapia":
- podpozycja dotycząca Grecji otrzymuje brzmienie:
"Grecja: _BAR_ φυσική ιατρική και αποκατάσταση"; _BAR_
12) skreśla się nagłówki "neurologia" i "psychiatria";
13) pod nagłówkiem
"neuropsychiatria"
podpozycja dotycząca Grecji otrzymuje brzmienie:
"Grecja: _BAR_ νευρολογία-ψυχιατρική"; _BAR_
14) pod nagłówkiem "dermatologia-wenerologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ dermatologie et vénéréologie", _BAR_
- podpozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:
"Niderlandy: _BAR_ dermatologie en venerologie"; _BAR_
15) pod nagłówkiem "radiologia":
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ électro-radiologie"; _BAR_
16) pod nagłówkiem "radiologia diagnostyczna":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Niemcy: _BAR_ Radiologische Diagnostik", _BAR_
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ radiodiagnostic et imagerie médicale"; _BAR_
17) pod nagłówkiem "radioterapia":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Niemcy: _BAR_ Strahlentherapie", _BAR_
- podpozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:
"Francja: _BAR_ oncologie, option radiothérapie"; _BAR_
18) pod nagłówkiem "medycyna tropikalna":
- skreśla się podpozycję w brzmieniu
"Belgia:
médecine tropicaletropische geneeskunde"
19) pod nagłówkiem "psychiatria dziecięca":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Irlandia: _BAR_ child and adolescent psychiatry"; _BAR_
20) pod nagłówkiem "geriatria":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Niderlandy: _BAR_ klinische geriatrie"; _BAR_
21) pod nagłówkiem "choroby nerek":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ néphrologie", _BAR_
- dodaje się następującą podpozycję:
"Luksemburg: _BAR_ néphrologie", _BAR_
22) pod nagłówkiem "medycyna społeczna":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ santé publique et médecine sociale"; _BAR_
23) do części zatytułowanej "medycyna pracy" wprowadza się następujące zmiany:
a) do tytułu, z wyjątkiem angielskiej wersji językowej, wprowadza się następujące zmiany:
—duńska wersja językowa: _BAR_ "arbejdsmedicin" _BAR_
—niemiecka wersja językowa: _BAR_ "Arbeitsmedizin" _BAR_
—grecka wersja językowa: _BAR_ "iatriki tis ergasias" _BAR_
—hiszpańska wersja językowa: _BAR_ "medicina del trabajo" _BAR_
—francuska wersja językowa: _BAR_ "médecine du travail" _BAR_
—włoska wersja językowa: _BAR_ "medicina del lavoro" _BAR_
—niderlandzka wersja językowa: _BAR_ "arbeidseneeskunde" _BAR_
—portugalska wersja językowa: _BAR_ "medicina do trabalho" _BAR_
; b) dodaje się następujące podpozycję:
"Niemcy: _BAR_ Arbeitsmedizin"; _BAR_
"Dania: _BAR_ samfundsmedicin/arbejdsmedecin"; _BAR_
"Francja: _BAR_ médecine du travail"; _BAR_
"Włochy: _BAR_ medicina del lavoro"; _BAR_
"Niderlandy: _BAR_ arbeids- en bedrijfsgeneeskunde"; _BAR_
"Grecja: _BAR_ ιατρική της εργασίας"; _BAR_
"Portugalia: _BAR_ medicina do trabalho"; _BAR_
24) pod nagłówkiem "alergologia":
- podpozycja dotycząca Grecji otrzymuje brzmienie:
"Grecja: _BAR_ αλλεργιολογία"; _BAR_
25) pod nagłówkiem "chirurgia gastroenterologiczna":
- dodaje się następującą podpozycję:
"Francja: _BAR_ chirurgie viscérale"; _BAR_
26) dodaje się następujące nagłówki:
"medycyna jądrowa:
Niemcy: _BAR_ Nuklearmedizin _BAR_
Belgia: _BAR_ médecine nucleairenucleaire geneeskunde _BAR_
Francja: _BAR_ médecine nucleaire _BAR_
Włochy: _BAR_ medicina nucleare _BAR_
Niderlandy: _BAR_ nucleaire geneeskunde _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ nuclear medicine _BAR_
Grecja: _BAR_ pyriniki iatriki _BAR_
Hiszpania: _BAR_ medicina nuclear _BAR_
Portugalia: _BAR_ medicina nuclear _BAR_
chirurgia szczękowo-twarzowa (podstawowe studia medyczne):
Francja: _BAR_ chirurgie maxillo-faciale et stomatologie _BAR_
Włochy: _BAR_ chirurgia maxillo-facciale _BAR_
Hiszpania: _BAR_ cirugía oral y maxilofacial; _BAR_
chirurgia dentystyczna, chirurgia szczękowo-twarzowa oraz jamy ustnej(podstawowe studia medyczne i dentystyczne):
Niemcy: _BAR_ Zahn-, Mund-, Kiefer- und Gesichtschirurgie _BAR_
Belgia: _BAR_ stomatologie/chirurgie orale et maxillo-faciale, stomatologie/orale en maxillo-faciale chirurgie _BAR_
Irlandia: _BAR_ oral and maxillo-facial surgery _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ oral and maxillo-facial surgery" _BAR_
Artykuł 5
Artykuĩ 9 ust. 3 dyrektywy 75/362/EWG otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny nie odpowiadają nazwie zawartej dla tego Państwa Członkowskiego w art. 3, 5 i 7, każde Państwo Członkowskie ma obowiązek uznać za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane przez te Państwa Członkowskie, wraz z zaświadczeniem wystawionym przez właściwe władze lub instytucje.
Zaświadczenie to potwierdza, iż dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny lub specjalizacji medycznych wydane zostały po odbyciu studiów zgodnie z dyrektywą 75/363/EWG, które w art. 2, 4 lub 6 niniejszej dyrektywy uznano za odpowiednie oraz które są uznawane przez Państwo Członkowskie, które je wydało jako kwalifikacje lub uprawnienia zgodne z wymogami zawartymi w niniejszej dyrektywie, odpowiednio, w art. 3, 5 lub 7."
Artykuł 6
Artykuĩ 2 dyrektywy 75/363/EWG otrzymuje brzmienie:
- do ust. 1 lit. a) dodaje się następujące przepisy: "studia kończące się uzyskaniem dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji specjalisty chirurga dentysty chirurgii szczękowo-twarzowej (podstawowe studia medyczne i dentystyczne) wymagają również ukończenia stażu jako lekarz dentysta, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG (1)",
- dodaje się następujący przypis:
"(1) Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 10",
- do ust. 2 dodaje się następujące przepisy:
"Wystawienie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie specjalizacji w dziedzinie dentystyki i chirurgii szczękowo-twarzowej (podstawowe studia medyczne i dentystyczne) jest uzależnione od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty, o których mowa w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG",
- ustęp3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W granicach wyznaczonych przez art. 9 Państwa Członkowskie mają obowiązek powołać właściwe organa lub instytucje wydające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w ust. 1".
Artykuł 7
Do art. 4 dyrektywy 75/363/EWG na końcu sekcji zatytułowanej "Grupa druga" dodaje się następujące tiret:
"— patologia,
— neurologia,
— psychiatria." .
Artykuł 8
Artykuł 5 dyrektywy 75/363/EWG otrzymuje brzmienie:
1) pod nagłówkiem "Grupa pierwsza":
- w niderlandzkiej wersji językowej wyrażenie "chirurgie van hart- en bloedvaten" iotrzymuje brzmienie: "chirurgie van bloedvaten",
- dodaje się następującą słowa:
"chirurgia szczękowa i twarzy (podstawowe studia medyczne)";
2) pod nagłówkiem "Grupa druga":
- skreśla się słowa "neurologia", "psychiatria" i "patologia";
- z wyjątkiem angielskiej wersji językowej, nagłówek
"medycyna pracy"
otrzymuje brzmienie:
—udńska wersja językowa: _BAR_ "arbejdsmedicin" _BAR_
—niemiecka wersja językowa: _BAR_ "Arbeitsmedizin" _BAR_
—grecka wersja językowa: _BAR_ "iatriki tis ergasias" _BAR_
—hiszpańska wersja językowa: _BAR_ "medicina del trabajo" _BAR_
—francuska wersja językowa: _BAR_ "medecine du travail" _BAR_
—włoska wersja językowa: _BAR_ "medecina del lavoro" _BAR_
—niderlandzka wersja językowa: _BAR_ "arbeidsgeneeskunde" _BAR_
—portugalska wersja językowa: _BAR_ "medicina do trabalho", _BAR_
- dodaje się następujące tiret:
"medycyna jądrowa,
chirurgia jamy ustnej, zębowa i twarzowo-szczękowa (podstawowe studia medyczne i dentystyczne)".
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie, które uchyliły przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie neuropsychiatrii, radiologii, chirurgii klatki piersiowej, chirurgii naczyniowej, chirurgii gastroenterologicznej, biologii hematologicznej, fizjoterapii, medycyny tropikalnej, podejmując jednocześnie kroki mające na celu zapewnienie swoim obywatelom możliwości korzystania z wcześniej nabytych uprawnień, powinny również stosować te same procedury w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich, pod warunkiem, iż posiadane przez nich dyplomy, świadectwa, lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji z dziedziny neuropsychiatrii, radiologii, chirurgii klatki piersiowej, chirurgii naczyniowej, chirurgii gastroenterologicznej, biologii hematologicznej, fizjoterapii, medycyny tropikalnej są zgodne z wymogami zawartymi w art. 9 ust. 2 dyrektywy 75/362/EWG lub w art. 2, 3 i 5 dyrektywy 75/363/EWG, o ile wyżej wymienione dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uzyskane, zanim dane Państwo Członkowskie zaprzestało wydawania takich dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w wyżej wymienionych specjalnościach.
2.
Daty uchylenia przez zainteresowane Państwo Członkowskie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych związanych z przyznawaniem dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymienionych w ust. 1 umieszczone są w niniejszym Załączniku.
3.
Niniejszym skreśla się art. 9 ust. 4 dyrektywy 75/362/EWG oraz art. 15 dyrektywy 82/76/EWG.
ROZDZIAŁ II
Zmiany dotyczące dyrektywy 77/452/EWG (wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług)
Artykuł 10
W art. 1 ust. 2 dyrektywy 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) pod nagłówkiem "w Zjednoczonym Królestwie" dotychczasowy tekst otrzymuje brzmienie: "State Registered Nurse or Registered General Nurse";
2) pod nagłówkiem "w Grecji" dotychczasowy tekst otrzymuje brzmienie: "Διπλωματούχου πτυχιούχου νοσοκόμου, νοσηλευτού, νοσηλεύτριας".
Artykuł 11
W art. 3 dyrektywy 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. lit. f)
"we Włoszech"
otrzymuje brzmienie:
"f) we Włoszech:
- "diploma di infermiere professionale"; przyznawany przez szkoły posiadające uprawnienia państwowe";
2. lit. i)
"w Zjednoczonym Królestwie"
otrzymuje brzmienie:
"i) w Zjednoczonym Królestwie:
- świadectwo wpisu do rejestru jako "Registered General Nurse"; w części I rejestru prowadzonego przez Centralną Radę Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ds. Pielęgniarstwa, Położnictwa i Opieki Otwartej";
3. lit. j)
"w Grecji"
otrzymuje brzmienie:
"j) w Grecji:
- (dyplom pielęgniarstwa ogólnego wydany przez wyższe szkoły pielęgniarskie), uwierzytelniony przez Ministerstwo Opieki Społecznej lub Ministerstwo Zdrowia, lub
- (degree in nursing from the nursing sections of the paramedical schools at the advanced centres of technical and vocational training) awarded by the Ministry of Education and Religious Affairs, or
- (dyplom studiów pielęgniarskich instytucji kształcenia technicznego) prowadzonych przez Ministerstwo Edukacji i Religii, lub
- (degree in nursing from the faculty of health sciences, nursing section, University of Athens);"
4. lit. k)
"w Hiszpanii"
otrzymuje brzmienie:
"k) w Hiszpanii:
(dyplom ukończenia studiów uniwersyteckich z zakresu pielęgniarstwa) wydawany przez Ministerstwo Edukacji i Nauki lub przez rektora uczelni."
Artykuł 12
W art. 4 dyrektywy 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- dotychczasowe dwa ustępy zostają połączone w ust. 1 poprzedzony oznaczeniem: "1",
- dodaje się ust. 2 o następującym brzmieniu:
"2.
W przypadku obywateli tych Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uprawniające do wykonywania zawodu pielęgniarki nie są zgodne z wytycznymi zawartymi w art. 3, każde Państwo Członkowskie ma obowiązek uznać za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nadane przez te Państwa Członkowskie, potwierdzone przez zaświadczenia wydane przez właściwe władze lub organizacje.
Zaświadczenia te powinny poświadczać, iż dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uprawniające do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną zostały wydane po odbyciu kształcenia zgodnego z wymogami zawartymi w dyrektywie 77/453/EWG, o których mowa w art. 2 niniejszej dyrektywy, i traktowane są przez Państwo Członkowskie, które je nadało, jako kwalifikacje lub uprawnienia zgodne z zawartymi w art. 3 niniejszej dyrektywy."
ROZDZIAŁ 3
Zmiany dotyczące dyrektywy 78/686/EWG (wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług)
Artykuł 13
W art. 1 dyrektywy 78/686/EWG tekst pod nagłówkiem "— we Włoszech" otrzymuje brzmienie:
"— we Włoszech:
odontoiatra."
Artykuł 14
W art. 5 ust. 1 dyrektywy 78/686/EWG do akapitu "1. Ortodoncja" dodaje się następującą podpozycję:
"– w Grecji:
(tytuł potwierdzający odbycie specjalistycznego kształcenia w zakresie ortodoncji) nadawany przez właściwe władze wyznaczone w tym celu." .
Artykuł 15
Do art. 7 dyrektywy 78/686/EWG dodaje się następujący ust. 3:
"3.
W przypadku obywateli tych Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie dentystyki (ortodoncja i chirurgia jamy ustnej) nie są zgodne z przepisami art. 3 i 5, każde Państwo Członkowskie ma obowiązek uznać za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nadane przez te Państwa Członkowskie, potwierdzone przez zaświadczenia wydane przez stosowne władze lub organizacje.
Zaświadczenia te powinny poświadczać, iż dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie dentystyki (ortodoncja i chirurgia jamy ustnej) zostały wydane po odbyciu kształcenia zgodnego z wymogami zawartymi w dyrektywie 78/687/EWG, o których mowa w art. 2 i 4 niniejszej dyrektywy, i traktowane są przez Państwo Członkowskie, które je nadało, jako kwalifikacje spełniające wymogi zawarte w art. 3 lub 5 niniejszej dyrektywy."
ROZDZIAŁ IV
Zmiany dotyczące dyrektyw 78/1026/EWG i 78/1027/EWG (wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii i koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy weterynarii)
Artykuł 16
Artykuĩ. 2 ust. 2 dyrektywy 78/1026/EWG otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, wymieniony w art. 3, został wydany przed wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy lub został wydany po tym terminie, ale kształcenie, na podstawie którego został nadany, miało miejsce zanim niniejszy artykuł zaczął obowiązywać, dokument ów powinien być potwierdzony przez zaświadczenie wydane przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, w którym stwierdzone zostanie, iż jest on zgodny z wymogami zawartymi w art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG."
Artykuł 17
Art. 3 dyrektywy 78/1026/EWG otrzymuje brzmienie:
1. lit. j)
"w Grecji"
otrzymuje brzmienie:
"j) w Grecji:
(dyplom lekarza wterynarii) wydany przez wydział nauk geotechnicznych Uniwersytetu Arystotelesa w Salonikach lub Szkołę Weterynarii przy Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach;"
2. lit. k)
"w Hiszpanii"
otrzymuje brzmienie:
"k) w Hiszpanii:
(uniwersytecki tytuł w dziedzinie weterynarii) nadawany przez Ministerstwo Edukacji i Nauki lub przez rektora uniwersytetu;".
Artykuł 18
Artykuĩ 4 dyrektywy 78/1026/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają wszystkich minimalnych wymogów wykształcenia szczegółowo określonych w art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG, każde Państwo Członkowskie uznaje jako wystarczające potwierdzenie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie weterynarii, wydane przez te Państwa Członkowskie przed wejściem w życie dyrektywy 78/1027/EWG, z dołączonym zaświadczeniem stwierdzającym, że obywatele ci faktycznie i zgodnie z prawem wykonywali działalność przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
2.
W przypadku obywateli tych Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji z dziedziny weterynarii nie są zgodne z wytycznymi zawartymi w art. 3, każde Państwo Członkowskie ma obowiązek uznać za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydane przez te Państwa Członkowskie i potwierdzone przez zaświadczenia wydane przez właściwe władze lub organizacje.
Zaświadczenia te powinny stwierdzać, iż dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie weterynarii zostały wydane po uzyskaniu wykształcenia zgodnego z wymogami zawartymi w dyrektywie 78/1027/EWG, o których mowa w art. 2 i 4 niniejszej dyrektywy, i traktowane są przez Państwo Członkowskie, które je nadało, jako kwalifikacje spełniające wymogi zawarte w art. 3 niniejszej dyrektywy."
Artykuł 19
Do art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG dodaje się następujący ustęp:
"5.
Jako środek przejściowy nie naruszający przepisów ust. 2, ustala się, że Włochy, których ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne dotyczące programu kształcenia nie były w pełni zgodne z wymogami określonymi w Załączniku w chwili, gdy dyrektywa 78/1026/EWG oraz niniejsza dyrektywa weszły w życie, mogą nadal stosować swe przepisy do osób, które rozpoczęły kształcenie w zakresie weterynarii nie później niż dnia 31 grudnia 1984 r.
Każde Państwo Członkowskie ma prawo żądać, aby posiadacze dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, uprawniających do wykonywania zawodu a wydane przez Włochy po ukończeniu kształcenia rozpoczętego przed dniem 1 stycznia 1985 r. przedłożyli zaświadczenia, iż przez przynajmniej trzy kolejne lata z pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia wykonywali oni faktycznie i zgodnie z prawem czynności, chyba że do wymienionego wyżej dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji dołączone jest zaświadczenie wydane przez właściwe władze włoskie, w którym poświadczają one odbycie kształcenia w pełni zgodnego z wymogami zawartymi w niniejszym artykule i Załączniku."
Artykuł 20
W Załączniku do dyrektywy 78/1027/EWG w greckiej wersji językowej pod nagłówkiem "B. Przedmioty specjalistyczne" tiret pierwsze podpozycji "Grupa 2: Nauki kliniczne" wyrażenie "Χειρουργική" zostaje zastąpione słowami"Μαιευτική".
ROZDZIAŁ V
Zmiany dotyczące dyrektyw 80/154/EWG i 80/155/EWG (wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie położnictwa i koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i wykonywania działalności przez położne)
Artykuł 21
Artykuł 1 dyrektywy 80/154/EWG otrzymuje brzmienie:
1) pod nagłówkiem "w Republice Federalnej Niemiec" dotychczasowy tekst otrzymuje brzmienie:
"Hebamme" lub "Entbindungspfleger";
2) pod nagłówkiem "w Grecji" dotychczasowy tekst otrzymuje brzmienie:
"Μαία" lub "Μαιευτής"
Artykuł 22
Artykuł 3 dyrektywy 80/154/EWG otrzymuje brzmienie:
1. w lit. a)
"w Republice Federalnej Niemiec"
tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— "Zeugnis über die staatliche Prüfung für Hebammen und Entbindungspfleger";, wydawany przez państwową komisję egzaminacyjn";
2. w lit. h) "w Niderlandach" we wszystkich wersjach językowych z wyjątkiem języka niderlandzkiego, wyrażenie "vroedvrouwdiploma" otrzymuje brzmienie: "diploma van verloskundige";
3. lit. i)
"w Zjednoczonym Królestwie"
otrzymuje brzmienie:
"i) w Zjednoczonym Królestwie:
- wpis położnej do części 10 rejestru prowadzonego przez Centralną Radę Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ds. Pielęgniarstwa, Położnictwa i Opieki Otwartej";
4. lit. j)
"w Grecji"
otrzymuje brzmienie:
"j) w Grecji:
- "Πτυχίο Μαίας ή Μαιευτή"; uwierzytelnione przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej;
- "Πτυχίο Ανωτέρας Σχολής Στελεχών Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας, Τμήματος Μαιευτικής"; przyznawane przez wydział zdrowia i pracowników opieki społecznej, oddziały położnictwa wyższych ośrodków kształcenia technicznego i zawodowego, lub przez jednostki szkoleniowe prowadzone przez Ministerstwo Edukacji i Religii";
5. lit. k)
"w Hiszpanii"
otrzymuje brzmienie:
"k) w Hiszpanii:
dyplom "matrona". lub "asistente obstétrico (matrona)". lub "enfermería obstétricaginecológica"., przyznawany przez Ministerstwo Szkolnictwa i Nauki".
Artykuł 23
Do art. 5 dyrektywy 80/154/EWG dodaje się następujący ustęp:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 4, w przypadku obywateli tych Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji z dziedziny położnictwa nie są zgodne z wytycznymi zawartymi w art. 3, każde Państwo Członkowskie ma obowiązek uznać za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, nadane przez te Państwa Członkowskie, wraz z zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organizacje.
Zaświadczenia te powinny stwierdzać, iż dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych zostały wydane po odbyciu kształcenia zgodnego z wymogami zawartymi w dyrektywie 80/155/EWG, o których mowa w art. 2 niniejszej dyrektywy i traktowane są przez Państwo Członkowskie, które je nadało jako kwalifikacje spełniające wymogi zawarte w art. 3 niniejszej dyrektywy" .
Artykuł 24
Do art. 1 dyrektywy 80/155/EWG dodaje się ustępy 5 i 6:
"5.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają możliwości, jakie mają Państwa Członkowskie, przyznania na ich terytorium, zgodnie z uregulowaniami prawnymi w nich obowiązującymi, prawa dostępu i wykonywania zawodu położnej posiadaczom dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które nie zostały nabyte w Państwie Członkowskim.
6.
Jako środek przejściowy, nienaruszający przepisów ust. 1 i 4, ustala się, że Hiszpania, której przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące kształcenia nie w pełni odpowiadały wymogom zawartym w niniejszej dyrektywie, w momencie gdy dyrektywa 80/154/EWG i niniejsza dyrektywa weszły w życie, mogą nadal stosować swe przepisy do osób, które rozpoczęły kształcenie specjalistyczne w dziedzinie położnictwa nie później niż w dniu 31 grudnia 1985 r.
Każde przyjmujące Państwo Członkowskie ma prawo żądać, aby posiadacze dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji uprawniających do wykonywania zawodu położnej nadane przez Hiszpanię przed dniem 1 stycznia 1986 r. przedłożyli zaświadczenia potwierdzające, iż przez przynajmniej trzy kolejne lata z pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia wykonywali oni faktycznie i zgodnie z prawem czynności położnej, chyba że do wymienionego wyżej dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji dołączone jest zaświadczenie wydane przez właściwe władze, w którym poświadczają one odbycie kształcenia zgodnego z wymogami zawartymi w niniejszym artykule i Załączniku" .
Artykuł 25
Artykuł 4 ust. 6 dyrektywy 80/155/EWG w hiszpańskiej wersji językowej otrzymuje brzmienie:
"6. llevar a cabo el parto normal cuando se trate de una presentación de vértice, incluyendo, si es necesario, la episiotomía, y, en caso de urgencia, realizar el parto en presentación de nalgas."
Artykuł 26
Artykuł 8 dyrektywy 80/155/EWG w niemieckiej wersji językowej otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Spätestens sechs Jahre nach Bekanntgabe dieser Richtlinie beschließt der Rat auf Vorschlag der Komission und nach Stellungnahme des Beratenden Ausschusses, ob die Ausnahme nach Teil B Nummer 3 des Anhangs geändert oder aufgehoben werden soll" .
Artykuł 27
Część B Załącznika do dyrektywy 80/155/EWG otrzymuje brzmienie:
"B. KSZTAŁCENIE PRAKTYCZNE I KLINICZNE
Niniejsze kształcenie odbywać się musi pod stosownym nadzorem:
1.
Poradnictwo dla kobiet ciężarnych, obejmujące co najmniej 100 badań prenatalnych.
2.
Kontrola i opieka nad przynajmniej 40 kobietami ciężarnymi.
3.
Przyjęcie przez uczennicę co najmniej 40 porodów; jeżeli z powodu braku rodzących nie można osiągnąć tej liczby, można ją zmniejszyć do minimum 30, pod warunkiem że uczennica asystuje przy 20 dalszych porodach.
4.
Aktywny udział w porodach pośladkowych.
Jeżeli nie jest to możliwe ze względu na brak porodów pośladkowych, praktykę tę można odbyć w sytuacji symulowanej.
5.
Wykonywanie nacięcia krocza i nauka zakładania szwów.
Nauka owa obejmować powinna szkolenie teoretyczne i praktykę kliniczną.
Nauka zakładania szwów powinna obejmować rany po nacięciu krocza i proste pęknięcia krocza. O ile jest to absolutnie niemożliwe, praktyka może się odbyć w sytuacji symulowanej.
6.
Nadzór i opieka nad 40 kobietami, u których mogą wystąpić powikłania w trakcie ciąży, porodu i połogu.
7.
Nadzór i opieka (łącznie z przeprowadzaniem badań) nad przynajmniej 100 położnicami i zdrowymi noworodkami.
8.
Obserwacja i opieka nad noworodkami wymagającymi specjalnej troski, w tym nad noworodkami niedonoszonymi lub przenoszonymi, z małą wagą urodzeniową lub chorymi.
9.
Opieka nad kobietami z ginekologicznymi i położniczymi objawami patologicznymi.
10.
Zapoznanie z opieką medyczną i chirurgiczną.
Ma ono mieć charakter kształcenia teoretycznego i praktyki klinicznej" .
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 28
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 8 maja 1991 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 29
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 października 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 77/452/EWG dotyczącą wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji pielęgniarki/pielęgniarza odpowiedzialnych za opiekę ogólną, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz uzupełniająca dyrektywę 77/453/EWG dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną
(89/595/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49 i art. 57 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1] ,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2] ,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 77/453/EWG [4] ustala zasadę, że kształcenie teoretyczne i techniczne jest skoordynowane i zrównoważone z kształceniem klinicznym, aczkolwiek nie ustalono określonych proporcji, zaś art. 1 ust. 4 stwierdza, że Rada, działając na podstawie wniosku Komisji zdecyduje, czy te przepisy należy utrzymać w mocy czy zmienić;
w świetle tego stwierdzenia biorąc pod uwagę w szczególności zwiększone wymogi dotyczące poziomu wiedzy pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną, należy zmienić art. 1 ust. 4 dyrektywy 77/453/EWG w taki sposób, by ustalić okres kształcenia teoretycznego na przynajmniej jedną trzecią, długość trwania kształcenia klinicznego na przynajmniej jedną drugą minimalnego okresu kształcenia, określonego w art. 1 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy; taka proporcja stwarza konieczność bardziej szczegółowego określenia wymogów kształcenia teoretycznego i kształcenia klinicznego;
koniecznie należy również uściślić, jak w przypadku podobnych przepisów zawartych w innych dyrektywach odnoszących się do zawodów związanych ze służbą zdrowia, że wykaz tematów w Załączniku do dyrektywy 77/453/EWG nie jest ograniczony i używać jako terminów standardowych "kształcenie teoretyczne" i "kształcenie kliniczne" w dyrektywie 77/453/EWG i w nagłówkach Załącznika do niej; podobnie konieczne jest ujednolicenie słownictwa niektórych przepisów dyrektywy 77/452/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/594/EWG [6], ze słownictwem podobnych przepisów dyrektywy Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. odnoszącej się do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji medycznych, włącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/594/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artukuł 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego cudzoziemiec przybywa, dokona weryfikacji tych informacji.
Jego władze podejmą decyzję, o rodzaju i zakresie postępowania wyjaśniającego jakie należy przeprowadzić i powiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o wszelkich działaniach, które podejmą w związku ze świadectwami lub dowodami, które wydały.
Państwa Członkowskie gwarantują poufność przekazywanych informacji.";
2.
Artykuł 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego przed podjęciem przed zainteresowaną osobę działalności w tym państwie poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na prowadzenie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego cudzoziemiec przybywa, dokona weryfikacji tych informacji.
Władze tego państwa zdecydują o rodzaju i zakresie postępowania weryfikacyjnego, które należy przeprowadzić i poinformują przyjmujące Państwo Członkowskie o działaniach podjętych w związku z informacją, którą przekazały zgodnie z ust. 1.";
3.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub wykonywać działalność, określoną w art. 1, złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a forma przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, to Państwo Członkowskie zapewni możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.";
4.
W art. 11 ust. 1 po drugim akapicie dodaje się:
"W tym celu oraz w uzupełnieniu oświadczenia, przewidzianego w ust. 2, dotyczącego świadczenia usług, Państwa Członkowskie mogą, w celu umożliwienia stosowania przepisów dotyczących wykonywania zawodu obowiązujących na ich terytorium, wymagać albo automatycznej tymczasowej rejestracji, albo członkostwa pro formaw organizacji lub instytucji zawodowej, albo alternatywnie, wpisu do rejestru, pod warunkiem, że rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje opóźnień, czy też w inny sposób nie utrudni świadczenia usług, albo też nie obciąży osoby świadczącej usługi dodatkowymi kosztami.";
5.
Artykuł 14 skreśla się.
Artykuł 2
W dyrektywie 77/453/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 2 lit. b) oraz ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2. b) kształcenie zawodowe w pełnym wymiarze godzin, które musi obejmować przedmioty zawarte w programie nauczania wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy i obejmuje trzyletni kurs lub 4600 godzin szkolenia teoretycznego i praktycznego.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że instytucja kształcąca pielęgniarki/pielęgniarzy jest odpowiedzialna za koordynację kształcenia teoretycznego i klinicznego przez cały okres kształcenia.
a) "kształcenie teoretyczne". zostaje zdefiniowane jako:
ta część kształcenia, dzięki której osoby kształcące się w zakresie pielęgniarstwa zdobywają wiedzę, zrozumienie i umiejętności zawodowe wymagane, by zaplanować, zapewnić i ocenić pełną opiekę pielęgniarską.
Naukę taką zapewniają szkoły pielęgniarskie i inne środowiska nauczające wybrane przez szkolącą instytucję oraz jest ona prowadzona przez nauczycieli pielęgniarstwa i inne kompetentne osoby;
b) "kształcenie kliniczne". zostaje zdefiniowane jako:
ta część kształcenia, dzięki której osoby kształcące się w zakresie pielęgniarstwa uczą się jako część zespołu i poprzez pośredni kontakt ze zdrową lub chorą osobą i/lub grupą, jak planować, zapewnić i oceniać wymaganą pełną opiekę pielęgniarską na podstawie nabytej wiedzy i umiejętności.
Kształcące się osoby uczą się nie tylko być członkiem zespołu, lecz także być kierownikiem zespołu organizującego pełną opiekę pielęgniarską, włącznie z edukacją zdrowotną przeznaczoną dla indywidualnych osób i małych grup w instytucjach służby zdrowia lub w społeczności.
Za nauczanie, które odbywa się w szpitalach i innych instytucjach służby zdrowia oraz w społeczności są odpowiedzialni nauczyciele pielęgniarstwa, we współpracy i przy pomocy innych wykwalifikowanych pielęgniarek/pielęgniarzy.
Pozostały wykwalifikowany personel może zostać włączony do procesu nauczania.
Osoby kształcące się w zakresie pielęgniarstwa uczestniczą w pracy oddziałów na tyle, na ile ich praca przyczynia się do ich kształcenia, pozwalając nauczyć się podejmować odpowiedzialność związaną ze sprawowaniem opieki pielęgniarskiej.
4.
Kształcenie teoretyczne, określone w części A Załącznika, należy zrównoważyć i skoordynować z kształceniem klinicznym, określonym w części B Załącznika, w taki sposób, by wiedza i doświadczenie wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu zostały nabyte w odpowiedni sposób.
Czas trwania kształcenia teoretycznego powinien wynosić nie mniej niż jedną trzecią, a czas trwania kształcenia klinicznego nie mniej niż jedną drugą minimalnego okresu kształcenia, określonym w ust. 2 lit. b).".
2.
W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: "Program kształcenia prowadzący do przyznania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki/pielęgniarza odpowiedzialnych za opiekę ogólną, składa się z dwu części i przynajmniej tych przedmiotów, które wymieniono poniżej.
Kształcenie z co najmniej jednego z tych przedmiotów może stanowić część programu lub być przeprowadzone w związku z innymi kursami.";
b) nagłówki części A i B otrzymują brzmienie:
- w wersji hiszpańskiej: "A. Enseñanza teórica y técnica" zostaje zastąpione przez "A. Ensenanza teórica" i "B. Enseñanzas de enfermeria clínica" zostaje zastąpione przez "B Enseñanza clínica",
- w wersji duńskiej: "A. Teoretisk og teknisk undervisning" zostaje zastąpione przez "A. Teoretisk undervisning",
- w wersji niemieckiej: "A. Theoretischer und technischer Unterricht" zostaje zastąpione przez "A. Technischer Unterricht" i "B. Klinisch-praktische Krankenpflege-Ausbildung" zostaje zastąpione przez "B. Klinische Unterweisung",
- w wersji greckiej: "A. Θεωητικη και πρακτικη διδασκαλια" zostaje zastąpione przez "A Θεωητικη διδασκαλια" i "B. Κλινικη διδασκαλια του νοσοκομ" zostaje zastąpione "B. Κλινικη διδασκαλια",
- w wersji angielskiej: "A. Theoretical and technical instruction" zostaje zastąpione przez "A. Theortical instruction",
- w wersji francuskiej: "A. Enseignement théorique et technique" zostaje zastąpione przez "A. Enseignement théorique" i "B. Enseignement infirmier clinique" zostaje zastąpione przez "B. Enseignement clinique",
- w wersji włoskiej: "A. Insegnamento teorico e tecnico" zostaje zastąpione przez "A. Insegnamento teorico" i "B. Insegnamento infermieristico clinico" zostaje zastąpione przez "B. Insegnamento clinico",
- w wersji niderlandzkiej: "A. Theoretisch en technisch onderwijs" zostaje zastąpione przez "Theoretisch onderwijs",
- w wersji portugalskiej: "A. Ensino teórico e técnico" zostaje zastąpione przez "A. Ensino teórico" oraz "B. Ensino clínico da enfermagem" zostaje zastąpione przez "B. Ensino clínico".
Artykuł 3
Kursy kształcenia pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną, które rozpoczęły się przed dniem 13 października 1991 r. według poprzedniego programu zgodnie z art. 1 dyrektywy 77/453/EWG mogą zostać ukończone zgodnie z tym programem.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 13 października 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 23 listopada 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 83/183/EWG w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych
(89/604/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: przyjmując dyrektywę 83/183/EWG[4] Rada zobowiązała się do przyjęcia jednogłośnie, na wniosek Komisji, przepisów pozwalających na istotne złagodzenie lub nawet na zniesienie formalności dotyczących udzielania zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych; Komitet ad hoc ds. Europy Narodów, w swoim pierwszym sprawozdaniu przyjętym przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 29 i 30 marca 1985 r., zwrócił się do Komisji o przedstawienie takiego wniosku;
niezbędne jest ułatwianie w jak najszerszym zakresie swobodnego przepływu osób we Wspólnocie;
do czasu zniesienia barier podatkowych, które jest wymagane do osiągnięcia rzeczywistego rynku wewnętrznego, niezbędna jest harmonizacja i złagodzenie formalności niezbędnych do udzielania zwolnienia w przywozie przewidzianego w dyrektywie 83/183/EWG, szczególnie w odniesieniu do sporządzania spisu majątku oraz dowodu istnienia miejsca stałego pobytu; niezbędne jest również złagodzenie istniejących reguł dotyczących okresu użytkowania przywożonego majątku i limitów ilościowych na niektóre pozycje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/183/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) który dana osoba rzeczywiście wykorzystywała w Państwie Członkowskim przed zmianą miejsca pobytu lub ustanowieniem drugiego miejsca zamieszkania.
W przypadku pojazdów mechanicznych (łącznie z przyczepami), przyczep turystycznych, domów przewoźnych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych i prywatnych samolotów Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zainteresowana osoba korzystała z nich przez okres przynajmniej sześciu miesięcy przed zmianą miejsca pobytu.
W odniesieniu do towarów określonych w lit. a) zdanie drugie Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby:
- w przypadku pojazdów mechanicznych (łącznie z przyczepami), przyczep turystycznych, domów przewoźnych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych i prywatnych samolotów, zainteresowana osoba korzystała z nich przez okres przynajmniej 12 miesięcy,
- w przypadku innych towarów, zainteresowana osoba korzystała z nich przez okres przynajmniej sześciu miesięcy
przed zmianą miejsca pobytu."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Pojazdy mechaniczne (łącznie z przyczepami), przyczepy turystyczne, domy przewoźne, łodzie rekreacyjno-wypoczynkowe i prywatne samoloty przywożone nie mogą być zbywane, wynajmowane lub wypożyczane przez okres 12 miesięcy po ich bezcłowym przywozie, z wyjątkiem okoliczności należycie usprawiedliwionych przed właściwymi władzami Państwa Członkowskiego przywozu."
3) W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć ograniczenia na przywóz towarów wymienionych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/169/EWG1, ostatnio zmienionej dyrektywą 89/220/EWG2.
Jednakże ograniczenia te nie mogą być mniejsze od czterokrotności ilości wskazanych w kolumnie II wspomnianego artykułu, z wyjątkiem wyrobów tytoniowych, których przywóz bezcłowy może być ograniczony do ilości wskazanych we wspomnianej kolumnie. ____________
4) W art. 7:
a) ustęp 1 otrzymuje oznaczenie 1 a);
b) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"b) Udzielenie zwolnienia, bez uszczerbku dla jakiejkolwiek wspólnotowej procedury tranzytowej, jest uzależnione od sporządzenia spisu towarów, na kartce papieru wraz z, o ile wymaga tego dane państwo, oświadczeniem, którego wzór i treść są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 678/851.
Nie można żądać żadnego odniesienia do wartości w spisie towarów.
______________
1 Dz.U. L 274 z 15.10.1985, str. 1."; c) w ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Gdy, zgodnie z art. 3, majątek jest przywożony w wielu etapach w ciągu okresu określonego powyżej, jedynie przy pierwszym przywozie Państwa Członkowskie mogą wymagać przedstawienia pełnego spisu, do którego odniesienie, w przypadku następnych przeprowadzek, może być również dokonywane przez inne urzędy celne.
Taki spis może być uzupełniony z zastrzeżeniem zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego przywozu."
5) W art. 8 ust. 2:
a) wyrażenie "przez okres co najmniej 12 miesięcy" na końcu akapitu pierwszego otrzymuje brzmienie "przed ustanowieniem drugiego miejsca zamieszkania";
b) skreśla się akapit trzeci.
6) W art. 9:
a) początek ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla art. 2-5, każda osoba z tytułu zawarcia związku małżeńskiego ma prawo do zwolnienia z podatków określonych w art. 1, gdy przywozi do Państwa Członkowskiego, do którego zamierza przenieść swoje miejsce stałego pobytu, prywatny majątek, który nabyła lub z którego korzysta pod warunkiem że:"
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwolnienie jest udzielone również w odniesieniu do prezentów wysyłanych zwyczajowo z okazji ślubu, które są otrzymywane przez osobę spełniającą warunki określone w ust. 1, od osób mających miejsce stałego pobytu w Państwie Członkowskim inne niż Państwo Członkowskie przywozu.
Zwolnienie stosuje się do prezentów o wartości jednostkowej nieprzekraczającej 350 ECU.
Państwa Członkowskie mogą jednak przyznać zwolnienie na wartość przekraczającą 350 ECU pod warunkiem, że wartość każdego zwolnionego prezentu nie przekracza 1400 ECU."
7.
W art. 11:
a) w ust. 1 skreśla się wyrżenie "Do czasu wejścia w życie przepisów podatkowych Wspólnoty przyjętych zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG";
b) w ust. 2 odniesienie do "art. 2 ust. 2" zastępuje się odniesieniem do "art. 2 ust. 2 lit. a)".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1990 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o przepisach przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 listopada 1989 r.
w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych
(89/608/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w sektorze rolnym wprowadzone zostały daleko idące przepisy w dziedzinie weterynarii i zootechniki;
sprawne funkcjonowanie wspólnej polityki rolnej i wspólnego rynku produktów rolnych, a także perspektywa zniesienia kontroli weterynaryjnych na granicach mające na względzie osiągnięcie wspólnego rynku produktów podlegających takim kontrolom, stwarza konieczność wzmocnienia współpracy między organami odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów weterynaryjnych i zootechnicznych w każdym Państwie Członkowskim;
celowe jest ustanowienie przepisów, zgodnie z którymi właściwe organy Państw Członkowskich powinny sobie wzajemnie pomagać i współpracować z Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów weterynaryjnych i zootechnicznych, w szczególności przez zapobieganie i wykrywanie naruszeń takich przepisów i wykrywanie wszelkiej działalności będącej lub wydającej się sprzeczną z tymi przepisami;
ustanowienie takich przepisów powinno opierać się w możliwie największym stopniu na przepisach Wspólnoty wprowadzonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa w sprawach celnych lub rolnych [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 945/87 [5]; przepisy dotyczące zdrowia powinny być uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa sposoby współpracy właściwych organów odpowiedzialnych w Państwach Członkowskich za monitorowanie ustawodawstwa regulującego zagadnienia weterynaryjne i zootechniczne z ich odpowiednikami w pozostałych Państwach Członkowskich i właściwymi departamentami Komisji w celu zapewnienia stosowania tego ustawodawstwa.
Artykuł 2
1.
Do potrzeb niniejszej dyrektywy:
- "ustawodawstwo regulujące zagadnienia weterynaryjne" oznacza wszelkie przepisy i postanowienia Wspólnoty oraz przepisy wykonawcze do przepisów Wspólnoty dotyczące zdrowia zwierząt, zdrowia publicznego w powiązaniu z sektorem wweterynaryjnym, inspekcji weterynaryjnych zwierząt, mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego, oraz ochrony zwierząt,
- "ustawodawstwo regulujące zagadnienia zootechniczne" oznacza wszelkie przepisy i postanowienia Wspólnoty oraz przepisy wykonawcze do przepisów Wspólnoty dotyczące spraw zootechnicznych,
- "władze wnioskujące" oznacza właściwy organ Państwa Członkowskiego, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy,
- "władze współpracujące" oznacza właściwy organ Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekaże pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji listę właściwych władz, o których mowa w art. 1.
Artykuł 3
Obowiązek udzielenia pomocy ustanowiony niniejszą dyrektywą nie dotyczy dostarczenia informacji lub dokumentów uzyskanych przez właściwe władze, o których mowa w art. 1, w ramach uprawnień przez nie posiadanych na wniosek organu sądowego.
Z tym jednak, że w przypadku wniosku o udzielenie pomocy takie informacje lub dokumenty są udostępniane, z zastrzeżeniem art. 14, we wszystkich przypadkach, gdy organ sądowy, do którego należy zwrócić się w tym celu, wydaje zgodę.
TYTUŁ I
Pomoc na wniosek
Artykuł 4
1.
Na wniosek władz wnioskujących, który powinien być prawidłowo uzasadniony, władze współpracujące:
- przekazują władzom wnioskującym wszystkie informacje, atestacje, dokumenty lub poświadczone ich kopie, które posiada lub może uzyskać w sposób opisany w ust. 2, które są takie, że umożliwiają sprawdzenie, czy wypełnione zostały przepisy ustanowione w ustawodawstwie regulującym zagadnienia weterynaryjne i zootechniczne,
- przeprowadzają stosowne postępowanie dotyczące prawdziwości okoliczności podanych przez władze wnioskujące i przekazują wyniki takiego postępowania łącznie z informacjami, które były niezbędne do takiego postępowania.
2.
Aby uzyskać te informacje, władze, do których kierowany jest wniosek, lub władze administracyjne, do których zwracają się władze współpracujące, przeprowadzają postępowanie tak jak przy wykonywaniu czynności dla swoich potrzeb lub na wniosek złożony przez inne organy krajowe.
Artykuł 5
1.
Na wniosek władz wnioskujących władze współpracujące, przestrzegając prawa obowiązującego w Państwie Członkowskim, w którym mają swoją siedzibę, zawiadamiają władze wnioskujące o wszystkich instrumentach lub decyzjach, które pochodzą od właściwych organów i dotyczą stosowania ustawodawstwa regulującego zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne.
2.
Na wniosek władz, do których kierowany jest wniosek do wniosków o notyfikacje, podających przedmiot aktu lub decyzji, którego dotyczy zapytanie, załącza się tłumaczenie na urzędowy język lub jeden z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, w którym władze współpracujące mają swoje siedziby.
Artykuł 6
Na wniosek władz wnioskujących władze współpracujące przeprowadzają obserwację lub podejmują kroki w celu wzmocnienia takiej obserwacji w ramach działań operacyjnych, gdy podejrzewa się nieprawidłowości, w szczególności:
a) zakładów;
b) miejsc składania towarów;
c) ruchów towarów, o których są powiadomione;
d) środków transportu.
Artykuł 7
Na wniosek władz wnioskujących władze współpracujące dostarczają władzom wnioskującym wszelkich stosownych informacji znajdujących się w ich posiadaniu lub które uzyskują zgodnie z art. 4 ust. 2, w szczególności w formie sprawozdań i innych dokumentów lub uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich sprawozdań lub dokumentów, dotyczących rzeczywiście ujawnionych operacji, które wydają się władzom wnioskującym sprzeczne z ustawodawstwem regulującym zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne.
TYTUŁ II
Pomoc z własnej inicjatywy
Artykuł 8
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego, zgodnie z przepisami ust. 2, pomagają z własnej inicjatywy właściwym władzom innych Państw Członkowskich bez uprzedniego wniosku tych władz.
2.
W przypadku gdy uznają to za przydatne w związku z przestrzeganiem ustawodawstwa regulującego zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne, właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego:
a) w możliwym zakresie prowadzą obserwację, o której mowa w art. 6, lub powodują prowadzenie takiej obserwacji;
b) gdy tylko to możliwe, przekazują zainteresowanym właściwym władzom innych Państw Członkowskich wszelkie dostępne informacje, w szczególności w formie sprawozdań i innych dokumentów lub uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich sprawozdań lub dokumentów, dotyczące operacji, które są lub wydają się być sprzeczne z ustawodawstwem regulującym zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne, a w szczególności te odnoszące się do środków i metod zastosowanych przy prowadzeniu takich operacji.
TYTUŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 9
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przekazują Komisji, gdy tylko jest to możliwe:
a) wszelkie informacje, które uznają za przydatne, dotyczące:
- towarów, które są lub co do których podejrzewa się że są przedmiotem transakcji sprzecznych z ustawodawstwem regulującym zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne,
- metod lub wykorzystywanych procesów lub co do których istnieje podejrzenie, że są stosowane w celu naruszenia tego ustawodawstwa;
b) informacje dotyczące braków lub luk w tym ustawodawstwie, których wykorzystanie zostało ujawnione lub sugerowane jest ono zakładane.
2.
Komisja przekaże właściwym władzom Państw Członkowskich wszelkie informacje, gdy tylko będą jej dostępne, które umożliwiają przestrzeganie ustawodawstwa regulującego zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy właściwe władze Państw Członkowskich dowiedzą się o działaniach, które są lub wydają się być sprzeczne z przepisami regulującymi zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne i które są szczególnie ważne na poziomie Wspólnoty, w szczególności:
- gdy mają lub mogą mieć wątki w innych Państwach Członkowskich, lub
- gdy wspomnianym właściwym władzom wydaje się prawdopodobne, że podobne operacje przeprowadza się także w innych Państwach Członkowskich,
władze te możliwie jak najszybciej przekażą Komisji, z własnej inicjatywy bądź na uzasadniony wniosek Komisji, wszystkie stosowne informacje, gdzie jest to właściwe, w formie dokumentów lub kopii, lub wyciągów dokumentów, niezbędne do ustalenia okoliczności, tak by Komisja mogła koordynować działania podejmowane przez Państwa Członkowskie.
Komisja przekazuje te informacje właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli przekazywane informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą przypadków mogących stworzyć zagrożenie dla zdrowia ludzi i przy braku innych metod zapobiegania informacje te mogą, po kontakcie między stronami a Komisją, być podane do wiadomości publicznej wraz z uzasadnieniem.
3.
Informacje dotyczące osób fizycznych lub prawnych są przekazywane, jak określono w ust. 1, tylko w zakresie ściśle niezbędnym dla umożliwienia odnotowania operacji, które są sprzeczne z ustawodawstwem regulującym zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne.
4.
Gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego stosują przepisy ust. 1, nie muszą przekazywać informacji, jak stanowią art. 8 ust. 2 lit. b) i art. 9, właściwym władzom pozostałych, zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Komisja i Państwa Członkowskie, na zebraniach Stałego Komitetu Weterynaryjnego lub Stałego Komitetu Zootechnicznego:
- badają, w ogólnym zarysie, działanie rozwiązań w zakresie wzajemnej pomocy ustanowionych w niniejszej dyrektywie,
- badają stosowne informacje przekazywane Komisji zgodnie z art. 9 i 10 — i procedury takiego przekazywania informacji — mając na uwadze sporządzanie wniosków.
W świetle tego badania Komisja sugeruje, gdy jest to niezbędne, zmiany w istniejących przepisach Wspólnoty lub opracowanie przepisów dodatkowych.
Artykuł 12
Dla potrzeb stosowanie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu:
a) zapewnienia sprawnej wewnętrznej koordynacji między właściwymi władzami, o których mowa w art. 1;
b) nawiązania, we wzajemnych stosunkach i gdy będzie to konieczne, bezpośredniej współpracy między władzami specjalnie upoważnionymi w tym celu.
Artykuł 13
1.
Niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje właściwych władz Państw Członkowskich do udzielania sobie nawzajem pomocy, gdyby mogło to zaszkodzić porządkowi publicznemu lub innym fundamentalnym interesom państwa, w którym znajdują się te władze.
2.
Każdą odmowę udzielenia pomocy należy uzasadnić.
Artykuł 14
Dokumenty przewidziane w niniejszej dyrektywie mogą być zastąpione informacjami komputerowymi sporządzonymi w tym celu w dowolnej formie.
Artykuł 15
1.
Każda informacja przekazana zgodnie z niniejszą dyrektywą, bez względu na jej formę, ma charakter poufny.
Informacja ta jest objęta obowiązkiem tajemnicy zawodowej i podlega ochronie takiej jaką mają podobne informacje zarówno w prawie wewnętrznym Państwa Członkowskiego, jak i odpowiednich postanowieniach i przepisach obowiązujących organy Wspólnoty.
Informacji, o których mowa w poprzednim akapicie, nie wolno, w szczególności, udostępniać nikomu poza tymi osobami w Państwach Członkowskich i instytucjach Wspólnoty, które z racji swoich obowiązków powinny mieć do nich dostęp.
Nie wolno też wykorzystać ich do celów innych niż wyznaczone w niniejszej dyrektywie, chyba że za jednoznaczną zgodą władz dostarczających informacji i w zakresie na ile przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się władza otrzymująca informacje, nie sprzeciwiają się takiemu przekazaniu lub użyciu.
Informacje będące przedmiotem niniejszej dyrektywy dostarcza się władzy wnioskującej w takim zakresie jaki jest niezgodny z obowiązującymi przepisami Państwa Członkowskiego lub władz współpracujących.
Państwa Członkowskie zagwarantują, aby informacje uzyskane w ramach wzajemnej pomocy pozostały poufne, nawet po zamknięciu sprawy.
2.
Ustęp 1 nie uniemożliwia użycia informacji uzyskanych zgodnie z niniejszą dyrektywą we wszelkich procesach lub postępowaniach sądowych wszczętych w późniejszym czasie w związku z nieprzestrzeganiem ustawodawstwa regulującego zagadnienia weterynaryjne lub zootechniczne lub w związku z zapobieganiem i ujawnieniem nieprawidłowości szkodliwych dla finansów Wspólnoty.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, który dostarcza te informacje, będzie niezwłocznie informowany o takim wykorzystaniu.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o bilateralnych umowach o pomocy wzajemnej między administracjami weterynaryjnymi zawartych z państwami trzecimi.
Komisja ze swojej strony zawiadamia Państwa Członkowskie o umowach o tym samym charakterze, które zawiera z państwami trzecimi.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie na zasadach wzajemności zrzekają się roszczeń o zwrot kosztów poniesionych zgodnie z niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem niezbędnych honorariów wypłaconych ekspertom.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania w Państwach Członkowskich przepisów o wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 1 lipca 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 80/181/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar
(89/617/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/181/EWG [4], zmieniona dyrektywą 85/1/EWG [5], przewiduje wyznaczenie ostatecznej daty, do której dozwolone jest stosowanie urzędowych jednostek miar obowiązujących w Brytyjskiej Wspólnocie Narodów wyszczególnionych w rozdziale III Załącznika; dla niektórych jednostek angielskich i specjalnego stosowania niezbędne okazało się zezwolenie zainteresowanym Państwom Członkowskim na wyznaczenie odpowiedniej daty, do której te jednostki miar byłyby legalnie stosowalne;
artykuł 3 ust. 5 dyrektywy 80/181/EWG przewiduje wyznaczenie nowego ostatecznego terminu dla stosowania dodatkowych oznaczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) wymienione w rozdziale II Załącznika, wyłącznie w tych Państwach Członkowskich, w których były dopuszczone w dniu 21 kwietnia 1973 r. i do daty wyznaczonej przez te Państwa;
c) wymienione w rozdziale III Załącznika, wyłącznie w tych Państwach Członkowskich, w których były dopuszczone w dniu 21 kwietnia 1973 r. i do daty wyznaczonej przez te Państwa.
Data ta nie może być późniejsza niż do dnia 31 grudnia 1994 r.;
d) wymienione w rozdziale IV Załącznika, wyłącznie w tych Państwach Członkowskich, w których były dopuszczone w dniu 21 kwietnia 1973 r. i do daty wyznaczonej przez te Państwa.
Data ta nie może być późniejsza niż do dnia 31 grudnia 1999 r."
2.
W art. 3:
- w ust. 2 "31 grudnia 1989 r." zastępuje się "31 grudnia 1999 r.";
- ust. 5 zostaje skreślony.
3.
W art. 5 "1 marca 1974 r." zastępuje się "15 maja 1983 r.".
4.
W art. 6 akapit drugi skreśla się.
5.
W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) rozdział II otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ II
URZĘDOWE JEDNOSTKI MIAR OKREŚLONE W ART.
1 LIT. b), DOPUSZCZONE WYŁĄCZNIE DO STOSOWANIA W SZCZEGÓLNYCH PRZYPADKACH
Zakres stosowania _BAR_ Jednostka _BAR_
Nazwa _BAR_ Przybliżona wartość _BAR_ Symbol _BAR_
_BAR_ _BAR_
Tablice sygnalizacji drogowej, miara określająca odległość i prędkość _BAR_ mila _BAR_ 1 mile = _BAR_ 1609 m _BAR_ mile _BAR_
jard _BAR_ 1 yd = _BAR_ 0,9144 m _BAR_ yd _BAR_
stopa _BAR_ 1 ft = _BAR_ 0,3048 m _BAR_ ft _BAR_
cal _BAR_ 1 in = _BAR_ 2,54 x 10-2m _BAR_ in _BAR_
Beczkowe piwo lub wino z jabłek; mleko sprzedawane w opakowaniach służących do przechowywania _BAR_ pół kwarty _BAR_ 1 pt = _BAR_ 0,5683 x 10-3 m3 _BAR_ pt _BAR_
Kataster _BAR_ akr _BAR_ 1 ac = _BAR_ 4047 m2 _BAR_ Ac _BAR_
Transakcje metalami szlachetnymi _BAR_ uncja jubilerska _BAR_ 1 oz tr = _BAR_ 31,10 x 10-3 kg _BAR_ oz tr _BAR_
Do daty wskazanej w art. 1 lit. b), jednostki ujęte w niniejszym rozdziale mogą być łączone między sobą lub z jednostkami ujętymi w rozdziale I w celu tworzenia jednostek mieszanych."
b) w rozdziale III skreśla się jednostkę "sążeń".
c) Dodaje się następujący rozdział:
"ROZDZIAŁ IV
URZĘDOWE JEDNOSTKI MIAR OKREŚLONE W ART.
1 LIT. d), DOPUSZCZONE DO STOSOWANIA WYŁĄCZNIE W DZIEDZINACH SPECJALISTYCZNYCH
Zakres stosowania _BAR_ Jednostka _BAR_
Nazwa _BAR_ Przybliżona wartość _BAR_ Symbol _BAR_
_BAR_ _BAR_
Nawigacja morska _BAR_ sążeń _BAR_ 1 fm = _BAR_ 1,829 m _BAR_ fm _BAR_
Piwo, wino z jabłek, wody, lemoniady i soki owocowe w opakowaniach służących do przechowywania _BAR_ pół kwarty _BAR_ 1 pt = _BAR_ 0,5683 x 10-3 m3 _BAR_ pt _BAR_
uncja płynu _BAR_ 1 fl oz = _BAR_ 28,41 x 10-6 m3 _BAR_ fl. oz _BAR_
Napoje spirytusowe _BAR_ ćwierć pół – kwarty _BAR_ 1 gill = _BAR_ 0,142 x 10-3 m3 _BAR_ gill _BAR_
Towary sprzedawane luzem _BAR_ uncja handlowa ("avoir dupois") _BAR_ 1 oz = _BAR_ 28,35 x 10-3 kg _BAR_ oz _BAR_
funt _BAR_ 1 lb = _BAR_ 0,4536 kg _BAR_ lb _BAR_
Dystrybucja gazu _BAR_ termia _BAR_ 1 therm = _BAR_ 105,506 x 106 J _BAR_ therm _BAR_
Do daty wskazanej w art. 1 lit. d), jednostki ujęte w niniejszym rozdziale mogą być łączone między sobą lub z jednostkami ujętymi w rozdziale I w celu tworzenia jednostek mieszanych."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 24 miesięcy, licząc od dnia jej ogłoszenia [6].
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Nie naruszając dyrektywy 80/181/EWG, Państwa Członkowskie po dniu 31 grudnia 1989 r. zezwolą lub przedłużą zezwolenie na stosowanie dodatkowych oznaczeń określonych w art. 3 tej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1989 r.
w sprawie informowania ogółu społeczeństwa o środkach ochrony zdrowia, które będą stosowane, oraz działaniach, jakie należy podjąć w przypadku pogotowia radiologicznego
(89/618/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z grupą osób wyznaczonych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów naukowych z Państw Członkowskich, jak ustalono w tym artykule,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 lit. b) Traktatu stanowi, iż Wspólnota powinna ustanowić jednolite normy ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa;
w dniu 2 lutego 1959 r. Rada przyjęła dyrektywy ustalające podstawowe normy ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed promieniowaniem jonizującym [3], ostatnio zmienione przez dyrektywy: 80/836/Euratom [4] oraz 84/467/Euratom [5];
na podstawie art. 24 dyrektywy 80/836/Euratom wszystkie Państwa Członkowskie muszą zapewnić odpowiednią informację dotyczącą ochrony przed promieniowaniem wszystkim pracownikom narażonym na promieniowanie;
na podstawie art. 45 ust. 4 tej dyrektywy w razie awarii każde Państwo Członkowskie musi ustalić poziomy interwencyjne, środki, jakie mają być podjęte przez właściwe władze, oraz konieczne zasoby zarówno wyposażenia, jak i ludzkie, umożliwiające prowadzenie działań dla ochrony i zachowania zdrowia ogółu społeczeństwa;
na poziomie Wspólnotowym informacje udostępniane społeczeństwu powinny być rozszerzone poza zakresy już objęte przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [6] oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie niebezpieczeństwa poważnych awarii powodowanych przez określone działania przemysłowe [7], zmienionej dyrektywą 88/610/EWG [8];
wszystkie Państwa Członkowskie podpisały Międzynarodową Konwencję IAEA o wczesnym powiadamianiu o awariach jądrowych;
decyzja Rady 87/600/Euratom z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku pogotowia radiologicznego [9] wymaga, by wszystkie Państwa Członkowskie, które postanawiają wprowadzić działania nadzwyczajne dla ochrony ogółu społeczeństwa na skutek nadzwyczajnie wysokich poziomów radioaktywności w środowisku albo w następstwie awarii, po której następuje lub jest prawdopodobne uwolnienie znaczącej ilości materiału promieniotwórczego, powiadomiły Komisję i Państwa Członkowskie, których to dotyczy lub prawdopodobnie może dotyczyć, o podjętych lub planowanych działaniach ochronnych, a także o wszystkich podjętych lub planowanych działaniach związanych z informowaniem ogółu społeczeństwa;
niektóre Państwa Członkowskie już zawarły porozumienia dwustronne w sprawie informowania, koordynacji i wzajemnej pomocy na wypadek awarii jądrowej;
w razie awarii w obiekcie jądrowym znajdującym się na terytorium Państwa Członkowskiego ludność, która może być dotknięta skutkami takiej awarii, powinna być zachęcana do podejmowania właściwych działań, mogących zwiększyć skuteczność podejmowanych lub planowanych środków nadzwyczajnych;
grupy ludności, które mogą być dotknięte skutkami pogotowia radiologicznego, powinny uzyskać z wyprzedzeniem stosowne i ciągłe informacje o planowanych środkach ochrony zdrowia, które ich dotyczą, oraz o działaniach, jakie powinny podjąć w razie takiego pogotowia; w tym celu na poziomie wspólnotowym należy przygotować pewne wspólne zasady i przepisy szczególne dotyczące informowania takich grup ludności;
należy ustalić również wspólne zasady i przepisy szczególne dotyczące informowania ludności faktycznie dotkniętej skutkami rzeczywistego pogotowia radiologicznego;
w dostarczanych informacjach konieczne jest również uwzględnienie ludności zamieszkującej tereny przygraniczne;
ponadto należy dołożyć starań dla wzmocnienia środków i działań praktycznych już obowiązujących na poziomie krajowym, a odnoszących się do informowania ogółu ludności w razie pogotowia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Cele i definicje
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dąży do zdefiniowania na poziomie Wspólnoty wspólnych celów dotyczących środków i procedur służących przekazywaniu ogółowi społeczeństwa informacji mających na celu ulepszenie praktycznej ochrony zdrowia w przypadku wystąpienia pogotowia radiologicznego.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "pogotowie radiologiczne" oznacza każdą sytuację:
1) następującą po:
a) awarii na terytorium Państwa Członkowskiego związanej z obiektami lub rodzajami działalności wymienionymi w pkt 2, przy której nastąpiło lub może nastąpić skażenie radioaktywne; lub
b) wykryciu na terytorium własnym lub poza nim poziomów promieniotwórczości odbiegających od normy, które mogą być szkodliwe dla zdrowia publicznego w tym Państwie Członkowskim; lub
c) awariach innych niż wymienione w lit. a), a dotyczących obiektów lub rodzajów działalności określonych w pkt 2, przy których nastąpiło lub może nastąpić skażenie radioaktywne; lub
d) innych awariach, przy których nastąpiło lub może nastąpić skażenie radioaktywne;
2) którą można przypisać obiektom lub rodzajom działalności określonym w pkt 1 lit. a) i c), którymi są:
a) każdy reaktor jądrowy bez względu na lokalizację;
b) każdy inny obiekt związany z jądrowym cyklem paliwowym;
c) każdy obiekt służący zarządzaniu odpadami promieniotwórczymi;
d) transport i przechowywanie paliwa jądrowego lub odpadów promieniotwórczych;
e) wytwarzanie, wykorzystywanie, przechowywanie, składowanie i transport izotopów promieniotwórczych wykorzystywanych w rolnictwie, przemyśle, medycynie i dla pokrewnych celów naukowych i badawczych; oraz
f) wykorzystywanie izotopów promieniotwórczych do wytwarzania energii w pojazdach kosmicznych.
Artykuł 3
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy określenia "skażenie radioaktywne" oraz "odbiegające od normy poziomy promieniotwórczości, które mogą być szkodliwe dla zdrowia publicznego" należy rozumieć jako odnoszące się do sytuacji, w których prawdopodobne jest narażenie poszczególnych osób na dawki przekraczające dawki graniczne, ustanowione w dyrektywach wyznaczających dla Wspólnoty podstawowe normy bezpieczeństwa dla ochrony radiologicznej [10].
Artykuł 4
Do celów niniejszej dyrektywy podanym niżej terminom przypisuje się następujące znaczenia:
a) ludność, która może być dotknięta skutkami pogotowia radiologicznego:
każda grupa ludności, dla której Państwa Członkowskie przygotowały plany działań interwencyjnych na wypadek wystąpienia pogotowia radiologicznego;
b) ludność faktycznie dotknięta skutkami pogotowia radiologicznego:
każda grupa ludności, wobec której podejmuje się konkretne działania ochronne zaraz po wystąpieniu pogotowia radiologicznego.
TYTUŁ II
Informacje wyprzedzające
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby ludności, która może być dotknięta skutkami pogotowia radiologicznego, dostarczono informacje o możliwych do zastosowania środkach ochrony zdrowia oraz o działaniach, jakie powinna podjąć w razie wystąpienia takiego pogotowia radiologicznego.
2.
Dostarczone informacje zawierają co najmniej te elementy, które wymieniono w załączniku I.
3.
Informacje te są przekazywane ludności wymienionej w ust. 1 bez uprzedniego żądania.
4.
Państwa Członkowskie będą uaktualniać te informacje i przekazywać je w regularnych odstępach czasu, a także w każdym przypadku, gdy do opisywanych w nich ustaleń wprowadzono znaczące zmiany.
Społeczeństwo ma ciągły dostęp do tych informacji.
TYTUŁ III
Informacje w przypadku wystąpienia pogotowia radiologicznego
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że w razie wystąpienia pogotowia radiologicznego ludność faktycznie dotknięta jego skutkami jest niezwłocznie informowana o faktach związanych z takim pogotowiem, o podejmowanych działaniach i w razie potrzeby w danym przypadku o stosownych środkach ochrony zdrowia.
2.
Dostarczane informacje pokrywają te zagadnienia zawarte w załączniku II, które mają zastosowanie w danym rodzaju pogotowia radiologicznego.
TYTUŁ IV
Informacja o osobach, które mogą brać udział w działaniach pomocowych w sytuacjach alarmowych prowadzonych w związku z pogotowiem radiologicznym
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każda osoba nienależąca do personelu obiektu i/lub nieuczestnicząca w działaniach wymienionych w art. 2 ust. 2, która jednak może uczestniczyć w organizowaniu pomocy na wypadek pogotowia radiologicznego, uzyskuje wystarczające i regularnie uaktualniane informacje dotyczące skutków zdrowotnych, jakie mogą się wiązać z jej działaniami interwencyjnymi, oraz o środkach ostrożności, które należy podjąć w takich okolicznościach; informacje te uwzględniają zakres potencjalnego pogotowia radiologicznego.
2.
Natychmiast po wystąpieniu pogotowia radiologicznego informacje te są odpowiednio uzupełniane, przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności.
TYTUŁ V
Procedury wykonawcze
Artykuł 8
Informacje określone w art. 5–7 będą również wskazywać władze odpowiedzialne za wykonanie środków określonych w tych artykułach.
Artykuł 9
Procedury służące rozprowadzaniu informacji wymienione w art. 5–7 oraz osoby, do których takie informacje są kierowane (osoby fizyczne i prawne), są określane przez każde z Państw Członkowskich.
Artykuł 10
1.
Komisja na własne życzenie jest powiadamiana o informacjach określonych w art. 5, nie naruszając prawa Państw Członkowskich do przekazywania tych informacji innym państwom.
2.
Komisja jest powiadamiana o informacjach rozpowszechnionych przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 6, podobnie jak i te z Państw Członkowskich, których informacja taka dotyczy lub może dotyczyć.
3.
W odniesieniu do informacji określonych w art. 7 Komisja jest powiadamiana na własne życzenie, jak najszybciej i w możliwie najszerszym zakresie, o danych istotnych dla pogotowia radiologicznego.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do stosowania lub przyjmowania środków dostarczania informacji dodatkowych, wykraczających poza zakres wymagany niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują działania konieczne do realizacji niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 24 miesięcy od jej przyjęcia.
O fakcie tym, jak również o wprowadzanych do niej zmianach niezwłocznie powiadomią Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 grudnia 1989 r.
w sprawie ograniczenia emisji hałasu z cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych
(89/629/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie norm emisji hałasu w stosunku do cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych ma poważne konsekwencje dla świadczenia usług transportu lotniczego, w szczególności w przypadku, gdy takie normy nakładają ograniczenia na typy samolotów, które mogą być eksploatowane przez linie lotnicze, zachęcają do inwestycji w najnowsze i najcichsze dostępne samoloty oraz ułatwiają lepsze wykorzystanie istniejących zdolności przewozowych, łącznie z tymi, które dotyczą portów lotniczych; dyrektywa 80/51/EWG [4], zmieniona dyrektywą 83/206/EWG [5], określa ograniczenia wobec emisji takiego hałasu;
priorytetowy program Rady dotyczący badania zagadnień transportu lotniczego odnosi się do emisji z samolotów, w tym hałasu;
program działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska [6] wykazuje jasno znaczenie problemu hałasu oraz w szczególności potrzebę podjęcia działań przeciwko hałasowi pochodzącemu z ruchu lotniczego;
hałas emitowany przez samoloty powinien być dalej ograniczany, przy uwzględnieniu czynników środowiskowych, technicznej wykonalności i skutków ekonomicznych;
właściwe jest zatem ograniczenie wpisywania cywilnych odrzutowych samolotów poddźwiękowych do rejestrów Państw Członkowskich obejmujących te samoloty, które spełniają normy określone w tomie 1 rozdział 3 część II załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 z 1988 r.; w związku z tworzeniem obszaru bez granic wewnętrznych uzasadnione byłoby wyłączenie z powyższej zasady niewpisywania do rejestrów samolotów będących w rejestrach krajowych Państw Członkowskich w dniu 1 listopada 1990 r.; zgodnie ze swobodnym przepływem, jaki umożliwiłaby ta zasada, istotne jest, aby wyłączenia były ograniczane, a te, które zostały udzielone, były ściśle monitorowane i ograniczone w czasie;
w tym celu powinny być wprowadzone, w rozsądnej skali czasowej, wspólne zasady, aby zapewnić zharmonizowane podejście do uzupełniania istniejących zasad w całej Wspólnocie; jest to szczególnie istotne w świetle tempa liberalizacji europejskiego ruchu lotniczego w ostatnim okresie;
praca podjęta przez Wspólnotę we współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi wykazała, że ograniczenie wpisywania do rejestrów Państw Członkowskich samolotów, które nie są w stanie spełnić norm certyfikacyjnych hałasu, określonych w rozdziale 3 wyżej wymienionego załącznika 16, dawałoby ograniczone korzyści dla środowiska i powinno być zatem uznawane jedynie za pierwszy etap, po którym powinny nastąpić środki mające na celu ograniczenie eksploatacji samolotów, które nie spełniają norm rozdziału 3 wymienionego załącznika 16,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie ściślejszych zasad ograniczania emisji hałasu z cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do samolotów o maksymalnej masie startowej 34000 kg lub mniejszej i o pojemności 19 lub mniej miejsc.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 listopada 1990 r. cywilne poddźwiękowe samoloty odrzutowe, zarejestrowane po tym dniu na ich terytorium, nie mogły być eksploatowane na ich terytorium lub na terytorium innego Państwa Członkowskiego, o ile nie przyznano im certyfikatu hałasu zgodnie z normami co najmniej równymi tym, określonym w tomie 1 rozdział 3 część II załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 z 1988 r.
2.
Ust. 1 nie ma zastosowania do samolotów, wpisanych do rejestrów krajowych Państw Członkowskich w dniu 1 listopada 1990 r.
3.
Terytorium, wymienione w ust. 1, nie obejmuje departamentów zamorskich, określonych w art. 227 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że cel, określony w art. 1 ust. 1, nie jest obchodzony przez, na przykład, jakąkolwiek formę umowy leasingu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z przepisów art. 2:
a) samoloty o znaczeniu historycznym;
b) samoloty używane przez podmiot z Państwa Członkowskiego przed dniem 1 listopada 1989 r. w ramach nadal obowiązującej umowy kupna lub leasingu, które w tym kontekście zostały zarejestrowane w państwie trzecim;
c) samoloty wynajęte podmiotowi z państwa trzeciego, które z tego powodu zostały czasowo skreślone z rejestru Państwa Członkowskiego;
d) samolot, który zastępuje inny, zniszczony w wypadku i którego podmiot nie jest w stanie zastąpić przez dostępny na rynku porównywalny samolot z certyfikatem hałasu, określonym w art. 2 ust. 1, pod warunkiem że rejestracja zastępczego samolotu zostanie dokonana w ciągu jednego roku od powstałego zniszczenia;
e) samoloty napędzane silnikami o współczynniku przepływowości równym 2 lub więcej.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą przyznać wyłączenia w zakresie stosowania przepisów art. 2 na okres wstępny do trzech lat, odnawialny na okres do dwóch lat, pod warunkiem że takie wyłączenia wygasają z dniem 31 grudnia 1995 r.:
- samolotom, które są wynajmowane od państwa trzeciego krótkoterminowo, pod warunkiem że podmiot wykaże, że jest to typowa praktyka w jego sektorze przemysłu i że inne rozwiązanie wywarłoby negatywny wpływ na prowadzenie jego działalności,
- samolotom, w odniesieniu do których podmiot wykaże, że inne rozwiązanie wywarłoby w nieuzasadnionym zakresie negatywny wpływ na prowadzenie jego działalności.
Artykuł 6
1.
Państwo Członkowskie, udzielające wyłączeń, informuje o tym fakcie właściwe władze Państw Członkowskich i Komisję.
2.
Państwa Członkowskie uznają wyłączenia udzielone przez inne Państwa Członkowskie na mocy art. 4 i 5.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 30 września 1990 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 listopada 1989 r.
dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(89/654/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje w trybie dyrektyw minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji dotyczący jej programu w zakresie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] przewiduje przyjęcie dyrektywy zapewniającej gwarancję bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy;
w swojej uchwale z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [5] Rada przyjęła do wiadomości intencję Komisji przedłożenia jej w najbliższej przyszłości minimalnych wymagań dotyczących organizacji stanowisk pracy;
zgodność z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi dla zagwarantowania lepszych standardów bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6]; w związku z tym przepisy tej ostatniej dyrektywy mają w pełni zastosowanie do miejsca pracy, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub bardziej szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [7], zmienioną ostatnio Aktem Przystąpienia z 1985 r., Komisja skonsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w sprawie sporządzania projektów w tym obszarze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot dyrektywy
1.
Dyrektywa niniejsza stanowi pierwszą szczegółową dyrektywę w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG i określa minimalne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy zgodnie z definicją zawartą w art. 2.
2.
Dyrektywa ta nie obejmuje:
a) środków transportu użytkowanych na zewnątrz i/lub wewnątrz przedsiębiorstwa oraz stanowisk pracy wewnątrz środków transportu;
b) sezonowych lub zmiennych stanowisk pracy;
c) przemysłu wydobywczego;
d) łodzi rybackich;
e) pól, lasów i innych gruntów tworzących część przedsiębiorstwa rolnego i leśnego, usytuowanych poza terenem zabudowanym przedsiębiorstwa.
3.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG mają w pełni zastosowanie do zakresu określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicja
W niniejszej dyrektywie "miejsce pracy" oznacza miejsce w budynkach przedsiębiorstwa i/lub zakładu przeznaczone do wykorzystania jako stanowiska pracy, łącznie z każdym miejscem na terenie przedsiębiorstwa i/lub zakładu, do którego pracownik ma dostęp w trakcie pracy.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 3
Miejsca pracy użytkowane po raz pierwszy
Przekazywane do użytkowania po dniu 31 grudnia 1992 r. miejsca pracy muszą spełniać minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określone w załączniku I.
Artykuł 4
Miejsca pracy już użytkowane
Miejsca pracy użytkowane przed dniem 1 stycznia 1993 r. muszą najpóźniej w ciągu trzech lat od powyższej daty spełniać minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określone w załączniku II.
Jednakże w przypadku Republiki Portugalskiej miejsca pracy użytkowane przed dniem 1 stycznia 1993 r. muszą spełniać minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określone w załączniku II najpóźniej w ciągu czterech lat od powyższej daty.
Artykuł 5
Zmiany w miejscach pracy
Gdy miejsca pracy są modernizowane, rozbudowywane i/lub zmieniane po dniu 31 grudnia 1992 r., pracodawca podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, aby te modyfikacje, rozbudowy i/lub zmiany były zgodne z odpowiednimi minimalnymi wymaganiami zawartymi w załączniku I.
Artykuł 6
Wymogi ogólne
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników pracodawca zapewnia, aby:
- wyjścia ewakuacyjne i wyjścia zapasowe oraz prowadzące do nich drogi były zawsze całkowicie wolne,
- była wykonywana techniczna obsługa miejsc pracy oraz maszyn i urządzeń, zwłaszcza wymienionych w załącznikach I i II, a każda zauważona usterka mogąca zagrozić bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników była usuwana w możliwie najszybszym terminie,
- miejsca pracy oraz maszyny i urządzenia — w szczególności te wymienione w załączniku I pkt 6 i w załączniku II pkt 6 — były regularnie czyszczone w celu utrzymywania należytego poziomu higieny,
- był regularnie konserwowany i sprawdzany sprzęt służący zapewnieniu bezpieczeństwa oraz urządzenia eliminujące zagrożenia, a w szczególności urządzenia wymienione w załącznikach I i II.
Artykuł 7
Informowanie pracowników
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy i/lub ich przedstawiciele zostają poinformowani o wszystkich przedsięwzięciach dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy.
Artykuł 8
Konsultacje i współudział pracowników
Zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG w konsultacjach dotyczących wszystkich spraw objętych zakresem tej dyrektywy i jej załączników pracodawcy zapewniają uczestnictwo pracowników i/lub ich przedstawicieli.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 9
Zmiany załączników
Zmiany załączników natury technicznej, wynikające z:
- przyjęcia dyrektyw dotyczących technicznej harmonizacji i normalizacji projektowania, wytwarzania lub budowy części miejsc pracy, i/lub
- postępu technicznego, rozwoju międzynarodowych przepisów lub specyfikacji oraz wiedzy dotyczącej miejsc pracy,
przyjmowane są zgodnie z procedurą zawartą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do osiągnięcia zgodności z niniejszą dyrektywą przed dniem 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Jednakże dla Republiki Greckiej stosuje się datę 31 grudnia 1994 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty prawa krajowego, które przyjmują bądź które zostały już przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie składają Komisji co pięć lat sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, uwzględniające stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu okresowe sprawozdanie dotyczące zastosowania niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem ust. 1-3.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 listopada 1989 r.
dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. l dyrektywy 89/391/EWG)
(89/655/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu, dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji dotyczący jej programu w zakresie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy [4] przewiduje przyjmowanie dyrektyw dotyczących użytkowania sprzętu roboczego;
w swojej uchwale z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy [5], Rada przyjęła do wiadomości intencję Komisji przedłożenia jej w najbliższej przyszłości minimalnych wymagań dotyczących organizacji bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy;
zgodność z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi dla zagwarantowania lepszych standardów bezpieczeństwa i zdrowia przy użytkowaniu sprzętu roboczego jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. l dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6]; w związku z tym przepisy tej dyrektywy mają pełne zastosowanie w zakresie użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników w miejscu pracy, bez uszczerbku dla zawartych w niniejszej dyrektywie przepisów bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych;
niniejsza dyrektywa ustanawia praktyczny aspekt realizacji wymiaru społecznego rynku wewnętrznego;
stosownie do dyrektywy 83/189/EWG [7] Państwa Członkowskie mają obowiązek notyfikować Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych dotyczących maszyn, wyposażenia i instalacji;
zgodnie z dyrektywą 74/325/EWG [8], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r., Komisja konsultuje z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy sporządzanie projektów w tym zakresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
l.
Niniejsza dyrektywa jest drugą szczegółową dyrektywą w rozumieniu art. 16 ust. l dyrektywy 89/39l/EWG, określa minimalne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy użytkowaniu sprzętu roboczego przez pracowników w pracy, w rozumieniu art. 2.
2.
Przepisy dyrektywy 89/39l/EWG mają w pełni zastosowanie do całego zakresu określonego w ust. l bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych postanowień zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "sprzęt roboczy" oznacza wszelkie maszyny, aparaty, narzędzia lub instalacje użytkowane podczas pracy;
b) "użytkowanie sprzętu roboczego" oznacza wszelką działalność z użyciem sprzętu roboczego, taką jak rozruch lub zatrzymanie sprzętu, posługiwanie się nim, transportowanie, naprawianie, modernizacja, modyfikacja, konserwacja i obsługa — obejmująca szczególnie jego czyszczenie;
c) "strefa niebezpieczna" oznacza wszelką strefę wewnątrz i/lub wokół sprzętu roboczego, w której pracownik jest narażony na zagrożenie bezpieczeństwa lub zdrowia;
d) "pracownik narażony na ryzyko" oznacza każdego pracownika, który może znaleźć się całkowicie lub częściowo w strefie niebezpiecznej;
e) "operator" oznacza pracownika lub pracowników, których zadaniem jest posługiwanie się wyposażeniem roboczym.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 3
Przepisy ogólne
1.
Pracodawca podejmuje konieczne środki zapewniające, że sprzęt roboczy udostępniany pracownikom w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie jest właściwy do wykonania pracy lub jest odpowiednio przystosowany do tego celu i może być użytkowany przez pracowników bez szkody dla ich bezpieczeństwa lub zdrowia.
Przy wyborze sprzętu roboczego, który ma być użyty, pracodawca zwraca uwagę na specyficzne warunki pracy, jej charakter i na zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, jakie występują w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie, szczególnie na stanowiskach pracy, i/lub na wszelkie dodatkowe zagrożenia wynikające z użytkowania wymienionego sprzętu roboczego.
2.
W przypadku gdy nie ma możliwości zapewnienia, że sprzęt roboczy może być użytkowany przez pracowników bez ryzyka dla ich bezpieczeństwa lub narażenia zdrowia, pracodawca podejmuje odpowiednie środki w celu zminimalizowania ryzyka.
Artykuł 4
Przepisy dotyczące sprzętu roboczego
1.
Bez uszczerbku dla art. 3 pracodawca musi posiadać i/lub używać:
a) sprzęt roboczy, który, jeżeli został dostarczony pracownikom w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1992 r., spełnia:
i) przepisy wszelkich odpowiednich dyrektyw Wspólnoty, mających zastosowanie;
ii) minimalne wymagania określone w Załączniku w takim zakresie, w jakim nie mają zastosowania żadne inne dyrektywy Wspólnoty lub też mają zastosowanie tylko częściowo;
b) sprzęt roboczy, który, jeżeli został dostarczony pracownikom w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie do dnia 31 grudnia 1992 r. spełnia minimalne wymagania określone w Załączniku, nie później niż cztery lata po tej dacie.
2.
Pracodawca podejmuje konieczne środki umożliwiające, poprzez odpowiednią konserwację, sprzętu roboczego w ciągu całego czasu pracy w stanie zgodnym z przepisami ust. 1 lit. a) lub b).
Artykuł 5
Sprzęt roboczy stwarzający szczególne ryzyko
Gdy użytkowany sprzęt roboczy może powodować powstanie szczególnego zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, pracodawca podejmuje konieczne środki zapewniające:
- ograniczenie użytkowania sprzętu roboczego wyłącznie do pracowników, którym przydzielono jego użytkowanie,
- wykonywanie napraw, modernizacji, konserwacji lub obsługi przez pracowników, którzy są odpowiednio wyznaczeni do przeprowadzenia takich prac.
Artykuł 6
Informowanie pracowników
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca podejmuje konieczne środki w celu upewnienia się, że pracownicy posiadają odpowiednie informacje i, tam gdzie jest to potrzebne, pisemne instrukcje dotyczące sprzętu roboczego użytkowanego w miejscu pracy.
2.
Informacje i pisemne instrukcje muszą zawierać co najmniej odpowiednie dane dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia odnoszące się do:
- warunków użytkowania sprzętu roboczego,
- przewidywanych sytuacji nietypowych,
- wniosków wyciągniętych z doświadczenia przy użytkowaniu sprzętu roboczego, o ile jest to potrzebne.
3.
Informacje i pisemne instrukcje muszą być zrozumiałe dla pracowników, których dotyczą.
Artykuł 7
Szkolenie pracowników
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca podejmuje konieczne środki w celu upewnienia się, że:
- pracownicy, którzy mają użytkować sprzęt roboczy, otrzymali odpowiednie przeszkolenie zawierające informacje na temat wszelkiego ryzyka, jakie może wynikać z tego użytkowania,
- pracownicy, o których mowa w art. 5 akapit drugi, otrzymali odpowiednie specjalistyczne przeszkolenie.
Artykuł 8
Konsultacje i współudział pracowników
Konsultacje i współudział pracowników i/lub ich przedstawicieli przebiegają zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 89/391/EWG w sprawach, które obejmuje zakres tej dyrektywy, z uwzględnieniem postanowień zawartych w niej załączników.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 9
Zmiany załączników
1.
Uzupełnienia do załączników o dodatkowe minimalne wymagania mające zastosowanie do szczególnego sprzętu roboczego określonego w pkt 3 Rada przyjmuje zgodnie z procedurą określoną w art. 118a Traktatu.
2.
Ściśle techniczne dostosowania Załącznika, będące wynikiem:
- przyjęcia dyrektyw w sprawie harmonizacji technicznej i normalizacji sprzętu roboczego i/lub
- technicznego postępu, zmian w międzynarodowych przepisach, postanowieniach lub wiedzy w zakresie sprzętu roboczego,
przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do uzyskania zgodności z niniejszą dyrektywą do dnia 31 grudnia 1992 r., o czym niezwłocznie powiadamiają Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji treść przepisów prawa krajowego, które już zostało przyjęte lub jest przyjmowane, w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji co pięć lat sprawozdanie dotyczące praktycznego wdrożenia przepisów niniejszej dyrektywy, wskazując punkt widzenia pracodawców i pracowników.
Komisja odpowiednio informuje Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przedstawia okresowe sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu dotyczące wprowadzenia w życie dyrektyw, biorąc pod uwagę ust. 1–3.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 listopada 1989 r.
w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochronnego (trzecia dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(89/656/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, aby Rada przyjęła, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania skłaniające do poprawy w szczególności środowiska pracy w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
stosownie do uprzednio wymienionego artykułu, dyrektywy te powinny unikać narzucania administracyjnych, ekonomicznych i prawnych ograniczeń hamujących tworzenie małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji w sprawie jej programu działania dotyczącego ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy [4] przewiduje przyjęcie dyrektywy w sprawie używania wyposażenia ochronnego w miejscu pracy;
w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy [5] Rada przyjęła do wiadomości zamiar Komisji, aby w bliskiej przyszłości przedstawić minimalne wymagania dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy;
istotnym warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników jest spełnianie minimalnych wymogów mających na celu zapewnienie większego bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy przy używaniu środków ochrony indywidualnej;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy [6]; w związku z tym przepisy tej dyrektywy w pełni odnoszą się do stosowania przez pracowników indywidualnego wyposażenia ochronnego w miejscu pracy, nie naruszając bardziej rygorystycznych i/lub bardziej szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa stanowi konkretny krok w kierunku kształtowania społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
działaniom mającym na celu ochronę zbiorową przyznaje się priorytet w stosunku do działań mających na celu ochronę osobistą; pracodawca jest zobowiązany zapewnić odpowiednie wyposażenie ochronne i środki bezpieczeństwa;
przepisy określone w niniejszej dyrektywie nie powinny pociągać za sobą konieczności zmian takich środków ochrony indywidualnej, które zostały opracowane i wyprodukowane zgodnie z dyrektywami Wspólnoty dotyczącymi ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w pracy;
konieczne jest opracowanie wskazówek, na podstawie których Państwa Członkowskie będą mogły ustalać ogólne przepisy dotyczące używania indywidualnego wyposażenia ochronnego;
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [7], zmienioną ostatnio Aktem Przystąpienia z 1985 r., Komisja skonsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy w sprawie opracowywania wniosków w tym obszarze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot dyrektywy
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest trzecią dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, określa minimalne wymagania odnośnie do wykorzystywania indywidu alnego wyposażenia ochronnego w pracy.
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG mają zastosowanie do całego zakresu wymienionego w ust. 1, bez naruszania bardziej rygorystycznych i/lub bardziej szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicja
1.
Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie indywidualne wyposażenie ochronne oznacza każdy sprzęt przeznaczony do używania lub noszenia przez pracownika w celu jego ochrony przed zagrożeniami, które mogą wpłynąć na jego bezpieczeństwo i higienę pracy, jak również wszelkie wyposażenie dodatkowe użyte w tym celu.
2.
Definicja określona w ust. 1 nie obejmuje:
a) zwykłego roboczego ubrania i mundurów, które nie służą specjalnie do zapewniania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracownika;
b) wyposażenia używanego przez pogotowie ratunkowe i służby udzielające pierwszej pomocy;
c) indywidualnego wyposażenia ochronnego noszonego lub używanego przez wojsko, policję lub inne służby porządku publicznego;
d) indywidualnego wyposażenia ochronnego używanego w środkach transportu drogowego;
e) wyposażenia sportowego;
f) wyposażenia używanego w celu samoobrony lub odstraszania;
g) przenośnych urządzeń do wykrywania i sygnalizowania zagrożeń i substancji szkodliwych.
Artykuł 3
Zasada ogólna
Indywidualne wyposażenie ochronne powinno być używane w sytuacjach, gdy nie można uniknąć zagrożeń lub nie można ich wystarczająco ograniczyć za pomocą technicznych środków ochrony zbiorowej lub za pomocą środków, metod lub procedur organizacji pracy.
CZĘŚĆ II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 4
Przepisy ogólne
1.
Indywidualne wyposażenie ochronne musi spełniać stosowne przepisy Wspólnoty dotyczące projektowania i produkcji takich środków w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
Indywidualne wyposażenie ochronne musi:
a) być odpowiednie do istniejącego zagrożenia i nie powodować samo w sobie zwiększania ryzyka;
b) odpowiadać warunkom panującym na danym stanowisku pracy;
c) odpowiadać wymaganiom ergonomicznym i wymaganiom zdrowotnym pracownika;
d) być dopasowane do użytkownika w każdy niezbędny sposób.
2.
W sytuacji występowania wielu zagrożeń, gdy istnieje konieczność jednoczesnego używania więcej niż jednego zestawu indywidualnego wyposażenia ochronnego, zestawy te muszą nadawać się do regulacji bez zmniejszania przy tym ich właściwości ochronnych przed zagrożeniami, o których jest mowa.
3.
Warunki używania indywidualnego wyposażenia ochronnego, a w szczególności okres, w którym jest noszone, powinny być określone w zależności od stopnia zagrożenia, częstotliwości narażenia na ryzyko, szczególnych cech stanowiska pracy każdego pracownika i skuteczności działania takiego wyposażenia.
4.
Indywidualne wyposażenie ochronne jest z zasady przeznaczone do osobistego użytku.
Jeśli okoliczności wymagają, aby indywidualne wyposażenie ochronne było używane przez więcej niż jedną osobę, należy podjąć stosowne działania w celu zapewnienia, aby takie użytkowanie nie stwarzało żadnych problemów zdrowotnych lub higienicznych dla różnych użytkowników.
5.
W ramach przedsiębiorstwa i/lub zakładu powinny istnieć odpowiednie informacje o indywidualnym wyposażeniu ochronnym, wymaganym w ust. 1 i 2.
6.
Indywidualne wyposażenie ochronne jest udostępniane bezpłatnie przez pracodawcę; powinien on zapewnić jego prawidłowe działanie i nienaganny stan higieniczny, poprzez przeprowadzanie niezbędnych działań naprawczych i konserwatorskich oraz wymianę zużytych części.
Państwa Członkowskie mogą jednakże, zgodnie z krajowymi praktykami, przewidzieć wobec pracowników częściową odpłatność za pewne indywidualne wyposażenie ochronne, szczególnie w tych przypadkach, w których używanie wyposażenia ochronnego nie odnosi się jedynie do miejsca pracy.
7.
Pracodawca najpierw informuje pracownika o istniejących zagrożeniach, przed którymi chronić go będzie używanie właściwego indywidualnego wyposażenia w środki ochrony indywidualnej.
8.
Pracodawca organizuje odpowiednie szkolenia i, jeśli istnieje taka konieczność, prowadzi szkolenia wraz z przedstawieniem użycia środków ochrony indywidualnej.
9.
Indywidualne wyposażenie ochronne może być używane jedynie zgodnie ze swoim przeznaczeniem, z wyjątkiem szczególnych przypadków.
Wyposażenie musi być używane zgodnie z instrukcją obsługi.
Instrukcja obsługi musi być zrozumiała dla pracownika.
Artykuł 5
Ocena indywidualnego wyposażenia ochronnego
1.
Przed wyborem indywidualnego wyposażenia ochronnego pracodawca musi ocenić, czy wyposażenie, które zamierza stosować, spełnia warunki wymienione w art. 4 ust. 1 i 2.
Ocena taka powinna obejmować:
a) kontrolę i ocenę takich zagrożeń, których nie można uniknąć za pomocą innego wyposażenia;
b) określenie właściwości, jakie musi posiadać indywidualne wyposażenie ochronne, aby zapewniało ochronę wobec zagrożeń określonych w lit. a), uwzględniając ewentualne zagrożenia, jakie może stwarzać samo w sobie;
c) ocenę odpowiednich właściwości dotyczącą dostępnego indywidualnego wyposażenia ochronnego w porównaniu z właściwościami określonymi w lit. b).
2.
Ocena przewidziana w ust. 1 musi być sprawdzona w sytuacji wystąpienia zmian jednego z jej elementów.
Artykuł 6 [8]
Zasady użytkowania
1.
Nie naruszając przepisów zawartych w art. 3, 4 i 5, Państwa Członkowskie zapewnią ustanowienie ogólnych zasad użytkowania indywidualnego wyposażenia ochronnego i/lub zasad określających przypadki i sytuacje, gdy pracodawca musi zapewnić indywidualne wyposażenie ochronne, biorąc pod uwagę przepisy prawa Wspólnoty dotyczące swobodnego przepływu towarów.
Przepisy te zawierają w szczególności informacje dotyczące okoliczności lub sytuacji zagrożenia, w jakich konieczne jest używanie indywidualnego wyposażenia ochronnego, bez naruszania pierwszeństwa przyznanego środkom ochrony zbiorowej.
Załączniki I, II i III, które służą jako wskazówki, zawierają użyteczne informacje do ustalenia tych przepisów.
2.
Podczas dostosowywania przez Państwa Członkowskie przepisów wymienionych w ust. 1, uwzględniają one wszelkie istotne zmiany odnośnie do zagrożeń, środków ochrony zbiorowej oraz indywidualnego wyposażenia ochronnego wynikającego z postępu technicznego.
3.
Poszczególne Państwa Członkowskie konsultują przepisy wymienione w ust. 1 i 2 z organizacjami pracodawców i pracowników.
Artykuł 7
Informowanie pracowników
Nie naruszając art. 10 dyrektywy 89/391/EWG, wszystkie podejmowane działania dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w przypadku używania przez nich indywidualnego wyposażenia ochronnego w miejscu pracy należy konsultować z pracownikami i/lub ich przedstawicielami.
Artykuł 8
Konsultacje i współudział pracowników
Konsultacje z pracownikami i/lub ich przedstawicielami oraz ich udział w przeprowadzaniu zmian odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, łącznie z jej załącznikami.
CZĘŚĆ III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 9
Dostosowanie załączników
Zmiany natury technicznej wprowadzane do załączników I, II i III wynikające z:
- przyjęcia dyrektyw w sprawie technicznej harmonizacji i standaryzacji związanej z indywidualnym wyposażeniem ochronnym, i/lub
- postępu technicznego i rozwoju międzynarodowego systemu i specyfikacji, lub wiedzy w dziedzinie dotyczącej indywidualnego wyposażenia ochronnego,
powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą, bądź które zostały już przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie będą składać Komisji co 5 lat sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy i przekażą przy tym stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja poinformuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu okresowe sprawozdanie dotyczące zastosowania niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 11 grudnia 1989 r.
dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego
(89/662/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota ma przyjąć stopniowo w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r środki zmierzające do ustanowienia rynku wewnętrznego;
sprawne funkcjonowanie wspólnej organizacji rynku produktów zwierzęcych i produktów pochodzenia zwierzęcego wymaga usunięcia barier weterynaryjnych w rozwoju wewnątrzwspólnotowego handlu tymi produktami; pod tym względem, swobodny przepływ produktów rolnych jest podstawową cechą wspólnej organizacji rynków i powinien ułatwić racjonalny rozwój produkcji rolnej oraz optymalne wykorzystanie czynników produkcji;
w dziedzinie weterynarii przeprowadza się obecnie kontrole na granicach mające na celu ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
końcowym celem jest zapewnienie, że kontrole weterynaryjne są przeprowadzane tylko w miejscu wysyłki; osiągnięcie tego celu pociąga za sobą harmonizację podstawowych wymogów dotyczących ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
mając na względzie zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego, należy, do czasu osiągnięcia tego celu, położyć nacisk na kontrole przeprowadzane w miejscu wysyłki i na organizowanie kontroli, które mogą być przeprowadzane w miejscu przeznaczenia; takie rozwiązanie pociąga za sobą możliwość zrezygnowania z kontroli weterynaryjnych na granicach wewnętrznych Wspólnoty;
rozwiązanie to wymaga większej pewności kontroli weterynaryjnych przeprowadzanych przez państwo wysyłające; to ostatnie musi zapewnić, że kontrole weterynaryjne przeprowadzane są we właściwy sposób;
w państwie przeznaczenia można przeprowadzać wyrywkowe kontrole weterynaryjne w miejscu ich przeznaczenia; jednakże w razie poważnego domniemania nieprawidłowości, można przeprowadzać kontrole weterynaryjne towarów w tranzycie;
do Państw Członkowskich należy określenie, w planie który przedstawią, sposobu, w jaki zamierzają przeprowadzać kontrole i czy plany te mają podlegać zatwierdzeniu przez Wspólnotę;
należy przewidzieć, jakie działania zostaną podjęte w przypadku gdy kontrola weterynaryjna wykaże, że przesyłka jest nieprawidłowa; w takiej sytuacji można wyróżnić trzy ewentualne rozwiązania: pierwsze przewiduje usunięcie nieprawidłowości w błędnych dokumentach; drugie ma na celu zapobieżenie niebezpieczeństwu, jeżeli stwierdzono epidemię choroby epizootycznej, poważnej choroby zakaźnej lub inny czynnik mogący powodować duże zagrożenie dla zwierząt lub dla zdrowia ludzkiego; trzecie natomiast stosuje się, jeżeli towary nie odpowiadają ustalonym wymaganiom z innych powodów niż wymienionych wyżej;
należy przewidzieć procedurę rozwiązywania konfliktów, które mogą powstać w związku z przesyłką pochodzącą z zakładu, ośrodka produkcyjnego lub przedsiębiorstwa;
należy przewidzieć środki ochronne; w tej dziedzinie, w szczególności ze względu na skuteczność, odpowiedzialność spoczywa przede wszystkim na Państwie Członkowskim wysyłającym; Komisja musi mieć możliwość szybkiego działania, szczególnie poprzez wizyty na miejscu i zastosowanie środków właściwych w zależności od sytuacji;
przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, aby były skuteczne, muszą obejmować wszystkie towary, które w przypadku handlu wewnątrzwspólnotowego podlegają wymogom weterynaryjnym;
jednakże w odniesieniu do niektórych chorób epizootycznych, w Państwach Członkowskich nadal panują różne sytuacje sanitarne, do czasu przyjęcia podejścia wspólnotowego do metod zwalczania tych chorób, należy przejściowo odłożyć sprawę kontroli wewnątrzwspólnotowego handlu zwierzętami gospodarskimi i umożliwić kontrolę dokumentów podczas przewozu; uwzględniając obecny stan harmonizacji, do czasu przyjęcia reguł wspólnotowych, towary które nie podlegają jednolitym przepisom, powinny spełniać wymagania państwa przeznaczenia, pod warunkiem że są one zgodne z art. 36 Traktatu;
przepisy obowiązujących dyrektyw należy dostosować do nowych przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
przepisy te powinny być ponownie sprawdzone przed końcem 1993 r.;
Komisji powinno być powierzone zadanie zastosowania środków w celu wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu procedury ścisłej i skutecznej współpracy miedzy Komisją i Państwami Członkowskimi powinny być ustalone w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby kontrole weterynaryjne przeprowadzane na produktach pochodzenia zwierzęcego, które są objęte dyrektywami wymienionymi w załączniku A lub w art. 14 i które są przeznaczone do handlu, nie były już, z zastrzeżeniem art. 6, przeprowadzane na granicach, lecz zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "Kontrola weterynaryjna" oznacza kontrolę fizyczną i/lub formalność administracyjną, którą stosuje się do produktów określonych w art. 1, zmierzającą bezpośrednio lub pośrednio do ochrony zdrowia ludzi i zwierząt;
2. "handel" oznacza handel towarami między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 9 ust. 2 Traktatu;
3. "zakład" oznacza przedsiębiorstwo, które produkuje, magazynuje lub przetwarza produkty określone w art. 1;
4. "właściwy organ" oznacza centralny organ Państwa Członkowskiego, który jest kompetentny do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub jakikolwiek inny organ, któremu te kompetencje zostały przekazane;
5. "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego. ROZDZIAŁ I
Kontrole w miejscu pochodzenia
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby jedynymi produktami przeznaczonymi do handlu były produkty określone w art. 1, które otrzymano, sprawdzono, oznakowano i opatrzono etykietą zgodnie z regułami wspólnotowymi dla miejsca przeznaczenia i którym towarzyszy do ostatecznego odbiorcy świadectwo zdrowia, świadectwo zdrowia zwierząt lub jakikolwiek inny dokument przewidziany we wspólnotowych przepisach weterynaryjnych.
Zakłady pochodzenia zapewniają, poprzez stały nadzór własny, aby produkty odpowiadały wymaganiom akapitu pierwszego.
Z zastrzeżeniem obowiązków kontrolnych powierzonych urzędowemu lekarzowi weterynarii zgodnie z legislacją wspólnotową właściwe władze przeprowadzają regularne kontrole w zakładach, aby mieć pewność, że produkty przeznaczone do handlu spełniają wymagania wspólnotowe lub, w przypadkach określonych w ust. 3 niniejszego artykułu i w art. 14, spełniają wymagania Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Jeżeli istnieją podstawy uzasadniające podejrzenie niespełniania wymogów, właściwe władze przeprowadza niezbędne kontrole i jeżeli podejrzenia zostaną potwierdzone, stosują właściwe środki, włącznie z możliwością wycofania zatwierdzenia.
2.
Jeżeli operacje transportowe wiążą się z kilkoma miejscami przeznaczenia, produkty muszą być pogrupowane na tyle partii, ile jest miejsc przeznaczenia.
Każdej partii produktów musi towarzyszyć wymienione wyżej świadectwo lub dokument.
Jeżeli produkty określone w art. 1 są przeznaczone do wywozu do państwa trzeciego, operacja transportowa musi pozostawać pod dozorem celnym aż do miejsca wyjścia z terytorium Wspólnoty.
3.
Państwa Członkowskie, które dokonują fakultatywnego przywozu z niektórych państw trzecich, powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o istnieniu takiego przywozu.
Jeżeli na terytorium Wspólnoty przywożone są produkty przez Państwo Członkowskie, inne niż te wyżej określone, dane Państwo Członkowskie przeprowadza kontrolę dokumentów dotyczących ich pochodzenia i przeznaczenia zgodnie z art. 6 ust. 1.
Państwa Członkowskie przeznaczenia powinny zakazać dalszego wysyłania produktów, o których mowa, z ich terytorium chyba że są przeznaczone dla innego Państwa Członkowskiego stosującego tę samą opcję.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wysyłające przedsiębiorą niezbędne środki w celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze działają zgodnie z wymogami weterynaryjnymi na wszystkich etapach produkcji, przechowywania, wprowadzania do obrotu i przewozu produktów określonych w art. 1.
Szczególnie zapewniają, że:
- produkty otrzymane zgodnie z dyrektywami określonymi w załączniku A są poddawane kontroli w ten sam sposób, z weterynaryjnego punktu widzenia w przypadku gdy są przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego lub na rynek krajowy,
- produkty objęte załącznikiem B nie są wysyłane na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jeżeli nie można ich wprowadzić do obrotu na ich własnym terytorium z przyczyn uzasadnionych art. 36 Traktatu.
2.
Państwa Członkowskie wysyłające przedsiębiorą właściwe administracyjne, prawne lub karne środki w celu zastosowania sankcji za wszelkie naruszenia przepisów weterynaryjnych przez osoby fizyczne lub prawne, jeżeli stwierdzono, że reguły wspólnotowe zostały naruszone, szczególnie, jeżeli stwierdzono, że sporządzone świadectwa lub dokumenty nie odpowiadają stanowi faktycznemu produktów lub, że na produktach przystawiono pieczęcie zdrowia publicznego, które nie odpowiadają tym regułom.
ROZDZIAŁ II Kontrole w miejscu przeznaczenia
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przeznaczenia stosują następujące środki:
a) Właściwe organy mogą sprawdzić w miejscu przeznaczenia towarów, poprzez wyrywkowe, niedyskryminacyjne kontrole weterynaryjne, czy są spełniane wymogi art. 3; jednocześnie mogą pobrać próbki do badania.
Ponadto, jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego tranzytu lub Państwa Członkowskiego przeznaczenia ma informację pozwalającą domniemywać naruszenie, kontrole mogą być przeprowadzane podczas przewozu towarów przez jego terytorium, włącznie z kontrolą zgodności w odniesieniu do środków transportu;
b) jeżeli produkty określone w art. 1 pochodzące z innego Państwa Członkowskiego są przeznaczone:
- dla zakładu, za który odpowiedzialność ponosi urzędowy lekarz weterynarii, ten ostatni musi zapewnić, że do tego zakładu dopuszczono tylko produkty spełniające wymagania art. 3 ust. 1 dotyczące znakowania i dokumentów towarzyszących, lub, w przypadku produktów określonych w załączniku B, takie produkty, którym towarzyszą dokumenty wymagane przez przepisy państwa przeznaczenia,
- dla zatwierdzonego pośrednika, który rozdziela partie towarów lub dla wielobranżowego przedsiębiorstwa handlowego, lub dla przedsiębiorstwa, które nie podlega stałemu nadzorowi, te powyższe muszą sprawdzić przed podzieleniem partii lub wprowadzeniem jej do obrotu, czy są znaki, świadectwa lub dokumenty określone w tiret pierwsze i powiadomić właściwy organ o wszelkich nieprawidłowościach lub odchyleniach,
- dla innych odbiorców, w szczególności w przypadku częściowego rozładowania partii towaru podczas przewozu, partii tej musi towarzyszyć, zgodnie z art. 3 ust. 1, oryginał świadectwa określony w tiret pierwsze.
Gwarancje, które muszą być dostarczone przez odbiorców określonych w tiret drugie i trzecie, określa się w umowie z właściwym organem podpisywanej podczas uprzedniej rejestracji przewidzianej w ust. 3.
Właściwy organ przeprowadza kontrole wyrywkowe w celu sprawdzenia zgodności z tymi gwarancjami.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 4 w przypadku gdy normy wspólnotowe przewidziane w regułach wspólnotowych nie zostały ustalone oraz w przypadku przewidzianym w art. 14, Państwo Członkowskie przeznaczenia może wymagać, w poszanowaniu postanowień ogólnych Traktatu, stosowania przez zakłady pochodzenia obowiązujących norm zgodnie z przepisami krajowymi danego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie pochodzenia zapewnia, że produkty, których to dotyczy, są zgodne z tymi wymaganiami.
3.
Podmioty, które otrzymują dostawy produktów z innego Państwa Członkowskiego lub, które całkowicie rozdzielają partię takich produktów:
a) podlegają, jeżeli zażąda tego właściwy organ, uprzedniej rejestracji;
b) prowadzą rejestr, w którym zapisywane są takie dostawy;
c) muszą, jeżeli zażądają tego właściwe władze, zawiadamiać o przywozie produktów z innego Państwa Członkowskiego w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli określonych w ust. 1;
d) zachowują przez okres przynajmniej sześciu miesięcy, określony przez właściwe władze, świadectwo zdrowia lub dokumenty określone w art. 3 w celu przedstawienia właściwym władzom, gdyby tego zażądały.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
5.
Rada, stanowiąc na podstawie sprawozdania Komisji wraz z propozycjami zmian, w ciągu trzech lat od czasu wykonania niniejszej dyrektywy dokonuje ponownego przeglądu niniejszego artykułu.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby podczas kontroli przeprowadzanych w miejscach, do których produkty z państw trzecich mogą być przywożone na terytorium Wspólnoty, takich jak porty, lotniska i przejścia graniczne z państwami trzecimi, stosowane były następujące środki:
a) kontrola dokumentacji dotyczącej pochodzenia produktów;
b) jeżeli produkty przywożone są z państw trzecich, produkty te należy wysłać pod dozorem celnym do punktów kontroli w celu przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej.
Produkty określone w załączniku. A nie mogą przejść przez odprawę celną, jeżeli kontrole wykażą, że nie odpowiadają one regułom wspólnotowym.
Produkty określone w załączniku B oraz te, które są przedmiotem przywozu fakultatywnego zgodnie z art. 3 ust. 3, które po sprowadzeniu na terytorium Wspólnoty mają być wysłane do innego Państwa Członkowskiego, muszą:
- albo być poddane kontroli weterynaryjnej w celu stwierdzenia ich zgodności z przepisami Państwa Członkowskiego przeznaczenia,
- albo, tylko po wzrokowej kontroli w celu stwierdzenia zgodności między dokumentami i produktami, być wysłane pod dozorem celnym do miejsca przeznaczenia, gdzie należy przeprowadzić kontrolę weterynaryjną;
c) produkty pochodzenia wspólnotowego podlegają przepisom dotyczącym kontroli ustanowionym w art. 5.
2.
Jednakże od dnia 1 stycznia 1993 r., na zasadzie odstępstwa od ust. 1, wszystkie produkty przewożone regularnymi bezpośrednimi środkami transportu łączącymi dwa punkty geograficzne Wspólnoty podlegają przepisom inspekcji ustanowionym w art. 5.
Artykuł 7
1.
Jeżeli podczas kontroli przeprowadzanej w miejscu docelowym przesyłki lub podczas przewozu właściwe władze Państwa Członkowskiego stwierdzą:
a) obecność czynników odpowiedzialnych za chorobę wymienioną w dyrektywie 82/894/EWG4, ostatnio zmienionej decyzją Komisji 89/162/EWG5, chorobę odzwierzęcą lub inną chorobę, lub jakąkolwiek inny czynnik, który może stanowić poważne zagrożenie dla zwierząt lub ludzi lub że dane produkty pochodzą z terenów na których panuje chorobą epizootyczna, zarządzają one, z wyjątkiem aspektów zdrowia zwierząt w przypadku produktów poddawanych jednej z obróbek określonych w art. 4 dyrektywy 80/215/EWG6, ostatnio zmienionej dyrektywą 88/660/EWG7, zniszczenie tej partii lub wykorzystanie w inny sposób ustanowiony w regułach wspólnotowych.
Koszty związane ze zniszczeniem partii towaru ponosi nadawca lub jego przedstawiciel.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego przeznaczenia niezwłocznie powiadamiają teleksem właściwe władze innych Państw Członkowskich i Komisję o wynikach kontroli i o podjętych decyzjach oraz powodach takich decyzji.
Dopuszcza się stosowanie środków ochronnych przewidzianych w art. 9.
Ponadto, na żądanie Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, w celu działania w sytuacji nieprzewidzianej w legislacji wspólnotowej, Komisja może przyjąć jakiekolwiek środki konieczne do przyjęcia uzgodnionego działania przez Państwa Członkowskie;
b) że towary nie spełniają warunków przewidzianych w dyrektywach Wspólnoty lub w przypadku braku decyzji w sprawie norm wspólnotowych przewidzianych przez te dyrektywy, przez normy krajowe, mogą one, pod warunkiem że względy zdrowotne i zdrowia zwierząt na to pozwalają, dać odbiorcy lub jego przedstawicielowi wybór między:
- zniszczeniem towarów, lub
- wykorzystaniem towarów do innych celów, włącznie ze zwrotem ich z upoważnienia właściwych organów do państwa zakładu, z którego pochodzą.
Jednakże, jeżeli w świadectwie lub dokumentach stwierdzono nieprawidłowości, nadawca musi otrzymać okres oczekiwania przed odwołaniem się do tej ostatniej możliwości.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, Komisja opracowuje wykaz czynników i chorób określonych w ust. 1 oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 8
1.
W przypadkach przewidzianych w art. 7 właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia bezzwłocznie kontaktują się z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego wysyłającego.
Te ostatnie organy stosują wszelkie niezbędne środki i zawiadamiają właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o rodzaju przeprowadzonych kontroli i podjętych decyzjach oraz o ich uzasadnieniu.
Jeżeli władze pierwszego Państwa Członkowskiego obawiają się, że takie środki są niewłaściwe, właściwe władze obydwu Państw Członkowskich wspólnie poszukają sposobów poprawy sytuacji; jeżeli będzie to właściwe, może dojść do inspekcji na miejscu.
W przypadku, gdy kontrole przewidziane w art. 7 wykażą powtarzające się nieprawidłowości, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia powiadamiają Komisję i departamenty weterynaryjne innych Państw Członkowskich.
Komisja, na żądanie właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub z własnej inicjatywy, uwzględniając rodzaj stwierdzonego naruszenia, może:
- wysłać misję inspekcyjną do danego zakładu, lub
- poinstruować urzędowego lekarza weterynarii, którego nazwisko znajduje się na liście przygotowanej przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich i którego zaakceptują różne zainteresowane strony, aby sprawdził stan faktyczny w danym zakładzie,
- zażądać od właściwych władz zintensyfikowania pobieranie próbek produktów z danego przedsiębiorstwa.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wynikach kontroli.
W przypadku zastosowania tych środków w celu usunięcia powtarzających się nieprawidłowości w zakładzie, Komisja obciąża zakład wszystkimi kosztami poniesionymi w związku ze stosowaniem przepisów przewidzianych w powyższe tiret.
Do czasu zebrania informacji przez Komisję, Państwo Członkowskie wysyłające powinno na żądanie Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia wzmóc kontrole produktów pochodzących z zakładu i jeżeli istnieją poważne przyczyny uzasadnione względami zdrowotnymi zwierząt lub ludzi, wycofać zatwierdzenie.
Państwo Członkowskie przeznaczenia może ze swojej strony zaostrzyć kontrole produktów pochodzących z tego samego przedsiębiorstwa.
Na żądanie jednego z dwóch zainteresowanych Państw Członkowskich - jeżeli nieprawidłowości zostały potwierdzone przez opinię biegłego - Komisja musi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, zastosować właściwe środki, które mogą zmierzać do upoważnienia Państw Członkowskich do tymczasowego zakazu sprowadzania na ich terytoria produktów pochodzących z tego zakładu.
Środki te należy potwierdzić lub jak najszybciej ponownie zbadać zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Ogólne zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na istniejące, na mocy obowiązujących ustawodawstw w Państwach Członkowskich, prawo odwoływania się od decyzji właściwych władz.
Decyzje podjęte przez właściwy organ Państwa Członkowskiego przeznaczenia i przyczyny tych decyzji należy podać nadawcy lub jego przedstawicielowi oraz właściwych władz Państwa Członkowskiego wysyłającego.
Jeżeli nadawca lub jego przedstawiciel zażądają tego, należy im przekazać na piśmie wspomniane decyzje i oraz ich uzasadnienie wraz z pouczeniem o prawie odwołania się, przysługującego mu na mocy prawa obowiązującego w Państwie Członkowskim przeznaczenia oraz stosowanej procedury i terminów.
Jednakże w razie sporu i z zastrzeżeniem wymienionego wyżej prawa odwołania się, dwie zainteresowane strony mogą, jeżeli to uzgodnią, w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc, poddać spór ocenie eksperta, którego nazwisko znajduje się na liście ekspertów Wspólnoty sporządzonej przez Komisję. Koszty konsultacji z ekspertem ponosi Wspólnota.
Ekspert wydaje opinię w okresie nie dłuższym niż 72 godziny.
Strony podporządkowują się opinii eksperta, w poszanowaniu wspólnotowych przepisów weterynaryjnych.
3.
Koszty zwrotu przesyłki, ich przechowywania lub przeznaczenia ich do innego użytku, albo zniszczenia ponosi odbiorca.
ROZDZIAŁ III Przepisy wspólne
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia inne Państwa Członkowskie i Komisję o wszelkich epidemiach na swoim terytorium innych niż epidemie chorób określonych w dyrektywie 82/894/EWG, o zoonozach, chorobach lub innych czynnikach mogących stanowić poważne zagrożenie dla zwierząt lub dla zdrowia ludzkiego.
Państwo Członkowskie pochodzenia niezwłocznie wprowadza środki kontroli lub zapobiegawcze przewidziane w regułach wspólnotowych, w szczególności określenie stref buforowych przewidzianych w tych regułach lub przyjmuje inne środki, które uzna za właściwe.
Państwo Członkowskie przeznaczenia lub tranzytu, które podczas kontroli określonej w art. 5, stwierdziło istnienie jednej z chorób lub czynników określonych w akapicie pierwszym, może, w razie konieczności, zastosować środki zapobiegawcze przewidziane w regułach wspólnotowych.
Do czasu przyjęcia środków zgodnie z ust. 4, Państwo Członkowskie przeznaczenia może ze względu na poważne przyczyny zdrowotne ludzi i zwierząt zastosować tymczasowe rozwiązania ochronne w odniesieniu w do zakładów lub w przypadku choroby epizootycznej w odniesieniu do obszaru ochronnego przewidzianego w zasadach wspólnotowych.
O środkach zastosowanych przez Państwa Członkowskie należy bezzwłocznie powiadomić Komisję i inne Państwa Członkowskie.
2.
Na żądanie Państwa Członkowskiego określonego w ust. 1 akapit pierwszy lub z inicjatywy Komisji, jeden lub więcej przedstawicieli Komisji może natychmiast udać się na miejsce w celu sprawdzenia, we współpracy z właściwymi organami, jakie środki zastosowano, i wydania opinii na temat tych środków.
3.
Jeżeli Komisji nie poinformowano o zastosowanych środkach lub, jeżeli Komisja uzna zastosowane środki za niewystarczające, może ona we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim i do czasu posiedzenia Stałego Komitetu Weterynaryjnego, zastosować tymczasowe środki ochronne odnośnie do produktów pochodzących z regionu dotkniętego chorobą epizootyczną lub z danego zakładu.
Środki te należy jak najszybciej przedłożyć Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu w celu zatwierdzenia, zmiany lub odwołania zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
4.
W każdym przypadku, Komisja przy najbliższej okazji dokonuje przeglądu sytuacji w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Komisja przyjmuje niezbędne środki w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 oraz jeżeli wymaga tego sytuacja w odniesieniu do produktów pochodzących z tych produktów lub z nich wytworzonych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Komisja monitoruje sytuację i, stosując tę samą procedurę, zmienia lub unieważnia podjętą decyzję w zależności od rozwoju sytuacji.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności wykaz zoonoz lub czynników, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 10
Każde Państwo Członkowskie i Komisja wyznaczają departament weterynaryjny lub departamenty weterynaryjne odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych i za współpracę z departamentami kontroli innych Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie również zapewniają, aby urzędnicy ich departamentów weterynaryjnych, jeżeli będzie to stosowne we współpracy z urzędnikami innych departamentów w tym celu upoważnionych, mogli w szczególności:
- przeprowadzać inspekcje lokali, biur, laboratoriów, instalacji, środków transportu, zakładów i urządzeń, środków służących do utrzymania czystości i konserwacji, procedur stosowanych przy produkcji i przetwarzaniu produktów oraz znakowania i etykietowania, oraz prezentowania tych produktów,
- przeprowadzać kontrole, aby stwierdzić, czy pracownicy spełniają wymagania ustanowione w tekstach określonych w załączniku A,
- pobierać próbki produktów, które są posiadane w celu magazynowania, wprowadzania do obrotu lub przewozu,
- sprawdzać dokumentacje lub nośniki informatyczne istotne dla kontroli prowadzonych w wyniku środków stosowanych na podstawie art. 3 ust. 1.
W tym celu kontrolowane przedsiębiorstwa muszą zapewnić im współpracę niezbędną do wykonywania ich obowiązków.
Artykuł 12
1.
W dyrektywie 64/433/EWG8, ostatnio zmienionej dyrektywą 88/657/EWG9, skreśla się art. 8 ust. 3 i art. 10-11.
2.
W dyrektywie 71/118/EWG10, ostatnio zmienionej dyrektywą 88/657/EWG, skreśla się art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 9-11.
3.
W dyrektywie 74/461/EWG11, ostatnio zmienionej dyrektywą 87/489/EWG12 wprowadza się następujące zmiany:
i) skreśla się art. 5 ust. 2-5 oraz art. 6 i 8;
ii) w art. 8a odniesienie do art. 8 zastępuje się odniesieniem do art. 9 dyrektywy 89/662/EWG.
4.
W dyrektywie 77/99/EWG13, ostatnio zmienionej dyrektywą 89/227/EWG14, skreśla się art. 7 ust. 3 oraz art. 12 i 16.
5.
W dyrektywie 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
i) skreśla się art. 5 ust. 2-5 oraz art. 6 i 7;
ii) w art. 7a odniesienie do art. 7 zastępuje się odniesieniem do art. 9 dyrektywy 89/662/EWG.
6. W dyrektywie 85/397/EWG15, ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3768/8516, skreśla się art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 7, 8 i 12.
7.
W dyrektywie 88/657/EWG skreśla się art. 10 ust. 1 i 3.
8.
W dyrektywie 89/437/EWG17 skreśla się art. 8 i 9.
9.
W załączniku B do dyrektywy 72/462/EWG18 w świadectwie dodaje się wyrazy: "Nazwa i adres pierwszego odbiorcy przesyłki".
Artykuł 13
1.
W dyrektywach 64/433/EWG i 71/118/EWG dodaje się art. 19 w brzmieniu:
"Artykuł 19
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG* dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, które mają być wprowadzone. ________________ * Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13."
2.
W dyrektywach 72/461/EWG i 80/215/EWG dodaje się art. 15 w brzmieniu:
"Artykuł 15
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG* dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, które mają być wprowadzone. _________________ * Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13."
3.
W dyrektywie 77/99/EWG dodaje się art. 24 w brzmieniu:
"Artykuł 24
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG* dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, które mają być wprowadzone. ________________ * Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13."
4.
W dyrektywach 85/397/EWG i 88/657/EWG dodaje się art. 18 w brzmieniu:
"Artykuł 18
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG* dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, które mają być wprowadzone. ___________________ * Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13."
5.
W dyrektywie 88/437/EWG dodaje się art. 17 w brzmieniu:
"Artykuł 17
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG* dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, które mają być wprowadzone. __________________ * Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13."
Artykuł 14
Do dnia 31 grudnia 1992 r. handel produktami wymienionymi na wykazie stanowiącym załącznik B podlega, do czasu przyjęcia reguł wspólnotowych, przepisom dotyczących kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności przepisom ustanowionym w art. 5 ust. 2.
Państwa Członkowskie powiadomią przed datą ustanowioną w art. 19 o warunkach i procedurach obecnie stosowanych w handlu produktami określonymi w akapicie pierwszym.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustali do dnia 31 grudnia 1991 r. ostateczne regulacje stosowane w handlu produktami wymienionymi na wykazie stanowiącym załącznik. B.
Artykuł 15
W art. 9 dyrektywy 64/432/EWG19 dodaje się punkt w brzmieniu:
"2a.
Jeden lub więcej przedstawicieli Komisji może, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, udać się natychmiast na miejsce w celu sprawdzenia, we współpracy z właściwymi organami, jakie środki zastosowano, i wydania opinii na temat tych środków."
Artykuł 16
1.
Państwo Członkowskie przedkłada Komisji nie później niż trzy miesiące przed datą ustanowioną w art. 19 ust. 1 program ustalający krajowe środki, jakie należy zastosować, aby osiągnąć cel niniejszej dyrektywy, w szczególności częstotliwość kontroli.
2.
Komisja zbada programy przekazane jej przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1.
3.
Corocznie, począwszy od 1991 r., Komisja kieruje do Państw Członkowskich zalecenie dotyczące programu kontroli na następny rok; Stały Komitet Weterynaryjny wcześniej wyrazi swoją opinię na temat tego zalecenia.
Zalecenie może podlegać późniejszym zmianom.
Artykuł 17
1.
Gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy są bezzwłocznie przedstawiane przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem") ustanowionemu decyzją 68/361/EWG20.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przedsięwziąć.
Komitet wyraża opinię o projekcie w ciągu dwóch dni.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przedsięwzięte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie okresu 15 dni od daty przedłożenia wniosku Radzie, Rada nie podjęła działań, Komisja przyjmuje proponowane środki, o ile Rada nie sprzeciwiła się przyjęciu tych środków stanowiąc zwykłą większością głosów.
Artykuł 18
1.
Gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy są bezzwłocznie przedstawiane przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem") ustanowionemu decyzją 68/361/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przedsięwziąć.
Komitet wyraża opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zależnie od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje rozpatrywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przedsięwzięte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Radzie, Rada nie podjęła działań, Komisja przyjmuje proponowane środki i bezzwłocznie je stosuje, o ile Rada nie sprzeciwiła się przyjęciu tych środków stanowiąc zwykłą większością głosów.
ROZDZIAŁ IV Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 19
1.
Przed dniem 31 grudnia 1990 r. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów w sprawie wniosku Komisji dotyczącego kontroli weterynaryjnych w wewnątrzwspólnotowym handlu żywymi zwierzętami.
Przed datą określoną w akapicie pierwszym, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzje o przepisach i ogólnych zasadach mających zastosowanie do kontroli przywozu produktów z państw trzecich.
W ten sam sposób należy przed tą datą ustalić punkty kontroli na zewnętrznych granicach oraz wymagania, którym muszą odpowiadać te punkty.
2.
Przed dniem 31 grudnia 1992 r. Rada dokonuje przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy na podstawie sprawozdania Komisji na temat zdobytych doświadczeń oraz stosownych wniosków w sprawie, których Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością.
Artykuł 20
Do dnia 31 grudnia 1992 r., w celu umożliwienia stopniowego wprowadzania procedur kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą, na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1:
- nadal dokonywać kontrole dokumentacji mięsa i produktów z niego pochodnych podczas transportu, aby zapewnić zgodność ze szczególnymi wymaganiami przewidzianymi w regułach wspólnotowych dotyczących pryszczycy i pomoru świń,
- prowadzić podczas transportu kontrole dokumentacji produktów przeznaczonych dla nich, przywożonych z państw trzecich.
Artykuł 21
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustali przed dniem 1 października 1992 r., jakie przepisy będą miały zastosowanie po wygaśnięciu przepisów przejściowych ustanowionych w art. 20.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie ustalonym decyzją, którą należy uchwalić przed dniem 31 grudnia 1990 r. zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi, lecz nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r.
Jednakże Republika Grecka ma kolejny okres trwający jeden rok celem dostosowania się do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane
(89/665/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy Wspólnoty dotyczące zamówień publicznych, w szczególności dyrektywa Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/440/EWG [5] oraz dyrektywa Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/295/EWG [7], nie zawierają szczególnych przepisów zapewniających ich skuteczne stosowanie;
istniejące przepisy, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym, dla zapewnienia stosowania wspomnianych dyrektyw nie zawsze są odpowiednie, by zapewnić zgodność z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności na etapie, na którym naruszenia tych przepisów mogą być skorygowane;
otwarcie rynku zamówień publicznych na konkurencję wspólnotową wymaga zasadniczego wzrostu gwarancji przejrzystości i braku dyskryminacji; dla uzyskania wymiernych efektów należy udostępnić skuteczne i szybkie środki odwoławcze, w przypadkach naruszenia prawa Wspólnoty w dziedzinie zamówień publicznych lub też krajowych przepisów wykonujących to prawo;
w przypadku niektórych Państw Członkowskich brak skutecznych środków odwoławczych lub ich nieefektywność powstrzymuje przedsiębiorstwa wspólnotowe od przystępowania do przetargów w Państwie Członkowskim, w którym ustanowiona jest instytucja zamawiająca; wobec tego, Państwa Członkowskie, których to dotyczy, muszą doprowadzić do poprawy tej sytuacji;
z uwagi na krótki czas trwania procedur, właściwe organy odwoławcze muszą, między innymi, być upoważnione do podjęcia środków tymczasowych mających na celu zawieszenie takich procedur lub wykonania jakichkolwiek decyzji podejmowanych przez instytucję zamawiającą; krótki czas trwania procedur oznacza że wszelkie naruszenia, o których mowa powyżej, muszą być eliminowane w trybie pilnym;
należy koniecznie zagwarantować istnienie, we wszystkich Państwach Członkowskich, odpowiednich procedur umożliwiających uchylenie bezprawnych decyzji oraz przyznanie odszkodowania podmiotom poszkodowanym w wyniku naruszenia;
jeżeli przedsiębiorstwa nie korzystają ze środków odwoławczych, niektóre naruszenia przepisów mogą zostać nienaprawione, o ile nie powstanie w tym celu specjalny mechanizm;
zgodnie z powyższym, Komisja powinna posiadać uprawnienia do zwrócenia uwagi właściwym władzom Państwa Członkowskiego oraz instytucji zamawiającej, gdy stwierdzi jawne i rażące naruszenie przepisów w trakcie udzielania zamówienia, aby umożliwić podjęcie odpowiednich środków w celu szybkiej naprawy domniemanego naruszenia;
stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy w praktyce powinno zostać poddane ponownej analizie, którą należy przeprowadzić w okresie czterech lat od wprowadzenia jej postanowień w życie, w oparciu o informacje dotyczące funkcjonowania krajowych procedur kontroli, przekazywane przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla zapewnienia, w odniesieniu do procedur udzielania zamówień objętych dyrektywami 71/305/EWG oraz 77/62/EWG, że decyzje podjęte przez instytucje zamawiające podlegają efektywnemu oraz, w szczególności, możliwie szybkiemu postępowaniu odwoławczemu, zgodnie z warunkami określonymi w poniższych artykułach, w szczególności zgodnie z art. 2 ust. 7, z powodu naruszenia przez takie decyzje prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych lub krajowych przepisów wdrażających to prawo.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie istnieje dyskryminacja pomiędzy przedsiębiorstwami, które mogą wystąpić z roszczeniami z tytułu poniesionej szkody w ramach procedury udzielania zamówienia, w wyniku zawartego w niniejszej dyrektywie rozróżnienia pomiędzy przepisami krajowymi wdrażającymi prawo wspólnotowe a pozostałymi przepisami krajowymi.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury odwoławcze, zgodnie ze szczegółowymi przepisami, które Państwa Członkowskie mogą wprowadzić, dostępne są, co najmniej każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego na dostawy lub roboty budowlane, w przypadku, gdy taki podmiot doznał uszczerbku lub zagraża mu doznanie uszczerbku w wyniku domniemanego naruszenia przepisów.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą wymagać od podmiotu, który zamierza skorzystać ze środków odwoławczych, uprzedniego powiadomienia instytucji zamawiających o domniemanym naruszeniu przepisów oraz o zamiarze skorzystania ze środków odwoławczych.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewnią wprowadzenie do procedur odwoławczych określonych w art. 1, odpowiednich środków obejmujących prawo do:
a) podjęcia, w możliwie najkrótszym terminie, w drodze zarządzenia tymczasowego, środków tymczasowych w celu naprawy domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy, w tym zawieszenia lub doprowadzenia do zawieszenia procedury udzielania zamówienia publicznego lub wykonania decyzji podjętych przez instytucję zamawiającą;
b) uchylenia lub doprowadzenia do uchylenia bezprawnych decyzji, w tym usunięcia dyskryminujących specyfikacji technicznych, ekonomicznych lub finansowych zawartych w zaproszeniu do składania ofert, dokumentacji zamówienia lub we wszelkich innych dokumentach związanych z procedurą udzielania zamówienia;
c) przyznania odszkodowania podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 mogą być przyznane odrębnym organom odpowiedzialnym za poszczególne aspekty procedury odwoławczej.
3.
Procedura odwoławcza nie musi mieć automatycznego skutku zawieszającego wobec postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, do którego się odnosi.
4.
Państwa Członkowskie mogą uznać, że organ odwoławczy przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu środków tymczasowych może wziąć pod uwagę prawdopodobne konsekwencje podejmowanych środków dla wszystkich stron, które mogą doznać uszczerbku, a także dla interesu publicznego i organ ten może nie stosować takich środków, jeżeli ich negatywne konsekwencje mogłyby przewyższyć korzyści.
Decyzja o niezastosowaniu środków tymczasowych nie narusza pozostałych roszczeń podmiotu korzystającego ze środków odwoławczych.
5.
Państwa Członkowskie mogą uznać, że w przypadku, gdy występuje roszczenie o odszkodowanie w związku z bezprawnym podjęciem decyzji, przedmiotowa decyzja musi być uprzednio uchylona przez organ mający niezbędne uprawnienia.
6.
Stosowanie uprawnień, określonych w ust. 1, do umowy podpisanej wskutek udzielenia zamówienia, określają przepisy krajowe.
Ponadto Państwo Członkowskie może uznać, z wyjątkiem sytuacji, gdy decyzja musi zostać uchylona przed przyznaniem odszkodowania, że po podpisaniu umowy wskutek udzielenia zamówienia, uprawnienia organów odwoławczych są ograniczone do przyznania odszkodowań podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia przepisów.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają efektywne wykonywanie decyzji podjętych przez organy odwoławcze.
8.
W przypadku, gdy organy odwoławcze nie mają charakteru sądowego, ich decyzje muszą być zawsze uzasadnione na piśmie.
Ponadto, w takim przypadku należy wprowadzić przepisy gwarantujące postępowanie, dzięki któremu wszelkie ewentualnie bezprawne środki podjęte przez organ odwoławczy lub wszelkie uchybienia w wykonywaniu nadanych mu uprawnień będą mogły być przedmiotem odwołania w sądzie lub odwołania rozpatrywanego przez inny organ będący sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 177 Traktatu EWG i niezależny zarówno od instytucji zamawiającej, jak i organu odwoławczego.
Członkowie tego niezależnego organu powoływani są i odwoływani na takich samych warunkach, jak sędziowie, jeżeli chodzi o urząd odpowiedzialny za ich nominację, okres kadencji oraz ich odwołanie.
Przynajmniej przewodniczący tego niezależnego organu musi mieć takie same kwalifikacje zawodowe i prawne, jak sędziowie.
Niezależny organ podejmuje decyzje po przeprowadzeniu postępowania, w którym wysłuchane są obie strony, a decyzje te są prawnie wiążące, w sposób określony przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Komisja może zastosować procedurę, o której mowa w niniejszym artykule, gdy przed zawarciem umowy uważa, że w trakcie udzielania zamówienia objętego dyrektywami 71/305/EWG i 77/62/EWG nastąpiło jawne i rażące naruszenie przepisów wspólnotowych w dziedzinie zamówień publicznych.
2.
Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie i zainteresowaną instytucję zamawiającą o powodach, dla których uznała, że wystąpiło jawne i rażące naruszenie oraz żąda jego skorygowania.
3.
W ciągu 21 dni od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji:
a) potwierdzenie, że naruszenie zostało skorygowane; lub
b) uzasadnienie, dlaczego dane naruszenie nie zostało skorygowane; lub
c) powiadomienie o zawieszeniu procedury udzielania zamówienia przez instytucję zamawiającą z jej własnej inicjatywy lub w wyniku wykonania uprawnień, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a).
4.
Uzasadnienie, zgodnie z ust. 3 lit. b), może między innymi opierać się na fakcie, że domniemane naruszenie jest już przedmiotem postępowania sądowego, innego postępowania odwoławczego lub postępowania odwoławczego określonego w art. 2 ust. 8.
W tym przypadku Państwo Członkowskie informuje Komisję o wynikach takiego postępowania natychmiast po jego zakończeniu.
5.
W przypadku powiadomienia Komisji o zawieszeniu postępowania o udzielanie zamówienia zgodnie z przepisami ust. 3 lit. c), Państwo Członkowskie informuje Komisję o terminie podjęcia zawieszonego postępowania lub rozpoczęcia nowej procedury, w całości lub w części dotyczącej danego zamówienia.
Powiadomienie potwierdza, że domniemane naruszenie zostało skorygowane lub zawiera uzasadnienie, dlaczego naruszenie nie zostało skorygowane.
Artykuł 4
1.
Nie później niż w terminie 4 lat od wykonania niniejszej dyrektywy Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych, dokonuje analizy sposobu, w jaki przepisy niniejszej dyrektywy zostały wykonane oraz, jeżeli to konieczne, przedstawia propozycje zmian.
2.
Do dnia 1 marca każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację na temat działania ich krajowych procedur odwoławczych w poprzednim roku kalendarzowym.
Zakres informacji określony jest przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 grudnia 1991 r.
Przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Jedenasta dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
dotycząca wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa
(89/666/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu ułatwienia realizacji swobody przedsiębiorczości przez spółki określone w art. 58 Traktatu, art. 54 ust. 3 lit. g) i program ogólny zniesienia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości, koordynacji wymagają środki zabezpieczające jakie wymagane są w Państwach Członkowskich od firm i spółek dla ochrony interesów wspólników i osób trzecich;
dotychczas koordynację w zakresie ujawnienia realizowano przez przyjęcie pierwszej dyrektywy 68/151/EWG [4] w sprawie spółek kapitałowych, zmienionej ostatnio Aktem Przystąpienia z 1985 r.; w dziedzinie rachunkowości koordynacja była kontynuowana przez czwartą dyrektywę 78/660/EWG [5] w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r., przez siódmą dyrektywę 83/349/EWG [6] w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r. i przez ósmą dyrektywę 84/253/EWG [7] w sprawie osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych;
dyrektywy te mają zastosowanie do spółek jako takich, ale nie obejmują ich oddziałów; otwarcie oddziału, podobnie jak utworzenie spółki zależnej, jest jedną z możliwości stworzonych obecnie spółkom dla wykonywania ich prawa przedsiębiorczości w innym Państwie Członkowskim;
brak koordynacji w odniesieniu do oddziałów, w szczególności dotyczących ujawnienia, przyczynia się do pewnego zróżnicowania w zakresie ochrony udziałowców lub akcjonariuszy i osób trzecich między spółkami, które działają w innych Państwach Członkowskich, otwierając oddziały, i tymi, które działają w nich, tworząc spółki zależne;
różnice w przepisach prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie mogą stanowić przeszkodę w wykonywaniu prawa przedsiębiorczości; jest zatem niezbędne ich wyeliminowanie, aby zabezpieczyć między innymi wykonywanie tego prawa;
dla zapewnienia ochrony osób nawiązujących stosunki ze spółkami za pośrednictwem oddziałów w Państwie Członkowskim, w którym oddział został utworzony, niezbędne jest podjęcie środków związanych z ujawnianiem danych; pod pewnymi względami oddziaływanie gospodarcze i społeczne oddziału może być porównywalne do oddziaływania spółki zależnej, a więc interes publiczny przemawia za ogłaszaniem przy oddziale danych o spółce; aby zapewnić takie ogłaszanie danych, niezbędne jest wykorzystanie procedury już wprowadzonej dla spółek kapitałowych we Wspólnocie;
ujawnienie obejmuje szereg ważnych dokumentów i szczegółowych danych oraz ich zmiany;
ujawnienie, z wyjątkiem prawa reprezentacji, nazwy, formy prawnej, likwidacji spółki i postępowania upadłościowego, któremu spółka podlega, może być ograniczone do informacji dotyczących samych oddziałów wraz z odniesieniem do rejestru spółki, którego oddział stanowi część, ponieważ zgodnie z obowiązującymi regułami wspólnotowymi wszystkie informacje dotyczące samej spółki są dostępne w tym rejestrze;
przepisy krajowe, które wymagają ujawnienia dokumentów księgowych dotyczących oddziału, straciły swoje uzasadnienie w wyniku koordynacji prawa krajowego w zakresie sporządzania, kontroli i ujawniania dokumentów księgowych spółki; w konsekwencji wystarczające jest ujawnienie w rejestrze oddziału dokumentów księgowych, które zostały poddane badaniu i ogłoszone przez spółkę;
formularze pism i zamówień handlowych używane przez oddział powinny podawać co najmniej te same informacje, jak formularze pism i zamówień handlowych spółki oraz oznaczenie rejestru, w którym wpisany jest oddział;
aby zapewnić pełną realizację celów niniejszej dyrektywy i aby uniknąć wszelkiej dyskryminacji ze względu na kraj pochodzenia spółki, niniejsza dyrektywa powinna odnosić się również do oddziałów utworzonych przez spółki podlegające prawu państw nieczłonkowskich i zorganizowane w formie prawnej porównywalnej do formy spółek, których dotyczy dyrektywa 68/151/EWG; w stosunku do tych oddziałów, niezbędne jest stosowanie niektórych przepisów odmiennych od tych, które stosowane są wobec oddziałów spółek podlegających prawu innych Państw Członkowskich, ponieważ wymienione powyżej dyrektywy nie mają zastosowania do spółek z państw nieczłonkowskich;
niniejsza dyrektywa nie wpływa w żaden sposób na wymogi ujawniania danych ciążące na oddziałach na podstawie innych przepisów, na przykład prawa pracy w zakresie uprawnień pracowników do informacji, prawa podatkowego lub do celów statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Oddziały spółek z innych Państw Członkowskich
Artykuł 1
1.
Dokumenty i dane szczegółowe odnoszące się do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez spółki podlegające prawu innego Państwa Członkowskiego, do których ma zastosowanie dyrektywa 68/151/EWG, są ujawniane według prawa Państwa Członkowskiego, w którym oddział ma siedzibę, zgodnie z art. 3 wymienionej dyrektywy.
2.
Tam gdzie wymogi ujawniania informacji dotyczących oddziału odbiegają od wymogów ogłoszenia dotyczącego spółki, w odniesieniu do czynności dokonywanych z oddziałem wymagania ogłoszenia dotyczące oddziału będą korzystały z pierwszeństwa.
Artykuł 2
1.
Obowiązek ogłaszania, przewidziany w art. 1 obejmuje jedynie następujące dokumenty i szczegółowe dane:
a) adres oddziału;
b) określenie działalności oddziału;
c) rejestr, w którym przechowywane są akta rejestrowe spółki określone w art. 3 dyrektywy Rady 68/151/EWG oraz numer jej wpisu do rejestru;
d) nazwę i formę prawną spółki oraz nazwę oddziału, jeżeli różni się od nazwy spółki;
e) sposób powołania, sposób zakończenia sprawowania funkcji oraz dane osób, które mają prawo reprezentowania spółki wobec osób trzecich oraz w postępowaniach sądowych;
- w charakterze organów spółki albo członków takich organów, powołanych według prawa, zgodnie z ogłoszeniem dokonanym przez spółkę według art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 68/151/EWG,
- w charakterze stałych przedstawicieli spółki w zakresie działalności oddziału ze wskazaniem zakresu ich uprawnień;
f) likwidacja spółki, powołanie, tożsamość i uprawnienia likwidatorów oraz zamknięcie likwidacji zgodnie z ogłoszeniem przez spółkę według art. 2 ust. 1 lit. h), j), i k) dyrektywy 68/151/EWG,
- postępowanie upadłościowe, układowe albo inne podobne postępowanie, któremu podlega spółka;
g) dokumenty księgowe na zasadach określonych w art. 3;
h) zamknięcie oddziału.
2.
Państwo Członkowskie, w którym oddział został utworzony, może określić, że ujawnienie określone w art. 1 obejmuje:
a) podpisy osób wymienionych w ust. 1 lit. e) i f) niniejszego artykułu;
b) akt założycielski, umowę spółki i statut, jeżeli są zawarte w oddzielnych dokumentach, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy 68/151/EWG wraz ze zmianami tych dokumentów;
c) zaświadczenie z rejestru określone w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu odnoszące się do istnienia spółki;
d) wskazanie papierów wartościowych pokrywających mienie spółki znajdujące się w tym Państwie Członkowskim, o ile to ogłoszenie wpływa na ważność tych papierów wartościowych.
Artykuł 3
Obowiązkowe ujawnienie danych, przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. g), dotyczy tylko dokumentów księgowych spółki, które zostały sporządzone, poddane kontroli i ogłoszone według prawa Państwa Członkowskiego, któremu podlega spółka zgodnie z dyrektywami 78/660/EWG, 83/349/EWG i 84/253/EWG.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, w którym oddział został utworzony, może postanowić, że ogłoszenie dokumentów określonych w art. 2 ust. 2 lit. b) i w art. 3 powinno nastąpić w innym języku urzędowym Wspólnoty i że tłumaczenie tych dokumentów powinno zostać uwierzytelnione.
Artykuł 5
Jeżeli w Państwie Członkowskim spółka otworzyła więcej niż jeden oddział, ujawnianie określone w art. 2 ust. 2 lit. b) i w art. 3 może być dokonane w rejestrze jednego z tych oddziałów według wyboru spółki.
W takim przypadku obowiązkowe ujawnienie przez inne oddziały obejmuje wskazanie rejestru oddziału, w którym ogłoszenie jest dokonane oraz numer wpisu tego oddziału do rejestru.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie określają, że formularze pism i zamówień handlowych używane przez oddział zawierają, poza informacjami wymienionymi w art. 4 dyrektywy 68/151/EWG, oznaczenie rejestru, w którym są złożone akta rejestrowe oddziału oraz numer jego wpisu do rejestru.
SEKCJA II
Oddziały spółek z państw trzecich
Artykuł 7
1.
Dokumenty i szczegółowe dane dotyczące oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez spółkę, która nie podlega prawu żadnego Państwa Członkowskiego, ale której forma prawna jest porównywalna do spółek określonych w dyrektywie 68/151/EWG, są ogłaszane według prawa Państwa Członkowskiego, w którym oddział został utworzony, jak ustanowiono w art. 3 niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy art. 1 ust. 2 stosuje się.
Artykuł 8
Obowiązkowe ujawnienie przewidziane w art. 7 obejmuje, co najmniej następujące dokumenty i dane szczegółowe:
a) adres oddziału;
b) oznaczenie działalności oddziału;
c) prawo państwa właściwego dla spółki;
d) tam gdzie prawo tak stanowi, rejestr, w którym spółka jest wpisana oraz numer jej wpisu do rejestru;
e) akt założycielski, statut i umowa spółki, jeżeli stanowią oddzielne dokumenty oraz wszelkie zmiany tych dokumentów;
f) formę prawną, siedzibę i przedmiot przedsiębiorstwa spółki oraz co najmniej raz do roku wysokość kapitału subskrybowanego, jeżeli te dane szczegółowe nie są zawarte w dokumentach określonych w lit. e);
g) nazwę spółki oraz nazwę oddziału, jeżeli różni się od nazwy spółki;
h) sposób powołania, zakończenie sprawowania funkcji oraz tożsamość osób, które mają prawo reprezentowania spółki wobec osób trzecich oraz w postępowaniu przed sądem:
- w charakterze organów spółki albo członków takich organów, ustanowionych zgodnie z prawem,
- w charakterze stałych przedstawicieli spółki w zakresie działalności oddziału.
Należy określić zakres uprawnień tych osób oraz to, czy mogą je wykonywać samodzielnie, czy powinni działać łącznie;
i) - rozwiązanie spółki oraz powołanie, tożsamość i uprawnienia likwidatorów oraz zamknięcie likwidacji;
- postępowanie upadłościowe, układowe lub inne postępowania, którym podlega spółka;
j) dokumenty księgowe na zasadach zgodnych z art. 7;
k) zamknięcie oddziału.
Artykuł 9
1.
Obowiązkowe ujawnianie, przewidziane w art. 8 ust. 1 lit. j), stosuje się do dokumentów księgowych spółki, które zostały sporządzone, poddane badaniu i ogłoszone zgodnie z prawem, któremu podlega spółka.
Tam gdzie nie są sporządzane zgodnie z dyrektywami 78/660/EWG i 83/349/EWG lub w sposób równoważny, Państwa Członkowskie mogą wymagać sporządzania i ujawniania dokumentów księgowych odnoszących się do działalności oddziału.
2.
Artykuł 4 i 5 stosuje się.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie określają, że formularze pism i zamówień handlowych używane przez oddział zawierają oznaczenie rejestru, w którym są złożone akta rejestrowe oddziału oraz numer jego wpisu do rejestru.
Tam gdzie prawo państwa, któremu podlega spółka, wymaga wpisu do rejestru, powinien być również podany rejestr, w którym spółka jest wpisana, i numer jej wpisu do rejestru.
SEKCJA III
Wzmianka o oddziałach w rocznym sprawozdaniu spółki
Artykuł 11
W art. 46 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG dodaje się literę w brzmieniu:
"e) istnienie oddziałów spółki"
.
SEKCJA IV
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 12
Państwa Członkowskie określą właściwe sankcje na wypadek braku ogłoszenia danych określonych w art. 1, 2, 3, 7, 8 i 9 oraz w przypadku nieumieszczenia na formularzach pism i zamówień handlowych obowiązkowych szczegółowych danych przewidzianych w art. 6 i 10.
Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie ustali, kto dopełnia formalności ogłoszenia przewidzianych przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 14
1.
Artykuł 3 i 9 nie mają zastosowania do oddziałów utworzonych przez instytucje kredytowe i instytucje finansowe, które są objęte dyrektywą 89/117/EWG [8].
2.
Aż do kolejnej koordynacji Państwa Członkowskie mogą nie stosować art. 3 i 9 do oddziałów utworzonych przez spółki ubezpieczeniowe.
Artykuł 15
Artykuł 54 dyrektywy 78/660/EWG i art. 48 dyrektywy 83/349/EWG skreśla się.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do celów dostosowania się do niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują, że przepisy określone w ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r. i w odniesieniu do dokumentów księgowych stosuje się je po raz pierwszy do rocznych sprawozdań rocznych na rok budżetowy rozpoczynający się z dniem 1 stycznia 1993 r., albo w ciągu 1993 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa wewnętrznego, które przyjęto w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Komitet Kontaktowy powołany zgodnie z art. 52 dyrektywy 78/660/EWG ma również za zadanie:
a) ułatwić, nie naruszając art. 169 i 170 Traktatu, jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy w drodze regularnych posiedzeń dotyczących w szczególności konkretnych problemów powstałych w związku z jej stosowaniem;
b) doradzić Komisji, w razie konieczności, wprowadzenie uzupełnień albo zmian do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dwunasta dyrektywa Rady w sprawie prawa spółek
z dnia 21 grudnia 1989 r.
dotycząca jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością
(89/667/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pewne zabezpieczenia, wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu dla ochrony interesów wspólników i osób trzecich, powinny być koordynowane w celu zapewnienia ich równoważności;
w tym zakresie dyrektywy 68/15l/EWG [4] i 78/660/EWG [5], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, oraz dyrektywa 83/349/EWG [6], zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w sprawie ujawnienia, ważności zobowiązań, ich nieważności, rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, mają zastosowanie do wszystkich spółek kapitałowych; dyrektywy 77/91/EWG [7] i 78/855/EWG [8], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, oraz dyrektywa 82/891//EWG [9] w sprawie, odpowiednio, utworzenia i kapitału, jak również łączenia i podziałów spółek stosuje się do spółek akcyjnych;
rezolucją z dnia 3 listopada 1986 r. Rada zaakceptowała program działania dla małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) [10];
reformy legislacyjne wprowadzone w ciągu ostatnich lat w niektórych Państwach Członkowskich, dopuszczające istnienie jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, stworzyły rozbieżności między uregulowaniami Państw Członkowskich;
ważne jest stworzenie odpowiedniego instrumentu prawnego umożliwiającego ograniczenie odpowiedzialności indywidualnego przedsiębiorcy na obszarze całej Wspólnoty bez uszczerbku dla ustawodawstwa Państw Członkowskich, które, w wyjątkowych okolicznościach, wymagają od takiego przedsiębiorcy odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstwa;
spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może mieć jedynego wspólnika w momencie jej utworzenia, jak również w następstwie objęcia wszystkich udziałów przez jednego udziałowca; do czasu ujednolicenia przepisów krajowych w zakresie prawa regulującego grupy spółek Państwa Członkowskie mogą ustanawiać specjalne przepisy lub sankcje, w przypadku gdy osoba fizyczna jest jedynym wspólnikiem wielu spółek bądź w przypadku gdy spółka jednoosobowa lub każda inna osoba prawna jest jedynym wspólnikiem spółki; jedynym celem takiego rozwiązania jest uwzględnienie różnic, które istnieją obecnie w niektórych regulacjach krajowych; w tym celu Państwa Członkowskie mogą w wypadkach szczególnych wprowadzić bądź ograniczenia dopuszczalności spółek jednoosobowych bądź nieograniczoną odpowiedzialność jedynego udziałowca; Państwa Członkowskie mają swobodę ustanowienia zasad mających na celu przeciwdziałanie ryzyku, które może wiązać się z funkcjonowaniem spółki jednoosobowej ze względu na występowanie jednego wspólnika, w szczególności aby zapewnić wpłatę kapitału subskrybowanego;
zarówno fakt zgromadzenia wszystkich udziałów przez jedynego udziałowca, jak również tożsamość jedynego udziałowca powinny być ogłoszone w dostępnym rejestrze publicznym;
dla uchwał podejmowanych przez jedynego wspólnika działającego jako zgromadzenie wspólników musi być zachowana forma pisemna;
dla umów zawartych między jedynym wspólnikiem a spółką przez niego reprezentowaną wymagana jest również forma pisemna, o ile umowy te nie dotyczą czynności zwykłego zarządu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Środki koordynacji określone w niniejszej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do następujących rodzajów spółek:
- w Niemczech:
Gessellschaft mit beschränkter Haftung,
- w Belgii:
Société privée à responsabilité limitée/de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid,
- w Danii:
Anpartsselskaber,
- w Hiszpanii:
Sociedad de responsabilidad limitada,
- we Francji:
Société à responsabilité limitée,
- w Grecji:
Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης,
- w Irlandii:
Private company limited by shares or by guarantee,
- we Włoszech:
Società a responsabilità limitata,
- w Luksemburgu:
Société à responsabilité limitée,
- w Niderlandach:
Besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid,
- w Portugalii:
Sociedade por quotas,
- w Zjednoczonym Królestwie:
Private company limited by shares or by guarantee.
Artykuł 2
1.
Spółka może mieć jedynego wspólnika w momencie jej zakładania, jak również w wyniku zgromadzenia wszystkich udziałów przez jedna osobę (spółka jednoosobowa).
2.
Państwa Członkowskie mogą, do momentu koordynacji ustawodawstw krajowych odnoszących się do prawa grup spółek, ustanawiać specjalne przepisy lub sankcje:
a) jeśli jedna osoba fizyczna jest jedynym wspólnikiem wielu spółek; lub
b) jeśli spółka jednoosobowa lub inna osoba prawna jest jedynym wspólnikiem spółki.
Artykuł 3
W sytuacji, w której spółka staje się spółką jednoosobową w wyniku zgromadzenia wszystkich udziałów przez jedną osobę, ujawnienie tego faktu, jak również tożsamości jedynego udziałowca powinno bądź nastąpić przez wpisanie do akt rejestrowych lub wpisanie do rejestru w rozumieniu art. 3 ust.1 i 2 dyrektywy 68/151/EWG, bądź być wpisane do rejestru prowadzonego przez spółkę i dostępnego publicznie.
Artykuł 4
1.
Jedyny wspólnik wykonuje uprawnienia zgromadzenia wspólników.
2.
Uchwały jedynego wspólnika podjęte w sprawach określonych w ust. l są protokołowane albo sporządzane w formie pisemnej.
Artykuł 5
1.
Umowy zawarte między jedynym wspólnikiem a spółką reprezentowaną przez niego są protokołowane lub sporządzane w formie pisemnej.
2.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować ust. 1 do czynności zwykłego zarządu.
Artykuł 6
Jeżeli Państwo Członkowskie dopuszcza spółki jednoosobowe, jak określone w art. 2 ust. 1, również w stosunku do spółek akcyjnych, stosuje się niniejszą dyrektywę.
Artykuł 7
Państwo Członkowskie może nie dopuścić do tworzenia spółek jednoosobowych, jeżeli jego ustawodawstwo przewiduje dla indywidualnych przedsiębiorców możliwość utworzenia przedsiębiorstw o odpowiedzialności ograniczonej do sumy przeznaczonej na określoną działalność, pod warunkiem że wobec tych przedsiębiorstw ustanawia się równorzędne środki zabezpieczające w stosunku do tych, które są nakładane przez niniejszą dyrektywę, jak również przez inne przepisy wspólnotowe stosowane wobec spółek określonych w art. 1.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem l stycznia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w stosunku do spółek już istniejących w dniu l stycznia 1992 r. niniejsza dyrektywa nie będzie stosowana do dnia l stycznia 1993 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 75/106/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych
(89/676/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 75/106/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/316/EWG [5], przewiduje pełną harmonizację zakresu nominalnej pojemności niektórych produktów w sektorze winiarskim;
z uwagi na rozwój we Wspólnocie procesów kadziowania, butelkowania oraz etykietowania wina niezbędne jest dokonanie modyfikacji tego zakresu;
celem dopuszczenia wykorzystania butelek zwrotnych o pojemnościach nieobjętych powyższą dyrektywą istnieje konieczność przyjęcia szczególnych zasad w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/106/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do opakowań jednostkowych zawierających produkty wymienione w załączniku III:
- pkt 1 lit. a), które są kadziowane, butelkowane oraz etykietowane w pojemnościach nie przekraczających 0,25 litra oraz są przeznaczone do wykorzystania zawodowego,
- pkt 2 lit. a) i pkt 4, które są przeznaczone do spożycia na pokładzie samolotów, statków, w pociągach lub do sprzedaży w sklepach wolnocłowych.";
2) w art. 5 ust. 3:
a) skreśla się lit. a);
b) lit. c) tiret otrzymują brzmienie:
"– 0,68 litra, 0,70 litra oraz 0,98 litra w Hiszpanii, do dnia 31 grudnia 1992 r.,
— 0,46 litra oraz 0,70 litra w Grecji, do dnia 31 grudnia 1992 r.";
3) w załączniku III kolumna I pkt 1 lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się, co następuje: "0,178 (1)-4–8";
b) skreśla się "0,187 (tylko do spożycia na pokładzie samolotów oraz statków)" znajdujące się na końcu zakresu pojemności;
c) dodaje się przypis w brzmieniu:
"(1) Wartość odnosząca się wyłącznie do spożycia na pokładzie samolotów, statków, w pociągach lub sprzedaży w sklepach wolnocłowych." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 czerwca 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca po raz ósmy dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(89/677/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: do dnia 31 grudnia 1992 r. muszą zostać podjęte działania na rzecz stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pomimo zakazu wprowadzania do obrotu niektórych przedmiotów ozdobnych przeznaczonych do wytwarzania efektów świetlnych, w skład których wchodzą szklane pojemniki zawierające niebezpieczne ciecze w znaczeniu dyrektywy 67/548/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/431/EWG [5], przedmioty stwarzające takie same zagrożenia są nadal wprowadzane do obrotu w charakterze wykorzystywanych w grach przeznaczonych dla jednej lub większej liczby uczestników, czasami posiadające funkcję ozdobną;
powinna zostać skontrolowana zawartość (0,01 % masy – 100 ppm) PCB/PCT w preparatach, w tym odpadów olejowych; w dyrektywie Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. zmieniającej dyrektywę 75/439/EWG w sprawie usuwania odpadów olejowych [6], ustalono, że zawartość ta wynosi 0,005 % masy;
benzen (Nr CAS 71–34–2) jest substancją toksyczną, która prawdopodobnie wpływa na centralny układ nerwowy i krwiotwórczy, powodując raka, a zwłaszcza białaczkę; substancja ta jest sklasyfikowana jako czynnik rakotwórczy kategorii I w dyrektywie 67/548/EWG; konwencja 136 MOP (Miedzynarodowej Organizacji Pracy) i zalecenie 144 MOP ustanawiają przepisy w sprawie ochrony przed zagrożeniami, jakie stwarza benzen;
2-aminonaftalen (Nr CAS 91–59–8), 4-nitrodwufenyl (Nr CAS 92–93–3), 4-aminodwufenyl (Nr CAS 92–67–1) i benzydyna (Nr CAS 92–87–5) mogą powodować raka, w szczególności raka układu moczowego; substancje te są sklasyfikowane w dyrektywie 67/548/EWG jako czynniki rakotwórcze kategorii I; chociaż we Wspólnocie są one obecnie produkowane tylko w ilościach minimalnych, podlegających nadzorowi i są przeznaczone wyłącznie do badań, to jednak mogą występować w postaci zanieczyszczeń w innych substancjach lub preparatach;
niezależnie od szczególnych środków stosowanych wyłącznie w celu ochrony miejsc pracy ustalenie maksymalnego dopuszczalnego stężenia oraz wprowadzenie ograniczeń dotyczących stosowania tych substancji samych lub jako składników preparatów powinno pomóc w zapobieganiu zachorowaniom pracowników na raka oraz zwiększyć ochronę konsumentów;
związki ołowiu w ogólności, w szczególności jego sole, które są łatwo rozpuszczalne w sokach żołądkowych, są niebezpieczne dla zdrowia; związki tego typu są nadal sporadycznie używane jako pigmenty w niektórych farbach dekoracyjnych; ich użycie w takich przypadkach powinno zostać uregulowane; konwencja 13 MOP reguluje stosowanie bieli ołowiowej do malowania;
niektóre preparaty stosowane jako powłoki ochronne zabezpieczające przed zanieczyszczeniem, nakładane na kadłuby statku i/lub urządzenia podwodne, mają szkodliwy wpływ na żywe organizmy wodne ze względu na zawarte w nich niektóre związki chemiczne, w szczególności związki arsenu, rtęci i cyny; w celu lepszej ochrony środowiska używanie takich związków w preparatach tego typu powinno zostać uregulowane;
nie tylko di-μ-okso-di-n-butylocynohydroksyboran (C8H19BO3Sn, Nr CAS 75113–37–0), ale również produkty jego rozkładu lub degradacji są substancjami niebezpiecznymi dla człowieka i środowiska, w szczególności dla środowiska wodnego; używanie tych substancji powinno zostać uregulowane;
przyjęte już przez niektóre Państwa Członkowskie ograniczenia stosowania lub wprowadzania do obrotu powyższych substancji lub preparatów zawierających je mają bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; konieczne jest zatem zbliżenie przepisów prawa Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a następnie zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/610/EWG [8];
obecne prawodawstwo wspólnotowe, dotyczące ewentualnego przyjęcia przez Państwa Członkowskie ostrzejszych ograniczeń użytkowania danych substancji i preparatów w miejscu pracy, nie podlega niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 lewej kolumny "0,01 %" występujące w tiret trzecim zastępuje się cyframi "0,005 %";
2) punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.Substancje płynne lub preparaty uważane za niebezpieczne zgodnie z definicją art. 2 ust. 2 i kryteriami zawartymi w załączniku VI część II.D do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych, ostatnio zmienionej dyrektywą 86/431/EWG. _BAR_ Nie mogą być wykorzystywane w: przedmiotach ozdobnych przeznaczonych do wytwarzania efektów świetlnych lub barwnych za pomocą zróżnicowanych faz, np. w ozdobnych lampach i popielniczkach,sztuczkach i żartach,grach przeznaczonych dla jednej lub większej liczby uczestników, lub przedmiotów, które mają zostać użyte jako takie, nawet w celach ozdobnych. _BAR_
3) w pkt 5 (benzen) w prawej kolumnie dodaje się, co następuje:
_BAR_ "Nie mogą być stosowane w stężeniach równym lub większym niż 0,1 % masowo, w substancjach lub preparatach wprowadzanych na rynek. _BAR_
_BAR_ Niniejszego przepisu nie stosuje się w odniesieniu do: a)paliw silnikowych objętych dyrektywą 85/210/EWG;b)substancji i preparatów przeznaczonych do stosowania w procesach przemysłowych nieumożliwiających emisji benzenu w ilościach przekraczających te, które ustanowiono w obowiązującym ustawodawstwie;c)odpadów objętych dyrektywami 75/442/EWG i 78/319/EWG. _BAR_
4) dodaje się punkty w brzmieniu:
"13.2-naftyloaminaNr CAS 91–59–8 i jej sole _BAR_ Nie mogą być stosowane w stężeniach równych lub większych niż 0,1 % masowo, w substancjach lub preparatach wprowadzanych na rynek. _BAR_
14.BenzydynaNr CAS 92–87–5 i jej sole _BAR_ Jednakże przepis ten nie ma zastosowania do odpadów zawierających jedną lub więcej z tych substancji i objętych dyrektywami 75/442/EWG i 78/319/EWG. _BAR_
15.4-nitrobifenylNr CAS No 92–93–3 _BAR_ _BAR_
16.4-aminobifenylNr CAS 92–67–1 i jego sole _BAR_ Takie substancje i preparaty nie mogą być sprzedawane jako ogólnie dostępne.
Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów opakowanie takich preparatów powinno być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje: "Wyłącznie dla użytkowników zawodowych." _BAR_
17.Węglany ołowiu:obojętny węglan bezwodnyPBCO3Nr CAS 598–63–0bis(węglan) diwodorotlenek triołowiu2 Pb CO3 Pb(OH)2Nr CAS 1319–46–6 _BAR_ Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania jako farby, z wyjątkiem prac odtworzeniowych i konserwatorskich w odniesieniu do dzieł sztuki i budowli historycznych oraz w ich wnętrzach, jeżeli Państwa Członkowskie zechcą zezwolić na to na swoim terytorium zgodnie z przepisami 13.
Konwencji MOP w sprawie stosowania bieli ołowianej w farbach. _BAR_
18.Siarczany ołowiuPBSO4(1:1) Nr CAS 7446–14–2 Pbx SO4 Nr CAS 15739–80–7 _BAR_ Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania jako farby, z wyjątkiem prac odtworzeniowych i konserwatorskich w odniesieniu do dzieł sztuki i budowli historycznych oraz w ich wnętrzach, jeżeli Państwa Członkowskie zechcą zezwolić na to na swoim terytorium zgodnie z przepisami 13.
Konwencji MOP w sprawie stosowania bieli ołowianej w farbach. _BAR_
19.Związki rtęci _BAR_ Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania: a)w celu zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:kadłubów statków,klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków,żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia;b)do impregnowania drewna;c)do impregnowania wysoko odpornych przemysłowych wyrobów włókienniczych i przędzy przeznaczonej do ich wytwarzania;d)do zabiegów w odniesieniu do wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania. _BAR_
20.Związki arsenu _BAR_ 1.Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania:a)w celu zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:kadłubów statków,klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków,żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia;b)w impregnowaniu drewna.W przypadku tym zakaz nie dotyczy roztworów soli nieorganicznych MCA (miedziowych – chromowych – arsenowych) wykorzystywanych w instalacjach przemysłowych stosujących zabiegi próżniowe lub pod ciśnieniem do impregnacji drewna.Państwa Członkowskie mogą dodatkowo zezwolić na swoim terytorium na stosowanie preparatów DFA (dinitrofenolowych – fluorkowych – arsenowych) do konserwacji na miejscu drewnianych słupów już tam pozostających i służących do podpierania kabli napowietrznych.
Preparaty takie muszą być używane przez zawodowców stosujących techniki próżniowe lub ciśnieniowe.2.Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do użycia w obróbce wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania. _BAR_
21.Związki cynoorganiczne _BAR_ 1.Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do używania w celu zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:a)kadłubów statków o całkowitej długości, według definicji ISO 8666, mniejszej niż 25 metrów;b)klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków;c)żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia.Takie substancje i preparaty:mogą być wprowadzane na rynek jedynie w opakowaniach o objętości równej lub większej niż 20 litrów,nie mogą być sprzedawane jako ogólnie dostępne, a tylko dla użytkowników zawodowych.Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów opakowanie takich preparatów powinno być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje:"Nie używać na statkach o całkowitej długości mniejszej niż 25 metrów lub w odniesieniu do jakichkolwiek urządzeń lub sprzętu stosowanych do hodowli ryb lub skorupiaków.""Wyłącznie dla użytkowników zawodowych."2.Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do użycia w obróbce wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania. _BAR_
22.di-μ-okso-di-n-butylocynohydroksyboran (C8H19BO3Sn,Nr CAS 75113–37–0) (DBB) _BAR_ Są zakazane w stężeniu równym lub większym niż 0,1 % w substancjach i składnikach preparatów wprowadzanych do obrotu.
Jednakże przepis ten nie ma zastosowania do tych substancji (DBB) lub preparatów je zawierających, jeżeli są one przeznaczone wyłącznie do przerobu na produkty gotowe, w których substancja ta nie będzie już miała stężenia równego lub większego niż 0,1 %." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, nie później niż 18 miesięcy po przyjęciu niniejszej dyrektywy, teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(89/678/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ludność i środowisko są stale narażone na nowe zagrożenia wynikające ze stosowania produktów chemicznych; gdy wykrywa się szkody, w szczególności gdy pojawiają się przypadki, które mają poważny wpływ na ludzkie zdrowie, wymagane jest podjęcie natychmiastowych działań na poziomie wspólnotowym, w celu zakazu albo ograniczenia obrotu lub stosowania niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych;
w obecnym brzmieniu dyrektywa 76/769/EWG [4] nie przewiduje, aby decyzje dotyczące zmian załączników, wynikających z dostosowania ich do postępu technicznego, mogły być podjęte przez Komisję przy współpracy z komitetem i wobec tego każda taka zmiana musi być przedmiotem decyzji Rady;
postęp techniczny czyni koniecznym szybkie dostosowanie przepisów zawartych w Załączniku do dyrektywy 76/769/EWG; w celu ułatwienia wprowadzenia w życie wymaganych środków konieczne jest ustanowienie procedury umożliwiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją; powinny zostać ustanowione przepisy zapewniające taką procedurę w ramach komitetu i dokonywanie takich zmian zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/490/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/769/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Zmiany wymagane w celu dostosowania załączników do postępu technicznego, w odniesieniu do substancji i preparatów objętych dyrektywą, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy 67/548/EWG [7], ostatnio zmienionej decyzją 88/490/EWG [8]."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca po raz piąty dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(89/679/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/768/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/667/EWG [5], w celu przyjęcia technicznych wymogów przewidzianych w tej dyrektywie, a odnoszących się do postępu technicznego, ustala procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu utworzonego w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usuwania barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych;
w przypadku załączników III i IV, procedura dotycząca wspomnianego komitetu stosuje się do dnia 31 grudnia 1988 r.; okres, podczas którego procedura jest stosowana, powinien zostać przedłużony na czas nieokreślony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 2 dyrektywy 76/768/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 77/536/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(89/680/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest przyjęcie środków w celu stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego w terminie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewnia się swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 9 dyrektywy 77/536/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG [5], ogranicza zasięg wspomnianej dyrektywy do kołowych ciągników rolniczych lub leśnych o masie między 1,5 a 4,5 tony; zwiększenie maksymalnej masy o 1,5 tony, jak określono obecnie, nie spowodowałoby żadnych poważnych szkód z punktu widzenia bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa podczas pracy na ziemi;
konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu ciągników o masie między 4,5 a 6 ton mogą być traktowane w ten sam sposób jak konstrukcje ciągników o masie między 1,5 a 4,5 tony i stąd mogą korzystać z tych samych zasad,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 9 tiret czwarte wiersz pierwszy dyrektywy 77/536/EWG wyrażenie "masa 1,5–4,5 ton" zastępuje się wyrażeniem "masa 1,5–6 ton".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 12 miesięcy od dnia 3 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 87/402/EWG w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(89/681/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest podjęcie środków w celu stopniowego ustanowienia rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 12 dyrektywy 87/402/EWG [4] stanowi, że wspomniana dyrektywa zostanie uzupełniona o przepisy wprowadzające do procedury testów dynamicznych dodatkowe testy na uderzenie;
ponieważ istnieją już przepisy w sprawie dodatkowego testu w przypadku procedury testu statycznego, konieczne jest również aby procedura testu dynamicznego przewidywała przeprowadzenie dodatkowego testu, który w dokładniejszy sposób odzwierciedla sytuację przewrócenia się ciągnika, tak aby wspomniane powyżej procedury zostały uznane za równorzędne i aby wyeliminowana została obecna nierówność między nimi;
ze względu na rzetelność parametrów i obliczeń, wyniki praktycznych eksperymentów przeprowadzonych na konstrukcjach zamontowanych z tyłu pojazdu można odnieść do tego samego typu konstrukcji, ale zamontowanych z przodu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 87/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik IV-A ppkt 1.6 otrzymuje brzmienie:
"1.6. Testy dodatkowe
1.6.1. Jeśli w czasie testu na uderzenie pojawią się pęknięcia lub wgniecenia, których nie można uznać za nieistotne, drugi podobny test, ale przy wysokości spadania wynoszącej:
H′ =
H
10
× 12 + 4a1 + 2a
należy przeprowadzić bezpośrednio po tym teście na uderzenie, który spowodował wspomniane wgniecenia lub pęknięcia, gdzie "a"; będące stosunkiem odkształcenia trwałego do odkształcenia rozciągliwego (a = Dp/De) wynika z pomiaru wykonanego w punkcie uderzenia.
Dodatkowe odkształcenie trwałe spowodowane drugim uderzeniem nie może przekraczać 30 % odkształcenia trwałego powstałego na skutek pierwszego uderzenia.
Aby można było przeprowadzić dodatkowy test, konieczne jest zmierzenie odkształcenia rozciągliwego powstałego w czasie wszystkich testów na uderzenie.
1.6.2. Jeśli w czasie testu na zgniatanie wystąpią poważne pęknięcia lub wgniecenia, przeprowadzić należy drugi podobny test na zgniatanie, ale o sile równej 1,2 Fv.; należy przeprowadzić drugi podobny test, bezpośrednio po teście na zgniatanie, w wyniku którego powstały pęknięcia i wgniecenia.";
2.
W załączniku VI dodaje się ppkt 7.3. w brzmieniu:
"7.3. Wskazanie i wyniki każdego dodatkowego testu dynamicznego."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w okresie dwunastu miesięcy od dnia 3 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca dyrektywę 86/298/EWG w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(89/682/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 13 dyrektywy 86/298/EWG [4] stanowi, że przepisy będące obecnie w mocy zostaną uzupełnione przepisami wprowadzającymi dodatkowe testy na zderzenia do procedury testów dynamicznych;
ponieważ istnieją już przepisy dla dodatkowych testów w przypadku procedury testów statycznych, jest również niezbędne, w procedurze testów dynamicznych, ustalenie dodatkowego testu, który dokładniej odzwierciedli sytuację w przypadku przewrócenia się ciągnika, tak aby te dwie procedury testowe mogły być przedstawione jako równoważne i aby obecna nierówność między nimi została wyeliminowana;
czysto teoretyczne parametry i obliczenia, na których bazował początkowo dodatkowy dynamiczny test na uderzenia, były przedmiotem praktycznych eksperymentów nie pozostawiających żadnych wątpliwości co do ich wiarygodności;
jest również niezbędna zmiana zakresu dyrektywy 86/298/EWG, tak by wyjaśnić brzmienie art. 1 tiret drugie, dotyczącego opon zamontowanych na przednich i tylnych osiach i aby w ten sposób wyeliminować każdą możliwość różniącej się wykładni,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/298/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- stały lub regulowany minimalny rozstaw kół mniejszy niż 1150 mm dla osi wyposażonych w najszersze opony; ponieważ przyjmuje się, że oś z najszerszymi oponami jest ustawiona na maksymalny rozstaw kół 1150 mm, druga oś musi być regulowana w taki sposób, by zewnętrzne krawędzie najwęższych opon nie wychodziły poza zewnętrzne krawędzie opon na osi z najszerszymi oponami.
Jeżeli obie osie są wyposażone w koła i opony tego samego rozmiaru, stały lub regulowany rozstaw kół obu osi musi być mniejszy niż 1150 mm;"
2) w załączniku II ppkt 3.1.1 otrzymuje brzmienie:
"3.1.1. Po każdym teście cząstkowym w procedurze testów dynamicznych nie występują rozerwania lub pęknięcia opisane ppkt 3.1 załącznika III A.
Jeśli podczas testów dynamicznych wystąpią istotne rozerwania lub pęknięcia, musi być przeprowadzony dodatkowy test na uderzenia lub test na zgniatanie określony w ppkt 1.6 załącznika III A, natychmiast po teście, który spowodował pojawienie się tych rozerwań lub pęknięć.";
3) w załączniku III ppkt 1.6 otrzymuje brzmienie:
"1.6. Dodatkowe testy
1.6.1. Jeśli podczas testu na uderzenia pojawią się rozerwania lub pęknięcia, które nie mogą być pominięte, drugi podobny test, lecz z wysokością upadku:
H′ =
×
12 + 4a1 + 2a
musi być przeprowadzony natychmiast po teście na uderzenia powodującym pojawienie się tych rozerwań lub pęknięć, z określeniem współczynnika "a"; będącego stosunkiem trwałych zniekształceń do zniekształceń sprężystych (a = Dp/De) mierzonych w punkcie uderzenia.
Dodatkowe trwałe zniekształcenia spowodowane drugim uderzeniem nie mogą przekraczać 30 % trwałych zniekształceń spowodowanych pierwszym uderzeniem.
Aby móc przeprowadzić dodatkowy test, konieczne jest zmierzenie sprężystych odkształceń podczas wszystkich testów na uderzenia.
1.6.2. Jeśli podczas testów na uderzenia ukażą się istotne rozerwania lub pęknięcia, drugi, podobny test, ale z siłą równą 1,2 Fv, musi być przeprowadzony natychmiast po teście na uderzenia, który spowodował pojawienie się tych rozerwań lub pęknięć.";
4) w załączniku VI dodaje się ppkt 7.3 w brzmieniu:
"7.3. Wskazania i wyniki każdego dodatkowego testu dynamicznego."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 12 miesięcy od dnia 3 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej
(89/686/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest podjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym jest zagwarantowany swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
różne Państwa Członkowskie w ciągu ostatnich lat wprowadziły przepisy dotyczące wielu rodzajów środków ochrony indywidualnej, mając na uwadze w szczególności ochronę zdrowia publicznego, zwiększenie bezpieczeństwa pracy i zapewnienie ochrony użytkownikowi;
przepisy prawa krajowego są często bardzo szczegółowe, jeśli chodzi o wymagania odnoszące się do projektowania, wykonania, poziomu jakości, badań i certyfikacji środków ochrony indywidualnej ze względu na ochronę osób przed zranieniem lub chorobą;
przepisy prawa krajowego dotyczące bezpieczeństwa w pracy nakładają obowiązek używania środków ochrony indywidualnej; wiele wymagań zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia pracownikom odpowiednich środków ochrony indywidualnej w przypadku braku lub stosowania nieodpowiednich środków ochrony zbiorowej;
przepisy prawa krajowego odnoszące się do środków ochrony indywidualnej znacznie różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z tego powodu mogą powstać przeszkody w handlu, co bezpośrednio wpływa na tworzenie i działanie wspólnego rynku;
konieczne jest zharmonizowanie tych rozbieżnych przepisów prawa krajowego celem zapewnienia swobodnego przepływu produktów, a jednocześnie nie należy w żadnej mierze ograniczać już obowiązującego w Państwach Członkowskich poziomu ochrony, lecz zapewnić niezbędne podwyższenie tego poziomu;
przepisy dotyczące projektowania i produkcji środków ochrony indywidualnej, ustanowione w niniejszej dyrektywie, stanowią podstawę w szczególności do działań na rzecz zapewnienia bardziej bezpiecznego środowiska pracy i nie naruszają przepisów odnoszących się do użytkowania tych środków ochronnych oraz organizacji ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy;
niniejsza dyrektywa określa jedynie podstawowe wymagania dotyczące środków ochrony indywidualnej; w celu ułatwienia sprawdzenia zgodności z tymi podstawowymi wymaganiami zasadniczą sprawą jest udostępnienie zharmonizowanych norm europejskich dotyczących w szczególności projektowania i produkcji środków ochrony indywidualnej, jak również określenia wymagań i metod badania tych środków, gdyż zakłada się, że uwzględnienie tych norm oznacza zgodność tych produktów ze wspomnianymi uprzednio podstawowymi wymaganiami; zharmonizowane normy europejskie są opracowywane przez prywatne instytucje i muszą zachować status dokumentów nieobligatoryjnych; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są kompetentnymi organami, które zostały upoważnione do wprowadzania zharmonizowanych norm według ogólnych wytycznych ratyfikowanych dnia 13 listopada 1984 r. dotyczących współpracy między Komisją i tymi dwiema instytucjami; do celów niniejszej dyrektywy zharmonizowane normy (to znaczy normy europejskie lub dokumenty harmonizujące) zawierają wymagania techniczne przyjęte przez jedną lub obie z wyżej wymienionych instytucji na wniosek Komisji, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę przekazywania informacji dotyczących standardów i norm technicznych [4], zmienioną dyrektywą 88/182/EWG [5], oraz stosownie do wspomnianych powyżej ogólnych wytycznych;
do czasu przyjęcia zharmonizowanych norm, które będą bardzo liczne ze względu na szeroki zakres zastosowań, a których przygotowanie w terminie wyznaczonym na utworzenie rynku wewnętrznego będzie wymagało wiele pracy, wskazane jest zachowanie, na przejściowych zasadach i zgodnie z wymaganiami Traktatu, status quo w zakresie zgodności z istniejącymi normami krajowymi dla środków ochrony indywidualnej nieujętymi w normach zharmonizowanych w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
biorąc pod uwagę ogólną i horyzontalną naturę roli, jaką pełni we wspólnotowej polityce normalizacyjnej Stały Komitet, ustanowiony na podstawie art. 5 dyrektywy 83/189/EWG, i w szczególności jego udział w przygotowywaniu wniosków o normalizację i w funkcjonowaniu obecnych ustaleń dotyczących normalizacji w Europie, ten stały Komitet jest szczególnie odpowiedni do wspierania Komisji w nadzorowaniu zgodności zharmonizowanych norm w całej Wspólnocie;
zgodność z wymaganiami technicznymi musi być nadzorowana celem zapewnienia odpowiedniej ochrony użytkownika i osób postronnych; istniejące procedury nadzorowania mogą się znacznie różnić w poszczególnych Państwach Członkowskich; w celu uniknięcia wielokrotnych kontroli, które mogą tylko utrudnić swobodny przepływ środków ochrony indywidualnej, należy przewidzieć możliwość wzajemnego uznawania kontroli przeprowadzanych przez poszczególne Państwa Członkowskie; w celu ułatwienia tego wzajemnego uznawania kontroli niezbędne jest w szczególności ustalenie zharmonizowanych procedur Wspólnoty i zharmonizowanie kryteriów branych pod uwagę przy wyborze jednostek odpowiedzialnych za badania, nadzorowanie i weryfikację;
należy udoskonalać ramy prawne, aby zapewnić efektywny i odpowiedni wkład obu stron przemysłu w proces normalizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES, WPROWADZANIE NA RYNEK I SWOBODNY OBRÓT
Artykuł l 1. Niniejsza dyrektywa stosowana jest do środków ochrony indywidualnej, zwanych dalej "ŚOI".
Dyrektywa ta określa warunki regulujące wprowadzenie na rynek i swobodny przepływ środków ochrony indywidualnej w ramach Wspólnoty oraz podstawowe wymagania bezpieczeństwa, jakie musza spełniać ŚOI celem zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkownikom.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy ŚOI oznacza każde urządzenie lub przyrząd przewidziany do noszenia bądź trzymania przez osobę w celu ochrony przed jednym lub wieloma zagrożeniami zdrowia lub bezpieczeństwa.
ŚOI obejmują również:
a) zespół składający się z kilku urządzeń lub przyrządów, które zostały ze sobą nierozerwalnie połączone przez producenta celem ochrony człowieka przed jednym lub wieloma potencjalnymi jednoczesnymi zagrożeniami;
b) urządzenie lub przyrząd, połączone rozłącznie lub nierozłącznie z nieochronnym środkiem wyposażenia indywidualnego noszonym lub też trzymanym przez osobę w celu wykonywania określonych czynności;
c) wymienne składniki ŚOI, które są istotne dla ich właściwego funkcjonowania i używane wyłącznie do takich środków;
3.
Każdy podzespół wprowadzony na rynek razem ze środkami ochrony indywidualnej służący do połączenia z innymi zewnętrznymi, dodatkowymi urządzeniami jest uznawany za integralną część tego urządzenia, nawet jeżeli ten podzespół nie jest przewidziany do noszenia lub trzymania na stałe przez użytkownika przez cały okres wystawienia na zagrożenia.
4.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- ŚOI ujętych w innych dyrektywach podjętych w tym samym celu co niniejsza dyrektywa i dotyczących wprowadzania na rynek towarów, ich swobodnego przepływu i bezpieczeństwa,
- grup ŚOI wymienionych w wykazie wyłączonych produktów w Załączniku I, niezależnie od przyczyn wyłączenia określonych w tiret pierwsze.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby ŚOI określone w art. 1 mogły być wprowadzone na rynek i dopuszczone do użycia jedynie wtedy, gdy chronią zdrowie oraz zapewniają bezpieczeństwo użytkownikom, nie szkodząc zdrowiu lub bezpieczeństwu innych osób, zwierząt domowych lub towarów przy założeniu prawidłowej obsługi, a także użytkowaniu zgodnie z przeznaczeniem.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw Państw Członkowskich do ustalania, zgodnie z Traktatem, jakichkolwiek wymagań, jakie te Państwa uznają za konieczne w celu zapewnienia ochrony użytkownika, pod warunkiem że nie spowoduje to zmiany ŚOI w sposób, który spowodowałby, że staną się one niezgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie nie będą uniemożliwiały wystawiania na targach, wystawach i podobnych imprezach ŚOI niezgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem umieszczenia odpowiedniej informacji zwracającej uwagę na ten fakt i wprowadzenia zakazu nabywania lub używania tych środków do jakichkolwiek celów do czasu doprowadzenia do ich zgodności z niniejszą dyrektywą przez producenta lub jego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 3
ŚOI określone w art. 1 muszą spełniać podstawowe wymagania zdrowia i bezpieczeństwa określone w Załączniku I.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania na rynek ŚOI lub ich części, które spełniają przepisy niniejszej dyrektywy oraz są wyposażone w znak WE.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania na rynek składników ŚOI, które nie posiadają znaku WE, a które są przeznaczone do włączenia do nich, o ile składniki te nie są istotne dla ich prawidłowego działania.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie uważają za zgodne z podstawowymi wymaganiami określonymi w art. 3 ŚOI określone w art. 8 ust. 3, posiadające znak WE, dla których producent jest w stanie przedstawić na żądanie deklarację zgodności, określoną w art. 12.
2. Państwa Członkowskie zakładają, że ŚOI określone w art. 8 ust. 2 spełniają podstawowe wymagania określone w art. 3, jeśli posiadają one znak WE, odnośnie do którego producent jest w stanie przedstawić na żądanie nie tylko deklarację, określoną w art. 12, ale również świadectwo potwierdzające zgodność wyrobu z właściwymi normami krajowymi transponującymi normy zharmonizowane, wydane przez jednostkę notyfikowaną, określoną w art. 9, na poziomie oceny typu WE zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. a) i b) tiret pierwsze.
W przypadku gdy producent nie uwzględnił lub też tylko częściowo uwzględnił normy zharmonizowane albo gdy takich norm brak, świadectwo wydane przez jednostkę notyfikowaną musi stwierdzać zgodność wyrobu z podstawowymi wymaganiami, zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. a) i b) tiret drugie.
3.
ŚOI określone w art. 8 ust. 2, dla których nie są dostępne normy zharmonizowane, mogą być nadal używane na przejściowych warunkach, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r., na podstawie krajowych układów obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że te układy są zgodne z przepisami Traktatu.
4.
Komisja opublikuje odniesienia do norm zharmonizowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do norm krajowych transponujących normy zharmonizowane.
5.
Państwa Członkowskie zapewnią, że do dnia 30 czerwca 1991 r. zostaną podjęte odpowiednie działania, które umożliwia obu stronom przemysłu udział na szczeblu państwowym w procesie opracowywania i aktualizacji norm zharmonizowanych.
Artykuł 6
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja stwierdzą, że normy zharmonizowane określone w art. 5 nie spełniają w pełni odpowiednich podstawowych wymagań, określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie skieruje sprawę do Komitetu powołanego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG [6] wraz z uzasadnieniem.
Komitet niezwłocznie wyda opinię.
W świetle opinii Komitetu Komisja powiadomi Państwa Członkowskie o tym, czy jest konieczne wycofanie danych norm z publikacji na podstawie art. 5.
2.
Stały Komitet ustanowiony na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 89/392/EWG [7] może być powiadomiony, zgodnie z procedurą opisaną poniżej, o każdej sprawie spowodowanej wprowadzeniem i praktycznym stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Przedstawiciel Komisji przesyła do Komitetu projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w określonym czasie, który ustali przewodniczący w zależności od pilności sprawy, w razie konieczności stosując procedurę głosowania.
Opinia włączona jest do Protokołu; poza tym, każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie.
Informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 7
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że środki ochrony indywidualnej wyposażone w znak WE i używane zgodnie z przeznaczeniem mogą zaszkodzić bezpieczeństwu osób, zwierząt domowych lub mienia, podejmie wszelkie niezbędne środki w celu wycofania takich środków z rynku i zakazania ich sprzedaży lub swobodnego przepływu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi Komisję o takim działaniu, podając przyczyny swojej decyzji, w szczególności stwierdzając, czy niezgodność ta wynika z:
a) niezgodności z wymaganiami podstawowymi określonymi w art. 3,
b) niezadowalającego zastosowania norm określonych w art. 5,
c) braków w normach określonych w art. 5.
2. Komisja powinna zainicjować rozmowy z zainteresowanymi stronami najszybciej jak to możliwe. Jeżeli po takich konsultacjach Komisja zdecyduje, że podjęte działania były uzasadnione, niezwłocznie poinformuje o tym to Państwo Członkowskie i producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1, jest wynikiem braków w normach, Komisja przekaże sprawę do Komitetu określonego w art. 6 ust. 1, o ile dane Państwo Członkowskie zamierza podtrzymać swą decyzję i zainicjuje procedurę określoną w art. 6 ust. 2.
3.
Jeżeli ŚOI są niezgodne z odpowiednimi wymaganiami, a posiadają znak WE, dane Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki wobec odpowiedzialnych za nadanie znaku i powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewni, żeby Państwa Członkowskie były informowane o przebiegu i skutkach procedury przewidzianej w niniejszym artykule.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURY CERTYFIKACJI
Artykuł 8
1.
Przed wprowadzeniem na rynek danego wzoru ŚOI producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie zbierają dokumentację techniczną określoną w Załączniku III, aby w razie konieczności przedłożyć ją właściwym władzom.
2.
Przed rozpoczęciem seryjnej produkcji środków ochrony indywidualnej, innych niż wymienione w ust. 3, producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie powinien przedłożyć wzór do oceny typu WE, określonej w art. 10.
3.
Oceny typu WE nie wymaga się w przypadku wzorów ŚOI o prostej konstrukcji, gdzie projektant zakłada, że użytkownik może sam ocenić poziom bezpieczeństwa ŚOI w stosunku do minimalnych zagrożeń, których skutki, jeżeli są stopniowo narastające, mogą być łatwo zidentyfikowane przez użytkownika we właściwym czasie.
Ta kategoria obejmuje wyłącznie ŚOI przeznaczone do ochrony użytkownika przed:
- działaniami czynników mechanicznych, których skutki są powierzchniowe (rękawice ogrodnicze, naparstki itp.),
- środkami czyszczącymi słabego działania i o łatwo odwracalnych skutkach działania (rękawiczki ochronne przeciwko rozcieńczonym roztworom detergentów itp.),
- zagrożeniami związanymi z manipulacją gorącymi przedmiotami, która nie naraża użytkownika na temperaturę wyższą niż 50 °C lub też na niebezpieczny kontakt (rękawice, fartuchy itp.),
- czynnikami atmosferycznymi, które nie mają charakteru wyjątkowego ani ekstremalnego (nakrycia głowy, odzież sezonowa, obuwie itp.),
- słabymi uderzeniami i drganiami, które nie mają wpływu na najważniejsze części ciała i których skutki nie mogą spowodować nieodwracalnych uszkodzeń (lekkie hełmy, rękawice, lekkie obuwie itp.),
- światłem słonecznym (okulary słoneczne).
4.
Produkcja ŚOI podlega:
a) zależnie od wyboru producenta jednej z dwóch procedur określonych w art. 11, w przypadku ŚOI o złożonej konstrukcji przeznaczonych do ochrony przed zagrożeniem życia lub przed zagrożeniami, które mogą powodować poważne i nieodwracalne uszkodzenia zdrowia, a których natychmiastowe skutków działania, według projektanta, użytkownik nie jest w stanie stwierdzić w odpowiednim czasie.
Do tej kategorii należą wyłącznie:
- sprzęt ochrony układu oddechowego chroniący przed stałymi lub ciekłymi aerozolami bądź też drażniącymi, niebezpiecznymi, toksycznymi lub promieniotwórczymi gazami,
- sprzęt ochrony układu oddechowego zapewniający pełną izolację od atmosfery, łącznie z używanym przy nurkowaniu,
- ŚOI zapewniające ograniczoną ochronę przed zagrożeniami chemicznymi lub promieniowaniem jonizacyjnym,
- sprzęt ratowniczy do użytku w środowiskach o wysokiej temperaturze, których skutki porównywalne są do działania powietrza o temperaturze 100 °C lub wyższej i które mogą ale nie muszą charakteryzować się występowaniem promieniowania podczerwonego, płomieniami lub dużymi rozpryskami roztopionego materiału,
- sprzęt ratowniczy do użytku w środowiskach o niskiej temperaturze, których skutki porównywalne są do działania powietrza o temperaturze –50 °C lub niższej,
- ŚOI chroniące przed upadkami z wysokości,
- ŚOI chroniące przed zagrożeniami elektrycznymi, niebezpiecznym napięciem prądu elektrycznego, lub takie, które są używane jako izolatory przy pracach pod wysokim napięciem,
- kaski motocyklowe i osłony;
b) deklaracji zgodności WE, określonej w art. 12 dla wszystkich rodzajów ŚOI.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o jednostkach wyznaczonych do realizacji procedur certyfikacji określonych w art. 8.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i będzie aktualizować wykaz zawierający nazwy tych jednostek wraz z przyznanymi im numerami identyfikacyjnymi.
2.
Państwa Członkowskie stosują kryteria ustanowione w Załączniku V przy ocenie jednostek, które mają być wskazane w takiej notyfikacji. Przyjmuje się, że jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych spełniają te kryteria.
3.
Państwo Członkowskie wycofa swoje upoważnienie dla takiej jednostki, jeżeli stwierdzi, że przestała ona spełniać kryteria określone w Załączniku V, i niezwłocznie powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
OCENA TYPU WE
Artykuł 10
1.
Ocena typu WE jest procedurą, na podstawie której upoważnione jednostki kontroli stwierdzają i zaświadczają, że dany wzór ŚOI spełnia odpowiednie wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Wniosek o ocenę typu WE składa producent lub jego upoważniony przedstawiciel w jednej upoważnionej jednostce kontroli odnośnie do danego wzoru.
Upoważniony przedstawiciel ma swoją siedzibę we Wspólnocie.
3.
Wniosek powinien zawierać:
- nazwę i adres producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela oraz nazwę i adres danego zakładu produkcyjnego ŚOI,
- dokumentację techniczną producenta, określoną w Załączniku III.
Do wniosku dołącza się odpowiednią liczbę egzemplarzy wzoru przeznaczonego do zatwierdzenia.
4.
Jednostka kontroli notyfikowana przeprowadza ocenę typu WE według poniższej procedury:
a) Ocena dokumentacji technicznej producenta:
- zbadanie dokumentacji technicznej producenta w celu stwierdzenia jej odpowiedniości w odniesieniu do norm zharmonizowanych, określonych w art. 5,
- w przypadkach gdy producent nie zastosował albo tylko częściowo zastosował normy zharmonizowane, albo gdy brak jest takich norm, jednostka notyfikowana sprawdza odpowiedniość specyfikacji technicznych zastosowanych przez producenta w odniesieniu do wymagań podstawowych przed zbadaniem dokumentacji technicznej producenta w celu ustalenia jej odpowiedniości w odniesieniu do tych specyfikacji technicznych.
b) Ocena wzoru:
- przy ocenie wzoru jednostka kontroli sprawdza, czy został on wyprodukowany zgodnie z dokumentacją techniczną producenta oraz czy może być on używany całkowicie bezpiecznie, zgodnie z jego przeznaczeniem,
- przeprowadza niezbędne badania i testy celem stwierdzenia zgodności wzoru z normami zharmonizowanymi,
- w przypadkach gdy producent nie zastosował albo też tylko częściowo zastosował normy zharmonizowane, albo gdy brak jest takich norm, jednostka notyfikowana przeprowadza niezbędne badania i testy celem stwierdzenia zgodności wzoru ze specyfikacjami technicznymi podanymi przez producenta, z zastrzeżeniem ich odpowiedniości w odniesieniu do tych wymagań podstawowych.
5.
Jeżeli wzór spełnia odpowiednie przepisy, jednostka kontroli wydaje świadectwo badania typu WE i powiadamia o tym wnioskodawcę.
Świadectwo zawiera wyniki badania i informacje o warunkach związanych z jego wystawieniem oraz zawiera opisy i rysunki niezbędne do identyfikacji zatwierdzonego wzoru.
Komisja, pozostałe zatwierdzone jednostki kontroli i inne Państwa Członkowskie mogą otrzymać kopię świadectwa, a w odpowiedzi na uzasadniony wniosek również kopię dokumentacji technicznej producenta oraz sprawozdania z przeprowadzonych badań i testów.
Dokumentacja techniczna jest przechowywana do dyspozycji właściwych władz przez 10 lat od wprowadzenia ŚOI na rynek.
6.
Jednostka kontroli, która odmawia wystawienia świadectwa badania typu WE, powiadamia o tym pozostałe zatwierdzone jednostki kontroli.
Jednostka kontroli, która wycofuje świadectwo badania typu WE, powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które ją upoważniło.
Następnie to Państwo Członkowskie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny takiej decyzji.
KONTROLA PRODUKOWANYCH ŚOI
Artykuł 11
A. System kontroli jakości WE dla produktu finalnego 1.
Producent podejmie wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, że proces produkcyjny, łącznie z ostateczną kontrolą wyprodukowanych ŚOI i testami, gwarantuje jednorodność produkcji i zgodność ŚOI z typem opisanym w świadectwie zatwierdzenia typu WE oraz z odpowiednimi podstawowymi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Jednostka notyfikowana, wybrana przez producenta przeprowadza niezbędne kontrole.
Te kontrole są losowe, zwykle w przynajmniej jednorocznych odstępach czasu.
3.
Odpowiednia próbka ŚOI pobrana przez jednostkę notyfikowaną jest badana i przeprowadza się odpowiednie testy określone w normach zharmonizowanych lub niezbędne do sprawdzenia zgodności ŚOI z podstawowymi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
4.
W przypadku gdy dana jednostka jest inna niż ta, która wydała świadectwo zatwierdzenia typu WE, kontaktuje się ona z jednostką notyfikowaną w przypadku trudności związanych oceną zgodności próbek.
5.
Jednostka notyfikowana dostarcza producentowi sprawozdanie z testów.
Jeżeli sprawozdanie stwierdza, że produkcja nie jest jednorodna lub że oceniany ŚOI nie odpowiada typowi opisanemu w świadectwie zatwierdzenia typu, WE lub nie odpowiada odpowiednim wymaganiom podstawowym, jednostka podejmuje działania stosowne do natury wykrytego(-ych) uchybienia (uchybień) i powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które ją notyfikowało.
6.
Producent musi być w stanie przedstawić na żądanie sprawozdanie sporządzone przez jednostkę notyfikowaną.
B. System zapewniania jakości produkcji WE przez monitorowanie 1.
System
a) Zgodnie z tą procedurą producent występuje z wnioskiem o zatwierdzenie jego systemu kontroli jakości do wybranej jednostki notyfikowanej.
Wniosek zawiera:
- wszelkie informacje o rodzaju danych ŚOI, a, jeżeli to właściwe, również dokumentację dotyczącą zatwierdzonego wzoru,
- dokumentację dotyczącą systemu kontroli jakości,
- zobowiązanie wypełnienia obowiązków wynikających z systemu kontroli jakości oraz zapewnienia jego efektywności i adekwatności.
b) W ramach systemu kontroli jakości każdy egzemplarz ŚOI jest badany i przeprowadza się odpowiednie testy, o których mowa w sekcji A ust. 3, celem sprawdzenia zgodności z odpowiednimi podstawowymi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Dokumentacja systemu kontroli jakości w szczególności zawiera odpowiedni opis:
- celów zapewnienia jakości, schematu organizacji, zakresu odpowiedzialności kadry zarządzającej i ich kompetencji w zakresie jakości wyrobu,
- kontroli i testów, jakie muszą być przeprowadzone po wyprodukowaniu wyrobu,
- środków, jakie zostaną zastosowane w celu sprawdzenia skuteczności działania systemu kontroli jakości.
c) Jednostka ocenia system kontroli jakości celem stwierdzenia, czy spełnia on wymagania określone w ust. 1 lit. b).
Zakłada się, że wymagania te są spełnione w przypadku systemów kontroli jakości zgodnych z odpowiednimi normami zharmonizowanymi.
Jednostka przeprowadzająca kontrolę dokonuje niezbędnej obiektywnej oceny składników systemu kontroli jakości i w szczególności sprawdza, czy system zapewnia zgodność produkowanych ŚOI z zatwierdzonym wzorem.
Decyzja jest przekazywana producentowi.
Zawiera ona wnioski wypływające z kontroli oraz uzasadnienie decyzji wynikającej z oceny.
d) Producent powiadamia jednostkę, która zatwierdziła jego system kontroli jakości, o każdym zamiarze zmiany tego systemu.
Jednostka sprawdza proponowane zmiany i decyduje, czy zmieniony system kontroli jakości spełnia odpowiednie wymagania.
Jednostka powiadamia o swojej decyzji producenta.
Powiadomienie zawiera wnioski z kontroli i uzasadnioną decyzję wynikającą z oceny.
2.
BNadzór
a) Celem nadzoru jest zapewnienie, aby producent prawidłowo wypełniał obowiązki wynikające z zatwierdzonego systemu kontroli jakości.
b) Producent upoważnia jednostkę do dostępu w celu inspekcji do miejsc kontroli, testowania i składowania środków ochrony indywidualnej oraz udostępnia jej wszelkie konieczne informacje, w szczególności:
- dokumentację systemu kontroli jakości,
- dokumentację techniczną,
- podręcznik kontroli jakości.
c) Jednostka przeprowadza okresowe kontrole w celu stwierdzenia, czy producent zachowuje i stosuje zatwierdzony system kontroli jakości oraz dostarcza producentowi kopie sprawozdań z kontroli,
d) Dodatkowo jednostka może dokonywać niezapowiedzianych wizytacji u producenta.
W ramach takich wizytacji jednostka dostarcza producentowi sprawozdanie z wizytacji wraz ze sprawozdaniem z kontroli, jeżeli jest to właściwe.
e) Producent powinien być w stanie przedstawić na żądanie sprawozdanie sporządzone przez jednostkę notyfikowaną.
DEKLARACJA ZGODNOŚCI PRODUKCJI WE
Artykuł 12
Deklaracja zgodności produkcji WE jest procedurą, na mocy której producent:
1. Wystawia deklarację na formularzu podanym w Załączniku VI, zaświadczając, że dane ŚOI wprowadzone na rynek są zgodne z postanowieniami niniejszej dyrektywy, mając na celu przedłożenie tej deklaracji właściwym władzom.
2. Umieszcza na każdym wyrobie znak zgodności WE przewidziany w art. 13 dla każdego ŚOI.
ROZDZIAŁ III
ZNAK WE
Artykuł 13
1.
Znak WE składa się z liter "CE", za którymi znajdują się dwie ostatnie cyfry roku, w którym znak był przyznany; w przypadku udziału jednostki notyfikowanej w badaniu typu WE, określonym w art. 10, dodatkowo powinien być umieszczony numer identyfikacyjny tej jednostki.
Forma znaku podana została w Załączniku IV.
2.
Znak WE powinien być umieszczony na każdym egzemplarzu ŚOI i jego opakowaniu w taki sposób, aby był widoczny, czytelny i odporny na zatarcie przez cały okres użytkowania tego środka.
3.
Na ŚOI nie można umieszczać znaków lub napisów, które można pomylić ze znakiem WE.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Każdej decyzji podjętej w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy i prowadzącej do ograniczeń w sprzedaży ŚOI powinno towarzyszyć szczegółowe wyjaśnienie podstaw jej wydania.
Zainteresowana strona jest powiadamiana o decyzji niezwłocznie i informowana o możliwościach składania odwołania, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim, oraz o terminach składania takich odwołań.
Artykuł 15
Komisja powinna podjąć niezbędne działania w celu zapewnienia dostępności danych dotyczących wszelkich stosownych decyzji związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
1.
Do dnia 31 grudnia 1991 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy obowiązują od dnia 1 lipca 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 119/89
z dnia 19 stycznia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2514/78 w sprawie rejestracji w Państwach Członkowskich umów dotyczących rozmnażania nasion w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3997/87 [2], w szczególności jego art. 3a ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2514/78 [3] wyszczególnia informacje, które umawiająca się strona prowadząca działalność na terytorium Wspólnoty musi przedłożyć organowi dokonującemu rejestracji; przedłożone informacje muszą być zgodne z informacjami zawartymi w umowach; należy stworzyć jednoznaczne przepisy dla zawieranych umów; trudno jest ustalić, w dniu przewidzianym na rejestrowanie umów, przewidywane ilości niektórych gatunków przeznaczone do przywozu do Wspólnoty; należy zatem ustanowić inną datę przekazywania prognoz dotyczących przywozu dla lepszej oceny rozwoju rynku; w celu oceny ilości, które mogą być przywożone w systemie umów dotyczących rozmnażania, należy przewidzieć przekazywanie danych dotyczących powierzchni przeznaczonych do wykorzystania w celu rozmnażania w państwach trzecich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2514/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
W celu rejestracji umów określonych w art. 1, poza sporządzeniem tych umów umawiająca się strona prowadząca działalność na obszarze Wspólnoty musi w tym samym czasie przedłożyć organowi określonemu w art. 4 przynajmniej następujące dane szczegółowe:
a) państwo, w którym przeprowadzane jest rozmnażanie materiału siewnego;
b) gatunek i odmiana materiału siewnego;
c) ilość, pochodzenie i kategoria nasion przeznaczonych do rozmnożenia;
d) lata gospodarcze objęte umową, powierzchnia przeznaczona do obsiania, przewidywane ilości przeznaczone do przywozu na obszar Wspólnoty, planowane okresy dostawy.";
2) w art. 5 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Jednakże, dla materiału siewnego kukurydzy mieszańcowej, dane dotyczące przewidywanych ilości przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty i okresy przewidziane dla dostawy mogą być przedkładane najpóźniej sześć miesięcy po terminie na zarejestrowanie umów.";
3) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie każdego roku przekazują Komisji, nie później niż 30 dni po terminach ustalonych w Załączniku, informacje na temat powierzchni do obsiania i przewidywanych ilości nasion pochodzących z rozmnażania i przeznaczonych do przywozu na obszar Wspólnoty.
Pozycje te są przedstawiane w podziale według roku gospodarczego, gatunków lub grup odmian, określonych w Załączniku oraz zainteresowanego państwa trzeciego.
Jednakże, dla materiału siewnego kukurydzy mieszańcowej, informacje na temat przewidywanych ilości przeznaczonych do przywozu przekazywane są Komisji najpóźniej trzydzieści dni po przekazaniu ich właściwemu organowi dokonującemu rejestracji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 120/89
z dnia 19 stycznia 1989 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2210/88 [2], w szczególności jego art. 19 ust. 3 i art. 20 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1109/88 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2180/71 z dnia 12 października 1971 r. w sprawie zasad ogólnych, które mają być stosowane do rynku mleka i przetworów mlecznych w przypadku trudności z zaopatrzeniem [5], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1603/74 z dnia 25 czerwca 1974 r. w sprawie nakładania opłaty wywozowej na niektóre produkty zbożowe, z ryżu i na bazie mleka, zawierające dodatek cukru, w przypadku trudności z zaopatrzeniem w cukier [6], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2221/88 [8], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2742/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie refundacji produkcyjnych w sektorze zbóż i ryżu [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1009/86 [10], w szczególności jego art. 8 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2747/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady, które maja być stosowane w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2560/77 [12], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2229/88 [14], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1432/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiające ogólne zasady, które mają być stosowane w przypadku zakłóceń w sektorze ryżu [15], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2247/88 [17],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 520/77 z dnia 14 marca 1977 r. w sprawie nakładania opłaty wywozowej na niektóre przetwory owocowe i warzywne zawierające dodatek cukru w przypadku trudności z zaopatrzeniem w cukier [18], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [19], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2306/88 [20], w szczególności jego art. 13 ust. 2 oraz art. 18 ust. 4 i 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1650/86 z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie refundacji wywozowych i wywozowych opłat wyrównawczych do oliwy z oliwek [21], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 645/75 [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3677/86 [23], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne; doświadczenie wykazuje, że należy wprowadzić nowe przepisy do tego rozporządzenia; do celów jasności i skuteczności administracyjnej zasady obowiązujące w tej dziedzinie powinny być odpowiednio zmienione;
wywozowe opłaty wyrównawcze i opłaty wywozowe stanowią część należności celnych wywozowych, określonych w szczególności w art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2144/87 z dnia 13 lipca 1987 r. w sprawie długu celnego [24], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4108/88 [25];
wywozowe opłaty wyrównawcze nie powinny być stosowane do wywozu realizowanego na podstawie pozwolenia, w przypadku gdy refundacja jest ustalona z góry lub określona w ramach przetargu;
niektóre transakcje nie mają znaczenia gospodarczego lub dotyczą niewielkich ilości; takie transakcje mogą zostać zwolnienie z wyrównawczej opłaty wywozowej;
konieczne jest określenie daty, którą należy uwzględnić do celów określenia stawki wywozowej opłaty wyrównawczej oraz Państwa Członkowskiego, które ma pobierać wywozową opłatę wyrównawczą;
w celu zapobieżenia transakcjom spekulacyjnym należy podjąć środki mające na celu zapewnienie, że produkty, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte, opuszczą obszar celny Wspólnoty w odpowiednim terminie; okres sześćdziesięciu dni ustanowiony dla wywozu kwalifikującego się do refundacji możne być stosowany również w przypadku, gdy pobiera się wywozową opłatę wyrównawczą; w przypadku gdy termin ten zostanie przekroczony, należy ustanowić przepisy szczególne, w szczególnym przypadku wywozowych opłat wyrównawczych, dla określenia ich stawki;
zadanie organów celnych jest ułatwione, jeżeli produkty, wobec których zastosowano wywozową opłatę wyrównawczą, są przemieszczane zgodnie z procedurą odmienną od tej, która stosowana jest w odniesieniu do produktów, wobec których nie stosuje się wywozowej opłaty wyrównawczej; w tym celu zachodzi potrzeba określenia, że produkty, wobec których zastosowano wywozową opłatę wyrównawczą, są przemieszczane zgodnie z procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego;
w przypadku gdy produkty opuszczają terytorium Wspólnoty, podczas ich przewozu z jednego punktu Wspólnoty do drugiego, właściwe przepisy powinny być ustanowione w celu odzyskania właściwej wywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku gdy produkty nie są ponownie wprowadzane na obszar Wspólnoty; w tym celu należy zastosować przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury [26], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1469/88 [27];
o pozwolenia na wywóz bez wcześniejszego wyznaczenia refundacji można było zwracać się z wnioskiem lub można je było wydawać przed terminem zastosowania wywozowej opłaty wyrównawczej; poza przypadkami wcześniejszego ustalania nie powinno się wymagać wywozu produktów rolnych w przypadku zastosowania wywozowej opłaty wyrównawczej; należy zatem przewidzieć, że takie wnioski o wydanie pozwoleń mogą być wycofywane lub takie pozwolenia mogą być unieważniane na wniosek zainteresowanej strony, ze zwrotem wniesionego zabezpieczenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W niniejszym rozporządzeniu ustala się, bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w szczegółowych regułach wspólnotowych dotyczących niektórych produktów rolnych, wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych (zwanych dalej "wywozowymi opłatami wyrównawczymi") na produkty rolne, przewidziane w:
- artykule 20 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 136/66/EWG,
- artykule 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2180/71,
- artykule 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1603/74,
- artykule 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2742/75,
- artykule 2 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2747/75,
- artykule 2 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1432/76,
- artykule 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 520/77,
- artykule 18 ust. 1 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem przeciwnych przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wywozowe opłaty wyrównawcze stosuje się do każdego stałego lub tymczasowego wywozu do miejsca przeznaczenia poza obszarem celnym Wspólnoty:
a) produktów objętych art. 9 ust. 2 Traktatu, niezależnie od tego, czy ich opakowania objęte są tym przepisem;
b) produktów nieobjętych art. 9 ust. 2 Traktatu, w przypadku gdy zawierają one składniki podlegające wywozowym opłatom wyrównawczym, które podlegały w całości lub częściowo wyżej wymienionemu przepisowi przed ich wykorzystaniem do wytworzenia wywożonych produktów.
Artykuł 3
1.
Nie nakłada się wywozowych opłat wyrównawczych w przypadku wywozu, w stosunku do którego refundacja została ustalona wcześniej lub określono ją w ramach procedury przetargowej.
Kiedy, w przypadku produktu złożonego, refundacja została ustalona wcześniej w odniesieniu do jednego lub więcej jego składników, w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [28], zwolnienie z wywozowych opłat wyrównawczych dotyczy jedynie takiego składnika lub składników.
2.
Oprócz przypadków, określonych w rozdziale II rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [29], wywozowych opłat wyrównawczych nie nakłada się na:
a) produkty, które są ładowane we Wspólnocie na pokład statków pełnomorskich lub statków powietrznych obsługujących trasy międzynarodowe do celów zaopatrzenia w żywność, pod warunkiem że ich ilość nie przekracza ilości normalnie niezbędnych do spożycia na pokładzie takich statków lub statków powietrznych;
b) produkty przeznaczone dla sił zbrojnych Państw Członkowskich stacjonujących poza obszarem celnym Wspólnoty;
c) niewielkie przesyłki niehandlowe, w przypadku gdy masa ich zawartości podlegającej opłacie nie przekracza trzech kilogramów na przesyłkę; pozostałe warunki stosowania tego zwolnienia, z wyjątkiem odnoszących się do wartości produktów, są takie same jak warunki ustanowione w art. 29–31 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
d) produkty znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, w przypadku gdy masa zawartości podlegającej opłacie nie przekracza trzech kilogramów na jednego podróżnego; pozostałe warunki stosowania tego zwolnienia, z wyjątkiem warunków związanych z wartością produktów, są takie same jak warunki ustanowione w art. 45–49 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
e) produkty podlegające jednej z procedur przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [30];
f) dostarczania zapasów, określonych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, warunki ustanowione w ust. 2 akapit drugi, ust. 3–7 wyżej wymienionego artykułu stosuje się z potrzebnymi zmianami.
3.
Przepisy ust. 2 lit. b) stosuje się jedynie przy okazywaniu właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte, świadectwa wydanego przez dane siły zbrojne, poświadczającego przeznaczenie produktów, w odniesieniu do których zostało złożone zgłoszenie wywozowe oraz pod warunkiem że przybycie do miejsca przeznaczenia produktów jest zagwarantowane.
Artykuł 4
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których wywozowa opłata wyrównawcza jest ustalona wcześniej lub określona w ramach procedury przetargowej, obowiązującą stawką opłaty wyrównawczej jest stawka obowiązująca w dniu przyjęcia przez organ celny zgłoszenia wywozowego dotyczącego produktów podlegających wywozowym opłatom wyrównawczym.
Od chwili takiego przyjęcia produkty pozostają pod kontrolą celną, dopóki nie opuszczą obszaru celnego Wspólnoty.
Jednakże z zastrzeżeniem przypadków siły wyższej:
- w przypadku gdy dane produkty opuściły obszar celny Wspólnoty dopiero po sześćdziesięciu dniach od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego, lub
- w przypadku gdy dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty nie został dostarczony w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego,
obowiązującą stawką wywozowej opłaty wyrównawczej jest stawka najwyższa spośród stawek, które obowiązywały w okresie od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego do dnia, w którym produkty opuściły obszar celny Wspólnoty; w przypadku gdy stosowaną stawką była stawka ustalona z góry wyższa niż stawka najwyższa, stawka ta jest obowiązująca.
Do celów akapitu poprzedzającego nie uwzględnia się żadnej refundacji wywozowej ustalonej podczas wyżej wymienionego okresu.
Dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty dostarcza się zgodnie z tą samą procedurą, którą stosuje się do refundacji.
Jeżeli dowód taki nie zostanie dostarczony w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego, datę opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty uważa się za ostatni dzień tego terminu.
2.
Data przyjęcia zgłoszenia wywozowego jest datą służącą do określenia ilości, charakteru i właściwości produktu, który ma być wywieziony.
3.
Do celów niniejszego artykułu najwyższą stawką wywozowej opłaty wyrównawczej jest kwota wyrównawczej opłaty wywozowej:
- wyrażona w ecu,
- najwyższa dla danego produktu i miejsca przeznaczenia w okresie, w którym porównywano stawki.
4.
Wywozowa opłata wyrównawcza określona w ramach procedury przetargowej jest opłatą ustaloną z góry.
Artykuł 5
1.
Wywozowa opłata wyrównawcza jest pobierana przez Państwo Członkowskie, któremu podlega urząd celny przyjmujący zgłoszenie wywozowe.
2.
W przypadku gdy wywozowa opłata wyrównawcza jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia:
a) wywozowa opłata wyrównawcza obowiązująca dla miejsca przeznaczenia wskazanego w zgłoszeniu wywozowym, określonym w art. 4 ust. 1, jest pobierana, a ewentualna różnica między kwotą tej opłaty a najwyższą kwotą opłaty obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego jest pokrywana z zabezpieczenia;
b) w przypadku gdy złożone zostało zabezpieczenie, eksporter powinien, z zastrzeżeniem przypadku siły wyższej, dostarczyć dowód, że produkt został importowany, w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia; dowód taki dostarcza się w sposób przewidziany w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87;
c) w przypadku gdy dowód określony w lit. b) nie został dostarczony w nakazanym terminie, uważa się, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia, z zastrzeżeniem przypadku siły wyższej, dla którego stawką obowiązującą jest najwyższa stawka opłaty wyrównawczej, a zabezpieczenie zostaje przejęte i traktowane jest jako wywozowa opłata wyrównawcza;
d) w przypadku gdy dowód, określony w lit. b), został dostarczony w nakazanym terminie, zwraca się zabezpieczenie w zależności od miejsca przeznaczenia oraz proporcjonalnie do ilości, dla których dostarczono taki dowód; jakakolwiek niezwrócona część kwoty zabezpieczenia jest przejmowana i traktowana jako wywozowa opłata wyrównawcza;
e) w przypadku gdy eksporter dostarcza dowód, w terminie określonym w lit. b), że produkt dotarł do miejsca przeznaczenia, w którym opłata jest niższa od opłaty pobranej, należna kwota jest korygowana, a złożone zabezpieczenie zwracane;
f) zabezpieczenie jest depozytem gotówkowym lub poręczeniem wydanym przez instytucję spełniającą kryteria ustanowione przez Państwo Członkowskie, w którym przyjmowane jest zgłoszenie wywozowe.
3.
W przypadku gdy termin określony w ust. 2 lit. b), c) i e) nie został dotrzymany, chociaż eksporter dołożył wszelkich starań, aby uzyskać dowód w tym terminie, termin może być przedłużony, na wniosek eksportera, na czas, który właściwy organ eksportującego Państwa Członkowskiego uzna za konieczny, w zależności od powołanych okoliczności.
Artykuł 6
W przypadku gdy dowód, określony w art. 4 ust. 1 akapit czwarty, i/lub dowód, określony w art. 5 ust. 2 lit. b), zostaną dostarczone w ciągu sześciu miesięcy po upływie ustanowionych w tych artykułach terminów, kwotą należnej opłaty wyrównawczej jest:
a) opłata, która zostałaby pobrana, gdyby omawiany termin został zachowany;
b) kwota powiększona o 15 % różnicy między opłatą pobraną a kwotą określoną w lit. a).
Artykuł 7
Z chwilą przyjęcia zgłoszenia wywozowego składanego w odniesieniu do produktów określonych w art. 2 lit. a) produktów tych nie uważa się za objęte art. 9 ust. 2 Traktatu i przemieszcza się je odpowiednio zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego [31].
Artykuł 8
1.
Przepływ produktów podlegających wywozowej opłacie wyrównawczej między dwoma Państwami Członkowskimi odbywa się zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 1062/87.
2.
Urząd wyjścia, w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 222/77, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że wywozowa opłata wyrównawcza, określona w lit. c), jest pobierana w przypadku, gdy:
a) dokument wewnętrznego tranzytu wspólnotowego wskazujący urząd Państwa Członkowskiego jako urząd przeznaczenia nie zawiera wpisu określonego w art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 (drugi wpis), ponieważ dany produkt nie podlegał wywozowej opłacie wyrównawczej podczas uwierzytelniania zgłoszenia wewnętrznego tranzytu wspólnotowego; oraz
b) na mocy Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwami EFTA w sprawie uzgodnień dotyczących wspólnego tranzytu, produkt ten jest okazywany w urzędzie Państwa EFTA; oraz
c) wywozowa opłata wyrównawcza wprowadzona po dniu uwierzytelnienia zgłoszenia wewnętrznego tranzytu wspólnotowego obowiązywała w dniu, w którym produkt był okazywany w urzędzie przeznaczenia.
3.
W przypadku gdy eksporter przedstawia właściwemu organowi zadowalający dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty w dniu, w którym nie stosowano wywozowej opłaty wyrównawczej lub opłaty niższej od wymienionej w ust. 2, nie pobiera się żadnej opłaty lub, gdzie właściwe, pobierana jest opłata niższa.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia Państwami EFTA są: Austria, Finlandia, Islandia, Norwegia, Szwecja i Szwajcaria.
Artykuł 9
1. Składa się zabezpieczenie, zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1062/77, w odniesieniu do produktów przemieszczanych na warunkach przewidzianych w art. 24 i 25 tego rozporządzenia w celu zapewnienia, że pobrana zostanie wywozowa opłata wyrównawcza wymagana w przypadku, gdyby produkty te nie były ponownie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty;
2.
Niezwłocznie po przedstawieniu dowodu w Państwie Członkowskim wyjścia, że produkty zostały ponownie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, zwrot zabezpieczenia następuje proporcjonalnie do ilości, w odniesieniu do których taki dowód dostarczono.
Artykuł 10
W przypadku gdy produkt podlega jednej z uproszczonych procedur przewidzianych w tytule IV rozdział I rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 w celu przewozu go do stacji miejsca przeznaczenia lub dostarczenia do odbiorcy na obszarze celnym Wspólnoty, urząd wyjścia może nie zezwolić na zmianę umowy o przewóz mającą umożliwić zakończenie przewozu poza wyżej wymienionym obszarem celnym, dopóki nie zostaną podjęte niezbędne kroki w celu zapewnienia, że wymagana wywozowa opłata wyrównawcza zostanie pobrana.
W takich przypadkach stosowaną stawką wywozowej opłaty wyrównawczej jest stawka obowiązująca w dniu przyjęcia przez urząd wyjścia zgłoszenia wywozu do państw trzecich.
Artykuł 11
1. W przypadku gdy obowiązuje wywozowa opłata wyrównawcza, a produkty są powtórnie wywożone na mocy przepisów art. 6 ust. 2 akapit drugi lub art. 11 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 [32], składa się zabezpieczenie równe wywozowej opłacie wyrównawczej.
2.
Zabezpieczenie, określone w ust. 1:
a) zwracane jest w przypadku, gdy decyzja dotycząca wniosku o zwrot lub umorzenie przywozowych opłat wyrównawczych jest pozytywna;
b) jest przejmowane i traktowane jako wywozowa opłata wyrównawcza, w przypadku gdy:
- decyzja określona w lit. a) jest negatywna, oraz
- wywozowa opłata wyrównawcza nie została uiszczona w ciągu trzydziestu dni od dnia wydania zawiadomienia o płatności.
Artykuł 12
Przez okres, w którym stosowana stawka opłaty wyrównawczej dla danego produktu jest wyższa od 0, na wniosek zainteresowanej strony, pozwolenia na wywóz dotyczące tego produktu mogą zostać unieważnione, a wnioski o wydanie tych pozwoleń wycofane, z wyjątkiem następującymi przypadków:
a) pozwolenie określa kwotę refundacji ustaloną z góry lub określoną w ramach procedury przetargowej;
b) pozwolenie zostało wydane w odpowiedzi na wniosek złożony w dniu, w którym obowiązywała opłata wyrównawcza, dniem składania wniosku jest dzień określany zgodnie z art. 15 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [33];
c) wniosek dotyczy pozwolenia objętego lit. a) lub lit. b).
W takich przypadkach zabezpieczenie odnoszące się do pozwolenia podlega bezzwłocznemu zwrotowi.
Artykuł 13
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 645/75 niniejszym traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego na mocy ust. 1 rozporządzenia interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów uchylonego rozporządzenia należy odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zawartą w Załączniku.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 184/89
z dnia 25 stycznia 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i zasady te stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe podziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych zasad, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 213/89
z dnia 27 stycznia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2288/83 ustanawiające wykaz substancji biologicznych lub chemicznych przewidziany w art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4235/88 [2], w szczególności jego art. 143 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2288/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3692/87 [4], określa wykaz substancji biologicznych lub chemicznych przewidziany w art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 918/83; z dodatkowych informacji otrzymanych od Państw Członkowskich wynika, że rozporządzenie powinno zostać ponownie zmienione w taki sposób, aby w wykazie umieścić substancję, która w nim się nie znajduje, a której odpowiednik nie jest obecnie wytwarzany na wspólnotowym obszarze celnym;
niezbędne jest zapewnienie stosowania tych przepisów z mocą wsteczną, tak aby objęły one przywóz tej substancji począwszy od dnia 1 września 1988 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym uzupełnia się załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2288/83 dodając substancję zwaną "Orcoacid Sulphorhodamine G" (kod CN 3204).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 226/89
z dnia 26 stycznia 1989 r.
w sprawie procedury oznaczania zawartości mięsa w produktach objętych kodami CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 i 16024950
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji przetworzonego lub konserwowanego mięsa lub podrobów mięsnych z wieprzowiny pochodzącej z trzody chlewnej domowego chowu, zawierających mięso lub podroby wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia;
zgodnie z przepisami dotyczącymi kodów CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 i 16024950 przetworzone lub konserwowane mięso zawierające mięso lub podroby mięsne wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia powinny być klasyfikowane w zależności od zawartości wagowej tych składników;
należy określić procedurę, która umożliwi oznaczenie wagowej zawartości procentowej mięsa lub podrobów mięsnych wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia; doświadczenie pokazało, że ustalona w Załączniku procedura jest najbezpieczniejsza;
wejście w życie niniejszego rozporządzenia powoduje, że traci moc rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3530/83 z dnia 12 grudnia 1983 r. dotyczące procedury oznaczania zawartości mięsa w produktach objętych podpozycjami 16.02 B III c) 2 aa) bb) i cc) Wspólnej Taryfy Celnej [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wagowa zawartość procentowa mięsa, podrobów mięsnych wszelkiego rodzaju włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia w przetworzonym lub konserwowanym mięsie lub podrobach mięsnych objętych kodami CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 oraz 16024950 jest określana na podstawie procedury przedstawionej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 3530/83 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 231/89
z dnia 30 stycznia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1109/88 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3036/88 [4] wprowadziło system sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
ze względu na sytuację rynkową oraz zmniejszenie się publicznych zapasów masła, należy dostosować obniżki cen stosowane w odniesieniu do masła sprzedawanego przez agencje interwencyjne w ramach tego systemu; dotychczasowe doświadczenie wskazuje, że należy obniżyć maksymalną pojemność netto opakowań koncentratu masła;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 ust. 1:
- "240 ECU" zastępuje się "225 ECU",
- "238 ECU" zastępuje się "223 ECU",
i w art. 2 ust. 4:
- "300 ECU" zastępuje się "285 ECU";
2. w art. 5 ust. 5 "dziesięć kilogramów" zastępuje się "trzy kilogramy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. W art. 1:
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 358/89
z dnia 13 lutego 1989 r.
przywracające preferencyjną stawkę celną na przywóz róż wielkokwiatowych pochodzących z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3551/88 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b), a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 ustala warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych na róże wielkokwiatowe, róże drobnokwiatowe, goździki jednokwiatowe (bloom) i goździki wielokwiatowe (spray) w ramach limitu kontyngentu taryfowego otwartego corocznie przy przywozie świeżych kwiatów ciętych do Wspólnoty;
rozporządzenia Rady (EWG) nr 3005/88 [3], (EWG) nr 3175/88 [4], (EWG) nr 3552/88 [5] i (EWG) nr 4078/88 [6] otwierają i przewidują zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na kwiaty cięte i pąki kwiatowe, świeże, pochodzące odpowiednio z Cypru, Jordanii, Maroka i Izraela;
artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, że preferencyjną stawkę celną przywraca się dla danych produktów o danym pochodzeniu, jeżeli ceny produktu przywożonego (pełna stawka celna nieodliczona) są dla przynajmniej 70 % ilości, dla których są dostępne ceny na reprezentatywnych przywozowych rynkach Wspólnoty, nie niższe niż 85 % wspólnotowej ceny producenta przez okres obliczany od daty faktycznego zawieszenia preferencyjnej stawki celnej:
- dwóch kolejnych dni handlowych po zawieszeniu na mocy art. 2 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia,
- trzech kolejnych dni handlowych po zawieszeniu na mocy art. 2 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3557/88 [7] ustaliło wspólnotowe ceny producenta na goździki i róże do stosowania uzgodnień dotyczących przywozu z przedmiotowych krajów;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 700/88 [8], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3556/88 [9], ustanowiło szczegółowe zasady zastosowania tych uzgodnień;
w celu pozwolenia na funkcjonowanie uzgodnień dotyczących przywozu w sposób normalny ceny w przywozie powinny być obliczane, stosując:
- dla walut utrzymanych jedna w stosunku do drugiej w ramach maksymalnej rozpiętości kursu walutowego w każdym danym momencie dla transakcji kursu kasowego 2,25 % – kurs przeliczeniowy oparty na ich kursie centralnym pomnożonym przez współczynnik poprawkowy przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [11],
- dla innych walut kurs przeliczeniowy oparty na średniej arytmetycznej kursu kasowego waluty, odnotowanego dla danego okresu, w stosunku do walut Wspólnoty wskazanych w poprzednim tiret, oraz wyżej wspomnianego współczynnika;
preferencyjna stawka celna ustalona dla róż wielkokwiatowych pochodzących z Maroka przez rozporządzenie (EWG) nr 3552/88 została zawieszona rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 53/89 [12];
na podstawie notowań cen sporządzonych, jak określono w rozporządzeniach (EWG) nr 4088/87 i (EWG) nr 700/88, należy stwierdzić, że wymaganie przywrócenia preferencyjnych stawek celnych ustanowionych w art. 2 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 jest spełnione dla róż wielkokwiatowych pochodzących z Maroka; preferencyjna stawka celna powinna zostać przywrócona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przywozie róż wielkokwiatowych (kod CN ex06031051) pochodzących z Maroka preferencyjna stawka celna ustanowiona rozporządzeniem (EWG) nr 3552/88 zostaje przywrócona z mocą od dnia 14 lutego 1989 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lutego 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 424/89
z dnia 20 lutego 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 2658/87/WE z dnia 23 lipca 1987 r. dotyczące nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87/WE w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej dzianych ubiorów treningowych, które są odzieżą objętą kodami CN 6112 i 6211, konieczne jest sprecyzowanie niektórych cech charakterystycznych w odniesieniu do innych ubiorów objętych wspomnianą Nomenklaturą Scaloną;
kody CN 6103, 6104, 6203 i 6204 obejmują, między innymi, komplety określone uwagą 3 lit. b) do działów 61 i 62;
ubiory treningowe noszone są wyłącznie lub głównie do działalności sportowej, w przeciwieństwie do kompletów, co do których warunek taki nie jest wymagany w związku z ich klasyfikacją;
określenie "komplet" nie obejmuje ubiorów treningowych, konieczne jest więc ustalenie właściwego odróżnienia w ramach Nomenklatury Scalonej między tymi dwoma rodzajami ubiorów;
ubiory treningowe składają się z dwóch ubiorów, jednego przeznaczonego do okrycia górnej partii ciała oraz spodni; komplety mogą również składać się z takich samych elementów;
zarówno w przypadku ubiorów treningowych jak i kompletów ubiór przeznaczony do okrycia górnej partii ciała może mieć pełne lub częściowe zapięcie z przodu;
z jednej strony, cechy charakterystyczne wspólne dla ubiorów treningowych oraz wyżej wspomnianych kompletów utrudniają prawidłowe rozgraniczenie między tymi dwoma typami ubiorów; z drugiej strony ubiory treningowe mają bardziej specyficzne przeznaczenie niż komplety;
kiedy części ubiorów treningowych przeznaczonych do okrycia górnej partii ciała posiadają zapięcie z przodu, to zapięcie jest najczęściej w postaci zamka błyskawicznego; jednakże odzież taka może także posiadać inne rodzaje zapięcia; te inne rodzaje zapięcia nie mogą powodować, że ubiory treningowe stracą swój podstawowy charakter; dlatego, jeżeli górne części ubioru posiadają pełne zapięcie z przodu, systemy zapięcia są ograniczone do zamka błyskawicznego, zatrzasków lub zapięcia typu "velcro"; jednakże jeżeli zapięcie jest częściowe, to może występować ono, pod pewnymi warunkami, pod postacią różnego rodzaju guzików;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu klasyfikacji ubiorów treningowych według kodów CN 6112 lub 6211, jeżeli ich część przeznaczona do okrycia górnej partii ciała posiada całkowite zapięcie z przodu, zapięcie to musi występować w postaci zamka błyskawicznego, zatrzasków lub być typu "velcro".
Jednakże jeżeli zapięcie z przodu jest częściowe, to może ono występować również pod postacią każdego rodzaju guzików pod warunkiem że długość tego zapięcia nie przekracza jednej trzeciej długości tej części, licząc od wycięcia na szyję.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 439/89
z dnia 22 lutego 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 411/88 w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2050/88 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 przewiduje ustalanie dla Wspólnoty jednolitej stopy procentowej, reprezentatywnej dla odsetek rzeczywiście płaconych; ustęp drugi upoważnia Komisję do ustalenia jednolitej stopy procentowej na poziomie niższym od jej poziomu reprezentatywnego aż do 1992 r.; Komisja skorzystała z tej możliwości, ustalając jednolitą stopę procentową na poziomie 7 %, począwszy od 1986 r.; biorąc pod uwagę ewolucję stóp procentowych w Państwach Członkowskich, niezbędne jest podwyższenie tej stopy procentowej;
artykuł 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 przyznaje Komisji kompetencje w zakresie ustalenia jednolitej stopy procentowej na poziomie niższym w odniesieniu do Państw Członkowskich, w których koszty odsetek kształtują się poniżej kosztów wynikających z zastosowania jednolitej stopy procentowej przy wyliczaniu kosztów finansowania;
warunki ustanowione w wyżej wymienionym art. 5 są spełniane w niektórych Państwach Członkowskich; w istocie od 1986 r. w tych Państwach Członkowskich rejestruje się stopy procentowe poniżej poziomu jednolitej stopy procentowej;
właściwe jest ustanowienie w odniesieniu do zainteresowanych Państw Członkowskich, specjalnej stopy procentowej do stosowania w tych Państwach Członkowskich, począwszy od dnia 1 stycznia 1989 r., oraz odpowiednie zmienienie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/88 [3];
Komitet Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 411/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Stopa procentowa określona w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 wynosi 7,7 %.";
2) w art. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"2.
Na okres zaczynający się od dnia 1 stycznia do dnia 30 września 1989 r. specjalną stopę procentową ustala się na:
- 6 % dla Niemiec,
- 6,5 % dla Niderlandów oraz Luksemburga."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 440/89
z dnia 22 lutego 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe podpodziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 451/89
z dnia 20 lutego 1989 r.
dotyczące procedury stosowanej do niektórych produktów rolnych pochodzących z różnych państw trzecich basenu Morza Śródziemnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarto protokoły dodatkowe do umów między, z jednej strony, Europejską Wspólnotą Gospodarczą a, z drugiej strony, Algierią, Cyprem, Egiptem, Izraelem, Jordanią, Libanem, Maltą, Marokiem, Syrią, Tunezją, Turcją i Jugosławią;
dla niektórych produktów rolnych objętych wspomnianymi wyżej umowami i pochodzących z tych państw, protokoły te przewidują stopniową obniżkę niektórych należności celnych stosowanych do tych produktów; niektóre z rozpatrywanych produktów podlegają ilościom referencyjnym;
wyżej wspomniane protokoły przewidują możliwość zmiany statusu tych produktów w przypadku trudności na rynku wspólnotowym lub przekroczenia ilości referencyjnych;
należy ustanowić procedury zmiany statusu tych produktów, w celu ich objęcia ilościami referencyjnymi w przypadku trudności tego rodzaju lub kontyngentami taryfowymi w przypadku przekroczenia ilości referencyjnych; procedurami tymi powinien kierować Komitet Zarządzający odpowiadający za dane produkty;
taką zmianę statusu należy oprzeć o roczny przegląd przepływów handlowych sporządzony według produktu i według państwa; przegląd ten ma na celu śledzenie zmian w wymianie handlowej, zapobieganie zakłóceniom na rynku i sprawdzenie, w jakim stopniu został zrealizowany cel utrzymania tradycyjnych kierunków wymiany handlowej z danymi państwami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na koniec każdego roku gospodarczego Komisja sporządza przegląd, według produktu i według państwa, przepływów w handlu produktami określonymi w załącznikach I i II i pochodzącymi z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Libanu, Malty, Maroka, Syrii, Tunezji, Turcji i Jugosławii, w celu zapobieżenia zakłóceniom na rynku.
Artykuł 2
1. Jeżeli biorąc pod uwagę przegląd określony w art. 1, Komisja stwierdzi, że wolumen przywozu produktu wymienionego w załączniku I, pochodzącego z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Libanu, Malty, Maroka, Syrii, Tunezji, Turcji i Jugosławii, wzrasta w takim stopniu, że może wywołać trudności na rynku wspólnotowym, wprowadza ona, w zależności od przypadku, procedurę przewidzianą albo art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 166/89 [2], albo odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń, dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych, albo – wobec produktów, dla których reguły wspólnotowe nie ustanowiły Komitetu Zarządzającego – procedurę przewidzianą art. 32 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2238/88 [4], w celu ustanowienia ilości referencyjnej dla danego produktu i pochodzenia. Jeśli w ciągu dwóch kolejnych lat ustalona ilość referencyjna nie zostanie osiągnięta, przestaje ona być skuteczna.
2.
W celu przygotowania przeglądu określonego w art. 1, dane produkty monitoruje się przy pomocy systemu statystycznego przewidzianego art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 20/89/EWG [6].
3.
Artykuł 3 stosuje się do produktów, dla których Komisja ustanowiła ilość referencyjną zgodnie z ust. 1.
Artykuł 3
1.
Jeżeli zostanie przekroczona ilość referencyjna ustanowiona na mocy art. 2 lub dotycząca produktu wymienionego w załączniku II pochodzącego z państwa wymienionego w tym załączniku, uwzględniając przegląd określony w art. 1, Komisja wprowadza, w zależności od przypadku, procedurę przewidzianą albo w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, albo w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń odnoszących się do wspólnej organizacji rynków rolnych, albo wobec produktów, dla których reguły wspólnotowe nie ustanowiły Komitetu Zarządzającego, procedurę przewidzianą w art. 32 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, w celu objęcia rozpatrywanego produktu wspólnotowym kontyngentem taryfowym równym wspomnianej ilości referencyjnej.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu uchwalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75.
2.
W celu przygotowania przeglądu określonego w art. 1, rozpatrywane produkty są poddane procedurze nadzoru ustalonej rozporządzeniem (EWG) nr 452/89 [7].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 473/89
z dnia 24 lutego 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiające niektóre środki kontroli w zakresie działań połowowych [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3483/88 [3], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2807/83 [4], zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, ustanawia instrukcje dotyczące stosowania dziennika połowowego podczas połowów i deklaracji wyładunkowej i przeładunkowej dokonywanej przez kapitana statku pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanego w Państwie Członkowskim;
należy sprecyzować i ujednolicić procedurę przekazywania danych zapisanych w dziennikach połowowych podczas wyładunku w Państwie Członkowskim innym niż państwo, pod którego banderą pływa statek, określoną w załącznikach IV i V ppkt 4.2.2 do rozporządzenia; należy zatem zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2807/83;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2807/83 wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku IV ppkt 4.2.2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W przypadku wyładunku w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa statek lub w którym jest on zarejestrowany, pierwsza kopia deklaracji wyładunkowej jest przekazywana lub przesyłana do władz Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce wyładunek w ciągu 48 godzin od zakończenia wyładunku"; 2. w załączniku V ppkt 4.2.2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 489/89
z dnia 24 lutego 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 548/89
z dnia 28 lutego 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 645/89
z dnia 14 marca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 646/89
z dnia 14 marca 1989 r.
zastępujące kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu 31 grudnia 1987 r. kodami ustanowionymi na podstawie Nomenklatury Scalonej, w niektórych rozporządzeniach dotyczących klasyfikacji towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r., w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3529/87 [4], ustanowiło nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r., w sprawie Nomenklatury Klasyfikacji Towarów w Taryfie Celnej;
Komisja przyjęła pewną liczbę rozporządzeń dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2055/84 [6];
rozporządzenie EWG nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną Nomenklaturą Scaloną, która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty, na podstawie Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, która zastąpiła wyżej wspomnianą Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r.;
artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 stanowi, że kody i opisy towarów ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej zastępują te ustanowione na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu 31 grudnia 1987 r.;
do celów jasności i uproszczenia należy odpowiednio zmienić te z wyżej wymienionych rozporządzeń, które ciągle posiadają znaczenie praktyczne, a których zmiana nie pociąga za sobą żadnych zmian ich istoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach wymienionych w kolumnie 1 Załącznika, które odnoszą się do towarów opisanych w kolumnie 2, kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w kolumnie 3 są zastępowane przez kody ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej, wymienione w kolumnie 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 736/89
z dnia 16 marca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe podpodziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 787/89
z dnia 20 marca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 2048/88 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 [3], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 2050/88 [4], stanowi, że fizyczne działania wynikające ze składowania oraz gdzie właściwe, przetwarzania produktów objętych skupem interwencyjnymi, które mają być finansowane w drodze typowych kwot jednolitych we Wspólnocie; należy stosować te same zasady do finansowania przez EFOGR, Sekcja Gwarancji, kosztów wynikających ze specjalnych środków przeznaczonych do zagwarantowania wykorzystania i/lub przeznaczenia do określonych celów produktów znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych, takich środków ustanowionych przez reguły wspólnotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Koszty wynikające ze specjalnych środków zmierzających do zagwarantowania wykorzystania i/lub przeznaczenia do określonych celów produktów znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych, które przyjmowane są w ramach wspólnych organizacji rynku oraz koszty, które są ponoszone przez EFOGR, Sekcja Gwarancji finansowane są również, przy pomocy typowych kwot jednolitych dla całej Wspólnoty.
Typowe kwoty ustalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w akapicie pierwszym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 789/89
z dnia 20 marca 1989 r.
ustanawiające szczególne środki dla orzechów i chleba świętojańskiego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: sytuacja na rynku orzechów, to znaczy przede wszystkim migdałów, orzechów laskowych, orzechów włoskich i pistacji wykazuje wyraźne niedostosowanie do wymogów technicznych i handlowych, zarówno pod względem technicznych warunków produkcji, które charakteryzuje duża ilość drobnych gospodarstw i bardzo niski stopień mechanizacji, a co za tym idzie, niska wydajność i wysokie koszty, jak i pod względem warunków obrotu;
ta sama sytuacja charakteryzuje uprawę chleba świętojańskiego; w niektórych regionach Wspólnoty jest ona ściśle związana z sadami produkującymi orzechy i może stanowić z tymi uprawami jednolite plantacje; należy zatem rozszerzyć na chleb świętojański środki ustanowione dla orzechów;
utworzenie organizacji producentów, które nakładają na członków obowiązek stosowania się do zasad, przyjmowanych przez organizacje w celu poprawy jakości produktów i dostosowania podaży do wymogów rynku byłoby odpowiednim sposobem zaradzenia wspomnianym wyżej niedociągnięciom strukturalnym; należy przyjąć przepisy ułatwiające tworzenie i funkcjonowanie takich organizacji;
tego typu bodziec można uzyskać, w pierwszej kolejności, przez przyznanie zryczałtowanej pomocy na tworzenie takich organizacji, która byłaby wypłacana na zakończenie pierwszego i drugiego roku gospodarczego, następującego po ich specjalnym uznaniu przez właściwe Państwo Członkowskie, oraz w uzupełnieniu do pomocy przewidzianej w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2238/88 [3]; należy zatem przewidzieć współfinansowanie tego systemu przez Wspólnotę w wysokości 50 % pomocy przyznawanej przez Państwo Członkowskie;
aby umożliwić organizacjom producentów, które wytwarzają i wprowadzają do obrotu orzechy i/lub chleb świętojański, przeprowadzenie koncentracji podaży, rozłożenie na raty wprowadzania produktów na rynek, w szczególności, dzięki stworzeniu właściwej zdolności składowej oraz poprawie jakości produktów, należy wspierać tworzenie odnawialnych funduszy dla tych organizacji; taki bodziec mógłby być zapewniony przez wkłady finansowe Państwa Członkowskiego i Wspólnoty w celu utworzenia odnawialnych funduszy, z górnym pułapem ustalonym w odniesieniu do wartości produktów wprowadzonych do obrotu przez organizacje producentów w trakcie danego roku gospodarczego;
w celu większego zachęcenia producentów będących członkami organizacji do modernizacji sadów w celu spełnienia wymogów rynkowych należy uzależnić przyznanie pomocy na utworzenie organizacji i stworzenie odnawialnego funduszu od przedstawienia planu poprawy jakości i obrotu, który musi być zatwierdzony przez władze krajowe wyznaczone przez Państwa Członkowskie; w celu zgodności z celami systemu plan ten musi w pierwszej kolejności dążyć do ulepszenia genetycznego i polepszenia produktów uprawianych na plantacjach, które przeznaczone są do produkcji jednego jednorodnego produktu i nie są rozproszone wśród innych plantacji; specjalna pomoc powinna zostać udzielona na przygotowanie takiego planu i powinna być współfinansowana przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę; jednakże poziom pomocy powinien być ograniczony, a sama pomoc tymczasowa i zmniejszająca się w celu stopniowego zwiększania finansowej odpowiedzialności producentów;
aby zapoznać wszystkich obecnych lub potencjalnych użytkowników z produktami wspierania obrotu zgodnego z potrzebami rynku oraz w celu stymulowania działalności organizacji producentów orzechów należy przewidzieć wkład Wspólnoty w finansowaniu środków mających na celu rozwój i poprawę konsumpcji i wykorzystania tych produktów;
właściwe jest włączenie chleba świętojańskiego do produktów objętych wspólną organizacją rynku owoców i warzyw oraz zmiana rozporządzenia Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3911/87 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
12121010 _BAR_ Chleb świętojański" _BAR_
2) w art. 1 ust. 3 akapit pierwszy dodaje się tiret w brzmieniu:
"— orzechy, świeże lub suszone, oraz chleb świętojański, od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia."
3) dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ IIa
Szczególne środki dla orzechów i chleba świętojańskiego
Artykuł 14a
Środki przewidziane w niniejszym tytule stosuje się do:
- migdałów objętych kodami CN 08021190 i 08021290,
- orzechów laskowych lub orzeszków laskowych objętych kodami CN 08022100 i 08022200,
- orzechów włoskich objętych kodami CN 08023100 i 08023200,
- pistacji objętych kodem CN 08025000,
- chleba świętojańskiego objętego kodem CN 12121010.
Artykuł 14b
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 Państwa Członkowskie przyznają dodatkową zryczałtowaną pomoc jako zachęcenie do ich tworzenia, dla organizacji producentów, których działalność gospodarcza skupia się na produkcji i obrocie orzechami i/lub chlebem świętojańskim i które przedstawiły plan poprawy jakości i obrotu, zatwierdzony przez właściwe krajowe władze zgodnie z art. 14d.
Pomoc przyznawana jest organizacjom producentów uznanych przez właściwy organ krajowy na mocy przepisów niniejszego artykułu.
2.
Poziom pomocy określonej w ust. 1 oblicza się na podstawie ilości orzechów i/lub chleba świętojańskiego wprowadzonych do obrotu przez organizację producentów w ciągu pierwszego roku gospodarczego od dnia specjalnego uznania, jak określono w ust. 1.
Jednostkową kwotę pomocy ustala się na każdą transzę ilości.
Pomoc wypłacana jest pod koniec pierwszego i drugiego roku gospodarczego następującego po uznaniu.
Pomoc przyznana zwracana jest przez Sekcję Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w wysokości 50 %.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o danych szczegółowych organizacji producentów uznanych na mocy niniejszego artykułu, podając liczbę ich członków oraz ilości wprowadzone do obrotu przez każdą z nich w trakcie pierwszego roku gospodarczego.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala wielkość transz określonych w ust. 2, jak również kwotę pomocy obowiązującą w ramach przedziału wskazań każdej transzy.
Artykuł 14c
1.
Państwa Członkowskie przyznają specjalną pomoc organizacjom producentów, które tworzą odnawialny fundusz zgodnie z niniejszym artykułem i które przedstawiły plan poprawy jakości i obrotu, zatwierdzony przez właściwe władze krajowe zgodnie z art. 14d.
2.
Odnawialny fundusz stosowany jest w celu stabilizacji podaży poprzez zapewnienie finansowania składowania niezbędnego do umożliwienia właściwego rozplanowania sprzedaży na rynku, oraz do umożliwienia poprawy pakowania w celu lepszego obrotu.
Organizacja producentów wykorzystuje fundusz w szczególności do finansowania składowania, sortowania, rozłupywania i pakowania.
3.
Specjalna pomoc wypłacana jest tylko jednokrotnie, z zastrzeżeniem finansowania funduszu w następujący sposób:
- 45 % przez organizację producentów,
- 10 % przez Państwo Członkowskie.
Wkład Wspólnoty wynosi 45 % kapitału funduszu.
Jednakże całkowity udział finansowy Państwa Członkowskiego i Wspólnoty nie może przekraczać 16,5 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizację producentów w trakcie jednego roku gospodarczego.
Artykuł 14d
1.
Organizacje producentów kwalifikują się do pomocy przewidzianej w art. 14b i 14c, pod warunkiem że przedstawią plan poprawy jakości i obrotu, zatwierdzony przez właściwe władze właściwego Państwa Członkowskiego.
Plan określony w akapicie pierwszym dąży w pierwszej kolejności do poprawy, za pomocą przestawienia się na inne odmiany lub polepszenia upraw, jakości produkcji z sadów przeznaczonych do produkcji jednorodnej uprawy oraz nierozproszonych między innymi plantacjami, oraz, gdy konieczne, do poprawy obrotu.
Wprowadza on rodzaje środków przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 33.
2.
Zatwierdzony plan kwalifikuje do pomocy wspólnotowej w wysokości 45 % dla jego realizacji, pod warunkiem że jest finansowany do poziomu 45 % przez organizacje producentów oraz poziomu 10 % przez Państwo Członkowskie.
Finansowanie ze strony Państwa Członkowskiego i pomoc ze Wspólnoty mają jednak swoje pułapy.
Pułap ustalany jest na podstawie obszaru uprawy, który nie jest rozproszony między innymi plantacjami, oraz na podstawie maksymalnej kwoty na hektar.
Finansowanie ze strony Państwa Członkowskiego i pomoc ze Wspólnoty wypłacane są na okres dziesięciu lat.
Najwyższy dopuszczalny poziom stopniowo obniża się.
3.
Stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada ustala:
- maksymalną kwotę na hektar nakładaną na finansowanie ze strony Państwa Członkowskiego i pomocy ze Wspólnoty,
- stawkę, według której obniża się finansowanie ze strony Państwa Członkowskiego i pomoc ze Wspólnoty.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji plany przedkładane im przez organizacje producentów.
Plany te mogą zostać zatwierdzone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego dopiero po ich przekazaniu do Komisji i po upływie sześćdziesięciodniowego okresu, w trakcie którego Komisja może zażądać zmian lub odrzucenia planów.
Artykuł 14e
1.
Wspólnota zapewnia 50 % finansowania w odniesieniu do środków mających na celu rozwój i poprawę konsumpcji i wykorzystania orzechów i/lub chleba świętojańskiego we Wspólnocie.
2.
Środki określone w ust. 1 mają na celu:
- wspieranie jakości produktów, w szczególności poprzez badania rynku oraz badanie nowych zastosowań produktu, włączając sposoby dostosowania produktów do wyników badań,
- opracowanie nowych metod pakowania,
- rozpowszechnianie porad dotyczących wprowadzania do obrotu wśród różnych podmiotów gospodarczych w sektorze,
- organizowanie i udział w targach i innych imprezach handlowych.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 33 Komisja określa szczegółowo środki, określone w ust. 2 lub definiuje nowe środki.
Artykuł 14f
1. Za pomoc przewidzianą w art. 14c, 14d i 14e uważa się interwencję przeznaczoną do stabilizacji rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [1] Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [2] Dz.U. L 185 z 15.7.1988, str. 1..
2.
W odniesieniu do pomocy określonej w ust. 1 Komisja może, na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, podjąć decyzję o wypłaceniu pierwszej części przydziałów na podstawie planów poprawy jakości i obrotu, zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14g
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu.
Zasady te obejmują środki takiego rodzaju, które będą umożliwiać monitorowanie finansowego wkładu zapewnianego przez Wspólnotę."
4) w załączniku I w pozycji
"owoce"
, dodaje się, co następuje:
"migdały, orzechy laskowe lub orzechy laskowe i orzechy włoskie".
Artykuł 2
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 skreśla się wiersz dotyczący chleba świętojańskiego objętego kodem CN 12121010.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 790/89
z dnia 20 marca 1989 r.
ustalające poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 789/89 [2], w szczególności jego art. 14b ust. 4 oraz 14d ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy mającej na celu zachęcanie do tworzenia organizacji producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego powinien być ustalany w taki sposób, aby stanowił skuteczną zachętę, uwzględniając zarówno fakt, że tylko bardzo niewielki odsetek produktów jest wprowadzany do obrotu przez organizacje producentów oraz niewielkie struktury istniejących organizacji;
w przypadku pomocy w celu poprawy jakości i obrotu przewidzianej w art. 14d rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72, maksymalną kwotę wkładu finansowego Państwa Członkowskiego i Wspólnoty należy ustalić na realistycznym poziomie, który uwzględnia główny cel udoskonalenia genetycznego i udoskonalenia upraw, oraz obszar sadów które będą corocznie przekształcane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkową zryczałtowaną opłatę przeznaczoną na tworzenie organizacji producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego przewidzianą w art. 14 b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 ustala się niniejszym w następujący sposób:
- 60 ECU/tona dla transzy do 1000 ton,
- 70 ECU/tona dla transzy od 1000 ton do 2000 ton,
- 75 ECU/tona dla transzy powyżej 2000 ton
orzechów i/lub chleba świętojańskiego wprowadzonych do obrotu przez organizacje producentów w trakcie ich pierwszego roku gospodarczego.
Artykuł 2
Maksymalną kwotę na hektar określoną w art. 14d ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 niniejszym ustala się na poziomie 300 ECU w ciągu pierwszych pięciu lat oraz 210 ECU w ciągu następnych pięciu lat.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 812/89
z dnia 21 marca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 921/89
z dnia 10 kwietnia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3998/87 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu określenia proporcji liści, pędów i odpadów chmielu, na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 890/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3994/88 [4] przyjęto, że gęstości odpadów chmielu i lupuliny są jednakowe; obecnie istnieje możliwość określenia stosunku między ich gęstościami; należy zatem sprecyzować metodę obliczania odpowiednią w tym celu;
zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 890/78, na opakowaniu, w którym produkt jest sprzedawany, musi znajdować się, po zapieczętowaniu, oznaczenie zawierające wymagane informacje; w celu uniknięcia jakiegokolwiek ewentualnego nadużycia, należy ustanowić przepis, aby oznaczenie to nanoszone było również na paczki lub pudełka proszku lub ekstraktu w opakowaniu; dlatego należy wprowadzić odpowiednie zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 890/78;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku II pkt C.1 akapit trzeci wyrazy
"Nie jest możliwe oddzielenie odpadów od lupuliny.
Z tego powodu, obiektywnie oceniając barwę, trzeba oszacować zawartość procentową każdego z tych elementów, a masę oblicza się przy założeniu, że ich gęstość jest jednakowa."
, zastępuje się wyrazami:
"Dokładne oddzielenie odpadów od lupuliny jest bardzo trudne.
Przy pomocy sitka o oczkach o średnicy 0,8 mm możliwe jest jednak określenie, w przybliżeniu, wzajemnych proporcji odpadów i lupuliny.
Przy szacowaniu zawartości lupuliny należy mieć na uwadze, że gęstość lupuliny jest czterokrotnie większa niż gęstość odpadów."
2.
W załączniku IV lit. d) po wyrazach "przez druk na zamkniętym opakowaniu" dodaje się wyrazy: "jak również na każdej paczce lub pudełku proszku lub ekstraktu znajdujących się w szczelnie zamkniętym opakowaniu".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 944/89
z dnia 12 kwietnia 1989 r.
ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych o mniejszym znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r., ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego [1], w szczególności jego art. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (Euratom) nr 3954/87 Komisja przyjmuje wykaz środków spożywczych o mniejszym znaczeniu, wraz z maksymalnymi dozwolonymi poziomami skażenia radioaktywnego, które będą wobec nich stosowane;
przeprowadzono konsultacje z grupą ekspertów, wyznaczoną przez Komitet Naukowo- Techniczny zgodnie z art. 31 Traktatu Euratom;
środki spożywcze brane pod uwagę to środki o mniejszym znaczeniu w diecie, mające jedynie marginalny wkład w całkowitą konsumpcję żywności przez ludność;
środki spożywcze umieszczane w wykazie mniej istotnych środków spożywczych muszą być oznaczone za pomocą oznaczenia kodowego Nomenklatury Scalonej (NS) oraz opisu, określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3174/88 z dnia 21 września 1988 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2];
Komitet doraźny, powołany rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 3954/87, nie przedstawił swej opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz środków spożywczych o mniejszym znaczeniu, ustalony zgodnie z art. 7 rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87, zamieszczony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Dla środków spożywczych o mniejszym znaczeniu wymienionych w Załączniku maksymalne dozwolone poziomy stanowią 10-krotność poziomów mających zastosowanie do "innych środków spożywczych z wyłączeniem środków spożywczych o mniejszym znaczeniu", wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 lub zgodnie z rozporządzeniami przyjętymi na podstawie art. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 989/89
z dnia 17 kwietnia 1989 r.
dotyczące kryteriów klasyfikacji stosowanych do skafandrów (włącznie z narciarskimi), wiatrówek, kurtek od wiatru i podobnych artykułów objętych kodami CN 6101, 6102, 6201 i 6202
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej skafandrów (włącznie z narciarskimi), wiatrówek, kurtek od wiatru i podobnych artykułów objętych, między innymi, kodami CN 6101, 6102, 6201 i 6202, konieczne jest sprecyzowanie niektórych cech charakterystycznych wspomnianej odzieży;
artykuły te należą do kategorii odzieży przeważnie noszonej na innej odzieży oraz zapewniają ochronę przed złymi warunkami atmosferycznymi;
taka ochrona nie może być zapewniona przez odzież bez rękawów lub też z krótkimi rękawami; z tego względu, konieczne jest sprecyzowanie, iż wyżej wymienione skafandry, wiatrówki i podobne artykuły muszą posiadać długie rękawy;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jedynie odzież posiadająca długie rękawy jest klasyfikowana jako skafandry (włącznie z narciarskimi), wiatrówki, kurtki od wiatru i podobne artykuły objęte kodami CN 6101, 6102, 6201 i 6202.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1097/89
z dnia 27 kwietnia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 649/87 ustanawiające szczegółowe zasady ustanowienia wspólnotowego rejestru winnic
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86 z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustalić dla plantatorów winorośli obowiązek niestawiania przeszkód w zbieraniu danych określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 przez uprawnionych specjalistów w celu zapewnienia im dostępu do gospodarstwa; z uwagi na to należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 649/87 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 649/87 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Plantatorzy winorośli muszą zapewnić dostęp do gospodarstwa specjalistom, którym właściwa agencja Państwa Członkowskiego powierzyła ustanowienie rejestru winnic." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1225/89
z dnia 3 maja 1989 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2210/88 [5], określa pojęcie drobnego producenta oliwy z oliwek uprawnionego do szczególnych uzgodnień określonych w tym artykule; pojęcie to powinno zostać ponownie przeanalizowane, szczególnie ze względu na kwestię dobrego zarządzania;
artykuł 26 rozporządzenia nr 136/66/EWG ustanawia interwencyjną cenę skupu dla ziaren oleistych w wysokości 94 % ceny interwencyjnej ustalonej przez Radę na okres roku gospodarczego; miesięczne wzrosty tych cen dotyczą produktów skupowanych w ramach interwencji, tak jak jest tym dodatek dla rzepaku dwuzerowego; jeżeli maksymalne gwarantowane wartości są przekraczane, cenę skupu dostosowuje się o taką sumę, o jaką dostosowana jest wysokość pomocy; jednak do celów przejrzystości przepis ten powinien być dokładniejszy;
sprzedaż ziarna rzepaku i słonecznika do agencji interwencyjnych powinna odbywać się wyjątkowo; wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego zarządzania rynkiem sprawiają, że sprzedaż tego ziarna do przedsiębiorstw przetwarzających je powinna być wspierana; sprzedaż ziarna przez plantatorów do agencji interwencyjnych powinna być zatem ograniczana;
artykuł 25 rozporządzenia nr 136/66/EWG określa daty, od których liczą się miesięczne wzrosty cen; w celu zapewnienia większej elastyczności, daty te powinny być zamiast tego ustalane przez rozporządzenie określające miesięczne wzrosty, które mają być stosowane w trakcie trwania roku gospodarczego;
w interesie stabilności transakcji handlowych, ustanowiono przepis dotyczący wcześniejszego ustalania refundacji w odniesieniu do oliwy z oliwek; doświadczenie pokazało jednak, że w niektórych okolicznościach, w szczególności podczas nadużywania tych instrumentów przez zainteresowane strony, pojawiły się uzasadnione obawy o trudności na rynku;
w celu naprawienia takiej sytuacji, powinna istnieć możliwość szybkiego przedsięwzięcia środków; Komisja powinna zatem mieć możliwość przyjęcia takich środków po konsultacji z Komitetem Zarządzającym lub, w nagłych przypadkach, nawet nie czekając na konsultacje z Komitetem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany: 1) W
- art. 5 ust. 1 akapit drugi i szósty, i
- art. 5 ust. 2 tiret pierwsze,
"300" zastępuje się "400".
2) W art. 20 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Jeśli badanie sytuacji rynkowej wykazuje trudności wypływające ze stosowania przepisów dotyczących wcześniejszego ustalania refundacji, lub, jeśli istnieje ryzyko, że takie trudności powstaną, w ramach procedury przewidzianej w art. 38 może zostać podjęta decyzja o wstrzymaniu stosowania tych przepisów przez najkrótszy absolutnie niezbędny okres.
W przypadkach nadzwyczaj pilnych, Komisja może, po zbadaniu sytuacji na podstawie wszelkich dostępnych Komisji informacji, podjąć decyzję o zawieszeniu wcześniejszego ustalania refundacji na okres nieprzekraczający trzech dni roboczych.
W okresie zawieszenia, wnioski o pozwolenia oraz towarzyszące im wnioski o wcześniejsze ustalenie nie mogą być wnoszone.".
3) W art. 24a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Cena docelowa, cena interwencyjna oraz cena skupu interwencyjnego dla ziarna rzepaku dwuzerowego wzrasta o dodatek.".
4) W art. 25 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W celu umożliwienia wahań sprzedaży, cena docelowa, interwencyjna oraz skupu interwencyjnego, co miesiąc rosną o tę samą wartość dla wszystkich trzech cen, przez okres, który zostanie określony na przynajmniej pięć miesięcy, od początku piątego miesiąca roku gospodarczego dla ziarna rzepaku oraz od początku czwartego miesiąca roku gospodarczego dla ziarna słonecznika.".
5) W art. 26 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Agencje interwencyjne dokonują skupu w okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 maja, natomiast w odniesieniu do ziarna słonecznika oferowanego do skupu interwencyjnego w Hiszpanii i Portugalii, od dnia 1 sierpnia do dnia 30 kwietnia, na warunkach ustanowionych w ust. 2 i 3 oferowanego im ziarna wyprodukowanego we Wspólnocie.
Cena skupu interwencyjnego wynosi 94 % ceny interwencyjnej. Jeżeli jest to właściwe, cena ta podlega comiesięcznym wzrostom, do dodatku określonego w art. 24a oraz do dostosowania określonego w art. 27a ust. 4.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1235/89
z dnia 3 maja 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj i rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 [4], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 3207/88 [5] oraz (EWG) nr 2777/75 [6], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 3907/87 [7] przewidują ustalanie co kwartał cen zaporowych i opłat głównie na podstawie cen zbóż paszowych; biorąc pod uwagę tą ścisłą zależność oraz fakt, że rok gospodarczy dla zbóż rozpoczyna się dnia 1 lipca, terminy dotyczące stosowania cen zaporowych i opłat powinny zostać przyspieszone o jeden miesiąc; zapewni to zgodność kwartałów z kwartałami kalendarzowymi;
artykuł 5 i 7 rozporządzeń (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 przewidują ponowne badanie danych stosowanych dla ustalenia współczynników odchylenia i standardowych kwot przynajmniej raz w roku; w świetle doświadczeń w zarządzaniu rynkami jaj i mięsa drobiowego oraz rozważań o charakterze praktycznym wynika, że przepisy te nie są już odpowiednie; dlatego powinny zostać skreślone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 skreśla się lit. e).
2) W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Opłata za jaja w skorupkach składa się z następujących elementów:
a) jeden element równy różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na światowym rynku dla ilości zboża paszowego potrzebnego do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma jaj w skorupkach.
Ceny zboża paszowego we Wspólnocie ustala się raz do roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się od dnia 1 lipca, na podstawie cen progowych dla takiego zboża i miesięcznych podwyżek tych cen.
Służą one do ustalania opłaty od dnia 1 lipca każdego roku.
Ceny zboża paszowego na światowym rynku ustala się co kwartał na podstawie cen takiego zboża zanotowanych dla okresu pięciu miesięcy kończących się jeden miesiąc przed rozpoczęciem kwartału dla którego oblicza się ten element.
Jednakże jeżeli ustala się opłaty obowiązujące od dnia 1 października, dnia 1 stycznia i dnia 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy jednocześnie ustala się nową cenę zaporową;
b) jeden element jest równy wartości 7 % średniej cen zaporowych notowanych w okresie czterech kwartałów poprzedzających dzień 1 kwietnia każdego roku.
Element ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynając od dnia 1 lipca.".
3) W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Współczynniki wyrażające ilości i relacje opisane w ust. 1 ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.".
4) W art. 7 ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże przy ustalaniu ceny zaporowej obowiązującej od dnia 1 października, dnia 1 stycznia i dnia 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy cena danej ilości zboża paszowego zmienia się przynajmniej o określone minimum w stosunku do ceny przyjętej do obliczenia ceny zaporowej dla poprzedniego kwartału.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2777/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 skreśla się lit. e).
2) W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Opłata za tusze drobiowe składa się z następujących elementów:
a) jeden element równy różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na światowym rynku dla ilości zboża paszowego potrzebnego do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma drobiu poddanego ubojowi.
Ceny zboża paszowego we Wspólnocie ustala się raz do roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynając od dnia 1 lipca, na podstawie cen progowych dla takiego zboża i miesięcznych podwyżek tych cen.
Służą one do ustalania opłaty od dnia 1 lipca każdego roku.
Ceny zboża paszowego na światowym rynku ustala się co kwartał na podstawie cen takiego zboża zanotowanych dla okresu pięciu miesięcy kończących się jeden miesiąc przed rozpoczęciem kwartału, dla którego oblicza się ten element.
Jednakże jeżeli ustala się opłaty obowiązujące od dnia 1 października, dnia 1 stycznia i dnia 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy jednocześnie ustala się nową cenę zaporową;
b) jeden elementu jest równy 7 % średniej cen zaporowych notowanych w okresie czterech kwartałów poprzedzających dzień 1 kwietnia każdego roku.
Element ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, zaczynając od dnia 1 lipca.".
3) W art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Współczynniki wyrażające ilości i relacje opisane w ust. 1 ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.".
4) W art. 7 ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże przy ustalaniu ceny zaporowej obowiązującej od dnia 1 października, dnia 1 stycznia i dnia 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy cena danej ilości zboża paszowego zmienia się przynajmniej o określone minimum w stosunku do ceny przyjętej do obliczenia ceny zaporowej dla poprzedniego kwartału.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1249/89
z dnia 3 maja 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3906/87 [5], przewiduje ustalanie ceny podstawowej ubitych świń obowiązującej od dnia 1 listopada każdego roku; koszt zbóż pastewnych ma olbrzymi wpływ na koszt produkcji ubitych świń; z powodu tej ścisłej zależności cenę podstawową stosuje się od dnia rozpoczęcia roku gospodarczego w sektorze zbóż; przy ustalaniu ceny podstawowej uwzględnia się cenę zaporową i opłatę wyrównawczą obowiązujące w sektorze wieprzowiny, dlatego należy również zmienić terminy dotyczące ich zastosowania;
artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przewiduje wyznaczanie wspólnotowej ceny rynkowej ubitych świń na podstawie cen notowanych na reprezentatywnych rynkach; artykuł 4 ust. 5 wymienionego rozporządzenia stanowi, że wykaz reprezentatywnych rynków ma zostać przyjęty przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną; z powodu czysto technicznego charakteru tej kwestii oraz potrzeby częstych zmian, właściwsza byłaby procedura przewidziana w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75;
podczas wprowadzania Nomenklatury Scalonej oraz Wspólnej Taryfy Celnej ustanowionych rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 [6], do rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przez rozporządzenie (EWG) nr 3906/87, pominięte zostały dwa produkty ustalone na podstawie GATT, które powinny być wymienione w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75; należy poprawić ten błąd,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 skreśla się ust. 2.
2) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Co roku ustala się cenę podstawową, obowiązującą od dnia 1 lipca danego roku, mięsa ze świń domowych w tuszach lub półtuszach (zwanych dalej "ubitymi świniami") o standardowej jakości określonej według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych.
Przy ustalaniu ceny podstawowej uwzględnia się także:
- cenę zaporową i opłatę wyrównawczą w kwartale rozpoczynającym się 1 lipca danego roku,
- konieczność ustalenia tej ceny na poziomie, który przyczynia się do stabilizacji cen rynkowych, przy czym nie prowadzi do tworzenia nadwyżek strukturalnych we Wspólnocie."
3) w art. 4 ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustanawia wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych.
6.
Procedurę ustanowioną w art. 24 stosuje się w celu:
- decydowania o podejmowaniu środków interwencyjnych oraz o dacie, w której środki te przestają obowiązywać,
- przyjmowania wykazu rynków reprezentatywnych,
- przyjmowania szczegółowych zasad stosowania niniejszego artykułu."
4) w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Opłata wyrównawcza w odniesieniu do ubitych świń składa się z:
a) jednego elementu równego różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym w odniesieniu do ilości zboża pastewnego potrzebnego do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma wieprzowiny.
Ceny zboża pastewnego we Wspólnocie ustala się raz w roku na okres dwunastu miesięcy, rozpoczynający się 1 lipca, na podstawie cen progowych i ich miesięcznych podwyżek.
Służą one do ustalania opłaty wyrównawczej od 1 lipca każdego roku.
Ceny zboża pastewnego na rynku światowym ustala się co kwartał na podstawie cen takiego zboża, notowanych w okresie pięciu miesięcy kończącym się jeden miesiąc przed początkiem kwartału, w odniesieniu do którego oblicza się wspomniany element.
Jednakże przy ustalaniu opłat wyrównawczych obowiązujących od 1 października, 1 stycznia i 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż pastewnych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy jednocześnie ustala się nową cenę zaporową;
b) jednego elementu równego 7 % średniej cen zaporowych obowiązujących przez cztery kwartały poprzedzające dzień 1 kwietnia każdego roku.
Element ten oblicza się raz w roku na okres dwunastu miesięcy rozpoczynający się 1 lipca."
5) w art. 10 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeśli chodzi o produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. c), opłata wyrównawcza jest równa sumie następujących elementów:
a) jednego elementu wyliczonego na podstawie opłaty wyrównawczej w odniesieniu do tusz wieprzowych w oparciu o stosunek we Wspólnocie cen takich produktów do ceny ubitych świń;
b) drugiego elementu równego wartości 7 % średniej ceny ofertowej ustalonej na podstawie przywozu dokonanego w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających dzień 1 kwietnia każdego roku.
Jednakże w przypadku produktów oznaczonych kodami CN ex1602 i ex1902 wyżej wymieniona wartość wynosi 10 %.
Element ten oblicza się raz do roku na okres dwunastu miesięcy, rozpoczynający się 1 lipca.
3.
Nie naruszając ust. 1 i 2, w odniesieniu do produktów, oznaczonych kodami CN 02063021, 02063031, 02064191, 02064991, 15010111, 16010010, 16021000, 16022090 i 16029010, w odniesieniu do których stawka celna została ustalona na podstawie GATT, opłaty wyrównawcze ograniczone są do stawki wynikającej z tego ustalenia."
6) w art. 12 ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże przy ustalaniu ceny zaporowej obowiązującej od 1 października, 1 stycznia i 1 kwietnia, tendencje światowych cen rynkowych zbóż pastewnych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy cena danej ilości zboża pastewnego zmienia się przynajmniej o określone minimum w stosunku do ceny przyjętej do obliczenia ceny zaporowej dla poprzedniego kwartału."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1260/89
z dnia 8 maja 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i zasady te stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych zasad towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 niniejszej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1458/89
z dnia 26 maja 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych rodzajów żywności konserwowanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1225/89 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych rodzajów konserwowanej żywności [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3788/85 [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG oliwa z oliwek wykorzystywana w produkcji konserwowanych ryb i warzyw kwalifikuje się do refundacji produkcyjnej; taka refundacja musi umożliwić jej odbiorcom zakup oliwy z oliwek na rynku Wspólnoty po cenach zbliżonych do cen światowych; w tym celu refundacja produkcyjna musi być ustalona na bazie zmiennego składnika przywozowej opłaty wyrównawczej od oliwy uzyskanej przez rafinację oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia;
przepisy w sprawie przyznania refundacji produkcyjnej ustanawia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1963/79 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 393/87 [6];
przystąpienie Hiszpanii i Portugalii spowodowało zmienne obliczenia refundacji produkcyjnej w szczególności uwzględniając różnice poziomów cen; w celu zrekompensowania tych różnic cenowych wprowadzono akcesyjne kwoty wyrównawcze; zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 591/79 refundacja produkcyjna w odniesieniu do Hiszpanii i Portugalii ma byćpoprawiona o akcesyjną kwotę wyrównawczą stosowaną w przywozie z państw trzecich do każdego z tych Państw Członkowskich;
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 296/86 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1981/88 [8] można stosować uzgodnienia w odniesieniu do czynnego uszlachetniania w handlu między nowymi Państwami Członkowskimi i między tymi ostatnimi, a innymi Państwami Członkowskimi;
jeżeli oliwa z oliwek produkowana we Wspólnocie i używana w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych jest objęta uzgodnieniami w odniesieniu do czynnego uszlachetnienia, powodującym możliwość uzyskania przy produkcji tego rodzaju oliwy refundacji produkcyjnej stosowanej w państwie przetwarzania, refundacja produkcyjna musi być poprawiona o akcesyjną kwotę wyrównawczą, która nie została nałożona; ta sprawa nie powinna pozostawiać wątpliwości, a rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1963/79 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
W odniesieniu do oliwy z oliwek produkowanej we Wspólnocie refundacja produkcyjna dla niektórych konserwowanych środków spożywczych, jeżeli używana oliwa z oliwek jest objęta uzgodnieniami czynnego uszlachetniania, zostanie skorygowana o nienałożoną akcesyjną kwotę wyrównawczą."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1544/89
z dnia 2 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3460/85 ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania odszkodowania wyrównawczego w odniesieniu do sardynek śródziemnomorskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3117/85 z dnia 4 listopada 1985 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania odszkodowań wyrównawczych w odniesieniu do sardynek gatunku Sardina pilchardus [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3940/87 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze co następuje: okres solenia niektórych produktów solonych oznacza, że w pewnych przypadkach staje się niemożliwym dotrzymanie nieprzekraczalnego terminu na złożenie wniosku o wypłatę odszkodowania ustalonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3460/85 [3]; w interesie zapobieżenia sytuacji, w której dane produkty nie mogą zostać zakwalifikowane do odszkodowania wyrównawczego, art. 5 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3460/85 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Dla produktów solonych, które muszą być poddane soleniu przez okres uniemożliwiający dotrzymanie sześciomiesięcznego nieprzekraczalnego terminu określonego powyżej, dane Państwo Członkowskie przedłuża, w razie potrzeby, ten nieprzekraczalny termin do okresu wymaganego do peklowania tych produktów.
Takie przedłużenie nieprzekraczalnego terminu nie może w żadnym przypadku być dłuższe niż sześć miesięcy." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1547/89
z dnia 2 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2185/87 w sprawie zwrotu refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci niektórych towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu oraz pobierania akcesyjnych kwot wyrównawczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1213/89 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1069/89 [4], w szczególności jego art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2185/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 164/89 [6]; przewiduje w niektórych przypadkach zwrot refundacji obliczonej na podstawie ilości ustalonej w Załączniku do odnośnego rozporządzenia;
produkty oznaczone kodem CN 380910 są objęte refundacjami wywozowymi wyższymi niż cła pobierane przy przywozie do Wspólnoty; dlatego należy uwzględnić te produkty w rozporządzeniu (EWG) nr 2185/87, żeby uniknąć nienależnej korzyści podmiotów gospodarczych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2185/87 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89
z dnia 29 maja 1989 r.
w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 183,
uwzględniając decyzję Rady (EWG, Euratom) 88/376 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2892/77 z dnia 19 grudnia 1977 r., wykonującego, w zakresie środków własnych uzyskanych z podatku od wartości dodanej, decyzję z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładu finansowego Państw Członkowskich przez środki własne Wspólnot [5], zmienionionej przez rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3735/85 [6], rozporządzenie to dotyczy okresu przejściowego upływającego w dniu 31 grudnia 1988 r.;
przepisy odnoszące się do ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych uzyskanych z podatku od wartości dodanej, zwanych dalej "środkami uzyskanymi z podatku VAT" oraz szczegółowe zasady wprowadzenia tych warunków w życie stosuje się od dnia 1 stycznia 1989 r.;
metoda przychodowa powinna być wybrana jako jedyna ostateczna metoda określania podstawy środków uzyskanych z podatku VAT, jako że metoda ta jest wiarygodna i już stosowana przez większość Państw Członkowskich;
przepisy rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2892/77 mogą być utrzymane w mocy, chyba że nie są już potrzebne albo wymagają zmian w świetle nabytych doświadczeń;
doświadczenia nabyte w trakcie wykonywania procedur korygujących sprawozdania ukazały konieczność wyjaśnienia ich zakresu, wykazując że jest ono ogólnie stosowane do wszystkich korekt;
Państwa Członkowskie muszą informować Komisję o stosowanych przez nie procedurach rejestracji podatników oraz ustalania i poboru podatku VAT oraz o formach i wynikach ich systemów kontroli podatku VAT; Komisja powinna rozważyć wraz z danym Państwem Członkowskim, czy procedury te można ulepszyć z punktu widzenia poprawy ich skuteczności; Komisja sporządzi co trzy lata raport w sprawie procedur stosowanych w Państwach Członkowskich oraz rozważanych ulepszeń;
uwzględniając uprawnienia Trybunału Obrachunkowego wynikające z art. 206a Traktatu EWG oraz art. 180a Traktatu Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Środki uzyskane z podatku VAT oblicza się poprzez zastosowanie jednolitej stawki, ustalonej zgodnie z decyzją 88/376/EWG, Euratom, do podstawy określonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
TYTUŁ II
Zakres
Artykuł 2
1.
Podstawę środków uzyskanych z podatku VAT ustala się z transakcji podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 2 dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [7], ostatnio zmienionej decyzją 84/386/EWG [8], z wyjątkiem transakcji zwolnionych na podstawie art. 13 do szesnastej dyrektywy.
2.
Do celów stosowania ust. 1, przy ustalaniu środków uzyskanych z podatku VAT należy brać pod uwagę:
- transakcje, które zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, podlegają zwolnieniu ze zwrotem podatku zapłaconego w poprzedniej fazie obrotu,
- transakcje, które Państwa Członkowskie nadal opodatkowują na podstawie art. 28 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG,
- transakcje, które Państwa Członkowskie nadal zwalniają z podatku na podstawie art. 28 ust. 3 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG,
- transakcje, które są przez Państwa Członkowskie opodatkowane na podstawie prawa wyboru udzielonego podatnikom zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/EWG.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą nie uwzględniać do celów określenia środków uzyskanych z podatku VAT transakcji podatników, których obrót roczny, ustalony zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 24 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG, nie przekracza 10000 ECU w przeliczeniu na walutę krajową po średnim kursie wymiany w danym roku budżetowym; Państwa Członkowskie mogą zaokrąglać kwoty wynikające z przeliczenia, w górę lub w dół, maksymalnie o 10 %.
TYTUŁ III
Metoda obliczania
Artykuł 3
Dla danego roku kalendarzowego, bez uszczerbku dla przepisów art. 5 i 6, podstawę środków uzyskanych z podatku VAT oblicza się poprzez podzielenie łącznych przychodów z VAT netto uzyskanych przez Państwo Członkowskie w tym roku przez stawkę VAT obowiązującą w tym samym roku.
Jeżeli w Państwie Członkowskim stosowana jest więcej niż jedna stawka VAT, podstawę środków uzyskanych z podatku VAT oblicza się poprzez podzielenie łącznych przychodów z VAT netto przez średnią ważoną stopę VAT.
W tym przypadku Państwo Członkowskie oblicza średnią ważoną stopę do czterech miejsc po przecinku, metodą wspólną określoną w art. 4.
Średnią ważoną stopę wyraża się procentowo.
Artykuł 4
1.
Aby obliczyć ważenie różnych stóp określonych w art. 3, Państwo Członkowskie powinno podzielić według zastosowanej stawki VAT wszystkie transakcje, które podlegają opodatkowaniu zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym i które nie upoważniają klienta do odliczenia podatku VAT, z uwzględnieniem art. 17 dyrektywy 77/388/EWG oraz spożycia w gospodarstwie rolnym przez rolników ryczałtowych i realizowanej przez nich sprzedaży bezpośredniej dla ostatecznych konsumentów.
Stawkami VAT stosowanymi do celów takiego wyliczenia są stawki, które zgodnie z ust. 7 mają wpływ na przychód z VAT netto uzyskany w danym roku.
Transakcje, które zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG podlegają zwolnieniu ze zwrotem podatku zapłaconego w poprzedniej fazie obrotu, uważa się za transakcje objęte stawką zerową.
2.
Rozbicie na poszczególne stawki VAT stosuje się do następujących kategorii transakcji, jeżeli objęte są one podatkiem VAT niepodlegającym odliczeniu:
- ostatecznego spożycia w prywatnych gospodarstwach domowych, łącznie ze spożyciem w gospodarstwach rolnych przez rolników ryczałtowych i realizowaną przez nich sprzedażą bezpośrednią dla ostatecznych konsumentów,
- spożycia pośredniego przez prywatne instytucje non-profit i administrację centralną,
- spożycia pośredniego w innych sektorach,
- środków trwałych brutto prywatnych instytucji non-profit i administracji centralnej,
- środków trwałych brutto innych sektorów,
- działek budowlanych uzbrojonych i nieuzbrojonych, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG,
- obrotu złotem, z wyjątkiem złota przeznaczonego do celów przemysłowych
zrealizowanych na terytorium określonym w art. 3 dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do danych Państw Członkowskich.
3.
Do celów podziału ostatecznego spożycia spożycie w gospodarstwach rolnych przez rolników ryczałtowych i realizowana przez nich sprzedaż bezpośrednia ostatecznym konsumentom podlega stawce równoważnej opodatkowaniu na środkach nabytych.
4.
Podziału transakcji według kategorii statystycznych dokonuje się na podstawie danych uzyskanych z rachunków narodowych opracowanych zgodnie z Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunkowości Gospodarczych (ESA).
Aby obliczyć podstawę środków własnych uzyskanych z tytułu podatku VAT dla dowolnego roku budżetowego należy odnieść się do rachunków narodowych dotyczących roku przedostatniego przed danym rokiem budżetowym.
Państwo Członkowskie może być upoważnione, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13, do stosowania danych odnoszących się do innego roku, pochodzących z ostatnich pięciu lat przed danym rokiem budżetowym.
5.
Do celów ustalania transakcji objętych podatkiem VAT niepodlegającym odliczeniu i dokonania podziału według stawek podatku VAT, Państwa Członkowskie mogą odwoływać się do danych uzyskanych ze źródeł uzupełniających w stosunku do ESA i możliwych do dostosowania do ESA, to jest przede wszystkim z wewnętrznych rachunków narodowych, jeżeli uwzględniają one odpowiedni podział, lub też z innego właściwego źródła.
6.
Aby ustalić ważenie każdej stopy, Państwa Członkowskie obliczają stosunek między wartością transakcji, do których dana stawka ma zastosowanie a łączną wartością wszystkich transakcji.
7.
W przypadku zmiany przez Państwo Członkowskie stawki VAT stosowanej do wszystkich lub niektórych transakcji albo traktowania pod względem podatkowym niektórych transakcji w sposób powodujący zmianę uzyskanych przychodów z VAT, oblicza ono nową średnią ważoną stopę.
Nową średnią ważoną stopę stosuje się do przychodu uzyskanego z zastosowania zmienionej stawki lub innego traktowania pod względem podatkowym.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego Państwo Członkowskie może obliczyć pojedynczą średnią ważoną stopę.
W tym celu transakcje, w odniesieniu do których została zmieniona stawka lub traktowanie, należy podzielić według starych i nowych stawek lub poprzedniego i nowego traktowania pod względem podatkowym na zasadzie pro rata temporis, z uwzględnieniem średniego okresu czasu, jaki upłynął pomiędzy wejściem w życie nowej stawki lub traktowania transakcji a uzyskaniem przychodów wynikających z tego tytułu, obliczanych za cały dany rok.
Taki średni okres może być zaokrąglony do pełnego miesiąca.
Artykuł 5
1.
Do celów zastosowania art. 3 Państwa Członkowskie dodają, jeżeli jest to właściwe, do uzyskanego przychodu kwotę odpowiadającą kwocie całkowitego podatku VAT, który byłby pobrany, gdyby nie zastosowano systemu degresywnej ulgi podatkowej na mocy art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG.
2.
Przychód uzyskany przez Państwo Członkowskie koryguje się, jeżeli standardowa liniowa stawka wynagrodzenia ustalona zgodnie z art. 25 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG, mająca zastosowanie do transakcji realizowanych przez rolników ryczałtowych, nie odpowiada procentowemu obciążeniu z tytułu naliczonego podatku VAT rzeczywiście zastosowanemu do takich transakcji, z wyjątkiem stawki dotyczącej spożycia w gospodarstwie rolnym i bezpośredniej sprzedaży dla ostatecznych konsumentów w danym roku.
Kwota korekty powinna być równa różnicy pomiędzy tymi dwiema wielkościami procentowymi.
Artykuł 6
1. Do celów stosowania art. 2 ust. 1 do transakcji przeprowadzonych przez podatników, których roczny obrót przekracza 10000 ECU, lecz którzy na podstawie art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG są zwolnieni z opodatkowania, oraz do przypadków określonych w ust. 2 Państwa Członkowskie określają podstawę środków uzyskanych z podatku VAT według deklaracji, jakie mają być złożone przez podatników zgodnie z art. 22 tej dyrektywy lub w przypadku braku takich deklaracji lub, gdy nie zawierają one dostatecznych informacji, na podstawie odpowiednich danych, takich jak inne deklaracje podatkowe, księgi rachunkowe lub kompletne zestawienia danych statystycznych.
2.
Do celów stosowania art. 2 ust. 2 tiret drugie, trzecie i czwarte:
- w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku E do dyrektywy 77/388/EWG nadal podlegających w Państwach Członkowskich opodatkowaniu na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy, Państwa Członkowskie ustalają podstawę środków uzyskanych z podatku VAT tak, jak gdyby te transakcje były objęte zwolnieniem;
- w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku F do dyrektywy 77/388/EWG, nadal podlegających w Państwach Członkowskich opodatkowaniu na podstawie art. 28 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, Państwa Członkowskie obliczają podstawę środków uzyskanych z podatku VAT tak, jak gdyby te transakcje były opodatkowane;
- w odniesieniu do transakcji określonych w załączniku G ust. 1 lit. a) do dyrektywy 77/388/EWG, opodatkowanych na podstawie wyboru udzielonego podatnikom przez Państwa Członkowskie na mocy art. 28 ust. 3 lit. c) tej dyrektywy, Państwa Członkowskie obliczają podstawę środków uzyskanych z podatku VAT tak, jak gdyby te transakcje były objęte zwolnieniem.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 Państwo Członkowskie może być upoważnione:
- do uwzględniania lub nieuwzględniania przy obliczaniu podstawy środków uzyskanych z podatku VAT:
a) jednej lub kilku kategorii transakcji wymienionych w załącznikach E, F i G dyrektywy 77/388/EWG, do których ma zastosowanie ust. 2 niniejszego artykułu;
b) kwoty odpowiadającej podatkowi, który byłby pobrany, gdyby nie zastosowano systemu degresywnej ulgi podatkowej na mocy art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG;
- albo do obliczania podstawy środków uzyskanych z podatku VAT w przypadkach, określonych w lit. a) i b) poprzez zastosowanie przybliżonych wielkości szacunkowych,
gdzie precyzyjne obliczenie podstawy środków uzyskanych z podatku VAT w tych przypadkach najprawdopodobniej spowodowałoby obciążenia administracyjne, które nie byłyby uzasadnione w odniesieniu do skutków transakcji w stosunku do całkowitej podstawy środków uzyskanych z podatku VAT tego Państwa Członkowskiego.
4. W przypadku korzystania przez Państwo Członkowskie z przepisów art. 17 ust. 6 akapit drugi oraz art. 17 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG w celu ograniczenia prawa odliczania, podstawa środków własnych uzyskanych z tytułu podatku VAT może być określana tak, jakby korzystanie z prawa odliczania nie zostało ograniczone.
Powyższy akapit ma zastosowanie, w związku z art. 17 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 77/388/EWG, jedynie w odniesieniu do zakupu produktów naftowych i samochodów osobowych używanych dla celów działalności gospodarczej i w odniesieniu do kosztów leasingu i wynajmu, jak również konserwacji i napraw takich samochodów.
5.
W przypadku udzielenia przez Państwo Członkowskie zwrotu podatku na mocy art. 6 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim [9], ostatnio zmienionnej dyrektywą 89/194/EWG [10], podlegającą opodatkowaniu kwotę transakcji uprawniających do zwrotu podatku odejmuje się, gdy to konieczne, od podstawy środków uzyskanych z podatku VAT.
TYTUŁ IV
Przepisy dotyczące rachunkowości i udostępniania środków własnych
Artykuł 7
1.
W terminie do dnia 31 lipca Państwa Członkowskie obowiązane są przesłać Komisji sprawozdanie dotyczące całkowitej kwoty podstawy środków uzyskanych z podatku VAT za poprzedni rok kalendarzowy, obliczanej zgodnie z art. 3, do której zastosowanie będzie miała stawka wymieniona w art. 1.
2.
Sprawozdanie musi zawierać wszystkie dane używane do określenia podstawy, które wymagane są do celów kontroli określonej w art. 11.
Musi ono oddzielnie wykazywać podstawę wynikającą z transakcji określonych w art. 5 i art. 6 ust. 1–4.
3.
Dane wykorzystywane do ustalenia podstawy muszą być najbardziej aktualnymi danymi dostępnymi w czasie sporządzania sprawozdania.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie powinny przesłać Komisji do dnia 15 kwietnia każdego roku szacunkową wielkości podstawy środków uzyskanych z podatku VAT na następny rok budżetowy.
Artykuł 9
1.
Wszelkie korekty sprawozdań, niezależnie od ich przyczyny, określone w art. 7 ust. 1, odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego, będą uzgadniane przez Komisję z danym Państwem Członkowskim.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie udzieli swojej zgody, Komisja, po ponownym zbadaniu sprawy, podejmie środki, jakie uzna za niezbędne dla prawidłowego zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie korekty należy wprowadzać do łącznych sprawozdań na dzień 31 lipca, zmieniających poprzednie sprawozdania za dany rok budżetowy.
2.
Po 31 lipca czwartego roku następującego po danym roku budżetowym nie mogą być dokonywane żadne dalsze korekty sprawozdania rocznego, określonego w art. 7 ust. 1, chyba że dotyczą one spraw już wcześniej zgłoszonych przez Komisję lub dane Państwo Członkowskie.
TYTUŁ V
Przepisy dotyczące kontroli
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję do dnia 30 kwietnia każdego roku budżetowego o rozwiązaniach i ich modyfikacjach, które proponują przyjąć w celu określenia podstawy środków uzyskanych z podatku VAT dla każdej kategorii transakcji, określonych w art. 5 i art. 6 ust. 1-4, wskazując, gdzie to stosowne, charakter danych, które uważają za właściwe i podając szacunkową wartość podstawy dla każdej z tych kategorii transakcji.
W ciągu 30 dni Komisja obowiązana jest wysłać pozostałym Państwom Członkowskim wymienione wyżej informacje otrzymane od każdego Państwa Członkowskiego.
2.
Komisja zbada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, proponowane rozwiązania i modyfikacje.
Artykuł 11
1.
W odniesieniu do środków uzyskanych z podatku VAT Komisja będzie przeprowadzać kontrole z właściwymi władzami w Państwach Członkowskich.
W trakcie tych kontroli Komisja zapewni w szczególności, aby działania mające na celu scentralizowanie podstawy wymiaru i określenie średniej ważonej stopy określonej w art. 3 i 4 oraz uzyskanej łącznej wartości netto podatku od wartości dodanej przeprowadzane były prawidłowo; Komisja ma również zapewnić wykorzystywanie danych zależnie od potrzeby oraz dokonywanie obliczeń dla określenia kwoty środków uzyskanych z podatku VAT wynikających z transakcji, określonych w art. 5 i 6 ust. 1–4 w sposób zgodny z warunkami niniejszego rozporządzenia.
2. Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 165/74 z dnia 21 stycznia 1974 r. określające uprawnienia i obowiązki urzędników powołanych przez Komisję na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2/71 [11] ma zastosowanie do kontroli środków uzyskanych z podatku VAT. Do celów zastosowania art. 5 tego rozporządzenia przyjmuje się, że informacje w nim przywoływane mogą być przekazywane tylko tym osobom, które z tytułu swoich obowiązków w zakresie udostępniania i kontrolowania środków uzyskanych z podatku VAT muszą te informacje posiadać.
3.
W ślad za kontrolami wspomnianymi w ust. 1 sprawozdanie roczne za dany rok finansowy należy korygować w sposób określony w art. 9.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie obowiązane są dostarczyć Komisji informacje dotyczące procedur rejestrowania podatników oraz ustalania wysokości i poboru podatku VAT, jak również o formach i wynikach systemów kontroli VAT.
2.
Komisja rozważy wraz z danym Państwem Członkowskim, czy procedury te można ulepszyć z punktu widzenia poprawy ich skuteczności.
3.
Komisja sporządzi co trzy lata raport w sprawie procedur stosowanych w Państwach Członkowskich oraz rozważanych ulepszeń.
Komisja przedstawi po raz pierwszy raport Parlamentowi i Radzie do dnia 31 grudnia 1991 r.
Artykuł 13
1.
Komitet określony w art. 20 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 1552/89 [12], zwany dalej "komitetem", obowiązany jest regularnie badać, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego, problemy wynikające z zastosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Państwa Członkowskie występujące o upoważnienie przewidziane art. 4 ust. 4 lub art. 6 ust. 3 powinny składać wniosek do Komisji w jak najwcześniejszym terminie, przy czym nie może to nastąpić później niż dnia 30 kwietnia roku budżetowego, od którego upoważnienie to ma obowiązywać.
Przedstawiciel Komisji przedłoży projekt decyzji komitetowi w jak najwcześniejszym terminie, nie później niż dnia 31 grudnia roku budżetowego.
3.
Z inicjatywy Komisji albo na wniosek Państwa Członkowskiego komitet bada rozwiązania określone w art. 10.
W przypadku gdy ustalenia dokonane przez komitet wskazują na istnienie różnic w opiniach dotyczących przewidywanych rozwiązań, przedstawiciel Komisji przedłoży projekt decyzji komitetowi w jak najwcześniejszym terminie, nie później niż 31 grudnia roku budżetowego, od którego rozwiązanie ma być stosowane.
4.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu określonego w ust. 2 i 3 w terminie, jaki przewodniczący może określić w związku z pilnością rozważanej kwestii, w razie potrzeby odwołując się do głosowania.
Opinia zostanie zaprotokołowana; dodatkowo każde Państwo Członkowskie może zażądać włączenia swojego stanowiska do Protokołu.
Komisja bierze pod uwagę, w jak najszerszym zakresie, opinię dostarczoną przez komitet.
Poinformuje ona komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
5.
Nie później niż 60 dni po przedstawieniu opinii przez komitet Komisja podejmie decyzję, o której poinformuje Państwa Członkowskie.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1989 r.
Nie stosuje się ono jednak do sporządzania lub korekt sprawozdań dotyczących podstawy środków uzyskanych z podatku VAT za lata poprzedzające rok 1989, zgodnie z rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2892/77, które pozostaje w mocy w odniesieniu do tych sprawozdań.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89
z dnia 29 maja 1989 r.
ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w chwili obecnej nie ma żadnych szczególnych przepisów Wspólnoty regulujących kwestie napojów spirytusowych, w szczególności w zakresie definiowania tych wyrobów oraz wymogów odnoszących się do ich opisu i prezentacji; ustanowienie wspólnych przepisów w tym zakresie konieczne jest z uwagi na gospodarcze znaczenie tych wyrobów oraz w celu wspierania funkcjonowania wspólnego rynku;
napoje spirytusowe stanowią podstawowy rynek zbytu dla rolnictwaWspólnoty; ten rynek zbytu w dużej mierze wynika z dobrej opinii, jaką te wyroby uzyskały w całej Wspólnocie i na rynku światowym; tę dobrą opinię można przypisać jakości wyrobów tradycyjnych; w celu zachowania tego rynku, wskazane jest utrzymanie określonego poziomu jakości w odniesieniu do danych wyrobów; odpowiednim środkiem w celu utrzymania tego poziomu jakości jest zdefiniowanie omawianych wyrobów, przy uwzględnieniu tradycyjnych praktyk, na których opiera się ich reputacja; ponadto, w celu zapobieżenia dewaluacji wyrobów, zdefiniowanych w ten sposób terminów powinno się używać tylko w odniesieniu do wyrobów o tym samym poziomie jakości co wyroby tradycyjne;
w przypadku niektórych terytoriów, wśród których mogą się znaleźć, w drodze wyjątku, pewne państwa, przepisy Wspólnoty powinny zastrzegać możliwość używania nazw geograficznych odnoszących się do tych terytoriów, pod warunkiem, że etapy produkcji, w trakcie których końcowy wyrób uzyskuje swoje cechy charakterystyczne i ostateczne właściwości, są przeprowadzane w danym obszarze geograficznym; przez takie udzielenie praw wyłączności zainteresowanym producentom, przepisy Wspólnoty zapewnią, że omawiane nazwy będą nadal służyć jako wskazanie pochodzenia i będą chronić te nazwy przed przejściem na własność publiczną i staniem się pospolitymi terminami; omawiane nazwy mają także za zadanie informować konsumenta o pochodzeniu wyrobów, których cechy charakterystyczne wynikają z użycia danych surowców lub zastosowania specjalnych procesów ich wytwarzania;
normalne i zwyczajowe środki informowania konsumenta mają obejmować określone informacje na etykiecie; etykietowanie napojów spirytusowych podlega ogólnym przepisom, ustanowionym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/197/EWG [5]; z uwagi na charakter omawianych wyrobów i w celu zapewnienia konsumentowi pełniejszej informacji, wskazane jest przyjęcie przepisów szczególnych, które stanowiłyby uzupełnienie wspomnianych przepisów ogólnych, w szczególności definicja wyrobów powinna obejmować pojęcia odnoszące się do dojrzewania i minimalnej zawartości alkoholu w celu dopuszczenia do spożycia przez ludzi;
pomimo, że dyrektywa 79/112/EWG wymaga drukowania określonych informacji szczegółowych na etykietach, występują w nich jednak pewne niejasności co do miejsca wytwarzania; pojęcie to ma szczególne znaczenie w omawianym sektorze napojów, z uwagi na fakt, że konsument często kojarzy napój z miejscem jego wytwarzania; brak takiej nazwy może skutkować u konsumenta podejrzeniem o fałszywe pochodzenie wyrobu; niebezpieczeństwa tego można uniknąć przez wprowadzenie, w określonych przypadkach, obowiązku wskazywania na etykiecie miejsca wytwarzania;
w pewnych przypadkach wskazane jest także ustanowienie dodatkowych wymogów; w szczególności, powinno się ustanowić wymóg, aby w przypadku stosowania alkoholu etylowego, był to alkohol wyłącznie pochodzenia rolniczego, co już jest we Wspólnocie powszechnie przyjętą praktyką i stanowi kontynuację zapewnienia głównego rynku zbytu dla podstawowych produktów rolnych;
dyrektywa Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnosząca się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [6] oraz dyrektywa Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych Państw Członkowskich odnoszących się do eksploatacji i obrotu naturalnymi wodami mineralnymi [7], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, ustanawiają właściwości wody używanej w środkach spożywczych; konieczne jest nawiązanie do tych aktów;
dyrektywa Rady 80/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych Państw Członkowskich odnoszących się do aromatów używanych w środkach spożywczych oraz podstawowych surowców do ich produkcji [8] przedstawia definicje różnych terminów obowiązujących w związku z aromatami; taka sama terminologia powinna zostać zastosowana w niniejszym rozporządzeniu;
wskazane jest przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących opisu i prezentacji w odniesieniu do przywożonych napojów spirytusowych, z uwzględnieniem zobowiązań Wspólnoty w jej stosunkach z państwami trzecimi;
w celu ochrony dobrej opinii wyrobów Wspólnoty na rynku światowym, takie same przepisy powinno się stosować w odniesieniu do wyrobów wywożonych, z wyjątkiem przypadków występowania przepisów sprzecznych, uwzględniających tradycyjne zwyczaje i praktyki;
w celu zapewnienia jednolitego i równoczesnego wprowadzenia w życie omawianych środków, wskazane jest ustanowienie rozporządzenia stanowiącego podstawę działań w tym zakresie;
w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury, Komisja powinna zostać zobowiązana do przyjęcia środków wykonawczych o charakterze technicznym; w tym celu, konieczne jest ustanowienie procedury zapewniającej ścisłą współpracę Państw Członkowskich i Komisji w ramach komitetu wykonawczego;
w celu ułatwienia zmiany na system wprowadzony na mocy niniejszego rozporządzenia, niezbędne są środki przejściowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, napój spirytusowy oznacza płyn alkoholowy:
- przeznaczony do spożycia przez ludzi,
- o szczególnych właściwościach organoleptycznych oraz, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w pkt I załącznika III, o minimalnej zawartości alkoholu, wynoszącej 15 % obj., oraz
- wytwarzany
- bezpośrednio w drodze destylacji, nawet z dodatkiem aromatów, z naturalnie fermentowanych wyrobów, i/lub w drodze maceracji substancji roślinnych i/lub dodania aromatów, cukrów albo innych substancji słodzących wymienionych w ust. 3 lit. a), i/lub innych produktów rolnych, do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego i/lub destylatu pochodzenia rolniczego i/lub spirytusu określonego w niniejszym rozporządzeniu, albo
- poprzez zmieszanie napoju spirytusowego z:
- jednym lub kilkoma innymi napojami spirytusowymi,
- alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego, destylatem pochodzenia rolniczego lub spirytusem,
- jednym lub kilkoma napojami alkoholowymi,
- jednym lub kilkoma napojami.
Niemniej jednak za napoje spirytusowe nie uważa się napojów oznaczonych kodami CN 220300, 2204, 2205, 220600 i 2207.
3.
Definicje wstępne
Dla celów niniejszego rozporządzenia, następujące terminy mają podane znaczenie:
a) słodzenie:
używanie do przyrządzania napojów spirytusowych jednej lub kilku z następujących substancji:
cukier półbiały, cukier biały, cukier biały rafinowany, dekstroza, fruktoza, syrop glukozowy, cukier płynny, cukier płynny inwertowany, sfermentowany moszcz winogronowy, koncentrat moszczu winogronowego, świeży moszcz winogronowy, cukier palony, miód, syrop z chleba świętojańskiego, lub używanie innych naturalnych substancji węglowodanowych o skutku równoważnym do wymienionych wyżej wyrobów.
"Cukier palony" oznacza produkt otrzymywany wyłącznie w wyniku kontrolowanego podgrzewania sacharozy bez związków zasadowych, kwasów mineralnych lub innych dodatków chemicznych;
b) mieszanie:
łączenie dwóch lub kilku różnych napojów w celu wytworzenia nowego napoju;
c) dodawanie alkoholu:
dodawanie do napoju spirytusowego alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego;
d) sporządzanie mieszanek:
łączenie dwóch lub kilku napojów spirytusowych należących do tej samej kategorii, w składzie których występują niewielkie różnice, spowodowane jednym bądź kilkoma z następujących czynników:
- metoda ich przyrządzania,
- użyta aparatura destylacyjna,
- okres dojrzewania lub leżakowania,
- geograficzny obszar produkcji.
Napój spirytusowy wytworzony w ten sposób należy do tej samej kategorii, co oryginalne napoje spirytusowe przed sporządzeniem mieszanki.
e) dojrzewanie lub leżakowanie:
dopuszczenie do naturalnego przebiegu pewnych reakcji w odpowiednich pojemnikach, przez co nadaje się napojowi spirytusowemu właściwości organoleptycznych, które uprzednio nie występowały;
f) aromatyzowanie:
używanie do przyrządzania napojów spirytusowych jednego lub kilku aromatów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 88/388/EWG;
g) barwienie:
używanie do przyrządzania napojów spirytusowych jednego lub kilku barwników;
h) alkohol etylowy pochodzenia rolniczego:
alkohol etylowy, który posiada właściwości wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia i został uzyskany w drodze fermentacji alkoholowej, a następnie destylacji produktów rolnych wymienionych w załączniku II do Traktatu, z wyjątkiem napojów spirytusowych określonych w ust. 2.
W przypadkach, kiedy występuje odniesienie do użytego surowca, alkohol musi być uzyskany wyłącznie z tego surowca;
i) destylat pochodzenia rolniczego:
płynny alkohol uzyskany w drodze fermentacji alkoholowej, a następnie destylacji produktów rolnych wymienionych w załączniku II do Traktatu, ale który nie posiada właściwości alkoholu etylowego określonego w lit. h) czy napoju spirytusowego, lecz nadal zachowuje aromat i smak użytych surowców.
W przypadku, kiedy występuje odniesienie do użytego surowca, destylat musi być uzyskany wyłącznie z tego surowca;
j) zawartość alkoholu według objętości:
stosunek objętości czystego alkoholu, występującego w danym wyrobie w temperaturze 20 °C do całkowitej objętości tego wyrobu w tej samej temperaturze;
k) zawartość substancji lotnych:
ilość substancji lotnych, innych niż alkohol etylowy i metylowy, zawartych w napoju spirytusowym uzyskanym wyłącznie w drodze destylacji, tylko w wyniku destylacji lub redestylacji użytych surowców;
l) miejsce wytworzenia:
miejsce lub region, w którym odbywa się etap procesu wytwarzania produktu końcowego, który nadaje napojowi spirytusowemu jego właściwości i zasadnicze cechy jakościowe;
m) kategoria napojów spirytusowych: wszystkie napoje spirytusowe objęte tą samą definicją.
4.
Określenie różnych kategorii napojów spirytusowych.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, następujące wyrażenia mają podane znaczenie:
a) Rum:
1) Napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji, z melasy lub syropu wytwarzanego w produkcji cukru trzcinowego albo z samego soku cukru trzcinowego i destylowany do poniżej 96 % obj. celem nadania destylatowi dostrzegalnych organoleptycznych właściwości rumu.
2) Napój alkoholowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji i destylacji soku trzciny cukrowej, posiadający właściwości aromatyczne specyficzne dla rumu oraz zawartość substancji lotnych równą lub wyższą niż 225 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
Alkohol ten może być wprowadzany do obrotu z wyrazem "rolniczy" i "rum" wraz z nazwami geograficznymi Francuskich Departamentów Zamorskich wymienionych w załączniku II.
b) Whisky albo whiskey:
Napój spirytusowy wytwarzany w drodze destylacji zacieru zbóż:
- scukrzonego w drodze diastazy zawartego w nim słodu, nawet z innymi enzymami naturalnymi,
- sfermentowanego w wyniku działania drożdży,
- destylowanego do co najmniej 94,8 % obj., w celu nadania destylatowi aromatu i smaku użytych surowców,
oraz leżakowany przez co najmniej trzy lata, w drewnianych beczkach o pojemności nie przekraczającej 700 litrów.
c) Wódka zbożowa:
1) Napój spirytusowy, wytwarzany w drodze destylacji sfermentowanego zacieru zbóż i posiadający właściwości organoleptyczne użytych surowców:
W odniesieniu do napojów wytwarzanych w Niemczech i w regionach Wspólnoty, w których niemiecki jest jednym z języków urzędowych, wyrazy "Wódka zbożowa" można zastąpić wyrazami Korn lub Kornbrand, pod warunkiem, że napój ten jest tradycyjnie wytwarzany w tych regionach oraz jeśli wódka zbożowa nie zawiera jakichkolwiek dodatków i jest uzyskiwana:
- wyłącznie w drodze destylacji sfermentowanego zacieru całych ziaren pszenicy, jęczmienia, owsa, żyta lub gryki, ze wszystkimi częściami składowymi ziaren,
- albo w drodze redestylacji destylatu uzyskanego zgodnie z akapitem pierwszym.
2) Wódka zbożowa, aby mogła być oznaczona wyrazami "brandy zbożowa" musi być uzyskiwana poprzez destylację do poniżej 95 % obj., ze sfermentowanego zacieru zbóż i musi posiadać właściwości organoleptyczne użytych surowców.
d) Winiak (alkoholowy destylat winny):
Napój spirytusowy
- wytwarzany wyłącznie w drodze destylacji wina lub wina wzmocnionego do destylacji, do poniżej 86 % obj. lub poprzez redestylację destylatu winnego do poniżej 86 % obj.,
- zawierający substancje lotne w ilości równej lub przekraczającej 125 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.,
- o maksymalnej zawartości alkoholu metylowego wynoszącej 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
Po zakończeniu procesu dojrzewania, napój ten można nadal sprzedawać jako "winiak", jeżeli był leżakowany przez okres równy lub dłuższy niż okres przewidziany dla wyrobu określonego w lit. e).
e) Brandy lub Weinbrand:
Napój spirytusowy
- wytwarzany z alkoholowego destylatu winnego, nawet zmieszanego z destylatem winnym przedestylowanym do poniżej 94,8 % obj., pod warunkiem, że wymieniony destylat nie przekracza maksimum 50 % objętości wyrobu końcowego,
- leżakowany przez co najmniej jeden rok w dębowych pojemnikach, lub przez co najmniej sześć miesięcy w beczkach dębowych o pojemności poniżej 1000 litrów,
- zawierający ilość substancji lotnych równą lub przekraczająca 125 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj. i pochodzących wyłącznie z destylacji lub redestylacji użytych surowców,
- o maksymalnej zawartości alkoholu metylowego wynoszącej 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
f) Wódka z wytłoków winogron lub wytłoki z winogron:
1) a) Napój spirytusowy
- wytwarzany ze sfermentowanych wytłoków winogron i destylowany bezpośrednio przez odparowanie wody albo po dodaniu wody; do wytłoków można dodać pewien procent osadu drożdżowego, określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, przy destylacji prowadzonej w obecności samych wytłoków do poniżej 86 % obj.
Dozwolona jest redestylacja do tej samej mocy alkoholu,
- zawierający ilość substancji lotnych równą lub przekraczającą 140 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj. i posiadający maksymalną zawartość alkoholu metylowego w ilości 1000 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
b) Jednakże, w okresie przejściowym przewidzianym dla Portugalii w Akcie Przystąpienia z 1985 r., lit. a), nie wyklucza się sprzedawania w Portugalii wódki z wytłoków winogron, wytwarzanej w Portugalii i zawierającej maksymalnie 1500 gramów spirytusu metylowego na hektolitr alkoholu 100 % obj.
2) Nazwę "wódka z wytłoków winogron" lub "wytłoki z winogron" można zastąpić nazwą grappa tylko w odniesieniu do napojów spirytusowych wytwarzanych we Włoszech.
g) Wódka z wytłoków owoców:
Napój spirytusowy wytwarzany w drodze fermentacji i destylacji wytłoków owoców.
Warunki destylacji, właściwości produktu i inne przepisy powinny zostać ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
h) Wódka rodzynkowa albo brandy rodzynkowa:
Napój spirytusowy wytwarzany w drodze destylacji produktu uzyskanego poprzez fermentację alkoholową ekstraktu suszonych winogron odmian "Corinth Black" lub "Malaga muscat", destylowanego do poniżej 94,5 % obj. w celu nadania destylatowi aromatu i smaku użytego surowca.
i) Wódki owocowe:
1) a) Napoje spirytusowe
- wytwarzane wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji mięsistych owoców lub moszczu takich owoców, nawet z pestkami,
- destylowane do poniżej 86 % obj., w celu nadania destylatowi aromatu i smaku destylowanych owoców,
- o zawartości substancji lotnych równej lub przekraczającej 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.,
- o maksymalnej zawartości alkoholu metylowego wynoszącej 1000 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj., oraz
- w przypadku wódek z owoców pestkowych, o zawartości kwasu cyjanowodorowego nie przekraczającej 10 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
b) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, dopuszcza się przyjęcie odstępstw od przepisów lit. a) tiret trzecie, czwarte i piąte, w szczególności, gdy wytwarzanie i sprzedaż tradycyjnych wyrobów stanowi znaczną część dochodu niektórych producentów owoców we Wspólnocie.
c) W ten sposób zdefiniowane napoje określa się wyrazem "wódka", poprzedzonym nazwą owocu, na przykład: wódka wiśniowa lub wiśniówka, wódka śliwkowa lub śliwowica, wódka mirabelkowa, gruszkowa, jabłkowa, morelowa, figowa, cytrusowa czy winogronowa lub nazwą innych owoców.
Do określenia tych napojów można używać wyrazu wasser (woda), z podaniem nazwy owocu.
Nazwa Williams może być używana tylko do opisywania wódki gruszkowej, wytwarzanej wyłącznie z gruszek odmiany "Williams".
W przypadku zbiorowej destylacji dwóch lub kilku rodzajów owoców, uzyskany produkt określa się wyrazami "wódka owocowa".
Nazwę tę można uzupełnić nazwą owoców, według kolejności odpowiadającej użytym ilościom.
d) Przypadki i warunki, w których nazwa owocu może zostać zastąpiona nazwą "wódka", poprzedzoną nazwą danego owocu, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
2) Nazwę "wódka", poprzedzoną nazwą owocu, można również stosować w odniesieniu do napojów spirytusowych, wytwarzanych przy zastosowaniu minimalnej proporcji w ilości 100 kilogramów owoców na 20 litrów alkoholu 100 % obj., poprzez destylację poprzedzoną maceracją niektórych jagód i innych owoców, takich jak maliny, jeżyny, czarne borówki i inne, nawet częściowo sfermentowanych, w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego lub w spirytusie bądź destylacie określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Warunki używania nazwy "wódka", poprzedzonej nazwą owocu, w celu uniknięcia pomyłek w odniesieniu do wódek owocowych określonych w pkt 1 i tych owoców, powinny zostać określone z zastosowaniem procedury przewidzianej w art. 15.
3) Napoje spirytusowe uzyskane poprzez destylację, poprzedzoną maceracją niesfermentowanych całych owoców, takich jak owoce wymienione w pkt 2, w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, można określać wyrazem geist, wraz z podaniem nazwy owocu.
j) Wódka z jabłecznika lub moszczu gruszkowego:
Napoje spirytusowe
- wytwarzane wyłącznie w drodze destylacji jabłecznika i moszczu gruszkowego, oraz
- spełniające wymogi lit. i) pkt 1 lit. a) tiret drugie, trzecie i czwarte, odnoszące się do wódek owocowych.
k) Wódka z goryczki:
Napój spirytusowy wytwarzany z destylatu goryczki, uzyskanego poprzez fermentację korzeni goryczki, nawet z dodatkiem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.
l) Owocowe napoje alkoholowe:
1) Napoje spirytusowe uzyskane w drodze macerowania owoców w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego i/lub w destylacie pochodzenia rolniczego i/lub w spirytusie zdefiniowanym w niniejszym rozporządzeniu oraz w minimalnej proporcji, określonej za pomocą procedury przewidzianej w art. 15.
Aromat tych napojów spirytusowych można uzupełnić substancjami i/lub preparatami aromatycznymi, innymi niż smak i zapach użytych owoców.
Substancje i preparaty aromatyczne określone są odpowiednio w art. 1 ust. 2 lit. b) i) i lit. c) dyrektywy 88/388/EWG.
Niemniej jednak, charakterystyczny aromat napoju i jego kolor muszą pochodzić wyłącznie od użytych owoców.
2) W ten sposób zdefiniowane napoje określa się mianem "napojów alkoholowych" lub "nalewek", poprzedzonych nazwą owocu.
Przypadki i warunki, w których nazwa owoców może zastąpić powyższe nazwy, określa się za pomocą procedury przewidzianej w art. 15.
Niemniej jednak, nazwa Pacháran może być używana wyłącznie dla "owocowego napoju alkoholowego" wytwarzanego w Hiszpanii i uzyskiwanego poprzez macerowanie owoców tarniny (prunus espinoza), w minimalnej proporcji w ilości 250 gramów owocu na litr czystego alkoholu.
m) Napoje spirytusowe aromatyzowane jałowcem:
1) a) Napoje spirytusowe, wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego i/lub spirytusu zbożowego i/lub destylatu zbożowego jagodami jałowca (juniperus communis).
Inne substancje naturalne i/lub identyczne z naturalnymi substancje aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. b) i) i ii) dyrektywy 88/388/EWG i/lub preparaty aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, i/lub rośliny aromatyczne lub części roślin aromatycznych, które można zastosować dodatkowo, lecz organoleptyczne cechy charakterystyczne jałowca muszą być dostrzegalne, nawet, gdy zdarza się, że są osłabione.
b) Napoje te można określać nazwą Wacholder, ginebra lub genebra.
Zastosowanie tych nazw ma zostać określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
c) Alkohole używane do napojów spirytusowych określanych nazywami geniévre, jenevar, genevar i peket muszą być pod względem organoleptycznym właściwe dla procesu wytwarzania wyżej wymienionych wyrobów oraz muszą mieć maksymalną zawartość metylu w ilości 5 gramów na hektolitr 100 % alkoholu i maksymalną zawartość aldehydu, wyrażoną jako aldehyd octowy, w ilości 0,2 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.
W przypadku takich wyrobów, smak jagód jałowca nie musi być dostrzegalny.
2) a) Napój może być określany nazwą gin, jeśli jest wytwarzany poprzez aromatyzowanie odpowiedniego pod względem organoleptycznym alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, naturalnymi i/lub identycznymi z naturalnymi substancjami aromatycznymi zdefiniowanymi w art. 1 ust. 2 lit. b), i) i ii) dyrektywy 88/388/EWG i/lub preparatami aromatycznymi zdefiniowanymi w art. 1 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, w sposób zapewniający dominację smaku jałowca.
b) Napój może być określany nazwą "gin destylowany", jeśli jest produkowany wyłącznie poprzez redystylowanie odpowiedniego pod względem organoleptycznym alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, stosownej jakości i o początkowej mocy alkoholu wynoszącej co najmniej 96 % obj., w aparaturze tradycyjnie używanej do ginu, z dodatkiem jagód jałowca i innych naturalnych składników botanicznych, pod warunkiem, że dominuje smak jałowca.
Wyrażenie "gin destylowany" można również stosować do mieszaniny produktu takiej destylacji i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego o tym samym składzie, czystości i mocy alkoholu.
Do aromatyzowania ginu destylowanego można używać również substancji aromatycznych naturalnych lub identycznych z naturalnymi i/lub preparatów aromatycznych określonych w lit. a).
London gin jest rodzajem ginu destylowanego.
Gin uzyskany w prosty sposób, poprzez dodawanie esencji lub aromatów do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, nie kwalifikuje się do opisu "gin destylowany".
n) Napoje spirytusowe aromatyzowane kminkiem:
1) Napoje spirytusowe wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego kminkiem (Carum carvi L.).
Dodatkowo można stosować inne naturalne substancje aromatyczne lub substancje identyczne z naturalnymi, określone w art. 1 ust. 2 lit. b) i) i ii) dyrektywy 88/388/EWG, i/lub preparaty aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. c) niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem, że smak kminku jest dominujący.
2) a) Napoje spirytusowe określone w pkt 1 można także określać nazwą akvavit lub aquavit, jeśli są one aromatyzowane destylatem z roślin lub przyprawami korzennymi.
Dodatkowo można stosować inne substancje aromatyczne, określone w akapicie drugi pkt 1, jednak aromat tych napojów jest przypisywany głównie destylatom nasion kminku i/lub kopru (Anethum graveolens L.), przy czym użycie olejków esencjonalnych jest zakazane.
b) W smaku nie mogą dominować w oczywisty sposób substancje gorzkie; zawartość suchego ekstraktu nie może przekraczać 1,5 grama na 100 mililitrów.
o) Napoje spirytusowe aromatyzowane anyżem:
1) Napoje spirytusowe wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego naturalnymi ekstraktami anyżu gwiaździstego (Illicium verum), anyżu (Pimpinella anisum), kopru (Poeniculum vulgare) lub innych roślin, które zawierają takie same główne składniki aromatyczne, przy użyciu następujących procesów:
- maceracji i/lub destylacji,
- redestylacji alkoholu w obecności nasion lub innych części roślin, które wyszczególniono powyżej,
- dodania naturalnych destylowanych ekstraktów z roślin o aromacie anyżu,
- kombinacji tych trzech metod.
Można również używać innych naturalnych ekstraktów lub nasion aromatycznych, ale smak anyżu musi być dominujący.
2) Napój spirytusowy aromatyzowany anyżem, określany nazwą pastis musi zawierać naturalne ekstrakty korzenia lukrecji (Glycyrrhiza glabra), które implikują obecność barwników znanych jako "chalkony" oraz kwasu lukrecjowego, których poziom musi wynosić odpowiednio 0,05 i 0,5 grama na litr.
Pastis zawiera mniej niż 100 gramów cukru na litr, a jego minimalny i maksymalny poziom anetolu wynosi odpowiednio 1,5 i 2 gramy na litr.
3) Napój spirytusowy o smaku anyżu określany nazwą ouzo musi:
- być wytwarzany wyłącznie w Grecji,
- być wytwarzany w drodze mieszania alkoholi o zapachu nadanym poprzez destylację lub macerację z użyciem nasion anyżu i ewentualnie nasion kopru, mastyki z mastykowców rodzimych dla wyspy Chios (Pistacja lentiscus Chia lub latifolia) bądź innych aromatycznych nasion, roślin i owoców; alkohol o zapachu nadawanym przez destylację musi stanowić, co najmniej 20 % mocy alkoholowej ouzo.
Destylat ten musi:
- zostać wytworzony w drodze destylacji w tradycyjnych aparatach miedzianych o pracy nieciągłej, o pojemności 1000 litrów lub mniejszej,
- mieć moc alkoholu nie niższą niż 55 % obj. i nie wyższą niż 80 % obj.
Ouzo musi być bezbarwny i mieć zawartość cukru w ilości 50 gramów lub mniej na litr.
4) Napój spirytusowy o zapachu anyżu określany nazwą anis musi mieć charakterystyczny zapach, pochodzący wyłącznie z anyżu (pimpinelle anisum), i/lub z anyżu gwiaździstego (illicum verum) i/lub kopru (foeniculum vulgare).
Nazwę "anis destylowany" można stosować, jeśli napój zawiera alkohol destylowany w obecności takich nasion, pod warunkiem, że taki alkohol stanowi co najmniej 20 % mocy alkoholowej danego napoju.
p) Gorzkie napoje spirytusowe lub bitter:
Napoje spirytusowe o dominującym gorzkim smaku, wytwarzane w drodze aromatyzowania alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego substancjami aromatycznymi naturalnymi lub identycznymi z naturalnymi, określonymi w art. 1 ust. 2 lit. b) i) i ii) dyrektywy 88/388/EWG, i/lub preparatami aromatycznymi określonymi w art. 1 ust. 2 lit. c) niniejszej dyrektywy.
Napoje te mogą być wprowadzane do obrotu pod nazwą "amer" lub bitter ("gorzki"), nawet z użyciem innego wyrażenia.
Niniejszy przepis nie ma wpływy na możliwość użycia terminów "amer" lub bitter ("gorzki") w odniesieniu do wyrobów nie objętych niniejszym artykułem.
q) Wódka:
Napój spirytusowy wytwarzany w drodze rektyfikacji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub jego filtrowania przez węgiel aktywowany, z możliwością następującej bezpośredniej destylacji lub równoważnego procesu, w sposób zapewniający selektywną redukcję cech organoleptycznych użytego surowca.
Wyrobowi można nadawać specjalne właściwości organoleptyczne, takie jak łagodny smak, przez dodanie aromatów.
r) Likier:
1) Napój spirytusowy:
- o minimalnej zawartości cukru wynoszącej 100 gramów na litr, wyrażonej jako cukier inwertowany, bez uszczerbku dla innych decyzji, podjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15,
- wytwarzany w drodze aromatyzowania alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatu pochodzenia rolniczego lub jednego czy kilku napojów spirytusowych określonych w niniejszym rozporządzeniu czy mieszance powyższych napojów, słodzony i z ewentualnym dodatkiem wyrobów pochodzenia rolniczego, takich jak śmietana, mleko i inne przetwory mleczne, owoce, wino lub wino aromatyzowane.
2) Nazwa "krem z", po której umieszczona jest nazwa owocu lub innego użytego surowca, z wykluczeniem przetworów mlecznych, zarezerwowana jest dla likierów o minimalnej zawartości cukru wynoszącej 250 gramów na litr, wyrażonej jako cukier inwertowany.
Niemniej jednak, nazwa "creme de cassis" zarezerwowana jest dla likierów z czarnej porzeczki, zawierających co najmniej 400 gramów cukru na litr, wyrażonego jako cukier inwertowany.
s) Likier jajeczny (advocaat/avocat/Advokat):
Napój spirytusowy, nawet aromatyzowany, uzyskany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zawierający następujące składniki: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj oraz cukier lub miód.
Minimalna zawartość cukru lub miodu musi wynosić 150 gramów na litr.
Minimalna zawartość żółtka jaj musi wynosić 70 gramów na litr końcowego wyrobu.
t) Likier z dodatkiem jajka:
Napój spirytusowy, nawet aromatyzowany, uzyskany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zawierający następujące składniki: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj oraz cukier lub miód.
Minimalna zawartość cukru lub miodu musi wynosić 150 gramów na litr.
Minimalna zawartość żółtka jaj musi wynosić 70 gramów na litr końcowego wyrobu.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3, 4 i 12, napój spirytusowy, w celu wprowadzenia do obrotu dla spożycia przez ludzi pod jedną z nazw wymienionych w art. 1 ust. 4 musi być zgodny z definicją i wymogami obowiązującymi w odniesieniu do kategorii, do której należy.
Artykuł 3
1. Z wyjątkiem napojów spirytusowych aromatyzowanych jałowcem, określonych w art. 1 ust. 4 lit. m) pkt 1, w przypadku wymienionych poniżej napojów spirytusowych dopuszczonych do spożycia przez ludzi we Wspólnocie pod jedną z nazw wyszczególnionych w art. 1, minimalna moc alkoholu według objętości, z wyjątkiem określonych wyrobów szczególnych, których moc alkoholową podano w załączniku III, jest następująca:
—40% _BAR_ whisky/whiskey pastis _BAR_
—37,5% _BAR_ rum Rum-Verschnitt winiak wódka z wytłoków winogron wódka z wytłoków owoców wódka rodzynkowa wódka owocowa wódka z jabłecznika i wódka z moszczu gruszkowego wódka z goryczki gin/gin destylowany akvavit/aquavit wódka grappa ouzo Kornbrand _BAR_
—36% _BAR_ brandy/Weinbrand _BAR_
—35% _BAR_ wódka zbożowa/brandy zbożowa anis _BAR_
—32% _BAR_ Korn _BAR_
—30% _BAR_ napoje spirytusowe aromatyzowane kminkiem (z wyjątkiem akvavit/aquavit) _BAR_
—25% _BAR_ owocowe napoje alkoholowe _BAR_
—15% _BAR_ napoje spirytusowe aromatyzowane anyżem (z wyjątkiem ouzo, pastis, anis) inne produkty, określone w art. 1 ust. 4 i niewymienione powyżej. _BAR_
2.
Przepisy krajowe mogą ustalać minimalną moc alkoholu według objętości, wyższą od wartości określonych w ust. 1 w odniesieniu do napojów spirytusowych wyszczególnionych w załączniku II.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich mocach alkoholu, w terminie trzech miesięcy od:
- wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w przypadku, kiedy takie przepisy istnieją,
- lub po ich przyjęciu, w przypadku przepisów, które mogą zostać przyjęte po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie.
Komisja zapewnia ich opublikowanie w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może ustalić minimalną moc alkoholu według objętości, dla kategorii napojów innych, niż te określone w ust. 1.
4.
Przed 31 grudnia 1992 r. Rada ponownie rozpatrzy minimalną moc alkoholu w whisky/whiskey na podstawie badania rynku przeprowadzonego przez Komisję.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów przyjętych zgodnie z ust. 2–5, w przypadku dodania do napoju spirytusowego jakiejkolwiek substancji, innej niż substancje dopuszczone na mocy przepisów wspólnotowych, lub w razie jego braku, na mocy przepisów krajowych, dany napój spirytusowy traci prawo do zastrzeżonej nazwy.
2.
Wykaz dopuszczonych dodatków do środków spożywczych, wskazania dotyczące ich używania i dane napoje spirytusowe są określone według procedury przewidzianej w dyrektywie Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących dodatków żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9].
3.
Wykaz dopuszczonej pomocy przetwórczej, wskazań dotyczących jej stosowania i napojów spirytusowych, których to dotyczy może zostać określony według procedury przewidzianej w art. 15.
4.
Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów art. 1 ust. 4, barwienie napojów spirytusowych może zostać dopuszczone zgodnie z przepisami krajowymi, ustanowionymi na mocy dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [10], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
5. Do przygotowania napojów spirytusowych określonych w art. 1 ust. 4, z wyjątkiem napojów określonych w art. 1 ust. 4 lit. m), n) i p) można używać tylko naturalnych substancji i preparatów aromatycznych, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) i) oraz art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 38/388/EWG.
Niemniej jednak, zezwala się na stosowanie w likierach substancji i preparatów aromatycznych, identycznych z tymi naturalnymi, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ii) dyrektywy 88/388/EWG, z wyjątkiem likierów niżej wymienionych:
a) Likiery owocowe (lub kremy):
- ananasowy,
- jeżynowy,
- wiśniowy,
- malinowy,
- morwowy,
- z czarnych jagód,
- z owoców cytrusowych;
b) likiery roślinne:
- miętowy,
- goryczkowy,
- anyżowy,
- génépi /fr./,
- berberysowy.
6.
Do przyrządzania napojów spirytusowych można używać dodatku wody, w miarę możliwości destylowanej lub demineralizowanej, pod warunkiem, że jakość wody odpowiada przepisom krajowym, przyjętym w celu wykonania dyrektyw 80/777/EWG i 80/778/EWG, oraz z zastrzeżeniem, że dodana woda nie zmienia charakteru produktu.
7. a) Alkohol etylowy stosowany do przygotowania napojów spirytusowych nie może być pochodzenia innego niż pochodzenie rolnicze.
b) Alkohol etylowy używany do rozpuszczania bądź rozcieńczania barwników, aromatów i innych dopuszczalnych dodatków, używanych do przyrządzania napojów spirytusowych, musi być alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego.
c) Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów, ustanowionych w art. 1 ust. 4 lit. m) pkt 1, jakość alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego musi odpowiadać specyfikacji określonej w załączniku I.
8.
Szczegółowe zasady wraz z metodami, jakie mają być stosowane do analizy napojów spirytusowych, powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może uzupełnić wykaz likierów podanych w ust. 5 akapit drugi.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z art. 6, używanie nazw określonych w art. 1 ust. 4 ogranicza się do zdefiniowanych w nim napojów spirytusowych, z uwzględnieniem wymogów ustanowionych w art. 2, 3, 4 i 12.
Nazwy te muszą być używane do opisywania omawianych napojów.
Napoje spirytusowe, które nie spełniają wymogów specyfikacji przewidzianej dla wyrobów określonych w art. 1 ust. 4, nie mogą nosić nazw przypisanych tym wyrobom.
Muszą one być opisywane jako: "napoje spirytusowe" lub "spirytusy".
2.
Nazwy wymienione w ust. 1 można uzupełnić oznaczeniami geograficznymi, innymi niż te wymienione w ust. 3 pod warunkiem, że nie wprowadzają one konsumentów w błąd.
3. a) Nazwy geograficzne wymienione w załączniku II mogą zastępować nazwy określone w ust. l lub je uzupełniać, tworząc nazwy złożone.
Nazwy te, nawet złożone, można w razie konieczności uzupełnić dodatkowymi danymi szczegółowymi, pod warunkiem, że są one uregulowane przez Państwo Członkowskie, w którym produkuje się dany napój spirytusowy.
W drodze odstępstwa od przepisów poprzedniego akapitu, termin luksemburska marka narodowa zastępuje nazwę geograficzną i może stanowić uzupełnienie nazw napojów spirytusowych, wytwarzanych w Wielkim Księstwie Luksemburga, zgodnie z wykazem przedstawionym w załączniku II.
b) Nazwy geograficzne są zastrzeżone dla napojów spirytusowych w przypadku, kiedy etapy produkcji, w trakcie których dany napój uzyskuje swoje cechy charakterystyczne i ostateczne właściwości, są przeprowadzane we wskazanym obszarze geograficznym.
c) Państwa Członkowskie mogą stosować szczególne zasady krajowe dotyczące produkcji, przepływu wewnątrz Państwa Członkowskiego, opisu i prezentacji, w odniesieniu do wyrobów wytwarzanych na ich terytorium, w zakresie, w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym.
W przypadku, gdy są one stosowane w ramach realizacji polityki jakości, zasady takie mogą ograniczać produkcję w danym obszarze geograficznym do wyrobów jakościowych spełniających te szczególne zasady.
Artykuł 6
1.
Przepisy szczególne mogą regulować oznaczenia używane dodatkowo do nazw handlowych, i.e.:
- stosowania wyrazów, akronimów lub znaków,
- stosowania wyrażeń złożonych, obejmujących terminy ogólne określone w art. 1 ust. 2 i 4.
2.
Przepisy szczególne mogą regulować nazwy mieszanek napojów spirytusowych oraz nazwy mieszanek napojów z napojami spirytusowymi.
3.
Przepisy, określone w ust. 1 i 2, powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Mają one w szczególności zapobiegać pomyłkom w odniesieniu do nazw określonych w tych ustępach, w szczególności w odniesieniu do wyrobów istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
Oprócz zgodności z krajowymi przepisami ustawowymi przyjętymi zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG, etykietowanie, prezentacja i reklama napojów spirytusowych określonych w art. 1 ust. 4 i przeznaczonych dla finalnego konsumenta, są zgodne z przepisami ust. 2 i 3.
2. a) Nazwa pod którą sprzedawane są wyroby, określone w art. 1 ust. 2 i 4, jest jedną z nazw używanych wyłącznie w odniesieniu do tych wyrobów na mocy art. 5 i art. 6 ust. 2.
b) Jeżeli na etykiecie wskazany jest surowiec zastosowany do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, każdy alkohol pochodzenia rolniczego musi zostać wymieniony w kolejności, według ilości użytego alkoholu, malejąco.
c) Jeżeli wyrób poddawany jest procesowi mieszania, nazwę sprzedawanych napojów spirytusowych określonych w ust. 1, można uzupełnić terminem "mieszanka".
d) Poza wyjątkami, okres leżakowania można podawać tylko w przypadku, gdy odnosi się on do najmłodszego składnika alkoholowego i pod warunkiem, że produkt był leżakowany pod nadzorem skarbowym lub nadzorem zapewniającym równoważne gwarancje.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 można określić następujące kwestie odnoszące się do wyrobów określonych w art. 1 ust. 4:
a) warunki wskazywania na etykiecie okresu dojrzewania i użytych surowców;
b) warunki stosowania nazw handlowych wskazujących, że wyrób został poddany procesowi dojrzewania, łącznie z wyjątkami i warunkami dotyczącymi równoważnych kontroli;
c) szczególne przepisy regulujące kwestie stosowania terminów odnoszących się do określonej właściwości produktu, takich jak jego historia lub sposób przygotowania;
d) zasady etykietowania produktów w pojemnikach, nieprzeznaczonych dla finalnego konsumenta wraz ze wszelkimi odstępstwami od zasad etykietowania, które powinny zostać uwzględnione w szczególności w obrocie hurtowym i w transporcie.
4.
Dane szczegółowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu podaje się w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty, w sposób umożliwiający finalnemu konsumentowi łatwe zrozumienie każdej pozycji, chyba że nabywcy są informowani za pomocą innych środków.
5.
Nie tłumaczy się nazw geograficznych wymienionych w załączniku II, wyrazów pisanych kursywą w art. 1 ust. 4 oraz nazwy Rum-Verschnit.
Niemniej jednak, na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce spożycie, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, że wymienione wyrazy pisane kursywą, w szczególności wyrażenie brandy rodzynkowa, można uzupełnić wyrazami równoważnymi, aby konsumenci danego Państwa Członkowskiego nie byli wprowadzani w błąd.
6.
W przypadku wyrobów pochodzących z państw trzecich, zezwala się na stosowanie urzędowego języka państwa trzeciego, w którym dany produkt został wytworzony, jeżeli dane szczegółowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu podaje się również w języku urzędowym Wspólnot, w sposób łatwo zrozumiały dla finalnego konsumenta.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12, w przypadku wyrobów pochodzących ze Wspólnoty i przeznaczonych na wywóz, dane szczegółowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą także zostać podane w innym języku; przepisu niniejszego nie stosuje się w odniesieniu do danych szczegółowych określonych w ust. 5.
8.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, Komisja może określić przypadki i/lub napoje spirytusowe, w odniesieniu do których obowiązkowe jest podanie odniesienia do miejsca wytworzenia i/lub pochodzenia i/lub źródła oraz może określić towarzyszące zasady.
Artykuł 8
Napojów spirytusowych wytwarzanych we Wspólnocie, sprzedawanych w celu spożycia przez ludzi nie można opisywać żadnymi towarzyszącymi wyrazami bądź zwrotami, takimi jak "podobny", "typu", "w stylu", "wytworzony", "o smaku", ani innymi podobnymi oznaczeniami, w powiązaniu z jakimkolwiek opisem sprzedaży wymienionym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 9
1.
Przy prezentacji poniższych napojów spirytusowych:
- rum,
- whisky lub whiskey,
- wódka zbożowa/brandy zbożowa,
- winiak i brandy,
- wódka z wytłoków winogron,
- wódka rodzynkowa,
- wódka owocowa, inna niż wyroby określone w art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 2,
- wódka z jabłecznika i z moszczu gruszkowego,
2.
Niemniej jednak, przepisy ust. 1 nie zapobiegają wprowadzania do obrotu we Wspólnocie, w celu spożycia przez ludzi, produktu wytwarzanego w Niemczech i uzyskanego poprzez mieszanie rumu i alkoholu.
Minimalna proporcja w ilości 5 % alkoholu zawartego w wyrobie końcowym o nazwie Rum-Verschnitt musi pochodzić z rumu.
W przypadku sprzedaży tego wyrobu poza rynkiem niemieckim, na etykiecie trzeba podać skład alkoholu.
W zakresie etykietowania i prezentacji produktu Rum-Verschnitt, wyraz Verschnitt musi być uwidocznione na opakowaniu (na butelce lub jej opakowaniu), literami tego samego rodzaju, wielkości, koloru i w tym samym wierszu, co słowo "Rum", a w przypadku butelek – na etykiecie przedniej.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami Wspólnoty odnoszącymi się do napojów spirytusowych.
Zobowiązane są wyznaczyć jedną lub kilka agencji w celu kontrolowania zgodności z tymi przepisami.
W przypadku wyrobów wymienionych w załączniku II, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, może zostać podjęta decyzja, że nadzór i ochrona dla celów przepływu wewnątrz Wspólnoty mają być prowadzone za pomocą dokumentów handlowych, sprawdzanych przez administrację i poprzez prowadzenie stosownych rejestrów.
2.
W przypadku wywozu wyrobów wymienionych w załączniku II, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustanawia system potwierdzania autentyczności dokumentów, w celu wyeliminowania oszukańczych praktyk i możliwości podrabiania wyrobów.
System ten ma na celu zastąpienie istniejących systemów krajowych.
Musi on być, co najmniej tak samo niezawodny jak istniejące systemy krajowe, z zastrzeżeniem zasad wspólnotowych, w szczególności tych odnoszących się do konkurencji.
Do czasu wprowadzenia systemu określonego w poprzednim akapicie, Państwa Członkowskie mogą zachować swoje własne systemy potwierdzania autentyczności, pod warunkiem, że są one zgodne z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje niezbędne środki w celu jednolitego stosowania przepisów Wspólnoty w sektorze napojów spirytusowych, w szczególności w odniesieniu do kontroli i wzajemnych stosunków między kompetentnymi organami Państw Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady komunikowania się i rozpowszechniania takich informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 11
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, wprowadzane do obrotu we Wspólnocie napoje spirytusowe, przeznaczone do spożycia przez ludzi, opatrzone nazwą geograficzną lub nazwą inną niż te określone w art. 1 ust. 4 mogą, z zastrzeżeniem wzajemnych ustaleń zostać zakwalifikowane do nadzoru i ochrony, o których mowa w art. 10.
Akapit pierwszy podlega wykonaniu w drodze umów negocjowanych i zawieranych z państwami trzecimi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 113 Traktatu.
Szczegółowe zasady oraz wykaz produktów określonych w akapicie pierwszym przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
2.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przywozu i wprowadzania do obrotu we Wspólnocie w celu spożycia przez ludzi pod ich nazwami pochodzenia, szczególnych napojów spirytusowych pochodzących z państw trzecich, którym Wspólnota udzieliła koncesji taryfowych na mocy GATT lub dwustronnych porozumień oraz podlegających warunkom dopuszczalności ustanowionym w rozporządzeniach Wspólnoty.
Artykuł 12
1.
Napoje spirytusowe przeznaczone na wywóz muszą odpowiadać przepisom niniejszego rozporządzenia.
2.
Niemniej jednak, Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o udzieleniu odstępstw odnośnie do przepisów art. 4 ust. 2, 3, 4 i 6, ale nie w odniesieniu do napojów spirytusowych wymienionych w załącznikach II i III lub napojów spirytusowych z zastrzeżonymi opisami.
3.
Decyzję o udzieleniu odstępstw od przepisów art. 3 odnoszących się do mocy alkoholu w celu dopuszczenia do spożycia przez ludzi, można podjąć również w przypadku:
- napojów spirytusowych objętych przepisami art. 1 ust. 2 i 4,
- napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II, w szczególności, kiedy wymaga tego prawo importującego państwa trzeciego,
na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym wytwarza się dany napój zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od zasad dotyczących nazwy i prezentacji, w odniesieniu do nazw innych niż te przewidziane w art. 1 ust. 2 i 4 oraz w załącznikach II i III oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 8 i 9:
- kiedy wymagają tego przepisy ustawowe obowiązujące w importującym państwie trzecim,
- w przypadku nieobjętym przepisem ustanowionym w akapicie pierwszym z wyjątkiem pewnych oznaczeń, co, do których podjęto decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
5.
O odstępstwach wprowadzonych przez Państwa Członkowskie powiadamia się Komisję i Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
1.
Ustanawia się Komitet Wykonawczy ds. Napojów Spirytusowych, zwany dalej komitetem, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W ramach komitetu głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 14
1.
W przypadku stosowania procedury przewidzianej w niniejszym artykule, przewodniczący kieruje sprawę do komitetu, z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat takich środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności spraw przedłożonych do rozpatrzenia.
Opinię przyjmuje się większością 54 głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Niemniej jednak, jeśli te środki nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja niezwłocznie informuje o nich Radę.
W tej sytuacji Komisja może odroczyć zastosowanie tych środków o jeden miesiąc.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie jednego miesiąca.
Artykuł 15
1.
Przed zastosowaniem procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący kieruje sprawę do komitetu, z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, jakie Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu ważone są w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przedstawione jej środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przedstawione środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
W przypadku braku działań ze strony Rady po upływie trzech miesięcy od daty skierowania do niej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 16
Komitet może rozpatrywać każdą inną sprawę przedłożoną przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 17
1.
W celu ułatwienia zmiany z obecnych ustaleń na te wprowadzone niniejszym rozporządzeniem, środki przejściowe przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
2.
Takie środki przejściowe stosuje się przez nie dłużej niż dwa lata od daty wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1584/89
z dnia 7 czerwca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1495/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1585/89
z dnia 7 czerwca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1495/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe podpodziały, i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1 załączonej tabeli jest obecnie klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1586/89
z dnia 7 czerwca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1195/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1643/89
z dnia 12 czerwca 1989 r.
określające standardowe kwoty wykorzystywane dla finansowania czynności fizycznych powstających przy publicznym składowaniu produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 787/87 [2], w szczególności jego art. 6 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 stanowi, że czynności fizyczne powstające przy składowaniu oraz o ile jest to stosowne, przy przetwarzaniu produktów objętych interwencją, są finansowane za pomocą standardowych kwot jednolitych dla całej Wspólnoty;
ostatnio zostały przeanalizowane prace stanowiące podstawę do wykonywania czynności fizycznych i konieczne jest określenie tych czynności tak, aby mogły być w pełni uwzględnione przy obliczaniu kwot standardowych;
różnice między rzeczywistymi kosztami odnotowanymi z tytułu czynności fizycznych w różnych Państwach Członkowskich są tak duże, że musi zostać ustanowiona nowa zasada ważenia takich kosztów wykluczająca koszty najwyższe i stanowiąca bodziec do lepszego i efektywnego zarządzania;
metoda obliczania kwot standardowych musi w konsekwencji uwzględniać wspomniane wyżej nowe ważenie;
Komitet EFOGR nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustala się standardowe kwoty określone w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, na podstawie średniej ważonej rzeczywistych kosztów, zarejestrowanych w okresie referencyjnym przynajmniej w czterech Państwach Członkowskich, z tytułu odpowiednich czynności fizycznych podanych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
Okresem referencyjnym jest rok kończący się przed datą ustalenia kwoty standardowej.
Artykuł 2
Średnią ważoną rzeczywistych kosztów ustala się wybierając cztery Państwa Członkowskie, w których koszty rzeczywiste za daną czynność fizyczną są najniższe, o ile koszty te odnoszą się przynajmniej do 33 % całkowitych składowanych ilości danego produktu.
W innym przypadku, rzeczywiste koszty w innych Państwach Członkowskich włącza się do ważenia wartości procentowej do czasu osiągnięcia przez nią poziomu 33 % składowanych ilości.
Rzeczywiste koszty ważone są na podstawie ilości składowanych przez wybrane Państwo Członkowskie.
Jeżeli dany produkt może być przedmiotem składowania w magazynach publicznych tylko w jednym lub dwóch Państwach Członkowskich, właściwe kwoty standardowe dla tego produktu ustala się na podstawie zarejestrowanych rzeczywistych kosztów.
Jednakże, podczas ustalania kwot standardowych mogą być brane pod uwagę stawki składowania komercyjnego stosowane w odniesieniu do danych produktów i w danych Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
Każda agencja interwencyjna przesyła Komisji stosowane standardowe umowy składowania w magazynach państwowych oraz szczegółowe zasady przejmowania, składowania, odbioru i kontroli.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1644/89
z dnia 12 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 411/88 w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustalające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 787/89 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 stanowi, że kwoty obciążeń odsetkowych finansowane przez EFOGR Sekcja Gwarancji są, w odniesieniu do środków na skup produktów, w przypadku środków pochodzących z Państw Członkowskich, obliczane przy zastosowaniu metody i stopy procentowej jednolitej dla całej Wspólnoty, a ta stopa procentowa musi być reprezentatywną dla stóp procentowych rzeczywiście płaconych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 411/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 439/89/EWG [4], ustanawia metodę i stopę procentową stosowaną w celu obliczania wymienionych wyżej kosztów finansowania;
stopy procentowe w odniesieniu do finansowania krótkoterminowego i długoterminowego znacznie się różnią w zależności od Państwa Członkowskiego; dotychczas stosowany sposób określania wag wymienionych stóp procentowych nie dał zadawalających wyników;
stopy procentowe notowane w ostatnich latach w odniesieniu do ecu odzwierciedlają w rosnącym stopniu stopy procentowe, z uwzględnieniem przyjętych wag, w odniesieniu do walut, które określają wartość ecu i w ten sposób stopy procentowe w odniesieniu do ecu można uważać za reprezentatywne dla kwot obciążeń odsetkowych we Wspólnocie;
z uwagi na ograniczenia czasowe dla finansowania kapitału zainwestowanego w zapasy interwencyjne, jednolita stopa procentowa powinna odzwierciedlać stopy trzymiesięczne i dwunastomiesięczne dla transakcji terminowych;
artykuł 4 tego rozporządzenia powinien określać zasady szczególne stosowane w Państwie Członkowskim, w którym obciążenia odsetkowe są niższe niż obciążenia wynikające z zastosowania jednolitych stóp procentowych;
Komitet EFOGR nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 411/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Stopa procentowa określona w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 odpowiada stopom procentowym w stosunku do ecu w odniesieniu do trzymiesięcznych i dwunastomiesięcznych transakcji terminowych, odnotowanych na eurorynkach przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich, przy zastosowaniu wagi odpowiednio jedna trzecia i dwie trzecie.
Stopę procentową ustala się przed rozpoczęciem każdego roku obrachunkowego dla EFOGR Sekcja Gwarancji, na podstawie stóp procentowych odnotowanych w ciągu sześciu miesięcy poprzedzających moment ustalania tej stopy."
2) W art. 4 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Koszty odsetek, poniesione przez Państwo Członkowskie, notyfikuje się Komisji nie później niż dwadzieścia dni przed końcem roku budżetowego.
Odnoszą się one do okresu sześciu miesięcy poprzedzających taką notyfikację.
W przypadku, gdy nie jest notyfikowana żadna stopa procentowa, koszty z tytułu odsetek, które maja być stosowane, określa się na podstawie referencyjnych stóp procentowych wymienionych w Załączniku."
3) Do niniejszego rozporządzenia dodaje się Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1676/89
z dnia 13 czerwca 1989 r.
w sprawie klasyfikacji towarów według kodów CN 22060093 i 69111000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1495/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, niezbędne są przepisy dotyczące klasyfikacji towarowej butelki szklanej zawierającej 0,7 litra wódki ryżowej (sake), małego porcelanowego dzbanka i trzech małych czarek służących do picia, również z porcelany, pakowanych razem w pudełku;
w Nomenklaturze Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, kod CN 22060093 obejmuje pozostałe niespienione fermentowane napoje w pojemnikach o objętości 2 litrów lub mniejszej, a kod CN 69111000 obejmuje "zastawy stołowe i naczynia kuchenne"; te dwa kody mogłyby być stosowane do klasyfikacji wyżej wymienionych towarów;
artykuły te nie powinny być uznawane za "towary w kompletach" w rozumieniu ogólnej reguły 3 lit. b interpretacji Nomenklatury Scalonej, jeżeli nie spełniają one warunków postawionych w pkt X lit. b) uwag wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu sformułowanych przez Radę Współpracy Celnej odnoszących się do reguły 3 lit. b), tj. nie "składają się z produktów… zapakowanych razem, by zaspokoić określoną potrzebę…";
prawidłowa interpretacja tekstu wyżej wymienionej reguły 3 lit. b) prowadzi do wniosku, że jednoczesne użytkowanie tych artykułów jest niewystarczającą podstawą do uznania, że towary stanowią komplet; w szczególności powinna zostać uwzględniona zmiana prowadząca do powstania nowego produktu lub artykuł powinien być niezbędny dla wykonania danej czynności;
połączenie rozpatrywanych towarów, wódki i porcelanowych naczyń, nie spełnia żadnego z wyżej opisanych kryteriów; wódka ryżowa jest już w swojej oryginalnej butelce i użycie omawianych naczyń nie jest ani uzupełniające, ani nie zaspokaja określonej potrzeby; w tych okolicznościach omawiane artykuły powinny być klasyfikowane osobno;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szklana butelka zawierająca 0,7 litra wódki ryżowej (sake), mały porcelanowy dzbanek i trzy małe czarki służące do picia, również z porcelany, pakowane razem w pudełku powinny być następująco klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej:
- wódka ryżowa (sake) w ramach kodów CN:
220600 _BAR_ Pozostałe napoje fermentowane (na przykład jabłecznik, moszcz gruszkowy, miód pitny): _BAR_
_BAR_ — Pozostałe: _BAR_
_BAR_ — — Spokojne, w pojemnikach o objętości: _BAR_
22060093 _BAR_ 2 litry lub mniejszej. _BAR_
- porcelanowy dzbanek i trzy małe czarki służące do picia w ramach kodów CN:
691100 _BAR_ Zastawy stołowe, naczynia kuchenne, pozostałe wyroby gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany lub chińskiej porcelany: _BAR_
69111000 _BAR_ — Zastawy stołowe i naczynia kuchenne. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1808/89
z dnia 19 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 ustalające listę regionów Wspólnoty, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu jest przyznawana wyłącznie uznanym grupom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3998/87 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1696/71 stanowi o przyznawaniu pomocy produkcyjnej grupom producentów w regionach Wspólnoty, w których ci producenci są w stanie zapewnić swoim członkom godziwy dochód oraz racjonalne zarządzanie dostawami; obszary te zostały wymienione w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4069/87 [4];
Irlandia powiadomiła, że nie ma już uznanych grup producentów oraz że region "Irlandia" nie spełnia już warunków gwarantujących pomoc producentom na zasadach ustanowionych w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71; rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 powinno zatem zostać zmienione począwszy od zbiorów w 1988 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 niniejszym skreśla się z wykazu region "Irlandia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1843/89
z dnia 26 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2290/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59, 63a oraz 63b rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4235/88 [2], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 4235/88 wprowadziło przepisy dla dalszych zwolnień celnych w przywozie wyposażenia przeznaczonego do wykorzystania w ramach umów o współpracy naukowej zawartych między instytucjami badawczymi państw trzecich i Wspólnoty;
należy ustanowić warunki niezbędne dla właściwego wykonywania tych przepisów; przepisy te mogą pod pewnymi względami opierać się na przepisach przyjętych już w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2290/83 [3] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3893/88 [4]; właściwe wydaje się całościowe ujęcie tych rozwiązań w jednym instrumencie prawnym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2290/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2290/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59b oraz art. 63a i 63b rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania art. 50–59b, art. 63a i art. 63b rozporządzenia (EWG) nr 918/83, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym";";
3) dodaje się tytuł VIa w brzmieniu:
"TYTUŁ VIa
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIEŃ Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH WYPOSAŻENIA NA PODSTAWIE ART. 59a I ART. 59b ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 18a
1.
W celu skorzystania ze zwolnienia wyposażenia z należności celnych przywozowych na podstawie art. 59a i 59b rozporządzenia podstawowego, kierujący organizacją lub instytucją badań naukowych mającą swoją siedzibę poza terytorium Wspólnoty lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się organizacja lub instytucja badawcza mająca swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje:
a) kopię umowy o współpracy naukowej zawartej między instytucjami badawczymi znajdującymi się we Wspólnocie i państwach trzecich;
b) dokładną nazwę handlową wyposażenia, jak również jego ilość i wartość oraz, o ile wymaga tego sytuacja, jego przypuszczalną klasyfikację w nomenklaturze taryfowej;
c) kraj pochodzenia i wysyłki wyposażenia;
d) miejsce, gdzie wyposażenie powinno być używane;
e) przeznaczenie wyposażenia i czas użycia.
Artykuł 18b
1.
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się organizacja lub instytucja mająca siedzibę na terytorium Wspólnoty, otrzymają wniosek o udzielenie zwolnienia wyposażenia z należności celnych przywozowych, zgodnie z art. 59a rozporządzenia podstawowego, wniosek, jak również odnoszące się do niego informacje, przekazywane są Komisji w celu umożliwienia, przed podjęciem decyzji przez właściwe organy, zbadania sprawy przez Komitet ds. Zwolnień Celnych.
Na wniosek Komisji przekazywane są informacje dodatkowe do celów tego badania.
2.
Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, powiadamiają Komisję o decyzji, którą podjęły w sprawie dotyczącej zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Artykuł 18c
Przepisy art. 7 ust. 2 akapitu drugiego i trzeciego i art. 7 ust. 3 oraz art. 8 stosuje się odpowiednio."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1953/89
z dnia 30 czerwca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1988 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 763/89 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1560/89 [4], wprowadziło program sprzedaży koncentratu masła po obniżonych cenach; zastosowanie tego środka przyczyniło się do zmniejszenia zapasów masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego;
obecna sytuacja na rynku masła i wielkość zapasów interwencyjnych powodują bardzo dużą liczbę wniosków o ilości wystawione na sprzedaż; uwzględniając najlepsze zagwarantowanie zarządzania zapasami interwencyjnymi, równość dostępu do produktów i równość w traktowaniu nabywców, należy stworzyć udogodnienia, dzięki którym limitowana ilość masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego może zostać sprzedana w ramach procedury obejmującej dwa kolejne etapy, z których pierwszy dotyczy sprzedaży w drodze przetargu, drugi zaś sprzedaży po cenach ustalonych z wyprzedzeniem w oparciu o stawkę ryczałtową i z uwzględnieniem stałego zmniejszania zapasów, należy powiadomić o wygaśnięciu terminu określonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85;
ze względu na ceny, po których jest sprzedawane masło, kwota zabezpieczenia dotycząca miejsca przeznaczenia powinna zostać zmniejszona;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) "3.
Powiadomienie o wygaśnięciu określone w ust. 2 obowiązuje z mocą od dnia 1 lipca 1989 r."
;
2) w art. 2 ust. 4 tiret pierwsze "285 ECU" zastępuje się "250 ECU";
3) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Masło określone w art. 1 akapit pierwszy może również zostać sprzedane w dwóch kolejnych etapach, z których pierwszy obejmuje sprzedaż w drodze przetargu, drugi zaś sprzedaż po cenach ustalonych z wyprzedzeniem w oparciu o stawkę ryczałtową.
2.
W pierwszym etapie masło zostaje wystawione na sprzedaż w drodze przetargu.
Załączniki do rozporządzeń odnoszących się do sprzedaży masła zastępują ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert.
Informacje dotyczące ilości i miejsc magazynowania masła można uzyskać pod adresami podanymi w Załączniku do wspomnianego wyżej rozporządzenia odnoszących się do sprzedaży masła.
Ponadto agencje interwencyjne mogą umieścić ogłoszenia o przetargu w swoich siedzibach, jak też ogłosić o tym, korzystając z innych środków.
Proponowane ceny ofertowe nie mogą być niższe pod rygorem odrzucenia oferty od ceny minimalnej określonej w ust. 3.
3.
Agencje interwencyjne przydzielą ilości wystawione do sprzedaży tym oferentom, którzy w swoich ofertach proponują cenę wyższą od lub równą cenie minimalnej ustalonej w Załączniku do rozporządzenia odnoszącego się do sprzedaży masła.
Dla celów akapitu pierwszego agencje interwencyjne przyjmują najpierw ofertę lub oferty uwzględniające cenę najwyższą w stosunku do wspomnianej ceny minimalnej.
Kolejne ilości są przydzielane oferentom określonym w akapicie pierwszym zgodnie z oferowanymi przez nich cenami, rozpoczynając od tej, która jest najwyższa w stosunku do przedmiotowej ceny minimalnej.
W przypadkach otrzymania kilku ofert o tej samej cenie, w wyniku czego dostępne ilości są niewystarczające, agencja interwencyjna przydzieli je proporcjonalnie.
Każdy oferent zostanie powiadomiony przez odpowiednią agencję interwencyjną o przyjęciu lub odrzuceniu jego oferty, najpóźniej w ciągu czterech dni roboczych po upływie terminu ustalonego dla składania ofert w odpowiedzi na przedmiotowe zaproszenie.
Po zakończeniu określonej powyżej sprzedaży w drodze przetargu agencje interwencyjne umieszczą w swoich siedzibach ogłoszenie o wszelkich ilościach pozostałych, które są dostępne.
4.
W drugim etapie określonym w ust. 1 ilości pozostałe, które są dostępne po zakończeniu sprzedaży w drodze przetargu określonej w ust. 2 i 3, zostaną wystawione na sprzedaż po cenie minimalnej ustalonej w Załączniku do rozporządzenia odnoszącego się do sprzedaży masła.
W tym celu wnioski o zakup zostaną przedłożone na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu odnoszącym się do sprzedaży masła.
5.
Zabezpieczenie mające na celu zagwarantowanie przetworzenia masła na koncentrat masła, opakowany w postaci produktu końcowego w opakowanie zbiorcze i przekazany do handlu detalicznego we Wspólnocie zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, jest przedkładane przez nabywcę właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym przetwarzanie to ma miejsce przed przekazaniem do handlu detalicznego.
Przetwarzanie masła i miejsce przeznaczenia określone w akapicie pierwszym stanowią podstawowe wymogi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
6.
Masło jest usuwane nie później niż 15 dni po dniu, w którym oferta przetargowa określona w ust. 3 akapit czwarty lub wniosek o zakup określony w ust. 4 akapit drugi został przyjęty.
7.
Agencje interwencyjne powiadamiają Komisję w terminie określonym w ust. 3 akapit czwarty w odniesieniu do każdego zaproszenia o składaniu ofert, ilościach, o które wnioskowano, i odpowiadających im oferowanych cenach oraz o ilościach przydzielonych i cenach sprzedaży faktycznie zastosowanych, zgodnie z ust. 3.
8.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się w przypadku sprzedaży prywatnych, jeśli rozporządzenie odnoszące się do sprzedaży odnosi się do niniejszego rozporządzenia.
9.
Dla celów stosowania:
- art. 4 ust. 4, termin 90 dni dla przetworzenia i opakowania jest obliczany ze skutkiem od ostatecznej daty przyjęcia oferty określonej w ust. 3 akapit czwarty,
- art. 6 "przesyłka" oznacza ilość koncentratu masła wyprodukowanego z masła, zidentyfikowanego o doniesieniu do całej oferty lub jej części, o jednorodnej jakości i produkowanego stale w tych samych zakładach przetwórczych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2053/89
z dnia 10 lipca 1989 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre rodzaje przetworów z wiśni i czereśni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1125/89 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki obrachunkowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [4], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 przewiduje stosowanie minimalnej ceny importowej dla niektórych produktów wymienionych w wykazie stanowiącym część B załącznika I do tego rozporządzenia; do wykazu produktów podlegających takim ustaleniom dodaje się, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2247/88 [5], niektóre przetwory z wiśni i czereśni;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3225/88 [6] ustanawia ogólne zasady odnoszące się do systemu minimalnych cen importowych dla niektórych przetworów z wiśni i czereśni; należy ustalić szczegółowe zasady stosowania tego systemu; celem takich zasad musi być zapobieganie uchylaniu się przez podmioty gospodarcze od przestrzegania cen minimalnych poprzez trudne do wykrycia i do skutecznego zwalczania oszukańcze praktyki; takie oszukańcze praktyki mogą mieć poważne konsekwencje dla wspólnotowego rynku wspomnianych produktów, a wynikające z tego nienakładanie opłat wyrównawczych przyczynia się do istotnej utraty środków budżetowych;
w celu zapobiegania oszustwom i ich szkodliwym konsekwencjom dla rynku wymienionych przetworów z wiśni i czereśni należy znacznie wzmocnić kontrole celne; krajowe władze celne powinny sprawdzać przestrzeganie minimalnej ceny importowej dla każdej przywożonej partii towaru, a w przypadku nieprzestrzegania tej ceny nakładać opłatę wyrównawczą w wysokości różnicy między minimalną ceną przy importową a zadeklarowaną ceną importową;
ponadto głównym celem systemu minimalnych cen importowych jest zagwarantowanie, że produkty z państw trzecich nie zakłócą rynku wspólnotowego z powodu zbyt niskich proponowanych cen; w związku z tym rzeczywiste przestrzeganie minimalnej ceny importowej powinno podlegać weryfikacji, aż do etapu sprzedaży; przy dostarczaniu dowodu przestrzegania minimalnej ceny importowej należy korzystać z dokumentów ustalających cenę odsprzedaży;
ryzyko fałszywego deklarowania cen importowych jest wysokie; dlatego też należy ustanowić specjalną procedurę zajmowania się sprawami, w których zachodzi podejrzenie złożenia fałszywych zgłoszeń;
w przypadkach rzeczywistego nieprzestrzegania minimalnej ceny importowej należy zapewnić pobranie opłaty wyrównawczej; w tym celu produkty mogą zostać zwolnione na mocy art. 13 dyrektywy Rady 79/695/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/853/EWG [8] i art. 20 dyrektywy Komisji 82/57/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 83/371/EWG [10]; importer musi udokumentować przestrzeganie ceny minimalnej; należy również określić terminy dostarczenia takiego dowodu;
niezbędne jest również wprowadzenie kontroli przywozu a posteriori; właściwe władze Państwa Członkowskiego muszą przeprowadzać wyrywkowe kontrole około 10 % partii przywożonych towarów; w związku z tym należy wymagać od podmiotów gospodarczych zachowania odnośnych dokumentów przez określony czas w celu umożliwienia właściwym organom dostępu do tych dokumentów; okres taki powinien być ograniczony do trzech lat następujących po roku, w którym przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu;
Komisja musi być informowana o kontrolach przeprowadzanych w celu sprawdzenia przestrzegania minimalnych cen importowych;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie przedstawił swojej opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Zasady i definicje
Artykuł 1
Uważa się, że minimalna cena importowa niektórych przetworów z wiśni i czereśni jest przestrzegana wtedy, gdy cena importowa jest nie mniejsza niż minimalna cena importowa obowiązująca w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia cena importowa składa się z:
a) ceny fob w kraju pochodzenia; oraz
b) kosztów transportu i ubezpieczenia do punktu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
2.
Do celów ust. 1 "cena fob" oznacza cenę przy transakcjach z natychmiastową dostawą, zapłaconą lub do zapłacenia za ilości produktów zawartych w partii towaru, obejmującą koszt załadunku tej partii towaru na środek transportu w miejscu wysyłki w kraju pochodzenia i inne koszty poniesione w tym kraju.
Cena fob nie obejmuje kosztu żadnych usług, które ma ponieść sprzedawca od czasu załadunku towarów na środek transportu.
3.
W przypadku stwierdzenia, że ceny odsprzedaży bezpośredniej lub przez pośredników handlowych są ponad 15 % niższe od minimalnej ceny za przywożoną partię towaru, za ceny importowe uważa się średnią ważoną tych cen.
4. Gdy składniki określone w ust. 1 wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, stosuje się rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1766/85 [1] Dz.U. L 168 z 28.6.1985, str. 21. w sprawie kursów walutowych stosowanych w ustalaniu wartości celnej towarów.
5.
Cena importowa musi być wykazana w zgłoszeniu dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu.
6.
Do celów niniejszego rozporządzenia ostatecznym odbiorcą jest albo producent używający produktu w celu przetworzenia na produkt objęty kodem CN innym niż produkty wykazane w zgłoszeniu dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, albo kupiec detaliczny sprzedający je wyłącznie konsumentom.
7.
Do celów niniejszego rozporządzenia przywożona partia towarów składa się ze wszystkich produktów będących przedmiotem jednego i tego samego zgłoszenia dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 3
Minimalną cenę importową koryguje się o współczynnik walutowy ustalony tak, aby przeliczyć tę cenę w oparciu o średni kurs walutowy stosowany do jej ustalenia lub do zmiany walutowych kwot wyrównawczych.
Kontrola i opodatkowanie przywozu
Artykuł 4
W każdym przypadku przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu właściwe władze krajowe porównują zadeklarowaną cenę importową z minimalną ceną importową stosowaną dla towarów w dniu przyjęcia zgłoszenia.
W przypadku gdy cena wykazana na fakturze jest ceną z odroczoną płatnością o okres dłuższy niż trzy miesiące, to cenę wykazaną na fakturze obniża się o 1 % za każdy miesiąc odroczenia płatności przyznanego powyżej tych trzech miesięcy.
Artykuł 5
W przypadku gdy cena importowa jest niższa od minimalnej ceny importowej obowiązującej dla tych towarów, właściwe władze krajowe nałożą opłatę wyrównawczą w wysokości ustalonej w oparciu o skalę cen importowych.
Specjalna procedura kontrolna
Artykuł 6
1.
Gdy władze celne mają uzasadnione wątpliwości co do tego, czy cena wykazana w zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu odzwierciedla rzeczywistą cenę importową, to żądają one od importera dostarczenia w ciągu sześciu miesięcy dowodu zbycia produktu na warunkach zapewniających przestrzeganie minimalnej ceny importowej, z zastrzeżeniem stosowania art. 13 dyrektywy 79/695/EWG i art. 20 dyrektywy 82/57/EWG.
2.
Właściwy organ może przedłużyć termin ustalony w ust. 1 maksymalnie o trzy miesiące na podstawie prawidłowo uzasadnionego wniosku złożonego przez podmiot gospodarczy.
Artykuł 7
1.
Uważa się, że minimalna cena importowa jest przestrzegana, jeżeli importer dostarczy w odniesieniu do przynajmniej 95 % przywożonej partii towaru dowód stwierdzający, że produkt został sprzedany końcowemu odbiorcy bez dalszego przetwarzania, po zapakowaniu, bezpośrednio lub poprzez pośredników handlowych, po cenie przynajmniej równej minimalnej cenie importowej.
2.
Jeżeli, pomimo wszelkich podjętych przez importera czynności, nie można uzyskać dowodu od odbiorcy końcowego, właściwy organ może przyjąć inny dowód dokumentujący sprzedaż produktu na warunkach wskazujących na przestrzeganie ceny minimalnej.
3.
Specjalną procedurę kontrolną stosuje się z zastrzeżeniem kontroli a posteriori określonych w art. 8, 9 i 10.
Kontrola a posteriori
Artykuł 8
W celu udostępnia do zbadania właściwym władzom w kontekście kontroli a posteriori importer zachowuje dowód zapłaty sprzedającemu i wszystkie dokumenty handlowe, takie jak faktury, umowy i korespondencja dotyczące zakupu i sprzedaży odnośnych produktów przez przynajmniej trzy lata po roku przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 9
1.
Właściwe władze przeprowadzają kontrole wyrywkowe.
2.
Kontrole muszą być przeprowadzane w każdym roku kalendarzowym dla około 10 % przywożonych partii towarów.
Artykuł 10
W przypadku gdy właściwe władze w trakcie kontroli stwierdzą nieprzestrzeganie minimalnej ceny importowej, władze te nakładają opłaty wyrównawcze pomniejszone o kwoty już uprzednio wpłacone z tytułu opłaty wyrównawczej.
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Raz do roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed upływem pierwszych sześciu miesięcy, o kontrolach przeprowadzonych w roku poprzednim w celu sprawdzenia przestrzegania minimalnych cen importowych.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2054/89
z dnia 10 lipca 1989 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na suszone winogrona
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1125/89 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przelicznikowych stosowanych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [4], w szczególności jego art. 10 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 przewiduje stosowanie minimalnej ceny importowej dla niektórych produktów wymienionych w załączniku 1 do tego rozporządzenia w części B; rozporządzenie Rady (EWG) nr 2089/85 [5] ustanawia ogólne zasady dotyczące systemu minimalnych cen importowych na suszone winogrona;
należy ustalić szczegółowe zasady stosowania tego systemu; celem takich zasad musi być zapobieganie uchylaniu się przez podmioty gospodarcze od przestrzegania cen minimalnych poprzez trudne do wykrycia i skutecznego zwalczania oszukańcze praktyki; takie oszukańcze praktyki mogą mieć poważne konsekwencje dla wspólnotowego rynku danych produktów, a wynikające z tego nienakładanie opłat wyrównawczych powoduje istotną stratę w środkach budżetowych;
w celu zapobiegania oszustwom i jego szkodliwym konsekwencjom dla rynku suszonych winogron, należy znacznie wzmocnić kontrole celne; krajowe organy celne powinny sprawdzać czy przestrzegana jest minimalna cena importowa dla każdej przywożonej partii towaru, a w przypadku nieprzestrzegania tej ceny, nakładać opłatę wyrównawczą która jest ustalana w odniesieniu do skali cen importowych;
ponadto, głównym celem systemu minimalnych cen importowych jest zagwarantowanie niezakłócania rynku wspólnotowego zbyt niskimi cenami po których państwa trzecie oferują swoje produkty; rzeczywiste przestrzeganie minimalnej ceny importowej powinno w skutek tego podlegać weryfikacji, aż do etapu sprzedaży; przy dostarczaniu dowodu przestrzegania minimalnej ceny importowej należy korzystać z dokumentów ustalających cenę odsprzedaży;
ryzyko fałszywego deklarowania cen importowych jest wysokie; dlatego też należy ustanowić specjalną procedurę traktowania przypadków co do których zachodzi podejrzenie złożenia fałszywych zgłoszeń;
w przypadkach rzeczywistego nieprzestrzegania minimalnej ceny importowej, należy zapewnić pobranie opłaty wyrównawczej; w tym celu produkty mogą zostać zwolnione na mocy art. 13 dyrektywy Rady 79/695/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/853/EWG [7] i art. 20 dyrektywy Komisji 82/857/EWG [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 83/371/EWG [9]; importer musi dostarczyć dowód na zgodność z ceną minimalną; należy również określić terminy dostarczenia takiego dowodu;
konieczne jest również wprowadzenie kontroli przywozu a posteriori; właściwe władze Państw Członkowskich muszą przeprowadzać wyrywkowe kontrole około 10 % przywożonych partii towarów; w związku z tym należy wymagać od podmiotów gospodarczych zachowanie odnośnych dokumentów przez czas określony w celu umożliwienia właściwym władzom dostępu do nich; okres taki powinien być ograniczony do trzech lat następujących po roku w którym przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu;
Komisja musi być informowana o kontrolach przeprowadzanych w celu sprawdzenia przestrzegania minimalnych cen importowych;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jej przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Zasady i definicje
Artykuł 1
Uważa się, iż minimalna cena importowa dla suszonych winogron jest przestrzegana w przypadku gdy cena importowa jest nie mniejsza niż minimalna cena importowa obowiązująca w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia cenę importową stanowią następujące czynniki:
a) cena fob w kraju pochodzenia; oraz
b) koszt przewozu i ubezpieczenia do punktu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
2.
Do celów ust. 1 "cena fob" oznacza cenę bieżącą, zapłaconą lub do zapłacenia za ilości produktów w partii, obejmującą koszt załadunku tej partii towaru na środek przewozu w miejscu załadunku wysyłki w kraju pochodzenia i inne koszty poniesione w tym kraju.
Cena fob nie obejmuje kosztu żadnych usług, które ma ponieść sprzedawca od czasu załadunku towarów na środek przewozu.
3.
W przypadku stwierdzenia, że ceny odsprzedaży bezpośredniej, lub poprzez pośredników handlowych, są ponad 15 % niższe od minimalnej ceny za przywożoną partię towaru, za ceny importowe uważa się średnią ważoną tych cen.
4.
Gdy czynniki określone w ust. 1 wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, stosuje się rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1766/85 [10] w sprawie kursów walutowych stosowanych przy ustalaniu wartości celnej.
5.
Cena importowa musi być wykazana w zgłoszeniu o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
6.
Do celów niniejszego rozporządzenia ostatecznym odbiorcą jest albo producent używający odnośnego produktu w celu przetworzenia na produkt objęty kodem CN innym niż wykazane w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu, albo detalista sprzedający wyłącznie konsumentom.
7.
Do celów niniejszego rozporządzenia przywożona partia towarów składa się ze wszystkich produktów będących przedmiotem jednego i tego samego zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 3
Minimalną cenę importową koryguje się o współczynnik pieniężny ustalony, tak aby przeliczyć tą cenę w oparciu o średni kurs walutowy stosowany do jej ustalenia, lub do zmiany pieniężnych kwot wyrównawczych.
Kontrola i opodatkowanie przywozu
Artykuł 4
W każdym przypadku przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu właściwe władze krajowe porównują zadeklarowaną cenę importową z minimalną ceną importową stosowaną do towarów w dniu przyjęcia zgłoszenia.
Gdy cena wykazana na fakturze jest ceną z odroczoną płatnością o okres dłuższy niż trzy miesiące, to cenę wykazaną na fakturze obniża się o 1 % za każdy miesiąc odroczenia przyznanego powyżej tych trzech miesięcy.
Artykuł 5
Gdy cena importowa jest niższa od minimalnej ceny importowej obowiązującej dla tych towarów, właściwe władze krajowe nałożą opłatę wyrównawczą ustaloną w odniesieniu do skali cen importowych.
Specjalna procedura kontrolna
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy władze celne mają uzasadnione wątpliwości, co do tego, czy cena wykazana w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu odzwierciedla rzeczywistą cenę importową, to zażądają one od importera dostarczenia w ciągu sześciu miesięcy dowodu zbycia produktu na warunkach zapewniających przestrzeganie minimalnej ceny importowej, z zastrzeżeniem stosowania art. 13 dyrektywy 79/695/EWG i art. 20 dyrektywy 82/57/EWG.
2.
Właściwe władze mogą przedłużyć termin ustanowiony w ust. 1 maksymalnie o trzy miesiące na podstawie należycie uzasadnionego wniosku złożonego przez podmiot gospodarczy.
Artykuł 7
1.
Uważa się, że minimalna cena importowa jest przestrzegana, jeżeli importer dostarczy dowód w odniesieniu do co najmniej 95 % wwożonej partii towaru stwierdzający, że produkt został sprzedany końcowemu odbiorcy bez dalszego przetwarzania, po zapakowaniu, bezpośrednio lub za pośrednictwem pośredników handlowych, po cenie co najmniej równej minimalnej cenie importowej.
2.
Jeżeli, pomimo wszelkich, podjętych przez importera czynności, dowód od odbiorcy końcowego nie może zostać przedstawiony, właściwe władze mogą przyjąć inny dowód potwierdzający sprzedaż produktu na warunkach wskazujących na przestrzeganie ceny minimalnej.
3.
Specjalną procedurę kontrolną stosuje się z zastrzeżeniem kontroli a posteriori określonych w art. 8–10.
Kontrola a posteriori
Artykuł 8
W związku z kontrolą a posteriori, importer w celu udostępniania do zbadania przez właściwe władze, zachowuje dowód zapłaty sprzedającemu i wszystkie dokumenty handlowe, takie jak faktury, umowy i korespondencja dotyczące kupna i sprzedaży odnośnych produktów, przez przynajmniej trzy lata po roku przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 9
1.
Właściwe władze przeprowadzają kontrole wyrywkowe.
2.
Kontrole muszą być przeprowadzane w każdym roku kalendarzowym dla około 10 % wwożonych partii towarów.
Artykuł 10
W przypadku gdy właściwe władze w trakcie kontroli stwierdzą nieprzestrzeganie minimalnej ceny importowej, władze te nakładają opłaty wyrównawcze pomniejszone o kwoty już uprzednio wpłacone z tytułu opłaty wyrównawczej.
Postanowienia końcowe
Artykuł 11
Raz do roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed upływem pierwszych sześciu miesięcy, o kontrolach przeprowadzonych w roku poprzednim w celu sprawdzenia przestrzegania minimalnych cen importowych.
Artykuł 12
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/85 [11] traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2061/89
z dnia 7 lipca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 1672/89 [2] w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2067/89
z dnia 11 lipca 1989 r.
ustanawiające datę wprowadzenia w życie we Wspólnocie systemu świadectw pochodzenia przewidzianego na mocy Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1983 r. w okresie zawieszenia kontyngentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 678/87 z dnia 26 stycznia 1987 r. w sprawie stosowania systemu świadectw pochodzenia przewidzianego na mocy Międzynarodowej Umowy Kawowej 1983 r. [1], w szczególności jego art. 4,
Rada Międzynarodowej Organizacji Kawy postanowiła na swoim posiedzeniu w dniu 3 lipca 1989 r. zawiesić kontyngenty od dnia 4 lipca 1989 r.;
dlatego uznaje się za właściwe wprowadzenie w życie powyższych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu wprowadzenia w życie Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1983 r. przepisy rozporządzenia (EWG) nr 678/87 stosuje się od dnia 4 lipca 1989 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2122/89
z dnia 14 lipca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3440/84 w sprawie przyłączania urządzeń na włokach, duńskich niewodach i podobnych sieciach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4193/88 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: konsultacje z Norwegią i Szwecją w sprawie połowów w Skagerrak i Kattegat odbyły się w Brukseli w maju 1982 r. oraz w Sztokholmie w listopadzie 1988 r.; ze względu na wyniki tych konsultacji konieczna jest zmiana rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3440/84 [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 955/87 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3440/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
"6.
Nie naruszając ust. 1, zabrania się w Skagerrak i Kattegat używania górnego fartucha worka włoka typu A;
7.
W Skagerrak i Kattegat zabrania się doczepiania górnego fartucha worka włoka do włoków o rozmiarze oczek sieci powyżej 70 milimetrów."
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Worek wzmacniający
1.
Worek wzmacniający jest to walcowata część tkaniny sieciowej otaczająca całkowicie worek włoka, która może być umocowana do worka włoka w pewnych odstępach.
Ma ona co najmniej takie wymiary (długość i szerokość), jak ta część worka włoka, do której jest przyłączona.
2.
Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się w Skagerrak i Kattegat.
3.
Zabrania się stosowania więcej niż jednego wzmacniającego worka z wyjątkiem przypadków doczepienia do włoków o wielkości oczka równej lub mniejszej niż 60 milimetrów, gdzie można używać dwóch worków wzmacniających.
4.
Wielkość oczka musi być równa przynajmniej podwójnej wielkości worka włoka.
W przypadku gdy używany jest drugi worek wzmacniający, rozmiar jego oczka wynosi 120 milimetrów.
5.
Przepisy ust. 6, 7, 8 i 9 stosuje się jedynie w Skagerrak i Kattegat.
6.
Zabrania się doczepiania wzmacniającego worka do włoków o wielkości oczka powyżej 70 milimetrów.
7.
Zabrania się jednoczesnego stosowania worka wzmacniającego i górnego fartucha włoka.
8.
Zabrania się stosowania wzmacniającego worka o wielkości oczek poniżej 80 milimetrów.
9.
Zabrania się stosowania więcej niż jednego wzmacniającego worka z wyjątkiem przypadków doczepienia do włoków o wielkości oczek poniżej 16 milimetrów, gdzie można używać dwóch worków wzmacniających.
Bez względu na ust. 8 wielkość oczek w jednym z tych worków wzmacniających może być mniejsza niż 80 milimetrów, ale nie mniejsza niż 35 milimetrów.
10.
Zabrania się używania worka wzmacniającego przedłużającego przód worka włoka.
11.
Gdy dany worek wzmacniający składa się z odcinków sieci walcowatych, odcinki te nie mogą zachodzić na siebie na więcej niż cztery oczka w miejscach przyłączenia.
12.
Worki wzmacniające doczepione do włoków o wielkości oczek powyżej 60 milimetrów nie mogą rozciągać się powyżej dwóch metrów przed tylną obręcz podnoszącą.
13.
Bez względu na ust. 1 worki wzmacniające o rozmiarach mniejszych od rozmiarów worka włoka mogą być doczepiane do sieci o wielkości oczek równej lub mniejszej niż 60 milimetrów."
3) W art. 11 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W Skagerrak i Kattegat długość klapy nie może rozciągać się we włoku ponad długość 20 oczek."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2123/89
z dnia 14 lipca 1989 r.
ustalające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], znowelizowane rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [2], a zwłaszcza jego art. 4 ust. 6;
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przewiduje określanie wspólnotowej ceny rynkowej bitych świń w oparciu o ceny notowane na rynkach reprezentatywnych;
w celu umożliwienia stosowania tego postanowienia należy sporządzić wykaz rynków reprezentatywnych; przy określaniu cen tusz wieprzowych należy nawiązać do notowań cenowych uzyskanych bezpośrednio z rynków lub ubojni, jak również do notowań cenowych ustalonych w ośrodkach notowań, które to notowania w swojej całości tworzą reprezentatywny rynek dla każdego państwa członkowskiego;
w Niemczech, Danii, Francji, Grecji, Holandii i Zjednoczonym Królestwie ceny płacone przez państwowe i prywatne ubojnie są potwierdzane dla różnych regionów przez jedno lub kilka ośrodków notowań; we Włoszech, Irlandii i Luksemburgu ceny są bezpośrednio notowane w najważniejszych punktach sprzedaży, natomiast w Belgii i w Hiszpanii notowania są ustalane, z jednej strony, w oparciu o średnią notowań rynku i ubojni, a z drugiej w ośrodkach notowań;
niniejsze rozporządzenie ma na celu zastąpienie wykazu utworzonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 43/81 z dnia 1 stycznia 1981 r. ustalającym wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie [3], znowelizowanym rozporządzeniem (EWG) nr 3553/88 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rynkami reprezentatywnymi według art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 są rynki wymienione w załączniku.
Artykuł 2
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 43/81 są formułowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2136/89
z dnia 21 czerwca 1989 r.
ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1495/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3796/81 przewiduje możliwość przyjęcia wspólnych norm handlowych w odniesieniu do produktów rybołówstwa we Wspólnocie, szczególnie w celu wyeliminowania z rynku produktów nieodpowiedniej jakości, a także w celu ułatwiania stosunków handlowych opartych na zasadach uczciwej konkurencji;
przyjęcie tego rodzaju norm dla konserwowanych sardynek powinno przyczynić się do poprawy rentowności ich produkcji we Wspólnocie, rozszerzenia rynków zbytu i ułatwienia zbytu tych produktów;
w tym kontekście niezbędne jest podkreślenie, w szczególności w celu zapewnienia przejrzystości sytuacji na rynku, że produkty określone w niniejszym dokumencie muszą być sporządzone wyłącznie z ryb gatunku Sardina pilchardus Walbaum i muszą zawierać minimalną ilość ryby;
celem zapewnienia dobrej prezentacji wyrobu należy przyjąć kryteria dotyczące przygotowania ryby przed pakowaniem, postaci w jakiej może być sprzedawana, rodzaju zalewy oraz dodatkowych składników, które mogą być stosowane; powyższe kryteria nie mogą jednak uniemożliwiać wprowadzenia nowych produktów do obrotu;
w celu uniknięcia wprowadzania do obrotu produktów nieodpowiedniej jakości należy określić pewne kryteria dotyczące konserwowanych sardynek, które powinny zostać spełnione, aby zostały wprowadzone na rynek Wspólnoty z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi;
dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 86/197/EWG [4] i dyrektywa Rady 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/891/EWG [6], określają szczegółowo dane wymagane dla prawidłowej informacji i ochrony konsumenta w zakresie zawartości opakowań; opis produktu w przypadku konserwowanych sardynek powinien być określony w zależności od zastosowanej obróbki kulinarnej, uwzględniając w szczególności proporcje między poszczególnymi składnikami w produkcie gotowym; w przypadku gdy zalewę stanowi oliwa lub olej, należy ustalić sposób określenia tego składnika;
odpowiedzialność za przyjęcie wszelkich technicznych środków wykonawczych spoczywać będzie na Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa normy regulujące obrót konserwowanymi sardynkami we Wspólnocie.
Artykuł 2
Wprowadzane do obrotu jako konserwowane sardynki i opatrywane opisem handlowym określonym w art. 7 mogą być jedynie produkty spełniające poniższe wymagania:
- objęte kodami CN 16041310 i ex16042050,
- wyprodukowane wyłącznie z ryb gatunku Sardina pilchardus Walbaum,
- zapakowane wraz z odpowiednią zalewą w hermetycznie zamkniętych opakowaniach,
- poddane sterylizacji przy użyciu odpowiedniego przetwarzania.
Artykuł 3
W zakresie niezbędnym z punktu widzenia dobrej prezentacji handlowej sardynki muszą być odpowiednio odgłowione, pozbawione skrzeli, płetwy ogonowej i organów wewnętrznych z wyjątkiem ikry, mlecza i nerek oraz zależnie od przyjętej postaci - pozbawione kręgosłupa i skóry.
Artykuł 4
Konserwowane sardynki mogą być wprowadzane do obrotu w następujących postaciach:
1) sardynki: produkt podstawowy, ryby odgłowione, pozbawione skrzeli, organów wewnętrznych i płetwy ogonowej.
Głowa musi być usunięta przez cięcie przy skrzelach prostopadłe do kręgosłupa;
2) sardynki bez ości: tak jak produkt podstawowy określony w pkt 1, lecz dodatkowo pozbawione kręgosłupa;
3) sardynki bez skóry i ości: tak jak produkt podstawowy określony w pkt 1, lecz dodatkowo pozbawione skóry i kręgosłupa;
4) filety z sardynki: płaty mięsa otrzymane w wyniku cięć równoległych do kręgosłupa, wzdłuż całego ciała ryby lub jego części po usunięciu kręgosłupa, płetw i brzegu komory brzusznej.
Filety mogą być ze skórą lub bez;
5) korpusy sardynek: części sardynek sąsiadujące z głową, mierzące nie mniej niż 3 cm długości, otrzymane z produktu podstawowego określonego w pkt 1 przez cięcia poprzeczne przez kręgosłup;
6) jakakolwiek inna postać, pod warunkiem że różni się ona w sposób istotny od postaci określonych w pkt 1–5.
Artykuł 5
Do celów opisu handlowego ustanowionego w art. 7 należy wprowadzić rozróżnienie między następującymi zalewami zawierającymi inne dodatkowe składniki lub ich pozbawionymi:
1) oliwa z oliwek;
2) inne rafinowane oleje roślinne, w tym oliwa z oliwek pochodząca z wtórnej ekstrakcji, użyte samodzielnie bądź w mieszankach;
3) sos pomidorowy;
4) sos własny (płyn wypływający z ryby w trakcie gotowania), roztwór soli lub woda;
5) marynata z zawartością lub bez zawartości wina;
6) jakakolwiek inna zalewa, pod warunkiem że różni się ona w sposób istotny od innych zalew określonych w pkt 1–5.
Zalewy te mogą występować w różnych połączeniach z zastrzeżeniem, że oliwa z oliwek nie może być mieszana z innymi olejami.
Artykuł 6
1.
Po sterylizacji produkty wewnątrz opakowania muszą spełniać następujące kryteria minimalne:
a) dla postaci określonych w art. 4 pkt 1–5 sardynki bądź części sardynek muszą posiadać następujące cechy:
- być w miarę jednakowej wielkości, ułożone w opakowaniu w uporządkowany sposób,
- być łatwe do oddzielenia od siebie,
- być wolne od znacznych pęknięć w ścianie brzusznej,
- ich mięso nie powinno być popękane lub rozdarte,
- ich mięso powinno być wolne od zażółcenia tkanek, z wyjątkiem bardzo niewielkich oznak zażółcenia,
- zawierać mięso o normalnej konsystencji.
Mięso nie powinno być zbyt włókniste, miękkie ani gąbczaste,
- zawierać mięso koloru jasnego bądź różowawego, bez zaczerwienień w okolicy kręgosłupa, z wyjątkiem bardzo niewielkich tego oznak;
b) zalewa musi odpowiadać pod względem barwy i konsystencji opisowi i użytym składnikom.
W przypadku zalewy olejowej olej nie powinien zawierać więcej niż 8 % wagi netto wodnistej zawiesiny;
c) produkt musi odznaczać się zapachem i smakiem charakterystycznym dla gatunku Sardina pilchardus Walbaum i dla stosowanej zalewy oraz być wolny od jakichkolwiek nieprzyjemnych zapachów bądź smaku, w szczególności goryczy i posmaku świadczącego o utlenieniu lub zjełczeniu;
d) produkt nie może zawierać jakichkolwiek zanieczyszczeń obcych;
e) w przypadku produktu zawierającego ości kręgosłup musi dać się łatwo oddzielić od mięsa i musi być kruchy;
f) produkty pozbawione skóry i ości muszą być wolne od jakichkolwiek ich śladów.
2.
Opakowanie musi być wolne od przejawów zewnętrznego utleniania się i odkształceń, tak by zapewnić atrakcyjny wygląd produktu.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektyw 79/112/EWG i 76/211/EWG opis produktu na opakowaniu sardynek konserwowanych musi odzwierciedlać proporcje między wagą sardynek w opakowaniu po sterylizacji a wagą netto produktu, przy czym obydwie wartości są wyrażone w gramach.
a) Dla ryb w postaci określonych w art. 4 pkt 1–5 stosunek ten nie jest niższy, niż:
- 70 % w przypadku zalew określonych w art. 5 pkt 1, 2, 4 i 5,
- 65 % w przypadku zalewy określonej w art. 5 pkt 3,
- 50 % w przypadku zalewy określonej w art. 5 pkt 6.
Przy zachowaniu zgodności z powyższymi wartościami opis produktu powinien odpowiadać prezentacji sardynki w oparciu o odpowiedni opis określony w art. 4.
Oznaczenie zalewy stanowi niezbędną część opisu produktu.
W przypadku zalewy z oliwy lub oleju opis musi zawierać jedno z powyższych wyrażeń:
- "w oliwie z oliwek" w przypadku stosowania oliwy,
lub
- "w oleju roślinnym" w przypadku stosowania innych rafinowanych olejów roślinnych, w tym oliwy z oliwek pochodzącej z wtórnej ekstrakcji, bądź mieszanki różnych olejów,
lub
- "w oleju…", z podaniem nazwy rośliny oleistej, z której otrzymano olej.
b) Dla postaci określonych w art. 4 pkt 6 stosunek wagowy określony w akapicie pierwszym musi wynosić nie mniej niż 35 %.
c) W przypadku obróbki kulinarnej innej niż określona w lit. a) opis produktu musi wskazywać szczególne rodzaje tej obróbki.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 lit. b) tiret drugie niniejszego artykułu produkty, w których użyto homogenizowanego mięsa sardynek, w tym pozbawionego struktury mięśniowej, mogą zawierać mięso innych gatunków ryb poddanych identycznej obróbce, pod warunkiem że udział sardynek nie jest mniejszy niż 25 %.
d) Opis produktu określony w niniejszym artykule zarezerwowany jest dla produktów określonych w art. 2.
Artykuł 8
W miarę potrzeby Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81, niezbędne środki w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności plan pobierania próbek celem stwierdzenia zgodności partii produktów z wymogami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2141/89
z dnia 14 lipca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów do kodów CN 39211100 i 48101200
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1672/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji następujących towarów:
1. panele lekkie o kształcie prostokątnym lub kwadratowym, wykonane z płyty polistyrenu porowatego, pokrytej po obu stronach arkuszami papieru.
Całkowita grubość papieru wynosi mniej niż 10 % całkowitej grubości artykułu;
2. panele lekkie o kształcie prostokątnym lub kwadratowym, wykonane z warstw polistyrenu porowatego, pokryte po obu stronach arkuszami białego papieru powleczonego kaolinem, niezawierające włókien otrzymanych w wyniku obróbki mechanicznej i ważących więcej niż 150 g/m2.
Całkowita grubość papieru wynosi co najmniej 10 % całkowitej grubości artykułu;
Nomenklatura Scalona załączona do wyżej wymienionego rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 odnosi do kodu 39211100"inne płyty, arkusze, taśmy, folie i paski, z tworzyw sztucznych: — komórkowych: — z polimerów styrenu", do kodu 48101200"papier i tektura — powleczone po obu stronach kaolinem lub innymi substancjami nieorganicznymi — w zwojach lub w arkuszach, z rodzaju używanych do pisania, druku lub innych celów graficznych, niezawierające włókien otrzymanych w wyniku obróbki mechanicznej lub w których takie włókna nie stanowią więcej niż 10 % całkowitej zawartości włókien, ważących więcej niż 150 g/m2"; w celu klasyfikacji wyżej wymienionych towarów należy wziąć pod uwagę wspomniane kody CN;
powyższe towary wykonane są z dwóch różnych materiałów i powinny być, na mocy ogólnej reguły 3 b) dla interpretacji Nomenklatury Scalonej, klasyfikowane według materiału decydującego o ich zasadniczym charakterze;
zgodnie ze swoim składem wyżej wymienione towary mogą być jednoznacznie objęte tylko działem 39 lub działem 48; zaleca się dokonanie rozróżnienia tych dwóch działów według kryterium całkowitej grubości arkuszy papieru pokrywającego obie strony płyty lub warstwy polistyrenu w stosunku do całkowitej grubości towaru; pożądane jest ustalenie całkowitej grubości papieru na mniej niż 10 % (klasyfikacja do działu 39) lub na 10 % lub więcej (klasyfikacja do działu 39);
z zastrzeżeniem przepisów uwagi 10 do działu 39 i uwagi 7 do działu 48, kryterium klasyfikacyjne stosowane w niniejszym rozporządzeniu obowiązuje niezależnie od typu tworzywa sztucznego komórkowego objętego kodami CN 39211100-39211990, z jednej strony, oraz od typu papieru objętego odpowiednimi pozycjami działu 48, z drugiej strony;
niniejsze rozporządzenie obejmuje pozycje 1 i 2 w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3564/88 z dnia 16 listopada 1988 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [3], w związku z tym należy je skreślić;
Komitet ds. Nomenklatury nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane poniżej klasyfikowane są zgodnie z kodami CN wskazanymi w odniesieniu do każdego z nich:
1. _BAR_ Panele lekkie o kształcie prostokątnym lub kwadratowym wykonane z płyty polistyrenu porowatego, pokrytej po obu stronach arkuszami papieru.
Całkowita grubość papieru wynosi mniej niż 10 % całkowitej grubości artykułu _BAR_ 39211100 _BAR_
2. _BAR_ Panele lekkie o kształcie prostokątnym lub kwadratowym, wykonane z warstw polistyrenu porowatego, pokryte po obu stronach arkuszami białego papieru powleczonego kaolinem, niezawierające włókien otrzymanych w wyniku obróbki mechanicznej i ważących więcej niż 150 g/m2.
Całkowita grubość papieru wynosi co najmniej 10 % całkowitej grubości artykułu _BAR_ 48101200 _BAR_
Artykuł 2
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3564/88 dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej skreśla się pozycje 1 i 2.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2159/89
z dnia 18 lipca 1989 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1119/89 [2], w szczególności jego art. 14g,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
tytuł IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 przewiduje różne szczególne środki w celu poprawy nieodpowiednich warunków w zakresie produkcji i sprzedaży niektórych orzechów i chleba świętojańskiego; przewidziane formy pomocy przyznaje się organizacjom producentów, którym przyznano szczególne uznanie i które przedłożyły plan poprawy jakości produktu i sprzedaży, do zatwierdzenia przez właściwe władze krajowe;
należy wyjaśnić, że takie szczególne uznanie nie jest uzależnione od poprzedniego uznania na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72; przyznaje się je niezależnie od tego ostatniego, po spełnieniu szczególnych warunków, ustanowionych w celu jego przyznania;
warunki określone dla przyznawania uznania muszą dawać wystarczającą pewność, że organizacje producentów otrzymujące pomoc wspólnotową będą się przyczyniały poprzez zakres, czas trwania ich działalności oraz sam sposób funkcjonowania, do oczekiwanej poprawy warunków produkcji i sprzedaży rozpatrywanych produktów; w celu zapewnienia pewnej stabilności danych organizacji producentów, należy wyznaczyć minimalne granice dotyczące liczby członków oraz produkowanych ilości orzechów i chleba świętojańskiego, w zależności od właściwości różnych regionów Wspólnoty; w tym samym celu, konieczne jest ustanowienie wymogu, aby statuty tych organizacji zawierały klauzule jasno stwierdzające, że producenci mają kontrolować decyzje i sprawdzać sposób funkcjonowania organizacji oraz klauzule ustanawiające sankcje za naruszenie uzgodnionych zasad;
w celu zapewnienia skutecznego i poprawnego gospodarowania, pomoc przyznawaną przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę na plany poprawy jakości oraz regulacje dotyczące obrotu należy wykorzystywać tylko do finansowania plantacji marginalnych; należy nawet określić minimalną powierzchnię wyspecjalizowanych sadów dla poszczególnych regionów produkcji;
należy określić definicje poszczególnych rodzajów środków, jakie mają zostać uwzględnione w planach, których podstawowym celem jest poprawa jakości produkcji przyjęta na mocy art. 14d rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72; pomimo że zatwierdzanie planów należy do kompetencji władz krajowych, zapewnienie realizacji celów zawartych w rozporządzeniach wymaga konsultacji i współpracy administracyjnej z Komisją, co w razie konieczności ma umożliwić Komisji postawienie wymogu wprowadzenia zmian do projektu planu lub nawet podjęcie odmownej decyzji w odniesieniu do przyznania krajowej lub wspólnotowej pomocy finansowej;
należy wyraźnie określić, które środki mające na celu rozwój i poprawę spożycia i wykorzystania we Wspólnocie orzechów i chleba świętojańskiego można objąć pomocą finansową Wspólnoty; w tym celu, przedkładane plany muszą gwarantować realizację interesów Wspólnoty, skuteczność podejmowanych środków i ich bezpośredni lub pośredni wpływ na wzrost spożycia i wykorzystania danych produktów; plany muszą być przedkładane przez organizacje lub grupy zawodowe posiadające doświadczenie techniczne, lub przez przedstawicieli danego sektora gospodarki; w przypadku gdy Komisja nie przewidziała inaczej, wykonanie lub bezpośredni nadzór nad pracami ze strony organizacji lub grupy, która przedkłada plan, można uznać za gwarancję dobrej woli stron zawierających umowę z Komisją; w umowie należy zastrzec różne zasady regulujące kwestie wywiązania się ze zobowiązań;
należy ustanowić niektóre ogólne zasady finansowania pomocy ze środków Sekcji Gwarancji EFOGR, zgodnie z tytułem IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72; należy wyraźnie określić, że Państwa Członkowskie mogą wypłacać środki z pomocy wspólnotowej wyłącznie po, a w żadnym wypadku nie przed wypłaceniem pomocy krajowej, oraz po przeprowadzeniu odpowiednich kontroli;
pomoc na realizację planów poprawy jakości oraz ustalenia dotyczące sprzedaży należy wypłacać raz do roku, na podstawie faktycznie wykonanych prac, zgodnie z zatwierdzonymi planami; maksymalną kwotę pomocy liczonej od hektara, ustaloną na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 [5], przelicza się na daną walutę krajową według rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego pierwszego dnia każdego roku gospodarczego, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1676/85;
dla celów wdrożenia różnych szczególnych środków, o których mowa, organizacje producentów otrzymujące pomoc należy koniecznie zobowiązać do przekazywania organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, dokładnych i szczegółowych informacji, według ustalonego harmonogramu, w celu umożliwienia mu kontroli w zakresie wywiązywania się przez organizacje producentów z podjętych zobowiązań;
sam obowiązek przekazywania informacji, który spoczywa na beneficjencie, nie stanowi gwarancji właściwego gospodarowania odnośnymi środkami; w związku z tym, należy wyraźnie określić jakie kontrole dokumentów i kontrole na miejscu mają przeprowadzać władze krajowe w związku z różnymi formami pomocy, przewidzianymi w tytule IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72;
najpoważniejsze uchybienia wobec zobowiązań określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 lub w niniejszym rozporządzeniu muszą podlegać odpowiednim sankcjom;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Organizacje producentów, których działalność polega na produkcji i sprzedaży orzechów i/lub chleba świętojańskiego,
- które uzyskały szczególne uznanie zgodnie z tytułem I, oraz
- które przedłożyły plan poprawy jakości i sprzedaży, spełniający wymogi tytułu II i zatwierdzony przez zainteresowane Państwo Członkowskie,
mogą zostać objęte szczególnymi środkami przewidzianymi w tytule IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, na zasadach ustanowionych w tytułach II, III, i IV niniejszego rozporządzenia.
2.
Na warunkach ustanowionych w tytułach IV i V, Wspólnota przyczynia się do finansowania środków mających na celu poprawę spożycia i wykorzystania wyżej wymienionych produktów.
TYTUŁ I Szczególne uznanie organizacji producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyznają szczególne uznanie organizacjom i grupom producentów (zwanym dalej "organizacjami producentów"), których działalność polega na produkcji i sprzedaży orzechów i/lub chleba świętojańskiego, oraz które:
1. powstały z inicjatywy samych producentów, w celu realizacji, w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego, celów określonych w art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1035/72;
2. nakładają na swych członków obowiązki wymienione w niniejszym artykule;
3. udostępniają swoim członkom środki techniczne do działań poprzedzających sprzedaż, łącznie ze składowaniem i pakowaniem odnośnych produktów;
4. których statuty:
a) nakładają na producentów obowiązek sprzedaży całej produkcji orzechów i/lub chleba świętojańskiego poprzez organizację producentów;
b) zawierają przepisy zapewniające producentom możliwość kontrolowania organizacji i podejmowanych przez nią decyzji;
c) ustanawiają sankcje za naruszenie zasad organizacji przez zrzeszonych w niej producentów;
d) nakładają na producentów obowiązek:
- członkostwa w organizacji producentów przez okres co najmniej trzech lat,
- przedkładania wypowiedzenia członkostwa z co najmniej 12 miesięcznym wyprzedzeniem;
e) zawierają przepisy dotyczące składek członkowskich;
5. dostarczają dowody co do wystarczającego poziomu działalności gospodarczej, wraz z podaniem:
- minimalnej liczby producentów,
- minimalnej wielkości produkcji według poszczególnych produktów i regionów produkcji (załącznik I);
6. składają pisemne zobowiązanie do przedłożenia planu poprawy jakości i sprzedaży zgodnie z tytułem II;
7. prowadzą oddzielną księgowość dla działalności odnoszącej się do orzechów i/lub chleba świętojańskiego.
Artykuł 3
1.
Organizacje producentów składają wniosek o szczególne uznanie właściwym władzom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, wraz ze świadectwem rejestracji i szczegółowymi informacjami wymienionymi w załączniku II.
2.
Właściwe władze sprawdzają prawdziwość podanych informacji szczegółowych, poprzez kontrolę dokumentów i kontrole na miejscu.
W wątpliwych przypadkach, właściwe władze przeprowadzają stosowne kontrole w celu zapewnienia zgodności z warunkami ustanowionymi w art. 2.
3.
Szczególne uznanie przyznaje się w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem opóźnienia spowodowanego zdobywaniem dodatkowych informacji.
4.
Każdego roku, przed 1 listopada, organizacje producentów zobowiązane są przedłożyć właściwej władzy uaktualnioną wersję szczegółowych informacji wymienionych w załączniku II.
Artykuł 4
Przynajmniej raz na trzy lata, właściwa władza przeprowadza okresowe kontrole w celu zapewnienia poprawnego działania organizacji producentów, uznanych zgodnie z art. 3, oraz przestrzegania przez nie warunków ustanowionych w odniesieniu do ich uznania.
Właściwa władza wycofuje szczególne uznanie w przypadku stwierdzenia że:
- nie zostały spełnione zobowiązania warunkujące uznanie,
- szczegółowe informacje, określone w art. 3 ust. 4, nie zostały przekazane,
- przekazane informacje szczegółowe zostały umyślnie sfałszowane.
Artykuł 5
Każdego roku, do 31 grudnia, zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
1. wykaz organizacji producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego, którym przyznano szczególne uznanie,
2. odpowiednio wypełniony formularz przedstawiony w załączniku II, w odniesieniu do każdej organizacji producentów.
TYTUŁ II Plan poprawy jakości i sprzedaży
Artykuł 6
Dla celów niniejszego rozporządzenia "jednolita i zwarta powierzchnia upraw orzechów i/lub chleba świętojańskiego", dalej zwana "sadem", oznacza plantację, która nie jest przedzielona innymi uprawami lub plantacjami i która również tworzy geograficzną całość.
Za sad nie uznaje się pojedynczego przydrożnego rzędu drzew orzechowych i/lub chleba świętojańskiego bądź innych upraw.
Powierzchnia sadów uwzględniana dla celów stosowania niniejszego tytułu i przyznawania pomocy finansowej ze strony Państwa Członkowskiego i Wspólnoty nie może być mniejsza niż 0,20 hektara.
Artykuł 7
Plan poprawy jakości i sprzedaży, dalej zwany "planem", do wykonania którego zobowiązuje się organizacja producentów, w odniesieniu do części lub wszystkich sadów swoich członków, ma przewidywać jeden lub kilka rodzajów środków prowadzących do długoterminowej poprawy wydajności:
- karczowanie drzew orzechowych i/lub chleba świętojańskiego, po którym następuje ponowne sadzenie,
- zmiana uprawianych odmian,
- poprawa technik uprawy, utrzymania i przecinania sadów,
- poprawa genetyczna i certyfikacja, stymulacja i zapylanie,
- przygotowanie, użyźnianie i ulepszanie gleby,
- planowanie zwalczania i zwalczanie szkodników,
- zapewnienie wsparcia technicznego członkom organizacji, w formie szkoleń i poradnictwa w zakresie prowadzenia upraw,
- zakup i wykorzystanie sprzętu w celu przygotowania produktów do wprowadzenia na rynek, składowania i pakowania ich,
- pomoc techniczna w zakresie prowadzenia działalności handlowej.
Pomoc ustanowiona w niniejszym rozporządzeniu nie obejmuje środków uzasadniających pomoc finansową na mocy regulacji strukturalnych.
Artykuł 8
1.
Organizacje producentów przedkładają projekt planu do zatwierdzenia przez właściwą władzę wyznaczoną przez Państwo Członkowskie, w formie przedstawionej w załączniku III, wraz ze wszystkimi dokumentami towarzyszącymi.
Do wykonania planu można przystąpić wyłącznie po jego zatwierdzeniu przez właściwą władzę krajową.
2.
Właściwa władza podejmuje decyzję w odniesieniu do projektu planu w terminie pięciu miesięcy od otrzymania projektu.
Wnioski o wprowadzenie zmian, określone w ust. 3 lit. b) przerywają okres oczekiwania.
Właściwa władza:
- wykorzystuje wszystkie właściwe środki, łącznie z kontrolami na miejscu, w celu sprawdzenia dokładności dostarczonych informacji, dotyczących stanu i składu sadów należących do członków organizacji producentów w chwili przedłożenia planu,
- sprawdza zgodność planu z wzorem przedstawionym w załączniku III, oraz z celami nakreślonymi w niniejszym tytule,
- kontroluje spójność projektu pod względem ekonomicznym i jego uzasadnienie techniczne, zasadność kosztorysu i planu finansowania oraz harmonogram wykonania.
Przed końcem drugiego miesiąca od otrzymania projektu planu, właściwa władza przekazuje Komisji plany, które jej zdaniem można zatwierdzić na mocy przepisów art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, wraz z ogólną oceną dotyczącą ich zgodności z kryteriami określonymi w poprzednim akapicie tiret trzecie.
W terminie 60 dni od otrzymania projektów planów Komisja, w razie konieczności, przekazuje właściwej władzy wniosek o odrzucenie planów lub o wprowadzenie do nich zmian.
3.
Właściwa władza:
a) zatwierdza plany, jeżeli spełniają one wymogi art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 oraz wymogi niniejszego tytułu;
b) wnioskuje o wprowadzenie zmian do projektów, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji.
Zatwierdzić można wyłącznie projekt, do którego wprowadzono wymagane zmiany;
c) odrzuca plany z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji.
4.
W przypadku wniosku o zmianę planu ze względów technicznych lub w związku z chęcią rozszerzenia powierzchni, którą dany plan obejmuje, szczególnie w następstwie zwiększenia liczby przynależnych producentów, właściwa władza podejmuje decyzję zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Niemniej jednak, termin realizacji zmienionego planu nie może przekroczyć okresu ustanowionego pierwotnie.
5.
W trakcie realizacji planu właściwa władza przeprowadza okresowe kontrole, za pomocą sprawozdań, które corocznie otrzymuje od organizacji producentów oraz poprzez kontrole na miejscu, kontrolowanie postępu w realizacji zatwierdzonego planu, zgodności wykonanych prac z wymogami technicznymi i finansowymi, jak również dokładności przedłożonych dokumentów towarzyszących.
Każdy plan w trakcie realizacji poddawany jest przynajmniej dwóm kontrolom na miejscu.
Artykuł 9
Każdego roku, najpóźniej do 31 grudnia, właściwa władza kieruje do Komisji sprawozdanie dotyczące postępu z wykonania zatwierdzonych planów i wyników przeprowadzonych kontroli, a w przypadku wystąpienia trudności w wykonaniu, które mogłyby zagrozić wypełnieniu zobowiązań podjętych przez organizację producentów, przekazuje Komisji wszystkie odnośne informacje.
TYTUŁ III Pomoc na tworzenie organizacji producentów i ustanowienie funduszu odnawialnego
Artykuł 10
Dla celów obliczania dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów, przewidzianej w art. 14b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72:
1. uwzględnia się ilości produktów niełuskanych; w przypadku chleba świętojańskiego są to ilości produktów w strąku;
2. za ilości sprzedawane, uważa się ilości faktycznie sprzedane w pierwszym roku gospodarczym po uzyskaniu szczególnego uznania.
Artykuł 11
W celu uzyskania szczególnej pomocy na ustanowienie funduszu odnawialnego, przewidzianej w art. 14c rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72, organizacje producentów przekazują właściwej władzy informacje dotyczące:
1. struktury kapitałowej funduszu odnawialnego oraz dowody udziału organizacji w tym kapitale;
2. ustaleń dotyczących finansowania funduszu odnawialnego, aby mógł on poprawnie funkcjonować, w celu realizacji celów ustanowionych w art. 4c ust. 2; dowodem w tym przypadku mogą być na przykład wyciągi z osobnego konta bankowego;
3. dokumentów towarzyszących, potwierdzające wartość sprzedanej produkcji:
- w pierwszym roku gospodarczym od daty szczególnego uznania, lub
- w innym roku gospodarczym od daty szczególnego uznania.
Wartość sprzedanej produkcji ustala się na podstawie:
- wielkości rocznej sprzedaży w trakcie wspomnianego roku gospodarczego,
- średnich cen producenta uzyskanych w trakcie tego roku gospodarczego.
Artykuł 12
W okresie trzech lat gospodarczych od wypłacenia pomocy zgodnie z art. 18, właściwa władza przeprowadza kontrole mające na celu zapewnić:
- funkcjonowanie i zasilanie funduszu zgodne z informacjami przekazanymi na mocy art. 11 ust. 2,
- odtworzenie funduszu na początku każdego roku gospodarczego.
W celu przestrzegania tego zobowiązania można wziąć za podstawę wartość zapasów produktów.
Do celów kontroli organizacja producentów zobowiązana jest przechowywać przez cały czas do dyspozycji właściwej władzy wyciągi bankowe i dokumenty towarzyszące, potwierdzające operacje przeprowadzone w związku z funkcjonowaniem funduszu.
TYTUŁ IV Środki promocyjne
Artykuł 13
1.
Środki mające na celu zwiększenie i poprawę spożycia oraz wykorzystania we Wspólnocie orzechów i/lub chleba świętojańskiego, przewidziane w art. 4e rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, obejmują:
- badania rynku,
- poszukiwanie nowych możliwości zbytu,
- badania gospodarcze odnoszące się do projektów opakowań i prezentacji,
- organizację kontaktów między różnymi podmiotami gospodarczymi,
- organizację i uczestnictwo w targach i innych imprezach handlowych,
- środki promocyjne, inne niż kampanie reklamowe,
- badania i ankiety wśród konsumentów,
- publikacje specjalistyczne,
- badania właściwości odżywczych i dietetycznych.
2.
Aby uzyskać finansowanie ze strony Wspólnoty, proponowane środki muszą:
- szczególnie podkreślać wspólnotowe pochodzenie produktów,
- obejmować znaczny zakres w kategoriach sytuacji na rynku i tendencji rynkowych,
- dawać gwarancje ich należytej realizacji,
- zostać przedstawione przez organ posiadający szczególne i udokumentowane doświadczenie techniczne lub przez stowarzyszenie lub grupę reprezentującą różne sektory handlu czy danej działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Propozycje środków pochodzą od organów, stowarzyszeń lub grup działających we Wspólnocie.
Środki nastawione na określone marki handlowe lub odnoszące się do określonego kraju albo regionu produkcji nie kwalifikują się.
Artykuł 14
Z wyjątkiem sytuacji, w której Komisja podejmuje inną decyzję, do realizacji środków zobowiązana jest organizacja, stowarzyszenie lub grupa, która przedstawiła projekt.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy finansowania środków podjętych wyłącznie po zatwierdzeniu projektu planu przez Komisję.
Koszty ogólne poniesione w związku ze środkami pokrywa się tylko w granicach procentowych określonych w umowie zawartej z Komisją.
Artykuł 15
1.
Propozycje środków przedkłada się Komisji w dwóch egzemplarzach, najpóźniej do 31 grudnia każdego roku.
2.
Propozycje muszą zawierać przynajmniej następujące informacje:
a) tytuł propozycji, czyli odniesienie do stosownego środka lub środków wymienionych w art. 13;
b) nazwisko lub nazwę handlową podmiotu składającego propozycję;
c) krótką prezentację proponowanego środka, wraz ze wstępem, wyraźnie określającym cele (identyfikacja problemu, zamierzone cele, strategia, itd.):
- oczekiwane wyniki, w szczególności pożądany wpływ środka na sprzedaż i konsumpcję danych produktów,
- kolejne etapy realizacji i harmonogram wykonania;
d) koszt proponowanego środka lub środków, wyrażony w ecu i bez podatku, ze wskazaniem podziału danej sumy na poszczególne pozycje (w razie potrzeby, na podstawie porównawczych kosztorysów) i odpowiedni plan finansowania;
e) w miarę potrzeb, ostatnie sprawozdanie z działalności danej organizacji lub grupy.
3.
Do 1 czerwca następnego roku, Komisja informuje zainteresowaną organizację, stowarzyszenie lub grupę o decyzji podjętej w sprawie jej propozycji.
Komisja zawiera umowy dotyczące środków określonych w art. 14, ze stronami, których propozycje zostały wybrane.
Artykuł 16
1.
Na wniosek jednostki otrzymującej pomoc, wpłaca się zaliczkę w wysokości do 50 % wspólnotowego udziału w kosztach środka, począwszy od czwartego miesiąca od podpisania umowy określonej w art. 14 i po przedstawieniu odpowiednich dokumentów towarzyszących.
Wypłata zaliczek jest uwarunkowana wniesieniem na rzecz Komisji zabezpieczenia o takiej samej wartości.
Uwolnienie zabezpieczenia następuje wyłącznie za zgodą Komisji.
2.
Wypłata reszty wkładu Wspólnoty uwarunkowana jest poprawnym wykonaniem umowy i przedłożeniem, najpóźniej w terminie trzech miesięcy od zakończenia realizacji projektu, sprawozdania sporządzonego przez jednostkę otrzymującą pomoc, oceniającego wyniki danego środka lub środków.
Artykuł 17
Jednostki otrzymujące pomoc przekazują Komisji, z własnej inicjatywy lub na żądanie, wszelkie informacje dotyczące wykonania planów, oraz zobowiązane są poddać się wszelkim kontrolom lub inspekcjom przeprowadzanym przez Komisję.
TYTUŁ V Przepisy ogólne i finansowe
Artykuł 18
Właściwa władza krajowa, po sprawdzeniu zgodności z przepisami art. 11, wypłaca organizacjom producentów, w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, kwotę szczególnej pomocy na utworzenie funduszu odnawialnego, obejmującej zarówno pomoc Państwa Członkowskiego jak i Wspólnoty.
Artykuł 19
W celu otrzymania wspólnotowej pomocy na realizację planów poprawy jakości i sprzedaży, organizacje producentów przedkładają na koniec każdego okresu referencyjnego wniosek o przyznanie pomocy, skierowany do właściwej władzy krajowej.
Przez "okres referencyjny" rozumie się każdy roczny okres wykonania planu, rozpoczynający się w rocznicę zatwierdzenia tego planu.
Wnioski o przyznanie pomocy składa się corocznie, zgodnie z załącznikiem IV, w terminie dwóch miesięcy od rocznicy zatwierdzenia planu oraz załącza się do nich faktury i całą pozostałą dokumentację dowodową odnoszącą się do wykonanych prac.
Artykuł 20
Corocznie, w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku o przyznanie pomocy, właściwe władze Państw Członkowskich, po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy oraz po sprawdzeniu dokumentacji dowodowej, wypłacają kwotę pomocy Państwa Członkowskiego i Wspólnoty, zgodnie z art. 14d ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Artykuł 21
W celu corocznego przeliczenia na walutę krajową maksymalnej kwoty pomocy na hektar upraw, określonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89, stosuje się rolniczy kurs przeliczeniowy, obowiązujący pierwszego dnia roku gospodarczego rozpoczynającego się w trakcie okresu referencyjnego.
Artykuł 22
1.
W przypadkach, w których dana kwota pomocy została nienależnie wypłacona, Państwa Członkowskie, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, zobowiązane są odzyskać wypłacone kwoty, powiększone o odsetki naliczane począwszy od daty wypłacenia pomocy, do dnia jej rzeczywistego odzyskania.
Stosuje się przy tym stopę procentową, jaka obowiązuje w odniesieniu do analogicznych operacji windykacyjnych na mocy prawa krajowego.
Państwa Członkowskie zobowiązane są odzyskać wszystkie kwoty pomocy wypłacone zgodnie z tytułem IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 na rzecz organizacji producentów, które zaprzestały działalności przed końcem trzeciego roku następującego od daty szczególnego uznania, określonego w tytule I niniejszego rozporządzenia lub wypłaconych na rzecz organizacji producentów, którym wycofano szczególne uznanie na mocy art. 4.
2.
Odzyskane kwoty pomocy przekazuje się agencjom lub działom płatniczym, które odejmują je od wydatków finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa, proporcjonalnie do finansowania przez Wspólnotę.
3.
Komisja ponosi skutki finansowe wynikające z niemożliwości odzyskania wypłaconych kwot, proporcjonalnie do finansowania przez Wspólnotę.
Artykuł 23
Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć czynności konieczne w celu karania poważnych uchybień w stosunku do wypełniania zobowiązań i obowiązków wynikających z umowy, zawartej na mocy tytułu IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 i niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ VI Przepisy końcowe
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 2218/89
z dnia 18 lipca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po uzyskaniu opinii grupy ekspertów, powołanej przez Komitet Naukowo-Techniczny [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik do rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 [4] zawiera pozycje odnoszące się do maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia środków spożywczych i pasz;
jednakże dla niektórych z tych pozycji nie ustalono maksymalnych poziomów skażenia do czasu podjęcia decyzji przez Radę w późniejszym terminie, po wykonaniu dodatkowych prac, głównie przez ekspertów naukowych;
Komisja przedłożyła Radzie dwa komunikaty, odpowiednio w dniach 14 czerwca i 9 grudnia 1988 r., które miały na celu uzupełnienie załącznika do wspomnianego wyżej rozporządzenia; ich projekty sporządzono po konsultacji z grupą ekspertów określoną w art. 31 Traktatu;
istnieje więc potrzeba uzupełnienia załącznika do niniejszego rozporządzenia;
pewne inne informacje, zawarte w wymienionym załączniku, również powinny zostać zmienione w świetle najnowszych prac naukowych w tej dziedzinie;
wydaje się wskazane połączenie poziomów oraz innych informacji zawartych w wymienionym załączniku i zawarcia ich w jednej tabeli;
z uwagi na dalsze planowane prace wydaje się również wskazane zastrzeżenie, że procedura wymieniona w art. 7 rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 powinna być stosowana także do ustalania maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia dla pasz; zatem należy stosownie uzupełnić wspomniane rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 7 rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, wykaz środków spożywczych używanych w mniejszych ilościach wraz z maksymalnymi poziomami skażenia, jakie się do nich stosują, oraz maksymalne poziomy skażenia pasz są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, która będzie stosowana na zasadzie analogii.
W tym celu powołuje się komitet doraźny" .
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2219/89
z dnia 18 lipca 1989 r.
w sprawie specjalnych warunków wywozu środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze co następuje: zgodnie z decyzją Rady 87/600/Euratom z dnia 14 grudnia 1987 r., w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku zdarzenia radiacyjnego [2], lub na podstawie Konwencji Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) z dnia 26 września 1986 r. w sprawie Wczesnego Powiadamiania o Awarii Jądrowej, Komisja musi być informowana o każdym wypadku jądrowym lub o niezwykle wysokich poziomach promieniotwórczości;
Rada przyjęła rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom) nr 2218/89 [4];
maksymalne dozwolone poziomy ustanowione tym rozporządzeniem uwzględniają najnowsze, międzynarodowe opinie naukowe oraz odzwierciedlają potrzebę uniknięcia wszelkich rozbieżności w uregulowaniach międzynarodowych;
rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 22 grudnia 1987 r., przyjęta w tym samym czasie co rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87, przewiduje wprowadzanie konkretnych przepisów, regulujących wywóz środków spożywczych;
po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego, nie można zezwolić na wywóz do państw trzecich produktów o poziomach skażenia przekraczających maksymalne dozwolone poziomy skażenia dla produktów przeznaczonych do spożycia w obrębie Wspólnoty; w takich szczególnych okolicznościach trudno jest w praktyce odmiennie traktować produkty, w zależności od ich docelowego miejsca przeznaczenia;
przepisy dotyczące wywozu powinny stosować się również do pasz, ponieważ artykuły te, ze względu na ochronę zdrowia publicznego, są objęte rozporządzeniem Euratom nr 3954/87;
dlatego właściwym jest zdefiniowanie szczególnych warunków, dotyczących wywozu środków spożywczych i pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego oraz stosowanie do takich produktów maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia radioaktywnego, ustanowionych w rozporządzeniu (Euratom) nr 3954/87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki wywozu środków spożywczych i pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego, które może prowadzić do znacznego skażenia radioaktywnego środków spożywczych i pasz.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "środki spożywcze" to produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, bezpośrednio lub po przetworzeniu, "pasze" to produkty przeznaczone wyłącznie do żywienia zwierząt.
Artykuł 2
Środki spożywcze i pasze, w których poziom skażenia radioaktywnego przekracza odpowiednie maksymalne dozwolone poziomy, ustanowione w art. 2 i 3 rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87 nie mogą być wywożone.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole dla zapewnienia przestrzegania maksymalnych dozwolonych poziomów określonych w art. 2.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji jak najpełniejsze informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności o każdym przypadku, w którym doszło do przekroczenia maksymalnych dopuszczalnych poziomów.
Komisja przesyła te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
Komisja ustali reguły stosowania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87.
W tym celu zostanie powołany Komitet doraźny.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2299/89
z dnia 24 lipca 1989 r.
w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: większość rezerwacji linii lotniczych odbywa się za pomocą komputerowych systemów rezerwacji;
jeżeli są odpowiednio wykorzystywane, systemy te mogą zapewnić ważne i pożyteczne usługi przewoźnikom lotniczym, biurom podróży oraz podróżującym poprzez umożliwienie łatwego dostępu do uaktualnionych i odpowiednich informacji dotyczących dostępnych lotów, taryf i miejsc, rezerwując oraz w niektórych przypadkach wydając bilety i karty wstępu do samolotu;
nadużycia w postaci odmowy dostępu do systemów lub dyskryminacji dostarczania, załadunku lub prezentacji danych lub nieracjonalne warunki narzucone uczestnikom lub subskrybentom mogą mieć bardzo niekorzystny wpływ na przewoźników lotniczych, biura podróży oraz użytkowników finalnych;
niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla zastosowania art. 85 i 86 Traktatu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2672/88 [4] wyłącza stosowanie postanowień art. 85 ust. 1 Traktatu do umów dotyczących wspólnego nabycia, rozwoju i prowadzenia komputerowych systemów rezerwacji;
obowiązujący kodeks postępowania, stosowany we wszystkich komputerowych systemach rezerwacji i/lub urządzeniach do dystrybucji oferowanych do użytku i/lub użytkowanych we Wspólnocie umożliwi korzystanie z tych systemów w sposób niedyskryminacyjny i przejrzysty, zgodnie z niektórymi zasadami bezpieczeństwa, unikając w ten sposób ich nadużycia i wzmacniając tym samym niezakłóconą konkurencję między przewoźnikami lotniczymi oraz między komputerowymi systemami rezerwacji, i chroniąc w ten sposób interesy konsumentów;
nie byłoby właściwe nałożenie na sprzedawcę komputerowego systemu rezerwacji lub na przewoźnika macierzystego lub uczestniczącego obowiązków w stosunku do przewoźnika lotniczego z państwa trzeciego, który samodzielnie lub wraz z innymi jest właścicielem i/lub kontroluje inny podobny system, który jest niezgodny z niniejszym kodeksem lub nie oferuje takiego samego traktowania;
konieczne jest stworzenie procedury w sprawie skarg, badania i procedury wykonawczej w przypadku niezgodności z tym kodeksem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do komputerowych systemów rezerwacji (KSR), kiedy są oferowane do użytkowania i/lub użytkowane na terytorium Wspólnoty w celu dystrybucji i sprzedaży produktów transportu lotniczego niezależnie od:
- statusu lub przynależności państwowej sprzedawcy systemu,
- źródła informacji wykorzystywanych lub lokalizacji odnośnej jednostki przetwarzania danych centralnych,
- położenia geograficznego danego produktu transportu lotniczego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "produkt transportu lotniczego" oznacza regularne pasażerskie usługi lotnicze, w tym odnośne usługi pomocnicze i dodatkowe korzyści oferowane do sprzedaży i/lub sprzedane jako integralna część komunikacji lotniczej;
b) "komputerowy system rezerwacji (KSR)" oznacza system komputerowy zawierający, między innymi, informacje o przewoźnikach lotniczych:
- rejestry,
- dostęp,
- opłaty, oraz
- odnośne usługi
wraz lub bez urządzeń, za pomocą których:
- można dokonać rezerwacji lub
- wydawać bilety
w zakresie, w którym niektóre lub wszystkie te usługi są udostępnione subskrybentom;
c) "urządzenia dystrybucyjne" oznaczają urządzenia dostarczone przez sprzedawcę systemu subskrybentowi lub konsumentowi w celu dostarczenia informacji o rozkładach, dostępności, taryfach i związanych usługach przewoźników oraz w celu dokonania rezerwacji i/lub wydania biletów, a także do sprzedaży innych związanych usług;
d) "sprzedawca systemu" oznacza jednostkę i jej filie, odpowiedzialne za działalność lub marketing KSR;
e) "przewoźnik macierzysty" oznacza przewoźnika lotniczego, który jest sprzedawcą systemu lub który bezpośrednio lub pośrednio, samodzielnie lub wspólnie z innymi, jest właścicielem lub kontroluje sprzedawcę systemu;
f) "przewoźnik uczestniczący" oznacza przewoźnika lotniczego, który posiada umowę ze sprzedawcą systemu na dystrybucję swoich produktów transportu lotniczego poprzez KSR.
Jest on uważany za przewoźnika uczestniczącego w zakresie, w jakim przewoźnik macierzysty korzysta z urządzeń do dystrybucji swojego własnego KSR;
g) "subskrybent" oznacza osobę lub przedsiębiorstwo, inne niż przewoźnik uczestniczący, wykorzystujące KSR w celu sprzedaży produktów transportu lotniczego bezpośrednio osobom indywidualnym, zgodnie z kontraktem lub inną umową ze sprzedawcą systemu;
h) "konsument" oznacza każdą osobę poszukującą informacji i/lub zamierzającą nabyć produkt transportu lotniczego;
i) "główny wykaz" oznacza wyczerpujący neutralny wykaz danych dotyczących usług między miastami, w danym okresie czasu, zawierający między innymi wszystkie bezpośrednie loty przewoźników uczestniczących;
j) "czas trwania podróży" oznacza różnicę czasu między planowanym czasem odlotu i przylotu;
k) "rozszerzenie usługi" oznacza każdy produkt lub usługę oferowaną przez sprzedawcę systemu w swoim imieniu subskrybentom lub konsumentom wraz z KSR, inne niż urządzenia do dystrybucji;
l) "regularne przewozy lotnicze" oznaczają serię lotów, z których każdy posiada wszystkie następujące cechy:
- wykonywany jest przez samolot do transportu pasażerów lub pasażerów i ładunku i/lub poczty za wynagrodzeniem, w taki sposób, że na każdy lot są udostępnione miejsca w sprzedaży publicznej (zarówno bezpośrednio od przewoźnika lotniczego, jak i od upoważnionych przedstawicieli),
- eksploatowany jest tak, aby obsługiwać ruch między tymi samymi dwoma lub więcej punktami, zarówno:
1) zgodnie z publikowanym rozkładem lotów, jak i
2) z lotami o takiej regularności lub częstotliwości, że stanowią uznane systematyczne serie.
Artykuł 3
1.
Sprzedawca systemu oferujący urządzenia do dystrybucji w regularnych pasażerskich usługach lotniczych przyznaje każdemu przewoźnikowi lotniczemu możliwość udziału, w sposób równy i niedyskryminacyjny, w tych urządzeniach w ramach dostępnej zdolności danego systemu, w zależności od przeszkód technicznych poza kontrolą sprzedawcy systemu.
2. a) Sprzedawca systemu:
- nie włącza do umowy z przewoźnikiem uczestniczącym nieracjonalnych warunków,
- nie wymaga przyjęcia dodatkowych warunków, które ze względu na swój charakter lub przeznaczenie handlowe nie są związane z udziałem w jego KSR, oraz stosuje te same warunki do tego samego poziomu usług.
b) Sprzedawca systemu nie uzależnia udziału w swoim KSR od rezygnacji przewoźnika uczestniczącego z jednoczesnego uczestnictwa w innym systemie.
c) Przewoźnik uczestniczący ma prawo do wypowiedzenia swojej umowy ze sprzedawcą systemu, nie ponosząc kary, jeżeli zawiadomi w terminie do sześciu miesięcy o jego wygaśnięciu, jednak nie przed upływem pierwszego roku.
3.
Urządzenia do wprowadzania i przetwarzania danych dostarczane przez sprzedawcę systemu oferowane są wszystkim przewoźnikom uczestniczącym bez dyskryminacji.
4.
Jeżeli sprzedawca systemu wprowadza jakiekolwiek modyfikacje do dostarczanych urządzeń do dystrybucji lub do sprzętu używanego przy dostarczaniu tych urządzeń, oferuje te modyfikacje wszystkim przewoźnikom uczestniczącym na tych samych warunkach, zgodnie z bieżącymi ograniczeniami technicznymi.
Artykuł 4
1.
Przewoźnicy uczestniczący oraz inni dostarczający materiał w celu włączenia do KSR dopilnują, aby dostarczone dane były wyczerpujące, dokładne, niewprowadzające w błąd oraz przejrzyste.
2.
Sprzedawca systemu nie manipuluje materiałem określonym w ust. 1 w sposób, który mógłby prowadzić do dostarczenia informacji niedokładnych, wprowadzających w błąd lub dyskryminujących.
3.
Sprzedawca systemu wprowadza i przetwarza dane przekazane przez przewoźników uczestniczących z jednakową starannością i w jednakowym czasie, z zastrzeżeniem ograniczeń w metodzie wprowadzania wybranej przez poszczególnych przewoźników uczestniczących oraz znormalizowanych formularzy stosowanych przez tego sprzedawcę.
Artykuł 5
1.
Sprzedawca systemu zapewnia główny wykaz oraz włącza do niego dane dostarczone przez przewoźników uczestniczących dotyczące rozkładów, taryf oraz miejsc dostępnych do indywidualnego nabycia w sposób jasny i wyczerpujący oraz bez dyskryminacji lub stronniczości, w szczególności odnośnie do kolejności przedstawiania informacji.
2.
Sprzedawca systemu nie pokazuje w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nieodpowiednich lub wprowadzających w błąd informacji oraz zgodnie z art. 9 ust. 5, w szczególności:
- stosowane kryteria, wykorzystywane do ustalania kolejności informacji, nie są oparte na jakimkolwiek czynniku bezpośrednio lub pośrednio odnoszącym się do tożsamości przewoźnika i są stosowane w sposób niedyskryminacyjny wobec wszystkich przewoźników uczestniczących,
- nie ma dyskryminacji różnych portów lotniczych obsługujących to samo miasto przy budowie i wybieraniu miast.
3.
Kolejność opcji lotów w głównym wykazie na żądany dzień lub dni jest zgodna z Załącznikiem, jeżeli konsument nie poprosi o jej inną formę w celu transakcji indywidualnej.
Artykuł 6
Sprzedawca systemu dostarcza informacje statystyczne lub inne, generowane przez swój KSR, inne niż oferowane jako część integralna urządzeń dystrybucyjnych, jedynie w następujący sposób:
a) informacje dotyczące indywidualnego rezerwowania dostępne są w takim samym stopniu dla przewoźnika lotniczego lub przewoźników lotniczych uczestniczących w obsłudze objętej rezerwacją;
b) informacje łączne lub w formie anonimowej udostępniane na prośbę każdego przewoźnika lotniczego oferowane są wszystkim przewoźnikom uczestniczącym lotniczym w sposób niedyskryminacyjny;
c) inne informacje generowane przez KSR udostępniane są za zgodą danego przewoźnika lotniczego zgodnie z każdą umową między sprzedawcą systemu i przewoźnikami uczestniczącymi;
d) informacje osobiste dotyczące konsumenta i pochodzące od biura podróży zostaną udostępnione innym niezaangażowanym w transakcję jedynie za zgodą konsumenta.
Artykuł 7
1.
Obowiązki sprzedawcy systemu zgodnie z art. 3-6 nie mają zastosowania w stosunku do przewoźnika macierzystego z państwa trzeciego w zakresie, w którym KSR nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem lub nie oferuje przewoźnikom lotniczym Wspólnoty takiego samego traktowania, jak określa niniejsze rozporządzenie.
2.
Obowiązki przewoźników macierzystych i uczestniczących na mocy art. 8 nie mają zastosowania do KSR kontrolowanego przez przewoźników lotniczych z państwa trzeciego w zakresie, w którym nie przyznaje się przewoźnikowi macierzystemu lub uczestniczącemu takiego samego traktowania w tym kraju, jak określa niniejsze rozporządzenie oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2672/88.
3.
Sprzedawca systemu lub przewoźnik lotniczy, który proponuje skorzystanie z przepisów ust. 1 lub 2, musi powiadomić Komisję o swoich zamiarach oraz jej przyczynach przynajmniej 14 dni wcześniej.
W wyjątkowych okolicznościach Komisja może udzielić zwolnienia od zasady 14 dni na prośbę sprzedawcy lub danego przewoźnika lotniczego.
4.
Po otrzymaniu informacji Komisja niezwłocznie określa, czy istnieje dyskryminacja w rozumieniu ust. 1 i 2.
Jeżeli zostanie stwierdzona, Komisja poinformuje o tym wszystkich sprzedawców systemu lub zainteresowanych przewoźników lotniczych we Wspólnocie, jak również Państwa Członkowskie.
Jeżeli nie istnieje dyskryminacja w rozumieniu ust. 1 lub 2, Komisja informuje o tym sprzedawcę systemu lub zainteresowanych przewoźników lotniczych.
Artykuł 8
1.
Przewoźnik macierzysty lub uczestniczący nie uzależnia zastosowania poszczególnego KSR przez subskrybenta od otrzymania prowizji lub innej rekompensaty za sprzedaż lub wydanie biletów na swoje produkty transportowe.
2.
Przewoźnik macierzysty lub uczestniczący nie żąda od subskrybenta wykorzystania wybranego KSR do sprzedaży lub wydawania biletów na produkty transportu lotniczego, które dostarcza bezpośrednio lub pośrednio.
3.
Ustępy 1 i 2 są bez uszczerbku dla zastosowania jakiegokolwiek warunku, którego może wymagać przewoźnik lotniczy od biura podróży, upoważniając je do sprzedaży oraz wydania biletów na swoje produkty transportu lotniczego.
Artykuł 9
1.
Sprzedawca systemu udostępnia wszystkie urządzenia do dystrybucji KSR każdemu subskrybentowi w sposób niedyskryminacyjny.
2.
Sprzedawca systemu nie wymaga od subskrybenta podpisania umowy na wyłączność, jak również nie przeszkadza bezpośrednio lub pośrednio subskrybentowi w subskrypcji lub użytkowaniu innego systemu lub systemów.
3.
Rozszerzenie usługi oferowane każdemu innemu subskrybentowi oferowane jest przez sprzedawcę systemu wszystkim subskrybentom w sposób niedyskryminacyjny.
4.
Sprzedawca systemu nie dołącza do umowy z subskrybentem nieracjonalnych warunków oraz, w szczególności, przewoźnik uczestniczący ma prawo do wypowiedzenia swojej umowy ze sprzedawcą systemu, nie ponosząc kary, w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy i upływającym najwcześniej na koniec pierwszego roku od zawarcia umowy.
5.
Sprzedawca systemu zapewnia, za pomocą środków technicznych lub poprzez umowę z subskrybentem, że dostępny jest główny wykaz dla każdej indywidualnej transakcji oraz że subskrybent nie manipuluje materiałem dostarczonym przez KSR w sposób, który mógłby prowadzić do niedokładnej, wprowadzającej w błąd lub dyskryminacyjnej prezentacji informacji konsumentom.
Subskrybent może jednakże dla każdej transakcji ponownie uporządkować dane lub użyć wykazów alternatywnych w celu spełnienia preferencji wyrażonych przez konsumenta.
6.
Sprzedawca systemu nie nakłada na subskrybenta obowiązku przyjęcia oferty w zakresie wyposażenia technicznego, może jednakże żądać stosowania wyposażenia zgodnego z jego własnym systemem.
Artykuł 10
1.
Żadna opłata nakładana przez sprzedawcę systemu nie może być dyskryminacyjna, jest natomiast racjonalnie związana z kosztem świadczonych i wykorzystanych usług oraz, w szczególności, jest taka sama za taki sam poziom usług.
2.
Sprzedawca systemu dostarcza na żądanie zainteresowanych stron szczegółowych informacji dotyczących bieżących procedur, opłat, urządzeń systemu, stosowanych kryteriów edycji i wykazów.
Niniejszy przepis nie zobowiązuje jednak sprzedawcy systemu do ujawniania informacji firmowych, takich jak oprogramowanie.
3.
Wszystkie zmiany poziomu opłat, warunków lub oferowanych urządzeń oraz ich przyczyny przekazywane są wszystkim przewoźnikom uczestniczącym i subskrybentom w sposób niedyskryminacyjny.
Artykuł 11
1.
Komisja, po otrzymaniu zażalenia lub z własnej inicjatywy, podejmuje procedury w celu zakończenia naruszania przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Zażalenia mogą być przedstawiane przez:
a) Państwa Członkowskie;
b) osoby fizyczne lub prawne, które wykażą uzasadniony interes.
3.
Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim kopie zażaleń i wniosków oraz wszystkich istotnych dokumentów wysłanych do niej lub wysyłanych przez nią w trakcie postępowania.
Artykuł 12
1.
Wypełniając obowiązki przyznane jej na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja może otrzymać od Państw Członkowskich, przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw wszystkie niezbędne informacje.
2.
Komisja może ustanowić termin nie krótszy niż jeden miesiąc na dostarczenie takich informacji.
3.
Wysyłając wniosek o informacje do przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, Komisja przekazuje jednocześnie kopię wniosku Państwu Członkowskiemu, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
4.
W swoim wniosku Komisja przedstawia podstawę prawną oraz cel wniosku, jak również sankcje, zgodnie z art. 16 ust. 1, za dostarczenie nieprawidłowych informacji.
5.
Właściciele przedsiębiorstw lub ich przedstawiciele oraz w przypadku osób prawnych lub spółek, lub związków nieposiadających osobowości prawnej przedstawiciele ustawowi lub ich pełnomocnicy są zobowiązani do dostarczenia wymaganych informacji.
Artykuł 13
1.
Wypełniając obowiązki przyznane na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja może podjąć wszystkie konieczne badania przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw.
W tym celu urzędnicy upoważnieni przez Komisję mają prawo:
a) sprawdzić księgi i inne akta handlowe;
b) sporządzić kopie lub odpisy z ksiąg i akt handlowych;
c) zażądać ustnych wyjaśnień danego punktu;
d) zarejestrować lokale, ziemię i pojazdy użytkowane przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw.
2.
Upoważnieni urzędnicy Komisji wykonują swoje uprawnienia, przedstawiając upoważnienie na piśmie określające temat oraz cel badania, jak również sankcje zgodnie z art. 16 ust. 1 w przypadkach, kiedy przygotowanie wymaganych ksiąg lub innych akt handlowych jest niekompletne.
W odpowiednim czasie przed badaniem Komisja poinformuje Państwo Członkowskie, na którego terytorium ma być ono przeprowadzone, o badaniu i tożsamości upoważnionych urzędników.
3.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw podporządkują się badaniom zarządzonym na mocy decyzji Komisji.
Decyzja określi temat i cel badania, wyznaczy datę rozpoczęcia, sankcje zgodnie z art. 16 ust. 1 oraz prawo do rewizji tej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości.
4.
Komisja podejmuje decyzje wspomniane w ust. 3 po zasięgnięciu opinii Państwa Członkowskiego, na terytorium którego prowadzone jest badanie.
5.
Urzędnicy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego prowadzone jest badanie, mogą pomagać urzędnikom Komisji w wypełnianiu ich obowiązków na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji.
6.
Jeżeli przedsiębiorstwo jest przeciwne badaniu zarządzonemu zgodnie z niniejszym artykułem, dane Państwo Członkowskie udziela koniecznej pomocy urzędnikom upoważnionym przez Komisję w celu umożliwienia im przeprowadzenia badania.
Artykuł 14
1.
Informacje wymagane w wyniku zastosowania art. 12 i 13 są wykorzystywane jedynie w celu odpowiedniego wniosku lub badania.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 i 20 Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy oraz inni pracownicy nie ujawniają informacji objętych tajemnicą zawodową, której podlegają w wyniku zastosowania niniejszego rozporządzenia.
3.
Ustępy 1 i 2 nie stanowią przeszkody w publikacji ogólnych informacji lub kontroli, które nie zawierają informacji dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 15
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw nie udziela wymaganych informacji w terminie określonym przez Komisję lub udziela informacji niekompletnych, na mocy decyzji Komisja wymaga dostarczenia informacji.
Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, ustala odpowiedni termin na ich dostarczenie oraz wskazuje sankcje zgodnie z art. 16 ust. 1, jak również prawo odwołania się od tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.
2.
Jednocześnie Komisja przekazuje kopię swojej decyzji właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 16
1.
Komisja może na mocy decyzji nałożyć grzywny na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw w wysokości od 1000 do 50000 ECU, jeżeli w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania:
a) dostarczają one nieprawidłowych informacji w odpowiedzi na wniosek zgodnie z art. 12 lub nie dostarczają informacji w określonym terminie;
b) w czasie badań przedstawiają wymagane księgi lub inne akta handlowe w formie niekompletnej lub odmawiają przedstawienia do badania zgodnie z art. 13 ust. 1.
2.
Komisja może na mocy decyzji nakładać grzywny na sprzedawców systemu, przewoźników macierzystych, przewoźników uczestniczących i/lub subskrybentów za naruszanie niniejszego rozporządzenia w wysokości do maksymalnie 10 % obrotu rocznego za odnośną działalność danego przedsiębiorstwa.
Przy ustalaniu wysokości grzywny należy jednocześnie wziąć pod uwagę znaczenie oraz czas trwania naruszenia.
3.
Decyzje podjęte zgodnie z ust. 1 i 2 nie mają charakteru karno-prawnego.
Artykuł 17
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję w znaczeniu art. 172 Traktatu w odniesieniu do kontroli decyzji, jeżeli Komisja nakłada grzywnę; może on wycofać, obniżyć lub podwyższyć grzywnę.
Artykuł 18
W celu zastosowania art. 16 przy przygotowywaniu ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 207 i 209 Traktatu przyjmowane jest ecu.
Artykuł 19
1.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z art. 16 Komisja stwarza możliwość wysłuchania danych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw w kwestiach, w których Komisja zgłasza lub zgłosiła zastrzeżenie.
2.
Jeżeli Komisja lub właściwe władze Państwa Członkowskiego uznają to za konieczne, mogą również wysłuchać innych osób fizycznych lub prawnych.
Wnioski o wysłuchanie złożone przez takie osoby zostaną uwzględnione, jeżeli wykażą one wystarczający interes.
Artykuł 20
1.
Komisja podaje do wiadomości publicznej decyzje, które przyjmuje na podstawie art. 16.
2.
W publikacji tej wymienione są nazwy stron oraz główna treść decyzji, mając na względzie uzasadniony interes przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych.
Artykuł 21
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1989 r. dla wszystkich KSR dla regularnych pasażerskich usług lotniczych.
2. Bez względu na ust. 1 art. 5 ust. 3 i art. 9 ust. 5 nie mają zastosowania do dnia 1 stycznia 1990 r. dla KSR, które ustanowiły swoją administrację centralną i główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie przed dniem 1 sierpnia 1989 r. Komisja może udzielić zwolnienia na okres dalszych 12 miesięcy KSR, które z przyczyn technicznych nie są w stanie spełnić niniejszych przepisów do dnia 1 stycznia 1990 r.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla stosowania ustawodawstwa krajowego dotyczącego bezpieczeństwa, porządku publicznego oraz ochrony danych.
Artykuł 23
Rada podejmuje decyzję o zmianie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 1992 r., na podstawie wniosku Komisji przedstawionego do dnia 31 marca 1992 r., uzupełnionego sprawozdaniem dotyczącym zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2318/89
z dnia 28 lipca 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1764/86 w sprawie minimalnych wymagań jakości dla produktów na bazie pomidorów kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1125/89 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: nieobrane pomidory, w całości lub nie (zgniecione lub jako sos do pizzy), objęte podpozycją ex200210 były włączone do wykazu produktów podlegających pomocy produkcyjnej zawartego w części A załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 426/86, przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 1125/89; dlatego powinny być zdefiniowane minimalne normy jakości dla przedmiotowych produktów w oparciu o tradycyjny i prawidłowy proces produkcji; wymogi jakościowe określone przez niniejsze rozporządzenie ustanawiają dodatkowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej, dalsze w stosunku do przepisów przyjętych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1599/84 z dnia 5 czerwca 1984 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [3]; ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2260/89 [4];
konieczna jest zmiana rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1764/86 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1764/86 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł I otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ I Wymogi w odniesieniu do obranych i nieobranych pomidorów
Artykuł 3
Dla celów niniejszego tytułu, "obrane pomidory" oznaczają:
- obrane mrożone pomidory, w całości lub nie w całości,
i
- obrane konserwowane pomidory, w całości lub nie w całości, jak określono w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1599/84;
nieobrane konserwowane pomidory, w całości lub nie w całości, jak określono w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Do obranych i nieobranych pomidorów mogą być dodawane wyłącznie następujące składniki:
- woda,
- sok pomidorowy,
- koncentrat pomidorowy,
- sól kuchenna (chlorek sodu),
- naturalne przyprawy, zioła aromatyczne i ich ekstrakty oraz naturalne zapachy.
W produkcji obranych pomidorów mogą być stosowane jako dodatki tylko kwas cytrynowy (E 330) i chlorek wapnia (509).
2.
Ilość dodanej soli kuchennej nie może przekraczać 3 % masy netto, a kiedy jest dodawany chlorek wapnia, ogólna zawartość jonów wapnia nie może przekraczać 0,045 % w pomidorach w całości i 0,080 % w pomidorach nie w całości.
Przy określaniu ilości dodanej soli kuchennej za naturalną zawartość chlorków uważa się 2 % zawartości w suchej masie.
3.
Dodawany sok pomidorowy i koncentrat pomidorowy odpowiadają minimalnym wymogom ustanowionym w tytule II.
Artykuł 5
1.
Obrane i nieobrane pomidory są wolne od smaków i zapachów obcych dla produktu, a ich kolor jest charakterystyczny dla stosowanej odmiany i dla prawidłowo przetworzonych pomidorów.
2.
Obrane pomidory są całkowicie pozbawione skórek.
Skórka pomidorów nieobranych jest nienaruszona.
Pomidory w całości obrane i nieobrane są również całkowicie pozbawione skaz.
3.
Zawartość pleśni pomidorów konserwowanych (pomidory i płyn) nie przekracza 50 % pozytywnych pól, a poziom pH nie przekracza 4,5.
Artykuł 6
1.
Produkty uznaje się za zgodne z art. 5 ust. 2, gdy następujące zakresy tolerancji uszkodzeń nie są przekroczone:
- skazy: 35 % łącznej powierzchni;
- obecność skórek (pomidory obrane):
- w całości: 300 cm2 łącznej powierzchni,
- nie w całości: 1250 cm2 łącznej powierzchni;
- brak skórek (nieobrane pomidory):
- w całości: 300 cm2 łącznej powierzchni,
- nie w całości: 1250 cm2 łącznej powierzchni.
Zakres tolerancji ustala się dla 10 kg netto.
2.
Dla celów ust. 1:
a) "skazy" oznaczają obszary, na których zmiany przeniknęły na powierzchnię i wskutek tego kontrastują silnie kolorem lub strukturą z normalną tkanką pomidora, i powinny być zwykle usunięte podczas przetwarzania;
b) "skórka" oznacza zarówno skórkę przylegającą lub nie do miąższu pomidora lub występującą luzem w pojemniku.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do konserwowanych obranych lub nieobranych pomidorów, pomidory i płyn, w którym są zanurzone zajmują w pojemniku nie mniej niż 90 % pojemności wodnej pojemnika.
2.
Sucha masa netto konserwowanych całych obranych i nieobranych pomidorów jest średnio co najmniej równa 56 % pojemności wodnej pojemnika, wyrażonej w gramach.
3.
Jeżeli obrane lub nieobrane konserwowane pomidory są pakowane w pojemniki szklane, to przed obliczeniem udziałów procentowych, określonych w ust. 1 i 2, pojemność wodną obniża się o 20 ml."
2) W tytule IV art. 13 ust. 1 "obrane pomidory" zastępuje się "obrane i nieobrane pomidory".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2319/89
z dnia 28 lipca 1989 r.
w sprawie minimalnych wymagań jakości dla gruszek odmian Williams i Rocha w syropie i naturalnym soku owocowym korzystających z systemu pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1125/89 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 ustanowił system pomocy produkcyjnej dla niektórych produktów wymienionych w załączniku 1 do tego rozporządzenia w części A; art. 6 ust. 1 lit. b) precyzuje, że pomoc ma być przydzielana wyłącznie w odniesieniu do produktów spełniających minimalne wymagania jakości, które zostaną ustanowione;
celem takich minimalnych wymagań jakości jest uniknięcie wytwarzania produktów, na które nie ma popytu lub produktów mogących spowodować zakłócenia rynku; wymagania te muszą być oparte na tradycyjnych, rzetelnych procedurach produkcyjnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1289/85 [3] ustanowiło minimalne wymagania jakości dla gruszek Williams w syropie; przepisy tam ustanowione należy dostosować tak, by uwzględnić rozszerzenie systemu pomocy na gruszki odmiany Rocha oraz gruszki odmiany Williams i Rocha konserwowane w naturalnym soku owocowym, jak przewidziano w wymienionym powyżej rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1125/89; dla jasności przyjęte w ten sposób minimalne wymagania jakości powinny zostać określone w nowym tekście;
wymagania jakości ustanowione w niniejszym rozporządzeniu ustanawiają dodatkowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1599/84 z dnia 5 czerwca 1984 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2260/89 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakości, jakie powinny spełniać gruszki odmian Williams i Rocha w syropie oraz gruszki tych odmian zakonserwowane w naturalnym soku owocowym, zwane dalej "gruszkami w syropie lub naturalnym soku owocowym", jak określono w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1599/84, by kwalifikować się do uzyskania pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 426/86.
Artykuł 2
Do produkcji gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym wykorzystywać można wyłącznie gruszki gatunku Pyrus comunis L., odmian Williams i Rocha.
Surowiec musi być świeży, zdrowy, czysty i nadający się do przetworzenia.
Przed wykorzystaniem do produkcji gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym surowiec może być schłodzony.
Artykuł 3
1.
Gruszki w syropie i/lub w naturalnym soku owocowym muszą być wyprodukowane w jednej z postaci określonych w ust. 2.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia postacie te określone są jak następuje:
a) "cały owoc" oznacza cały owoc wraz z gniazdem nasiennym, z szypułką lub bez;
b) "połówki" oznaczają wydrążony owoc przekrojony na dwie w przybliżeniu równe części;
c) "ćwiartki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na cztery w przybliżeniu równe części;
d) "plasterki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na więcej niż cztery części w kształcie klina;
e) "kostki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na części w kształcie kostek.
3.
Każde opakowanie z gruszkami w syropie i/lub gruszkami w naturalnym soku owocowym zawiera gruszki tylko w jednej postaci, a zawarte w nim owoce lub ich części będą praktycznie tej samej wielkości.
W opakowaniu nie może być innego rodzaju owoców.
4.
Kolor gruszek w konserwie jest właściwy dla odmian Williams lub Rocha.
Lekko różowego odbarwienia nie uważa się za wadę.
Gruszki w konserwie ze specjalnymi składnikami uważa się za posiadające kolor im właściwy, jeśli użyte składniki nie spowodują nienormalnego odbarwienia.
5.
Gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym muszą być pozbawione substancji obcych pochodzenia nieroślinnego, jak również obcego smaku i zapachu.
Owoce muszą być mięsiste i mogą mieć różną kruchość, z tym że nie mogą być ani nadmiernie miękkie, ani nadmiernie twarde.
6.
Gruszki w konserwie muszą praktycznie być pozbawione:
a) substancji obcych pochodzenia roślinnego;
b) skórki;
c) sztuk uszkodzonych.
Całe owoce, ich połówki i ćwiartki muszą być praktycznie pozbawione jednostek mechanicznie uszkodzonych.
Artykuł 4
1.
Owoce lub ich części uważa się za praktycznie tej samej wielkości, jeśli waga największego owocu w opakowaniu lub jego części nie jest większa niż dwukrotna waga najmniejszego.
Jeśli w opakowaniu znajduje się mniej niż 20 jednostek, jedną z nich można pominąć.
Przy określaniu największych i najmniejszych jednostek nie bierze się pod uwagę jednostek uszkodzonych.
2.
Gruszki w syropie i/lub gruszki w naturalnym soku owocowym uważa się za spełniające wymagania przepisów art. 3 ust.6, jeśli nie są przekraczane następujące wartości tolerancji:
_BAR_ Postać _BAR_
Całe owoce, połówki i ćwiartki _BAR_ Pozostałe _BAR_
Sztuki uszkodzone _BAR_ 15 % ilości _BAR_ 1,5 kilograma _BAR_
Sztuki uszkodzone mechanicznie _BAR_ 10 % ilości _BAR_ Nie dotyczy _BAR_
Skórka _BAR_ 100 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_ 100 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_
Obce substancje pochodzenia roślinnego: _BAR_ _BAR_ _BAR_
– elementy gniazda nasiennego _BAR_ 10 sztuk _BAR_ 10 sztuk _BAR_
– luźne nasiona gruszki _BAR_ 80 sztuk _BAR_ 80 sztuk _BAR_
– inne substancje, włączając w to luźne elementy gniazda nasiennego _BAR_ 60 sztuk _BAR_ 60 sztuk _BAR_
Dopuszczalne wartości tolerancji, poza określonymi procentowo w odniesieniu do ilości, podano na 10 kilogramów odsączonej wagi netto.
Gniazd nasiennych nie uważa się za wadę w przypadku całych owoców z gniazdem nasiennym.
3.
Do celów ust. 2:
a) "sztuki uszkodzone" oznaczają owoce z odbarwieniami na powierzchni lub plamami wyraźnie kontrastującymi z kolorem całości i mogącymi sięgać w głąb miąższu, w szczególności są to obicia, parch lub ciemne odbarwienia;
b) "sztuki uszkodzone mechanicznie" oznaczają sztuki, które zostały rozerwane na odrębne kawałki, przy czym wszystkie takie kawałki razem są równe wielkością sztuce o pełnych wymiarach i uważa się je za jedną sztukę lub sztuki, w przypadku gdy przycięcie było nadmierne i obejmuje poważne ubytki na powierzchni owoców, co znacznie pogarsza ich wygląd;
c) "skórka" oznacza zarówno skórkę przylegającą do miąższu gruszki, jak i występującą luzem w opakowaniu;
d) "obca substancja pochodzenia roślinnego" oznacza substancje roślinne niezwiązane z samym owocem lub też dołączone do świeżego owocu, ale które powinny były zostać usunięte w trakcie przetwarzania, w szczególności: elementy gniazda nasiennego, nasiona gruszki, szypułki, liście i ich części, jednakże z wyłączeniem skórki;
e) "elementy gniazda nasiennego" oznaczają komorę nasienną lub jej części złączone z owocem, z nasionami lub bez nasion.
Części gniazda nasiennego uważa się za jedną część, jeśli łącznie stanowiłyby w przybliżeniu połowę gniazda nasiennego;
f) "luźne nasiona gruszki" oznaczają nasiona nie znajdujące się w gnieździe nasiennym, lecz występujące luzem w opakowaniu.
Artykuł 5
1.
Gruszki oraz syrop i/lub naturalny sok owocowy zajmuje przynajmniej 90 % pojemności opakowania.
2.
Przeciętnie waga netto odsączonych owoców jest co najmniej równa następującej procentowej pojemności opakowania, wyrażonej w gramach:
Postać _BAR_ Opakowanie o nominalnej pojemności _BAR_
425 ml lub więcej _BAR_ poniżej 425 ml _BAR_
Całe owoce _BAR_ 50 _BAR_ 46 _BAR_
Połówki _BAR_ 54 _BAR_ 46 _BAR_
Ćwiartki _BAR_ 56 _BAR_ 46 _BAR_
Plasterki _BAR_ 56 _BAR_ 46 _BAR_
Kostki _BAR_ 56 _BAR_ 50 _BAR_
3.
W przypadku gdy gruszki w syropie i/lub soku naturalnym pakowane są w opakowania szklane, pojemność przed obliczeniem procentów określonych w ust. 1 i 2, zmniejsza się o 20 ml.
4.
Każde opakowanie jest oznakowane w sposób umożliwiający określenie daty i roku produkcji oraz przetwórcy.
Oznakowanie, które może być w formie kodu, zatwierdzane jest przez właściwe władze w Państwie Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja, a władze te mogą przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące samego oznakowania.
Artykuł 6
Przetwórca codziennie, w regularnych odstępach czasu podczas przetwarzania sprawdza, czy gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym spełniają wymogi kwalifikujące do uzyskania pomocy.
Wyniki takiej kontroli są rejestrowane.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1289/85 traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2320/89
z dnia 28 lipca 1989 r.
w sprawie minimalnych wymogów jakości dla brzoskwiń w syropie i brzoskwiń w naturalnym soku owocowym w celu zastosowania systemu pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 1125/89 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 ustanowił system pomocy produkcyjnej dla niektórych produktów; artykuł 6 ust. 1 lit. b) stanowi, że pomoc ma być przyznana wyłącznie dla produktów spełniających minimalne wymogi jakości, które zostaną określone w przyszłości;
celem takich minimalnych wymogów jakości jest zapobieżenie wytwarzaniu produktów, na które nie ma zapotrzebowania lub które mogą spowodować zakłócenia rynku; wymogi te muszą być oparte na tradycyjnych, rzetelnych procedurach produkcyjnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1290/85 [3] ustanowiło minimalne normy jakości brzoskwiń w syropie; przepisy w nim ustanowione należy dostosować, tak by uwzględnić rozszerzenie programu pomocy również na brzoskwinie konserwowane w naturalnym soku owocowym, jak przewidziano w wymienionym wyżej rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1125/89, dla jasności, przyjęte w ten sposób minimalne wymagania jakości powinny zostać przedstawione w nowym tekście;
wymogi jakości ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są dodatkowymi przepisami odnoszącymi się do zastosowania przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1599/84 z dnia 5 czerwca 1984 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [4], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 2260/89 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymogi jakości, jakie powinny spełniać brzoskwinie w syropie i/lub brzoskwinie w naturalnym soku owocowym, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr1599/84, aby kwalifikować się do uzyskania pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 426/86.
Artykuł 2
Do produkcji brzoskwiń w syropie i/lub brzoskwiń w naturalnym soku owocowym wykorzystywać można wyłącznie brzoskwinie z gatunku Prunus persica L, z wyłączeniem nektarynek.
Surowiec musi być świeży, zdrowy, czysty i nadający się do przetwórstwa.
Przed wykorzystaniem do produkcji brzoskwiń w syropie surowiec może być schłodzony.
Artykuł 3
1.
Brzoskwinie w syropie i/lub brzoskwinie w naturalnym soku owocowym muszą być produkowane w jednej z postaci określonych w ust. 2.
2.
Dla celu niniejszego rozporządzenia postacie te określone są jak następuje:
a) "cały owoc" oznacza cały owoc z pestką;
b) "połówki" oznacza owoc pozbawiony pestki, pokrojony pionowo, w przybliżeniu, na dwie równe części;
c) "ćwiartki" oznacza owoc pozbawiony pestki, pocięty, w przybliżeniu, na cztery równe części;
d) "plasterki" oznacza owoc pozbawiony pestki, pokrojony na więcej niż cztery klinowate części;
e) "kostka" oznacza owoc pozbawiony pestki, pokrojony na części o kształcie sześciennych kostek.
3.
Każde opakowanie z brzoskwiniami w syropie i/lub brzoskwiniami w naturalnym soku owocowym może zawierać brzoskwinie tylko w jednej postaci, a zawarte w nim owoce lub ich części będą praktycznie tej samej wielkości.
Opakowanie nie może zawierać innego rodzaju owoców.
4.
Barwa brzoskwiń w syropie powinna być charakterystyczna dla użytej odmiany.
Uważa się, że części w zdecydowanej bliskości zagłębienia po pestce, które po zamknięciu w pojemniku uległy nieznacznemu odbarwieniu, posiadają charakterystyczny kolor.
W opakowaniach z brzoskwiniami w syropie i/lub brzoskwiniami w naturalnym soku owocowym nie mogą znajdować się brzoskwinie częściowo zielone.
5.
W brzoskwiniach w syropie nie stwierdza się obecności ciał obcych pochodzenia nieroślinnego ani też obcych posmaków i zapachów.
Owoce powinny być mięsiste i mogą mieć różna kruchość z tym, że nie mogą być ani nadmiernie miękkie ani nadmiernie twarde.
6.
W brzoskwiniach w syropie praktycznie nie stwierdza się obecności:
a) ciał obcego pochodzenia roślinnego;
b) skórki;
c) brzoskwiń ze skazami.
W przypadku całych owoców, ich połówek i ćwiartek, elementy te praktycznie nie mają mechanicznych uszkodzeń.
Artykuł 4
1.
Owoce lub ich części uważa się za praktycznie jednorodne pod względem wielkości, jeśli w pojemniku waga największego owocu lub jego części nie jest większa niż dwukrotna waga najmniejszego.
Jeśli w opakowaniu znajduje się mniej niż 20 elementów, jeden z nich można pominąć.
Przy określaniu największych i najmniejszych elementów, sztuk uszkodzonych nie bierze się pod uwagę.
2.
Dla celów art. 3 ust. 4 następujące barwy uważa się za prawidłowe dla typu:
- żółta, włącznie z typami odmian, dla których dominujący kolor waha się w granicach między jasnożółtym a ciemnopomarańczowym,
- biała, włącznie z typami odmian, dla których dominujący kolor waha się w granicach między białym a żółtobiałym.
3.
Brzoskwinie w syropie i/lub brzoskwinie w naturalnym soku owocowym uważa się za spełniające wymagania art. 3 ust. 6, jeżeli nie przekraczają poniższych tolerancji:
_BAR_ Postać _BAR_
Całe owoce, połówki i ćwiartki _BAR_ Pozostałe _BAR_
Pestka lub materiał pestki _BAR_ Dwie pestki _BAR_ Dwie pestki _BAR_
Sztuki z plamami _BAR_ 10 % liczbowo _BAR_ 1500 g _BAR_
Sztuki z uszkodzeniem mechanicznym _BAR_ 5 % liczbowo _BAR_ nie dotyczy _BAR_
Skórka _BAR_ 150 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_ 150 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_
Obcy materiał pochodzenia roślinnego _BAR_ 20 sztuk _BAR_ 20 sztuk _BAR_
Dopuszczalne tolerancje, poza określonymi procentowo w odniesieniu do ilości, podano na 10 kg wagi netto odsączonego surowca.
W przypadku całych brzoskwiń w syropie i/lub brzoskwiń w naturalnym soku owocowym pestek nie uważa się za wadę.
4.
Dla celów ust. 3:
a) "pestka lub materiał pestki" oznacza całe pestki i części, które są twarde i ostre.
Fragmenty pestki nieprzekraczające 5 mm w najszerszej części oraz nieposiadające ostrych punktów i krawędzi pomija się.
Fragmenty pestki uważa się za całą pestkę, jeżeli:
- jedna część jest większa od połowy pestki, lub
- łącznie znaleziono trzy części;
b) "sztuka z plamami" oznacza owoc posiadający odbarwienie na powierzchni lub plamki, które wyraźnie różnią się od ogólnej barwy, i które mogą przenikać do miąższu, w szczególności dotyczy to stłuczeń, parchów i ciemnych przebarwień;
c) "sztuki z uszkodzeniem mechanicznymi" oznacza sztuki, które zostały rozerwane na kilka kawałków, a wszystkie te kawałki razem są równe wielkością sztuce o pełnych wymiarach, i uważa się je za jedną sztukę lub sztuki, w których występują nadmierne zniekształcenia i duże zagłębienia na ich powierzchni, co znacznie pogarsza ich wygląd.
Połówki przekrojone inaczej niż pionowo również traktuje się jako uszkodzone mechanicznie;
d) "skórka" oznacza zarówno skórkę przylegającą do miąższu brzoskwini, jak również skórkę znajdującą się luzem w pojemniku;
e) "obcy materiał pochodzenia roślinnego" oznacza materiał roślinny, ale nie pochodzący z owocu lub, który stanowił część świeżego owocu i powinien zostać usunięty w trakcie procesu przetwórczego; dotyczy to w szczególności szypułek, liści lub ich części.
Jednakże, z wyłączeniem skórki i materiału pestki.
Artykuł 5
1.
Brzoskwinie i syrop i/lub naturalny sok owocowy zajmują co najmniej 90 % pojemności pojemnika.
2.
Przeciętnie, waga netto odsączonych owoców średniostanowi co najmniej określoną w procentach następującą część pojemności pojemnika wyrażoną w gramach:
Postać _BAR_ Pojemniki o pojemności nominalnej _BAR_
425 ml i więcej _BAR_ mniej niż 425 ml _BAR_
Cały owoc _BAR_ 52 _BAR_ 50 _BAR_
Połówki _BAR_ 55 _BAR_ 50 _BAR_
Ćwiartki _BAR_ 58 _BAR_ 50 _BAR_
Plasterki _BAR_ 58 _BAR_ 50 _BAR_
Kostka _BAR_ 58 _BAR_ 55 _BAR_
3.
W przypadku gdy brzoskwinie w syropie i/lub brzoskwinie w naturalnym soku owocowym pakowane są do pojemników szklanych, pojemność przyjmowaną do obliczenia części procentowych określonych w ust. 1 i 2 zmniejsza się o 20 ml.
4.
Każdy pojemnik musi być oznakowany w sposób umożliwiający określenie daty i roku produkcji oraz producenta przetworu.
Oznakowanie, które może być w postaci kodowej, zatwierdza się przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja, a władze te mogą ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące samego oznakowania.
Artykuł 6
Codziennie i w regularnych odstępach czasu podczas produkcji producent przetworu sprawdza, czy brzoskwinie w syropie i/lub naturalnym soku owocowym spełniają wymogi kwalifikujące do uzyskania pomocy.
Wyniki takiej kontroli rejestruje się.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1290/85 niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2403/89
z dnia 31 lipca 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1672/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2690/89
z dnia 6 września 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1988 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 763/89 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1953/89 [4], stanowi, że cena sprzedaży masła ma być zróżnicowana w zależności od zawartości tłuszczu w koncentracie masła; z uwagi na obecną sytuację na rynku masła i zapasy interwencyjne takie zróżnicowanie nie jest już konieczne; należy odpowiednio ustalić jednolitą cenę sprzedaży w odniesieniu do masła;
należy bardziej precyzyjnie określić moment wniesienia zabezpieczenia należytego przetworzenia przewidzianego w art. 2a ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2:
- ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Masło objęte przepisami art. 1 jest sprzedawane z magazynu w cenie równej cenie skupu stosowanej przez daną agencję interwencyjną w dniu zawarcia umowy sprzedaży, pomniejszonej o 151 ECU na 100 kg z tytułu przetworzenia na koncentrat masła o zawartości tłuszczu równej lub większej niż 96 %.";
- w ust. 4 akapit pierwszy kwotę "250 ECU" zastępuje się kwotą "200 ECU";
- w ust. 4 akapit drugi skreśla się wyrazy "zawartość tłuszczu koncentratu masła".
2) W art. 2a ust. 5 akapit pierwszy wyrazy "przed przejęciem masła do sprzedaży detalicznej" zastępuje się wyrazami "w terminie 15 dni określonym w ust. 6".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2712/89
z dnia 7 września 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1432/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania opłaty z tytułu współodpowiedzialności w sektorze zbożowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1834/892, w szczególności jego art. 4 ust. 5 i art. 4b ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej3, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87, w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
jeśli opłaty z tytułu współodpowiedzialności określone w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1432/884, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3858/885, są przeliczane na walutę krajową według rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w czasie pobierania takich opłat, może to spowodować komplikacje administracyjne w przypadkach przeliczania w czasie roku gospodarczego; w interesie uproszczenia należy stosować jednolity rolniczy kurs przeliczeniowy do wszystkich transakcji dotyczących opłat z tytułu współodpowiedzialności należnych w danym roku gospodarczym; należy stosować kurs przeliczeniowy mający zastosowanie w dniu 1 lipca roku gospodarczego;
artykuł 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1432/886 przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą przed rozpoczęciem roku gospodarczego przewidzieć, że jakikolwiek zwrot dodatkowej opłaty z tytułu współodpowiedzialności określonej w art. 4b rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 ma być dokonany przez podmiot gospodarczy, który taką opłatę otrzymał; odwołanie się do tej opcji musi być możliwe z zastrzeżeniem powiadomienia o niej podmiotów gospodarczych we właściwym czasie;
w interesie harmonizacji należy wymagać od podmiotów gospodarczych zastosowania się do tych samych terminów zarówno dotyczących zwrotu dodatkowej opłaty z tytułu współodpowiedzialności zainteresowanym stronom, jak i jej wypłaty właściwym władzom;
doświadczenie wynikające z będących w mocy ustaleń dotyczących współodpowiedzialności wskazuje na potrzebę właściwych przepisów stosowanych w przypadku nieprzestrzegania przepisów ustanowionych w odniesieniu do płatności opłat w celu wyeliminowania korzyści uzyskiwanych z opóźnionych płatności;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1432/88 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia opłaty z tytułu współodpowiedzialności przewidziane w art. 1 są wymagalne w terminie:
- dostawy, w przypadku wprowadzenia do obrotu, jak wskazano w art. 1 ust. 2 akapit pierwszy, w obrębie tego samego Państwa Członkowskiego,
- przyjęcia zgłoszenia wywozowego z obszaru celnego Wspólnoty lub wysyłki do innego Państwa Członkowskiego w przypadku odpowiednio wywozu lub wysyłki przez producenta,
- przyjęcia zaświadczenia nabycia praw w przypadku określonym w art. 1 ust. 2 akapit drugi.
W odniesieniu do zgłoszenia wysyłki do innego Państwa Członkowskiego, określonej w tiret drugie, kraje Beneluksu uważa się za jedno Państwo Członkowskie.
2.
Termin operacyjny w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85 dla opłat z tytułu współodpowiedzialności przewidzianych w art. 1 uważa się za zaszły dnia 1 lipca przedmiotowego roku gospodarczego."
2.
W art. 3 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze skreśla się wyrazy "przed początkiem roku gospodarczego".
3.
W art. 3 ust. 4 wyrazy "w mocy" zastępuje się wyrazem "stosowane".
4.
W art. 4 ust. 1 akapit trzeci wyrazy "piętnastego dnia" zastępuje się wyrazami "trzydziestego dnia".
5. Dodaje się art. 4 ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Wszelkie opóźnienie płatności poza ustalony termin stanowi podstawę zapłaty przez dany podmiot gospodarczy odsetek od zaległych płatności obliczonych dla całego okresu zwłoki przy zastosowaniu stopy, która ma zostać ustalona przez Państwo Członkowskie.
Stopa ta nie może być niższa niż referencyjna stopa procentowa określona w załączniku II, zwiększona o jeden punkt procentowy, obowiązująca w danym Państwie Członkowskim w dniu wygaśnięcia terminu określonego powyżej.
Państwa Członkowskie mogą zrzec się odsetek od zaległych płatności, jeśli ich kwota nie przekracza 20 ECU."
6.
Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik II, a istniejący Załącznik otrzymuje oznaczenie I.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2734/89
z dnia 8 września 1989 r.
w sprawie czynników, które należy uwzględnić przy określaniu wydatków na podstawie art. 37 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 822/87, które mają być finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3247/81 z dnia 9 listopada 1981 r. w sprawie finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej niektórych środków interwencyjnych, w szczególności obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2277/89 [2], w szczególności art. 7 b,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1236/89 [4], stanowi, że koszty środków zbytu produktów destylacji określonych w art. 35 i 36 powyższego rozporządzenia mają być ponoszone przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; należy określić czynniki, które mają być brane pod uwagę w celu ustalenia tych kosztów;
istnieje analogia między tymi kosztami a kosztami wynikającymi z zastosowania art. 40 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i dlatego można stosować te same reguły ustanowione w art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3247/81;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Koszty wynikające ze zbytu produktów destylacji określonych w art. 35 i 36 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 w sektorach innych niż sektor alkoholi i napojów alkoholowych, które mają być zaksięgowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR są równe cenie skupu danego alkoholu:
a) dochód ze sprzedaży alkoholu;
b) wartość strat ilościowych przekraczająca granicę tolerancji;
c) wartość ilości brakujących w rezultacie kradzieży lub innych dających się określić strat;
d) wartość ilości, które uległy zepsuciu z powodu warunków składowania;
e) wartość ilości utraconych w wypadkach;
f) gwarancje, które zgodnie z regułami wspólnotowymi uległy przepadkowi;
g) inne dochody.
Artykuł 2
Do celów ustalenia wartości określonych w art. 1 lit. b), c), d) i e), stosuje się art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3247/81.
Artykuł 3
Granica tolerancji dla strat i ilości dopuszczonych do składowania produktów destylacji określonych w art. 35 i 36 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 jest przewidziana w odniesieniu do produktów destylacji określonych w art. 39 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3164/89
z dnia 23 października 1989 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania środków specjalnych w odniesieniu do nasion konopi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3698/88 z dnia 24 listopada 1988 r. ustanawiające środki specjalne w odniesieniu do nasion konopi [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1496/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady pomocy do nasion konopi [2], Państwa Członkowskie muszą wprowadzić mechanizmy kontrolne pozwalające na weryfikację, czy obszar upraw nasion konopi, w odniesieniu do którego przedłożono wniosek o przyznanie pomocy, odpowiada obszarowi zasiewu i zbioru oraz czy spełnione są wymogi ustanowione w odniesieniu do zawartości substancji odurzających; w tym celu wszyscy producenci muszą przedstawić wnioski o przyznanie pomocy zawierające minimalny zakres informacji umożliwiających takie kontrole; należy ustanowić przepis umożliwiający przeprowadzanie takich kontroli, w szczególności kontroli wyrywkowych na miejscu, dla wystarczająco reprezentatywnej liczby wniosków o przyznanie pomocy; w tym samym celu należy określić szczegółowe dane, które Państwa Członkowskie powinny notyfikować Komisji;
należy ustanowić przepisy szczególne obejmujące przypadki fałszywych deklaracji składanych przez producentów;
w celu uproszczenia funkcjonowania systemu, należy przewidzieć stosowanie przez Państwa Członkowskie systemu podobnego do tego, jaki został ustanowiony w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1164 z dnia 28 kwietnia 1989 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące pomocy do lnu włóknistego i konopi [3];
należy ustanowić jednolite przepisy dotyczące wypłaty pomocy;
termin operacyjny ustanawiający uprawnienie do pomocy do konopi następuje w czasie produkcji konopi; jednakże ustalenie dokładnej daty wyprodukowania danej partii jest bardzo trudne; doświadczenie pokazuje, że produkcja jest prawie całkowicie ukończona najpóźniej w ciągu miesiąca sierpnia każdego roku; w celu zapewnienia jednolitego działania systemu pomocy, kursem przeliczeniowym stosowanym do obliczenia wysokości pomocy w walucie krajowej powinien być kurs stosowany na koniec tego miesiąca;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia termin "plon indykatywny" oznacza plon z hektara nasion konopi ustalony w danym roku gospodarczym dla jednego lub wielu jednolitych obszarów produkcji.
2.
Przy ustalaniu plonu indykatywnego bierze się pod uwagę plony reprezentatywne dla ogólnej tendencji wynikającej z kontroli wyrywkowych przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na głównych obszarach produkcji.
Takie kontrole wyrywkowe przeprowadzane są w gospodarstwach rolnych i dotyczą reprezentatywnego udziału procentowego obszarów upraw konopi z uwzględnieniem rozmieszczenia geograficznego tych obszarów.
3. Zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia Rady (EWG) nr 136/66/EWG [4], każdego roku po zbiorach ustanawia się jeden lub więcej jednolitych obszarów produkcyjnych przez odniesienie do czynników wpływających na warunki produkcji i w oparciu w szczególności o te regiony, które są reprezentatywne pod względem obszarów upraw.
Artykuł 2
1.
Pomoc przyznaje się jedynie dla obszarów:
a) które obsiano w całości i z których w całości zebrano plony; oraz
b) w stosunku do których przedstawiono:
- deklarację o obsianych obszarach zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1164/89,
- wniosek o pomoc zgodnie z art. 8 powyższego rozporządzenia i art. 3 niniejszego rozporządzenia; oraz
c) które, niezależnie od ust. 2 art. 5 niniejszego rozporządzenia, kwalifikują się do pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 [5].
2.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje pomoc jedynie do nasion konopi zebranych na jego terytorium.
3. Artykuł 7 i art. 8 ust. 1 akapit drugi i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1164/89 stosuje się w odniesieniu do pomocy dla nasion konopi.
Artykuł 3
1.
We wnioskach o pomoc określonych w art. 2 zamieszcza się co najmniej następujące, szczegółowe informacje:
a) obszar, z którego zebrano nasiona;
b) jeśli łuskanie nasion wykonał zgłaszający: ilość zebranych nasion i miejsce ich składowania, lub w przypadku ich sprzedaży lub dostawy nazwisko, imię(-ona) i adres nabywcy wraz z dostarczonymi ilościami;
c) jeśli łuskania nasion nie wykonał zgłaszający: miejsce składowania słomy konopnej, lub w przypadku jej sprzedaży lub dostawy nazwisko, imię(-ona) i adres nabywcy wraz z dostarczonymi ilościami słomy.
2.
Jeśli wniosek o pomoc nie zawiera danych szczegółowych określonych w ust. 1, podmiot zgłaszający musi je przesłać do właściwych władz w ustanowionym terminie składania wniosku o pomoc.
Artykuł 4
Kursem przeliczeniowym stosowanym dla pomocy jest kurs reprezentatywny obowiązujący dnia 1 września po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego.
Artykuł 5
1.
Do celów kontroli przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1496/89, Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole wyrywkowe na miejscu dotyczące wykonywania normalnych czynności związanych ze zbiorem nasion konopi.
Takie kontrole obejmują przynajmniej 5 % wniosków o pomoc z uwzględnieniem geograficznego rozmieszczenia określonych obszarów.
Celem tych kontroli jest, w szczególności, sprawdzenie, czy konopie zostały wyrwane lub ścięte tylko po całkowitym uformowaniu się nasion.
W przypadku zaistnienia znaczących nieprawidłowości odnoszących się do co najmniej 6 % przeprowadzonych kontroli, Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję i określą, jakie środki zostały przyjęte.
Państwa Członkowskie mogą zażądać od plantatorów złożenia wszelkich dokumentów, które uznają za niezbędne.
2.
Jeśli kontrola przewidziana w ust. 1 wykaże, że obszar, w odniesieniu do którego stosuje się pomoc, jest:
a) mniejszy od ustalonego podczas kontroli, to uwzględnia się obszar ustalony podczas kontroli;
b) większy od obszaru ustalonego podczas kontroli, to, z zastrzeżeniem jakichkolwiek kar przewidzianych na mocy prawa krajowego i przepisów lit. c), uwzględnia się obszar ustalony podczas kontroli pomniejszony o różnicę między wielkością obszaru, w odniesieniu do którego złożono wniosek o pomoc, a wielkością ustaloną, z wyjątkiem sytuacji, gdy różnica ta jest uważana przez zainteresowane Państwo Członkowskie za uzasadnioną, wówczas uwzględnia się ustalony obszar;
c) większy od ustalonego podczas kontroli i jeśli w odniesieniu do osoby zgłaszającej deklarację obszary wskazane w deklaracjach lub wnioskach zostały zmniejszone w czasie tego samego lub poprzedzającego roku gospodarczego, zgodnie z art. 7 lub 8 rozporządzenia (EWG) nr 1164/89, lub zgodnie z lit. b) niniejszego ustępu, z wyjątkiem przypadku gdy ta różnica jest uważana przez zainteresowane Państwo Członkowskie za uzasadnioną, odrzuca się wniosek o pomoc.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych zgodnie z tym akapitem.
Artykuł 6
Produkujące Państwa Członkowskie wypłacą kwotę pomocy przed dniem 31 marca po zakończeniu roku gospodarczego.
Artykuł 7
1.
Przed dniem 15 lutego każdego roku produkujące Państwa Członkowskie poinformują Komisję o obszarach zbiorów, ilościach nasion podanych w złożonych wnioskach o pomoc i o wynikach każdej z wyrywkowych kontroli określonych w art. 1 ust. 2.
2.
Produkujące Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do końca miesiąca następującego po miesiącu wypłacenia kwoty pomocy za każdy rok gospodarczy, o obszarach, w odniesieniu do których wypłacono kwotę pomocy.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3171/89
z dnia 16 października 1989 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 1/89 Rady Współpracy EWG-Egipt, zmieniającej, w wyniku wprowadzenia zharmonizowanego systemu, Protokół nr 2 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Europejską w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Egiptem [1] została podpisana w dniu 18 stycznia 1977 r.;
na mocy art. 25 protokołu nr 2 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej, który stanowi część integralną wyżej wymienionej umowy, Rada Współpracy EWG-Egipt przyjęła decyzję nr 1/89 zmieniającą wspomniany Protokół;
konieczne jest stosowanie niniejszej decyzji we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 1/89 Rady Współpracy EWG-Egipt stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3172/89
z dnia 16 października 1989 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 2/89 Rady Współpracy EWG-Egipt, zmieniającej, ze względu na przystąpienie do Wspólnot Europejskich Hiszpanii i Portugalii, Protokół dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2573/87 z dnia 11 sierpnia 1987 r. ustanawiające uzgodnienia dotyczące handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem, Tunezją i Turcją z drugiej strony [1], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 7 decyzji 87/456/EWWiS przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie w dniu 11 sierpnia 1987 r., ustanawiający uzgodnienia dotyczące handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem i Tunezją z drugiej strony, produktami objętymi Traktatem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2] stanowi, że zmiany reguł pochodzenia, konieczne w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii i przyjęte przez Rady Współpracy, mają zastosowanie do produktów wymienionych w tej decyzji;
na mocy art. 25 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej Rada Współpracy EWG-Egipt przyjęła decyzję nr 2/89 zmieniającą wspomniany Protokół ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich;
należy zapewnić stosowanie tej decyzji we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 2/89 Rady Współpracy EWG-Egipt stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3209/89
z dnia 23 października 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 234/79 w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3911/87 [2], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
a także mając na uwadze co następuje:
scalona nomenklatura towarowa wprowadzona rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2886/89 [6], spełnia obecnie wymagania zarówno nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, jak i nomenklatury danych statystycznych w dziedzinie handlu zagranicznego;
przepisy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 sprawiają, że przepisy art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 234/79 [7] są niepotrzebne;
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 przewiduje coroczne aktualizowanie przez Komisję Nomenklatury Scalonej; należy przewidzieć, w szczególności po dokonaniu takiej aktualizacji, dostosowanie przez Komisję odpowiednich wyszczególnień i kodów w rozporządzeniach Rady, oraz odpowiednie dostosowanie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 234/79,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 234/79 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Wyszczególnienie produktów i odniesienia do pozycji lub podpozycji Nomenklatury Scalonej w rozporządzeniach Rady mogą być dostosowywane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, o ile takie dostosowania spowodowane są zmianami Nomenklatury Scalonej.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, komitet ustanowiony na mocy art. 37 rozporządzenia nr 136/66/EWG uznaje się za właściwy w odniesieniu do produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 827/68."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3403/89
z dnia 13 listopada 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2159/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1119/89 [2], w szczególności jego art. 14g,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2159/89 [3] ustanawia warunki przyznawania pomocy, do której na pewnych warunkach mogą być uprawnione organizacje producentów orzechów i chleba świętojańskiego;
w celu ułatwienia sposobu działania tych organizacji oraz aby szybciej wprowadzić w życie plany poprawy jakości i obrotu, należy przewidzieć wypłaty zaliczek;
warunki przyznawania oraz kwota takich zaliczek powinny być określone; jednakże wypłata zaliczki musi być uzależniona od wniesienia zabezpieczenia w celu zagwarantowania, że zostaną wypełnione zobowiązania podjęte przez beneficjentów; muszą zostać ustalone warunki wnoszenia i zwalniania zabezpieczenia;
musi zostać ustalony tymczasowy kurs wymiany stosowany do maksymalnej kwoty rocznej pomocy, w przypadku gdy jest dokonywana wypłata zaliczek pomocy na realizację planów poprawy jakości i obrotu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2159/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 19 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Z wyjątkiem przypadku siły wyższej przedłożenie wniosku po upływie wyżej wymienionego okresu powoduje 5-procentowe zmniejszenie pomocy; żadne wnioski nie mogą być przyjęte po okresie zwłoki przekraczającym 30 dni.".
2) Dodaje się art. 22a w brzmieniu:
"Artykuł 22a
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznać organizacjom producentów, które się o to ubiegają, zaliczki pomocy na ustanowienie odnawialnego funduszu oraz pomocy na realizację planów poprawy jakości i obrotu.
2.
W przypadku pomocy na ustanowienie odnawialnego funduszu wypłata zaliczki może nastąpić tylko jeden raz:
- w odniesieniu do wniosku złożonego najpóźniej w ciągu 18 miesięcy następujących po szczególnym uznaniu i na formularzu określonym w załączniku V,
- w przypadku gdy organizacja producentów będąca wnioskodawcą dostarcza dowodu, że kapitał funduszu został ustanowiony, jak przewidziano w art. 14c ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Kwota zaliczki nie przekracza 60 % całkowitego wkładu finansowego Państwa Członkowskiego i Wspólnoty na finansowanie odnawialnego funduszu ustanowionego na podstawie szacunkowych danych dotyczących sprzedaży w roku gospodarczym następującym po szczególnym uznaniu, zgodnie z pkt 6 załącznika V.
Jeśli następuje wypłata zaliczki, wniosek o pozostałą część pomocy przedkłada się na formularzu określonym w załączniku VI.
3.
W przypadku pomocy na realizację planu wnioski o zaliczkę mogą być składane na formularzu określonym w załączniku VII po zatwierdzeniu planu.
Tylko jeden wniosek składa się na każdy rok realizacji planu po dostarczeniu dowodu, że rozpoczął się roczny etap realizacji planu.
Ten dowód wraz z dokumentami uzupełniającymi musi odnosić się do co najmniej 20 % wartości szacunkowej określonej w pkt 7 załącznika VII.
Kwota zaliczki nie przekracza 80 % całkowitego wkładu finansowego Państwa Członkowskiego oraz Wspólnoty na pokrycie rocznych kosztów realizacji planu, wynikających z wartości szacunkowej ustalonej przez organizację producentów i określonej w pkt 7 załącznika VII.
Jednakże taka zaliczka nie może przekraczać 90 % kwoty określonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89.
W tym celu kursem, który należy zastosować do przeliczenia wyżej wymienionej maksymalnej kwoty na walutę krajową, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu 1 września poprzedzającym złożenie wniosku o zaliczkę.
Wezwanie do zapłaty pozostałej części pomocy w odniesieniu do rocznego etapu wykonania planu przedkłada się na formularzu określonym w załączniku VIII.
4.
Wypłata zaliczek określonych w ust. 2 i 3 jest uzależniona od dostarczenia przez wnioskodawców dowodu, że zostało wniesione zabezpieczenie w wysokości 110 % kwoty zaliczki.
Zabezpieczenie wnosi się zgodnie z tytułem VIII rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5..
5.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione niezwłocznie:
a) w odniesieniu do zaliczki pomocy określonej w ust. 2, z chwilą gdy została wypłacona pozostała część pomocy;
b) w odniesieniu do zaliczki pomocy określonej w ust. 3, z chwilą gdy została wypłacona pozostała część rocznej transzy pomocy.
6.
Zabezpieczenia ulega w części przepadkowi, jeżeli zaliczka przewyższa kwotę pomocy, która ma być wypłacona w ciągu roku; zabezpieczenie ulega przepadkowi w części odpowiadającej kwocie błędnie wypłaconej.
7.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości:
- w odniesieniu do pomocy na ustanowienie odnawialnego funduszu, jeżeli wniosek o pomoc nie został wniesiony w ciągu czterech miesięcy od zakończenia drugiego roku gospodarczego następującego po dacie szczególnego uznania organizacji producentów,
- w odniesieniu do pomocy dotyczącej planu, jeżeli wniosek odnośnie do pozostałej części pomocy na dany rok nie został złożony zgodnie z art. 19 akapit trzeci.
Bez uszczerbku dla ust. 6, jeżeli wnioski o wypłatę pozostałej części pomocy na dany rok są składane po upływie wyżej wymienionego terminu, lecz w okresie zwłoki nieprzekraczającym 15 dni, 10 % zabezpieczenia ulega przepadkowi.".
3) W niniejszym rozporządzeniu dodaje się Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3470/89
z dnia 16 listopada 1989 r.
dotyczące metody analizy używanej w celu zastosowania uwagi dodatkowej 2 do działu 7 Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem EWG nr 3769/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących zastosowania uwagi dodatkowej 2 do działu 7 Nomenklatury Scalonej;
na podstawie przeprowadzonych badań, metoda analizy opisana w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wydaje się właściwa;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Metoda analizy używana w celu zastosowania uwagi dodatkowej 2 do Nomenklatury Scalonej zawarta jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3471/89
z dnia 17 listopada 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3469/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe podpodziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3481/89
z dnia 20 listopada 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 3469/89/EWG [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3482/89
z dnia 20 listopada 1989 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3469/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3488/89
z dnia 21 listopada 1989 r.
ustanawiające metody podejmowania decyzji dotyczących niektórych przepisów ustanowionych dla produktów rolnych w ramach umów śródziemnomorskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje, zgodnie z:
- art. 20 ust. 5 Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Algierią [1], zmienionej Protokołem Dodatkowym z dnia 25 czerwca 1987 r [2],
- art. 21 ust. 2 Protokołu z dnia 19 października 1987 r. ustanawiającego warunki i procedury realizacji drugiego etapu Układu Stowarzyszeniowego między Wspólnotą a Cyprem [3],
- art. 21 ust. 5 Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Marokiem [4], zmienionej Protokołem Dodatkowym z dnia 26 maja 1988 r. [5],
- art. 20 ust. 5 Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Tunezją [6], zmienionej Protokołem Dodatkowym z dnia 26 maja 1987 r. [7], oraz
- art. 22 ust. 7 Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Jugosławią [8], zmienionej Protokołem Dodatkowym z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiającym nowe porozumienia handlowe [9],
dla wina ze świeżych winogron oznaczonego kodem CN ex2204 dostarczanego w zbiornikach o pojemności przekraczającej dwa litry, Wspólnota może decydować o ustaleniu specjalnej ceny na granicy, pod pewnymi warunkami;
zgodnie z:
- art. 20 ust. 1 Protokołu z dnia 19 października 1987 r. ustanawiającego warunki i procedury realizacji drugiego etapu Układu Stowarzyszeniowego między Wspólnotą a Cyprem,
- art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 25 czerwca 1987 r. do Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Egiptem [10],
- art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 15 grudnia 1987 r. do Umowy między Wspólnotą a Izraelem [11],
- art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 26 maja 1988 r. do Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Marokiem,
- art. 2 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 26 maja 1987 r. do Umowy o Współpracy między Wspólnotą a Tunezją,
- art. 1 ust. 1 Protokołu dodatkowego z dnia 23 lipca 1987 r. do Układu Stowarzyszeniowego między Wspólnotą a Turcją [12],
Wspólnota może decydować w sprawie dostosowania ceny wejścia dla niektórych owoców i warzyw pochodzących z tych krajów pod pewnymi warunkami;
wyżej wymienione decyzje Wspólnoty powinny być podejmowane przez Komisję zgodnie z procedurą odpowiedniego komitetu zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla wina ze świeżych winogron oznaczonych kodem CN ex220429, jak określono poniżej, dostarczanego w zbiornikach o pojemności przekraczającej dwa litry, pochodzące z następujących krajów oraz w ramach limitów ilościowych przydzielonych dla każdego kraju, ustalenia jakiejkolwiek specjalnej ceny na granicy, zgodnie z Protokołami zawartymi z tymi krajami oraz zgodnie z warunkami w nich ustalonymi, dokonuje Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [13]:
a) wino ze świeżych winogron o rzeczywistej zawartości alkoholu nie przekraczającej 15 % obj.:
Państwo _BAR_ Ilość _BAR_
Algieria _BAR_ 160000 hl _BAR_
Cypr _BAR_ 26000 hl _BAR_
Maroko _BAR_ 75000 hl _BAR_
Tunezja _BAR_ 150000 hl _BAR_
Jugosławia _BAR_ 516000 hl _BAR_
b) wino likierowe o rzeczywistej zawartości alkoholu nie mniejszej niż 15 % obj.:
Państwo _BAR_ Ilość _BAR_
Cypr _BAR_ 73000 hl _BAR_
Artykuł 2
Dla roku gospodarczego 1990 i dla każdego z następnych lat gospodarczych, możliwe dostosowanie ceny wejścia dla niżej wymienionych owoców i warzyw pochodzących z jednego z niżej wskazanych krajów, w celu zachowania tradycyjnych przepływów handlowych w kontekście rozszerzenia, jest doko-nywane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [14], na podstawie przeglądu statystycznego oraz wszystkich istotnych czynników przewidzianych w Protokole zawartym z danym krajem i zgodnie z warunkami i ilościami ustanowionymi w tym Protokole:
Kod CN _BAR_ Produkt _BAR_ Ilość (w tonach) _BAR_ Państwo _BAR_
do _BAR_ Pomarańcze świeże _BAR_ 67000 _BAR_ Cypr _BAR_
7000 _BAR_ Egipt _BAR_
293000 _BAR_ Izrael _BAR_
265000 _BAR_ Maroko _BAR_
28000 _BAR_ Tunezja _BAR_
ex08052010 _BAR_ Świeże mandarynki, klementynki itd. _BAR_ 14200 _BAR_ Izrael _BAR_
ex08052030 _BAR_ 110000 _BAR_ Maroko _BAR_
ex08052050 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ex08052070 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ex08052090 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ex08053010 _BAR_ Cytryny świeże _BAR_ 15000 _BAR_ Cypr _BAR_
6400 _BAR_ Izrael _BAR_
12000 _BAR_ Turcja _BAR_
ex08061011 _BAR_ Winogrona deserowe świeże od dnia 8 czerwca do dnia 4 sierpnia _BAR_ 10500 _BAR_ Cypr _BAR_
ex08061015 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ex08061059 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ex07020010 _BAR_ Pomidory _BAR_ 86000 _BAR_ Maroko _BAR_
ex07020090 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ w tym: kwiecień _BAR_ 15000 _BAR_ _BAR_
_BAR_ maj _BAR_ 10000 _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3506/89
z dnia 23 listopada 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3703/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnych norm handlowych w odniesieniu do niektórych świeżych lub schłodzonych ryb
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1495/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 103/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiające wspólne normy wprowadzania do obrotu niektórych świeżych i schłodzonych ryb [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 33/89 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 7, art. 8 ust. 5 i art. 9, a także mając na uwadze, co następuje:
możliwe jest ułatwienie wykonania uzgodnień kontrolnych; należy przeznaczyć dostateczną ilość czasu na klasyfikację i oznakowanie niektórych ryb świeżych i chłodzonych;
doświadczenie pokazuje, że należy rozszerzyć system pobierania próbek tak, aby obejmował on również gatunki ryb pelagicznych, inne niż śledź i makrela; należy ustanowić szczegółowe zasady w odniesieniu do gatunków, które miałyby być objęte tym systemem;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3703/85 [5] należy dlatego zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3703/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 7, 8 i 9 otrzymują oznaczenie 10, 11 i 12.
W art. 11 tiret trzecie "art. 7" zastępuje się "art. 10".
2) Artykuł 6 zastępuje się art. 6—9:
"Artykuł 6
Klasyfikacja i wskazanie kategorii wielkości oraz stopnia świeżości, zgodnie z art. 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 103/76, dokonuje się z uwzględnieniem odpowiedniego okresu czasu, zanim produkt zostanie po raz pierwszy zaoferowany do sprzedaży, aby ułatwić kontrolę przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81.
Artykuł 7
1.
Klasyfikację gatunków wymienionych w załączniku II na różne kategorie świeżości i wielkości na podstawie systemu pobierania próbek, przewidzianego w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 103/76, należy przeprowadzać zgodnie z procedurą określoną w poniższych ustępach oraz w art. 8.
2.
Próbki pobierane są w taki sposób, aby były reprezentatywne dla danych partii przy uwzględnieniu praktyk handlowych stosowanych w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich.
Próbki powinny być pobierane w stały sposób, w zależności od wagi próbek, które mają być pobrane oraz od całkowitej ilości przeznaczonej do sprzedaży.
3.
Próbki te są pobierane z ilości, która ma być oferowana do sprzedaży w sposób przedstawiony poniżej, pod warunkiem że nie będą ważyły mniej niż 0,08 % jakiejkolwiek ilości powyżej 100 ton:
Ilość oferowana do sprzedaży (tony) _BAR_ Minimalna waga pobieranych próbek (kilogramy) _BAR_
Mniej niż 5 _BAR_ 8 _BAR_
5 lub więcej, ale mniej niż 15 _BAR_ 20 _BAR_
15 lub więcej, ale mniej niż 40 _BAR_ 40 _BAR_
40 lub więcej, ale mniej niż 60 _BAR_ 60 _BAR_
60 lub więcej, ale mniej niż 80 _BAR_ 80 _BAR_
80 lub więcej, ale mniej niż 100 _BAR_ 100 _BAR_
100 lub więcej _BAR_ 120 _BAR_
4.
W przypadkach, gdy wyładunek następuje ze statku wyposażonego w zbiorniki rybne, próbki są pobierane z zawartości poszczególnych zbiorników, z uwzględnieniem powyższych przepisów.
Artykuł 8
1.
Wszystkie ryby w każdej próbce zostają zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 103/76.
Świeżość powinna być określona zgodnie z kryteriami ustalonymi w pkt I załącznika A do tego rozporządzenia.
Ilości przeznaczone do sprzedaży zostają następnie posortowane na takie same kategorie, jak te, które wynikają z klasyfikacji próbek ryb pod warunkiem że kontrola wzrokowa przedmiotowych ilości nie wzbudza żadnych wątpliwości co do reprezentatywności próbki.
Dopuszcza się wahania wielkości i świeżości przewidziane w art. 2.
2.
Jeżeli próbka wskazuje, że:
a) część badanych ryb, stanowiąca więcej niż 10 % ilości próbki, należy do kategorii B, minimalna waga pobieranej próbki musi być przynajmniej dwukrotnie większa niż waga określona w art. 7 ust. 3.
Odpowiednia ilość ryb zostaje również zbadana zgodnie z kryteriami świeżości określonymi w pkt II załącznika A do rozporządzenia (EWG) nr 103/76.
Ilości, o których mowa mogą być zakwalifikowane do kategorii wyższej niż B, jeżeli jakość wszystkich ryb z drugiej próbki jest wyższa niż B;
b) część badanych ryb nie spełnia wymogów ustanowionych dla wprowadzania do obrotu w celu spożycia przez ludzi, ilości, o których mowa nie mogą być wykorzystane w tym celu, chyba że klasyfikacja zgodne z art. 6, 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 103/76 wykazuje, że część tej ilości może być wprowadzona do obrotu w celu spożycia przez ludzi;
c) pewne ilości mogą się okazać niejednorodne pod względem świeżości i wielkości, waga dodatkowych próbek, które mają być pobrane powinna być wyznaczona przez ekspertów określonych w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 103/76.
3. Jeśli kontrola wzrokowa ryb wykaże, że nie były one konserwowane na statku w sposób określony w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 103/76, stosuje się metodę oszacowywania ustanowiona w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewnią w drodze regularnych kontroli przestrzeganie rozporządzenia (EWG) nr 103/76 w odniesieniu do produktów klasyfikowanych zgodnie z procedurą pobierania próbek."
3) Załącznik otrzymuje oznaczenie załącznik I i dodaje się załącznik II w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3528/89
z dnia 23 listopada 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle ostatniej decyzji Trybunału Sprawiedliwości dotyczącej zakresu art. 28 i 113 Traktatu wydaje się, że rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 [2] zostało przyjęte na błędnych podstawach prawnych, gdy do podstaw prawnych zaproponowanych przez Komisję, to jest art. 28, 43 i 113 Traktatu Rada dodała art. 235 Traktatu, który wymaga innej procedury podejmowania decyzji; w konsekwencji Komisja przedstawiła sprawę Trybunałowi Sprawiedliwości w celu rozpoczęcia procedury unieważnienia wymienionego rozporządzenia;
w celu umożliwienia Komisji wycofania swoich działań oraz w celu zapobiegania takim działaniom uznanym za nieważne, odniesienie do art. 235 Traktatu jako podstawy prawnej rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 powinno zostać skreślone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pierwsze wyliczenie w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 otrzymuje brzmienie:
"Uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43 i 113".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3537/89
z dnia 27 listopada 1989 r.
w sprawie etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
dla każdego państwa rynki reprezentatywne obejmują wszystkie rynki wyszczególnione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2123/89 [3];
zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 do oceny, czy sytuacja na rynku uzasadnia użycie środków interwencyjnych, należy ustalić średnią ważoną cenę tusz wieprzowych na rynkach reprezentatywnych Wspólnoty;
dla potrzeb ustalenia takiej przeciętnej ceny tusz wieprzowych potrzebne są porównywalne ceny we Wspólnocie; przy takim ustalaniu należy posługiwać się jednakową jakością tusz wieprzowych, zgodną z normą jakości określoną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 i jednoznacznie zdefiniowanym etapem handlu; jako że tusze wieprzowe zwykle sprzedaje się na etapie zakładu ubojowego, należy przyjąć właśnie ten etap;
odtąd notowania tusz wieprzowych należy ustalać w całej Wspólnocie, posługując się wspólnotową poubojową klasyfikacją tusz wieprzowych, ustanowioną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3220/84 [4], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3530/86 [5], i szczegółowymi zasadami stosowania, ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2967/85 [6]; w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1250/89 z dnia 3 maja 1989 r. ustanawiającym cenę podstawową i normę jakości świń po uboju na okres od dnia 1 lipca 1989 r. do dnia 30 czerwca 1990 r. [7] uproszczono definicję normy jakości według art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84; ponadto listę rynków reprezentatywnych wieprzowiny we Wspólnocie, określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 43/81 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3553/88 [9], zastąpiła lista z rozporządzenia (EWG) nr 2123/89; z tych przyczyn należy zmienić zasady dotyczące etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych;
dla jasności należy przyjąć nowe rozporządzenie zawierające wszystkie zasady dotyczące etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2342/86 [10], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2847/87 [11], należy zgodnie z powyższym uchylić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Cenę rynkową tusz wieprzowych we Wspólnocie, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, ustala się na podstawie cen skupu do zakładu ubojowego, bez podatku od wartości dodanej, płaconą dostawcom żywca.
2.
Ceny określone w ust. 1 zawierają wartość nieprzetworzonych odpadów i pozostałości zwierzęcych, a podaje się je dla 100 kg zimnych tusz wieprzowych:
- prezentowanych zgodnie z wymaganiami referencyjnymi określonymi w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84
oraz
- ważonych i klasyfikowanych na haku w zakładzie ubojowym, zarejestrowana waga przeliczona jest na wagę zimnej tuszy metodami określonymi w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
Artykuł 2
1.
Cena rynkowa tusz wieprzowych w Państwie Członkowskim równa się średniej z notowań cen dla tusz wieprzowych zarejestrowanych na rynkach lub w agencjach notowań tego Państwa Członkowskiego, wyszczególnionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89.
2.
Cenę określoną w ust. 1 ustala się na podstawie notowań zarejestrowanych dla tusz ważących od:
- 60 do mniej niż 120 kg dla klasy U,
- 120 do mniej niż 180 kg dla klasy R.
Wybór kategorii wagowych i wagi dla nich pozostawia się zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu. Państwo to zawiadamia Komisję o swoich ustaleniach.
Artykuł 3
1.
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2342/86 traci moc.
2.
Odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 2342/86 interpretuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następnym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3745/89
z dnia 13 grudnia 1989 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1491/85 z dnia 23 maja 1985 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do nasion soi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2217/88 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1181/87 [4], odnosi się do rozporządzeń wspólnotowych w dziedzinie rolnictwa, wymagających złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania płatności należnej sumy, jeżeli zobowiązanie nie zostanie spełnione;
zarówno rozporządzenie Rady (EWG) nr 1491/85, jak i rozporządzenie Rady (EWG) nr 2194/85 z dnia 25 lipca 1985 r. przyjmujące ogólne zasady dotyczące specjalnych środków w odniesieniu do nasion soi [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1231/89 [6], pomimo iż wprowadzają system zabezpieczeń, nie są wymienione w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85; dlatego, aby umożliwić jednolitą wykładnię obejmującą również wspomniany system, należy odpowiednio uzupełnić rozporządzenie (EWG) nr 2220/85;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) rozporządzenie (EWG) nr 1491/85 (nasiona soi) [7]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3786/89
z dnia 15 grudnia 1989 r.
upoważniające Portugalię do zniesienia należności przywozowych na makuchy pochodzące z innych Państw Członkowskich i do stosowania należności według Wspólnej Taryfy Celnej przy przywozie makuchów z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 243 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 243 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze Aktu Przystąpienia stanowi, że Portugalia, na swój wniosek, może znieść lub przyspieszyć dostosowanie ceł na nasiona i owoce roślin oleistych i ich produkty pochodne;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 566/87 [1] upoważnia Portugalię do częściowego zawieszenia należności przywozowych na makuchy do dnia 31 grudnia 1987 r.; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1692/88 [2]ustanawia takie samo upoważnienie do dnia 31 grudnia 1988 r.; środek ten miał na celu ułatwienie zaopatrzenia portugalskiego przemysłu paszowego w makuchy; od tego czasu czynniki uzasadniające ten środek nadal pozostają aktualne; Portugalia wnioskowała o upoważnienie do zniesienia, na mocy wspomnianego wcześniej art. 243, ceł na makuchy w odniesieniu do reszty Wspólnoty i do zastosowania Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do państw trzecich od dnia 1 stycznia 1990 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym Portugalia jest upoważniona do zniesienia ceł mających zastosowanie w przywozie makuchów i innych pozostałości stałych objętych kodami NC 23040000, 23050000 i 2306, z wyłączeniem kodów NC 23069011 i 23069019, pochodzących z pozostałych Państw Członkowskich i do stosowania należności według Wspólnej Taryfy Celnej w przywozie z państw trzecich.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3900/89
z dnia 4 grudnia 1989 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 2/89 Rady Współpracy EWG-Tunezja, zmieniającej, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich, Protokół dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2573/87 z dnia 11 sierpnia 1987 r. ustanawiające zasady handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem, Tunezją i Turcją z drugiej strony [1], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 7 decyzji 87/456/EWWiS przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w ramach Rady w dniu 11 sierpnia 1987 r. ustanawiającej zasady handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem i Tunezją z drugiej strony produktami objętymi zakresem Traktatu EWWiS [2] stanowi, że niezbędne zmiany do zasad pochodzenia przyjęte przez Radę Współpracy w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii stosuje się do produktów objętych tą decyzją;
na mocy art. 25 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej Rada współpracy EWG-Tunezja przyjęła decyzję nr 2/89, zmieniającą ten Protokół, celem uwzględnienia przystąpienia Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich;
niniejszą decyzję należy stosować się we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 2/89 Rady Współpracy EWG-Tunezja stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89
z dnia 18 grudnia 1989 r.
w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zdecydowały o podjęciu zgodnych wysiłków, wraz z niektórymi państwami trzecimi, w celu wprowadzenia środków zmierzających do wspierania procesu reform gospodarczo – społecznych zachodzącego na Węgrzech i w Polsce;
Wspólnota zawarła z Republiką Węgierską i Polską Rzeczpospolitą Ludową umowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy gospodarczej oraz w zakresie handlu;
Wspólnota musi dysponować środkami niezbędnymi do podjęcia takich środków;
należy ustalić dziedziny, w których należy podjąć takie środki;
konieczne jest oszacowanie kwoty wspólnotowych środków finansowych niezbędnych do podjęcia tych środków w 1990 r.;
podjęcie tych środków pomaga w osiąganiu wspólnotowych celów, a w przypadku omawianych środków, Traktat nie przewiduje uprawnień innych, niż te wynikające z art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota wprowadza w życie akcję pomocy gospodarczej na rzecz Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Kwota wspólnotowych zasobów finansowych niezbędnych do podjęcia działańwprowadzonych niniejszym rozporządzeniem, wynosi 300 milionów ECU na okres dobiegający końca w dniu 31 grudnia 1990 r.
Artykuł 3
1.
Pomoc wykorzystuje się przede wszystkim na wsparcie procesu reform w Polsce i na Węgrzech, w szczególności w drodze finansowania lub udziału w finansowaniu projektów mających na celu przebudowę gospodarczą.
Projekty te lub akcje współpracy należy podjąć w szczególności w dziedzinach rolnictwa, przemysłu, inwestycji, energii, szkolenia, ochrony środowiska naturalnego, handlu i usług; powinny być skierowane w szczególności do sektora prywatnego Węgier i Polski.
2.
Przy wyborze środków finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia uwzględnia się preferencje i oczekiwania wyrażone przez państwa otrzymujące pomoc.
Artykuł 4
Wspólnota przyznaje pomoc samodzielnie, albo w formie współfinansowania z Państwami Członkowskimi, Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, państwami trzecimi albo instytucjami wielostronnymi, lub państwami otrzymującymi pomoc.
Artykuł 5
Pomoc wspólnotowa przybiera na ogół formę dotacji.
Mogą one generować fundusze, które można wykorzystywane na finansowanie projektów lub akcji współpracy.
Artykuł 6
1.
Pomoc może obejmować wydatki dotyczące przywozu oraz wydatki lokalne niezbędne do przeprowadzenia projektów i programów.
Z finansowania wspólnotowego wyłącza się podatki, cła i opłaty, oraz ceny zakupu ziemi.
2.
Wydatki na naprawy bieżące oraz koszty eksploatacyjne można uwzględnić w odniesieniu do programów szkoleniowych i badawczych oraz innych projektów; jednakże w przypadku tych ostatnich, koszty te można uwzględnić jedynie w fazie rozruchu i w sposób malejący.
3.
Jednakże w przypadku współfinansowania, w każdym przypadku odrębnie, uwzględnia się procedury stosowane inne podmioty zapewniające kapitał.
Artykuł 7
1.
W przypadku pomocy przekraczającej 50000 ECU, jeżeli Wspólnota jest jedynym źródłem pomocy zewnętrznej, udział w przetargach, licytacjach publicznych, zamówieniach publicznych oraz kontraktach jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich oraz z Polski i Węgier.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie również, do współfinansowania.
3.
Jednakże w przypadku współfinansowania Komisja może zezwolić na udział państw trzecich w przetargach, licytacjach publicznych, zamówiniach publicznych oraz kontraktach, ale jedynie w jednostkowych przypadkach, po zbadaniu sprawy.
Artykuł 8
Komisja zarządza pomocą uwzględniając procedurę przewidzianą w art. 9.
Ogólne wytyczne mające zastosowanie do pomocy oraz do programów sektorowych są przyjmowane zgodnie z tą procedurą.
Artykuł 9
1.
Ustanawia się, przy Komisji, Komitet ds. Pomocy w Przebudowie Gospodarczej Polski i Węgier, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
W działaniach Komitetu, w odniesieniu do zagadnień dotyczących Baku, uczestniczy obserwator Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje swą opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich uczestniczących w są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje decyzje, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże jeśli decyzje te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o nich Radę.
W takim przypadku Komisja odracza stosowanie środków, których dotyczy decyzja o sześć tygodni.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie przewidzianym w akapicie pierwszym.
Artykuł 10
Od 1990 r., Komisja corocznie sporządza sprawozdanie z wykonywania akcji współpracy.
Sprawozdanie przesyła się do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 8 rozporządzenia Rady nr 729/70/EWG z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 2048/88/EWG [4], Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zapewniając, że transakcje finansowane przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są rzeczywiście realizowane i wykonywane w prawidłowy sposób, tak aby zapobiec i wyeliminować nieprawidłowości oraz odzyskać kwoty utracone w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania;
bardzo skutecznym środkiem nadzoru transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR może być kontrola dokumentów handlowych przedsiębiorstw otrzymujących lub dokonujących płatności; kontrola taka jest uzupełnieniem innych kontroli już prowadzonych przez Państwa Członkowskie; ponadto, niniejsze rozporządzenie nie uchybia przepisom prawa krajowego odnoszącym się do kontroli, które mają szerszy zakres niż kontrole przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do wzmożenia kontroli dokumentów handlowych przedsiębiorstw otrzymujących lub dokonujących płatności, które to kontrole przeprowadzane są zgodnie z dyrektywą 77/435/EWG [5];
wprowadzenie przez Państwa Członkowskie zasad wynikających z dyrektywy 77/435/EWG ujawniło potrzebę zmiany niektórych przepisów tej dyrektywy na podstawie zdobytych doświadczeń; uwzględniając charakter tych przepisów, zmiany powinny zostać włączone do rozporządzenia;
określenie dokumentów stanowiących podstawę takiej kontroli powinno umożliwiać przeprowadzenie pełnej kontroli;
wybór przedsiębiorstw poddawanych kontroli powinien być uzależniony od charakteru transakcji przeprowadzanych na ich odpowiedzialność oraz od podziału przedsiębiorstw na otrzymujące lub dokonujące płatności w zależności od ich finansowego znaczenia w systemie finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR;
ponadto należy zapewnić minimalną liczbę kontroli dokumentów handlowych; liczba ta powinna być określona przy użyciu metody, która wykluczy istotne różnice między poszczególnymi Państwami Członkowskimi wynikające z różnic struktury ich wydatków w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR; metoda ta może być ustalona poprzez odniesienie się do liczby przedsiębiorstw o określonym znaczeniu w systemie finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR;
należy zdefiniować zakres uprawnień urzędników odpowiedzialnych za kontrolę i obowiązki przedsiębiorstw udostępniania dokumentów handlowych takim urzędnikom na określony okres oraz dostarczania takich informacji, jakich ci urzędnicy mogą zażądać; należy również przewidzieć, że w określonych przypadkach dokumenty handlowe mogą zostać zatrzymane;
konieczne jest zorganizowanie współpracy między Państwami Członkowskimi, mając na uwadze międzynarodową strukturę handlu rolnego oraz w celu urzeczywistniania rynku wewnętrznego; konieczne jest również utworzenie scentralizowanego systemu dokumentacji, dotyczącego przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą w państwach trzecich otrzymujących lub dokonujących płatności, na poziomie Wspólnoty;
podczas gdy, w pierwszym rzędzie Państwa Członkowskie zobowiązane są do uchwalenia programów kontroli, konieczne jest przesłanie tych programów Komisji, tak aby mogła ona wykonać swoją rolę nadzorczą i koordynacyjną oraz zapewnić uchwalenie programów na podstawie właściwych kryteriów; w ten sposób kontrole mogą być ukierunkowane na sektory lub przedsiębiorstwa, w których istnieje duże ryzyko nadużyć finansowych;
służby przeprowadzające kontrole na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być organizowane niezależnie od służb odpowiedzialnych za kontrole na etapie poprzedzającym płatność;
zasadniczą sprawą jest, aby każde Państwo Członkowskie posiadało specjalną służbę odpowiedzialną za monitorowanie stosowania niniejszego rozporządzenia i za koordynowanie kontroli przeprowadzanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; urzędnicy zatrudnieni w tej służbie mogą zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dokonywać kontroli przedsiębiorstw;
należy stworzyć mechanizmy, zachęcające do wzmocnienia służb odpowiedzialnych za przestrzeganie stosowania niniejszego rozporządzenia, w postaci czasowego, malejącego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie na zatrudnienie dodatkowego personelu, oraz kosztach związanych z personelem szkolącym i wyposażeniem służb;
istnieje konieczność oszacowania kwoty wspólnotowego finansowania, wymaganej do wprowadzenia tego środka w życie; kwota taka stanowi część prognozy finansowej określonej w pkt II Porozumienia Międzyinstytucjonalnego w sprawie Dyscypliny Budżetowej oraz Usprawnienia Procedury Budżetowej [6] z dnia 29 czerwca 1988 r.; faktycznie dostępne środki przyznane zostaną ustalone na mocy procedury budżetowej zgodnie z tym porozumieniem;
informacje uzyskane podczas kontroli dokumentów handlowych powinny być chronione tajemnicą zawodową;
należy dokonać ustaleń dotyczących wymiany informacji na poziomie wspólnotowym, umożliwiających lepsze wykorzystanie wyników stosowania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy kontroli dokumentów handlowych jednostek otrzymujących lub dokonujących płatności odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR, zwanych dalej "przedsiębiorstwami", w celu ustalenia czy transakcje stanowiące część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR są rzeczywiście realizowane i czy wykonywane są prawidłowo.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "dokumenty handlowe" oznaczają wszystkie księgi, rejestry, dowody kasowe i dokumenty towarzyszące, rachunki i korespondencję dotyczące działalności gospodarczej, jak również informacje handlowe, w zakresie, w jakim dokumenty te dotyczą bezpośrednio lub pośrednio transakcji określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają systematyczne kontrole dokumentów handlowych przedsiębiorstw uwzględniając charakter transakcji podlegających kontroli.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wybór przedsiębiorstw do przeprowadzenia kontroli daje możliwie jak największą gwarancję skuteczności środków służących zapobieganiu i wykrywaniu nieprawidłowości w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
Wybór uwzględnia, między innymi, finansowe znaczenie przedsiębiorstw w tym systemie i inne czynniki ryzyka.
2.
W każdym okresie prowadzenia kontroli określonych w ust. 4, kontrole określone w ust. 1 dotyczą takiej liczby przedsiębiorstw, która nie może być mniejsza niż połowa przedsiębiorstw, których wpływy lub płatności lub ich suma, w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR, wynosiły powyżej 60000 ECU w roku kalendarzowym poprzedzającym początek okresu danej kontroli.
Dla okresu kontroli rozpoczynającego się w 1990 r. kwotę 60000 ECU wymienioną w akapicie pierwszym zastępuje się kwotą 100000 ECU oraz kwotą 90000 ECU w odniesieniu do okresu kontroli rozpoczynającego się w roku 1991.
Obowiązkowej kontroli podlegają przedsiębiorstwa, których wpływy lub płatności przekroczyły 200000 ECU i które nie zostały skontrolowane na mocy niniejszego rozporządzenia w poprzednim okresie kontroli.
Przedsiębiorstwa, których suma wpływów lub płatności wyniosła poniżej 10000 ECU, kontroluje się na mocy niniejszego rozporządzenia jedynie na podstawie szczególnych powodów, wskazanych przez Państwa Członkowskie w ich rocznym programie określonym w art. 10 lub przez Komisję w proponowanej zmianie tego programu.
3.
W stosownych przypadkach kontrole przewidziane w ust. 1 rozszerza się na osoby fizyczne i prawne, z którymi przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 są powiązane oraz na takie inne osoby fizyczne i prawne, których kontrola może być istotna dla osiągnięcia celów ustanowionych w art. 3.
4.
Okres kontroli biegnie od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku.
Kontrola obejmuje co najmniej rok kalendarzowy poprzedzający okres kontroli; może ona być przedłużona na okres określany przez Państwo Członkowskie, poprzedzający ten rok kalendarzowy oraz poprzedzający okres między dniem 1 stycznia roku, w którym rozpoczął się okres kontroli został, a rzeczywistą datą kontroli przedsiębiorstwa.
5.
Kontrola przeprowadzana stosownie do niniejszego rozporządzenia nie wpływa na kontrole przeprowadzane na mocy art. 6 rozporządzenia nr 283/72/EWG [7], ani kontrole przeprowadzane na mocy art. 9 rozporządzenia nr 729/70/EWG.
Artykuł 3
1.
Dokładność danych pierwotnych podlegających kontroli weryfikuje się, w stosownych przypadkach, metodą odpowiedniej liczby kontroli przekrojowych, obejmujących, między innymi:
- porównania z dokumentami handlowymi dostawców, klientów, przewoźników i innych stron trzecich powiązanych bezpośrednio lub pośrednio z transakcjami realizowanymi w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR,
- kontrole bezpośrednie ilości i charakteru zapasów, oraz
- porównania z rejestrami przepływów finansowych powiązanych z transakcjami realizowanymi w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR, lub będących skutkiem tych transakcji.
2.
W szczególności, w przypadku gdy przedsiębiorstwa są zobowiązane do prowadzenia dokładnych rejestrów zapasów, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, kontrola tych rejestrów obejmuje, w stosownych przypadkach, porównanie z dokumentami handlowymi i, jeżeli to stosowne, z faktyczną ilością zapasów w magazynach.
Artykuł 4
Przedsiębiorstwa przechowują dokumenty handlowe określone w art. 1 ust. 2 oraz w art. 3, przez okres co najmniej trzech lat zaczynający się od końca roku, w którym zostały sporządzone.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić dłuższy okres przechowywania tych dokumentów.
Artykuł 5
1.
Osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo zapewniają, że wszystkie dokumenty i dodatkowo wymagane informacje są dostarczone urzędnikom odpowiedzialnym za kontrole lub osobom do tego celu upoważnionym.
2.
Urzędnicy odpowiedzialni za kontrole lub osoby do tego celu upoważnione mogą żądać dostarczenia im wyciągów lub kopii dokumentów określonych w ust. 1.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że urzędnicy odpowiedzialni za kontrole są uprawnieni do przejęcia dokumentów handlowych lub mogą upoważnić do ich przejęcia.
Prawo to jest wykonywane w poszanowaniu stosownych przepisów prawa krajowego i nie ma wpływu na stosowanie zasad postępowania sądowego w sprawach karnych w zakresie przejęcia dokumentów.
2.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu karania osób fizycznych lub prawnych, które nie dopełniły swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy przy przeprowadzeniu kontroli przewidzianych w art. 2 i 3 w przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym płatność przedmiotowej kwoty została lub powinna być wykonana lub otrzymana.
2.
W pierwszym kwartale roku następującego po roku dokonania płatności Państwa Członkowskie wysyłają wykaz przedsiębiorstw określonych w ust. 1 do każdego z Państw Członkowskich, w których takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą; wykaz ten zawiera wszystkie niezbędne dane szczegółowe umożliwiające Państwu Członkowskiemu przeznaczenia zidentyfikowanie tych przedsiębiorstw.
Kopia każdego wykazu wysyłana jest do Komisji.
Państwo Członkowskie otrzymujące lub dokonujące płatności może zwrócić się z wnioskiem do Państwa Członkowskiego, w którym dane przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą, o przeprowadzenie priorytetowej kontroli tego przedsiębiorstwa zgodnie z art. 2, podając szczególne powody swojego wniosku.
Kopia każdego wniosku wysyłana jest do Komisji.
3.
W pierwszym kwartale roku następującego po roku, w którym dokonano płatności, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz tych przedsiębiorstw prowadzących działalność w państwie trzecim, którym wypłacono, lub które otrzymały, lub którym należało wypłacić lub które powinny były otrzymać przedmiotową kwotę w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
1.
Informacje zebrane w ramach kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu są chronione tajemnicą zawodową.
Informacji tych nie wolno przekazywać nikomu poza osobami, które z uwagi na funkcje pełnione w Państwach Członkowskich lub w instytucjach Wspólnot, posiadają wiedzę o tych dokumentach do celów związanych z pełnieniem swoich obowiązków.
2.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają przepisów prawa krajowego odnoszących się do postępowania sądowego.
Artykuł 9
1.
W terminie do dnia 1 stycznia po okresie kontroli Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Sprawozdanie to musi przedstawiać wszelkie napotkane trudności i środki podejmowane w celu ich przezwyciężenia i, jeżeli to stosowne, zawierać propozycje zmian.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja regularnie dokonują wymiany opinii na temat stosowania niniejszego rozporządzenia.
4.
W swoim rocznym sprawozdaniu dotyczącym zarządzania środkami finansowymi, określonymi w art. 10 rozporządzenia nr 729/70/EWG, Komisja w każdym roku ocenia dokonane postępy.
5.
W terminie do dnia 31 grudnia 1991 r. Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
W ramach tego sprawozdania Komisja bada szczególną sytuację, która mogłaby powstać w niektórych Państwach Członkowskich w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, jeżeli to stosowne, wysuwa właściwe wnioski.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie opracowują programy kontroli, które mają być prowadzone na podstawie art. 2 w następnym okresie kontroli.
2.
Każdego roku w terminie do dnia 15 kwietnia Państwa Członkowskie wysyłają Komisji swoje programy określone w ust. 1, w których określają następujące informacje:
- liczbę przedsiębiorstw, które mają być poddane kontroli w rozbiciu według sektorów na podstawie odnoszących się do nich kwot,
- kryteria przyjęte przy opracowaniu programu.
3.
Państwa Członkowskie realizują opracowane przez siebie i wysłane Komisji programy, jeżeli w ciągu sześciu tygodni Komisja nie przekaże im swoich uwag.
4.
Tę samą procedurę stosuje się w odniesieniu do zmian wprowadzonych do programów przez Państwa Członkowskie.
5.
W wyjątkowych przypadkach i na jakimkolwiek etapie, Komisja może zażądać włączenia przedsiębiorstwa określonej kategorii do programu jednego lub kilku Państw Członkowskich.
6.
Programy kontroli opracowane przez Państwa Członkowskie dla pierwszego roku ich stosowania przesyłane są do Komisji najpóźniej do dnia 1 maja 1990 r. i są realizowane, jeżeli Komisja nie przekaże swoich uwag w terminie do dnia 15 czerwca1990 r.
Artykuł 11
1.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 1991 r. w każdym Państwie Członkowskim należy powołać do życia służbę specjalną odpowiedzialną za monitorowanie stosowania niniejszego rozporządzenia, oraz w celu:
- przeprowadzania przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu kontroli, przez urzędników zatrudnionych bezpośrednio przez tę służbę specjalną,
- koordynowania i ogólnego nadzoru kontroli przeprowadzanych przez urzędników innych służb.
Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że wykonywanie kontroli przeprowadzanych na mocy niniejszego rozporządzenia, jest rozdzielone między specjalną służbę a inne służby krajowe, pod warunkiem, że służba specjalna odpowiedzialna jest za koordynację tych kontroli.
2.
Służba lub służby odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozporządzenia są zorganizowane w taki sposób, aby były niezależne od służb lub wydziałów służb odpowiadających za płatności i kontrole przeprowadzane przed dokonaniem płatności.
3.
Służba specjalna określona w ust. 1 podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia.
4.
Ponadto służba specjalna odpowiedzialna jest za:
- szkolenie urzędników krajowych odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli określonych w niniejszym rozporządzeniu w sposób umożliwiający im zdobycie dostatecznej wiedzy do wykonywania swoich obowiązków,
- zarządzanie sprawozdaniami z kontroli i innymi dokumentami dotyczącymi kontroli przewidzianych w i przeprowadzanych na mocy niniejszego rozporządzenia,
- przygotowanie i przekazywanie sprawozdań określonych w art. 9 ust. 1 oraz programów określonych w art. 10.
5.
Państwo Członkowskie udziela służbie specjalnej wszelkich uprawnień niezbędnych do wykonywania zadań określonych w ust. 3 i 4.
Służba ta składa się z dostatecznej liczby urzędników, którzy zostali odpowiednio przeszkoleni w celu wykonywania tych zadań.
6.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania w przypadku gdy minimalna liczba przedsiębiorstw, które mają być poddane kontroli zgodnie z art. 2 ust. 2, jest mniejsza niż 10.
Artykuł 12
Na warunkach ustalonych w art. 13, 14 i 15, Wspólnota uczestniczy w finansowaniu dodatkowych wydatków faktycznie poniesionych przez Państwa Członkowskie i powiązanych z:
- obniżeniem wartości progowej w celu obliczenia liczby kontroli, które należy przeprowadzić,
- mobilizacją środków przewidzianych w celu podniesienia jakości kontroli.
Artykuł 13
1.
Wspólnota uczestniczy w wydatkach faktycznie poniesionych przez Państwa Członkowskie na wynagrodzenia dodatkowego personelu zatrudnionego od dnia 1 stycznia 1990 r., który to personel przeznaczony jest wyłącznie:
- do obsadzenia służby specjalnej określonej w art. 11, lub
- do obsadzania innych krajowych służb, pod warunkiem że personel taki jest zatrudniony wyłącznie do przeprowadzania kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Finansowy udział Wspólnoty kształtuje się na poziomie 50 % w pierwszych trzech latach i 25 % w czwartym i piątym roku, przez okres pięciu lat zaczynający się dnia 1 stycznia 1990 r., względem kwoty wynoszącej ogółem:
- 500000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 250000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa,
- 250000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 125000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Belgii, Danii, Grecji, Irlandii i Portugalii, oraz
- 50000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 25000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Luksemburga.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "wynagrodzenie" oznacza pensje, po potrąceniu podatku, urzędników odpowiedzialnych za stosowanie niniejszego rozporządzenia, oraz koszty przejazdów niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków.
Decyzja o udziale Wspólnoty w kosztach wynagrodzenia personelu podejmowana jest w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego według ustalonej stawki.
Artykuł 14
Wspólnota uczestniczy w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie na szkolenie personelu służby odpowiedzialnej za stosowanie niniejszego rozporządzenia, w wysokości 50 % w pierwszych trzech latach i 25 % w czwartym i piątym roku, przez okres pięciu lat, z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r., do wysokości kwoty wynoszącej ogółem:
- 100000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 50000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa,
- 50000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 25000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Belgii, Danii, Grecji, Irlandii i Portugalii, oraz
- 10000 ECU rocznie w pierwszych trzech latach i 5000 ECU w czwartym i piątym roku w przypadku Luksemburga.
Artykuł 15
Wspólnota uczestniczy w wydatkach faktycznie ponoszonych przez Państwa Członkowskie na zakup sprzętu służącego do przetwarzania danych i sprzętu biurowego potrzebnego służbom odpowiedzialnym za stosowanie niniejszego rozporządzenia w wysokości 100 %, do maksymalnej kwoty wynoszącej ogółem:
- 100000 ECU w przypadku Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa,
- 60000 ECU w przypadku Belgii, Danii, Grecji, Irlandii i Portugalii, oraz
- 20000 ECU w przypadku Luksemburga.
Artykuł 16
1.
Maksymalna kwota wydatków Wspólnoty uznanych za niezbędne do realizacji środka ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu wynosi 6080000 ECU w pierwszym roku, 5160000 w drugim i trzecim roku i 2580000 w czwartym i piątym roku.
2.
Władze budżetowe określają dostępne środki przyznawane w każdym roku budżetowym.
Artykuł 17
Komisja ustala, na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie, roczną kwotę wydatków ponoszonych przez Wspólnotę.
Artykuł 18
Kwoty wyrażone w ECU, podawane w niniejszym rozporządzeniu, przelicza się na waluty krajowe stosując kurs wymiany obowiązujący pierwszego dnia roboczego roku rozpoczęcia okresu kontroli, opublikowany w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia nr 729/70/EWG.
Artykuł 20
Artykuł 9 rozporządzenia nr 729/70/EWG stosuje się do kontroli szczególnych wydatków finansowanych przez Wspólnotę na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego urzędnicy Komisji mają dostęp do wszystkich dokumentów sporządzonych na potrzeby kontroli lub dokumentów zebranych w wyniku przeprowadzenia kontroli organizowanej na mocy niniejszego rozporządzenia oraz do danych przechowywanych łącznie z danymi zgromadzonymi w systemach przetwarzania danych.
Artykuł 22
1.
Dyrektywa 77/435/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1990 r.
Kontrole przeprowadzane od tej daty na mocy wspomnianej dyrektywy uważa się za przeprowadzane na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Odniesienia do dyrektywy 77/435/EWG traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4058/89
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie ustalenia stawek za drogowy przewóz rzeczy między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
polityka dotycząca opłat transportowych stanowi ważny aspekt wspólnej polityki transportowej, którą zgodnie z Traktatem ma opracować Rada;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3568/83 z dnia 1 grudnia 1983 r. w sprawie ustalenia stawek za drogowy przewóz rzeczy między Państwami Członkowskimi [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1991/88 [5], traci moc z dniem 30 grudnia 1989 r.; rozporządzenie to w art. 20 stanowi, że Rada musi zadecydować, na podstawie wniosku Komisji, o dalszych ustaleniach w sprawie stawek za taki przewóz;
swobodne ustalanie stawek za drogowy przewóz rzeczy przez system taryfowy najlepiej odpowiada utworzeniu wolnego rynku transportowego, zgodnie z decyzją Rady, celom rynku wewnętrznego oraz potrzebom systemu taryfowego, wprowadzonego w całej Wspólnocie, system taryfowy dobrze również odpowiada specyficznej sytuacji danego sektora;
powinno być możliwe monitorowanie tendencji zmian w stawkach transportowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zarobkowego drogowego przewozu rzeczy między Państwami Członkowskimi, również jeżeli w trakcie takich operacji przewozowych część drogi transportowej:
- przypada na tranzyt przez państwo trzecie, lub
- jest dokonana przez pojazd drogowy, który jest przewożony przez inny środek transportu, bez przeładowania towarów.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r. stawki za operacje przewozowe określone w art. 1 ustalane są w drodze swobodnej umowy stron zawierających kontrakt transportowy.
Artykuł 3
1.
W celu wprowadzenia ostatecznego systemu dla obserwowania rynku transportowego przedsiębiorstwa transportowe, spedytorzy, maklerzy towarowi i inni agenci transportowi mają obowiązek dostarczania właściwym organom ich Państwa Członkowskiego, na ich żądanie, wszelkich informacji dotyczących stawek pobieranych z tytułu międzynarodowego drogowego przewozu rzeczy.
2.
Informacje otrzymane w trakcie wykonania niniejszego rozporządzenia objęte są tajemnicą zawodową.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie, wszelkie posiadane informacje.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie we właściwym czasie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia oraz informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie oraz Komisji w wykonaniu niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4060/89
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie zniesienia kontroli przeprowadzanych na granicach Państw Członkowskich w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: osiągnięcie swobody świadczenia usług w dziedzinie transportu stanowi ważny element wspólnej polityki transportowej wynikającej z Traktatu i, jednocześnie, celem tej polityki jest zwiększenie płynności przepływu różnych środków transportu we Wspólnocie;
do dnia 31 grudnia 1992 r. Wspólnota będzie przyjmować środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego, który obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z przepisami Traktatu;
zgodnie z Białą Księgą Komisji Komisja przedstawi Radzie wniosek w celu zniesienia kontroli granicznych i formalności związanych ze środkami przewozu śródlądowego oraz dokumentacją;
zgodnie z obowiązującymi wspólnotowymi i krajowymi przepisami prawa w dziedzinie przewozu drogowego i śródlądowego transportu wodnego Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole, przeglądy i badania, dotyczące właściwości technicznych, zezwoleń i innej dokumentacji, którym muszą odpowiadać pojazdy i statki śródlądowych dróg wodnych; te kontrole, przeglądy i badania są powszechnie nadal uzasadnione w celu uniknięcia zakłóceń w organizacji rynku transportowego i dla zapewnienia bezpieczeństwa dróg i śródlądowych dróg wodnych;
zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Państwa Członkowskie mają swobodę w organizowaniu i przeprowadzaniu wyżej wymienionych kontroli, przeglądów i badań, według ich uznania, lecz w praktyce przeprowadzają je na swoich granicach;
takie kontrole, przeglądy i badania mogą być przeprowadzane z równą skutecznością na całym terytorium zainteresowanych Państw Członkowskich, i dlatego przekraczanie granicy nie powinno stanowić pretekstu do przeprowadzania tych działań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na mocy prawa wspólnotowego lub krajowego w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej, dokonywanego środkami transportu zarejestrowanymi lub dopuszczonymi do ruchu w jednym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "granica" oznacza albo granicę wewnętrzną we Wspólnocie, albo granicę zewnętrzną, w przypadku gdy przewóz między Państwami Członkowskimi pociąga za sobą przejazd przez państwo trzecie;
b) "kontrola" oznacza kontrolę, badanie, przegląd lub formalność dokonywane na granicach Państw Członkowskich przez władze krajowe, które oznaczają zatrzymanie lub utrudnienie w swobodnym przepływie pojazdów lub statków.
Artykuł 3
Kontrole określone w Załączniku, przeprowadzane zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego lub krajowego w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej między Państwami Członkowskimi, nie będą już przeprowadzane jako kontrole graniczne, lecz wyłącznie jako część normalnych procedur kontrolnych wykonywanych w sposób niedyskryminujący na całym terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89
z dnia 21 grudnia 1989 r.
w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu osiągnięcia celów Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, art. 3 lit. f) nakłada na Wspólnotę zadanie stworzenia "systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję na wspólnym rynku";
system ten jest istotny dla urzeczywistnienia do 1992 r. rynku wewnętrznego i dla jego dalszego rozwoju;
zniesienie granic wewnętrznych powoduje i będzie powodować znaczne reorganizacje przedsiębiorstw, w szczególności w formie koncentracji;
rozwój ten jest pożądany jako pozostający w zgodzie z wymogami dynamicznej konkurencji oraz mogący zwiększać konkurencyjność przemysłu europejskiego, poprawiać warunki wzrostu oraz podwyższać poziom życia we Wspólnocie;
jednakże musi zostać zapewnione, że proces reorganizacji nie spowoduje trwałej szkody dla konkurencji; dlatego też prawo wspólnotowe musi zawierać postanowienia dotyczące koncentracji, które mogą znacząco utrudnić skuteczną konkurencję na wspólnym rynku lub na jego znacznej części;
artykuły 85 i 86, gdy są stosowane do niektórych koncentracji, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, nie są jednakże wystarczające by objąć wszystkie działania, które mogą okazać się niezgodne z przewidzianym w Traktacie systemem konkurencji wolnej od zakłóceń;
nowy instrument prawny powinien zostać stworzony w formie rozporządzenia, w celu zapewnienia skutecznego monitorowania wszystkich koncentracji, z punktu widzenia wpływu na strukturę konkurencji we Wspólnocie, oraz być jedynym instrumentem mającym zastosowanie do takich koncentracji;
niniejsze rozporządzenie powinno zostać oparte nie tylko na art. 87, ale głównie na art. 235 Traktatu, na mocy którego Wspólnota może udzielić sobie dodatkowych kompetencji koniecznych do osiągnięcia swoich celów, także w odniesieniu do koncentracji na rynkach produktów rolnych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik II do Traktatu;
przepisy, które mają zostać przyjęte w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane do znaczących zmian strukturalnych, których wpływ na rynek wykracza poza granice narodowe któregokolwiek z Państw Członkowskich;
zakres stosowania niniejszego rozporządzenia powinien zostać określony zgodnie z terytorium geograficznym działalności danych przedsiębiorstw oraz ograniczony przez progi ilościowe w celu objęcia wszystkich koncentracji mających wymiar wspólnotowy; pod koniec wstępnej fazy wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia, wysokość tych progów powinna być zweryfikowana w świetle zdobytego doświadczenia;
koncentracja o wymiarze wspólnotowym istnieje w przypadku gdy łączny obrót przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji przekracza dane poziomy, na świecie i we Wspólnocie, oraz w przypadku gdy co najmniej dwa spośród przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji posiadają wyłączne lub główne obszary działalności w różnych Państwach Członkowskich lub w przypadku gdy, mimo tego, że dane przedsiębiorstwa działają głównie w jednym i tym samym Państwie Członkowskim, co najmniej jedno z nich prowadzi znaczącą działalność w co najmniej jednym innym Państwie Członkowskim; dotyczy to także sytuacji, gdy koncentracji dokonują przedsiębiorstwa, które nie posiadają podstawowych obszarów swej działalności we Wspólnocie, ale prowadzą tam znaczące działania;
ustalenia, które mają być wprowadzone dla kontroli koncentracji powinny, bez uszczerbku dla postanowień art. 90 ust. 2 Traktatu, szanować zasadę niedyskryminacji między sektorami publicznym i prywatnym; w sektorze publicznym obliczanie obrotu przedsiębiorstwa uczestniczącego w koncentracji wymaga zatem uwzględniania przedsiębiorstw stanowiących podmiot gospodarczy wyposażony w niezależne uprawnienie decyzyjne, niezależnie od formy prawnej lub zasad sprawowanego nad nimi nadzoru administracyjnego;
konieczne jest ustalenie, czy koncentracje o wymiarze wspólnotowym są zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem z punktu widzenia potrzeby zachowania i rozwoju skutecznej konkurencji na wspólnym rynku; czyniąc to, Komisja musi dokonywać oceny w ogólnych ramach osiągania podstawowych celów określonych w art. 2 Traktatu, łącznie ze wzmocnieniem spójności gospodarczej i społecznej, określonej w art. 130a;
niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić zasadę, zgodnie z którą koncentracja o wymiarze wspólnotowym, która tworzy lub umacnia pozycję, w wyniku czego znacznie utrudniona jest skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub na jego znacznej części, zostaje uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem;
koncentracje, które ze względu na niewielki udział w rynku danych przedsiębiorstw, nie utrudniają skutecznej konkurencji, mogą być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem; bez uszczerbku dla art. 85 i 86 Traktatu, sytuacja taka zachodzi w szczególności gdy udział rynkowy danych przedsiębiorstw nie przekracza 25 % ani we wspólnym rynku, ani w jego znaczącej części;
zadaniem Komisji powinno być podjęcie wszelkich decyzji koniecznych do stwierdzenia, czy koncentracje przedsiębiorstw o wymiarze wspólnotowym są zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem, jak również decyzji zmierzających do przywrócenia skutecznej konkurencji;
w celu zapewnienia skutecznej kontroli, przedsiębiorstwa powinny być zobowiązane do wcześniejszego zgłoszenia koncentracji o wymiarze wspólnotowym oraz muszą zostać stworzone przepisy dotyczące zawieszenia koncentracji na czas ograniczony, oraz możliwości przedłużenia lub uchylenia tego zawieszenia w miarę potrzeby; w interesie pewności prawnej ważność transakcji musi być chroniona w możliwie stopniu największym;
okres, w ramach którego Komisja musi wszcząć postępowanie w odniesieniu do zgłaszanej koncentracji oraz okres, w przeciągu którego musi wydać ostateczną decyzję w sprawie zgodności lub niezgodność zgłaszanej koncentracji ze wspólnym rynkiem, powinny zostać ustanowione;
należy przyznać danym przedsiębiorstwom prawa do bycia wysłuchanymi przez Komisję po wszczęciu postępowania; członkowie władz zarządzających i nadzorczych oraz uznani przedstawiciele pracowników w przedsiębiorstwach uczestniczących w koncentracji, jak również strony trzecie wykazujące uzasadniony interes, muszą również mieć możliwość bycia wysłuchanymi;
Komisja powinna działać w ścisłym i stałym porozumieniu z właściwymi władzami Państw Członkowskich, od których otrzymuje uwagi i informacje;
dla celów niniejszego rozporządzenia i zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, Komisja musi mieć zapewnioną pomoc ze strony Państw Członkowskich, musi także być uprawniona do wymagania informacji i przeprowadzenia koniecznych dochodzeń w celu oceny koncentracji;
zgodność z niniejszym rozporządzeniem musi podlegać wykonaniu za pomocą grzywien i okresowych kar pieniężnych; Trybunał Sprawiedliwości ma prawo nieograniczonego orzekania w tym zakresie, zgodnie z art. 172 Traktatu;
właściwe jest zdefiniowanie pojęcia koncentracji w taki sposób, aby obejmowało ono tylko te działania, które przynoszą trwałą zmianę w strukturze danych przedsiębiorstw; konieczne jest wyłączenie z zakresu niniejszego rozporządzenia tych działań, których celem lub skutkiem jest koordynacja zachowań konkurencyjnych samodzielnych przedsiębiorstw, gdyż działania te badane są zgodnie z właściwymi przepisami rozporządzeń wprowadzających w życie art. 85 lub 86 Traktatu; właściwie jest dokonanie takiego rozróżnienia, w szczególności w przypadku tworzenia wspólnych przedsiębiorstw;
w rozumieniu niniejszego rozporządzenia nie zachodzi koordynacja zachowań konkurencyjnych, w przypadku gdy dwa lub więcej przedsiębiorstw uzgadniają przejęcie wspólnie kontroli nad jednym lub większą liczbą innych przedsiębiorstw, czego celem i skutkiem jest podział między sobą tych przedsiębiorstw lub ich aktywów;
stosowanie niniejszego rozporządzenia nie jest wyłączone w przypadku gdy dane przedsiębiorstwa akceptują ograniczenia, które są bezpośrednio związane i konieczne dla dokonania koncentracji;
Komisja powinna uzyskać wyłączną kompetencję stosowania niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem kontroli przez Trybunału Sprawiedliwości;
Państwa Członkowskie nie mogą stosować swojego ustawodawstwa krajowego dotyczącego konkurencji w stosunku do koncentracji o wymiarze wspólnotowym, chyba że przewiduje to niniejsze rozporządzenie; odpowiednie kompetencje władz krajowych powinny zostać ograniczone do przypadków, w których przy braku interwencji Komisji, skuteczna konkurencja zostałaby prawdopodobnie znacząco utrudniona na terytorium Państwa Członkowskiego i w których interesy tego Państwa Członkowskiego związane z konkurencją nie mogą być skutecznie chronione inaczej niż przez niniejsze rozporządzenie; zainteresowane Państwa Członkowskie muszą w takich przypadkach działać niezwłocznie; niniejsze rozporządzenie nie może, z powodu różnic w prawie krajowym, ustalić jednego terminu dla przyjęcia środków zaradczych;
ponadto, wyłączne stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do koncentracji o wymiarze wspólnotowym pozostaje bez uszczerbku dla art. 223 Traktatu oraz nie stoi na przeszkodzie podjęciu przez Państwa Członkowskie właściwych środków w celu ochrony uzasadnionych interesów innych niż te, które są wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie, pod warunkiem że środki te są zgodne z zasadami ogólnymi i innymi przepisami prawa wspólnotowego;
koncentracje nieokreślone w niniejszym rozporządzeniu, podlegają co do zasady jurysdykcji Państw Członkowskich; jednakże Komisja ma prawo do działania, na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w przypadkach, gdy skuteczna konkurencja może być znacząco ograniczona na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
warunki, w których koncentracje z udziałem przedsiębiorstw ze Wspólnoty dokonywane są w państwach trzecich powinny być uważnie przestrzegane oraz powinny zostać ustanowione przepisy umożliwiające Radzie upoważnienie Komisji do prowadzenia negocjacji zmierzających do zapewnienia niedyskryminującego traktowania przedsiębiorstw ze Wspólnoty;
niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie umniejsza zbiorowych praw pracowników uznanych w przedsiębiorstwach uczestniczących w koncentracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Bez uszczerbku dla art. 22 niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich koncentracji o wymiarze wspólnotowym, zgodnie z definicją w ust. 2.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, koncentracja posiada wymiar wspólnotowy w przypadku gdy:
a) łączny światowy obrót wszystkich przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji wynosi więcej niż 5000 mln ECU; oraz
b) łączny obrót przypadający na Wspólnotę, każdego z co najmniej dwóch przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji wynosi więcej niż 250 mln ECU,
chyba że każde z przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Wspólnotę w jednym i tym samym Państwie Członkowskim.
3.
Progi ustanowione w ust. 2 będą zweryfikowane przed końcem czwartego roku następującego po przyjęciu niniejszego rozporządzenia przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 2
Ocena koncentracji
1.
Koncentracje objęte zakresem niniejszego rozporządzenia są oceniane zgodnie z następującymi przepisami zmierzającymi do stwierdzenia, czy są one zgodne czy nie ze wspólnym rynkiem.
Dokonując tej oceny Komisja bierze pod uwagę:
a) potrzebę zachowania i rozwoju skutecznej konkurencji na wspólnym rynku, z punktu widzenia, między innymi, struktury wszystkich danych rynków oraz rzeczywistej lub potencjalnej konkurencji ze strony przedsiębiorstw zlokalizowanych we Wspólnocie lub poza nią;
b) pozycję rynkową przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji oraz ich siłę ekonomiczną i finansową, możliwości dostępne dla dostawców i użytkowników, ich dostęp do zaopatrzenia lub rynków, wszelkie prawne lub inne bariery wejścia na rynek, trendy podaży i popytu w stosunku do właściwych dóbr i usług, interesy konsumentów pośrednich i końcowych oraz rozwój postępu technicznego i gospodarczego, pod warunkiem że dokonuje się on z korzyścią dla konsumentów i nie stanowi przeszkody dla konkurencji.
2.
Koncentrację, która nie stwarza lub nie umacnia pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub jego znacznej części zostałaby znacząco utrudniona, uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem.
3.
Koncentrację, która stwarza lub umacnia pozycję dominującą, w wyniku czego skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub jego znaczącej części zostałaby znacząco utrudniona, uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 3
Definicja koncentracji
1.
Uznaje się, że koncentracja występuje w przypadku gdy:
a) dwa lub więcej wcześniej samodzielnych przedsiębiorstw łączy się; lub
b) jedna lub więcej osób już kontrolujących co najmniej jedno przedsiębiorstwo, lub
- jedno lub więcej przedsiębiorstw
nabywa, przez zakup papierów wartościowych lub aktywów, w drodze umowy lub w jakikolwiek inny sposób, bezpośrednią lub pośrednią kontrolę nad całym lub częścią jednego lub więcej innych przedsiębiorstw.
2.
Działanie, łącznie z utworzeniem wspólnego przedsiębiorstwa, którego przedmiotem lub skutkiem jest koordynacja konkurencyjnego zachowania przedsiębiorstw, które pozostają samodzielne, nie stanowi koncentracji w rozumieniu ust. 1 lit. b).
Utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa, pełniącego w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnego podmiotu gospodarczego, co nie powoduje koordynacji konkurencyjnego zachowania stron między nimi samymi lub między nimi i wspólnym przedsiębiorstwem, stanowi koncentrację w rozumieniu ust. 1 lit. b).
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, podstawę kontroli stanowią prawa, umowy lub jakiekolwiek inne środki, które oddzielnie bądź wspólnie i uwzględniając okoliczności faktyczne lub prawne, dają możliwość wywierania decydującego wpływu na przedsiębiorstwo, w szczególności przez:
a) własność lub prawo użytkowania całego lub części aktywów przedsiębiorstwa;
b) prawa lub umowy przyznające decydujący wpływ na skład, głosowanie lub decyzje organów przedsiębiorstwa.
4.
Kontrolę przejmują osoby lub przedsiębiorstwa, które:
a) są posiadaczami praw lub uprawnionymi do nich na mocy odpowiednich umów; lub
b) nie będąc ani posiadaczami takich praw, ani uprawnionymi do nich na mocy odpowiednich umów, mają uprawnienia wykonywania wypływających z nich praw.
5.
Uznaje się, że koncentracja nie występuje w przypadku gdy:
a) instytucje kredytowe lub inne instytucje finansowe, bądź też firmy ubezpieczeniowe, których normalna działalność obejmuje transakcje dotyczące obrotu papierami wartościowymi, prowadzone na własny rachunek lub na rachunek innych, czasowo posiadają papiery wartościowe nabyte w przedsiębiorstwie w celu ich odsprzedaży, pod warunkiem że nie wykonują one praw głosu w stosunku do tych papierów wartościowych w celu określenia zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstwa lub pod warunkiem że wykonują te prawa wyłącznie w celu przygotowania sprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa lub jego aktywów, bądź tych papierów wartościowych oraz pod warunkiem że taka sprzedaż następuje w ciągu jednego roku od daty nabycia; okres ten może być przedłużony przez Komisję działającą na wniosek, w przypadku gdy takie instytucje lub firmy udowodnią, że sprzedaż nie była w zasadzie możliwa w przeciągu tego okresu;
b) kontrolę przejmuje funkcjonariusz publiczny zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego dotyczącym likwidacji, upadłości, niewypłacalności, umorzenia długów, postępowania układowego lub analogicznych postępowań;
c) działania określone w ust. 1 lit. b) przeprowadzane są przez holdingi finansowe, określone w art. 5 ust. 3 Czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/569/EWG [5], jednakże pod warunkiem że prawa głosu w odniesieniu do holdingu wykonywane są, w szczególności w stosunku do mianowania członków organów zarządzających lub nadzorczych przedsiębiorstw, w których mają one udziały, wyłącznie do zachowania pełnej wartości powyższych inwestycji a nie do ustalania, bezpośrednio lub pośrednio, zachowania konkurencyjnego tych przedsiębiorstw.
Artykuł 4
Uprzednie zgłoszenie koncentracji
1.
Koncentracje o wymiarze wspólnotowym określone w niniejszym rozporządzeniu zgłasza się Komisji nie później niż w tydzień po zawarciu porozumienia lub ogłoszeniu publicznej oferty lub nabyciu pakietu kontrolnego.
Tydzień ten liczony jest od najwcześniejszego z wymienionych zdarzeń.
2. Koncentracja polegającą na łączeniu się w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) lub w przejęciu wspólnej kontroli w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) jest zgłaszana wspólnie przez strony łączenia lub we wspólnym przejęciu kontroli, w odpowiednim przypadku. We wszystkich innych przypadkach, zgłoszenie jest dokonywane przez osobę lub przedsiębiorstwo przejmujące kontrolę nad całością lub częścią jednego lub więcej przedsiębiorstw.
3.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że zgłaszana koncentracja objęta jest zakresem niniejszego rozporządzenia, publikuje ona fakt zgłoszenia, podając jednocześnie nazwy stron, charakter koncentracji oraz odnośne sektory gospodarki.
Komisja uwzględnia uzasadniony interes przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony tajemnic handlowych.
Artykuł 5
Obliczanie obrotu
1.
Łączny obrót w rozumieniu art. 1 ust. 2 obejmuje kwoty uzyskane przez przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji w poprzednim roku obrachunkowym ze sprzedaży produktów i świadczenia usług składających się na normalną działalność przedsiębiorstw po odliczeniu rabatów związanych ze sprzedażą, podatku od wartości dodanej i innych podatków bezpośrednio związanych z obrotem.
Całkowity obrót danego przedsiębiorstwa nie obejmuje sprzedaży produktów i świadczenia usług między jakimkolwiek z przedsiębiorstw określonych w ust. 4.
Obrót uzyskany we Wspólnocie lub w Państwie Członkowskim obejmuje produkty sprzedawane i usługi świadczone przedsiębiorstwom lub konsumentom, w zależności od przypadku, we Wspólnocie lub w tym Państwie Członkowskim.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy koncentracja polega na nabyciu części jednego lub więcej przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy części te mają lub nie, osobowość prawną, bierze się pod uwagę, w odniesieniu do sprzedawcy lub sprzedawców, jedynie obrót przypadający na części stanowiące przedmiot transakcji.
Jednakże dwie lub więcej transakcji, w rozumieniu akapitu pierwszego, które zachodzą na przestrzeni dwóch lat między tymi samymi osobami lub przedsiębiorstwami, traktowane są jako jedna i ta sama koncentracja, zachodząca w dniu zawarcia ostatniej transakcji.
3.
Zamiast obrotu stosowane są:
a) dla instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych, w odniesieniu do art. 1 ust. 2 lit. a), jedna dziesiąta sumy ich aktywów.
W odniesieniu do art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 1 ust. 2 część ostatnia, łączny obrót we Wspólnocie zastępuje się jedną dziesiątą sumy aktywów pomnożoną przez stosunek między pożyczkami i zaliczkami udzielonymi instytucjom kredytowym i klientom w transakcjach z rezydentami wspólnotowymi oraz łączną sumą tych pożyczek i zaliczek.
W odniesieniu do ostatniej części art. 1 ust. 2, łączny obrót w Państwie Członkowskim zastępuje się jedną dziesiątą sumy aktywów pomnożoną przez stosunek między pożyczkami i zaliczkami udzielonymi instytucjom kredytowym i klientom w transakcjach z rezydentami tego Państwa Członkowskiego oraz łączną sumą tych pożyczek i zaliczek.
b) dla zakładów ubezpieczeń, wartość brutto składek, obejmuje wszystkie kwoty otrzymane i należne z tytułu umów ubezpieczeniowych zawartych przez lub w imieniu zakładów ubezpieczeń, łącznie z wydatkami na składki reasekuracyjne i po odjęciu podatków i składek o charakterze zbliżonym do podatków lub obciążeń naliczanych od indywidualnych składek lub od łącznego wolumenu składek; w odniesieniu do art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 1 ust. 2 część ostatnia, brane są pod uwagę składki brutto wniesione przez odpowiednio stałych rezydentów Wspólnoty i rezydentów jednego z Państw Członkowskich.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 2, obrót danego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 2 jest obliczany przez dodanie do siebie odpowiednio obrotu:
a) danego przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstw, w których zainteresowane przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio:
- posiada więcej niż połowę kapitału lub aktywów, lub
- dysponuje więcej niż połową głosów, lub
- ma prawo mianować więcej niż połowę członków organu nadzorczego, organu zarządzającego lub organów ustawowo upoważnionych do reprezentowania przedsiębiorstw, lub
- posiada prawo do zarządzania sprawami przedsiębiorstwa;
c) przedsiębiorstw, które posiadają w danym przedsiębiorstwie prawa i uprawnienia wymienione w lit. b);
d) przedsiębiorstw, w których przedsiębiorstwo określone w lit. c) posiada prawa i uprawnienia wymienione w lit. b);
e) przedsiębiorstw, w których dwa lub więcej przedsiębiorstw określonych w lit. a) - d) posiada wspólnie prawa i uprawnienia wymienione w lit. b).
5. W przypadku gdy przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji posiadają wspólnie prawa i uprawnienia wymienione w ust. 4 lit. b), w obliczaniu obrotu danych przedsiębiorstw, dla celów art. 1 ust. 2;
a) nie uwzględnia się obrotu wynikającego ze sprzedaży produktów lub świadczenia usług między wspólnym przedsiębiorstwem i każdym z przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji lub z jakimkolwiek innym przedsiębiorstwem powiązanym z którymś z nich, jak określono w ust. 4 lit. b)–e);
b) uwzględnia się obrót wynikający ze sprzedaży produktów i świadczenia usług między wspólnym przedsiębiorstwem i jakimikolwiek przedsiębiorstwami trzecimi.
Obrót ten rozdziela się równo między dane przedsiębiorstwa.
Artykuł 6
Badanie zgłoszenia i wszczęcie postępowania
1.
Komisja bada zgłoszenie niezwłocznie po jego otrzymaniu.
a) W przypadku gdy stwierdza ona, że zgłaszana koncentracja nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, fakt ten odnotowywany jest w formie decyzji.
b) W przypadku gdy stwierdza ona, że chociaż zgłaszana koncentracja podlega zakresowi niniejszego rozporządzenia, ale nie wzbudza poważnych wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem, podejmuje decyzję o niezgłoszeniu sprzeciwu i stwierdza, że jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem.
c) Jeżeli, z drugiej strony, stwierdza ona, że zgłaszana koncentracja podlega zakresowi niniejszego rozporządzenia i wzbudza poważne wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem, podejmie decyzję o wszczęciu postępowania.
2.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o swojej decyzji przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji oraz właściwe władze Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Zawieszenie koncentracji
1.
Dla celów ust. 2 koncentracja zdefiniowana w art. 1 nie może być wprowadzana w życie ani przed jej zgłoszeniem, ani w ciągu pierwszych trzech tygodni po jej zgłoszeniu.
2.
W przypadku gdy Komisja, po wstępnym zbadaniu zgłoszenia w terminie przewidzianym w ust. 1 stwierdza, że jest ono konieczne w celu zapewnienia pełnej skuteczności jakiejkolwiek decyzji podjętej później na podstawie art. 8 ust. 3 i 4, może z własnej inicjatywy zadecydować o kontynuacji zawieszenia koncentracji w całości lub w części aż do podjęcia prze nią ostatecznej decyzji lub podjąć inne tymczasowe środki w tym celu.
3. ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody we wprowadzeniu publicznej oferty, która została zgłaszana Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1 przed datą jego ogłoszenia, pod warunkiem że nabywca nie wykonuje praw głosu z papierów wartościowych, o których mowa, lub robi to tylko dla utrzymania pełnej wartości tych inwestycji i na podstawie odstępstwa udzielonego przez Komisję zgodnie z ust. 4.
4.
Komisja może, na wniosek, udzielać odstępstwa od zobowiązań nałożonych w ust. 1, 2 lub 3 by zapobiec poważnej szkodzie, jednemu lub większej liczbie przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji lub stronie trzeciej.
Zwolnienie to może podlegać warunkom i zobowiązaniom w celu zapewnienia warunków skutecznej konkurencji.
O zwolnienie można wystąpić i może ono zostać udzielone w dowolnym momencie, nawet przed zgłoszeniem lub po zawarciu transakcji.
5. Ważność każdej transakcji zawartej z naruszeniem ust. 1 lub 2 uzależniona jest od decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 2 lub 3 lub na zasadzie domniemania ustanowionego na mocy art. 10 ust. 6.
Niniejszy artykuł nie wpływa jednakże na ważność transakcji w obrocie papierami wartościowymi łącznie z tymi wymienialnymi na inne papiery wartościowe, dopuszczonymi do obrotu na rynku, który jest regulowany i nadzorowany przez władze uznane przez instytucje publiczne, działa regularnie i jest dostępny bezpośrednio lub pośrednio dla obywateli, chyba że kupujący i sprzedawca wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że transakcja dokonana została z naruszeniem ust. 1 lub 2.
Artykuł 8
Kompetencje decyzyjne Komisji
1.
Bez uszczerbku dla art. 9, każde postępowanie wszczęte zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) zostaje zakończone decyzją przewidzianą w ust. 2–5.
2.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że po niezbędnych zmianach przeprowadzonych przez dane przedsiębiorstwa, zgłaszana koncentracja spełnia kryterium ustanowione w art. 2 ust. 2, wydaje decyzję uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja może do swej decyzji dołączyć warunki i obowiązki zmierzające do zapewnienia, że dane przedsiębiorstwa spełniają zobowiązania podjęte wobec niej zmierzające do modyfikacji pierwotnego planu koncentracji.
Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem obejmuje również ograniczenia bezpośrednio związane i niezbędne dla dokonania koncentracji.
3.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że koncentracja spełnia kryterium określone w art. 3 ust. 3, wydaje decyzję uznając koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
4.
W przypadku gdy koncentracja została już dokonana, Komisja może poprzez decyzję zgodnie z ust. 3 lub poprzez osobną decyzję, wymagać rozdzielenia przedsiębiorstw lub zgromadzonych aktywów lub zniesienia wspólnej kontroli lub podjęcia jakiegokolwiek innego właściwego działania dla przywrócenia warunków skutecznej konkurencji.
5.
Komisja może uchylić swoją decyzję podjętą zgodnie z ust. 2 w przypadku gdy:
a) stwierdzenie zgodności jest oparte na nieprawdziwych informacjach, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji lub które zostały uzyskane w wyniku oszustwa, lub
b) przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji naruszyły zobowiązanie, z którym decyzja była powiązana.
6.
W przypadkach określonych w ust. 5, Komisja może podjąć decyzję na podstawie ust. 3, nie będąc związana terminem określonym w art. 10 ust. 3.
Artykuł 9
Odesłanie do właściwych władz Państw Członkowskich
1.
Komisja może, w drodze decyzji zgłoszonej bezzwłocznie przedsiębiorstwom uczestniczącym w koncentracji i właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich, skierować zgłaszaną koncentrację do właściwych władz danego Państwa Członkowskiego w następujących okolicznościach.
2.
W ciągu trzech tygodni od daty otrzymania kopii zgłoszenia Państwo Członkowskie może powiadomić Komisję, która zawiadamia dane przedsiębiorstwa, że koncentracja grozi stworzeniem lub umocnieniem pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja byłaby znacząco utrudniona na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku, bez względu na to czy stanowi on znaczną część wspólnego rynku, czy nie.
3.
Jeżeli Komisja uzna, uwzględniając rynek produktów i usług, o których mowa, oraz geograficzny rynek odniesienia, w rozumieniu ust. 7, że istnieje taki odrębny rynek i występuje takie zagrożenie,:
a) zajmuje się samodzielnie daną sprawą w celu utrzymania lub przywrócenia skutecznej konkurencji na danym rynku; lub
b) przekazuje sprawę właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego w celu zastosowania prawa krajowego tego państwa dotyczącego konkurencji.
Jeżeli jednakże Komisja uważa, że taki odrębny rynek lub zagrożenie nie istnieje, przyjmuje decyzję w tym względzie, którą kieruje do danego Państwa Członkowskiego.
4.
Decyzja o odesłaniu lub nie, zgodnie z ust. 3, zostaje podjęta w przypadku gdy:
a) na zasadzie ogólnej w ciągu okresu sześciu tygodni przewidzianego w art. 10 ust. 1 akapit drugi w przypadku gdy Komisja nie wszczęła postępowania zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b); lub
b) w terminie najpóźniej trzech miesięcy od zgłoszenia koncentracji w przypadku gdy Komisja wszczęła postępowanie na mocy art. 6 ust. 1 lit. c), bez podejmowania działań przygotowawczych w celu przyjęcia niezbędnych środków zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi, ust. 3 lub 4 w celu utrzymania lub przywrócenia skutecznej konkurencji na danym rynku.
5. Jeżeli w ciągu okresu trzech miesięcy, określonego w ust. 4 lit. b), Komisja, pomimo monitu ze strony danego Państwa Członkowskiego, nie podjęła decyzji o odesłaniu sprawy zgodnie z ust. 3 lub podjęła działania przygotowawcze określone w ust. 4 lit. b), to uważa się, że podjęła ona decyzję o odesłaniu sprawy do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 3 lit. b).
6.
Publikacja sprawozdania lub zawiadomienie o wynikach badań dotyczących koncentracji przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego następuje nie później niż cztery miesiące po odesłaniu sprawy przez Komisję.
7.
Geograficzny rynek odniesienia obejmuje obszar, na którym przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji zaangażowane są w dostawę produktów lub usług, na którym warunki konkurencji są wystarczająco jednolite i który odróżnia się od obszarów sąsiednich, w szczególności ze względu na istnienie na tych obszarach znacząco różnych warunków konkurencji.
Ocena ta powinna uwzględniać, w szczególności, istotę i cechy danych produktów lub usług, istnienie barier wejścia na rynek lub preferencji konsumentów, znaczące różnice w udziałach rynkowych przedsiębiorstw między obszarami sąsiednimi, lub istotne różnice cen.
8.
Stosując przepisy niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć tylko środki niezbędne dla zapewnienia lub przywrócenia skutecznej konkurencji na danym rynku.
9.
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Trybunału Sprawiedliwości i w szczególności zażądać zastosowania art. 186 w celu stosowania swego krajowego prawa dotyczącego konkurencji.
10.
Niniejszy artykuł zostanie poddany przeglądowi przed końcem czwartego roku następującego po roku przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Terminy wszczęcia postępowania i podjęcia decyzji
1.
Decyzje określone w art. 6 ust. 1 muszą być podjęte najdalej w ciągu jednego miesiąca.
Termin ten rozpoczyna się od następnego dnia po wpłynięciu zgłoszenia lub, jeżeli informacje, które mają być udzielone wraz ze zgłoszeniem są niekompletne, w dniu następującym po otrzymaniu kompletnych informacji.
Termin ten może zostać przedłużony do sześciu tygodni, jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 9 ust. 2.
2. Decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 2, dotyczące zgłaszanych koncentracji, muszą być podejmowane bezzwłocznie po stwierdzeniu, że poważne wątpliwości określone w art. 6 ust. 1 lit. c), zostały wyeliminowane, w szczególności w wyniku zmian dokonanych przez przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji i najpóźniej w terminie ustanowionym w ust. 3.
3. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 6, decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 3 dotyczące zgłaszanych koncentracji, muszą być podjęte w ciągu najdłużej czterech miesięcy od daty wszczęcia postępowania.
4.
Termin określony w ust. 3 ulega wyjątkowo zawieszeniu w przypadku gdy na skutek okoliczności, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji, Komisja musiała wystąpić z wnioskiem o informacje poprzez decyzję zgodnie z art. 11 lub rozpocząć dochodzenia poprzez decyzję zgodnie z art. 13.
5.
W przypadku gdy Trybunał Sprawiedliwości wyda wyrok uchylający w całości lub w części decyzję Komisji podjętą na podstawie niniejszego rozporządzenia, bieg terminu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu rozpoczyna się ponownie z dniem wydania wyroku.
6. W przypadku gdy Komisja nie podjęła decyzji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) lub c) lub art. 8 ust. 2 lub 3 w terminach ustanowionych odpowiednio w ust. 1 i 3, uważa się koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, bez uszczerbku dla art. 9.
Artykuł 11
Wniosek o udzielenie informacji
1.
Komisja wykonując zadania powierzone jej w niniejszym rozporządzeniu, może uzyskać wszystkie konieczne informacje od rządów i właściwych władz Państw Członkowskich, od osób określonych w art. 3 ust. 1 lit. b), oraz od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw.
2.
Występując z wnioskiem o udzielenie informacji do osoby, przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, Komisja przesyła jednocześnie kopię wniosku do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje osoba lub znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
3.
We wniosku o udzielenie informacji Komisja wskazuje podstawę prawną i cel wniosku, jak również kary pieniężne przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. b) w przypadku udzielenia nieprawdziwych informacji.
4.
Informacji, o które wystąpiono z wnioskiem, dostarczają w przypadku przedsiębiorstw, ich właściciele lub przedstawiciele, w przypadku osób prawnych, spółek bądź ich związków nie posiadających osobowości prawnej, osoby upoważnione do ich reprezentowania na mocy ustawy lub statutu.
5. W przypadku gdy osoba, przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw nie udzieli informacji, o które wnioskowano w terminie wyznaczonym przez Komisję lub udzieli informacji niekompletnych, Komisja wydaje decyzję wymagającą udzielenia tych informacji. Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, ustala właściwy termin, w którym muszą być one udzielone oraz kary pieniężne przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 1 lit. a), oraz prawo do kontroli decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości.
6.
Komisja jednocześnie przekazuje kopię swojej decyzji właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje zainteresowana osoba lub znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 12
Dochodzenia prowadzone przez władze Państw Członkowskich
1.
Na wniosek Komisji, właściwe władze Państw Członkowskich wszczynają dochodzenia, które Komisja uzna za konieczne zgodnie z art. 13 ust. 1 lub nakaże poprzez decyzję na podstawie art. 13 ust. 3.
Urzędnicy właściwych władz Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie dochodzenia, wykonują swoje uprawnienia po okazaniu pisemnego upoważnienia wydanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dochodzenie ma być przeprowadzone.
Upoważnienie to musi precyzować przedmiot i cel dochodzenia.
2.
Na wniosek Komisji lub właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dochodzenie ma być przeprowadzone, urzędnicy Komisji mogą wspierać urzędników tych władz przy wykonywaniu ich obowiązków.
Artykuł 13
Uprawnienia kontrolne Komisji
1.
Wykonując zadania powierzone niniejszym rozporządzeniem, Komisja może wszcząć wszelkie konieczne dochodzenia w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw.
W tym celu urzędnicy upoważnieni przez Komisję są uprawnieni do:
a) badania ksiąg i innych rejestrów handlowych;
b) pobrania lub żądania kopii lub wypisów z ksiąg lub rejestrów handlowych;
c) żądania na miejscu ustnych wyjaśnień;
d) wstępu do wszystkich pomieszczeń, na teren i do środków transportu należących do przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy Komisji upoważnieni do przeprowadzania dochodzenia wykonują swoje uprawnienia po okazaniu pisemnego upoważnienia, określającego przedmiot i cel dochodzenia oraz wskazującego kary pieniężne przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. c), w przypadkach, gdy udostępnione księgi lub inne rejestry handlowe są niekompletne.
W odpowiednim czasie przed wszczęciem dochodzenia Komisja pisemnie powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dochodzenie ma być przeprowadzone, o zamiarze przeprowadzenia dochodzenia oraz o tożsamości upoważnionych urzędników.
3. Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw podporządkowują się dochodzeniu zarządzonemu decyzją Komisji. Decyzja ta precyzuje przedmiot i cel dochodzenia, wyznacza datę jego rozpoczęcia i wskazuje wysokość kar pieniężnych przewidzianych w art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 lit. b), a także możliwość poddania decyzji kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości.
4.
Komisja powiadamia w odpowiednim czasie i na piśmie właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzone dochodzenie, o zamiarze podjęcia decyzji zgodnie z ust. 3.
Przed podjęciem swej decyzji Komisja wysłuchuje właściwych władz.
5.
Urzędnicy właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzone dochodzenie, na wniosek tych władz lub Komisji, wspierają urzędników Komisji w wykonywaniu ich obowiązków.
6.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw sprzeciwiają się dochodzeniu zarządzonemu na podstawie niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie udziela upoważnionym przez Komisję urzędnikom pomocy koniecznej do przeprowadzenia dochodzenia.
W tym celu Państwo Członkowskie, po konsultacji z Komisją, podejmuje niezbędne środki w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Grzywny
1.
Komisja może w formie decyzji nałożyć na osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, grzywny w wysokości 1000–50000 ECU, w przypadku gdy umyślnie lub nieumyślnie:
a) nie zgłaszają one koncentracji zgodnie z art. 4;
b) udzielają one przy zgłoszeniu, zgodnie z art. 4, informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;
c) udzielają one nieprawdziwych informacji w odpowiedzi na wniosek zgodnie z art. 11 lub odmawiają dostarczenia informacji w terminie wyznaczonym w decyzji podjętej zgodnie z art. 11;
d) okazują niekompletne księgi lub inne rejestry handlowe w toku dochodzenia zgodnie z art. 12 lub 13, lub odmawiają podporządkowania się dochodzeniu zarządzonemu przez decyzje podjętą zgodnie z art. 13.
2.
Komisja może w formie decyzji nałożyć na osoby lub przedsiębiorstwa grzywny nie przekraczające 10 % łącznego obrotu przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji w rozumieniu art. 5, w przypadku gdy umyślnie lub nieumyślnie:
a) nie wywiązują się one z obowiązku nałożonego decyzją podjętą zgodnie z art. 7 ust. 4 lub art. 8 ust. 2 akapit drugi;
b) wprowadzają w życie koncentrację z naruszeniem art. 7 ust. 1 lub nie szanują decyzji podjętej zgodnie z art. 7 ust. 2;
c) wprowadzają one w życie koncentrację uznaną decyzją zgodnie z art. 8 ust. 3 za niezgodną ze wspólnym rynkiem lub nie podejmują środków zarządzonych decyzją zgodnie z art. 8 ust. 4.
3.
Ustalając wysokość grzywny, bierze się pod uwagę charakter i wagę naruszenia.
4.
Decyzje wydawane zgodnie z ust. 1 i 2 nie mają charakteru karnoprawnego.
Artykuł 15
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może w drodze decyzji nałożyć na osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne w wysokości do 25000 ECU za każdy dzień zwłoki liczony od dnia podanego w decyzji, w celu przymuszenia do:
a) udzielenia kompletnych i prawdziwych informacji wymaganych decyzją wydaną zgodnie z art. 11;
b) poddania się dochodzeniu zarządzonemu decyzją wydaną zgodnie z art. 13.
2.
Komisja może w drodze decyzji nałożyć na osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b) lub na przedsiębiorstwa okresowe kary pieniężne w wysokości do 100000 ECU za każdy dzień zwłoki liczony od dnia podanego w decyzji w celu przymuszenia do:
a) podporządkowania się zobowiązaniu nałożonemu przez decyzję wydaną zgodnie z art. 7 ust. 4 lub art. 8 ust. 2 akapit drugi, lub
b) zastosowania środków zarządzonych decyzją wydaną zgodnie z art. 8 ust. 4.
3.
W przypadku gdy osoby określone w art. 3 ust. 1 lit. b), przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw wykonały zobowiązanie, dla wykonania którego nałożono okresową karę pieniężną w celu wykonania, Komisja może ustalić całkowitą wysokość okresowych kar pieniężnych na poziomie niższym niż ten, który wynikałby z pierwotnej decyzji.
Artykuł 16
Kontrola przez Trybunału Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości posiada nieograniczoną właściwość w rozumieniu art. 172 Traktatu w odniesieniu do kontroli decyzji Komisji, w których nakładana jest grzywna lub okresowe kary pieniężne; może on uchylić, zmniejszyć lub zwiększyć nałożoną grzywnę lub okresowe kary pieniężne.
Artykuł 17
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 11, 12, 13 i 18 są wykorzystuje się tylko do celów wniosku o udzielenie informacji, dochodzenia lub wysłuchania.
2.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 3, art. 18 i 20, Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji uzyskanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia i objętych ze względu na swój charakter tajemnicą zawodową.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla opublikowania ogólnych informacji lub badań niezawierających informacji dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 18
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1. Przed podjęciem decyzji, przewidzianej w art. 7 ust. 2 i 4, art. 8 ust. 2 akapit drugi i ust. 3–5, oraz art. 14 i 15, Komisja umożliwia zainteresowanym osobom, przedsiębiorstwom i związkom przedsiębiorstw, na każdym etapie procedury aż do konsultacji Komitetu Doradczego, wyrażenia opinii w sprawie zastrzeżeń skierowanych przeciwko nim.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, decyzja o kontynuacji zawieszenia koncentracji lub udzielenia zwolnienia od zawieszenia, jak określono w art. 7 ust. 2 lub 4, może być podjęta tymczasowo, bez uprzedniego umożliwienia zainteresowanym osobom, przedsiębiorstwom czy związkom przedsiębiorstw wyrażenia opinii, pod warunkiem że Komisja stworzy im taką możliwość tak szybko jak to możliwe po podjęciu decyzji.
3.
Komisja opiera swoją decyzję jedynie na zastrzeżeniach, co do których stronom umożliwiono przedstawienie uwag.
W postępowaniu szanuje się w pełni prawo do obrony.
Dostęp do akt jest otwarty przynajmniej dla stron bezpośrednio zaangażowanych, przy uwzględnieniu uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
4.
Jeżeli Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich uznają to za konieczne, mogą także wysłuchać innych osób fizycznych lub prawnych.
Osoby fizyczne lub prawne wykazujące uzasadniony interes, zwłaszcza członkowie organów administracyjnych lub zarządzających danych przedsiębiorstw lub uznani przedstawiciele pracowników tych przedsiębiorstw, po zgłoszeniu takiego wniosku, mają prawo zostać wysłuchani.
Artykuł 19
Współpraca z władzami Państw Członkowskich
1.
Komisja przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego kopie zgłoszeń w ciągu trzech dni roboczych oraz, tak szybko, jak to możliwe, kopie najważniejszych dokumentów przedłożonych Komisji lub sporządzonych przez Komisję na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja przeprowadza procedury określone w niniejszym rozporządzeniu w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich; które mogą zajmować stanowisko wobec tych procedur.
Dla celów art. 9 Komisja uzyskuje informacje od właściwych władz Państwa Członkowskiego, jak określono w ust. 2 tego artykułu oraz umożliwia zajęcie stanowiska na każdym etapie postępowania aż do przyjęcia decyzji na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu; w tym celu Komisja zapewnia dostęp do akt.
3.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2–5 i art. 14 lub 15 lub przed przyjęciem przepisów zgodnie z art. 23 przeprowadza się konsultacje z Komitetem Doradczym ds. koncentracji.
4.
Komitet Doradczy składa się z przedstawicieli władz Państw Członkowskich.
Każde Państwo Członkowskie mianuje jednego lub dwóch przedstawicieli; jeżeli nie mogą uczestniczyć, mogą być oni zastąpieni przez innych przedstawicieli.
Przynajmniej jeden z przedstawicieli Państwa Członkowskiego jest kompetentny w kwestiach praktyk ograniczających i pozycji dominujących.
5.
Konsultacje odbywają się na wspólnym posiedzeniu zwołanym na zaproszenie Komisji, która mu przewodzi.
Razem z zaproszeniem wysyłane jest streszczenie stanu faktycznego, wraz z najważniejszymi dokumentami oraz wstępnym projektem decyzji, jaka ma być podjęta w każdym z rozpatrywanych przypadków.
Posiedzenie ma miejsce nie wcześniej niż 14 dni po wysłaniu zaproszenia.
Komisja może, w wyjątkowych przypadkach, odpowiednio skrócić ten okres na ile to będzie właściwe, w celu uniknięcia poważnej szkody dla jednego lub kilku przedsiębiorstw, których dotyczy koncentracją.
6.
Komitet Doradczy wydaje opinię o projekcie decyzji Komisji, w razie konieczności w drodze głosowania.
Komitet Doradczy może wydać opinię nawet jeżeli niektórzy członkowie nie są obecni i reprezentowani.
Opinię wydaje się na piśmie i dołącza do projektu decyzji.
Komisja uwzględnia opinię Komitetu w stopniu możliwie najwyższym.
Powiadomią Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
7.
Komitet Doradczy może zalecić opublikowanie opinii.
Komisja może dokonać takiej publikacji.
Przy podejmowaniu decyzji o publikacji należycie uwzględnia się uzasadniony interes przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych oraz interes przedsiębiorstw zainteresowanych dokonaniem tej publikacji.
Artykuł 20
Publikacja decyzji
1. Komisja publikuje decyzje podjęte zgodnie z art. 8 ust. 2 w przypadku gdy załączone są do nich warunki i zobowiązania oraz zgodnie z art. 8 ust. 2–5 w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
W publikacji podaje się strony oraz istotną treść decyzji; uwzględnia się w niej uzasadniony interes przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 21
Właściwość
1.
Z zastrzeżeniem kontroli Trybunału Sprawiedliwości, Komisja posiada wyłączne kompetencje do podejmowania decyzji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie stosuje własnego ustawodawstwa krajowego dotyczącego konkurencji w stosunku do koncentracji o wymiarze wspólnotowym.
Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia jakichkolwiek postępowań, koniecznych dla stosowania art. 9 ust. 2 lub, po odesłaniu zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. b), lub ust. 5, do podjęcia środków bezwzględnie koniecznych dla stosowania art. 9 ust. 8.
3.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą podjąć właściwe środki w celu ochrony uzasadnionych interesów innych niż te, które brane są pod uwagę w niniejszym rozporządzeniu oraz są zgodne z ogólnymi zasadami i innymi przepisami prawa wspólnotowego.
Bezpieczeństwo publiczne, pluralizm środków przekazu oraz zasady ostrożności uważa się za uzasadnione interesy w rozumieniu akapitu pierwszego.
Każdy inny rodzaj interesu publicznego musi zostać zgłoszony Komisji przez zainteresowane Państwo Członkowskie i jest uznawany przez Komisję po ocenie jego zgodności z zasadami ogólnymi i innymi przepisami prawa wspólnotowego zanim mogą zostać podjęte środki określone powyżej.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o swojej decyzji w ciągu jednego miesiąca od dnia zgłoszenia.
Artykuł 22
Stosowanie niniejszego rozporządzenia
1.
Jedynie niniejsze rozporządzenie stosuje się do koncentracji określonych w art. 3.
2. Rozporządzenia nr 17 [6], (EWG) nr 1017/68 [7], (EWG) nr 4056/86 [8] i (EWG) nr 3975/87 [9] nie mają zastosowania do koncentracji określonych w art. 3.
3. Jeżeli Komisja stwierdza na wniosek Państwa Członkowskiego, że koncentracja, określona w art. 3, niemająca wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1, stwarza lub umacnia pozycję dominującą, w wyniku czego skuteczna konkurencja może być znacząco utrudniona na terytorium danego Państwa Członkowskiego, może, w zakresie w jakim koncentracja wpływa na handel między Państwami Członkowskimi, przyjąć decyzje przewidziane w art. 8 ust. 2 akapit drugi, ust. 3 i 4.
4.
Stosuje się art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5, 6, 8, i 10–20.
Bieg terminu, w którym można wszcząć postępowanie określone w art. 10 ust. 1 rozpoczyna się w dniu otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego.
Wniosek musi być złożony najpóźniej w ciągu miesiąca od dnia, w którym Państwo Członkowskie dowiedziało się o koncentracji, lub w którym została ona dokonana.
Bieg tego terminu rozpoczyna się od daty wcześniejszego z tych zdarzeń.
5.
Zgodnie z ust. 3, Komisja podejmuje jedynie środki niezbędne dla zachowania lub przywrócenia skutecznej konkurencji na terytorium Państwa Członkowskiego, na wniosek którego interweniuje. [10]
6.
Ustępy 3–5 stosuje się do momentu, gdy progi określone w art. 1 ust. 2 zostaną zweryfikowane.
Artykuł 23
Przepisy wykonawcze
Komisja jest uprawniona do przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści i innych szczegółów zgłoszeń dokonywanych zgodnie z art. 4, terminów ustalonych zgodnie z art. 10 oraz wysłuchań zgodnie z art. 18.
Artykuł 24
Stosunki z państwami trzecimi
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych trudnościach, na które napotkają ich przedsiębiorstwa w przypadku koncentracji, jak określono w art. 3, w państwach trzecich
2.
Wstępnie nie później niż w ciągu jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a później okresowo, Komisja opracowuje sprawozdanie badające traktowanie przedsiębiorstw Wspólnoty pod względami określonymi w ust. 3 i 4, w odniesieniu do koncentracji w państwach trzecich.
Komisja przedkłada te sprawozdania Radzie, razem ze wszelkimi zaleceniami.
3.
W każdym przypadku, gdy Komisja stwierdza na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie traktuje przedsiębiorstw ze Wspólnoty w sposób porównywalny do traktowania przedsiębiorstw z tego państwa trzeciego przez Wspólnotę, Komisja może przedłożyć Radzie wnioski o udzielenie jej właściwego mandatu negocjacyjnego w celu uzyskania porównywalnego traktowania przedsiębiorstw ze Wspólnoty.
4.
Środki przyjęte zgodnie z niniejszym artykułem są zgodne z zobowiązaniami Wspólnoty lub Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla art. 234 Traktatu, na mocy porozumień międzynarodowych, zarówno dwustronnych, jak i wielostronnych.
Artykuł 25
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 września 1990 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do żadnej koncentracji, która była przedmiotem umowy lub ogłoszenia lub w przypadku przejęcia kontroli w rozumieniu art. 4 ust. 1 przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i w żadnych okolicznościach nie ma ono zastosowania do koncentracji, w odniesieniu do której postępowanie zostało wszczęte przed tą datą przez władze Państwa Członkowskiego odpowiedzialne za konkurencję.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 1989 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiającej wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie
(90/2/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiającą wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady 86/574/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
z Francji, Włoch, Portugalii i Republiki Federalnej Niemiec wpłynęły wnioski o wprowadzenie zmian do załącznika I tej decyzji Rady;
Komisja jest przekonana, że te zmiany spełniają wymagania art. 5 ust. 2 decyzji 77/795/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 77/795/EWG wprowadza się zmiany w odniesieniu do stacji pobierających próbki lub dokonujących pomiarów, wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1989 r.
w sprawie procedury, która ma być stosowana w celu zmiany lub uzupełnienia wykazów zakładów, które otrzymały zezwolenie w państwach trzecich na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(90/13/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/227/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
w gestii Komisji leży ustanowienie szczegółowych zasad stosowania procedury, która ma być przyjęta w celu zmiany lub uzupełnia wykazów zakładów przewidzianych w art. 4 dyrektywy 72/462/EWG;
liczba zakładów w wyżej wspomnianych wykazach wzrasta; w związku z tym decyzje przyjmowane w odniesieniu do nich, uwzględniające wyniki kontroli przeprowadzonych na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG, mają miejsce coraz częściej; nowa procedura powinna unikać nadmiernych formalności, zapewniając jednocześnie zgodność z normami wspólnotowymi;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia szczegółowe reguły wykonawcze w zakresie stosowania procedury przewidzianej w art. 4 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 72/462/EWG, na wypadek gdy wykazy zakładów, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, mają zostać zmienione lub uzupełnione.
Artykuł 2
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach kontroli przeprowadzonych na podstawie art. 5 dyrektywy 72/462/EWG oraz o proponowanych zmianach i uzupełnieniach do wykazów.
Wyniki zostaną notyfikowane na piśmie.
Wyjątkowo informacja taka może zostać podana ustnie, pod warunkiem że pisemne potwierdzenie wydane zostanie w ciągu 24 godzin.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mają tydzień jako ostateczny termin od daty otrzymania informacji wymienionej w art. 2 na poczynienie uwag przez swoje Stałe Przedstawicielstwa. W pilnych przypadkach Komisja może zmniejszyć ten okres do 48 godzin.
2.
Komisja weźmie pod uwagę spostrzeżenia dokonane przez Państwa Członkowskie, w szczególności te, które dotyczą wyników ich kontroli przywozu, oraz przed przyjęciem jakiejkolwiek decyzji poinformuje odpowiednie Państwo Członkowskie o działaniach proponowanych w świetle tych spostrzeżeń.
3.
Przyjęcie decyzji określonej w art. 4 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 72/462/EWG nastąpi pod koniec okresu wyszczególnionego w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Wszystkie kwestie problematyczne przedkładane są Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG.
2.
Państwa Członkowskie podczas spotkań Stałego Komitetu Weterynaryjnego są na bieżąco informowane przez Komisję o sytuacji w państwach trzecich względem kontroli pozostałości, zdrowia zwierząt oraz o planowanych misjach.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1989 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz głęboko zamrożonego nasienia bydła
(90/14/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ustalenia wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz nasienia, należy uwzględnić najpierw wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, następnie państw trzecich tradycyjnie wywożących nasienie do Wspólnoty i w końcu status zdrowotny zwierząt z tych państw zgodnie z posiadanymi informacjami;
mimo uwzględniania ograniczeń wynikających z przyjęcia wykazu przywóz nasienia nadal podlega przepisom krajowym dotyczącym kontroli sanitarnej i weterynaryjnej, o ile nie podlega on już innym wspólnotowym środkom ochrony zdrowia;
należy przyjąć inne środki wspólnotowe w zakresie przywozu nasienia; Komisja pracuje nad przygotowaniem takich środków w jak najkrótszym terminie; aby uniknąć do tego czasu zakłóceń w handlu, niezbędne jest przystąpienie do sporządzenia wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przywóz głęboko zamrożonego nasienia bydła jest dozwolony jedynie z tych państw trzecich, które znajdują się w wykazie zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 września 1989 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ramowej o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii
(90/23/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130q ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: swoją decyzją 87/516/Euratom, EWG [4], zmienioną decyzją 88/193/Euratom, EWG [5], Rada przyjęła program ramowy działań Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii (1987–1991) przewidziany w art. 130i Traktatu;
program ramowy obejmuje wszystkie działania Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii;
przy wykonywaniu programu ramowego działań Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii można przyjąć przepisy umożliwiające współpracę z państwami trzecimi, zgodnie z art. 130n Traktatu;
należy zapewnić, żeby ewentualne przyszłe szczegółowe umowy zawierane z Republiką Islandii na mocy art. 130n Traktatu znalazły swoje miejsce w ogólnym kontekście, a w związku z tym należy zatwierdzić Umowę ramową o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej niniejszym zatwierdza się Umowę ramową o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii.
Tekst Umowy ramowej załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej niniejszego art. 12 niniejszej Umowy, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 stycznia 1990 r.
dotycząca ostatecznego zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Porozumienia ramowego o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii
(90/24/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
Porozumienie ramowe o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii zostało podpisane dnia 30 października 1989 r.;
swoją decyzją z 19 czerwca 1989 r. Rada przyjęła to Porozumienie ramowe w celu jego ostatecznego zawarcia przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
wspomniane Porozumienie ramowe powinno zostać ostatecznie zawarte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej niniejszym zawiera się ostatecznie Porozumienie ramowe o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, zgodnie z art. 12 niniejszego Porozumienia, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 1990 r.
przyznająca derogację Hiszpanii i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(90/30/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/657/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego wniosek, odstępstwo od załącznika I ust. 45 lit. c); derogacje te mają ustalić warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi we wspomnianym Załączniku;
władze Hiszpanii, pismem z dnia 26 września 1989 r., przedstawiły Komisji wniosek o derogację załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanej derogacji w sprawie rozbierania świeżego mięsa, były co najmniej równoważne warunkom zawartym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
warunki zdrowotne zaproponowane przez Hiszpanię są równoważne warunkom ustanowionym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) Hiszpania może zezwolić na rozbieranie świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 1990 r.
przyznająca odstępstwo dla Francji i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(90/31/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/657/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego wniosek, odstępstwo od załącznika I ust. 45 lit. c); odstępstwo to ma ustalać warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi we wspomnianym Załączniku;
władze Francji, pismem z dnia 18 stycznia 1989 r., przedstawiły Komisji wniosek o odstępstwo Francji od załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanym odstępstwie w sprawie rozbierania świeżego mięsa, były co najmniej równoważne warunkom zawartym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
warunki zdrowotne zaproponowane przez Francję są równoważne warunkom ustanowionym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez względu na załącznik I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) Francja może zezwolić na rozbieranie świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 stycznia 1990 r.
ustalająca współczynnik tendencji agroekonomicznej, stosowany do określania europejskiej jednostki wielkości w związku z wspólnotową typologią gospodarstw rolnych
(90/36/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3644/85 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1988—1997 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 807/89 [4], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik III do decyzji Komisji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiający wspólnotową typologię gospodarstw rolnych definiuje europejską jednostkę wielkości [5]; definicja odwołuje się do współczynnika w celu uwzględnienia globalnych tendencji agroekonomicznych, od okresu referencyjnego "1980"; współczynnik obliczony zostanie przez Komisję i ustalony po konsultacji z Państwami Członkowskimi; takie konsultacje miały miejsce w czasie spotkań grupy ekspertów "Typologii dla gospodarstw rolnych",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Współczynnik tendencji agroekonomicznej dla określenia europejskiej jednostki wielkości zostaje ustalony jak przewidziano w załączniku III A ust. 2 do decyzji 85/377/EWG dla tendencji między okresami referencyjnymi "1980" oraz "1986" na poziomie 1,2.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lutego 1990 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Zwierząt Wykorzystywanych w Celach Doświadczalnych i Innych Celach Naukowych
(90/67/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych w celach doświadczalnych i innych celach naukowych [1], w szczególności art. 22 ust. 3 przewiduje, że Komisja ustanowi stały komitet doradczy, w którym reprezentowane będą Państwa Członkowskie;
celem tej dyrektywy jest zapewnienie, harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych w celach doświadczalnych i innych celach naukowych, aby uniknąć negatywnego wpływu na budowanie i funkcjonowanie wspólnego rynku, w szczególności poprzez zakłócenia konkurencji lub bariery w handlu;
aby osiągnąć ten cel, dyrektywa stanowi między innymi, że należy unikać ryzyka powielania doświadczeń; dlatego stały komitet doradczy powinien wspierać Komisję, w organizowaniu wymiany odpowiednich informacji z zakresu eksperymentów na żywych zwierzętach;
Komisja będzie w stanie skutecznie reagować w kwestiach wynikających ze stosowania dyrektywy, tylko wtedy, gdy będzie wspierana przez ekspertów będących specjalistami w zakresie doświadczeń na zwierzętach i którzy mają znaczne doświadczenie w zakresie praktyk administracyjnych oraz regulacji obowiązujących w Państwach Członkowskich;
opierając się na doświadczeniach zebranych w departamentach Komisji w zakresie komitetów doradczych, Komitetowi należy nadać formę prawną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się przy Komisji Komitet Doradczy ds. Ochrony Zwierząt Wykorzystywanych w Celach Doświadczalnych i Innych Celach Naukowych (zwany dalej "Komitetem").
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu będzie wspieranie Komisji w zakresie organizacji wymiany stosownych informacji, jak przewidziano w art. 22 ust. 3 dyrektywy 86/609/EWG i wspieranie Komisji w innych sprawach wynikających ze stosowania tej dyrektywy.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane w Komitecie przez dwóch urzędników organów państwowych, określonych w art. 6 dyrektywy 86/609/EWG, odpowiedzialnych za sprawowanie kontroli nad realizacją przepisów dyrektywy.
W tych Państwach Członkowskich, w których do realizacji tego celu wyznaczono więcej niż jeden organ, Państwo Członkowskie wskaże Komisji, z którego organu powinni być wybrani obaj przedstawiciele.
Członkowie Komitetu, przy każdej okazji i według własnego uznania, wyznaczają z ich własnego organu odpowiednio wykwalifikowanego eksperta, do działania w ich imieniu na każdym określonym spotkaniu.
Artykuł 4
Przedstawiciel Komisji przewodniczy posiedzeniom Komitetu.
Komisja zapewnia także obsługę sekretarską dla Komitetu oraz jego grup roboczych i organizuje ich pracę.
Artykuł 5
Kadencja członków Komitetu wynosi pięć lat.
Ich mandaty są odnawialne.
Po upływie pięcioletniego okresu, członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich powołania.
Kadencja członka może zakończyć się przed upływem pięcioletniego okresu na skutek rezygnacji, śmierci lub na żądanie organu państwowego, który go powołał.
W tych przypadkach odpowiednia władza państwowa, po konsultacji z Komisją, wyznacza zastępcę na pozostałą część kadencji.
Członkowie nie są wynagradzani za swoją działalność.
Lista członków jest publikowana do celów informacyjnych przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
W celu wsparcia w wykonywaniu swych obowiązków Komitet może powoływać grupy robocze.
Grupy robocze składają Komisji sprawozdania z realizacji zadań powierzonych im przez Komitet.
Artykuł 7
Komitet wraz ze swoimi grupami roboczymi zbiera się w siedzibie Komisji lub jakimkolwiek innym miejscu, gdy jest zwoływany przez Komisję.
Przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji uczestniczą w zebraniach Komitetu i jego grup roboczych.
Przewodniczący i/lub Komisja mogą zaprosić inną osobę posiadającą specjalne kwalifikacje odnośnie do dowolnego tematu umieszczonego w porządku dziennym, do wzięcia udziału w charakterze eksperta w obradach Komitetu lub grup roboczych określonych w art. 6.
Artykuł 8
Nie przeprowadza się głosowania w sprawach omawianych przez Komitet i jego grupy robocze.
Kiedy żądana porada zostaje udzielona przy jednomyślnej aprobacie swoich członków, Komitet opracowuje wspólne wnioski.
W razie braku jednomyślnej aprobaty, różne stanowiska zajęte w trakcie dyskusji zostają ujęte w sprawozdaniu sporządzonym na odpowiedzialność Komisji.
Zasięgając opinii Komitetu lub jego grup roboczych, Komisja może wyznaczyć termin, do którego takie opinie powinny zostać przedłożone.
Artykuł 9
Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, gdy przewodniczący lub Komisja powiadomi członków Komitetu, że żądana opinia lub przedstawiona sprawa jest natury poufnej, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji, które uzyskali podczas prac Komitetu lub jego grup roboczych.
W takich przypadkach, tylko członkowie Komitetu oraz przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji mogą być obecni na posiedzeniach.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 1990 r.
w sprawie zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej i gospodarczej
(90/116/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej i gospodarczej jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych; należy przyjąć niniejszą Umowę w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
okazuje się, że pewne środki współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie przekraczają uprawnienia przewidziane w Traktacie, w szczególności uprawnienia wyszczególnione w dziedzinie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej i gospodarczej.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, przewidzianej w art. 25 Umowy.
Artykuł 3
Komisja wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie utworzonym na podstawie art. 22 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 1990 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej
(90/117/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej została podpisana dnia 18 grudnia 1989 r.;
decyzją z dnia 26 lutego 1990 r. Rada zatwierdziła wspomnianą Umowę w celu jej zawarcia przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
wspomniana Umowa powinna zostać zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zawiera się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowę [1] między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej.
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 25 Umowy w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 22 marca 1990 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju
(90/160/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając rezolucję Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 19 października 1987 r. w sprawie kontynuacji i realizacji polityki Wspólnoty Europejskiej i programu działań w dziedzinie ochrony środowiska (1987/1992) [4] oraz czwartego programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska, załączonego do wymienionej rezolucji, zwanego dalej "czwartym programem działań", a także mając na uwadze, co następuje:
czwarty program działań, kontynuując wcześniejsze programy działań, wymienia wśród głównych obszarów działania nadzór i kontrolę w celu poprawy jakości wody i ograniczenia zanieczyszczenia;
czwarty program działań wymaga także aktywnego udziału Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w międzynarodowych działaniach na rzecz ochrony środowiska naturalnego i w tych ramach przywiązuje szczególną wagę do dwustronnych powiązań z państwami trzecimi;
Umowa między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju podpisana w Regensburgu dnia 1 grudnia 1987 r. przewiduje, w szczególności, utworzenie Stałego Komitetu ds. Zarządzania Zasobami Wodnymi, który będzie formułować zalecenia dla Umawiających się Stron w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu, między innymi, polepszenia jakości zasobów wodnych w dorzeczu Dunaju, w zakresie objętym niniejszą Umową;
piętnaście dyrektyw wymienionych w Załączniku do Protokołu końcowego do przedmiotowej Umowy stosuje się do dorzecza Dunaju;
wydaje się, że zatwierdzenie Umowy przez Wspólnotę jest konieczne w celu osiągnięcia jednego z celów wspólnotowych dotyczącego zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, jak przewidziano w Jednolitym Akcie Europejskim;
wymieniona Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 1 grudnia 1987 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju zostaje zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, składa dokument zatwierdzenia przewidziany w art. 12 Umowy.
Ponieważ zarówno Europejska Wspólnota Gospodarcza, jak i Republika Federalna Niemiec są stronami tej Umowy, ich odpowiednie władze będą koordynować swoje harmonogramy tak, aby dokumenty zatwierdzenia obu stron zostały złożone równocześnie.
Decyzja Komisji
z dnia 28 marca 1990 r.
w sprawie wykazu zakładów na Madagaskarze zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(90/165/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 89/227/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą zostać zatwierdzone do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, jeżeli nie spełniają ogólnych i specjalnych warunków ustalonych w dyrektywie 72/462/EWG;
decyzja Komisji 84/576/EWG [3] zakazała przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów na Madagaskarze; jednak żeby nie dopuścić do gwałtownego zakłócenia istniejącego obrotu handlowego, utrzymano przywóz do dnia 30 czerwca 1985 r.;
dalsza kontrola przeprowadzona na podstawie art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG w sprawie wprowadzenia w życie kontroli na miejscu, które mają być przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej i świeżego mięsa z państw trzecich [4], wykazała, że normy higieny w dwóch zakładach wzrosły i w związku z tym mogą być uznane za satysfakcjonujące;
w tych okolicznościach zakłady te mogą zostać włączone do wykazu zakładów zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty i dlatego należy uchylić decyzję 84/576/EWG;
przywóz świeżego mięsa z zakładów wymienionych w Załączniku nadal podlega przepisom wspólnotowym ustanowionym odrębnie, w szczególności dotyczących zdrowia zwierząt, badania na obecność pozostałości w świeżym mięsie, zakazu stosowania w gospodarce hodowlanej niektórych substancji o działaniu hormonalnym;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakłady na Madagaskarze wymienione w Załączniku zatwierdza się do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie z warunkami ustalonymi w tym Załączniku.
2.
Przywóz z zakładów wymienionych w Załączniku podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów niewymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejszym decyzja 84/576/EWG traci moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 kwietnia 1990 r.
w sprawie przyjęcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą decyzji/zalecenia OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych
(90/170/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Komitet ds. Środowiska Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) przekazał do Rady tej Organizacji projekt decyzji/zalecenia, zalecający między innymi ratyfikację i szybkie zastosowanie Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, podpisanej dnia 22 marca 1989 r. przez niektóre Państwa Członkowskie OECD, jak również Wspólnotę;
decyzja/zalecenie ma między innymi na celu zobowiązanie Państw Członkowskich do wzmocnienia kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych;
część zakresu stosowania Konwencji bazylejskiej i wspomnianej decyzji/zalecenia wchodzi w zakres uprawnień Wspólnoty;
decyzja/zalecenie powinna być zatwierdzona przez Wspólnotę na zbliżającym się posiedzeniu Rady OECD,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Decyzja/zalecenie Rady OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, w zakresie obejmującym sprawy podlegające jej jurysdykcji.
Do niniejszej decyzji dołącza się tekst decyzji/zalecenia OECD.
Decyzja Komisji
z dnia 19 kwietnia 1990 r.
zwalniająca Państwa Członkowskie z obowiązku stosowania w odniesieniu do niektórych gatunków przepisów dyrektywy Rady 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, zmieniająca decyzje 73/122/EWG i 74/358/EWG oraz uchylająca decyzję 74/363/EWG
(90/209/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/380/EWG [2], w szczególności jej art. 42 lit. a),
uwzględniając wnioski przedłożone przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 42 lit. a) dyrektywy 70/458/EWG, w odniesieniu do szparagów, endywii, cykorii liściowej, Państwa Członkowskie mogą być, na wniosek, całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania przepisów tej dyrektywy, z wyjątkiem wypadków, gdy byłoby to sprzeczne z przepisami ustanowionymi w art. 16 ust. 1 i art. 30 ust. 1;
w następstwie wniosków przedłożonych przez różne Państwa Członkowskie właściwe jest zwolnienie Państw Członkowskich, na czas ograniczony lub nieograniczony, z obowiązku stosowania do wyżej wymienionych gatunków:
- przepisów dyrektywy odnoszących się do ustanowienia krajowych katalogów odmian, lub
- przepisów dyrektywy odnoszących się do certyfikacji i kontroli materiału siewnego, lub
- w niektórych przypadkach, wszystkich przepisów dyrektywy,
we wszystkich przypadkach, z wyjątkiem art. 16 ust. 1 i art. 30 ust. 1;
niniejsza decyzja zastępuje wszystkie wcześniejsze decyzje przyznające zwolnienia dla tych gatunków; stosownie do tego, decyzje Komisji 73/122/EWG [3] i 74/358/EWG [4], które przyznały takie zwolnienia odpowiedni, Niemcom i Luksemburgowi oraz Irlandii, powinny zostać zmienione, a decyzja Komisji 74/363/EWG [5], która przyznała takie zwolnienie Zjednoczonemu Królestwu, powinna zostać uchylona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do Asparagus officinalis L. — szparagu, Państwa Członkowskie wskazane w Załączniku część I kolumna 1 zwolnione są z obowiązku stosowania przepisów dyrektywy 70/458/EWG wykazanych w kolumnie 2 na okres wskazany w kolumnie 3.
2.
W odniesieniu do Cichorium intybus L. (partim) — endywii, Państwa Członkowskie wskazane w Załączniku część II kolumna 1 zwolnione są z obowiązku stosowania przepisów dyrektywy 70/458/EWG wskazanych w kolumnie 2 na okres wskazany w kolumnie 3.
3.
W odniesieniu do Cichorium intybus L. (partim) — cykorii liściowej, Państwa Członkowskie wskazane w Załączniku część III kolumna 1 zwolnione są z obowiązku stosowania przepisów dyrektywy 70/458/EWG wskazanych w kolumnie 2 na okres wskazany w kolumnie 3.
Artykuł 2
W art. 1 decyzji 73/122/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w ust. 1 skreśla się lit. b) i e);
2. w ust. 2 skreśla się lit. b) i g).
Artykuł 3
W art. 1 decyzji 74/358/EWG skreśla się lit. b).
Artykuł 4
Decyzja 74/363/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 kwietnia 1990 r.
zmieniająca decyzję 77/271/Euratom w sprawie wykonania decyzji 77/270/Euratom upoważniającej Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych
(90/212/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 77/270/Euratom z dnia 29 marca 1977 r., upoważniającą Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych [1], w szczególności jej art. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych osiągnęła kwotę 2800 milionów ECU, przewidzianą w decyzji 77/271/Euratom [2], ostatnio zmienioną decyzją 85/537/Euratomu [3];
energia jądrowa stanowi główną część wszystkich dostaw energii Wspólnoty i należy poczynić znaczne inwestycje w tym sektorze, zarówno na etapie produkcji, ze względu na wymogi bezpieczeństwa zabezpieczeń, jak i na etapie przetwórczo-produkcyjnym, w szczególności w odniesieniu do ponownego przetwarzania i składowania odpadów;
doświadczenie wskazuje, że jest pożądane podwyższyć o sumę 1000 milionów ECU całkowitą kwotę pożyczek, do zaciągnięcia których Komisja jest upoważniona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
w związku z powyższym decyzja 77/271 powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł jedyny
Artykuł decyzji 77/271/Euratom otrzymuje brzmienie:
"Artykuł jedyny
Pożyczki przewidziane w art. 1 decyzji 77/270/Euratom można zaciągnąć na kwotę, której główna suma nie przekracza równowartości 4000 milionów ECU.
Gdy całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych wyniesie 3800 milionów ECU, Komisja powiadomi Radę, która stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, możliwie jak najszybciej podejmie decyzję w sprawie ustalenia nowej kwoty." .
Decyzja Rady
z dnia 23 kwietnia 1990 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli oraz formalności dotyczących przewozu rzeczy
(90/216/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli oraz formalności dotyczących przewozu rzeczy musi umożliwiać usprawnienie przepływu towarów przez granice między Umawiającymi się Stronami; dlatego też wskazane jest przyjęcie Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli oraz formalności dotyczących przewozu rzeczy.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wspólnota jest reprezentowana we wspólnym komitecie przewidzianym w art. 15 Umowy przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 22 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1990 r.
ustanawiająca kryteria zatwierdzania organizacji i stowarzyszeń hodowców, które zakładają lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz hodowlanych czystorasowych
(90/254/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 4 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje: we wszystkich Państwach Członkowskich księgi zwierząt zarodowych prowadzą lub zakładają organizacje i stowarzyszenia hodowców lub służby urzędowe; konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów zatwierdzania organizacji i stowarzyszeń hodowców prowadzących lub zakładających księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz;
organizacje lub stowarzyszenia hodowców mają obowiązek wystąpienia do właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba, z wnioskiem o formalne zatwierdzenie;
władze Państwa Członkowskiego, do których wpłynął wniosek o zatwierdzenie danej organizacji lub danego stowarzyszenia hodowców, mają obowiązek formalnego zatwierdzenia takiego stowarzyszenia lub organizacji pod warunkiem spełniania przez nie określonych kryteriów i posiadania wytyczonych celów swojej działalności;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać formalnie zatwierdzonymi, organizacje i stowarzyszenia hodowców prowadzące lub zakładające księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz muszą złożyć odpowiedni wniosek do władz tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba.
Artykuł 2
1.
Władze danego Państwa Członkowskiego mają obowiązek formalnego zatwierdzania wszelkich organizacji lub stowarzyszeń hodowców, prowadzących lub zakładających księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz, pod warunkiem że takie organizacje lub stowarzyszenia spełniają warunki ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Jednakże władze Państwa Członkowskiego, w którym istnieje już jedna lub większa liczba zatwierdzonych organizacji lub stowarzyszeń hodowców, obejmujących swoją działalnością tę samą rasę, co organizacja lub stowarzyszenie składające taki wniosek, mają prawo odmówić uznania nowej organizacji lub stowarzyszenia hodowców w przypadkach, w których jej uznanie powodowałoby zagrożenie dla zachowania tej rasy lub narażałoby na niepowodzenie realizację programu zootechnicznego istniejącego już stowarzyszenia lub organizacji.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przyznanej zgodzie lub odmowie uznania.
Artykuł 3
Władze danego Państwa Członkowskiego cofają formalne zatwierdzenie organizacji lub stowarzyszeń hodowców prowadzących księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz w przypadkach, w których takie organizacje lub stowarzyszenia hodowców przestają w sposób stały i konsekwentny spełniać warunki ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1990 r.
ustanawiająca kryteria regulujące dokonywanie wpisów do księgi hodowlanej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych
(90/255/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącą owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 4 tiret drugie, a także mając na uwadze, co następuje:
we wszystkich Państwach Członkowskich księgi hodowlane owiec i kóz są prowadzone lub ustanawiane przez organizacje lub stowarzyszenia hodowców lub przez służby urzędowe;
konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów wpisywania do tych ksiąg owiec i kóz hodowlanych czystorasowych;
dokładne warunki odnoszące się do rodowodu i identyfikacji muszą być spełnione przed dokonaniem wpisu do księgi hodowlanej owiec i kóz;
aby niektóre rodzaje zwierząt nie zostały pominięte, należy uwzględnić podział księgi hodowlanej owiec i kóz na różne klasy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu zakwalifikowania do głównej sekcji księgi danej rasy owca lub koza hodowlana czystorasowa musi:
- pochodzić od dwóch pokoleń ze zwierząt wpisanych do księgi hodowlanej owiec i kóz tej samej rasy,
- zostać zidentyfikowana po porodzie zgodnie z przepisami danej księgi,
- posiadać rodowód ustalony zgodnie z przepisami danej księgi.
Artykuł 2
Główna sekcja księgi hodowlanej owiec i kóz może być podzielona na różne klasy zgodnie z charakterystycznym cechami zwierząt.
Jedynie owce i kozy czystorasowe spełniające kryteria ustanowione w art. 1 mogą być wpisane do jednej z tych klas.
Artykuł 3
1.
Organizacja lub stowarzyszenie hodowców utrzymujące księgę hodowlaną owiec i kóz może podjąć decyzję, aby samica, która nie spełnia kryteriów ustanowionych w art. 1, mogła być wpisana do załącznika do danej księgi hodowlanej owiec i kóz.
Taka samica musi spełniać następujące wymagania:
- musi być zidentyfikowana zgodnie z przepisami danej księgi hodowlanej owiec i kóz,
- musi być oceniona jako zgodna ze standardami rasy,
- musi się charakteryzować minimalnymi właściwościami wyszczególnionymi w danej księdze hodowlanej owiec i kóz.
2.
Samica, której matka oraz babka ze strony matki są wpisane do załącznika do księgi hodowlanej owiec i kóz, jak przewidziano w ust. 1, i których ojciec oraz obaj dziadkowie są zgodnie z art. 1 wpisani do głównej sekcji księgi, uważana jest za samicę czystorasową i zostaje wpisana do głównej sekcji księgi, jak przewidziano w art. 1.
3.
Wymogi wymienione w ust. 1 tiret drugie i trzecie mogą się różnić co do tego, czy dana samica należy do rasy pomimo braku informacji dotyczących jej pochodzenia lub jeśli pochodzi z programu krzyżowania ras przyjętego przez organizację lub stowarzyszenie hodowców.
Artykuł 4
Organizacja lub stowarzyszenie hodowców prowadzące księgę hodowlaną owiec i kóz może zadecydować, żeby samiec, który nie spełnia kryteriów ustanowionych w art. 1, mógł być wpisany do załącznika do księgi hodowlanej owiec i kóz.
Taki samiec musi spełniać następujące wymagania:
- musi być zidentyfikowany po porodzie zgodnie z przepisami danej księgi hodowlanej owiec i kóz,
- musi być oceniony jako spełniający standardy rasy,
- musi się charakteryzować określonymi właściwościami wyszczególnionymi w przepisach danej księgi hodowlanej owiec i kóz,
- musi spełniać warunki ustanowione w Załączniku.
Artykuł 5
W przypadku gdy księga zawiera szereg klas, owca lub koza hodowlana czystorasowa z innej księgi hodowlanej owiec i kóz tej samej rasy i posiadająca określone cechy odróżniające ją od populacji tej samej rasy w księdze hodowlanej owiec i kóz, do której została skierowana, zostanie wpisana do tej sekcji, której właściwości spełnia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1990 r.
ustanawiająca metody monitoringu wydajności i oceny wartości genetycznej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych
(90/256/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącą owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 4 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje: metody monitoringu wydajności i oceny wartości genetycznej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych stosowane w Państwach Członkowskich są w dużym stopniu do siebie zbliżone;
dlatego niezbędne jest takie dostosowanie szczegółowych zasad w odniesieniu do tych metod, aby wyniki były porównywalne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metody monitoringu wydajności i metody oceny wartości genetycznej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych określone są w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1990 r.
ustanawiająca kryteria dopuszczenia do hodowli czystorasowych owiec i kóz hodowlanych oraz wykorzystania ich nasienia, komórek jajowych lub zarodków
(90/257/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącą owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 89/361/EWG ma na celu stopniową liberalizację wewnątrzwspólnotowego handlu owcami i kozami hodowlanymi czystorasowymi; w związku z tym konieczna jest dalsza harmonizacja w odniesieniu do dopuszczania do hodowli takich zwierząt oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków;
przepisy dotyczące dopuszczania do hodowli odnoszą się tak do zwierząt, jak ich nasienia, komórek jajowych i zarodków;
należy przewidzieć, żeby nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami zajmował się jedynie urzędowo zatwierdzony personel w celu zapewnienia gwarancji niezbędnych dla osiągnięcia zamierzonych wyników;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla art. 2 wszystkie czystorasowe owce i kozy hodowlane, zarówno osobniki płci męskiej i żeńskiej, które są zarejestrowane w księdze hodowlanej, są dopuszczone do hodowli.
Artykuł 2
1.
Czystorasowe owce i kozy hodowlane płci męskiej są dopuszczane do celów sztucznej inseminacji i wykorzystania ich nasienia, jeśli pomyślnie przeszły badania monitorujące ich sprawność i oceniające ich wartość genetyczną w zastosowaniu decyzji Komisji 90/256/EWG [2].
2.
Czystorasowe owce i kozy hodowlane płci męskiej są dopuszczane do urzędowego badania i wykorzystywania ich nasienia, w ramach limitów ilościowych wymaganych w celu monitorowania ich sprawności i oceny ich wartości genetycznej w zastosowaniu decyzji 90/256/EWG.
3.
Czystorasowe owce i kozy hodowlane płci żeńskiej są dopuszczane do hodowli i wykorzystywania ich komórek jajowych i zarodków.
Artykuł 3
Nasienie, komórki jajowe i zarodki muszą być pobierane, poddawane obróbce i składowane przez urzędowo zatwierdzone stacje lub urzędowo zatwierdzony personel.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1990 r.
ustanawiająca świadectwa zootechniczne dla owiec i kóz hodowlanych czystorasowych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
(90/258/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 6 dyrektywy 89/361/EWG przewiduje, że zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, Komisja zobowiązana jest ustalać świadectwa zootechniczne, które mogą być wymagane przez Państwa Członkowskie do celów obrotu owcami i kozami hodowlanymi czystorasowymi, ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami;
konieczne jest określenie danych, jakie należy umieścić w świadectwie zootechnicznym; z przyczyn praktycznych należy ustanowić wzór świadectwa oraz warunki, w jakich dane mogą być umieszczane w dokumentach towarzyszących kozom i owcom hodowlanym czystorasowym, ich nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Zootechnicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ,
Artykuł 1
1.
Świadectwo zootechniczne kóz i owiec hodowlanych czystorasowych musi zawierać następujące dane szczegółowe:
- organ wydający świadectwo,
- nazwę księgi hodowlanej,
- numer wpisu w księdze hodowlanej,
- datę wydania,
- system identyfikacji,
- identyfikację,
- datę urodzenia,
- rasę,
- płeć,
- nazwisko (nazwa) i adres hodowcy,
- nazwisko (nazwa) i adres właściciela,
- rodowód:
Ojciec Nr księgi hodowlanej Matka Nr księgi hodowlanej _BAR_ Dziadek Nr księgi hodowlanej Dziadek Nr księgi hodowlanej _BAR_ Babka Nr księgi hodowlanej Babka Nr księgi hodowlanej _BAR_
2.
W świadectwie, przygotowanym zgodnie z decyzją Komisji 90/256/EWG [2], należy zamieścić wyniki badań wydajności oraz uaktualnione wyniki, wraz ze źródłem, ocenę wartości genetycznej samego zwierzęcia, jego rodziców i dziadków.
Artykuł 2
Dane szczegółowe określone w art. 1 można podać:
1. w świadectwie odpowiadającemu wzorowi w załączniku I;
2. w dokumentach towarzyszących kozom i owcom hodowlanym czystorasowym, w którym to przypadku właściwy organ zaświadcza za pomocą przytoczonego poniżej zwrotu, że dane szczegółowe określone w art. 1 zostały podane w powyższych dokumentach:
"Ja niżej podpisany zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 1 decyzji Komisji 90/258/EWG."
Artykuł 3
W świadectwie zootechnicznym dla nasienia owiec i kóz hodowlanych czystorasowych podaje się następujące dane szczegółowe:
- wszystkie dane wyszczególnione w art. 1 dotyczące barana dawcy lub kozła dawcy oraz, w przypadku ras mlecznych, jego grupę krwi lub wyniki badania dającego równoważne gwarancje naukowe,
- informacje umożliwiające identyfikację nasienia, datę jego pobrania, nazwy i adresy punktów pobierana nasienia oraz nazwy i adresy odbiorcy.
Artykuł 4
Dane szczegółowe określone w art. 3 można podać:
1. w świadectwie odpowiadającemu wzorowi przedstawionemu w załączniku II;
2. w dokumentach towarzyszących nasieniu owiec i kóz hodowlanych czystorasowych, w tym przypadku właściwy organ zaświadcza za pomocą przytoczonego poniżej zwrotu, że dane szczegółowe określone w art. 3 zostały podane w powyższych dokumentach:
"Ja niżej podpisany zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 3 decyzji Komisji 90/258/EWG."
Artykuł 5
1.
W świadectwie zootechnicznym dla komórek jajowych owiec i kóz hodowlanych czystorasowych należy podać następujące dane szczegółowe:
- wszystkie dane wyszczególnione w art. 1 dotyczące owiec maciorek i kóz reproduktorek,
- informacje umożliwiające identyfikację komórki jajowej, datę jej pobrania i nazwy i adresy punktów pobierania komórek jajowych oraz nazwy i adresy odbiorcy.
2.
W przypadku gdy w jednej słomce znajduje się więcej niż jedna komórka jajowa, należy to jasno zaznaczyć, przy czym wszystkie komórki jajowe muszą mieć to samo pochodzenie.
Artykuł 6
Dane szczegółowe określone w art. 5 można podać:
1. w świadectwie odpowiadającemu wzorowi w załączniku III;
2. w dokumentach towarzyszących komórkom jajowym owiec lub kóz hodowlanych czystorasowych, w tym przypadku właściwy organ zaświadcza za pomocą przytoczonego poniżej zwrotu, że dane szczegółowe określone w art. 5 zostały podane w powyższych dokumentach:
"Ja niżej podpisany zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 5 decyzji Komisji 90/258/EWG."
Artykuł 7
1.
W świadectwie zootechnicznym dla zarodków owiec i kóz hodowlanych czystorasowych należy podać następujące dane szczegółowe:
- wszystkie dane wyszczególnione w art. 1 dotyczące owcy maciorki lub kozy oraz wszystkie dane wyszczególnione w art. 3 tiret pierwsze, dotyczące barana dawcy lub kozła dawcy,
- informacje umożliwiające identyfikację zarodków, datę inseminacji lub zapłodnienia, datę ich pobrania oraz nazwy i adresy punktów pobierana zarodków i nazwy i adresy odbiorcy.
2.
W przypadku gdy w jednej słomce znajduje się więcej niż jeden zarodek, należy to jasno zaznaczyć, przy czym wszystkie zarodki muszą mieć to samo pochodzenie.
Artykuł 8
Dane szczegółowe określone w art. 7 można podać:
1. w świadectwie odpowiadającemu wzorowi w załączniku IV;
2. w dokumentach towarzyszących zarodkom owiec lub kóz hodowlanych czystorasowych, w tym przypadku właściwy organ poświadcza za pomocą przytoczonego poniżej zwrotu, że dane szczegółowe określone w art. 7 zostały podane w powyższych dokumentach:
"Ja niżej podpisany zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 7 decyzji Komisji 90/258/EWG."
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 1990 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia ustanawiającego Wspólny Fundusz Towarowy
(90/373/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
Porozumienie ustanawiające Wspólny Fundusz Towarowy odnosi się do spraw podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich i spraw objętych wspólną polityką handlową;
Porozumienie zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie;
Państwa Członkowskie zakończyły procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przewidziane w art. 54 Porozumienia;
istotne jest, aby również Wspólnota zatwierdziła Porozumienie złożone do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie ustanawiające Wspólny Fundusz Towarowy zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Wspólnota złoży Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych dokument zatwierdzający Porozumienie.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzającego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1990 r.
w sprawie klasyfikacji i etykietowania di(2-etyloheksylo)ftalanu zgodnie z art. 23 dyrektywy Rady 67/548/EWG
(90/420/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienionej dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje: Królestwo Danii 13 sierpnia 1987 r. powiadomiło Komisję o swoim zamiarze ustanowienia szczegółowych warunków sprzedaży 23 substancji, z powołaniem się na art. 23 dyrektywy 67/548/EWG, na podstawie faktu, że substancje te nie są odpowiednio zaklasyfikowane i etykietowane i dlatego stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia;
Komisja przeprowadziła konsultacje z Państwami Członkowskimi zgodnie z przepisami art. 23;
Komisja oceniła dowody dotyczące rakotwórczego działania di(2-etyloheksylo)ftalanu i przeprowadziła konsultacje z właściwymi biegłymi, wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie i mającymi specjalne kwalifikacje odnoszące się do działania rakotwórczego, mutagenności i teratogenności;
większość biegłych stwierdziła w swych opiniach, że w chwili obecnej nie istnieją wystarczające dowody, aby usprawiedliwić zaklasyfikowanie i etykietowanie tej substancji jako substancji rakotwórczej lub jako środka drażniącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Di(2-etyloheksylo)ftalan nie został zaklasyfikowany i oznakowany jako substancja rakotwórcza lub drażniąca.
Artykuł 2
Królestwo Danii podejmie działania niezbędne do wykonania niniejszej decyzji nie później niż 1 stycznia 1991 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(90/424/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: żywe zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdują się na wykazie w załączniku II do Traktatu; gospodarka hodowlana i wprowadzanie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego stanowią źródło dochodu dla znacznej części ludności rolniczej;
racjonalny rozwój tego sektora i poprawę jego produktywności można uzyskać przez wprowadzanie środków weterynaryjnych mających na celu ochronę i podniesienie poziomu zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
dążenie do tego celu wymaga pomocy wspólnotowej dla podejmowanych albo zamierzonych działań;
Wspólnota ma przyjąć stopniowo w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r. środki zmierzające do ustanowienia rynku wewnętrznego;
w tych ramach Wspólnota powinna wnieść swój finansowy wkład w wyeliminowanie, możliwie jak najszybciej, każdego przypadku poważnej choroby zakaźnej;
konieczne jest także zapobieganie i ograniczanie, za pomocą właściwych środków kontroli, występowania chorób przenoszonych przez zwierzęta, stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi;
nowa strategia walki z chorobami zakłada likwidację kontroli na granicach wewnętrznych i harmonizację systemu kontroli produktów pochodzących z państw trzecich; ułatwienie zastosowania tej strategii przez zapewnienie wkładu finansowego Wspólnoty w zainicjowanie i rozwój nowej strategii wydaje się rzeczą właściwą;
harmonizacja istotnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia publicznego, ochrony zdrowia zwierząt i ochrony zwierząt zakłada wyznaczenie wspólnotowych laboratoriów łącznikowych i laboratoriów referencyjnych oraz podjęcie działań technicznych i naukowych; zapewnienie wkładu finansowego Wspólnoty wydaje się rzeczą właściwą; szczególnie w dziedzinie ochrony zwierząt pożądane jest stworzenie bazy danych do gromadzenia, przechowywania i rozpowszechniania wszelkich niezbędnych informacji;
wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierzęcych już się kwalifikują do pomocy finansowej ze strony Wspólnoty; odnośne przepisy obejmują przepisy przyjęte dyrektywą Rady 77/391/EWG z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła [4], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5], dyrektywą Rady 82/400/EWG z dnia 14 czerwca 1982 r. zmieniającą dyrektywę 77/391/EWG i wprowadzającą uzupełniający wspólnotowy środek zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki u bydła [6], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, decyzją Rady 89/145/EWG z dnia 20 lutego 1989 r. wprowadzającą wspólnotowy środek finansowy zwalczania zarazy płucnej bydła (CBPP) w Portugalii [7], decyzją Rady 80/1096/EWG z dnia 11 listopada 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki finansowe zwalczania klasycznego pomoru świń [8], ostatnio zmienioną decyzją 87/448/EWG [9], decyzją Komisji 86/649/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. wprowadzającą wspólnotowy środek finansowy zwalczania afrykańskiego pomoru świń w Portugalii [10], ostatnio zmienioną decyzją 89/577/EWG [11], decyzją Rady 86/650/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. wprowadzającą wspólnotowy środek finansowy zwalczania afrykańskiego pomoru świń w Hiszpanii [12], decyzją Rady 89/455/EWG z dnia 24 lipca 1989 r. wprowadzającą wspólnotowe środki w celu ustanowienia projektów pilotowych mających na celu zwalczanie wścieklizny w celu jej zwalczania albo zapobiegania [13]; wskazane jest, żeby wkłady finansowe Wspólnoty przeznaczone na eliminację chorób, o których mowa powyżej, były w dalszym ciągu regulowane odnoszącą się do nich decyzją; niemniej jednak, jeśli chodzi o dodatkowy środek zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła, jak przewidziano w decyzji 87/58/EWG [14], okazuje się, że dla zachowania spójności zasadne byłoby przewidzieć możliwość zwiększenia poziomu wkładu finansowego Wspólnoty do 50 % kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie z tytułu uboju bydła;
należy postanowić o wspólnotowym środku finansowym w celu zwalczania i kontroli niektórych chorób zwierzęcych; wszystkie wspólnotowe środki finansowe na eliminację i kontrolę chorób zwierzęcych, które pociągają za sobą obowiązkowe wydatki z budżetu wspólnotowego, powinny zostać zebrane razem po jednym tytułem;
właściwe jest, aby zadanie podjęcia koniecznych środków powierzyć Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustala procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na:
- specyficzne środki weterynaryjne,
- środki kontrolne w dziedzinie weterynarii,
- programy zwalczania i kontroli chorób zwierzęcych.
Niniejsza decyzja nie wpływa na posiadane przez niektóre Państwa Członkowskie prawa do finansowego wkładu Wspólnoty przekraczającego 50 % na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań Funduszy Strukturalnych i ich efektywności oraz w sprawie koordynacji działań między nimi i koordynacji ich działań z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami [15].
TYTUŁ 1
SPECYFICZNE ŚRODKI WETERYNARYJNE
Artykuł 2
Specyficzne środki weterynaryjne obejmują:
- środki stosowane w stanach zagrożenia,
- kampanię przeciw pryszczycy,
- środki ochrony zwierząt,
- wkład w krajowe programy zwalczania niektórych chorób,
- środki techniczne i naukowe.
Rozdział 1
Środki natychmiastowe
Artykuł 3
1.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się w przypadku wystąpienia jednej z następujących chorób na terytorium Państwa Członkowskiego:
- księgosusz,
- pomór małych przeżuwaczy,
- choroba pęcherzykowa świń,
- choroba niebieskiego języka,
- choroba cieszyńska,
- pomór drobiu,
- ospa owiec lub kóz,
- gorączka doliny Rift,
- guzowata choroba skóry bydła,
- afrykański pomór koni,
- pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej,
- wenezuelskie wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni.
2.
Zainteresowanym Państwom Członkowskim przysługuje finansowy wkład Wspólnoty na eliminację choroby pod warunkiem, że zastosowane niezwłocznie środki obejmą co najmniej izolację gospodarstwa od chwili podejrzenia i po urzędowym potwierdzeniu choroby:
- ubój zwierząt należących do podatnych gatunków, które zachorowały, są zakażone, albo są podejrzane o zachorowanie lub zakażenie i ich zniszczenie, a w przypadku pomoru drobiu, zniszczenie jaj,
- zniszczenie skażonej paszy i skażonego wyposażenia w przypadkach, kiedy nie można dokonać jego dezynfekcji zgodnie z tiret trzecie,
- oczyszczenie, dezynsekcję i dezynfekcję gospodarstw i wyposażenia w gospodarstwach,
- ustanowienie stref ochronnych,
- wdrożenie odpowiednich środków w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się zakażenia,
- ustanowienie okresu wyczekiwania, jaki ma być przestrzegany po uboju, a przed ponownym obsadzeniem gospodarstwa,
- szybkie i dostateczne odszkodowania dla hodowców.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie są zobowiązane bezzwłocznie informować Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o zastosowanych środkach, zgodnie z legislacją wspólnotową dotyczącą powiadamiania i zwalczania oraz ich wynikach.
Sytuacja jest badana najszybciej jak to możliwe w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, zwanym dalej "Komitetem" ustanowionego decyzją 68/361/EWG [16].
Decyzję o konkretnym wkładzie finansowym Wspólnoty podejmuje się zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 41, bez uszczerbku dla środków przewidzianych w kontekście wspólnej organizacji zainteresowanych rynków.
4.
Jeżeli, w świetle rozwoju sytuacji we Wspólnocie, kontynuowanie środków przewidzianych w ust. 2 okaże się konieczne, możliwe będzie przyjęcie nowej decyzji dotyczącej finansowego wkładu Wspólnoty, który mógłby przekroczyć wartość 50 % przewidzianą w ust. 5 tiret pierwsze, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40.
Po przyjęciu tej decyzji, możliwe będzie ustalenie wszelkich środków, jakie zainteresowane Państwo Członkowskie musi podjąć dla zapewnienia powodzenia działania, w szczególności środków innych niż wymienione w ust. 2.
5.
Bez uszczerbku dla środków stabilizujących rynek podejmowanych w ramach wspólnej organizacji rynków, finansowy wkład Wspólnoty, w razie potrzeby podzielony na kilka transz, musi wynosić:
- 50 % kosztów poniesionych przez Państwo Członkowskie na odszkodowania dla właścicieli z tytułu uboju, zniszczenia zwierząt i, gdzie właściwe, produktów z nich pochodzących, na oczyszczenie, dezynsekcję i dezynfekcję gospodarstw i wyposażenia i na zniszczenie zakażonej paszy i skażonego wyposażenia, określonego w ust. 2 tiret drugie,
- w przypadku decyzji o szczepieniach podjętej zgodnie z ust. 4, 100 % kosztu dostawy szczepionki i 50 % kosztu poniesionego przy wykonywaniu szczepień.
Artykuł 4
1.
Artykuł 3 stosuje się w przypadku wystąpienia afrykańskiego pomoru świń albo zarazy płucnej bydła na terytorium, albo części terytorium Państwa Członkowskiego, które nie podlega planowi zwalczania tej choroby zgodnie z przepisami Wspólnoty.
2.
W przypadku wystąpienia rzekomego pomoru drobiu na terytorium Państwa Członkowskiego stosuje się art. 3.
Jednakże, za wyjątkiem przypadków, kiedy Komisja podejmie decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41 i pozwoli pod pewnymi warunkami, w ograniczonym czasie i na ograniczonym obszarze uciec się do szczepień, ze strony Wspólnoty nie zostanie udzielona żadna pomoc na dostawę szczepionki ani na przeprowadzenie szczepień.
Artykuł 5
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego dodaje do wykazu w art. 3 ust. 1 chorobę egzotyczną, której zgłoszenie jest obowiązkowe, a która może prawdopodobnie stanowić zagrożenie dla Wspólnoty.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, wykaz w art. 3 ust. 1 może być uzupełniony zgodnie z rozwojem sytuacji tak, żeby obejmował choroby, których zgłoszenie jest obowiązkowe zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG, oraz choroby przenoszone na ryby, albo może zostać zmieniony bądź skrócony, żeby uwzględnić postęp poczyniony w środkach zarządzonych na poziomie Wspólnoty w celu walki z niektórymi chorobami, w szczególności z klasycznym pomorem świń.
3. Artykuł 3 ust. 2 może zostać uzupełniony albo zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, w szczególności żeby uwzględnić włączenie nowych chorób do wykazu w art. 3 ust. 1 lub zdobyte doświadczenie albo przyjęcie przepisów Wspólnoty dotyczących walki z chorobą.
Artykuł 6
1. Gdy Państwo Członkowskie jest bezpośrednio zagrożone wystąpieniem albo rozwojem na terytorium sąsiadującego państwa trzeciego albo Państwa Członkowskiego jednej z chorób, określonych w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 lub art. 11 ust. 1, informuje ono Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach, jakie zamierza podjąć dla swojej ochrony.
2.
Sytuacja jest możliwie najszybciej badana w ramach Komitetu, określonego w art. 41.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w tym artykule można postanowić o przyjęciu wszelkich środków odpowiednich do sytuacji, łącznie z, w szczególności, ustanowieniem strefy buforowej szczepień, oraz o udzieleniu finansowego wsparcia przez Wspólnotę dla środków uznanych za szczególnie konieczne dla powodzenia podjętych działań.
3.
Decyzja określona w ust. 2 ustala uzasadnione koszty oraz poziom finansowego wkładu Wspólnoty.
Artykuł 7
1. Na wniosek Państwa Członkowskiego Wspólnota może podjąć decyzję, że Państwa Członkowskie powinny ustanowić zapasy produktów biologicznych przeznaczonych do zwalczania chorób, określonych w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 (szczepionek, wzorcowych serotypów wirusa, surowic diagnostycznych) oraz bez uszczerbku decyzji przewidzianej w art. 14 ust. 2 dyrektywy 85/511/EWG, w art. 11 ust. 1 niniejszej decyzji.
2.
Działanie określone w ust. 1 i zasady jego wdrażania, w szczególności dotyczące wyboru, produkcji, przechowywania, transportu i użycia takich zapasów, oraz poziom wkładu Wspólnoty zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 8
1. Jeżeli wystąpienie albo rozwój w państwie trzecim jednej z chorób, określonych w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 lub art. 11 ust. 1, może stanowić zagrożenie dla Wspólnoty, Wspólnota może udzielić wsparcia dla środków zwalczania choroby, poprzez dostarczenie szczepionki bądź sfinansowanie zakupu szczepionki.
2.
Decyzję o działaniu, określonym w ust. 1, zasadach jego wdrożenia, warunkach, jakim może podlegać, oraz poziomie wkładu finansowego Wspólnoty podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 9
1.
Komisja przeprowadza we współpracy z właściwymi władzami krajowymi kontrole na miejscu, sprawdzając z punktu widzenia weterynaryjnego, czy przyjęte środki zostały zastosowane.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne kroki dla ułatwienia tych kontroli, w szczególności zapewnią, żeby eksperci mieli dostęp do wszystkich informacji i dokumentów potrzebnych do oceny, czy środki zostały zastosowane.
3.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące częstotliwości i metod przeprowadzania kontroli, określonych w ust. 1, wyznaczanie ekspertów weterynaryjnych i procedurę, jakiej muszą oni przestrzegać przy sporządzaniu swojego sprawozdania, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 10
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki omawiane w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
Rozdział 2
Kampania przeciwko pryszczycy
Artykuł 11
1.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się w przypadku wystąpienia pryszczycy na terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie uzyskuje wsparcie od Wspólnoty na eliminację pryszczycy pod warunkiem natychmiastowego zastosowania środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 oraz odpowiednich przepisów dyrektywy Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [17], zmienionej dyrektywą 90/423/EWG [18].
3.
Przepisy art. 3 ust. 3 stosuje się.
4.
Bez uszczerbku dla środków podejmowanych w kontekście wspólnej organizacji rynku w celu stabilizacji rynku, określony finansowy wkład ustalony na podstawie niniejszej decyzji wynosi 60 % kosztów poniesionych przez Państwo Członkowskie na:
a) odszkodowania dla właścicieli z tytułu:
i) uboju i zniszczenia zwierząt,
ii) zniszczenia mleka,
iii) czyszczenia i dezynfekcji gospodarstw,
iv) zniszczenia skażonych pasz i, kiedy nie ma możliwości dezynfekcji, skażonego wyposażenia,
v) strat poniesionych przez rolników w wyniku ograniczeń nałożonych na sprzedaż inwentarza żywego i tuczonych pastwiskowo zwierząt w wyniku przywrócenia natychmiastowych szczepień, zgodnie z art. 13 ust. 3 akapit przedostatni dyrektywy 85/511/EWG;
b) gdzie stosowne, transport tusz do przetwórni;
c) wszelkie inne środki niezbędne do zlikwidowania epidemii choroby.
Komisja określi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41 charakter pozostałych środków, określonych w lit. c), które mogą się kwalifikować do takiego samego finansowego wkładu Wspólnoty oraz przypadki, w których stosuje się lit. a) ppkt v).
5.
Po raz pierwszy nie później niż w 45 dni po urzędowym potwierdzeniu pierwszego ogniska pryszczycy, a następnie wtedy i w taki sposób, jakiego będzie wymagał obrót wypadków, sytuacja jest ponownie badana w ramach Komitetu wspomnianego w art. 42.
Badanie to obejmuje zarówno sytuację weterynaryjną jak i szacowane już poniesione wydatki albo zobowiązania.
Po tym badaniu możliwe jest przyjęcie nowej decyzji w sprawie finansowego wkładu Wspólnoty, który może przekroczyć wartość 60 % przewidzianą w ust. 4, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Decyzja ta wyznacza uprawnione koszty oraz poziom finansowego wkładu Wspólnoty.
Ponadto, kiedy ta decyzja zostanie przyjęta, mogą zostać przyjęte wszelkie środki jakie Państwo Członkowskie musi podjąć w celu zapewnienia powodzenia działania, w szczególności środki inne niż te określone w ust. 2.
6.
Jednakże, w drodze odstępstwa od ust. 4, określony finansowy wkład Wspólnoty na środki, określone w tym ustępie wynoszą 70 % do dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 12
Każdy środek, o którym zdecyduje Wspólnota w celu wspomożenia kampanii przeciw pryszczycy poza Wspólnotą, w szczególności środki podjęte zgodnie z przepisami ustalonymi w art. 6 i 8, może otrzymać wsparcie finansowe Wspólnoty.
Artykuł 13
Środki i zasady wdrażania środków, określonych w art. 12, ewentualne warunki jakim muszą odpowiadać i poziom wkładu finansowego Wspólnoty przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Artykuł 14
Pomoc wspólnotowa może zostać udzielona na ustanowienie wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy, jak przewidziano w art. 14 ust. 2 dyrektywy 85/511/EWG.
Poziom udziału Wspólnoty i ewentualne warunki, jakim taki udział musi odpowiadać, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Artykuł 15
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki wymienione w art. 12, 13 i 14 podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
Gdyby poważny wybuch pryszczycy wymagał wydatków na mocy przepisów niniejszego rozdziału przekraczających przydział ustalony zgodnie z akapitem pierwszym, Komisja podejmuje niezbędne kroki w ramach swoich uprawnień albo składa konieczne wnioski do władz budżetowych w celu zapewnienia, aby zobowiązania finansowe dotyczące art. 11 zostały spełnione.
Środki przewidziane w art. 11 uważa się za interwencję w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Rozdział 3
Ochrona zwierząt
Artykuł 16
Wspólnota udziela finansowego wsparcia dla ustanowienia polityki informacyjnej w dziedzinie ochrony zwierząt, obejmującej:
- zainstalowanie i rozwój systemu obejmującego odpowiednią bazę danych do gromadzenia i przechowywania wszystkich informacji odnoszących się do legislacji wspólnotowej dotyczącej ochrony zwierząt trzymanych w celach hodowlanych, ochrony zwierząt w czasie transportu i ochrony zwierząt przeznaczonych na ubój, do rozpowszechniania takich informacji wśród właściwych władz, producentów i konsumentów,
- wykonywanie opracowań potrzebnych do przygotowania i opracowania legislacji w dziedzinie ochrony zwierząt.
Artykuł 17
Środki określone w art. 16, zasady ich wdrażania i poziom wkładu finansowego Wspólnoty ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 18
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki wymienione w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
Rozdział 4
Środki techniczne i naukowe
Artykuł 19
Wspólnota podejmuje albo pomaga Państwom Członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania legislacji wspólnotowej w dziedzinie weterynarii.
Artykuł 20
Decyzję o środkach, określonych w art. 23, zasadach ich wdrażania i poziomie finansowego wkładu Wspólnoty podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 21
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki wymienione w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
TYTUŁ II
Program zwalczania i kontroli chorób zwierząt
Artykuł 22
1.
Finansowy udział Wspólnoty w zwalczaniu brucelozy, tuberkulozy i białaczki bydła jest określony — bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 1 — przez:
- dyrektywę 77/391/EWG,
- dyrektywę 82/400/EWG,
- decyzję 87/58/EWG.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty w eliminację zarazy piersiowej bydła ustala decyzja 89/145/EWG.
Artykuł 23
1.
Wkład finansowy Wspólnoty w eliminację klasycznego pomoru świń ustala decyzja 80/1096/EWG.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty w eliminację afrykańskiego pomoru świń ustala:
- decyzja 86/649/EWG,
- decyzja 86/650/EWG,
- decyzja Rady 90/217/EWG z dnia 25 kwietnia 1990 r. w sprawie wspólnotowej pomocy finansowej dla zwalczania afrykańskiego pomoru świń na Sardynii [19].
3.
Wspólnotowy wkład finansowy w eliminację brucelozy owiec ustala decyzja Rady 90/242/EWG z dnia 21 maja 1990 r. wprowadzająca wspólnotowy środek finansowy dla zwalczania brucelozy u owiec i kóz [20].
4.
Wspólnotowy wkład finansowy w eliminację zakaźnej martwicy krwi ustala się, przed dniem 1 października 1990 r., na mocy decyzji Rady wprowadzającej wspólnotowy środek finansowy w odniesieniu do zwalczania zakaźnej martwicy krwi we Wspólnocie.
Artykuł 24
1.
Wprowadza się wspólnotowy środek finansowy na eliminację i kontrolowanie chorób wymienionych w Załączniku.
Wykaz ten może być uzupełniany lub zmieniany wraz z rozwojem sytuacji zdrowotnej we Wspólnocie na podstawie decyzji Rady przyjętej kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
2.
Przed dniem 1 października 1990 r. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, ustala wspólnotowe kryteria stosowane do środka, określonego w ust. 1.
Jednakże w przypadku chorób, dla których Wspólnota już ustaliła wspólnotowe kryteria stosowane do podejmowanego środka, po ogłoszeniu niniejszej decyzji Państwa Członkowskie mogą przedłożyć Komisji program zgodny z ust. 3.
3.
Przedkładając program Komisji, zainteresowane Państwo Członkowskie dołączy wszystkie właściwe informacje finansowe i wskaże w szczególności łączny szacunkowy koszt realizacji programu.
Program ten, mogący ulec zmianie po zbadaniu przez Komisję, zostanie następnie zatwierdzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
4.
W przypadku każdego programu decyzję o poziomie finansowego wkładu Wspólnoty i wszelkich warunkach, jakie musi ona spełniać, podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
5.
Wnioski o zapłatę stosuje się do wydatków poniesionych przez zainteresowane Państwo Członkowskie w trakcie roku kalendarzowego i należy je składać do Komisji przed dniem 1 lipca roku następnego.
6.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie pomocy po konsultacji z Komitetem.
7.
Komisja przeprowadza, przy współpracy właściwych władz krajowych, regularne kontrole na miejscu dotyczące realizacji programów otrzymujących finansowe wsparcie od Wspólnoty.
8.
Komisja regularnie, co najmniej raz w roku, przekazuje Państwom Członkowskim informacje w ramach Komitetu, na podstawie informacji dostarczonych przez władze zainteresowanych Państw Członkowskich, które składają Komisji szczegółowe sprawozdanie wraz ze swoimi wnioskami o zapłatę oraz, gdzie stosowne, na podstawie sprawozdań ekspertów, którzy, będąc wyznaczeni przez Komisję i działając w imieniu Wspólnoty, dokonywali kontroli na miejscu.
9.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 25
1.
Z zachowaniem przepisów art. 22, 23 i 24, poziom finansowego udziału Wspólnoty w programach dotyczących chorób określonych w wymienionych artykułach, ustala Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, w wysokości 50 % poniesionych w Państwie Członkowskim kosztów odszkodowań dla właścicieli z tytułu uboju bydła z powodu danej choroby.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, bada ponownie sytuację w zakresie chorób, określonych w art. 22, 23 i 24.
Takie ponowne badanie obejmuje zarówno sytuację weterynaryjną jak i szacunek wydatków już poniesionych, albo które mają być poniesione.
Po tym powtórnym badaniu wszelkie nowe decyzje w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty, który może przekraczać 50 % kosztów poniesionych w Państwach Członkowskich na wypłatę odszkodowań dla właścicieli z tytułu uboju zwierząt z powodu danej choroby, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Po przyjęciu niniejszej decyzji mogą zostać przyjęte wszelkie środki, jakie zainteresowane Państwo Członkowskie musi przedsięwziąć dla zapewnienia powodzenia działania.
Artykuł 26
Szacunkowa roczna pomoc obciążająca budżet wspólnotowy na mocy rozdziału dotyczącego wydatków rolnych wynosi 70 milionów ECU dla środków przewidzianych w niniejszym tytule.
TYTUŁ III
INSPEKCJA WETERYNARYJNA
Artykuł 27
Wspólnota wspomaga poprawę skuteczności inspekcji weterynaryjnej przez:
- udzielanie pomocy finansowej laboratoriom łącznikowym i laboratoriom referencyjnym,
- wkład finansowy w przeprowadzanie badań mających na celu zapobieganie zoonozom,
- wkład finansowy we wdrażanie nowych strategii kontrolnych wynikających z urzeczywistniania rynku wewnętrznego.
Rozdział 1
Laboratoria łącznikowe i laboratoria referencyjne
Artykuł 28
1.
Każde laboratorium łącznikowe albo laboratorium referencyjne wyznaczone do tej funkcji zgodnie z legislacją wspólnotową w dziedzinie weterynarii oraz spełniające zadania i wymagania ustalone przez tę legislację może otrzymać pomoc wspólnotową.
2.
Mechanizmy udzielania pomocy przewidzianej w ust. 1, ewentualne warunki, na jakich może zostać udzielona, i jej wielkość ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
3.
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki przewidziane w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
Rozdział 2
Kontrole mające na celu zapobieganie zoonozom
Artykuł 29
Z chwilą wprowadzenia zasad zwalczania zoonoz, Państwa Członkowskie mogą, w ramach krajowego planu podlegającego zatwierdzeniu przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, ubiegać się o finansowe wsparcie Wspólnoty dla ich planu zwalczania.
Artykuł 30
Przedkładając Komisji swój plan zwalczania, zainteresowane Państwa Członkowskie dołączają wszystkie właściwe informacje finansowe i wskazują w szczególności łączny szacunkowy koszt realizacji tego planu.
Artykuł 31
W przypadku każdego krajowego planu zwalczania, poziom wkładu finansowego Wspólnoty oraz wszelkie ewentualne warunki, na jakich może zostać udzielony, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 32
Do niniejszego rozdziału stosuje się art. 24 ust. 5—8.
Artykuł 33
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki ustanowione w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
Rozdział 3
Nowa strategia zwalczania
Artykuł 34
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje program wymiany urzędników pracujących w sektorze weterynaryjnym.
2.
W ramach Komitetu Komisja koordynuje wraz z Państwami Członkowskimi programy wymiany.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie środki niezbędne do wdrożenia skoordynowanych programów wymiany.
4.
Co roku, na podstawie sprawozdań Państw Członkowskich, realizacja programów wymiany jest badana w ramach Komitetu.
5.
Państwa Członkowskie uwzględniają zdobyte doświadczenie w celu poprawy i poszerzenia programów wymiany.
6.
Pomoc finansowa Wspólnoty może zostać udzielona w celu popierania sprawnego działania programów wymiany szczególnie poprzez dalsze szkolenia, określone w art. 36 ust. 1.
Poziom udziału Wspólnoty oraz wszelkie ewentualne warunki, na jakich może zostać przyznany, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
7.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 20 i 21.
Artykuł 35
Artykuł 34 ust. 6 i 7 stosuje się do programów ustanawianych na mocy decyzji przyjętej w art. 19 dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w celu wprowadzenia rynku wewnętrznego [21], w celu zorganizowania inspekcji weterynaryjnych na granicach zewnętrznych dla produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich.
Artykuł 36
1.
Komisja może, albo bezpośrednio albo za pośrednictwem właściwych władz krajowych, organizować kursy podyplomowe lub spotkania dla pracowników w Państwach Członkowskich, w szczególności pracowników odpowiedzialnych za kontrole, określone w art. 35.
2.
Procedury organizowania środków przewidzianych w ust. 1 oraz poziom wkładu finansowego Wspólnoty ustala Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41.
Artykuł 37
1.
Wprowadzenie systemów identyfikacji zwierząt i powiadamiania o chorobach na mocy prawa dotyczącego kontroli weterynaryjnych w wewnątrzwspólnotowym handlu żywymi zwierzętami w celu wprowadzenia rynku wewnętrznego może otrzymać pomoc finansową Wspólnoty.
2.
Procedury organizowania środka przewidzianego w ust. 1 i poziom finansowego wkładu Wspólnoty ustala Komisja po konsultacji z Komitetem.
Artykuł 38
1.
Gdyby Państwo Członkowskie napotkało, z punktu widzenia strukturalnego albo geograficznego, problemy kadrowe albo infrastrukturalne przy wdrażaniu nowej strategii zwalczania, spowodowane urzeczywistnieniem rynku wewnętrznego, na żywe zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego, to może ono uzyskać na okres przejściowy pomoc finansową Wspólnoty, która będzie stopniowo zmniejszana.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przedkłada Komisji krajowy program wraz z wszelkimi właściwymi informacjami finansowymi, stworzony w celu poprawienia systemu kontroli.
3.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 24 ust. 3 i art. 24 ust. 5—8.
Artykuł 39
Decyzję o przydziale pieniędzy potrzebnych na środki omawiane w niniejszym rozdziale podejmuje się co roku w ramach procedury budżetowej.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 40
Artykuły 8 i 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [22], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [23], stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 41
1.
Gdy ma być stosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, sprawa zostaje niezwłocznie przedstawiona Komitetowi przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub też na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte i natychmiast wykonane przez Komisję.
Artykuł 42
1.
Gdy ma być stosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, sprawa zostaje niezwłocznie przedstawiona Komitetowi przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub też na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w ciągu dwóch dni. Opinię wydaje się większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie dwóch dni od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte i natychmiast wykonane przez Komisję.
Artykuł 43
1.
Decyzja Rady 77/97/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę niektórych środków stosowanych w sytuacjach nagłych w dziedzinie zdrowia zwierząt [24], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, traci moc ze skutkiem od dnia podania do wiadomości niniejszej decyzji.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41, Komisja ustali procedury pokrywania kosztów środków zastosowanych przy szczepieniu przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni od dnia 1 września 1989 r.
2.
Jednakże decyzje przyjęte na podstawie decyzji 77/97/EWG zachowują moc.
Artykuł 44
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1990 r.
w sprawie wykazu zakładów w Namibii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(90/432/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich mogą wywozić świeże mięso dla Wspólnoty wyłącznie w przypadku, gdy spełnią one ogólne i szczególne wymagania określone w dyrektywie 72/462/EWG;
ze względu na uzyskanie niepodległości przez Namibię należy ustalić wykaz zakładów z tego państwa, które otrzymują zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty;
zakłady te są regularnie kontrolowane w ramach misji Wspólnoty prowadzonych na południu Afryki zgodnie z przepisami art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 2 ust. 1 decyzji Rady 86/474/EWG w sprawie wprowadzenia w życie kontroli na miejscu, które mają być przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej i świeżego mięsa z państw trzecich [3];
normy higieny w zakładach Namibii mogą zostać uznane za zadowalające, a w tych okolicznościach mogą one zostać dołączone do wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;
przywóz świeżego mięsa z zakładów wymienionych w Załączniku podlega przepisom wspólnotowym ustanowionym odrębnie, w szczególności dotyczy to zdrowia zwierząt, badań na obecność resztek w świeżym mięsie, zakazu stosowania w gospodarce hodowlanej niektórych substancji wykazujących działanie hormonalne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakłady w Namibii wymienione w Załączniku otrzymują zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty na warunkach określonych w tym Załączniku.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1990 r.
zmieniająca decyzję 82/913/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Republice Południowej Afryki zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(90/433/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na włosienie (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/321/EWG [4], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Republice Południowej Afryki i Namibii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został ustanowiony po raz pierwszy decyzją Rady 82/913/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją z dnia 3 listopada 1989 r.;
"Decyzja Komisji 82/913/WE w sprawie wykazu zakładów w Republice Południowej Afryki zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty"
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 1990 r.
przyznająca odstępstwo Włochom i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbioru świeżego mięsa
(90/469/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego wniosek, odstępstwa od załącznika I ust. 45 lit. c); odstępstwa te mają ustalić warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi we wspomnianym załączniku;
władze Włoch, za pośrednictwem teleksu z dnia 20 kwietnia 1990 r., przedstawiły Komisji wniosek o odstępstwa od załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c) w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanych odstępstwach w sprawie rozbioru świeżego mięsa były co najmniej równoważne warunkom zawartym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
warunki zdrowotne zaproponowane przez Włochy są równoważne warunkom ustalonym w załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c);
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez względu na załącznik I do dyrektywy 64/433/EWG ust. 45 lit. c), Włochy mogą zezwolić na rozbiór świeżej wołowiny, mięsa baraniego i wieprzowiny na warunkach określonych w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 września 1990 r.
wprowadzająca wspólnotowe środki finansowe w celu zwalczania zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych we Wspólnocie
(90/495/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 23 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: zakaźna martwica układu krwiotwórczego (IHN) ryb łososiowatych jest wysoce zakaźną chorobą wirusową, która może powodować istotne straty w gospodarstwach;
w pierwszej kolejności niezbędne jest ustanowienie właściwych środków nadzoru w celu uzyskania niezbędnych informacji do wdrożenia możliwych środków wyeliminowania tej choroby;
właściwe jest, aby Państwa Członkowskie przedstawiły plan zwalczania choroby;
wspólnotowa pomoc finansowa będzie się składać z częściowego zwrotu wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie na czynności związane z pobieraniem próbek i konieczne badania laboratoryjne;
środki muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, według której Państwa Członkowskie i Komisja działają w bliskim powiązaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Trzy miesiące po przyjęciu niniejszej decyzji Państwa Członkowskie muszą przedstawić plan oceniania za pomocą środków przeglądu epidemiologicznego przeprowadzanych w obrębie ich terytoriów skali zakażenia zakaźną martwicą układu krwiotwórczego (IHN) we Wspólnocie oraz wirusową posocznicą krwiotoczną ryb łososiowatych (VHS).
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
1. "gospodarstwo" oznacza przedsiębiorstwo lub ogólnie jakiekolwiek geograficznie określone urządzenie, w którym hodowane lub przechowywane są ryby łososiowate w celu wprowadzenia ich do obrotu;
2. "zatwierdzone laboratorium" oznacza laboratorium zlokalizowane na terytorium danego Państwa Członkowskiego wskazane przez właściwe władze do wykonania na własną odpowiedzialność badań przewidzianych w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Plan, określony w art. 1, przewiduje:
1. władze centralne, które mają zajmować się wykonaniem oraz koordynacją planu;
2. rejestrację gospodarstw włączonych w hodowlę ryb łososiowatych;
3. monitoring przemieszczania się ryb łososiowatych;
4. pobieranie próbek do wykrycia wirusów i/lub do badań serologicznych w gospodarstwach włączonych w hodowlę ryb łososiowatych; ilość próbek do pobrania musi zależeć od stanu zdrowia zwierząt;
5. przekazanie próbek do zatwierdzonego laboratorium w celu poddania ich badaniom wirusowym i/lub serologicznym na wykrycie IHN, a tam, gdzie stosowne, również wirusów VHS;
6. szacunkowe koszty jednostkowe pobierania próbek i badania laboratoryjne, a także szacunkowe koszty całkowite przeprowadzenia działań.
Artykuł 4
Komisja bada plany sporządzone przez Państwa Członkowskie w celu upewnienia się, czy spełniają one warunki ich zatwierdzenia oraz czy powinny być w jakiś sposób zmienione.
Plany, włącznie z wszelkimi zmianami, podlegają zatwierdzeniu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 5
Środki przewidziane niniejszą decyzją kwalifikują się do uzyskania pomocy finansowej ze strony Wspólnoty.
Artykuł 6
1.
Wspólnotowe wsparcie finansowe przyznaje się na okres jednego roku od daty ustalonej przez Komisję w jej decyzjach zatwierdzających plany określone w art. 1.
2.
Szacunkowe wsparcie, które ma być udzielone z budżetu wspólnotowego na mocy rozdziału obejmującego wydatki związane z rolnictwem, wynosi 2 miliony ECU na czas trwania okresu przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 7
1.
Pod warunkiem że wszelkie ustanowione środki są stosowane i spełniają wymogi planu zatwierdzonego na mocy art. 4, wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na mocy art. 3 pkt 4 i 5 kwalifikują się do uzyskania wspólnotowej pomocy finansowej w ramach limitów ustanowionych w art. 6.
2.
Wspólnota refunduje 50 % wydatków określonych w ust. 1.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, zgodnie z wymaganiami, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 8
1.
Wnioski o płatności odnoszą się do wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w ciągu roku kalendarzowego i przedkładane są Komisji przed dniem 1 lipca następnego roku.
2.
Komisja decyduje o udzieleniu pomocy po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 10.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 9
Artykuły 8 i 9 rozporządzenia 729/70/EWG [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 2048/88/EWG [6], stosuje się z potrzebnymi zmianami.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy stosowana ma być procedura ustanowiona w niniejszym artykule, sprawa ma być bezzwłocznie skierowana przez przewodniczącego albo z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG [7].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet dostarcza swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów w rozumieniu art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, których przyjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie wydano żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie okresu trzech miesięcy od daty odniesienia się do Rady Rada nie podjęła działań, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 11
Eksperci z Komisji, pracując z właściwymi władzami, mogą przeprowadzać kontrole na miejscu w celu zapewnienia, iż plany, określone w art. 1, są stosowane.
Komisja informuje Państwa Członkowskie w ramach Komitetu, określonego w art. 10, o skutkach planów w świetle informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, które przedkładają Komisji sprawozdanie wraz z wnioskami o płatności lub wszelkimi sprawozdaniami sporządzonymi przez ekspertów, którzy działając w imieniu Komisji oraz wyznaczeni przezKomisję, przeprowadzili wizytację na miejscu.
Artykuł 12
Na podstawie wyników przeglądów, określonych w art. 1, Komisja przedkłada sprawozdanie wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami lub decyzjami w ramach art. 5 ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 1990 r.
uznająca, że system kontroli medycznej personelu przedłożony przez Danię oferuje równoważne gwarancje
(90/514/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej załącznik I rozdział IV pkt 24,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG, w szczególności jej załącznik I rozdział III pkt 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG, w szczególności jej załącznik A rozdział II pkt 20,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 64/433/EWG rozdział IV pkt 24, załącznik I do dyrektywy 71/118/EWG rozdział III pkt 12 oraz załącznik A do dyrektywy 77/99/EWG rozdział II pkt 20 stanowią, że zgodnie z procedurami ustanowionymi odpowiednio w art. 16, 12a i 18 wyżej wymienionych dyrektyw Komisja ma obowiązek stwierdzenia, czy procedury kontroli stanu zdrowia personelu dają gwarancje równorzędne do gwarancji opartych na corocznej odnowie świadectwa lekarskiego;
w pismach z dnia 29 marca oraz dnia 19 czerwca 1990 r. władze duńskie poinformowały Komisję o alternatywnym systemie kontroli medycznej personelu;
alternatywny system może zostać uznany za dający równoważne gwarancje do gwarancji opartych na corocznej odnowie świadectwa lekarskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedstawiony przez Danię i opisany w Załączniku system kontroli medycznej personelu mającego kontakt ze świeżym mięsem, świeżym mięsem drobiowym oraz produktami mięsnymi zostaje niniejszym uznany za dający równoważne gwarancje do gwarancji opartych na corocznej odnowie świadectwa lekarskiego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 września 1990 r.
ustalająca referencyjne metody wykrywania pozostałości metali ciężkich i arsenu
(90/515/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. b),
uwzględniając opinię Komitetu Naukowo-Weterynaryjnego,
na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 64/433/EWG powinny zostać ustanowione metody referencyjne w celu oceny wyników testów na obecność pozostałości;
artykuł 1 decyzji Komisji 89/610/EWG z dnia 14 listopada 1989 r. ustanawiającej metody referencyjne i wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych do celów wykrywania pozostałości [3] wyłącza ze swego zakresu zastosowania metale ciężkie i arsen;
na mocy art. 8 ust. 3) akapit drugi dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [4], wszystkie pozytywne wyniki badań muszą, jeśli jest to wymagane, być potwierdzone przy użyciu metod referencyjnych ustanowionych na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 64/433/EWG;
wyznaczenie metod referencyjnych zawiera definiowanie analitycznych procedur referencyjnych jakie mają być stosowane oraz kryteriów jakimi należy się kierować przy prowadzeniu analizy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Analityczne procedury referencyjne stosowane w celu potwierdzenia obecności pozostałości są następujące:
1) dla arsenu:
- absorpcyjna spektrometria atomowa (AAS) (tygiel grafitowy lub technika generowanych wodorków),
- kolorymetria (po skompleksowaniu);
2) dla kadmu i ołowiu:
- absorpcyjna spektrometria atomowa (AAS) (tygiel grafitowy lub płomień),
- anodowa woltametria strippingowa z zastosowaniem różniczkowej polarografii pulsowej (DPASV);
3) dla rtęci: absorpcyjna spektrometria atomowa zimnej fazy gazowej (AAS).
Artykuł 2
Wybór analitycznej procedury referencyjnej musi być oparty o absorpcyjną spektrometrię atomową (AAS) i musi posiadać limit detekcji równy bądź niższy od procedury używanej w analizach przeprowadzanych rutynowo.
Artykuł 3
Kryteria stosowane do analitycznej procedury referencyjnej wymienione są w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie ponownie przeanalizowana przed dniem 1 stycznia 1996 r. w celu wzięcia pod uwagę rozwoju wiedzy naukowo-technicznej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
dnia 24 września 1990 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, i Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, określającej procedury wymiany informacji w dziedzinie regulacji technicznych
(90/518/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: umowy o wolnym handlu, które Europejska Wspólnota Gospodarcza zawarła odpowiednio z Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską, podają jako jeden ze swoich celów zniesienie barier w handlu;
ustanowienie wymiany informacji z wymienionymi państwami w dziedzinie regulacji technicznych w celu uniknięcia tworzenia barier technicznych w handlu leży w interesie Wspólnoty;
Komisja prowadziła negocjacje z wymienionymi państwami, które doprowadziły do podpisania umowy w Brukseli dnia 19 grudnia 1989 r., PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Rady
z dnia 8 października 1990 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia ramowego o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską
(90/530/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dla osiągnięcia swych celów w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych Wspólnota powinna zatwierdzić Porozumienie ramowe o współpracy handlowej i gospodarczej z Republiką Argentyńską;
niektóre formy współpracy zaproponowane w ramach Porozumienia wykraczają poza uprawnienia przewidziane w dziedzinie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie ramowe o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 11 Porozumienia [3].
Artykuł 3
Komisja wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 7 Porozumienia.
Decyzja Rady
z dnia 22 października 1990 r.
dotycząca podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
(90/611/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 8 czerwca 1989 r. w siedzibie Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi przyjętą w Wiedniu dnia 19 grudnia 1988 r., tak jak wszystkie jej Państwa Członkowskie;
prace Narodów Zjednoczonych, Rady, Rady Europejskiej na sesji w grudniu 1989 r. oraz Komitetu ds. Walki z Narkotykami (CELAD) umożliwiły szybkie wejście Konwencji w życie;
większość Państw Członkowskich ukończy ich wewnętrzne procedury ratyfikacyjne w ciągu kilku następnych miesięcy, a najpóźniej do dnia 30 czerwca 1991 r.;
w kwestiach będących w zakresie jej kompetencji Wspólnota powinna zatem zatwierdzić Konwencję najpóźniej do tego samego dnia, co pierwsze Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zatwierdza się Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa w imieniu Wspólnoty akt zatwierdzenia Konwencji do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.
Przewodniczący Rady składa w tym samym czasie deklarację kompetencji zawartą w Załączniku do niniejszej decyzji do depozytu, zgodnie z art. 27 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 1990 r.
zmieniająca decyzję 89/196/EWG, Euratom, EWWiS ustanawiającą szczegółowe zasady dotyczące ujawnienia dokumentów objętych tajemnicą zawodową lub handlową
(90/631/Euratom, EWWiS, EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 z dnia 1 lutego 1983 r. dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając decyzję Komisji 359/83/EWWiS z dnia 8 lutego 1983 r. dotyczącą otwarcia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach zasad dotyczących otwarcia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Wspólnot, dokumenty i akta objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej lub handlowej nie mogą być udostępnione opinii publicznej, chyba że zainteresowana osoba lub przedsiębiorstwo nie sprzeciwia się udostępnianiu; wskutek tego Komisja musi zawiadamiać o zamiarze udostępniania takich dokumentów i akt opinii publicznej;
wraz z otwarciem do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej liczba dokumentów, wobec których można uchylić klauzulę tajności, znacząco wzrośnie;
wcześniejsze zawiadomienie zainteresowanych osób lub przedsiębiorstw często okazuje się trudne, szczególnie w przypadku zmiany adresu lub statusu prawnego;
aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie procedury otwarcia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Wspólnot, konieczne jest wprowadzenie przepisu umożliwiającego Komisji informowanie zainteresowanych osób lub przedsiębiorstw poprzez zawiadomienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Artykuł 1 decyzji Komisji 89/196/EWG, Euratom, EWWiS [3] otrzymuje brzmienie:
Decyzja Rady
z dnia 22 października 1990 r.
dotycząca zatwierdzenia Protokołu odnawiającego Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, wprowadzania do obrotu i handlu maniokiem
(90/637/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zatwierdzenie Protokołu odnawiającego Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, wprowadzania do obrotu i handlu maniokiem [1] leży we wspólnym interesie obydwu stron;
wyżej wymieniony Protokół powinien być zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół odnawiający Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, wprowadzania do obrotu i handlu maniokiem zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Treść Protokołu załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy określonej w art. 1, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 1990 r.
ustanawiająca wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt
(90/638/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 24 ust. 2 decyzji 90/424/EWG stwierdza, że muszą zostać ustanowione wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt;
wspomniane kryteria musza zapewnić skuteczność tego środka oraz to, że umożliwi on Państwom Członkowskim przedstawienie Komisji programów mających na celu zagwarantowanieszybkiego zwalczenia oraz właściwego monitorowania chorób, których to dotyczy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu zatwierdzenia, zgodnie ze środkiem przewidzianym w art. 24 ust. 1 decyzji 90/424/EWG, programy przedstawione Komisji przez Państwa Członkowskie muszą spełniać następujące kryteria:
- dla programów zwalczania: kryteria wymienione w załączniku I,
- dla programów dotyczących monitorowania: kryteria wymienione w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 1990 r.
zmieniająca decyzję 87/277/EWG w sprawie rozdziału możliwości połowowych dorsza na obszarze Spitsbergenu i Wyspy Niedźwiedziej oraz w rejonie 3M określonym w Konwencji NAFO
(90/655/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności art. 11 tego rozporządzenia,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zjednoczenie Niemiec zmieniło historię połowów stanowiących podstawę decyzji 87/277/EWG [4]; decyzja ta zatem powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia połowów dokonanych przez byłą Niemiecką Republikę Demokratyczną, branych pod uwagę przy obliczaniu przydziałów procentowych w Załączniku do tej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Załącznik do decyzji 87/277/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 19 listopada 1990 r.
w sprawie zawarcia Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju
(90/674/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: narody Europy Środkowej i Wschodniej mają silne historyczne więzi z narodami Wspólnoty; więzi te są umacniane umowami o współpracy i wymianie handlowej;
kraje Europy Środkowej i Wschodniej są zobowiązane do przestrzegania fundamentalnych zasad wielopartyjnej demokracji, rządów prawa i poszanowania praw człowieka; kraje te są gotowe wprowadzić reformy zmierzające do przekształcenia swojej gospodarki w rynkową;
reformy gospodarcze wniosą znaczny wkład w energiczny rozwój stosunków gospodarczych pomiędzy tymi państwami a Wspólnotą; to z kolei przyczyni się do wsparcia harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w obrębie Wspólnoty;
przekształcenie gospodarki w rynkową będzie wymagało znacznych inwestycji, głównie w sektorze prywatnym, lecz także w sektorze publicznym; utworzenie specjalnego banku mogłoby dopomóc w dostarczeniu środków finansowych niezbędnych do takich inwestycji;
40 krajów, łącznie z Europejską Wspólnotą Gospodarczą oraz Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, wyraziło zamiar członkostwa w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju, który jest bankiem o zasadniczo europejskim charakterze i międzynarodowym składzie; w tym celu kraje te ustanowiły Umowę;
zawarcie Umowy przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w zakresie zewnętrznych stosunków gospodarczych; dla przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż wymienione w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ustanawiająca Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju zostaje zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Prezes oraz zastępca prezesa Banku, którzy reprezentują Wspólnotę na mocy art. 23 ust. 1 Umowy są mianowani przez Komisję.
Artykuł 3
1.
Komisja wyznacza w imieniu Wspólnoty instytucję pełniącą funkcję depozytariusza na mocy art. 34 ust. 1 Umowy.
2.
Komisja jest organem urzędowym, z którym Bank porozumiewa się zgodnie z art. 34 ust. 2 Umowy.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady składa, w imieniu Wspólnoty, dokument zatwierdzenia w sposób przewidziany w art. 61 Umowy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Decyzja Komisji
z dnia 26 listopada 1990 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory
(90/680/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: uzgodnienia krajowe obecnie obowiązujące w stosunkach handlowych między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory powinny zostać zastąpione systemem wspólnotowym;
ze względu na czynniki geograficzne, historyczne i społeczno-ekonomiczne, szczególne zasady powinny być przyznane Księstwu Andory w zakresie zwolnienia z należności celnych przywozowych, podatku obrotowego oraz akcyzowego odnoszące się do towarów znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych;
Porozumienie w formie wymiany listów negocjowane między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory zostało podpisane w Luksemburgu, 28 czerwca 1990 r.; należy je zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Dyrektywa Rady
z dnia 22 stycznia 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
(90/44/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43;
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 79/373/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/235/EWG [5], ustanawia reguły obrotu mieszankami paszowymi we Wspólnocie;
zgodnie z obecnym prawodawstwem wspólnotowym Państwa Członkowskie mogą w niektórych przypadkach odstąpić od stosowania reguł wspólnotowych, w szczególności dotyczących etykietowania i wyboru składników;
w celu wprowadzenia rynku wewnętrznego wszelkie krajowe odstępstwa, które mogą utrudniać swobodny przepływ mieszanek paszowych lub stwarzać nierówne warunki konkurencji, powinny zostać wyeliminowane;
najwłaściwszą metodą eliminowania wszystkich obecnych rozbieżności dotyczących zasad etykietowania jest ustalenie na szczeblu wspólnotowym wykazu deklaracji, który w każdym przypadku musi być przekazywany lub może być przekazywany dobrowolnie przez podmiot odpowiedzialny za etykietowanie;
w zakresie etykietowania celem dyrektywy 79/373/EWG jest zapewnienie, że hodowcy są powiadamiani obiektywnie oraz możliwie jak najdokładniej o składzie i stosowaniu pasz; ważne jest zapewnienie, aby dokładność składanych deklaracji była oficjalnie weryfikowana zgodnie z odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy, na każdym etapie obrotu tymi paszami;
deklaracja składników pasz stanowi w niektórych przypadkach ważną pozycję informacji dla hodowców;
ilościowe określenie składników pasz dla zwierząt użytkowych powoduje obecnie trudności związane ze sprawdzeniem, głównie z powodu charakteru wykorzystanych produktów, złożoności wytworzonych mieszanek lub przyjętej metody wytwórczej;
odpowiednio, na tym etapie właściwe jest preferowanie, przynajmniej dla pasz przeznaczonych dla zwierząt użytkowych ustaleń elastycznej deklaracji ograniczonej do wskazania składników paszy bez podania ich ilości; musi być również pozostawiona możliwość stworzenia kategorii umożliwiających zgrupowanie pod jedną nazwą wielu składników; ponieważ kategorie składników zostały już ustalone dyrektywą Komisji 82/475/EWG [6] dla mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych, podobne przepisy powinny zostać przyjęte dla pozostałych pasz;
konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących etykietowania pasz dla zwierząt domowych w celu uwzględnienia specjalnego charakteru tego rodzaju pasz;
wytwórcy mieszanek paszowych muszą mieć swobodę dostarczenia hodowcom informacji innych niż ustalonych szczegółowo w dyrektywie 79/373/EWG, ale dostarczenie takich dodatkowych informacji powinno być dokonywane z zastrzeżeniem niektórych warunków lub ograniczeń w celu zapewnienia uczciwej konkurencji między wytwórcami oraz w celu zapewnienia, że takie informacje są obiektywne;
dyrektywa 79/373/EWG umożliwia obecnie Państwom Członkowskim stworzenie wymogu, aby mieszanki paszowe były wytwarzane na bazie określonych składników lub aby były wolne od niektórych składników; przeszkody wynikające z takich ograniczeń muszą zostać wyeliminowane przez przyjęcie na poziomie wspólnotowym wykazu składników wykorzystanych do wytwarzania mieszanek paszowych oraz wykazu składników, których wykorzystanie musi być zabronione z przyczyn zdrowotnych;
wykaz składników, które mogą być wykorzystywane w paszach nie może być wyczerpujący z powodu ogromnej różnorodności produktów oraz produktów ubocznych, które mogą być wykorzystywane, stałego rozwoju technologii żywności i potrzeby, aby nie ograniczać wyboru wytwórców; wystarczające jest sporządzenie spisu głównych składników normalnie stosowanych w produkcji mieszanek paszowych;
spis ten musi określać nazwy zwyczajowe, które mają być stosowane do oznaczania różnych składników oraz opisy, z którymi muszą być zgodne w celu zakwalifikowania ich do takich nazw;
podany opis różnych składników może sam okazać się niewystarczający, w celu rozróżnienia produktów, które są bardzo do siebie zbliżone, lecz czasem mogą się różnić od siebie jakością; powinien zostać przewidziany przepis w odniesieniu do takich specjalnych przypadków w celu stworzenia dodatkowej możliwości ustanowienia wymogów minimalnych dotyczących składu;
wykaz składników, które mogą być wykorzystywane w wytwarzaniu mieszanek paszowych nie jest wyczerpujący; Państwa Członkowskie są odpowiednio zobowiązane, aby zezwoliły na wprowadzanie do obrotu mieszanek paszowych we Wspólnocie, zawierających składniki inne niż składniki umieszczone w wyżej wymienionym wykazie, pod warunkiem że takie produkty są zdrowe, autentyczne i o jakości handlowej oraz pod warunkiem że oznaczone są szczególnymi nazwami zapobiegającymi pomyleniu ze składnikami kwalifikującymi się do noszenia nazw ustalonych na poziomie wspólnotowym;
ustalenie wykazu głównych składników zwykle wykorzystywanych i wprowadzanych do obrotu w celu przygotowania mieszanek paszowych oraz ustalenie wykazu składników, których wykorzystanie musi zostać zabronione w przyszłości, stanowią środki o charakterze naukowym; w celu ułatwienia przyjęcia takich środków powinna być stosowana procedura wprowadzająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz;
w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami dotyczącymi mieszanek paszowych Państwa Członkowskie muszą zapewnić właściwe kontrole przez pobieranie próbek nie tylko w trakcie obrotu, lecz również w czasie wytwarzania pasz; ostatnia metoda kontroli może w szczególności obejmować pisemną dokumentację wytwórców,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 79/373/EWG niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących uzupełniania, pod względem masy lub objętości, niektórych produktów paczkowanych.".
2) W art. 2 dodaje się pkt 1 w brzmieniu:
"1) minimalny dopuszczalny czas składowania mieszanki paszowej: tzn. termin, do którego we właściwych warunkach składowania taka pasza zachowuje swoje specyficzne właściwości.".
3) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zarządzają, że mieszanki paszowe nie mogą być wprowadzane do obrotu, chyba że dane szczegółowe wymienione poniżej, które są dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne oraz za umieszczenie których odpowiedzialny jest wytwórca, pakowacz, importer, sprzedawca lub dystrybutor posiadający siedzibę we Wspólnocie, są umieszczone w miejscu przewidzianym do tego celu, na opakowaniu, pojemniku lub na etykiecie dołączonej do nich:
a) opis "mieszanka paszowa pełnoporcjowa"., "mieszanka paszowa uzupełniająca"., "mieszanka mineralna"., "pasza melasowana"., "pełnoporcjowa pasza zastępująca mleko". lub "uzupełniająca pasza zastępująca mleko". w odpowiednim przypadku;
b) gatunek lub kategoria zwierząt, dla których mieszanka paszowa jest przeznaczona;
c) wskazówki właściwego stosowania paszy wskazujące cel, do jakiego pasza jest przeznaczona;
d) w odniesieniu do wszystkich mieszanek paszowych, z wyjątkiem tych przeznaczonych dla zwierząt domowych innych niż psy i koty: składniki, które mają zostać zadeklarowane zgodnie z art. 5c;
e) w odpowiednim przypadku, deklaracje składników chemicznych w przypadkach przewidzianych w części A Załącznika;
f) stosownie do przypadku, deklaracje przewidziane w części B Załącznika w kolumnach 1, 2 i 3;
g) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub zarejestrowana siedziba przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za dane szczegółowe określone w niniejszym ustępie;
h) ilość netto wyrażona w jednostkach masy w przypadku produktów stałych oraz w jednostkach masy lub objętości w przypadku produktów płynnych;
i) minimalny dopuszczalny czas składowania ma być wskazany zgodnie z art. 5d ust. 1;
j) numer partii, jeśli nie jest podana data wytworzenia.
2.
Państwa Członkowskie nakazują, aby mieszankom paszowym, które są wprowadzane do obrotu w cysternach lub podobnych pojazdach lub zgodnie z art. 4 ust. 2, towarzyszył dokument zawierający dane szczegółowe określone w ust. 1 niniejszego artykułu.
W odniesieniu do niewielkich ilości pasz przeznaczonych dla użytkownika końcowego te dane szczegółowe mogą być podane do wiadomości nabywcy za pomocą odpowiedniego ogłoszenia w punkcie sprzedaży.
3.
Państwa Członkowskie nakazują, aby w połączeniu z danymi szczegółowymi wymienionymi w ust. 1 tylko następujące dodatkowe dane szczegółowe mogły być umieszczane w miejscu określonym w ust. 1:
a) znak identyfikacyjny lub znak handlowy podmiotu odpowiedzialnego za dane szczegółowe dotyczące etykietowania;
b) nazwa lub nazwa firmy oraz adres lub zarejestrowana siedziba, jeśli nie jest to podmiot odpowiedzialny za dane szczegółowe dotyczące etykietowania;
c) w miarę potrzeb — numer partii;
d) państwo produkcji lub wytworzenia;
e) cena produktu;
f) opis lub nazwa handlowa produktu;
g) w odniesieniu do mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych innych niż psy i koty: składniki które mają zostać zadeklarowane zgodnie z art. 5c;
h) w odpowiednim przypadku — dane szczegółowe odnoszące się do przepisów art. 14 lit. a);
i) wskazanie stanu fizycznego paszy lub wymienienie specyficznego procesu przetwarzania, któremu pasza była poddana;
j) w miarę potrzeb — deklaracje składników chemicznych w przypadkach przewidzianych w części A Załącznika;
k) deklaracje przewidziane w części B Załącznika w kolumnach 1, 2 i 4;
l) data wytworzenia ma być wskazana zgodnie z art. 5d ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do pasz produkowanych i wprowadzanych do obrotu na ich terytoriach:
a) zezwolić, aby dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. b)—f) oraz lit. h) były podawane tylko w dokumencie towarzyszącym;
b) wyznaczyć numer urzędowego kodu umożliwiającego identyfikację wytwórcy w przypadku, gdy nie jest on odpowiedzialny za dane szczegółowe dotyczące etykietowania.
5.
Państwa Członkowskie nakazują, aby:
a) w przypadku mieszanek paszowych złożonych z nie więcej niż trzech składników dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. b) i c) nie były wymagane, w przypadku gdy wykorzystane składniki zostały wyraźnie wymienione w opisie;
b) w przypadku mieszanek paszowych pełnego ziarna deklaracje określone w ust. 1 lit. e) i f) nie były wymagane; mogą być jednakże dostarczone;
c) opisy "mieszanka paszowa pełnoporcjowa". lub "mieszanka paszowa uzupełniająca". w odniesieniu do innych pasz przeznaczonych dla zwierząt domowych innych niż psy lub koty mogą być zastąpione opisem "mieszanka paszowa"..
W tym przypadku wymagane lub dozwolone deklaracje na podstawie tego artykułu powinny być ustanawiane dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych;
d) minimalny dopuszczalny okres składowania, ilość netto oraz numer odniesienia partii mogą być oznaczone poza miejscem zarezerwowanym dla danych szczegółowych umieszczanych na etykiecie określonych w ust. 1; w tym przypadku odpowiednim wyrażeniom towarzyszy wskazanie dotyczące tego, gdzie pojawia się informacja.
6.
W odniesieniu do mieszanek paszowych dla zwierząt domowych opisy:
a) w języku angielskim "mieszanka paszowa"., "mieszanka paszowa uzupełniająca". oraz "mieszanka paszowa pełnoporcjowa". mogą być zastąpione odpowiednio przez opisy "mieszanka karm dla zwierząt"., "uzupełniająca karma dla zwierząt domowych". oraz "pełnoporcjowa karma dla zwierząt domowych".;
b) w języku hiszpańskim "pienso". może być zastąpione opisem "alimento".;
c) w języku niderlandzkim "mengvoeder"., "aanvullend diervoeder". i "volledig diervoeder". mogą zostać zastąpione odpowiednio opisami: "samengesteld voeder"., "aanvullend samengesteld voeder". oraz "volledig samendgesteld voeder"..".
4) Skreśla się art. 5a i 5b.
5) Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 5c
1.
W przypadku dostarczenia deklaracji składników muszą być w niej podane wszystkie składniki.
2.
Wyszczególnienie składników podlega następującym zasadom:
a) mieszanki paszowe przeznaczone dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe: wyszczególnienie składników w porządku malejącym ze względu na masę;
b) mieszanki paszowe przeznaczone dla zwierząt domowych: wyszczególnienie składników albo wskazujące ilości zawarte lub nazywające je w porządku malejącym.
3.
Składniki opisywane są przez ich specyficzne nazwy; jednakże kategorie grupujące wiele składników będą utworzone zgodnie z art. 10 lit. a); w tym przypadku wskazanie specyficznej nazwy składnika można zastąpić nazwą kategorii, do której składnik należy.
Użycie jednej z tych dwóch form deklaracji wyklucza użycie drugiej, z wyjątkiem przypadków gdy jeden z użytych składników nie należy do żadnej ze zdefiniowanych kategorii; w takim przypadku składnik, oznaczony przez swoja nazwę specyficzną, jest wymieniany w kolejności ważności według masy w odniesieniu do kategorii.
4.
W przypadku gdy nie przyjęto żadnych środków na podstawie art. 10 lit. a), Państwa Członkowskie mogą zachować określone przez siebie kategorie składników i zezwolić na to, żeby wskazanie składników zostało zastąpione przez wskazanie kategorii.
5.
Etykietowanie mieszanek paszowych dla zwierząt domowych może również zwracać szczególną uwagę na obecność lub niską zawartość jednego lub większej liczby składników, które stanowią zasadniczy aspekt charakterystyki paszy.
W takim przypadku najniższa lub najwyższa zawartość wyrażona jako udział procentowy masy dodanego(-ych) składnika(-ów) musi być wyraźnie wskazana albo naprzeciwko deklaracji, wyszczególniając składnik(-i), albo w wykazie składników, albo przez wymienienie składnika(-ów) i udziałów procentowych w danej masie naprzeciwko odpowiedniej kategorii składników.
Artykuł 5d
1.
Minimalny dopuszczalny okres składowania jest podany za pomocą następujących wskazań:
- "wykorzystać przed…"., a następnie data (dzień, miesiąc, rok) w przypadku pasz, które pod względem mikrobiologicznym należą do grupy łatwo psujących się,
- "najlepsze przed…"., a następnie data (dzień, miesiąc, rok) w przypadku pozostałych pasz.
W przypadku gdy inne przepisy wspólnotowe dotyczące mieszanek wymagają wskazania minimalnego dopuszczalnego okresu składowania, powinna być wskazana jedynie najwcześniejsza data.
2.
Data wytworzenia określana jest w następujący sposób:"wytworzono… (dni, miesiące lub lata przed upływem minimalnego dopuszczalnego okresu składowania)"..
W przypadkach gdy stosuje się art. 5 ust. 5 lit. d), po wyżej wymienionym wpisie występuje wskazanie, gdzie wskazany jest dopuszczalny okres składowania.
Artykuł 5e
Podmiot odpowiedzialny za dane szczegółowe dotyczące etykietowania mieszanki paszowej może zamieścić dodatkowe informacje oprócz informacji wymaganych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Jednakże takie informacje:
- nie mogą być przeznaczone do wskazania obecności lub zawartości składników chemicznych innych niż te podane w deklaracji przewidzianej w art. 5;
- nie mogą wprowadzać w błąd użytkownika, w szczególności przez przypisywanie paszy skutków lub właściwości, których nie posiada, lub sugerować, że posiada specjalne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne pasze posiadają takie właściwości,
- nie mogą stwierdzać, że pasza będzie zapobiegać, poprawiać stan zdrowia zwierząt lub leczyć choroby,
- muszą odnosić się do obiektywnych lub obliczalnych czynników, które mogą być skonkretyzowane,
- muszą być wyraźnie oddzielone od wszystkich danych szczegółowych określonych w art. 5.".
6) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie nakazują, aby przepisy ogólne zawarte w części A Załącznika były stosowane do wprowadzania do obrotu mieszanek paszowych.".
7) Skreśla się art. 7 i 8.
8) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 oraz w świetle postępu w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej:
a) kategorie grupujące wiele składników są ustanawiane nie później niż dnia 22 stycznia 1991 r.;
b) ustanawia się wymóg stworzenia niewyczerpującego wykazu głównych składników, zwykle wykorzystywanych oraz wprowadzanych do obrotu, do przygotowywania mieszanek paszowych przeznaczonych dla gatunków innych niż zwierzęta domowe; dla każdego z produktów wykaz powinien ustalać nazwę zwyczajową i opis; ponadto w pewnych przypadkach może również zostać ustanowiony minimalny zestaw wymagań, jeśli okaże się, że takie środki są niezbędne, aby lepiej określić tożsamość składników;
c) ustalany jest wykaz składników, których stosowanie jest zabronione w mieszankach paszowych ze względu na zdrowie publiczne lub zdrowie zwierząt;
d) mogą zostać ustanowione metody obliczania wartości energetycznej mieszanek paszowych;
e) przyjmuje się zmiany do Załącznika i wykazów określonych w lit. b) i c).
Artykuł 10a
1.
Państwa Członkowskie nakazują, aby składniki objęte wykazem określonym w art. 10 lit. b) mogły być deklarowane wyłącznie jako takie pod nazwami tam określonymi i pod warunkiem, że odpowiadają one opisom i są zgodne z wszelkimi możliwymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi składu w nim zawartych.
2.
Bez uszczerbku dla środków określonych w art. 10 lit. c) Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu składników innych niż składniki wymienione w wykazie określonym w art. 10 lit. b), pod warunkiem że są one zdrowe, autentyczne i o jakości handlowej oraz są zadeklarowane pod innymi nazwami, które nie mogą wprowadzić w błąd nabywcy.".
9) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Do celów obrotu między Państwami Członkowskimi dane szczegółowe określone w art. 5 podawane są w przynajmniej jednym z narodowych lub urzędowych języków kraju przeznaczenia.".
10) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu ustanowienia urzędowej kontroli w czasie wytwarzania lub wprowadzania do obrotu, przynajmniej przez pobieranie próbek, w celu zapewnienia zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.".
11) Załącznik zastępuje się Załącznikiem dołączonym do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie do dnia 22 stycznia 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 90/88/EWG
z dnia 22 lutego 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 dyrektywy Rady 87/102/EWG [4] przewiduje wprowadzenie wspólnotowej metody lub metod obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania kredytu konsumenckiego;
w celu popierania ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zapewnienia konsumentom wysokiego poziomu ochrony, należy stosować jedną metodę obliczania wspomnianej efektywnej rocznej stopy oprocentowania w całej Wspólnocie;
z uwagi na wprowadzenie takiej metody oraz zgodnie z definicją całkowitego kosztu kredytu konsumenckiego należy opracować jeden wzór matematyczny do obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania oraz określić składniki kosztu kredytu, wykorzystywane do obliczeń, wskazując te koszty, które nie mogą być w nich uwzględnione;
w okresie przejściowym Państwa Członkowskie mogą nadal stosować przepisy, które do daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy były przez nie wykorzystywane, zezwalające na użycie innego wzoru matematycznego do obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania;
przed wygaśnięciem okresu przejściowego i w świetle zdobytego doświadczenia, na podstawie wniosku Komisji, Rada podejmie decyzję, która umożliwi zastosowanie jednego wzoru matematycznego we Wspólnocie;
jest pożądane, aby każdym przypadku, gdy jest to konieczne, przyjąć pewne założenia do celów obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania;
z powodu szczególnej natury pożyczek, dla których zabezpieczenie stanowi hipoteka ustanowiona na nieruchomości, pożądane jest, aby takie kredyty były nadal częściowo wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy;
informacja, którą należy przekazać konsumentowi w umowie pisemnej, jest rozszerzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 87/102/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 lit. d) i e) otrzymają brzmienie:
"d) "całkowity koszt kredytu konsumenckiego"; oznacza wszystkie koszty łącznie z odsetkami i innymi opłatami, które konsument musi ponieść w związku z zaciągnięciem kredytu.";
"e) "efektywna roczna stopa oprocentowania "oznacza całkowity koszt kredytu konsumenckiego, wyrażony jako procent kwoty udzielonego kredytu przypadający na rok, obliczony zgodnie z art. 1a".".".
2) Dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1. a) Efektywna roczna stopa oprocentowania, która jest równoważna w stosunku rocznym, obecnej wartości wszystkich zobowiązań (pożyczki, spłaty i opłaty), przyszłych bądź obecnych, uzgodnionych między kredytodawcą i kredytobiorcą, jest obliczana zgodnie ze wzorem matematycznym określonym w załączniku II.
b) W załączniku III przedstawiono cztery przykłady ilustrujące metodę obliczeń.
2.
Do celów obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania jest ustalony "całkowity koszt kredytu konsumenckiego" określony w art. 1 ust. 2 lit. d), z wyjątkiem następujących opłat:
i) opłaty wnoszone przez konsumenta w przypadku niestosowania się do swoich zobowiązań ustalonych w umowie kredytowej;
ii) opłaty inne niż koszt zakupu towarów lub usług, które konsument jest zobowiązany uiścić bez względu na to, czy transakcja opłacana jest gotówką czy w formie kredytu;
iii) opłaty za dokonywanie przelewów oraz opłaty za prowadzenie konta przeznaczonego do odbioru płatności na rzecz spłaty kredytu, spłacania odsetek i innych opłat, z wyjątkiem przypadków, gdy konsument nie posiada wystarczająco dużo możliwości wyboru i gdy opłaty są nadzwyczaj wysokie; przepisu tego nie stosuje się w odniesieniu do opłat związanych z inkasowaniem takich spłat lub płatności, bez względu na to, czy dokonywane są gotówką czy w inny sposób;
iv) opłaty za członkostwo w stowarzyszeniach lub grupach, wynikające z umów niezależnych od umowy kredytowej, mimo że takie opłaty mają wpływ na warunki kredytu;
v) opłaty za ubezpieczenie lub gwarancje; wliczone są jednak opłaty, które mają zagwarantować spłatę kredytodawcy w przypadku śmierci, inwalidztwa, choroby lub bezrobocia konsumenta, na sumę równą lub niższą od całkowitej kwoty kredytu włącznie z odpowiednimi odsetkami i innymi opłatami, które stanowią warunek do udzielenia kredytu.
3. a) W przypadku gdy transakcja kredytowa, określona w niniejszej dyrektywie, podlega przepisom prawa krajowego obowiązującego w dniu 1 marca 1990 r., które nakładają maksymalne dopuszczalne wartości efektywnej rocznej stopy oprocentowania takich transakcji, oraz gdy takie przepisy zezwalają, aby zwyczajowe koszty, inne niż koszty opisane w ust. 2 i)–v) były pomijane przy obliczaniu tych dopuszczalnych wartości, Państwa Członkowskie mogą, wyłącznie w odniesieniu do takich transakcji, nie uwzględniać wyżej wymienionych kosztów przy obliczaniu efektywnej rocznej stopy procentowej opłat, jak postanowiono w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem że istnieje wymóg, w okolicznościach wymienionych w art. 3 oraz w umowie kredytowej, informowania konsumenta o kwocie i ujęciu jej w płatnościach.
b) Państwa Członkowskie nie mogą stosować przepisów lit. a) od chwili, gdy zacznie obowiązywać we Wspólnocie jeden wzór matematyczny do obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania, zgodnie z przepisami ust. 5 lit. c).
4. a) Efektywna roczna stopa oprocentowania jest obliczana z chwilą zawierania umowy kredytowej, nie naruszając przepisów art. 3 dotyczącego reklam i ofert.
b) Obliczenia będą przeprowadzane przy założeniu, że umowa kredytowa będzie ważna przez uzgodniony okres czasu, a kredytodawca i konsument wypełnią swoje zobowiązania stosownie do jej warunków i w uzgodnionym terminie.
5. a) Nie naruszając przepisów ust. 1 lit. a), Państwa Członkowskie, które przed dniem 1 marca 1990 r. stosowały przepisy prawne pozwalające na używanie do obliczania efektywnej rocznej stopy procentowej innego wzoru matematycznego niż wzór podany w załączniku II, mogą wykorzystywać taki wzór, jako środek tymczasowy, na swoim terytorium przez okres trzech lat poczynając od dnia 1 stycznia 1993 r.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki, aby zapewnić stosowanie na ich terytorium jednego wzoru matematycznego do obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania.
b) Sześć miesięcy przed wygaśnięciem terminu podanego w lit. a), Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie wraz towarzyszącym mu wnioskiem, umożliwiającym, w świetle doświadczenia, zastosowanie jednego wzoru matematycznego we Wspólnocie do obliczania efektywnej rocznej stopy oprocentowania.
c) Stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, Rada podejmie decyzję przed dniem 1 stycznia 1996 r.
6.
W przypadku umów kredytowych zawierających przepisy dopuszczające zmianę stopy procentowej, odsetek oraz kwoty lub poziomu innych opłat wliczonych w efektywną roczną stopę oprocentowania, ale nie możliwych do określenia w chwili obliczania stopy procentowej, efektywna roczna stopa oprocentowania będzie obliczana przy założeniu, że odsetki i inne opłaty pozostaną niezmienione i będą obowiązywać do końca umowy kredytowej.
7.
W miarę potrzeb można przyjąć następujące założenia przy obliczaniu efektywnej rocznej stopy oprocentowania:
- jeżeli umowa nie określa limitu kredytowego, kwota udzielonego kredytu jest równa sumie ustalonej przez odpowiednie Państwo Członkowskie, nie przekraczającej wartości odpowiadającej 2000 ECU;
- jeżeli nie został ustalony harmonogram spłat i nie można go wywnioskować z warunków umowy oraz przydzielonych środków na spłatę kredytu, okres na jaki kredyt został przyznany przyjmuje się jako jeden rok;
- o ile nie zostanie określone inaczej w przypadkach, gdy umowa przewiduje więcej niż jedną datę spłaty, kredyt jest udzielony i spłaty są dokonywane w jak najbliższym terminie przewidzianym w umowie."
3) W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przepisy art. 1a i art. 4-12 nie mają zastosowania do umów kredytowych lub umów przyrzeczenia udzielania kredytu, zabezpieczanych hipoteką na nieruchomości, o ile nie zostały one już wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy na podstawie ust. 1 lit. a)".
4) W art. 4 ust. 2 dodaje się lit. c) i d):
"c) zestawienie kwot, ilości i częstotliwości lub dat płatności, jakich konsument musi dokonać w celu spłacenia kredytu, jak również odsetek i innych należności; w miarę możliwości jest również wskazana całkowita suma tych spłat;
d) zestawienie pozycji kosztów, określonych w art. 1a ust. 2, z wyjątkiem kosztów związanych z niedotrzymaniem zobowiązań umownych, które nie były ujęte w efektywnej rocznej stopie oprocentowania, ale które muszą być zapłacone przez konsumenta w danych okolicznościach, razem z określeniem takich okoliczności.
W przypadku gdy znana jest dokładna kwota takich pozycji, należy wskazać ich sumę; jeżeli nie, w miarę możliwości podana jest albo metoda obliczeń albo jak najbardziej przybliżona kalkulacja."
5) Skreśla się art. 5.
6) Załącznik staje się załącznikiem I, a do ust. 1 dodaje się ppkt ix) w brzmieniu:
"ix) zobowiązanie konsumenta do oszczędzania pewnej kwoty pieniędzy, które muszą być wpłacane na specjalny rachunek".
7) Dodaje się załącznik II i III znajdujące się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 marca 1990 r.
w sprawie dopuszczania do hodowli czystorasowych świń hodowlanych
(90/118/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: celem dyrektywy 88/661/EWG było w szczególności stopniowe liberalizowanie wewnątrzwspólnotowego handlu czystorasowymi świniami hodowlanymi; w tym też celu niezbędna jest dalsza harmonizacja w odniesieniu do dopuszczania takich zwierząt do celów hodowli;
przepisy dotyczące dopuszczania do hodowli dotyczą zarówno zwierząt, jak i ich nasienia, komórek jajowych i zarodków;
w tym kontekście niezbędne jest zapobieżenie temu, by do przepisów krajowych odnoszących się do dopuszczania do celów hodowli czystorasowych świń hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków nie wprowadzano przepisów zakazujących lub ograniczających handel wewnątrzwspólnotowy tymi produktami albo stwarzających przeszkody dla takiego handlu, zarówno gdy chodzi o rozpłód naturalny, sztuczną inseminację, jak też pobieranie komórek jajowych lub zarodków;
czystorasowe świnie hodowlane oraz ich komórki jajowe i zarodki nie powinny podlegać żadnym zakazom, ograniczeniom ani utrudnieniom w związku z hodowlą;
sztuczna inseminacja stanowi ważną technikę zwiększającą wykorzystanie najlepszych zwierząt rozpłodowych i w związku z tym polepszanie gatunków świń; dokonując jednak potrzebnych w tym zakresie zabiegów, należy unikać jakiegokolwiek osłabiania linii rodowodowych, w szczególności w stosunku do reproduktorów, które muszą posiadać wszelkie gwarancje dotyczące ich wartości genetycznej, jak i tego, że są wolne od wad dziedzicznych;
konieczne jest dokonanie rozróżnienia między dopuszczaniem do sztucznej inseminacji czystorasowych świń hodowlanych i ich nasienia, które poddane zostały wszelkim urzędowym badaniom określonym dla ich rasy w Państwie Członkowskim, a ich dopuszczaniem wyłącznie do celów urzędowych badań;
wskazane jest ustanowienie procedury umożliwiającej rozwiązywanie sporów, w szczególności tych, które mogą wynikać w związku z oceną wyników przeprowadzanych badań;
postanowienie, zgodnie z którym nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami powinien zajmować się urzędowo zatwierdzony personel, może zapewnić gwarancje konieczne dla osiągnięcia pożądanego celu;
w świetle szczególnych warunków występujących obecnie w Hiszpanii i Portugalii w przypadku tych Państw Członkowskich konieczne jest przyznanie dłuższego okresu na wprowadzenie w życie przepisów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowia zwierząt, nie obowiązywały żadne zakazy, ograniczenia ani utrudnienia w odniesieniu do:
- dopuszczania do hodowli samic czystorasowych świń hodowlanych,
- dopuszczania do hodowli samców czystorasowych świń hodowlanych do rozpłodu naturalnego,
- wykorzystywania komórek jajowych i zarodków pochodzących od czystorasowych świń hodowlanych.
Artykuł 2
1.
Państwo Członkowskie nie może zakazywać, ograniczać ani utrudniać:
- dopuszczania do sztucznej inseminacji na swoim terytorium samców czystorasowych świń hodowlanych ani wykorzystywania nasienia tych zwierząt, jeżeli zwierzęta te zostały dopuszczone do sztucznej inseminacji w Państwie Członkowskim na podstawie badań monitorujących ich sprawność i oceniających ich wartość genetyczną, przeprowadzanych zgodnie z decyzją Komisji 89/507/EWG [2],
- dopuszczania do urzędowych badań samców czystorasowych świń hodowlanych lub wykorzystywania ich nasienia w ramach limitów ilościowych niezbędnych do badań monitorujących ich sprawność i oceniających ich wartość genetyczną, przeprowadzanych zgodnie z decyzją 89/507/EWG przez urzędowo zatwierdzone stowarzyszenia lub organizacje.
2.
Gdy wykonywanie przepisów ust. 1 prowadzi do sporów, w szczególności gdy chodzi o interpretację wyników badań, podmioty maja prawo zasięgnąć opinii biegłego.
Na podstawie opinii biegłego na wniosek Państw Członkowskich mogą być podejmowane środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4.
3.
Ogólne reguły wprowadzania w życie przepisów ust. 2 zostaną, jeżeli to konieczne, przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, bez uszczerbku dla reguł dotyczących zdrowia zwierząt, żeby nasienie, komórki jajowe i zarodki były w celach handlowych pobierane, poddawane obróbce i składowane w urzędowo zatwierdzonej stacji lub przez urzędowo zatwierdzony personel.
Artykuł 4
W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, Stały Komitet ds. Zootechniki, ustanowiony decyzją 77/505/EWG [3], podejmie działanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG [4].
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1991 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Królestwu Hiszpanii i Republice Portugalskiej przysługuje dodatkowy okres dwóch lat, w którym dostosują się one do przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 marca 1990 r.
w sprawie dopuszczenia do hodowli mieszańców świń hodowlanych
(90/119/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [1], w szczególności jej art. 8,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 88/661/EWG miała w szczególności na celu stopniową liberalizację wewnątrzwspólnotowego handlu mieszańcami świń hodowlanych; w tym celu konieczna jest dalsza harmonizacja w odniesieniu do dopuszczania takich zwierząt do celów hodowli;
przepisy dotyczące dopuszczania do hodowli dotyczą zarówno zwierząt, jak i ich nasienia, komórek jajowych i zarodków;
w tym kontekście niezbędne jest zapobieżenie, by do przepisów krajowych odnoszących się do dopuszczania mieszańców świń hodowlanych do hodowli, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, nie wprowadzano przepisów zakazujących lub ograniczających handel wewnątrzwspólnotowy tymi produktami, albo stwarzających przeszkody dla takiego handlu, zarówno gdy chodzi o rozpłód naturalny, sztucznej inseminacji, jak też pobierania komórek jajowych lub zarodków;
mieszańce świń hodowlanych płci męskiej i żeńskiej, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki nie powinny podlegać zakazom, ograniczeniom lub przeszkodom w związku z hodowlą;
postanowienie, zgodnie z którym nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami powinien zajmować się urzędowo zatwierdzony personel, może zapewnić gwarancje konieczne dla osiągnięcia pożądanego celu;
w świetle szczególnych warunków występujących obecnie w Hiszpanii i Portugalii w przypadku tych Państw Członkowskich konieczne jest przyznanie dłuższego okresu na wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowia zwierząt, nie obowiązywały żadne zakazy, ograniczenia ani utrudnienia w odniesieniu do:
- dopuszczania mieszańców świń hodowlanych płci żeńskiej do celów hodowli,
- dopuszczania mieszańców świń hodowlanych płci męskiej do rozpłodu naturalnego,
- dopuszczania do celów sztucznej inseminacji mieszańców świń hodowlanych płci męskiej, których linia została zbadana pod kątem monitorowania sprawności i oceny ich wartości genetycznej,
- wykorzystywania nasienia zwierząt określonych w tiret trzecim,
- dopuszczania, do celów urzędowego badania, mieszańców świń hodowlanych płci męskiej lub wykorzystywania nasienia takich świń w ramach ograniczeń ilościowych niezbędnych dla badań w celu monitorowania ich sprawności oraz oceny ich wartości genetycznej,
- wykorzystywania komórek jajowych i zarodków z mieszańców świń hodowlanych płci żeńskiej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, bez uszczerbku dla reguł dotyczących zdrowia zwierząt, żeby nasienie, komórki jajowe i zarodki były w celach handlowych pobierane, poddawane obróbce i składowane w urzędowo zatwierdzonej stacji lub przez urzędowo zatwierdzony personel.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1991 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Królestwu Hiszpanii i Republice Portugalskiej przysługuje dodatkowy okres dwóch lat, w którym dostosują się one do przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 marca 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 88/407/EWG ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt stosowane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego
(90/120/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt stosowane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając wniosek Komisji,
na mocy art. 21 wymienionej dyrektywy Państwa Członkowskie spełnią wymogi niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1990 r.;
właściwym jest, w związku z potrzebą uwzględnienia rozwoju sytuacji, wprowadzenie poprawek do Załącznika w celu skutecznego wprowadzenia w życie tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/407/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku B rozdział II, pkt 1:
a) w podpunkcie iii) dodaje się akapit w brzmieniu:
"jednakże do dnia 30 czerwca 1990 r. Państwa Członkowskie mogą pomijać wyniki badań nasienia, zakładając, że nasienie zostało poddane, z wynikiem ujemnym, testowi na obecność białych krwinek.
Państwa Członkowskie wybierające tę opcję, podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że nasienie lub zarodki nie zostaną wprowadzone do handlu wewnątrzwspólnotowego;";
b) podpunkt iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) test seroneutralizacji lub Elisa w kierunku IBR/IPV z ujemnym wynikiem.
Jednakże, od dnia 31 grudnia 1992 r.:
- nie jest konieczne przeprowadzanie testu u byków, które wcześniej zostały poddane takim testom i uzyskały wynik dodatni w teście serologicznym przeprowadzonym zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- szczepienie przeciwko tym chorobom może być dokonywane u seroujemnych byków albo jedną dawką żywej szczepionki temperaturozależnej podanej donosowo albo dwoma dawkami inaktywowanej szczepionki w odstępach czasu nie mniejszych niż trzy tygodnie i nie większych niż cztery tygodnie; szczepienie należy powtarzać kolejno w odstępach nie dłuższych niż sześć miesięcy.";
c) w podpunkcie v) dodaje się, co następuje:
"Jednakże byki, które nie są wykorzystywane do produkcji nasienia mogą być wyłączone z badań z użyciem przeciwciał lub testów z hodowaniem kultur bakteryjnych na zakażenie Campylobacter foetus, z zastrzeżeniem, że takie byki nie będą ponownie dopuszczone do produkcji nasienia dopóki nie zostaną poddane takim badaniom lub testom z użyciem kultur, w których uzyskają wynik ujemny".
2) W załączniku B rozdział II ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże, do dnia 31 grudnia 1992 r.:
- niniejsze przepisy nie mają zastosowania do serododatnich byków, które od czasu pierwszego szczepienia, zgodnie z niniejszą dyrektywą, w stacji unasieniania, w teście seroneutralizacji lub teście Elisa w kierunku IBR/IPV uzyskały wynik ujemny,
- serododatnie byki określone w art. 4 ust. 1 akapit drugi muszą być izolowane, ponieważ ich nasienie może być przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego, zgodnie z przepisami dotyczącymi handlu nasieniem byków na mocy w art. 4 ust. 1 akapit drugi, trzeci, czwarty i piąty."
3) W załączniku C:
a) w lit. b) ii) tiret pierwsze i drugie wyrazy: "przed przybyciem do stacji" skreśla się;
b) w ust. 3 ii) linia przedostania i ostatnia otrzymują brzmienie:
4) W załączniku D pkt IV zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 kwietnia 1990 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dwunasta dyrektywa Komisji
z dnia 20 lutego 1990 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(90/121/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/679/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dozwolone barwniki, substancje i środki konserwujące mogą być ostatecznie dozwolone, podczas gdy innych należy definitywnie zabronić lub dopuścić na następny określony termin;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy zabronić stosowania niektórych barwników, 11-α-hydroksypregno-4-en-3,20-dionu i jego estrów, hormonów, cyrkonu z wyjątkiem niektórych kompleksów, tyrotrycyny, antyandrogenów o strukturze sterydów, acetonitrylu i tetrahydrozoliny;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych stosowanie octanu ołowiu jako środka do barwienia włosów może być dozwolone w produktach kosmetycznych przy zastosowaniu określonych ograniczeń i wymogów, pod warunkiem że umieści się określone ostrzeżenia na etykietach w celu ochrony zdrowia publicznego;
stosowanie lak barwnika CI 17200 powinno być dozwolone;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych stosowanie 3-decyloksy-2-hydroksy-1-aminopropano-wodorochlorku jako środka konserwującego w produktach kosmetycznych oraz stosowanie rozpuszczalnika żółtego 98 jako barwnika w środkach do pielęgnacji paznokci dozwolone jest przy zastosowaniu pewnych ograniczeń i wymogów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II:
- w nr 39 skreśla się "z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku V",
- w nr 194 skreśla się "z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku V",
- w nr 289 "związki, z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku V" zastępuje się przez "związki, z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku III, nr 55 zgodnie z przedstawionymi warunkami",
- w nr 376 i 377 dodaje się "i ich sole",
- dodaje się substancje w brzmieniu:
"385.
11-α-hydroksypregno-4-en-3,20-dion i jego estry
386.
Barwnik CI 42640
387.
Barwnik CI 13065
388.
Barwnik CI 42535
389.
Barwnik CI 61554
390.
Antyandrogeny o strukturze sterydów
391.
Cyrkon i jego związki, z wyjątkiem kompleksów pod numerem odniesienia 50 w załączniku III (część I) oraz lak, soli i pigmentów barwników wymienionych pod numerem odniesienia 3 w załączniku IV (część I)
392.
Thirotrycyna
393.
Acetonitryl
394.
Tetrahydrozolina i jej sole"
2) W załączniku III część I, wyłącznie w wersji francuskiej, pod numerem odniesienia 1, kwas borowy:
3) W załączniku III część I dodaje się numer odniesienia 55:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
55 _BAR_ Octan ołowiu _BAR_ Tylko do barwienia włosów _BAR_ 0,6 % w przeliczeniu na ołów _BAR_ _BAR_ Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Unikać kontaktu z oczami.
Po użyciu umyć ręce.
Zawiera octan ołowiu.
Nie używać do barwienia rzęs, brwi oraz wąsów.
W przypadku podrażnienia przerwać stosowanie" _BAR_
4) W załączniku III część II
" 31.12.1989"
w kolumnie z nagłówkiem
"dozwolone do"
otrzymuje brzmienie
" 31.12.1990"
dla następujących numerów odniesienia:
2.
1,1,1-trójchloroetan (chloroform metylowy), i
4.
2,2-Ditiobis (pirydyino1-tlenek), produkt addycyjny z trójwodnym siarczanem magnezu.
5) W załączniku IV część I:
a) skreśla się numer wskaźnika barwnika 42640;
b) dla numerów wskaźnika barwnika 42045 i 44045 skreśla się znak "X" z kolumny 4 i dodaje w kolumnie 3;
c) skreśla się "Inne ograniczenia i wymogi" dla numerów wskaźnika barwnika 42045 i 44045;
d) dodaje się przypis dolny "3" dla numeru wskaźnika barwnika 17200;
6) W załączniku IV część II:
a) dodaje się barwniki w brzmieniu:
"Numer wskaźnika barwnika lub nazwa _BAR_ Kolor _BAR_ Obszar stosowania _BAR_ Inne ograniczenia i wymogi (2) _BAR_ Dozwolone do _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
rozpuszczalnik żółty 98 _BAR_ Żółty _BAR_ _BAR_ _BAR_ x _BAR_ _BAR_ Tylko w środkach –pielęgnacji paznokci, maksymalnie do 0,5 % w produkcie gotowym _BAR_ 31.12.1991 r." _BAR_
b) skreśla się numery wskaźnika barwnika 13065, 21110, 42045, 42535, 44045, 61554;
c) " 31.12.1989" w kolumnie z nagłówkiem "zezwolenie ważne do" otrzymuje brzmienie " 31.12.1990" w odniesieniu do numerów wskaźnika barwnika 26100 i 73900;
d) " 31.12.1990" w kolumnie z nagłówkiem "zezwolenie ważne do" otrzymuje brzmienie " 31.12.1991" w odniesieniu do numeru wskaźnika barwnika 74180;
7) W załączniku V skreśla się numery 1, 3, 6, 9;
8) a) W załączniku VI część II dodaje się numer 27:
a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
27 _BAR_ 3-Decyloksy-2-hydroksy-1-aminopropano-wodorotlenek (Decominol) (INN)) _BAR_ 0,5 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 31.12.1990 r. _BAR_
b) w załączniku VI część II
" 31.12.1989"
w kolumnie f otrzymuje brzmienie
" 31.12.1990"
dla następujących substancji:
2.
Chlorfenesin (INN),
4.
Alkilo (C12-C22)-trimetylo-amonowy bromek, chlorek (włączając bromek Cetrimonium)*,
6.
4,4-dimetylo-1, 3-oksazolidyna,
15.
Chlorek benzyloamoniowy (INN)*,
16.
Chlorek benzalkoniowy (INN), bromek i sacharynian*,
17.
1-[1,3-Bis(hydroksymetylo)2,5-dioksoimidazolidyno-1-yl]-1,3-bis mocznik (hydroksymetyl),
20 Heksamidyna (INN) i jej sole (łącznie z izotionianem i 4-hydroksybenzoesanem*),
21.
Benzylohemimetylal (1:1 mieszanina benzyloksymetanolu i (benzyloksymetoksy) metanolu).
Artykuł 2
1. Niezależnie od dat dopuszczenia, określonych w art. 1 pkt 4, 6 i 8, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że począwszy od dnia 1 stycznia 1991 r. w przypadku substancji wymienionych w art. 1 ust. 1 i począwszy od dnia 1 stycznia 1992 r. w przypadku substancji wymienionych w art. 1 ust. 3, 5, 6 i 8, ani producenci, ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać do obrotu produktów niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w art. 1 pkt 1 nie mogą być sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 31 grudnia 1991 r. i że produkty zawierające substancje wymienione w art. 2 pkt 3, 5, 6 i 8 nie mogą być sprzedawane lub przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1993 r., jeżeli nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 marca 1990 r.
ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie
(90/167/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: warunki, jakie pasze z zawartością substancji leczniczych powinny spełniać, w szczególności w odniesieniu do przygotowania, dostawy, stosowania i zadawania zwierzętom, mają znaczący wpływ na racjonalny rozwój utrzymania i na hodowlę zwierząt oraz produkcję wyrobów pochodzenia zwierzęcego;
utrzymywanie i hodowla zwierząt stanowi jeden z głównych elementów wspólnej polityki rolnej;
w celu ochrony zdrowia publicznego przed zagrożeniami spowodowanymi stosowaniem pasz z zawartością substancji leczniczych dla zwierząt przeznaczonych do produkcji oraz w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji w utrzymaniu i hodowli zwierząt hodowlanych, należy ustanowić warunki dotyczące przygotowania, wprowadzania na rynek i stosowania pasz z zawartością substancji leczniczych oraz warunki dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego tymi produktami;
należy uwzględnić zasady wspólnotowe dotyczące weterynaryjnych produktów leczniczych, w szczególności dyrektywę Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [4] oraz dyrektywę Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokółów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [5], zmienioną dyrektywą 87/20/EWG [6];
w odniesieniu do składników leczniczych, pasze z zawartością substancji leczniczych muszą spełniać wymogi stawiane weterynaryjnym produktom leczniczym; jednakże w produkcji pasz z zawartością substancji leczniczych podstawowym procesem jest mieszanie proste; dozwolone jest stosowanie jedynie wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych, zaś w odniesieniu do stosowania tych pasz z zawartością substancji leczniczych muszą być podane dokładne wskazówki; ponadto osoba odpowiedzialna za produkcję musi mieć do swojej dyspozycji odpowiedni personel oraz pomieszczenia, tak aby możliwe było spełnienie wymogów niniejszej dyrektywy;
za przeprowadzanie kontroli jakości produktów wprowadzonych na rynek odpowiada producent; jednakże jednostka produkcyjna powinna zostać poddana zadowalającej urzędowej kontroli;
do celów niniejszej dyrektywy należy stosować zasady dotyczące kontroli oraz środków ochronnych określone w dyrektywie 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7];
pasze z zawartością substancji leczniczych można dostarczać hodowcom bydła wyłącznie na receptę lekarza weterynarii, który wystawiając receptę, musi spełniać określone warunki,
aby kontrola była skuteczna, od osób zainteresowanych należy wymagać prowadzenia rejestru lub, w miarę potrzeby, przechowywania dokumentów przez określony czas;
do czasu całkowitego zharmonizowania zasad upoważniających do wprowadzania na rynek weterynaryjnych produktów leczniczych, należy utrzymać możliwość dokonywania krajowych odstępstw, w szczególności w odniesieniu do wytwarzania półproduktów lub niektórych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia, z zastrzeżeniem wykazu ustanowionego w art. 2 ust. 3 dyrektywy 81/851/EWG, warunki inne niż dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące przygotowanie, wprowadzanie na rynek i stosowanie pasz z zawartością substancji leczniczych we Wspólnocie.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na zasady wspólnotowe mające zastosowanie do dodatków do produktów spożywczych stosowanych w paszach, ani na przepisy krajowe przyjęte zgodnie z wymienionymi zasadami, w szczególności na te, które obowiązują w stosunku do dodatków do produktów spożywczych określonych w załączniku II do dyrektywy 70/524/EWG [8], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 89/583/EWG [9].
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się w miarę potrzeb definicje zawarte w art. 1 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG i art. 2 dyrektywy Rady 79/373EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/44/EWG [11].
Stosuje się również następujące definicje:
a) "dopuszczona wstępna mieszanka z zawartością substancji leczniczych": każda wstępna mieszanka do produkcji paszy z zawartością substancji leczniczych zgodnie z definicją w art. 1 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG, którą dopuszczono zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy;
b) "wprowadzanie na rynek": posiadanie na terytorium Wspólnoty w celu sprzedaży lub zbycia w jakiejkolwiek formie na rzecz strony trzeciej, odpłatnie lub nie, a także rzeczywista sprzedaż lub zbycie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nakazują, aby w odniesieniu do składników leczniczych pasze z zawartością substancji leczniczych mogły były produkowane wyłącznie z użyciem dopuszczonych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, z zastrzeżeniem spełniania przez nie wymogów art. 4 ust. 4 dyrektywy 81/851/EWG, Państwa Członkowskie mogą:
- z zastrzeżeniem wszelkich szczegółowych warunków ustanowionych przy dopuszczaniu, pozwalających na wprowadzenie na rynek dopuszczonych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych, dopuścić półprodukty, które wytwarza się z tego rodzaju wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych dopuszczonych zgodnie z art. 4 dyrektywy 81/851/EWG oraz z jednej lub więcej pasz i które przeznaczone są następnie do produkcji gotowych do użycia pasz z zawartością substancji leczniczych.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby półprodukty były wytwarzane wyłącznie przez przedsiębiorstwa zatwierdzone zgodnie z art. 4, i aby podlegały obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi,
- upoważnić lekarza weterynarii do wytwarzania na mocy warunków ustanowionych w art. 4 ust. 3 dyrektywy 81/851/EWG, na jego odpowiedzialność i na receptę, pasz z zawartością substancji leczniczych z kilku dopuszczonych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych, pod warunkiem, że nie występuje w nich żaden szczególny dopuszczony środek leczniczy w postaci mieszanki wstępnej przeznaczony do zwalczania chorób lub dla danego gatunku.
Do upływu terminu, do końca którego Państwa Członkowskie mają spełnić nowe zasady ustanowione w art. 4 ust. 3 dyrektywy 81/851/EWG, stosuje się zasady krajowe dotyczące powyższych warunków, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu.
2.
Produkty dopuszczone na mocy ust. 1 podlegają zasadom ustanowionym w art. 24—50 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że pasze z zawartością substancji leczniczych są wytwarzane wyłącznie zgodnie z warunkami określonymi poniżej:
a) producent dysponuje pomieszczeniami, wcześniej zatwierdzonymi przez właściwy organ krajowy, wyposażeniem technicznym oraz posiada odpowiednie i wystarczające możliwości przechowywania i nadzoru.
b) personel zakładu produkującego pasze z zawartością substancji leczniczych posiada odpowiednią wiedzę i kwalifikacje w dziedzinie technologii wytwarzania tych mieszanek;
c) producent odpowiedzialny jest za zapewnienie, że:
- stosuje się wyłącznie takie pasze lub ich mieszanki, które spełniają przepisy wspólnotowe dotyczące pasz,
- stosowana pasza w połączeniu z dopuszczoną wstępną mieszanką z zawartością substancji leczniczych tworzy jednorodną i stałą mieszankę,
- dopuszczona wstępna mieszanka z zawartością substancji leczniczych stosowana jest w procesie produkcji zgodnie z warunkami ustalonymi w czasie wydania zezwolenia na wprowadzenie na rynek, w szczególności, że:
i) nie zaistniała możliwość niepożądanych interakcji między weterynaryjnymi produktami leczniczymi, dodatkami i paszami;
ii) pasze z zawartością substancji leczniczych były przydatne do stosowania w przewidzianym terminie;
iii) pasza stosowana do produkcji paszy z zawartością substancji leczniczych nie zawiera tego samego antybiotyku, bądź tego samego kokcydiostatyku, co pasze stosowane jako substancja aktywna w wstępnej mieszance z zawartością substancji leczniczych;
- dzienna porcja produktu leczniczego zawarta jest w ilości paszy odpowiadającej co najmniej połowie dziennej porcji żywnościowej leczonych zwierząt lub, w przypadku zwierząt przeżuwających, odpowiadającej co najmniej połowie wymaganej dziennej porcji niemineralnej paszy uzupełniającej;
d) wykorzystywane w całym procesie produkcyjnym pomieszczenia oraz sprzęt, a także personel biorący udział w tym procesie muszą spełniać wymogi z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy określone przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego; proces produkcyjny powinien być zgodny z zasadami dobrej praktyki wytwarzania;
e) produkowane pasze z zawartością substancji leczniczych poddawane są regularnym kontrolom, w tym odpowiednim badaniom laboratoryjnym homogeniczności, przeprowadzanym przez zakłady produkcyjne, pod nadzorem i okresową kontrolą urzędowej jednostki w celu zagwarantowania, aby pasza z zawartością substancji leczniczych spełniała wymogi niniejszej dyrektywy, w szczególności pod względem homogeniczności, trwałości i zdolności do przechowywania;
f) producenci zobowiązani są do prowadzenia dziennych rejestrów rodzajów i ilości wykorzystanych, dopuszczonych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych oraz pasz z zawartością substancji leczniczych oraz rejestrów pasz z zawartością substancji leczniczych wyprodukowanych, znajdujących się magazynie lub zbytych, wraz z nazwiskami i adresami hodowców lub posiadaczy zwierząt, a w przypadku opisanym w art. 10 ust. 2, nazwiskiem i adresem upoważnionego dystrybutora oraz, w uzasadnionych przypadkach, nazwiskiem i adresem wystawiającego receptę lekarza weterynarii.
Rejestry, które powinny spełniać wymogi określone w art. 5 dyrektywy 81/851/EWG, muszą być przechowywane przez okres przynajmniej trzech lat od daty ostatniego wpisu i w razie kontroli muszą być udostępniane w dowolnym czasie właściwym organom;
g) mieszanki wstępne oraz pasze z zawartością substancji leczniczych należy przechowywać w odpowiednich, oddzielnych i zabezpieczonych pomieszczeniach lub hermetycznych pojemnikach, specjalnie zaprojektowanych do przechowywania tego rodzaju produktów.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i z zastrzeżeniem wszelkich dodatkowych odpowiednich gwarancji Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wytwarzanie pasz z zawartością substancji leczniczych w gospodarstwach, pod warunkiem przestrzegania wymogów wspomnianego ustępu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nakazują, aby wprowadzanie na rynek pasz z zawartością substancji leczniczych dokonywane było wyłącznie w opakowaniach lub pojemnikach zapieczętowanych w taki sposób, aby otwarcie opakowania powodowało uszkodzenie zamknięcia lub pieczęci w sposób uniemożliwiający ponowne użycie.
2.
W przypadku stosowania przy wprowadzaniu na rynek cystern samochodowych lub podobnych zbiorników, muszą one być oczyszczone przed każdym ponownym ich użyciem, w celu zapobiegnięcia późniejszym interakcjom lub skażeniom.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pasze z zawartością substancji leczniczych nie były wprowadzane do obrotu, o ile zostaną opatrzone etykietą zgodnie z obwiązującymi przepisami wspólnotowymi.
Ponadto na opakowaniach i pojemnikach określonych w art. 5 ust. 1 umieszcza się wyraźny napis: "Pasze z zawartością substancji leczniczych".
2.
W przypadku zastosowania cystern samochodowych lub podobnych zbiorników przy wprowadzaniu pasz z zawartością substancji leczniczych na rynek, wystarczy, aby informacja, określona w ust. 1 znajdowała się w towarzyszących dokumentach.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pasza z zawartością substancji leczniczych nie mogła być w posiadaniu, wprowadzana na rynek ani stosowana, chyba że została wyprodukowana zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Z zastrzeżeniem wymogów art. 4 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG, w odniesieniu do badań, którym mają być poddawane weterynaryjne produkty lecznicze, Państwa Członkowskie mogą jednakże do celów naukowych, przewidzieć odstępstwa od niniejszej dyrektywy, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej kontroli urzędowej.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pasze z zawartością substancji leczniczych nie były dostarczane hodowcom bydła ani posiadaczom zwierząt bez okazania recepty wystawionej przez zarejestrowanego lekarza weterynarii z zachowaniem następujących warunków:
a) recepta lekarza weterynarii wypisana jest na formularzu zawierającym nagłówki wskazane we wzorze w załączniku A; oryginał przeznaczony jest dla producenta lub, w uzasadnionych przypadkach, dystrybutora upoważnionego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się miejsce przeznaczenia pasz z zawartością substancji leczniczych;
b) właściwe organy krajowe określają liczbę kopii formularza recepty, osoby, które mają otrzymać kopię oraz czas przechowywania kopii i oryginału;
c) pasze z zawartością substancji leczniczych nie mogą być stosowane dla więcej niż jednej kuracji na podstawie jednej recepty.
Recepta lekarza weterynarii ważna jest jedynie przez okres ustanowiony przez właściwy organ krajowy, okres ten nie może jednak przekroczyć trzech miesięcy;
d) recepta wystawiona przez lekarza weterynarii może być stosowana wyłącznie dla zwierząt przez niego leczonych.
Lekarz weterynarii powinien w pierwszej kolejności upewnić się, że:
i) zastosowanie tego leku w stosunku do danego gatunku ma uzasadnienie weterynaryjne;
ii) podawanie środka leczniczego nie jest sprzeczne z przebiegiem wcześniejszego leczenia lub stosowania leku oraz że nie ma żadnych przeciwwskazań ani możliwości interakcji w przypadku stosowania kilku mieszanek wstępnych;
e) lekarz weterynarii:
i) przepisuje pasze z zawartością substancji leczniczych tylko w ilościach, które są niezbędne do celów prowadzenia leczenia, w dopuszczalnych granicach wyznaczonych przez organ krajowy przy wprowadzaniu wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych na rynek;
ii) upewnia się, że pasza z zawartością substancji leczniczych oraz pasza stosowana w danym momencie do karmienia leczonych zwierząt nie zawierają tego samego antybiotyku lub kokcydiostatyku, co substancje aktywne.
2.
Jednakże w przypadku produktów leczniczych przeciw robakom (środki czerwiopędne) Państwa Członkowskie mogą, do czasu przeprowadzenia analizy zagrożeń związanych ze stosowaniem tego rodzaju substancji zgodnie z dyrektywą 81/851/EWG, na okres pięciu lat od czasu przyjęcia niniejszej dyrektywy, odstąpić od obowiązku ustanowionego w ust. 1 niedostarczania pasz z zawartością substancji leczniczych uzyskanych z dopuszczonych wstępnych mieszanek z zawartością substancji leczniczych, jeżeli nie okazano recepty weterynaryjnej, pod warunkiem że:
- zastosowane wstępne mieszanki z zawartością substancji leczniczych nie zawierają substancji aktywnych należących do grup chemicznych używanych na ich terytorium, na podstawie recept lekarskich w lekach przeznaczonych dla ludzi,
- dopuszczone w ten sposób pasze z zawartością substancji leczniczych stosowane są w na ich terytorium tylko profilaktycznie i w dawkach niezbędnych dla osiągnięciu zakładanego celu.
Państwa Członkowskie ubiegające się o takie odstępstwo informują Komisję i inne Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, przed upływem terminu ustanowionego w art. 15 akapit pierwszy tiret pierwsze, określając w szczególności charakter produktów leczniczych oraz gatunek zwierząt, których to dotyczy.
Nie później niż sześć miesięcy przed upływem pięcioletniego okresu ustanowionego w akapicie pierwszym, Komisja przekazuje Radzie raport na temat ryzyka związanego ze stosowaniem tych grup substancji, a także może dołączyć wnioski, o których Rada decyduje kwalifikowaną większością głosów.
3.
W przypadku zadawania pasz z zawartością substancji leczniczych zwierzętom, których mięso, podroby i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, hodowca lub posiadacz tych zwierząt musi zapewnić, że leczone zwierzęta nie są poddawane ubojowi w celu oferowania do spożycia przez ludzi przed upływem okresu karencji oraz że wyroby uzyskane z leczonego zwierzęcia nie są zbywane z przeznaczeniem oferowania do spożycia przez ludzi, przed upływem takiego okresu.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, aby pasze z zawartością substancji leczniczych były wydawane bezpośrednio hodowcy lub posiadaczowi zwierząt wyłącznie przez producenta lub dystrybutora specjalnie upoważnionego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się miejsce przeznaczenia paszy.
Ponadto nie wolno wydawać pasz z zawartością substancji leczniczych przeznaczonych do leczenia zwierząt, których mięso, podroby lub produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, chyba że:
- ich ilość nie przekracza ilości zalecanej w leczeniu zgodnie z receptą lekarza weterynarii,
- nie zostaną wydane w ilościach przekraczających zapotrzebowanie miesięczne, z uwzględnieniem zastrzeżeń tiret pierwsze.
2.
Jednakże bez względu na ust. 1 Państwa Członkowskie mogą w szczególnych przypadkach upoważnić dystrybutorów zatwierdzonych specjalnie do tego celu, do wydawania, na podstawie recepty lekarza weterynarii, pasz z zawartością substancji leczniczych w małych ilościach, przyrządzonych, wstępnie opakowanych i gotowych do zastosowania, z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 2, zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że dystrybutorzy ci:
- spełniają te same warunki co producent w odniesieniu do prowadzenia rejestru oraz przechowywania, transportu i wydawania omawianych produktów,
- podlegają specjalnym kontrolom do celów nadzoru właściwego organu weterynaryjnego,
- mogą dostarczać wyłącznie pasze wstępnie opakowane lub paczkowane i gotowe do użycia przez posiadacza lub hodowcę zwierząt, na których opakowaniu lub pojemniku znajdują się wskazówki dotyczące użycia danej paszy z zawartością substancji leczniczych, w szczególności wskazanie okresu karencji.
3.
Przepisy akapitu 2 nie mają wpływu na zasady krajowe dotyczące ochrony prawa własności pasz z zawartością substancji leczniczych.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących zdrowia zwierząt, nie istniały żadne zakazy, ograniczenia ani przeszkody w handlu wewnątrzwspólnotowym dotyczące:
- pasz z zawartością substancji leczniczych, które zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 4, z użyciem dopuszczonych mieszanek wstępnych zawierających te same substancje aktywne co mieszanki wstępne dopuszczone przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia pasz, zgodnie z kryteriami dyrektywy 81/852/EWG oraz posiadają zbliżony do nich skład ilościowy i jakościowy,
- zwierząt, którym zadawano pasze z zawartością substancji leczniczych, z wyjątkiem tych wytworzonych stosownie do art. 3 ust. 1 akapit drugi, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badania zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [12] oraz dyrektywy Rady 88/299/EWG z dnia 17 maja 1998 r. w sprawie handlu zwierzętami leczonymi niektórymi substancjami o działaniu hormonalnym oraz ich mięsem, zgodnie z art. 7 dyrektywy 88/146/EWG [13].
2.
Gdy stosowanie przepisów ust. 1 staje się przedmiotem sporu, w szczególności w odniesieniu do uznania zbliżonych właściwości mieszanki wstępnej, zainteresowane Państwo Członkowskie lub Komisja mogą przedłożyć spór do oceny eksperta z listy biegłych Wspólnoty, którą Komisja sporządza na wniosek Państwa Członkowskiego.
Jeżeli dwa Państwa Członkowskie wcześniej osiągną w tej kwestii stosowne Porozumienie, są one związane opinią eksperta, zgodnie z legislacją wspólnotową.
3.
Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może wymagać, aby każda partia paszy z zawartością substancji leczniczych była zaopatrzona w świadectwo, zgodne ze wzorem z załącznika B, wydane przez właściwy organ.
Artykuł 11
1.
Środki ochronne przewidziane w dyrektywie 89/662/EWG obowiązują w handlu dopuszczonymi mieszankami wstępnymi lub paszami z zawartością substancji leczniczych.
2.
Zasady dotyczące kontroli weterynaryjnej oraz, w szczególności wymogów określonych w art. 5 ust. 2 i art. 20 dyrektywy 89/662/EWG obowiązują w handlu dopuszczonymi mieszankami wstępnymi lub paszami z zawartością substancji leczniczych w zakresie, w jakim podlegają one kontroli weterynaryjnej.
Artykuł 12
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów w sprawie wniosków Komisji, przyjmuje wszelkie zmiany i poprawki, do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby ich właściwe organy:
i) poprzez pobieranie próbek kontrolowały na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania do obrotu produktów określonych w niniejszej dyrektywie, że przepisy niniejszej dyrektywy są przestrzegane;
ii) w szczególności, poprzez pobieranie próbek kontrolowały w gospodarstwach rolnych i ubojniach, czy pasze z zawartością substancji leczniczych są stosowane z zachowaniem warunków stosowania oraz czy zostały zachowane okresy karencji.
Artykuł 14
Do czasu wejścia w życie środków wspólnotowych dotyczących przywozu pasz z zawartością substancji leczniczych z państw trzecich, Państwa Członkowskie stosują środki przywozowe odpowiadające co najmniej przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
- wymogów art. 11 ust. 2 w odniesieniu do terminu, w którym powinny one spełnić zasady wspólnotowe dotyczące ochrony pasz przed czynnikami patogennymi, w każdym przypadku najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.,
- pozostałych przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1991 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 4 kwietnia 1990 r.
zmieniająca drugą dyrektywę 82/434/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(90/207/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: druga dyrektywa Rady 82/434/EWG z dnia 14 maja 1982 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych [1] ustanawia wspólne metody analizy w celu identyfikacji i oznaczenia wolnego formaldehydu;
najnowsze dane naukowo-techniczne spowodowały, że konieczna stała się zmiana tej metody analizy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Rozdział I
Dyrektywa Rady
z dnia 23 kwietnia 1990 r.
w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
(90/219/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie Traktatu, działania Wspólnoty dotyczące środowiska naturalnego opierają się o zasadę działania zapobiegawczego i mają na celu zachowanie, ochronę i poprawę stanu środowiska naturalnego oraz ochronę zdrowia ludzkiego;
rezolucja Rady z dnia 19 października 1987 r. [4], dotycząca czwartego programu działania w dziedzinie ochrony środowiska Wspólnot Europejskich stwierdza, że środki dotyczące oceny i najlepszego stosowania biotechnologii w odniesieniu do środowiska naturalnego, stanowią priorytetowy obszar, na których skupia się wspólnotowe działanie;
rozwój biotechnologii może przyczynić się do rozwoju gospodarczego Państw Członkowskich; następstwem tego jest wykorzystywanie mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych w działaniach różnego rodzaju i o różnej skali;
ograniczone wykorzystywanie genetycznie zmodyfikowanych mikroorganizmów, powinno być dokonywane w taki sposób, aby ich możliwy niekorzystny wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne był jak najmniejszy, a zapobieganie awariom i ograniczanie ilości odpadów były przedmiotem należytej uwagi;
mikroorganizmy uwolnione, w trakcie ich wykorzystywania, do środowiska w jednym Państwie Członkowskim mogą się rozmnażać i rozprzestrzeniać poza granice, a tym samym przenosić niekorzystne działanie na teren innych Państw Członkowskich;
w celu bezpiecznego stosowania rozwoju biotechnologii na obszarze całej Wspólnoty niezbędne jest ustanowienie wspólnych środków zmierzających do oceny i zmniejszania potencjalnych zagrożeń, jakie stwarza wykorzystywanie mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz określenie właściwych warunków ich wykorzystywania;
dokładny rodzaj i skala zagrożeń związanych z wykorzystywaniem mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych nie są jeszcze w pełni poznane i w związku z tym muszą być oceniane indywidualnie w każdym przypadku; aby ocenić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego potrzebne jest określenie wymogów tej oceny;
mikroorganizmy zmodyfikowane genetycznie powinny być klasyfikowane w zależności od zagrożeń jakie stwarzają; należy zapewnić kryteria w tym zakresie; szczególną uwagę należy zwrócić na działania wykorzystujące bardziej niebezpieczne mikroorganizmy zmodyfikowane genetycznie;
na różnych etapach wykorzystywania mikroorganizmów powinny być podjęte odpowiednie działania ograniczające ich emisję i zapobiegające awariom;
każda osoba, przed podjęciem po raz pierwszy, w ramach szczególnej instalacji, działalności związanej z ograniczonym stosowaniem mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie powinna przesłać powiadomienie do właściwych władz, aby mogły upewnić się, czy przygotowana instalacja jest odpowiednia do prowadzenia działalności w sposób nie stwarzający zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego;
niezbędne jest także ustalenie odpowiednich procedur powiadamiania o poszczególnych przypadkach szczególnych działań obejmujących ograniczone stosowanie mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz uwzględnienie związanego z tym zagrożenia;
w przypadku działalności związanych z dużym zagrożeniem należy uzyskać zgodę właściwych władz;
można uznać za właściwe przeprowadzenie społecznej konsultacji w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie;
należy określić plany postępowania na wypadek awarii, by skutecznie działać w razie wystąpienia awarii;
należy podjąć odpowiednie środki mające na celu poinformowanie każdej osoby, która mogłaby zostać poszkodowana wskutek awarii, o wszystkich kwestiach związanych z bezpieczeństwem;
w przypadku gdy dochodzi do awarii, użytkownik powinien niezwłocznie poinformować odpowiednie władze i przekazać im informacje niezbędne do dokonania oceny skutków awarii i do podjęcia odpowiednich działań;
właściwe jest, aby Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, ustaliła procedurę wymiany informacji w sprawie awarii i aby prowadziła rejestr takich awarii;
ograniczone stosowanie mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, na terenie całej Wspólnoty, powinno być monitorowane i w tym celu Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji określone informacje;
należy powołać komitet wspomagający Komisję w kwestiach związanych z wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy i jej dostosowaniem do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne środki dotyczące ograniczonego stosowania mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "mikroorganizm" oznacza każdą jednostkę mikrobiologiczną, komórkową lub bezkomórkową, zdolną do replikacji lub do przenoszenia materiału genetycznego;
b) "mikroorganizm zmodyfikowany genetycznie" oznacza mikroorganizm, w którym materiał genetyczny został zmieniony w sposób nie zachodzący w warunkach naturalnych wskutek krzyżowania i/lub naturalnej rekombinacji.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
i) modyfikacja genetyczna zachodzi przy stosowaniu co najmniej technik wymienionych w załączniku I A część 1;
ii) techniki wymienione w załączniku I A część 2, nie są uważane za powodujące modyfikację genetyczną;
c) "ograniczone stosowanie" oznacza wszelkie działania polegające na modyfikacji genetycznej mikroorganizmów oraz działania, w trakcie których takie mikroorganizmy genetycznie modyfikowane są hodowane, składowane, wykorzystywane, transportowane, niszczone lub usuwane i podczas których stosowane są bariery fizyczne lub połączenie barier fizycznych z barierami chemicznymi i/lub biologicznymi w celu ograniczenia kontaktu mikroorganizmów z ludnością i środowiskiem;
d) "działania typu A" oznaczają wszelkie działania związane z edukacją, pracami badawczo — rozwojowymi lub z działalnością nieprzemysłową i niehandlową, prowadzoną na małą skalę (np. hodowla o objętości nie większej niż 10 litrów);
e) "działania typu B" oznaczają wszelkie działania inne niż działania typu A;
f) "awaria" oznacza każde znaczące i nie zamierzone uwolnienie mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, w trakcie ich zamkniętego użycia, które mogłoby stanowić natychmiastowe lub późniejsze zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego;
g) "użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za ograniczone stosowanie genetycznie modyfikowanych organizmów;
h) "powiadomienie" oznacza przedstawienie właściwym władzom Państwa Członkowskiego dokumentów zawierających wymagane informacje.
Artykuł 3
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się w przypadkach, gdy modyfikacja genetyczna zostaje osiągnięta z stosowaniem technik wymienionych w załączniku I B.
Artykuł 4
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, mikroorganizmy genetycznie zmodyfikowane należy klasyfikować następująco:
Grupa I : spełniające kryteria określone w załączniku II;
Grupa II : inne niż w grupie I.
2.
Dla działań typu A, przy klasyfikacji danego, mikroorganizmu genetycznie zmodyfikowanego, niektórych kryteriów załącznika II nie stosuje się.
W takim przypadku klasyfikacja ma charakter tymczasowy, a właściwe władze zapewniają, aby stosowane były odpowiednie kryteria, na ile to możliwe, w celu osiągnięcia ich równoważności.
3.
Komisja ustala, zgodnie z art. 21, wytyczne klasyfikacji obowiązujące do czasu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Artykułow 7-12 nie stosuje się do transportu drogowego, kolejowego, żeglugi śródlądowej, transportu morskiego lub lotniczego mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do składowania, transportu, niszczenia, unieszkodliwiania lub usuwania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, które zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, obejmującym szczególną ocenę zagrożeń podobną do przewidzianej w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie wszelkich właściwych środków mających na celu uniknięcie szkodliwych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, jakie mogłyby wyniknąć z ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie.
2.
W tym celu użytkownik zobowiązany jest do dokonania wcześniejszej oceny zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, jakie może spowodować ograniczone stosowanie.
3.
Dokonując takiej oceny, użytkownik w szczególności zwraca uwagę na parametry wymienione w załączniku III, o ile dotyczą wszystkich mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, które ma zamiar wykorzystywać.
4.
Użytkownik prowadzi zapis takich ocen i udostępnia go właściwym władzom w formie zestawienia, jako część zgłoszenia sporządzanego na mocy art. 8, 9 i 10 lub na życzenie tego organu.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych z grupy I stosuje się zasady dobrej praktyki mikrobiologicznej oraz następujące zasady dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy:
i) zachowanie stopnia narażenia miejsca pracy i środowiska na wszelkie czynniki fizyczne, chemiczne i biologiczne na najniższym, możliwym do osiągnięcia, poziomie;
ii) stosowanie technicznych środków ograniczania oraz dodatkowo, w razie potrzeby, odpowiedniej odzieży ochronnej i sprzętu dla personelu;
iii) właściwe sprawdzanie i obsługa technicznych środków kontroli i stosowanego sprzętu;
iv) przeprowadzanie, w razie potrzeby, badań na obecność żywych organizmów związanych z procesem, poza fizycznymi barierami pierwszego rzędu ograniczającymi rozprzestrzenianie;
v) zapewnienie szkolenia personelu;
vi) utworzenie wymaganych komitetów lub podkomitetów ds. bezpieczeństwa biologicznego;
vii) ustalenie i wprowadzenie w życie lokalnych kodeksów postępowania, mające na celu bezpieczeństwo personelu.
2.
Ponadto, tam gdzie to właściwe, przy ograniczonym stosowaniu mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie z grupy II, oprócz powyższych zasad, należy stosować środki ograniczające rozprzestrzenianie, określone w załączniku IV, tak, aby zapewnić możliwie największe bezpieczeństwo.
3.
Użytkownik powinien okresowo przeprowadzać przegląd środków ograniczających rozprzestrzenianie, mający na celu uwzględnienie nowych informacji naukowych i technicznych odnoszących się do likwidowania zagrożeń oraz przerabiania i unieszkodliwienia odpadów.
Artykuł 8
Jeżeli określona instalacja ma być wykorzystana po raz pierwszy do działalności obejmującej ograniczone stosowanie mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, użytkownik zobowiązany jest do przedłożenia właściwym władzom, przed rozpoczęciem takiego stosowania, powiadomienia zawierającego przynajmniej informacje wymienione w załączniku V A.
W przypadku użycia po raz pierwszy mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie odpowiednio z grupy I i grupy II, należy przedłożyć osobne powiadomienie.
Artykuł 9
1.
Użytkownicy mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, zaklasyfikowanych do grupy I, wykonujący działania typu A, zobowiązani są do prowadzenia zapisów dotyczących przeprowadzonych prac i udostępniania ich właściwym władzom na wniosek.
2.
Użytkownicy mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie zaklasyfikowanych do grupy I, wykonujący działania typu B, zobowiązani są, przed rozpoczęciem ograniczonego stosowania, do przedłożenia właściwym władzom powiadomienia zawierającego informacje wymienione w załączniku V B.
Artykuł 10
1.
Użytkownicy mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych zaklasyfikowanych do grupy II, wykonujący działania typu A, są zobowiązani, przed rozpoczęciem zamkniętego użycia, do przedłożenia właściwym władzom powiadomienia zawierającego informacje wymienione w załączniku V C.
2.
Użytkownicy mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie zaklasyfikowanych do grupy II, wykonujący działania typu B, zobowiązani są, przed rozpoczęciem rozpoczęciem ograniczonego stosowania, do przedłożenia właściwym władzom powiadomienia obejmującego informacje dotyczące:
- mikroorganizmu/-ów zmodyfikowanego genetycznie,
- personelu i jego przeszkolenia,
- instalacji,
- gospodarowania odpadami,
- zapobiegania awariom i planów postępowania na wypadek awarii,
- oceny zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego określonej w art. 6,
której dane szczegółowe znajdują się w załączniku V D.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają władzę lub odpowiednie władze do wprowadzania w życie przyjętych przez nie środków związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy oraz do przyjmowania i zatwierdzania powiadomień, określonych w art. 8, art. 9 ust. 2 i art. 10.
2.
Właściwe władze sprawdzają zgodność powiadomień z wymaganiami niniejszej dyrektywy, ścisłość i kompletność podanych informacji, poprawność klasyfikacji oraz, tam gdzie to właściwe, sposób postępowania z odpadami i stosowanie środków bezpieczeństwa oraz przewidziane działania na wypadek awarii.
3.
W razie potrzeby właściwe władze mogą:
a) zwrócić się do użytkownika o dostarczenie dalszych informacji lub o zmianę warunków zamierzonego zamkniętego użycia; w takim przypadku zamierzone zamknięte użycie nie może być rozpoczęte do czasu, aż właściwe władze wyrażą na nie zgodę na podstawie otrzymanych dalszych informacji lub w wyniku zmiany warunków zamkniętego użycia;
b) ograniczyć czas dozwolonego zamkniętego użycia lub uzależnić je od spełnienia pewnych szczególnych warunków.
4.
W przypadku użycia instalacji po raz pierwszy określonego w art. 8:
- jeżeli działalność obejmuje mikroorganizmy genetycznie zmodyfikowane z grupy I, zamknięte użycie może nastąpić, przy braku jakichkolwiek przeciwwskazań ze strony właściwych władz, po 90 dniach od daty przedłożenia powiadomienia lub wcześniej, za zgodą właściwych władz,
- jeżeli użycie obejmuje mikroorganizmy genetycznie zmodyfikowane z grupy II, zamknięte użycie nie może nastąpić bez zgody właściwych władz; właściwe władze informują o swojej decyzji na piśmie najpóźniej w 90 dni po przedłożeniu powiadomienia.
5. a) Działania objęte obowiązkiem powiadomienia na mocy art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1, przy braku jakichkolwiek przeciwwskazań ze strony właściwego organu władzy, mogą być podjęte po 60 dniach od daty przedłożenia powiadomienia lub wcześniej, za zgodą właściwych władz.
b) Działania objęte obowiązkiem powiadomienia na podstawie art. 10 ust. 2 nie mogą być podjęte bez zgody właściwych władz; właściwe władze informują o swojej decyzji na piśmie najpóźniej w 90 dni po przedłożeniu powiadomienia.
6.
Do celów obliczania okresów czasu, określonych w ust. 4 i 5, wszystkie okresy, kiedy właściwe władze:
- oczekują na dalsze informacje, których zażądały od dokonującego powiadomienie zgodnie z ust. 3 lit. a), lub
- przeprowadzają badanie opinii publicznej lub konsultacje zgodnie z art. 13.
Artykuł 12
1.
Jeżeli użytkownik uzyska jakąkolwiek istotną, nową informację lub dokonuje on zmiany w zamkniętym użyciu, która mogłaby znacząco wpłynąć na powodowane zagrożenia lub gdy zmieniona zostaje kategoria wykorzystywanego mikroorganizmu zmodyfikowanego genetycznie, użytkownik zobowiązany jest do poinformowania o tym właściwych władz tak szybko, jak to możliwe, i do zmiany powiadomienia na mocy art. 8-10.
2.
Jeżeli właściwe władze w późniejszym okresie uzyskają informacje, które mogłyby znacząco wpłynąć na zagrożenia powodowane przez zamknięte użycie, mogą zażądać od użytkownika zmiany warunków, zawieszenia albo przerwania takiego stosowania.
Artykuł 13
Państwo Członkowskie może postanowić, jeżeli uzna to za stosowne, że wszelkie aspekty ograniczonego stosowania będą konsultowane ze społeczeństwem lub zainteresowanymi grupami.
Artykuł 14
Właściwe władze zapewniają, aby w miarę potrzeb, przed rozpoczęciem działań:
a) opracowany został plan postępowania awaryjnego, mający na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego poza instalacją i że służby ratownicze świadome są zagrożeń i zostały o nich poinformowane na piśmie;
b) informacje dotyczące środków bezpieczeństwa oraz właściwego zachowania w razie awarii zostały udostępnione, w odpowiedni sposób i bez żądania, wszystkim osobom, które mogą być objęte skutkami awarii; informacje powinny być powtarzane i uzupełniane w określonych odstępach czasu; powinny one być również publicznie dostępne.
Zainteresowane Państwa Członkowskie udostępniają równocześnie innym zainteresowanym Państwom Członkowskim, jako podstawę do wszelkich potrzebnych konsultacji w ramach ich dwustronnych stosunków, te same informacje, które udostępniane są ich własnym obywatelom.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że w razie awarii użytkownik zobowiązany jest do natychmiastowego poinformowania o awarii właściwych władz określonych w art. 11 i dostarczenia następujących informacji:
- o okolicznościach awarii,
- o rodzaju i ilości uwolnionych mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, oraz
- wszelkich informacji niezbędnych do oceny wpływu awarii na zdrowie ludzkie oraz na środowisko naturalne,
- o podjętych na tej podstawie środkach postępowania awaryjnego.
2.
Jeżeli informacja jest przekazana na mocy ust. 1 Państwa Członkowskie zobowiązane są do:
- zapewnienia, aby podjęte zostały wszelkie potrzebne działania natychmiastowe, średnio- oraz długofalowe oraz do natychmiastowego zaalarmowania każdego Państwa Członkowskiego, które mogłoby zostać objęte skutkami awarii;
- zbierania, w miarę możliwości, informacji potrzebnych do pełnej analizy awarii i, tam gdzie to właściwe, ustalenie zaleceń mających na celu uniknięcie podobnych awarii w przyszłości i ograniczenie ich ewentualnych skutków.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są do:
a) przeprowadzania konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi, które mogłyby zostać objęte skutkami awarii, dotyczących opracowywania i wprowadzania planów postępowania na wypadek awarii;
b) poinformowania Komisji tak szybko, jak to możliwe, o każdej awarii, jaka miała miejsce w zakresie zastosowania niniej szej dyrektywy, z podaniem szczegółów dotyczących okoliczności awarii, o rodzaju i ilości uwolnionych mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, zastosowanych działaniach i ich skuteczności oraz do przekazania analizy awarii z zaleceniami dotyczącymi ograniczenia jej skutków i uniknięcia podobnych awarii w przyszłości.
2.
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, określa procedurę wymiany informacji na mocy ust. 1.
Zaprowadzi ona także i będzie prowadzić, dostępny Państwom Członkowskim, rejestr awarii w ramach zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, które miały miejsce, łącznie z analizą przyczyn awarii, omówieniem uzyskanych doświadczeń oraz działań podjętych w celu uniknięcia podobnych awarii w przyszłości.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie zapewniają zorganizowanie kontroli i innych środków nadzoru przez właściwe władze mających na celu zapewnienie zgodności postępowania użytkowników z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, pod koniec każdego roku, skrócone sprawozdanie z działalności związanych z zamkniętym użyciem mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie zgłaszanych na mocy art. 10 ust. 2, obejmującego opis mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych, przewidziane ich stosowanie i zagrożenia wynikające z tego stosowania.
2.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie podsumowujące doświadczenia związane ze stosowaniem niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 września 1992 r.
3.
Co trzy lata Komisja opublikuje zbiorczą informację na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2, poczynając od 1993 r.
4.
Komisja może opublikować ogólne dane statystyczne dotyczące wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy oraz kwestii z nią związanych, jeżeli dane takie nie zawierają informacji mogącej zaszkodzić użytkownikowi ze względu na jego konkurencyjną pozycję.
Artykuł 19
1.
Komisja i właściwe władze nie będą wyjawiać stronom trzecim żadnych poufnych informacji, dostarczonych w powiadomieniu lub przekazanych w jakikolwiek inny sposób na podstawie niniejszej dyrektywy, i chronią prawa własności intelektualnej dotyczące otrzymanych danych.
2.
Powiadamiający może wskazać informacje zawarte w powiadomieniach przedłożonych zgodnie z niniejszą dyrektywą, których ujawnienie mogłoby zaszkodzić jego pozycji konkurencyjnej i które powinny być traktowane jako poufne.
W takich przypadkach konieczne jest przedłożenie możliwego do zweryfikowania uzasadnienia.
3.
Właściwe władze podejmują decyzję, które informacje będą traktowane jako poufne, po konsultacji z powiadamiającym, i informuje go o swojej decyzji.
4.
W żadnym przypadku poniższe informacje, dostarczone zgodnie z art. 8, 9 lub 10, nie mogą być traktowane jako poufne:
- opis mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, nazwa i siedziba powiadamiającego, cel zamkniętego użycia oraz miejsce użycia,
- metody oraz plany monitorowania mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych i działań ratowniczych,
- ocena możliwych do przewidzenia skutków, szczególnie jakichkolwiek skutków chorobotwórczych i/lub niszczących środowisko.
5.
Jeżeli z jakichkolwiek powiadamiający wycofa powiadomienie, właściwe władze muszą przestrzegać poufności dostarczonych informacji.
Artykuł 20
Niezbędne zmiany mające na celu dostosowanie do postępu technicznego załączników II–V są podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
Artykuł 21
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków do podjęcia.
Komitet wyraża opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustanowić przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Decyzje, które mają być przyjęte przez Radę zgodnie z propozycją Komisji, podejmowane są większością głosów, określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich zasiadających w komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub też nie zostanie wyrażona żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie w sprawie środków, jakie mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada, po upływie trzech miesięcy od daty przekazania jej sprawy, nie podejmie żadnych czynności, to przewidziane środki przyjmuje Komisja, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada zadecydowała o odrzuceniu wymienionych środków zwykłą większością głosów.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w dniu 23 października 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzecia Dyrektywa Rady
z dnia 14 maja 1990 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych
(90/232/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywą 72/166/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 84/5/EWG [5], Rada uchwaliła przepisy w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody, powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych;
artykuł 3 dyrektywy 72/166/EWG nakazuje każdemu Państwu Członkowskiemu podjęcie wszelkich właściwych środków, aby zapewnić, że odpowiedzialność cywilna za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych mających stałe miejsce postoju na jego terytorium jest objęta ubezpieczeniem; zakres odpowiedzialności objętej ubezpieczeniem i warunki objęcia ubezpieczeniem powinny być ustalone na podstawie tych środków;
dyrektywa 84/5/EWG, zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, znacznie zmniejszyła różnice między poziomem i treścią obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w Państwach Członkowskich; jednakże istotne różnice nadal występują w zakresie tej ochrony ubezpieczeniowej;
poszkodowanym w wypadkach pojazdów mechanicznych należy zagwarantować porównywalne traktowanie, bez względu na to, gdzie na obszarze Wspólnoty wypadek miał miejsce;
w szczególności istnieją luki w obowiązkowym ubezpieczeniu pasażerów pojazdów mechanicznych w niektórych Państwach Członkowskich; aby chronić tę szczególnie zagrożoną grupę potencjalnych poszkodowanych, powinno się wypełnić te luki;
wszelkie wątpliwości dotyczące zastosowania art. 3 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 72/166/EWG powinny zostać usunięte; wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych muszą obejmować całe terytorium Wspólnoty;
w interesie ubezpieczonego każda polisa ubezpieczeniowa powinna ponadto gwarantować w każdym Państwie Członkowskim, za tę samą składkę, ochronę wymaganą przez prawo tego Państwa lub ochronę wymaganą przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa;
artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG nakazuje każdemu Państwu Członkowskiemu utworzenie lub upoważnienie jednostki, której zadaniem będzie wypłacanie odszkodowań osobom poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez pojazd nieubezpieczony lub niezidentyfikowany; jednakże wspomniany przepis nie narusza prawa Państwa Członkowskiego do traktowania odszkodowania wypłaconego przez tę jednostkę jako odszkodowania pomocniczego lub niepomocniczego;
jednakże w razie wypadku, spowodowanego przez nieubezpieczony pojazd, wymaga się od poszkodowanego w niektórych Państwach Członkowskich udowodnienia, zanim wystąpi z roszczeniem do wspomnianej jednostki, że strona odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego wypłacenia; jednostka ta ma lepszą niż poszkodowany pozycję do wytoczenia sprawy stronie odpowiedzialnej; dlatego powinno się zapobiec możliwości stawiania przez wspomnianą jednostkę poszkodowanemu wymogu wykazania, w celu uzyskania odszkodowania, że strona odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego wypłacenia;
w przypadku sporu między jednostką, o której mowa powyżej i ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej dotyczącego ustalenia, który z nich powinien wypłacić odszkodowanie osobie poszkodowanej w wypadku, Państwa Członkowskie, aby zapobiec zwłoce w wypłaceniu odszkodowania poszkodowanemu, powinny zapewnić wyznaczenie jednej z tych stron jako odpowiedzialnej w pierwszej kolejności za wypłacenie odszkodowania w czasie oczekiwania na rozstrzygnięciem sporu;
osoby poszkodowane w wypadkach samochodowych mają czasem trudności w ustaleniu nazwy zakładu ubezpieczeń, ubezpieczającego odpowiedzialność wynikającą z użytkowania pojazdu mechanicznego, uczestniczącego w wypadku; w interesie tych poszkodowanych Państwa Członkowskie powinny podjąć środki niezbędne do zapewnienia szybkiego udostępniania takich informacji;
dwie poprzednie dyrektywy w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny, z uwagi na wszystkie powyższe względy, być uzupełnione w jednolity sposób;
takie uzupełnienie, prowadzące do lepszej ochrony ubezpieczonych oraz osób poszkodowanych w wypadkach, spowoduje dalsze ułatwienia w przekraczaniu wewnętrznych granic Wspólnoty, a zatem również w ustanowieniu i funkcjonowaniu rynku wewnętrznego; w związku z tym podstawę powinien stanowić wysoki poziom ochrony konsumentów;
zgodnie z art. 8c Traktatu, należy wziąć pod uwagę zakres wysiłku, którego muszą dokonać niektóre gospodarki przedstawiające różne stopnie rozwoju; z tego powodu dla niektórych Państw Członkowskich należy ustalić tymczasowe rozwiązania, tak aby niektóre przepisy dyrektywy mogły być wprowadzane stopniowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 84/5/EWG, ubezpieczenie, określone w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG, obejmuje odpowiedzialność z tytułu uszkodzenia ciała wszystkich pasażerów, innych niż kierowca, wynikającą z ruchu pojazdu.
Do celów niniejszej dyrektywy znaczenie pojęcia "pojazd" uznaje się za zgodne z definicją, zawartą w art. 1 dyrektywy 72/166/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, aby wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych:
- obejmowały ochroną za tę samą składkę całe terytorium Wspólnoty, oraz
- gwarantowały, za tę samą składkę, w każdym Państwie Członkowskim, ochronę wymaganą przez prawo tego Państwa lub ochronę wymaganą przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa.
Artykuł 3
W art. 1 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy Rady 84/5/EWG dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie nie mogą zezwolić temu organowi na uzależnienie wypłaty odszkodowania od wykazania przez poszkodowanego w jakikolwiek sposób, że osoba ta jest niezdolna do zapłaty odszkodowania lub odmawia jego wypłacenia." .
Artykuł 4
W przypadku sporu między organem, określonym w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG i ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej, dotyczącego ustalenia, który z nich musi wypłacić odszkodowanie osobie poszkodowanej, Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu wyznaczenia jednej z tych stron jako odpowiedzialnej w pierwszej kolejności za niezwłoczne wypłacenie odszkodowania osobie poszkodowanej.
Jeżeli jest ostatecznie ustalone, że druga strona powinna zapłacić całość lub część odszkodowania, strona ta odpowiednio zwróci należność stronie, która dokonała wypłaty.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do zapewnienia, aby osoby uczestniczące w wypadku drogowym były w stanie szybko zidentyfikować zakład ubezpieczeń udzielający ochrony w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności wynikającej z ruchu pojazdu mechanicznego, uczestniczącego w wypadku.
2.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1995 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania ust. 1 niniejszego artykułu.
W miarę potrzeby Komisja przedłoży Radzie stosowne wnioski.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później, niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Na zasadzie wyjątku od ust. 1:
- Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska muszą zapewnić wykonanie art. 1 i 2 do dnia 31 grudnia 1995 r.,
- Irlandia musi do dnia 31 grudnia 1998 r. zapewnić wykonanie art. 1 w odniesieniu do pasażerów (jadących na tylnym siodełku) motocykli oraz do dnia 31 grudnia 1995 r. zapewnić wykonanie art. 1 w odniesieniu do innych pojazdów oraz zapewnić wykonanie art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 maja 1990 r.
w sprawie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników (czwarta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(90/269/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: art. 188a Traktatu stanowi, aby Rada przyjęła, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania dotyczące poprawy warunków pracy, szczególnie środowiska pracy, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników;
stosownie do uprzednio wymienionego artykułu, dyrektywy te muszą unikać narzucania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń hamujących tworzenie małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji w sprawie programu dotyczącego ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w pracy [4] przewiduje przystosowanie dyrektyw w celu zapewnienia zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracowników w miejscu pracy;
w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w pracy [5] Rada uwzględniła intencję Komisji o przedłożenie jej w najbliższej przyszłości dyrektywy dotyczącej ochrony przed zagrożeniami powodowanymi ręcznym przemieszczaniem ciężkich ładunków;
zgodność z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi w celu zagwarantowania lepszych warunków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy jest istotna dla zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa pracowników;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy [6]; dlatego przepisy wymienionej dyrektywy mają pełne zastosowanie w zakresie ręcznego przemieszczania ciężarów, o ile występujące tam zagrożenia, zwłaszcza urazy kręgosłupa u pracowników, nie przesądzają o konieczności wprowadzenia bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów, wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie;
niniejsza dyrektywa jest praktycznym wkładem w kierunku osiągnięcia postępu w zakresie ochrony socjalnej w wymiarze rynku światowego;
stosownie do decyzji 74/325/EWG [7] Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy powinien uzgodnić z Komisją zredagowanie propozycji w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest czwartą szczegółową dyrektywą w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa przy ręcznym przemieszczaniu ciężarów w przypadku wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa u pracowników.
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG winny być stosowane w całym zakresie wyszczególnionym w ust. 1, nie wyłączając bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicja
Da celów niniejszej dyrektywy "ręczne przemieszczanie ciężarów" oznacza każdy rodzaj transportowania lub podtrzymywania ciężarów, przez jednegolubwięcej pracowników, włączając w to podnoszenie, układanie, pchanie, ciągnięcie, przenoszenie lub przesuwanie ciężaru, który z powodu swojej charakterystyki albo z powodu niesprzyjających warunków ergonomicznych powoduje zagrożenie, zwłaszcza możliwość wystąpienia urazów kręgosłupa u pracowników.
CZĘŚĆ II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 3
Przepisy ogólne
1.
Pracodawca podejmuje odpowiednie przedsięwzięcia organizacyjne lub stosuje odpowiednie środki, zwłaszcza wyposażenia technicznego, w celu uniknięcia konieczności ręcznego przemieszczania ciężarów.
2.
O ile nie można uniknąć ręcznego przemieszczania ciężarów, pracodawca powinien podjąć odpowiednie przedsięwzięcia organizacyjne, użyć odpowiednich środków lub dostarczyć pracownikom takie wyposażenie, żeby zmniejszyć zagrożenie związane z ręcznym przemieszczaniem ciężarów, uwzględniając przepisy załącznika I.
Artykuł 4
Organizacja stanowisk pracy
O ile nie ma możliwości uniknięcia ręcznego przemieszczania ciężarów, pracodawca powinien zorganizować stanowiska pracy w taki sposób, ażeby zapewnić przemieszczenia w sposób tak bezpieczny i zdrowy, jak to możliwe, i:
a) oszacować, jeżeli jest to możliwe — z wyprzedzeniem, warunki zdrowia i bezpieczeństwa związane z rodzajem pracy, a zwłaszcza sprawdzić charakterystyki ciężarów, biorąc pod uwagę przepisy załącznika I;
b) zatroszczyć się o uniknięcie lub zmniejszenie zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa u pracowników, poprzez podjęcie odpowiednich środków, przy uwzględnieniu charakterystyk środowiska pracy i wymagań działalności zawodowej, uwzględniając przepisy załącznika I.
Artykuł 5
Odniesienie do załącznika II
W celu wdrożenia art. 6 ust. 3 lit. b) i art. 14 i 15 dyrektywy 89/391/EWG należy uwzględnić przepisy zawarte w załączniku II.
Artykuł 6
Informowanie i szkolenie pracowników
1.
Bez wpływu na przepisy art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy i/lub ich przedstawiciele powinni być poinformowani o wszystkich wprowadzonych środkach, stosownie do niniejszej dyrektywy, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Pracodawcy muszą upewnić się, ze pracownicy i/lub ich przedstawiciele otrzymali ogólne wskazówki i, o ile jest to możliwe, dokładne informacje na temat:
- masy ładunku,
- środka ciężkości najcięższej części, w przypadku gdy ciężar jest nierównomiernie rozłożony.
2.
Bez wpływu na przepisy art. 12 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca powinien się upewnić, czy pracownicy zostali dodatkowo, właściwie przeszkoleni i poinformowani, jak należy w sposób prawidłowy obchodzić się z ciężarem oraz jakie zagrożenia mogą wyniknąć, szczególnie wówczas gdy postawione zadania nie są wykonywane w sposób prawidłowy, uwzględniając również przepisy załączników I i II.
Artykuł 7
Konsultacje i współudział pracowników
Zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 89/391/EWG i zawartych tam załączników powinny mieć miejsce konsultacje i współudział pracowników i/lub ich przedstawicieli w sprawach objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
CZĘŚĆ III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 8
Dostosowanie załączników
Zmiany ściśle technicznych parametrów wymienionych w załącznikach I i II, spowodowane postępem technicznym, zmianami w przepisach międzynarodowych i dokumentacją lub wiedzą w zakresie ręcznego przemieszczania ciężarów, są wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie składają Komisji co cztery lata sprawozdanie na temat praktycznego wprowadzania przepisów niniejszej dyrektywy, uwzględniające poglądy pracodawców i pracowników.
Komisja powinna informować o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja powinna przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu okresowe sprawozdanie na temat wprowadzania w życie przepisów dyrektywy, w świetle ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 maja 1990 r.
w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe (piąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 87/391/EWG)
(90/270/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], sporządzony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania mające na celu poprawę warunków, w szczególności środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu dyrektywy te unikają nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które utrudniałyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji w sprawie jej programu w zakresie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy [4] przewiduje przyjęcie środków w odniesieniu do nowych technologii; Rada uwzględniła to w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy [5];
zgodność z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi w celu zapewnienia lepszego poziomu bezpieczeństwa na stanowiskach pracy z monitorami ekranowymi jest istotna dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6]; w związku z tym przepisy tej dyrektywy mają pełne zastosowanie w odniesieniu do używania przez pracowników urządzeń wyposażonych w monitory ekranowe, bez uszczerbku dla zawartych w niniejszej dyrektywie przepisów bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych;
pracodawcy są zobowiązani informować się w zakresie najnowszych postępów technologicznych i wyników badań naukowych dotyczących projektowania stanowisk pracy, tak aby mogli zagwarantować lepszy poziom ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
aspekty ergonomiczne mają szczególne znaczenie w przypadku stanowisk pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny aspekt realizacji wymiaru społecznego rynku wewnętrznego;
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [7] Komisja konsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w sprawie sporządzania projektów w tym zakresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest piątą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe zdefiniowanymi w art. 2.
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG maję pełne zastosowanie w odniesieniu do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) kabin kierowców i kabin sterowniczych maszyn i pojazdów;
b) systemów komputerowych na pokładach środków transportu;
c) systemów komputerowych przeznaczonych głównie do użytku publicznego;
d) systemów "przenośnych" nieprzeznaczonych do dłuższego używania na stanowisku pracy;
e) kalkulatorów, kas rejestrujących i innych urządzeń z małymi ekranami do zobrazowania danych lub wyników pomiarów koniecznych w bezpośrednim użyciu tych urządzeń;
f) tradycyjnych maszyn do pisania typu znanego jako "maszyna z okienkiem".
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy następujące wyrażenia otrzymują znaczenia:
a) "urządzenia wyposażone w monitory ekranowe": alfanumeryczne lub graficzne monitory ekranowe, niezależnie od zastosowanej metody przekazu;
b) "stanowisko pracy": zespół urządzeń wyposażonych w monitory ekranowe, który może być wyposażony w klawiaturę lub urządzenie wejściowe i/lub oprogramowanie określające interfejs operatora/maszyny, wyposażenie dodatkowe, urządzenia peryferyjne, w tym napęd dyskietek, telefon, modem, drukarka, uchwyt na dokumenty, krzesło robocze, biurko lub powierzchnia robocza i bezpośrednie otoczenie pracy;
c) "pracownik": każdy pracownik, w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG, który zwykle korzysta z urządzeń wyposażonych w monitory ekranowe przez znaczącą część swojego zwykłego czasu pracy.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 3
Analiza stanowisk pracy
1.
Pracodawcy są zobowiązani przeprowadzać analizę stanowisk pracy w celu oceny warunków zdrowotnych i bezpieczeństwa, na które wystawiają pracowników, szczególnie w odniesieniu do możliwych zagrożeń dla wzroku, problemów fizycznych i obciążeń psychicznych.
2.
Pracodawcy podejmują właściwe środki w celu usunięcia stwierdzonych zagrożeń, na podstawie oceny określonej w ust. 1, biorąc pod uwagę dodatkowe i/lub połączone skutki tak stwierdzonych zagrożeń.
Artykuł 4
Nowo uruchamiane stanowiska pracy
Pracodawcy muszą podjąć właściwe kroki, aby zapewnić, że stanowiska pracy uruchamiane po dniu 31 grudnia 1992 r. odpowiadają minimalnym wymogom określonym w Załączniku.
Artykuł 5
Istniejące stanowiska pracy
Pracodawcy muszą podjąć odpowiednie kroki, aby zapewnić, że stanowiska pracy uruchomione do dnia 31 grudnia 1992 r. dostosowane będą do minimalnych wymogów określonych w Załączniku nie później niż w ciągu czterech lat po tej dacie.
Artykuł 6
Informowanie i szkolenie pracowników
1.
Bez uszczerbku dla art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy otrzymują informacje o wszystkich aspektach bezpieczeństwa i zdrowia odnoszących się do ich stanowisk pracy, w szczególności informacje o takich środkach stosowanych wobec stanowisk pracy, które są podejmowane zgodnie z art. 3, 7 i 9.
W każdym przypadku pracownicy lub ich przedstawiciele są informowani o wszelkich środkach dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia podjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Z zastrzeżeniem art. 12 dyrektywy 89/391/EWG każdy pracownik zostaje przeszkolony w zakresie korzystania ze stanowiska pracy przed przystąpieniem do tego rodzaju pracy i w każdym przypadku znacznej zmiany organizacji stanowiska pracy.
Artykuł 7
Codzienny przebieg pracy
Pracodawca musi zaplanować czynności pracownika w taki sposób, aby codzienna praca przy monitorze ekranowym odbywała się z okresowymi przerwami lub by następowały zmiany charakteru czynności zmniejszające obciążenie pracą przy monitorze ekranowym.
Artykuł 8
Konsultacje i współudział pracowników
W sprawach objętych niniejszą dyrektywą, z uwzględnieniem Załącznika, mają miejsce konsultacje i współudział pracowników lub ich przedstawicieli, zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 9
Ochrona oczu i wzroku pracowników
1.
Pracownicy są uprawnieni do odpowiedniego badania oczu i wzroku, przeprowadzanego przez osoby o niezbędnych kwalifikacjach:
- przed przystąpieniem do pracy z monitorem ekranowym,
- następnie w regularnych odstępach czasu, i
- w przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku, które mogą być spowodowane pracą z monitorem ekranowym.
2.
Pracownicy są uprawnieni do badania okulistycznego, jeżeli w wyniku badania określonego w ust. 1 okaże się to konieczne.
3.
Pracownik musi otrzymać specjalne okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok, odpowiednie do rodzaju pracy, jeżeli w wyniku badania określone w ust. 1 lub badania określone w ust. 2 okaże się to konieczne i kiedy nie mogą zostać użyte zwykłe okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok.
4.
Środki podjęte na mocy niniejszego artykułu nie mogą w żadnym razie dodatkowo obciążać finansowo pracownika.
5.
Ochrona oczu i wzroku pracowników może być zapewniona w ramach państwowego systemu opieki zdrowotnej.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 10
Dostosowania Załącznika
Ściśle techniczne dostosowania Załącznika, uwzględniające postęp techniczny, rozwój przepisów i specyfikacji międzynarodowych i wiedzy w zakresie monitorów ekranowych, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 11
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 grudnia 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjęły lub przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie co cztery lata przedkładają Komisji sprawozdanie z praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określając stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przedstawia sprawozdania dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w regularnych odstępach czasu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, z uwzględnieniem ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 7 czerwca 1990 r.
w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku
(90/313/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając zasady i cele określone w programach działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie środowiska z roku 1973 [4], 1977 [5] i 1983 [6], w szczególności program działania z roku 1987 [7], który wzywa w szczególności do opracowania "sposobów poprawy publicznego dostępu do informacji będących w posiadaniu władz odpowiedzialnych za środowisko",
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Wspólnot Europejskich i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie zadeklarowali w rezolucji z dnia 19 października 1987 r. w sprawie kontynuacji i realizacji polityki i programu działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie środowiska (1987—1992 r.) [8], że zgodnie z zakresem odpowiedzialności odpowiednio Wspólnoty i Państw Członkowskich istotne jest, by skoncentrować wspólnotowe działania na niektórych obszarach priorytetowych, włączając w to poprawę dostępu do informacji o środowisku;
Parlament Europejski podkreślił w swojej opinii w sprawie czwartego programu działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie środowiska [9], iż "należy umożliwić wszystkim dostęp do informacji przez specjalny program wspólnotowy";
dostęp do informacji o środowisku będących w posiadaniu władz publicznych wpłynie na poprawę ochrony środowiska;
różnice między obowiązującymi w Państwach Członkowskich przepisami ustawowymi dotyczącymi dostępu do informacji o środowisku będących w posiadaniu władzy publicznej mogą stwarzać nierówność w obrębie Wspólnoty w odniesieniu do dostępu do informacji i/lub warunków konkurencji;
konieczne jest zagwarantowanie każdej osobie fizycznej lub prawnej w całej Wspólnocie swobodnego dostępu do informacji o środowisku będących w posiadaniu władzy publicznej w formie pisemnej, wizualnej, przekazu ustnego lub baz danych, dotyczących stanu środowiska, działań lub środków, które wpływają lub mogą wpływać niekorzystnie na środowisko oraz takich, które mają na celu jego ochronę;
w niektórych szczególnych i jasno określonych przypadkach odmowa dostępu do żądanych informacji dotyczących środowiska może być uzasadniona;
odmowa przekazania żądanych informacji przez organ władzy publicznej musi być uzasadniona;
należy umożliwić wnioskodawcy odwołanie się od decyzji władzy publicznej;
należy również zapewnić dostęp do informacji dotyczących środowiska będących w posiadaniu instytucji, na których ciąży publiczna odpowiedzialność za środowisko i objętych kontrolą władz publicznych;
jako część ogólnej strategii upowszechniania informacji o środowisku należy w sposób aktywny podawać do wiadomości publicznej ogólne informacje o stanie środowiska;
działania wynikające z niniejszej dyrektywy powinny być weryfikowane w świetle zdobywanych doświadczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie swobody dostępu i upowszechniania informacji o środowisku będących w posiadaniu władz publicznych oraz ustalenie podstawowych zasad i warunków, zgodnie z którymi informacje takie powinny być udostępniane.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "informacje dotyczące środowiska" oznaczają wszelkie dostępne informacje pisemne, w formie wizualnej, przekazu ustnego lub baz danych na temat stanu wód, powietrza, gleby, fauny, flory, powierzchni ziemi i obszarów o szczególnych walorach przyrodniczych oraz działań (włączając w to działania, które powodują zwiększenie uciążliwości, takich jak hałas) lub środków, które mają lub mogą mieć na nie niekorzystny wpływ, a także na temat działań lub środków mających na celu ochronę powyższych elementów środowiska, w tym również środków administracyjnych i programów gospodarowania środowiskiem,
b) "władze publiczne" oznaczają wszelkie organy władzy publicznej na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, których obowiązki i posiadane informacje dotyczą środowiska, z wyjątkiem instytucji działających w ramach kompetencji sądowniczych lub ustawodawczych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu, do zapewnienia, że władze publiczne są zobowiązane do udostępniania informacji dotyczących środowiska każdej osobie fizycznej lub prawnej na jej żądanie i bez konieczności wykazania przez nią powodów swojego zainteresowania.
Państwa Członkowskie określą praktyczne zasady, zgodnie z którymi informacje takie będą skutecznie udostępniane.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odrzucenie wniosków o udzielenie takich informacji, jeżeli dotyczy to:
- poufnego charakteru postępowania władzy publicznej, stosunków międzynarodowych i obronności kraju, - bezpieczeństwa publicznego,
- spraw, które są lub były
lub są badane (włączając w to postępowanie dyscyplinarne), lub są w trakcie wstępnego postępowania dochodzeniowego,
- ochrony tajemnicy handlowej i przemysłowej, włączając w to własność intelektualną,
- poufnego charakteru danych i/lub akt personalnych,
- materiałów dostarczonych przez stronę trzecią, jeśli strona ta nie jest prawnie zobowiązana, by to uczynić,
- materiałów, których ujawnienie zwiększyłoby prawdopodobieństwo zniszczenia środowiska, którego te materiały dotyczą.
Informacje będące w posiadaniu władzy publicznej są dostarczane częściowo, jeżeli możliwe jest wyodrębnienie informacji na temat pozycji, które dotyczą powyższych zagadnień.
3.
Można odmówić udostępnienia żądanej informacji, jeżeli wymagałoby to dostarczenia nieukończonych dokumentów lub danych bądź informacji do użytku wewnętrznego albo jeżeli żądanie jest oczywiście bezzasadne lub sformułowane w sposób zbyt ogólny.
4.
Władze publiczne udzielą odpowiedzi osobie żądającej informacji tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w terminie dwóch miesięcy.
Odmowa dostarczenia żądanej informacji musi być uzasadniona.
Artykuł 4
Osoba, która uważa, że odmówiono jej informacji bezzasadnie lub zignorowano jej żądanie informacji lub że uzyskała niewystarczającą odpowiedź od organu władzy publicznej, może domagać się rozpatrzenia tej decyzji na drodze prawnej lub administracyjnej zgodnie z obowiązującym w danym państwie systemem prawnym.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą ustanowić opłatę za udzielenie informacji, ale opłata taka nie może przekraczać uzasadnionego kosztu dostarczenia tej informacji.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmą kroki konieczne do zapewnienia, że informacje dotyczące środowiska będące w posiadaniu instytucji ponoszących publiczną odpowiedzialność za środowisko i objętych kontrolą organów władzy publicznej będą udostępniane na warunkach określonych w art. 3–5 przez właściwą władzę publiczną lub bezpośrednio przez tę instytucję.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmą konieczne działania, by podawać do wiadomości publicznej ogólne informacje na temat stanu środowiska za pomocą takich środków, jak okresowe publikowanie raportów opisowych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie po czterech latach od daty wymienionej w art. 9 ust. 1 przedstawią Komisji sprawozdanie na temat uzyskanych doświadczeń, w wyniku którego Komisja sporządzi sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady, wraz z propozycjami poprawek, jakie uzna za właściwe.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 czerwca 1990 r.
w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek
(90/314/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z głównych celów Wspólnoty jest dopełnienie rynku wewnętrznego, którego istotną część stanowi sektor turystyczny;
przepisy prawa krajowego Państw Członkowskich dotyczące zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, zwanych dalej "imprezami turystycznymi", wykazują wiele rozbieżności, a praktyka poszczególnych państw w tej dziedzinie znacznie się różni, co ogranicza swobodę świadczenia usług tego rodzaju oraz powoduje zniekształcenia konkurencji pomiędzy podmiotami gospodarczymi mającymi siedzibę w różnych Państwach Członkowskich;
ustanowienie wspólnych reguł dotyczących imprez turystycznych przyczyni się do usunięcia tych przeszkód i tym samym do powstania wspólnego rynku w sferze usług, umożliwiając w ten sposób podmiotom gospodarczym mającym siedzibę w jednym Państwie Członkowskim świadczenie usług w pozostałych Państwach Członkowskich, a konsumentom Wspólnoty czerpanie korzyści z porównywalnych warunków zakupu we wszystkich Państwach Członkowskich;
ust. 36 lit. b) Załącznika do rezolucji Rady z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie drugiego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w dziedzinie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [4] zachęca Komisję do zajęcia się między innymi turystyką i w razie potrzeby przedłożenia odpowiednich propozycji z należytym uwzględnieniem ich znaczenia dla ochrony konsumentów i wpływu różnic istniejących w ustawodawstwach Państw Członkowskich na właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku;
w rezolucji w sprawie polityki Wspólnoty w dziedzinie turystyki z dnia 10 kwietnia 1984 r. [5] Rada przyjęła z zadowoleniem inicjatywę Komisji, podjętą w celu zwrócenia uwagi na znaczenie turystyki i zwróciła uwagę na wstępne wytyczne Komisji dotyczące praktyki wspólnotowej w tej dziedzinie;
skierowany do Rady komunikat Komisji zatytułowany "Nowy impuls dla polityki ochrony konsumentów", który został zaakceptowany uchwałą Rady z dnia 6 maja 1986 r. [6], wymienia w ust. 37, wśród innych środków zaproponowanych przez Komisję, harmonizację ustawodawstw dotyczących imprez turystycznych;
znaczenie turystyki w gospodarkach Państw Członkowskich stale rośnie; system imprez turystycznych jest zasadniczą częścią turystyki; jeśli przynajmniej w minimalnym zakresie zostałyby przyjęte wspólne reguły w celu nadania tej dziedzinie wymiaru wspólnotowego, sektor imprez turystycznych w Państwach Członkowskich zyskałby bodziec do dalszego rozwoju i wzrostu rentowności; byłoby to korzystne nie tylko dla obywateli Wspólnoty kupujących imprezy turystyczne według tych reguł, ale przyciągnęłoby także turystów spoza Wspólnoty, którzy chcą korzystać z imprez turystycznych o zagwarantowanym standardzie;
rozbieżności w przepisach chroniących konsumentów w poszczególnych Państwach Członkowskich odstraszają konsumentów z jednego Państwa Członkowskiego od dokonywania zakupu imprez turystycznych w innym Państwie Członkowskim;
czynnik ten szczególnie skutecznie odstrasza konsumentów od zakupu imprez turystycznych poza ich Państwem Członkowskim i jest o wiele bardziej skuteczny niż w przypadku nabywania innych usług, mając na uwadze szczególny charakter usług wchodzących w skład imprezy turystycznej, które generalnie wymagają wydatkowania znacznych kwot pieniędzy z góry, podczas gdy wykonanie usług następuje w państwie innym niż to, w którym konsument stale zamieszkuje;
konsument powinien korzystać z ochrony wprowadzonej niniejszą dyrektywą, niezależnie od tego, czy jest on bezpośrednio stroną umowy, cesjonariuszem czy członkiem grupy, w której imieniu inna osoba zawarła umowę w odniesieniu do imprezy turystycznej;
organizator imprezy turystycznej i/lub punkt sprzedaży detalicznej powinien być zobowiązany do zagwarantowania, że informacja podana w materiałach opisowych dotyczących imprezy nie wprowadza w błąd, a broszury udostępniane konsumentom zawierają wyczerpującą i rzetelną informację;
konsument potrzebuje urzędowego potwierdzenia warunków umowy mających zastosowanie do imprezy turystycznej; można to łatwo osiągnąć przez nałożenie wymogu, aby wszystkie postanowienia umowy były sporządzone na piśmie w formie wyczerpującej i przystępnej dla konsumenta, a także przez wydawanie mu kopii takiego dokumentu;
w pewnych okolicznościach konsument powinien mieć możliwość przeniesienia rezerwacji imprezy turystycznej na osobę trzecią;
cena ustalona w umowie w zasadzie nie powinna ulegać zmianie, z wyjątkiem przypadków, gdy podwyższenie lub obniżenie ceny jest wyraźnie przewidziane w umowie; niemniej jednak możliwość ta powinna podlegać pewnym ograniczeniom;
w pewnych okolicznościach konsument powinien mieć swobodę odstąpienia od umowy udziału w imprezie turystycznej zorganizowanej przed jej rozpoczęciem;
uprawnienia konsumenta w przypadku gdy organizator imprezy odwołuje ją przed uzgodnioną datą wyjazdu, powinny być jasno określone;
już po rozpoczęciu podróży dochodzi często do niewykonania usługi, której umowa dotyczy, lub organizator uświadamia sobie, że nie będzie w stanie dostarczyć znaczącej części umówionych usług; na organizatora powinny być nałożone pewne obowiązki wobec konsumenta;
organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej powinien być odpowiedzialny wobec konsumenta za właściwe wykonanie zobowiązań wynikających z umowy; co więcej, organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej powinien ponosić odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną konsumentowi z tytułu niewykonania lub niewłaściwego wykonania umowy, chyba że wadliwe wykonanie umowy nie wynika z jego winy ani z winy innego usługodawcy;
jeżeli organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej są odpowiedzialni za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie usług składających się na imprezę turystyczną, taka odpowiedzialność powinna być ograniczona zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, w szczególności Konwencją Warszawską z 1929 r. o międzynarodowym przewozie lotniczym, Konwencją Berneńską z 1961 r. o przewozie kolejowym, Konwencja Ateńską z 1974 r. o przewozie morskim i Konwencja Paryską z 1962 r. o odpowiedzialności właścicieli hoteli; co więcej, w przypadku szkody innej niż uszkodzenie ciała powinna istnieć możliwość ograniczenia odpowiedzialności z tytułu umowy udziału w imprezie turystycznej, pod warunkiem jednak, że ograniczenia takie nie są bezzasadne;
powinny zostać zawarte pewne porozumienia w zakresie informowania konsumentów i rozpatrywania reklamacji;
zarówno dla konsumentów, jak i sektora imprez turystycznych, korzystne byłoby nałożenie na organizatorów i/lub punkty sprzedaży detalicznej obowiązku właściwego udokumentowania zabezpieczenia finansowego na wypadek swojej niewypłacalności;
Państwa Członkowskie powinny zachować możliwość przyjmowania lub utrzymania w mocy bardziej surowych przepisów dotyczących umów udziału w imprezach turystycznych w celu ochrony konsumenta,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących imprez turystycznych sprzedawanych lub oferowanych na sprzedaż na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "impreza turystyczna" oznacza wcześniej ustaloną kombinację nie mniej niż dwóch z następujących usług sprzedawanych lub oferowanych do sprzedaży w łącznej cenie, o okresie ich świadczenia dłuższym niż 24 godziny lub obejmującym nocleg:
a) transport;
b) zakwaterowanie;
c) inne usługi turystyczne nie związane z transportem lub zakwaterowaniem stanowiące znaczącą część imprezy turystycznej.
Oddzielne fakturowanie różnych składników tej samej imprezy nie zwalnia organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej z obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy;
2) "organizator" oznacza podmiot, który zawodowo organizuje imprezy turystyczne i sprzedaje je lub oferuje na sprzedaż, zarówno w sposób bezpośredni, jak i za pośrednictwem punktu sprzedaży detalicznej;
3) "punkt sprzedaży detalicznej" oznacza podmiot, który sprzedaje lub oferuje sprzedaż usług zestawionych przez organizatora w formie imprezy;
4) "konsument" oznacza każdego, kto nabywa imprezę turystyczną lub wyraża zgodę na jej nabycie ("główny kontrahent") lub osobę, w imieniu której główny kontrahent wyraża zgodę na nabycie imprezy ("inni beneficjenci") bądź osobę, na którą główny kontrahent lub którykolwiek z innych beneficjentów przenosi prawa do udziału w imprezie ("cesjonariusz");
5) "umowa" oznacza umowę łączącą konsumenta z organizatorem i/lub punktem sprzedaży detalicznej.
Artykuł 3
1.
Materiały opisowe dotyczące usług składających się na imprezę turystyczną i dostarczone konsumentowi przez organizatora lub punkt sprzedaży detalicznej, cena imprezy i pozostałe warunki umowy nie mogą zawierać informacji wprowadzających w błąd.
2.
Jeżeli konsumentowi udostępnia się broszurę, to powinna ona w sposób czytelny, wyczerpujący i rzetelny określać cenę, jak również zawierać odpowiednie informacje dotyczące:
a) celu podróży oraz charakterystyki i kategorii środków transportu;
b) zakwaterowania, jego lokalizacji, kategorii lub standardu wraz z jego potwierdzeniem według klasyfikacji turystycznej państwa, w którym się ono znajduje;
c) wyżywienia;
d) trasy podróży;
e) ogólnej informacji o wymogach paszportowych i wizowych dla obywateli Państw Członkowskich lub odnośnych państw oraz warunkach zdrowotnych, jakie należy spełnić w czasie podróży i pobytu;
f) kwoty zaliczki wyrażonej w walucie lub procentowo w stosunku do ceny oraz terminu płatności pozostałej sumy;
g) minimalnej liczby uczestników jako warunku odbycia imprezy, jak również nieprzekraczalnego terminu, w którym konsument musi być poinformowany o ewentualnym jej odwołaniu.
Dane szczegółowe zawarte w treści broszury są wiążące dla organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej, chyba że:
- o ich zmianach konsument został wyraźnie poinformowany przed zawarciem umowy;
- zmiany zostały dokonane po zawarciu umowy w wyniku porozumienia między stronami umowy.
Artykuł 4
1. a) Przed zawarciem umowy, organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej udzielą konsumentowi, na piśmie lub w innej odpowiedniej formie, ogólnych informacji o wymogach paszportowych oraz wizowych wobec obywateli Państw Członkowskich lub odnośnych państw, w szczególności o terminach oczekiwania na te dokumenty, jak również o warunkach zdrowotnych, które należy spełnić w czasie podróży i pobytu.
b) We właściwym czasie przed rozpoczęciem podróży organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej udzielą konsumentowi następujących informacji:
i) o czasie i miejscu postojów oraz połączeń komunikacyjnych, jak również szczegółów dotyczących miejsca, które ma zająć konsument w czasie podróży, np.: kabina lub koja na statku, przedział sypialny w pociągu;
ii) o nazwie, adresie i numerze telefonu lokalnego przedstawiciela organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej, a przypadku braku takiego, lokalnych agencji, na których pomoc mógłby liczyć konsument w razie pojawienia się trudności.
W przypadku braku takich przedstawicieli lub agencji konsument musi dysponować numerem telefonu lub inną informacją, która pozwoli mu skontaktować się z organizatorem i/lub punktem sprzedaży detalicznej;
iii) w przypadku podróży lub pobytu za granicą osób małoletnich informacji umożliwiających nawiązanie bezpośredniego kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną za dziecko w miejscu jego pobytu;
iv) o możliwości wykupu dobrowolnej polisy ubezpieczeniowej na pokrycie kosztów odstąpienia konsumenta od umowy lub kosztów pomocy, w tym kosztów powrotu do kraju w razie wypadku lub choroby.
2.
Państwa Członkowskie zagwarantują stosowanie następujących zasad w odniesieniu do zawieranych umów:
a) w zależności od rodzaju imprezy umowa powinna zawierać co najmniej warunki wymienione w Załączniku;
b) wszystkie postanowienia umowy sporządza się na piśmie lub w innej, zrozumiałej i przystępnej dla konsumenta formie, o której został poinformowany przed zawarciem umowy; konsument otrzymuje kopię tych postanowień;
c) przepis lit. b) nie wyklucza opóźnionego dokonania rezerwacji lub zawarcia umowy "w ostatniej chwili".
3.
Jeżeli zaistnieją przeszkody uniemożliwiające konsumentowi skorzystanie z imprezy turystycznej, może on odstąpić rezerwację osobie, która spełnia wszystkie warunki wymagane do udziału w imprezie - po uprzednim powiadomieniu o swoim zamiarze organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej przed datą rozpoczęcia podróży.
Osoba przekazująca prawo do uczestnictwa w imprezie i cesjonariusz są odpowiedzialni solidarnie wobec organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej za zapłatę nieuiszczonej dotąd sumy oraz za wszystkie dodatkowe koszty wynikłe z takiego przekazania praw.
4. a) Ceny ustalone w umowie nie podlegają zmianie, chyba że umowa wyraźnie przewiduje możliwość podwyższenia lub obniżenia ceny i precyzyjnie określa sposób jej kalkulacji, dopuszczając zmiany w:
- wysokości kosztów transportu, w tym kosztów paliwa,
- wysokości opłat, podatków i narzutów obciążających pewne usługi, jak opłaty lotniskowe lub opłaty za wejście na pokład i zejście na ląd,
- kursach wymiany walut, które dotyczą danej imprezy turystycznej.
b) Cena nie może być podwyższona w okresie dwudziestu dni poprzedzających rozpoczęcie podróży.
5.
Jeżeli organizator przed datą rozpoczęcia podróży stwierdza, że jest zmuszony zmienić w sposób znaczący którekolwiek z istotnych postanowień umowy (np. cenę), zawiadamia o tym konsumenta możliwie jak najszybciej, aby umożliwić mu podjęcie właściwej decyzji, w szczególności:
- albo o odstąpieniu od umowy bez zapłacenia kary umownej,
- albo o zaakceptowaniu Załącznika do umowy określającego dokonane zmiany i ich wpływ na cenę.
Konsument zawiadomi jak najszybciej o swej decyzji organizatora lub punkt sprzedaży detalicznej.
6.
Jeżeli konsument, zgodnie z ust. 5, odstąpi od umowy lub jeśli z jakiejkolwiek przyczyny organizator odwoła usługę przed uzgodnioną datą rozpoczęcia podróży, konsument jest uprawniony:
a) albo do skorzystania z imprezy zastępczej takiej samej lub wyższej jakości, jeżeli organizator lub punkt sprzedaży detalicznej może zaoferować taką usługę zastępczą; jeżeli oferowana impreza jest niższej jakości, organizator zwraca konsumentowi różnicę w cenie;
b) albo do żądania zwrotu całości kwot wpłaconych w ramach umowy.
W takim przypadku konsument ma prawo, stosownie do okoliczności, do odszkodowania od organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej, w zależności od przepisów prawa Państwa Członkowskiego regulujących zasady odpowiedzialności z tytułu niewykonania umowy, z wyjątkiem przypadków, gdy odwołanie imprezy wynika z:
i) braku minimalnej liczby uczestników wymaganych do odbycia się imprezy, a konsument został powiadomiony na piśmie o jej odwołaniu w terminie wskazanym w opisie; lub
ii) działania siły wyższej, tzn. niezwykłych i nieprzewidzianych okoliczności niezależnych od strony, która się na nie powołuje i których konsekwencji mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć, z wyłączeniem sprzedania większej niż dostępne ilości miejsc.
7.
W przypadku gdy po rozpoczęciu podróży znacząca część usług objętych imprezą nie została zrealizowana lub organizator przewiduje, że nie będzie w stanie zrealizować znacznej ich części, wprowadzi on alternatywne rozwiązania bez dodatkowych kosztów ponoszonych przez konsumenta w celu kontynuowania imprezy i stosownie do okoliczności zapłaci konsumentowi odszkodowanie z tytułu różnicy pomiędzy usługami oferowanymi a tymi, które zostały zrealizowane.
Jeżeli nie można zaoferować takich rozwiązań lub z uzasadnionych powodów konsument odmawia ich zaakceptowania, organizator, stosownie do okoliczności, zapewni konsumentowi odpowiedni transport do miejsca rozpoczęcia podróży lub innego miejsca uzgodnionego z konsumentem oraz odpowiednio wypłaci mu odszkodowanie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia odpowiedzialności organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej wobec konsumenta za właściwe wykonanie zobowiązań wynikających z umowy, niezależnie od tego, czy obowiązki te mają być wykonane przez organizatora i/lub punkt sprzedaży detalicznej czy usługodawcę. Nie narusza to uprawnień organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej w stosunku do tych usługodawców.
2.
W odniesieniu do szkody wyrządzonej konsumentowi w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zagwarantowania odpowiedzialności organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy nie wynika ani z ich winy, ani z winy innego usługodawcy, a jest wynikiem:
- zaniedbań, które ujawnią się w trakcie wykonywania umowy, spowodowanych przez konsumenta,
- takich zaniedbań, które spowodowane są przez stronę trzecią, niezwiązaną ze świadczeniem usług objętych umową i których nie można ich było przewidzieć lub uniknąć,
- braków spowodowanych siłą wyższą, jak określono w art. 4 ust. 6 akapit drugi ppkt ii), lub zdarzeniem, którego organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej lub usługodawca, nawet zachowując należytą staranność, nie mógł przewidzieć lub im zapobiec.
W przypadkach określonych w drugim i trzecim tiret od organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej będących stroną umowy wymagane będzie udzielenie natychmiastowej pomocy konsumentowi, który znalazł się w trudnej sytuacji.
W kwestiach szkód wynikających z niewykonania lub nienależytego wykonania usług objętych imprezą Państwa Członkowskie mogą dopuszczać ograniczenie wysokości odszkodowania zgodnie z konwencjami międzynarodowymi regulującymi takie usługi.
Na wypadek szkody innej niż uszkodzenie ciała, wynikłej na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania usług objętych imprezą, Państwa Członkowskie mogą dopuszczać w rozsądnych granicach umowne ograniczenie wysokości odszkodowania.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2 akapit czwarty można zastrzec, że wyłączenie przepisów ust. 1 i 2 w drodze klauzuli umownej nie jest dopuszczalne.
4.
Konsument ma obowiązek zawiadomienia danego usługodawcy oraz organizatora i/lub punktu sprzedaży detalicznej o zauważonym na miejscu jakimkolwiek zaniedbaniu w wykonaniu umowy. Zawiadomienie to ma być dokonane przy najbliższej sposobności na piśmie lub w innej właściwej formie.
Obowiązek ten musi być jasno i wyraźnie określony w umowie.
Artykuł 6
W przypadku reklamacji organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej lub jego lokalny przedstawiciel, jeżeli taki istnieje, muszą podjąć natychmiastowe starania w celu znalezienia właściwych rozwiązań.
Artykuł 7
Na wypadek swojej niewypłacalności organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej, będący stroną umowy, powinni zapewnić dostateczne zabezpieczenie umożliwiające zwrot nadpłaconych pieniędzy oraz powrót konsumenta z podróży.
Artykuł 8
W celu ochrony konsumenta Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub przywrócić obowiązywanie bardziej surowych przepisów w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Komisja informuje o tych przepisach pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 7 czerwca 1990 r.
zmieniająca po raz czwarty Załącznik do dyrektywy Rady 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(90/335/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/365/EWG [2], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozwój wiedzy naukowo-technicznej sprawia, że konieczne staje się wprowadzenie niektórych zmian do Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG;
wydaje się pożądane skreślenie pewnej liczby tymczasowych odstępstw od zakazów ustanowionych w dyrektywie ze względu na to, że obecnie dostępne są mniej niebezpieczne zabiegi;
wszystkie Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję, że nie mają zamiaru lub nie będą miały dłużej zamiaru korzystać z tych odstępstw;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części A "Związki rtęci":
a) w pozycji 4 "Związki alkilortęciowe": skreśla się tekst w kolumnie 2;
b) w pozycji 5 "Alkoksyalkilowe i arylowe związki rtęci": tekst w kolumnie 2 zastępuje się tekstem "Zaprawianie ziarna zbóż".
2.
W części B "Trwałe związki chloroorganiczne":
a) w pozycji 1 "Aldryna": skreśla się tekst w kolumnie 2;
b) w pozycji 5 "Endryna": skreśla się tekst w kolumnie 2.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1990 r.
w sprawie prawa pobytu
(90/364/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 lit. c) Traktatu przewiduje, że działalność Wspólnot obejmuje także, jak przewiduje Traktat, zniesienie między Państwami Członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie osób;
artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
przepisy krajowe o prawie obywateli Państw Członkowskich do przebywania w Państwie Członkowskim innym niż ich własne muszą zostać zharmonizowane w celu zapewnienia takiego swobodnego przepływu;
korzystający z prawa pobytu nie mogą stanowić nieuzasadnionego obciążenia dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego;
prawo to może być rzeczywiście wykonywane jedynie wtedy, gdy przysługuje także członkom rodziny;
korzystający z przepisów niniejszej dyrektywy powinni być objęci uregulowaniami administracyjnymi podobnymi w szczególności do tych, które są ustanowione w dyrektywie 68/360/EWG [4] oraz w dyrektywie 64/221/EWG [5];
Traktat nie przewiduje, dla wykonania stosownych działań, kompetencji innych niż określone w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają prawo pobytu obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy nie korzystają z tego prawa na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego, oraz członkom ich rodzin określonym w ust. 2, pod warunkiem że oni sami oraz członkowie ich rodzin objęci są ubezpieczeniem chorobowym w odniesieniu do wszelkiego ryzyka w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz mają wystarczające środki, by nie stać się obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym Państwie Członkowskim w okresie ich pobytu.
Środki określone w akapicie pierwszym uważa się za wystarczające w przypadku, gdy są wyższe niż poziom środków, poniżej którego przyjmujące Państwo Członkowskie może przyznać pomoc społeczną własnym obywatelom, uwzględniając sytuację osobistą wnioskodawcy oraz, w odpowiednim przypadku, osoby przyjętej w zastosowaniu ust. 2.
W przypadku gdy akapit drugi nie znajduje zastosowania w Państwie Członkowskim, środki, jakimi dysponuje wnioskodawca, uważa się za wystarczające, jeżeli są wyższe niż minimalna renta z zabezpieczenia społecznego w przyjmującym Państwie Członkowskim.
2.
Następujące osoby mają prawo osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim wraz z posiadaczem prawa pobytu, bez względu na obywatelstwo:
a) współmałżonek oraz zstępni pozostający na jego utrzymaniu;
b) wstępni pozostający na utrzymaniu posiadacza prawa pobytu lub jego współmałżonka.
Artykuł 2
1.
Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu znanego jako "zezwolenie na pobyt obywatela Państwa Członkowskiego EWG", którego ważność może być ograniczona do pięciu lat na zasadzie odnawialności.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, jeśli uznają to za konieczne, wymagać odnowienia zezwolenia na pobyt po upływie pierwszych dwu lat pobytu.
W przypadku gdy członek rodziny nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, zostaje mu wystawiony dokument pobytu o takiej samej ważności, jak wystawiony osobie, na której utrzymaniu pozostaje.
Do celów wystawienia zezwolenia na pobyt lub dokumentu pobytu Państwo Członkowskie może wymagać od ubiegającego się jedynie przedstawienia ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1.
2. Artykuły 2, 3, 6 ust. 1 lit. a) i ust. 2 oraz art. 9 dyrektywy 68/360/EWG stosuje się mutatis mutandis do korzystających z przepisów niniejszej dyrektywy.
Współmałżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego posiadającego prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego są uprawnieni do podjęcia zatrudnienia lub działalności na własny rachunek w dowolnym miejscu na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są obywatelami Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie nie mogą odstępować od przepisów niniejszej dyrektywy, chyba że ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
W takim przypadku stosuje się dyrektywę 64/221/EWG.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na obowiązujące przepisy prawne odnośnie do nabywania drugich domów.
Artykuł 3
Prawo pobytu przysługuje tak długo, jak długo korzystający z przepisów niniejszej dyrektywy spełniają warunki określone w art. 1.
Artykuł 4
Komisja, nie później niż po trzech latach od wykonania niniejszej dyrektywy i następnie co trzy lata, sporządza sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1990 r.
w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową
(90/365/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji, [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 lit. c) Traktatu przewiduje, że działalność Wspólnoty obejmuje, jak przewiduje Traktat, zniesienie między Państwami Członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie osób;
artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 48 i art. 52 Traktatu przewidują swobodny przepływ pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które obejmuje prawo pobytu w Państwach Członkowskich, w których prowadzą oni działalność zawodową; pożądane jest, by prawo pobytu przyznane było także osobom, które zakończyły działalność zawodową, nawet jeśli nie korzystały z prawa swobodnego przepływu podczas swego życia zawodowego;
osoby korzystające z prawa pobytu nie mogą stać się nieuzasadnionym obciążeniem dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego;
na mocy art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1390/81 [5], osoby pobierające świadczenia pieniężne z tytułu starości lub inwalidztwa lub renty z tytułu wypadku przy pracy lub chorób zawodowych zachowują uprawnienie do pobierania tych świadczeń i rent, nawet jeśli zamieszkują na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się instytucja zobowiązana do wypłaty;
prawo to może być rzeczywiście wykonywane jedynie wtedy, gdy przysługuje także członkom rodziny;
osoby korzystające z przepisów niniejszej dyrektywy winny być objęte uregulowaniami administracyjnymi podobnymi do tych, które ustanawia zwłaszcza dyrektywa 68/360/EWG [6] i dyrektywa 64/221/EWG [7];
Traktat nie przewiduje dla wykonania działań, których to dotyczy, kompetencji innych niż określone w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają prawo pobytu obywatelom Państw Członkowskich, którzy prowadzili działalność zawodową w charakterze pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek, oraz członkom ich rodzin w rozumieniu ust. 2, pod warunkiem że korzystają oni ze świadczeń z tytułu inwalidztwa albo wcześniejszej emerytury lub emerytury lub renty z tytułu wypadku przy pracy albo choroby zawodowej w wysokości wystarczającej, by nie stać się obciążeniem dla systemu zabezpieczenia społecznego przyjmującego Państwa Członkowskiego w okresie ich pobytu i pod warunkiem że są oni objęci ubezpieczeniem chorobowym w odniesieniu do wszelkich ryzyk w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Środki wnioskodawcy uważa się za wystarczające, jeżeli są wyższe niż poziom środków, poniżej którego przyjmujące Państwo Członkowskie może przyznać pomoc społeczną swym obywatelom, biorąc pod uwagę sytuację osobistą osób przyjętych na mocy ust. 2.
W przypadku gdy akapit drugi nie może być stosowany w Państwie Członkowskim, środki wnioskodawcy uznaje się za wystarczające, jeżeli są wyższe niż minimalna renta z zabezpieczenia społecznego wypłacana przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
2.
Następujące osoby mają prawo osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim wraz z posiadaczem prawa pobytu, bez względu na ich obywatelstwo:
a) współmałżonkowie oraz ich zstępni pozostający na utrzymaniu;
b) wstępni pozostający na utrzymaniu posiadacza prawa pobytu oraz jego lub jej współmałżonka.
Artykuł 2
1.
Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu znanego jako "zezwolenie na pobyt obywatela Państwa Członkowskiego EWG", którego ważność może być ograniczona do pięciu lat na zasadzie odnawialności.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, jeśli uznają to za konieczne, wymagać odnowienia zezwolenia na pobyt po upływie pierwszych dwu lat pobytu.
Jeżeli członek rodziny nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, zostanie mu wystawiony dokument pobytu o takiej samej ważności, jak wystawiony osobie, na której utrzymaniu pozostaje.
W celu wystawienia zezwolenia na pobyt lub dokumentu pobytu Państwo Członkowskie może wymagać jedynie przedstawienia przez osobę składającą wniosek ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1.
2. Artykuły 2, 3, 6 ust. 1 lit. a) i ust. 2 oraz art. 9 dyrektywy 68/360/EWG stosują się mutatis mutandis do osób korzystających z niniejszej dyrektywy.
Współmałżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego posiadającego prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego są uprawnieni do podjęcia działalności zawodowej lub działalności na własny rachunek w jakimkolwiek miejscu na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są obywatelami Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie nie mogą odstępować od przepisów niniejszej dyrektywy, chyba że ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
W takim przypadku stosuje się dyrektywę 64/221/EWG.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza obowiązujących przepisów w sprawie nabywania drugich domów.
Artykuł 3
Prawo pobytu przysługuje tak długo, jak długo osoby korzystające z tego prawa spełniają warunki określone w art. 1.
Artykuł 4
Komisja, nie później niż po trzech latach od wykonania niniejszej dyrektywy i następnie co trzy lata, sporządza sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
Nie później niż do dnia 30 czerwca 1992 r Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 czerwca 1990 r.
dotycząca wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych
(90/377/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istnienie przejrzystości ceny energii w stopniu wzmacniającym warunki zapewniające niezakłóconą konkurencję w ramach wspólnego rynku jest niezbędne dla urzeczywistnienia oraz sprawnego funkcjonowania wewnętrznego rynku energii;
przejrzystość może przyczynić się do zlikwidowania dyskryminacji odbiorców poprzez zwiększenie ich wolności wyboru między różnymi źródłami energii oraz różnymi dostawcami;
obecnie stopień przejrzystości waha się w zależności od źródła energii, państwa lub regionu Wspólnoty, tym samym poddając w wątpliwość osiągnięcie wewnętrznego rynku energii;
jednakże ceny płacone przez przemysł we Wspólnocie za zużywaną energię stanowią jeden z czynników wpływających na ich konkurencyjność i dlatego powinny mieć charakter poufny;
system obejmujący standardowych odbiorców stosowany przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich (SOEC) w jego publikacjach dotyczących cen oraz system cen rynkowych, który zostanie wprowadzony dla głównych przemysłowych odbiorców energii elektrycznej, zapewnią, że przejrzystość cen nie będzie przeszkodą dla zachowania poufności;
konieczne jest zwiększenie liczby kategorii odbiorców, stosowanych przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich do poziomów, na których odbiorcy pozostają reprezentatywni;
w ten sposób przejrzystość cen dla odbiorców końcowych będzie osiągnięta bez naruszania niezbędnej zasady poufności umów; w celu zachowania poufności warunkiem opublikowania ceny jest istnienie co najmniej trzech odbiorców w danej kategorii;
informacje dotyczące gazu i energii elektrycznej zużywanej przez przemysł dla końcowych odbiorców energii umożliwią również dokonywanie porównań z innymi źródłami energii (ropa naftowa, węgiel, paliwa kopalne, odnawialne źródła energii) oraz innymi odbiorcami;
zarówno przedsiębiorstwa dostarczające gaz i energię elektryczną, jak też odbiorcy gazu i energii elektrycznej podlegają, niezależnie od stosowania niniejszej dyrektywy, zasadom konkurencji określonym w Traktacie oraz w rezultacie Komisja może wymagać przekazywania informacji o cenach i warunkach sprzedaży;
znajomość obowiązujących systemów cenowych tworzy część przejrzystości cen;
informacje dotyczące podziału odbiorców na kategorie oraz wielkości odpowiadających im udziałów rynkowych stanowią również część przejrzystości cen;
przekazywanie informacji Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich na temat cen i warunków sprzedaży odbiorcom i stosowanych systemów cenowych, jak również na temat podziału odbiorców na kategorie według wielkości zużycia, powinno zapewnić Komisji wystarczające podstawy do podjęcia decyzji, jeśli to konieczne, w odniesieniu do odpowiednich działań lub propozycji w świetle sytuacji na wewnętrznym rynku energii;
dane dostarczone Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich będą bardziej wiarygodne, gdy przedsiębiorstwa same je opracują;
znajomość systemu podatkowego i opłat parafiskalnych istniejących w każdym Państwie Członkowskim jest istotna do zapewnienia przejrzystości cen;
musi istnieć możliwość weryfikowania wiarygodności danych dostarczonych Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich;
osiągnięcie przejrzystości zakłada publikację i rozpowszechnianie cen oraz systemów cenowych najszerzej jak to możliwe wśród odbiorców;
w celu realizacji przejrzystości cen energii system powinien być oparty o wypróbowaną specjalistyczną wiedzę oraz metody opracowane i stosowane przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich, dotyczące przetwarzania, weryfikacji oraz publikowania danych;
w perspektywie urzeczywistnienia wewnętrznego rynku energii system przejrzystości cen powinien zacząć sprawne działanie w najszybszym możliwym terminie;
jednolite wykonanie niniejszej dyrektywy może nastąpić we wszystkich Państwach Członkowskich, jedynie jeśli rynek gazu ziemnego, szczególnie w odniesieniu do infrastruktury, osiągnie dostateczny poziom rozwoju,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, że przedsiębiorstwa dostarczające gaz lub energię elektryczną do końcowych odbiorców przemysłowych, które są określone w załączniku I i II, przekazują Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich w formie przewidzianej w art. 3 informacje:
1. o cenach i warunkach sprzedaży gazu i energii elektrycznej końcowym odbiorcom przemysłowym,
2. o stosowanym systemie cenowym,
3. o podziale odbiorców oraz odpowiadających wielkościach poszczególnych kategorii zużycia, w celu zapewnienia reprezentatywności tych kategorii na poziomie krajowym.
Artykuł 2
1.
Przedsiębiorstwa określone w art. 1 zgromadzą dane przewidziane w art. 1 ust. 1 i 2 do 1 stycznia i 1 lipca każdego roku.
Dane te, sporządzone zgodnie z przepisami określonymi w art. 3, zostaną przekazane do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich oraz do właściwych władz Państw Członkowskich w terminie dwóch miesięcy.
2.
Na podstawie danych określonych w ust. 1 Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich każdego roku, w maju oraz w listopadzie publikuje we właściwej formie ceny gazu i energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych w Państwach Członkowskich oraz systemy cenowe służące do tego celu.
3.
Informacje przewidziane w art. 1 ust. 3 są przekazywane co dwa lata do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich oraz do właściwych władz Państw Członkowskich.
Pierwsze przekazanie informacji dotyczy stanu na dzień 1 stycznia 1991 r.
Informacje, o których mowa, nie zostaną opublikowane.
Artykuł 3
Przepisy wykonawcze dotyczące formy, treści i wszystkich pozostałych cech informacji przewidzianej w art. 1 zostały określone w załączniku I i II.
Artykuł 4
Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich nie ujawni danych dostarczonych mu na podstawie art. 1, które mogłyby, ze względu na swój charakter, stanowić tajemnicę handlową.
Do takich poufnych danych statystycznych przekazywanych Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich, będą mieli dostęp jedynie urzędnicy Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich. Dane takie mogą być wykorzystywane jedynie do celów statystycznych.
Niniejszy przepis nie stoi jednakże na przeszkodzie opublikowaniu danych w formie zagregowanej, nieumożliwiającej identyfikacji poszczególnych transakcji handlowych.
Artykuł 5
Jeśli Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich stwierdzi istotne ze statystycznego punktu widzenia nieprawidłowości lub brak spójności danych przekazywanych na mocy niniejszej dyrektywy, może zwrócić się do władz krajowych o pozwolenie na kontrole właściwych deagregowanych danych, jak również metod obliczania lub oceny stanowiących podstawę dla zagregowanych danych, w celu oceny, a nawet zmiany wszelkich informacji uznanych za nieprawidłowe.
Artykuł 6
Gdzie to właściwe, Komisja dokona koniecznych zmian w załącznikach do niniejszej dyrektywy, w świetle szczególnych problemów, które zostały ustalone.
Zmiany takie mogą jednakże obejmować jedynie techniczne elementy załączników i nie mogą powodować zmian ogólnej struktury systemu.
Artykuł 7
W przypadku wprowadzania zmian do załączników określonych w art. 6 Komisja jest wspomagana przez komitet o charakterze doradczym, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawi swoją opinię na temat tego projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy albo, w razie potrzeby, w drodze głosowania.
Opinia zostanie zaprotokołowana; ponadto każde Państwo Członkowskie będzie miało prawo do zaprotokołowania swego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 8
Raz do roku Komisja przedstawi Parlamentowi, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie podsumowujące wykonanie przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku gazu ziemnego niniejsza dyrektywa nie będzie wykonana w Państwach Członkowskich w terminie do pięciu lat od dnia wprowadzenia tego źródła energii na dany rynek.
Zainteresowane Państwo Członkowskie wyraźnie i niezwłocznie poinformuje Komisję o dacie wprowadzenia tego źródła energii na rynek krajowy.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1990 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych
(90/384/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie odpowiadają za ochronę społeczeństwa przed niewłaściwymi wynikami operacji ważenia przy użyciu wag nieautomatycznych, używanych do pewnych kategorii zastosowań;
w każdym Państwie Członkowskim przepisy bezwzględnie wiążące wprowadzają w szczególności niezbędne wymagania eksploatacyjne dla wag nieautomatycznych przez określenie wymogów metrologicznych i technicznych, łącznie z procedurami kontrolnymi, przed i po ich uruchomieniu; te przepisy bezwzględnie wiążące niekoniecznie prowadzą do różnych poziomów ochrony wśród Państw Członkowskich lecz poprzez ich zróżnicowanie utrudniają wymianę handlową we Wspólnocie;
przepisy krajowe zapewniające taką ochronę, muszą być zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu wag nieautomatycznych przy zapewnieniu uzasadnionego poziomu bezpieczeństwa we Wspólnocie;
obecna legislacja wspólnotowa ustanawia jednakże, bez względu na jedną z podstawowych reguł wspólnotowych, tj. swobodny przepływ towarów, bariery w przepływie wewnątrzwspólnotowym, wynikające z różnic w ustawodawstwach krajowych dotyczących wykorzystania produktów; muszą one zostać akceptowane, jako że te przepisy ustawodawstw krajowych są uznane za niezbędne, by zapewnić, że dane produkty spełniają zasadnicze wymogi; harmonizacja ustawodawstw w rozważanym przypadku musi być zatem ograniczona do tych przepisów, które wymagane są w celu zapewnienia, że wagi nieautomatyczne spełniają zasadnicze wymogi metrologiczne i wymagania eksploatacyjne; ponieważ są one zasadnicze, wymagania te muszą zastąpić odpowiadające przepisy krajowe;
z tego względu, niniejsza dyrektywa zawiera wyłącznie wymogi obligatoryjne i zasadnicze; dla ułatwienia dowodu zgodności z zasadniczymi wymogami niezbędne jest posiadanie zharmonizowanych norm na poziomie europejskim, w szczególności w odniesieniu do cech metrologicznych, projektowych i konstrukcyjnych, tak by wagi spełniające te zharmonizowane normy mogły być uznane za spełniające zasadnicze wymogi; normy te, zharmonizowane na poziomie europejskim, są opracowywane przez prywatne organizacje i muszą pozostać tekstami nieobligatoryjnymi; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są uważane za właściwe organy dla przyjęcia norm zharmonizowanych, zgodnie z ogólnymi wytycznymi o współpracy między Komisją a tymi dwoma organizacjami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; w rozumieniu niniejszej dyrektywy, norma zharmonizowana jest specyfikacją techniczną (norma europejska lub dokument zharmonizowany), przyjętą przez jedną lub obie te organizacje, na mocy mandatu Komisji zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [4], zmienioną dyrektywą 88/182/EWG [5], a także wyżej wymienionych ogólnych wytycznych;
konieczna jest ocena zgodności z odpowiednimi przepisami metrologicznymi i technicznymi dla zapewnienia skutecznej ochrony użytkowników i stron trzecich; istniejące procedury oceny zgodności różnią się w Państwach Członkowskich; dla uniknięcia kilkukrotnych ocen zgodności, które są w efekcie barierą dla swobodnego przepływu przyrządów wagowych, należy dokonać ustaleń w zakresie wzajemnego uznania procedur oceny zgodności przez Państwa Członkowskie; dla ułatwienia wzajemnego uznawania procedur oceny zgodności powinny zostać ustalone zharmonizowane procedury wspólnotowe, łącznie ze zharmonizowanymi kryteriami wyznaczania organów odpowiedzialnych za wykonywanie zadań odnoszących się do procedur oceny zgodności;
dlatego też jest sprawą zasadniczą zapewnienie, by takie wyznaczone organy zapewniały wysoki poziom jakości w całej Wspólnocie;
umieszczanie na wagach nieautomatycznych znaku zgodności WE lub naklejki z literą "M" wskazuje, że istnieje domniemanie, że spełnia ona przepisy niniejszej dyrektywy i dlatego nie ma potrzeby powtarzania oceny zgodności już przeprowadzonej;
środki mające na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego muszą być przyjęte do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny składa się z obszaru bez granic wewnętrznych, wewnątrz którego gwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres, wprowadzanie do obrotu, swobodny przepływ
Artykuł 1
1.
Waga jest zdefiniowana jako przyrząd pomiarowy służący do ustalania masy ciała przez wykorzystanie działania na to ciało siły grawitacji.
Waga może także służyć do ustalania innych związanych z masą wielkości, ilości, parametrów albo właściwości.
Waga nieautomatyczna jest zdefiniowana jako urządzenie ważące wymagające interwencji operatora podczas ważenia.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich wag nieautomatycznych zwanych dalej "wagami".
2.
W niniejszej dyrektywie dokonano rozróżnienia dwóch kategorii wykorzystania wag:
a) 1. określanie masy dla transakcji handlowych;
2. określanie masy dla obliczenia opłaty targowej, cła, podatku, premii, kary, wynagrodzenia, odszkodowania lub podobnych typów opłat;
3. określanie masy w celu zastosowania przepisów ustawowych lub wykonawczych; ekspertyzy wydawane w postępowaniach sądowych;
4. określanie masy w praktyce medycznej do ważenia pacjentów w celach monitorowania, diagnozowania i leczenia;
5. określanie masy dla sporządzania lekarstw na receptę w aptece i określenia masy w analizach wykonywanych w laboratoriach medycznych i farmaceutycznych,
6. określanie ceny na podstawie masy do celów sprzedaży bezpośredniej w obrocie publicznym oraz przy paczkowaniu;
b) jakichkolwiek zastosowań różnych od wymienionych w pkt 2 lit. a) niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki w celu zapewnienia, że wagi nie mogą być wprowadzone do obrotu, chyba że spełniają wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do nich.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki w celu zapewnienia, że wagi nie mogą być wprowadzone do użytku do zastosowań określonych w art. 1 ust. 2 lit. a), chyba że spełniają wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do nich.
Artykuł 3
Wagi używane do zastosowań wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a) muszą spełniać zasadnicze wymogi wymienione w załączniku I.
W przypadkach, gdy waga zawiera lub jest podłączona do urządzeń, które nie są wykorzystywane do zastosowań wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), takie urządzenia nie podlegają tym zasadniczym wymogom.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu wag spełniających wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do nich.
2.
Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do użytkowania do zastosowań określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) wag, spełniających wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do nich.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie domniemają zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 w odniesieniu do wag, zgodnych z odpowiadającymi normami krajowymi wprowadzającymi normy zharmonizowane, które spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 3.
2.
Komisja dokonuje publikacji referencji norm zharmonizowanych określonych w ust. 1 w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie dokonują publikacji referencji norm krajowych określonych w ust. 1.
Artykuł 6
W przypadku gdy Państwa Członkowskie lub Komisja uznają, że zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1 nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie przekazują sprawę do Stałego Komitetu powołanego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, zwanego dalej "Komitetem", podając swoje uzasadnienie.
Komitet wydaje opinię bezzwłocznie.
W świetle opinii Komitetu Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie, czy jest konieczne wycofanie tych norm z publikacji określonych w art. 5 ust. 2.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje, że wagi noszące znak zgodności WE, określony w pkt 2, 3 i 4 załącznika II, nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy pomimo prawidłowego ich zainstalowania i użytkowania do celów, do których są przeznaczone, podejmuje ono właściwe środki w celu wycofania takich wag z rynku albo zakazania, albo ograniczenia ich wprowadzania do użytku i/lub wprowadzania do obrotu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich podjętych środkach, podając uzasadnienie swojej decyzji, w szczególności wskazując, czy niezgodność jest spowodowana:
a) niespełnieniem zasadniczych wymogów określonych w art. 3, jeżeli wagi nie są zgodne z normami określonymi w art. 5 ust. 1;
b) niewłaściwym stosowaniem norm określonych w art. 5 ust. 1;
c) niedoskonałościami norm określonych w art. 5 ust. 1.
2.
Komisja skonsultuje się z zainteresowanymi stronami w możliwie najkrótszym czasie.
Po takiej konsultacji Komisja niezwłocznie zawiadamia o jej wynikach Państwo Członkowskie, które podjęło działania.
Jeśli zostanie stwierdzone, że podjęte środki są uzasadnione niezwłocznie zawiadamia ona inne Państwa Członkowskie.
Jeżeli decyzja jest spowodowana niedoskonałościami norm, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, przedkłada sprawę Komitetowi w terminie do dwóch miesięcy, o ile Państwo Członkowskie, które podjęło te środki, zamierza je utrzymać, oraz rozpoczyna następnie procedury określone w art. 6.
3.
W przypadku gdy waga niespełniająca wymogów posiada znak zgodności WE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działanie przeciwko temu, kto umieścił taki znak oraz powiadamia o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, by Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
ROZDZIAŁ II
Ocena zgodności
Artykuł 8
1.
Zgodność wag z zasadniczymi wymogami wymienionymi w załączniku I może zostać potwierdzona przez jedną z następujących procedur, wybraną przez składającego wniosek:
a) badanie WE typu, jak określono w załączniku II pkt 1, po którym następuje deklaracja WE o zgodności typu (gwarancja jakości produkcji), jak określono w załączniku II w pkt 2, lub legalizacja WE, jak określono w załączniku II w pkt 3.
Jednakże badanie WE typu nie jest obowiązkowe dla wag, w których nie są stosowane zespoły elektroniczne i w których, w zespole pomiaru obciążenia, nie jest stosowana sprężyna do zrównoważenia obciążenia;
b) legalizacja jednostkowa WE, jak określono w załączniku II w pkt 4.
2.
Dokumenty i korespondencja odnoszące się do procedur określonych w ust. 1 sporządzane są w oficjalnym języku tego Państwa Członkowskiego, w którym wspomniane procedury mają zostać wykonane lub w języku zaakceptowanym przez właściwy organ.
3.
W przypadku gdy wagi podlegają innym dyrektywom Wspólnoty, dotyczącym innych aspektów, znak WE określony w art. 10 wskazuje w takich przypadkach, iż wagi spełniają również wymagania innych dyrektyw.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają inne Państwa Członkowskie i Komisję o organach powołanych do wykonywania zadań odnoszących się do procedur określonych w art. 8, o zadaniach szczególnych, do których każdy organ został wyznaczony oraz o kodach identyfikacyjnych wyznaczonych organów.
Komisja dokonuje publikacji wykazu wyznaczonych organów wraz z zadaniami, do których zostały wyznaczone w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz zapewnia bieżącą aktualizację tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria wymienione w załączniku V przy wyznaczaniu organów. Przyjmuje się, że organy spełniające kryteria ustalone przez odpowiednie normy zharmonizowane spełniają kryteria wymienione w załączniku V.
3.
Państwo Członkowskie, które wyznaczyło organ odwołuje nominację, jeżeli organ przestał spełniać kryteria określone w ust. 2.
Niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję oraz wycofuje notyfikację.
ROZDZIAŁ III
Znaki zgodności WE i napisy
Artykuł 10
1.
Europejski znak zgodności WE i wymagane dane uzupełniające, jak określono w załączniku IV pkt 1, umieszczane są w widoczny, łatwy do odczytania i nieusuwalny sposób na wagach, dla których ustalono zgodność WE.
2.
Napisy określone w załączniku IV pkt 2 umieszczane są na wszystkich pozostałych wagach w widoczny, łatwy do odczytania i nieusuwalny sposób.
3.
Umieszczanie na wagach znaków, które mogłyby być łatwo pomylone ze znakami zgodności WE, jest zabronione.
Artykuł 11
W przypadku gdy zostaje stwierdzone, że znak zgodności WE został mylnie umieszczony na wagach:
- niezgodnych z normami określonymi w art. 5 ust. 1, gdy producent postanowił wytwarzać wagi zgodne z tymi normami,
- niezgodnych z zatwierdzonym typem,
- zgodnych z zatwierdzonym typem, który nie spełnia zasadniczych wymogów mających zastosowanie do niego,
- w odniesieniu do których producent nie spełnił swoich zobowiązań pod względem deklaracji zgodności typu WE (gwarancji jakości produkcji),
właściwy powiadomiony organ, gdzie to konieczne, wycofuje zatwierdzenie typu WE i/lub zatwierdzenie systemu jakości.
Wycofanie zatwierdzenia typu WE w efekcie powoduje zakaz zgłaszania do legalizacji WE i deklaracji zgodności typu WE (gwarancji jakości produkcji).
Artykuł 12
W przypadku gdy waga, używana do jednego z zastosowań, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a), zawiera lub jest podłączona do urządzeń, które nie zostały poddane ocenie zgodności określonej w art. 8, każde z tych urządzeń posiada symbol, ograniczający ich stosowanie, jak szczegółowo określono w załączniku IV pkt 3.
Symbol ten umieszczany jest na urządzeniu w sposób widoczny i nieusuwalny.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki dla zapewnienia, że wagi z naniesionym znakiem zgodności WE, potwierdzającym zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy, zachowują zgodność z tymi wymogami.
Artykuł 14
Każda decyzja, podjęta na mocy niniejszej dyrektywy i skutkująca ograniczeniami w zakresie oddawania wagi do użytku, zawiera ustalenie dokładnych podstaw, na których jest oparta.
Decyzja taka jest niezwłocznie ogłaszana zainteresowanej stronie, która zostaje jednocześnie poinformowana o dostępnych dla niej środkach sądowych na mocy prawa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, którym podlegają takie środki.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie, do dnia 1 lipca 1992 r., wprowadzą i dokonają publikacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 1993 r.
3.
Jednakże, w drodze odstępstwa od ust. 2, Państwa Członkowskie zezwolą w ciągu 10 lat od dnia, od którego stosują przepisy określone w ust. 1, na wprowadzanie do obrotu i/lub oddanie do użytku wag, które zgodne są z przepisami obowiązującymi przed tym dniem.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
5.
Dyrektywa 73/360/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1993 r., z wyjątkiem ust. 3.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1990 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania
(90/385/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim wyroby medyczne aktywnego osadzania muszą zapewnić pacjentom, użytkownikom i osobom trzecim wysoki poziom ochrony oraz osiągnąć wymagany poziom działania po wprowadzeniu do ciała ludzkiego;
wiele Państw Członkowskich starało się zapewnić ten poziom bezpieczeństwa poprzez obowiązujące specyfikacje dotyczące zarówno technicznych środków bezpieczeństwa, jak i procedury kontroli takich wyrobów; specyfikacje takie w każdym Państwie Członkowskim są odmienne;
przepisy prawa krajowego zapewniające ten poziom bezpieczeństwa powinny być uzgodnione w celu zagwarantowania swobodnego przepływu wyrobów medycznych aktywnego osadzania bez obniżenia istniejącego i usprawiedliwionego poziomu bezpieczeństwa w Państwach Członkowskich;
ujednolicone środki musza być wyróżnione od środków podjętych przez Państwa Członkowskie, aby pokierować finansowaniem systemów zdrowia publicznego i ubezpieczeń chorobowych, które w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy takich wyrobów; przepisy takie nie ograniczają prawa Państw Członkowskich do wprowadzenia wyżej wymienionych środków zgodności z prawem wspólnotowym;
utrzymanie lub podniesienie poziomu bezpieczeństwa osiągniętego w Państwach Członkowskich stanowi jeden z zasadniczych celów niniejszej dyrektywy, jak to zdefiniowano w zasadniczych wymogach;
przepisy dotyczące wyrobów medycznych aktywnego osadzania mogą być ograniczone do przepisów potrzebnych dla spełnienia wymogów zasadniczych; ponieważ wymogi te są zasadnicze, muszą zastąpić odpowiednie przepisy prawa krajowego;
w celu ułatwienia sprawdzenia zgodności z zasadniczymi wymogami oraz ułatwienia nadzoru tej zgodności pożądane jest dysponowanie normami uzgodnionymi na poziomie europejskim dla zapobieżenia ryzyku związanemu z projektowaniem, produkcją i pakowaniem wyrobów medycznych aktywnego osadzania; normy te, uzgodnione na poziomie europejskim, sporządzone są przez prywatne instytucje i muszą utrzymać status norm nieobowiązujących; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) uznawane są za kompetentne organy mogące przyjąć uzgodnione normy w zgodzie z podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją i tymi dwoma organami; do celów niniejszej dyrektywy uzgodnioną normą jest specyfikacja techniczna (norma europejska lub uzgodniony dokument) przyjęta przez jeden lub dwa organy stosownie do instrukcji Komisji w zgodności z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/182/EWG [5] i wyżej wymienionymi ogólnymi wytycznymi;
procedura oceny musi być ustanowiona i zatwierdzona za wspólnym porozumieniem Państw Członkowskich w zgodności z kryteriami Wspólnoty;
specyficzna natura sektora medycznego uzasadnia zapewnienie wspomnianemu organowi i wytwórcy lub jego przedstawicielowi z siedzibą we Wspólnocie ustalonych za wspólnym porozumieniem granic czasowych dla dokonania działań związanych z oceną i weryfikacją zgodności wyrobów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "wyrób medyczny" oznacza każdy instrument, aparat, wyrób, materiał lub inny artykuł, użyty samodzielnie lub w połączeniu z innymi, wraz z wyposażeniem lub oprogramowaniem dla jego sprawnego funkcjonowania, który według przeznaczenia wytwórcy ma być użyty w odniesieniu do organizmu ludzkiego w celu:
- diagnozowania, zapobiegania, monitorowania, leczenia lub łagodzenia choroby lub skutków urazu,
- badań, wprowadzania zmian, zastępowania lub korygowania budowy lub procesów fizjologicznych,
- regulacji poczęć,
i który nie osiąga swego głównego zamierzonego działania ani środkami farmakologicznymi, ani chemicznymi, ani immunologicznymi, ani metabolicznymi, ale który może być wsparty w swym funkcjonowaniu przez tego rodzaju środki;
b) "aktywny wyrób medyczny" oznacza każdy wyrób medyczny przeznaczony do funkcjonowania przy wykorzystaniu energii elektrycznej lub innej niż wytworzonej siłą grawitacji oraz energią ludzkiego organizmu;
c) "wyrób medyczny aktywnego osadzania" oznacza każdy aktywny wyrób medyczny, przeznaczony do wprowadzania do ciała ludzkiego oraz częściowo wprowadzony do ciała drogą zabiegu chirurgicznego lub poprzez interwencję medyczną do otworu naturalnego i przeznaczone do pozostawania w nim po zakończeniu zabiegu;
d) "wyrób medyczny wykonany na zamówienie" oznacza każdy wyrób medyczny aktywnego osadzania, wykonany na podstawie pisemnej specyfikacji praktykującego lekarza, który podaje na swoją odpowiedzialność, wyraźnie sprecyzowane właściwości wyrobu medycznego, przeznaczonego do wyłącznego użytku określonego pacjenta;
e) "wyrób medyczny przeznaczony do badań klinicznych" oznacza każdy aktywny wyrób medyczny przeznaczony do zastosowania przez praktykującego lekarza o odpowiednich kwalifikacjach w trakcie wykonywania badań w odpowiednim dla człowieka środowisku klinicznym;
f) "przewidziane zastosowanie" oznacza sposób użycia wyrobu medycznego, dla którego jest on przewidziany i dla którego jest przeznaczony według danych dostarczanych przez wytwórcę w instrukcjach;
g) "wprowadzanie do używania" oznacza udostępnienie wyrobu medycznego do użycia w zawodzie lekarskim.
3.
Tam, gdzie wyrób medyczny aktywnego osadzania jest przeznaczony do podawania substancji określonej jako produkt leczniczy w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/21/EWG [7], substancja taka podlega regulacjom dopuszczania do obrotu przewidzianych w tej dyrektywie.
4.
Tam, gdzie wyrób medyczny aktywnego osadzania zawiera w sobie jako część integralną substancję, która w przypadku oddzielnego użycia może być traktowana jako produkt leczniczy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 65/65/EWG, wyrób taki musi być zatwierdzony i dopuszczony do użytku zgodnie z ustaleniami niniejszej dyrektywy.
5.
Niniejsza dyrektywa stanowi dyrektywę szczególną w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/386/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [8].
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby zapewnić, że wyroby określone w art. 1 ust. 2 lit. c) i d) mogą być wprowadzone do obrotu i używania, jeśli nie narażają bezpieczeństwa i zdrowia pacjentów, użytkowników i, gdzie to stosowne, osób trzecich, kiedy są prawidłowo wprowadzone, obsługiwane i użytkowane, zgodnie z ich przewidzianym zastosowaniem.
Artykuł 3
Wyroby medyczne aktywnego osadzania, określone w art. 1 ust. 2 lit. c), d) i e), zwane dalej wyrobami, muszą spełniać zasadnicze wymogi wymienione w załączniku I, które stosuje się z uwzględnieniem przewidzianego zastosowania wyrobów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie utrudniają na swoich terytoriach wprowadzania do obrotu i używania wyrobów noszących znak CE.
2.
Państwa Członkowskie nie stwarzają żadnych przeszkód wobec:
- wyrobów przewidzianych do badań klinicznych udostępnionych lekarzom specjalistom w tych właśnie celach, jeśli wyroby te spełniają warunki ustanowione w art. 10 i w załączniku VI,
- wyrobów wykonanych na zamówienie wprowadzanych na rynek i oddawanych do użytku, jeśli spełniają one warunki ustanowione w załączniku VI, i do których dołączona jest deklaracja określona w Załączniku.
Wyroby te nie noszą znaku CE.
3.
Państwa Członkowskie nie stanowią przeszkody dla prezentacji w szczególności na targach handlowych, wystawach, pokazach itp. wyrobów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z zastrzeżeniem, że widoczne oznakowanie wyraźnie wskazuje, że takie wyroby nie spełniają wymogów i mogą być wprowadzone do używania nie wcześniej niż po ich dostosowaniu przez wytwórcę lub jego upoważnionego przedstawiciela z siedzibą we Wspólnocie.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wraz z wprowadzeniem wyrobu do używania informacja opisana w załączniku I sekcje 13, 14 i 15 była w ich języku narodowym (językach narodowych).
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przyjmują zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 w odniesieniu do wyrobów, które są zgodne z odpowiednimi normami państwowymi przyjętymi stosownie do uzgodnionych norm, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm państwowych.
Artykuł 6
1.
Gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że uzgodnione normy, określone w art. 5, nie spełniają w całości zasadniczych wymogów określonych w art. 3, Komisja lub Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, przedłożą sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu na mocy dyrektywy 83/139/EWG; podając tego przyczyny.
Komitet wyraża opinię bezzwłocznie.
W świetle opinii Komitetu Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o środkach, które mają być podjęte w odniesieniu do norm i publikacji, określonych w art. 5.
2.
Ustanowiony zostaje Stały Komitet, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Przed Komitet może być wniesiona każda sprawa dotycząca wprowadzenia w życie i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą ustanowioną poniżej.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię stosownie do pilności sprawy; jeśli trzeba, opinia jest przyjęta poprzez głosowanie.
Opinia jest włączana do protokołu. Każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 7
1.
Gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że wyroby określone w art. 1 ust. 2 lit. c) i d), prawidłowo wprowadzone do używania i używane zgodnie z ich przewidzianym zastosowaniem, mogą narażać zdrowie i/lub bezpieczeństwo pacjentów, użytkowników lub, gdzie to stosowne, osób trzecich, podejmuje wtedy wszelkie właściwe środki dla wycofania takich wyrobów z rynku lub zabronienia lub ograniczenia ich wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o każdym takim środku, wskazując na przyczyny swojej decyzji, w szczególności informując, czy niezgodność z dyrektywą jest spowodowana:
a) błędem w spełnieniu zasadniczych wymogów, określonych w art. 3, gdy wyrób nie spełnia w całości lub częściowo norm określonych w art. 5;
b) niewłaściwym zastosowaniem tych norm;
c) brakami w samych normach.
2.
Komisja podejmuje konsultacje ze stronami, których to dotyczy, tak szybko, jak to możliwe.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja stwierdzi, że:
- podjęte środki są uzasadnione, powiadamia o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz inne Państwa Członkowskie. W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 uzasadniona jest brakami w normach, Komisja po konsultacji ze stronami, których to dotyczy, przedkłada sprawę Komitetowi, określonemu w art. 6 ust. 1, w terminie dwóch miesięcy, jeśli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją podtrzymać oraz wszczyna procedurę, określoną w art. 6 ust. 1.
- podjęte działania są uzasadnione, wówczas powiadamia o tym niezwłocznie to Państwo Członkowskie, które podjęło działania oraz wytwórcę albo jego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty.
3.
W przypadku gdy wyrób nosi znak CE, nie odpowiada jednak jego wymogom, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działanie przeciwko każdemu, kto umieścił znak, i powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja upewnia się, że Państwa Członkowskie są informowane o postępie i wynikach tej procedury.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, aby upewnić się, że przekazana do ich wiadomości informacja dotycząca przypadków wymienionych niżej i związanych z wyrobem została zarejestrowana i oceniona w sposób scentralizowany:
a) jakiekolwiek pogorszenie charakterystyki i działania wyrobu, jak również jakiekolwiek niedokładności w ulotce z instrukcją, które mogą lub mogłyby prowadzić do śmierci pacjenta lub pogorszenia jego stanu zdrowia;
b) jakakolwiek przyczyna techniczna lub medyczna powodująca wycofanie przez wytwórcę wyrobu z rynku.
2.
Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla przepisów art. 7, niezwłocznie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o przypadkach określonych w ust. 1 i o stosownych środkach podjętych lub rozważanych.
Artykuł 9
1.
W przypadku innych wyrobów niż wyroby medyczne wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych wytwórca, aby umieścić znak CE, musi według własnego wyboru:
a) zastosować procedurę dotyczącą deklaracji zgodności CE wymienioną w załączniku II; lub
b) postępować według procedury dotyczącej badania wzorca wymienionej w załączniku III razem z:
i) procedurą dotyczącą sprawdzenia wyrobu podaną w załączniku IV; lub
ii) procedurą dotyczącą deklaracji zgodności CE wyrobu z wzorcem, wymienioną w załączniku V.
2.
W przypadku wyrobu medycznego wykonanego na zamówienie przed wprowadzeniem go na rynek wytwórca musi wypełnić deklaracje w załączniku VI.
3.
Tam, gdzie to właściwe, procedury przewidziane w załączniku III, IV i VI mogą być przeprowadzane przez pełnomocnego przedstawiciela wytwórcy z siedzibą we Wspólnocie.
4.
Rejestr i korespondencja dotycząca procedur określonych w ust. 1, 2 i 3 są prowadzone w oficjalnym języku Państwa Członkowskiego, w którym dane procedury są dokonywane i (lub) w języku akceptowanym przez jednostkę określoną w art. 11.
Artykuł 10
1.
W przypadku wyrobów przeznaczonych do badań klinicznych wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie przedkłada właściwym władzom w Państwie Członkowskim, w którym mają być przeprowadzone badania, w terminie co najmniej 60 dni przed rozpoczęciem badań deklarację określoną w załączniku VI.
2.
Wytwórca może rozpocząć stosowne badania kliniczne w końcu 60-dniowego okresu od daty powiadomienia, o ile właściwe władze nie powiadomią go w tym okresie, ze względów zdrowia publicznego lub porządku publicznego, o przeciwnej decyzji.
3.
Państwa Członkowskie, jeśli to konieczne, podejmują właściwe kroki, aby zapewnić zdrowie publiczne i porządek publiczny.
Artykuł 11
1.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wyznaczone jednostki, które zostały przez nie powołane do wykonania zadań właściwych dla procedur określonych w art. 9 i 13, powiadamiając o szczególnych zadaniach, do których każda wyznaczona jednostka została wskazana, i o znakach identyfikacyjnych tych jednostek, zwanych dalej jednostkami.
Komisja publikuje wykaz jednostek, wraz z ich zadaniami, dla których zostały powołane, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i zapewnia aktualizację tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria, określone w załączniku VIII, dla wyznaczenia tych jednostek.
Jednostki spełniające kryteria ustalone przez odpowiednie ujednolicone normy są uznane za spełniające odpowiednie kryteria minimalne.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę, wycofa notyfikację, jeśli stwierdzi, że jednostka ta nie spełnia już dłużej kryteriów określonych w ust. 2 i niezwłocznie poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
4.
Jednostka i wytwórca lub jego przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie ustalą, za wspólnym porozumieniem, granice czasowe dla wykonania oceny i weryfikacji, o których mowa w załącznikach 2–5.
Artykuł 12
1.
Inne wyroby niż wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych, a uznane za spełniające zasadnicze wymogi, określone w art. 3, muszą posiadać znak zgodności CE.
2.
Znak zgodności CE, jak pokazany w załączniku IX, musi występować w formie widocznej, czytelnej i nieusuwalnej na opakowaniu sterylnym i, jeśli sytuacja tego wymaga, na opakowaniu zbiorczym, jeśli takie opakowanie istnieje, oraz na ulotce z instrukcją.
Musi mu towarzyszyć logo jednostki odpowiedzialnej za przeprowadzenie procedury podanej w załącznikach 2, 4 i 5.
3 Dołączanie znaków, które mogą być mylone ze znakiem zgodności CE, jest zabronione.
Artykuł 13
W przypadku niesłusznego umieszczenia znaku CE, w szczególności w odniesieniu do wyrobu:
- który nie jest zgodny ze stosownymi normami, określonymi w art. 5, a dla którego wytwórca występował o zgodność,
- który nie jest zgodny z zatwierdzonym wzorcem,
- który jest zgodny z zatwierdzonym wzorcem, niespełniającym właściwych zasadniczych wymogów,
- w odniesieniu, do którego wytwórca zaniedbał wykonania swych zobowiązań wynikających ze stosownej deklaracji zgodności WE,
jednostka podejmie właściwe środki i niezwłocznie poinformuje o tym właściwe Państwo Członkowskie.
Artykuł 14
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy skutkująca odmową lub ograniczeniami we wprowadzaniu do obrotu i (lub) wprowadzaniu do używania wyrobu podaje dokładną podstawę, na której jest oparta.
Taka decyzja zostaje przekazana bezzwłocznie zainteresowanej stronie, która jest w tym samym czasie poinformowana o środkach prawnych dostępnych jej zgodnie z obowiązującym prawem w danym Państwie Członkowskim oraz o granicach czasowych, do których stosują się takie środki.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie strony zaangażowane w stosowanie niniejszej dyrektywy są zobowiązane do przestrzegania tajemnicy w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych w trakcie wykonywania ich zadań.
Nie narusza to zobowiązań Państw Członkowskich i jednostek do wzajemnego informowania się i przekazywania ostrzeżeń.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 1 lipca 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy najpóźniej od dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają, w okresie do dnia 31 grudnia 1994 r., na wprowadzanie do obrotu i oddawanie do użytku wyrobów zgodnych z przepisami krajowymi obowiązującymi na ich terytoriach w dniu 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1990 r.
w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(90/394/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu ustala, że Rada powinna uchwalić, za pomocą dyrektyw, minimalne wymagania mające zachęcić do poprawy warunków, szczególnie w miejscu pracy, tak aby zagwarantować lepszą ochronę zdrowia i bezpieczeństwo pracowników;
zgodnie z tym artykułem w dyrektywach takich należy unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych w sposób, który mgłóby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
rezolucja Rady z dnia 27 lutego 1984 r. w sprawie drugiego programu działań Wspólnot Europejskich w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy [4] ustanawia rozwój działań mających na celu ochronę pracowników mających kontakt z czynnikami rakotwórczymi;
informacja Komisji na temat jej programu dotyczącego bezpieczeństwa i higieny pracy [5] zarządza uchwalenie dyrektyw, aby zapewnić bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pracowników;
wprowadzenie w życie minimalnych wymagań mających na celu zapewnienie lepszych warunków zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do ochrony pracowników przed zagrożeniem związanym z kontaktem z czynnikami rakotwórczymi jest kluczowe dla zagwarantowania bezpieczeństwa i higieny pracy;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu ust. 1 art. 16 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6]; przepisy tej dyrektywy mają zastosowanie do kontaktu pracowników z czynnikami rakotwórczymi, bez wpływu na stosowanie bardziej surowych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie;
dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/490/EWG [8], zawiera listę substancji niebezpiecznych wraz ze szczegółowymi informacjami na temat procedur klasyfikacji i oznakowania poszczególnych substancji;
dyrektywa Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych preparatów [9], ostat nio zmieniona dyrektywą 89/178/EWG [10], zawiera szczegółowe informacje na temat procedur klasyfikacji i oznakowania tego rodzaju preparatów;
plan działań od 1987 do 1989 r., uchwalony w ramach programu "Europa w walce z rakiem", zapewnia wsparcie dla europejskich badań nad możliwym rakotwórczym zagrożeniem niektórymi substancjami chemicznymi;
mimo, że współczesna wiedza naukowa nie pozwala na określenie poziomu, poniżej którego zagrożenie zdrowia przestaje istnieć, zmniejszenie kontaktu z czynnikami rakotwórczymi zmniejszy owo zagrożenie;
aby przyczynić się do zmniejszenia tego zagrożenia, należy ustanowić wartości graniczne i inne przepisy bezpośrednio z nimi związane w stosunku do wszystkich czynników rakotwórczych, co do których pozwalają na to dostępne informacje, włącznie z danymi naukowymi i technicznymi;
w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, którzy mają kontakt z czynnikami rakotwórczymi, muszą zostać podjęte środki zapobiegawcze;
niniejsza dyrektywa ustala szczególne wymagania określone dla kontaktu z czynnikami rakotwórczymi;
niniejsza dyrektywa ustanawia praktyczny aspekt realizacji społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [11], zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r., Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy jest konsultowany przez Komisję w celu sformułowania wniosków ej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Przedmiotem niniejszej dyrektywy, będącej szóstą dyrektywą szczegółową w rozumieniu ust. 1 art. 16 dyrektywy 89/391/EWG, jest ochrona pracowników przed zagrożeniem ich zdrowia i bezpieczeństwa, które wynika bądź prawdopodobnie wyniknie z narażenia na działanie czynników rakotwórczych w miejcu pracy, a także zapobieganie takiemu zagrożeniu.
Ustala ona szczególne wymagania minimalne w tym zakresie, włącznie z wartościami granicznymi.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do pracowników, którzy narażeni są tylko na kontakt z promieniowaniem objętym Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
3.
Dyrektywa 89/391/EWG stosuje się w pełni do całego zakresu wymienionego w ust. 1, bez wpływu na zastosowanie bardziej surowych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy "czynnik rakotwórczy" oznacza:
a) substancję, do której, w zał. I do dyrektywy 67/548/EWG, stosuje się oznaczenie ryzyka R 45 "może powodować nowotwory";
b) preparat, który zgodnie z art. 3 ust. 5 lit. j) dyrektywy 88/379/EWG musi być oznakowany jako R 45 "może powodować nowotwory";
c) substancję, preparat lub proces wymieniony w zał. I, a także substancję lub preparat powstały w wyniku procesów wymienionych w zał. I.
Artykuł 3
Zakres zastosowania — określenie i ocena zagrożeń
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do czynności, w czasie których pracownicy mają lub istnieje prawdopodobieństwo, że mają kontakt z czynnikami rakotwórczymi w związku ze swoją pracą.
2.
W przypadku każdej czynności, która może narażać pracownika na kontakt z czynnikami rakotwórczymi, musi zostać określony charakter, stopień i czas trwania takiego kontaktu w celu umożliwienia oceny zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa pracownika oraz zarządzenia właściwych działań.
Ocena musi być ponawiana systematycznie oraz w każdym przypadku, kiedy zachodzi jakakolwiek zmiana warunków, które mogą mieć wpływ na kontakt pracownika z czynnikami rakotwórczymi.
Na życzenie władz pracodawca musi dostarczyć informacje wykorzystane przy dokonywaniu oceny.
3.
Ponadto, podczas dokonywania oceny zagrożenia, należy wziąć pod uwagę wszystkie inne poważne przypadki kontaktu z niebezpiecznymi substancjami, na przykład z takimi, które mają szkodliwy wpływ na skórę.
4.
Podczas przeprowadzania oceny, o której mowa w ust. 2, pracodawca powinien zwrócić szczególną uwagę na czynniki wpływające na stan zdrowia i bezpieczeństwo pracowników szczególnie zagrożonych oraz powinien między innymi wziąć pod uwagę potrzebę niezatrudniania tych pracowników w miejscach, w których mogą się stykać z czynnikami rakotwórczymi.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 4
Zmniejszenie i zastąpienie
1.
Pracodawca powinien zmniejszyć zużycie substancji rakotwórczej w miejscu pracy, szczególnie poprzez zastąpienie ich, w miarę istnienia technicznych możliwości, substancją, preparatem lub procesem, który podczas użytkowania jest bezpieczny lub jest mniej niebezpieczny dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, w zależności od przypadku.
2.
Na życzenie pracodawca powinien przedłożyć rezultaty swoich badań odpowiednim władzom.
Artykuł 5
Zapobieganie i zmniejszenie kontaktu z czynnikami rakotwórczymi
1.
Jeżeli wyniki oceny, o której mowa w art. 3 ust. 2, wykażą, że istnieje zagrożenie zdrowia lub bezpieczeństwa pracowników, należy zapobiegać kontaktowi pracowników z czynnikami rakotwórczymi.
2.
Jeżeli, z przyczyn technicznych, niemożliwe jest zastąpienie czynnika rakotwórczego substancją, preparatem lub procesem, który podczas użytkowania jest bezpieczny lub jest mniej niebezpieczny dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracownika, pracodawca dopilnuje, aby czynnik rakotwórczy, w miarę istnienia technicznych możliwości, był przetwarzany i używany w systemie zamkniętym.
3.
Jeżeli, z przyczyn technicznych zastosowanie systemu zamkniętego jest niemożliwe, pracodawca dopilnuje, aby kontakt pracowników z czynnikami rakotwórczymi został jak najbardziej zmniejszony, w miarę istnienia technicznych możliwości.
4.
Wszędzie tam, gdzie w użyciu jest czynnik rakotwórczy, pracodawca zastosuje następujące środki:
a) ograniczenie ilości substancji rakotwórczej w miejscu pracy;
b) utrzymanie na jak najniższym poziomie liczby pracowników, którzy mają lub istnieje prawdopodobieństwo, że mają kontakt z czynnikami rakotwórczymi;
c) zaprojektowanie takich procesów pracy i środków kontroli technicznej, które zlikwidują lub obniżą do minimum powstawanie czynników rakotwórczych w miejscu pracy;
d) metody pozbywania się substancji rakotwórczych w miejscu ich powstawania, do miejscowego wyciągu lub do ogólnego systemu wentylacyjnego powinny być stosowne i zgodne z wymogami ochrony zdrowia i środowiska;
e) wykorzystanie istniejących stosownych procedur pomiaru czynników rakotwórczych, szczególnie w celu wczesnego wykrywania nadmiernego zagrożenia powstałego w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia lub wypadku;
f) zastosowanie właściwych metod i procedur pracy;
g) zbiorowe działania ochronne i/lub, tam gdzie nie można uniknąć kontaktu za pomocą innych środków, indywidualne działania ochronne;
h) środki higieny, szczególnie regularne czyszczenie podłóg, ścian i innych powierzchni;
i) informowanie pracowników;
j) odgraniczenie miejsc zagrożonych i zastosowanie odpowiednich znaków ostrzegawczych, włącznie ze znakami "zakaz palenia" w miejscach, w których pracownicy mają lub istnieje prawdopodobieństwo, że mają kontakt z czynnikami rakotwórczymi;
k) nakreślenie planów działania w nagłych wypadkach, które mogą wyniknąć z nadmiernego kontaktu z czynnikami rakotwórczymi;
l) sposoby bezpiecznego przechowywania i transportu odpadów oraz postępowania z nimi, szczególnie poprzez zastosowanie szczelnie zamkniętych i wyraźnie oznakowanych pojemników;
m) sposoby bezpiecznego gromadzenia, przechowywania i usuwania odpadów przez pracowników, włącznie z zastosowaniem szczelnie zamkniętych i wyraźnie oznakowanych pojemników.
Artykuł 6
Informowanie właściwych władz
Jeżeli wyniki oceny, o której mowa w art. 3 ust. 2, wykażą, że istnieje zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, pracodawcy udostępnią, na życzenie, właściwym władzom odpowiednie informacje na temat:
a) działalności i/lub procesów przemysłowych, którymi się zajmują, włącznie z powodami, dla których wykorzystywane są czynniki rakotwórcze;
b) ilości produkowanych lub wykorzystywanych substancji lub preparatów zawierających czynniki rakotwórcze;
c) liczby pracowników, którzy mają kontakt z czynnikami rakotwórczymi;
d) podjętych środków zapobiegawczych;
e) typu używanego wyposażenia ochronnego;
f) charakteru i stopnia kontaktu;
g) przypadków zastąpienia.
Artykuł 7
Nieprzewidziany kontakt z czynnikami rakotwórczymi
1.
W razie zajścia nieprzewidywalnego zdarzenia lub wypadku, do którego może dojść w wyniku nadmiernego kontaktu z czynnikami rakotwórczymi, pracodawca zawiadomi o tym pracowników.
2.
Do czasu przywrócenia normalnej sytuacji i usunięcia przyczyn występowania nadmiernego kontaktu z czynnikami rakotwórczymi:
a) tylko tym pracownikom, którzy są niezbędni dla dokonania napraw i innych koniecznych prac, będzie wolno pracować na zagrożonym terenie;
b) pracownicy ci będą wyposażeni indywidualny sprzęt ochrony dróg oddechowych i w ubrania ochronne których muszą używać. Kontakt z czynnikami rakotwórczymi może nie być ciągły i konieczny czas jego trwania, dla każdego pracownika, powinien być jak najkrótszy;
c) pracownikom bez środków ochronnych zabroni się wstępu na zagrożony teren.
Artykuł 8
Przewidywalny kontakt z czynnikami rakotwórczymi
1.
W przypadku niektórych czynności takich jak konserwacja, kiedy można przewidzieć, że kontakt pracowników z czynnikami rakotwórczymi prawdopodobnie znacznie wzrośnie i kiedy wykorzystano już wszystkie inne techniczne środki zapobiegawcze, mające na celu zmniejszenie zagrożenia pracowników, pracodawca, po konsultacji z pracownikami i/lub z ich przedstawicielami w przedsiębiorstwie bądź zakładzie, powinien ustalić, bez wpływu na odpowiedzialność pracodawcy, środki konieczne, aby możliwie jak najbardziej skrócić czas trwania kontaktu pracowników z czynnikami rakotwórczymi, a także dopilnować ochrony pracowników w czasie wykonywania tych czynności.
Zgodnie z akapitem pierwszym pracownicy, których to dotyczy, powinni być wyposażeni indywidualny sprzęt ochrony dróg oddechowych i w ubrania ochronne, których muszą używać tak długo, jak długo utrzymuje się nadmierne zagrożenie; kontakt z czynnikami rakotwórczymi nie powinien być ciągły, konieczny czas jego trwania, dla każdego pracownika, powinien być jak najkrótszy.
2.
Należy podjąć odpowiednie środki, aby teren, na którym wykonuje się czynności, o jakich mowa w akapicie pierwszym ust. 1, był wyraźnie oddzielony i oznaczony, oraz dopilnować, za pomocą innych środków, aby osoby niepowołane nie miały wstępu na ten teren.
Artykuł 9
Wstęp na teren zagrożenia
Pracodawca powinien podjąć odpowiednie działania, aby upewnić się, że na terenach, na których mają miejsce czynności, w odniesieniu do których wyniki oceny, o jakiej mowa w ust. 2 art. 3, wykazują istnienie zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, mieli wstęp wyłącznie ci pracownicy, którzy ze względu na swoją pracę lub obowiązki muszą mieć tam wstęp.
Artykuł 10
Higiena i ochrona indywidualna
1.
W przypadku wszystkich czynności, co do których zachodzi niebezpieczeństwo skażenia czynnikami rakotwórczymi, obowiązkiem pracodawcy będzie podjęcie działań w celu dopilnowania, aby:
a) pracownicy nie jedli, nie pili oraz nie palili na terenie, gdzie występuje niebezpieczeństwo skażenia czynnikami rakotwórczymi;
b) pracownicy byli wyposażeni w odpowiednie ubrania ochronne lub w inne odpowiednie ubrania specjalne.
Zapewniono oddzielne miejsca do przechowywania ubrań ochronnych i ubrań codziennych;
c) zapewniono pracownikom stosowne i odpowiednie łazienki oraz urządzenia sanitarne;
d) wyposażenie ochronne było odpowiednio przechowywane we właściwych i wyraźnie określonych miejscach.
Aby było ono sprawdzane i czyszczone, w miarę możliwości przed każdym użyciem, a obowiązkowo po każdym użyciu.
Aby uszkodzony sprzęt był naprawiony lub wymieniony przed dalszym użyciem.
2.
Pracownicy nie mogą być obciążani kosztami tych działań.
Artykuł 11
Informowanie i szkolenie pracowników
1.
Pracodawca podejmie odpowiednie działania, aby zapewnić pracownikom i/lub ich przedstawicielom w przedsiębiorstwie lub zakładzie odpowiednie i wyczerpujące szkolenie na podstawie wszystkich dostępnych informacji, szczególnie w postaci informacji i instrukcji dotyczących:
a) potencjalnego zagrożenia zdrowia, z uwzględnieniem dodatkowego ryzyka wynikającego z palenia tytoniu;
b) środków, które należy podjąć w celu zapobiegania kontaktowi z czynnikami rakotwórczymi;
c) wymogów higieny;
d) używania sprzętu i ubrań ochronnych;
e) kroków, które powinni podjąć pracownicy, wliczając ratowników, w razie zagrożenia lub w celu zapobiegania zagrożeniu.
Szkolenie będzie:
- uaktualniane, tak aby brać pod uwagę nowe lub zmienione zagrożenia, oraz
- w razie potrzeby okresowo powtarzane.
2.
Pracodawcy zawiadomią pracowników o urządzeniach i wchodzących w ich skład pojemnikach zawierających substancje rakotwórcze oraz dopilnują, aby wszystkie pojemniki, opakowania i urządzenia zawierające substancje rakotwórcze były wyraźnie i czytelnie oznakowane oraz aby umieszczono na nich wyraźnie widoczne znaki ostrzegawcze.
Artykuł 12
Informowanie pracowników
Odpowiednie działania zostaną podjęte, aby upewnić się, że:
a) pracownicy i/lub wszyscy ich przedstawiciele w przedsiębiorstwie lub zakładzie mogą sprawdzić, czy niniejsza dyrektywa jest stosowana, i że mogą uczestniczyć w jej realizacji, szczególnie w odniesieniu do:
i) skutków, jakie dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników będzie miał wybór, noszenie i używanie sprzętu oraz ubrań ochronnych, bez wpływu na odpowiedzialność pracodawcy za określenie skuteczności sprzętu i ubrań ochronnych;
ii) działań ustalonych przez pracodawcę, o których mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, bez wpływu na odpowiedzialność pracodawcy za ustalenie takich działań;
b) pracownicy i/lub wszyscy ich przedstawiciele w przedsiębiorstwie lub zakładzie zostaną natychmiast poinformowani o przypadkach nadmiernego kontaktu z czynnikami rakotwórczymi, włącznie z tymi, o jakich mowa w art. 8, o ich przyczynach i o działaniach podjętych lub tych, które zostaną podjęte dla przywrócenia normalnej sytuacji;
c) pracodawca będzie prowadzić aktualny spis pracowników zajmujących się czynnościami, w odniesieniu do których wyniki oceny, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2, wykazują istnienie zagrożenia dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracowników, wykazujący, w miarę istniejących informacji, kontakt z czynnikami rakotwórczymi, na jaki byli narażeni;
d) lekarz i/lub właściwe władze, a także wszystkie inne osoby odpowiedzialne za zdrowie i bezpieczeństwo w miejscu pracy będą miały dostęp do spisu, o którym mowa w pkt c);
e) każdy pracownik będzie miał dostęp do tych informacji, zawartych w spisie, które go osobiście dotyczą;
f) pracownicy i/lub wszyscy ich przedstawiciele w przedsiębiorstwie lub zakładzie będą mieli dostęp do zbiorowej anonimowej informacji.
Artykuł 13
Konsultacje i udział pracowników
Konsultacje i udział pracowników i/lub ich przedstawicieli w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, włącznie z załącznikami do niej, powinny być zgodne z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 14
Kontrola zdrowia
1.
Państwa Członkowskie ustanowią, zgodnie z wewnętrznymi przepisami i/lub procedurami, środki, w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli zdrowia pracowników, co do których wyniki oceny, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2, wykazują istnienie zagrożenia dla ich zdrowia lub bezpieczeństwa.
2.
Ustalenia, o których mowa w ust. 1, zapewnią, że każdy pracownik będzie mógł zostać poddany, w razie potrzeby, odpowiedniej kontroli zdrowia:
- przed kontaktem z czynnikami rakotwórczymi,
- w regularnych odstępach czasu po tym kontakcie.
Ustalenia te powinny bezpośrednio pozwolić na zastosowanie środków zdrowotnych, zarówno indywidualnie, jak i w miejscu pracy.
3.
W przypadku stwierdzenia, że pracownik cierpi na zaburzenia, co do których można podejrzewać, że są wynikiem kontaktu z czynnikami rakotwórczymi, lekarz lub właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę zdrowia pracowników mogą zażądać, aby inni pracownicy, którzy mieli podobny kontakt z czynnikami rakotwórczymi, zostali poddani kontroli zdrowia.
W takim przypadku należy przeprowadzić ponowną ocenę zagrożenia kontaktem z czynnikami rakotwórczymi zgodnie z art. 3 ust. 2.
4.
W razie przeprowadzania kontroli zdrowia należy prowadzić indywidualne rejestry medyczne, a lekarz lub właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę zdrowia zaproponują działania ochronne lub zapobiegawcze w stosunku do poszczególnych pracowników.
5.
Pracownikom należy udzielić informacji i porady na temat kontroli zdrowia, której mogą zostać poddani po zakończeniu okresu kontaktu z czynnikami rakotwórczymi.
6.
Zgodnie z przepisami i/lub procedurami wewnętrznymi:
- pracownicy będą mieli dostęp do wyników kontroli zdrowia, które ich dotyczą,
- zainteresowani pracownicy i pracodawca mogą zwrócić się o przegląd wyników kontroli zdrowia.
7.
Praktyczne zalecenia na temat kontroli zdrowia pracowników podane są w zał. II.
8.
Wszystkie przypadki zachorowania na nowotwory, uznane, zgodnie z przepisami i/lub procedurami wewnętrznymi, za wynik kontaktu z czynnikami rakotwórczymi w miejscu pracy, zostaną zgłoszone właściwym władzom.
Artykuł 15
Prowadzenie rejestrów
1. Spis, o którym mowa w art. 12 lit. c), oraz rejestry medyczne, o których mowa w art. 14 ust. 4, powinny być prowadzone co najmniej przez 40 lat po zakończeniu okresu kontaktu z czynnikami rakotwórczymi, zgodnie z przepisami i/lub procedurami wewnętrznymi.
2.
Dokumenty te będą udostępnione właściwym władzom, w przypadku gdy przedsiębiorstwo zaprzestanie działalności, zgodnie z przepisami i/lub procedurami wewnętrznymi.
Artykuł 16
Wartości graniczne
1.
Zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 118a Traktatu Rada określi wartości graniczne w dyrektywach, na podstawie dostępnych informacji, włącznie z danymi naukowymi i technicznymi, w odniesieniu do wszystkich tych czynników rakotwórczych, co do których jest to możliwe, oraz, w miarę potrzeby, ustali inne bezpośrednio odnoszące się przepisy.
2.
Wartości graniczne i inne bezpośrednio odnoszące się przepisy będą ustalone w zał. III.
Artykuł 17
Dyrektywa Rady
z dnia 29 czerwca 1990 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych
(90/396/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie na swoim terytorium zdrowia i bezpieczeństwa swoich obywateli oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, zwierząt domowych i mienia, w związku z zagrożeniami wynikającymi z użytkowania urządzeń spalania paliw gazowych;
w niektórych Państwach Członkowskich przepisy bezwzględnie obowiązujące określają w szczególności poziom bezpieczeństwa wymagany w stosunku do urządzeń spalania paliw gazowych poprzez wyszczególnianie budowy, właściwości działania i procedur kontroli; te przepisy bezwzględnie obowiązujące nie prowadzą koniecznie do różnic w poziomie bezpieczeństwa w poszczególnych Państwach Członkowskich, jednak różnice między nimi utrudniają wymianę handlową we Wspólnocie;
w Państwach Członkowskich obowiązują różne warunki w odniesieniu do rodzajów gazu i ciśnień zasilających; warunki te nie są ujednolicone, ponieważ sytuacja w zakresie zaopatrzenia w energię i jej dystrybucję jest szczególna w każdym Państwie Członkowskim;
ustępy 65 i 68 Białej Księgi w sprawie urzeczywistniania rynku wewnętrznego, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 1985 r., przewidują nowe podejście do harmonizacji prawa;
prawo wspólnotowe przewiduje, jako odstępstwo od jednej z fundamentalnych reguł wspólnotowych, a mianowicie swobodnego przepływu towarów, że przeszkody w przepływie we Wspólnocie wynikające z różnic w ustawodawstawach krajowych dotyczących obrotu produktami są dopuszczalne, o ile przeszkody takie mogą być uznane za niezbędne w celu spełnienia wymogów obowiązkowych; harmonizacja prawa powinna być w tym przypadku ograniczona do przyjęcia przepisów niezbędnych w celu spełnienia obowiązkowych i zasadniczych wymogów dotyczących bezpieczeństwa, zdrowia i oszczędzania energii w odniesieniu do urządzeń gazowych; wymogi te powinny zastąpić w tym zakresie przepisy krajowe, ponieważ są zasadniczymi wymogami;
utrzymanie lub podniesienie poziomu bezpieczeństwa osiągniętego w Państwach Członkowskich stanowi jeden z głównych celów niniejszej dyrektywy i bezpieczeństwa zdefiniowanego przez zasadnicze wymogi;
zasadnicze wymogi w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia powinny być przestrzegane w celu zapewnienia bezpiecznego działania urządzeń spalania paliw gazowych; oszczędzanie energii uważane jest za sprawę istotną; wymogi te powinny być stosowane z uwzględnieniem stopnia nowoczesności w chwili konstruowania;
niniejsza dyrektywa zawiera zatem tylko zasadnicze wymogi; w celu ułatwienia dowodu zgodności z zasadniczymi wymogami konieczne jest istnienie zharmonizowanych norm na poziomie europejskim, w szczególności w zakresie konstruowania, działania i instalowania urządzeń spalania paliw gazowych, tak aby produkty spełniające te normy mogły być uznane za spełniające te zasadnicze wymogi; normy te, zharmonizowane na poziomie europejskim, są opracowywane przez instytucje prywatne i powinny pozostać niewiążące; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) zostały uznane za instytucje kompetentne w zakresie przyjmowania zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi w sprawie współpracy między Komisją i tymi instytucjami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana oznacza specyfikację techniczną (normę europejską lub dokument harmonizacyjny) przyjętą przez jeden z tych organów lub oba te organy na podstawie upoważnienia Komisji zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/182/EWG [5], oraz na podstawie ogólnych wytycznych wymienionych powyżej;
do czasu przyjęcia zharmonizowanych norm w rozumieniu niniejszej dyrektywy zgodność z zasadniczymi wymogami oraz swobodny przepływ urządzeń spalania paliw gazowych powinny być ułatwione przez przyjęcie, na poziomie Wspólnoty, produktów zgodnych z normami krajowymi, których zgodność z zasadniczymi wymogami została potwierdzona na drodze kontrolnej procedury Wspólnoty;
kontrola zgodności z odpowiednimi wymaganiami technicznymi jest konieczna w celu zapewnienia skutecznej ochrony użytkowników i osób trzecich; istniejące procedury certyfikacyjne różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w celu uniknięcia wielokrotnych kontroli, które w rezultacie stanowią przeszkody w swobodnym przepływie urządzeń spalania paliw gazowych, należy przyjąć ustalenia w celu wzajemnego uznawania procedur certyfikacyjnych przez Państwa Członkowskie; w celu ułatwienia wzajemnego uznawania procedur certyfikacyjnych należy ustanowić zharmonizowane procedury wspólnotowe oraz kryteria wyznaczania organów odpowiedzialnych za zastosowanie tych procedur;
odpowiedzialność Państw Członkowskich na ich terytorium za bezpieczeństwo, zdrowie i oszczędzanie energii objęte zasadniczymi wymogami powinna być potwierdzona w klauzuli ochronnej zapewniającej zastosowanie odpowiedniej procedury Wspólnoty;
adresaci decyzji podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy muszą być informowani o przyczynach podjęcia tych decyzji i przysługujących im środkach prawnych;
dnia 17 września 1984 r. Rada przyjęła dyrektywę ramową w sprawie urządzeń gazowych (84/530/EWG) [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/312/EWG [7], oraz odrębną dyrektywę w sprawie gazowych podgrzewaczy wody (84/531/EWG) [8], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/665/EWG [9]; dyrektywy te dotyczą tej samej dziedziny co niniejsza dyrektywa i wobec tego powinny zostać uchylone;
środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego muszą zostać przyjęte do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Zakres, wprowadzanie do obrotu i swobodny przepływ Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do: - urządzeń spalania paliw gazowych używanych do gotowania, ogrzewania, produkcji gorącej wody, chłodzenia, oświetlenia lub prania, w których, gdzie stosowne, temperatura wody nie przekracza 105 °C, zwanych dalej "urządzeniami".
Za urządzenia uważa się również palniki ze sztucznym ciągiem oraz urządzenia grzewcze wyposażone w takie palniki,
- urządzeń zabezpieczających, urządzeń sterujących lub urządzeń regulacyjnych i podzespołów, oprócz palników ze sztucznym ciągiem i urządzeń grzewczych wyposażonych w takie palniki, wprowadzanych do obrotu oddzielnie w celach handlowych i zaprojektowanych w celu wbudowania do urządzenia spalania paliw gazowych lub zmontowania w celu stworzenia takiego urządzenia, zwanych dalej "osprzętem".
2.
Urządzenia specjalnie zaprojektowane do wykorzystania w procesach przemysłowych prowadzonych w obiektach przemysłowych są wyłączone z zakresu określonego w ust. 1.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy "paliwo gazowe" oznacza każde paliwo, które znajduje się w stanie gazowym w temperaturze 15 °C pod ciśnieniem 1 bar.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy urządzenie uważa się za "normalnie użytkowane", jeżeli jest ono:
- prawidłowo zainstalowane i regularnie serwisowane zgodnie z instrukcjami producenta,
- użytkowane w granicach normalnych zmian jakości gazu i normalnych wahań ciśnienia zasilającego, oraz
- użytkowane zgodnie z przeznaczeniem lub w sposób, który można rozsądnie przewidzieć.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne kroki, aby zapewnić, że urządzenia określone w art. 1 są wprowadzane na rynek i wprowadzane do użytku, o ile podczas normalnego użytkowania nie naruszają bezpieczeństwa ludzi, zwierząt domowych i mienia.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o rodzajach używanego gazu i odpowiadających im ciśnieniach zasilających na ich terytoriach do dnia 1 stycznia 1991 r.
W odpowiednim czasie muszą one również informować o wszystkich zmianach.
Komisja zapewni, aby informacje te zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Urządzenia i osprzęt, określony w art. 1, muszą spełniać stosowane do nich zasadnicze wymogi wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku urządzeń, które spełniają zasadnicze wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu osprzętu, określonego w art. 1, któremu towarzyszy świadectwo, określone w art. 8 ust. 4.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie uznają, że spełnione zostały wymogi zasadnicze, określone w art. 3, w odniesieniu do urządzeń i osprzętu, jeżeli spełniają one:
a) stosowane do nich normy krajowe, przyjęte w celu wprowadzenia w życie norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują numery tych norm krajowych;
b) stosowane do nich normy krajowe, określone w ust. 2, o ile w obszarach objętych takimi normami nie istnieją zharmonizowane normy.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty norm krajowych, określone w ust. 1 lit. b), które uważają za zgodne z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3.
Komisja przekazuję te normy krajowe pozostałym Państwom Członkowskim.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 powiadamia ona Państwa Członkowskie o tych normach krajowych, w stosunku do których domniemywa się zgodność z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że normy określone w art. 5 ust. 1 nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów określonych w art. 3, Komisja lub Państwo Członkowskie przekazują sprawę do Stałego Komitetu, ustanowionego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, nazywanego dalej "komitetem", podając swoje uzasadnienie.
Komitet wydaje opinię bezzwłocznie.
W świetle opinii komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tym, czy jest czy nie jest konieczne wycofanie takich norm z publikacji, określonych w art. 5 ust. 1.
2.
Po przekazaniu, określonym w art. 5 ust. 2, Komisja konsultuje się z komitetem.
Po uzyskaniu opinii komitetu Komisja w przeciągu jednego miesiąca powiadamia Państwa Członkowskie o tym, czy rozpatrywanej normie (normom) krajowym przysługuje lub nie domniemanie zgodności; jeżeli tak, Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm.
Komisja publikuje je również w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że normalnie użytkowane urządzenia noszące znak WE mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych lub mienia, podejmuje ono wszelkie właściwe środki w celu wycofania takich urządzeń z obrotu i zakazania lub ograniczenia wprowadzania ich do obrotu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o podjęciu takich środków, wskazując powody swojej decyzji, w szczególności to, czy niezgodność spowodowana jest przez:
a) niespełnienie zasadniczych wymogów, określonych w art. 3, jeżeli urządzenie nie jest zgodne z normami, określonych w art. 5 ust. 1;
b) niewłaściwe stosowanie norm, określonych w art. 5 ust. 1;
c) braki w normach, określonych w art. 5 ust. 1.
2.
Komisja przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami tak szybko, jak to możliwe.
Jeżeli po konsultacjach Komisja stwierdzi, że podjęcie któregokolwiek ze środków określonych w ust. 1 było uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło taki środek, jak również pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 przypisana jest brakom w normach, Komisja, po konsultacjach z zainteresowanymi stronami, przedstawia sprawę komitetowi w terminie dwóch miesięcy, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło środki, ma zamiar je podtrzymać, oraz rozpoczyna procedurę określoną w art. 6.
3.
W przypadku gdy urządzenie niezgodne z wymogami nosi znak WE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania przeciw temu, kto umieścił znak, oraz powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były stale informowane o postępach i wyniku tych procedur.
ROZDZIAŁ II
Środki certyfikacji zgodności
Artykuł 8
1.
Środkami certyfikacji zgodności urządzeń produkowanych seryjnie są:
a) badanie typu WE, określone w załączniku II sekcja 1; oraz
b) przed wprowadzeniem tych urządzeń do obrotu, do wyboru przez producenta:
- deklaracja WE zgodności z typem, określona w załączniku II sekcja 2, lub
- deklaracja WE zgodności z typem (gwarancja jakości produkcji), określona w załączniku II sekcja 3, lub
- deklaracja WE zgodności z typem (gwarancja jakości produktu), określona w załączniku II sekcja 4, lub
- weryfikacja WE, określona w załączniku II sekcja 5.
2.
W przypadku produkcji urządzenia pojedynczego lub produkcji w małych ilościach producent może wybrać weryfikację jednostkową WE, określoną w załączniku II sekcja 6.
3.
Po zakończeniu procedur, określonych w ust. 1 lit. b) i ust. 2, na urządzeniach spełniających wymogi należy umieścić znak zgodności WE zgodnie z art. 10.
4.
Procedury, określone w ust. 1, muszą być zastosowane w odniesieniu do osprzętu, określonego w art. 1, z wyjątkiem umieszczenia znaku zgodności WE oraz, w zależności od potrzeb, sporządzenia świadectwa zgodności.
Należy wystawić świadectwo zaświadczające o zgodności osprzętu ze stosowanymi do niego przepisami niniejszej dyrektywy i określającymi charakterystykę osprzętu oraz sposób jego wbudowania w urządzenie lub zmontowania, w celu zapewnienia spełnienia zasadniczych wymogów mających zastosowanie do gotowych urządzeń.
Świadectwo musi być dostarczone wraz z osprzętem.
5.
W przypadku gdy urządzenia są objęte również innymi dyrektywami Wspólnoty:
- ich zgodność z zasadniczymi wymogami niniejszej dyrektywy należy weryfikować zgodnie z procedurami ustanowionymi w ust. 1 i 2, oraz
- należy upewnić się, że spełniają one również zasadnicze wymogi pozostałych dyrektyw zgodnie z procedurami ustanowionymi w tych dyrektywach.
Umieszczenie znaku WE, określonego w ust. 3, musi świadczyć o zgodności z przepisami wszystkich dyrektyw, które mają zastosowanie.
6.
Zapisy i korespondencję dotycząca środków certyfikacji zgodności jest redagowanaw języku urzędowym (językach urzędowych) Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma organ odpowiedzialny za zastosowanie tej procedury, lub w języku zaakceptowanym przez ten organ.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim organy, zwane dalej "organami notyfikowanymi", odpowiedzialne za zastosowanie procedur, określonych w art. 8.
Komisja publikuje w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz organów notyfikowanych wraz z przydzielonymi im oznaczeniami identyfikacyjnymi oraz zapewnia aktualizację tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie zastosują kryteria wymienione w załączniku V do oceny tych organów, które mają być notyfikowane.
Organy, które spełniają kryteria oceny, ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych, muszą być uznawane za spełniające kryteria wymienione w tym załączniku.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało organ, odwoła jego zatwierdzenie, jeżeli stwierdzi, że organ ten przestał spełniać kryteria określone w ust. 2 i niezwłocznie powiadomi o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Znak zgodności WE
Artykuł 10
1.
Znak zgodności WE i oznakowanie identyfikacyjne określone w załączniku III należy umieszczać na urządzeniu lub na tabliczce znamionowej przymocowanej do urządzenia, tak aby były one wyraźne, łatwe do odczytania i nieusuwalne.
Tabliczkę znamionową należy zaprojektować tak, aby niemożliwe było jej powtórne wykorzystanie.
2.
Umieszczanie na urządzeniach znaków, które mogą zostać pomylone ze znakiem WE, jest zabronione.
Artykuł 11
W przypadkach, w których stwierdzono nieprawidłowe umieszczenie znaku WE na urządzeniach lub nieprawidłowe przyznanie świadectw dla osprzętu z powodu:
- niezgodności urządzeń lub osprzętu z urządzeniami lub osprzętem, określonym w świadectwie badania typu WE,
- niespełnienia zasadniczych wymogów mających zastosowanie pomimo zgodności urządzeń lub osprzętu z urządzeniami lub osprzętem, określonym w świadectwie badania typu WE,
- niewywiązania się przez producenta ze zobowiązań wymienionych w załączniku II,
organ notyfikowany odbiera prawo umieszczania znaku WE lub wystawiania świadectw i powiadamia pozostałe organy notyfikowane oraz przesyła sprawozdanie do zainteresowanych Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 12
Każda decyzja podjęta zgodnie z niniejszą dyrektywą, która skutkuje ograniczeniem dotyczącym wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku urządzenia, musi zawierać dokładne uzasadnienie.
Taką decyzję bezzwłocznie notyfikuje się zainteresowanej stronie, którą informuje się jednocześnie o dostępnych jej środkach prawnych, przysługujących jej zgodnie z prawem obowiązującym w danym Państwie Członkowskim, oraz o ograniczeniach czasowych, którym takie środki podlegają.
Artykuł 13
Dyrektywy 84/530/EWG i 84/531/EWG tracą moc.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1991 r. i powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują takie przepisy od dnia 1 stycznia 1992 r.
2.
W drodze odstępstwa od art. 2, Państwa Członkowskie mogą, w okresie do dnia 31 grudnia 1995 r. i bez uszczerbku dla postanowień art. 30–36 Traktatu, zezwolić na wprowadzanie do obrotu lub oddawanie do użytku urządzeń i osprzętu zgodnego z przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1992 r.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 84/647/EWG w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu drogowego przewozu rzeczy
(90/398/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczo-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 dyrektywy 84/647/EWG [4] zobowiązuje Radę do ponownego zbadania art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy zawierających klauzule ograniczające;
klauzule ograniczające spowodowały nierówne stosowanie dyrektywy we Wspólnocie; zniesienie, przynajmniej częściowe, tych klauzul pozwoliłoby na lepsze zarządzanie finansami i na redukcję kosztów przewoźników działających na własny rachunek lub dokonujący przewozów odpłatnie;
zatem wyżej wymieniona dyrektywa powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 84/647/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z przepisów ust. 1 działalność transportową prowadzoną na własny rachunek za pomocą pojazdów o dopuszczalnej rzeczywistej masie całkowitej powyżej 6 ton."
2) W art. 4 ust. 2 skreśla się.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą najpóźniej do dnia 31 grudnia 1990 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1990 r.
zmieniająca Załącznik II do dyrektywy 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG
(90/415/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6 i 12,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre substancje niebezpieczne, art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów substancji wymienionych w wykazie I w Załączniku do niniejszej dyrektywy; art. 6 tej samej dyrektywy stanowi, że należy dla tych norm emisji ustalić wartości dopuszczalne, jak również wskaźniki jakości dla środowiska wodnego, na które oddziaływają odprowadzane substancje;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do stosowania wartości dopuszczalnych, z wyjątkiem przypadków, gdy mogą one stosować wskaźniki jakości;
dyrektywa 86/280/EWG [5], zmieniona dyrektywą 88/347/EWG [6], wymaga zmiany i uzupełnienia, na podstawie wniosków Komisji, zgodnie z postępem wiedzy naukowej, dotyczącej przede wszystkim toksyczności, trwałości i akumulacji wspomnianych substancji w organizmach żywych i osadach, lub w przypadku usprawnień w najlepszych, dostępnych środkach technicznych; w tym celu niezbędne jest przyjęcie dodatków do wspomnianej dyrektywy, dotyczących środków związanych z innymi substancjami niebezpiecznymi oraz zmian w treści załącznika II;
artykuł 5 dyrektywy 86/280/EWG stanowi, że w przypadku niektórych znaczących źródeł zanieczyszczenia przez te substancje, innych niż źródła, do których stosują się wspólnotowe wartości dopuszczalne lub krajowe normy emisji, należy opracować szczególne programy eliminacji zanieczyszczeń;
właściwe jest, aby zrzuty nieznacznych ilości substancji, będące przedmiotem przepisów art. 5 dyrektywy 86/280/EWG, mogły zostać wyłączone z wymogów art. 3 dyrektywy 76/464/EWG;
na podstawie kryteriów ustanowionych w dyrektywie 76/464/EWG, 1–2-dichloroetan, trichloroetylen, perchloroetylen i trichlorobenzen powinny podlegać przepisom dyrektywy 86/280/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do dyrektywy 86/280/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od dnia notyfikacji [7] niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa
(90/423/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 85/511/EWG [4] wprowadziła wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy;
mając na uwadze zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego z dniem 1 stycznia 1993 r., niezbędna jest zmiana już wprowadzonych na poziomie wspólnotowym środków w sprawie zwalczania pryszczycy w całej Wspólnocie; istotne jest wprowadzenie w życie w całej Wspólnocie jednolitej polityki;
badania dotyczące zwalczania pryszczycy prowadzone przez Komisję wykazały, że przyjęcie w całej Wspólnocie polityki powstrzymania się od szczepień będzie bardziej wskazane niż polityka szczepień; stwierdzono, że istnieje ryzyko związane z manipulowaniem wirusem w laboratoriach, spowodowane możliwością jego przedostania się na miejscowe podatne zwierzęta oraz ryzyko związane z używaniem szczepionki, jeżeli procedury dezaktywacji nie zapewnią, że będzie bezpieczna;
badania Komisji dotyczące przyszłości polityki szczepień wyraźnie wykazały, że w pewnym momencie należy wprowadzić urzędowe wycofanie szczepień przeciw tej chorobie i że takiemu wycofaniu powinna towarzyszyć polityka całkowitego uboju i likwidacji zarażonych zwierząt;
decyzja Komisji 88/379/EWG z dnia 12 lipca 1988 r. koordynująca zasady przewidziane przez Państwa Członkowskie dotyczące stosowania art. 6 dyrektywy Rady 85/511/EWG [5] uwzględniła już minimalny zestaw reguł działania stosowanych we wszystkich Państwach Członkowskich przy zezwalaniu na odstępstwa od całkowitego uboju w zarażonych gospodarstwach;
w sytuacjach ekstremalnych, gdy zagrożenie chorobą epizotyczną staje się większe, konieczny może okazać się powrót do szczepienia interwencyjnego; konieczne jest ustalenie warunków, zgodnie z którymi można prowadzić takie szczepienie;
przyjęcie jednolitej polityki Wspólnoty w kampanii zwalczania pryszczycy wymaga dostosowania przepisów regulujących wewnątrzwspólnotowy handel żywymi zwierzętami oraz przywóz żywych zwierząt i niektórych produktów zwierzęcych z państw trzecich;
wsparcie finansowe dla Państw Członkowskich dotyczące uboju, niszczenia i innych działań interwencyjnych powinno być ustalone w ramach odrębnych środków;
Komisja musi poddawać ocenie funkcjonowanie nowych środków i corocznie składać Radzie sprawozdania o ich wprowadzaniu w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 85/511/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa wspólnotowe środki kontroli, które mają być stosowane w razie wystąpienia ognisk pryszczycy, niezależnie od typu danego wirusa."
2) W art. 5:
a) w pkt 2 skreśla się wyrazy "a) w Państwach Członkowskich lub regionach, gdzie szczepienia są zabronione" oraz całą lit. b);
b) w pkt 3 wyrazy "nie stosuje się" zastępuje się wyrazami "nie trzeba stosować".
3) W art. 6:
a) w ust. 1 akapit pierwszy wyrazy "art. 5 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze i drugie oraz ust. 2 lit. b) ppkt i)" zastępuje się wyrazami "art. 5 ust. 2 tiret pierwsze i drugie";
b) w ust. 1 akapit drugi skreśla się "lit. a)";
c) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy przywoływany jest ust. 1, Państwa Członkowskie stosują środki określone w decyzji Komisji 88/397/EWG [6]
4) W art. 9:
a) w ust. 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Definicja stref uwzględnia naturalne granice, możliwości nadzoru i rozwój technologiczny, który umożliwia przewidywanie możliwości rozprzestrzeniania się wirusa drogą powietrzną lub w jakikolwiek inny sposób, a w razie konieczności definicja ta musi być zbadana w świetle takich elementów."
b) w ust. 2 lit. a) tiret pierwsze zastępuje się przez dwa następujące tiret:
"— należy prowadzić spis wszystkich gospodarstw posiadających zwierzęta należące do gatunków podatnych,
— gospodarstwa podlegające tego rodzaju spisowi muszą być okresowo poddawane kontroli weterynaryjnej,".
5) W art. 11 ust. 1 tiret pierwsze i drugie wyrazy "Załącznik" i "załącznik I" zastępuje się za każdym razem wyrazem "załącznik B".
6) Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że:
- zabronione jest stosowanie szczepień przeciw pryszczycy,
- manipulowanie wirusem pryszczycy przy badaniach naukowych, diagnozach i/lub przy produkcji szczepionek odbywa się wyłącznie w zatwierdzonych zakładach i laboratoriach, wymienionych w załącznikach A i B,
- składowanie, dostarczanie, dystrybucja oraz sprzedaż szczepionek przeciw pryszczycy na terytorium Wspólnoty odbywa się pod urzędową kontrolą,
- zakłady i laboratoria określone w tiret drugim są zatwierdzane jedynie wtedy, gdy spełniają minimalne normy zalecane przez FAO dla laboratoriów pracujących nad wirusami pryszczycy in vitro oraz in vivo.
2.
Biegli lekarze weterynarii z Komisji, we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, przeprowadzają kontrole na miejscu, aby mieć pewność, że systemy bezpieczeństwa zastosowane w zakładach i laboratoriach określonych w załącznikach A i B odpowiadają minimalnym normom FAO.
Komisja przeprowadza te kontrole co najmniej raz w roku, przy czym pierwszą z nich przeprowadza przed dniem 1 stycznia 1992 r., i składa, również przed tą datą, wstępne sprawozdanie Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
W świetle tych kontroli umieszczony w załącznikach A i B wykaz zakładów i laboratoriów może zostać zmieniony przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, do dnia 31 grudnia 1991 r.
Wykaz ten jest regularnie uaktualniany, zgodnie z tą samą procedurą.
Zgodnie z tą samą procedurą może zostać podjęta decyzja przyjęcia dla systemów bezpieczeństwa jednolitych zasad dobrego postępowania, stosowanych w zakładach i laboratoriach wymienionych w załącznikach A i B.
3.
Bez względu na przepisy ust. 1 dotyczące stosowania szczepionek przeciw pryszczycy, gdy wystąpienie przypadków pryszczycy zostanie potwierdzone, a zagrożenie stanie się poważne, może zostać podjęta decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych z użyciem procedur technicznych gwarantujących całkowitą odporność zwierząt.
W takim przypadku podejmowane środki powinny zawierać:
- wielkość obszaru geograficznego, na którym mają być przeprowadzone szczepienia interwencyjne,
- gatunki i wiek zwierząt podlegających szczepieniu,
- czas trwania akcji szczepień,
- wyraźnie określony okres karencji w odniesieniu do szczepionych zwierząt i produktów pochodzących od tych zwierząt,
- specjalną identyfikację i rejestrację zwierząt podlegających szczepieniu,
- inne sprawy właściwe dla tej wyjątkowej sytuacji.
Decyzję wprowadzenia szczepień interwencyjnych podejmuje Komisja we współpracy z danym Państwem Członkowskim, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Decyzja ta uwzględnia w szczególności stopień koncentracji zwierząt w niektórych regionach i konieczność ochrony szczególnych hodowli.
Jednakże w drodze odstępstwa od akapitu pierwszego dane Państwo Członkowskie po powiadomieniu Komisji może zadecydować o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych w okolicach ogniska choroby, pod warunkiem że podstawowe interesy Wspólnoty nie zostaną zagrożone.
Decyzję tę niezwłocznie ocenia Stały Komitet Weterynaryjny zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16."
7) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Do czasu ustanowienia wspólnotowych rezerw szczepionek przeciw pryszczycy Państwa Członkowskie są uprawnione do utrzymywania rezerw antygenów w jednym z zakładów określonych w załącznikach.
Do celów akapitu pierwszego zawierane są umowy między Komisją i osobami odpowiedzialnymi w zakładach wyznaczonych przez Państwa Członkowskie; umowy określają w szczególności niezbędne ilości dawek antygenów, z uwzględnieniem wymagań oszacowanych w kontekście planów określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/423/EWG [7], dla najwyżej dziesięciu serotypów.
Po okresie przejściowym Państwa Członkowskie są uprawnione do utrzymania pod nadzorem Wspólnoty zakładów zajmujących się pakowaniem i składowaniem gotowych do użytku szczepionek przeznaczonych do szczepień interwencyjnych.
2.
Przed dniem 1 kwietnia 1991 r. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, wyznacza specjalistyczny instytut do kontroli szczepionki i odporności krzyżowej oraz ustala jego uprawnienia.
3.
Przed dniem 1 kwietnia 1991 r. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie, w miarę potrzeby wraz z wnioskami przepisów dotyczących pakowania, produkcji, dystrybucji i stanu zapasów szczepionek przeciw pryszczycy we Wspólnocie, oraz razem z wnioskami utworzenia co najmniej dwóch wspólnotowych rezerw szczepionek przeciw pryszczycy."
8) Skreśla się art. 15.
9) Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Na podstawie sprawozdania Komisji w sprawie doświadczenia zdobytego przy stosowaniu niniejszej dyrektywy i tam, gdzie jest to właściwe, na podstawie załączonych wniosków, Rada dokonuje przeglądu sytuacji w ciągu dwóch lat od przyjęcia dyrektywy 90/423/EWG [8].".
10) Dodaje się załącznik, określany jako "załącznik A", który pojawia się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Aktualny załącznik zatytułowany "Krajowe laboratoria zajmujące się pryszczycą" staje się załącznikiem B.
Artykuł 2
W art. 4a dyrektywy 64/432/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG [10], wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt 1 akapit pierwszy:
i) wiersz 3 otrzymuje brzmienie: "… które nie wykonywały szczepień przez co najmniej 12 miesięcy i…";
ii) pkt B otrzymuje brzmienie:
"B. jeżeli zwierzę pochodzi z Państwa Członkowskiego, które w ciągu ostatnich 12 miesięcy wykonywało profilaktyczne szczepienia lub w wyjątkowych przypadkach stosowało szczepienia interwencyjne na swoim terytorium;"
iii) na końcu pkt B i na końcu pkt 2 akapit pierwszy dodaje się następujący akapit:
"W tym przypadku wspomniane gwarancje mogą być wymagane przez okres 12 miesięcy od zakończenia akcji szczepień interwencyjnych."
2) W pkt 2 akapit pierwszy wyrazy początkowe otrzymują brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie stosujące w wyjątkowych przypadkach szczepienia interwencyjne na całym swoim terytorium i wpuszczające zaszczepione zwierzęta na swoje terytorium, wprowadzają żywe bydło na swoje terytorium pod następującymi warunkami:"
3) Przed ostatnim akapitem dodaje się następujący akapit:
"Jeżeli Państwo Członkowskie jest uprawnione zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG [11], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/423/EWG [12], do stosowania szczepień interwencyjnych na ograniczonej części swojego terytorium, nie ma to wpływu na stan pozostałego terytorium, pod warunkiem że metody przeciwdziałania przemieszczaniu się zaszczepionych zwierząt są skuteczne przez 12 miesięcy od zakończenia akcji szczepień."
Artykuł 3
W dyrektywie 72/462/EWG [13], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG [14], wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie nie mają prawa do przywozu zwierząt objętych niniejszą dyrektywą, chyba że zwierzęta te są sprowadzane z państw trzecich:
a) wolnych od chorób, na które podatne są zwierzęta:
- księgosusz, zaraza płucna bydła, choroba niebieskiego języka, afrykański pomór świń i enterowirusowe zapalenie mózgu i rdzenia u świń (choroba cieszyńska) w ciągu ostatnich 12 miesięcy,
- pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej w ciągu ostatnich sześciu miesięcy;
b) w których w okresie 12 poprzedzających miesięcy nie przeprowadzono szczepień przeciw chorobom określonym w lit. a) tiret pierwsze, na które podatne są zwierzęta.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają na swoje terytorium zwierzęta z gatunków podatnych na pryszczycę z terytorium państwa trzeciego przy spełnieniu następujących warunków:
1) jeżeli zwierzęta pochodzą z państwa trzeciego, w którym pryszczyca nie występowała przez co najmniej dwa lata, które nie stosowało szczepień co najmniej przez 12 miesięcy i które nie wpuszczało na swoje terytorium zwierząt zaszczepionych w ciągu poprzedniego roku — gwarancja, że nie były szczepione przeciw pryszczycy;
2) jeżeli zwierzęta pochodzą z państwa trzeciego, w którym pryszczyca nie występowała przez co najmniej dwa lata, które stosuje szczepienia i dopuszcza zaszczepione zwierzęta na swoje terytorium:
a) gwarancja, że zwierzęta nie zostały zaszczepione przeciw pryszczycy;
b) gwarancja, że bydło miało negatywną reakcję na próbę pryszczycy prowadzoną giętkim cienkim zgłębnikiem przełykowym (test sondy przełykowej);
c) gwarancja, że zwierzęta miały negatywną reakcję na test serologiczny przeprowadzony w celu wykrycia obecności przeciwciał pryszczycy;
d) gwarancja, że zwierzęta były trzymane w kraju wywozu w odosobnieniu w stacji kwarantanny przez 14 dni pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W związku z tym żadne zwierzę umieszczone w stacji kwarantanny nie zostało zaszczepione przeciw pryszczycy w ciągu 21 dni poprzedzających wywóz i żadne zwierzę poza tymi, które należą do przesyłki, nie było wprowadzone na stację kwarantanny w tym samym okresie;
e) poddanie kwarantannie przez okres 21 dni;
3) jeżeli zwierzęta pochodzą z państwa trzeciego, które nie jest wolne od pryszczycy od co najmniej dwóch lat:
a) gwarancje określone w pkt 2;
b) decyzje o dodatkowych gwarancjach podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 30.
Do celów niniejszego ustępu można nadal traktować państwo trzecie jako wolne od pryszczycy przez co najmniej dwa lata, nawet jeżeli odnotowano ograniczoną liczbę ognisk tej choroby na ograniczonej części jego terytorium, pod warunkiem że ogniska te zlikwidowano w okresie krótszym niż trzy miesiące.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 29:
a) bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 przyjmuje się wykaz państw trzecich, które są uprawnione do przywozu zwierząt do Wspólnoty i które spełniają wymagania ust. 2;
b) przyjmuje się wykaz stacji kwarantanny, z których państwa te mogą przywozić zwierzęta do Wspólnoty; oraz
c) należy podjąć decyzję co do wszelkich dodatkowych gwarancji w stosunku do każdego z tych państw."
2) W art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 2 lit. a) skreśla się wyrazy "pryszczyca spowodowana egzotycznymi typami wirusów".
2) Dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1:
a) na przywóz świeżego mięsa z państw trzecich, w których:
- pryszczyca (szczepy A, O, C) jest endemiczna,
- nie prowadzi się systematycznego uboju, gdy wystąpi ognisko pryszczycy,
- stosuje się szczepienia,
zezwala się jedynie przy zachowaniu następujących warunków:
i) państwo trzecie lub region państwa trzeciego został zatwierdzony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29;
ii) mięso jest dojrzałe, jego pH jest kontrolowane, jest odkostnione i główne gruczoły limfatyczne zostały usunięte.
Uwzględniając naukowe opinie ekspertów, ogranicza się przywóz podrobów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Specjalne warunki są możliwe w odniesieniu do podrobów przeznaczonych dla przemysłu farmaceutycznego i do wyrobu pokarmu dla zwierząt domowych.
Te ograniczenia i warunki przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29;
b) na przywóz świeżego mięsa z państw trzecich, w których stosuje się szczepienia przeciw pryszczycy szczepów SAT lub ASIA, zezwala się jedynie z zachowaniem następujących warunków:
i) państwo trzecie ma regiony, w których nie są dozwolone szczepienia i w których nie pojawiły się przypadki zachorowań na pryszczycę w ciągu 12 miesięcy; regiony zatwierdza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29;
ii) mięso jest dojrzałe, odkostnione i główne gruczoły limfatyczne zostały usunięte oraz przywieziono je nie wcześniej niż trzy tygodnie po uboju;
iii) nie zezwala się na przywóz podrobów z tych państw;
c) na przywóz świeżego mięsa z państw trzecich:
- w których stosuje się szczepienia, i
- w których przez 12 miesięcy nie było przypadków pryszczycy,
zezwala się z zachowaniem warunków ustanowionych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29;
d) na przywóz świeżego mięsa z państw trzecich:
- w których stosuje się rutynowe szczepienia, i
- które uznane są za wolne od pryszczycy,
zezwala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 i zgodnie z przepisami regulującymi handel wewnątrzwspólnotowy.
Dodatkowe zasady, które mogą mieć zastosowanie w stosunku do państw określonych w akapicie pierwszym lit. a) i b), ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stosujące profilaktyczne szczepienia na całym swoim terytorium lub na jego części rezygnują ze szczepień najpóźniej do dnia 1 stycznia 1992 r. i od daty zaprzestania szczepień zabronią wpuszczania na swoje terytorium szczepionych zwierząt.
2. Jednakże ust. 1 staje się skuteczny z dniem zastosowania decyzji określonych w art. 14 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG i art. 23 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG w odniesieniu do żywych zwierząt podatnych na pryszczycę i ich produktów.
3.
Jeżeli decyzje określone w ust. 2 nie zostaną przyjęte do dnia 30 czerwca 1991 r., Komisja przedstawi niezbędne wnioski.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan interwencyjny, określając krajowe środki, które zostają wprowadzone w przypadku wystąpienia ogniska pryszczycy.
Plan ten przewiduje dostęp do zakładów, maszyn, personelu i wszelkich innych właściwych materiałów niezbędnych do szybkiego i skutecznego wyeliminowania choroby.
Muszą w nim znajdować się dokładne wskazania co do wymagań dotyczących szczepionki, którą dane Państwa Członkowskie uznają za potrzebną w razie przywrócenia szczepień interwencyjnych.
2.
Komisja zgodnie z procedurą z art. 16 dyrektywy 85/511/EWG ustala do dnia 31 grudnia 1990 r. kryteria, jakie należy stosować przy sporządzaniu planów.
3.
Plany sporządzone zgodnie z kryteriami przewidzianymi w ust. 2 należy przedłożyć Komisji do dnia 31 grudnia 1991 r.
4.
Komisja bada plany w celu ustalenia, czy pozwalają na osiągnięcie pożądanego celu, i proponuje danemu Państwu Członkowskiemu wszelkie wymagane zmiany, w szczególności takie, które są potrzebne do uzyskania zgodności z planami innych Państw Członkowskich.
Komisja zatwierdza plany, w razie konieczności po wprowadzeniu zmian, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 dyrektywy 85/511/EWG.
Zgodnie z tą samą procedurą plany mogą być stopniowo zmieniane lub uzupełniane, tak aby uwzględnić rozwój sytuacji.
5.
Komisja może ustanowić, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 dyrektywy 82/894/EWG, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 tej dyrektywy system wczesnego ostrzegania w celu informowania Komisji i innych Państw Członkowskich o ogniskach pryszczycy.
Artykuł 6
W celu uwzględnienia ewentualnych trudności, w szczególności przy odwoływaniu się do art. 13 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG, które mogą wynikać z przejścia od uzgodnień obowiązujących przed zastosowaniem niniejszej dyrektywy w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, do rozwiązań ustanowionych przez niniejszą dyrektywę lub w przypadkach, w których jest to niezbędne w związku z wprowadzaniem planów przewidzianych w art. 5, Komisja może przyjąć, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 dyrektywy 85/511/EWG, właściwe środki na okres najwyżej dwóch lat. Przed dniem 1 stycznia 1991 r., bez uszczerbku dla art. 4 lit. a) dyrektywy 64/432/EWG, należy przyjąć w szczególności środki dotyczące przemieszczania zwierząt nieszczepionych podczas ostatnich 12 miesięcy.
Artykuł 7
Przed dniem 1 stycznia 1992 r. Komisja przedkłada sprawozdanie o strukturze służb weterynaryjnych we Wspólnocie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego
(90/425/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota ma przyjąć stopniowo, w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r., środki zmierzające do ustanowienia rynku wewnętrznego;
harmonijne funkcjonowanie wspólnej organizacji rynku zwierząt i produktów zakłada zniesienie barier zootechnicznych i weterynaryjnych w celu rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego zwierzętami i produktami; w związku z tym swobodny przepływ zwierząt i produktów rolnych stanowi podstawową cechę wspólnej organizacji rynków i powinien ułatwiać racjonalny rozwój produkcji rolnej oraz optymalne wykorzystanie czynników produkcji;
w dziedzinie weterynarii granice są obecnie wykorzystywane do przeprowadzania kontroli mających na celu ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
ostateczny cel zmierza do zagwarantowania, że kontrole weterynaryjne będą przeprowadzane jedynie w miejscu wysyłki; osiągnięcie tego celu zakłada harmonizację podstawowych wymagań odnoszących się do ochrony zdrowia zwierząt;
w celu utworzenia rynku wewnętrznego, oczekując na osiągnięcie tego celu, należy położyć nacisk na przeprowadzanie kontroli w miejscu wysyłki i zorganizowanie ich w taki sposób, aby mogły być dokonywane w miejscu przeznaczenia; takie rozwiązanie spowodowałoby zaprzestanie kontroli weterynaryjnych na wewnętrznych granicach Wspólnoty; w tym kontekście uzasadnione jest utrzymanie świadectwa zdrowia lub innego dokumentu identyfikacyjnego, zgodnie z zasadami wspólnotowymi;
to rozwiązanie zakłada zwiększone zaufanie do kontroli weterynaryjnych przeprowadzanych przez państwo wysyłające, w szczególności przez stworzenie systemu szybkiej wymiany informacji; wysyłające Państwo Członkowskie musi zagwarantować, że takie kontrole weterynaryjne będą przeprowadzane we właściwy sposób;
w państwie przeznaczenia kontrole weterynaryjne na miejscu mogłyby być przeprowadzane w miejscu przeznaczenia; jednakże w wypadku poważnego domniemania nieprawidłowości kontrola weterynaryjna mogłaby być przeprowadzana, gdy zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdują się w tranzycie, możliwe jest utrzymanie objęcia kwarantanną na obszarach, które nie zostały zharmonizowane;
należy przewidzieć sposób działania w przypadku, gdy kontrola weterynaryjna wykaże nieprawidłowość wysyłki;
należy przewidzieć procedurę umożliwiającą rozwiązywanie konfliktów, które mogłyby powstać w odniesieniu do dostaw z gospodarstwa, centrum lub organizacji;
należy przewidzieć środki ochronne; w tej dziedzinie, w szczególności z punktu widzenia efektywności, odpowiedzialność musi początkowo spoczywać na wysyłającym Państwie Członkowskim; Komisja musi mieć możliwość szybkiego działania, w szczególności przez wizyty na miejscu i podejmowanie działań właściwych dla zaistniałej sytuacji;
w celu osiągnięcia efektywności zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie powinny obejmować wszystkie zwierzęta i produkty, które podlegają wymaganiom weterynaryjnym w handlu wewnątrzwspólnotowym;
jednakże z punktu widzenia aktualnego stanu harmonizacji i w oczekiwania na zasady wspólnotowe, w odniesieniu do zwierząt i produktów, które nie podlegają zharmonizowanym zasadom, należy dostosować się do wymogów państwa przeznaczenia, pod warunkiem że są one zgodne z art. 36 Traktatu;
powyższe zasady powinny być stosowane do kontroli zootechnicznych;
przepisy istniejących dyrektyw powinny być dostosowane do nowych zasad ustalonych w niniejszej dyrektywie;
zasady te powinny być poddane ponownej ocenie przed końcem 1993 r.;
Komisji należy powierzyć zadanie podjęcia środków zmierzających do przyjęcia niniejszej dyrektywy;w tym celu należy przyjąć przepisy ustanawiające ścisłą i efektywną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zagwarantują, że kontrole weterynaryjne żywych zwierząt i produktów, które są objęte dyrektywami wymienionymi w załączniku A, lub tych, które są określone w art. 21 akapit pierwszy i które są przeznaczone do handlu, nie są już wykonywane, bez uszczerbku dla art. 7, na granicach, lecz są przeprowadzane zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Ponadto Państwa Członkowskie zagwarantują, że kontrole dokumentów zootechnicznych będą podlegać zasadom kontroli ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy ani kontroli warunków utrzymania zwierząt w czasie przewozu, ani kontroli wykonywanych jako część zadań przeprowadzanych w sposób niedyskryminujący przez władze odpowiedzialne za powszechne stosowanie prawa w Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "kontrola weterynaryjna" oznacza wszelką kontrolę fizyczną i/lub formalności administracyjne, które odnoszą się do zwierząt lub produktów określonych w art. 1 i zmierzającą do zapewnienia ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt w sposób bezpośredni lub inny;
2) "kontrola zootechniczna" oznacza każdą kontrolę fizyczną i/lub formalności administracyjne, które odnoszą się do zwierząt objętych dyrektywami wymienionymi w sekcji II załącznika A oraz zmierzające do bezpośredniej lub pośredniej poprawy ras;
3) "wymiana handlowa" oznacza wymianę handlową między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 9 ust. 2 Traktatu;
4) "gospodarstwo" oznacza przedsiębiorstwo rolnicze lub pomieszczenia pośrednika, zgodnie z definicją zawartą w obowiązujących przepisach krajowych, zlokalizowane na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zwierzęta, określone w załączniku A i B, z wyjątkiem zwierząt z rodziny koniowatych, są hodowane lub regularnie trzymane, oraz gospodarstwo zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych [4] z państw trzecich;
5) "centrum lub organizacja" oznacza przedsiębiorstwo, które wytwarza, przechowuje, przetwarza lub wykorzystuje produkty określone w art. 1;
6) "właściwe władze" oznacza władze centralne Państwa Członkowskiego właściwe dla przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub zootechnicznych, względnie każde władze, którym przekazano tę kompetencję;
7) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze.
ROZDZIAŁ I
Kontrole w miejscu pochodzenia
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że jedynie zwierzęta i produkty określone w art. 1, spełniające poniższe warunki, mogą być przedmiotem handlu:
a) zwierzęta i produkty określone w załączniku A muszą spełniać wymagania odpowiednich dyrektyw wymienionych w tym Załączniku, a zwierzęta i produkty określone w załączniku B muszą spełniać wymagania w zakresie zdrowia zwierząt Państwa Członkowskiego przeznaczenia;
b) muszą pochodzić z gospodarstw, centrów lub organizacji, które podlegają regularnym urzędowym kontrolom weterynaryjnym zgodnie z ust. 3;
c) muszą, z jednej strony, być identyfikowane zgodnie z wymaganiami zasad Wspólnoty, a z drugiej strony być zarejestrowane w taki sposób, by można było odnaleźć gospodarstwo początkowe lub tranzytowe, centrum względnie organizację; należy powiadomić Komisję o krajowym systemie identyfikacji lub rejestracji w ciągu trzech miesięcy od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Przed dniem 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie muszą podjąć stosowne działania w celu zapewnienia, że systemy identyfikacji i rejestracji stosowane w handlu wewnątrzwspólnotowym zostały rozszerzone na przepływ zwierząt na ich terytorium;
d) muszą mieć, w czasie transportu, świadectwa zdrowia i/lub inne dokumenty przewidziane w dyrektywach określonych w załączniku A, natomiast dla pozostałych zwierząt i produktów zwierzęcych, zgodnie z zasadami Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Świadectwa te lub dokumenty, wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo, centrum lub organizację pochodzenia oraz, w wypadku dokumentów wymaganych przez przepisy zootechniczne określone w sekcji II załącznika A, przez właściwe władze muszą towarzyszyć zwierzęciu, zwierzętom i produktom do jego/ich miejsca/miejsc przeznaczenia;
e) zwierzęta wrażliwe lub produkty ze zwierząt wrażliwych nie mogą pochodzić:
i) z gospodarstw, centrów lub organizacji, obszarów lub regionów, które podlegają oficjalnym ograniczeniom określonym zgodnie z zasadami wspólnotowymi, gdzie to stosowne, w odniesieniu do określonych zwierząt lub produktów z określonych zwierząt z uwagi na podejrzenie wybuchu lub występowania choroby określonej w załączniku C lub z uwagi na zastosowanie środków ochronnych;
ii) z gospodarstwa, centrum, organizacji, obszaru lub regionu, który podlega urzędowym ograniczeniom z uwagi na podejrzenie wybuchu lub występowania choroby innej niż określone w załączniku C lub z uwagi na stosowanie środków ochronnych;
iii) w przypadkach, gdy są przeznaczone do gospodarstw lub centrów znajdujących się w Państwach Członkowskich, które uzyskały gwarancje zgodnie z art. 9 dyrektywy 64/432/EWG lub innymi równorzędnymi zasadami wspólnotowymi, które zostały lub będą przyjęte, lub w państwie, które zostało uznane przez prawodawstwo wspólnotowe za niedotknięte chorobami na całym lub części jego terytorium, z gospodarstwa, które nie daje gwarancji wymaganych przez to Państwo Członkowskie w odniesieniu do chorób innych niż wymienione w załączniku C;
iv) gdy są przeznaczone do Państwa Członkowskiego lub części terytorium Państwa Członkowskiego, które korzystało z dodatkowych gwarancji zgodnie z art. 9 dyrektywy 64/432/EWG lub innymi równorzędnymi zasadami wspólnotowymi, które zostały lub będą przyjęte, z gospodarstwa, centrum lub organizacji, w odpowiednim przypadku, z części terytorium, które nie zapewnia dodatkowych gwarancji w tym zakresie.
Właściwe władze kraju pochodzenia gwarantują przed wystawieniem świadectwa lub dokumentu towarzyszącego, że gospodarstwa, centra lub organizacje spełniają wymagania przewidziane w tym punkcie;
f) gdy czynności przewozowe są związane z kilkoma miejscami przeznaczenia, zwierzęta i produkty muszą być pogrupowane w tyle wysyłek, ile jest miejsc przeznaczenia.
Każdej wysyłce muszą towarzyszyć świadectwa i/lub dokumenty określone w lit. d);
g) gdy zwierzęta i produkty objęte dyrektywami określonymi w załączniku A, które odpowiadają zasadom wspólnotowym, są przeznaczone na wywóz do państwa trzeciego przez terytorium innego Państwa Członkowskiego, czynności przewozowe, z wyjątkiem przypadków nagłych należycie zatwierdzonych przez właściwe władze w celu zapewnienia warunków utrzymania zwierząt, muszą pozostać pod nadzorem celnym do miejsca opuszczenia terytorium Wspólnoty zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami, które zostaną sporządzone przez Komisję stanowiącą zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18, względnie, gdy stosowne, w art. 19.
Ponadto, w wypadku zwierząt i produktów nieodpowiadających zasadom Wspólnoty lub zwierząt i produktów określonych w załączniku B, tranzyt może mieć miejsce, jedynie jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego wyrażą na niego wyraźną zgodę.
2.
Państwa Członkowskie zagwarantują również, że:
- zwierzęta, które mogły być ubite w ramach krajowego systemu zwalczania chorób niewymienionych w załączniku C i produkty określone w art. 1 nie będą wysyłane na terytorium innego Państwa Członkowskiego,
- zwierzęta i produkty określone w załączniku A lub zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego określone w załączniku B nie są wysyłane na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jeżeli nie mogą być wprowadzone do obrotu na swoim terytorium z przyczyn związanych ze zdrowiem publicznym oraz zdrowiem zwierząt uzasadnionymi art. 36 Traktatu.
3.
Bez uszczerbku dla obowiązków monitorowania nałożonych na urzędowego lekarza weterynarii w ramach ustawodawstwa wspólnotowego właściwe władze dokonują kontroli gospodarstw, zatwierdzonych rynków i centrów spędu, centów lub organizacji w celu zapewnienia, że zwierzęta i produkty przeznaczone do handlu odpowiadają wymaganiom wspólnotowym, w szczególności że spełniają warunki ustanowione w ust. 1 lit. a) i d) w odniesieniu do ich identyfikacji.
Jeżeli występują podstawy do podejrzeń, że wymagania wspólnotowe nie są spełniane, właściwe władze dokonują niezbędnych kontroli, a jeżeli podejrzenia potwierdzą się, podejmują właściwe środki, które mogą obejmować izolację gospodarstwa, centrum lub organizacji.
4.
Na podstawie procedury ustanowionej w art. 18 lub, gdzie stosowne, w art. 19 Komisja może przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności w celu uwzględnienia danych gatunków.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wysyłające podejmą niezbędne środki dla zagwarantowania, że:
a) właściciele bydła i produktów określonych w art. 1 spełniają krajowe lub wspólnotowe wymagania zdrowotne lub zootechniczne określone w niniejszej dyrektywie na wszystkich etapach produkcji i handlu;
b) zwierzęta i produkty określone w załączniku A są poddawane kontroli co najmniej tak dokładnej, z weterynaryjnego punktu widzenia, jak kontrole przewidziane dla rynku wewnętrznego, o ile zasady wspólnotowe wyraźnie nie przewidują inaczej;
c) zwierzęta są przewożone odpowiednim środkiem transportu, który spełnia zasady higieny.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, które wystawiły świadectwo lub dokument towarzyszący zwierzętom i produktom, powiadamiają w dniu, w którym dokumenty te zostały wystawione, za pomocą skomputeryzowanego systemu przewidzianego w art. 20 właściwe centralne władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia oraz właściwe władze miejsca przeznaczenia o danych, które mają być ustalone przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
3.
Państwa Członkowskie wysyłające podejmą właściwe środki w celu nałożenia kar za każde naruszenie przepisów weterynaryjnych lub zootechnicznych przez osoby fizyczne lub prawne, jeżeli zostanie stwierdzone naruszenie zasad wspólnotowych, w szczególności gdy stwierdzi się, że świadectwa, dokumenty lub znak identyfikacyjny nie odpowiadają statusowi zwierząt lub gospodarstwom pochodzenia ani rzeczywistej charakterystyce produktów.
ROZDZIAŁ II
Kontrole w miejscu przeznaczenia
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przeznaczenia wprowadzą poniższe środki kontrolne:
a) właściwe władze mogą, w miejscach przeznaczenia zwierząt i produktów, wykazać za pomocą miejscowych niedyskryminujących kontroli weterynaryjnych, że zostały spełnione wymagania art. 3; mogą one pobrać próbki w tym samym czasie.
Ponadto kontrole mogą być również przeprowadzane w trakcie przewozu zwierząt i produktów na ich terytorium, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego tranzytu lub Państwo Członkowskie przeznaczenia posiadają informacje dające podstawę do podejrzenia naruszenia;
b) ponadto, gdy zwierzęta określone w art. 1, pochodzące z innego państwa, przeznaczone są:
i) na zatwierdzony rynek lub do centrum spędu określonych przez zasady wspólnotowe, podmiot prowadzący jest odpowiedzialny za przyjęcie zwierząt niespełniających wymagań art. 3 ust. 1.
Właściwe władze muszą sprawdzić, za pomocą niedyskryminujących kontroli świadectw lub dokumentów towarzyszących zwierzętom, czy zwierzęta spełniają te wymagania;
ii) do ubojni podlegającej nadzorowi urzędowego lekarza weterynarii; musi on zapewnić, w szczególności na podstawie świadectwa lub dokumentu towarzyszącego, że ubite zostały jedynie te zwierzęta, które spełniają wymagania art. 3 ust. 1.
Podmiot prowadzący ubojnię jest odpowiedzialny za dokonanie uboju zwierząt, które nie spełniają wymagań art. 3 ust. 1 lit. c) i d);
iii) do zarejestrowanego pośrednika, który dokonuje podziału wysyłki lub dla przedsiębiorstwa niepodlegającego stałemu nadzorowi, taki pośrednik lub takie przedsiębiorstwo będą traktowane przez właściwe władze jako odbiorca zwierząt i stosowane będą warunki ustanowione w akapicie drugim;
iv) do gospodarstw, centrów i organizacji, gdy wysyłka jest częściowo rozładowywana w trakcie transportu, każdemu zwierzęciu lub grupie zwierząt musi towarzyszyć, zgodnie z art. 3, oryginał świadectwa zdrowia lub dokument towarzyszący aż do momentu, gdy wysyłka dotrze do wymienionego odbiorcy.
Odbiorcy określeni w ust. 1 pkt iii) i iv) muszą przed podziałem wysyłki lub późniejszym wprowadzeniem do obrotu sprawdzić obecność znaku identyfikacyjnego, świadectw lub dokumentów określonych w art. 3 ust. 1 lit. c) i d), powiadomić właściwe władze o wszelkich nieprawidłowościach lub niedokładnościach i w tym ostatnim wypadku odizolować zwierzęta do czasu, gdy właściwe władze nie podejmą dotyczących ich decyzji.
Gwarancje, które muszą być dostarczone przez odbiorców określonych w akapicie pierwszym pkt iii) i iv), zostaną określone w porozumieniu podpisanym z właściwymi władzami w czasie wcześniejszej rejestracji przewidzianej w art. 12.
Właściwe władze przeprowadzą wyrywkowe kontrole w celu sprawdzenia zgodności z tymi gwarancjami.
Punkt ten stosuje się, z potrzebnymi zmianami, do odbiorców produktów określonych w art. 1.
2.
Wszyscy odbiorcy wymienieni w świadectwie lub dokumencie przewidzianym w art. 3 ust. 1 lit. d):
a) muszą, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia i w zakresie niezbędnym do dokonania kontroli określonych w ust. 1, powiadomić z wyprzedzeniem o przywozie zwierząt i produktów z innego Państwa Członkowskiego, w szczególności o rodzaju wysyłki i przewidywanym czasie przywozu.
Jednakże termin powiadomienia w zasadzie nie może być dłuższy niż jeden dzień; niemniej w wyjątkowych okolicznościach Państwo Członkowskie może wymagać powiadamiania z dwudniowym wyprzedzeniem.
Takie powiadomienie nie jest wymagane w odniesieniu do zarejestrowanych koni posiadających dokument identyfikacyjny przewidziany w dyrektywie 90/427/EWG;
b) muszą przechowywać przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy, który zostanie określony przez właściwe władze, świadectwa zdrowia lub dokumenty określone w art. 3 w celu przedłożenia właściwym władzom na ich wniosek.
3.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 lub, gdzie stosowne, w art. 19.
Artykuł 6
1.
Tam, gdzie zasady wspólnotowe lub — w dziedzinach, które nie zostały jeszcze zharmonizowane — krajowe przepisy zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu wymagają, aby żywe zwierzęta były objęte kwarantanną, ma ona miejsce w gospodarstwie przeznaczenia.
2.
Można użyć stacji kwarantanny, jeżeli jest to uzasadnione z weterynaryjnego punktu widzenia.
Stacja taka jest uważana jako miejsce przeznaczenia wysyłki.
Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o powodach, na podstawie których przeprowadzane jest takie działanie.
3.
Zobowiązania odnoszące się do kwarantanny oraz jej lokalizacja zostaną określone w wymaganiach weterynaryjnych określonych w art. 21 akapit drugi.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że w trakcie kontroli dokonywanych w miejscach, gdzie zwierzęta i produkty określone w art. 1 pochodzące z państwa trzeciego mogą być wprowadzone na terytorium Wspólnoty, do miejsc takich, jak porty, lotniska i przejścia graniczne z państwami trzecimi, zostaną podjęte następujące środki:
a) dokonuje się kontroli świadectw lub dokumentów towarzyszących zwierzętom i produktom;
b) gdy zwierzęta i produkty są przywożone z państw trzecich, muszą być wysyłane pod nadzorem celnym do punktów kontrolnych w celu przeprowadzania kontroli weterynaryjnej.
Zwierzęta i produkty określone w załączniku A mogą nie przejść odprawy celnej, o ile kontrola ta nie wykaże, że są zgodne z zasadami wspólnotowymi;
c) zwierzęta i produkty pochodzące ze Wspólnoty podlegają zasadom kontroli ustanowionym w art. 5.
2.
Zwierzęta i produkty określone w załączniku B oraz przywożone na podstawie krajowych norm dotyczących zdrowia zwierząt muszą być wprowadzone na terytorium Wspólnoty przez jeden z posterunków kontrolnych Państwa Członkowskiego, które jest państwem przywozu i muszą być poddane kontroli zgodnie z ust. 1 lit. b).
Państwa Członkowskie, które dokonują przywozu z państw trzecich na podstawie krajowych przepisów dotyczących zdrowia zwierząt, poinformują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, w szczególności Państwa Członkowskie tranzytu, o takim przywozie oraz o wymaganiach, jakimi jest objęty taki przywóz.
Państwa Członkowskie przeznaczenia zabronią ponownej wysyłki zwierząt ze swojego terytorium, o ile zwierzęta te nie pozostawały na nim przez okresy ustanowione w szczególnym ustawodawstwie wspólnotowym, podobnie jak produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w akapicie drugim, o ile nie są skierowane, bez tranzytu, do innego Państwa Członkowskiego korzystającego z tej samej możliwości.
Jednakże do czasu przyjęcia przepisów Wspólnoty te zwierzęta i produkty mogą być wprowadzane na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż określone w akapicie drugim, przestrzegając uprzedniej zgody wydanej przez inne Państwo Członkowskie na ogólnych zasadach i, gdzie stosowne, przez Państwo Członkowskie tranzytu w sprawie ustaleń dotyczących kontroli.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję i inne Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, gdy skorzystają z tego uchylenia oraz uzgodnionych ustaleń dotyczących kontroli.
3.
Jednakże od dnia 1 stycznia 1993 r. oraz w drodze odstępstwa od ust. 1 wszystkie zwierzęta i produkty przewożone przez stałe, bezpośrednie środki transportu łączące dwa punkty geograficzne Wspólnoty będą podlegać zasadom kontrolnym ustanowionym w art. 5.
Artykuł 8
1.
Jeżeli w trakcie kontroli przeprowadzanej w miejscu przeznaczenia wysyłki lub w czasie transportu właściwe władze wykażą:
a) obecność czynników odpowiedzialnych za choroby określone w dyrektywie 82/894/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 90/134/EWG [6], chorobę odzwierzęcą lub chorobę albo jakąkolwiek przyczynę mogącą stanowić poważne zagrożenie dla zwierząt i ludzi lub że produkty pochodzą z regionów dotkniętych chorobą zakaźną, nakażą, aby zwierzęta lub wysyłki zwierząt zostały objęte kwarantanną w najbliższej stacji kwarantanny, ubojowi i/lub aby zostały zniszczone.
Koszty związane ze środkami przewidzianymi w akapicie pierwszym będą pokryte przez nadawcę lub jego przedstawiciela albo osobę odpowiedzialną za produkty lub zwierzęta.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia powiadomią niezwłocznie na piśmie właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisję, za pomocą stosownych środków, o wynikach badań, podjętych decyzjach oraz podstawach takich decyzji.
Mogą być zastosowane środki zabezpieczające przewidziane art. 10.
Na wniosek Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Komisja może ponadto przyjąć wszelkie środki niezbędne dla osiągnięcia zgodnego podejścia Państw Członkowskich do postępowania w sytuacjach nieobjętych zasadami wspólnotowymi;
b) że, bez uszczerbku dla lit. a), zwierzęta i produkty nie spełniają warunków ustanowionych w dyrektywach Wspólnoty lub gdy Państwo Członkowskie uzyskuje gwarancje zgodnie z art. 9 dyrektywy 64/432/EWG lub równoważnymi zasadami wspólnotowymi, które zostały lub będą przyjęte, przez krajowe przepisy dotyczące zdrowia zwierząt, mogą przyznać dostawcy lub jego przedstawicielowi, pod warunkiem że względy zdrowia publicznego oraz względu zdrowotne zwierzęcia na to pozwalają, możliwość wyboru:
- trzymania zwierząt i przechowywania produktów pod nadzorem do czasu, gdy zgodność z zasadami zostanie potwierdzona w przypadku występowania pozostałości oraz w przypadku zaniedbania przestrzegania tych zasad, zastosowania środków przewidzianych w ustawodawstwie wspólnotowym,
- uboju zwierząt lub zniszczenia produktów zwierzęcych,
- zwrotu zwierzęcia lub wysyłki po uzyskaniu zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego wysyłki i uprzednim powiadomieniu Państwa Członkowskiego/ Państw Członkowskich tranzytu.
Jednakże, jeżeli w świadectwach lub dokumentach zostaną stwierdzone nieścisłości, właścicielowi lub jego przedstawicielowi należy przyznać termin ich uregulowania przed odwołaniem się do ostatniej możliwości.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 Komisja sporządza wykaz chorób określonych w ust. 1 i określa szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 9
1.
W przypadkach przewidzianych w art. 8 właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia nawiążą niezwłocznie kontakt z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego wysyłki.
Te ostatnie podejmą niezbędne środki i powiadomią właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o charakterze przeprowadzonych kontroli, podjętych decyzjach i powodach tych decyzji.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia obawiają się, że takie środki są nieodpowiednie, właściwe władze dwóch Państw Członkowskich podejmą działania w celu znalezienia dróg i środków naprawy sytuacji; jeżeli stosowne, może to być związane z dokonaniem kontroli na miejscu.
Jeżeli kontrola przewidziana w art. 8 wykazuje powtarzające się nieprawidłowości, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia powiadamiają Komisję oraz właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Komisja, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub z własnej inicjatywy, a także mając na uwadze rodzaj stwierdzonych naruszeń, może:
- delegować inspektorów we współpracy z właściwymi władzami krajowymi do określonego miejsca,
- zwrócić się do urzędowego lekarza weterynarii, którego nazwisko znajduje się w wykazie przygotowywanym przez Komisję w wyniku propozycji Państwa Członkowskiego i który jest do przyjęcia dla różnych zainteresowanych stron, o przeprowadzenie kontroli na miejscu,
- zwrócić się z wnioskiem do właściwych władz o intensyfikację kontroli gospodarstwa, centrum, organizacji, zatwierdzonego rynku lub centrum spędu lub regionu pochodzenia.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wnioskach.
Do czasu uzyskania wniosków Komisji Państwo Członkowskie wysyłki musi, na wniosek Państwa Członkowskiego przeznaczenia, zintensyfikować kontrole zwierząt i produktów pochodzących z gospodarstwa, centrum, organizacji, zatwierdzonego rynku lub centrum spędu lub regionu, a jeśli istnieją poważne powody społeczne i zdrowotne, zawiesić wydawanie wszystkich świadectw lub dokumentów związanych z przepływem.
Państwo Członkowskie przeznaczenia może ze swej strony zintensyfikować kontrole zwierząt pochodzących z tego samego gospodarstwa, centrum, organizacji, zatwierdzonego rynku lub centrum spędu, lub regionu.
Na wniosek jednego z dwóch zainteresowanych Państw Członkowskich — jeżeli nieprawidłowości zostaną potwierdzone opinią urzędowego rzeczoznawcy — Komisja musi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, podjąć stosowne kroki, które mogą doprowadzić nawet do upoważnienia Państw Członkowskich do tymczasowego zakazu wprowadzania na swoje terytorium zwierząt i produktów pochodzących z danego gospodarstwa, centrum, organizacji, zatwierdzonego rynku lub centrum spędu, lub regionu.
Środki te muszą być zatwierdzone lub poddane rewizji możliwe jak najszybciej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Poza przypadkami przewidzianymi w akapicie czwartym prawo do odwołania się od decyzji właściwych władz istniejące w obowiązujących przepisach prawa Państw Członkowskich nie jest naruszone niniejszą dyrektywą.
Decyzje podjęte przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia oraz powody takich decyzji zostaną przekazane odbiorcy lub jego przedstawicielowi oraz właściwym władzom Państwa Członkowskiego wysyłki.
Jeżeli dostawca lub jego przedstawiciel przedstawią taki wniosek, wówczas wymienione decyzje i ich powody zostaną mu przekazane na piśmie wraz ze szczegółami dotyczącymi prawa do odwołania, które przysługuje mu zgodnie z obowiązującym prawem Państwa Członkowskiego przeznaczenia, a także procedury odwoławcze i ich terminy.
Jednakże w wypadku sporu dwie zainteresowane strony mogą, o ile wyrażą na to zgodę, w ciągu maksymalnego okresu jednego miesiąca, przedstawić spór do oceny przez biegłego, którego nazwisko znajduje się w wykazie biegłych wspólnotowych, sporządzanego przez Komisję; koszt konsultacji dokonanej przez biegłego pokrywa Wspólnota.
Biegli wydają opinię w czasie nie dłuższym niż 72 godziny lub po otrzymaniu wyników wszystkich analiz.
Strony podporządkują się opinii biegłego z należnym poszanowaniem wspólnotowego prawodawstwa w dziedzinie weterynarii.
3.
Koszty zwrotu wysyłki, trzymania lub izolowania zwierząt lub, jeżeli stosowne, uboju lub zniszczenia, pokrywa nadawca, jego przedstawiciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzęta lub produkty.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 lub, jeżeli stosowne, w art. 19.
ROZDZIAŁ III
Przepisy wspólne
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o ognisku choroby na jego terytorium, poza ogniskami chorób określonych w dyrektywie 82/894/EWG, chorób odzwierzęcych, chorób lub innych prawdopodobnych przyczyn powodujących poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi.
Państwo Członkowskie wysyłki niezwłocznie przeprowadzi kontrolę lub wdroży środki ostrożności przewidziane w zasadach wspólnotowych, w szczególności wyznaczy strefy buforowe przewidziane w tych zasadach lub przyjmie inne środki, które uzna za stosowne.
Państwo Członkowskie przeznaczenia lub tranzytu, które w trakcie kontroli określonej w art. 5 stwierdziło występowanie jednej z chorób lub przyczyn określonych w akapicie pierwszym, może, jeżeli niezbędne, podjąć środki ostrożności przewidziane w zasadach wspólnotowych, włącznie z kwarantanną zwierząt.
Do czasu podjęcia czynności zgodnie z ust. 4 Państwo Członkowskie przeznaczenia może, z ważnych powodów związanych ze zdrowiem publicznym oraz zwierząt, podjąć tymczasowe środki zapobiegawcze w odniesieniu do danych gospodarstw, centrów lub organizacji, w przypadku choroby odzwierzęcej, z uwzględnieniem strefy buforowej przewidzianej przepisami Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powiadomią niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o podjętych środkach.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego określonego w ust. 1 akapit pierwszy lub z inicjatywy Komisji jeden lub więcej przedstawicieli Komisji może udać się natychmiast w dane miejsce w celu przeprowadzenia kontroli, we współpracy z właściwymi władzami, środków, jakie zostały podjęte, i wyda opinię o tych środkach.
3.
Jeżeli Komisja nie została powiadomiona o podjętych środkach lub gdy uważa, że podjęte środki okazały się nieadekwatne, może, we współpracy z danym Państwem Członkowskim i do czasu posiedzenia Stałego Komitetu Weterynaryjnego, podjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego z regionów dotkniętych chorobą odzwierzęcą lub z danego gospodarstwa, centrum lub organizacji.
Środki te zostaną przedstawione do zatwierdzania, zmiany lub uchylenia Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu możliwie jak najszybciej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
4.
We wszystkich przypadkach Komisja dokona przy najbliższej okazji przeglądu sytuacji w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Komitet ten podejmie niezbędne środki w odniesieniu do zwierząt i produktów, określone w art. 1, oraz, jeżeli wymaga tego sytuacja, w odniesieniu do produktów pochodzących z tych zwierząt, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Komisja będzie monitorować sytuację i na podstawie tej samej procedury dokona zmiany podjętych decyzji lub je uchyli, w zależności od rozwoju sytuacji.
5.
Szczegółowe zasady stosowania tego artykułu, w szczególności wykaz chorób odzwierzęcych lub prawdopodobnych przyczyn poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 11
Każde Państwo Członkowskie i Komisja wyznaczą wydział lub wydziały weterynaryjne odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli i współpracę z innymi wydziałami kontroli Państw Członkowskich.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zagwarantują, że wszyscy pośrednicy zaangażowani w handel wewnątrzwspólnotowy zwierzętami i/lub produktami objętymi art. 1:
a) są zobowiązani, na wniosek właściwych władz, do uprzedniego zarejestrowania się w urzędowym rejestrze;
b) prowadzą rejestr wysyłek dla odbiorców określonych w art. 5 ust. 1 lit. b) pkt iii), kolejnego miejsca przeznaczenia zwierząt i produktów.
Wymieniony rejestr będzie przechowywany przez okres wyznaczony przez właściwe władze krajowy, tak aby mógł być przedkładany na wniosek właściwych władz.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zagwarantują również, że urzędnicy służb weterynaryjnych, o ile to stosowne, we współpracy z urzędnikami innych służb do tego upoważnionych, mogą:
- przeprowadzać kontrole gospodarstw, urządzeń, środków transportu i technologii stosowanych do znakowania i identyfikacji zwierząt,
- sprawdzać, w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku A, czy personel odpowiada wymaganiom ustalonym w tekstach, określonym w tym załączniku,
- pobierać próbki:
i) zwierząt trzymanych w celu sprzedaży, wprowadzenia na rynek lub transportu;
ii) produktów przechowywanych w celu składowania lub sprzedaży, wprowadzenia na rynek lub transportu,
- badać dokumentację lub przetworzone dane właściwe dla kontroli przeprowadzonych w następstwie środków podjętych w ramach niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie muszą zażądać przeprowadzenia kontroli gospodarstw, centrów lub organizacji w celu zapewnienia współpracy niezbędnej dla wykonania wyżej wymienionych zadań.
Artykuł 14
1.
W dyrektywie 64/432/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG [8], wprowadza się następujące zmiany:
a) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Zwierzęta przeznaczone do uboju, które zostały dostarczone w momencie przyjazdu do kraju przeznaczenia bezpośrednio lub przez zatwierdzony rynek lub centrum spędu do ubojni, muszą zostać ubite możliwie jak najszybciej, zgodnie z wymaganiami zdrowotnymi zwierząt.
Zwierzęta przeznaczone do uboju, które zostały dostarczone w momencie przybycia do kraju przeznaczenia na rynek połączony z ubojnią, której zasady stanowią, że wszystkie zwierzęta, w szczególności z tego rynku, mogą być przeniesione jedynie do ubojni zatwierdzonej dla tego celu przez właściwe władze centralne, muszą być ubite w tej ubojni nie później niż pięć dni po wprowadzeniu na rynek.
Właściwe władze kraju przeznaczenia mogą, z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt, wyznaczyć ubojnię, do której te zwierzęta muszą być wysłane."
b) Skreśla się art. 7 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2 akapit pierwszy.
c) Artykuły 9 i 10 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Państwo Członkowskie, które posiada krajowy program kontroli jednej z chorób zakaźnych, nieokreślonej w załączniku E, na całym lub części swojego terytorium, może przedstawić wymieniony program Komisji, określając w szczególności:
- rozprzestrzenianie się choroby w Państwie Członkowskim,
- uzasadnienie programu, uwzględniając znaczenie choroby i oczekiwane korzyści programu w porównaniu do jego kosztu,
- obszar geograficzny, na którym ten program zostanie wprowadzony,
- kategorie statusu jakie powinny być stosowane w odniesieniu do przedsiębiorstw obrotu zwierzętami, normy, które muszą zostać osiągane w każdej kategorii oraz procedury testów, jakie powinny być stosowane,
- procedury monitorowania programu,
- działania, jakie powinny być podjęte, jeżeli z jakiegoś powodu przedsiębiorstwo traci swój status,
- środki, jakie należy podjąć, jeżeli wyniki testów przeprowadzonych zgodnie z przepisami programu są pozytywne.
2.
Komisja zbada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie.
Programy określone w ust. 1 mogą być zatwierdzone zgodnie z kryteriami ustanowionymi w ust. 1 oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Na podstawie tej samej procedury dodatkowe gwarancje, ogólne lub ograniczone, jakich może wymagać handel wewnątrzwspólnotowy, zostaną określone w tym samym czasie lub najpóźniej trzy miesiące po zatwierdzeniu programów.
Gwarancje te nie mogą przekraczać gwarancji stosowanych przez Państwo Członkowskie na poziomie krajowym.
3.
Programy przedstawione przez Państwa Członkowskie mogą być zmienione lub uzupełnione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Zmiany lub uzupełnienia programów, które zostały już zatwierdzone, względnie gwarancji, które zostały określone zgodnie z ust. 2, mogą być zatwierdzone zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 10
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że jego terytorium lub jego część są wolne od chorób, na które podatne jest bydło i trzoda chlewna, Komisji zostanie przedłożona odpowiednia dokumentacja dodatkowa przedstawiająca w szczególności:
- rodzaj choroby oraz historię jej występowania na terytorium Państwa Członkowskiego,
- wyniki testów w ramach nadzoru opartych na badaniach serologicznych, mikrobiologicznych, patologicznych lub epidemiologicznych oraz na fakcie, że zgodnie z prawem właściwe władze muszą być powiadomione o chorobie,
- okres, w którym zostało przeprowadzone badanie w ramach nadzoru,
- gdzie stosowne, okres, w którym zakazane jest szczepienie przeciwko chorobie oraz obszar geograficzny objęty zakazem,
- ustalenia dotyczące sprawdzania niewystępowania choroby.
2.
Komisja zbada dokumentację przedstawioną przez Państwa Członkowskie.
Dodatkowe gwarancje, ogólne lub szczegółowe, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym, mogą być określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Gwarancje te nie mogą przekraczać gwarancji stosowanych przez Państwo Członkowskie.
Jeżeli uzasadnienie zostanie przedstawione do dnia 1 lipca 1991 r., decyzje w odniesieniu do dodatkowych gwarancji zostaną podjęte do dnia 1 stycznia 1992 r.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o wszelkich zmianach dotyczących szczegółów wymienionych w ust. 1, które odnoszą się do choroby.
Gwarancje określone zgodnie z ust. 2 mogą, w świetle takiego powiadomienia, być zmienione być wycofane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12."
2.
W art. 5 ust. 2 skreśla się akapity 2—5 oraz skreśla się art. 7 i 15 dyrektywy 88/407/EWG [9].
3.
W art. 5 ust. 2 skreśla się akapity 2—4, a w dyrektywie 89/556/EWG [10] skreśla się art. 14.
4.
W art. 13 akapit pierwszy, wiersz piąty dyrektywy 72/462/EWG [11], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/227/EWG [12], wyraz "trzy" zastępuje się wyrazem "pięć".
Artykuł 15
1.
W dyrektywach 64/432/EWG i 89/556/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14
Zasady ustanowione w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [13] będą stosowane w szczególności do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i czynności podejmowanych po przeprowadzeniu kontroli przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, jakie powinny zostać wdrożone."
2.
Do dyrektywy 88/407/EWG wprowadza się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 15
Zasady ustanowione w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [14] będą stosowane w szczególności do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i czynności podejmowanych po przeprowadzeniu kontroli przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, jakie powinny zostać wdrożone."
3.
Artykuł 9 dyrektywy 90/426/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Zasady ustanowione w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [15] będą stosowane w szczególności do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i czynności podejmowanych po przeprowadzeniu kontroli przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, jakie powinny zostać wdrożone." .
Artykuł 16
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, zmienić wykaz chorób określonych w załączniku C.
Artykuł 17
Gdy występuje odwołanie się do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny powołany dyrektywą 68/361/EWG [16] podejmie decyzje zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 17 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 18
Gdy występuje odwołanie się do procedury określonej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny podejmuje decyzje zgodnie z art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 19
Gdy występuje odwołanie się do procedury określonej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny powołany decyzją 77/505/EWG [17] podejmuje decyzje zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG [18].
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe i przejściowe
Artykuł 20
1.
Komisja wprowadzi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, skomputeryzowany system łączący władze weterynaryjne, mając na uwadze w szczególności ułatwienie wymiany informacji między właściwymi władzami regionów, gdzie wystawiane są świadectwa zdrowia lub dokumenty towarzyszące zwierzętom i produktom, a właściwymi władzami Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
2.
Procedury dotyczące udziału finansowego Wspólnoty, przewidziane w art. 37 decyzji 90/424/EWG i niezbędne dla wykonania tego programu, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 tej decyzji.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 Komisja przyjmie procedurę zastosowania niniejszego artykułu, w szczególności odpowiednie normy wymiany danych i zasady bezpieczeństwa wymiany danych.
Artykuł 21
Do dnia 31 grudnia 1992 r. handel zwierzętami i produktami wymienionymi w załączniku B, w oczekiwaniu na przyjęcie zasad wspólnotowych i bez uszczerbku dla utrzymania wszelkich krajowych zasad przyjętych w celu identyfikacji partii, będzie podlegać przepisom kontrolnym ustalonym niniejszą dyrektywą, w szczególności wymienionym w drugiej części zdania art. 3 ust. 1 lit. a).
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, przed terminem ustalonym w art. 22, o warunkach i procedurach aktualnie stosowanych przy dopuszczeniu na swoje terytorium zwierząt i produktów określonych w ustępie pierwszym, włącznie z zasadami identyfikacji.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Komisja określi środki niezbędne do komputeryzacji deklaracji warunków wymienionych w akapicie drugim.
Zasady kontroli przewidziane w odniesieniu do zwierząt i produktów określonych w załączniku A zostaną rozszerzone na zwierzęta i produkty jeszcze nieobjęte tym Załącznikiem, gdy zostaną przyjęte zharmonizowane zasady regulujące ten handel. Do dnia 1 stycznia 1992 r.
Rada podejmie decyzję na temat włączenia w dniu 31 grudnia 1992 r. do zakresu stosowania dyrektywy 89/662/EWG oraz niniejszej dyrektywy zwierząt oraz produktów nieobjętych wymienionymi dyrektywami.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji do dnia 1 października 1991 r. program przedstawiający krajowe środki, które zamierzają podjąć w celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, w szczególności częstotliwości przeprowadzania kontroli.
2.
Komisja zbada programy przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1.
3.
Corocznie, po raz pierwszy w 1992 r., Komisja przekaże Państwom Członkowskim zalecenie dotyczące programu kontroli na następny rok; Stały Komitet Weterynaryjny wyrazi z wyprzedzeniem swoją opinię na temat zalecenia.
Zalecenie to może podlegać późniejszym dostosowaniom.
Artykuł 23
1.
Do dnia 1 stycznia 1991 r. Rada, na wniosek Komisji, podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów w sprawie przepisów i ogólnych zasad stosowanych przy kontrolach, jakie mają być przeprowadzane w państwach trzecich oraz przy kontroli przywozu z państw trzecich zwierząt i produktów objętych niniejszą dyrektywą.
W ten sam sposób zostaną ustalone przed tym terminem posterunki kontrolne na granicach zewnętrznych, jak również wymagania, jakim powinny podlegać te posterunki.
2.
Do dnia 1 stycznia 1993 r. Rada, na podstawie sprawozdania Komisji i zdobytego doświadczenia wraz z dołączonymi odpowiednimi wnioskami, dokona rewizji przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 10 i art. 5 ust. 2 lit. a), w sprawie których podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 24
Do dnia 31 grudnia 1992 r. lub najpóźniej 12 miesięcy po terminie, w którym Państwa Członkowskie muszą dostosować się do dyrektywy 90/423/EWG oraz w celu zezwolenia na stopniowe wykonanie ustaleń dotyczących kontroli ustanowionych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą, na mocy uchylenia art. 5 ust. 1:
- utrzymać kontrole dokumentacji w trakcie przewozu zwierząt i produktów objętych załącznikiem A i B w celu upewnienia się, że szczególne wymagania są zgodne z ustanowionymi zasadami wspólnotowymi,
- przeprowadzać kontrole dokumentacji w trakcie przewozu zwierząt i produktów przywożonych z państw trzecich i przeznaczonych do państw trzecich.
Artykuł 25
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, określa do dnia 1 października 1992 r. ustalenia, które powinny być stosowane, gdy wygasną przepisy tymczasowe przewidziane w art. 24.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
i) artykułu 10 niniejszej dyrektywy oraz art. 9 dyrektywy 89/662/EWG dwa miesiące po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
ii) innych przepisów niniejszej dyrektywy w dniu, który ma być ustalony przy przyjmowaniu decyzji przed dniem 31 grudnia 1990 r., lecz nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r.
Jednakże Republika Grecka uzyska dodatkowy termin jednego roku na przyjęcie tych pozostałych przepisów.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich
(90/426/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: koniowate jako zwierzęta żywe są ujęte w wykazie produktów w załączniku II Traktatu;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju hodowli koniowatych, zwiększając tym samym produkcyjność w tym sektorze, na poziomie wspólnotowym należy ustalić przepisy ustalające przemieszczanie koniowatych między Państwami Członkowskimi;
rozród i hodowla koniowatych, a zwłaszcza koni, są ogólnie zaliczane do sektora gospodarki rolnej; stanowią źródło dochodów części ludności rolniczej;
w celu promocji handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi należy usunąć różnice dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt w Państwach Członkowskich;
w celu zapewnienia harmonijnego rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego należy ustanowić system Wspólnoty regulujący przywóz z państw trzecich;
należy również uregulować warunki przemieszczania na terytorium danego kraju koniowatych posiadających dokument identyfikacyjny;
aby stać się przedmiotem handlu, koniowate muszą spełniać pewne wymagania zdrowotne celem uniknięcia rozprzestrzeniania się chorób zaraźliwych; wydaje się to szczególnie odpowiednie dla zapewnienia możliwej regionalizacji środków ograniczających;
z tego samego powodu należy ustalić warunki transportu zwierząt;
aby zapewnić spełnienie wymagań, należy ustalić środki, na mocy których urzędowy lekarz weterynarii wystawi świadectwa zdrowia, towarzyszące koniowatym aż do ich miejsca przeznaczenia;
organizacja kontroli oraz dalsze działania zostaną przeprowadzone przez Państwo Członkowskie będące państwem przeznaczenia, a środki zabezpieczające, które mają zostać wprowadzone, powinny zostać ustanowione w ramach przepisów dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego żywymi zwierzętami, przy uwzględnieniu wprowadzenia rynku wewnętrznego;
należy ustanowić przepisy umożliwiające Komisji kontrolę; kontrole te powinny być przeprowadzane we współpracy z właściwymi władzami krajowymi;
określenie przepisów wspólnotowych stosujących się do przywozu z państw trzecich wymaga ustalenia wykazu państw trzecich lub ich części, z których koniowate mogą być przywożone;
dobór tych państw musi być oparty na kryteriach natury ogólnej, takich jak:stan zdrowia zwierząt domowych, organizacja i kompetencje służb weterynaryjnych oraz obowiązujące przepisy zdrowotne;
ponadto nie należy zezwalać na przywóz koniowatych z krajów dotkniętych zwierzęcymi chorobami zaraźliwymi lub zakaźnymi, które stanowią ryzyko dla zwierząt domowych Wspólnoty, albo które były wolne od tych infekcji przez zbyt krótki czas; okoliczności te obowiązują również odnośnie do przywozu z państw trzecich, w których wykonuje się szczepienia przeciwko tym chorobom;
warunki ogólne mające zastosowanie w wypadku przywozu w z państw trzecich muszą być uzupełnione warunkami specjalnymi, określonymi na podstawie sytuacji zdrowotnej w każdym z nich; stanowiące ich podstawę kryteria techniczne oraz inne wymagają dla ich określenia ustalenia elastycznej przystosowującej się i szybkiej procedury wspólnotowej, w ramach której Komisja i Państwa Członkowskie ściśle współpracują;
przedstawienie wspólnej, standardowej formy świadectwa przywozowego stanowi efektywny środek potwierdzenia, że zasady wspólnotowe są stosowane; przepisy takie mogą zawierać warunki specjalne, mogące się różnić w zależności od państwa trzeciego, którego dotyczą, co należy uwzględnić przy sporządzaniu standardowych form świadectw;
urzędowi wspólnotowi lekarze weterynarii powinni być odpowiedzialni za sprawdzanie, czy wymagania niniejszej dyrektywy są przestrzegane, zwłaszcza w państwach trzecich;
kontrole towarów przywożonych muszą obejmować pochodzenie i stan zdrowia koniowatych;
w przypadku wwozu koniowatych na terytorium Wspólnoty i w czasie ich przewozu do miejsca ich przeznaczenia Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich środków, włączając ubój i sprzedaż, niezbędnych dla zapewnienia zdrowia ludzi i zwierząt;
ogólne zasady mające zastosowanie do kontroli przeprowadzanych przy przywozie muszą być zgodne z całościową koncepcją;
każde Państwo Członkowskie musi mieć prawo wprowadzenia natychmiastowego zakazu przywozu z państwa trzeciego, jeżeli taki przywóz może stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia zwierząt; w takim wypadku należy bezzwłocznie zagwarantować koordynację działań Państw Członkowskich wobec państwa trzeciego, bez wpływu na zastosowanie możliwych poprawek do wykazu krajów upoważnionych do wywozu do Wspólnoty;
przepisy niniejszej dyrektywy powinny zostać skorygowane w związku z wprowadzeniem rynku wewnętrznego;
należy wprowadzić procedurę ustanawiającą bliską i efektywną współpracę między Komisją a Państwem Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa warunki sanitarne zwierząt w przemieszczaniu między Państwami Członkowskimi oraz przywóz żywych koniowatych z państw trzecich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "gospodarstwo rolne" oznacza placówkę rolniczą lub treningową, stajnię, albo w ogólnym znaczeniu każde pomieszczenie lub zakład, w którym koniowate są zwyczajowo trzymane lub hodowane, bez względu na to, do czego są one przeznaczone;
b) "koniowate" oznaczają dzikie lub udomowione gatunki zwierząt: konie (wraz z zebrami) lub gatunki osłów oraz potomstwo z krzyżówek między tymi gatunkami;
c) "zarejestrowane koniowate" oznaczają wszystkie zarejestrowane koniowate określone w dyrektywie 90/427/EWG [4], zidentyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego przez związek hodowców lub inne właściwe władze kraju, z którego zwierzęta pochodzą, które prowadzą księgi hodowlane lub rejestry tej rasy zwierząt, lub przez jakikolwiek międzynarodowy związek lub organizację, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów konnych;
d) "koniowate przeznaczone na ubój" oznaczają koniowate przeznaczone do transportu albo bezpośredniego, albo po przewozie tranzytem przez punkt skupu lub miejsce zbiorcze, do rzeźni na ubój;
e) "koniowate do chowu i produkcji" oznaczają koniowate, inne niż te wymienione w lit. c) i d);
f) "Państwo Członkowskie lub państwo trzecie wolne od afrykańskiego pomoru koni" oznacza każde Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, w których nie stwierdzono klinicznych, serologicznych (u nieszczepionych koni) oraz epidemiologicznych dowodów afrykańskiego pomoru koni, terytorium którego to dotyczy w ciągu ostatnich dwóch lat i w których w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie przeprowadzano szczepień przeciwko tej chorobie;
g) "choroby podlegające obowiązkowi zgłaszania" oznaczają choroby wymienione w załączniku A;
h) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
i) "tymczasowe przyjęcie" oznacza status zarejestrowanego zwierzęcia pochodzącego z państwa trzeciego i wprowadzonego na terytorium Wspólnoty na okres krótszy niż 90 dni, który zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 będzie wyznaczony przez Komisję, zależnie od sytuacji zdrowotnej w kraju pochodzenia.
ROZDZIAŁ II
Przepisy dotyczące przemieszczania koniowatych
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zatwierdzą przemieszczanie koniowatych zarejestrowanych na ich terytorium lub wyślą koniowate do innego Państwa Członkowskiego, tylko wówczas, gdy spełniają one warunki ustanowione w art. 4 i 5.
Jednakże właściwe władze Państw Członkowskich przeznaczenia mogą przyznawać ogólne lub ograniczone zwolnienia dotyczące przemieszczania koniowatych, które:
- do celów sportowych czy rekreacyjnych są przeprowadzane lub przewożone drogami, które leżą niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty,
- biorą udział w imprezach kulturalnych lub wydarzeniach podobnego typu, organizowanych przez uprawnione do tego instytucje lokalne, położone niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty,
- są przeznaczone wyłącznie do czasowego wypasu lub pracy niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty.
Państwa Członkowskie korzystające z takich uprawnień poinformują Komisję o zakresie udzielonych zezwoleń.
Artykuł 4
1.
Koniowate nie mogą wykazywać klinicznych objawów choroby podczas badania.
Badanie musi zostać dokonane na 48 godzin przed wyruszeniem lub załadunkiem.
Jednakże w przypadku zarejestrowanych koniowatych przegląd ten, bez uszczerbku dla art. 6, wymagany jest tylko w stosunku do zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
2.
Bez uszczerbku dla wymagań ust. 5 dotyczących chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania, urzędowy lekarz weterynarii musi w czasie przeglądu być pewien, że nie ma powodów — szczególnie na podstawie oświadczeń właściciela lub hodowcy — do wnioskowania, że badane koniowate miały kontakt z koniowatymi cierpiącymi na chorobę zakaźną lub zaraźliwą w ciągu 15 dni bezpośrednio poprzedzających badanie.
3.
Koniowate nie mogą być przeznaczone do uboju przeprowadzanego w związku z krajowym programem eliminowania chorób zakaźnych lub zaraźliwych.
4.
Koniowate muszą być identyfikowane w następujący sposób:
i) w przypadku zarejestrowanych koni — za pośrednictwem dokumentu identyfikacyjnego, przewidzianego w dyrektywie 90/427/EWG [5], który szczególnie musi potwierdzić, że art. 5 ust. 5 i 6 zostały spełnione.
Urzędowy lekarz weterynarii będzie musiał wstrzymać ważność tego dokumentu na okres zakazów uwzględnionych w ust. 5 oraz w art. 5.
Po uboju zarejestrowanego konia dokument ten powinien wrócić do władzy, która go wydała.
Procedura wprowadzenia tego punktu będzie przyjęta przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24;
ii) dla koniowatych przeznaczonych do chowu i produkcji metoda identyfikacji zostanie ustalona przez Komisję w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Do czasu wprowadzenia w życie tej metody stosowane będą oficjalnie zatwierdzone krajowe metody identyfikacyjne, pod warunkiem że Komisja oraz inne Państwa Członkowskie zostaną o nich powiadomione w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia niniejszej dyrektywy.
5.
Dodatkowo, oprócz wymagań ustanowionych w art. 5, koniowate nie mogą pochodzić z gospodarstwa, które było obiektem jednego z następujących zakazów:
a) jeśli znajdujące się w gospodarstwie zwierzęta gatunków podatnych na chorobę nie zostały ubite, czas zakazu dotyczący gospodarstwa pochodzenia musi liczyć przynajmniej:
- sześć miesięcy w przypadku koniowatych podejrzanych o zarażenie się zarazą stadniczą koni, licząc od daty ostatniego faktycznego lub prawdopodobnego kontaktu z chorym zwierzęciem.
Jednak w przypadku ogiera zakaz ten stosuje się do czasu jego wykastrowania,
- sześć miesięcy w przypadku nosacizny lub wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni, licząc od dnia, w którym koniowate cierpiące na jedną z wymienionych chorób zostały ubite,
- w przypadku anemii zakaźnej aż do dnia, w którym po ubiciu zakażonych zwierząt pozostałe zwierzęta wykazały ujemną reakcję na dwa testy Cogginsa wykonane w trzymiesięcznych odstępach,
- sześć miesięcy w przypadku pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej,
- jeden miesiąc od ostatnio notowanego przypadku występowania wścieklizny,
- 15 dni od ostatnio notowanego przypadku wąglika;
b) jeżeli wszystkie zwierzęta należące do gatunków wrażliwych na chorobę stwierdzoną w gospodarstwie zostały ubite, a obiekty poddano dezynfekcji, czas zakazu będzie wynosić 30 dni, licząc od dnia, w którym zwierzęta zostały zniszczone, a obiekty poddane dezynfekcji. Wyjątek stanowi wąglik, w przypadku którego okres zakazu wynosi 15 dni.
Właściwe władze mogą odstąpić od tych środków zapobiegawczych w stosunku do hipodromów i torów wyścigów konnych, powiadomiwszy Komisję o istocie każdego przyznanego odstępstwa.
6.
Gdy Państwo Członkowskie określa lub określiło dobrowolny lub obowiązkowy program kontrolowania choroby, na którą podatne są koniowate, wówczas w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia niniejszej dyrektywy może ono przedłożyć ten program Komisji, przedstawiając w szczególności:
- rozmieszczenie choroby na jego terytorium,
- powody podjęcia programu, biorąc pod uwagę znaczenie choroby oraz koszt programu w stosunku do przewidywanych korzyści,
- obszar geograficzny, na którym zostanie wprowadzony ten program,
- zróżnicowany status, który ma być stosowany w stosunku do placówek, standardy, które muszą zostać osiągnięte dla każdego gatunk, oraz procedury testów, które będą zastosowane,
- procedury monitorowania programu,
- konsekwencje utraty statusu gospodarstwa niezależnie od przyczyn,
- środki, które zostaną podjęte, jeśli rezultaty testów przeprowadzonych zgodnie z założeniami programu będą pozytywne,
- niedyskryminujący charakter handlu na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Komisja zbada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie.
Jeżeli będą one właściwe, wówczas zatwierdzi je zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Zgodnie z tą samą procedura można określić wszelkie ogólne lub uzupełniające gwarancje, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Gwarancje takie nie mogą wykraczać poza wymagane przez Państwo Członkowskie na swoim własnym terytorium.
Programy dostarczone przez Państwa Członkowskie mogą być poprawione i uzupełnione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Zgodnie z tą sama procedurą zatwierdzone mogą zostać zmiany lub uzupełnienia do wcześniej zatwierdzonych programów oraz do gwarancji określonych zgodnie z akapitem drugim.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie, które nie jest wolne od afrykańskiego pomoru koni w rozumieniu art. 2 lit. f), może wysyłać koniowate z tej części swojego terytorium, która jest uważana za zakażoną w znaczeniu ust. 2 niniejszego artykułu, tylko zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym artykule ust. 3.
2. a) Część terytorium Państwa Członkowskiego będzie uznana za zakażoną afrykańskim pomorem koni, jeżeli:
- kliniczne, serologiczne (u nieszczepionych koni) oraz/lub epidemiologiczne świadectwo ujawniło występowanie afrykańskiego pomoru koni w ciągu ostatnich dwóch lat,
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy przeprowadzano szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni.
b) Część terytorium uważana za zakażoną afrykańskim pomorem koni musi jako minimum obejmować:
- strefę ochronną o promieniu przynajmniej 100 km wokół każdego centrum zakażenia,
- strefę dozoru, rozciągającą się przynajmniej na 50 kilometrów poza strefę ochronną, w której przez przynajmniej 12 miesięcy nie wykonano żadnych szczepień.
c) Strefy określone w lit. b) muszą być ściśle określone oraz muszą uwzględnić czynniki geograficzne, ekologiczne i epidemiologiczne związane z tą chorobą epidemiologiczną.
d) Wszystkie zaszczepione koniowate, znajdujące się w strefie ochronnej, muszą zostać zarejestrowane oraz oznaczone w czasie szczepienia wyraźnym, niedającym się zmazać znakiem, rozpoznawalnym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Dokument identyfikacyjny lub/oraz świadectwo zdrowia powinny wyraźnie wykazywać przeprowadzenie takiego szczepienia.
e) Koniowate oraz ich przemieszczanie w zakresie sfer określonych w lit. b) muszą podlegać odpowiedniej kontroli weterynaryjnej, za którą odpowiadają właściwe władze centralne.
Tylko te koniowate, które spełniają wymagania ustanowione w ust. 3, mogą opuścić strefy określone w lit. b).
3.
Państwo Członkowskie może wysyłać z terytorium określonego w ust. 2 lit. b) tylko te koniowate, które odpowiadają następującym wymaganiom:
a) muszą być wysyłane tylko w pewnych okresach roku kalendarzowego, mając na względzie aktywność owadów przenoszących choroby, co zostanie określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25;
b) nie mogą wykazywać klinicznych objawów afrykańskiego pomoru koni w dniu badania określonego w art. 4 ust. 1;
c) jeśli nie były szczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni, muszą dwukrotnie przejść oraz wykazać negatywną reakcję w uzupełniającym teście odczynu wiązania dopełniacza na afrykański pomór, opisanym w załączniku D, z przerwą 21 do 30 dni między dwoma testami, z których drugi musi być wykonany w ciągu 10 dni poprzedzających wysłanie,
- jeśli zostały zaszczepione, szczepienie nie mogło zostać wykonane w ciągu ostatnich dwóch miesięcy oraz zwierzęta musiały przejść test odczynu wiązania dopełniacza opisany w załączniku D w wyżej wymienionych przerwach, nie wykazując przy tym wzrostu miana przeciwciał.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Komisja może uznać inne metody kontrolne na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
d) muszą przebywać na stacji kwarantanny przez okres przynajmniej 40 dni poprzedzających wysłanie;
e) podczas kwarantanny oraz podczas transportu ze stacji kwarantanny do miejsca wysłania muszą być zabezpieczone przed insektami przenoszącymi choroby.
4.
W charakterze przejściowym oraz do czasu wprowadzenia środków wspólnotowych ujednolicających przepisy kontroli oraz środki zwalczające afrykański pomór koni, które, działając kwalifikowaną większością, na podstawie propozycji Komisji, Rada ma podjąć przed dniem 1 lipca 1991 r. Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25, określi granice terytorium zakażonego, zgodnie z ust. 1 lit. b), przed dniem 1 listopada 1990 r.
5.
Komisja może odpowiednio do warunków epidemiologicznych uzupełnić decyzję podjętą zgodnie z ust. 4, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
6.
W razie konieczności Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, opierając się na sprawozdaniu o nabytym doświadczeniu, zrewidować niniejszy artykuł w ciągu dwóch lat.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, które wprowadzą alternatywny system kontroli dostarczający gwarancji równoważnych tym ustanowionym w art. 4 ust. 5 odnośnie do przemieszczania koniowatych oraz zarejestrowanych koniowatych w obrębie ich terytoriów, zwłaszcza za pośrednictwem dokumentu identyfikacyjnego, mogą wzajemnie udzielić sobie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 zdanie drugie oraz art. 8 ust. 1 tiret drugie.
Państwa Członkowskie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 7
1.
Koniowate muszą być jak najszybciej przetransportowane z gospodarstwa pochodzenia albo bezpośrednio, albo przez zatwierdzony punkt skupu lub miejsce zbiorcze, jak określono w art. 3 ust. 6 dyrektywy 64/432/EWG, do miejsca ich przeznaczenia w pojazdach lub kontenerach, które były regularnie czyszczone i dezynfekowane, a dezynfekcji dokonywano w odstępach czasu określonych przez wysyłające Państwo Członkowskie.
Pojazdy muszą być zaprojektowane w taki sposób, aby podczas transportu nie gubić odchodów, słomy czy paszy koniowatych.
Transport musi być zorganizowany w taki sposób, aby skutecznie zapewnić zdrowie i dobro koniowatych.
2.
Państwo Członkowskie, będące państwem przeznaczenia, może zezwolić na ogólne lub ograniczone odstępstwa od określonych wymagań art. 4 ust. 5 dla wszystkich zwierząt opatrzonych specjalnymi znakami wskazującymi na ich przeznaczenie do uboju, pod warunkiem że świadectwo przewiduje takie odstępstwo.
W przypadku udzielenia takiego odstępstwa koniowate przeznaczone na ubój muszą być przetransportowane bezpośrednio do wyznaczonej rzeźni oraz muszą zostać ubite w ciągu pięciu dni od ich przybycia do rzeźni.
3.
Urzędowy lekarz weterynarii musi odnotować numer identyfikacyjny lub numer dokumentu identyfikacyjnego ubitego zwierzęcia oraz przedstawić go właściwym władzom miejsca wysłania na ich żądanie, jako potwierdzenie faktu, że zwierzę zostało ubite.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
- zarejestrowane koniowate, które opuszczają swoje gospodarstwo, zostają zaopatrzone w dokumenty identyfikacyjne, ustanowione w art. 4 ust. 4, oraz — jeśli przeznaczone są do handlu wewnątrzwspólnotowego — w potwierdzenie przewidziane w załączniku B,
- koniowate do chowu, produkcji czy uboju zostają zaopatrzone w świadectwo zdrowia towarzyszące im podczas transportu, zgodnie z załącznikiem C niniejszej dyrektywy.
Świadectwo lub, w przypadku dokumentu identyfikacyjnego, formularz zawierający szczegóły o zdrowiu zwierząt, muszą, bez uszczerbku dla przepisów art. 6, zostać wystawione na 48 godzin poprzedzających załadunek albo nie później niż w ciągu ostatniego dnia roboczego poprzedzającego załadunek. Muszą one zostać wystawione przynajmniej w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego będącego państwem przeznaczenia.
Okres ważności świadectwa wynosi 10 dni.
Świadectwo musi składać się z pojedynczej kartki.
2.
Przywóz koniowatych innych niż koniowate zarejestrowane może zostać objęty raczej pojedynczym świadectwem zdrowia dla partii zwierząt niż świadectwem indywidualnym określonym w ust. 1 tiret drugie.
Artykuł 9
Przepisy kontrolne i środki ochronne stosowane w handlu wewnątrzwspólnotowym koniowatymi zostaną przyjęte przez Radę w myśl jej decyzji o kontrolach weterynaryjnych dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego zwierzętami, w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego.
Artykuł 10
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia jednakowego stosowania niniejszej dyrektywy i we współdziałaniu z właściwymi władzami krajowymi, przeprowadzać inspekcje na miejscu.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach takich inspekcji.
Państwa Członkowskie, na terytorium których przeprowadzane są inspekcje, zapewniają ekspertom wszelką niezbędną pomoc przy wykonywaniu ich zadań.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
ROZDZIAŁ III
Przepisy dla przywozów z państw trzecich
Artykuł 11
1.
Koniowate przywożone do Wspólnoty muszą spełniać warunki ustalone w art. 12—16.
2.
Do czasu wejścia w życie decyzji przyjętych zgodnie z art. 12—16 Państwa Członkowskie w odniesieniu do przywozu koniowatych z państw trzecich będą stosowały warunki przynajmniej równorzędne wobec wynikających z zastosowania rozdziału II.
Artykuł 12
1.
Aby koniowate mogły być przywożone, muszą pochodzić z państwa trzeciego lub jego części, pojawiającego się na liście umieszczonej w oddzielnej kolumnie, która zostanie dodana do wykazu ustalonego zgodnie z art. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
2.
Procedury i kryteria dla przygotowania modyfikacji i publikacji wykazu państw trzecich lub ich części, przewidzianych w art. 3 dyrektywy 72/462/EWG, będą miały zastosowanie do wykazu stosowanego do przywozów koniowatych.
Artykuł 13
1.
Koniowate muszą pochodzić z państw trzecich:
a) wolnych od afrykańskiego pomoru koni;
b) od dwóch lat wolnych od wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni (VEE);
c) od sześciu miesięcy wolnych od zarazy stadniczej koni i nosacizny.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Komisja może:
a) zadecydować, że przepisy ust. 1 stosuje się tylko do części terytorium państwa trzeciego.
W przypadku gdy wymagania dotyczące afrykańskiego pomoru koni stosuje się na podstawie podziału na regiony, wówczas przynajmniej środki przewidziane w art. 5 ust. 2 i 3 muszą być spełnione;
b) zażądać dodatkowych gwarancji dotyczących chorób niewystępujących na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 14
Przed dniem załadunku do transportu do Państwa Członkowskiego przeznaczenia koniowate muszą przebywać na terytorium lub części terytorium państwa trzeciego albo, w przypadku podziału na regiony, na części terytorium określonego stosownie do art. 13 ust. 2 lit. a), bez przerwy, przez okres ustalony w decyzjach, które zostaną przyjęte zgodnie z art. 15.
Muszą one pochodzić z gospodarstwa umieszczonego pod nadzorem weterynaryjnym.
Artykuł 15
Przywóz koniowatych z terytorium państwa trzeciego lub jego części zgodnie z art. 12 ust. 1, co ustanowiono według art. 13 ust. 2 lit. a), zostanie zatwierdzony tylko wówczas, jeżeli koniowate są poza wymaganiami art. 13:
a) spełniają warunki inspekcji weterynaryjnej, przyjęte w odniesieniu do określonych gatunków oraz do kategorii koniowatych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 dotyczącą przywozu koniowatych z tego kraju.
Podstawą dla ustalenia warunków sanitarnych zwierząt zgodnie z ust. 1 będą normy ustanowione w art. 4 i 5; oraz
b) w przypadku państwa trzeciego, które przez okres przynajmniej sześciu miesięcy nie było wolne od pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej lub wirusowego zapalenia tętnic, koniowate muszą spełniać następujące wymagania:
i) muszą pochodzić z gospodarstwa, które było wolne od pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej przez przynajmniej sześć miesięcy oraz muszą wykazać negatywną reakcję na test serologiczny przeprowadzony przed wysyłką;
ii) w przypadku wirusowego zapalenia tętnic samce koniowatych muszą — niezależnie od przepisów art. 19 pkt ii) — wykazać negatywną reakcję na test serologiczny lub test izolacji wirusa albo na każdy inny test uznany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 gwarantujący nieobecność wirusa.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 oraz po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego Komisja może określić kategorie samców koniowatych, do których ten wymóg będzie się odnosił.
Artykuł 16
1.
Koniowate muszą być identyfikowane zgodnie z art. 4 ust. 4 oraz muszą być zaopatrzone w świadectwo wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii z państwa trzeciego wywozu.
Świadectwo to musi:
a) być wystawione w dniu załadunku zwierząt do wysyłki do Państwa Członkowskiego lub, w przypadku zarejestrowanych koni, w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym załadunek;
b) być wystawione w przynajmniej jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego przeznaczenia oraz w jednym z języków Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadza się inspekcję podczas przywozu;
c) towarzyszyć zwierzętom w oryginale;
d) zaświadczać, że zwierzęta spełniają wymagania niniejszej dyrektywy oraz te, które zostały ustalone w odniesieniu do przywozu z państw trzecich zgodnie z niniejszą dyrektywą;
e) składać się z pojedynczej kartki;
f) być wystawione dla pojedynczego odbiorcy albo, w przypadku zwierząt do uboju, dla partii zwierząt, założywszy, że zwierzęta te są odpowiednio oznakowane i identyfikowane.
Jeśli Państwa Członkowskie skorzystają z tej możliwości, wówczas powiadamiają o tym Komisję.
2.
Świadectwo musi być wystawione na formularzu stosownym do wzoru ustalonego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
Artykuł 17
W celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 12 ust. 2, są stosowane w praktyce, eksperci weterynaryjni Państw Członkowskich oraz Komisja będą przeprowadzać kontrole na miejscu.
Jeśli kontrole przeprowadzone w granicach przepisów niniejszego artykułu ujawnią poważne fakty świadczące przeciwko zatwierdzonemu gospodarstwu, wówczas Komisja natychmiast poinformuje Państwa Członkowskie i niezwłocznie podejmie decyzje tymczasowo zawieszające uprawnienia.
Decyzja końcowa zostanie podjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25.
Eksperci z Państw Członkowskich, którym zostaną powierzone powyższe kontrole, będą zatrudnieni przez Komisję działającą na podstawie propozycji z Państw Członkowskich.
Kontrole te będą dokonywane w imieniu Wspólnoty, która poniesie koszty wszelkich wydatków z tym związanych.
Częstotliwość i szczegóły tych kontroli zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Artykuł 18
1.
Natychmiast po przybyciu do Państwa Członkowskiego przeznaczenia koniowate przeznaczone na ubój zostaną przewiezione do rzeźni albo bezpośrednio, albo po przejściu przez punkt skupu czy miejsce zbiorcze, i zgodnie z warunkami inspekcji weterynaryjnej zostaną ubite w okresie przewidzianym w decyzjach, które zostaną przyjęte na podstawie art. 15.
2.
Bez wpływu na zastosowanie jakichkolwiek warunków specjalnych, które mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą na podstawie warunków sanitarnych zwierząt wyznaczyć rzeźnię, do której muszą być zabrane zwierzęta koniowate.
Artykuł 19
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24:
i) może zadecydować, że przywóz z państwa trzeciego lub jego części będzie ograniczony do poszczególnych gatunków i kategorii;
ii) niezależnie od art. 15 może ustalić warunki specjalne dla tymczasowego wprowadzania na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koniowatych lub koniowatych przeznaczonych do użytku specjalnego oraz ich powtórnego wprowadzania na terytorium Wspólnoty po ich tymczasowym wywozie;
iii) określi warunki dotyczące zamiany wprowadzenia czasowego na wprowadzenie stałe.
Artykuł 20
1.
Procedury ogólne mające zastosowanie podczas kontroli dokonywanych w państwach trzecich lub podczas kontroli zwierząt przywożonych z państw trzecich zostaną określone przez Radę nie później niż dnia 31 grudnia 1990 r.
Przed wejściem w życie decyzji określonych w akapicie pierwszym w mocy pozostają przepisy krajowe będące w zgodzie z ogólnymi zasadami Traktatu.
2.
Koniowate nie mogą być przywożone, jeśli podczas kontroli przywozowych zaleconych w ust. 1 zostało ustalone, że:
- koniowate nie pochodzą z terytorium państwa trzeciego lub jego części, zgodnie z tym, co określono w art. 13 ust. 2 lit. a), włączonego do wykazu ustanowionego zgodnie z art. 12 ust. 1,
- koniowate są chore lub podejrzane o zarażenie albo są nosicielami choroby zakaźnej lub zaraźliwej,
- warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie nie zostały spełnione przez państwo trzecie wywozu,
- świadectwo towarzyszące zwierzętom nie spełnia warunków określonych w art. 17,
- koniowate były leczone substancjami zakazanymi w zapisach wspólnotowych.
3.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek warunków specjalnych, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą, na podstawie zdrowia zwierząt oraz w przypadku gdy nie wydano zgody, odesłać z powrotem zwierzęta, którym odmówiono wstępu zgodnie z ust. 1 albo wyznaczyć rzeźnię, do której zostaną zabrane te koniowate.
Artykuł 21
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 13, jeżeli w państwie trzecim wybuchnie lub rozszerzy się choroba zakaźna lub zaraźliwa mogąca zagrozić zdrowiu zwierząt w jednym z Państw Członkowskich lub jeśli jakiś inny powód dotyczący zdrowia zwierząt usprawiedliwi takie postępowanie, wówczas Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, zakaże przywozu gatunków zwierząt objętych niniejszą dyrektywą, bez względu na to, czy przywożonych bezpośrednio, czy też za pośrednictwem innego Państwa Członkowskiego z całego państwa trzeciego albo też części jego terytorium.
2.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie w niniejszym ust. 1 oraz powiadomienie o zaprzestaniu stosowania tych środków muszą być natychmiast podane do wiadomości innym Państwom Członkowskim oraz Komisji, wraz z podaniem powodów, dla których zostały podjęte.
Stały Komitet Weterynaryjny zbiera się możliwie jak najszybciej po otrzymaniu wspomnianej wiadomości oraz, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25, decyduje, czy należy zmienić te środki, głównie w celu zapewnienia ich koordynacji ze środkami podjętymi przez Państwa Członkowskie, czy też należy je wycofać.
Jeżeli zaistnieje sytuacja określona w ust. 1 i jeśli konieczne wyda się przyjęcie przez inne Państwa Członkowskie środków podjętych zgodnie z tym ustępem, zmienionych w razie konieczności zgodnie z akapitem drugim, właściwe środki zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
3.
Wznowienie przywozu z zainteresowanego państwa trzeciego zostanie zatwierdzone zgodnie z tą samą procedurą.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 22
Przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności te zawarte w art. 4 ust. 1 zdanie drugie oraz w art. 6, 8 i 21, zostaną zweryfikowane przed dniem 1 stycznia 1993 r. w ramach propozycji odnoszących się do wprowadzenia rynku wewnętrznego, o których Rada zadecyduje kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 23
Załączniki do niniejszej dyrektywy zostaną zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 24
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG [6] (zwanego dalej "Komitetem"), z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty skierowania propozycji do Rady nie podejmie ona działania, wówczas projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy Rada zwykłą większością głosów zadecydowała przeciwko tym środkom.
Artykuł 25
1.
W celu przeprowadzenia procedury określonej niniejszym artykułem przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedkłada kwestię Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu 15 dni od daty skierowania propozycji do Rady nie podejmie ona działania, wówczas projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy Rada zwykłą większością głosów zadecydowała przeciwko tym środkom.
Artykuł 26
Artykuł 34 dyrektywy 72/462/EWG stosuje się do wymogów ustanowionych w rozdziale III niniejszej dyrektywy.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi
(90/427/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: koniowate, jako zwierzęta żywe, są wymienione w wykazie produktów, stanowiącym załącznik II Traktatu;
dla zapewnienia właściwego rozwoju hodowli koniowatych, a tym samym wzrostu produktywności w tym sektorze, muszą na poziomie wspólnotowym zostać ustanowione przepisy dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi;
hodowlę koniowatych, w szczególności koni, zalicza się do sektora rolnego; stanowi ona źródło dochodów dla części rolników i powinna być w związku z tym wspierana;
uzyskanie zadowalających wyników w tym względzie zależy w dużym stopniu od wykorzystania koniowatych wpisanych do ksiąg stadnych koni, prowadzonych przez urzędowo zatwierdzone organizacje lub związki;
istnieją różnice dotyczące wpisu do ksiąg stadnych; różnice te stanowią barierę w wymianie handlowej we Wspólnocie; pełna liberalizacja handlu wymaga dalszej harmonizacji, szczególnie w odniesieniu do wpisu do ksiąg stadnych;
handel zarejestrowanymi koniowatymi wewnątrz Wspólnoty powinien być stopniowo liberalizowany; pełna liberalizacja handlu wymaga dalszej dodatkowej harmonizacji, szczególnie w zakresie dopuszczania zwierząt do krycia poza gospodarstwem i wykorzystania nasienia i komórek jajowych, zgodnie z zasadami przyjętymi dla poszczególnych ksiąg stadnych;
istnieje konieczność opracowania, zgodnie z procedurą wspólnotową, jednolitego wzoru zootechnicznego świadectwa pochodzenia i świadectwa identyfikacyjnego;
imię zwierzęcia jest istotnym elementem w identyfikacji koniowatych; ustalenie pochodzenia zwierzęcia i nadzór nad postępem hodowlanym są często niemożliwe, jeśli imię zwierzęcia zostało zmienione na życzenie nowego właściciela; postanowienia dotyczące imion koniowatych powinny być zharmonizowane, szczególnie w celu zapobiegania nieuczciwym praktykom;
należy wprowadzić przepisy zapobiegające przywozowi koniowatych z państw trzecich na warunkach mniej rygorystycznych niż obowiązujące na obszarze Wspólnoty;
wskazane jest przyjęcie przepisów wykonawczych dotyczących niektórych aspektów technicznych; w celu wykonania planowanych środków należy ustanowić przepis regulujący ścisłą i skuteczną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustala zootechniczne i genealogiczne warunki regulujące handel wewnątrzwspólnotowy koniowatymi oraz ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "koniowate" oznaczają zwierzęta domowe z gatunku koni lub osłów oraz ich krzyżówki;
b) "koniowate zarejestrowane" oznaczają koniowate wpisane lub zarejestrowane oraz kwalifikujące się do wpisu do księgi stadnej zgodnie z zasadami ustanowionymi na podstawie art. 4 ust. 2 lit. b) oraz rozpoznawane na podstawie dokumentu identyfikacyjnego wymienionego w art. 8 ust. 1;
c) "księga stadna" oznacza każdą księgę, rejestr, kartotekę lub nośnik danych:
- które są prowadzone przez organizację lub związek, urzędowo zatwierdzone lub uznane przez Państwo Członkowskie, lub też urząd państwowy zainteresowanego Państwa Członkowskiego, oraz
- w których koniowate są wpisane lub zarejestrowane z podaniem wszystkich znanych przodków.
Artykuł 3
Handel wewnątrzwspólnotowy koniowatymi, ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami nie może być zakazany lub ograniczony z innych przyczyn zootechnicznych lub genealogicznych niż wynikające z niniejszej dyrektywy.
Jednakże w przypadku handlu wewnątrzwspólnotowego zarejestrowanymi koniowatymi, ich nasieniem, komórkami jajowymi lub zarodkami, do czasu wejścia w życie stosownych decyzji Wspólnoty określonych w art. 4 i 8, obowiązują przepisy krajowe, o ile są zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu.
ROZDZIAŁ II
Zasady genealogiczne dotyczące zarejestrowanych koniowatych
Artykuł 4
1.
Przy podejmowaniu decyzji określonych w ust. 2 uwzględnia się następujące zasady:
a) uznanie lub zatwierdzenie organizacji lub związków, które prowadzą lub zakładają księgi stadne, następuje zgodnie z zasadami określonymi przez organizację lub związek prowadzący księgę stadną pochodzenia rasy;
b) kryteria wpisu i rejestracji w księgach stadnych będą ustalone na podstawie cech charakterystycznych rasy oraz w szczególności dla określonych ras czystych zgodnie z potrzebą uregulowania wpisu i rejestracji koniowatych, które powstały przy zastosowaniu metod sztucznego rozmnażania.
2.
Komisja, według procedury ustanowionej w art. 10 i zgodnie z zasadami wymienionymi w ust. 1, uchwala:
a) kryteria zatwierdzania i uznawania organizacji lub związków, które prowadzą lub zakładają księgi stadne;
b) kryteria wpisu i rejestracji w księgach stadnych;
c) w razie potrzeby — kryteria i metody identyfikacji zarejestrowanych koniowatych;
d) kryteria sporządzania świadectwa pochodzenia i dokumentu identyfikacyjnego, wymienionych w art. 8;
e) w razie potrzeby — zasady zapewniające koordynację między organizacjami i związkami wymienionymi w art. 5.
Artykuł 5
Wykaz organizacji i związków prowadzących lub zakładających księgi stadne, uznanych na podstawie kryteriów, określonych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) wraz z późniejszymi aktualizacjami, jest przekazywany Komisji i innym Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki.
Artykuł 6
1.
W handlu wewnątrzwspólnotowym koniowate, które są zarejestrowane w wysyłającym Państwie Członkowskim, muszą być zarejestrowane lub wpisane do odpowiedniej księgi stadnej Państwa Członkowskiego przeznaczenia pod tym samym imieniem, z podaniem, zgodnie z międzynarodowymi porozumieniami, inicjałów kraju, w którym zwierzę się urodziło, chyba że w ramach obopólnego porozumienia dwóch organizacji lub związków, których to dotyczy, przyjęto odmienne uregulowanie.
2.
Jeżeli statut organizacji lub związku zezwala, to:
- do pierwotnego imienia zwierzęcia może być tymczasowo lub na stałe dodane przed lub po inne imię, pod warunkiem że imię pierwotne przez całe życie zwierzęcia będzie zachowane w nawiasie, a kraj jego urodzenia podawany będzie za pomocą skrótu uznanego przez międzynarodowe porozumienia,
- mogą zostać podjęte alternatywne środki zapewniające możliwość stałej identyfikacji zwierzęcia zgodnie z procedurami ustalonymi przez Komisję, według procedury ustanowionej w
ROZDZIAŁ III
Zasady zootechniczne dotyczące zarejestrowanych koniowatych
Artykuł 7
Komisja może, w stopniu koniecznym dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy i w zgodności z zasadami ustanowionymi w art. 4. ust. 1, ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 10:
a) metody monitorowania użytkowości hodowlanej oraz oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych;
b) na podstawie metod określonych w lit. a) ogólne kryteria dopuszczania do hodowli samców, a w razie potrzeby samic,oraz użycia ich nasienia, komórek jajowych lub zarodków.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) w czasie transportu zarejestrowane koniowate posiadały dokument identyfikacyjny sporządzony przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10 oraz wystawiony przez organizacje lub związki wymienione w art. 5 niniejszej dyrektywy i w art. 2 lit. c) dyrektywy 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt podczas transportu między Państwami Członkowskimi oraz ich przywozu z państw trzecich [4].
Dokument identyfikacyjny dla koni zarejestrowanych, sporządzony w językach wspólnotowych, musi zawierać przynajmniej informacje wymienione w Załączniku; mogą być one uzupełnione lub zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 10;
2) w przypadku obrotu nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami zarejestrowanych koniowatych, były one zaopatrzone w zootechniczne świadectwo pochodzenia i dokument identyfikacyjny, wydane przez właściwe władze przynajmniej w języku kraju przeznaczenia oraz odpowiadające wzorowi sporządzonemu przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Przepisy końcowe
Artykuł 9
Do czasu wprowadzenia stosownych zasad wspólnotowych warunki przywozu koniowatych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z państw trzecich nie mogą być korzystniejsze od warunków obowiązujących w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Artykuł 10
Jeżeli procedura określona w niniejszym artykule ma być stosowana, to Stały Komitet ds. Zootechniki ustanowiony na mocy decyzji 77/505/EWG [5], podejmie działania zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG [6].
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1991 r. i niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz ustanawiająca warunki udziału w takich zawodach
(90/428/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
zwierzęta z rodziny koniowatych, jako zwierzęta żywe, są włączone do listy produktów stanowiącą załącznik II do Traktatu;
celem zapewnienia racjonalnego rozwoju hodowli zwierząt koniowatych i przez to zwiększenia wydajności w tym sektorze, na szczeblu Wspólnoty muszą zostać ustanowione zasady wewnątrzwspólnotowego handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach;
hodowlę zwierząt z rodziny koniowatych, a szczególnie koni, zalicza się do sektora rolniczego; stanowi ona źródło dochodów dla części ludności rolniczej;
we Wspólnocie istnieją różnice dotyczące zasad udziału w zawodach konnych; różnice te mogą stanowić barierę w handlu wewnątrzwspólnotowym;
handel zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach konnych i udział w takich zawodach może być utrudniony z uwagi na różnice istniejące w zasadach przeznaczania części kwot nagród pieniężnych lub zysków na ochronę, rozwój i doskonalenie hodowli w Państwach Członkowskich; dla wprowadzenia wolnego dostępu do zawodów konnych konieczna jest harmonizacja odpowiednich przepisów;
w oczekiwaniu na taką harmonizację, w szczególności w celu utrzymania lub poprawy wydajności tego sektora, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do przeznaczenia części kwot nagród pieniężnych lub zysków na ochronę, rozwój i doskonalenie hodowli; należy jednak ustalić górny pułap procentowy tych kwot;
wskazane jest przyjęcie środków wykonawczych, dotyczących pewnych aspektów technicznych; dla wykonania planowanych środków należy ustanowić przepis regulujący ścisłą i skuteczną współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady regulujące handel zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz zasady regulujące ich udział w takich zawodach.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zootechnicznych i genealogicznych wewnątrzwspólnotowego handlu zwierzętami z rodziny koniowatych [4].
Ponadto "zawody konne" oznaczają każde konne współzawodnictwo, w tym wyścigi konne, pokazy skoków, skoki przez przeszkody, tresurę, wyścigi zaprzęgów konnych i wystawy.
Artykuł 3
1.
Zasady dotyczące zawodów konnych nie mogą wprowadzać różnicy pomiędzy zwierzętami z rodziny koniowatych zarejestrowanymi w Państwie Członkowskim, w którym odbywają się zawody, a zwierzętami z rodziny koniowatych zarejestrowanymi w innym Państwie Członkowskim.
2.
Zasady dotyczące zawodów konnych nie mogą wprowadzać różnicy pomiędzy zwierzętami z rodziny koniowatych pochodzącymi z Państwa Członkowskiego, w którym odbywają się zawody a zwierzętami z rodziny koniowatych pochodzącymi z innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
1.
Obowiązki zawarte w art. 3 stosuje się w szczególności do:
a) wymagań dotyczących dopuszczenia do udziału w zawodach, szczególnie wymagań minimalnych lub maksymalnych,
b) rozstrzygania o wynikach zawodów konnych;
c) nagród pieniężnych lub zysków, które mogą pochodzić z zawodów konnych.
2.
Jednakże,
- obowiązki, o których mowa w art. 3 nie dotyczą organizacji:
a) zawodów konnych z wyłącznym udziałem zwierząt z rodziny koniowatych zarejestrowanych w księgach stadnych, których organizacja ma na celu poprawę wartości hodowli;
b) zawodów regionalnych, których celem jest selekcja zwierząt z rodziny koniowatych;
c) imprez historycznych lub tradycyjnych.
Państwo Członkowskie zamierzające powołać się na powyższy wyjątek, uprzednio powiadamią o tym Komisję na zasadach ogólnych.
- w przypadku poszczególnych zawodów konnych lub rodzajów zawodów konnych, Państwa Członkowskie są upoważnione do wskazania, poprzez właściwe organy zatwierdzone lub uznane w tym celu, określonej części kwot nagród pieniężnych lub zysków, o których mowa w ust. 1 lit. c), z przeznaczeniem na ochronę, rozwój i doskonalenie hodowli.
Część ta nie może przekraczać 30 % w roku 1991, 25 % w roku 1992 oraz 20 %, począwszy od roku 1993.
Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o kryteriach podziału uzyskanych tą drogą środków w zainteresowanym Państwie Członkowskim, w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki.
Przed 31 grudnia 1992 r. Rada ponownie zbada warunki stosowania tych przepisów na podstawie sprawozdania Komisji, które uwzględni postęp dokonany w zakresie harmonizacji, w powiązaniu z wszystkimi problemami spowodowanymi warunkami hodowli koni przeznaczonych do udziału w zawodach, wraz z właściwymi wnioskami, co do których Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
3.
Ogólne zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
Artykuł 5
1.
Do czasu przyjęcia odpowiednich decyzji, zgodnie z art. 4 dyrektywy 90/427/EWG obowiązuje zasada pisemnego powiadomienia właściciela lub jego pełnomocnika o przyczynach niedopuszczenia do zawodów konnych zwierzęcia zarejestrowanego w Państwie Członkowskim.
2.
W sytuacji, o jakiej mowa w ust. 1, właściciel lub jego pełnomocnik ma prawo otrzymać ekspertyzę, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/662/EWG [5], które mają zastosowanie mutatis mutandis.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, Komisja przyjmuje zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 6
W przypadku gdy należy stosować procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, Stały Komitet ds. Zootechniki ustanowiony decyzją 77/505/EWG [6] podejmuje działania zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG [7].
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1991 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 90/429 Rady EWG
z dnia 26 czerwca 1990 r.
ustanawiająca warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie
(90/429/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy odnoszące się do problemów sanitarnych bydła i trzody chlewnej będących przedmiotem handlu wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, są zamieszczone w dyrektywie 64/432/EWG [4] zmieniona ostatnio dyrektywą 89/360/EWG [5], także dyrektywa 72/462/EWG [6] zmieniona ostatnio dyrektywą 89/227/EWG [7] zawiera przepisy odnoszące się do problemów kontroli weterynaryjnej napotykanych przy imporcie bydła i trzody chlewnej z państw trzecich;
wyżej wymienione przepisy zapewniają w handlu w obrębie Wspólnoty Europejskiej i w przywozie do Wspólnoty Europejskiej bydła i trzody chlewnej, że kraj pochodzenia gwarantuje spełnienie kryteriów sanitarnych zwierząt, tak aby skutecznie wyeliminować ryzyko rozprzestrzenienia się choroby zwierzęcej, niemniej jednak pewne ryzyko rozprzestrzenienia się takiej choroby istnieje w przypadku handlu nasieniem;
w związku z polityką Wspólnoty ujednolicania krajowych przepisów sanitarnych, regulujących handel zwierzętami i produktami zwierzęcymi w obrębie Wspólnoty Europejskiej jest obecnie koniecznym stworzenie jednolitego systemu obrotu nasieniem w ramach Wspólnoty i przywozu do Wspólnoty;
w związku z obrotem nasieniem w obrębie Wspólnoty Państwo Członkowskie, w którym nasienie jest pozyskiwane, ma obowiązek zagwarantowania, aby takie nasienie zostało pozyskane i poddane obróbce w stacjach unasieniania zatwierdzonych i nadzorowanych, zostało pozyskane od zwierząt, których stan zdrowia eliminuje ryzyko rozprzestrzenienia się choroby zwierzęcej, zostało pozyskane, poddane obróbce, magazynowane i transportowane zgodnie z zasadami, które zabezpieczają jego stan sanitarny, a w czasie transportu do kraju przeznaczenia towarzyszy mu świadectwo sanitarne potwierdzające spełnienie tego obowiązku;
różnorodna polityka dotycząca szczepień przeciwko pewnym chorobom, stosowana we Wspólnocie, usprawiedliwia utrzymanie ograniczonych w czasie ustępstw, upoważniających Państwa Członkowskie, w zakresie pewnych chorób, do wymagania dodatkowego zabezpieczenia przeciwko tym chorobom;
w związku z importem nasienia do Wspólnoty z państw trzecich należy utworzyć listę państw trzecich, biorąc pod uwagę kryteria sanitarne odnośnie do zwierząt, niezależnie od takiej listy Państwo Członkowskie powinno zezwalać na import nasienia jedynie z punktów pobierania nasienia, które odpowiadają określonym normom i które są oficjalnie nadzorowane, ponadto w stosunku do państw z takiej listy należy ustalić specyficzne warunki sanitarne zwierząt uwzględniając okoliczności, w celu sprawdzenia zgodności z tymi normami, należy stworzyć możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu;
należy rozszerzyć zasady i procedury kontroli ustalone w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnej w handlu w obrębie Wspólnoty mające na celu utworzenia rynku wewnętrznego [8], w takim stopniu, aby obejmowały niniejszą dyrektywę;
aby zapobiec przenoszeniu pewnych chorób zakaźnych, kontrola przywozowa powinna być dokonywana w momencie przybycia przesyłki z nasieniem na terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem przesyłek tranzytowych;
Państwo Członkowskie powinno mieć prawo podjęcia środków awaryjnych w przypadku pojawienia się choroby zakaźnej w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, niebezpieczeństwa związane z takimi chorobami i środki obronne, których wymagają winny być oceniane w ten sam sposób w całej Wspólnocie, należy w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego stworzyć procedurę awaryjną Wspólnoty według, której podejmowane byłyby niezbędne przedsięwzięcia;
należy powierzyć Komisji podjęcie kroków zmierzających do wprowadzenia w czyn niniejszej dyrektywy, należy ustanowić procedurę do ścisłej i efektywnej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
niniejsza dyrektywa nie dotyczy handlu nasieniem uzyskanym przed datą zobowiązującą Państwa Członkowskie do jej stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustala warunki sanitarne dla zwierząt mające zastosowanie w obrocie towarowym w obrębie Wspólnoty i w przywozie z państw trzecich nasienia trzody chlewnej.
Artykuł 2
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy, w razie konieczności mają zastosowanie definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG, 72/462/EWG, 80/407/EWG [9] i 90/425/EWG [10].
Ponadto "nasienie" oznacza niezmieniony lub spreparowany lub rozcieńczony ejakulat knura.
ROZDZIAŁ II
Handel wewnątrz Wspólnoty
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby do obrotu przeznaczać jedynie nasienie spełniające następujące warunki ogólne:
a) nasienie przeznaczone do sztucznego zapłodnienia musi zostać pozyskane i poddane obróbce w punkcie pobierania nasienia zatwierdzonym pod względem zdrowotności zwierząt przeznaczonych do obrotu towarowego w obrębie Wspólnoty zgodnie z art. 5 ust. 1;
b) nasienie musi zostać pozyskane od zwierząt trzody chlewnej, których stan sanitarny jest zgodny z załącznikiem B;
c) nasienie musi zostać pozyskane, poddane obróbce, przechowywane i transportowane zgodnie z załącznikami A i C.
Artykuł 4
1.
Do dnia 31 grudnia 1992 r. Państwa Członkowskie, w których wszystkie punkty pobierania nasienia gromadzą tylko zwierzęta nie szczepione przeciwko chorobie Aujuszky'ego, posiadające negatywny wynik testu na seroneutralizację lub testu ELISA na wykrycie choroby Aujuszky'ego, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy:
- mogą odmówić wprowadzenia na ich terytorium nasienia pochodzącego z punktu pobierania nasienia nie posiadającego tego samego statutu,
- nie mogą zakazać przyjęcia nasienia pochodzącego od knurów szczepionych w punktach pobierania nasienia szczepionką delecyjną GI, pod warunkiem, że:
- szczepienie to nie było przeprowadzone na knurach seronegatywnych z punktu widzenia wirusa choroby Aujuszky'ego,
- badania serologiczne przeprowadzone najwcześniej w trzy tygodnie po szczepieniu nie wykazuje obecności przeciwciał wywołanych przez wirus tej choroby.
W tym przypadku próbka nasienia z każdego dziennego pozyskiwania przeznaczonego do wymiany może zostać poddana badaniu na obecność wirusa w zatwierdzonym laboratorium Państwa Członkowskiego, dla którego przeznaczona jest przesyłka.
Przepisy niniejszego ustępu wchodzą w życie nie wcześniej, niż gdy Komisja, działająca według procedury przewidzianej w art. 18, nie później niż dnia 1 lipca 1991 r., ustali protokoły dotyczące testów używanych w tych badaniach, uwzględniając opinię Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności w zakresie częstości przeprowadzania w punktach, testów na obecność wirusa, jak i skuteczności i pewności szczepionki delecyjnej GI.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, można zdecydować o rozciągnięciu przepisów ust. 1 do części terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli wszystkie punkty pobierania nasienia w tej części terytorium gromadzą wyłącznie zwierzęta dające negatywny wynik testu na seroneutralizację lub testu ELISA na wykrycie choroby Aujuszky'ego.
3.
Przed dniem 31.grudnia 1992 r. Rada zweryfikuje niniejszy artykuł w oparciu o raport Komisji, uzupełniony o ewentualne propozycje.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie, na terytorium, którego znajduje się punkt pobierania nasienia zapewnia, aby autoryzacja wymieniona w art. 3 lit. a) była udzielona tylko w przypadku spełnienia warunków załącznika A i respektowała inne przepisy niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie zapewnia również, aby urzędowa kontrola weterynaryjna nadzorowała przestrzeganie tych przepisów.
Jeżeli przepisy nie są przestrzegane, urzędowy lekarz weterynarii wnioskuje o odebranie autoryzacji.
2.
Wszystkie zatwierdzone punkty pobierania nasienia są rejestrowane i każdy z nich otrzymuje numer rejestracji weterynaryjnej.
Każde Państwo Członkowskie przesyła innym Państwom Członkowskim oraz Komisji listę punktów pobierania nasienia i ich numerów rejestracji weterynaryjnej, a także zawiadamia o utracie autoryzacji.
3.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każda przesyłka z nasieniem posiadała świadectwo weterynaryjne wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii Państwa Członkowskiego, w którym nasienie pozyskano, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku D.
Świadectwo musi:
a) być wystawione w co najmniej jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym nasienie pozyskano i jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, dla którego nasienie jest przeznaczone;
b) w oryginale towarzyszyć przesyłce do jej miejsca przeznaczenia;
c) być wystawione na pojedynczej kartce papieru;
d) być przeznaczone dla tylko jednego odbiorcy.
2.
Państwo Członkowskiego, dla którego nasienie jest przeznaczone może, poza środkami przewidzianymi w art. 8 dyrektywy 90/425/EWG, podjąć niezbędne środki, w tym kwarantannę, pod warunkiem, że nie wpłynie to na żywotność nasienia, celem uzyskania jednoznacznego dowodu w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie, że nasienie jest zakażone lub zanieczyszczone przez patogenne zarazki.
ROZDZIAŁ III
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie może zezwolić na przywóz nasienia pochodzącego tylko z tych państw trzecich, które znajdują się na liście opracowanej według procedury przewidzianej w art. 19.
Lista ta może być uzupełniana lub zmieniana zgodnie z procedura przewidzianą w art. 18.
2.
Podejmując decyzję, czy jakieś państwo trzecie może być wpisane na listę przedstawioną w ust. 1, należy zwrócić szczególną uwagę na:
a) stan zdrowotny trzody, innych zwierząt domowych i pogłowia zwierząt dzikich w tym kraju, ze szczególnym uwzględnieniem chorób egzotycznych, oraz stan sanitarny środowiska tego kraju, mogące narazić zdrowie całości pogłowia w Państwach Członkowskich;
b) regularność i szybkość przekazywania przez ten kraj informacji dotyczących występowania na jego terenie chorób zakaźnych zwierząt przenoszonych przez nasienie, szczególnie chorób wymienionych w listach A i B Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych;
c) istniejące w tym kraju przepisy dotyczące zapobiegania i walki z chorobami zakaźnymi zwierząt;
d) strukturę służb weterynaryjnych tego kraju i środki jakimi one dysponują;
e) organizację i stosowanie środków zapobiegania i walki z chorobami zakaźnymi zwierząt;
f) gwarancje, jakie może dać ten kraj w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Lista wymieniona w ust. 1 i wszystkie zmiany do niej są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
1.
Stosownie do procedury ustalonej w art. 19, powstaje lista punktów pobierania nasienia, z których Państwa Członkowskie mogą zezwalać na import nasienia pochodzącego z państw trzecich.
Lista ta może być zmieniana lub uzupełniana według tej samej procedury.
2.
Podejmując decyzję, czy dany punkt pobierania nasienia znajdujący się w państwie trzecim może znaleźć się na liście wymienionej w ust. 1, należy szczególnie wziąć pod uwagę sprawowaną kontrolę weterynaryjną i nadzór, jakiemu podlegają punkty pobierania nasienia w państwie trzecim.
3.
Punkt pobierania nasienia może zostać wpisany na listę wymienioną w ust. 1 tylko wtedy, gdy:
a) znajduje się w jednym z państw znajdujących się na liście wymienionej w art. 7 ust. 1;
b) spełnia wymogi rozdziałów I i II załączniku A;
c) uzyskał urzędowe pozwolenie służb weterynaryjnych danego państwa trzeciego na eksport do Wspólnoty;
d) znajduje się pod nadzorem lekarza weterynarii danego państwa trzeciego;
e) jest poddawany kontrolom urzędowego lekarza weterynarii danego państwa trzeciego co najmniej dwa razy w roku.
Artykuł 9
1.
Nasienie musi pochodzić od zwierząt, które co najmniej przez 3 miesiące bezpośrednio przed pozyskaniem nasienia, przebywały na terytorium państwa trzeciego znajdującego się na liście wymienionej w art. 7 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą, bez naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 oraz ust. 1 niniejszego artykułu, zezwolić na przywóz nasienia z państwa trzeciego znajdującego się na liście, dopóki nasienie nie spełnia warunków inspekcji sanitarnej określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, dotyczącą przywozu nasienia z tego państwa.
Przyjmując wymagania wymienione w akapicie pierwszym, bierze się pod uwagę:
a) sytuację zdrowotną w strefie otaczającej punkt pobierania nasienia, ze szczególnym uwzględnieniem chorób wymienionych na liście A Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych;
b) stan zdrowotny trzody zgromadzonej w punkcie pobierania nasienia oraz wymagania dotyczące badań;
c) stan zdrowotny dawcy i wymagania dotyczące do badań;
d) wymagania dotyczące badań nasienia.
3.
Podstawą do ustalenia stanu sanitarnego zwierząt są normy określone w rozdziale II i właściwych załącznikach.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, rozpatrując poszczególne przypadki można odstąpić od powyższych warunków, jeżeli zainteresowane państwo trzecie przedłoży podobne gwarancje sanitarne odnośnie do zwierząt, uznane za, co najmniej równoważne.
4.
Stosuje się art. 4.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz nasienia tylko za okazaniem świadectwa weterynaryjnego wystawionego i podpisanego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego, w którym nasienie zostało pozyskane:
Świadectwo to musi:
a) być wystawione w co najmniej jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, dla którego nasienie jest przeznaczone i jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, w którym jest przeprowadzana kontrola przywozowa wymieniona w art. 11;
b) w oryginale towarzyszyć nasieniu do jego miejsca przeznaczenia;
c) być wystawione na pojedynczej kartce papieru;
d) być przeznaczone dla tylko jednego odbiorcy.
2. świadectwo weterynaryjne musi być zgodne z wzorem wystawionym według procedury przewidzianej art. 19.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każda przesyłka nasienia przybywająca na terytorium celne Wspólnoty była poddana kontroli przed wprowadzeniem do wolnego obrotu lub procedurze celnej i muszą uniemożliwić wprowadzenie nasienia na teren Wspólnoty, jeśli kontrola przywozu przy wjeździe wykaże, że:
- nasienie nie pochodzi z terytorium państwa trzeciego znajdującego się na liście wystawionej zgodnie z art. 7 ust. 1,
- nasienie nie pochodzi ze punktu pobierania nasienia, znajdującego się na liście wymienionej w art. 8 ust. 1,
- nasienie pochodzi z terytorium państwa trzeciego, z którego przywóz nasienia jest zabroniony zgodnie z art. 15 ust. 2,
- świadectwo weterynaryjne towarzyszące nasieniu nie odpowiada warunkom przewidzianym i zaleconym dostosowania w art. 10.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do przesyłek z nasieniem wchodzących na terytorium celne Wspólnoty i podległych tranzytowym przepisom celnym dla przesyłek, których miejsce przeznaczenie położone jest poza wymienionym terytorium.
Jednakże stosuje się go w przypadku gdy tranzyt podczas transportu przez terytorium Wspólnoty zostaje przerwany.
2.
Państwo Członkowskie, dla którego przesyłka nasienia jest przeznaczona może podjąć niezbędne środki, w tym kwarantannę, pod warunkiem, że nie wpłynie to na żywotność nasienia, celem uzyskania jednoznacznego dowodu w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie, że nasienie jest zakażone lub zanieczyszczone przez patogenne zarazki.
3.
Jeśli wprowadzenie nasienia zostało zabronione z jednego z powodów wymienionych w ust. 1 i 2 i jeśli wywożące państwo trzecie nie zezwoli na powrotny przywóz w ciągu 30 dni w przypadku nasienie mrożonego, lub natychmiast w przypadku nasienia świeżego, właściwe władze weterynaryjne Państwa Członkowskiego, dla którego nasienie jest przeznaczone mogą nakazać jego zniszczenie.
Artykuł 12
Każda przesyłka nasienia, której wprowadzenie na teren Wspólnoty zostało dozwolone przez Państwo Członkowskie na podstawie kontroli wymienionej w art. 11 ust. 1, musi posiadać, w przypadku skierowania jej na terytorium innego Państwa Członkowskiego, oryginalne świadectwo lub jego odpis poświadczone w obu przypadkach przez właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę przeprowadzoną zgodnie z art. 11.
Artykuł 13
W przypadku podjęcia decyzji o zniszczeniu przesyłki stosownie do art. 11 ust. 3, wszelkie koszty z tym związane ponosi nadawca, odbiorca lub ich pełnomocnik, bez żadnego odszkodowania ze strony państwa.
ROZDZIAŁ IV
Środki ostrożności i kontroli
Artykuł 14
Zasady przewidziane przez dyrektywę 90/425/EWG mają zastosowanie szczególnie w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia, organizację i nadzór kontroli sprawowaną przez Państwo Członkowskie, dla którego nasienie jest przeznaczone.
Artykuł 15
1.
Środki ostrożności przewidziane w art. 10 dyrektywy 90/425/EWG mają zastosowanie do obrotu w obrębie Wspólnoty.
2.
Jeżeli w państwie trzecim pojawia się lub rozwija choroba zakaźna zwierząt mogąca przenosić się za pośrednictwem nasienia i stwarza niebezpieczeństwo dla żywego inwentarza w Państwie Członkowskim albo istnieje inny usprawiedliwiony powód związany ze zdrowiem zwierząt, Państwo Członkowskie, dla którego nasienie jest przeznaczone, bez naruszenia przepisów art. 8, 9 i 10 zabrania przywozu nasienia bezpośredniego lub za pośrednictwem innego Państwa Członkowskiego, z całego terytorium państwa trzeciego lub jego części.
Państwa Członkowskie muszą natychmiast powiadomić inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o środkach zastosowanych i odwołanych na podstawie przepisów akapitu pierwszego, podając powody takiego działania.
Według procedury przewidzianej w art. 18, można podjąć decyzję, że zastosowane środki muszą zostać zmienione, szczególnie w celu ich koordynacji ze środkami zastosowanymi przez inne Państwa Członkowskie lub, że zastosowane środki muszą zostać odwołane.
Jeżeli występuje sytuacja wymieniona w akapicie pierwszym i jeżeli okaże się koniecznym, aby inne Państwa Członkowskie również zastosowały środki tam wymienione, zmienione, jeżeli to konieczne, zgodnie z akapitem trzecim, podejmuje się właściwe kroki według procedury ustalonej w art. 18.
Zezwolenie na powrotny przywóz z danego państwa trzeciego jest udzielane według procedury ustalonej w art. 18.
Artykuł 16
1.
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich i państw trzecich, przeprowadzać na miejscu kontrole tak długo, jak jest to niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Państwo, w którym nasienie jest pozyskiwane, na terenie, którego dokonywana jest kontrola, służy ekspertom wszelką pomocą w wykonywaniu przez nich ich obowiązków.
Komisja informuje dane państwo, w którym nasienie jest pozyskiwane o wynikach kontroli.
Dane państwo, w którym nasienie jest pozyskiwane podejmuje wszelkie działania, które mogą okazać się niezbędne ze względu na wynik kontroli.
Jeżeli państwo, w którym nasienie jest pozyskiwane, nie podejmuje takich działań, Komisja może po zbadaniu sytuacji przez Stały Komitet Weterynaryjny odwołać się do przepisów akapitu trzeciego art. 6 ust. 2 i art. 5.
2.
Ogólne przepisy wykonawcze do tego artykułu, szczególnie dotyczące częstości i metod przeprowadzania kontroli wymienionych w akapicie pierwszym ust. 1, ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 17
Załączniki do niniejszej dyrektywy są zmieniane zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 celem dostosowania ich do postępu technicznego.
Artykuł 18
1.
W przypadku stosowania procedury określonej w niniejszym artykule, sprawy są bezzwłocznie rozpatrywane, z inicjatywy przewodniczącego lub na żądanie Państwa Członkowskiego, przez Stały Komitet Weterynaryjny zwany dalej "Komitetem", powołany decyzją 68/361/EWG [11].
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet przekazuje opinię dotyczącą projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością 54 głosów.
4.
Jeżeli środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i bezzwłocznie stosuje.
Jeżeli są one niezgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być przyjęte.
Rada przyjmuje te środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy, licząc od daty przedłożenia sprawy Radzie, Rada nie przyjmuje żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki i natychmiast je stosuje, chyba żeRada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 19
1.
W przypadku stosowania procedury określonej w niniejszym artykule, sprawy są bezzwłocznie rozpatrywane przez Komitet, z inicjatywy przewodniczącego lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet przekazuje opinię dotyczącą tych środków w ciągu dwóch dni.
Opinia jest przyjmowana większością 54 głosów.
4.
Jeżeli środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i bezzwłocznie stosuje.
Jeżeli są one niezgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być przyjęte.
Rada przyjmuje te środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie 15 dni, licząc od daty przedłożenia sprawy Radzie, Rada nie przyjmuje żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki i natychmiast je stosuje, chyba że Rada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 20
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do nasienia pozyskanego i poddanego obróbce w jednym z Państw Członkowskich przed dniem 31 grudnia 1991 r.
2.
Do daty wejścia w życie decyzji przyjętych zgodnie z art. 8, 9 i 10 Państwa Członkowskie nie stosują do importu nasienia pochodzącego z krajów trzecich warunków bardziej korzystnych niż te, które wynikają ze stosowania przepisów rozdziału II.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 23 lipca 1990 r.
w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich
(90/434/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: łączenie, podziały, wnoszenie aktywów, wymiana udziałów dotyczące spółek różnych Państw Członkowskich może być niezbędne w celu stworzenia we Wspólnocie warunków analogicznych do warunków rynku wewnętrznego i w celu zapewnienia w ten sposób ustanowienia i skutecznego funkcjonowania wspólnego rynku; takie operacje nie powinny być hamowane przez ograniczenia, niekorzystne warunki lub zniekształcenia wynikające w szczególności z przepisów podatkowych Państw Członkowskich; w tym celu niezbędne jest wprowadzenie w odniesieniu do takich operacji reguł podatkowych, które są neutralne z punktu widzenia konkurencji, aby umożliwić przedsiębiorstwom dostosowanie się do wymagań wspólnego rynku, zwiększyć ich produktywność i poprawić ich siłę konkurencyjną na poziomie międzynarodowym;
przepisy podatkowe są niekorzystne w odniesieniu do takich operacji, w porównaniu do operacji, które dotyczą spółek tego samego Państwa Członkowskiego; istotne jest usunięcie takich niekorzystnych warunków;
nie jest możliwe osiągnięcie tego celu poprzez rozszerzenie na poziom wspólnotowy systemów obecnie obowiązujących w Państwach Członkowskich, ponieważ różnice między tymi systemami powodowałyby zniekształcenia; jedynie wspólny system podatkowy jest w stanie zapewnić zadowalające rozwiązanie w tym zakresie;
wspólny system podatkowy powinien zapobiegać nakładaniu podatku w związku z łączeniem, podziałami, wnoszeniem aktywów lub wymianą udziałów, chroniąc jednocześnie interesy finansowe państwa spółki przekazującej lub nabywanej;
w przypadku łączenia, podziałów lub wnoszenia aktywów wynikiem takich operacji jest zwykle przekształcenie spółki przekazującej w zakład stały spółki przejmującej aktywa albo przypisanie tych aktywów do zakładu stałego spółki przejmującej;
system odroczenia opodatkowania zysków kapitałowych odnoszący się do przekazywanych aktywów, do chwili ich rzeczywistej sprzedaży, stosowany do takich aktywów, które są przekazywane do zakładu stałego, umożliwi zwolnienie z opodatkowania odpowiednich zysków kapitałowych i równocześnie zapewni ich ostateczne opodatkowanie przez państwo spółki przekazującej w dniu ich sprzedaży;
niezbędne jest także określenie systemu podatkowego mającego zastosowanie do niektórych zapasów, rezerw lub strat spółki przekazującej oraz do rozwiązywania problemów podatkowych, powstających, w przypadku gdy jedna spółka posiada udziały w kapitale drugiej spółki;
przydział papierów wartościowych spółki przejmującej lub nabywającej akcjonariuszom spółki przekazującej sam w sobie nie stanowiłby przyczyny opodatkowania tych akcjonariuszy;
niezbędne jest przyznanie Państwom Członkowskim możliwości odmowy stosowania niniejszej dyrektywy, jeśli operacja łączenia, podziału, wnoszenia aktywów lub wymiany udziałów ma na celu uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków albo prowadzi do tego, że spółka, bez względu na to, czy uczestniczy w danej operacji, czy też nie przestaje spełniać warunki wymagane w odniesieniu do reprezentacji pracowników w organach spółki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie stosuje niniejszą dyrektywę do łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów lub wymiany udziałów, w które zaangażowane są spółki z dwóch lub więcej Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "łączenie" oznacza operację, przez którą:
- jedna - lub więcej - spółka, w czasie jej rozwiązywania, ale bez przechodzenia w stan likwidacji, przekazuje wszystkie swoje aktywa i pasywa innej istniejącej spółce, w zamian za wyemitowanie na rzecz jej akcjonariuszy papierów wartościowych reprezentujących kapitał tej innej spółki oraz, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych,
- dwie - lub więcej - spółki, w czasie ich rozwiązywania, ale bez przechodzenia w stan likwidacji, przekazują wszystkie swoje aktywa i pasywa tworzonej przez siebie spółce, w zamian za wyemitowanie na rzecz ich akcjonariuszy papierów wartościowych reprezentujących kapitał tej nowej spółki oraz, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub - w braku wartości nominalnej - księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych,
- spółka, w czasie jej rozwiązywania, ale bez przechodzenia w stan likwidacji, przekazuje wszystkie swoje aktywa i pasywa spółce posiadającej wszystkie papiery wartościowe reprezentujące jej kapitał;
b) "podział" oznacza operację, przez którą spółka, w czasie jej rozwiązywania, ale bez przechodzenia w stan likwidacji, przekazuje wszystkie swoje aktywa i pasywa dwu lub więcej istniejącym lub nowo utworzonym spółkom, w zamian za wyemitowanie na rzecz jej akcjonariuszy na zasadzie proporcjonalności papierów wartościowych reprezentujących kapitał spółki przejmującej aktywa i pasywa oraz, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych;
c) "przekazanie aktywów" oznacza operację, przez którą spółka przekazuje, bez przechodzenia w stan likwidacji, jeden lub więcej swoich oddziałów innej spółce, w zamian za przekazanie papierów wartościowych reprezentujących kapitał spółki przejmującej przekaz;
d) "wymiana udziałów" oznacza operację, przez którą spółka nabywa udziały w kapitale innej spółki, uzyskując w ten sposób większość praw głosu w tej spółce w zamian za wyemitowanie na rzecz akcjonariuszy tej ostatniej spółki w zamian za ich papiery wartościowe, papierów wartościowych swojej spółki, jak również, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych;
e) "spółka przekazująca" oznacza spółkę przekazującą swoje aktywa i pasywa lub przekazującą wszystkie, jeden lub więcej, swoje oddziały;
f) "spółka przejmująca" oznacza spółkę przejmującą aktywa i pasywa, wszystkie, jeden lub więcej, swoje oddziały;
g) "spółka nabywana" oznacza spółkę, której udziały są nabywane przez inną spółkę poprzez wymianę papierów wartościowych;
h) "spółka nabywająca" oznacza spółkę, która nabywa udziały poprzez wymianę papierów wartościowych;
i) "oddział" oznacza wszystkie aktywa i pasywa części spółki, która z organizacyjnego punktu widzenia stanowi niezależną jednostkę gospodarczą, to znaczy podmiot, który jest w stanie funkcjonować za pomocą własnych środków.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy "spółka z Państwa Członkowskiego" oznacza każdą spółkę, która:
a) przyjmuje jedną z form wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
b) zgodnie z przepisami podatkowymi Państwa Członkowskiego jest uznawana za rezydenta w tym państwie do celów podatkowych oraz, zgodnie z warunkami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem trzecim, nie jest uznawana za rezydenta do celów podatkowych poza Wspólnotą;
c) ponadto podlega jednemu z następujących podatków, bez możliwości wyboru lub wyłączenia:
- impôt des sociétés/vennootschapsbelasting w Belgii,
- selskabsskat w Danii,
- Körperschaftsteuer w Republice Federalnej Niemiec,
- w Grecji,
- impuesto sobre sociedades w Hiszpanii,
- impôt sur les sociétés we Francji,
- corporation tax w Irlandii,
- imposta sul reddito delle persone giuridiche we Włoszech,
- impôt sur le revenu des collectivités w Luksemburgu,
- vennootschapsbelasting w Niderlandach,
- imposto sobre o rendimento das pessoas colectivas w Portugalii,
- corporation tax w Zjednoczonym Królestwie
lub jakiemukolwiek innemu podatkowi, który może być zastąpiony przez któryś z powyższych podatków.
TYTUŁ II
Reguły mające zastosowanie do łączenia, podziałów i wymiany udziałów
Artykuł 4
1.
Łączenie lub podział nie stanowi podstawy opodatkowania zysków kapitałowych obliczonych poprzez odniesienie do różnicy między wartością rzeczywistą przekazanych aktywów i pasywów a ich wartością do celów podatkowych.
Następujące wyrażenia mają przypisane im znaczenia:
- wartość do celów podatkowych: wartość, na której podstawie wszelkie zyski lub straty zostałyby obliczone do celów podatku od dochodów, zysków lub zysków kapitałowych spółki przekazującej, jeżeli takie aktywa lub pasywa zostały sprzedane w chwili łączenia lub podziału, ale niezależnie od niego,
- przekazane aktywa i pasywa: te aktywa i pasywa spółki przekazującej, które w wyniku łączenia lub podziału są faktycznie połączone ze stałym zakładem spółki przejmującej w Państwie Członkowskim spółki przekazującej i odgrywają rolę w osiąganiu zysków lub strat uwzględnianych do celów podatkowych.
2.
Państwa Członkowskie uzależniają stosowanie ust. 1 od dokonania przez spółkę przejmującą obliczeń dotyczących nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków i strat w odniesieniu do aktywów i pasywów przekazanych zgodnie z regułami, które stosowane byłyby do spółki lub spółek przekazujących, jeżeli ani łączenie ani podział nie zostałyby dokonane.
3.
W przypadku gdy zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego spółki przekazującej spółka przejmująca ma prawo do uwzględnienia nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków lub strat w odniesieniu do przekazanych aktywów i pasywów obliczonych na podstawie odmiennej niż określona w ust. 2, ust. 1 nie ma zastosowania do aktywów i pasywów, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby w przypadku gdy prawidłowo utworzone przez spółkę przekazującą zapasy i rezerwy są częściowo lub w całości zwolnione z podatku oraz nie pochodzą ze stałych zakładów za granicą, takie zapasy lub rezerwy mogły być przeniesione, z takim samym zwolnieniem podatkowym, przez stałe zakłady spółki przejmującej, która znajduje się w Państwie Członkowskim spółki przekazującej, przy czym spółka przejmująca przyjmuje prawa i obowiązki spółki przekazującej.
Artykuł 6
W zakresie, w jakim, jeżeli operacje określone w art. 1 zostały dokonane między spółkami z Państwa Członkowskiego spółki przekazującej, Państwo Członkowskie stosowałoby przepisy umożliwiające spółce przejmującej przejęcie strat spółki przekazującej, które nie zostały jeszcze zamortyzowane z punktu widzenia podatkowego, Państwo Członkowskie rozszerza te przepisy, aby objąć przejęcie takich strat przez stałe zakłady spółki przejmującej, znajdujące się na jego terytorium.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy spółka przejmująca posiada udział w kapitale spółki przekazującej, wszelkie zyski przysługujące spółce przejmującej przy wycofaniu jej udziałów nie podlegają opodatkowaniu.
2.
Państwa Członkowskie mogą odstępować od ust. 1, w przypadku gdy udziały spółki przejmującej w kapitale spółki przekazującej nie przekraczają 25 %.
Artykuł 8
1.
W czasie łączenia, podziału lub wymiany udziałów przydział papierów wartościowych reprezentujących kapitał spółki przejmującej akcjonariuszowi spółki przekazującej lub nabywanej w zamian za papiery wartościowe reprezentujące kapitał tej ostatniej spółki, nie stanowi podstawy, jako takiej, opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tego akcjonariusza.
2.
Państwa Członkowskie uzależniają stosowanie ust. 1 od tego, czy akcjonariusze nie przypisują przejętym papierom wartościowym wartości do celów podatkowych wyższej niż ta, którą wymienione papiery wartościowe miały bezpośrednio przed łączeniem, podziałem lub wymianą.
Zastosowanie ust. 1 nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w opodatkowaniu zysków powstających z kolejnego przekazania papierów wartościowych, przejętych w taki sam sposób, jak zyski powstające z przekazania papierów wartościowych istniejących przed nabyciem.
W niniejszym ustępie wyrażenie "wartość do celów podatkowych" oznacza kwotę, na której podstawie byłyby obliczane zyski lub straty do celów podatku od dochodu, zysków lub zysków kapitałowych akcjonariusza spółki.
3.
W przypadku gdy akcjonariusz, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, którego jest rezydentem, może wybrać inny sposób podatkowania od sposobu określonego w ust. 2, ust. 1 nie ma zastosowania do papierów wartościowych, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w uwzględnianiu przy opodatkowaniu akcjonariuszy wszelkich wypłat gotówkowych, które mogą być dokonane w ramach łączenia, podziału lub wymiany udziałów.
TYTUŁ III
Reguły mające zastosowanie do przekazywania aktywów
Artykuł 9
Przepisy art. 4, 5 i 6 stosuje się do przekazywania aktywów.
TYTUŁ IV
Szczególny przypadek przekazania stałego zakładu
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy aktywa przekazane w ramach łączenia, podziału lub przekazania aktywów obejmują stały zakład spółki przekazującej, który znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie spółki przekazującej, to ostatnie Państwo zrzeka się wszelkich praw do opodatkowania tego stałego zakładu.
Jednakże państwo spółki przekazującej może ponownie doliczyć do zysków tej spółki podlegających opodatkowaniu takie straty stałego zakładu, które w tym państwie mogły być odpisane od zysków podlegających opodatkowaniu i nie zostały odzyskane.
Państwo, w którym znajduje się stały zakład, oraz państwo spółki przejmującej stosują przepisy niniejszej dyrektywy do takiego przekazania, jakby to pierwsze państwo było państwem spółki przekazującej.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w przypadku gdy Państwo Członkowskie spółki przekazującej stosuje system opodatkowania zysków osiągniętych przez spółkę na całym świecie, państwo to ma prawo do opodatkowania wszelkich zysków lub zysków kapitałowych stałego zakładu, wynikających z łączenia, podziału lub przekazania aktywów, pod warunkiem że Państwo przyznaje zwolnienie w odniesieniu do tego podatku, który, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy, byłby naliczony od tych zysków lub zysków kapitałowych w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się stały zakład, w ten sam sposób i w takiej samej wysokości, w jakiej zostałoby to dokonane, gdyby ten podatek rzeczywiście był naliczony i zapłacony.
TYTUŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie może odmówić stosowania lub cofnąć przywileje wynikające ze wszystkich lub z części przepisów tytułów II, III i IV, w przypadku gdy łączenie, podział, przekazanie aktywów lub wymiana udziałów:
a) ma za zasadniczy cel lub za jeden z zasadniczych celów uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków; fakt, iż jedna z operacji określonych w art. 1 nie jest dokonywana w uzasadnionych celach gospodarczych takich jak restrukturyzacja lub racjonalizacja działalności spółek uczestniczących w operacji, może stanowić domniemanie, że zasadniczym celem lub jednym z zasadniczych celów tej operacji jest uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków;
b) prowadzi do tego, że spółka uczestnicząca lub nieuczestnicząca w operacji przestaje spełniać konieczne warunki w zakresie reprezentowania pracowników w organach spółki, zgodnie z uzgodnieniami obowiązującymi przed tą operacją.
2.
Ustęp 1 lit. b) stosuje się w zakresie, w jakim żadne inne przepisy prawa wspólnotowego zawierające równoważne reguły dotyczące reprezentacji pracowników w organach spółki nie są stosowane do spółek objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1992 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Republika Portugalska może opóźnić stosowanie przepisów dotyczących przekazania aktywów i wymiany udziałów do dnia 1 stycznia 1993 r.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 23 lipca 1990 r.
w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich
(90/435/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: konsolidacja spółek różnych Państw Członkowskich może okazać się konieczna dla stworzenia w ramach Wspólnoty warunków analogicznych do warunków rynku wewnętrznego oraz utworzenia i efektywnego funkcjonowania wspólnego rynku; takie operacje nie powinny być krępowane przez ograniczenia, niedogodności lub zakłócenia wynikające w szczególności z przepisów podatkowych Państw Członkowskich; stąd też niezbędne jest wprowadzenie, w związku z konsolidacją spółek różnych Państw Członkowskich, zasad opodatkowania, które są neutralne w odniesieniu do konkurencji, w celu umożliwienia przedsiębiorstwom dostosowania się do wymagań wspólnego rynku, zwiększenia ich produktywności i zwiększenia ich siły konkurencyjnej na międzynarodowym poziomie;
taka konsolidacja spółek może prowadzić do powstawania grup kapitałowych składających się ze spółek dominujących i spółek zależnych;
istniejące przepisy podatkowe, które regulują stosunki pomiędzy spółkami dominującymi i spółkami zależnymi różnych Państw Członkowskich, znacznie się między sobą różnią i są, ogólnie rzecz ujmując, mniej korzystne niż te, które są stosowane pomiędzy spółkami dominującymi i zależnymi tego samego Państwa Członkowskiego; współpraca między spółkami różnych Państw Członkowskich jest tym samym utrudniona, w porównaniu ze współpracą między spółkami z tego samego Państwa Członkowskiego; niezbędne jest zatem wyeliminowanie tych niedogodności przez wprowadzenie wspólnego systemu opodatkowania, który ułatwiłby konsolidację spółek;
jeśli spółka dominująca przez swój związek ze spółką zależną ma udział w zyskach podzielonych, to państwo siedziby spółki dominującej musi:
- bądź powstrzymać się od opodatkowania tych zysków,
- bądź opodatkować te zyski, jednocześnie upoważniając spółkę dominującą do odliczenia od kwoty podatku należnego tę część podatku dochodowego od osób prawnych, płaconego przez spółkę zależną, która odnosi się do tych zysków;
ponadto niezbędne jest, w celu zapewnienia neutralności fiskalnej, aby zyski podzielone przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej były zwolnione z podatku potrącanego u źródła dochodu; jednakże Republika Federalna Niemiec i Republika Grecka, z racji szczególnego charakteru ich systemu opodatkowania osób prawnych, oraz Republika Portugalii, z przyczyn budżetowych, otrzymały pozwolenie na czasowe utrzymanie podatku potrącanego u źródła dochodu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie stosuje przepisy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do:
- podziału zysków, które spółki Państwa Członkowskiego otrzymują od spółek zależnych innego Państwa Członkowskiego,
- podziału zysków spółek zależnych danego Państwa Członkowskiego do spółek w innych Państwach Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza stosowania przepisów krajowych lub postanowień opartych na umowach mających na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy "spółka Państwa Członkowskiego" oznacza każdą spółkę, która:
a) ma jedną z form prawnych wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
b) zgodnie z prawem podatkowym Państwa Członkowskiego dla celów podatkowych jest uważana za mającą stałą siedzibę w tym państwie oraz, zgodnie z warunkami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem trzecim, nie jest uważana dla celów podatkowych za mającą stałą siedzibę poza Wspólnotą;
c) ponadto podlega jednemu z poniższych podatków bez możliwości wyboru lub zwolnienia:
- impôt des sociétés/vennootschapsbelasting w Królestwie Belgii,
- selskabsskat w Królestwie Danii,
- Körperschaftsteuer w Republice Federalnej Niemiec,
- w Republice Grecji,
- impuesto sobre sociedades w Królestwie Hiszpanii,
- impôt sur les sociétés w Republice Francji,
- corporation tax w Irlandii,
- imposta sul reddito delle persone giuridiche w Republice Włoskiej,
- impôt sur le revenu des collectivités w Wielkim Księstwie Luksemburga,
- vennootschapsbelasting w Królestwie Niderlandów,
- imposto sobre o rendimento das pessoas colectivas w Republice Portugalii,
- corporation tax w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
lub podlega innemu podatkowi, który może być zastąpiony przez którykolwiek z powyższych podatków.
Artykuł 3
1.
W celu stosowania niniejszej dyrektywy,
a) "spółka dominująca" to każda spółka w Państwie Członkowskim, która spełnia warunki wymienione w art. 2 i posiada co najmniej 25 % udziału w kapitale spółki w innym Państwie Członkowskim spełniającej te same warunki;
b) "spółka zależna" to spółka, w której kapitale posiada udział wymieniony w lit. a) inna spółka.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą wybrać jedno z następujących rozwiązań:
- zastąpić, na mocy umowy dwustronnej, kryterium udziału w kapitale kryterium prawa głosów,
- nie stosować niniejszej dyrektywy w odniesieniu do spółek Państwa Członkowskiego, które nie utrzymują nieprzerwanie przez okres co najmniej dwóch lat udziałów kwalifikujących je jako spółki dominujące, lub do tych spółek, w których spółki z innych Państw Członkowskich nie utrzymują udziałów nieprzerwanie przez okres co najmniej dwóch lat.
Artykuł 4
1.
Jeśli spółka dominująca, przez swój związek ze spółką zależną, ma udział w zyskach podzielonych, to państwo siedziby spółki dominującej, z wyjątkiem sytuacji, gdy spółka ulega likwidacji:
- powstrzymuje się od opodatkowania takich zysków, albo
- opodatkowuje te zyski, jednocześnie upoważniając spółkę dominującą do odliczenia od kwoty podatku należnego tę część podatku dochodowego od osób prawnych, płaconego przez spółkę zależną, która odnosi się do tych zysków, oraz we właściwych przypadkach, kwotę podatku potrącanego u źródła dochodu, nałożonego w Państwie Członkowskim, w którym spółka zależna ma stałą siedzibę, z uwzględnieniem odstępstw przewidzianych w art. 5, do wysokości odpowiedniego podatku krajowego.
2.
Jednakże każde Państwo Członkowskie może ustalić, że opłaty odnoszące się do udziałów i strat wynikających z podziału zysków spółki zależnej nie mogą zostać odliczone od podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej.
Jeśli koszty zarządzania związane z udziałami są w takim przypadku ustalone według stawki ryczałtowej, to ustalona kwota nie może przekraczać 5 % wypłaconych zysków spółki zależnej.
3.
Ustęp 1 stosuje się do czasu wejścia w życie wspólnego systemu opodatkowania spółek.
We właściwym czasie Rada zatwierdzi zasady, które znajdą zastosowane po dacie określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 5
1.
Zyski, które spółka zależna dzieli na rzecz spółki dominującej, są zwolnione z podatku dochodowego potrącanego u źródła dochodu, przynajmniej w przypadkach, kiedy ta ostatnia posiada minimum 25 % kapitału spółki zależnej.
2.
Nie naruszając ust. 1, Republika Grecka może, tak długo jak nie będzie naliczać podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do zysków podzielonych, stosować podatek dochodowy potrącany u źródła dochodu od zysków podzielonych na rzecz spółek dominujących innych Państw Członkowskich.
Stawka podatku potrącanego u źródła dochodu nie może jednak przekraczać stawki ustalonej w dwustronnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania.
3.
Nie naruszając ust. 1, Republika Federalna Niemiec może, tak długo jak pobiera ona podatek dochodowy od osób prawnych w odniesieniu do zysków podzielonych według stawki o przynajmniej 11 punktów niższej od stawki stosowanej od zysków zatrzymanych, lecz nie dłużej niż do połowy 1996 r., stosować, jako podatek wyrównawczy, podatek potrącany u źródła dochodu w wysokości 5 % od zysków podzielonych przez spółki zależne, mające siedzibę w Republice Federalnej Niemiec.
4.
Nie naruszając ust. 1, Republika Portugalii może pobierać podatek u źródła dochodu w odniesieniu do zysków podzielonych przez spółki zależne na rzecz spółek dominujących w innych Państwach Członkowskich, najpóźniej do końca ósmego roku następującego po dacie stosowania niniejszej dyrektywy.
Z zastrzeżeniem postanowień umów dwustronnych, zawartych przez Portugalię z danym Państwem Członkowskim, stawka tego podatku pobieranego u źródła dochodu nie może przekroczyć 15 % w ciągu pierwszych pięciu lat i 10 % w ciągu ostatnich trzech lat tego okresu.
Przed upływem ósmego roku Rada, na wniosek Komisji, jednomyślnie zadecyduje o możliwości przedłużenia stosowania przepisów niniejszego ustępu.
Artykuł 6
Państwo Członkowskie spółki dominującej może nie pobierać podatku potrącanego u źródła dochodu od zysków, które spółka otrzymuje od swojej spółki zależnej.
Artykuł 7
1.
Używany w niniejszej dyrektywie termin "podatek potrącany u źródła dochodu" nie obejmuje zaliczek lub opłat z góry na podatek dochodowy od osób prawnych na rzecz Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba spółki zależnej, w związku z podziałem udziału w zyskach dokonanym przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania krajowych lub opartych na umowie postanowień mających na celu unikanie lub zmniejszenie podwójnego opodatkowania dywidend, w szczególności nie narusza przepisów dotyczących zapłaty kredytu podatkowego na rzecz podmiotów otrzymujących dywidendy.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 24 lipca 1990 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(90/439/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 89/520/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika zgodnie z postępem naukowym lub technicznym;
badania dotyczące dwóch nowych produktów należących do grupy produktów białkowych, otrzymywanych z mikroorganizmów, oraz do grupy aminokwasów, wykazały, że produkty te spełniają wymogi dyrektywy 82/471/EWG i ich stosowanie w żywieniu zwierząt powinno być dozwolone pod pewnymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 30 czerwca 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte stosownie do akapitu pierwszego wskazują wyraźne odniesienie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 87/404/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych zbiorników ciśnieniowych
(90/488/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
dyrektywa 87/404/EWG [4] przewiduje pełną harmonizację norm dotyczących prostych zbiorników ciśnieniowych wytwarzanych seryjnie;
w przypadku braku norm zharmonizowanych dyrektywa 87/404/EWG wymaga przeprowadzenia badania typu WE rozpatrywanego zbiornika; normy te nie będą dostępne przed terminem zastosowania tej dyrektywy;
dyrektywa 87/404/EWG nie przewiduje okresu przejściowego, podczas którego dozwolony byłby obrót zapasami zbiorników wytworzonymi zgodnie z przepisami krajowymi, nadal stosowanymi do czasu wejścia w życie tej dyrektywy;
wytwórcy powinni mieć niezbędny czas na zastosowanie procedury badania typu WE, w związku z czym konieczne jest ustanowienie okresu przejściowego w celu dopuszczenia do obrotu zapasów zbiorników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 18 ust. 1 dyrektywy 87/404/EWG dodaje się, co następuje:
"Państwa Członkowskie do dnia 1 lipca 1992 r. zezwalają na wprowadzanie do obrotu i/lub oddawanie do użytku zbiorników zgodnych z wymaganiami przepisów obowiązujących na ich terytoriach przed terminem zastosowania niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą najpóźniej do dnia 1 lipca 1991 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 września 1990 r.
w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych
(90/496/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ważne jest przyjęcie środków w związku ze stopniowym ustanawianiem rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny jest przestrzenią bez granic wewnętrznych, w której zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
w obliczu wzrostu zainteresowania publicznego w odniesieniu do zależności między sposobem odżywiania a zdrowiem oraz wyboru właściwego sposobu odżywiania odpowiadającego indywidualnym potrzebom;
Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie w rezolucji z dnia 7 lipca 1986 r. w sprawie europejskiego programu walki z rakiem uznali za priorytetową sprawę poprawy żywienia;
wiedza na temat podstawowych zasad żywienia i właściwego określania wartości odżywczej środków spożywczych przyczyniłyby się znacznie do umożliwienia konsumentowi dokonywania wyboru;
przepisy dotyczące określania wartości odżywczej powinny towarzyszyć działaniom w dziedzinie edukacji żywieniowej społeczeństwa;
w celu zabezpieczenia konsumenta, z jednej strony, i dla uniknięcia wszelkich możliwych barier technicznych w handlu, z drugiej strony, określanie wartości odżywczej powinno być prezentowane w znormalizowanej formie stosowanej w całej Wspólnocie;
środki spożywcze opatrzone określeniem wartości odżywczej powinny być zgodne z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
wszystkie inne formy określania wartości odżywczej powinny zostać zakazane, ale środki spożywcze nieopatrzone określeniem wartości odżywczej powinny być dopuszczone do swobodnego obrotu;
dostarczane informacje powinny być przedstawione w sposób prosty i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta i przekazywane w celu, dla którego zostały wprowadzone, z uwzględnieniem aktualnie niskiego poziomu wiedzy na temat żywienia;
stosowanie niniejszej dyrektywy przez pewien okres umożliwi zdobycie cennego doświadczenia oraz dokonanie oceny reakcji konsumentów na sposób przedstawiania informacji żywieniowej, umożliwiając Komisji dokonanie przeglądu niniejszych zasad i wystąpienie z wnioskiem wprowadzenia właściwych zmian;
w celu zachęcenia zainteresowanych stron, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, do zapewniania określania wartości odżywczej w odniesieniu do jak największej ilości produktów, należy stopniowo ustanawiać środki w celu dostarczania coraz bardziej wyczerpujących oraz zrównoważonych informacji;
zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie powinny również uwzględniać wytyczne w sprawie określania wartości odżywczej zawarte w Codex Altimentarius;
przepisy ogólne dotyczące etykietowania oraz definicje zawarte są w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/395/EWG [5]; niniejsza dyrektywa może dlatego zostać ograniczona do przepisów odnoszących się do określania wartości odżywczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy określania wartości odżywczej środków spożywczych, dostarczanych jako takie konsumentowi końcowemu.
Niniejsza dyrektywa znajduje również zastosowanie do środków spożywczych przeznaczonych dla restauracji, szpitali, barów i innych podobnych zakładów zbiorowego żywienia (zwanych dalej "zakładami zbiorowego żywienia").
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- naturalnych wód mineralnych lub innych wód przeznaczonych do spożycia przez ludzi,
- składników diety/suplementów żywnościowych.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w sprawie etykietowania ustanowionych w dyrektywie Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [6] oraz dyrektyw szczególnych, jak określono w art. 4 tej dyrektywy.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "określanie wartości odżywczej" oznacza wszelkie informacje umieszczone na etykiecie i odnoszące się do:
i) wartości energetycznej;
ii) następujących składników odżywczych:
- białko,
- węglowodany,
- tłuszcze,
- błonnik pokarmowy,
- sód,
- witaminy i minerały wymienione w Załączniku i obecne w znaczących ilościach, jak określono w tym Załączniku.
Zmiany w wykazie witamin, minerałów i ich zalecanego dziennego spożycia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10;
b) "oświadczenie żywieniowe" oznacza jakikolwiek opis i jakąkolwiek informację reklamową, która stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że środek spożywczy ma szczególne wartości odżywcze ze względu na energię (wartość kaloryczną), której:
- dostarcza,
- dostarcza w zmniejszonej lub w zwiększonej ilości, albo
- nie dostarcza,
i/lub ze względu na wartości odżywcze, które:
- zawiera,
- zawiera w zmniejszonej lub zwiększonej ilości, albo
- nie zawiera.
Odniesienie do jakości lub ilości składników odżywczych nie stanowi oświadczenia żywieniowego w rozumieniu przepisów prawa.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 można w niektórych przypadkach stwierdzić, czy warunki opisane w niniejszej literze są spełnione;
c) "białko" oznacza zawartość białka obliczoną w zastosowaniu wzoru: białko = całkowity azot Kjeldahla x 6,25;
d) "węglowodany" oznaczają wszelkie węglowodany, które podlegają procesom metabolizmu w organizmie człowieka, łącznie z alkoholami wielowodorotlenowymi;
e) "cukry" oznaczają wszystkie cukry proste i dwucukry obecne w żywności, z wyjątkiem alkoholi wielowodorotlenowych;
f) "tłuszcze" oznaczają tłuszcze całkowite, włącznie z fosfolipidami;
g) "kwasy tłuszczowe nasycone" oznaczają kwasy bez podwójnych wiązań;
h) "kwasy tłuszczowe jednonienasycone" oznaczają kwasy tłuszczowe z jednym podwójnym wiązaniem;
i) "kwasy tłuszczowe wielonienasycone" oznaczają kwasy tłuszczowe z podwójnymi wiązaniami przerwanymi cis-metylenem;
j) "błonnik pokarmowy" oznacza materiał, zdefiniowany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 i mierzony metodą analizy, którą należy ustalić zgodnie z tą procedurą;
k) "wartość średnia" oznacza wartość, która najlepiej określa ilość składnika odżywczego zawartego w danym środku spożywczym i odzwierciedla ilości w odniesieniu do sezonowej zmienności, wzorców konsumpcji i innych czynników, które mogą mieć wpływ na zmianę wartości rzeczywistej.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, określanie wartości odżywczej jest nieobowiązkowe.
2.
W przypadku gdy oświadczenie żywieniowe występuje na etykiecie, w prezentacji lub w reklamie, z wyłączeniem reklamy ogólnej, określanie wartości odżywczej jest obowiązkowe.
Artykuł 3
Jedynymi dozwolonymi oświadczeniami żywieniowymi są oświadczenia odnoszące się do wartości energetycznej, składników odżywczych wymienionych w art. 1 ust. 4 lit. a) pkt ii) oraz do substancji, które należą bądź które są składnikami kategorii tych składników odżywczych.
Przepisy ograniczające lub zakazujące oświadczeń żywieniowych w rozumieniu niniejszego artykułu mogą być przyjęte na mocy procedury przewidzianej w art. 10.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy przewiduje się określanie wartości odżywczej, podana informacja składa się albo z grupy 1 albo z grupy 2, w następującym porządku:
Grupa 1
a) wartość energetyczna;
b) ilości białka, węglowodanów i tłuszczu.
Grupa 2
a) wartość energetyczna;
b) ilość białka, węglowodanów, cukrów, tłuszczu, kwasów tłuszczowych nasyconych, błonnika pokarmowego i sodu.
2.
W przypadku gdy przedstawia się oświadczenie żywieniowe w odniesieniu do cukrów, kwasów tłuszczowych nasyconych, błonnika pokarmowego lub sodu, podana jest informacja składająca się z grupy 2.
3.
Określenie wartości odżywczej może również obejmować ilości jednego lub więcej następujących składników:
- skrobia,
- alkohole wielowodorotlenowe,
- kwasy tłuszczowe jednonienasycone,
- kwasy tłuszczowe wielonienasycone,
- cholesterol,
- każdy z minerałów lub witamin wymienionych w Załączniku i obecnych w znaczącej ilości, jak określono w tym Załączniku.
4.
W przypadku przedstawienia oświadczenia żywieniowego obowiązkowe jest oświadczenie dotyczące substancji, które należą lub które są składnikami jednej z kategorii składników odżywczych określonych w ust. 1 i 3.
Ponadto, w przypadku gdy podaje się ilość kwasów tłuszczowych wielonienasyconych lub jednonienasyconych lub cholesterolu, podaje się również ilość kwasów tłuszczowych nasyconych, przy czym oświadczenie dotyczące tego ostatniego składnika nie stanowi – w tym przypadku – oświadczenia żywieniowego w rozumieniu ust. 2.
Artykuł 5
1.
Podawaną wartość energetyczną oblicza się z zastosowaniem następujących współczynników przeliczeniowych:
—węglowodany (z wyjątkiem alkoholi wielowodorotlenowych) _BAR_ 4 kcal/g – 17 kJ/g _BAR_
—alkohole wielowodorotlenowe _BAR_ 2,4 kcal/g – 10 kJ/g _BAR_
—białka _BAR_ 4 kcal/g – 17 kJ/g _BAR_
—tłuszcze _BAR_ 9 kcal/g – 37 kJ/g _BAR_
—alkohol (alkohol etylowy) _BAR_ 7 kcal/g – 29 kJ/g _BAR_
—kwas organiczny _BAR_ 3 kcal/g – 13 kJ/g _BAR_
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ustanawia się przepisy dotyczące następujących punktów:
- zmiany współczynników przeliczeniowych wymienionych w ust. 1,
- dodania do wykazu określonego w ust. 1 substancji, które należą lub które są składnikami jednej z kategorii składników odżywczych określonych w tym ustępie, oraz ich współczynników przeliczeniowych w celu dokładniejszego obliczenia wartości energetycznej środków spożywczych.
Artykuł 6
1.
Wartość energetyczną oraz proporcję składników odżywczych lub ich składników podaje się liczbowo.
Stosuje się następujące jednostki:
—energia – kJ i kcal _BAR_ _BAR_
—białko _BAR_ gramy g) _BAR_
—węglowodany _BAR_
—tłuszcz _BAR_
—błonnik pokarmowy _BAR_
—sód _BAR_
—cholesterol _BAR_ miligramy (mg) _BAR_
—witaminy i minerały _BAR_ jednostki określone w Załączniku _BAR_
2.
Informacja wyrażona jest w jednostkach na 100 g lub 100 ml.
Informacja ta może być dodatkowo podana w przeliczeniu na posiłek, zgodnie z informacją na etykiecie, albo w przeliczeniu na jedną porcję, pod warunkiem że na opakowaniu podana jest liczba porcji zawartych w opakowaniu.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 można postanowić, że informacja w ust. 1 i 2 może zostać również podana w formie graficznej według formatów, które zostaną ustalone.
4.
Wymienione ilości odnoszą się do ilości żywności, w jakich jest ona sprzedawana.
Tam, gdzie stosowne, informacja ta może odnosić się do środków spożywczych po przygotowaniu, pod warunkiem że podawane są wystarczająco dokładne instrukcje dotyczące przygotowania, a informacje odnoszą się do żywności przygotowanej do spożycia.
5. a) Informacja o witaminach i minerałach musi również być wyrażona jako wartość procentowa dziennego zalecanego spożycia (DZS), podana w Załączniku dla ilości, jak określono w ust. 2.
b) Wartość procentowa dziennego zalecanego spożycia (DZS) w odniesieniu do witamin i minerałów może również być wyrażona w formie graficznej.
Zasady wykonywania niniejszej litery zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
6.
W przypadku gdy przedstawia się oświadczenie dotyczące cukrów lub alkoholi wielowodorotlenowych lub skrobi, niezwłocznie po takim oświadczeniu przedstawia się oświadczenie dotyczące zawartości węglowodanów w następujący sposób:
węglowodany _BAR_ g _BAR_
w tym:
—cukry _BAR_ g _BAR_
—alkohole wielowodorotlenowe _BAR_ g _BAR_
—skrobia _BAR_ g _BAR_
7.
W przypadku gdy przedstawia się oświadczenie dotyczące kwasów tłuszczowych lub cholesterolu, niezwłocznie po takim oświadczeniu przedstawia się oświadczenie dotyczące całkowitej zawartości tłuszczów w następujący sposób:
tłuszcze _BAR_ g _BAR_
w tym:
—kwasy tłuszczowe nasycone _BAR_ g _BAR_
—kwasy tłuszczowe jednonienasycone _BAR_ g _BAR_
—kwasy tłuszczowe wielonienasycone _BAR_ g _BAR_
—cholesterol _BAR_ mg _BAR_
8.
Podawane wartości, odpowiednio dla danego przypadku, są wartościami średnimi opartymi na:
a) analizie żywności dokonanej przez producenta;
b) obliczeniu na podstawie znanych lub rzeczywistych wartości średnich używanych składników;
c) obliczeniu na podstawie ogólnie ustalonych i przyjętych danych.
Zasady wykonywania przepisów ustępu pierwszego w odniesieniu w szczególności do różnic między wartościami deklarowanymi a wartościami ustalonymi w trybie urzędowej kontroli są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 7
1.
Informacje objęte niniejszą dyrektywą muszą być przedstawione razem w jednym miejscu, w formie tabeli, ponumerowane w szeregu, jeśli jest wystarczająca ilość miejsca.
W przypadku gdy ilość miejsca nie jest wystarczająca, informacje są przedstawiane w formie liniowej.
Informacje są drukowane w sposób czytelny i nieusuwalny w widocznym miejscu.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje objęte niniejszą dyrektywą występowały w języku łatwo zrozumiałym dla kupujących, chyba że przyjęte zostały inne środki w celu zapewnienia kupującemu takich informacji.
Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla przedstawiania takich informacji w różnych językach.
3.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od ustanawiania wymogów dotyczących określania wartości odżywczej bardziej szczegółowych niż wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 8
W przypadku środków spożywczych niepaczkowanych, przeznaczonych na sprzedaż dla konsumenta końcowego lub przeznaczonych dla zakładów żywienia zbiorowego, oraz w przypadku środków spożywczych pakowanych w punkcie sprzedaży na wniosek kupującego, lub paczkowanych w celu niezwłocznej sprzedaży, zakres informacji określony w art. 4 oraz sposób jej podania mogą zostać ustalone na mocy przepisów krajowych do czasu ewentualnego przyjęcia środków wspólnotowych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 9
Wszelkie środki mogące mieć wpływ na zdrowie publiczne są przyjmowane po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności ustanowionym decyzją 74/234/EWG [7].
Artykuł 10
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura ustalona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, ustanowionego decyzją 69/414/EWG [8] (zwanego dalej "Komitetem"), czyniąc to z własnej inicjatywy lub też na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie zostaje wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, które należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) W przypadku gdy Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki te stosuje się w taki sposób, aby:
- zezwolić na handel produktami spełniającymi wymagania niniejszej dyrektywy do dnia 1 kwietnia 1992 r.,
- zakazać handlu produktami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 października 1993 r.
2.
Do… (pięć lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy) oświadczenie dotyczące określania wartości odżywczej podawane dobrowolnie albo w następstwie oświadczenia żywieniowego w zakresie występowania jednego lub więcej z następujących składników odżywczych: cukrów, kwasów tłuszczowych nasyconych, błonnika pokarmowego, sodu nie powoduje określonego w art. 4 ust. 1 i 2 obowiązku zgłaszania wszystkich tych składników odżywczych.
3.
Do… (osiem lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy) Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Jednocześnie Komisja przedstawia Radzie właściwe wnioski dotyczące wprowadzenia zmian.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 października 1990 r.
po raz jedenasty dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(90/517/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 67/548/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19, 20 i 21;
uwzględniając wniosek Komisji;
a także mając na uwadze, co następuje: Dania zażądała zmiany w oznakowaniu dichlorometanu i powiadomiła o tym Komisję zgodnie z art. 23 dyrektywy 67/548/EWG;
Komisja zbadała dowody świadczące o rakotwórczości dichlorometanu i skonsultowała się z właściwymi ekspertami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie, posiadającymi wysokie kwalifikacje w dziedzinie badań nad rakotwórczością;
niniejsza klasyfikacja odzwierciedla większość aktualnych opinii naukowych; stwierdzono, że zrozumienie mechanizmów oddziaływania substancji chemicznych na człowieka oraz ekstrapolacji na człowieka skutków obserwowanych na innych gatunkach jest coraz lepsze; w przypadku pojawienia się nowych dowodów naukowych lub zmiany kryteriów klasyfikacji, w szczególności w odniesieniu do działania rakotwórczego lub neurotoksykologicznego tej substancji, klasyfikacja ta zostanie skontrolowana w świetle tych nowych informacji;
Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami wydał negatywną opinię o projekcie środka przedstawionego mu przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I (wykaz substancji niebezpiecznych) do dyrektywy 67/548/EWG:
nr 602–004–00–3: określenie, numer CAS, klasyfikacja i etykietowanie substancji otrzymuje brzmienie:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 7 czerwca 1991 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 7 grudnia 1991 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 października 1990 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 79/117/EWG zakazująca wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(90/533/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r., zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/365/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 79/117/EWG, uwzględniając rozwój wiedzy naukowo-technicznej, przewiduje, że treść Załącznika będzie regularnie zmieniana,
stwierdzono, iż istnieje prawdopodobieństwo, że zastosowanie dinosebu, jego octanu oraz soli w środkach ochrony roślin może mieć szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt oraz mieć bardzo szkodliwy wpływ na środowisko;
stwierdzono także, że istnieje prawdopodobieństwo, iż zastosowanie binapakrylu i kaptofolu w środkach ochrony roślin może prowadzić do szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi i zwierząt oraz mieć bardzo szkodliwy wpływ na środowisko;
stwierdzono także, że istnieje prawdopodobieństwo, iż zastosowanie dikofolu, hydrazydu maleinowego i kwintozenu, które nie spełniają niektórych kryteriów czystości, w środkach ochrony roślin może prowadzić do szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi i zwierząt oraz mieć bardzo szkodliwy wpływ na środowisko;
uwzględniając obecny stan harmonizacji na mocy dyrektywy 79/117/EWG, Państwa Członkowskie mogą wydać zakaz wprowadzania do obrotu oraz stosowania substancji czynnych niewymienionych w Załączniku do dyrektywy, lub substancji czynnych, których stopień czystości jest wyższy niż poziom określony w Załączniku, pod warunkiem że przestrzegane są ściśle postanowienia Traktatu oraz zasady ogólne prawa, w szczególności zasady niedyskryminacji i proporcjonalności;
dlatego Załącznik do dyrektywy 79/117/EWG powinien zostać uzupełniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 79/117/EWG zostaje zmieniony i uzupełniony pozycjami "C. Inne związki" w brzmieniu:
"5.
Dinozeb, jego octan i sole
6.
Binapakryl
7.
Kaptafol
8.
Dikofol zawierający poniżej 78 % części w p,p′- dikofolu lub więcej niż 1 g/kg DDT i związków pokrewnych DDT
9. a) Hydrazyd maleinowy i jego sole, poza choliną, solami potasu i sodu;
b) Cholina, sole potasowe i sodowe hydrazydu kwasu maleinowego zawierające więcej niż 1 mg/kg wolnego hydrazydu wyrażonego w oparciu o ekwiwalent kwasu
10.
Kwintozen zawierający powyżej 1 g/kg HCB lub powyżej 10 g/kg pentachlorobenzenu"
.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 30 września 1991 r., w odniesieniu do związku określonego w Załączniku pozycja C pkt 8 dyrektywy 79/117/EWG, zmienionego niniejszą dyrektywą, a nie później niż 31 grudnia 1990 r. w odniesieniu do pozostałych związków.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 października 1990 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych
(90/539/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
drób, rozumiany jako żywe zwierzęta oraz jaja wylęgowe będące produktem zwierzęcym, zostały wpisane do wykazu produktów w załączniku II Traktatu;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji drobiu, a w konsekwencji wzrostu wydajności w tym sektorze, niektóre przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy drobiu i jaj wylęgowych muszą być ustanowione na poziomie wspólnotowym;
hodowla i chów drobiu jest częścią sektora rolnego; stanowi ona źródło dochodów dla części rolników;
różnice wśród Państw Członkowskich w zakresie przepisów dotyczących warunków zdrowotnych zwierząt powinny być wyeliminowane w celu stymulowania handlu wewnatrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi, przyczyniając się tym się do wprowadzenia rynku wewnętrznego;
w celu stymulowania harmonijnego rozwoju handlu wewnatrzwspólnotowego, powinien być ustanowiony system wspólnotowy regulujący sprawy przywozu z państw trzecich;
przepisy niniejszej dyrektywy w zasadzie nie powinny dotyczyć specjalnych imprez handlowych takich jak wystawy, pokazy i konkursy;
niniejsza dyrektywa powinna uwzględniać handel przepiórkami, gołębiami, kaczkami, bażantami i kuropatwami chowanymi dla hodowli lub konsumpcji;
uwzględniając istotę nowoczesnej hodowli drobiu, najlepszym sposobem na harmonijny rozwój handlu wewnatrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi jest monitorowanie zakładów użytkowych;
należy pozostawić właściwym władzom Państw Członkowskich zatwierdzanie zakładu, który spełnia warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz zapewnienie że te warunki są spełniane;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3987/87 [5], przewiduje przyznanie osobnego numeru rejestracyjnego każdemu zakładowi użytkowemu i oznakowania jaj wylęgowych; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1868/77 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1351/87 [7], ustanawia szczegółowe zasady zastosowania wspomnianego rozporządzenia; ze względów praktycznych, do celów niniejszej dyrektywy, takie same kryteria powinny byćprzyjęte dla identyfikacji zakładów użytkowych jak i dla oznaczenia jaj wylęgowych;
drób i jaja wylęgowe, aby zostać przedmiotem handlu wewnatrzwspólnotowego, muszą spełniać niektóre warunki zdrowotne zwierząt dla uniknięcia szerzenia się chorób zakaźnych;
jednakże właściwe jest odroczenie ustanowienia zasad kontroli mających zastosowanie w zwalczaniu influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu;
z tego samego powodu należy ustalić warunki transportu;
konieczne jest umożliwienie Komisji zatwierdzenia niektórych dodatkowych wymagań w świetle postępu jaki zrobiły Państwa Członkowskie w wytępieniu niektórych chorób drobiu, pod warunkiem, że te wymagania nie wykraczałyby w żadnym razie poza te już stosowane w danym Państwie Członkowskim; w tym kontekście mogłoby się okazać pożądane ustalenie statusu Państw Członkowskich lub ich regionów w odniesieniu do niektórych chorób jakie mogłyby zaatakować drób;
chociaż nieliczne wewnątrzwspólnotowe transakcje handlowe, ze względów praktycznych nie mogą podlegać warunkom Wspólnoty, to niektóre podstawowe zasady powinny być z nimi zgodne;
aby zapewnić, że postawione wymogi zostały spełnione, warunkiem powinno być wydanie przez urzędowego lekarza weterynarii świadectwa zdrowia, towarzyszącego drobiu lub jajom wylęgowym, aż do ich miejsca przeznaczenia;
w odniesieniu do organizacji i cyklu kontroli, które przeprowadzi Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia i środków ochronnych, które wprowadzi w życie, należy odnieść się do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w celu wprowadzenia rynku wewnętrznego [8];
konieczne jest przeprowadzenie kontroli przez Komisję przy współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich;
określenie przepisów wspólnotowych stosujących się do przywozu z państw trzecich wymaga sporządzenia wykazu tych państwa trzecich lub części tych państw trzecich, skąd drób i jaja wylęgowe mogą być przywożone;
przy wyborze tych krajów należy przyjąć kryteria natury ogólnej takie jak: stan zdrowia drobiu i innego żywego inwentarza, organizację i kompetencje służb weterynaryjnych oraz obowiązujące przepisy o ochronie zdrowia;
ponadto nie powinien być dopuszczony przywóz drobiu i jaj wylęgowych z krajów zainfekowanych zakaźnymi chorobami drobiu stanowiącymi ryzyko dla żywego inwentarza Wspólnoty, czy też z krajów, gdzie minął zbyt krótki okres od zniknięcia tych chorób;
ogólne warunki dotyczące przywozu z państw trzecich powinny być uzupełnione specjalnymi warunkami sporządzanymi w oparciu o sytuację zdrowotną w każdym z tych państw; dzięki technicznemu charakterowi i różnorodności kryteriów, od których zależą te specjalne warunki, powinna istnieć możliwość odwołania się, w celu ich zdefiniowania, do Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
przedstawienie znormalizowanego formularza świadectwa przy dokonywaniu przywozu drobiu i jaj wylęgowych stanowi skuteczny środek sprawdzenia czy przepisy wspólnotowe są stosowane; przepisy takie mogą zawierać specjalne warunki, które będą się różnić w zależności od zainteresowanego państwa trzeciego; musi to być wzięte pod uwagę przy sporządzaniu znormalizowanego formularza świadectwa;
biegli lekarze weterynarii Komisji muszą być odpowiedzialni za sprawdzenie czy te przepisy są respektowane w państwach trzecich;
kontrole przeprowadzane przy realizacji przywozu muszą obejmować pochodzenie i stan zdrowia drobiu i jaj wylęgowych;
Państwa Członkowskie, w przypadku wwozu drobiu i jaj wylęgowych na terytorium Wspólnoty i w czasie ich przewozu do miejsca przeznaczenia, muszą mieć pozwolenie na podjęcie wszelkich środków, z ubojem i usunięciem włącznie, koniecznych do celów bezpieczeństwa publicznego i zdrowia zwierząt;
przepisy i ogólne zasady regulujące kontrole dotyczące drobiu i jaj wylęgowych zostaną ustalone później jako część środków podejmowanych w celu stworzenia rynku wewnętrznego;
każde Państwo Członkowskie musi mieć prawo wprowadzenia natychmiastowego zakazu przywozu z państwa trzeciego w przypadku jeśli taki przywóz mógłby być niebezpieczny dla zdrowia ludzi lub zwierząt; w takim przypadku należy bezzwłocznie zagwarantować koordynację działań Państw Członkowskich wobec takiego państwa trzeciego, bez uszczerbku dla ewentualnych poprawek do wykazu krajów upoważnionych do wywozu do Wspólnoty;
stały rozwój technik chowu drobiu oznacza, że należy wprowadzać okresowe zmiany w metodach kontroli chorób drobiu;
przepisy niniejszej dyrektywy powinny być skorygowane w związku z urzeczywistnieniem rynku wewnętrznego;
należy wprowadzić procedurę ustanawiającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowy i przywozu drobiu oraz jaj wylęgowych z państw trzecich.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do drobiu przeznaczonego na wystawę, konkurs czy pokaz.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "urzędowy lekarz weterynarii" i "państwo trzecie" oznaczają urzędowego lekarza weterynarii oraz państwo trzecie określone w dyrektywie 72/462/EWG.
Ponadto:
1) "drób" — oznacza ptactwo domowe: indyki, perliczki, kaczki, gęsi, przepiórki, gołębie, bażanty i kuropatwy chowane lub trzymane w zamknięciu w celu hodowli, produkcji mięsa lub jaj do konsumpcji lub w celu odnowienia stada;
2) "jaja wylęgowe" — oznaczają jaja do inkubacji składane przez drób opisany w 1;
3) "pisklęta jednodniowe" — oznacza każdy drób poniżej 72 godzin życia, jeszcze nie karmiony; z wyłączeniem kaczek gatunku Barbary, które mogą być karmione;
4) "drób hodowlany" — oznacza drób do i powyżej 72 godzin życia, przeznaczony do produkowania jaj wylęgowych;
5) "drób użytkowy" — oznacza drób do i powyżej 72 godzin życia hodowany dla produkcji mięsa i/lub jaj do konsumpcji (lub dla odnowy stada);
6) "drób rzeźny" — oznacza drób kierowany bezpośrednio do rzeźni na ubój zaraz po dostawie, w każdym razie w ciągu 72 godzin;
7) "stado" — oznacza cały drób w tym samym stanie zdrowia i odporności, chowany w tych samych pomieszczeniach lub zagrodzie i stanowiący jednolitą jednostkę zootechniczną;
8) "gospodarstwo" — oznacza obiekt, który może obejmować zakład — wykorzystywany w chowie lub przetrzymywaniu drobiu hodowlanego lub użytkowego;
9) "zakład" — oznacza obiekt lub ich część obiektu, zajmujące jedno miejsce i przeznaczone do następujących zadań:
a) zakład hodowli zarodowej: zakład, który produkuje jaja wylęgowe do produkcji drobiu hodowlanego;
b) zakład hodowlany; zakład, który produkuje jaja wylęgowe do produkcji drobiu użytkowego;
c) zakład chowu: zakład zajmujący się chowem drobiu do okresu nieśności;
d) wylęgarnia: zakład mający na celu inkubację i wylęg jaj oraz dostarczenie piskląt jednodniowych;
10) "zatwierdzony lekarz weterynarii" — oznacza lekarza weterynarii delegowanego przez właściwe władze weterynaryjne, podległego im w zakresie kompetencji, do przeprowadzenia w poszczególnych gospodarstwach kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
11) "zatwierdzone laboratorium" — oznacza laboratorium na terytorium Państwa Członkowskiego, zatwierdzone przez właściwe władze weterynaryjne i podległe im w zakresie kompetencji, do celów przeprowadzania badań diagnostycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
12) "kontrola zdrowia" oznacza wizytę urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w celu przeprowadzenia kontroli stanu zdrowia drobiu w danym gospodarstwie;
13) "choroby podlegające obowiązkowi zgłoszenia" — choroby wymienione w załączniku V;
14) "miejsce ogniska choroby" (ognisko zakaźne) — oznacza miejsce określone w dyrektywie 82/894/EWG;
15) "zakażony obszar" — w odniesieniu do chorób wymienionych w załączniku V oznacza strefę obejmującą — zależnie od środowiska epizootiologicznego miejsca ogniska choroby — wyraźnie określone terytorium lub strefa ochronna w promieniu, co najmniej 3 km od miejsca ogniska choroby, a która włączona jest w strefę nadzorowana w promieniu co najmniej 10 km;
16) "stacja kwarantanny" oznacza obiekty, gdzie trzymany jest drób w całkowitej izolacji i z dala od bezpośredniego lub pośredniego kontaktu z innym drobiem, tak by umożliwić długotrwałą obserwację i badania w zakresie chorób wymienionych w załączniku V;
17) "ubój sanitarny" — oznacza zniszczenie w miejscu ogniska choroby, pod warunkiem podjęcia niezbędnych zabezpieczeń zdrowotnych z dezynfekcją włącznie, całego drobiu i produktów drobiowych zakażonych lub podejrzanych o zakażenie.
ROZDZIAŁ II
Przepisy handlu wewnątrzwspólnotowego
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji do dnia 1 lipca 1990 r. plan opisujący krajowe środków, jakie zamierzają wprowadzić w życie w celu zapewnienia zgodności z przepisami wymienionymi w załączniku II dla zatwierdzenia gospodarstw ukierunkowanych na handel drobiem i jajami wylęgowymi w ramach Wspólnoty.
2.
Komisja zbada te plany.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, jeszcze przed oficjalnym zatwierdzeniem plany mogą zostać zatwierdzone lub przed zatwierdzeniem mogą zostać do nich wprowadzone poprawki i uzupełnienia.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 poprawki lub uzupełnienia do planu, który został już zatwierdzony zgodnie ze wspomnianym ustępem, mogą być:
- zatwierdzone na prośbę zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w celu uwzględnienia zmian zachodzących w danym Państwie Członkowskim, lub
- wymagane, w celu uwzględnienia postępu w metodach zapobiegania i kontroli chorób.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy krajowe laboratorium referencyjne odpowiedzialne za koordynację metod diagnostycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie i za ich wykorzystanie przez zatwierdzone laboratoria znajdujące się na jego terytorium.
Takie bazowe laboratoria wymienione są w załączniku I.
Artykuł 5
Jako produkt obrotu we Wspólnocie:
a) jaja wylęgowe, jednodniowe pisklęta, drób hodowlany i drób użytkowy powinien spełniać warunki ustanowione w art. 6, 12, 15 i 17 oraz odpowiednio te wymagania ustanowione na podstawie w art. 13, 14 lub te ustanowione w art. 7, 8 i 9;
b) drób rzeźny i na zasadzie odstępstwa od lit. a), drób przeznaczony do odnowy stada, do momentu spełnienia warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich świeżego mięsa drobiowego oraz ptactwa do celów chowu, musi spełniać warunki ustalone w art. 10, 12, 15 i 17 i warunki zawarte w art. 13 i 14.
Artykuł 6
Jaja wylęgowe, jednodniowe pisklęta, drób hodowlany i użytkowy pochodzi z:
1) zakładów spełniających następujące wymogi:
a) powinny być zatwierdzone i zaopatrzone przez właściwy organ w odróżniający je numer, zgodnie z przepisami podanymi w załączniku II rozdział I;
b) nie mogą być w czasie przesyłki przedmiotem jakichkolwiek ograniczeń zdrowotnych mających zastosowanie do drobiu;
c) nie mogą znajdować się na obszarze zakażonym;
2) stada, które w czasie przesyłki nie może wykazywać objawów klinicznych czy budzić podejrzenia o chorobę.
Artykuł 7
W czasie przesyłki jaja wylęgowe muszą:
1) jeśli pochodzą z Państw Członkowskich, spełniać następujące wymogi:
a) pochodzić ze stad, które:
- przez ponad 6 tygodni były trzymane w jednym lub więcej zakładów Wspólnoty jak określono w art. 6 ust. 1 lit. a),
- jeśli istnieje wymóg szczepień, szczepione były zgodnie z warunkami o szczepieniach w załączniku III;
- podlegały badaniu zdrowotnemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 24 godzin poprzedzających wysyłkę, a w trakcie badania nie wzbudziły podejrzenia o chorobę;
b) powinny być oznaczone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1868/77;
c) zostały zdezynfekowane zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
2) jeśli pochodzą z państw trzecich, zostały przywiezione zgodnie z warunkami podanymi w rozdziale III.
Artykuł 8
Jednodniowe pisklęta:
a) wylęgają się z jaj wylęgowych spełniających wymogi art. 6 i 7;
b) spełniają warunki szczepień w załącznika II, jeśli istnieje wymóg szczepień;
c) w czasie przesyłki nie wzbudzają podejrzeń o chorobę zgodnie z załącznikiem II rozdział II B 2 lit. g) i h).
Artykuł 9
W czasie przesyłki, drób hodowlany i użytkowy:
a) jest trzymany od wylęgu lub przez ponad 6 tygodni w jednym lub więcej zakładzie Wspólnoty jak określono w art. 6 ust. 1 lit. a);
b) jeśli istnieje wymóg szczepienia, spełnia warunki szczepienia z załącznika III;
c) jest poddany badaniu zdrowotnemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 24 godzin poprzedzających przesyłkę, oraz w momencie badania, nie wykazywać objawów klinicznych czy wzbudzać podejrzenia o chorobę.
Artykuł 10
W czasie przesyłki, drób rzeźny pochodzi z gospodarstwa:
a) w którym był trzymany od wylęgu lub przez ponad 21 dni;
b) które nie jest przedmiotem ograniczeń zdrowotnych mających zastosowanie do drobiu;
c) w którym badanie zdrowia stada, z którego ma pochodzić drób rzeźny, przeprowadzone przez urzędowego lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin poprzedzających przesyłkę, nie ujawni żadnych objawów klinicznych czy podejrzeń o chorobę w tymże stadzie;
d) które nie leży na terenie zakażonym influenzą drobiu czy rzekomym pomorem drobiu, które zostały określone w ramach środków zwalczających choroby przyjętych zgodnie z art. 19.
Artykuł 11
1.
Wymogi art. 5-10 i art. 15 nie stosuje się do wewnątrzwspólnotowego handlu drobiem i jajami wylęgowymi w odniesieniu do przesyłki zawierającej mniej niż 20 jednostek.
2.
Jednakże drób i jaja wylęgowe określone w ust. 1, w czasie przesyłki pochodzą ze stad, które:
- przebywały we Wspólnocie od wylęgu lub, przez co najmniej trzy miesiące,
- w czasie przesyłki nie wykazywały objawów klinicznych żadnej zakaźnej choroby drobiu,
- jeżeli był wymóg szczepień, spełniły warunki szczepień z załącznika III,
- nie są przedmiotem żadnych ograniczeń zdrowotnych mających zastosowanie do drobiu,
- nie znajdują się na obszarze zainfekowanym zakażonym influenzą drobiu czy rzekomym pomorem drobiu, które zostały określone w ramach środków zwalczających choroby przyjętych zgodnie z art. 19,
- test serologiczny na przeciwciała Salmonella pullorum et gallinarum, zgodnie z załącznikiem II rozdział III, dał negatywne wyniki.
Artykuł 12
1.
W przypadku przesyłki drobiu i jaj wylęgowych z Państw Członkowskich lub ich regionów, które szczepią drób określony w art. 1 przeciw rzekomemu pomorowi drobiu do Państw Członkowskich lub ich regionów, których status został ustalony zgodnie z poniższym ust. 2, stosuje się następujące zasady:
a) jaja wylęgowe pochodzą ze stad, które są:
- nieszczepione, lub
- szczepione z zastosowaniem szczepionki inaktywowanej, lub
- szczepione z zastosowaniem szczepionki żywej, pod warunkiem, że szczepienie miało miejsce, co najmniej 60 dni przed zebraniem jaj wylęgowych;
b) jednodniowe pisklęta pochodzą:
- z jaj wylęgowych spełniających warunki lit. a),
- z wylęgarni, gdzie stosowana praktyka zapewnia inkubację tych jaj w zupełnie innym czasie i w miejscu innym niż jaja niespełniające warunków lit. a);
c) drób hodowlany i użytkowy:
- nie jest szczepiony przeciw rzekomemu pomorowi drobiu, i
- jest izolowany przez 14 dni przed przesyłką, albo w gospodarstwie rolnym albo stacji kwarantanny pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W związku z tym, żadne ptactwo domowe w gospodarstwie swego pochodzenia czy stacji kwarantanny, jeśli stosowne, nie może być szczepiony przeciw rzekomemu pomorowi drobiu, w ciągu 21 dni poprzedzających wysyłkę i w tym czasie żaden ptak nieprzeznaczony na przesyłkę nie może przedostać się do gospodarstwa lub stacji kwarantanny; ponadto w stacjach kwarantanny nie mogą być przeprowadzane szczepienia, i
- przechodzi, w ciągu 14 dni poprzedzających przesyłkę, reprezentatywne testy serologiczne na wykrycie przeciwciał rzekomego pomoru drobiu, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi w zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 32;
d) drób rzeźny pochodzi ze stad, które:
- jeśli nie są szczepione przeciw rzekomemu pomorowi drobiu, spełniają wymogi określone przez lit. c) tiret trzecie,
- jeśli szczepione, to nie były szczepione żywą szczepionką w ciągu 30 dni poprzedzających przesyłkę i na podstawie reprezentatywnej próbki podlegały — w ciągu 14 dni poprzedzających przesyłkę — testowi izolacji wirusa rzekomego pomoru drobiu, stosownie do szczegółowych zasad przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
2.
Status Państw Członkowskich lub ich regionów pod względem zagrożenia rzekomym pomorem drobiu zostanie ustalony przez Komisję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, najpóźniej sześć miesięcy przed terminem, w którym Państwa Członkowskie powinny dostosować się do niniejszej dyrektywy.
Elementami, które należy rozpatrzyć przy określaniu tego statusu są dane określone w art. 14 ust. 1 i w szczególności następujące kryteria:
- przynajmniej przez ostatnie 12 miesięcy nie wykryto przypadku rzekomego pomoru drobiu wśród drobiu określonego w art. 1,
- szczepienie przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu w odniesieniu do drobiu określonym w art. 1, nie było przeprowadzane przynajmniej przez poprzednie 12 miesięcy,
- całe stado hodowlane było monitorowane, co najmniej raz w roku na obecność zarazków rzekomego pomoru drobiu,
- w gospodarstwie nie ma drobiu szczepionego przeciw rzekomemu pomorowi drobiu.
3.
Warunki określone w ust. 1 zostaną rozpatrzone przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 13
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stworzy lub stworzyło dobrowolny lub przymusowy program kontroli choroby, na którą podatny jest drób, może przedstawić ten program Komisji, w szczególności przedstawiając:
- rozmieszczenie choroby na jego terytorium,
- genezę programu z uwzględnieniem wagi choroby i ewentualnych korzyści z programu w stosunku do jego kosztów,
- obszar geograficzny, na którym program będzie wprowadzany w życie,
- kategorie statusowe, które mają być stosowane w stosunku do zakładów drobiowych, normy, które powinny zostać osiągnięte w każdej kategorii i zastosowane procedury badań,
- procedury monitorowania programu,
- działania, które zostaną podjęte, jeśli z jakichś powodów zakład traci swój status,
- środki, które zostaną podjęte, jeśli rezultaty badań przeprowadzonych zgodnie z założeniami programu będą pozytywne.
2.
Komisja zbada programy zaprezentowane przez Państwa Członkowskie.
Programy mogą być zatwierdzane zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 1, w zgodzie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Wszelkie dodatkowe gwarancje ogólne lub szczególne, których może wymagać handel wewnątrzwspólnotowy mogą zostać określone zgodnie z tą samą procedurą.
Tego typu gwarancje nie mogą wykraczać poza gwarancje wymagane przez Państwo Członkowskie na jego własnym terytorium.
W przypadku programów przedstawionych Komisji przed dniem 1 lipca 1991 r., decyzje, co do ich zatwierdzenia i dodatkowe gwarancje handlowe zostaną podjęte przed dniem 1 stycznia 1992 r.
3.
Programy przedłożone przez Państwa Członkowskie mogą być zmienione lub uzupełnione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
Zmiany lub uzupełnienia do wcześniej zatwierdzonych programów lub gwarancji, które zostały określone zgodnie z ust. 2, mogą zostać zatwierdzone na mocy tej samej procedury.
Artykuł 14
1.
Jeśli Państwo Członkowskie uznaje, że na jego terytorium lub części jego terytorium nie występuje jedna z chorób, na jaką podatny jest drób, przedstawi ona Komisji odpowiednie dokumenty potwierdzające, w szczególności podkreślając:
- charakter choroby i historię jej występowania w danym Państwie Członkowskim,
- wyniki testu nadzoru oparte na testach serologicznych, mikrobiologicznych lub patologicznych i fakt, że zgodnie z przepisami prawa o chorobie należy powiadomić właściwe władze,
- okres, podczas którego przeprowadzano nadzór,
- w miarę potrzeb, okres w którym szczepionka przeciw chorobie była zakazana i jaki był obszar geograficzny objęty tym zakazem,
- uzgodnienia dotyczące sprawdzenia, że dany obszar nie jest zagrożony chorobą.
2.
Komisja bada dokumentację przedłożoną przez Państwa Członkowskie.
Dodatkowe gwarancje, ogólne lub szczególne, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym można określić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
Takie gwarancje nie mogą wykraczać poza gwarancje wymagane przez Państwo Członkowskie na jego własnym terytorium.
Jeśli uzasadnienie przedłożone jest przed dniem 1 lipca 1991 r., decyzje dotyczące dodatkowych gwarancji zostaną podjęte przed dniem 1 stycznia 1992 r.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o wszelkich zmianach w szczegółach określonych w ust. 1.
Gwarancje określone jako ustanowione w ust. 2. mogą, po takim powiadomieniu, zostać zmienione lub wycofane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
Artykuł 15
1.
Jednodniowe pisklęta i jaja wylęgowe są transportowane w jednorazowych pudełkach przeznaczonych do tego celu albo w pudełkach, które mogą być ponownie użyte pod warunkiem, że wcześniej zostaną zdezynfekowane.
Takie skrzynki są myte i:
a) zawierają tylko jednodniowe pisklęta lub jaja wylęgowe tych samych gatunków, kategorii i rodzaju drobiu pochodzącego z tego samego zakładu;
b) noszą następujące oznaczenia:
- nazwa Państwa Członkowskiego przesyłki,
- gatunek drobiu, do którego należą jaja lub pisklęta,
- liczbę piskląt lub jaj,
- kategoria i rodzaj produkcji, do jakiej są przeznaczone,
- nazwa lub firma, adres i numer identyfikacyjny zakładu użytkowego,
- numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia, jak przewidziano w załączniku II rozdział I (2),
- Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia;
c) są zamknięte zgodnie z instrukcją właściwego organu, w taki sposób by uniknąć możliwości zamiany zawartości.
2.
Pudełka zawierające jednodniowe pisklęta lub jaja wylęgowe mogą być pogrupowane do transportu w odpowiednich kontenerach.
Na tych kontenerach jest widoczny numer tak pogrupowanych skrzyń i oznaczenia określone w ust. 1 lit. b).
3.
Drób hodowlany i użytkowy jest transportowany w skrzynkach lub klatkach:
- które zawierają wyłącznie drób tego samego gatunku, kategorii i rodzaju, pochodzący z tego samego zakładu,
- są wyposażone w numer identyfikacyjny zakładu, z którego pochodzą, jak przewidziano w załączniku II rozdział I (2),
- są zamknięte zgodnie z instrukcjami właściwego organu w taki sposób by uniknąć możliwości zamiany zawartości.
4. a) Drób hodowlany i użytkowy oraz jednodniowe pisklęta są bezzwłocznie przekazywane do zakładu miejsca przeznaczenia , bez kontaktowania się z innymi ptakami, z wyjątkiem drobiu hodowlanego i użytkowego lub jednodniowych piskląt spełniających warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
b) Drób rzeźny jest bezzwłocznie przekazywany do rzeźni miejsca przeznaczenia, bez kontaktowania się z innym drobiem, poza drobiem rzeźnym spełniającym warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
5.
Skrzynki, klatki i pojazdy muszą być zaprojektowane tak, aby:
- zapobiec gubieniu ekskrementów i minimalizować straty w upierzeniu w trakcie przejazdu,
- umożliwić kontrolę wzrokową drobiu,
- umożliwić czyszczenie i dezynfekcję.
6.
Pojazdy i kontenery, klatki oraz skrzynki, jeśli nie są jednorazowego użytku, przed załadunkiem i wyładunkiem są myte i dezynfekowane zgodnie z instrukcjami właściwego organu danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 16
Drób określony w art. 15 ust. 4 nie może być transportowany przez tereny zakażonym influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu; chyba że transport odbywać się będzie jedynie koleją lub główną drogą.
Artykuł 17
W handlu między Państwami Członkowskimi, drób i jaja wylęgowe są wyposażone na czas transportu do miejsca przeznaczenia, w świadectwo zdrowia, które:
- odpowiada właściwemu wzorowi w załączniku IV,
- jest podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii,
- jest sporządzone w dniu załadunku w języku lub językach Państwa Członkowskiego wysyłki i w języku lub językach Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia,
- ważne jest przez pięć dni,
- składa się z pojedynczego arkusza,
- zwykle jest sporządzany dla jednego odbiorcy,
- posiada pieczęć w innym kolorze niż kolor druku w świadectwie zdrowia.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia zgodnie z przepisami ogólnymi Traktatu, mogą przyznać jednemu lub więcej Państwu Członkowskiemu wysyłki uprawnienia ogólne lub uprawnienia ograniczone do przypadków szczególnych pozwalające na wjazd na jego terytorium transportu drobiu i jaj wylęgowych bez świadectwa przewidzianego w art. 17.
Artykuł 19
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmie przed dniem 1 lipca 1991 r. zasady kontroli w celu zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
ROZDZIAŁ III
Przepisy dotyczące przywozu z państw trzecich
Artykuł 20
Drób i jaja wylęgowe przywożone do Wspólnoty spełniają warunki ustanowione w art. 21-24.
Artykuł 21
1.
Drób i jaja wylęgowe pochodzą z państwa trzeciego lub regionu państwa trzeciego umieszczonego w wykazie sporządzonej przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Wykaz ten może być uzupełniany lub zmieniany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
2.
Przy podejmowaniu decyzji czy państwo trzecie lub jego część mogą być umieszczone w wykazie określonym w ust. 1, szczególna uwaga jest zwracana na:
a) stan zdrowia drobiu, innych zwierząt domowych i zwierząt dzikich w państwie trzecim, a szczególna uwaga powinna być poświęcona chorobom egzotycznym zwierząt, sytuacji zdrowotnej na obszarach sąsiadujących skąd może przyjść zagrożenie zarówno dla zdrowia publicznego jak i zdrowia zwierząt w Państwach Członkowskich;
b) regularność i szybkość dostarczania informacji przez państwo trzecie odnośnie do istnienia zakaźnych chorób zwierząt na jego terytorium, w szczególności chorób z wykazu A i B Międzynarodowego Biura ds. Chorób Epizootycznych;
c) przepisy danego państwa dotyczące zapobiegania i kontroli chorób zwierząt;
d) strukturę służb weterynaryjnych danego państwa i ich kompetencje;
e) organizację i wprowadzanie w życie środków zapobiegających i zwalczających choroby zakaźne zwierząt;
f) gwarancje jakie może dać państwo odnośnie do zgodności z niniejsza dyrektywą;
g) zgodność z zasadami wspólnotowymi w kwestii hormonów i odpadów.
3.
Wykaz określony w ust. 1 oraz wszelkie wprowadzone do niego zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
1.
Drób i jaja wylęgowe pochodzą z krajów wolnych od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
2.
Ogólne kryteria dla klasyfikacji państwa trzeciego według zagrożenia chorobami, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, może zadecydować, że przepisy ust. 1 niniejszego artykułu będą dotyczyć tylko części terytorium państwa trzeciego.
Artykuł 23
1.
Drób i jaja wylęgowe mogą być przywożone z terytorium państwa trzeciego lub części terytorium tego państwa umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 21 ust. 1 tylko w przypadku gdy pochodzą ze stad, które:
a) przed przesyłką przebywały nieprzerwanie na terytorium lub części terytorium takiego kraju przez czas ustalony w procedurze przewidzianej w art. 32;
b) spełniają warunki zdrowotne zwierząt przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32 dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych z danego kraju.
Warunki mogą różnić się zależnie od gatunków lub kategorii drobiu.
2.
Warunki zdrowotne zwierząt zostaną ustalone na podstawie przepisów ustanowionych w rozdziale II i odpowiadających mu załącznikach.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32, odstępstwa mogą być uznane przypadek po przypadku, jeśli dane państwo trzecie oferuje podobne gwarancje zdrowotne zwierząt, a które są, co najmniej równorzędne.
Artykuł 24
1.
Drób i jaja wylęgowe są wyposażone w świadectwo zdrowia sporządzone i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego wywozu.
Świadectwo to musi:
a) zostać wydane w dniu załadunku do przesyłki do Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia;
b) zostać sporządzone w urzędowym języku lub językach Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia;
c) jego oryginał powinien być dołączony do przesyłki;
d) świadectwo powinno poświadczać fakt, że drób i jaja wylęgowe spełniają wymogi niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy w doniesieniu do przywozu z państw trzecich;
e) powinno być ważne przez pięć dni;
f) składać się z pojedynczego arkusza;
g) powinno być sporządzone dla jednego odbiorcy;
h) powinno być zaopatrzone w pieczęć różniącą się kolorem od koloru druku w świadectwie.
2.
Świadectwo określone w ust. 1 powinno być zgodne ze wzorem sporządzonym według procedury przewidzianej w art. 32.
Artykuł 25
Kontrole przeprowadzane na miejscu przez biegłych lekarzy weterynarii Państw Członkowskich i Komisji mają zapewnić, że wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy zostały faktycznie zastosowane.
Biegli Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole zostaną wyznaczeni przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole będą przeprowadzane w imieniu Wspólnoty i na jej koszt.
Częstotliwość kontroli i procedura kontroli zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
Artykuł 26
1.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33, zadecydować że przywóz z państwa trzeciego lub z jego części powinien zostać ograniczony do poszczególnych gatunków, jaj wylęgowych, drobiu hodowlanego lub użytkowego, drobiu rzeźnego lub drobiu przeznaczonego do specjalnych celów.
2.
Komisja może zadecydować w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 o zastosowaniu ograniczeń zdrowotnych zwierząt po dokonaniu przywozu.
Artykuł 27
1.
Przepisy i zasady ogólne, które mają być stosowane podczas kontroli w państwach trzecich lub podczas kontroli drobiu przywożonego z państw trzecich, zostaną określone zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 89/662/EWG.
Do czasu wprowadzenia w życie powyższych zasad i przepisów, pozostają w mocy przepisy danego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że są zgodne z ogólnymi zasadami Traktatu.
2.
Drób i jaja wylęgowe nie są przywożone do Wspólnoty, jeśli:
- przesyłka nie pochodzi z terytorium lub części terytorium państwa trzeciego zamieszczonego w wykazie sporządzonym na podstawie art. 21 ust. 1,
- przesyłka jest lub istnieje takie podejrzenie ze jest zakażona lub jest zarażona chorobą zakaźną,
- warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie nie zostały spełnione przez państwo trzecie wywozu,
- świadectwo towarzyszące przesyłce nie zgadza się z warunkami ustanowionymi w art. 24,
- analiza ujawnia, że przepisy Wspólnoty na temat hormonów i odpadów nie zostały uzgodnione.
3.
Bez uszczerbku dla specjalnych warunków, które mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, jeśli ze względów zdrowotnych lub z powodu braku pozwolenia na transport powrotny drobiu, któremu odmówiono wjazdu stosownie do zapisu w ust. 1, właściwy organ Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia może wyznaczyć rzeźnię, która musi przyjąć taki drób.
Artykuł 28
Po przybyciu do Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia, drób rzeźny zostaje zabrany bezpośrednio i bezzwłocznie do rzeźni w celu uboju.
Bez uszczerbku dla specjalnych warunków, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33, właściwy organ Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia może, na podstawie stanu zdrowia zwierząt, wyznaczyć rzeźnię, do której drób ma być przekazany.
ROZDZIAŁ IV
Wspólne przepisy
Artykuł 29
1.
Do celów handlu wewnątrzwspólnotowego środki ochronne przewidziane w dyrektywie 89/662/EWG stosuje się do drobiu i jaj wylęgowych.
2.
Do celów przywozu z państw trzecich stosuje się następujące środki ochronne:
a) Bez uszczerbku dla art. 22, jeśli choroba zakaźna zagrażająca zdrowiu drobiu któregoś z Państw Członkowskich pojawi się w państwie trzecim lub rozprzestrzeni się w państwie trzecim lub jeśli uzasadniają to inne względy zdrowotne zwierząt, zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadzi zakaz przywozu zwierząt z gatunku objętego niniejszą dyrektywą, pochodzącego bezpośrednio lub pośrednio z państwa trzeciego lub z części jego terytorium lub z innego Państwa Członkowskiego.
b) Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na podstawie niniejszego artykułu, jak również ich unieważnienie, zostaną bezzwłocznie przekazane innym Państwom Członkowskim i Komisji, wraz ze wskazaniem przyczyn ich zastosowania.
W następstwie takiej wiadomości Stały Komitet Weterynaryjny zbierze się możliwie szybko i zadecyduje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32, czy takie środki wymagają zmiany, szczególnie w celu skoordynowania ich ze środkami podjętymi przez inne Państwa Członkowskie lub czy powinny zostać zaniechane.
Jeśli wystąpi sytuacja przewidziana w niniejszym artykule i inne Państwa Członkowskie również zastosują środki podjęte jak wyżej, ewentualnie zmienione zgodnie z poprzednim akapitem, zostaną przyjęte odpowiednie przepisy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32.
c) Odnowienie przywozu z danego państwa trzeciego zostanie uprawomocnione na podstawie tej samej procedury.
Artykuł 30
1.
Zasady kontroli weterynaryjnej przewidziane w dyrektywie 90/425/EWG dotyczą handlu wewnątrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi.
2.
W dyrektywie 90/425/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) W załączniku A pozycja I dodaje się odniesienie w brzmieniu:
"Dyrektywa Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych.
Dz.U. L 303 z 31.10.1990, str. 6."
b) W załączniku B skreśla się akapity w brzmieniu:
"— drób żywy"
"— jaja wylęgowe",
Artykuł 31
Do dnia wejścia w życie decyzji podjętych zgodnie z art. 20, 21 i 22 Państwa Członkowskie zastosują w odniesieniu do przywozu drobiu i jaj wylęgowych z państw trzecich warunki, co najmniej równoważne z tymi, które wynikają z zastosowania zapisu rozdziału II.
Artykuł 32
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmuje działania w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 33
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet w terminie dwóch dni wydaje opinię na temat projektu. Opinia jest przyjmowana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmuje działania w ciągu 15 dni od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 34
O zmianach w załącznikach, w szczególności w celu dostosowania ich do zmian w metodach diagnozowania i zmian w ekonomicznym znaczeniu poszczególnych chorób, Komisja zdecyduje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Artykuł 35
Przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 29, zostaną przejrzane przed dniem 31 grudnia 1992 r. w świetle wniosków dotyczących wprowadzenia rynku wewnętrznego.
Artykuł 36
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 37
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 października 1990 r.
w sprawie pasm częstotliwości wyznaczonych dla skoordynowanego wprowadzenia paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego we Wspólnocie
(90/544/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zaleceniem 84/549/EWG [4] Rada wzywa do wprowadzenia usług opartych na wspólnym, zharmonizowanym podejściu w zakresie telekomunikacji;
zasoby oferowane przez współczesne sieci telekomunikacyjne powinny zostać w pełni wykorzystane dla rozwoju gospodarczego Wspólnoty;
usługi przywoływania radiowego są uzależnione od przydziału i dostępności właściwych częstotliwości w celu nadawania i odbierania sygnału odpowiednio przez stałe stacje naziemne oraz radiowe odbiorniki przywoławcze;
częstotliwości oraz naziemne publiczne systemy przywoływania radiowego, wykorzystywane obecnie we Wspólnocie, różnią się w znacznym stopniu i nie pozwalają wszystkim przemieszczającym się użytkownikom na czerpanie korzyści z ogólnoeuropejskiej sieci usług oraz europejskich rynków;
wprowadzenie bardziej zaawansowanego radiowego systemu przywoławczego o oznaczeniu Europejski Radiowy System Przywoławczy (ERMES), określonego przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI), dostarczy wyjątkowej możliwości ustanowienia prawdziwie paneuropejskiego systemu usług przywoływania radiowego;
Europejska Konferencja Administracji Poczty i Telekomunikacji (CEPT) wskazała niesparowane pasmo o częstotliwościach 169,4–169,8 MHz za najdogodniejsze dla publicznego systemu przywoływania radiowego; wybór ten jest zgodny z przepisami rozporządzeń o radiofonii Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU);
zalecenie CEPT T/R 25-07 w sprawie koordynacji częstotliwości dla Europejskiego Radiowego Systemu Przywoławczego wyznaczyło kanały europejskie dla systemu ERMES;
niektóre Państwa Członkowskie już wykorzystują lub planują wykorzystanie części pasma częstotliwości dla innych usług radiowych;
coraz większa dostępność wymaganej części wyżej określonego pasma częstotliwości będzie niezbędna dla wprowadzenia prawdziwie paneuropejskiego systemu usług przywoływania radiowego;
wymagane będzie zachowanie pewnej elastyczności w celu uwzględnienia różnych wymogów dotyczących częstotliwości w różnych Państwach Członkowskich, niezbędne będzie upewnienie się, iż taka elastyczność nie opóźnia rozszerzania się systemu paneuropejskiego;
w miarę potrzeb, procedury koordynacyjne między sąsiadującymi ze sobą państwami będą musiały zostać ustanowione;
wykonanie zalecenia Rady 90/543/EWG z dnia 9 października 1990 r., w sprawie skoordynowanego wprowadzania paneuropejskiego naziemnego publicznego systemu przywoławczego we Wspólnocie [5], zapewni uruchomienie paneuropejskiego systemu najpóźniej z dniem 31 grudnia 1992 r.;
na podstawie obecnych tendencji technologicznych i rynkowych, realistyczne wydaje się rozważenie przydzielenia pasma o częstotliwości 169,4–169,8 MHz jako pasma, z którego wybiera sie częstotliwości zgodnie z wymogami handlowymi dla wdrożenia i rozwoju paneuropejskiego radiowego systemu przywoławczego;
dyrektywa Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r., w sprawie wstępnej fazy wzajemnego uznawania homologacji typu telekomunikacyjnych urzadzeń koncowych [6] pozwoli na szybkie ustanowienie wspólnych specyfikacji zgodności dla paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego;
sprawozdanie w sprawie publicznej komunikacji przenośnej, opracowane przez grupę analiz i prognoz (GAP) dla grupy starszych urzędników ds. Telekomunikacji (SOG-T), stanowczo zaleca, aby administracje telekomunikacji osiągnęły porozumienie w sprawie wykorzystania tych samych częstotliwości radiowych dla radiowych usług przywoławczych;
administracje telekomunikacji, CEPT oraz wytwórcy sprzętu telekomunikacyjnego z Państw Członkowskich przedstawili przychylne opinie na temat wyżej wspomnianego sprawozdania;
przywoływanie radiowe jest szczególnie wydajną komunikacyjną metodą powiadamiania i/lub przesyłania wiadomości do przemieszczających się użytkowników jeśli chodzi o zakres,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "paneuropejskie naziemne publiczne radiowe usługi przywoławcze" oznaczają publiczne radiowe usługi przywoławcze oparte na infrastrukturze naziemnej w Państwach Członkowskich, zgodnie ze wspólną specyfikacją, która pozwala zainteresowanym osobom na przesyłanie i/lub otrzymywanie wiadomości alarmowych i/lub numerycznych czy też alfanumerycznych i w każdym miejscu bedącym w zasięgu tych usług na terenie Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Zgodnie z zaleceniem CEPT T/R 25-07 Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. wyznaczą w paśmie fal 169,4–169,8 MHz cztery kanały na potrzeby paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego, które traktowane są w sposób priorytetowy i podlegają ochronie. Preferuje się częstotliwości:
- 169,6 MHz,
- 169,65 MHz,
- 169,7 MHz,
- 169,75 MHz.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że możliwie jak najszybsze przygotowanie planów w celu umożliwienia zajęcia całości pasma 169,4-169,8 MHz przez paneuropejski publiczny radiowy system przywoławczy zgodnie z popytem handlowym.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 18 października 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy nie później niż do końca 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 października 1990 r.
w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe
(90/547/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy podjąć środki zmierzające do stopniowego utworzenia rynku wewnętrznego w terminie do 31 grudnia 1992 r.; Rada Europejska na swoich kolejnych posiedzeniach, w szczególności na Rodos, uznała potrzebę utworzenia jednolitego, wewnętrznego rynku energii elektrycznej, jego utworzenie, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, umożliwi dalszy rozwój celów energetycznych Wspólnoty;
utworzenie jednolitego rynku wewnętrznego wymaga postępu w integracji europejskiego rynku energetycznego; energia elektryczna stanowi kluczowy element bilansu energetycznego Wspólnoty;
podczas tworzenia wewnętrznego rynku energetycznego, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, należy uwzględniać cele spójności gospodarczej i społecznej, tj. gwarancję optymalnych dostaw energii elektrycznej do wszystkich obywateli we wszystkich regionach Wspólnoty, w szczególności w regionach mniej uprzywilejowanych, w celu poprawy i ujednolicenia warunków bytowych i podstaw rozwoju;
polityka energetyczna, w stopniu większym niż jakiekolwiek inne środki zmierzające do budowy rynku wewnętrznego, nie może być realizowana jedynie w celu zmniejszenia kosztów i utrzymania konkurencji, ale musi także uwzględniać konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i zgodności metod wytwarzania energii z wymogami ochrony środowiska naturalnego;
aby osiągnąć ten cel, należy uwzględnić szczególne cechy sektora energetycznego;
wymiana handlowa w zakresie energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia w Europie wzrasta z roku na rok, zaś bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej we Wspólnocie Europejskiej zostałoby zwiększone, a koszty obniżone poprzez koordynację budowy i eksploatacji połączeń, których wymaga tego rodzaju handel;
wymiana energii elektrycznej między sieciami, w oparciu o umowy o minimalnym okresie obowiązywania jednego roku, jest tak intensywna, iż wymaga systematycznego informowania Komisji o propozycjach transakcji i ich skutkach;
intensyfikacja przesyłu między sieciami jest możliwa i pożądana, podobnie jak uwzględnianie priorytetów bezpieczeństwa i jakości dostaw energii elektrycznej; zgodnie z wynikami studiów zwiększona wymiana między sieciami może zminimalizować koszty inwestycji i paliw zaangażowanych przy produkcji i przesyłaniu energii elektrycznej oraz może zapewnić optymalne wykorzystanie środków produkcji i infrastruktury;
nadal istnieją przeszkody w takim handlu w tym zakresie; z wyjątkiem czynników technicznych i cech samych sieci, przeszkody te można ograniczyć, nakładając obowiązek przesyłania energii elektrycznej za pośrednictwem sieci i wprowadzając właściwy system kontroli przestrzegania tego obowiązku;
obowiązek ten i system kontroli dotyczą przesyłu energii elektrycznej będącej przedmiotem handlu leżącego w interesie Wspólnoty, tj. przesyłu za pośrednictwem sieci wysokiego napięcia;
warunki umów dotyczących przesyłu między sieciami muszą być negocjowane przez właściwe podmioty; warunki przesyłu muszą być uczciwe i nie mogą, w sposób pośredni ani bezpośredni, prowadzić do zaistnienia warunków sprzecznych z zasadami konkurencji Wspólnoty;
w celu ułatwienia zawierania umów o przesył Komisja zapewnia ustanowienie procedury pojednawczej na prośbę jednej ze stron, której poddanie się byłoby obowiązkowe i której wynik nie miałby skutków wiążących;
niezbędna jest harmonizacja środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w zakresie przesyłu energii;
utworzenie wewnętrznego rynku energii elektrycznej wpłynie pozytywnie na dynamiczny proces pełniejszej integracji krajowych sieci energetycznych, w tym kontekście szczególne środki i programy dotyczące infrastruktury powinny być wprowadzone w życie w celu przyspieszenia efektywnego i społecznie korzystnego przyłączania zewnętrznych obszarów i wysp Wspólnoty do jej sieci;
połączenia głównych sieci europejskich, w ramach których handel musi być koordynowany, obejmują obszar geograficzny niepokrywający się z granicami Wspólnoty; dążenie do współpracy z państwami trzecimi, korzystającymi z połączonej sieci europejskiej, niesie ze sobą oczywiste korzyści,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki niezbędne do ułatwienia przesyłu energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
1.
Każda transakcja przesyłu energii elektrycznej na poniższych warunkach stanowi przesył w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie naruszając szczególnych porozumień zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi:
a) przesył dokonywany jest przez podmiot lub podmioty odpowiedzialne w danym Państwie Członkowskim za sieć wysokiego napięcia, z wyjątkiem sieci dystrybucyjnej na terytorium Państwa Członkowskiego, która to przyczynia się do efektywnego funkcjonowania połączeń wysokiego napięcia w Europie;
b) sieci, z których następuje przesył i miejsca przeznaczenia, znajdują się na obszarze Wspólnoty;
c) przesył jest dokonywany co najmniej przez jedną granicę wewnątrzwspólnotową.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do sieci przesyłowych wysokiego napięcia i odpowiedzialnych za nie podmiotów w Państwach Członkowskich, wymienionych w Załączniku.
W miarę potrzeb, w kontekście celów niniejszej dyrektywy, biorąc w szczególności pod uwagę ust. l lit. a) wykaz ten jest uaktualniany decyzją Komisji, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
Artykuł 3
1.
Umowy dotyczące przesyłu między sieciami są negocjowane przez podmioty odpowiedzialne za dane sieci oraz za jakość świadczonych usług oraz, w miarę potrzeby, z podmiotami odpowiedzialnymi w Państwach Członkowskich za przywóz i wywóz energii elektrycznej.
2.
Warunki przesyłu są, zgodnie z zasadami Traktatu, niedyskryminujące i sprawiedliwe dla wszystkich zainteresowanych stron, nie zawierają nieuczciwych klauzul lub nieuzasadnionych ograniczeń i nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw ani jakości usług, w szczególności uwzględniając wykorzystanie mocy rezerwy produkcyjnej i jak najefektywniejsze funkcjonowanie istniejącego systemu.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że podlegające ich jurysdykcji podmioty, określone w Załączniku, niezwłocznie:
- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o każdym wniosku o przesył, w związku z umowami sprzedaży energii elektrycznej o minimalnym okresie obowiązywania co najmniej jednego roku,
- rozpoczynają negocjacje dotyczące warunków proponowanego przesyłu energii elektrycznej,
- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o zawarciu umowy o przesył energii,
- informują Komisję i właściwe władze krajowe o przyczynach niepowodzenia w negocjacjach umowy w ciągu 12 miesięcy od powiadomienia o wniosku.
4.
Każda z zainteresowanych stron może zwrócić się o poddanie warunków przesyłu procedurze pojednawczej, prowadzonej przez organ powołany i kierowany przez Komisję, w którym reprezentowane są podmioty odpowiedzialne za sieci przesyłowe we Wspólnocie.
Artykuł 4
Jeżeli przyczyny braku porozumienia co do wniosku o przesył wydają się nieuzasadnione lub niewystarczające, Komisja, działając na podstawie skargi wnioskodawcy lub z własnej inicjatywy, stosuje procedury przewidziane w prawie wspólnotowym.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do l lipca 1991 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 listopada 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych i dyrektywę 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych w zakresie zwolnień dotyczących małych i średnich spółek oraz ogłaszania sprawozdań finansowych wyrażonych w ecu
(90/604/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: harmonizacja przepisów prawa krajowego regulujących kwestie prezentacji i treści rocznych sprawozdań finansowych oraz rocznych sprawozdań z działalności, metod wyceny i ogłaszania tychże dokumentów w zakresie obejmującym w szczególności prywatne oraz publiczne akcyjne oraz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, była przedmiotem dyrektywy 78/660/EWG [4], ostatnio zmienionej przez Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
należy uprościć procedury administracyjne nałożone na małe i średnie spółki zgodnie z rezolucją Rady z dnia 3 listopada 1986 r. dotyczącą programu działań na rzecz małych i średnich spółek [5] i rezolucją Rady z dnia 30 czerwca 1988 r. dotyczącą poprawy warunków prowadzenia działalności gospodarczej i działań na rzecz wspierania rozwoju przedsiębiorczości, zwłaszcza małych i średnich spółek we Wspólnocie [6], co wymaga w szczególności znacznego uproszczenia obowiązków wynikających z dyrektywy 78/660/EWG;
na podstawie art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG zachodzi potrzeba dokonania drugiego przeglądu progów określających małe i średnie spółki;
należy zwiększyć zakres odstępstw od przepisów dotyczących sporządzania, badania i ogłaszania sprawozdań finansowych, które Państwa Członkowskie mogą ustanowić na mocy dyrektywy 78/660/EWG w odniesieniu do małych spółek;
Państwa Członkowskie powinny otrzymać możliwość zezwolenia spółkom na wyłączenie z informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych niektórych informacji dotyczących wynagrodzeń otrzymywanych przez członków organów administracyjnych i zarządzających spółki wówczas, gdy informacja ta umożliwia zidentyfikowanie stanowiska danego członka wspomnianych organów;
wskazane jest także umożliwienie Państwom Członkowskim złagodzenia obowiązków nakładanych na małe spółki dotyczących sporządzania i ogłaszania informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wyłączenia takich spółek z obowiązku przedstawiania w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych niektórych danych, które mogą być uważane za mniej istotne w przypadku małych spółek; z tego samego względu Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zwolnienia takich spółek z obowiązku sporządzania rocznego sprawozdania, pod warunkiem że uwzględniają one w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych dane wymienione w art. 22 ust. 2. dyrektywy 77/91/EWG [7] dotyczące nabywania akcji lub udziałów własnych;
ważne jest wspieranie procesu europejskiej integracji walutowej przynajmniej poprzez umożliwienie spółkom ogłaszania swoich sprawozdań finansowych wyrażonych w ecu; jest to jedynie dodatkowe udogodnienie nie wpływające na pozycję spółek, które obecnie mogą już sporządzać i ogłaszać sprawozdania finansowe wyrażone w ecu; w związku z tym należy wyjaśnić przepisy dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG [8], z ostatnimi zmianami zawartymi w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii poprzez zobowiązanie spółek korzystających z tej możliwości do podawania kursu wymiany zastosowanego w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 11 dyrektywy 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) wyrazy: "suma bilansowa: 1550000 ECU" zastępuje się wyrazami "suma bilansowa: 2000000 ECU";
2) wyrazy: "obrót netto: 3200000 ECU" zastępuje się wyrazami: "obrót netto: 4000000 ECU";
3) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania art. 15 ust. 3 lit. a) i ust. 4 w odniesieniu do bilansu skróconego".
Zmiana powyższych kwot wyrażonych w ecu stanowi drugą pięcioletnią zmianę przewidzianą w art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG.
Artykuł 2
W art. 27 dyrektywy 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) wyrazy: "suma bilansowa: 6200000 ECU" zastępuje się wyrazami: "suma bilansowa: 8000000 ECU";
2) wyrazy: "obrót netto: 12800000 ECU" zastępuje się wyrazami: "obrót netto: 16000000 ECU."
Zmiana powyższych kwot wyrażonych w ecu stanowi drugą pięcioletnią zmianę przewidzianą w art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG.
Artykuł 3
Artykuł 53 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie:
"1. Na potrzeby niniejszej dyrektywy jednostkę ecu należy interpretować zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (EWG) nr 3180/78 [9], zmienionym przez rozporządzenie (EWG) nr 2626/84 [10] oraz przez rozporządzenie (EWG) nr 1971/89 [11].
Równowartość ecu w walucie narodowej ustala się według kursu obowiązującego dnia 8 listopada 1990 r."
Artykuł 4
Do art. 43 dyrektywy 78/660/EWG dodaje się punkt w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie mogą znieść wymóg dostarczania informacji określonych w ust. 1 pkt 12, gdy informacje te umożliwiają identyfikację stanowiska danego członka takiego organu."
Artykuł 5
Artykuł 44 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 44
1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom określonym w art. 11 na sporządzanie skróconych informacji dodatkowych do ich sprawozdań finansowych, bez zamieszczania informacji określonych w art. 43 ust. 1 pkt 5-12. Jednakże informacja dodatkowa musi zawierać informacje określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 w ujęciu sumarycznym.
2. Państwa Członkowskie mogą również zezwolić na wyłączenie spółek określonych w ust. 1 z obowiązku ujawniania w informacjach dodatkowych do swoich sprawozdań finansowych informacji określonych w art. 15 ust. 3 lit. a) oraz ust. 4, art. 18, 21 i 29 ust. 2, art. 30 akapit drugi, art. 34 ust. 2, art. 40 ust. 2 i art. 42 akapit drugi.
3.
Artykuł 12 stosuje się."
Artykuł 6
Do art. 46 dyrektywy 78/660/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić spółki określone w art. 11 z obowiązku sporządzania rocznych sprawozdań, o ile informacje wymienione w art. 22 ust. 2 dyrektywy 77/91/EWG dotyczące nabycia przez spółkę akcji lub udziałów własnych zostaną podane w informacjach dodatkowych do ich sprawozdań finansowych."
Artykuł 7
Artykuł 47 ust. 2 lit. b) dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie:
"b) skrócone informacje dodatkowe do ich sprawozdań finansowych zgodnie z art. 44."
Artykuł 8
Do dyrektywy 78/660/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 50a
Roczne sprawozdanie finansowe może być ogłaszane w walucie, w której zostało sporządzone, oraz w ecu, po przeliczeniu według kursu walutowego obowiązującego na dzień bilansowy.
Kurs ten powinien być podany w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego."
Artykuł 9
Do dyrektywy 83/349/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 38a
Skonsolidowane sprawozdania finansowe mogą być ogłaszane w walucie, w której zostały sporządzone oraz w ecu, po przeliczeniu według kursu walutowego obowiązującego na dzień bilansowy.
Kurs ten powinien być podany w informacji dodatkowej do skonsolidowanych sprawozdań finansowych."
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 1 stycznia 1993 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że przepisy niniejszej dyrektywy zostaną zastosowane po raz pierwszy wobec sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1995 r. lub w trakcie roku kalendarzowego 1995 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 listopada 1990 r.
zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych i dyrektywę 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w odniesieniu do zakresu wymienionych dyrektyw
(90/605/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 78/660/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/604/EWG [5], stosuje się w szczególności do rocznych sprawozdań finansowych spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż te rodzaje spółek nie oferują stornom trzecim żadnych zabezpieczeń ponad kwotę ich aktywów netto;
zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/604/EWG, Państwa Członkowskie zobowiązują do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych jedynie spółki objęte dyrektywą 78/660/EWG;
we Wspólnocie istnieje znaczna i stale rosnąca liczba spółek jawnych i komandytowych, w których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi pełną odpowiedzialność majątkową są albo spółki akcyjne, albo spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;
ponoszący pełną odpowiedzialność majątkową wspólnicy mogą również stanowić spółki niepodlegające przepisom prawa Państwa Członkowskiego, lecz posiadające status prawny porównywalny do określonego w dyrektywie 68/151/EWG [7];
umożliwienie niepodlegania regułom wspólnotowym takich spółek jawnych i komandytowych byłoby sprzeczne z duchem i celami tych dyrektyw;
przepisy dotyczące zakresu obu dyrektyw, których to dotyczy, powinny zatem zostać w sposób jednoznaczny uzupełnione;
istotne jest, aby nazwa, siedziba zarządu i status prawny każdego przedsiębiorstwa, którego wspólnikiem ponoszącym pełną odpowiedzialność majątkową jest spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zostały wykazane w informacji do sprawozdań finansowych tego wspólnika;
obowiązek sporządzania, publikowania i badania sprawozdań finansowych spółek jawnych i komandytowych może być również nałożony na wspólnika ponoszącego pełną odpowiedzialność majątkową; powinno się umożliwić ujęcie tych spółek w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez tego wspólnika lub powstających na wyższym szczeblu;
niektóre spółki objęte niniejszą dyrektywą nie podlegają w Państwach Członkowskich, w których mają siedzibę zarządu, wpisowi do rejestru, co utrudnia stosowanie do nich obowiązków dotyczących rachunkowości; w szczególności w tych przypadkach niezbędne są szczególne reguły rozstrzygające o tym, czy wspólnicy ponoszący pełną odpowiedzialność majątkową są przedsiębiorstwami objętymi prawem tego samego Państwa Członkowskiego, innego Państwa Członkowskiego czy państwa trzeciego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się następujące akapity:
"Środki koordynacyjne określone w niniejszej dyrektywie stosuje się również do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do następujących rodzajów spółek:
a) w Niemczech:
die offene Handelsgesellschaft, die Kommanditgesellschaft;
b) w Belgii:
la société en nom collectif/de vennootschap onder firma,
la société en commandite simple/de gewone commanditaire vennootschap;
c) w Danii:
interessntskaber, kommanditselskaber;
d) we Francji:
la société en nom collectif, la société en commandite simple;
e) w Grecji:
η ομόρρυθμος εταιρεία, η ετερόρρυθμος εταιρεία;
f) w Hiszpanii:
sociedad collectiva, sociedad en comandita simple;
g) w Irlandii:
partnerships, limited partnerships, unlimited companies;
h) we Włoszech:
la società in nome collettivo, la societa in accomandita semplice;
i) w Luksemburgu:
la société en nom collectif, la société en commandite simple;
j) w Niderlandach:
de vennootschap onder firma, de commanditaire vennootschap;
k) w Portugalii:
sociedade em nome colectivo, sociedade em comandita simples;
l) w Zjednoczonym Królestwie:
partnerships, limited partnerships, unlimited companies,
w których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność majątkową są spółki rodzajów określonych w akapicie pierwszym lub spółki niepodlegające przepisom prawa Państwa Członkowskiego, lecz mające formę prawną porównywalną z określonymi w dyrektywie 68/151/EWG.
Niniejsza dyrektywa stosuje się również do rodzajów spółek określonych w akapicie drugim, w których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność majątkową są spółki rodzajów określonych w tym lub akapicie pierwszym.";
2) w art. 43 ust. 1 pkt 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"nazwa, siedziba zarządu lub siedziba statutowa oraz forma prawna każdego przedsiębiorstwa, którego spółka jest wspólnikiem ponoszącym nieograniczoną odpowiedzialność majątkową.
Informację tę można pominąć jedynie w przypadku gdy do celów art. 2 ust. 3 mają one nieistotne znaczenie";
3) w art. 47 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Państwo Członkowskie spółki określonej w art. 1 ust. 1 akapit drugi i trzeci (podmiot, którego to dotyczy) może zwolnić ten podmiot z obowiązku publikacji swoich sprawozdań finansowych zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, pod warunkiem że sprawozdania te są udostępnione opinii publicznej w siedzibie jego zarządu w przypadku gdy:
a) wszyscy wspólnicy zainteresowanego podmiotu, ponoszący nieograniczoną odpowiedzialność majątkową, są spółkami określonymi w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy, podlegającymi przepisami prawa Państw Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie, którego przepisom prawnym podlega ten podmiot, zaś żadna z tych spółek nie uwzględnia w publikowanych przez siebie sprawozdaniach finansowych sprawozdań finansowych zainteresowanego podmiotu; lub
b) wszyscy wspólnicy ponoszący nieograniczoną odpowiedzialność majątkową są spółkami, które nie podlegają przepisom prawnym Państwa Członkowskiego, lecz które mają formę prawną podobną do określonych w dyrektywie 68/151/EWG.
Egzemplarze sprawozdań finansowych muszą być możliwe do uzyskania na wniosek.
Cena takiego egzemplarza nie może przekroczyć kosztów administracyjnych.
Należy przewidzieć stosowne sankcje na wypadek niewypełnienia obowiązku publikacji nałożonego w niniejszym ustępie.";
4) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 57a
1. Państwa Członkowskie mogą wymagać od spółek określonych w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy, podlegających ich przepisom prawnym, które są ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność majątkową wspólnikami wszystkich spółek wymienionych w art. 1 ust. 1 akapit drugi i trzeci (zainteresowany podmiot), sporządzania, badania i publikowania, wraz ze swoimi sprawozdaniami finansowymi, także sprawozdań finansowych zainteresowanego podmiotu, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W tym przypadku wymogów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do zainteresowanego podmiotu.
2.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować wymogów niniejszej dyrektywy do zainteresowanego podmiotu w przypadku gdy:
a) sprawozdania finansowe tego podmiotu są sporządzane, badane i publikowane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy przez spółkę będącą wspólnikiem ponoszącym nieograniczoną odpowiedzialność majątkową tegoż podmiotu i podlegającą przepisom prawnym innego Państwa Członkowskiego;
b) zainteresowany podmiot jest ujęty w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych sporządzanych, badanych i publikowanych zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG przez wspólnika ponoszącego nieograniczoną odpowiedzialność majątkową lub w przypadku gdy zainteresowany podmiot jest ujęty w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych większej grupy przedsiębiorstw sporządzanych, badanych i publikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 83/349/EWG przez przedsiębiorstwo dominujące podlegające przepisom prawnym Państwa Członkowskiego.
Zwolnienie z tego obowiązku należy ujawnić w informacji do skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
3.
W tych przypadkach zainteresowany podmiot musi przedstawić na czyjkolwiek wniosek nazwę podmiotu publikującego sprawozdania finansowe."
Artykuł 2
Do dyrektywy 83/349/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Akapit pierwszy stosuje się również w przypadku gdy przedsiębiorstwo macierzyste lub jedna lub więcej z jej filii jest spółką jednego z rodzajów wymienionych w art. 1 ust. 1 akapit drugi lub trzeci dyrektywy 78/660/EWG.";
2) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Państwa Członkowskie mogą jednakże udzielić zwolnienia z obowiązku nałożonego w art. 1 ust. 1 w przypadku gdy przedsiębiorstwo macierzyste nie jest spółką jednego z rodzajów wymienionych w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy lub w art. 1 ust. 1 akapit drugi lub trzeci dyrektywy 78/660/EWG."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że przepisy, określone w ust. 1, stosuje się po raz pierwszy do rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata budżetowe rozpoczynające się od dnia 1 stycznia 1995 r. lub w trakcie roku kalendarzowego 1995.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 26 października 1990 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 78/663/EWG ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla emulgatorów, stabilizatorów, zagęszczaczy i substancji żelujących do stosowania w środkach spożywczych
(90/612/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest uwzględnienie poprawionej specyfikacji zamieszczonej w Codex Alimentarius dla substancji E407 i E466, wydanie zezwolenia dla nowych technologii produkcji substancji E473 oraz dokonanie zróżnicowania między substancją E407, taką, jak została opisana w Załączniku do dyrektywy Rady 78/663/EWG [2], zmienionej dyrektywą 82/504/EWG [3], a podobnymi produktami nieobjętymi tym Załącznikiem;
zasięgnięto opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności, zgodnie z art. 6 dyrektywy 89/107/EWG w sprawie przepisów mogących wpływać na zdrowie publiczne;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 78/663/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 listopada 1990 r.
zmieniająca, w szczególności w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, dyrektywę 73/239/EWG i dyrektywę 88/357/EWG, które dotyczą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(90/618/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu rozwinięcia wewnętrznego rynku ubezpieczeń Rada przyjęła dnia 24 lipca 1973 r. dyrektywę 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4] (zwaną też "pierwszą dyrektywą"), a dnia 22 czerwca 1988 r. dyrektywę 88/357/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenie na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającą dyrektywę 73/239/EWG [5] (zwaną też "drugą dyrektywą");
dyrektywa 88/357/EWG ułatwiła zakładom ubezpieczeń mającym siedzibę zarządu we Wspólnocie świadczenie usług w Państwach Członkowskich, zapewniając w ten sposób ubezpieczającym możliwość korzystania z usług nie tylko ubezpieczycieli mających siedzibę w ich państwie, ale także w stosunku do zakładów ubezpieczeń mających siedzibę zarządu we Wspólnocie i mających siedziby w innych Państwach Członkowskich;
zakres przepisów dyrektywy 88/357/EWG szczególnie dotyczący swobody świadczenia usług wyłączył niektóre ryzyka, do których zastosowanie wówczas wspomnianych przepisów dyrektywy zostało uznane za niewłaściwe przez przepisy szczególne przyjęte przez władze Państw Członkowskich, ze względu na charakter i konsekwencje społeczne tych przepisów; wyłączenia te miały zostać ponownie zbadane po upływie określonego okresu od wykonania dyrektywy;
jedno z wyłączeń dotyczyło ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z wyłączeniem odpowiedzialności przewoźnika;
jednakże gdy wyżej wymieniona dyrektywa została przyjęta, Komisja zobowiązała się do przedstawienia Radzie możliwie najszybciej wniosku dotyczącego swobody świadczenia usług w dziedzinie ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (z wyłączeniem odpowiedzialności przewoźnika);
z zastrzeżeniem przepisów wspomnianej dyrektywy dotyczących ubezpieczenia obowiązkowego właściwe jest zapewnienie możliwości traktowania jako duże ryzyko,w rozumieniu art. 5 wspomnianej dyrektywy, wspomnianej grupy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych;
traktowanie jako duże ryzyko powinno zostać także przewidziane dla ubezpieczenia obejmującego uszkodzenie lub utratę lądowych pojazdów mechanicznych oraz pojazdów lądowych innych niż pojazdy mechaniczne;
dyrektywa 88/357/EWG ustanowiła, że ryzykami, które mogą być ubezpieczane przez koasekurację we Wspólnocie w rozumieniu dyrektywy Rady 78/473/EWG z dnia 30 maja 1978 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do koasekuracji we Wspólnocie [6], powinny być duże ryzyka w rozumieniu dyrektywy 88/357/EWG; włączenie przez obecną dyrektywę grup ubezpieczeń pojazdów mechanicznych do zakresu definicji dużych ryzyk zawartej w dyrektywie 88/357/EWG doprowadzi do włączenia tych grup do wykazu grup, które mogą być objęte koasekuracją we Wspólnocie;
dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/232/EWG [8], stworzyła system Zielonej Karty i umów między krajowymi biurami ubezpieczeń komunikacyjnych w celu zniesienia kontroli Zielonej Karty;
pożądane jest jednakże stworzenie dla Państw Członkowskich regulacji przejściowych w celu stopniowego stosowania przepisów szczególnych niniejszej dyrektywy odnoszących się do zaliczenia wspomnianych grup ubezpieczeń do traktowania jako duże ryzyka, włącznie z sytuacją, gdy ryzyka te są ubezpieczane przez koasekurację;
w celu utrzymania ciągłego i sprawnego funkcjonowania systemu Zielonej Karty i umów między krajowymi biurami ubezpieczeń komunikacyjnych, należy wymagać od zakładów ubezpieczeń świadczących usługę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w Państwie Członkowskim, aby przystąpiły do biura w tym Państwie Członkowskim i uczestniczyły w jego finansowaniu;
dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [9], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/232/EWG, wymagała, aby Państwa Członkowskie stworzyły lub upoważniły instytucję (fundusz gwarancyjny), która wypłacałaby odszkodowania poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez pojazdy nieubezpieczone lub niezidentyfikowane;
należy także wymagać od zakładów ubezpieczeń świadczących usługę ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej w Państwie Członkowskim, aby stały się one członkami funduszu gwarancyjnego utworzonego w tym Państwie Członkowskim i uczestniczyły w jego finansowaniu;
przepisy obowiązujące w niektórych Państwach Członkowskich dotyczące ubezpieczenia podwyższonych ryzyk stosują się do wszystkich zakładów ubezpieczających ryzyka poprzez zakład mający siedzibę w tym Państwie Członkowskim; celem tych przepisów jest zapewnienie, by obowiązkowy charakter ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej został zrównoważony możliwością uzyskania takiego ubezpieczenia przez posiadaczy pojazdów mechanicznych; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania tych przepisów wobec przedsiębiorstw świadczących usługi na ich terytorium w takim zakresie, w jakim stosowanie tych przepisów jest uzasadnione interesem publicznym i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu;
w dziedzinie ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej ochrona interesów poszkodowanych, którzy mogą dochodzić odszkodowań, w istocie dotyczy każdego z osobna i stąd słuszne jest zapewnienie, by osoby te nie znalazły się w gorszej sytuacji lub doświadczyły większych niedogodności, gdy ubezpieczyciel w zakresie ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej działa w drodze świadczenia usług, a nie poprzez swoją siedzibę; w tym celu w zakresie, w jakim interesy tych osób nie są należycie chronione przez przepisy mające zastosowanie do świadczącego usługi w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, powinno być zapewnione, że Państwo Członkowskie świadczenia usług wymaga od zakładu wyznaczenia przedstawiciela mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, który zbiera wszelkie niezbędne informacje związane z odszkodowaniami i ma odpowiednie pełnomocnictwa, wystarczające do reprezentowania zakładu wobec poszkodowanych, którzy mogą dochodzić odszkodowań, w tym również obejmujące wypłatę odszkodowań, a także do reprezentowania go lub umożliwienia reprezentowania go przed sądami i władzami tego Państwa Członkowskiego w zakresie tych roszczeń;
przedstawiciel ten może być także zobowiązany do reprezentowania przedsiębiorstwa przed właściwymi władzami Państwa Członkowskiego świadczenia usług w zakresie kontroli istnienia i ważności polis ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych;
należy ustanowić elastyczną procedurę, która pozwoli ocenić na podstawie wspólnotowej, czy występuje zasada wzajemności z państwami trzecimi; celem tej procedury nie jest zamknięcie rynków finansowych Wspólnoty, lecz, w związku z zamiarem Wspólnoty utrzymania swych rynków finansowych otwartych dla reszty świata, poprawa liberalizacji globalnych rynków finansowych w państwach trzecich; w tym celu niniejsza dyrektywa przewiduje procedury negocjacyjne z państwami trzecimi i, w ostateczności, możliwość podjęcia środków, polegających na zawieszeniu nowych wniosków o zezwolenia lub ograniczeniu nowych zezwoleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pojazd" oznacza pojazd w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG;
b) "biuro" oznacza krajowe biuro ubezpieczeniowe w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 72/166/EWG;
c) "fundusz gwarancyjny" oznacza instytucję, określoną w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG;
d) "jednostka dominująca" oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG [10];
e) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza jednostkę zależną w rozumieniu art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; każdą jednostkę zależną od innej jednostki zależnej uznaje się za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla.
Artykuł 2
W art. 5 lit. d) ppkt iii) akapit pierwszy dyrektywy 73/239/EWG wyrazy "ryzyka zaliczone do grup 8, 9, 13 i 16 punktu A Załącznika" zastępuje się wyrazami:
"ryzyka zaliczone do grup 3, 8, 9, 10, 13 i 16 punktu A Załącznika" .
Artykuł 3
1.
Nagłówek tytułu III dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ III A
.
2.
W dyrektywie 73/239/EWG po art. 29 dodaje się nagłówek w brzmieniu:
"TYTUŁ III B
.
Artykuł 4
W tytule III B dyrektywy 73/239/EWG dodaje się art. 29a i 29b w brzmieniu:
"Artykuł 29a
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję:
a) o każdym zezwoleniu dla przedsiębiorstw zależnych bezpośrednio lub pośrednio, których jedno lub więcej przedsiębiorstw dominujących podlega prawu państwa trzeciego; Komisja powiadamia o tym Komitet ds. Ubezpieczeń powołany przez Radę na wniosek Komisji;
b) o każdym nabyciu przez takie przedsiębiorstwo dominujące udziałów kapitałowych we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, które uczyniłoby z niego przedsiębiorstwo zależne.
Komisja odpowiednio powiadamia o tym Komitet ds. Ubezpieczeń utworzony przez Radę na wniosek Komisji.
Jeśli zezwolenie zostało przyznane przedsiębiorstwu zależnemu bezpośrednio lub pośrednio od jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu państwa trzeciego, struktura grupy zostaje określona w powiadomieniu, jakie właściwe władze przekazują Komisji.
Artykuł 29b
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych przeszkodach napotykanych przez zakłady ubezpieczeń przy zakładaniu oddziałów lub prowadzeniu działalności ubezpieczeniowej w państwach trzecich.
2.
Komisja opracowuje, po raz pierwszy najpóźniej sześć miesięcy przed zastosowaniem niniejszej dyrektywy, a następnie okresowo, sprawozdanie dotyczące traktowania wspólnotowych zakładów ubezpieczeń w państwach trzecich, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 i 4, w zakresie zakładania oddziałów i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej, a także nabywania udziałów kapitałowych w zakładach ubezpieczeń państw trzecich.
Komisja przekazuje te sprawozdania Radzie wraz z właściwymi propozycjami.
3.
W każdym przypadku gdy Komisja uzna na podstawie sprawozdań określonych w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie przyznaje wspólnotowym zakładom ubezpieczeń skutecznego dostępu do rynku, porównywalnego z dostępem przyznanym przez Wspólnotę zakładom ubezpieczeń z tego państwa trzeciego, Komisja może wystąpić z wnioskiem do Rady w sprawie uzyskania odpowiedniego upoważnienia do podjęcia negocjacji celem uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania dla wspólnotowych zakładów ubezpieczeń.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
4.
W każdym przypadku gdy Komisja uzna na podstawie sprawozdań określonych w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że wspólnotowe zakłady ubezpieczeń w państwie trzecim nie podlegają traktowaniu narodowemu zapewniającemu im te same możliwości konkurowania, jakie są dostępne dla krajowych zakładów ubezpieczeń, i nie są spełnione warunki skutecznego dostępu do rynku, Komisja może zainicjować negocjacje zmierzające do poprawy sytuacji.
W okolicznościach opisanych w akapicie pierwszym można w dowolnym czasie postanowić, niezależnie od inicjowania negocjacji zgodnie z procedurą ustanowioną w akcie powołującym Komitet ds. Ubezpieczeń określony w art. 29a, że właściwe władze Państw Członkowskich mają obowiązek ograniczyć lub zawiesić decyzje:
- odnoszące się do aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o udzielenie zezwolenia, oraz
- odnoszące się do nabywania udziałów przez bezpośrednią lub pośrednią jednostkę dominującą podlegającą prawu danego państwa trzeciego.
Czas trwania określonych środków nie może przekraczać trzech miesięcy.
Przed upływem takiego okresu trzymiesięcznego w świetle wyników negocjacji Rada może na wniosek Komisji podjąć kwalifikowaną większością głosów decyzję w sprawie kontynuowania tych środków.
Takie ograniczenia lub zawieszenie nie mogą stosować się do tworzenia przedsiębiorstw zależnych przez zakłady ubezpieczeń lub ich przedsiębiorstwo zależne posiadające właściwe zezwolenie we Wspólnocie ani do nabywania udziałów we wspólnotowych zakładach ubezpieczeń przez takie zakłady lub przedsiębiorstwa zależne.
5.
W każdym przypadku gdy Komisja uzna, że występuje jedna z sytuacji opisanych w ust. 3 i 4, Państwa Członkowskie przedkładają na jej wniosek informacje:
a) o wszelkich wnioskach o udzielenie zezwolenia złożonych przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwo zależne jednej lub więcej jednostek dominujących, podlegających prawu danego państwa trzeciego;
b) o wszelkich planach takiego przedsiębiorstwa odnoszących się do nabycia udziału we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, który to udział sprawi, iż zakład ten stanie się przedsiębiorstwem od niego zależnym.
Ten obowiązek przekazywania informacji wygasa w każdym przypadku, gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim określone w ust. 3 lub 4 lub gdy stracą zastosowanie środki określone w ust. 4 akapit drugi i trzeci.
6.
Środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu pozostają w zgodzie ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z wszelkich umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności zakładów ubezpieczeń."
Artykuł 5
W art. 12 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 88/357/EWG skreśla się tiret drugie i trzecie.
Artykuł 6
W tytule III dyrektywy 88/357/EWG dodaje się art. 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Niniejszy artykuł stosuje się, jeśli zakład poprzez jednostkę mającą siedzibę w Państwie Członkowskim ubezpiecza ryzyko, inne niż odpowiedzialność przewoźnika, zaliczone do grupy 10 pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, umiejscowione w innym Państwie Członkowskim.
2.
Państwo Członkowskie świadczenia usług wymaga, aby przedsiębiorstwo stało się członkiem jego krajowego biura i krajowego funduszu gwarancyjnego oraz uczestniczyło w ich finansowaniu.
Jednakże nie można wymagać od przedsiębiorstwa dokonywania płatności lub wnoszenia wkładów na rzecz biura lub funduszu Państwa Członkowskiego świadczenia usług w odniesieniu do ryzyk ubezpieczanych w ramach świadczenia usług, innych niż wyliczone na takiej samej podstawie, jaką stosuje się wobec zakładów ubezpieczających ryzyka należące do grupy 10, inne niż odpowiedzialność przewoźnika, za pośrednictwem siedziby ustanowionej w Państwie Członkowskim, przez odniesienie do dochodów ze składek ubezpieczeniowych, pochodzących z tej grupy w danym Państwie Członkowskim lub od liczby ryzyk z tej grupy tam ubezpieczanych.
3.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla wymagania od zakładu ubezpieczeń świadczącego usługi stosowania się do przepisów obowiązujących w Państwie Członkowskim świadczenia usług w zakresie ubezpieczania podwyższonych ryzyk w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do zakładów mających tam siedzibę.
4.
Państwo Członkowskie świadczenia usług wymaga od zakładu zapewnienia, że osoby dochodzące odszkodowań z tytułu zdarzeń, mających miejsce na jego terytorium, nie znajdują się w sytuacji mniej korzystnej w wyniku tego, że zakład ubezpiecza ryzyko, inne niż odpowiedzialność przewoźnika, w grupie 10 na zasadzie świadczenia usług, a nie przez siedzibę ustanowioną w tym państwie.
W tym celu Państwo Członkowskie świadczenia usług wymaga od zakładu wyznaczenia przedstawiciela mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, który zbiera wszelkie niezbędne informacje związane z odszkodowaniami i ma odpowiednie pełnomocnictwa wystarczające do reprezentowania zakładu wobec poszkodowanych, którzy mogą dochodzić odszkodowań, w tym również obejmujące wypłatę odszkodowań, a także do reprezentowania go lub umożliwienia reprezentowania go, przed sądami i władzami tego Państwa Członkowskiego w zakresie tych odszkodowań.
Przedstawiciel ten może także być zobowiązany do reprezentowania zakładu przed właściwymi władzami Państwa świadczenia usług, w zakresie kontroli istnienia i ważności polis ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.
Państwo Członkowskie świadczenia usług nie może wymagać od wyznaczonej osoby, aby podejmowała działania w imieniu zakładu, który ją wyznaczył, inne niż przewidziane w akapicie drugim i trzecim.
Osoba wyznaczona nie podejmuje działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich w imieniu tego zakładu.
Wyznaczenie przedstawiciela nie stanowi samo przez się otwarcia oddziału lub przedstawicielstwa do celów art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 73/239/EWG, a przedstawiciel nie jest siedzibą w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy."
Artykuł 7
1. W art. 15 ust. 1 i w art. 16 ust. 1 dyrektywy 88/357/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Każde Państwo Członkowskie, w którym zakład zamierza świadczyć usługi ubezpieczania ryzyk grupy 10, innych niż odpowiedzialność cywilna przewoźnika, może wymagać, aby zakład:
- podał nazwisko i adres przedstawiciela do spraw odszkodowań, określonego w art. 12a ust. 4,
- przedstawił oświadczenie potwierdzające, że zakład stał się członkiem krajowego biura i krajowego funduszu gwarancyjnego Państwa Członkowskiego świadczenia usług."
Artykuł 8
W art. 21 ust. 2 dyrektywy 88/357/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Każde Państwo Członkowskie może wymagać, aby nazwisko i adres przedstawiciela zakładu ubezpieczeń zostało zamieszczone także w wyżej wymienionych dokumentach."
Artykuł 9
W art. 22 ust. 1 dyrektywy 88/357/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Każda jednostka organizacyjna musi zawiadomić właściwy organ nadzoru, w zakresie czynności w ramach świadczenia usług, o wysokości składek, niepomniejszonych o reasekurację, w podziale na Państwa Członkowskie oraz zespoły grup ubezpieczeń.
Zespoły grup ubezpieczeń określa się następująco:
- wypadkowe i chorobowe (1 i 2),
- komunikacyjne (3, 7 i 10; wartości odnoszące się do grupy 10, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika),
- od ognia i pozostałych szkód majątkowych (8 i 9),
- lotnicze, morskie i transportowe (4, 5, 6, 7, 11 i 12),
- odpowiedzialności cywilnej ogólnej (13),
- kredytu i poręczeń (14 i 15),
- pozostałe grupy (16, 17 i 18).
Organ nadzoru każdego Państwa Członkowskiego przekazuje te informacje organom nadzoru każdego z Państw Członkowskich świadczenia usług."
Artykuł 10
W art. 27 ust. 1 dyrektywy 88/357/EWG akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Odstępstwo dopuszczalne od dnia 1 stycznia 1995 r. stosuje się tylko do umów ubezpieczających ryzyka zaliczone do grup 3, 8, 9, 10, 13 i 16, umiejscowionych wyłącznie w jednym z czterech Państw Członkowskich korzystających z regulacji przejściowych."
Artykuł 11
Bez względu na art. 23 ust. 2 dyrektywy 88/357/EWG w przypadku dużych ryzyk w rozumieniu art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG, które zostały zaliczone do grupy 10, innych niż odpowiedzialność cywilna przewoźnika, Państwo Członkowskie świadczenia usług może postanowić, że:
- wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych odnoszących się do danej umowy ustalana jest pod nadzorem władz tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z jego przepisami lub, w razie ich braku, zgodnie z ustaloną w tym Państwie Członkowskim praktyką, do dnia, w którym Państwa Członkowskie muszą wykonać dyrektywę koordynującą roczne sprawozdania finansowe zakładów ubezpieczeń,
- pokrywanie tych rezerw odpowiednimi i dopasowanymi aktywami odbywa się pod nadzorem władz tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z jego przepisami lub praktyką, aż do notyfikacji trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie,
- umiejscawianie aktywów określonych w tiret drugim odbywa się pod nadzorem władz tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z jego przepisami lub praktyką, aż do dnia, w którym Państwa Członkowskie muszą wykonać trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życie.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zmieniają przepisy krajowe w celu wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od dnia jej notyfikacji [11] i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy zmienione w zastosowaniu akapitu pierwszego są stosowane w terminie 24 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 7 listopada 1990 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
(90/623/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/2/EWG [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z aktualną wiedzą naukową i techniczną, wydaje się, że niektóre odmiany owsa (Avena sativa) "owies nagi" mają potencjalną wartość jako pasza;
jednakże trudno jest wyprodukować materiał siewny tych odmian o zdolności kiełkowania równej tej, jaką normalnie osiąga materiał siewny odmian owsa;
w dyrektywie 88/506/EWG [3] Komisja zadeklarowała, że, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, dla odmiany "owies nagi" celowe było zredukowanie minimalnej zdolności kiełkowania równej 85 % czystych nasion, określonej dla owsa w załączniku II do dyrektywy 66/402/EWG, do 75 %;
redukcja niniejsza obowiązywała jedynie do dnia 30 czerwca 1990 r., aby kolejne dane techniczne o tych odmianach mogły zostać zebrane i ocenione;
kolejne dane techniczne wykazały, że celowa jest kontynuacja redukcji na dalszy ograniczony okres, aby dalsze dane techniczne o tych odmianach mogły być zebrane i ocenione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/402/EWG załącznik II sekcja 2 część B lit. d) datę "30 czerwca 1990 r.." zastępuje się datą "31 grudnia 1992 r.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 października 1990 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(90/628/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: wyczerpująca ocena dyrektywy 77/541/EWG pokazuje, że jest możliwa dalsza poprawa bezpieczeństwa drogowego, wykorzystując praktyczne doświadczenia i rozwój technologiczny oraz uwzględniając postęp dokonany w Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w Regulaminie nr 16, przez
- wprowadzenie wymogów dla homologacji "podwójnych pasów piersiowych" dla szczególnych typów pojazdu,
- wprowadzenia wymogów dla homologacji pasów bezpieczeństwa z systemem obciążenia wstępnego,
- określania instalacji odpowiednich pasów bezpieczeństwa dla wszystkich miejsc siedzących we wszystkich kategoriach pojazdów silnikowych z zastosowaniem, w razie potrzeby, minimalnych wyłączeń,
- wprowadzenia wzoru dokumentu potwierdzającego rzeczywiste zainstalowanie pasów bezpieczeństwa w danym typie pojazdu, któremu ma być udzielona homologacja,
- wprowadzenia wymogów badań dla urządzeń regulacji wysokości pasów,
oraz
- wprowadzenia bardziej surowych wymogów dotyczących zgodności produkcji;
to doświadczenie pokazuje, że niektóre istniejące definicje i wymogi muszą być nieznacznie dostosowane;
musi ulec poprawie ochrona pasażerów, w szczególności tych podróżujących autobusami i autokarami, przed wyrzuceniem w razie wypadku oraz powinny być w tym celu wprowadzone dalsze zmiany tej dyrektywy;
należy uczynić wszystko, aby te zmiany mogły być wprowadzone najpóźniej do dnia 31 grudnia 1991 r.;
przyjęcie dyrektywy w sprawie obowiązkowego zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich użytkowników pojazdów o masie mniejszej niż 3,5 tony powinno być powiązane z dalszymi zmianami tej dyrektywy w celu uczynienia obowiązkowym instalowania trzypunktowych pasów ze zwijaczami również na tylnych zewnętrznych siedzeniach takich pojazdów;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Pojazdami Silnikowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 77/541/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 maja 1991 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [2] lub udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, lub
- zakazać wprowadzenia pojazdów do ruchu
jeżeli pasom bezpieczeństwa lub urządzeniom przytrzymującym tego typu pojazdu lub tych pojazdów udzielono homologacji zgodnie z dyrektywą 77/541/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą;
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części w odniesieniu do przeznaczonego do instalowania w pojeździe typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, który spełnia wymogi dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- zakazać wprowadzenia do obrotu takich pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, które są opatrzone znakami homologacji EWG części przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie wydają już egzemplarza świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu,
których pasom bezpieczeństwa lub urządzeniom przytrzymującym nie udzielono homologacji zgodnie z dyrektywą 77/541/EWG zmienioną niniejszą dyrektywą;.
b) - mogą odmówić udzielenia homologacji EWG części w odniesieniu do przeznaczonego do instalowania w pojeździe typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, który nie spełnia wymogów dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 lipca 1997 r. Państwa Członkowskie:
- mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, których pasom bezpieczeństwa lub urządzeniom przytrzymującym nie udzielono homologacji zgodnie z dyrektywą 77/541/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą,
- mogą zakazać wprowadzenia do obrotu przeznaczonych do instalowania w pojeździe pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, które nie są opatrzone znakami homologacji EWG części przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 października 1990 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(90/629/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 82/318/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie praktyczne oraz rozwój technologiczny wskazują, iż możliwa jest poprawa bezpieczeństwa na drogach przez zastosowanie wymogów podobnych do już istniejących, odnoszących się do pojazdów kategorii M2 o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3500 kg oraz do pojazdów kategorii M3 (autobusy), dotąd nieobjętych wymogami, a także możliwe jest rozszerzenie zastosowania wymogów odnośnie do miejsc siedzących, dotychczas nieobjętych wymogami, lub wobec innych kategorii pojazdów;
doświadczenie to wskazuje, iż w odniesieniu do niektórych z istniejących definicji i wymogów konieczne jest nieznaczne dostosowanie;
zabezpieczenie przed wysuwaniem się spod pasów powinno zostać ulepszone, co można zapewnić przez modyfikację rozmieszczenia punktów mocowania pasów bezpieczeństwa i/lub zmiany konstrukcji siedzeń; należy opracować procedurę badania, która umożliwi wykazanie poprawy poziomu zabezpieczenia;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Pojazdami Silnikowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/115/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 maja 1991 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu EWG lub też wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [3] lub też udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli punkty mocowania w tym typie pojazdu lub w tych pojazdach są zgodne z wymogami dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu,
w którym punkty mocowania nie są zgodne z wymogami dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 lipca 1997 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, w których punkty mocowania nie są zgodne z wymogami dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dokonują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r., dalszego przeglądu przepisów dyrektywy 76/115/EWG oraz w szczególności załącznika I i jego ppkt 4.4.3 w celu poprawy systemu zabezpieczenia przed wysuwaniem się spod pasów, z uwzględnieniem nowych środków i metod przeprowadzania badań dynamicznych związanych z nimi.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1991 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedurę dokonywania takiego odniesienia przyjmują Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 października 1990 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/649/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych
(90/630/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 88/366/EWG [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytych doświadczeń i najnowszych osiągnięć, właściwe jest obecnie przedstawienie bardziej dokładnej procedury badania określonej w załączniku III do dyrektywy 77/649/EWG, w szczególności dostosowanie jej do ostatnich postępów w pracach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku III do dyrektywy 77/649/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 maja 1991 r., żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względu na pole widzenia:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [3] lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli pole widzenia kierowcy takiego typu pojazdu lub takich pojazdów zostało określone zgodnie z wymogami dyrektywy 77/649/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1991 r., Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarzy świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego pole widzenia kierowcy nie jest określone zgodnie z dyrektywą 77/649/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu, którego pole widzenia kierowcy nie zostało określone zgodnie z dyrektywą 77/649/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1991 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 grudnia 1990
w sprawie praktycznej ochrony pracowników zewnętrznych, narażonych na promieniowanie jonizujące podczas pracy na terenie kontrolowanym
(90/641/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności art. 31 i 32,
uwzględniając wniosek Komisji, złożony po konsultacji z grupą osób wyznaczonych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów naukowych z Państw Członkowskich, zgodnie z postanowieniami art. 31 Traktatu,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 2 lit. b) Traktatu postanowiono, że Komisja wprowadzi jednolite normy bezpieczeństwa dla ochrony zdrowia pracowników i osób postronnych oraz zagwarantuje, że normy te będą stosowane zgodnie z procedurami ustalonymi w rozdziale 3 tytułu II Traktatu;
w dniu 2 lutego 1959 r. Rada przyjęła dyrektywy ustalające podstawowe normy dla ochrony zdrowia pracowników i osób postronnych przed promieniowaniem jonizującym [3], zmienione dyrektywami 80/836/Euroatom [4] oraz 84/467/Euratom [5];
tytuł VI dyrektywy 80/836/Euratom ustala podstawowe zasady rządzące praktyczną ochroną pracowników narażonych na promieniowanie;
artykuł 40 ust. 1 tej dyrektywy zapewnia, że każde Państwo Członkowskie podejmie wszystkie działania konieczne dla zagwarantowania skutecznej ochrony pracowników narażonych na promieniowanie;
w art. 20 i 23 tej dyrektywy ustanowiono klasyfikację miejsc pracy i kategorie pracowników, stosownie do poziomu ich narażenia;
pracownicy wykonujący pracę na terenie kontrolowanym w rozumieniu wspomnianych wyżej art. 20 i 23, mogą należeć do personelu użytkownika obiektu lub być pracownikami zewnętrznymi;
artykuł 3 dyrektywy 80/836/Euratom, dotyczący rodzajów działalności wymienionych w art. 2 tej dyrektywy, stanowi, że w przypadkach określonych przez każde z Państw Członkowskich prowadzenie takiej działalności wymaga zgłoszenia lub uprzedniego uzyskania zezwolenia;
pracownicy zewnętrzni mogą zostać narażeni na promieniowanie jonizujące kolejno na kilku terenach kontrolowanych, znajdujących się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego lub w różnych Państwach Członkowskich; oraz że te szczególne warunki pracy wymagają wprowadzenia odpowiedniego systemu monitoringu (pomiarów kontrolnych);
każdy system monitoringu utworzony dla pracowników zewnętrznych musi zapewniać im ochronę równoważną ochronie stałych pracowników użytkownika obiektu, dzięki postanowieniom wspólnym dla obu grup;
do czasu wprowadzenia jednolitego systemu obejmującego terytorium całej Wspólnoty należy uwzględniać również systemy monitoringu radiologicznego dla pracowników zewnętrznych, które mogą istnieć w Państwach Członkowskich;
w celu optymalizacji ochrony pracowników zewnętrznych, konieczne jest jasne określenie obowiązków pracodawców i użytkowników zewnętrznych, bez wpływu na konieczny udział pracowników zewnętrznych w zapewnianiu ich własnej ochrony;
w miarę praktycznych możliwości, system ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych stosuje się również do pracowników samozatrudnionych, na zasadach jak dla pracodawcy zewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Cel i definicje
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest uzupełnienie dyrektywy 80/836/Euratom, co prowadzi do optymalizacji na poziomie Wspólnoty ustaleń dotyczących praktycznej ochrony pracowników zewnętrznych, zatrudnionych do działań na terenach kontrolowanych.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy:
- "teren kontrolowany" oznacza każdy teren objęty specjalnymi przepisami w celu zapewnienia ochrony przed promieniowaniem jonizującym, do którego dostęp jest kontrolowany, zgodnie z postanowieniami art. 20 dyrektywy 80/836/Euratom;
- "użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która na mocy prawa krajowego odpowiada za teren kontrolowany, na którym prowadzona jest działalność wymagająca zgłoszenia zgodnie z postanowieniami art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom;
- "pracodawca zewnętrzny" oznacza każdą, niebędącą użytkownikiem, osobę fizyczną lub prawną, włącznie z osobami należącymi do jej personelu, prowadzącą jakąkolwiek działalność na terenie kontrolowanym;
- "pracownik zewnętrzny" oznacza każdego pracownika kategorii A, zgodnie z definicją w art. 23 dyrektywy 80/836/Euratom, prowadzącego dowolną działalność na terenie kontrolowanym, zatrudnionego przez pracodawcę zewnętrznego zarówno na czas określony jak i na stałe, włącznie z osobami przechodzącymi szkolenie, praktykantami i uczniami w rozumieniu art. 10 tej dyrektywy, a także świadczącego usługi jako pracownik samozatrudniony;
- "system monitoringu radiologicznego" oznacza środki wypełniania postanowień podanych w dyrektywie 80/836/Euratom, a w szczególności w tytułe VI tej dyrektywy, podczas prowadzenia działalności przez pracowników zewnętrznych;
- "działalność prowadzona przez pracownika" oznacza każdą usługę lub usługi świadczone przez pracownika zewnętrznego na terenie kontrolowanym, za który odpowiada użytkownik.
TYTUŁ II
Obowiązki właściwych organów w Państwach Członkowskich
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie uznaje, że prowadzenie działalności, o jakiej mowa w art. 2 dyrektywy 80/836/Euratom, przez pracodawców zewnętrznych podlega zgłaszaniu i uprzedniemu uzyskiwaniu zezwolenia, jak ustalono zgodnie z postanowieniami tytułu II wspomnianej wyżej dyrektywy, a w szczególności w art. 3.
Artykuł 4
1.
Każde z Państw Członkowskich zapewni, że system monitoringu radiologicznego zapewnia pracownikom zewnętrznym ochronę równoważną ochronie, jaką zapewnia się pracownikom zatrudnianym przez użytkownika na stałe.
2.
Do czasu ustanowienia na poziomie Wspólnoty jednolitego systemu ochrony radiologicznej dla pracowników zewnętrznych, takiego jak sieć komputerowa, należy się uciec:
a) przejściowo, w zgodzie ze wspólnymi postanowieniami podanymi w załączniku 1:
- do scentralizowanej sieci krajowej, lub
- do wydania każdemu pracownikowi zewnętrznemu odrębnego dokumentu monitoringu radiologicznego, do czego również mają zastosowanie wspólne postanowienia wymienione w załączniku 2;
b) w przypadku pracowników zewnętrznych przekraczających granice państwowe, oraz do dnia ustanowienia systemu w rozumieniu ust. 2, do wydania odrębnego dokumentu, o jakim mowa w lit. a.
TYTUŁ III
Obowiązki pracodawców zewnętrznych i użytkowników
Artykuł 5
Pracodawcy zewnętrzni, bezpośrednio albo na podstawie kontraktów zawartych z użytkownikiem, zapewniają ochronę radiologiczną swych pracowników, zgodnie ze stosownymi postanowieniami tytułów III-VI dyrektywy 80/836/Euratom, a w szczególności:
a) zapewniają przestrzeganie ogólnych zasad i ograniczeń dawek, wymienionych w artykułach 6-11 tej dyrektywy;
b) zapewniają informacje i szkolenia w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem, wymienione w art. 24 tej dyrektywy;
c) gwarantują, że ich pracownicy są objęci oceną narażenia i nadzorem medycznym, na warunkach ustalonych w art. 26 i 28-38 tej dyrektywy;
d) zapewniają, że dane radiologiczne indywidualnego monitoringu narażenia poszczególnych pracowników, w rozumieniu załącznika 1 część II do niniejszej dyrektywy, są uaktualniane w sieciach oraz w dokumentach indywidualnych, wymienionych w art. 4 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Użytkownik terenu kontrolowanego, na którym prowadzą działalność pracownicy zewnętrzni, jest odpowiedzialny, bezpośrednio lub za pośrednictwem ustaleń kontraktowych, za praktyczne aspekty ochrony radiologicznej tych pracowników, wiążące się bezpośrednio z naturą terenu kontrolowanego oraz rodzajem działalności.
2.
W szczególności, w odniesieniu do każdego z pracowników zewnętrznych, prowadzących działalność na terenie kontrolowanym, użytkownik musi:
a) sprawdzić, czy dany pracownik z medycznego punktu widzenia został uznany za zdolnego do wykonywania przypisanych mu obowiązków;
b) zapewnić, że poza przeszkoleniem podstawowym z dziedziny ochrony radiologicznej, wymienionym w art. 5 ust. 1 lit. b, pracownik odbył szkolenie specjalne, uwzględniające cechy charakterystyczne zarówno terenu kontrolowanego jak i samej działalności;
c) zapewnić, że pracownik został wyposażony w konieczne osobiste wyposażenie ochronne;
d) zapewnić również, że pracownik jest objęty indywidualnym monitoringiem narażenia, stosownym dla rodzaju działalności, a także, w razie potrzeby, praktycznym monitoringiem dozymetrycznym;
e) zapewnić przestrzeganie ogólnych zasad i ograniczeń dawek, wymienionych w art. 6-11 dyrektywy 80/836/Euratom;
f) zapewnić lub podjąć odpowiednie działania dla zapewnienia, że po każdej działalności udokumentowano dane radiologiczne dotyczące indywidualnego monitoringu narażenia każdego z pracowników zewnętrznych, w rozumieniu załącznika 1 część III.
TYTUŁ IV
Obowiązki pracowników zewnętrznych
Artykuł 7
Każdy pracownik zewnętrzny jest zobowiązany do wniesienia, w zakresie praktycznie możliwym do osiągnięcia, własnego wkładu do ochrony, jaką ma mu zapewnić system monitoringu radiologicznego, wymieniony w art. 4.
TYTUŁ V
Postanowienia końcowe
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą ustalenia wymienione w ust. 1, zachowają w nich odwołanie do niniejszej dyrektywy lub dołączą do nich takie odwołanie przy okazji ich pierwszej oficjalnej publikacji.
Metody takiego odwołania będą ustalone przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o głównych postanowieniach prawa krajowego, które jest przyjmowane w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza Dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1990 r.
w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(90/642/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna odgrywa bardzo ważną rolę we Wspólnocie:
na plony z tej produkcji nieustannie oddziałują organizmy szkodliwe i chwasty;
ochrona roślin i produktów roślinnych jest absolutnie niezbędna, nie tylko w celu zapobiegania spadkowi plonów lub zniszczeniu zebranych plonów, lecz także celem zwiększenia wydajności w rolnictwie;
jedną z najważniejszych metod ochrony roślin i produktów roślinnych przed oddziaływaniem tych organizmów jest stosowanie chemicznych pestycydów; jednakże obligatoryjne najwyższe dopuszczalne poziomy powinny być ustanowione tak nisko, jak jest to zgodne z dobrą praktyką rolniczą;
ich korzystne oddziaływanie na produkcję roślinną nie jest jedynym działaniem tych pestycydów, gdyż są one zazwyczaj substancjami niebezpiecznymi lub preparatami odznaczającymi się niebezpiecznym efektami ubocznymi;
duża liczba tych pestycydów, ich metabolitów lub produktów rozkładu może mieć niebezpieczne oddziaływanie na konsumentów produktów roślinnych; pestycydy te nie powinny być używane w okolicznościach, w których stanowią ryzyko dla zdrowia człowieka lub zwierząt i dla środowiska;
Wspólnota powinna wspierać stosowanie alternatywnych metod rolnictwa ekologicznego;
dyrektywa Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnosząca się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/186/EWG [5], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy wymienionych wyżej pozostałości i zapewnia swobodny przepływ wewnątrz Wspólnoty produktów, w których poziomy pozostałości są mniejsze lub równe najwyższym dopuszczalnym poziomom; jednakże niniejsza dyrektywa zezwala Państwom Członkowskim, w przypadkach gdy uznają to za uzasadnione, dopuścić do obrotu na ich własnych terytoriach produkty zawierające poziomy wyższe niż najwyższe dopuszczalne poziomy;
ten ostatni przepis prowadzi w niektórych przypadkach do podtrzymania różnic dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów między Państwami Członkowskimi, co może stwarzać bariery w handlu i przez to może utrudniać swobodny przepływ towarów wewnątrz Wspólnoty; podczas gdy ze względu na osiągnięcie jednolitego rynku w 1992 r. bariery te powinny być zniesione;
z tych powodów możliwość Państw Członkowskich dopuszczania wyższych poziomów pozostałości powinna być wycofana, a obowiązujące we wszystkich Państwach Członkowskich najwyższe dopuszczalne poziomy dla pewnych substancji aktywnych w owocach oraz warzywach powinny być ustalone i obserwowane, gdy produkty te będą wprowadzone do obrotu;
mając na celu zapewnienie swobodnego przepływu towarów wewnątrz Wspólnoty, obowiązkowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości powinny być również ustalone dla innych produktów pochodzenia roślinnego;
ponadto przestrzeganie najwyższych dopuszczalnych poziomów zapewni swobodny przepływ produktów i właściwą ochronę zdrowia konsumentów i zwierząt;
określenie obowiązkowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów wymaga jednak długotrwałych badań technicznych i z tego względu poziomy te nie mogą być wprowadzone natychmiast na podstawie dyrektywy 76/895/EWG regulującej kwestie pozostałości pestycydów;
konieczne jest zatem przyjęcie odrębnych przepisów przewidujących obowiązkowe najwyższe dopuszczalne poziomy w celu przenoszenia pozostałości pestycydów z dyrektywy 76/895/EWG do tych odrębnych przepisów, w miarę jak obowiązkowe poziomy są dla nich określane;
zgodnie z tym, niniejsza dyrektywa nie wpływa na dyrektywę 76/895/EWG, której stosowanie powinno być kontynuowane do pozostałości niektórych pestycydów niepodlegających niniejszej dyrektywie;
ustanowienie wykazu pozostałości pestycydów i ich najwyższych dopuszczalnych poziomów jest sprawą podlegającą kompetencji Rady; jednakże wykaz ten nie powinien zawierać pozostałości pestycydów nadal objętych dyrektywą 76/895/EWG;
właściwym jest stosowanie niniejszej dyrektywy w stosunku do produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oprócz niektórych przypadków, gdy można ustalić, że kraje przywożące wymagają szczególnego traktowania, które mogłoby wymagać wyższych najwyższych dopuszczalnych poziomów niż ustalone dla Wspólnoty zgodnie z niniejszą dyrektywą; nie jest właściwe stosowanie niniejszej dyrektywy w stosunku do produktów przeznaczonych do wytwarzania produktów innych niż środki spożywcze i paszowe lub przeznaczonych do siewu lub sadzenia;
w celu zagwarantowania zgodności z dyrektywą, gdy produkty wprowadzone są do obrotu, Państwa Członkowskie muszą podjąć odpowiednie środki kontroli; niezbędne inspekcje powinny być zaprogramowane, przeprowadzone i ich wyniki zgłaszane zgodnie z dyrektywą Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [6];
powinny być ustalone wspólnotowe metody pobierania próbek i analizy, a w przypadku metod analitycznych powinny być używane co najmniej metody referencyjne; ustalenie tych metod jest technicznym i naukowym środkiem wykonawczym, który powinien być określony na mocy procedury przy ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin; metody analizy powinny być zgodne z kryteriami ustalonymi w Załączniku do dyrektywy Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącej wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [7];
przyszłe zmiany wykazu produktów pochodzenia roślinnego, w których oraz na których mogą być obecne pozostałości pestycydów, muszą być przyjęte przez Radę;
należy pozwolić Państwom Członkowskim na okresowe obniżenie ustalonych poziomów, jeśli one później okażą się niebezpieczne dla zdrowia człowieka lub zwierząt; w takich sytuacjach stosownym jest ustanowienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów w grupach wyszczególnionych w kolumnie 1 Załącznika, a których przykłady są podane w kolumnie 2, o ile produkty z tej grupy lub części produktów opisane w kolumnie 3 mogą zawierać określone pozostałości pestycydów.
Wykaz tych pozostałości pestycydów i ich najwyższe dopuszczalne poziomy są ustalane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Pozostałości pestycydów nie są włączane do wykazu tak długo, jak najwyższe dopuszczalne poziomy są ustalone dla nich dyrektywą 76/895/EWG.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla:
a) przepisów dyrektywy Rady 64/54/EWG z dnia 5 listopada 1963 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, dotyczących upoważnienia do stosowania konserwantów w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/585/EWG [9] dotyczącą bifenylu (difenylu), orto–hydroksybifenylu, orto–fenylo-fenolanu sodu i 2-(4-tiazolilo)-benzoimidazolu (tiabendazolu), co kontynuuje się w celu uregulowania stosowania tych substancji, aż one i ich najwyższe dopuszczalne poziomy nie zostaną włączone do wykazu określonego w ust. 1;
b) przepisów dyrektywy Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla substancji i produktów niepożądanych w paszach [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/519/EWG [11];
c) przepisów dyrektywy 76/895/EWG;
d) przepisów dyrektywy Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla pozostałości pestycydów w zbożach lub na ich powierzchni [12], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/298/EWG [13];
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów określonych w ust. 1, przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości, ustalone zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie są jednak stosowane w odniesieniu do produktów poddawanych obróbce przed wywozem, gdzie można udowodnić, że:
a) państwo trzecie przeznaczenia wymaga takiej szczególnej obróbki w celu powstrzymania wprowadzenia szkodliwych organizmów na jego teren; lub
b) taka obróbka jest niezbędna w celu ochrony produktu przed szkodliwymi organizmami w czasie transportu do kraju przeznaczenia i składowania go tam.
4.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do produktów określonych w ust. 1, jeśli można ustalić na podstawie właściwych dowodów, że są one przeznaczone do:
a) wytwarzania produktów innych niż środki spożywcze i pasze dla zwierząt, lub
b) wysiewu lub sadzenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pozostałości pestycydów" oznaczają pozostałości pestycydów i ich metabolitów oraz produkty rozkładu lub reakcji zawarte w wykazie określonym w art. 1, które znajdują się w produktach wymienionych we wspomnianym artykule lub na ich powierzchni,
b) "wprowadzenie do obrotu" oznacza przekazanie, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia, produktów określonych w art. 1 po ich zbiorze.
Artykuł 3
1.
Produkty lub części produktów określonych w art. 1 nie zawierają od momentu wprowadzenia do obrotu wyższych poziomów pozostałości niż te wskazane w wykazie w art. 1.
W przypadku produktów suszonych, dla których najwyższe dopuszczalne poziomy nie zostały ustalone, stosuje się najwyższe poziomy dopuszczalne ustalone w wykazie określonym w art. 1, po uwzględnieniu wzrostu stężenia pozostałości w czasie procesu suszenia.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, poprzez kontrole przeprowadzane co najmniej na próbkach, zgodność z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami określonymi w ust. 1.
Niezbędne inspekcje są przeprowadzane zgodnie z dyrektywą 89/397/EWG, w szczególności z jej art. 4.
Artykuł 4
1.
Właściwy organ lub właściwe władze Państw Członkowskich opracowują z wyprzedzeniem programy ustalające charakter i częstotliwość kontroli prowadzonych zgodnie z art. 3 ust. 2 przez określony czas.
2.
Do 1 sierpnia każdego roku, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji wszelkie niezbędne informacje na temat realizacji w poprzednim roku programów określonych w ust. 1, wskazując:
- kryteria stosowane przy opracowywaniu tych programów,
- liczbę i rodzaj przeprowadzonych kontroli,
- liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń.
3.
Do 1 listopada każdego roku, a po raz pierwszy w 1993 r., Komisja przekaże Państwom Członkowskim, po konsultacji przeprowadzonej z nimi w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, zalecenia dotyczące koordynacji programu kontroli na rok następny.
Zalecenia te mogą być następnie dostosowywane w miarę potrzeb w czasie realizacji skoordynowanego programu.
Skoordynowany program ustala w szczególności kryteria priorytetów przyjęte w celu jego realizacji.
Informacja przewidziana zgodnie z ust. 2 zawiera szczególną, oddzielną sekcję w sprawie realizacji skoordynowanego programu.
4.
Pięć lat po przyjęciu niniejszej dyrektywy Komisja prześle Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego artykułu, z odpowiednimi wnioskami, jeśli to konieczne.
Artykuł 5
Państwa Członkowskieniemogą zakazywać lub utrudniać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium produktów określonych w art. 1 na podstawie tego, że zawierają one pozostałości pestycydów, o ile ilość tych pozostałości w produkcie lub części danego produktu albo na ich powierzchni nie przekracza najwyższych dopuszczalnych poziomów wyszczególnionych w wykazie określonym w art. 1.
Artykuł 6
1.
Metody pobierania próbek niezbędne do prowadzenia kontroli owoców i warzyw, przewidzianych w art. 3, ustalone są dyrektywą Komisji 79/700/EWG [14].
Metody pobierania próbek, niezbędne do prowadzenia podobnych kontroli produktów innych niż owoce i warzywa, są określane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 9.
Istnienie wspólnotowych metod analizy nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie innych sprawdzonych i uznanych naukowo metod, przy zastrzeżeniu, że nie będą one stwarzać bariery w swobodnym przepływie towarów uznanych za zgodne z niniejszą dyrektywą na podstawie wspólnotowych metod.
W przypadku różnic w interpretacji wyników decydują wyniki uzyskane przy użyciu metod wspólnotowych.
2.
Metody analizy określone w ust. 1 stosuje się zgodnie z kryteriami ustalonymi w Załączniku do dyrektywy 85/591/EWG.
3.
Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o innych stosowanych metodach na podstawie ust. 1.
Artykuł 7
Zmiany do Załącznika będące wynikiem rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej są przyjmowane przez Radę większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, w wyniku nowych informacji lub ponownego oceny istniejących informacji, że najwyższy dopuszczalny poziom ustalony w wykazie określonym w art. 1 stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt i wymaga szybkiego działania, może okresowo obniżyć ten poziom na swoim terytorium.
W takim przypadku powiadamia natychmiast inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach z załączeniem oświadczenia o przyczynach.
2.
Komisja szybko bada przyczyny podane przez Państwo Członkowskie określone w ust. 1 i powiadamia Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, zwanego dalej "Stałym Komitetem"; następnie wydaje niezwłocznie swoją opinię i podejmuje stosowne środki.
Komisja natychmiast powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o podjętych środkach.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady w sprawie środków podjętych przez Komisję w terminie 15 dni od takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie 15 dni od daty, kiedy sprawa została do niej skierowana.
3.
Jeśli Komisja uzna, że najwyższe dopuszczalne poziomy ustalone w wykazie określonym w art. 1 powinny być zmienione, aby rozwiązać trudności wymienione w ust. 1 i aby zapewnić ochronę zdrowia ludzkiego, stosuje procedurę ustaloną w art. 10 w celu przyjęcia tych zmian.
W tym przypadku Państwo Członkowskie, które przyjęło środki zgodnie z ust. 1, może je utrzymać dopóki Rada i Komisja nie podejmą decyzji zgodnie ze wspomnianą procedurą.
Artykuł 9
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi u z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Stałemu Komitetowi projekt proponowanych środków.
Stały Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosowanie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Stałym Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Stałego Komitetu.
4.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmuje działania w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 10
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Stałemu Komitetowi projekt proponowanych środków.
Stały Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosowanie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Stałym Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Stałego Komitetu.
4.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmuje działania w ciągu piętnastu dni od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.
2.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy określone w ust. 1 zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 grudnia 1990 r.
ustanawiająca zmiany w celu wykonania w Niemczech niektórych dyrektyw wspólnotowych odnoszących się do statystyki przewozu towarów oraz statystyki cen gazu i energii elektrycznej
(90/653/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada przyjęła dyrektywę 78/546/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywami 89/462/EWG [5], 80/1119/EWG [6], 80/1119/EWG [7], zmienionymi Aktem PrzystąpieniaHiszpanii i Portugalii, w sprawie statystyki przewozu towarów;
Rada przyjęła dyrektywę 90/377/EWG dotyczącą wspólnotowej procedury na rzecz poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych [8];
od dnia zjednoczenia Niemiec prawo wspólnotowe będzie w pełni stosowane na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
należy rozszerzyć, do celów statystyk przewozowych, podział regionalny, aby włączyć terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
należy zmienić wykaz administracji zarządzających głównymi sieciami kolejowymi do celów statystyk kolejowego przewozu towarów;
należy poszerzyć podział statystyki cen gazu i energii elektrycznej na regiony i miejscowości, aby włączyć dane dotyczące terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
obecna sytuacja nie pozwala na dokładne określenie regionów i miejscowości, których to dotyczy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów regionalnego podziału statystyk przewozu towarów, objętych dyrektywami 78/546/EWG, 80/1177/EWG i 80/1119/EWG, Republika Federalna Niemiec określa regiony na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej oraz podaje to do wiadomości Komisji przed dniem, w którym środki tymczasowe zgłoszone na podstawie dyrektywy 90/476/EWG zostaną zastąpione środkami przejściowymi, a w każdym razie nie później niż do dnia 31 grudnia 1990 r.
Informacje te zostaną podane do wiadomości Parlamentu Europejskiego i Rady.
2.
Do celów regionalnych statystyk kolejowego przewozu towarów, objętych dyrektywą 80/1177/EWG, Republika Federalna Niemiec przekazuje nazwy administracji zarządzających liniami i instalacjami kolejowymi w Niemczech przed dniem, w którym środki tymczasowe zgłoszone na podstawie dyrektywy 90/476/EWG zostaną zastąpione środkami przejściowymi, a w każdym razie nie później niż do dnia 31 grudnia 1990 r.
Informacje te zostaną podane do wiadomości Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 2
Do celów podziału statystyk cen gazu i energii elektrycznej na regiony i na miejscowości, objętych dyrektywą 90/377/EWG, Niemcy określają nie później niż do dnia 1 lipca 1992 r. regiony i miejscowości na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i podają to wiadomości Komisji.
Informacje te zostaną podane do wiadomości Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 3
Komisja jest upoważniona do zmiany:
- załącznika II do dyrektyw, określonych w art. 1 ust. 1,
- art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 80/1177/EWG,
- załączników I i II do dyrektywy 90/377/EWG, po konsultacji z właściwym komitetem, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 tej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 grudnia 1990 r.
zmieniająca, ze względu na zjednoczenie Niemiec, niektóre dyrektywy odnoszące się do wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych
(90/658/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49 i art. 57 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na zjednoczenie Niemiec niezbędne jest wprowadzenie niektórych zmian do dyrektyw 75/362/EWG [4], 77/452/EWG [5], 78/686/EWG [6], 78/1026/EWG [7] i 80/154/EWG [8], ostatecznie zmienionych dyrektywami 89/594/EWG [9] i 89/595/EWG [10], dotyczących, odpowiednio, wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii oraz położnej, jak również do dyrektywy 85/433/EWG [11], zmienionej dyrektywą 85/584/EWG [12], i dyrektywy 85/384/EWG [13], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/17/EWG [14], dotyczących, odpowiednio, wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydawanych w dziedzinie farmacji i architektury, oraz do dyrektywy 75/363/EWG [15], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/594/EWG, dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności lekarza;
od czasu zjednoczenia Niemiec prawo wspólnotowe stosuje się w pełni na terytorium dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji panującej na wspomnianym terytorium niezbędne okazuje się wprowadzenie zmian do wspomnianych dyrektyw;
konieczne jest przyznanie — na zasadzie praw nabytych — obywatelom niemieckim, wykonującym swój zawód na wyżej wymienionym terytorium na podstawie wykształcenia, którego zdobywanie rozpoczęli tam przed zjednoczeniem, a które nie jest zgodne z zasadami wspólnotowymi w dziedzinie kształcenia, prawa do uznania ich dyplomów, świadectw czy innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji na warunkach podobnych do tych, z których skorzystali inni obywatele Państw Członkowskich w momencie przyjmowania wyżej wymienionych dyrektyw lub w momencie przyjmowania tych Państw do Wspólnoty;
należy chronić na szczeblu Wspólnoty prawa nabyte osób posiadających stare dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które nie są już wydawane wskutek zmian zaszłych w przepisach Państwa Członkowskiego, które je wydało. Postanowienie takie zostało wprowadzone na mocy dyrektywy 89/594/EWG do większości dyrektyw dotyczących wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji. Postanowienie to może, bez potrzeby wnoszenia do niego żadnych zmian, działać na korzyść obywateli niemieckich pochodzących z terytorium dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Należy również wprowadzić podobne postanowienie do dyrektywy 85/433/EWG dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji;
większość przepisów szczególnych odnoszących się do uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydawanych przez dawną Niemiecką Republikę Demokratyczną traci podstawę ze względu na zjednoczenie Niemiec. Przepisy te powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 75/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 lit. a) skreśla się pkt 3 ("w Niemczech").
2.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 9a
1.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 1 dyrektywy 75/363/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 3 lit. a) pkt 1 i 2, oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze niemieckie stwierdzające, że osoby te wykonywały w Niemczech, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, przedmiotowy zawód przynajmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
2.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzają posiadanie kwalifikacji lekarza specjalisty, potwierdzają wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 2-5 dyrektywy 75/363/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 75/363/EWG, oraz
- umożliwiają wykonywanie zawodu lekarza specjalisty na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 5 i 7.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać, by do tych dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji było dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze bądź organy niemieckie, stwierdzające, że dana osoba wykonywała zawód lekarza specjalisty przez okres równy podwojonemu okresowi różnicy pomiędzy długością specjalistycznego kształcenia nabytego na terytorium Niemiec i minimalną długością kształcenia ustanowioną w dyrektywie 75/363/EWG, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają minimalnych wymagań dotyczących długości kształcenia, ustanowionych w art. 4 i 5 dyrektywy 75/363/EWG.".
Artykuł 2
W art. 9 ust. 1 dyrektywy 75/363/EWG dodaje się następujący akapit drugi:
"Jednakże w odniesieniu do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Niemcy podejmują środki niezbędne do stosowania art. 2-5 w terminie osiemnastu miesięcy począwszy od daty zjednoczenia." .
Artykuł 3
Do dyrektywy 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 lit. a) ("w Niemczech") skreśla się tiret drugie.
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 1 dyrektywy 77/453/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- dają prawo do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 3 lit. a), oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie, wydane przez właściwe władze niemieckie, stwierdzające, że osoby te wykonywały, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną w Niemczech, przynajmniej przez trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
Ta działalność musi obejmować pełną odpowiedzialność za planowanie, organizację i realizację opieki pielęgniarskiej nad pacjentem.".
Artykuł 4
Do dyrektywy 78/686/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 lit. a) ("w Niemczech") skreśla się:
- podział na dwa numerowane punkty,
- tekst z pkt 2.
2.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 7a
1.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza dentysty na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie określone w art. 3 lit. a), oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze niemieckie stwierdzające, że osoby te wykonywały w Niemczech, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawiany zawód przynajmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
2.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzają posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty specjalisty, potwierdzają wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 2 i 3 dyrektywy 78/687/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec, oraz
- nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 5 ust. 1 i 2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać, by do tych dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji było dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze bądź instytucje niemieckie, stwierdzające, że dana osoba wykonywała zawód lekarza dentysty specjalisty przez okres równy podwojonemu okresowi różnicy pomiędzy długością specjalistycznego kształcenia nabytego na terytorium Niemiec i minimalną długością kształcenia ustanowioną w dyrektywie 78/687/EWG, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają minimalnych wymagań dotyczących długości kształcenia ustanowionych w art. 2 dyrektywy 78/687/EWG.".
Artykuł 5
Do dyrektywy 78/1026/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 lit. a) ("w Niemczech") skreśla się:
- podział na dwa numerowane punkty,
- tekst z pkt 2.
2.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 4a
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza weterynarii, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia przewidzianym w art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 3 lit. a), oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze niemieckie stwierdzające, że osoby te wykonywały w Niemczech, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawiany zawód przynajmniej przez trzy kolejne lata z rzędu w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.".
Artykuł 6
W dyrektywie 80/154/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 lit. a) ("w Niemczech") skreśla się:
- podział na dwa tiret,
- tekst z tiret drugiego.
2.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 5a
1.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nie odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 1 dyrektywy 80/155/EWG, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- nadają prawo do wykonywania zawodu położnej na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w art. 3 lit. a), oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze niemieckie stwierdzające, że osoby te wykonywały w Niemczech, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawiany zawód przynajmniej przez trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
2.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej, potwierdzające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które odpowiada minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 1 dyrektywy 80/155/EWG, ale które, na podstawie art. 2, może być uznane tylko pod warunkiem uzupełnienia go praktyką zawodową określoną w art. 4, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają te dyplomy, certyfikaty i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczający dowód, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec, oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie stwierdzające, że osoby te wykonywały, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawiany zawód w Niemczech, przynajmniej przez dwa lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.".
Artykuł 7
W dyrektywie 85/433/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 lit. c) ("w Niemczech") skreśla się:
- podział na dwa numerowane punkty,
- tekst z pkt 2.
2.
W art. 6:
- obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1,
- dodaje się następujący ust. 2:
"2.
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, uniwersyteckie lub równoważne, w dziedzinie farmacji, które są wydawane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie i które odpowiadają minimalnym wymogom kształcenia ustanowionym w art. 2 dyrektywy 85/432/EWG, ale które nie odpowiadają nazwom określonym w art. 4, zostają uznane za równoważne ze stosowaniem dyrektywy z dyplomami określonymi w tymże artykule, o ile jest do nich dołączone zaświadczenie stwierdzające, że potwierdzają one wykształcenie zgodne z postanowieniami dyrektywy 85/432/EWG wspomnianymi w art. 2 niniejszej dyrektywy oraz o ile są one uznane za równoważne przez Państwo Członkowskie, które je wydało, z dyplomami, których nazwy zostały określone w art. 4 niniejszej dyrektywy.".
3.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 6a
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, uniwersyteckie lub równoważne, w dziedzinie farmacji, które potwierdzają wykształcenie nabyte przez obywateli Państw Członkowskich na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, a które nie odpowiadają minimalnym wymogom kształceniowych ustanowionym w art. 2 dyrektywy 85/432/EWG, zostają uznane za równoważne z dyplomami odpowiadającymi takim wymaganiom, jeżeli:
- potwierdzają one kształcenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,
- nadają prawo do wykonywania zawodu farmaceuty na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak tytuł, który jest wydawany przez właściwe władze niemieckie, określony w art. 4 lit. c), oraz
- jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez właściwe władze niemieckie stwierdzające, że osoby posiadające te tytuły wykonywały, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, przynajmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia, jeden z zawodów, o których mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/432/EWG, o ile dostęp do tego zawodu jest w danym Państwie Członkowskim regulowany na mocy szczególnych przepisów.".
Artykuł 8
Skreśla się art. 6 dyrektywy 85/384/EWG.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1991 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przyjmując powyższe środki, Państwa Członkowskie zamieszczą w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie zostanie do nich dołączone przy urzędowej publikacji.
Sposób dokonania tego odniesienia jest ustanawiany przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 28/90
z dnia 4 stycznia 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według kodów 11081100, 11081200, 11081300 i 11081400 Nomenklatury Scalonej oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1463/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3845/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
niniejsze rozporządzenie dotyczy także produktów określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1463/87 [3]; dlatego powinno ono zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 463/87 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 48/90
z dnia 9 stycznia 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3845/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) NR 220/90
z dnia 26 stycznia 1990 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3227/76 z dnia 19 października 1976 r. dotyczące stosowania przepisów w sprawie zabezpieczeń przyjętych przez Euratom
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3227/76 z dnia 19 października 1976 r. dotyczące stosowania przepisów w sprawie zabezpieczeń przyjętych przez Euratom [1], w szczególności jego art. 38, a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 38 powyższego rozporządzenia (Euratom) nr 3227/76 Komisja może dokonywać dostosowań technicznych mniejszej wagi do załączników powyższego rozporządzenia;
istnieje potrzeba ustanowienia zmiany właściwego stanu zasobów w celu rejestracji i zgłaszania materiałów rozszczepialnych uzyskanych z substancji niepodlegających zabezpieczeniom;
Komisja powiadomiła Państwa Członkowskie o niniejszym dostosowaniu i uwzględniła ich opinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W pkt 6 "Typ zmian stanu zasobów" objaśnień do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 3227/76 dodaje się, co następuje:
Słowo kluczowe _BAR_ Kod _BAR_ Objaśnienie _BAR_
Produkcja materiałów rozszczepialnych _BAR_ MP _BAR_ Materiały rozszczepialne uzyskane z substancji niepodlegających zabezpieczeniom i powstałe w wyniku osiągnięcia minimalnego dopuszczalnego stężenia (art. 36 i)) _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnaście dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 313/90
z dnia 5 lutego 1990 r.
dotyczące klasyfikacji towarów do kodu 27100069 według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3845/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących klasyfikacji oleju napędowego z temperaturą zapłonu równą lub wyższą niż 55 °C, który ma zostać poddany procesowi destylacji próżniowej w celu podwyższenia jego temperatury zapłonu po to, aby uzyskać pewność, że w produkcie gotowym po jego dopuszczeniu do swobodnego obrotu w następstwie transportu w ewentualnie zanieczyszczonych cysternach lub też w następstwie dodania nafty w celu zwiększenia jego płynności temperatura zapłonu nie spadnie poniżej 55 °C, co jest minimalną temperaturą zapłonu ogólnie wymaganą przy wprowadzeniu do obrotu produktu jako oleju napędowego;
Nomenklatura Scalona, załączona do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, odnosi do kodu CN 27100061 olej napędowy, "który ma zostać poddany procesowi specyficznemu", w uzupełnieniu o następujący przypis: "Zaliczenie do tej podpozycji podlega warunkom przewidzianym w przepisach ustanowionych przez właściwe organy" i do kodu CN 27100069 olej napędowy "do innych celów"; wyżej wymienione kody uwzględnia się przy klasyfikacji przedmiotowego oleju napędowego;
uwaga dodatkowa 4 do działu 27 wymienia działania, jakie należy rozumieć pod pojęciem "proces specyficzny"; w lit. a) niniejszej uwagi mieści się tekst w brzmieniu "destylacja próżniowa"; dlatego klasyfikacja przedmiotowego oleju napędowego do kodu CN 27100061 lub do kodu CN 27100069 zależy od odpowiednio uznania lub braku uznania procesu wskazanego w akapicie pierwszym za "proces specyficzny" w rozumieniu uwagi 4 lit. a);
pomimo iż uwaga 4 lit. a) jest zawężona do procesu "destylacji próżniowej", a uwaga wyjaśniająca Nomenklatury Scalonej dotycząca tej uwagi stanowi, że "przez destylację próżniową rozumie się destylację pod ciśnieniem nieprzekraczającym 400 milibarów, mierzonym na początku kolumny destylacyjnej", to struktura i treść działu 27 wskazują, że czynność ta może zostać uznana za "proces specyficzny", czyli może dać prawo do zwolnienia z cła tylko wtedy, kiedy zmienia wyraźnie cechy produktu podstawowego;
przedmiotowy proces destylacji próżniowej nie ma na celu wyraźnej zmiany cech produktu podstawowego; w rzeczywistości nie okazuje się on uzasadniony ani względami technicznymi, ani względami ekonomicznymi, jeżeli temperatura zapłonu przywożonego produktu podstawowego jest wyższa od temperatury zapłonu wymaganej w celu wprowadzenia do obrotu produktu jako oleju napędowego; wobec tego przedmiotowy olej napędowy może być używany jako paliwo diesel lub jako lekki olej opałowy, tak przed, jak i po obróbce wskazanej w akapicie pierwszym; z drugiej strony, odnosząc się do uwagi wyjaśniającej, która scala technicznie tekst aktu prawnego, jest jednakowo przyjęte, że powinien on być interpretowany i stosowany z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z istnienia przypisu ustanawiającego "końcowe przeznaczenie", czyli ze wspólnotowego ustawodawstwa w tej dziedzinie;
proces, jakiemu został poddany olej napędowy, nie może być uznany za "proces specyficzny" w rozumieniu uwagi 4 lit. a); dlatego ten olej napędowy jest klasyfikowany do kodu CN 27100069;
Komitet ds. Nomenklatury nie przedstawił opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Olej napędowy o temperaturze zapłonu równej lub wyższej niż 55 °C, który ma zostać poddany procesowi destylacji próżniowej w celu wykrycia jego temperatury zapłonu oraz by uzyskać pewność, że w produkcie końcowym po jego dopuszczeniu do swobodnego obrotu w następstwie transportu w ewentualnie zanieczyszczonych cysternach lub też na skutek dodania nafty w celu zwiększenia jego płynności, temperatura zapłonu nie spadła poniżej 55 °C, co jest minimalną temperaturą zapłonu na ogół wymaganą przy wprowadzaniu do obrotu produktu jako oleju napędowego, jest klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej, jak następuje:
_BAR_ "— Oleje ciężkie: _BAR_
_BAR_ — — Oleje napędowe: _BAR_
27100069 _BAR_ — — — Do innych celów." _BAR_ .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 314/90
z dnia 5 lutego 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3945/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, odnośnie do produktu nr 4 określonego w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury, odnośnie do produktów nr 1, 2, 3, 5 i 6 określonych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 386/90
z dnia 12 lutego 1990 r.
w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania Wspólnej Polityki Rolnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [4], Państwa Członkowskie mają podejmować środki niezbędne dla upewnienia się, że transakcje finansowanie przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są faktycznie realizowane i prawidłowo wykonywane, zapobiegać nadużyciom i eliminować je w razie ich zaistnienia oraz odzyskiwać kwoty utracone wskutek nieprawidłowości lub zaniedbania;
w specjalnym sprawozdaniu w sprawie systemu refundacji wywozowych produktów rolnych [5] oraz w sprawozdaniu rocznym dotyczącym roku budżetowego 1987 [6] Trybunał Obrachunkowy zwrócił uwagę na istnienie w niektórych Państwach Członkowskich szeregu niedociągnięć w zakresie monitorowania produktów rolnych, dla których przyznaje się refundacje lub inne kwoty w związku z wywozem;
systemem organizacyjnym, który stwarzałby zasadniczo najlepsze zabezpieczenie, a jednocześnie nie powodował ograniczeń ekonomicznych i kosztów administracyjnych przewyższających ewentualne zyski finansowe dla Wspólnoty, byłby system łączący fizyczną kontrolę wywozu z kontrolą ksiąg rachunkowych;
w celu poprawy i zharmonizowania środków podejmowanych przez Państwa Członkowskie należy stworzyć wspólnotowy system monitorowania;
taki system monitorowania musi opierać się w szczególności na fizycznych kontrolach na miejscu towarów w momencie ich wywozu, łącznie z towarami wywożonymi zgodnie z procedurą uproszczoną, oraz na kontroli wniosków o płatności dokonywanej przez agendy dokonujące płatności; kontrola ksiąg rachunkowych zainteresowanych przedsiębiorstw prowadzona ex post przez odpowiednie organy jest uregulowana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającym dyrektywę 77/435/EWG [7];
z uwagi na znaczenie refundacji rolnych dla budżetu Wspólnoty, należy zwiększyć liczbę bezpośrednich fizycznych kontroli, łącznie, gdy jest to konieczne, z analizami laboratoryjnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre procedury monitorowania, czy operacje dające tytuł do refundacji lub innych kwot odnośnie do wywozu są faktycznie realizowane i prawidłowo przeprowadzane.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia, termin "towary" oznacza produkty, z tytułu których kwoty określone w ust. 1 wypłacane są zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, przyjętymi w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przeprowadzają:
a) fizyczne kontrole towarów zgodnie z art. 3, w momencie zakończenia celnych formalności wywozowych, a przed wydaniem zezwolenia na wywóz tych towarów, na podstawie dokumentów przedłożonych jako potwierdzenie informacji zawartych w zgłoszeniu wywozowym; oraz
b) kontrolę dokumentów we wnioskach o płatności zgodnie z art. 4.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych, które zobowiązują do rozszerzonej kontroli, fizyczne kontrole określone w art. 2 lit. a) muszą:
a) mieć formę kontroli na miejscu, przeprowadzanych często i bez uprzedniego ostrzeżenia;
b) w każdym wypadku obejmować nie mniej niż 5 % towarów wymienionych w zgłoszeniu wywozowym, z tytułu których składa się wnioski o kwoty wyszczególnione w art. 1 ust. 1.
2.
Zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 6, wskaźnik podany w 1 lit. b) stosuje się:
- do danego urzędu celnego,
- do danego roku kalendarzowego, oraz
- do danego sektora produkcji.
Zgodnie z tą samą procedurą, wskaźnik zakresu kontroli wyższy od 5 % może, w drodze wyjątku, zostać ustalony dla szczególnych przypadków i okresów, na podstawie obiektywnych danych wskazujących na podwyższone ryzyko nadużycia finansowego.
W takim przypadku uważa się, że wskaźnik podany w ust. 1 lit. b) został spełniony dla urzędu celnego, jeżeli, uwzględniając kontrole przeprowadzone we wspomnianych szczególnych przypadkach, minimalny wskaźnik 5 % został osiągnięty dla wszystkich sektorów łącznie w danym roku kalendarzowym.
3.
W przypadku, gdy zwykła kontrola wzrokowa nie pozwoliła stwierdzić, że towary odpowiadają opisowi podanemu w nomenklaturze refundacji, oraz w przypadku, gdy z uwagi na klasyfikację lub jakość towarów konieczne są bardzo precyzyjne informacje o ich składnikach, organy celne weryfikują ten opis zgodnie z charakterem produktu w drodze kontroli organoleptycznej lub stosując metody bezpośredniego pomiaru, które obejmować mogą nawet przedstawienie towarów do analizy w specjalnie wyposażonych do tego celu laboratoriach.
4.
Kontrole określone w niniejszym artykule są przeprowadzane bez uszczerbku dla ewentualnych środków, które mogą podejmować organy celne by zapewnić, że towary opuszczą obszar celny w takim samym stanie, w jakim się znajdowały podczas wydawania zezwolenia na wywóz.
Artykuł 4
Agencje dokonujące płatności kontrolują, na podstawie wniosków o płatności i innych dostępnych informacji, w szczególności na podstawie dokumentów wywozowych oraz uwag służb celnych, wszelkie dowody w tych dokumentach, przedstawione w celu uzasadnienia wypłaty danych kwot.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują kroki w celu skoordynowania kontroli indywidualnych podmiotów gospodarczych oraz włączenia weryfikacji przewidzianych w art. 3 i 4 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89.
Takie skoordynowane kontrole są przeprowadzane z inicjatywy lub na wniosek pracowników Komisji lub organów celnych dokonujących kontroli fizycznych albo też właściwych władz badających wnioski o płatności bądź kontrolujących księgi rachunkowe na zasadzie ex post facto.
Artykuł 6
Wszelkie przepisy niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [8] lub ewentualnie w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Mogą one dotyczyć w szczególności:
- metody obliczania minimalnego procentu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b), a zwłaszcza szczegółowych zasad i/lub odstępstw od nich w odniesieniu do szczególnych sytuacji,
- towarów, które mają być poddane analizie na mocy art. 3 ust. 3,
- koordynacji kontroli między właściwymi służbami Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 7
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 6, w odniesieniu do stosowania art. 3 ust. 1 i 2 zostają przyjęte środki przejściowe.
2.
Przed dniem 1 stycznia 1992 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie z postępów w wykonaniu niniejszego rozporządzenia i, w świetle zebranych doświadczeń, zaproponuje ewentualne niezbędne zmiany w systemie monitorowania, przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 409/90
z dnia 16 lutego 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 584/75 ustalające szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1431/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do ryżu oraz określający kryteria ustalania wysokości takich refundacji [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 379/89 [3], przewiduje, że należy przestrzegać terminu co najmniej piętnastu dni między datą opublikowania ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert a pierwszą datą przewidzianą dla złożenia ofert;
termin dziesięciu dni w większym stopniu zapewnia skuteczne zarządzanie procedurą przetargową, umożliwiając jednocześnie powiadamianie zainteresowanych podmiotów gospodarczych w stosownym czasie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 zdanie przedostatnie rozporządzenia (EWG) nr 584/75 otrzymuje brzmienie:
"Między opublikowaniem zaproszenia do składania ofert a pierwszą datą ustaloną dla złożenia ofert musi zostać zachowany termin co najmniej dziesięciu dni." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 410/90
z dnia 16 lutego 1990 r.
ustanawiające normy jakości kiwi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1119/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 zawierający wykaz produktów dostarczanych konsumentowi w stanie świeżym, podlegających normom jakości, został uzupełniony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1010/89 [3] dodającym kiwi; dlatego konieczne jest ustalenie norm jakości tego produktu;
skutkiem stosowania tych norm powinno być wykluczenie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, ukierunkowanie produkcji w celu spełnienia wymagań konsumentów oraz ułatwienie handlu w warunkach uczciwej konkurencji, co pomaga poprawić rentowność produkcji;
normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie dłużej niż przez określony czas lub ilość przeładunków, jakim produkty są poddawane, mogą powodować pewien stopień pogorszenia jakości wynikający z rozwoju biologicznego tych produktów lub ich podatności na psucie się; takie pogorszenie jakości powinno być brane pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce; ponieważ produkty klasy "ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w odniesieniu do nich uwzględnia się jedynie utratę świeżości oraz turgoru;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości kiwi objęte kodem CN 08109010 określone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, dopuszcza się następujące tolerancje:
- nieznaczną utratę świeżości i turgoru,
- w odniesieniu do produktów innych niż klasa "ekstra", nieznaczne pogorszenie jakości spowodowane ich cechami biologicznymi i podatnością na psucie się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 429/90
z dnia 20 lutego 1990 r.
w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 3879/89 [2], w szczególności jego art. 7a ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1677/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie kompensacji pieniężnych w sektorze rolnym [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1889/87 [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2690/89 [6], ustanawia program sprzedaży po obniżonych cenach masła z zakupów interwencyjnych, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w formie koncentratu masła; środek ten umożliwił wyzbywanie się interwencyjnego masła oraz zwiększenie spożycia koncentratu masła;
biorąc pod uwagę, z jednej strony, promocyjne i handlowe działania, które umożliwiły zdobycie części rynku olejów i tłuszczów od czasu wejścia w życie powyższego rozporządzenia, a z drugiej — obecną sytuację na rynku masła — program, przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85, należy kontynuować oraz uzupełnić poprzez stworzenie możliwości przyznawania pomocy na rzecz koncentratu masła otrzymywanego z masła lub śmietanki pochodzących z rynku oraz przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie;
zgodnie z art. 7a ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 804/68, mogą zostać powzięte środki specjalne, mające na celu zwiększenie możliwości wyzbywania się masła, które nie zostało zakupione przez agencje interwencyjne i na które nie przyznano pomocy z tytułu prywatnego składowania, jak również możliwości wyzbycia się śmietanki; w związku z powyższym należy przyjąć przepisy, które zagwarantują, że masło to nie było wcześniej przedmiotem środków ustanowionych w tytule II rozporządzenia (EWG) nr 804/68;
środki powzięte w celu ułatwienia wyzbywania się masła mogą umożliwiać przydzielanie pomocy; w celu zapewnienia, że pomoc ta zostanie ustanowiona na poziomie, który jest bezwzględnie konieczny, oraz w celu skutecznego nadzorowania objętej nią ilości, należy zastosować ciągłe postępowanie zaproszeń do przetargu, które zapewni jednakowy dostęp zainteresowanym przedsiębiorcom;
należy powziąć środki, które zapewnią na wszystkich szczeblach handlu rozróżnianie koncentratu masła, którego zapasów wyzbyto się na mocy niniejszego rozporządzenia, od innych typów masła; w tym celu należy przyjąć przepisy dotyczące składu oraz opisu koncentratu masła; w celu zapewnienia zgodności z celami niniejszego rozporządzenia, należy wyznaczyć okres czasu na przetworzenie masła i śmietanki w koncentrat masła, a następnie na jego opakowanie;
należy określić minimalny poziom zawartości tłuszczu mlecznego;
należy zastosować system kontroli, który zapobiegnie wykorzystaniu koncentratu masła na cele inne niż określone w przepisach; ze względu na specyficzny charakter całej operacji, w szczególności w odniesieniu do wytwarzania koncentratu masła, należy ustanowić przepisy dotyczące prowadzenia rejestru zapasów przez zainteresowane strony; kontrole te należy zakończyć w fazie bezpośrednio poprzedzającej przejęcie przez handel detaliczny;
jeżeli chodzi o kompensacje pieniężne, określone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1677/85, należy wziąć pod uwagę wartość masła i koncentratu masła; w tym celu należy ustanowić przepisy w zakresie stosowania współczynnika do wyliczania kompensacji pieniężnych z tytułu koncentratu masła zgodnie z rozporządzeniem Komisji ustanawiającym kompensacje pieniężne;
Komitet ds. Mleka i Produktów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przyznaje się pomoc na rzecz koncentratu masła wyprodukowanego w zakładzie, który otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 9, ze śmietanki lub masła wytworzonego we Wspólnocie, jeżeli masło to nie było przedmiotem skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne ani nie była na nie przyznana pomoc z tytułu prywatnego składowania.
Koncentrat masła spełniający wymagania, o których mowa w Załączniku, przeznacza się do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "bezpośrednie spożycie" oznacza zakup przez konsumentów w celu końcowego spożycia, w tym również przez hotele, restauracje, szpitale, szkoły z internatem, więzienia i inne podobne zakłady dla przygotowywania żywności przeznaczonej do bezpośredniego spożycia.
3.
Pomoc przyznaje Państwo Członkowskie, na którego terytorium masło lub śmietanka zostały przetworzone w koncentrat masła, zgodnie z formułą określoną w Załączniku.
4.
Kwota pomocy określana jest w ecu zgodnie ze stałym postępowaniem przetargowym zarządzanym przez agencje interwencyjne.
Artykuł 2
1.
Zawiadomienie o ciągłym zaproszeniu do przetargu jest publikowane w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich co najmniej osiem dni przed upływem pierwszego terminu przewidzianego dla składania ofert.
2.
Agencja interwencyjna wydaje zawiadomienie o zaproszeniu do przetargu, określając w szczególności termin oraz miejsce składania ofert.
Artykuł 3
1.
W okresie ważności ciągłego zaproszenia do przetargu agencja interwencyjna wydaje poszczególne zaproszenia do składania ofert.
2.
Termin składania ofert w odpowiedzi na poszczególne zaproszenia upływa o godzinie 12.00 w południe w każdy drugi i czwarty wtorek miesiąca, z wyjątkiem czwartego wtorku w grudniu.
Jeżeli w dany wtorek wypada dzień świąteczny, termin zostaje przedłużony do godziny 12.00 w południe następnego dnia roboczego.
3.
Jeżeli chodzi o pierwsze poszczególne zaproszenie do składania ofert, termin składania ofert upływa o godzinie 12.00 w południe dnia 13 marca 1990 r.
Artykuł 4
1.
Oferta przetargowa nie jest ważna, jeżeli nie towarzyszy jej pisemne oświadczenie, w którym oferent zobowiązuje się do wytworzenia ilości koncentratu masła określonej w ofercie.
Jeżeli koncentrat masła wytwarzany jest z masła, oferent winien złożyć również pisemne oświadczenie, w którym zobowiązuje się do użycia masła, które nie było przedmiotem skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne ani na które nie była przyznana pomoc z tytułu prywatnego składowania.
2.
Oferty przetargowe należy przesyłać listem poleconym, składać w agencji interwencyjnej za potwierdzeniem odbioru lub przekazywać w formie pisemnej za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych.
3.
Oferty należy składać do agencji interwencyjnej, na której terytorium zostanie wytworzony koncentrat masła.
4.
Oferty powinny zawierać:
a) nazwisko i adres oferenta;
b) proponowaną kwotę z tytułu pomocy, wyrażoną w ecu na 100 kilogramów koncentratu masła;
c) ilość koncentratu masła, w odniesieniu do której oferent ubiega się o pomoc;
d) nazwę i adres zakładu, w którym zostanie wytworzona cała ilość koncentratu masła i gdzie odbędzie się dodanie wskaźników oraz pakowane, zgodnie z art. 9 i 10, oraz, w razie potrzeby, nazwę i adres zakładu, w którym cała ilość koncentratu masła zostanie opakowana dla celów handlowych, zgodnie z art. 10 ust. 5. Jednakże, za zgodą właściwej agencji, cała ilość koncentratu masła może zostać opakowana dla celów handlowych w zakładzie innym niż zakład podany w ofercie, zgodnie z art. 10 ust. 5.
5.
Oferta przetargowa jest ważna tylko wówczas, jeżeli:
a) towarzyszy jej pisemne oświadczenie, o którym stanowi ust. 1;
b) dotyczy ilości co najmniej czterech ton koncentratu masła;
c) przed upływem terminu składania ofert dostarczony jest dowód, że wniesione zostało wadium, o którym mowa w art. 5 ust. 1.
6.
Po upływie końcowego terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 2, składania ofert dotyczących poszczególnych zaproszeń do danego przetargu, ofert nie można wycofać.
Artykuł 5
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, utrzymanie oferty po upływie terminu składania ofert oraz zabezpieczenie należytego wykonania umowy stanowią podstawowe wymagania niniejszego rozporządzenia, których spełnienie zapewnia się poprzez wniesienie wadium w wysokości 150 ECU za tonę.
2.
Wadium składa się w Państwie Członkowskim, w którym składana jest oferta przetargowa.
Wadium zwraca się w chwili złożenia zabezpieczenia należytego wykonania umowy określonego w ust. 3.
3.
Przejęcie koncentratu masła przez handel detaliczny we Wspólnocie stanowi podstawowy wymóg, którego spełnienie zapewnia złożenie zabezpieczenia należytego wykonania umowy w kwocie, którą określa się w tym samym czasie co kwotę pomocy na 100 kilogramów oraz w zależności od niej.
Artykuł 6
W świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na poszczególne zaproszenia do przetargu, jak również zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, należy określić maksymalną kwotę pomocy z koncentratu masła o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
W ramach powyższego postępowania może zostać podjętadecyzja o nieprzyznawaniu zwycięstwa w przetargu.
Artykuł 7
1.
Oferty przetargowe odrzuca się, jeżeli proponowana w nich kwota pomocy przewyższa maksymalną kwotę określoną dla poszczególnego zaproszenia do przetargu.
2.
Prawa i obowiązki wynikające z zaproszenia do przetargu są nieprzenoszalne.
Artykuł 8
1.
Każdy uczestnik przetargu jest bezzwłocznie zawiadamiany przez agencję interwencyjną o wyniku jego udziału w poszczególnym zaproszeniu do przetargu.
2.
Jeżeli dany oferent został zwycięzcą przetargu, zawiadomienie takie zawiera:
a) kwotę pomocy przyznaną na daną ilość koncentratu masła oraz ofertę, oznaczoną seryjnym numerem, do której się odnosi;
b) końcowy termin pakowania koncentratu masła;
c) kwotę kaucji na poczet przeznaczenia końcowego.
3.
Poza przypadkami działania siły wyższej, zwycięzca przetargu otrzymuje pomoc:
- w przeciągu 60 dni od daty dostarczenia potwierdzenia wytworzenia koncentratu masła, dodania wskaźników i opakowania, zgodnie z art. 9 i 10, w proporcjach odzwierciedlających ilość, za którą dostarczył to potwierdzenie,
- po złożeniu kaucji na poczet końcowego przeznaczenia, o której stanowi art. 5 ust. 3.
Kaucję na poczet przeznaczenia końcowego zwraca się w odniesieniu do ilości, co do których dostarczono potwierdzenie przejęcia przez handel detaliczny w przeciągu maksymalnie 15 miesięcy od końcowego terminu składania ofert, o którym stanowi art. 3 ust. 2.
Jednakże, jeżeli potwierdzenie takie zostanie dostarczone w przeciągu sześciu miesięcy z 15-miesięcznego okresu określonego w drugim akapicie, zwraca się 85 % kaucji na poczet przeznaczenia końcowego.
Tam, gdzie do wykazania przejęcia przez handel detaliczny potrzebny jest kontrolny egzemplarz T 5, który — z powodów niezależnych od zainteresowanej strony — nie został zwrócony do władz celnych kraju, z którego dokonano wysyłki, lub do centralnego urzędu celnego w przeciągu 12 miesięcy od końcowego terminu składania ofert, o którym stanowi art. 3 ust. 2, wówczas przed upłynięciem 15-miesięcznego terminu, o którym stanowi akapit drugi, zainteresowana strona może złożyć do właściwych władz uzasadniony wniosek o równoważne postępowanie, załączając dokumentację na poparcie wniosku, w tym dokumenty transportowe oraz dokument stwierdzający przejęcie masła przez handel detaliczny.
4.
Jeżeli, na przykład z powodu nierównej dystrybucji, stwierdza się, że zawartość każdego spośród produktów wymienionych w punkcie 1 lit. c) Załącznika jest o ponad 5 %, ale nie więcej niż 20 %, niższa od ilości, która została określona jako minimalna, pomoc ulega zmniejszeniu o 1,5 % kwoty za każdy punkt procentowy poniżej ilości minimalnej.
5.
Jeżeli okres określony w art. 9 ust. 1 zostanie przekroczony o mniej niż 60 dni ogółem, pomoc zostaje zredukowana o 4 ECU na tonę dziennie.
Na koniec tego okresu pozostała kwota pomocy zostaje zredukowana o 15 %, a następnie o 2 % za każdy kolejny dzień.
6.
W przypadkach działania siły wyższej oraz w przypadku rozpoczęcia administracyjnego dochodzenia w sprawie uprawnień do otrzymania pomocy nie należy dokonywać wypłaty pomocy do czasu potwierdzenia uprawnień do tej pomocy.
Artykuł 9
1.
Wytworzenie koncentratu masła, dodanie wskaźników zgodnie ze specyfikacjami określonymi w Załączniku oraz zapakowanie koncentratu masła, włącznie z opakowaniem do handlu określonym w art. 4 ust. 4 lit. d), odbywa się:
- w ciągu 90 dni od końcowego terminu składania ofert przetargowych, o którym stanowi art. 3 ust. 2,
- w zakładzie, który otrzymał zezwolenie do tego celu od Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się ten zakład.
2.
Zakład może otrzymać zezwolenie jedynie, jeśli:
a) posiada właściwe instalacje techniczne do przetwórstwa średnio co najmniej dwie tony koncentratu masła miesięcznie;
b) posiada teren, gdzie można osobno składować i wyróżnić jako takie wszelkie zapasy tłuszczu innego niż tłuszcz niepochodzący z mleka;
c) podejmie się rejestrowania w sposób ciągły pochodzenia masła, ilości i składu otrzymanego koncentratu masła, daty wyzbycia się tego produktu oraz nazw i adresów dostawców/odbiorców potwierdzonych odniesieniem do dowodów dostawy i rachunków; oraz
d) podejmie się przekazania programu produkcji każdej partii, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez dane Państwo Członkowskie, organowi odpowiedzialnemu za kontrole, o których stanowi art. 11.
3.
Jeżeli dany zakład przetwarza różne produkty kwalifikujące się do otrzymywania pomocy lub redukcji cen, musi on podjąć się również:
- prowadzenia rejestru, o którym stanowi ust. 2 lit. c), jako osobna jednostka,
- przetwarzania wymienionych produktów z zachowaniem kolejności.
Jednakże, na prośbę zainteresowanych stron, Państwo Członkowskie może odstąpić od tego wymagania, jeżeli dany zakład posiada teren, gdzie wymienione produkty można osobno składować i wyróżnić jako takie.
4.
Zezwolenie posiada seryjny numer nadany przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium zostanie wytworzony i opakowany koncentrat masła.
5.
Zezwolenie należy cofnąć w przypadku występowania niezgodności z przepisami niniejszego artykułu; zezwolenie może również zostać cofnięte w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorstwo nie spełnia jakichkolwiek innych wymagań nałożonych przez niniejsze rozporządzenie.
Na wniosek zakładu, którego to dotyczy, zezwolenie może zostać przywrócone po upływie co najmniej sześciu miesięcy oraz szczegółowej inspekcji.
6.
W drodze derogacji ust. 2 i 5, do dnia 31 grudnia 1990 r. Państwa Członkowskie mogą uznawać za obowiązujące dla celów niniejszego rozporządzenia zezwolenia, których udzielono na mocy art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85, z wyjątkiem przepisów dotyczących śmietanki.
Artykuł 10
1.
Przy wytwarzaniu koncentratu masła należy zastosować jedno z oznakowań, o których mowa w Załączniku, zgodnie z wybraną formułą, w sposób gwarantujący jego równomierne rozprowadzenie.
Właściwa agencja zapewnia zgodność produktów dodanych do koncentratu masła z wymaganiami w zakresie jakości i cech, w szczególności stopnia czystości.
2.
Do koncentratu masła bezpośrednio przed pakowaniem można dodać azot w postaci gazu, aby spowodować jego spienienie, ale wzrost objętości w wyniku tego zabiegu nie może przekroczyć 10 % objętości koncentratu masła przed zabiegiem.
Jednakże w przypadku koncentratu masła o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego 99,8 % przed dodaniem wskaźników i dodatków zwiększenie objętości w wyniku takiego zabiegu nie może przekroczyć 20 % objętości koncentratu masła przed zabiegiem.
3.
Koncentrat masła, do którego dodano wskaźniki zgodnie z formułą I, określoną w Załączniku, należy umieścić w zapieczętowanych opakowaniach.
W zależności od tego, jaki dodano produkt, zgodnie z ust. 1 i 2 oraz zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie opisu towarzyszącego produktom żywnościowym, na opakowaniu należy zamieścić — czytelną i jednolitą czcionką — jedno lub więcej spośród następujących określeń:
- "Mantequilla concentrada — Reglamento (CEE) no 429/90" o "mantequilla concentrada para la cocina — Reglamento (CEE) no 429/90" o "mantequilla concentrada para la cocina y la pasteiería — Reglamento (CEE) no 429/90";
- Stege- og bagesmør — Forordning (EØF) nr. 429/90;
- "Butterfett — Verordnung (EWG) Nr. 429/90" oder "Butterschmalz — Verordnung (EWG) Nr. 429/90";
- "Συμπυκνωμένο βούτυρο — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
429/90" ή "Συμπυκνωμένο βούτυρο για μαγειρική — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
429/90" ή "Συμπυκνωμένο βούτυρο για μαγειρική και ζαχαροπλαστική — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
429/90" ή "Μαγειρικό βούτυρο — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
429/90";
- "Butteroil — Regulation (EEC) No 429/90" or "concentrated butter for cooking and baking — Regulation (EEC) No 429/90";
- "Beurre concentré — Règlement (CEE) no 429/90" ou "beurre concentré pour la cuisine — Règlement (CEE) no 429/90" ou "beurre concentré pour la cuisine et la pâtisserie — Règlement (CEE) no 429/90" ou "beurre cuisinier — Règlement (CEE) no 429/90";
- "Burro concentrato — Regolamento (CEE) n. 429/90";
- "Bak- en braadboter — Verordening (EEG) nr. 429/90" of "boterconcentraat — Verordening (EEG) nr. 429/90".
Koncentrat masła, do którego dodano wskaźniki zgodnie z formułą II, określoną w załączniku, musi znajdować się w zapieczętowanych opakowaniach, na których należy zamieścić — czytelną i jednolitą czcionką — jedno lub więcej spośród następujących określeń:
- Ghee obtenido de mantequilla — Reglamento (CEE) no 429/90
- Ghee — Forordning (EØF) nr. 429/90
- Aus Butter gewonnenes Ghee — Verordnung (EWG) Nr. 429/90
- Βούτυρο ghee — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
429/90
- Butter ghee — Regulation (EEC) No 429/90
- Ghee obtenu du beurre — Règlement (CEE) no 429/90
- Ghee ottenuto da burro — Regolamento (CEE) n. 429/90
- Ghee — Verordening (EEG) nr. 429/90.
4.
Maksymalna waga netto opakowań, o których stanowi ust. 3, wynosi trzy kilogramy.
5.
Cała ilość koncentratu masła może zostać opakowana do handlu w zakładzie innym niż ten, w którym tłuszcz ten został wytworzony, jeśli pakowanie odbędzie się w zakładzie, który otrzymał zezwolenie do tego celu od Państwa Członkowskiego, na którego terenie znajdują się obydwa zakłady.
Artykuł 11
1.
Podczas wytwarzania koncentratu masła właściwa agencja przeprowadza kontrole na miejscu na podstawie programu produkcyjnego danego zakładu, o którym stanowi art. 9 ust. 2 lit. d), tak aby każda oferta przetargowa w rozumieniu art. 4 była co najmniej raz kontrolowana.
Takie kontrole łączą się z pobieraniem i analizą próbek oraz dotyczą w szczególności warunków produkcji, ilości oraz składu wytworzonego produktu oraz opakowań.
Z każdej partii koncentratu masła oznaczonej seryjnym numerem oferty przetargowej należy pobrać próbki.
Kontrolom tym towarzyszy okresowo, zależnie od przetworzonej ilości, gruntowna i wyrywkowa kontrola rejestrów przewidziana w art. 9 ust. 2 lit. c), a także weryfikacja, czy zostały spełnione warunki niezbędne do udzielenia zezwolenia zakładowi.
Koszty kontroli ponosi zakład przetwórczy.
2.
"Partia" oznacza ilość koncentratu masła wytworzonego przez daną jednostkę produkcyjną, która odpowiada całości lub części oferty przetargowej w rozumieniu art. 4 ust. 3.
Artykuł 12
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem uznaje się, że masło zostało przejęte przez handel detaliczny, jeśli zostało ono zakupione przez zakłady określone w art. 1 ust. 2 przez jednostki prowadzące dystrybucję, z których mogą korzystać wyłącznie posiadacze kart klienta ("cash and carry") oraz działy zakupów sieci detalicznych.
2.
Do czasu przejęcia koncentratu masła przez handel detaliczny wszystkie podmioty posiadające koncentrat masła prowadzą rejestr zapasów, który podaje nazwisko/nazwę i adres nabywcy każdej partii koncentratu masła oraz każdorazowo zakupioną ilość.
Jeżeli posiadacz koncentratu masła, które jest przedmiotem niniejszego rozporządzenia, posiada również koncentrat masła będący przedmiotem rozporządzenia Komisji (EWG) 570/88 [7] i/lub rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85, prowadzi on oddzielny rejestr zapasów na produkty będące przedmiotem każdego z tych rozporządzeń osobno.
3.
W celu zapewnienia zgodności z przepisami określonymi w ust. 2 działania kontrolne są uzupełniane gruntowną niezapowiedzianą kontrolą dokumentacji handlowej i rejestru zapasów wszystkich posiadaczy koncentratu masła określonych w tym ustępie.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję na początku każdego kwartału o cenach sprzedaży detalicznej skondensowanego masła, zanotowanych w poprzednim kwartale.
Artykuł 14
Przy wysyłce pakowanego koncentratu masła w celu przejęcia tego masła przez handel detaliczny w innym Państwie Członkowskim egzemplarz kontrolny T 5 zawiera w rubryce 104 następującą wzmiankę:
- Mantequilla concentrada y envasada destinada al consumo inmediato en la Comunidad (para su aceptación por el comercio minorista),
- Emballeret koncentreret smør bestemt til direkte forbrug i Fællesskabet (til detailhandelen),
- Verpacktes Butterfett zum unmittelbaren Verbrauch in der Gemeinschaft (vom Einzelhandel zu übernehmen),
- Συμπυκνωμένο και συσκευασμένο βούτυρο που προορίζεται για άμεση κατανάλωση στην Κοινότητα (θα αναληφθεί από το λιανικό εμπόριο)
- Packed concentrated butter for direct consumption in the Community (to be taken over by the retail trade),
- Beurre concentré et emballé destiné à la consommation directe dans la Communauté (à prendre en charge par le commerce de détail),
- Burro concentrato ed imballato destinato al consumo diretto nella Comunità (da consegnare ai commercianti al minuto),
- Verpakt boterconcentraat bestemd voor rechtsstreekse consumptie in de Gemeenschap (over te nemen door de detailhandel).
a w rubryce 107 uwagę "rozporządzenie (EWG) nr 429/90".
Artykuł 15
Przeliczenie na walutę krajową kaucji przetargowej, o której mowa w art. 5 ust. 1, maksymalnej kwoty pomocy określonej w art. 6, pomocy, którą otrzyma oferent, oraz kwoty kaucji na poczet przeznaczenia końcowego, o której mowa w art. 5 ust. 3, odbywa się na podstawie kursu rolnego obowiązującego w dniu, w którym mija termin składania ofert do danej rundy przetargowej.
Artykuł 16
Kompensacje pieniężne z tytułu pakowanego koncentratu masła wynoszą tyle, ile kompensacje pieniężne określone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1677/85 pomnożone przez współczynnik podany w załączniku I część 5 rozporządzenia Komisji ustanawiającego kompensacje pieniężne.
Artykuł 17
Pomoc z tytułu koncentratu masła, o której stanowi art. 1 niniejszego rozporządzenia, należy uznać za interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [8].
Artykuł 18
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 [9].
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 542/90
z dnia 1 marca 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 323/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 640/90
z dnia 5 marca 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2843/72 w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii został podpisany dnia 31 października 1989 r. w celu wyeliminowania oraz zapobiegania ograniczeniom ilościowym w wywozie lub środkom o skutku równoważnym [1];
Protokół przewiduje dodanie do Umowy szczególnej klauzuli ochronnej w celu złagodzenia trudności, jakie mogłyby powstać z powodu zniesienia ograniczeń wywozowych; przepisy wykonawcze powinny zostać ustanowione w drodze zmiany rozporządzenia (EWG) nr 2843/72 [2];
artykuł 7 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że w celu uniknięcia naruszenia jednolitości wspólnego rynku, Komisja może wystąpić do Rady z wnioskiem o zmianę rozporządzenia, w szczególności jego art. 4 ust. 3, która w świetle doświadczenia okazałaby się konieczna; w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego w 1992 r. krajowe środki ochronne powinny zostać zniesione i zastąpione przez procedurę wspólnotową, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustalonymi przez Radę w decyzji 87/373/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2843/72 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 1 "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 23, 25 i 27 Umowy" zastępuje się "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 23, 25 25a i 27 Umowy";
2. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagają podjęcia natychmiastowych działań w sytuacjach określonych w art. 25, 25a i 27 Umowy lub w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy skutek dla obrotu, środki ostrożności przewidziane w art. 28 ust. 3 lit. e) Umowy mogą zostać przyjęte zgodnie z określona poniżej procedurą.
2.
Komisję wspomaga Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet zwoływany jest przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje niezwłocznie Państwom Członkowskim wszelkie właściwe informacje.
3.
Po konsultacji z Komitetem, Komisja może zdecydować w sprawie właściwych środków z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Wszystkie Państwa Członkowskie powiadamia się o decyzji Komisji, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4.
W przypadku gdy działania Komisji wymaga Państwo Członkowskie, podejmuje ona decyzję najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
5.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od podania decyzji do wiadomości.
Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną podjąć inną decyzję najpóźniej w terminie 10 dni roboczych od takiego odesłania.";
3. skreśla się art. 7.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 641/90
z dnia 5 marca 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1692/73 w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii został podpisany dnia 31 października 1989 r. i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r. w celu wyeliminowania oraz zapobiegania ograniczeniom ilościowym w wywozie lub środkom o skutku równoważnym [1];
Protokół przewiduje dodanie do Umowy szczególnej klauzuli ochronnej w celu złagodzenia trudności, jakie mogłyby powstać z powodu zniesienia ograniczeń wywozowych; przepisy wykonawcze powinny zostać ustanowione w drodze zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1692/73 [2];
artykuł 7 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że w celu uniknięcia naruszenia jednolitości wspólnego rynku, Komisja może wystąpić do Rady z wnioskiem o zmianę rozporządzenia, w szczególności jego art. 4 ust. 3, która w świetle doświadczenia okazałaby się konieczna; w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego w 1992 r. krajowe środki ochronne powinny zostać zniesione i zastąpione przez procedurę wspólnotową, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustalonymi przez Radę w decyzji 87/373/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
W rozporządzeniu (EWG) nr 1692/73 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 1 "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24 i 26 Umowy" zastępuje się "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24, 24a i 26 Umowy";
2. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagają podjęcia natychmiastowych działań w sytuacjach określonych w art. 24, 24a i 26 Umowy lub w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy skutek dla obrotu środki ostrożności przewidziane w art. 27 ust. 3 lit. e) Umowy mogą zostać przyjęte zgodnie z określoną poniżej procedurą.
2.
Komisja wspomagana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Komitet zwoływany jest przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje niezwłocznie Państwom Członkowskim wszelkie właściwe informacje.
3.
Po konsultacji z Komitetem Komisja może zdecydować w sprawie właściwych środków z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Wszystkie Państwa Członkowskie powiadamia się o decyzji Komisji, decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4.
W przypadku gdy działania Komisji wymaga Państwo Członkowskie, podejmuje ona decyzję najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
5.
Każde Państwo Członkowskie może przekazać decyzję Komisji do Rady najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od podania decyzji do wiadomości.
Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć inną decyzję najpóźniej w terminie 10 dni roboczych od takiego odesłania.";
3. skreśla się art. 7.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 643/90
z dnia 5 marca 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2841/72 w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską został podpisany dnia 31 października 1989 r. w celu wyeliminowania oraz zapobiegania ograniczeniom ilościowym w wywozie lub środkom o skutku równoważnym [1];
Protokół przewiduje zamieszczenie w Umowie specjalnej klauzuli ochronnej w celu złagodzenia trudności, jakie mogłyby się pojawić z powodu zniesienia ograniczeń w wywozie; należ ustalić sposoby wprowadzenia zmian w rozporządzeniu (EWG) nr 2841/72 [2];
artykuł 7 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że w celu uniknięcia naruszenia jednolitości wspólnego rynku, Komisja może wystąpić do Rady z wnioskiem o zmianę rozporządzenia, w szczególności jego art. 4 ust. 3, która w świetle doświadczenia, okazałaby się konieczna; w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego w 1992 r. krajowe środki ochronne powinny zostać zniesione i zastąpione przez procedurę wspólnotową, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustalonymi przez Radę w decyzji 87/373/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2841/72 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 1 "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24 i 26 Umowy" zastępuje się "w celu podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24, 24a i 26 Umowy";
2. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagają podjęcia natychmiastowych działań w sytuacjach określonych w art. 24, 24a i 26 Umowy lub w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy skutek dla obrotu, środki ostrożności przewidziane w art. 27 ust. 3 lit. e) Umowy mogą zostać przyjęte zgodnie z określona poniżej procedurą.
2.
Komisja wspomagana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Komitet zwoływany jest przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje niezwłocznie Państwom Członkowskim wszelkie właściwe informacje.
3.
Po konsultacji z Komitetem Komisja może zdecydować w sprawie właściwych środków z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Wszystkie Państwa Członkowskie powiadamia się o decyzji Komisji, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4.
W przypadku gdy działania Komisji wymaga Państwo Członkowskie, podejmuje ona decyzję najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
5.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji Rady najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od doręczenia decyzji.
Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć inną decyzję najpóźniej w terminie 10 dni roboczych od takiego skierowania.";
3. skreśla się art. 7.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 650/90
z dnia 16 marca 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 323/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie śodków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. nomenklatury nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego odnośnie do produktu nr 2 określonego w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury, odnośnie do produktów nr 1 i 3 określonych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90
z dnia 22 marca 1990 r.
w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu w dniu 26 kwietnia 1986 r. zostały uwolnione do atmosfery znaczne ilości pierwiastków radioaktywnych;
w rozporządzeniu 3955/87 [1], zmienionym rozporządzeniem 4003/89 [2], ustalono maksymalne dozwolone poziomy promieniotwórczości dla produktów rolnych, pochodzących z państw trzecich i przeznaczonych do spożycia przez ludzi, których nie mogą przekraczać żadne przywożone produkty i w związku z którymi Państwa Członkowskie prowadzą działania kontrolne; rozporządzenie to obowiązuje tylko do dnia 31 marca 1990 r.;
nie naruszając możliwości odwołania się w przyszłości, tam gdzie to konieczne, do przepisów rozporządzenia Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r., ustalającego maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym, lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego [3], zmienionego rozporządzeniem (Euratom) nr 2218/89 [4], w związku z istotnymi skutkami wypadku w Czarnobylu, Wspólnota musi nadal zapewniać, że produkty rolne i przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi, które mogą być skażone, są wwożone na terytorium Wspólnoty wyłącznie na podstawie wspólnych uregulowań;
te wspólne uregulowania powinny chronić zdrowie konsumentów i – bez wprowadzania zbędnych przeszkód dla obrotów handlowych między Wspólnotą i państwami trzecimi – podtrzymywać jednolity charakter rynku oraz zapobiegać załamaniom obrotów w handlu;
nadal ważne są powody leżące u podstaw rozporządzenia (EWG) nr 3955/87, w szczególności na skutek faktu, że skażenie promieniotwórcze niektórych produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, najbardziej dotkniętych skutkami awarii, nadal przekracza maksymalne dozwolone poziomy promieniotwórczości ustalone w tym rozporządzeniu;
przestrzeganie maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia musi podlegać właściwej kontroli, która może skutkować wprowadzeniem zakazu przywozu artykułów niespełniających tych warunków;
skażenie promieniotwórcze wielu produktów rolnych zmniejszyło się i nadal będzie się zmniejszać do poziomu istniejącego przed awarią w Czarnobylu; należy zatem ustanowić procedurę umożliwiającą wyłączenia takich produktów z zakresu wymienionego wyżej rozporządzenia;
ponieważ niniejsze rozporządzenie obejmuje wszystkie produkty rolne oraz przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi, w obecnym przypadku nie zachodzi konieczność stosowania procedury przewidzianej w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG [5];
w celu wyjaśnienia lub dostosowania, w miarę potrzeby, środków ustalonych w niniejszym rozporządzeniu, należy określić procedurę uproszczoną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z wyjątkiem produktów nienadających się do spożycia przez ludzi, wyliczonych w niniejszym załączniku I, a także tych produktów, które w przyszłości nie będą już objęte przepisami niniejszego rozporządzenia na mocy procedury określonej w art. 7, niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów pochodzących z państw trzecich, objętych:
- załącznikiem II do Traktatu,
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie glukozy i laktozy [6], zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 222/88 [7],
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [8], zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 4001/87 [9],
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3033/80 z dnia 11 listopada 1980 r., ustalającym zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [10], zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3743/87 [11],
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80 z dnia 11 listopada 1980 r., ustalającym ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych, wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu i kryteria ustalania kwoty takich refundacji [12], po raz ostatni zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3209/88 [13].
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla innych obowiązujących przepisów, dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów określonych w art. 1 jest uzależnione od przestrzegania ograniczeń dla maksymalnych dozwolonych poziomów, określonych w art. 3.
Artykuł 3
Maksymalny dozwolony poziom, określony w art. 2 ustala się następująco:
maksymalny dozwolony zakumulowany poziom promieniotwórczości w odniesieniu do cezu -134 i cezu -137 wynosi:
- 370 Bq/kg dla mleka i przetworów mlecznych wymienionych na liście stanowiącej załącznik II oraz dla środków spożywczych przeznaczonych do specjalnego karmienia niemowląt przez pierwsze cztery do sześciu miesięcy życia, które – same w sobie – zaspokajają potrzeby pokarmowe dla tej kategorii osób i które są wprowadzane do sprzedaży detalicznej w opakowaniach wyraźnie i jednoznacznie oznakowanych jako "preparat do żywienia niemowląt" [14],
- 600 Bq/kg dla wszystkich innych produktów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie kontrolują przestrzeganie maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia, wyznaczonych w art. 3 w odniesieniu do produktów określonych w art. 1, biorąc pod uwagę poziom skażenia w państwie pochodzenia produktów.
Kontrola może obejmować również konieczność przedstawiania certyfikatów eksportowych.
W zależności od wyników przeprowadzonej kontroli, Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla realizacji art. 2, włącznie z zakazem dopuszczenia do swobodnego obrotu, rozpatrując każdy przypadek z osobna lub podejmując decyzję ogólną dotyczącą danego produktu.
2.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji wszelkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza przypadków przekroczenia maksymalnych dozwolonych poziomów.
Komisja przekazuje takie informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
W przypadkach powtórnego udokumentowanego przekroczenia maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia, można podjąć niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Środki takie mogą obejmować nawet zakaz przywozu produktów pochodzących z państwa trzeciego, którego on dotyczy.
Artykuł 6
Ustalenia dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, wszelkie zmiany, jakie mają być wprowadzone do wykazu produktów zamieszczonego w załączniku I oraz wykaz produktów nieobjętych przepisami niniejszego rozporządzenia, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7
Artykuł 7
1.
Komisja wspierana jest przez komitet ad hoc, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, na czele którego stoi przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków przewidzianych do podjęcia.
Komitet wydaje swą opinię w sprawie tego projektu w czasie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest podejmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w cytowanym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje środki, które są niezwłocznie wprowadzane w życie.
Jednak jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku:
- Komisja może odroczyć stosowanie środków, o których zadecydowała, na okres nieprzekraczający jednego miesiąca, licząc od daty przekazania informacji,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwsze.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie traci moc w dniu 31 marca 1995 r., z zastrzeżeniem odmiennej decyzji Rady, w szczególności jeśli określony w art. 6 wykaz produktów nieobjętych przepisami zawiera wszystkie artykuły nadające się do spożycia przez ludzi, których dotyczy niniejsze rozporządzenie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 770/90
z dnia 29 marca 1990 r.
ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego pasz w następstwie wypadku jądrowego lub wszelkich innych przypadków pogotowia radiologicznego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego [1], zmienione rozporządzeniem (Euratom) nr 2218/89 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (Euratom) nr 3954/87, Komisja przyjmuje maksymalne poziomy skażenia radioaktywnego który ma być zastosowany do pasz;
konsultowano się z Grupą Ekspertów powołaną przez Komitet Naukowy i Techniczny na podstawie art. 31 Traktatu Euratom;
rozważenie odpowiednich ilości poszczególnych radionuklidów, które mogą być uwolnione w przypadku wystąpienia awarii jądrowej, w połączeniu z okresami ich półrozpadu oraz ich przechodzeniem z pasz do produktów zwierzęcych prowadzi do stwierdzenia, że maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego pasz są konieczne wyłącznie dla izotopów cezu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ad hoc, ustanowionego rozporządzeniem (Euratom) nr 3954/87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalny dozwolony poziom skażenia radioaktywnego pasz jest wymieniony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 837/90
z dnia 26 marca 1990 r.
dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji zbóż
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 201/90 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1806/89 [4],
uwzględniając wniosek Komisji [5],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [6], a także mając na uwadze, co następuje:
w celu wykonania zadań nałożonych na Komisję przez Traktat oraz rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki rolnej, Komisja musi posiadać wiarygodne, porównywalne oraz aktualne dane, zgromadzone w sposób obiektywny, na temat obszarów pod uprawę, plonów i produkcji zbóż;
właściwe jest uznanie znaczenia sektora produkcji zbóż dla organizacji i zarządzania rynkami rolnymi, co oznacza konieczność przeprowadzenia stosownych badań statystycznych, w coraz większym stopniu na podstawie zasad wspólnotowych;
należy uwzględnić doświadczenia nabyte przez lata przez służby statystyczne w dziedzinie tego rodzaju badań statystycznych;
celem niniejszego rozporządzenia jest określenie rodzaju wymaganych informacji statystycznych, wyznaczenie zadowalającego poziomu wiarygodności i podanie dodatkowej informacji technicznej koniecznej do oceny danych liczbowych dotyczących produkcji, zapewnienie obiektywizmu i reprezentatywności badań statystycznych dotyczących obszarów i produkcji, poprzez szeroką wymianę doświadczeń, włączając spotkania i sprawozdania oraz określenie nieprzekraczalnych terminów;
dla zbóż jako całości i dla niektórych szczególnie ważnych gatunków zbóż, wymaga się również corocznego przekazywania danych regionalnych;
Komisja powinna przedstawić sprawozdanie po trzech latach obowiązywania niniejszego rozporządzenia, w miarę potrzeby wraz z propozycjami poprawy badań statystycznych; Komisja powinna rozważyć możliwość prowadzenia zharmonizowanych badań statystycznych we Wspólnocie po roku 1992;
należy ocenić, jaka kwota z funduszy Wspólnoty będzie konieczna do wprowadzenia tego środka; wysokość tej kwoty odpowiada założeniom przyjętym na przyszłość w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 28 czerwca 1998 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [7]; obecnie dostępne środki muszą, stosownie do tego porozumienia, być ustalane zgodnie z procedurą budżetową;
należy opracować procedurę, która będzie stosowana przez Stały Komitet Statystyki Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Cele
Artykuł 1
Każdego roku Państwa Członkowskie dostarczają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich, zwanemu dalej Eurostat, dane roczne na temat zbóż, określone w art. 2 i 6 niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA II
Dane dostarczane na szczeblu krajowym
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbóż wymienionych w załączniku I.
Załącznik I może być zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
2.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza dane roczne o:
- obszarze pod uprawę (1000 ha),
- średnim plonie (100 kg/ha) i
- uzyskanych zbiorach (1000 ton),
dla każdej grupy zbóż, określonej w załączniku II i dla każdego zboża w grupie 7 tego załącznika, którego produkcja przekracza 50000 ton rocznie.
Załącznik II może być zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie przedstawiają dane dotyczące średniego poziomu wilgotności [8], wyrażonego w procentach, w związku z informacjami podanymi w ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie i trzecie.
SEKCJA III
Metody, specyfikacje
Artykuł 3
1.
Dla każdego zboża wymienionego w załączniku I w każdym Państwie Członkowskim, w którym roczna produkcja przekracza 50000 ton, dane na temat obszarów pod uprawę, plonów i produkcji należy uzyskać na podstawie badań statystycznych mających formę spisów lub badań reprezentatywnych próbek.
2.
Badania te są prowadzone przy pomocy uznanych metod statystycznych, spełniających wymagania dotyczące jakości, obiektywizmu i wiarygodności, określone w niniejszej sekcji.
3.
W celu spełnienia wymagań niniejszej sekcji można przyjąć ustalenia przejściowe, dla jednego lub większej liczby Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 3.
Artykuł 4
1.
W przypadku badań reprezentatywnych na obszarach pod uprawę, próbki należy zaprojektować tak, by były reprezentatywne dla co najmniej 95 % całkowitego obszaru pod uprawę zbóż.
Dane liczbowe dotyczące tych obszarów należy uzupełnić danymi szacunkowymi, opierając się na danych dotyczących pozostałego obszaru pod uprawę zbóż, uzyskanych z innych źródeł.
2.
Badania reprezentatywne obszarów muszą być tak zaprojektowane, by w każdym Państwie Członkowskim standardowy błąd dla całego obszaru pod uprawę zbóż nie przekraczał większej z dwóch wartości stanowiącej 1 % tego obszaru albo 5000 hektarów.
Artykuł 5
1.
W przypadku badań reprezentatywnych plonu lub produkcji, próbki należy zaprojektować tak, by standardowy błąd dla całkowitej produkcji zbóż nie przekraczał większej z dwóch wartości stanowiącej 2 % całkowitej produkcji albo 50000 ton.
2.
Poza wymaganiami dotyczącymi całkowitej produkcji zbóż, określonymi w ust. 1, dla każdego zboża wymienionego w załączniku I, którego produkcja w Państwie Członkowskim przekracza próg określony w art. 3 ust. 1, błąd standardowy dla produkcji zboża nie powinien przekraczać większej z dwóch wartości stanowiącej 5 % tej produkcji albo 20000 ton.
SEKCJA IV
Dane dostarczane na szczeblu regionalnym
Artykuł 6
Roczne dane na temat obszaru pod uprawę, plonów i produkcji oraz poziomu wilgotności, w odniesieniu do szczebli regionalnych określonych w załączniku III, muszą być przekazywane do Eurostatu.
Załącznik III może być zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Powyższe dane regionalne muszą być dostarczane dla wszystkich zbóż z wyjątkiem ryżu, pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta, jęczmienia i kukurydzy zwyczajnej.
Państwa Członkowskie wskazują liczbowe dane regionalne obarczone szczególnie wysokim procentem błędów standardowych.
SEKCJA V
Ostateczne terminy, wymiana doświadczeń i ustalenia przejściowe
Artykuł 7
1.
W dalszej części niniejszego rozporządzenia, rok kalendarzowy, w którym odbywa się zbiór, jest zwany "rokiem zbioru".
2.
Państwa Członkowskie dostarczają do Eurostatu tymczasowe dane krajowe na temat obszarów pod uprawę najpóźniej do 1 października roku zbioru.
Ostateczne dane na temat obszarów pod uprawę dostarcza się najpóźniej do 1 kwietnia następującego po roku zbioru.
3.
Wstępne liczbowe dane szacunkowe dotyczące krajowych plonów i produkcji należy dostarczyć najpóźniej do 15 listopada roku zbioru.
Tymczasowe dane na temat plonów i produkcji przekazuje się najpóźniej do 1 lutego, a ostateczne dane liczbowe najpóźniej do 1 października roku następującego po roku zbioru.
Jeśli dane liczbowe dotyczące plonów i produkcji odnoszą się do zweryfikowanych danych dotyczących obszaru, należy dostarczyć również te dane.
4.
Dane regionalne określone w art. 6, dostarcza się w tym samym czasie, co ostateczne dane liczbowe na szczeblu krajowym; dane te muszą być ze sobą zgodne.
Artykuł 8
1.
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przedstawiają Eurostatowi szczegółowe sprawozdanie metodologiczne zawierające opis sposobu uzyskiwania danych dotyczących obszarów pod uprawę, plonów i produkcji w krajach, oraz gdzie stosowne, w regionach, a także określają poziom reprezentatywności i wiarygodności danych liczbowych.
Eurostat, we współpracy z Państwami Członkowskimi, przygotowuje podsumowanie tych sprawozdań.
2.
Państwa Członkowskie informują Eurostat o wszelkich zmianach do informacji dostarczonych zgodnie z ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
Jeśli niektóre sprawozdania metodologiczne wykazują, że Państwo Członkowskie w najbliższej przyszłości nie będzie mogło spełnić wymagań niniejszego rozporządzenia i jeśli konieczne są zmiany w technikach badawczych i metodologii, Eurostat może, we współpracy z Państwem Członkowskim, ustalić okres przejściowy, nie dłuższy niż dwa lata, w ciągu którego program badań przewidziany w niniejszym rozporządzeniu ma być osiągnięty.
4.
Sprawozdania metodologiczne, ustalenia przejściowe, dostępność i wiarygodność danych oraz inne właściwe kwestie związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są dwa razy do roku poddawane analizie dokonywanej przez właściwą grupę roboczą Stałego Komitetu Statystyki Rolnej.
Artykuł 9
1.
Nie później niż do końca 1992 r. Eurostat przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
- sprawozdanie na temat doświadczeń zdobytych na podstawie badań statystycznych oraz danych szacunkowych, przeprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia,
- w razie potrzeby wnioski dotyczące poprawy i harmonizacji ustaleń obowiązujących w Państwach Członkowskich,
- w razie potrzeby, wnioski dotyczące realizacji dodatkowych badań Wspólnoty, przeprowadzanych ad hoc przy zastosowaniu zharmonizowanych metod i cech.
2.
Rada stanowi w sprawach wniosków określonych w ust. 1, zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu.
SEKCJA VI
Ustalenia finansowe
Artykuł 10
1.
Kwota wydatków Wspólnoty uznanych za konieczne do wprowadzenia środka ustanowionego niniejszym rozporządzeniem wynosi 3200000 ECU w okresie od roku 1990 do 1993, włącznie z wydatkami odnoszącymi się do zasobów na jeden osoborok (personel pomocniczy, krajowi eksperci oddelegowani itp.)
2.
Władza budżetowa określa środki przyznane na ten cel w odniesieniu do poszczególnych okresów obrachunkowych.
SEKCJA VII
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
W celu przeprowadzenia procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący Komitetu, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Statystyki Rolnej, zwanemu w niniejszym artykule "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący Komitetu, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Komitet stanowi większością 54 głosów, przy liczbie głosów Państw Członkowskich ważonej zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje zaproponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli zaproponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty wpływu wniosku do Rady nie podejmuje ona żadnej decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 969/90
z dnia 18 kwietnia 1990 r.
ustanawiające szczegółowe zasady drugiej interwencyjnej dostawy zbóż, wołowiny i masła do Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 456/90 z dnia 22 lutego 1990 r. w sprawie drugiego interwencyjnego działania dotyczącego dostawy niektórych produktów rolnych do Rumunii [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 467/86 z dnia 25 lutego 1986 r. ustanawiające ogólne zasady systemu akcesyjnych kwot wyrównawczych w odniesieniu do zbóż w związku z przystąpieniem Hiszpanii [2], w szczególności jego art. 7, a także odpowiednie przepisy odnoszące się do innych produktów, a także mając na uwadze, co następuje:
należy przewidzieć dostawy do Rumunii produktów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 456/90, które mają być zrealizowane przez podmioty gospodarcze upoważnione przez władze rumuńskie; podmioty te mają przejąć produkty po wyprowadzeniu z zapasów interwencyjnych wskazanych przez Komisję;
dostawy te powinny podlegać przepisom rozporządzenia Komisji (EWG) nr 569/88 z dnia 16 lutego 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady w celu nadzoru użytkowania i/lub przeznaczenia produktów pochodzących z agencji interwencyjnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 948/90 [4].
Powinny być również wymagane zabezpieczenia gwarantujące wyprowadzenie z obszaru celnego Wspólnoty;
produkty te nie powinny być objęte refundacjami, pieniężnymi kwotami wyrównawczymi lub akcesyjnymi kwotami wyrównawczymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa warunki dostawy zbóż, wołowiny i masła, oddanych do dyspozycji władz rumuńskich na mocy rozporządzenia (EWG) nr 456/90.
Artykuł 2
1.
Komisja wyznaczy magazyny, z których produkty mogą być odebrane.
2.
Zgodnie z zasadami regulującymi wyprowadzenie z magazynu danych produktów, produkty te zostają udostępnione osobom należycie upoważnionym przez władze rumuńskie do transportu lub spowodowania transportu wspomnianych produktów do Rumunii.
3.
Produkty zostają udostępnione:
- po przedstawieniu oryginału upoważnienia określonego w ust. 2 i po jego sprawdzeniu, oraz
- po podpisaniu przez osobę upoważnioną należycie wypełnionego świadectwa odbioru, którego wzór zamieszczony jest w załączniku.
Ponadto agencja, która udostępnia produkty, zachowuje kopię lub fotokopię upoważnienia przedstawianego w czasie przejęcia każdego partii towaru.
Artykuł 3
1.
Wyprowadzenie towarów jest uzależnione od wcześniejszego złożenia w agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym udostępnione są produkty,
- w przypadku zboża i masła, zabezpieczenia równego cenie skupu danego produktu, stosowanej w chwili wyprowadzenia z magazynu,
- w przypadku wołowiny, zabezpieczenia równego 280 ECU za 100 kg.
2.
Dostawa produktów, określonych w art. 1, odbywa się z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia (EWG) nr 569/88.
Polecenie wycofania, określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 569/88, zawiera następujące dodatkowe wyrazy:
"Działanie interwencyjne dla Rumunii.
Produkty nie mogą być przedmiotem refundacji, pieniężnych i/lub akcesyjnych kwot wyrównawczych" .
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z przepisami art. 4 i art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 569/88.
Przepisów art. 18 nie stosuje się.
Artykuł 4
W części I ("Produkty przeznaczone na wywóz w takim samym stanie, w jakim zostały wyprowadzone z zapasów interwencyjnych") załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88, dodaje się pkt 62 i odnośny przypis w brzmieniu:
"62.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 969/90 z dnia 18 kwietnia 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady drugiej interwencyjnej dostawy zbóż, wołowiny i masła do Rumunii [5] .
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1012/90
z dnia 20 kwietnia 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 323/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1014/90
z dnia 24 kwietnia 1990 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], w szczególności jego art. 1 ust. 4 lit. f) pkt 1 lit. a), art. 1 ust. 4 lit. g), i) pkt 1 lit. d), lit. i) pkt 2, lit. i) pkt 1, lit. i) pkt 1 lit. b) i lit. r) pkt 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 muszą zostać przyjęte w celu dostarczenia niezbędnych wyjaśnień zasad ustanowionych w wyżej wymienionym rozporządzeniu i przepisach uzupełniających do niego;
wyjaśnienia i przepisy dodatkowe powinny brać przede wszystkim pod uwagę kryteria zastosowane kiedy samo rozporządzenie (EWG) nr 1576/89 zostało przyjęte; właściwe jest także uwzględnianie tradycji i obyczajów praktykowanych w różnych regionach Wspólnoty, przynajmniej w takim stopniu, w jakim jest to możliwe do pogodzenia z jednolitym rynkiem; kolejnym kryterium powinno być unikanie wszelkich możliwych źródeł niezgodności w informacji podawanej na etykietach i gwarantowanie, że konsument otrzyma jak najbardziej pełne i klarowne informacje w drodze etykietowania;
rozporządzenie powinno stosować się bez uszczerbku dla przejściowych przepisów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3773/89 z dnia 14 grudnia 1989 r. ustanawiającym środki przejściowe odnoszące się do napojów spirytusowych [2];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wykonawczego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów określonych w art. 1 ust. 4 lit. f) pkt. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 ilość osadu, który może być dodany do wytłoczyn winogronowych w przygotowywaniu spirytusu z wytłoczyn winogronowych nie może przekraczać 25 kilogramów osadu na 100 kilogramów użytych wytłoczyn winogronowych. Ilość alkoholu otrzymanego z tego osadu nie może przekraczać 35 % całkowitej ilości alkoholu w produkcie końcowym.
Artykuł 2
Dla celów określonych w art. 1 ust. 4 lit. g) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 spirytus z wytłoczyn owocowych jest napojem spirytusowym uzyskanym wyłącznie przez fermentację i destylację przynajmniej do mocy 86 % obj. alkoholu dla wytłoczyn owocowych, z wyjątkiem wytłoczyn winogronowych. Redestylacja przy takich samych mocach alkoholowych jest dozwolona.
Minimalna ilość substancji lotnych wynosi 200 gramów na hektolitr w alkoholu o mocy 100 % obj.
Maksymalna zawartość alkoholu metylowego wynosi 1500 gramów na hektolitr w alkoholu o mocy 100 % obj.
Maksymalna zawartość kwasu wodorocjanowego wynosi 10 gramów na hektolitr w alkoholu o mocy 100 % obj. w wypadku spirytusu z wytłoków z owoców pestkowych.
Nazwa handlowa to nazwa owocu następująca po wyrazach "spirytus z wytłoczyn".
Jeśli użyto wytłoczyn z kilku różnych owoców, nazwa handlowa zawiera "spirytus z wytłoczyn owocowych".
Artykuł 3
Dla celów art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 nazwa owoców może być zastąpiona wyrazem "spirytus" poprzedzanym jedynie przez nazwę owocu w przypadku następujących owoców:
- śliwa mirabela (Prunus domestica L. var. syriaca),
- śliwa domowa (Prunus domestica L.),
- śliwka quetsch (Prunus domestica L.),
- chróścina jagodna zwana też: "poziomkowe drzewo" (Arbutus unedo L.),
- jabłko odmiany Golden Delicious.
W celu uniknięcia ryzyka, że konsument ostateczny nie zrozumie jednej z tych nazw, etykietowanie zawiera wyraz "spirytus" możliwie uzupełniony wyjaśnieniem.
Artykuł 4
Napoje spirytusowe określone w art. 1 ust. 4 lit. i) i ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 mogą być określone przez wyraz "spirytus" poprzedzony przez nazwę owocu, jeśli etykieta zawiera także wyrazy "produkowany w drodze macerowania i destylowania".
Powyższy akapit obejmuje napoje spirytusowe uzyskane z następujących owoców:
- jeżyna (Rubus frutiocosus L.),
- truskawka (Fragaria L.),
- borówka czarna (Vaccinium myrtillus L.),
- malina (Rubus idaeus L.),
- czerwona porzeczka (Ribes vulgare),
- tarnina (Prunus spinosa L.),
- jarząb domowy (Sorbus domestica L.),
- jarząb domowy — odmiana service-berry (Sorbus domestica L.),
- ostrokrzew (Ilex cassine L.),
- gaulteria rozesłana (Sorbus turminalis L.),
- bez czarny (Sambucus nigra L.),
- dzika róża (Rosa canina L.),
- porzeczka czarna (Ribes nigrum L.).
Artykuł 5
Dla celów określonych w art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, ilość użytych owoców wynosi minimalnie pięć kilogramów na 20 litrów użytego 100 % obj. alkoholu.
Artykuł 6
1. Odstępstwa określone w art. 1 ust. 4 lit. i) pkt. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 odnoszą się do maksymalnej zawartości alkoholu metylowego w spirytusie owocowym, która wynosi 1500 gramów na hektolitr 100 % obj. alkoholu, w przypadku spirytusu uzyskanego przez indywidualnych producentów owoców w drodze destylacji, gdy roczna ilość wyprodukowanego spirytusu nie przekracza 500 hektolitrów 100 % obj. alkoholu, z następujących owoców:
- śliwa domowa (Prunus domestica L.),
- śliwa mirabela (Prunus domestica L. var. syriaca),
- śliwa quetsch (Prunus domestica L.),
- jabłoń domowa (Malus domestica Borkh.),
- grusza domowa (Pyrus communis L.).
2.
Ust. 1 stosuje się do 31 grudnia 1992 r. również do spirytusu uzyskanego z gruszek (Pyrus comunis) bez żadnych rocznych ograniczeń ilościowych produkcji w drodze destylacji.
Artykuł 7
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 4 lit. r) pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, minimalna zawartość 100 gramów cukru na litr ustanowiona dla likierów jest niniejszym zredukowana do:
- 80 gramów na litr dla likierów goryczkowych przygotowywanych z goryczki jako jedynej substancji aromatycznej;
- 70 gramów na litr dla likierów wiśniowych alkoholu etylowego zawierającego jedynie spirytus wiśniowy.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1186/90
z dnia 7 maja 1990 r.
rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 43,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1208/814 określa wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych; art. 6 tego rozporządzenia ogranicza stosowanie skali do ustalania cen rynkowych i stosowania środków interwencyjnych;
postęp dokonany w stosowaniu skali oraz nabyte doświadczenie umożliwiają rozszerzenie stosowania skali na wszystkie tusze wprowadzane na rynek; w tym celu powinny zostać wprowadzone przepisy dotyczące klasyfikacji tych produktów w rzeźniach, które mogą sprzedawać je samodzielnie w całej Wspólnocie, zgodnie z dyrektywą Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa5, zmienioną dyrektywą 88/657/EWG6;
osoby fizyczne lub prawne prowadzące ubój powinny zostać poinformowane o wynikach klasyfikacji zwierząt przeznaczonych do uboju; taka klasyfikacja pozwala z jednej strony na uzasadnienie ceny, a z drugiej strony może doprowadzić do poprawy jakości i produkcji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od 1 stycznia 1991 r. rzeźnie uznane na podstawie art. 8 dyrektywy 64/433/EWG są zobowiązane do podjęcia środków, które zapewnią, że nie później niż do 1 stycznia 1992 r. wszystkie tusze lub półtusze zwierząt zabijanych w rzeźniach uznanych na podstawie art. 8 dyrektywy 64/433/EWG i oznakowane co do stanu zdrowia, jak przewiduje art. 3 tej dyrektywy, są klasyfikowane i identyfikowane zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacji tusz wołowych, wprowadzoną rozporządzeniem (EWG) nr 1208/81.
2.
Od dnia wprowadzenia w życie przepisów ust. 1, wyniki klasyfikacji przeprowadzanej zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 są przekazywane na piśmie osobom fizycznym i prawnym prowadzącym ubój.
Artykuł 2
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/687, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 571/898, Komisja przyjmuje środki służące wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, w szczególności odnoszące się do:
a) systemu identyfikacji, określonego w art. 1 ust. 1;
b) wszelkich odstępstw:
- określonych w art. 5 dyrektywy 88/409/EWG9 i dotyczących rzeźni, które chcą ograniczyć swoją produkcję do rynku lokalnego,
- które mogą zostać przyznane Państwom Członkowskim na ich prośbę dla rzeźni, w których dokonuje się uboju niewielu sztuk bydła rogatego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia oraz karania ich naruszenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90
z dnia 7 maja 1990 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w Traktacie przewidziano opracowanie i wprowadzenie w życie polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska, a także określono cele oraz zasady, które powinny rządzić tą polityką;
wymagania w zakresie ochrony środowiska będą częścią składową polityki Wspólnoty w innych dziedzinach;
Wspólnota, zgodnie z art. 130r Traktatu, przygotowując działania odnoszące się do środowiska, weźmie pod uwagę między innymi dostępne dane naukowe i techniczne;
Komisja zgodnie z decyzją 85/338/EWG [4] podjęła program pracy dotyczący eksperymentalnego przedsięwzięcia w zakresie gromadzenia, koordynacji i zapewniania spójności informacji o stanie środowiska i zasobów naturalnych we Wspólnocie; należy obecnie podjąć niezbędne decyzje dotyczące stałego systemu informacji i obserwacji środowiska;
gromadzenie, przetwarzanie i analiza danych na temat środowiska w skali Europy są konieczne do zapewnienia obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji, które umożliwią Wspólnocie i Państwom Członkowskim podjęcie niezbędnych środków zmierzających do ochrony środowiska, ocenę wyników tych posunięć i zapewnią należyte informowanie opinii publicznej o stanie środowiska;
istnieją już we Wspólnocie i w Państwach Członkowskich obiekty zapewniające te informacje i usługi;
obiekty te powinny stanowić podstawę dla ustanowienia Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, koordynowanej na poziomie wspólnotowym przez Europejską Agencję Ochrony Środowiska;
Agencja ta powinna współpracować z istniejącymi strukturami na poziomie wspólnotowym, aby zapewnić pełne zastosowanie ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie środowiska;
status i struktura tej Agencji powinny odpowiadać obiektywnemu charakterowi wyników, które ma dostarczać, i umożliwić jej spełnianie swoich funkcji w ścisłej współpracy z istniejącymi krajowymi i międzynarodowymi obiektami;
Agencja powinna uzyskać pełną autonomię, utrzymując jednocześnie bliskie związki z instytucjami Wspólnoty i Państwami Członkowskimi;
pożądane jest, aby Agencja była otwarta dla innych państw, które podzielają troskę Wspólnoty i Państw Członkowskich o realizację celów Agencji na mocy umów, które mają być zawarte między tymi państwami a Wspólnotą;
treść niniejszego rozporządzenia należy ocenić po dwóch latach w celu podjęcia decyzji dotyczących dalszych zadań Agencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Agencję Ochrony Środowiska i zmierza do utworzenia Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska.
2.
Aby osiągnąć cele w zakresie ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego, określone w Traktacie i w kolejnych programach wspólnotowego działania w dziedzinie ochrony środowiska, należy dążyć do zapewnienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim:
- obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji, które umożliwią Wspólnocie i Państwom Członkowskim podjęcie niezbędnych środków na rzecz ochrony środowiska, ocenę wyników tych działań i odpowiednie informowanie opinii publicznej o stanie środowiska,
- niezbędnego w tym celu wsparcia technicznego i naukowego.
Artykuł 2
Aby osiągnąć cel określony w art. 1, Agencja będzie miała następujące zadania:
i) ustanowienie i koordynowanie sieci, określonej w art. 4, we współpracy z Państwami Członkowskimi.
W tym kontekście Agencja będzie odpowiedzialna za gromadzenie, przetwarzanie i analizę danych, w szczególności w dziedzinach określonych w art. 3; będzie ona także odpowiedzialna za kontynuowanie prac rozpoczętych na mocy decyzji 85/338/EWG;
ii) zapewnianie Wspólnocie i Państwom Członkowskim obiektywnych informacji koniecznych do określenia ram oraz wprowadzenia w życie trafnej i skutecznej polityki w zakresie ochrony środowiska; w tym celu udostępnianie Komisji w szczególności informacji potrzebnych do pomyślnej realizacji jej zadań dotyczących wskazywania, przygotowania i oceny środków oraz aktów prawnych w zakresie środowiska;
iii) rejestrowanie, zestawianie i ocena danych o stanie środowiska, sporządzanie specjalistycznych sprawozdań na temat jakości, wrażliwości i presji na środowisko na terytorium Wspólnoty, zapewnienie jednolitych kryteriów oceny danych o środowisku, które mają być stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Komisja używa tych informacji w realizacji swojego zadania polegającego na zapewnieniu wprowadzenia w życie aktów prawnych Wspólnoty w zakresie środowiska;
iv) dążenie do zapewnienia, że dane uzyskiwane w skali Europy są porównywalne, a w razie konieczności zachęcanie właściwym sposobem do lepszego zharmonizowania metod pomiarowych;
v) wspieranie włączania europejskich informacji środowiskowych do międzynarodowych programów monitorowania środowiska, takich jak programy ustalone przez Organizację Narodów Zjednoczonych i jej specjalistyczne agencje;
vi) zapewnienie szerokiego upowszechnienia wiarygodnych informacji środowiskowych.
Ponadto Agencja publikuje co trzy lata sprawozdanie o stanie środowiska;
vii) stymulowanie rozwoju i zastosowania technik prognozowania środowiska, aby umożliwić podejmowanie odpowiednich środków zapobiegawczych we właściwym czasie;
viii) stymulowanie rozwoju metod oceny kosztów szkód w środowisku i kosztów prowadzenia polityki zapobiegania zniszczeniom środowiska, jego ochrony i odnawiania;
ix) stymulowanie wymiany informacji o najlepszych dostępnych technologiach zapobiegania szkodom w środowisku lub zmniejszania tych szkód;
x) współpraca z organami i programami określonymi w art. 15.
Artykuł 3
1.
Główne obszary działania Agencji będą obejmowały, na ile to tylko możliwe, wszystkie elementy umożliwiające jej gromadzenie informacji pozwalających na opisanie aktualnego i przewidywalnego stanu środowiska z uwzględnieniem następujących czynników:
i) jakości środowiska,
ii) presji na środowisko,
iii) wrażliwości środowiska.
2.
Agencja dostarczy informacje, które można bezpośrednio wykorzystać przy wprowadzaniu w życie polityki Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska.
Pierwszeństwo przypadnie następującym obszarom działania:
- jakość powietrza i emisje do atmosfery,
- jakość wody, zanieczyszczenia wód i zasoby wodne,
- stan gleby, fauny i flory oraz biotopów,
- przeznaczenie gruntów i zasobów naturalnych,
- zarządzanie odpadami,
- emisja hałasu,
- substancje chemiczne niebezpieczne dla środowiska,
- ochrona wybrzeży.
W szczególności uwzględnione będą zjawiska transgraniczne oraz zjawiska dotyczące wielu krajów i globalne.
Zostanie również uwzględniony wymiar społeczno-ekonomiczny.
W swojej działalności Agencja będzie unikała powtarzania istniejących działań innych instytucji i organów.
Artykuł 4
1.
W skład sieci wchodzą:
- główne elementy składowe krajowych sieci informacyjnych,
- krajowe punkty ogniskowe,
- ośrodki tematyczne.
2.
W celu jak najszybszego i jak najsprawniejszego utworzenia sieci Państwa Członkowskie poinformują Agencję, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o głównych elementach składowych krajowych sieci informacji o środowisku, szczególnie w dziedzinach priorytetowych, określonych w art. 3 ust. 2, włączając w to każdą instytucję, która według ich oceny mogłaby wnieść wkład w pracę Agencji i uwzględniając potrzebę objęcia geograficznym zasięgiem sieci jak największej części ich terytoriów.
3.
Państwa Członkowskie mogą w szczególności wyznaczyć spośród instytucji, określonych w ust. 2, lub spośród innych organizacji utworzonych na terytoriach tych państw, "krajowy punkt ogniskowy" w celu koordynacji i/lub przekazywania informacji, jakie mają być dostarczane na szczeblu ogólnokrajowym do Agencji i do instytucji lub organów wchodzących w skład sieci, włączając w to ośrodki tematyczne, określonych w ust. 4.
4.
Państwa Członkowskie mogą także, w terminie ustanowionym w ust. 2, określać instytucje lub inne organizacje utworzone na ich terytoriach, którym można powierzyć konkretne zadanie współpracy z Agencją w zakresie niektórych tematów, będących przedmiotem szczególnego zainteresowania.
Wskazana w ten sposób instytucja powinna mieć uprawnienia do zawarcia umowy z Agencją w sprawie działania jako ośrodek tematyczny sieci do realizacji konkretnych zadań w ściśle określonym obszarze geograficznym.
Ośrodki te współpracują z innymi instytucjami wchodzącymi w skład sieci.
5.
W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania informacji, określonych w ust. 2, Agencja potwierdzi główne elementy sieci na podstawie decyzji zarządu i ustaleń, określonych w art. 5.
Ośrodki tematyczne zostaną powołane na mocy jednomyślnej decyzji członków zarządu, jak określono w art. 8 ust. 1, na okres nie dłuższy niż czas trwania któregokolwiek z wieloletnich programów pracy, określonych w art. 8 ust. 4. Każde powołanie może być jednak wznowione.
6.
Rozdzielenie zadań szczególnych ośrodkom tematycznym wykazane jest w wieloletnim programie pracy Agencji, określonym w art. 8 ust. 4.
7.
W świetle w szczególności wieloletniego programu pracy, Agencja będzie dokonywała okresowych przeglądów elementów składowych sieci, jak określono w ust. 2, a także będzie dokonywała zmian, o których może zadecydować zarząd, z uwzględnieniem wszelkich nowych powołań zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Agencja może dokonywać, w formie kontraktów, koniecznych ustaleń z instytucjami lub organami wchodzącymi w skład sieci określonej w art. 4, mających na celu pomyślną realizację zadań, które może im powierzyć.
Państwo Członkowskie może postanowić, w odniesieniu do krajowych instytucji lub organizacji znajdujących się na jego terytorium, że takie ustalenia z Agencją będą podjęte w Porozumieniu z krajowym punktem ogniskowym.
Artykuł 6
Dane na temat środowiska dostarczane Agencji lub od niej pochodzące mogą być publikowane i udostępniane opinii publicznej pod warunkiem ich zgodności z przepisami Komisji i Państw Członkowskich dotyczącymi rozpowszechniania informacji, szczególnie dotyczącymi poufności.
Artykuł 7
Agencja ma osobowość prawną.
Korzysta we wszystkich Państwach Członkowskich z jak najszerszej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym przez ich prawo krajowe.
Artykuł 8
1.
Agencja będzie miała zarząd składający się z jednego przedstawiciela z każdego Państwa Członkowskiego i z dwóch przedstawicieli Komisji.
Ponadto Parlament Europejski desygnuje na członków zarządu dwóch wybitnych naukowców posiadających szczególne kwalifikacje w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, którzy zostaną wybrani na podstawie osobistego wkładu, jaki mogą wnieść w pracę Agencji.
Każdy członek zarządu może być reprezentowany przez członka zastępującego.
2.
Zarząd wybiera spośród swoich członków przewodniczącego na okres trzech lat i uchwala swój regulamin.
Każdy członek zarządu będzie miał prawo do jednego głosu.
3.
Do ich przyjęcia decyzje zarządu wymagają większości dwóch trzecich głosów członków zarządu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 4 ust. 5 akapit drugi.
4.
Zarząd przyjmie wieloletni program pracy oparty na dziedzinach priorytetowych, określonych w art. 3 ust. 2, którego podstawą będzie projekt przedłożony przez dyrektora zarządzającego określonego w art. 9, po konsultacjach z komitetem naukowym, określonym w art. 10, oraz po otrzymaniu opinii Komisji.
Pierwszy wieloletni program zostanie przyjęty w ciągu dziewięciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
5.
W ramach wieloletniego programu zarząd przyjmuje co roku program pracy Agencji na podstawie projektu przedłożonego przez dyrektora zarządzającego, po konsultacji z komitetem naukowym i po otrzymaniu opinii Komisji.
Program może być korygowany w ciągu roku według tej samej procedury.
6.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku zarząd przyjmie doroczne sprawozdanie ogólne z działalności Agencji.
Dyrektor zarządzający przekaże je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim.
Artykuł 9
1.
Na czele Agencji będzie stał dyrektor zarządzający, mianowany przez zarząd na wniosek Komisji na pięcioletni okres, który jest przedłużany.
Dyrektor zarządzający będzie prawnym przedstawicielem Agencji.
Jest odpowiedzialny za:
- prawidłowe przygotowanie i realizację decyzji oraz programów przyjętych przez zarząd,
- bieżące administrowanie Agencją,
- wykonywanie zadań określonych w art. 12 i 13,
- sporządzanie i publikowanie sprawozdań wymienionych w art. 2 ppkt vi),
- wszystkie sprawy kadrowe,
- wykonanie zadań, określonych w art. 8 ust. 4 i 5.
Dokonując naboru pracowników naukowych Agencji, dyrektor będzie zasięgał opinii komitetu naukowego, określonego w art. 10.
2.
Dyrektor zarządzający będzie odpowiadał za wykonanie swoich obowiązków przed zarządem.
Artykuł 10
1.
Zarząd i dyrektor zarządzający otrzymają pomoc ze strony komitetu naukowego, który będzie przedstawiał swoje opinie w przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz na temat wszelkich spraw naukowych dotyczących działalności Agencji przedstawionych przez zarząd lub przez dyrektora zarządzającego.
Opinie komitetu naukowego podlegają publikacji.
2.
Komitet naukowy będzie się składał z dziewięciu członków posiadających szczególne kwalifikacje w dziedzinie ochrony środowiska, desygnowanych przez zarząd na czteroletnią kadencję, która może być jeden raz przedłużona.
Będzie on funkcjonował według regulaminu przewidzianego w art. 8 ust. 2.
Artykuł 11
1.
Kalkulacje wszystkich przychodów i wydatków Agencji będą sporządzane na każdy rok obrachunkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym i będą wprowadzane do budżetu Agencji.
2.
Budżet powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Na przychody Agencji, bez uszczerbku dla innych zasobów, będzie się składała dotacja Wspólnoty uwzględniona w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich oraz opłaty za świadczone usługi.
4.
Wydatki Agencji obejmują między innymi wynagrodzenia dla pracowników, wydatki administracyjne i na infrastrukturę, koszty operacyjne i wydatki odnoszące się do umów zawartych z instytucjami lub organami wchodzącymi w skład sieci i ze stronami trzecimi.
Artykuł 12
1.
Do dnia 31 marca każdego roku dyrektor zarządzający sporządzi preliminarz dochodów i wydatków Agencji na kolejny rok finansowy i przekaże go zarządowi wraz z planem zatrudnienia.
2.
Zarząd opracowuje prognozę wraz z planem zatrudnienia, przesyła ją niezwłocznie do Komisji, która na tej podstawie sporządzi stosowne kalkulacje do wstępnego projektu budżetu, który przedłoży Radzie, zgodnie z art. 203 Traktatu.
3.
Zarząd przyjmie budżet Agencji przed rozpoczęciem roku budżetowego, w miarę potrzeb, dostosowując go do subwencji Wspólnoty i innych środków Agencji.
Artykuł 13
1.
Dyrektor zarządzający wykonuje budżet Agencji.
2.
Monitorowanie zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Agencji oraz szacunków i wykonania wszystkich wydatków Agencji, jak również kontrola szacunków i odzyskania wszystkich przychodów Agencji będą prowadzone przez kontrolera finansowego wyznaczonego przez zarząd.
3.
Do dnia 31 marca każdego roku dyrektor zarządzający prześle Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu rozliczenia wszystkich przychodów i wydatków Agencji dotyczących poprzedniego roku obrachunkowego.
Trybunał Obrachunkowy zbada je zgodnie z art. 206a Traktatu.
4.
Zarząd rozlicza z obowiązków dyrektora zarządzającego w zakresie wykonania budżetu.
Artykuł 14
Po przedstawieniu opinii przez Trybunał Obrachunkowy zarząd przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe, podając w szczególności procedurę ustanawiającą i wykonującą budżet Agencji.
Artykuł 15
1.
Agencja będzie aktywnie dążyła do współpracy z innymi organami i programami wspólnotowymi, szczególnie ze Wspólnym Centrum Badawczym, Urzędem Statystycznym oraz z programami badawczo-rozwojowymi w zakresie środowiska. W szczególności:
- współpraca ze Wspólnym Centrum Badawczym będzie obejmowała zadania określone w Załączniku pkt A,
- współdziałanie z Urzędem Statystycznym Wspólnot Europejskich (Eurostat) i statystycznym programem Wspólnot Europejskich będzie przebiegała zgodnie z wytycznymi podanymi w Załączniku pkt B.
2.
Agencja także współpracuje z innymi organami, takimi jak: Europejska Agencja Kosmiczna, Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Rada Europy, Międzynarodowa Agencja Energii oraz Organizacja Narodów Zjednoczonych i jej wyspecjalizowane agencje, szczególnie Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP), Światowa Organizacja Meteorologiczna i Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej.
3.
Współpraca określona w ust. 1 i 2 musi w szczególności uwzględniać potrzebę unikania jakiegokolwiek dublowania wysiłków.
Artykuł 16
W Agencji stosuje się Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Personel Agencji podlega przepisom i zasadom dotyczącym urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Agencja posiada wobec swojego personelu kompetencje nadane organowi właściwemu do powołania.
Zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmie właściwe przepisy wykonawcze.
Artykuł 18
1.
Odpowiedzialność kontraktowa Agencji regulowana jest prawem właściwym dla danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej umieszczonej w umowie zawartej przez Agencję.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, Agencja, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla przepisów prawnych Państw Członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez Agencję lub jej urzędników w czasie wykonywania ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości ma jurysdykcję w sporach dotyczących odszkodowania za wszelkie szkody tego rodzaju.
3.
Odpowiedzialność osobista urzędników wobec Agencji będzie podlegała przepisom mającym zastosowanie do personelu Agencji.
Artykuł 19
Agencja jest otwarta dla państw, które nie należą do Wspólnot Europejskich, ale które podzielają troskę Wspólnot i ich Państw Członkowskich o realizację celów Agencji na mocy umów zawartych między nimi a Wspólnotą, zgodnie z procedurą art. 228 Traktatu.
Artykuł 20
Nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim Rada na tej samej zasadzie, na której oparte jest niniejsze rozporządzenie, i na podstawie sprawozdania Komisji z odpowiednimi wnioskami zdecyduje o dalszych zadaniach Agencji, szczególnie obejmujących:
- współdziałanie w monitorowaniu wprowadzania w życie aktów prawnych Wspólnoty w zakresie środowiska, we współpracy z Komisją i istniejącymi właściwymi organami Państw Członkowskich,
- przygotowanie etykiet środowiskowych i kryteriów przyznawania takich etykiet przyjaznym dla środowiska produktom, technologiom, towarom, usługom i programom, które nie powodują marnowania zasobów naturalnych,
- promowanie technologii i procesów przyjaznych dla środowiska oraz ich stosowanie i transfer we Wspólnocie oraz w państwach trzecich,
- ustanowienie kryteriów oceny oddziaływania na środowisko w celu zastosowania i ewentualnej zmiany dyrektywy 85/337/EWG [5], jak przewidziano w art. 11 tej dyrektywy.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po tym, w którym właściwe organy zadecydują o siedzibie Agencji [6].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1237/90
z dnia 25 kwietnia 1990 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Sierra Leone w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Sierra Leone
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Sierra Leone wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie połowów, która zapewnia możliwości połowowe rybakom Wspólnoty na wodach będących pod zwierzchnictwem i jurysdykcją Sierra Leone;
zgodnie z art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia, do Rady należy określenie właściwych procedur stosowanych w celu uwzględnienia wszystkich lub części interesów Wysp Kanaryjskich przy okazji decyzji podejmowanych w każdym przypadku oddzielnie, w szczególności przy zawieraniu umów w dziedzinie rybołówstwa z państwami trzecimi; w danym przypadku należy określić te procedury;
zatwierdzenie niniejszej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Sierra Leone w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Sierra Leone zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W celu wzięcia pod uwagę interesów Wysp Kanaryjskich, Umowa określona w art. 1 oraz, w zakresie niezbędnym do jej zastosowania, przepisy w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa dotyczące zachowania zasobów połowowych i zarządzania nimi, stosują się także do statków pływających pod banderą Hiszpanii, które są zarejestrowane na stałe w rejestrach właściwych władz lokalnych (
registros de base ) na wyspach Kanaryjskich, na warunkach określonych w załączniku I uwaga 6 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1135/88 z dnia 7 marca 1988 r. dotyczącego definicji pojęcia
"produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty, Ceuty i Melilli oraz Wysp Kanaryjskich [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3902/89 [4].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, tak aby była ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1265/90
z dnia 14 maja 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3879/89 [2], w szczególności jego art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 [3] zostaje przyznana pomoc w odniesieniu do koncentratu masła przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie; należy określić, że pomoc przyznaje się w odniesieniu do koncentratu masła odpowiadającego specyfikacjom określonym w Załączniku do tego rozporządzenia; do celów uczciwości, niniejsze rozporządzenie należy stosować od daty wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 429/90;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 429/90 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przyznaje się pomoc w odniesieniu do koncentratu masła wyprodukowanego w zakładzie, który został zatwierdzony zgodnie z art. 9, ze śmietanki lub masła wytworzonego we Wspólnocie i odpowiadającego specyfikacjom określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że w przypadku masła, nie było ono przedmiotem skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne ani nie była na nie przyznana pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania.
Koncentrat masła przeznaczony jest do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1360/90
z dnia 7 maja 1990 r.
ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska, na swym spotkaniu w Strasburgu w dniach 8 i 9 grudnia 1989 r., wezwała Radę do przyjęcia na początku 1990 r. decyzji niezbędnych do ustanowienia Europejskiej Fundacji Kształcenia dla Europy Środkowej i Wschodniej, na wniosek Komisji;
dnia 18 grudnia 1989 r. Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [4] w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, które przewiduje pomoc w dziedzinach obejmujących kształcenie mające na celu wspieranie procesu reform gospodarczo-społecznych na Węgrzech i w Polsce;
Rada może następnie rozszerzyć taką pomoc na inne kraje Europy Środkowej i Wschodniej na mocy odpowiedniego aktu prawnego;
proces reform gospodarczo-społecznych przyczyni się do rozwoju wzajemnie korzystnych stosunków gospodarczych i handlowych pomiędzy krajami Europy Środkowej i Wschodniej a Wspólnotą; intensyfikacja tych stosunków przyczyni się również do harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej we Wspólnocie;
Europejska Fundacja Kształcenia mogłaby przyczynić się znacząco do skutecznego dostarczania pomocy w zakresie kształcenia krajom Europy Środkowej i Wschodniej spełniającym wymogi ubiegania się o pomoc gospodarczą wspomagającą proces reform;
Europejska Fundacja Kształcenia będzie musiała odwołać się do doświadczeń zdobytych we Wspólnocie w dziedzinie kształcenia zawodowego przy wdrażaniu wspólnej polityki kształcenia zawodowego oraz do wspólnotowych instytucji związanych z kształceniem;
zarówno we Wspólnocie, jak i w państwach trzecich, w tym również w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, istnieją instytucje regionalne i/lub krajowe, publiczne i/lub prywatne, do których można się odwołać w celu współpracy w dziedzinie skutecznego udzielania pomocy w zakresie kształcenia;
status i struktura Europejskiej Fundacji Kształcenia powinny ułatwiać elastyczne odpowiadanie na specyficzne i zróżnicowane potrzeby poszczególnych krajów, do których ta pomoc będzie kierowana i pozwolą Fundacji na spełnianie jej funkcji w ścisłej współpracy z istniejącymi instytucjami krajowymi i międzynarodowymi;
Europejska Fundacja Kształcenia powinna posiadać osobowość prawną, przy jednoczesnym utrzymaniu bliskich, strukturalnych związków z Komisją i poszanowaniu ogólnych obowiązków politycznych Wspólnoty i jej instytucji;
Europejska Fundacja Kształcenia powinna ustanowić ścisłe więzy z Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, z Transeuropejskim Programem Wspierania Mobilności dla Szkolnictwa Wyższego (Tempus) i wszystkimi innymi programami ustanowionymi przez Radę w celu niesienia pomocy w dziedzinie kształcenia krajom Europy Środkowej i Wschodniej;
Europejska Fundacja Kształcenia powinna być otwarta na uczestnictwo państw, które nie są członkami Wspólnoty, ale pragną wraz ze Wspólnotą i Państwami Członkowskimi zaangażować się w niesienie pomocy dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej w dziedzinie kształcenia, na zasadach ustanowionych w porozumieniach pomiędzy Wspólnotą a tymi państwami;
działania, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, opierają się wyłącznie na mocy art. 235 Traktatu;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Fundację Kształcenia (zwaną dalej Fundacją), której celem jest przyczynianie się do rozwoju systemów kształcenia zawodowego w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, wyznaczonych do otrzymania pomocy gospodarczej przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89 lub innym odpowiednim akcie prawnym.
Kraje te zwane są dalej "wybranymi krajami".
Fundacja w szczególności:
- stara się wspierać skuteczną współpracę pomiędzy Wspólnotą a wybranymi krajami w dziedzinie kształcenia zawodowego,
- przyczynia się do koordynowania pomocy świadczonej przez Wspólnotę, jej Państwa Członkowskie i państwa trzecie określone w art. 16.
Artykuł 2
Zakres
Fundacja działa w dziedzinie kształcenia, zajmując się kształceniem zawodowym wstępnym i ustawicznym, jak również szkoleniem młodzieży i dorosłych, w tym szczególnie szkoleniem w zakresie zarządzania.
Artykuł 3
Funkcje
Aby osiągnąć cele wymienione w art. 1, Fundacja:
a) świadczy pomoc przy określaniu potrzeb i priorytetów w dziedzinie kształcenia poprzez wdrażanie środków pomocy technicznej oraz poprzez współpracę z wyznaczonymi właściwymi podmiotami w wybranych krajach;
b) działa jako izba rozrachunkowa udzielająca Wspólnocie, jej Państwom Członkowskim, państwom trzecim wspomnianym w art. 16 wraz z wybranymi krajami oraz innym zainteresowanym stronom, informacji na temat bieżących inicjatyw oraz przyszłych potrzeb w dziedzinie kształcenia, oraz tworząca ramy kierujące wykorzystaniem ofert pomocy;
c) na podstawie lit. a) i b):
bada zakres pomocy w zakresie kształcenia świadczonej na zasadzie joint venture, w tym projektów pilotażowych, w celu utworzenia wyspecjalizowanych, wielonarodowych zespołów dla poszczególnych projektów, jak również określenia działań, które mogłyby być współfinansowane, oraz dotuje planowanie i opracowanie takich projektów, których wdrażanie może być finansowane za pomocą wkładów jednego lub więcej państw oraz Fundacji lub, w wyjątkowych wypadkach, przez samą Fundację;
d) dla działań i programów dotowanych przez Fundację: organizuje dla właściwych publicznych i/lub prywatnych instytucji z odpowiednim doświadczeniem w dziedzinie kształcenia i posiadających odpowiednie umiejętności w celu planowania, opracowania, wdrażania i/lub zarządzania projektami w sposób elastyczny i zdecentralizowany;
e) dla projektów finansowanych lub współfinansowanych przez Fundację procedury przetargowe są ustanawiane przez radę zarządzającą, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem procedur ustalonych w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89, w szczególności w jego art. 7, lub w innym późniejszym odpowiednim akcie prawnym;
f) we współpracy z Komisją pomaga w monitorowaniu i ocenie ogólnej skuteczności pomocy w zakresie kształcenia dla wybranych krajów;
g) rozpowszechnia informacje i zachęca do wymiany doświadczeń poprzez publikacje, spotkania i inne odpowiednie środki;
h) podejmuje inne działania, mieszczące się w ramach niniejszego rozporządzenia, uzgodnione pomiędzy radą zarządzającą a Komisją.
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
1.
Fundacja posiada osobowość prawną.
W każdym z Państw Członkowskich Fundacja posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych o najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może ona zwłaszcza nabywać lub zbywać mienie nieruchome i ruchome oraz stawać przed sądem.
Fundacja nie prowadzi działalności zarobkowej.
Fundacja nawiąże współpracę z innymi organizacjami Wspólnoty, a zwłaszcza z Cedefop.
2. Przedstawiciele partnerów społecznych na poziomie europejskim, którzy już działają w instytucjach Wspólnoty oraz organizacji międzynarodowych działających w dziedzinie kształcenia, mogą przyłączyć się do pracy Fundacji, jak przewidziano w art. 5 ust. 8 oraz w art. 6 ust. 1 i 2.
Artykuł 5
Rada zarządzająca
1.
Fundacja posiada radę zarządzającą złożoną z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego i dwóch przedstawicieli Komisji.
Zmiennik może reprezentować każdego członka rady zarządzającej lub mu towarzyszyć; w przypadku towarzyszenia członkowi, zmiennik uczestniczy w posiedzeniu bez prawa głosowania.
2.
Przedstawiciele Państw Członkowskich są mianowani przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Komisja sama mianuje swoich przedstawicieli.
3.
Kadencja przedstawicieli trwa trzy lata.
Ich mandat jest odnawialny.
4.
Przewodniczącym rady zarządzającej jest jeden z przedstawicieli Komisji.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Rada zarządzająca uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Każdy członek rady zarządzającej ma jeden głos.
Decyzje rady zarządzającej wymagają większości dwóch trzecich głosów członków rady, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 5.
5.
Rada zarządzająca ustali, jednomyślną decyzją swoich członków, reguły dotyczące języków Fundacji, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia dostępu do i udziału w pracach Fundacji wszystkim zainteresowanym stronom.
6.
Przewodniczący zwołuje radę zarządzającą co najmniej dwa razy w roku oraz na żądanie co najmniej zwykłej większości członków rady.
Przewodniczący jest odpowiedzialny za informowanie rady o innych działaniach Wspólnoty związanych z pracą Fundacji oraz o oczekiwaniach wobec Fundacji w nadchodzącym roku.
7.
Na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Fundacji i w ramach trzyletniej perspektywy rada zarządzająca przyjmuje w porozumieniu z Komisją, najpóźniej do 30 listopada każdego roku, roczny program pracy Fundacji na następny rok.
Projektom w rocznym programie pracy towarzyszy preliminarz niezbędnych wydatków.
8.
Rada zarządzająca wyraża zgodę, w razie potrzeby i na zasadzie jednostkowych przypadków, na powołanie roboczych zespołów ad hoc w danym sektorze, w skład których wchodzą wszystkie państwa lub organizacje uczestniczące w finansowaniu danych projektów, jak również inne zainteresowane strony, w tym - w stosownym przypadku - przedstawiciele partnerów społecznych.
9.
Rada zarządzająca, najpóźniej do 31 marca każdego roku, przedstawia Komisji projekt sprawozdania rocznego z działalności Fundacji oraz jej finansowania za poprzedni rok.
Komisja przyjmuje roczne sprawozdanie i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Państwom Członkowskim.
Komisja przesyła również sprawozdanie do wiadomości wybranych krajów.
Artykuł 6
Forum doradcze
1.
Fundacja posiada forum doradcze powołane przez radę zarządzającą.
Członkowie forum są wybierani spośród ekspertów z dziedziny kształcenia i innych kręgów związanych z pracą Fundacji, przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia obecności przedstawicieli partnerów społecznych, organizacji międzynarodowych zajmujących się pomocą w dziedzinie kształcenia oraz wybranych krajów.
Mianowanych zostanie po dwóch ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, z każdego z wybranych krajów i spośród partnerów społecznych na poziomie europejskim.
2.
Rada zarządzająca zwraca się o nominacje na te stanowiska do:
- każdego z Państw Członkowskich,
- każdego z wybranych krajów,
- partnerów społecznych na poziomie europejskim, którzy już biorą udział w pracach instytucji wspólnotowych, oraz
- odpowiednich organizacji międzynarodowych.
3.
Kadencja członków forum doradczego trwa normalnie trzy lata i podlega systematycznej kontroli rady zarządzającej.
4.
Zadaniem forum doradczego jest, na wniosek rady zarządzającej lub z własnej inicjatywy forum, wydawanie dla rady opinii na temat rocznego programu pracy Fundacji, określonego w art. 5 ust. 7.
Wszystkie opinie są przekazywane radzie zarządzającej.
5.
Dyrektor Fundacji jest przewodniczącym forum doradczego.
Forum doradcze uchwala swój regulamin wewnętrzny, podlegający zatwierdzeniu przez radę zarządzającą.
6.
Forum doradcze jest zwoływane przez jej przewodniczącego raz w roku.
Artykuł 7
Dyrektor
1.
Dyrektor Fundacji jest mianowany przez radę zarządzającą, na wniosek Komisji, na pięcioletnią kadencję, która może zostać odnowiona.
Dyrektor jest odpowiedzialny za:
- przygotowanie i organizację pracy rady zarządzającej, wszelkich zespołów roboczych ad hoc powołanych przez radę zarządzającą oraz, w szczególności, za przygotowanie projektu programu rocznej pracy Fundacji,
- bieżące zarządzanie Fundacją,
- przygotowanie oświadczenia o dochodach i wydatkach oraz o wykonaniu budżetu Fundacji,
- przygotowanie i publikację sprawozdań wymienionych w niniejszym rozporządzeniu,
- wszelkie sprawy kadrowe,
- podejmowanie zadań określonych w art. 3.
2.
Dyrektor jest odpowiedzialny za swoje działania przed radą zarządzającą i bierze udział w jej zebraniach.
3.
Dyrektor jest przedstawicielem ustawowym Fundacji.
Artykuł 8
Powiązania z innymi działaniami Wspólnoty
Komisja, we współpracy z radą zarządzającą i, w stosownym przypadku, w zgodzie z procedurą określoną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, zapewnia zgodność i, w razie konieczności, komplementarność pomiędzy pracami Fundacji a innymi działaniami na szczeblu Wspólnoty, zarówno w ramach Wspólnoty, jak i w dziedzinie pomocy dla wybranych krajów, w szczególności w odniesieniu do działań w ramach programu Tempus.
Artykuł 9
Budżet
1.
Preliminarz dochodów i wydatków Fundacji jest przygotowywany dla każdego roku budżetowego i wykazany w budżecie Fundacji, który zawiera również plan zatrudnienia. Każdy rok budżetowy odpowiada kalendarzowemu.
2.
Budżet Fundacji powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Dochody Fundacji obejmują, bez uszczerbku dla innych typów dochodów, subwencje z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, płatności z tytułu wynagrodzenia za wykonane usługi, jak również finansowanie z innych źródeł.
4.
Budżet zawiera również szczegóły dotyczące funduszy przeznaczonych przez wybrane kraje na projekty korzystające z pomocy finansowej Fundacji.
Artykuł 10
Procedura budżetowa
1.
Każdego roku dyrektor ustanawia proponowany projekt budżetu Fundacji, pokrywający koszty bieżące i proponowany program operacyjny na następny rok budżetowy i przedkłada ten projekt radzie zarządzającej.
2.
Na tej podstawie rada zarządzająca przyjmuje, najpóźniej do 15 lutego, projekt budżetu Fundacji i przedkłada go Komisji.
3.
Komisja ocenia projekt budżetu Fundacji, uwzględniając priorytety w dziedzinie kształcenia zawodowego w wybranych krajach i ogólne tendencje finansowe w pomocy gospodarczej dla tych krajów.
Na tej podstawie Komisja włącza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich roczny wkład dla budżetu Fundacji, w ramach zaproponowanych limitów ogólnej kwoty przeznaczonej na pomoc gospodarczą dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej.
4.
Rada zarządzająca, po otrzymaniu opinii Komisji, przyjmuje budżet Fundacji na początku każdego roku budżetowego, dostosowując go do poszczególnych wkładów przyznanych Fundacji i do innych źródeł dochodu.
Artykuł 11
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor wykonuje budżet Fundacji.
2.
Kontrola zobowiązań i płatności wszelkich wydatków oraz księgowanie i uzyskiwanie wszystkich dochodów Fundacji są prowadzone przez kontrolera finansowego wyznaczonego przez radę zarządzającą na wniosek Komisji.
3.
Najpóźniej 31 marca każdego roku dyrektor przedkłada Komisji, radzie zarządzającej i Trybunałowi Obrachunkowemu szczegółowe rozliczenie wszystkich dochodów i wydatków za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki zgodnie z art. 206a Traktatu.
4.
Rada zarządzająca rozlicza dyrektora z obowiązków w zakresie wykonania budżetu.
Artykuł 12
Przepisy finansowe
Rada zarządzająca ustala, po konsultacji z Komisją i Trybunałem Obrachunkowym, szczegółowe przepisy finansowe określające w szczególności procedurę ustanawiania i wykonania budżetu Fundacji.
Artykuł 13
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do Fundacji.
Artykuł 14
Status pracowników
Zasady i regulacje dotyczące statutowego personelu Fundacji, w tym również dyrektora, są analogiczne do przepisów i rozporządzeń ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiającym warunki zatrudnienia pracowników Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [5] i zostaną zawarte w osobnym rozporządzeniu, które zostanie przyjęte przez Radę na wniosek Komisji.
Artykuł 15
Odpowiedzialność prawna
1.
W zakresie odpowiedzialności umownej Fundacji stosuje się przepisy prawa właściwego dla danej umowy.
2.
W zakresie odpowiedzialności pozaumownej Fundacja, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa wszystkich Państw Członkowskich, naprawia szkody wyrządzone przez Fundację lub przez jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących takich szkód.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec Fundacji jest uregulowana w odpowiednich przepisach dotyczących pracowników Fundacji.
Artykuł 16
Udział państw trzecich
1.
Fundacja jest otwarta na udział państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, a które pragną wraz ze Wspólnotą i Państwami Członkowskimi przyczynić się do udzielania pomocy Europie Środkowej i Wschodniej w dziedzinie kształcenia, na mocy uzgodnień zawartych w porozumieniach pomiędzy Wspólnotą a tymi państwami, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 228 Traktatu.
Porozumienia te precyzują między innymi rodzaj i zakres oraz szczegółowe zasady udziału tych państw w pracach Fundacji, w tym również przepisy dotyczące udziału finansowego i pracowników.
2.
O udziale tych państw w zespołach roboczych ad hoc, określonych w art. 5 ust. 8, może zadecydować rada zarządzająca, bez potrzeby zawierania porozumienia.
Artykuł 17
Procedury monitorowania i oceny
Komisja ustali po konsultacji z radą zarządzającą, procedurę monitorowania i oceny doświadczenia nabytego w trakcie pracy Fundacji.
Komisja przedstawi pierwsze wyniki tej procedury w sprawozdaniu, które zostanie przedłożone Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu przed 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 18
Przegląd
Niniejsze rozporządzenie zostanie poddane przeglądowi przez Radę na wniosek Komisji w ciągu pięciu lat od jego wejścia w życie.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po podjęciu przez właściwe władze decyzji o siedzibie Fundacji [6].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1422/90
z dnia 23 maja 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1251/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1434/90
z dnia 14 maja 1990 r.
wprowadzające w życie niektóre postanowienia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, dalej zwana "Umową", została podpisana w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 r. [1] i weszła w życie w dniu1 kwietnia 1990 r.;
w ramach Umowy przewidziano stopniowe wprowadzanie pewnych środków liberalizacji, mających ułatwić dostęp do rynku wspólnotowego towarów pochodzących ze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dalej zwanego "ZSRR"; na mocy art. 8 Umowy Wspólnota zobowiązała się w szczególności, z jednej strony do zniesienia ograniczeń ilościowych w przywozie do regionów Wspólnoty odnośnie do produktów wymienionych w załączniku I do Umowy, a z drugiej strony do zawieszenia stosowania ograniczeń ilościowych w przywozie do regionów Wspólnoty odnośnie do produktów wymienionych w załączniku II do Umowy, według warunków określonych w wyżej wymienionym załączniku;
jednakże Wspólnota przyjęła już część środków przewidzianych w załączniku I do Umowy, w szczególności poprzez komunikaty Komisji nr 89/C 288/03 [2], 89/C 315/05 [3], 90/C 1/06 [4] i 90/C 36/06 [5] dla Rady; należy wobec tego przeprowadzić wyłącznie zniesienie ograniczeń ilościowych w przywozie innych produktów wymienionych we wspomnianym załączniku I i zawieszenie ograniczeń ilościowych dotyczących produktów wymienionych w załączniku II do Umowy, poza jednym produktem objętym kodem CN 49100000 już zwolnionym na szczeblu wspólnotowym;
w ten sposób przywóz do Wspólnoty niektórych produktów, pochodzących z ZSRR, znajdujących się w załączniku I do Umowy, nie będzie już dotknięty żadnymi ograniczeniami ilościowymi i produkty te, teraz wymienione w załączniku III, mogą być objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ograniczenia ilościowe we wprowadzaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów znajdujących się w załączniku I, pochodzących z ZSRR, zostają zniesione w regionach Wspólnoty wykazanych w tym załączniku odnośnie do tych produktów.
2.
Stosowanie ograniczeń ilościowych we wprowadzaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów wymienionych w załączniku II, pochodzących z ZSRR, zostaje zawieszone w regionach Wspólnoty, wymienionych w tym załączniku, według szczegółów i warunków, które są w nim sprecyzowane.
Artykuł 2
Ograniczenia ilościowe we wprowadzaniu do swobodnego obrotu produktów znajdujących się w załączniku III, pochodzących z ZSRR, zostają zniesione na szczeblu Wspólnoty.
Przywozy tych produktów zostają objęte rozporządzeniem (EWG) nr 1765/82, a produkty te zostają dodane do Załącznika tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90
z dnia 11 czerwca 1990 r.
w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych będących przedmiotem poufności informacji statystycznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 187,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedłożony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dla wykonania obowiązków powierzonych przez traktaty, w szczególności biorąc pod uwagę rynek wewnętrzny przewidziany w art. 8a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, dalej zwanego "Traktatem EWG", Komisja musi posiadać pełne i rzetelne informacje; mając na uwadze skuteczne zarządzanie i zważywszy, że Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich, dalej zwany "USWE" musi pozyskać wszystkie krajowe informacje statystyczne, konieczne dla opracowania statystyki Wspólnoty i przeprowadzenia koniecznych analiz;
artykuł 5 Traktatu EWG oraz art. 192 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, dalej zwanego "Traktatem Euratom", nakładają na Państwa Członkowskie obowiązek ułatwiania osiągania zadań Wspólnoty; zobowiązanie to rozszerza się na zapewnienie wszystkich wymaganych informacji; brak poufnych danych statystycznych oznacza dla USWE poważną stratę informacji na poziomie wspólnotowym i utrudnia opracowanie statystyk i przeprowadzenie analiz dotyczących Wspólnoty;
Państwa Członkowskie nie będą miały potrzeby powoływania przepisów dotyczących poufności informacji statystycznych po ustaleniu, że USWE zapewnia takie same gwarancje poufności jak krajowe instytuty statystyczne; gwarancje te są już w pewnym stopniu zawarte w traktatach wspólnotowych, zwłaszcza w art. 214 Traktatu EWG i art. 194 ust. 1 Traktatu Euratom oraz w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich i mogą być wzmocnione odpowiednimi środkami podjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia;
zgodnie z art. 214 Traktatu EWG i art. 194 ust. 1 Traktatu Euratom urzędnicy i inni pracownicy są zobowiązani, nawet po zakończeniu pełnienia swych obowiązków, nie wyjawiać informacji, które są chronione tajemnicą zawodową;
artykuł 17 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich nakłada na urzędników obowiązek poszanowania poufności wszystkich faktów i informacji, które nabyli w trakcie lub w związku z wykonywaniem ich obowiązków zawodowych i pozostają związani tym obowiązkiem także po zakończeniu służby;
każde pogwałcenie poufności informacji statystycznych chronionej przez niniejsze rozporządzenie musi być odpowiednio potraktowane bez względu na to, kto się go dopuścił;
każde naruszenie zasad wiążących urzędników i innych pracowników USWE, popełnione umyślnie lub spowodowane zaniedbaniem, podlega sankcjom dyscyplinarnym oraz, w stosownym przypadku, karom przewidzianym przez prawo za pogwałcenie tajemnicy zawodowej, zgodnie z powiązanymi postanowieniami art. 12 i 18 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich;
zgodnie z art. 215 Traktatu EWG oraz z art. 188 Traktatu Euratom Wspólnota powinna naprawić wszelkie szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji;
niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do przekazywania do USWE tych danych statystycznych, które w zakresie kompetencji krajowych instytutów statystycznych są objęte poufnością informacji statystycznych i jeżeli nie narusza ono szczególnych przepisów krajowych lub wspólnotowych odnoszących się do przekazywania informacji innego rodzaju do Komisji;
rozporządzenie przyjmuje się bez uszczerbku dla art. 223 Traktatu EWG, na mocy którego żadne Państwo Członkowskie nie ma obowiązku udzielania informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami jego bezpieczeństwa;
zgodnie z art. 47 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali Komisja przyjęła w szczególności decyzję nr 1566/86/EWWiS [3], zgodnie z art. 232 Traktatu EWG, niniejsze rozporządzenie nie narusza decyzji tego typu;
ustanowienie na podstawie niniejszego rozporządzenia komitetu ds. poufności informacji statystycznych zgodnie z decyzją Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4];
wprowadzenie w życie postanowień zawartych w tym rozporządzeniu, a w szczególności tych odnoszących się do zapewnienia ochrony poufnych informacji statystycznych przekazywanych do USWE wymaga zasobów ludzkich, technicznych i finansowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest:
- upoważnienie organów krajowych do przekazywania poufnych informacji statystycznych do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (dalej zwanego "USWE"),
- udzielenie gwarancji, że Komisja podejmie wszelkie środki konieczne do zapewnienia poufności przekazywanych informacji.
2.
Rozporządzenie stosuje się tylko do poufności informacji statystycznych.
Nie narusza ono szczególnych przepisów wspólnotowych lub krajowych zabezpieczających poufność innego rodzaju, niż poufność informacji statystycznych.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia, poniższe pojęcia definiuje się następująco:
1) poufne dane statystyczne: dane uznane jako poufne przez Państwa Członkowskie zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub krajowymi praktykami w dziedzinie poufności informacji statystycznych;
2) organy krajowe: krajowe instytuty statystyczne oraz inne podmioty krajowe odpowiedzialne za zbieranie i wykorzystanie statystyk dla Wspólnot;
3) informacje o życiu prywatnym osób fizycznych: informacje o życiu prywatnym i rodzinnym osób fizycznych, określone przez ustawodawstwo krajowe lub praktykę różnych Państw Członkowskich;
4) wykorzystanie do celów statystycznych: wykorzystanie wyłącznie do zestawiania tabel statystycznych lub analiz ekonomicznych; nie można takich informacji wykorzystać do celów administracyjnych, prawnych lub podatkowych lub kontroli badanych jednostek;
5) jednostka statystyczna: podstawowa jednostka, do której odnoszą się dane statystyczne przekazywane do USWE;
6) bezpośrednia identyfikacja: identyfikacja jednostki statystycznej według jej nazwy lub adresu, lub według oficjalnie przydzielonego i opublikowanego numeru identyfikacyjnego;
7) pośrednia identyfikacja: możliwość wydedukowania tożsamości jednostki statystycznej w inny sposób niż na podstawie informacji określonych w pkt 6;
8) urzędnicy USWE: urzędnicy Wspólnot, w rozumieniu art. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, pracujący w USWE;
9) inny personel USWE: pracownicy Wspólnot, w rozumieniu art. 2 i 5 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, pracujący w USWE;
10) rozpowszechnianie: dostarczanie informacji w dowolnej formie: publikacji, dostępu do baz danych, mikrofisz, połączeń telefonicznych itp.
Artykuł 3
1.
Organy krajowe są upoważnione do przekazywania poufnych informacji statystycznych do USWE.
2.
Przepisy krajowe dotyczące poufności informacji statystycznych nie mogą być powoływane w celu zapobieżenia przekazywaniu poufnych danych statystycznych do USWE, gdy do przekazywania takich danych ma zastosowanie akt prawny Wspólnoty dotyczący statystyk Wspólnoty.
3.
Przekazywanie poufnych danych statystycznych do USWE dotyczących struktury i działalności przedsiębiorstwa, które zostały zebrane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, musi być przeprowadzone zgodnie z zasadami i praktykami dotyczącymi poufności informacji statystycznych obowiązującymi w Państwach Członkowskich.
Przekazywanie poufnych danych statystycznych do USWE w rozumieniu ust. 2 przeprowadzane jest w taki sposób, aby jednostki statystycznie nie mogły zostać bezpośrednio zidentyfikowane.
Nie wyklucza to dopuszczalności dalej idących przepisów przekazywania, zgodnie z ustawodawstwem Państw Członkowskich.
4.
Organy krajowe nie mają obowiązku przekazywania do USWE informacji o życiu osobistym osób fizycznych, jeśli przekazywane informacje mogłyby umożliwić identyfikację tych osób bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 4
1.
Komisja podejmuje wszelkie konieczne środki regulacyjne, administracyjne, techniczne i organizacyjne dla zapewnienia poufności informacji statystycznych przekazywanych do USWE przez właściwe organy Państw Członkowskich zgodnie z art. 3.
2.
Środki ochronne określone w art. 5 stosują się do:
a) wszelkich poufnych danych statystycznych, których przekazywanie do USWE objęte jest aktem prawnym Wspólnoty dotyczącym statystyki Wspólnoty,
b) wszelkich poufnych danych statystycznych przekazanych dobrowolnie do USWE przez Państwa Członkowskie.
3.
Komisja ustanawia procedury przekazywania poufnych danych statystycznych do USWE oraz zasady ochrony takich danych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 5
1.
Komisja wyda odpowiednie instrukcje dyrektorowi generalnemu USWE w celu zapewnienia ochrony danych przekazywanych do USWE przez krajowe organy Państw Członkowskich.
Po konsultacji z Komitetem określonym w art. 7 Komisja ustala zasady wewnętrznej organizacji USWE dla zapewnienia takiej ochrony.
2.
Poufne dane statystyczne przekazywane do USWE są dostępne tylko dla urzędników USWE i mogą być przez nich użyte wyłącznie do celów statystycznych.
3.
Jednakże Komisja może przyznać dostęp do poufnych danych statystycznych innym pracownikom USWE oraz osobom fizycznym pracującym w pomieszczeniach USWE na podstawie umowy, w szczególnych przypadkach i wyłącznie do celów statystycznych.
Procedury takiego dostępu ustala Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
4.
Poufne dane statystyczne będące w posiadaniu USWE mogą być ujawniane jedynie w połączeniu z innymi informacjami w formie zapewniającej, że jednostki statystyczne nie zostaną zidentyfikowane bezpośrednio bądź pośrednio.
5.
Urzędnicy i inni pracownicy USWE oraz osoby fizyczne pracujące w pomieszczeniach USWE na podstawie umowy nie mogą wykorzystywać lub udostępnić tych danych do celów innych niż ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. Zakaz ten obowiązuje pracowników również po przeniesieniu, zakończeniu służby lub przejściu na emeryturę.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują przed dniem 1 stycznia 1992 roku właściwe środki dla ograniczenia pogwałceń obowiązku utrzymania tajemnicy poufnych danych statystycznych przekazanych zgodnie z art. 3.
Środki te dotyczą co najmniej pogwałceń popełnionych na terytorium danego Państwa Członkowskiego przez urzędników lub innych pracowników USWE lub też przez inne osoby fizyczne pracujące w pomieszczeniach USWE na podstawie umowy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o podjętych środkach.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
Komitet ds. Poufności Informacji Statystycznych, dalej zwany "Komitetem", tworzą przedstawiciele wszystkich Państw Członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji (dyrektor generalny USWE lub osoba przez niego wyznaczona).
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, określonych w art. 4 ust. 3 oraz w art. 5 ust. 3, które należy podjąć. Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy. W przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji, opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu EWG. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które podlegają natychmiastowemu stosowaniu.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie komunikowane Radzie przez Komisję.
W takim wypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od dnia takiego komunikatu,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w pierwszym tiret.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
Komitet bada kwestie podniesione przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, odnoszące się do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1737/90
z dnia 26 czerwca 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 109/80 w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej do niektórych produktów sektora jaj i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89, w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2774/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do jaj i kryteria ustalania wielkości takich refundacji [4], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2779/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do mięsa drobiowego i kryteria ustalania wielkości takich refundacji [5], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 109/80 [6] wskazuje pozycje lub podpozycje produktów, dla których fakt, że nie ma ustalonych refundacji wywozowych dla Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie jest brany pod uwagę w niektórych przypadkach;
uwzględniając obecną sytuację w Niemieckiej Republice Demokratycznej i jej wpływ na sytuację rynkową, nie powinny być ustalane żadne refundacje do jaj i produktów drobiowych wywożonych do tego państwa; fakt, że nie ma ustalonych refundacji, nie powinien być brany pod uwagę w celu określenia minimalnych gwarantowanych stawek refundacji;
produkty objęte kodem CN 16023911, dla których refundacja wywozowa do Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie jest ustalona, powinny zostać dodane do produktów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 109/80;
artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 192/75 [7] otrzymał brzmienie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3665/87 [8];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 109/80 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Fakt, że nie ustalono refundacji do produktów objętych kodami CN 010511, 010519 , 0207 (wyłączając 020731, 02073990 i 020750), 0407, 0408 i16023911, które są wywożone do Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Niemieckiej Republiki Demokratycznej, nie jest brany pod uwagę:
- dla określenia najniższej stawki refundacji do celów art. 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [9],
- dla stosowania art. 4 ust. 7 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [10]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1906/90
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 przewiduje określenie norm handlowych, które w szczególności mogą odnosić się do klasyfikacji według jakości i masy, do pakowania, przechowywania, transportu, prezentacji i znakowania określonych rodzajów mięsa drobiowego;
normy te mogą przyczynić się do poprawy jakości mięsa drobiowego i w konsekwencji ułatwić sprzedaż tego mięsa; dlatego w interesie producentów, przedsiębiorców i konsumentów leży stosowanie norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi;
dlatego normy tego rodzaju muszą mieć zastosowanie w odniesieniu do wszystkich rodzajów omawianego mięsa drobiowego na terenie Wspólnoty, na różnych etapach handlu; jednakże okazuje się również konieczne podzielenie całości mięsa drobiowego na dwie kategorie w zależności od budowy i wyglądu; niemniej uzasadnione wydaje się wyłączenie z zakresu stosowania tym norm drobnej sprzedaży lokalnej oraz czynności rozbioru i odkostniania wykonywanych w miejscu sprzedaży zgodnie z art. 3 ust. 5 i 7 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. dotyczącej problemów sanitarnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/657/EWG [4], jak również dostaw do przemysłu spożywczego;
etykietowanie mięsa drobiowego podlega zasadom ogólnym ustalonym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż końcowemu konsumentowi [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/395/EWG [6]; biorąc pod uwagę rodzaj omawianych produktów i w celu zapewnienia pełniejszej informacji dla konsumenta oraz ułatwienia obrotu należy ustanowić niektóre dodatkowe wymagania zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 79/112/EWG oraz w szczególności mięso drobiowe powinno być klasyfikowane w dwóch klasach budowy oraz powinny być określone warunki, na których mięso ma być oferowane do sprzedaży; z tych samych powodów pożądane jest także, aby szczegółowe dane dotyczące stosowanej metody schładzania i rodzaju hodowli drobiu były wykorzystywane jedynie zgodnie ze wspólnotowymi regułami, które mają być ustalone;
z mikrobiologicznego punktu widzenia świeże mięso drobiowe należy uważać za łatwo psujący się środek spożywczy; konieczne jest zatem w przypadku takiego mięsa zastąpienie okresu minimalnej trwałości wyrażeniem "spożyć do" zgodnie z art. 9a ust. 1 dyrektywy 79/112/EWG;
w interesie producenta, jak i konsumenta istotne jest, aby mięso drobiowe przywożone z państw trzecich odpowiadało normom wspólnotowym; niemniej jednak za uzasadnione uznaje się wyłączenie z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia mięsa drobiowego przeznaczonego na wywóz ze Wspólnoty;
konieczne jest ustanowienie bardziej szczegółowych zasad dotyczących wykonania niniejszego rozporządzenia; głównie techniczny charakter wymienionych problemów i ewentualna potrzeba częstych zmian powodują, że bardziej odpowiednia jest procedura przewidziana w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75; z tych samych powodów niezbędne wydaje się przyjęcie zgodnie z tą samą procedurą środków wymaganych w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia;
właściwe jest określenie procentowego udziału technologicznie nieuniknionej absorpcji wody, którego nie można przekroczyć podczas przygotowywania świeżych, mrożonych i głęboko mrożonych tusz; konieczne jest zatem ustalenie jednolitych metod kontroli przestrzegania tego przepisu; techniczny charakter wymienionych zasad powoduje konieczność ich ustalenia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75; dlatego należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2967/76 z dnia 23 listopada 1976 r. ustanawiające wspólne normy zawartości wody w świeżych, mrożonych i głęboko mrożonych kurczakach, kurach i kogutach [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3204/83 [8];
każde Państwo Członkowskie ma obowiązek wyznaczenia właściwych władz odpowiedzialnych za zapewnienie przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia; procedura tego nadzoru musi być jednolita we wszystkich Państwach Członkowskich;
każde Państwo Członkowskie ma także obowiązek ustalenia kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowe normy handlowe w odniesieniu do niektórych rodzajów i prezentacji mięsa drobiowego następujących gatunków, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75:
- Gallus domesticus,
- kaczek,
- gęsi,
- indyków,
- perliczek.
Takie mięso drobiowe nie może być wprowadzone do obrotu we Wspólnocie w ramach działalności gospodarczej lub handlu, o ile nie odpowiada przepisom niniejszego rozporządzenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do tusz drobiowych, części tusz oraz podrobów, włączając foie gras, których wykaz przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) 2777/75.
3.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do:
- mięsa drobiowego przeznaczonego na wywóz ze Wspólnoty,
- rodzaju sprzedaży określonych w art. 3 ust. 5 dyrektywy 71/118/EWG.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza żadnych przepisów dotyczących kwestii weterynaryjnych i sanitarnych oraz środków spożywczych, ustanowionych w celu zapewnienia norm sanitarnych i zdrowotnych produktów lub w celu ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe nadające się do spożycia przez ludzi, które nie zostało poddane żadnej obróbce, z wyjątkiem schłodzenia w celu zapewnienia jego zakonserwowania;
2) "tusza": oznacza całą tuszę ptaka gatunków określonych w art. 1 ust. 1 po wykrwawieniu, oskubaniu z piór i wypatroszeniu; jednak usunięcie serca, wątroby, płuc, żołądka, wola i nerek oraz odcięcie nóg na poziomie stępu lub głowy nie jest obowiązkowe; wypatroszoną tuszę można oferować do sprzedaży bez podrobów lub z podrobami, tj. sercem, wątrobą, żołądkiem i szyją, umieszczonymi w jamie brzusznej;
3) "części tuszy": oznaczają mięso drobiowe, które ze względu na wielkość i cechy charakterystyczne zwartej tkanki mięśniowej można zidentyfikować jako pozyskane z odpowiednich części tuszy;
4) "paczkowane mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe prezentowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 79/112/EWG;
5) "świeże mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe nieusztywnione wskutek procesu wychładzania, które ma być utrzymywane w temperaturze nie niższej niż -2 °C i nie wyższej niż 4 °C przez cały czas;
6) "mrożone mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe, które musi być zamrożone możliwie jak najszybciej w związku z wymogami normalnych procedur ubojowych i które ma być utrzymywane w temperaturze nie wyższej niż -12 °C przez cały czas.
Można jednak ustalić pewne tolerancje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2775/75;
7) "głęboko mrożone mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe, które ma być utrzymywane w temperaturze nie wyższej niż -18 °C przez cały czas, z zachowaniem tolerancji przewidzianej w dyrektywie Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9];
8) "mięso drobiowe niepaczkowane": oznacza mięso drobiowe prezentowane bez opakowania do sprzedaży konsumentowi końcowemu lub pakowane w miejscu sprzedaży na życzenie konsumenta.
Artykuł 3
1.
Mięso drobiowe, zdefiniowane w art. 1, klasyfikuje się w klasie "A" lub "B", w zależności od budowy i wyglądu tusz lub ich części.
Klasę "A" dzieli się dalej na A1 i A2 zgodnie z kryteriami określanymi na mocy procedury określonej w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
Klasyfikacja ta uwzględnia w szczególności umięśnienie, występowanie tkanki tłuszczowej oraz ilość uszkodzeń i urazów.
2.
Mięso drobiowe jest wprowadzane do obrotu, gdy spełnia jeden z następujących warunków:
- jest świeże,
- mrożone, lub
- głęboko mrożone.
3.
Paczkowane mięso drobiowe mrożone lub głęboko mrożone może być sklasyfikowane według kategorii wagowej, w celu wprowadzenia której przyjmuje się szczegółowe przepisy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
Artykuł 4
Niezależnie od przestrzegania ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG w towarzyszących dokumentach handlowych w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy zamieszcza się następujące dodatkowe oznaczenia:
a) klasę określoną w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) stan, w którym mięso drobiowe wprowadza się do obrotu zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz zalecaną temperaturę przechowywania.
Artykuł 5
1.
Niezależnie od przestrzegania ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG etykietowanie, prezentacja i reklamowanie mięsa drobiowego przeznaczonego dla konsumenta końcowego są zgodne z dodatkowymi wymogami określonymi w ust. 3, 4, 5 i 6 niniejszego artykułu oraz w art. 7 ust. 2.
2.
W przypadku świeżego mięsa drobiowego datę minimalnej trwałości zastępuje się wyrażeniem "spożyć przed", zgodnie z art. 9a ust. 1 dyrektywy 79/112/EWG.
3.
W przypadku paczkowanego mięsa drobiowego na opakowaniu jednostkowym lub na przymocowanej etykiecie umieszcza się również następujące dane szczegółowe:
a) klasę określoną w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku świeżego mięsa drobiowego cenę łączną i cenę za jednostkę masy obowiązującą w fazie sprzedaży detalicznej;
c) stan, w którym mięso drobiowe wprowadza się do obrotu zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz zalecaną temperaturę przechowywania;
d) numer rejestracyjny rzeźni lub zakładu rozbioru, z wyjątkiem przypadku, gdy rozbiór i odkostnianie odbywają się w miejscu sprzedaży przewidzianym w art. 3 ust. 7 dyrektywy 71/118/EWG;
e) wskazanie państwa pochodzenia, w przypadku mięsa drobiowego przywożonego z państw trzecich.
4.
Jeżeli mięso drobiowe jest oferowane do sprzedaży bez opakowania, z wyjątkiem przypadku, gdy rozbiór i odkostnianie odbywają się w miejscu sprzedaży przewidzianym w art. 3 ust. 7 dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem że taki rozbiór i odkostnianie odbywają się na prośbę i w obecności konsumenta, stosuje się art. 12 dyrektywy 79/112/EWG w odniesieniu do następujących dodatkowych oznaczeń:
a) klasy określonej w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) ceny za jednostkę masy obowiązującej w fazie sprzedaży detalicznej;
c) stanu, w którym mięso drobiowe wprowadza się do obrotu zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz zalecanej temperatury przechowywania;
d) numeru rejestracyjnego rzeźni lub zakładu rozbioru;
e) wskazania państwa pochodzenia, w przypadku mięsa drobiowego przywożonego z państw trzecich.
5. Szczegółowe zasady wskazywania nazwy, pod którą produkt jest sprzedawany w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 79/112/EWG, można ustalić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
6.
Szczegółowe zasady dotyczące:
a) nieobowiązkowego wskazania zastosowanej metody schładzania; i
b) nieobowiązkowego wskazania rodzaju prowadzonej hodowli oraz warunków systematycznych kontroli, jakim poddawane są takie informacje,
przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
Zgodnie z tą samą procedurą ustala się warunki, w których regularne kontrole określone w lit. b) mogą być prowadzone przez organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie i dający niezbędne gwarancje niezależności w odniesieniu do zainteresowanych producentów.
Artykuł 6
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3, 4 i 5 nie jest konieczne klasyfikowanie mięsa drobiowego i wskazywanie dodatkowych danych szczegółowych określonych w art. 3, 4 i 5, w przypadku dostaw mięsa do zakładu rozbioru lub przetwórstwa przewidzianego w art. 2 i 3 dyrektywy Komisji 80/879/EWG z dnia 3 września 1980 r. w sprawie znakowania jakości zdrowotnej dużych opakowań zbiorczych mięsa drobiowego [10].
Artykuł 7
1.
Procentowy udział technologicznie nieuniknionej absorpcji wody, którego nie można przekroczyć podczas przygotowywania tusz świeżych, mrożonych i głęboko mrożonych, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) 2777/75, jak również ustala się jednolite metody weryfikacji zgodności z wymienionymi przepisami.
2.
Zgodnie z tą samą procedurą może być wprowadzony obowiązek wskazywania procentowego udziału wody technologicznie nieuniknionej, określonego w ust. 1.
Artykuł 8
1.
Najpóźniej jeden miesiąc przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze odpowiedzialne za nadzór zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2.
O wyznaczeniu określonym w ust. 1, łącznie z późniejszymi zmianami, powiadamia się Komisję i inne Państwa Członkowskie.
3.
Władze określone w ust. 1 przeprowadzają kontrole:
a) reprezentatywnych próbek mięsa drobiowego na wszystkich etapach obrotu, jak również podczas transportu;
b) podczas odprawy celnej, reprezentatywnych próbek mięsa drobiowego przywożonego z państw trzecich.
Artykuł 9
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyjmuje się szczegółowe zasady w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności kryteria klasyfikacji w rozumieniu art. 3 ust. 1, jak również środki mające na celu zapewnienie jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu karania naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Do czasu wprowadzenia w życie środków przyjętych zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2967/76.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1907/90
z dnia 26 czerwca 1990 r.
w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 przewiduje ustalenie norm handlowych, które mogą odnosić się w szczególności do klasyfikacji jaj według klas jakości i klas wagowych, pakowania, przechowywania, transportu, przygotowania i etykietowania;
takie normy mogą przyczynić się do poprawy jakości jaj i w konsekwencji do ułatwienia ich sprzedaży; dlatego, w interesie producentów, podmiotów gospodarczych i konsumentów, takie normy handlowe powinny być stosowane w odniesieniu do jaj kurzych nadających się do spożycia przez ludzi;
rozporządzenie (EWG) nr 2772/75 [3] ustanowiło niektóre normy handlowe w odniesieniu do jaj; normy te wymagają regularnego przeglądu, w celu zapewnienia konsumentowi końcowemu jaj lepszych gwarancji i bardziej precyzyjnej informacji, w szczególności w świetle zmieniających się praktyk handlowych;
doświadczenie z istniejącymi normami i konsultacje zarówno z reprezentatywnymi organizacjami handlowymi i organizacjami konsumentów wykazały konieczność dalszych zmian i przyjęcia niektórych szczegółowych zasad, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, w celu ułatwienia przyszłych zmian;
w celu ustalenia tych norm musi nastąpić wyraźne rozróżnienie między jajami nadającymi się do spożycia przez ludzi a innymi jajami, w szczególności wylewkami i jajami inkubowanymi, które są zasadniczo przeznaczone dla przemysłu niespożywczego; takie reguły wymagają również, aby jaja innych gatunków nie były mieszane z jajami kurzymi;
normy te muszą być stosowane do wszystkich jaj kurzych wprowadzanych do obrotu na terytorium Wspólnoty; jednakże wydaje się celowym wyłączenie z zakresu ich stosowania niektórych form sprzedaży od producenta do konsumenta w odniesieniu do niewielkich ilości; ponadto jaja dostarczane z miejsca produkcji do zakładu pakowania lub do niektórych hurtowni oraz jaja przeznaczone do przetwórstwa spożywczego powinny być zwolnione z klasyfikacji i znakowania;
dlatego powinien zostać sporządzony wykaz dostawców do zakładów uprawnionych do sortowania jaj według klasy jakości i klasy wagowej;
sortowanie jaj powinno odbywać się wyłącznie w zakładach odpowiednio wyposażonych do tego celu;
wymogi jakości w odniesieniu do jaj muszą być łatwo zrozumiałe dla konsumentów i zapewniać racjonalizację wszystkich etapów dystrybucji; dlatego powinna zostać ustanowiona ograniczona, ale wystarczająca liczba klas jakości i klas wagowych;
konsument musi mieć możliwość rozróżnienia jaj poszczególnych klas jakości i klas wagowych; wymóg ten może zostać spełniony poprzez znakowanie jaj i opakowań;
konieczne jest ustalenie oznaczeń, które mogą lub muszą być podane na opakowaniu; stosowanie niektórych fakultatywnych oznaczeń musi podlegać szczegółowym zasadom przyjętym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75;
określenie "jaja świeże" może być fakultatywne, jeżeli obowiązkowe oznakowanie pozostałych jaj umożliwia łatwe ich rozróżnienie;
każdy, kto wprowadza do obrotu "jaja świeże" powinien mieć prawo do stemplowania takich jaj odpowiednimi danymi do celów reklamowych;
pożądane jest aby podmioty gospodarcze były upoważnione do bezpośredniego stemplowania jaj niektórymi oznaczeniami, które są przewidziane dla opakowań jednostkowych; stosowanie tych oznaczeń powinno odbywać się w warunkach analogicznych jak w przypadku opakowań oraz pod ścisłym nadzorem; w przypadku jaj sprzedawanych luzem, data sortowania powinna zastąpić datę pakowania;
każde inne oznakowanie może wpłynąć na warunki wymiany handlowej we Wspólnocie;
definicje ustanowione w poprzednich rozporządzeniach Wspólnoty odnoszące się do opakowań oraz formy sprzedaży jaj muszą zostać uszczegółowione; konieczne okazało się zapewnienie niezbędnych gwarancji bezpieczeństwa dla detalicznej sprzedaży jaj bez opakowań specjalnych;
doświadczenie pokazało, że obecne przepisy zezwalające jedynie na stosowanie na jajach lub ich opakowaniach zalecanej daty sprzedaży w dodatku do obowiązkowej daty pakowania okazały się zbyt nieelastyczne; dlatego należy ustanowić przepisy stwarzające możliwość stosowania w określonych warunkach niektórych innych dat; dotychczasowa praktyka wskazuje, że można zrezygnować z podawania terminu pakowania;
takie wspólne przepisy powinny zostać przyjęte w odniesieniu do pakowania, co zapewni utrzymanie jakości jaj i ułatwi handel oraz nadzór nad przestrzeganiem norm;
w celu pozostawienia konsumentowi wyboru i dla zapewnienia, że oferowane są mu towary spełniające normy jakości i normy wagowe, detaliści muszą przedstawić odpowiednie informacje bądź na oferowanych towarach lub obok nich;
w interesie zarówno producentów jak i konsumentów istotne jest, aby jaja przywożone z państw trzecich były zgodne z norami wspólnotowymi;
przepisy szczególne obowiązujące w niektórych państwach trzecich mogą uzasadniać odstępstwa, które w takich wypadkach umożliwiają wywóz ze Wspólnoty; właściwym wydaje się wyłączenie z zakresu norm wspólnotowych jaj przywożonych z państw trzecich lub wywożonych do państw trzecich przez konsumenta w małych ilościach na jego własne potrzeby;
każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy odpowiedzialne za nadzór; procedury takiego nadzoru muszą być jednolite;
każde Państwo Członkowskie ustala kary za naruszenia;
przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla wszelkich przepisów wspólnotowych, które mogą zostać przyjęte w celu harmonizacji przepisów ustawodawstwa weterynaryjnego i ustawodawstwa dotyczącego środków spożywczych mających na celu ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz zapobieganie fałszerstwom i nadużyciom finansowym;
uwzględniając powyższe istotne zmiany i konieczność dalszych zmian redakcyjnych do rozporządzenia (EWG) nr 2772/75, do celów przejrzystości zalecane jest przeredagowanie ustawodawstwa stosowanego w tej dziedzinie;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2772/75 może zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "jaja" oznaczają jaja kurze w skorupkach, nadające się do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do użycia w przemyśle spożywczym, z wyjątkiem jaj wylewek, jaj inkubowanych i jaj gotowanych;
2) "jaja przemysłowe" oznaczają jaja kurze w skorupkach, inne niż określone w ust. 1, włącznie z jajami wylewkami i jajami inkubowanymi, lecz z wyłączeniem jaj gotowanych;
3) "jaja wylęgowe" oznaczają jaja przeznaczone do produkcji piskląt, określone w przepisach dotyczących jaj wylęgowych;
4) "jaja wylewki" oznaczają jaja z uszkodzoną skorupką oraz błoną podskorupkową, co powoduje widoczność zawartości jaja;
5) "jaja stłuczki" oznaczają jaja z uszkodzoną, nierozbitą skorupką, lecz z nienaruszoną błoną podskorupkową;
6) "jaja inkubowane" oznaczają jaja od chwili wstawienia do inkubatora;
7) "wprowadzenie do obrotu" oznacza posiadanie lub wystawienie na sprzedaż, oferowanie na sprzedaż, sprzedawanie, dostawę lub jakąkolwiek inną formę wprowadzania do obrotu;
8) "punkt odbioru jaj" oznacza każdą osobę upoważnioną przez właściwe władze do odbioru jaj od producentów celem dostawy:
a) do zakładu pakowania;
b) na rynek zastrzeżony wyłącznie dla hurtowników, których zakłady są uznane za zakłady pakowania; lub
c) do przemysłu;
9) "zakład pakowania" oznacza zakład upoważniony przez właściwe władze do sortowania jaj według klas jakości i klas wagowych;
10) "partia" oznacza jaja z jednego i tego samego zakładu pakowania, znajdującego się w jednym miejscu, zapakowane lub luzem, z tą samą datą pakowania lub sortowania oraz tej samej klasy jakości i klasy wagowej;
11) "opakowania transportowe" oznaczają opakowania, otwarte skrzynki lub pojemniki zawierające więcej niż 36 jaj;
12) "opakowania jednostkowe" oznaczają opakowania lub wytłaczanki, lecz nie tacki nieopakowane, zawierające 36 jaj lub mniej;
13) "sprzedaż luzem" oznacza oferowanie w sprzedaży detalicznej jaj w opakowaniach innych niż opakowania transportowe lub jednostkowe.
Artykuł 2
1.
Jaja nie mogą być wprowadzone do obrotu we Wspólnocie przez przedsiębiorstwa handlowe, jeżeli nie spełniają przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Jednakże przepisy dotyczące sortowania i znakowania nie mają zastosowania do jaj:
a) transportowanych bezpośrednio z miejsca produkcji do zakładu pakowania lub na rynek w celu sprzedaży wyłącznie albo hurtownikom, których zakłady są zatwierdzone jako zakłady pakowania w rozumieniu art. 5, albo w celu przetwórstwa do zakładów przetwórstwa spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [4];
b) wyprodukowanych we Wspólnocie i dostarczanych w celu przetwórstwa do zakładów przetwórstwa spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG;
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do jaj sprzedanych konsumentowi do jego własnego użytku przez producenta na jego farmie, na lokalnym rynku z wyjątkiem giełd lub w sprzedaży bezpośredniej pod warunkiem że jaja pochodzą z jego własnej produkcji i nie są zapakowane zgodnie z art. 10, 11 i 12, a do których nie zastosowano sortowania według jakichkolwiek klas jakości i klas wagowych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu;
4.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza żadnych przepisów dotyczących kwestii weterynaryjnych i sanitarnych oraz dotyczących środków spożywczych ustalonych w celu zapewnienia zgodności z normami higienicznymi i zdrowotnymi produktów lub w celu ochrony zdrowia zwierząt lub ludzi.
Artykuł 3
Jaja określone w art. 1 ust. 1 nie mogą być mieszane z jajami innych gatunków drobiu.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla art. 2, producenci nie mogą dostarczać:
a) jaj w inne miejsca niż do punktów odbioru, zakładów pakowania i na rynki w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) lub do przemysłu;
b) jaj przemysłowych, z wyłączeniem jaj inkubowanych, w inne miejsce niż do zakładów pakowania lub przemysłu, z wyjątkiem przemysłu spożywczego;
c) jaj inkubowanych, w inne miejsce niż do zakładów utylizacji lub przemysłu, z wyjątkiem przemysłu spożywczego;
2.
Jaja wylewki powstałe przypadkowo w zakładzie pakowania mogą być dostarczone wyłącznie do przetwórstwa, z wyjątkiem przemysłu spożywczego.
Artykuł 5
1.
Poza przypadkami przewidzianymi w art. 8, tylko zakłady pakowania mogą sortować jaja według jakości i masy.
2.
Zakład pakowania prowadzi rejestr swoich dostawców.
3.
Na podstawie kryteriów ustalonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, właściwy organ, na wniosek każdego zakładu lub producenta dysponującego odpowiednimi pomieszczeniami i wyposażeniem technicznym do sortowania jaj według klasy jakości i klasy wagowej, udziela zezwolenia na sortowanie i przyznaje numer odróżniający.
Takie zezwolenie może zostać cofnięte w każdym przypadku, gdy wymagane warunki nie są dłużej spełniane.
Artykuł 6
1.
Według jakości jaja sortuje się następująco:
- klasa A lub "jaja świeże",
- klasa B lub "jaja drugiej klasy lub jaja konserwowane",
- klasa C lub "jaja niesortowane dla przemysłu spożywczego".
2.
Jaja klasy A sortuje się według klas wagowych.
3.
Zaliczenie do klasy A i B następuje z uwzględnieniem, w szczególności, kryteriów określonych w art. 20 ust. 2.
Artykuł 7
Na jajach klasy A można umieścić jeden lub więcej następujących znaków odróżniających:
a) datę pakowania lub, w przypadku sprzedaży luzem, datę sortowania;
b) jedną lub więcej danych w celu zapewnienia konsumentowi dodatkowej informacji;
c) klasę jakości;
d) klasę wagową;
e) numer zakładu pakowania;
f) nazwę lub firmę zakładu pakowania;
g) nazwę handlową lub znak towarowy;
h) odniesienie do systemu chowu;
i) oznaczenie pochodzenia jaj;
j) kod identyfikujący zakład producenta.
Oznaczenia przewidziane w lit. f) i g) są używane tylko zgodnie z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w art. 10 ust. 1 lit. a).
Oznaczenia wymienione w lit. b), h) i i) są używane tylko zgodnie z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w art. 10 ust. 3.
Artykuł 8
1.
Jaja klasy B i C, z wyjątkiem jaj stłuczek, opatrzone są znakiem odróżniającym wskazującym klasę jakości.
Mogą również zawierać jedno lub więcej oznaczeń wymienionych w art. 7.
2.
Jaja klasy A i B, które nie posiadają już cech ustalonych dla tych klas są wycofywane ze swej klasy i mogą zostać uznane za jaja klasy B lub C, stosownie do posiadanych cech.
W takim przypadku opatrzone są znakiem odróżniającym zgodnie z ust. 1.
Wszelkie znaki, które mogły zostać użyte zgodnie z art. 7 bądź z ust. 1 niniejszego artykułu mogą pozostać, z wyjątkiem znaków dotyczących klasy wagowej, którą należy zmienić gdzie właściwe.
3.
Jednakże w drodze odstępstwa od ust. 2, jaja klasy A i B, które nie posiadają już cech ustalonych mogą, bez znaków określonych w ust. 2, być dostarczane bezpośrednio do przetwórstwa spożywczego pod warunkiem że ich opakowania zawsze wyraźnie wskazują to przeznaczenie.
Artykuł 9
Jaja nie posiadają żadnych innych znaków poza znakami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 10
1.
Opakowania transportowe i opakowania jednostkowe, nawet umieszczone w opakowaniach transportowych, opatrzone są na zewnętrznej stronie wyraźnie i czytelnie pismem drukowanym:
a) nazwą lub firmą oraz adresem zakładu, który zapakował lub zlecił pakowanie jaj; nazwą, firmą lub znakiem handlowym zakładu, który może być wspólnym znakiem handlowym stosowanym przez kilka zakładów, a który może zostać wskazany jeżeli nie zawiera wyrażeń niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem, odnoszących się do jakości lub świeżości jaj, sposobu hodowli stosowanej do ich produkcji lub pochodzenia jaj;
b) numerem odróżniającym zakładu pakowania;
c) klasą jakości i klasą wagową; Klasa A jaj może być wyrażona za pomocą słów "klasa A" lub litery "A" albo samodzielnie, albo w powiązaniu ze słowem "świeże";
d) liczbą zapakowanych jaj;
e) datą pakowania;
f) danymi w niezakodowanej formie na temat chłodzenia lub metody konserwacji, w odniesieniu do jaj chłodniczych lub konserwowych.
2.
Zarówno opakowania transportowe jak i opakowania jednostkowe zawierają, na zewnętrznych lub wewnętrznych stronach, następujące dodatkowe informacje:
a) cenę sprzedaży;
b) kod hurtownika i/lub kod kontrolny magazynu;
c) jedną lub kilka dalszych danych w celu zapewnienia konsumentowi dodatkowych informacji;
d) dane o szczególnych warunkach składowania;
e) dane reklamowe, o ile ich treść i sposób wykonania nie wprowadzą odbiorcy w błąd.
3.
Inne dane i oznaczenia dotyczące sposobu hodowli oraz pochodzenia jaj mogą być użyte jedynie zgodnie z regułami ustanowionymi na podstawie procedury określonej w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Te reguły obejmują w szczególności terminy stosowane w oznaczeniach sposobu hodowli oraz kryteria dotyczące pochodzenia jaj.
Jednakże użycie oznaczeń odnoszących się do sposobu hodowli lub pochodzenia jaj zaszkodziłyby płynności na rynku wspólnotowym, albo wystąpiłyby istotne trudności w kontroli stosowania tych oznaczeń lub ich skuteczności, Komisja działając według tej samej procedury może zawiesić stosowanie wspomnianych oznaczeń.
Bez względu na powyższe, jeżeli opakowania transportowe zawierają opakowania jednostkowe lub jaja oznakowane informacją na temat sposobu hodowli lub pochodzenia jaj, takie dane szczegółowe są także wskazywane na opakowaniach transportowych.
Artykuł 11
1.
Opakowania transportowe posiadają banderolę lub etykietę, zawierającą dane określone w art. 10, które nie mogą zostać powtórnie użyte po otwarciu opakowania, i które są wydane przez urzędowe organy wymienione w art. 18 lub pod ich nadzorem.
Jednakże taka banderola lub etykieta nie jest wymagana w przypadku opakowań transportowych w formie otwartych pojemników lub kontenerów, pod warunkiem że ich rodzaj nie utrudnia identyfikacji danych określonych w art. 10, wskazanych na znajdujących się w nich opakowaniach jednostkowych.
2.
W drodze odstępstwa, w przypadku bezpośredniej dostawy małej ilości jaj przeznaczonych do sprzedaży luzem z zakładu pakowania do handlu detalicznego, określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, brak opakowania transportowego może być dopuszczalny.
Artykuł 12
Termin "ekstra" może być umieszczony na opakowaniach jednostkowych zawierających jaja klasy A i opatrzonych banderolą lub etykietą.
Termin ten jest drukowany na banderoli lub etykiecie, która jest usuwana lub niszczona najpóźniej w siódmym dniu po zapakowaniu.
Artykuł 13
1.
Jaja wystawione lub oferowane do sprzedaży w obrocie detalicznym powinny być prezentowane oddzielnie stosownie do jakości, klasy wagowej, i jeżeli to ma miejsce, stosownie do schłodzenia lub innego sposobu konserwacji.
Klasy jakości, klasy wagowe i odpowiednio chłodzenie lub inny sposób konserwacji są prezentowane w sposób wyraźny i jednoznaczny dla konsumenta.
2.
W przypadku sprzedaży jaj luzem podaje się numer rejestracyjny zakładu pakowania, w którym jaja sortowano lub kraj pochodzenia w przypadku jaj przywożonych, jak również datę sortowania.
3.
Jednakże jaja tej samej klasy jakości, z wyjątkiem jaj klasy A oznakowanych "ekstra" zgodnie z art. 12, mogą być wystawione lub oferowane do sprzedaży w małych opakowaniach o różnych klasach wagowych, pod warunkiem że podana jest ogólna masa netto oraz wyrażenie "jaja różnej wielkości" lub podane są różne klasy wagowe.
Artykuł 14
Opakowania nie mogą zawierać innych oznaczeń, niż te określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 15
Jaja z państw trzecich mogą być przywożone w celu swobodnego obrotu we Wspólnocie, jeżeli:
a) są zgodne z przepisami art. 3, 6-9, 12, 13 ust. 2 i art. 14;
b) są zapakowane, włącznie z opakowaniami jednostkowymi umieszczonymi w opakowaniach transportowych oraz jasno i czytelnie zawierają następujące informacje:
aa) kraj pochodzenia;
bb) nazwę zakładu pakowania w państwie trzecim;
cc) klasę jakości i klasę wagową;
dd) na opakowaniach transportowych, masę zapakowanych jaj w kilogramach i ich ilość, oraz ilość jaj w opakowaniach jednostkowych;
ee) datę pakowania;
ff) nazwę (nazwisko) i adres nadawcy w przypadku opakowań transportowych.
Artykuł 16
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do jaj pakowanych i przeznaczonych do wywozu ze Wspólnoty.
Jaja zapakowane i przeznaczone do wywozu, które zostały głęboko schłodzone nie są jednakże uważane za poddane konserwowaniu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i w celu zachowania zgodności z przepisami niektórych państw przywozu, jaja pakowane i przeznaczone do wywozu mogą:
a) być dostosowane do wymogów przekraczających te ustanowione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do jakości, oznakowania i etykietowania lub do dodatkowych wymogów;
b) zawierać na opakowaniu znaki lub dane innego rodzaju, pod warunkiem że takie znaki i dane nie będą mylone z ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Jaja pakowane i przeznaczone do wywozu mogą być sortowane według innych klas wagowych, niż te przyjęte zgodnie z art. 20.
W takim przypadku klasa wagowa jest podana na opakowaniach w sposób niekodowany.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenia nie ma zastosowania do jaj przywożonych z państw trzecich lub wywożonych poza obszar Wspólnoty przez konsumentów, do osobistego użytku, w małych ilościach nieprzekraczających 60 sztuk.
Artykuł 18
1.
Zgodność z niniejszym rozporządzeniem jest nadzorowana przez organy wyznaczone do tego celu przez poszczególne Państwa Członkowskie.
Wykaz tych organów przekazywany jest innym Państwom Członkowskim oraz Komisji co najmniej miesiąc przed data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie i Komisja są informowane o każdej zmianie tego wykazu.
2.
Produkty objęte niniejszym rozporządzeniem kontrolowane są w drodze wyrywkowego pobierania próbek na wszystkich etapach obrotu jak również podczas przewozu.
W odniesieniu do jaj przywożonych z państw trzecich, takie kontrole w drodze wyrywkowego pobierania próbek dokonywane są także podczas odprawy celnej.
Artykuł 19
1.
Decyzje wynikające z niezgodności z niniejszym rozporządzeniem mogą zostać podjęte jedynie w odniesieniu do całości kontrolowanej partii.
2.
W przypadku gdy kontrolowana partia zostaje uznana za niezgodną z niniejszym rozporządzeniem, organ nadzorujący zabrania wprowadzenia jej do obrotu lub nie dopuszcza do przywozu partii przywożonej z państwa trzeciego, pod warunkiem i do czasu przedstawienia dowodu, że została dostosowana do niniejszego rozporządzenia.
3.
Organ dokonujący kontroli sprawdza, czy odrzucona partia była lub jest dostosowana do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
1.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, w szczególności odnoszące się do:
- częstotliwości zbiórki, dostaw i przygotowania jaj,
- kryteriów jakości i klas wagowych,
- danych na oznaczeniach na jajach i ich opakowaniach.
2.
W celu przyjęcia parametrów dla poszczególnych klas jakości zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, szczególną uwagę zwraca się na następujące kryteria:
- wygląd skorupy,
- konsystencję białka,
- wysokość komory powietrznej,
- wygląd i położenie żółtka,
- niewystępowanie plam i/lub ciał obcych,
- rozwój zarodka.
3.
W razie potrzeby, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1 niniejszego artykułu, przyjmuje się reguły obejmujące limity i/lub obowiązkowe ograniczenia dla utrzymania jakości jaj, przy uwzględnieniu zróżnicowanych warunków klimatycznych w różnych regionach Wspólnoty.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki karania za naruszenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Środki mające na celu zapewnienie jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 23
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 2772/75 traci moc.
2.
Odniesienia do artykułów rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 występujące we wszystkich instrumentach wspólnotowych odczytywane są w oparciu o tabelę korelacji umieszczoną w Załączniku.
3.
Jednakże do dnia 1 lipca 1991 r. Państwa Członkowskie mogą stosować w odniesieniu do jaj normy handlowe określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2772/75 zamiast norm ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1990 r. z wyjątkiem art. 4 ust. 2, który stosuje się od dnia 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1936/90
z dnia 4 lipca 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1251/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego opinii odnośnie do produktu nr 2, określonego w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury odnośnie do produktu nr 1 określonego w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/90
z dnia 6 lipca 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
mając na uwadze rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987, dotyczące nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr (EWG) 1251/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także biorąc pod uwagę co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły wykładni Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być sklasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii na temat produktów 3 i 4 w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego;
Postanowienia niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury na temat towarów 1, 2, 5 i 6,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po dniu ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2203/90
z dnia 24 lipca 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1581/86 ustanawiające ogólne zasady interwencji na rynku zbóż i rozporządzenia nr 724/67/EWG i (EWG) nr 2754/78 w sprawie interwencji w sektorze olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1340/90 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2902/89 [4], w szczególności jego art. 12 ust. 3 i 26 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: sektory zbóż i oliwy z oliwek we Wspólnocie cechują się strukturalnym brakiem równowagi między podażą a popytem; poszukiwanie nowych sposobów wykorzystywania stanowi właściwy środek w celu naprawy tej sytuacji;
w tych dwóch sektorach oraz w sektorze nasion oleistych poszukiwanie zastosowań nie związanych z żywieniem stanowi właściwy sposób na otwarcie nowych perspektyw dla rolnictwa wspólnotowego;
należy odpowiednio wspierać poszukiwania nowych rynków zbytu dla zbóż i olejów i tłuszczów poza sektorem spożywczym; wsparcie to może polegać na udostępnieniu poszukującym zbóż i tłuszczów będących w posiadaniu agencji interwencyjnych, według ustanowionych wcześniej korzystnych warunków w celu realizacji projektów zatwierdzonych zgodnie z procedurą zapewniającą ścisłą współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją;
współpraca taka może być realizowana w ramach Stałego Komitetu ds. Badań Naukowych w Dziedzinie Rolnictwa;
należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1581/86 [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 195/89 [6], rozporządzenie nr 724/67/EWG [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1230/89 [8] i rozporządzenie (EWG) nr 2754/78 [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 1581/86 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Zakup zbóż w agencjach interwencyjnych, w celu wypełniania zobowiązań wynikających z udzielania zamówień na dostawy wspólnotowej pomocy żywnościowej w ramach umów międzynarodowych lub innych programów uzupełniających, dokonywany jest według wcześniej ustalonych cen oraz zgodnie z ustanowionymi szczegółowymi zasadami wykonywania.
2. Agencje interwencyjne mogą być upoważnione, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1340/90 [10] do sprzedaży po cenie ustalonej wcześniej według stawki standardowej, ilości zbóż niezbędnych do zrealizowania projektów wskazujących nowe zastosowania do celów nie związanych z żywieniem, zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1728/74 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [12]
3.
Jeśli wymagają tego szczególne okoliczności, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może ustanowić procedury odnoszące się do sprzedaży inne niż przewidziane w art. 3.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75."
.
2.
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2754/78 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"1a.
Agencje interwencyjne mogą być upoważnione, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2902/89 [13] do sprzedaży po cenie ustalonej wcześniej według stawki standardowej ilości oliwy z oliwek niezbędnych do zrealizowania projektów wskazujących nowe zastosowania nie związane z żywieniem oraz zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1728/74 [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [15]."
.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
3.
W art. 2a rozporządzenia nr 724/67/EWG obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"2. Agencje interwencyjne mogą być upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2902/89 [16] do sprzedaży po cenie ustalonej wcześniej według stawki standardowej ilości nasion oleistych niezbędnych do zrealizowania projektów wskazujących nowe zastosowania nie związane z żywieniem oraz zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1728/74 [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [18]."
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2204/90
z dnia 24 lipca 1990 r.
ustanawiające dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3879/89 [4], przewiduje przyznanie pomocy, od momentu wprowadzenia tej organizacji, w odniesieniu do mleka odtłuszczonego produkowanego we Wspólnocie i przetwarzanego w celu wyprodukowania kazeiny i kazeinianów; ta pomoc w odniesieniu do sprzedaży musi zapewnić zainteresowanym producentom kazeiny i kazeinianów ze Wspólnoty identyczną pozycję rynkową, jaką mają producenci spoza Wspólnoty, których produkty po pobraniu opłat celnych są dostępne na rynku Wspólnoty po cenie rynku światowego;
postęp techniczny połączony z systemem kontrolowania produkcji mleka zaowocował rozwojem zastosowania kazeiny i kazeinianów w produktach, dla których pomoc nie była przeznaczona; te czynności zastępcze wywarły wpływ na rynek mleka; utrzymanie zasady pomocy w stosownej wysokości wydaje się niezbędne ze względów konkurencji, należy jednocześnie przyjąć środki w celu zagwarantowania, że przyznanie pomocy nie zakłóci równowagi rynku mleka i że kazeiny i kazeiniany pochodzące ze Wspólnoty i spoza Wspólnoty będą traktowane w ten sam sposób;
właściwości kazeiny i kazeinianów oraz serów wykazują takie podobieństwa, że te ostatnie produkty są szczególnie podatne na wyżej wymienione czynności zastępcze; jedynie zastosowanie kazeiny i kazeinianów w serach powinno być odpowiednio regulowane przepisami na poziomie wspólnotowym;
prawidłowe funkcjonowanie tego systemu wymaga ze strony Państw Członkowskich kontroli zapewniającej zgodność z ustalonymi zobowiązaniami; w tym celu należy przewidzieć w szczególności przepisy o kontroli i stosownych karach; kary te muszą być takie, aby neutralizowały przynajmniej ekonomiczną korzyść wynikającą z niedozwolonego użytkowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stosowanie kazeiny i kazeinianów w produkcji sera jest przedmiotem uprzedniego zezwolenia, które jest udzielane jedynie wtedy, gdy takie stosowanie jest warunkiem koniecznym do wytwarzania tych produktów.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/86 Komisja określa warunki udzielania przez Państwa zezwoleń oraz maksymalne zawartości procentowe na podstawie obiektywnych kryteriów ustanowionych z uwzględnieniem wymogów technologicznych.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "ser" oznacza produkty objęte kodem CN 0406 i wytwarzane na terytorium Wspólnoty;
b) "kazeina i kazeiniany" oznaczają produkty objęte kodami CN 35011090 i 35019090 i stosowane jako takie lub w postaci mieszanki.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają kontrole administracyjne i kontrole obejmujące następujące środki:
a) obowiązek zgłaszania ilości i typów produkowanego sera oraz ilości kazeiny i kazeinianów zawartych w różnych produktach;
b) obowiązek prowadzenia przez każde przedsiębiorstwo rachunkowości zasobów umożliwiających rejestrowanie ilości i typów wytwarzanego sera, ilości zakupionych i/lub wytwarzanych kazein i kazeinianów oraz ich przeznaczenia i/lub zużytkowania;
c) częste, niezapowiadane kontrole na miejscu w celu skonfrontowania rachunkowości zasobów z jednej strony oraz odpowiednich dokumentów handlowych i zasobów faktycznie posiadanych z drugiej strony; takie kontrole odnoszą się do reprezentatywnej ilości zgłoszeń określonych w lit. a) w celu sprawdzenia stanu faktycznego.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wszelkie środki przyjęte na mocy niniejszego rozporządzenia oraz te, które gwarantują informowanie zainteresowanych stron o sankcjach karnych lub administracyjnych, na które są narażeni w przypadku niezastosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia stwierdzonego:
- na podstawie środków przyjętych na mocy ust. 1,
- albo podczas jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonej przez władze publiczne przedsiębiorstw wytwarzających sery, które nie podlegają przepisom ust. 1.
3.
Bez uszczerbku dla kar ustanowionych lub, które mają zostać ustanowione przez zainteresowane Państwo Członkowskie, za stosowanie bez zezwolenia kazeiny i kazeinianów nakładana będzie dla użytych ilości kara pieniężna w wysokości odpowiadającej różnicy między wartością mleka odtłuszczonego wynikającą z ceny interwencyjnej mleka odtłuszczonego w proszku z jednej strony a ceną rynkową kazeiny i kazeinianów z drugiej strony, plus 10 %.
Wartości te są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Artykuł 4
Po jednym roku stosowania systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu Komisja opracowuje sprawozdanie, łącznie z wszelkimi właściwymi wnioskami, o funkcjonowaniu i oddziaływaniu tych środków.
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia EWG nr 804/68.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2321/90
z dnia 24 lipca 1990 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Zielonego Przylądka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Wyspy Zielonego Przylądka wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie połowów, która zapewnia rybakom Wspólnoty możliwości połowowe w wodach znajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Wysp Zielonego Przylądka;
zgodnie z art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia, w każdym przypadku Rada określa procedury właściwe do uwzględnienia wszystkich lub części interesów Wysp Kanaryjskich w związku z przyjmowaną przez nią decyzją, w szczególności przy okazji zawierania umów w dziedzinie rybołówstwa z państwami trzecimi; dane procedury muszą być określone w tym konkretnym przypadku;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Zielonego Przylądka.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W celu uwzględnienia interesów Wysp Kanaryjskich Umowę oraz, w zakresie koniecznym do jej wprowadzenia w życie, przepisy wspólnej polityki rybołówstwa w sprawie zachowania i zarządzania zasobami połowowymi, stosuje się również do statków pływających pod banderą Hiszpanii zarejestrowanych na stałe w rejestrach właściwych władz lokalnych (
) Wysp Kanaryjskich, na warunkach określonych w załączniku I uwaga 6 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1135/88 z dnia 7 marca 1988 r. w sprawie definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej stosowanych w handlu między obszarem celnym Wspólnoty, Ceuty i Melilli oraz Wysp Kanaryjskich [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3902/89 [3].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji przewidzianej w art. 14 Umowy [4].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2343/90
z dnia 24 lipca 1990 r.
w sprawie dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotniczych na trasach wewnątrzwspólnotowych i podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest podjęcie środków mających na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego przez okres wygasający dnia 31 grudnia 1992 r., zgodnie z art. 8a Traktatu; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
decyzja Rady 87/602/EWG [4] stanowiła pierwszy krok w kierunku liberalizacji w odniesieniu do podziału zdolności przewozowych i dostępie do rynku, niezbędnym do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego transportu lotniczego; Rada wyraziła zgodę na podjęcie dalszych środków liberalizujących po zakończeniu trzyletniego okresu początkowego;
niezbędne jest wprowadzenie do dnia 1 lipca 1992 r. zasad regulujących stosunki między państwami rejestrującymi a przewoźnikami lotniczymi licencjonowanymi przez te państwa na podstawie wspólnych wymagań i kryteriów;
ustalenia w sprawie bliższej współpracy przy użytkowaniu portu lotniczego w Gibraltarze uzgodniono dnia 2 grudnia 1987 r. w Londynie przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych obu tych państw, a te ustalenia muszą wejść w życie;
rozwój systemu ruchu lotniczego na Wyspach Greckich i Wyspach Atlantyckich, które stanowią autonomiczny region Azorów, jest aktualnie nieodpowiedni i z tego powodu porty lotnicze położone na tych wyspach powinny być czasowo zwolnione ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
infrastruktura portu lotniczego Porto jest nadal rozbudowywana w celu umożliwienia sprostania wzrostowi regularnej komunikacji lotniczej; w konsekwencji port ten powinien być czasowo zwolniony ze stosowania niniejszego rozporządzenia do czasu zakończenia rozbudowy infrastruktury;
niezbędne jest wydanie szczególnych przepisów, o ograniczonym zakresie, w stosunku do usług lotniczych na nowych trasach między regionalnymi portami lotniczymi i obowiązków usług publicznych, niezbędnych do utrzymania usług w niektórych regionalnych portach lotniczych;
zwiększony dostęp do rynku będzie ożywiał rozwój wspólnotowego sektora transportu lotniczego i spowoduje poprawę poziomu usług dla użytkowników; w konsekwencji niezbędne jest wprowadzenie bardziej liberalnych przepisów dotyczących wyznaczania więcej niż jednego przewoźnika, oraz trzeciej, czwartej i piątej wolności lotniczej;
uwzględniając problemy związane z infrastrukturą portu lotniczego, pomocami nawigacyjnymi i dostępnością czasu na start lub lądowanie, niezbędne jest wprowadzenie pewnych ograniczeń dotyczących korzystania z praw przewozowych;
wykonanie praw przewozowych musi być zgodne z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego, przydziału czasu na start lub lądowanie oraz warunkami dotyczącymi dostępu do portów lotniczych oraz musi być traktowane bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową;
dwustronne zasady dotyczące podziałów zdolności przewozowych nie są zgodne z zasadami rynku wewnętrznego, który w sektorze transportu lotniczego powinien być urzeczywistniony do 1993 r.; zatem dwustronne ograniczenia muszą być stopniowo zmniejszane;
szczególnie ważne jest wspieranie rozwoju międzyregionalnych usług w celu rozwijania sieci we Wspólnocie oraz pomocy w rozwiązaniu problemu przeciążenia niektórych dużych portów lotniczych; zatem stosowne jest posiadanie bardziej liberalnych przepisów w odniesieniu do podziału zdolności przewozowych w tych usługach;
ze względu na odpowiednio duże znaczenie dla niektórych Państw Członkowskich oddziaływania nieregularnych usług lotniczych na usługi regularne, niezbędne jest podjęcie środków w celu złagodzenia ich wpływu na możliwości przewoźników Państw Członkowskich, do których kierowane są te usługi; środki, które należy podjąć, nie powinny mieć na celu ograniczania lub objęcia ich regulacją;
uwzględniając sytuację konkurencji na rynku, należy przyjąć przepisy, aby powstrzymać nieusprawiedliwione gospodarcze wpływy na przewoźników lotniczych;
niniejsze rozporządzenie zastępuje dyrektywę 83/416/EWG [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/602/EWG [6], oraz decyzję 87/602/EWG; jest zatem niezbędne uchylenie tej dyrektywy i niniejszej decyzji;
pożądane jest, aby do dnia 30 czerwca 1992 r. Rada przyjęła dalsze środki liberalizujące, w tym do kabotażu w odniesieniu do dostępu do rynku i podziału zdolności przewozowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Zakres i definicje
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy:
a) dostępu do rynku dla przewoźników lotniczych Wspólnoty;
b) podziału zdolności przewozowych między przewoźnikiem lotniczym (przewoźnikami lotniczymi) licencjonowanymi w jednym Państwie Członkowskim a przewoźnikiem lotniczym (przewoźnikami lotniczymi) licencjonowanymi w innym Państwie Członkowskim w regularnych usługach lotniczych między tymi Państwami.
2.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze nie narusza odpowiednich prawnych stanowisk Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego zwierzchnictwa nad terytorium, na którym lotnisko jest położone.
3.
Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze jest zawieszone do chwili zastosowania ustaleń zawartych we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa powiadomią zatem Radę o dacie zastosowania tych ustaleń.
4.
Porty lotnicze na wyspach greckich i na wyspach atlantyckich, które stanowią autonomiczny region Azorów, są wyłączone spod stosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 30 czerwca 1993 r.
O ile Rada, na wniosek Komisji, nie postanowi inaczej, wyłączenie to stosuje się przez kolejny okres pięcioletni i może być kontynuowane przez następne pięć lat.
Port lotniczy Porto jest wyłączony spod stosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 1992 r.
Wyłączenie to uchyla się niezwłocznie po uznaniu przez Republikę Portugalską, że warunki gospodarcze tego portu lotniczego uległy poprawie.
W tym celu Republika Portugalska powiadamia Komisję. Komisja przekazuje tę informację pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z ważną licencją operacyjną udzieloną przez Państwo Członkowskie na wykonywanie regularnych usług lotniczych;
b) "trzecia wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego, licencjonowanego w jednym Państwie Członkowskim, do rozładunku na terytorium innego Państwa Członkowskiego pasażerów, frachtu i poczty, przyjętych na pokład w państwie, w którym jest on licencjonowany;
"czwarta wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego, licencjonowanego w jednym Państwie Członkowskim, do przyjmowania na pokład na terytorium innego Państwa pasażerów, frachtu i poczty w celu rozładowania ich w państwie, w którym jest on licencjonowany;
"piąta wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego do podejmowania transportu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty między dwoma państwami, innymi niż państwo, w którym jest on licencjonowany;
c) "zainteresowane państwa" oznaczają Państwa Członkowskie, między którymi wykonywane są regularne usługi lotnicze;
d) "państwo rejestrujące" oznacza Państwa Członkowskie, w którym wystawiono licencję, wymienioną w lit. a);
e) "przewoźnik lotniczy Wspólnoty" oznacza:
i) przewoźnika lotniczego, który posiada i będzie posiadać administrację centralną i główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, którego większość udziałów należy i będzie należeć do Państw Członkowskich i/lub obywateli tych Państw Członkowskich i który jest i będzie efektywnie kontrolowany przez te Państwa lub osoby; lub
ii) przewoźnika lotniczego, który w czasie przyjmowania niniejszego rozporządzenia, mimo iż nie odpowiada wprawdzie definicji określonej w i):
1. posiada swoją administrację centralną i główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie oraz w okresie dwunastu miesięcy przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia wykonywał regularne usługi lotnicze i wykonywał nieregularne loty we Wspólnocie; lub
2. w okresie dwunastu miesięcy przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia obsługiwał regularne usługi lotnicze między Państwami Członkowskimi na podstawie przepisów o trzeciej i czwartej wolności lotniczej.
Przewoźnicy lotniczy, którzy spełniają kryteria określone w pkt ii) są wymienieni w załączniku 1;
f) regularna usługa lotnicza oznacza serię lotów, z których każdy posiada następujące cechy:
i) prowadzi poprzez przestrzeń powietrzną nad terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego;
ii) wykonywany jest samolotem do transportu pasażerów lub pasażerów oraz ładunku i/lub poczty za wynagrodzeniem, w taki sposób, że w każdym locie miejsca dostępne są w sprzedaży indywidualnej dla członków społeczeństwa (albo bezpośrednio u przewoźnika lotniczego, albo u jego autoryzowanego agenta);
iii) obsługiwany jest tak, by obsłużyć ruch lotniczy między tymi samymi dwoma lub więcej miejscami, na jeden ze sposobów:
1. zgodnie z opublikowanym rozkładem lotów; lub
2. lotami na tyle regularnymi lub częstymi, że tworzą wyraźną systematyczną serię;
g) "lot" oznacza start z określonego portu lotniczego w kierunku określonego portu lotniczego przeznaczenia;
h) "wyznaczenie więcej niż jednego przewoźnika na podstawie par państw" oznacza wyznaczenie przez państwo rejestrujące dwóch lub więcej przewoźników lotniczych, licencjonowanych przez to Państwo, do obsługi regularnych usług lotniczych między swoim terytorium a terytorium innego Państwa Członkowskiego;
i) "wyznaczenie więcej niż jednego przewoźnika na podstawie par miast" oznacza wyznaczenie przez państwo rejestrujące dwóch lub więcej przewoźników lotniczych, licencjonowanych przez to państwo, do obsługi regularnych usług lotniczych między portem lotniczym lub systemem portów lotniczych na swoim terytorium a portem lotniczym lub systemem portów lotniczych na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
j) "regionalny port lotniczy" oznacza każdy inny port lotniczy niż wymieniony w załączniku II jako port lotniczy kategorii 1;
k) "system portów lotniczych" oznacza dwa lub więcej portów lotniczych, zgrupowanych razem do obsługi tego samego miasta, jak wskazano w załączniku II;
l) "zdolność przewozową" wyraża się przez liczbę miejsc oferowanych w sprzedaży indywidualnej regularnej usługi lotniczej w określonym czasie;
m) "udział zdolności przewozowych" oznacza udział Państwa Członkowskiego wyrażony w procencie ogólnej zdolności przewozowej, obliczonej zgodnie z art. 11 w dwustronnych stosunkach z innym Państwem Członkowskim, z wyłączeniem wszelkiej zdolności przewozowej, przewidzianej przez piątą wolność lotniczą;
n) "obowiązek świadczenia usług publicznych" oznacza wszelkie obowiązki nałożone na przewoźnika lotniczego, w odniesieniu do każdej trasy, na których obsługę otrzymał licencję od Państwa Członkowskiego, wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wykonywania usług, odpowiadających ustalonym normom powtarzalności, regularności i zdolności przewozowej, których to norm przewoźnik nie zakładałby, gdyby brał pod uwagę wyłącznie interes handlowy.
Stosunki między państwami rejestrującymi a ich przewoźnikami lotniczymi
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosunków między Państwem Członkowskim a przewoźnikiem lotniczym, licencjonowanym przez to Państwo, w zakresie dostępu do rynku i podziału zdolności przewozowych.
2.
Na podstawie wniosku Komisji, dotyczącego wspólnych wymagań i kryteriów, przedłożonego nie później niż do dnia 31 maja 1991 r. Rada przyjmuje przepisy regulujące licencjonowanie przewoźników lotniczych i wydawaniem licencji na obsługę tras, które zostają wdrożone nie później niż do dnia 1 lipca 1992 r.
Trzecia i czwarta wolność lotnicza
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia, przewoźnikom lotniczym Wspólnoty zezwala się na wykonywanie usług trzeciej i czwartej wolności lotniczej między portami lotniczymi lub systemami portów lotniczych w jednym Państwie Członkowskim a portami lotniczymi lub systemami portów lotniczych w innym Państwie Członkowskim, o ile te porty lotnicze lub systemy portów lotniczych są otwarte dla ruchu lotniczego między Państwami Członkowskimi lub dla międzynarodowych usług.
Stosunki między Państwem Członkowskim a przewoźnikami lotniczymi z innych Państw Członkowskich
Artykuł 5
1.
Z zastrzeżeniem art. 6 Państwo Członkowskie udziela zezwolenia przewoźnikom lotniczym, licencjonowanym w innym Państwie Członkowskim, którym udzielono zezwolenia w ich Państwach rejestrujących, na:
- wykonywanie trzeciej i czwartej wolności lotniczej, przewidzianej w art. 4,
- stosowania we Wspólnocie takich samych numerów lotu dla połączonych lotów trzeciej i czwartej wolności lotniczej.
2.
W przypadku gdy przewoźnik lotniczy jednego z Państw Członkowskich został licencjonowany zgodnie z niniejszym artykułem do wykonywania regularnej usługi lotniczej, Państwo rejestracji tego przewoźnika lotniczego nie wnosi sprzeciwu do wniosku o wprowadzenie regularnej usługi lotniczej na tej samej trasie przez przewoźnika z innego zainteresowanego Państwa.
3. a) Państwo Członkowskie, po konsultacji z innymi zainteresowanymi Państwami, może nałożyć obowiązek świadczenia usług publicznych odnośnie do usług lotniczych w regionalnym porcie lotniczym na swoim terytorium na trasie, która jest uznana za istotną dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest ten port lotniczy, w zakresie niezbędnym do zapewnienia na tej trasie odpowiedniego świadczenia usług lotniczych, spełniających ustalone normy powtarzalności, regularności, zdolności przewozowej i kształtowania cen, których to norm przewoźnicy nie zakładaliby, gdyby brali pod uwagę wyłącznie swój interes handlowy;
b) Odpowiedniość usług transportu lotniczego ocenia się, uwzględniając:
i) interes publiczny;
ii) możliwość wykorzystania innych form transportu oraz zdolność takich form do spełnienia rozważanego zapotrzebowania na usługi transportowe;
iii) taryfy lotnicze i warunki, które mogą być podane do wiadomości użytkownikom;
c) nie naruszając ust. 2, Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do udzielania zezwolenia więcej niż jednemu przewoźnikowi do obsługi trasy, dla której stosuje się obowiązek świadczenia usług publicznych, pod warunkiem że prawo do prowadzenia tych usług przyznano w przetargu publicznym na okres do trzech lat jakiemukolwiek przewoźnikowi z licencją wydaną przez zainteresowane Państwo oraz jakiemukolwiek przewoźnikowi lotniczemu Wspólnoty, który, zgodnie z art. 8, jest upoważniony do wykonywania na tej trasie praw przewozowych piątej wolności lotniczej.
Zgłoszenia złożone przez przewoźników lotniczych przekazuje się innym zainteresowanym Państwom i Komisji;
d) lit. c) nie stosuje się w żadnym przypadku, w którym inne zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawi zadowalające rozwiązania alternatywne do spełnienia tego samego obowiązku świadczenia usług publicznych;
e) niniejszego ustępu nie stosuje się do tras wymagających zdolności przewozowej powyżej 30000 miejsc rocznie.
4.
Nie naruszając ust. 2, Państwo Członkowskie, które udzieliło zezwolenia jednemu z licencjonowanych przez siebie przewoźników lotniczych na prowadzenie usług pasażerskich na nowej trasie między regionalnymi portami lotniczymi przez samoloty z liczbą miejsc nie większą niż 80, nie jest zobowiązane do udzielenia zezwolenia na wzajemną usługę lotniczą przez okres dwóch lat, chyba że jest obsługiwane przez samoloty z liczbą miejsc nie większą niż 80 lub nie wchodzi to w skład usług wykonywanych zgodnie z warunkami art. 7, w których w każdym locie między dwoma zainteresowanymi regionalnymi portami lotniczymi dostępne jest w sprzedaży nie więcej niż 80 miejsc.
5.
Komisja, na wniosek któregokolwiek z Państw Członkowskich, które uznaje, że rozwój trasy jest niesłusznie ograniczany przez warunki ust. 3 lub 4, lub z własnej inicjatywy, lub w przypadku gdy zaistniała niezgodność dotycząca stosowania ust. 3, prowadzi dochodzenie i na podstawie odnośnych czynników w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia swojego dochodzenia podejmuje decyzję, czy ust. 3 lub 4 nadal stosuje się do odnośnej trasy.
6.
Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Wyznaczenie więcej niż jednego przewoźnika
Artykuł 6
1.
Państwo Członkowskie akceptuje wyznaczenie więcej niż jednego przewoźnika na podstawie par państw przez inne Państwo Członkowskie.
2.
Akceptuje także wyznaczenie więcej niż jednego przewoźnika na podstawie par miast:
- od dnia 1 stycznia 1991 r. na trasach, na których w poprzednim roku przewieziono więcej niż 140000 pasażerów lub na które przypada więcej niż 800 lotów powrotnych rocznie,
- od dnia 1 stycznia 1992 r. na trasach, na których w poprzednim roku przewieziono więcej niż 100000 pasażerów lub na które przypada więcej niż 600 lotów powrotnych rocznie.
Łączenie punktów
Artykuł 7
Przy obsłudze regularnych usług lotniczych do lub z dwóch lub więcej punktów w innym Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich innych niż Państwo rejestrujące przewoźnikowi lotniczemu Wspólnoty zainteresowane Państwa Członkowskie zezwala na łączenie regularnych usług lotniczych i stosowanie tego samego numeru lotu.
Piąta wolność lotnicza między połączonymi punktami może być wykonywana zgodnie z art. 8.
Piąta wolność lotnicza
Artykuł 8
1.
Przewoźnikom lotniczym Wspólnoty, zgodnie z niniejszym artykułem, zezwala się na wykonywanie piątej wolności lotniczej między połączonymi punktami w dwóch różnych Państwach Członkowskich na następujących warunkach:
a) prawa przewozowe są wykonywane w stosunku do usługi, która stanowi lub jest planowana jako przedłużenie albo jako początek usługi do ich państwa rejestrującego;
b) przewoźnik lotniczy nie może wykorzystywać, przy usługach piątej wolności lotniczej, więcej niż 50 % sezonowej zdolności przewozowej w stosunku do tych samych usług trzeciej i czwartej wolności lotniczej, dla których usługi piątej wolności lotniczej stanowią przedłużenie lub początek.
2. a) Przewoźnik lotniczy może, przy wykonywaniu usług piątej wolności lotniczej, użyć samolotu, różnego, ale nie większego, niż samolot, którego używa dla tej usługi przy wykonywaniu usług trzeciej lub czwartej wolności lotniczej, którego usługi piątej wolności lotniczej stanowią przedłużenie lub początek;
b) jeżeli więcej niż jedna usługa piątej wolności lotniczej jest wykonywana jako przedłużenie lub początek usługi trzeciej lub czwartej wolności lotniczej, zdolność przewozową określoną w ust. 1 lit. b) stanowi sumaryczna zdolność przewozowa dostępna do przewozu pasażerów piątej wolności lotniczej w zakresie tych usług piątej wolności lotniczej.
3.
Przewoźnik lotniczy wykonujący usługę piątej wolności lotniczej zgodnie z niniejszym artykułem przekazuje na żądanie zainteresowanych Państw Członkowskich wszystkie odnośne informacje dotyczące:
a) sezonowej zdolności przewozowej w zakresie usługi trzeciej i czwartej wolności lotniczej której usługa piątej wolności lotniczej stanowi przedłużenie lub początek; i
b) w przypadku usług piątej wolności lotniczej, do których stosuje się art. 8 ust. 2 lit. b), sezonowej zdolności przewozowej wykorzystywanej w każdym locie.
Warunki wykonywania praw przewozowych
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa Państw Członkowskich do regulacji, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rozdziału ruchu lotniczego między porty lotnicze w ramach systemu portów lotniczych.
Artykuł 10
1.
Nie naruszając art. 5 ust. 2, wykonywanie praw przewozowych podlega opublikowanym wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym przepisom dotyczącym bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i przydziału czasu na start lub lądowanie oraz następującym warunkom:
a) port lotniczy lub odnośny system portów lotniczych musi dysponować wystarczającym wyposażeniem, umożliwiającym wykonywanie tych usług;
b) pomoce nawigacyjne muszą być wystarczające do wykonywanie tych usług.
2.
Jeżeli warunki w ust. 1 nie są spełnione, Państwo Członkowskie może, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, nałożyć warunki, ograniczyć lub zakazać wykonania tych praw przewozowych.
Przed podjęciem takich środków Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i przekazuje jej wszelkie niezbędne informacje.
3.
Z zastrzeżeniem art. 9 i z wyjątkiem umowy z innym zainteresowanym Państwem Członkowskim (innymi zainteresowanymi Państwami Członkowskimi), Państwo Członkowskie nie udziela zezwolenia przewoźnikowi lotniczemu na:
a) ustanowienie nowych usług; lub
b) zwiększenie częstotliwości istniejących usług
między szczególnym portem lotniczym na swoim terytorium a innym Państwem Członkowskim tak długo, jak przewoźnik lotniczy, licencjonowany przez to drugie Państwo Członkowskie, nie będzie dopuszczony, na podstawie ust. 1 i 2, do ustanowienia nowych usług lub zwiększenia częstotliwości istniejących usług do odnośnego portu lotniczego, do czasu przyjęcia przez Radę i wejścia w życie rozporządzenia w sprawie kodeksu postępowania przy przydziale czasu na start lub lądowanie, opartym na ogólnej zasadzie niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
4.
Na wniosek któregokolwiek z Państw Członkowskich Komisja dokonuje oceny stosowania ust. 2 i/lub ust. 3 w każdym szczególnym przypadku i w ciągu miesiąca podejmuje decyzję, czy Państwo Członkowskie może nadal stosować środki.
5.
Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Podziały zdolności przewozowych
Artykuł 11
1.
Od dnia 1 listopada 1990 r. Państwo Członkowskie zezwala innemu Państwu Członkowskiemu na zwiększenie zdolności przewozowych w każdym sezonie o 7,5 punkta procentowego w stosunku do sytuacji w odpowiadającym sezonie poprzednim, przy czym każde Państwo Członkowskie może w każdym przypadku wnioskować o przydział zdolności przewozowych w wysokości 60 %.
2.
Rada przyjmuje na podstawie wniosku Komisji przedłożonego do dnia 31 grudnia 1991 r., do wykonania nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r., przepisy w celu uchylenia ograniczeń w podziale zdolności przewozowych między Państwami Członkowskimi.
3.
Ograniczeń w podziale zdolności przewozowych nie stosuje się do usługi między regionalnymi portami lotniczymi bez względu na zdolność przewozową samolotu.
4.
Przy stosowaniu ust. 1 nie uwzględnia się jednostronnych cięć zdolności przewozowej.
W takich przypadkach podstawą obliczeń podziału zdolności przewozowych jest zdolność przewozowa oferowana w odpowiadającym poprzednim sezonie przez przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych) Państwa Członkowskiego, który zredukował swoją zdolność przewozową (którzy zredukowali swoje zdolności przewozowe).
Artykuł 12
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym stosowanie art. 11 doprowadziło do poważnych strat finansowych przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych), licencjonowanego (licencjonowanych) przez to Państwo Członkowskie, Komisja dokonuje przeglądu i na podstawie odpowiednich czynników, w tym sytuacji rynkowej, sytuacji finansowej przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych) i osiągniętego stopnia wykorzystania zdolności przewozowych, podejmuje decyzję, czy podział pojemności na trasach do lub z tego Państwa powinien zostać ustabilizowany na czas ograniczony.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, którego regularne usługi lotnicze są wystawione na konkurencję ze strony usług nieregularnych oraz w którym istnieje sytuacja, z powodu której możliwości przewoźników tego Państwa Członkowskiego do efektywnego konkurowania na rynku są niesłusznie naruszone, Komisja, po zbadaniu wszystkich odnośnych czynników, w tym sytuacji rynkowej i osiągniętego stopnia wykorzystania zdolności przewozowych oraz po konsultacji z innymi zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, w ciągu dwóch miesięcy po otrzymaniu wniosku podejmuje decyzję, czy 7,5 punkta procentowego, określonego w art. 11 ust. 1, należy w tych dwustronnych stosunkach zredukować.
3.
Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Przepisy ogólne
Artykuł 13
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w zawieraniu miedzy sobą porozumień, które są bardziej elastyczne niż przepisy art. 6, 8 i 11, lub dla utrzymywania takich porozumień w mocy.
2.
Przepisów niniejszego rozporządzenia nie wykorzystuje się w celu zmienienia istniejących porozumień o dostępie do rynku lub zdolnościach przewozowych na bardziej restrykcyjne.
Artykuł 14
1.
Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia co dwa lata, a po raz pierwszy nie później niż dnia 31 maja 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie gromadzenia informacji do sprawozdania, określonego w ust. 1.
3.
Informacje poufne, otrzymane przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia, objęte są tajemnicą służbową.
Artykuł 15
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1992 r. Rada podejmuje decyzję o zmianie niniejszego rozporządzenia, na podstawie wniosku Komisji, przedłożonego do dnia 31 maja 1991 r.
Artykuł 16
Decyzja 87/602/EWG i dyrektywa 83/416/EWG zostają odwołane.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2368/90
z dnia 9 sierpnia 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1251/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe podpodziały, i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2377/90
z dnia 26 czerwca 1990 r.
ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie weterynaryjnych produktów leczniczych u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych może spowodować obecność pozostałości tych produktów w środkach spożywczych otrzymanych od leczonych zwierząt;
w związku z postępem naukowo-technicznym możliwe jest wykrycie obecności pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych w najmniejszych ilościach; niezbędne jest dlatego ustanowienie maksymalnych limitów pozostałości dla substancji czynnych farmakologicznie, które są stosowane w weterynaryjnych produktach leczniczych w odniesieniu do wszelkich środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, włączając mięso, ryby, mleko, jaja i miód;
dla ochrony zdrowia publicznego, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalone zgodnie z ogólnie uznanymi zasadami bezpieczeństwa dla przedmiotowych substancji, biorąc pod uwagę inne oceny naukowe dokonane przez organizacje międzynarodowe, w szczególności Codex Alimentarius lub, gdy substancje takie są stosowane do innych celów, także ustalenia innych komitetów naukowych działających we Wspólnocie;
stosowanie weterynaryjnych produktów leczniczych ma istotne znaczenie w produkcji rolnej; ustalenie maksymalnych limitów pozostałości może ułatwić handel środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego;
ustalenie przez Państwa Członkowskie różnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych może utrudnić swobodny przepływ środków spożywczych oraz samych weterynaryjnych produktów leczniczych;
dlatego niezbędne jest ustanowienie przez Wspólnotę procedury dotyczącej ustalenia maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych, co wynika z indywidualnej oceny naukowej najwyższej jakości;
potrzeba ustalenia maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w całej Wspólnocie wynika z przyjętych zasad wspólnotowych odnoszących się do handlu środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego;
muszą być przyjęte przepisy w celu systematycznego ustalania pozostałości dla nowo wprowadzanych substancji, mających działanie farmakologiczne, przeznaczonych do stosowania u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych;
muszą być dokonane uzgodnienia dotyczące ustalenia maksymalnych limitów pozostałości dla substancji, które obecnie znajdują się w lekach weterynaryjnych stosowanych u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych; jednakże w związku ze złożoną naturą tego problemu oraz dużą ilością przedmiotowych substancji wymagane są długotrwałe uzgodnienia przejściowe;
po dokonaniu oceny naukowej przez Komitet ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, maksymalne limity pozostałości muszą być przyjęte w drodze szybkiej procedury, która wymaga ścisłej współpracy pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu ustanowionego zgodnie z dyrektywą Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokółów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/20/EWG [5]; niezbędna jest szybka procedura dla zapewnienia sprawnego sprawdzenia tolerancji, która mogłaby okazać się niewystarczająca dla ochrony zdrowia publicznego;
odpowiedź immunologiczna na zastosowany środek medyczny jest zwykle nierozpoznawalna od tej spowodowanej naturalnie i nie ma ona wpływu na zdrowie konsumentów żywności pochodzenia zwierzęcego;
informacje konieczne do określenia bezpieczeństwa pozostałości przedstawiane są zgodnie z zasadami przewidzianymi w dyrektywie 81/852/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych" oznaczają wszystkie substancje czynne farmakologiczne działające bezpośrednio lub rozczynniki leku albo produkty ich rozpadu i ich metabolity, które pozostają w środkach spożywczych otrzymanych ze zwierząt, u których dany weterynaryjny produkt leczniczy został zastosowany;
b) "maksymalny limit pozostałości" oznacza maksymalną zawartość pozostałości, wynikającą z zastosowania weterynaryjnego produktu leczniczego (wyrażoną w mg/kg lub mg/kg wagi w stanie surowym), która może być przyjęta przez Wspólnotę jako prawnie dozwolona lub uznana za akceptowaną w żywności.
Jest to oparte na rodzaju i ilości pozostałości, które są uważane za niepowodujące ryzyka toksykologicznego dla zdrowia ludzi, wyrażonych w dozwolonej pobranej dziennej dawce (ADI) albo na podstawie tymczasowej ADI, która zawiera dodatkowy wskaźnik bezpieczeństwa.
Wartość powyższa uwzględnia również inne właściwe niebezpieczeństwa dotyczące zdrowia publicznego jak też nowe aspekty technologii żywności.
Przy ustalaniu maksymalnego limitu pozostałości (MRL) należy też wziąć pod uwagę pozostałości, które występują w żywności pochodzenia roślinnego oraz/lub pochodzą ze środowiska naturalnego.
Ponadto, maksymalny limit pozostałości może być zmniejszony, aby odpowiadał prawidłowemu stosowaniu leków weterynaryjnych oraz dostosowany do poziomu, przy którym mogą zostać zastosowane dostępne metody analityczne.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do substancji czynnych pochodzenia biologicznego, przeznaczonych do nabycia odporności czynnej lub biernej albo do diagnozy stanu odporności, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych.
Artykuł 2
Wykaz substancji czynnych farmakologicznie, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych, w stosunku do których zostały ustalone maksymalne limity pozostałości, będzie zawarty w załączniku I, który zostanie przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 9, zmiany w załączniku I będą przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
Jeżeli w następstwie określenia substancji czynnej farmakologicznie stosowanej w weterynaryjnych produktach leczniczych okazuje się niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego ustalenie maksymalnego limitu pozostałości, to substancja ta zostanie umieszczona w wykazie załącznika II, który zostanie przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 9, zmiany w załączniku II będą przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 4
Tymczasowy maksymalny limit pozostałości dla substancji czynnych farmakologicznie stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych może być ustalony z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że nie ma podstaw do przypuszczeń, że pozostałości przedmiotowych substancji w proponowanych wartościach stanowią ryzyko dla zdrowia konsumenta.
Tymczasowy maksymalny limit pozostałości może być stosowany w określonym czasie, nieprzekraczającym pięciu lat.
Powyższy limit czasowy może być przedłużony tylko w wyjątkowych przypadkach, w celu ukończenia rozpoczętych badań naukowych.
W wyjątkowych okolicznościach, tymczasowy maksymalny limit pozostałości dla substancji czynnych farmakologicznie dotychczas niestosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych może być ustanowiony z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że nie ma podstaw do przypuszczeń, że pozostałości przedmiotowych substancji w proponowanych wartościach stanowią ryzyko dla zdrowia konsumenta.
Wykaz substancji czynnych farmakologicznie, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych, w stosunku do których zostały ustalone tymczasowe maksymalne limity pozostałości, będzie zawarty w załączniku III, który zostanie przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 9, zmiany w załączniku III będą przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 5
W przypadku gdy maksymalny limit pozostałości nie może być ustalony w stosunku do substancji czynnych farmakologicznie stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych, ponieważ pozostałości przedmiotowych substancji, niezależnie od zawartości, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego stanowią niebezpieczeństwo dla zdrowia konsumenta, to substancje te zostaną włączone do wykazu z załącznika IV, który zostanie przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 9, zmiany w załączniku IV będą przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.
Stosowanie substancji wymienionych w załączniku IV u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych jest zakazane w całej Wspólnocie.
Artykuł 6
1.
W celu umieszczenia w załączniku I, II lub III nowej substancji czynnej farmakologicznie, która jest:
- przeznaczona do stosowania w weterynaryjnych produktach leczniczych, które użyte będą u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych, i
- przeznaczona do wprowadzenia na rynek w jednym z Państw Członkowskich, które uprzednio nie zezwalały na stosowanie danej substancji u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych,
osoba odpowiedzialna za jej sprzedaż składa na ręce Komisji wniosek. Wniosek taki musi zawierać informacje oraz dane szczegółowe określone w załączniku V oraz musi być on zgodny z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 81/852/EWG.
2.
Po sprawdzeniu dokonanym w terminie 30 dni, jeżeli wniosek był złożony we właściwej formie, Komisja niezwłocznie przedkłada wniosek do zbadania Komitetowi ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, ustanowionemu na mocy dyrektywy 81/852/EWG.
Komitet wyznacza jednego ze swych członków jako sprawozdawcę oraz przyjmuje wstępną ocenę wniosku.
3.
W ciągu 120 dni od przedstawienia wniosku Komitetowi ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, uwzględniając uwagi poczynione przez członków Komitetu, Komisja przygotowuje projekt środków, które należy podjąć.
Jeżeli informacje przedstawione przez osobę odpowiedzialną za sprzedaż są niewystarczające dla przygotowania projektu takich środków, to osoba ta zostanie poproszona o przekazanie Komitetowi dodatkowych informacji do zbadania.
Sprawozdawca uaktualni sprawozdanie uwzględniając dodatkowo otrzymane informacje.
4.
W ciągu 90 dni od daty otrzymania informacji dodatkowych określonych w ust. 3, Komisja przygotowuje projekt środków, które należy przyjąć, który zostaje niezwłocznie przekazany Państwom Członkowskim oraz osobie odpowiedzialnej za sprzedaż.
W ciągu kolejnych 60 dni osoba odpowiedzialna za sprzedaż może na swój wniosek przedstawić ustne lub pisemne wyjaśnienie do rozpatrzenia przez Komitet ds. weterynaryjnych produktów leczniczych.
Na prośbę wnioskodawcy Komisja może ten termin przedłużyć.
5.
W ciągu kolejnych 60 dni Komisja przedstawia Komitetowi ds. Wprowadzenia Postępu Technicznego, ustanowionemu na mocy art. 2b dyrektywy 81/852/EWG, projekt środków odnośnie do dyrektyw dotyczących usuwania barier technicznych w handlu weterynaryjnymi produktami leczniczymi, w celu zastosowania procedury określonej w art. 8.
Artykuł 7
1.
Ustępy 2-6 stosuje się do substancji czynnych farmakologicznie, które posiadają zezwolenie odnośnie do ich stosowania w weterynaryjnych produktach leczniczych z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Po konsultacji z Komitetem ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, Komisja publikuje harmonogram dla rozpatrzenia tych substancji, włączając w to ograniczenia czasowe dla dostarczenia informacji wspomnianej w załączniku V.
Osoby odpowiedzialne za sprzedaż weterynaryjnych produktów leczniczych zapewniają, że wszystkie istotne informacje zostają dostarczone Komisji, zgodnie z wymaganiami załącznika V oraz z zasadami określonymi w dyrektywie 81/852/EWG, przed upływem wyznaczonych ograniczeń czasowych.
Właściwe władze Państw Członkowskich przedstawiają wszelkie istotne informacje Komisji.
3.
W ciągu 30 dni po sprawdzeniu, że powyższe informacje zostały przedłożone w odpowiedniej formie, Komisja przedstawia je do zbadania Komitetowi ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, który wydaje swoją opinię w ciągu kolejnych 120 dni.
Komisja wyznacza jednego ze swych członków jako sprawozdawcę oraz osobę dokonującą oceny przekazanych informacji.
4.
Uwzględniając uwagi członków Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, w ciągu maksimum 30 dni, Komisja przygotowuje projekt środków, które należy podjąć.
Jeżeli informacje przedstawione przez osobę odpowiedzialną za sprzedaż są niewystarczające dla przygotowania projektu takich środków, to osoba ta zostaje poproszona o dostarczenie Komitetowi, w określonym terminie, informacji dodatkowych w celu ich zbadania.
Sprawozdawca uaktualnia sprawozdanie, biorąc pod uwagę dodatkowo otrzymane informacje.
5.
Projekt środków, które należy podjąć, jest przekazywany niezwłocznie przez Komisję Państwom Członkowskim oraz osobom odpowiedzialnym za sprzedaż, które przedstawiły Komisji informacje przed upływem terminu ustalonego w ust. 2.
Osoby te, na swoją prośbę, mogą przedstawić Komitetowi ds. weterynaryjnych produktów leczniczych ustne lub pisemne wyjaśnienia.
6.
Komisja niezwłocznie przedstawia Komitetowi ds. Wprowadzenia Postępu Technicznego projekt środków odnośnie do dyrektyw dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych, w celu zastosowania procedury ustanowionej w art. 8.
Artykuł 8
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedkłada kwestię Komitetowi ds. Wprowadzenia Postępu Technicznego odnośnie do dyrektyw dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych, działając z własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które należy podjąć, Komitetowi ds. Wprowadzenia Postępu Technicznego.
Komitet przedstawia opinię dotyczącą tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia ta przyjmowana jest większością kwalifikowaną, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są jak przewidziano w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia środki, które należy podjąć, Radzie.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedstawienia wniosku Radzie, nie podjęła ona decyzji, proponowane środki przyjmuje Komisja, chyba że Rada zwykłą większością opowiedziała się przeciwko tym środkom.
Artykuł 9
1.
Gdy Państwo Członkowskie, w wyniku otrzymania nowej informacji lub po ponownej ocenie istniejących informacji, uważa, że dla ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt niezbędna jest pilna zmiana przepisu zawartego w załącznikach I—IV oraz że należy podjąć szybkie działania, to dane Państwo Członkowskie może tymczasowo zawiesić obowiązywanie tego przypisu na swoim terytorium.
W tym przypadku niezwłocznie powiadamia ono pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, załączając oświadczenie dotyczące przyczyn ich podjęcia.
2.
Komisja, tak szybko jak to jest możliwe, bada uzasadnienie danego Państwa Członkowskiego i po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych przedstawia niezwłocznie swoją opinię oraz podejmuje właściwe środki; osoba odpowiedzialna za sprzedaż może być poproszona o przedstawienie Komitetowi pisemnych lub ustnych wyjaśnień.
Komisja niezwłocznie powiadamia o podjętych środkach Radę i Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie może odnieść się do środków przedstawionych przez Komisję w ciągu 15 dni od notyfikacji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu 30 dni od daty przekazania jej sprawy.
3.
Jeżeli Komisja uważa, że niezbędna jest zmiana postanowienia zawartego w załącznikach I-IV, aby rozwiązać trudności określone w ust. 1 oraz zapewnić ochronę zdrowia ludzi, to uruchomi ona procedurę ustanowioną w art. 10 w celu przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które podjęło środki określone w ust. 1 może je utrzymać do czasu aż Rada lub Komisja podejmą decyzję zgodnie z wyżej wspomnianą procedurą.
Artykuł 10
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedkłada kwestię Komitetowi ds. Spraw Wprowadzenia Postępu Technicznego odnośnie do dyrektyw dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych, działając z własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi ds. Wprowadzenia Postępu Technicznego projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię dotyczącą tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając pilność sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością kwalifikowaną, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są jak przewidziano w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawi Radzie środki, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w ciągu 15 dni od daty przedstawienia propozycji Radzie nie podjęła ona decyzji, to proponowane środki przyjmuje Komisja, chyba że Rada zwykłą większością opowiedziała się przeciwko tym środkom.
Artykuł 11
Zmiany, które są niezbędne w celu dostosowania załącznika V, biorąc pod uwagę postęp naukowo–techniczny, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2c dyrektywy 81/852/EWG.
Artykuł 12
Tak szybko jak to jest możliwe po zmianie załączników I, II, III lub IV, Komisja publikuje podsumowanie dotyczące oceny bezpieczeństwa przedmiotowych substancji, dokonane przez Komitet ds. weterynaryjnych produktów leczniczych. Utajnianie zastrzeżonych danych jest respektowane.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać lub utrudniać wprowadzania do obrotu na ich terytoriach środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z innych Państw Członkowskich ze względu na to, że zawierają one pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych, jeżeli ich ilość nie przekracza maksymalnego limitu pozostałości przewidzianego w załącznikach I lub III lub jeśli substancja wymieniona jest w załączniku II.
Artykuł 14
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1997 r. stosowanie u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancje czynne farmakologicznie, niewymienione w załącznikach I, II lub III, jest we Wspólnocie zakazane, z wyjątkiem przypadków przeprowadzania prób klinicznych, zatwierdzonych przez właściwe władze, po notyfikacji lub autoryzacji zgodnej z obowiązującym ustawodawstwem, oraz gdy artykuły żywnościowe pochodzące od zwierząt uczestniczących w takich próbach nie zawierają pozostałości stanowiących niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie nie narusza w żaden sposób stosowania legislacji wspólnotowej zakazującej stosowania w hodowli inwentarza niektórych substancji mających działanie hormonalne.
Postanowienia niniejszego rozporządzenia nie naruszają środków podjętych przez Państwa Członkowskie zapobiegających nieautoryzowanemu stosowaniu weterynaryjnych produktów leczniczych.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2617/90
z dnia 11 września 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy w odniesieniu do koncentratu masła przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3879/89 [2], w szczególności jego art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1265/90 [4], przewiduje możliwość przyznania pomocy w odniesieniu do koncentratu masła uzyskanego z masła lub śmietany pochodzących z rynku i przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie; koncentrat masła musi być umieszczony w zapieczętowanych opakowaniach noszących jedno lub więcej spośród określeń wskazanych w art. 10 ust. 3 tego rozporządzenia; określenia te, biorąc pod uwagę przepisy krajowe w zakresie oznaczania środków spożywczych, nie wyczerpują wszystkich możliwości handlowych i wobec tego należy je uzupełnić;
artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 429/90 przewiduje umieszczanie niektórych określeń w egzemplarzu kontrolnym T 5 przy wysyłce pakowanego koncentratu masła w celu przejęcia przez handel detaliczny w innym Państwie Członkowskim; w celu uniknięcia wszelkich niejasności wskazane jest podkreślenie, że dokument ten jest wystawiany i używany zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2823/87 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 429/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 ust. 3 tiret szóste otrzymuje brzmienie:
"— "Beurre concentré — Règlement (CEE) no 429/90"; lub "beurre concentré pour la cuisine — Règlement (CEE) no 429/90"; lub "beurre concentré pour la cuisine et la pâtisserie — Règlement (CEE) no 429/90"; lub "beurre cuisinier — Règlement (CEE) no 429/90"; lub "beurre de cuisine — Règlement (CEE) no 429/90";,";
2) w art. 14 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
"Przy wysyłce pakowanego koncentratu masła w celu przejęcia tego masła przez handel detaliczny w innym Państwie Członkowskim niezbędny dowód zostaje przedstawiony w postaci jednego egzemplarza kontrolnego T 5, wystawionego i używanego zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2823/87 [6].
Egzemplarz kontrolny T 5 zawiera w rubryce 104 jedno z następujących określeń:".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2676/90
z dnia 17 września 1990 r.
określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1325/90 [2], w szczególności jego art. 74,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 określa przyjęcie metod analizy w celu ustalenia składu produktów wymienionych w art. 1 tego rozporządzenia i zasad przeprowadzania kontroli, czy produkty te zostały poddane obróbce sprzecznej z dozwolonymi zabiegami enologicznymi;
w zakresie, w którym Wspólnota nie ustaliła najwyższych dopuszczalnych poziomów dla substancji, których obecność wskazuje na stosowanie niektórych zabiegów enologicznych, i nie przyjęła jeszcze tabel umożliwiających porównanie danych analitycznych, istnieje potrzeba upoważnienia Państw Członkowskich do ustalenia takich najwyższych dopuszczalnych poziomów;
artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 przewiduje badanie analityczne, obejmujące co najmniej ocenę cech wina o kontrolowanej jakości, posiadającego geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia, wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia;
sprawdzenie danych szczegółowych w dokumentach dotyczących danych produktów wymaga wprowadzenia ujednoliconych metod analizy w celu zapewnienia, że otrzymano informacje dokładne i porównywalne; w konsekwencji metody te powinny obowiązywać przy zawieraniu wszystkich transakcji handlowych i przy stosowaniu wszystkich procedur sprawdzających; jednakże ze względu na ograniczone możliwości handlu należy dopuścić zastrzeżoną liczbę zwykłych procedur umożliwiających szybkie i stosunkowo dokładne oznaczenie wymaganych wskaźników;
o ile to możliwe, ogólnie uznane metody, takie jak te opracowane w Międzynarodowej Konwencji w sprawie Ujednolicenia Metod Analizy i Oceny Wina z 1954 r., które opublikowano w Recueil des méthodes internationales d'analyse des vins (Kompendium międzynarodowych metod analizy win) przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina, mogą być nadal stosowane;
wspólnotowe metody analizy stosowane do win zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1108/82 [3]; postęp naukowy uczynił koniecznym zastąpienie niektórych metod innymi, bardziej odpowiednimi, zmodyfikowanie innych metod i wprowadzenie nowych, w szczególności tych zatwierdzonych od czasu wydania powyższego rozporządzenia przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina; ze względu na wysoką liczbę i złożoność tych zmian wszystkie metody analizy powinny zostać ponownie zebrane w nowym rozporządzeniu, a rozporządzenie (EWG) nr 1108/82 powinno utracić moc;
w celu zapewnienia porównywalności wyników uzyskiwanych przy zastosowaniu metod analitycznych określonych w art. 74 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 należy podjąć kroki w celu odniesienia tych wyników, pod względem dokładności, powtarzalności i odtwarzalności, do definicji ustanowionych przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina;
w celu uwzględnienia z jednej strony postępu naukowego i wyposażenia technicznego laboratoriów urzędowych z drugiej oraz w celu zwiększenia wydajności i rentowności tych laboratoriów istnieje dobry powód, aby dopuścić, pod pewnymi warunkami, zautomatyzowanie metod analitycznych; istotne jest zaznaczenie, że w przypadku powstania kwestii spornych metody zautomatyzowane nie mogą zastąpić metod referencyjnych i metod zwykłych;
wyniki pomiarów gęstości za pomocą metody zautomatyzowanej, opartej na zasadzie oscylatora częstotliwości są pod względem dokładności, powtarzalności i odtwarzalności co najmniej równie dobre, jak wyniki uzyskiwane za pomocą metod oznaczania gęstości i ciężaru właściwego, wymienionych w sekcji 1 Załącznika do niniejszego rozporządzenia; z tego względu na mocy art. 74 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 stwierdza się, że takie zautomatyzowane metody powinny być uważane za równorzędnewstosunku do wspomnianych metod, wyszczególnionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
procedura opisana w rozdziale 25 ppkt 2.2.3.3.2 Załącznika do niniejszego rozporządzenia, dotycząca oznaczania zawartości ditlenku siarki ogółem w winach i moszczach winnych o oczekiwanej zawartości poniżej 50 mg/l powoduje lepszą ekstrakcję tej substancji w porównaniu z metodami opisanymi w rozdziale 13 ppkt 13.4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1108/82; uzyskuje się wyższy wynik zawartości ditlenku siarki ogółem w badanym produkcie, który może przekraczać, szczególnie w przypadku niektórych soków winogronowych, ustanowiony najwyższy dopuszczalny limit; w celu uniknięcia trudności ze zbytem soku winogronowego już gotowego w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia a także do momentu wprowadzenia procesów produkcyjnych umożliwiających pełniejszą desulfitację moszczów gronowych z fermentacją hamowaną poprzez dodanie alkoholu procedura opisana w powyższym rozporządzeniu pozostaje dozwolona w okresie przejściowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnotowe metody analizy win, w związku z transakcjami handlowymi i wszystkimi działaniami kontrolnymi, które umożliwiają:
- ustalenie składu produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87,
- sprawdzenie, czy produkty te zostały poddane obróbce sprzecznej z dozwolonymi zabiegami enologicznymi,
2.
Dla substancji, dla których oznaczania zalecane są metody porównawcze i zwykłe, wyniki uzyskane metodą porównawczą są wiążące.
Artykuł 2
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia:
a) powtarzalność jest to wartość, poniżej której można się spodziewać, z określonym prawdopodobieństwem, że wartość bezwzględna różnicy między dwoma pojedynczymi wynikami badań uzyskanymi na identycznym badanym materiale i w tych samych warunkach (ta sama osoba wykonująca, ten sam aparat, to samo laboratorium i w krótkim odstępie czasu) może być zafałszowana;
b) odtwarzalność jest to wartość, poniżej której można się spodziewać, z określonym prawdopodobieństwem, że wartość bezwzględna różnicy między dwoma pojedynczymi wynikami badań uzyskanymi na identycznym badanym materiale i w różnych warunkach (różne osoby wykonujące, różne aparaty i/lub różne laboratoria i/lub w różnym czasie) będzie zafałszowana.
Pojęcie "wynik pojedynczego badania" oznacza wartość uzyskaną za pomocą znormalizowanej metody badawczej stosowanej w całości i jednorazowo w stosunku do pojedynczej próbki.
Prawdopodobieństwo wynosi 95 %, o ile nie stwierdzono inaczej.
Artykuł 3
1.
Zautomatyzowane metody analityczne są dozwolone, na odpowiedzialność dyrektora laboratorium, pod warunkiem że dokładność, powtarzalność i odtwarzalność wyników są co najmniej równe dokładności, powtarzalności i odtwarzalności wyników uzyskiwanych za pomocą metod analitycznych wymienionych w Załączniku.
W przypadku sporów metody wymienione w Załączniku nie mogą być zastąpione metodami zautomatyzowanymi.
2.
Zautomatyzowana metoda pomiaru gęstości, oparta na zasadzie oscylatora częstotliwości jest uważana za równorzędną metodom wymienionym w sekcji 1 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Gdziekolwiek mowa jest o wodzie do przygotowania roztworów, rozcieńczania lub przemywania, oznacza to wodę destylowaną lub zdemineralizowaną o równorzędnej czystości.
Wszystkie chemikalia cechują się czystością analityczną, o ile nie określono inaczej.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 1108/82 traci moc.
Jednakże przepisy art. 1 ust. 4 powyższego rozporządzenia stosuje się do dnia 31 grudnia 1990 r.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2698/90
z dnia 17 września 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na inne państwa Europy Środkowej i Wschodniej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zdecydowały o podjęciu skoordynowanych działań z niektórymi państwami trzecimi w formie środków mających na celu wspieranie procesu reformy gospodarczo-społecznej przeprowadzanej na Węgrzech i w Polsce; rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3] ustanawia warunki dostarczenia pomocy gospodarczej tym krajom;
Grupa 24 państw i Wspólnota na spotkaniu ministrów dnia 4 lipca 1990 r. zdecydowały, że sytuacja w niektórych innych państwach Europy Środkowej i Wschodniej gwarantuje rozszerzenie pomocy na odbudowę gospodarczą w tych krajach.
Należy, co roku wprowadzać przepisy do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich w celu dostosowania finansowania wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r., w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej."
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wspólnota udostępnia pomoc gospodarczą państwom Europy Środkowej i Wschodniej wymienionym w Załączniku według kryteriów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu."
3.
Skreśla się art. 2 rozporządzenia.
4.
W art. 3 ust. 1:
- dodaje się następujący akapit:
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2723/90
z dnia 24 września 1990 r.
zastępujące kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu 31 grudnia 1987 r. kodami ustanowionymi na podstawie Nomenklatury Scalonej w niektórych rozporządzeniach dotyczących klasyfikacji towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2472/90 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87, ustanowiło nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej;
Komisja, przyjęła pewną liczbę rozporządzeń dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [4], uchylonego rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną Nomenklaturą Scaloną, która spełnia równocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz jest oparta na Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, zastępującej Konwencję z dnia 25 grudnia 1950 r.;
artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 stanowi, że kody i opisy towarów ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej zastępują te ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej od dnia 31 grudnia 1987 r.;
należy odpowiednio zmienić te z rozporządzeń, które ciągle mają znaczenie praktyczne, a których zmiana nie pociąga za sobą żadnych zmian ich istoty, aby uzupełnić początkową serię rozporządzeń, które zostały przyjęte rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 646/89 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach wymienionych w kolumnie 1 Załącznika, które odnoszą się do towarów opisanych w kolumnie 2, kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w kolumnie 3 są zastępowane przez kody ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej wymienione w kolumnie 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2742/90
z dnia 26 września 1990 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera [1], w szczególności jego art. 1 akapit drugi, art. 3 ust. 3 akapit drugi i art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 stanowi, że stosowanie kazeiny i kazeinianów w produkcji sera stanowi przedmiot uprzedniego zezwolenia; niezbędne jest ustanowienie szczegółowych zasad wydawania takiego zezwolenia, uwzględniając wymagania dotyczące kontroli w przedsiębiorstwach; zezwolenia powinny być wydawane na określony czas, tak aby Państwa Członkowskie mogły nakładać kary za nieprzestrzeganie przepisów wspólnotowych;
artykuł 1 akapit drugi wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalne zawartości procentowe kazeiny i kazeinianów stosowanych w serach muszą być ustalone na podstawie obiektywnych kryteriów ustanowionych z uwzględnieniem wymogów technologicznych; konieczne jest ustalenie tych zawartości procentowych na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie; w celu ułatwienia kontroli, aby zapewnić zgodność z niniejszym przepisem, należy stosować całkowite zawartości procentowe raczej niż zawartości procentowe dla poszczególnych produktów;
artykuł 3 ust. 1 wymienionego rozporządzenia nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek wprowadzenia kontroli administracyjnych i fizycznych; konieczne jest sprecyzowanie warunków, jakie kontrole te muszą spełniać, w szczególności w odniesieniu do ich częstotliwości;
artykuł 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że za stosowanie bez zezwolenia kazeiny i kazeinianów nakładana będzie dla użytych ilości kara pieniężna w wysokości odpowiadającej różnicy między wartością mleka odtłuszczonego wynikającą z ceny interwencyjnej mleka odtłuszczonego w proszku z jednej strony, a ceną rynkową kazeiny i kazeinianów z drugiej strony, plus 10 %; z drugiej strony kara ta musi być ustalona z uwzględnieniem cen obowiązujących na rynkach w czasie okresu referencyjnego;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Zezwolenia, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90, są wydawane na okres 12 miesięcy, na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw, z zastrzeżeniem ich wcześniejszego pisemnego zobowiązania do akceptacji i przestrzegania przepisów art. 3 ust. 1 lit. a) i b) z jednej strony oraz lit. c) z drugiej strony wymienionego wcześniej rozporządzenia.
2.
Zezwolenia są wydawane wraz z numerem seryjnym każdego przedsiębiorstwa lub, w miarę potrzeby, każdej jednostki produkcyjnej.
3.
Zezwolenie może obejmować jeden lub więcej rodzajów serów, zgodnie z wnioskiem zainteresowanego przedsiębiorstwa.
Artykuł 2
1.
Maksymalne zawartości procentowe do zastosowania określone w art. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Stosuje się je do wagi serów w rodzajach wymienionych w Załączniku, produkowanych przez przedsiębiorstwo lub jednostkę produkcyjną w okresie sześciu miesięcy.
2.
Wykaz produktów podanych w Załączniku, jak również maksymalne zawartości procentowe do nich się odnoszące są dostosowywane z uwzględnieniem uzasadnionych wniosków, dowodzących technologicznej konieczności dodania kazeiny lub kazeinianów.
Artykuł 3
1.
Rachunkowość zasobów określona w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 zawiera informacje dotyczące w szczególności pochodzenia, kompozycji oraz ilości surowców stosowanych w produkcji serów.
Państwa Członkowskie mogą wymagać pobierania próbek w celu sprawdzenia tych informacji.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność informacji zebranych w przedsiębiorstwach.
2. Kontrole określone w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 muszą spełniać następujące warunki:
a) co najmniej 30 % przedsiębiorstw otrzymujących zezwolenia jest kontrolowanych w każdym kwartale;
b) każde przedsiębiorstwo otrzymujące zezwolenie jest kontrolowane co najmniej raz w roku, przedsiębiorstwa produkujące ponad 300 ton sera rocznie podlegają kontroli co najmniej dwa razy w roku.
3.
W ciągu miesiąca od stwierdzenia naruszenia Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przypadkach, w których kazeina i/lub kazeiniany zostały wykorzystane bez zezwolenia lub bez przestrzegania ustanowionej zawartości procentowej.
Artykuł 4
1. Należna kwota, zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 jest równa 225 ECU na 100 kilogramów kazeiny i/lub kazeinianów, uwzględniając ceny kazeiny i kazeinianów stosowane na rynkach w czasie drugiego kwartału 1990 r.
2.
Kwoty odzyskane w ten sposób są wypłacane na rzecz służb lub agencji płatniczych i kompensowane przez nie z wydatkami finansowanymi przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 5
W uzupełnieniu notyfikacji wymaganych na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 Państwa Członkowskie przesyłają Komisji przed końcem każdego kwartału informacje dotyczące poprzedniego kwartału w zakresie:
1) ilości zezwoleń udzielonych i/lub cofniętych;
2) ilości kazeiny i kazeinianów zadeklarowanych w ramach tych zezwoleń, w podziale według rodzaju serów.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2921/90
z dnia 10 października 1990 r.
w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3879/892, w szczególności jego art. 11 ust. 3 oraz art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 987/683, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1435/904, ustanawia ogólne zasady przyznawania pomocy na przetwarzanie mleka odtłuszczonego na kazeinę i kazeiniany; szczegółowe przepisy w celu zastosowania tych zasad zostały przyjęte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 756/705, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2832/906;
rozporządzenie (EWG) nr 756/70 zawiera liczne przepisy dotyczące weryfikacji ostatecznego wykorzystania kazeiny i kazeinianów w powiązaniu ze stosowaniem art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 987/68; ten ostatni przepis nie będzie stosowany począwszy od 15 października 1990 r. na podstawie art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/907; dlatego odpowiednie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 756/70 powinny zostać uchylone z mocą od tej daty;
doświadczenie wykazuje, że należy określić przepisy w sprawie nadzoru, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości i rodzaju kontroli przeprowadzanej na miejscu oraz w sprawie sankcji za nieprzestrzeganie warunków ustanowionych w zakresie przyznawania pomocy; uwzględniając wyżej wymienione zmiany odnoszące się do systemu przyznawania pomocy szczegółowe zasady stosowania należy zawrzeć w nowym rozporządzeniu, a uchylić rozporządzenie (EWG) nr 756/70;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc przyznaje się producentom kazeiny i kazeinianów tylko wtedy, gdy produkty te:
- zostały wytworzone z odtłuszczonego mleka pochodzenia wspólnotowego lub kazeiny surowej pozyskanej z mleka pochodzenia wspólnotowego,
- odpowiadają wymogom dotyczącym składu, zgodnie z załącznikiem I, II lub III,
- są opakowane zgodnie z treścią art. 3.
2.
Pomoc wypłaca się na podstawie pisemnego wniosku przedłożonego właściwym władzom i zawierającego:
i) nazwę (nazwisko) i adres producenta;
ii) ilość wyprodukowanej kazeiny lub kazeinianów, objętą wnioskiem, i ich jakość;
iii) numery partii produkcyjnych, których dotyczy wniosek.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia partia towaru musi składać się z produktów identycznej jakości, wyprodukowanych w tym samym dniu.
Jeżeli jednak całkowita produkcja kazeiny i jej pochodnych w danym zakładzie nie przekroczyła 1000 ton w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego, partia towaru może składać się z produktów wyprodukowanych w ciągu tego samego tygodnia kalendarzowego.
Artykuł 2
1.
Pomoc w odniesieniu do 100 kilogramów mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę lub kazeiniany, wskazane w ust. 2, ustala się na 7,94 ECU.
2.
Przy obliczaniu wysokości pomocy przyjmuje się, że:
a) jeden kilogram kazeiny kwasowej, jak zdefiniowano w załączniku I, został wytworzony z 32,17 kilograma mleka odtłuszczonego;
b) jeden kilogram:
- kazeiny, jak zdefiniowano w załączniku I,
lub
- kazeiny podpuszczkowej, jak zdefiniowano w załączniku I,
lub
- kazeiny kwasowej, jak zdefiniowano w załączniku II,
został wyprodukowany z 33,97 kilograma mleka odtłuszczonego;
c) jeden kilogram:
- kazeiny podpuszczkowej, jak zdefiniowano w załączniku II,
lub
- kazeiny, jak zdefiniowano w załączniku II,
został wyprodukowany z 35,77 kilograma mleka odtłuszczonego;
d) jeden kilogram kazeiny, jak zdefiniowano w załączniku III, został wyprodukowany z 24,97 kilograma mleka odtłuszczonego;
e) jeden kilogram kazeinianu, jak zdefiniowano w załączniku III, został wyprodukowany z 28,57 kilograma mleka odtłuszczonego.
3.
Pomoc przyznaje się według stawek stosowanych w dniu produkcji kazeiny i kazeinianów.
4.
Kwotę pomocy przelicza się na walutę krajową po reprezentatywnym kursie przeliczeniowym stosowanym w dniu produkcji kazeiny lub kazeinianów.
Artykuł 3
Na pojemnikach i opakowaniach kazeiny i kazeinianów musi widnieć:
a) opis produktu oraz procentowo określona albo zawartość minimalna, albo maksymalna zawartość, albo rzeczywista zawartość składników wymienionych w załącznikach I, II i III.
Opis, jaki ma widnieć na produktach określonych w załączniku III, w zależności od przypadku, jest następujący: "Kazeina/kazeiniany zawierająca(-e) ponad 5 %, ale nie więcej niż 17 %, białek mleka, poza kazeiną, wytrąconego równocześnie i obliczona(-e) w stosunku do ogólnej zawartości białka mleka";
b) wyrazy "rozporządzenie (EWG) nr 2921/90";
c) numer partii towaru.
Artykuł 4
1.
Producenci kazeiny lub kazeinianów nie mogą korzystać z pomocy, chyba że:
a) prowadzą miesięczne zestawienia ilości dostarczonych, wyprodukowanych, użytych i sprzedanych mleka i przetworów mlecznych, w tym kazeiny i kazeinianów;
b) poddają się kontroli przeprowadzanej przez właściwy organ.
2.
Zestawienia określone w ust. 1 lit. a) obejmują co najmniej następujące informacje:
a) dane dotyczące mleka i śmietany;
b) zakupy kazeiny surowej;
c) zakupy kazeiny i kazeinianów;
d) wyprodukowana ilość kazeiny i kazeinianów, zidentyfikowanych za pomocą numeru partii, z datą produkcji;
e) wielkość produkcji pozostałych przetworów mlecznych;
f) ilość sprzedanej kazeiny i kazeinianów, z datą sprzedaży, a także nazwa (nazwisko) i adres odbiorcy;
g) straty, próbki, ilości zwrócone i wymienione mleka, przetworów mlecznych, kazeiny i kazeinianów.
Zestawienia są poparte w szczególności za pomocą dokumentacji dostaw, faktur i dokumentacji księgowej przedsiębiorstwa.
Artykuł 5
1.
W celu zapewnienia właściwego przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przeprowadzają niezapowiedziane kontrole na miejscu, przy czym decyzje w tym zakresie podejmowane są na podstawie harmonogramu produkcji zakładu.
Przeprowadza się co najmniej jedną kontrolę w okresie siedmiu dni produkcji.
Kontrole obejmują pobieranie próbek z każdej partii produkcji i odnoszą się zwykle do warunków produkcji, ilości i składu produkowanej kazeiny i kazeinianów.
2.
W odstępach czasu zależnych od produkowanych ilości kazeiny i kazeinianów kontrole określone w ust. 1 są uzupełniane o szczegółową kontrolę i pobieranie próbek w celu porównania danych zawartych we wniosku i w zestawieniach określonych w art. 4, z wartościami zawartymi w odpowiednich dokumentach handlowych i z faktycznym stanem magazynowym produktów.
Te dodatkowe kontrole muszą obejmować co najmniej 25 % łącznej ilości ujętej we wniosku, a każdy zakład musi być kontrolowany co najmniej raz na sześć miesięcy.
3.
W razie stwierdzenia:
a) znacznych nieprawidłowości dotyczących 5 % lub więcej kontrolowanych działań związanych z pomocą;
b) znacznych rozbieżności w porównaniu z poprzednimi działaniami beneficjanta;
Państwa Członkowskie nasilają liczbę kontroli przewidzianych w ust. 2 oraz niezwłocznie powiadamiają Komisję.
4.
Państwa Członkowskie odzyskują kwoty niesłusznie wypłacone, powiększone o odsetki.
Stosuje się stopy procentowe, jakie zostały ustalone na podstawie art. 3 lub 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/888 i nalicza się je począwszy od dnia wypłaty pomocy.
5.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeśli kontrola wykaże, że pomoc wnioskowana lub wypłacona jest wyższa od rzeczywiście należnej na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia:
- pomoc zostaje zmniejszona o 15 %, jeśli różnica jest mniejsza niż 8 %, a o 50 %, jeśli różnica mieści się między 8 % a 20 %.
Jeśli pomoc została już wypłacona, zwrócić należy kwoty odpowiadające 15 % lub 50 % sumy, w zależności od przypadku,
- pomocy nie przyznaje się lub cała pomoc musi zostać zwrócona, jeśli różnica jest wyższa niż 20 %.
6.
Jeśli kontrola wykazuje, że różnica określona w ust. 5 wynika z błędu w przedłożonym wniosku, popełnionego umyślnie lub w wyniku rażącego zaniedbania, składającego wniosek wyklucza się z możliwości uzyskania pomocy w ciągu sześciu miesięcy od daty notyfikacji o takim wykluczeniu.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 756/70 niniejszym traci moc.
Zabezpieczenia wniesione na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 756/70 zostają zwolnione z chwilą wprowadzenia przez Państwo Członkowskie mechanizmów kontrolnych przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 i wydania upoważnień przewidzianych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2742/909 oraz w odniesieniu do ilości, które do dnia 14 października 1990 r. nie dotarły jeszcze do miejsc przeznaczenia, wymienionych w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie i trzecie rozporządzenia (EWG) nr 756/70. W przypadku gdy do dnia 14 października 1990 r. ilości dotarły do wymienionych wyżej miejsc przeznaczenia, zainteresowane strony mogą żądać zwolnienia zabezpieczenia, przedkładając wniosek, z załącznikami spełniającymi warunki określone w art. 12 lub art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 569/8810.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym WspólnotEuropejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90
z dnia 9 października 1990 r.
w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: do swego funkcjonowania rynek wewnętrzny wymaga norm statystycznych mających zastosowanie do zbierania, przekazywania i publikacji statystyk krajowych i Wspólnoty, aby przedsiębiorstwa, instytucje finansowe, rządy oraz inne podmioty działające na jednolitym rynku otrzymywały wiarygodne i porównywalne dane statystyczne;
informacje te są konieczne w celu umożliwienia przedsiębiorstwom dokonania oceny swej konkurencyjności, a także są użyteczne dla instytucji wspólnotowych w celu zapobiegania zniekształceniom konkurencji;
tylko wtedy, gdy Państwa Członkowskie będą stosować klasyfikacje działalności powiązane z klasyfikacją wspólnotową, możliwe będzie dostarczanie zintegrowanych informacji w sposób wiarygodny, szybki, elastyczny oraz wystarczająco szczegółowy dla zarządzania rynkiem wewnętrznym;
zastrzeżona będzie dla Państw Członkowskich możliwość, w celu sprostania wymogom krajowym, utrzymania lub włączenia do swych klasyfikacji krajowych dodatkowych działów opartych na statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej;
międzynarodowa zgodność statystyki gospodarczej wymaga, aby Państwa Członkowskie oraz instytucje wspólnotowe stosowały klasyfikację działalności gospodarczej, która jest bezpośrednio powiązana z Międzynarodową Standardową Klasyfikacją Rodzajów Działalności (ISIC) Narodów Zjednoczonych;
dla wykorzystywania klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie konieczne jest, aby Komisję wspomagał Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją 89/382/EWG, Euratom [4] we wszelkich sprawach dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie interpretacji klasyfikacji, pomniejszych jej zmian, redagowania i uaktualniania not wyjaśniających oraz ustanawiania wytycznych dla klasyfikacji jednostek statystycznych zgodnie z powyższą klasyfikacją;
jest rzeczą niezbędną, aby treść różnych kategorii klasyfikacji działalności we Wspólnocie Europejskiej była jednolicie interpretowana we wszystkich Państwach Członkowskich;
wprowadzenie nowej klasyfikacji wymaga okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnej statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej dla zapewnienia porównywalności między klasyfikacjami krajowymi i klasyfikacjami Wspólnoty, a w ten sposób także między statystykami krajowymi i Wspólnoty.
2.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do wykorzystywania klasyfikacji do celów statystycznych.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie zobowiązuje per se Państw Członkowskich do zbierania, publikowania lub dostarczania danych i nie odnosi się do obowiązków dotyczących zakresu szczegółów i rodzaju jednostek statystycznych, które mają być wykorzystywane w badaniach i analizach statystycznych.
Artykuł 2
1.
Niniejszym tworzy się wspólną podstawę statystycznych klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, zwaną dalej "NACE Rev.
1", obejmującą:
- pierwszy poziom składający się z pozycji określonych według kodu alfabetycznego (sekcje),
- poziom pośredni składający się z pozycji określonych według dwuznakowego kodu alfabetycznego (podsekcje),
- drugi poziom składający się z pozycji określonych według dwucyfrowego kodu numerycznego (działy),
- trzeci poziom składający się z pozycji określonych według trzycyfrowego kodu numerycznego (grupy),
- czwarty poziom składający się z pozycji określonych według czterocyfrowego kodu numerycznego (klasy).
2.
NACE Rev. 1 załączona jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
NACE Rev. 1 stosowana jest przez Komisję do wszystkich statystyk klasyfikowanych według działalności gospodarczej.
2.
Statystyki Państw Członkowskich klasyfikowane według działalności gospodarczej sporządzane są przy zastosowaniu NACE Rev. 1 lub krajowej klasyfikacji z niej się wywodzącej, która zgodna jest z następującymi zasadami:
a) krajowe klasyfikacje zawierają poziomy odpowiadające poziomom NACE Rev. 1 w tym sensie, że każdy poziom składa się z tych samych pozycji, co odpowiadający poziom NACE Rev. 1 lub z pozycji stanowiących dokładny ich podział;
b) mogą zostać wprowadzone dodatkowe poziomy;
c) każdy z poziomów, z wyjątkiem najwyższego, zagregowany jest z następnym wyższym poziomem NACE Rev. 1;
d) kodowanie może być inne.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji projekty definiujące lub modyfikujące ich klasyfikacje krajowe, aby je zatwierdziła przed opublikowaniem.
Komisja sprawdza zgodność tych projektów z ust. 2 niniejszego artykułu.
Klasyfikacja krajowa zaaprobowana przez Komisję przekazywana jest do wiadomości innym Państwom Członkowskim.
Publikacje Państw Członkowskich obejmują tabelę powiązań między klasyfikacjami krajowymi i NACE Rev. 1.
4.
Państwa Członkowskie chcące stosować klasyfikację krajową wywodzącą się z NACE Rev. 1 przyjmują możliwie najszybciej i nie później niż dnia 31 grudnia 1992 r. środki konieczne do ustanowienia klasyfikacji krajowej zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 4
Oprócz przepisów określonych w art. 3 w przypadku niezgodności między niektórymi pozycjami NACE Rev. 1 i krajową strukturą gospodarczą Komisja może upoważnić Państwo Członkowskie do zastosowania na pewnym poziomie agregacji pozycji NACE Rev. 1 w określonym sektorze.
Aby uzyskać takie upoważnienie, zainteresowane Państwo Członkowskie musi dostarczyć Komisji wszelkich informacji koniecznych dla rozpatrzenia jego wniosku.
Jednakże bez względu na przepisy art. 3 ust. 2 lit. a) upoważnienie to nie uprawnia zainteresowanego Państwa Członkowskiego do dalszego podziału zagregowanych pozycji w sposób odmienny od NACE Rev. 1.
Komisja dokonuje, wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim, okresowego przeglądu stosowania niniejszych przepisów w celu zweryfikowania, czy są one nadal uzasadnione.
Artykuł 5
Komisja podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wprowadzenia w życie i zarządzania NACE Rev. 1.
Artykuł 6
Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, po konsultacji z Komitetem określonym w art. 7, podejmuje niezbędne kroki w celu zagwarantowania jednolitego stosowania NACE Rev. 1.
Artykuł 7
Komisję wspomaga Komitet ds. Programu Statystycznego, zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 8
Komitet może badać wszelkie kwestie dotyczące NACE Rev. 1, podnoszone przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy i na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, które mają wpływ na stosowanie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie:
a) wykładni NACE Rev. 1;
b) włączania pomniejszych zmian do NACE Rev. 1:
- zmierzających do uwzględnienia rozwoju technologicznego lub gospodarczego,
- zmierzających do zbliżenia i objaśnienia tekstów,
- wynikających ze zmian wprowadzonych do innych klasyfikacji gospodarczych, takich jak ISIC wersja 3;
c) przygotowywania i koordynacji prac nad zmianą NACE Rev. 1;
d) redagowania i uaktualniania not wyjaśniających do NACE Rev. 1;
e) opracowywania wytycznych klasyfikacji jednostek statystycznych zgodnie z NACE Rev. 1;
f) badania problemów wynikających ze stosowania NACE Rev. 1 w klasyfikacjach działalności gospodarczej Państw Członkowskich;
g) próby przygotowania, w razie potrzeby, wspólnego stanowiska w sprawie prac organizacji międzynarodowych w zakresie klasyfikacji działalności gospodarczej, zwłaszcza ISIC i jej uwag objaśniających.
Środki, które mają być podjęte na podstawie lit. a)-g), przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 9
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże gdy środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W tym przypadku Komisja wstrzymuje stosowanie podjętych środków na trzy miesiące od daty przekazania takich informacji.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie określonym w ust. 2.
Artykuł 10
1.
Statystyki zebrane po dniu 1 stycznia 1993 r. przez Państwa Członkowskie obejmujące klasyfikację według działalności gospodarczej sporządzane są przy zastosowaniu NACE Rev. 1 lub krajowej klasyfikacji z niej się wywodzącej na podstawie art. 3.
2.
Państwa Członkowskie stosują NACE Rev. 1 w celu przekazywania Komisji statystyk zebranych po 1 stycznia 1993 r., sklasyfikowanych według działalności gospodarczej.
Artykuł 11
1.
Wprowadza się okres przejściowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1993 r., a kończący dnia 31 grudnia 1994 r.
W tym okresie Komisja może dla niektórych danych zebranych po dniu 1 stycznia 1993 r. upoważnić Państwo Członkowskie na podstawie właściwie umotywowanych przyczyn technicznych lub operacyjnych do stosowania klasyfikacji innej niż określona w art. 3.
2.
Na prośbę Państwa Członkowskiego Komisja może przedłużyć okres przejściowy.
Artykuł 12
1.
W przypadku przekazywania Komisji danych określonych w art. 11 Państwa Członkowskie dokładają starań, aby przesyłać je w formie dostosowanej do NACE Rev. 1.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) wymagane informacje dotyczące tabel powiązań stosowanych dla tych danych.
Komisja publikuje te tabele powiązań.
Artykuł 13
Komisja publikuje tabelę powiązań pomiędzy dotychczasową NACE i NACE Rev. 1 w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3044/90
z dnia 22 października 1990 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2943/90 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wspomnianych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury odnośnie do produktów nr 1—3 określonych w załączonej tabeli;
Komitet ds. Nomenklatury nie dostarczył w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego opinii odnośnie do produktu nr 4 określonego w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3069/90
z dnia 22 października 1990 r.
zmieniające ponownie art. 6 i 17 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu [1] została podpisana dnia 18 stycznia 1977 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;
artykuł 6 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej [2] do wyżej wymienionej Umowy (zwanego dalej "Protokołem"), zmienionego decyzją Rady Współpracy nr 1/81 [3], przewiduje, że w przypadku automatycznej zmiany daty podstawowej stosowanej w odniesieniu do kwot wyrażonych w ecu Wspólnota może, jeżeli jest to konieczne, wprowadzić kwoty poprawione;
równowartości ecu w dniu 1 października 1988 r., wyrażone w niektórych walutach, krajowych były niższe od odpowiadających im kwot w dniu 1 października 1986 r.; automatyczna zmiana daty podstawowej mogłaby, w przypadku przeliczania na waluty krajowe, o których mowa, spowodować rzeczywiste zmniejszenie limitów dopuszczenia uproszczonej dokumentacji dowodowej; w celu uniknięcia takiego skutku należy podnieść takie limity wyrażone w ecu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Protokołu wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1 akapit drugi — 2590 ECU zastępuje się 2820 ECU;
2) w art. 17 ust. 2 — 180 ECU zastępuje się 200 ECU i 515 ECU zastępuje się 565 ECU.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3070/90
z dnia 22 października 1990 r.
zmieniające ponownie art. 6 i 17 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej do umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim [1] została podpisana dnia 3 maja 1977 r. i weszła w życie dnia 1 listopada 1978 r.;
artykuł 6 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej [2] załączonego do wyżej wymienionej umowy, zwanego dalej "Protokołem", zmieniony decyzją Rady Współpracy nr 3/84 [3] przewiduje, że w przypadku automatycznej zmiany daty podstawowej stosowanej dla kwot wyrażonych w ecu Wspólnota może, jeżeli to konieczne, wprowadzić kwoty poprawione;
wartość wyrażona w niektórych walutach narodowych równoważna do wyrażonej w ecu w dniu 1 października 1988 r. była niższa od wartości jej odpowiadającej w dniu 1 października 1986 r.; automatyczna zmiana daty podstawowej mogła, w przypadku przeliczenia na waluty krajowe, wywołać zmniejszenie limitów dopuszczalności przedstawiania uproszczonej dokumentacji dowodowej; w celu uniknięcia takiego skutku należy zwiększyć takie limity wyrażone w ecu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Protokole wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1 akapit drugi kwotę 2590 ECU zastępuje się kwotą 2820 ECU;
2) w art. 17 ust. 2 kwotę 180 ECU zastępuje się kwotą 200 ECU oraz kwotę 515 ECU zastępuje się kwotą 565 ECU.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3071/90
z dnia 22 października 1990 r.
zmieniające ponownie art. 6 i 17 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej do umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską [1] została podpisana dnia 3 maja 1977 r. i weszła w życie w dniu 1 listopada 1978 r.;
artykuł 6 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej [2], załączonego do wyżej wymienionej Umowy, zwanego dalej "Protokołem", zmienionego decyzją Rady Współpracy nr 1/81 [3], przewiduje, że w przypadku automatycznej zmiany daty podstawowej dla kwot wyrażonych w ecu Wspólnota może, jeżeli konieczne, wprowadzić kwoty poprawione;
wartość wyrażona w niektórych walutach narodowych równoważna do wyrażonej w ecu w dniu 1 października 1988 r. była niższa od wartości jej odpowiadającej w dniu 1 października 1986 r.; automatyczna zmiana daty podstawowej mogła, w przypadku przeliczenia na waluty krajowe, wywołać zmniejszenie limitów dopuszczalności przedstawiania uproszczonej dokumentacji dowodowej; w celu uniknięcia takiego skutku, należy zwiększyć te limity wyrażone w ecu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Protokole wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1 akapit drugi kwotę 2590 ECU zastępuje się kwotą 2820 ECU;
2) w art. 17 ust. 2 kwotę 180 ECU zastępuje się kwotą 200 ECU oraz kwotę 515 ECU zastępuje się kwotą 565 ECU.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3151/90
z dnia 29 października 1990 r.
w sprawie zwiększenia kontroli wydatków poniesionych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w Portugalii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [4], Państwa Członkowskie mają podjąć środki niezbędne do zapewnienia, że transakcje finansowane przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są rzeczywiście przeprowadzane i wykonywane właściwie, do zapobiegania i postępowania w razie nieprawidłowości oraz odzyskania kwot utraconych w wyniku nieprawidłowości lub niedbalstwa;
w dniu 1 stycznia 1991 r. finansowanie przez Sekcję Gwarancji EFOGR zostanie w Portugalii rozszerzone na produkty podlegające etapom przejściowym i przedsięwzięcia będące w gestii służb odpowiedzialnych za kontrole i uprawnionych do wydatkowania funduszy w tym Państwie Członkowskim i będzie w wyniku tego znacznie większe;
Instituto Nacional de Intervenção e Garantia Agrícola (INGA) został wyznaczony przez rząd Portugalii, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, do dokonywania płatności związanych z większą częścią wydatków określonych w art. 2 i 3 tego rozporządzenia, a ponadto do zapewnienia koordynacji i przetwarzania danych dotyczących wydatków, w tym również wydatków, które leżą w gestii innych, powołanych w tym celu władz;
INGA nie posiada odpowiedniej infrastruktury przetwarzania danych, która umożliwiłaby w optymalny sposób gromadzenie, przetwarzanie, kontrolowanie i przesyłanie wszystkich danych dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR; takie ograniczenie może zakłócać właściwe zarządzanie, kontrolowanie i zapobieganie nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym;
INGA opracował projekt mający na celu wyeliminowanie tego ograniczenia i w świetle kosztów związanych z realizacją tego projektu wystąpił z wnioskiem do Wspólnoty o pomoc finansową we wprowadzeniu w życie projektu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przyznaje się Portugalii wkład Wspólnoty na umożliwienie jej stworzenia systemu przetwarzania danych w Instituto Nacional de Intervenção e Garantia Agrícola i powiązań z innymi agencjami dokonującymi płatności i monitorowania.
2.
System przetwarzania danych określony w ust. 1 musi umożliwiać gromadzenie, przetwarzanie, monitorowanie i przesyłanie danych do Komisji w sprawie wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR w Portugalii.
W szczególności musi odnosić się do właściwego zarządzania i skuteczności kontroli oraz zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, które mogą zostać popełnione ze stratą dla EFOGR.
3.
Finansowy wkład Wspólnoty nie może przekraczać 70 % wydatków faktycznie poniesionych w związku ze stworzeniem i funkcjonowaniem systemu przetwarzania danych określonego w ust. 1 i nie może łącznie przekroczyć 4 milionów ECU.
Artykuł 2
1.
Finansowy wkład Wspólnoty może być przedmiotem rat płatnych z wyprzedzeniem.
2.
Do celów stosowania art. 1 ust. 3 4 miliony ECU są wymieniane na portugalskie escudo przy zastosowaniu kursu walutowego obowiązującego przedostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonywana jest wypłata, i opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w razie potrzeby, przyjmuje Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3301/90
z dnia 15 listopada 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3117/90 [2], w szczególności jego art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2617/90 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do koncentratu masła wyprodukowanego ze śmietany lub masła wytworzonego we Wspólnocie pod warunkiem, że masło nie było przedmiotem skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne ani nie była na nie przyznana pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania; art. 7a ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 804/68 przewiduje, zgodnie z najbardziej aktualną zmianą do tego rozporządzenia, że Komisja może podjąć specjalne środki, aby zwiększyć możliwości sprzedaży przede wszystkim masła bez względu na to, czy dany produkt jest przedmiotem pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, czy też nie był przedmiotem takiej pomocy; należy wyciągnąć konsekwencje powyższego do celów rozporządzenia (EWG) nr 429/90;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 429/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 skreśla się wyrazy "ani nie była na nie przyznana pomoc z tytułu prywatnego składowania".
2.
W art. 4 ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli koncentrat masła wytwarzany jest z masła, oferent musi również złożyć pisemne zobowiązanie do użycia masła, które nie było przedmiotem skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3314/90
z dnia 16 listopada 1990 r.
dostosowujące do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [1], w szczególności jego art. 17 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest wyeliminowanie możliwości fałszerstw w użytkowaniu elektronicznych urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w szczególności fałszerstw spowodowanych przerwaniem zasilania lub odłączeniem czujnika pomiaru prędkości i odległości;
w świetle doświadczeń i z punktu widzenia aktualnego stanu techniki jest możliwe wyraźne wskazanie na wykresówkach przerw w zasilaniu, aby ułatwić stosowanie rozporządzenia i zniechęcić do takiego rodzaju nadużyć;
właściwe jest wdrożenie tej nowej technologii w normach Wspólnoty dotyczących konstrukcji i instalacji elektronicznych urządzeń rejestrujących;
w celu zapewnienia skutecznego sprawdzania i prawidłowej rejestracji czasu prowadzenia pojazdu, w szczególności czas prowadzenia pojazdu powinien być rejestrowany automatycznie, a inne okresy, kiedy kierowca nie prowadzi pojazdu, powinny być rejestrowane zgodnie ze wskazaniami przełącznika;
obecnie stosowane urządzenia rejestrujące zapewniają już automatyczną rejestrację czasu prowadzenia pojazdu i dlatego, uwzględniając doświadczenia i aktualny stan techniki, należałoby odpowiednio dostosować normy konstrukcyjne dla urządzeń rejestrujących;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 dotyczącego postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W rozdziale II dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"7. W elektronicznym urządzeniu rejestrującym, które jest sterowane sygnałami elektrycznymi przesyłanymi z czujnika pomiaru prędkości i odległości, każde przekraczające 100 milisekund przerwanie zasilania urządzenia rejestrującego (z wyjątkiem oświetlenia) lub przerwanie zasilania czujnika pomiaru prędkości i odległości lub zakłócenie w przewodzeniu do czujnika pomiaru prędkości i odległości.".
2.
W rozdziale III a)
"Wymagania ogólne"
pkt 1.3 otrzymuje brzmienie:
"1.3. Indywidualne sposoby zaznaczania zmian na wykresówce:
- każdego otwarcia obudowy zawierającej wykresówkę,
- dla elektronicznych urządzeń rejestrujących, zdefiniowanych w rozdziale II pkt 7, każdego przekraczającego 100 milisekund przerwania zasilania urządzenia rejestrującego (z wyjątkiem oświetlenia), nie później niż przy ponownym załączeniu zasilania,
- dla elektronicznych urządzeń rejestrujących, zdefiniowanych w rozdziale II pkt 7, każdego przekraczającego 100 milisekund przerwania zasilania czujnika pomiaru prędkości i odległości lub przerwanie w przewodzeniu do czujnika pomiaru prędkości i odległości.".
3.
W rozdziale III c)
"Przyrządy rejestrujące"
pkt 4.1 otrzymuje brzmienie:
"4.1. Urządzenie rejestrujące powinno być tak skonstruowane, aby okres prowadzenia pojazdu był zawsze rejestrowany automatycznie i aby była możliwa przy użyciu przełącznika, o ile jest to konieczne, oddzielna rejestracja innych okresów czasu, jak wskazano w art. 15 ust. 3 lit. b), c) oraz d) tiret drugie rozporządzenia.".
Artykuł 2
Począwszy od dnia 1 lipca 1991 r., Państwa Członkowskie nie wydają homologacji typu urządzeń rejestrujących, które nie są dostosowane do wymagań przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85, ostatnio zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r. urządzenie rejestrujące w każdym nowym, po raz pierwszy oddawanym do eksploatacji pojeździe powinno być dostosowane do wymagań przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85, ostatnio zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenia wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3444/90
z dnia 27 listopada 1990 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem 1249/89 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i 7 ust. 2 oraz art. 22 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie kursów walutowych stosowanych w rolnictwie [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 3 i art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
w uzupełnieniu do ogólnych zasad ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2763/75 [5] należy przyjąć szczegółowe zasady w celu udzielania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny;
jeśli pomoc ta ma osiągnąć swój cel, to powinna być przyznawana tylko osobom fizycznym lub prawnym ustanowionym we Wspólnocie, których działalność i doświadczenie w sektorze dają pewność, iż składowanie będzie się odbywać w zadowalający sposób i które mają we Wspólnocie chłodnie o odpowiednich możliwościach składowania;
z tego samego powodu pomoc powinna być udzielana tylko w celu składowania zamrożonych produktów dobrej jakości handlowej, pochodzących ze Wspólnoty, zgodnie z tym, co stanowi rozporządzenie Komisji (EWG) nr 964/71 [6] o poziomie radioaktywności nieprzekraczającym maksymalnych poziomów dopuszczalnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czernobylu [7];
sytuacja rynkowa i jej przyszły rozwój mogą powodować, że korzystne okaże się zachęcenie strony zawierającej umowę do przeznaczenia swoich zapasów na wywóz od momentu rozpoczęcia przechowywania i ze względu na to założenie właściwe jest określenie warunków, na jakich mięso, które jest przedmiotem umowy składu, powinno jednocześnie podlegać systemowi regulacji, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych za produkty rolne [8], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [9], tak aby można było korzystać z zaliczek na poczet refundacji wywozowych;
aby uczynić ten program bardziej efektywnym, umowy muszą odnosić się do pewnej minimalnej ilości, zróżnicowanej odpowiednio według produktu, a zobowiązania, które mają być spełnione przez stronę zawierającą umowę, w szczególności te umożliwiające agencji interwencyjnej przeprowadzenie inspekcji warunków przechowywania, muszą być określone;
kwota zabezpieczenia zapewniającego wypełnianie zobowiązań umownych powinna być ustalona jako procent kwoty pomocy;
stosownie do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń dla produktów rolnych [10], zmienionego rozporządzeniem 3745/89 [11], należy określić najważniejsze wymogi, którym należy sprostać dla zwolnienia zabezpieczenia; przechowywanie umówionej ilości przez umowny okres stanowi jeden z najważniejszych wymogów przyznania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny; w celu uwzględnienia praktyki handlowej i ze względów praktycznych powinna być dozwolona pewna tolerancja co do powyższej ilości;
środek proporcjonalności powinien mieć zastosowanie do zwolnienia zabezpieczenia i przyznawania pomocy, gdy pewne wymogi odnoszące się do ilości, która ma być składowana, nie są spełnione;
w celu poprawy efektywności programu strona zawierająca umowę powinna mieć możliwość otrzymania zaliczki na poczet pomocy, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia, należy także ustanowić przepisy dotyczące składania wniosków o pomoc, dokumentów pomocniczych, które mają być przedstawione, oraz terminu płatności;
na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85 należy określić, że w przypadku pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania terminem wejścia w życie ustalenia kwoty zabezpieczenia i pomocy w walucie krajowej jest dzień zawarcia umowy składu lub ostateczny termin składania ofert przetargowych;
poprzednie doświadczenie z innymi programami dotyczącymi prywatnego składowania produktów rolnych ukazało potrzebę określenia, do jakiego stopnia rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 [12] ma zastosowanie do ustalania okresów, dat i terminów, o których mowa w takich programach, a także dokładnego określania dni, w których umowne składowanie zaczyna się i kończy;
zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1182/71, gdy ostatnim dniem okresu jest święto państwowe, niedziela lub sobota, termin powinien kończyć się po upływie ostatniej godziny następnego dnia roboczego; zastosowanie tego przepisu do umów składu może nie leżeć w interesie przechowujących lub jego wynikiem może być nierówne traktowanie; dlatego też należy wprowadzić odstępstwo dotyczące ustalania ostatniego dnia składowania w ramach umowy;
należy wprowadzić przepis o proporcjonalności w przypadku przyznawania pomocy, gdy okres składowania nie jest w pełni przestrzegany; należy również wprowadzić przepis o skróceniu okresu składowania, gdy mięso usuwane ze składów przeznaczone jest na wywóz; należy dostarczyć dowód, że mięso zostało wyeksportowane, tak jak w przypadku pomocy, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r., ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych za produkty rolne [13], zmienionym rozporządzeniem nr 1615/90 [14];
artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2763/75 przewiduje, iż kwota pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania może być ustalana w drodze procedury przetargowej; art. 4 i 5 tego samego rozporządzenia zawierają przepisy, które mają być przestrzegane w związku z tą procedurą; jednakże niezbędne są bardziej szczegółowe przepisy w tym celu;
celem procedury przetargowej jest ustalenie kwoty pomocy; podczas wyboru najlepszych ofert preferencyjnie traktuje się te najbardziej korzystne dla Wspólnoty; dlatego też można ustalić maksymalną kwotę pomocy, w przypadku której oferty będą akceptowane; jeżeli nie ma oferty możliwej do zaakceptowania, żadna nie musi być zaakceptowana;
należy wprowadzić przepis dotyczący systemu kontroli w celu zagwarantowania, że pomoc nie jest udzielana niesłusznie; w tym celu właściwe jest, aby Państwa Członkowskie dokonywały kontroli stosownie do różnych etapów składowania;
istnieje potrzeba zapobiegania nieprawidłowościom i oszustwom oraz stosowania związanych z tym sankcji; w tym celu właściwe jest wykluczenie strony zawierającej umowę, w przypadku fałszywej deklaracji, z pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania na rok kalendarzowy następujący po roku, w którym sporządzono fałszywą deklarację;
aby dać Komisji ogólny pogląd na efekty programu prywatnego składowania, Państwa Członkowskie powinny dostarczać jej niezbędnych informacji;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1092/80 z dnia 2 maja 1980 r. ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 3498/88 [16], zostało znacząco zmienione; ponieważ mają być wprowadzane dalsze poprawki, odpowiednie prawo powinno zostać całkowicie zmienione; jednakże nowe przepisy powinny stosować się tylko do umów zawartych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia;
Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny nie wydał opinii w czasie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przyznawanie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, podlega warunkom ustalonym w niniejszym rozporządzeniu.
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
1.
Umowy prywatnego składu wieprzowiny są zawierane pomiędzy agencjami interwencyjnymi Państw Członkowskich a osobami fizycznymi lub prawnymi, zwanymi dalej "stroną zawierającą umowę":
- prowadzącymi działalność w sektorze mięsa i żywca przez co najmniej ostatnie 12 miesięcy i oficjalnie zarejestrowanymi w Państwie Członkowskim,
oraz
- dysponującymi odpowiednimi pomieszczeniami i urządzeniami do składowania w obrębie Wspólnoty.
2.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może być udzielana tylko w przypadku mięsa o solidnej i odpowiedniej jakości handlowej, pochodzącego ze zwierząt, których chów odbywał się we Wspólnocie przynajmniej przez ostatnie dwa miesiące i ubitych nie więcej niż dziesięć dni przed datą oddania produktów do składowania, o czym mowa w art. 4 ust. 2.
3.
Żadne mięso o zawartości pierwiastków radioaktywnych przekraczającej maksymalne poziomy dozwolone w rozporządzeniach Wspólnoty nie może być przedmiotem umowy składu.
Poziomy stosowane do produktów pochodzących ze Wspólnoty są zgodne z ustalonymi w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
Poziom skażenia radioaktywnego produktu jest sprawdzany, jeśli wymaga tego sytuacja i na niezbędny okres.
Gdy jest to konieczne, czas trwania i zakres kontroli są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
4.
Umowy nie mogą odnosić się do ilości mniejszej niż ilość minimalna, która zostanie określona dla każdego produktu.
5.
Mięso musi być umieszczane w składzie w stanie świeżym, a składowane w stanie zamrożonym.
Artykuł 3
1.
Wnioski o umowę lub oferty oraz umowy odnoszą się tylko do jednego spośród produktów, dla których można udzielić dopłaty.
2.
Wnioski o umowę lub oferty nie są akceptowane, jeśli nie zawierają szczegółów, o których mowa w ust. 3 lit. a), b), d) i e) i nie zostanie dostarczony dowód, że zabezpieczenie zostało zdeponowane.
3.
Umowy zawierają następujące dane szczegółowe:
a) deklarację, poprzez którą strona zawierająca umowę zobowiązuje się do umieszczenia w składzie i składowania produktów, które spełniają warunki określone w art. 2 ust. 2 i 3;
b) opis i ilość produktu, który ma być składowany;
c) termin umieszczenia w składzie, o którym mowa w art. 4 ust. 3, całkowitej ilości, o której mowa w lit. b);
d) okres składowania;
e) kwotę dopłaty na jednostkę wagi;
f) kwotę zabezpieczenia;
g) postanowienie umożliwiające skrócenie lub przedłużenie okresu składowania na warunkach ustanowionych w rozporządzeniach Wspólnoty.
4.
Umowy nakładają na stronę zawierającą umowę przynajmniej następujące zobowiązania:
a) umieszczanie uzgodnionej ilości produktu w składzie w przedziale czasowym ustanowionym w art. 4 i składowanie go na własne ryzyko i koszt w warunkach zapewniających utrzymanie cech produktu, o których mowa w art. 2 ust. 2, przez umowny okres, bez zmiany, zastąpienia lub przeniesienia składowanych produktów do innego składu; jednakże w wyjątkowych wypadkach i na odpowiednio umotywowaną prośbę agencja interwencyjna może wydać upoważnienie do przemieszczania składowanych produktów;
b) informowanie agencji interwencyjnej, z którą zawarła umowę, w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem składowania, o każdej indywidualnej partii w rozumieniu art. 4 ust. 1 akapit drugi o dacie i miejscu składowania oraz charakterze i ilości produktu, który ma być składowany; agencja interwencyjna może wymagać, aby informacje te zostały podane przynajmniej dwa dni robocze przed umieszczeniem w składzie każdej partii;
c) przesyłanie do agencji interwencyjnej dokumentów odnoszących się do operacji umieszczania w składzie nie później niż miesiąc po dacie, o której mowa w art. 4 ust. 3;
d) składowanie produktów zgodnie z wymogami identyfikacyjnymi, o których mowa w art. 13 ust. 4;
e) pozwalanie agencji na kontrolowanie w dowolnym momencie, czy wszystkie zobowiązania umowne są spełniane.
Artykuł 4
1.
Umieszczanie w składzie musi być zakończone nie później niż 28 dni po dacie zawarcia umowy.
Produkty mogą być umieszczane w składzie w indywidualnych partiach, przy czym każda partia to ilość oddana do składowania w danym dniu według umowy i według składu.
2.
Umieszczanie w składzie każdej indywidualnej partii ilości umownej rozpoczyna się w dniu, w którym przechodzi ona pod kontrolę agencji interwencyjnej.
Jest to dzień, w którym ustalona zostaje waga netto produktu świeżego lub schłodzonego:
- w miejscu składowania, w przypadku gdy mięso jest zamrażane na miejscu,
- w miejscu zamrażania, w przypadku gdy mięso jest zamrażane w odpowiednim zakładzie poza miejscem składowania.
Jednakże w przypadku produktów bez kości umieszczonych w składzie ważenie może być dokonywane w miejscu usuwania kości.
Ustalanie wagi produktów, które mają być umieszczone w składzie, nie następuje przed zawarciem umowy.
3.
Umieszczanie w składzie kończy się w dniu, w którym ostatnia partia ilości umownej zostaje umieszczona w składzie.
Jest to dzień, w którym wszystkie produkty objęte umową znajdą się w miejscu ostatecznego składowania niezależnie od tego, czy będą świeże czy zamrożone.
4. Gdy produkty umieszczone w składzie podlegają systemowi regulacji ustanowionemu w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80:
- niezależnie od art. 28 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 okres, o którym mowa w tym przepisie, zostaje zwiększony tak, aby obejmował maksymalny okres składowania umownego zwiększony o jeden miesiąc,
- Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby umieszczanie w składzie i podleganie systemowi regulacji, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, rozpoczynały się jednocześnie. W tym przypadku, gdy umowa prywatnego składu jest zawierana na ilość składającą się z kilku partii, które są umieszczane w składzie w różnych dniach, każda z powyższych partii może być przedmiotem odrębnego zgłoszenia płatniczego. Zgłoszenie płatnicze, o którym mowa w art. 25 rozporządzenia nr 3665/87, jest składane dla każdej partii w dniu, w którym zaczyna się jej składowanie.
Artykuł 5
1.
Kwota zabezpieczenia, o której mowa w art. 3 ust. 2, nie przekracza 30 % kwoty dopłaty, o którą się ubiegano.
2. Najważniejsze wymogi w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 są następujące:
- niewycofanie wniosku o umowę lub oferty przetargowej,
- przechowywanie przynajmniej 90 % ilości umownej przez umowny okres składowania, na ryzyko strony zawierającej umowę i na warunkach, o których mowa w art. 3 ust. 4 lit. a), oraz
- gdy zastosowanie ma art. 9 ust. 4, wywóz mięsa dokonywany jest zgodnie z jedną spośród trzech wymienionych tam możliwości.
3. Z zastrzeżeniem art. 9 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, art. 27 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 nie stosuje się.
4.
Zabezpieczenie jest natychmiast zwalniane, gdy wnioski o umowę lub oferty nie zostały zaakceptowane.
5. Gdy termin umieszczania w składzie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, zostanie przekroczony o 10 dni, umowa jest unieważniana, a zabezpieczenie ulega przepadkowi zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 6
1.
Dopłata jest ustalana na jednostkę wagową, dotyczy ona wagi określonej zgodnie z art. 4 ust. 2.
2. Z zachowaniem ust. 3 niniejszego artykułu i art. 9 ust. 4, strony zawierające umowę są uprawnione do dopłaty, jeśli najważniejsze wymogi, o których mowa w art. 5 ust. 2, zostaną spełnione.
3.
Dopłata jest wypłacana tylko do ilości umownej.
Jeśli ilość faktycznie składowana w umownym okresie składowania jest mniejsza niż ilość umowna i:
a) nie mniejsza niż 90 % tej ilości, dopłata jest proporcjonalnie zmniejszana;
b) mniejsza niż 90 %, lecz nie mniejsza niż 80 % tej ilości, dopłata do ilości faktycznie składowanej jest zmniejszana o połowę;
c) mniejsza niż 80 % tej ilości, dopłata nie jest wypłacana.
4.
Po trzech miesiącach składowania w ramach umowy można na prośbę strony zawierającej umowę wypłacić zaliczkę, pod warunkiem że zdeponuje ona zabezpieczenie równe zaliczce plus 20 %.
Zaliczka nie przekracza kwoty dopłaty odpowiadającej trzymiesięcznemu okresowi składowania.
Gdy produkty objęte umową są eksportowane zgodnie z art. 9 ust. 4 przed wypłaceniem zaliczki, podczas obliczania jej kwoty uwzględnia się faktyczny okres składowania tych produktów.
Artykuł 7
1. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, wniosek o wypłacenie dopłaty i dokumenty towarzyszące muszą być złożone u właściwych władz w ciągu sześciu miesięcy od upływu maksymalnego okresu umownego składowania. Gdy dokumenty towarzyszące nie będą mogły być przedstawione w określonym terminie, chociaż strona zawierająca umowę działała bezzwłocznie, aby uzyskać je na czas, na ich przedstawienie mogą być wyznaczone dodatkowe terminy, które nie mogą przekroczyć w sumie sześciu miesięcy. Gdy ma zastosowanie art. 9 ust. 4, należy przedstawić niezbędny dowód w terminie określonym w art. 47 ust. 2, 4, 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
2.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, o których mowa w art. 10 i w przypadkach, gdy rozpoczęto dochodzenie w sprawie uprawnienia do dopłat, dopłata jest wypłacana przez właściwe władze jak najszybciej i nie później niż trzy miesiące od dnia złożenia przez stronę zawierającą umowę wniosku o płatność wraz z wymaganymi dokumentami towarzyszącymi.
Artykuł 8
Kurs przeliczeniowy, który ma być stosowany do kwot dopłat i zabezpieczeń, jest rolniczym kursem przeliczeniowym obowiązującym w przypadku dopłat liczonych wcześniej ryczałtowo w dniu, w którym umowa jest zawierana lub w przypadku dopłaty przyznawanej w drodze przetargu, w ostatnim dniu składania ofert.
Artykuł 9
1. Okresy, daty i terminy, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, są ustalane zgodnie z rozporządzeniem (EWG, Euratom) nr 1182/71. Jednakże art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do ustalania okresu składowania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. d) tego rozporządzenia albo w uzupełnieniu w art. 3 ust. 3 lit. g), bądź w ust. 4 tego artykułu.
2.
Pierwszym dniem umownego okresu składowania jest pierwszy dzień następujący po tym, w którym zakończono umieszczanie w składzie.
3.
Usuwanie ze składu może rozpocząć się w dniu następującym po ostatnim dniu umownego okresu składowania.
4.
Po upływie dwumiesięcznego okresu składowania strona zawierająca umowę może wycofać ze składu wszystkie lub część produktów objętych daną umową z zachowaniem minimum 5 ton na stronę zawierającą umowę i na skład lub, jeśli dostępne jest mniej niż wyżej wymieniona ilość, całkowitą ilość objętą umową w składzie, pod warunkiem że w ciągu 60 dni po ich usunięciu ze składu produkty:
- opuszczą terytorium celne Wspólnoty bez dalszego przetwarzania,
- dotrą do miejsca przeznaczenia bez dalszego przetwarzania, w przypadkach, o których mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87,
albo
- zostaną umieszczone bez dalszego przetwarzania w składzie żywności zatwierdzonym zgodnie z art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Umowny okres składowania kończy się dla każdej indywidualnej partii przeznaczonej na wywóz w dniu poprzedzającym:
- dzień usunięcia ze składu,
lub
- dzień akceptacji zgłoszenia wywozowego, gdy produkt nie został usunięty.
Kwota dopłaty jest zmniejszana proporcjonalnie do czasu skrócenia okresu składowania zgodnie z kwotami ustalonymi stosownie do art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2763/75.
Do celów niniejszego ustępu dowód wywozu jest dostarczany zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
5.
Gdy zastosowanie mają ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, strona zawierająca umowę informuje agencję interwencyjną w odpowiednim czasie przed zamierzonym rozpoczęciem usuwania ze składu. Agencja interwencyjna może wymagać, aby informacja ta została podana przynajmniej dwa dni robocze przed tą datą.
Gdy obowiązek zawiadomienia agencji interwencyjnej nie jest przestrzegany, lecz dostarczono wystarczające dowody, w ciągu 30 dni po usunięciu ze składu, w celu wykazania właściwym władzom, kiedy i jakie ilości usunięto ze składu:
- dopłata jest przyznawana z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3,
i
- 15 % zabezpieczenia dla danej ilości ulega przepadkowi.
We wszystkich innych przypadkach niestosowania tego wymogu:
- nie wypłaca się dopłaty dla danej umowy,
i
- zabezpieczenia dla danej umowy ulega przepadkowi.
6.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, o których mowa w art. 10, gdy strona zawierająca umowę nie przestrzega terminu końca umownego okresu przechowywania lub dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w ust. 4, dla całkowitej składowanej ilości, każdy dzień kalendarzowy nieprzestrzegania pociąga za sobą 10 % obniżki kwoty dopłaty dla danej umowy.
Artykuł 10
W przypadku działania siły wyższej, gdy naruszone zostaje wykonanie zobowiązań umownych przez stronę zawierającą umowę, właściwe władze danego Państwa Członkowskiego decydują o środkach, które uważają za niezbędne w danych okolicznościach.
Władze te informują Komisję o każdym przypadku siły wyższej i o działaniu podjętym w jej następstwie.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE
Artykuł 11
Gdy dopłata jest ustalana z wyprzedzeniem ryczałtowo:
a) wniosek o umowę musi zostać złożony we właściwej agencji interwencyjnej zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2;
b) właściwa agencja interwencyjna informuje każdego ubiegającego się o decyzji odnośnie do wniosku o umowę listem poleconym, teleksem lub faksem, bądź za pisemnym potwierdzeniem odbioru piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym złożono wniosek.
Gdy wniosek jest zaakceptowany, umowa jest uważana za zawartą w dniu wysłania zawiadomienia o decyzji, o której mowa w pierwszym akapicie w lit. b).
Agencja interwencyjna określa zgodnie z tym datę, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. c).
Artykuł 12
1.
Gdy dopłata udzielana jest w drodze przetargu:
a) Komisja ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich otwarcie procedury przetargowej, określając w szczególności dane szczegółowe odnośnie do produktów, które mają być składowane, czas (datę i godzinę) złożenia ofert i ilości minimalne, dla których oferta może być złożona;
b) oferty muszą być przygotowane w ECU i przedstawione zainteresowanej agencji interwencyjnej zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2;
c) oferty są analizowane w czasie sesji poufnej przez właściwe agencje Państw Członkowskich; osoby obecne podczas analizy są zobowiązane do dochowania tajemnicy;
d) złożone oferty przetargowe muszą zostać wysłane Komisji anonimowo przez Państwa Członkowskie, tak aby dotarły nie później niż drugiego dnia roboczego po dniu następującym po ostatecznej dacie składania ofert, zgodnie z tym, co zapisano w zaproszeniu;
e) gdy nie przedstawiono żadnych ofert, Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w terminie określonym w lit. d);
f) na podstawie otrzymanych ofert przetargowych Komisja decyduje zgodnie z procedurą określoną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 albo o ustaleniu maksymalnej kwoty dopłaty, uwzględniając warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2763/75, albo o nieprzyznaniu dopłaty;
g) gdy ustalona zostaje maksymalna kwota dopłaty, akceptowane są oferty nieprzekraczające tej kwoty.
2.
W ciągu pięciu dni roboczych następujących po dniu, w którym zawiadomiono Państwa Członkowskie o decyzji Komisji, dana agencja interwencyjna informuje wszystkich oferentów o podjętej decyzji listem poleconym, teleksem, faksem lub za pisemnym potwierdzeniem odbioru.
Gdy oferta zostaje zaakceptowana, umowa jest uważana za zawartą w dniu wysłania przez agencję interwencyjną do oferenta zawiadomienia zgodnie z pierwszym akapitem.
Agencja interwencyjna określa zgodnie z tym datę, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. c).
TYTUŁ III
KONTROLA I SANKCJE
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że warunki uprawniające do uzyskania dopłaty są spełniane.
W tym celu desygnują organ krajowy, który jest odpowiedzialny za operacje kontroli składowania.
2.
Strona zawierająca umowę udostępnia organowi zajmującemu się operacjami kontrolnymi wszystkie dokumenty dla każdej umowy, pozwalające w szczególności na weryfikację następujących informacji o produktach umieszczanych w składach prywatnych:
a) własności w czasie umieszczania w składzie;
b) daty umieszczenia w składzie;
c) wagi i numeru skrzynek lub części pakowanych w inny sposób;
d) obecności produktów w składzie;
e) obliczonej daty końca minimalnego okresu składowania i, gdy zastosowanie ma art. 9 ust. 4 lub 6, uzupełnionej datą faktycznego wycofania.
3.
Strona zawierająca umowę lub, gdy ma to zastosowanie, zarządzający składem, prowadzi sprawozdawczość odnośnie do dostępnych zapasów, obejmującą według numeru umowy:
a) identyfikację produktów umieszczonych w składzie prywatnym;
b) datę umieszczenia w składzie i obliczoną datę zakończenia minimalnego okresu składowania, uzupełnioną datą wycofania ze składu;
c) liczbę półtusz, skrzyń lub innych części przechowywanych pojedynczo, opis produktów i wagę każdej palety lub innych części przechowywanych pojedynczo, zarejestrowanych, gdy ma to zastosowanie, według indywidualnych partii;
d) lokalizację produktów w składzie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwe do zidentyfikowania i muszą być identyfikowane indywidualnie według umowy.
Każda paleta i, gdy ma to zastosowanie, każda część składowana osobno musi być oznaczona, tak aby numer umowy, opis produktu i waga były widoczne.
Musi być widoczna data umieszczenia w składzie na każdej indywidualnej partii oddanej do składowania w danym dniu.
Gdy produkty są umieszczane w składzie, władze odpowiedzialne za operację kontroli weryfikują identyfikację, o której mowa w pierwszym akapicie i mogą opieczętować produkty w składzie.
5.
Organ zajmujący się operacjami kontrolnymi podejmuje się:
a) dla każdej umowy, kontroli pod kątem przestrzegania wszystkich zobowiązań określonych w art. 3 ust. 4;
b) obligatoryjnej kontroli w celu zapewnienia, że produkty są obecne w składzie w czasie ostatniego tygodnia umownego okresu składowania;
c) - albo opieczętowania wszystkich produktów składowanych w ramach umowy zgodnie z akapitem drugim ust. 4,
albo
- niezapowiedzianej kontroli wyrywkowej w celu zapewnienia, że produkty znajdują się w składzie.
Wybrana do kontroli partia musi być reprezentatywna i musi odpowiadać przynajmniej 10 % całkowitej ilości oddanej do składowania w każdym Państwie Członkowskim w ramach środka pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania.
Kontrole takie obejmują, poza badaniem sprawozdawczości, o której mowa w ust. 3, fizyczną kontrolę wagi i rodzaju produktów oraz ich identyfikację.
Takie kontrole fizyczne muszą odnosić się do przynajmniej 5 % ilości podlegającej niezapowiedzianej kontroli.
Koszty pieczętowania lub przenoszenia w związku z kontrolą są ponoszone przez stronę zawierającą umowę.
6.
Kontrole na mocy ust. 5 muszą być przedmiotem raportu stwierdzającego:
- datę kontroli,
- czas jej trwania,
oraz
- przeprowadzone działania.
Raporty z kontroli muszą być podpisane przez odpowiedzialnego urzędnika i kontrasygnowane przez stronę zawierającą umowę lub ewentualnie przez zarządzającego składem i muszą być umieszczone w kartotece płatności.
7.
W przypadku znaczących nieprawidłowości dotyczących przynajmniej 5 % ilości produktów objętych jedną umową podlegającą kontroli weryfikacja jest rozciągana na większą próbkę, która jest określana przez organ odpowiedzialny za kontrole.
Państwa Członkowskie informują Komisję o takich przypadkach w ciągu czterech tygodni.
Artykuł 14
W przypadku gdy zostanie ustalone i zweryfikowane przez władze odpowiedzialne za operacje kontrolne, że deklaracja, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. a), została sfałszowana zarówno celowo, jak i w wyniku poważnego zaniedbania, dana strona zawierająca umowę jest wykluczana z systemu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania do końca następnego roku kalendarzowego po stwierdzeniu tego faktu.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszystkich przepisach przyjętych dla stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem:
a) do czwartku każdego tygodnia i zgodnie z podziałem według okresu składowania o produktach i ilościach, na które zawarto umowy w poprzednim tygodniu, podając podsumowanie produktów i ilości, na które zawarto umowy;
b) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych umieszczonych w składach;
c) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych faktycznie składowanych i o produktach i całkowitych ilościach, dla których umowny okres składowania się zakończył;
d) co miesiąc, jeśli okres składowania został skrócony lub przedłużony zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. g) lub skrócony zgodnie z art. 9 ust. 4 lub 6, o produktach i ilościach, dla których okres składowania został zmieniony, oraz o pierwotnych i zmienionych miesiącach wycofania ze składów.
3.
Stosowanie środków, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlega regularnemu badaniu zgodnie z procedurą określoną w art. 25 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
Artykuł 16
1.
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 1092/80 traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia, które zgodnie z ust. 1 straciło moc, są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów rozporządzenia (EWG) nr 1092/80 mają być czytane zgodnie z tabelą korelacji podaną w Załączniku.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dzień po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3446/90
z dnia 27 listopada 1990 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania baraniny i mięsa koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku baraniny i mięsa koziego [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 roku w sprawie kursów przeliczeniowych stosowanych w rolnictwie [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3 i art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
oprócz ogólnych zasad określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2644/80 [4], należy uchwalić szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania baraniny i mięsa koziego;
jeżeli dopłaty takie mają osiągnąć zamierzony cel, powinny być przyznawane wyłącznie osobom fizycznym lub prawnym prowadzącym działalność gospodarczą we Wspólnocie, których działalność i doświadczenie w tym sektorze dają dostateczną gwarancję, że składowanie odbywać się będzie w zadawalający sposób i które posiadają odpowiednie zaplecze przechowalnicze na obszarze Wspólnoty;
z tych samych przyczyn dopłaty powinny być przyznawane z tytułu składowania produktów zamrożonych o dobrej jakości handlowej, wyprodukowanych we Wspólnocie zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 964/71 [5], których poziom radioaktywności nie przekracza maksymalnych wartości dopuszczonych w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych z państw trzecich po awarii elektrowni atomowej w Czernobylu [6];
należy przyjąć przepisy mające na celu zapewnienie, że omawiane zwierzęta są poddawane ubojowi wyłącznie w rzeźniach, które są zatwierdzone i nadzorowane zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 64/433/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG [8];
aby program stał się bardziej efektywny, umowy muszą odnosić się do pewnej minimalnej ilości rozdzielonej odpowiednio na produkty oraz muszą być określone zobowiązania, z jakich umawiająca się strona musi się wywiązać, zwłaszcza jeżeli chodzi o te, które umożliwiają agencji interwencyjnej przeprowadzenie efektywnej kontroli warunków składowania;
należy określić, jako procentową część kwoty dopłaty, kwotę zabezpieczenia w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań umownych;
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. określającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w przypadku produktów rolnych [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89 [10], należy zdefiniować podstawowe wymagania, jakie muszą być spełnione, aby wadium zostało zwolnione; przechowywanie objętej umową ilości przez określony czas stanowi jeden z podstawowych warunków przyznania dopłaty do prywatnego składowania baraniny i mięsa koziego; biorąc pod uwagę zwyczaje handlowe i względy praktyczne, należy dopuścić pewne tolerancje w odniesieniu do wspomnianej ilości;
w przypadku, gdy nie są spełnione pewne wymagania dotyczące składowanych ilości, przy zwalnianiu wadium i przyznawaniu dopłaty powinna obowiązywać zasada proporcjonalności;
w celu usprawnienia programu umawiająca się strona powinna mieć możliwość uzyskania zaliczki z tytułu dopłaty pod warunkiem wpłacenia wadium i należy ustalić zasady w odniesieniu do składania podań o dopłaty, załączanych dokumentów potwierdzających i terminu płatności;
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85 należy zaznaczyć, że w przypadku dopłat do prywatnego składowania datą transakcji, która wyznacza wysokość zabezpieczenia i dopłaty w walucie krajowej, jest data podpisania umowy składu, lub końcowa data składania ofert przetargowych w odpowiedzi na zaproszenie do przetargu;
poprzednie doświadczenia z innymi programami dotyczącymi prywatnego składowania produktów rolnych wskazują na potrzebę określenia, w jakim zakresie obowiązujerozporządze nie Rady (EWG, EURATOM) nr 1182/7 [11] przy określaniu okresów i terminów podanych w ramach takich programów, i ścisłego określenia dat początku i zakończenia okresu składowania;
w szczególności art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG, EURATOM) nr 1182/71 precyzuje, że w przypadku, gdy ostatnim dniem danego okresu jest święto państwowe, niedziela lub sobota, okres ten powinien zakończyć się z chwilą upływu ostatniej godziny następnego dnia roboczego; zastosowanie tego przepisu wobec umów składu może nie leżeć w interesie posiadaczy składów i może prowadzić do różnic w traktowaniu; w związku z tym należy zastosować odstępstwo w sprawie określenia ostatniego dnia składowania w ramach umowy;
należy przyjąć przepis w sprawie proporcjonalności przy przyznawaniu dopłat, w przypadku gdy okres składowania nie był pełny;
artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2644/90 postanawia, że kwota dopłat do prywatnego składowania może być ustalona drogą procedury przetargowej; zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 procedura przetargowa obowiązuje wówczas, gdy spełnione są pewne warunki rynkowe; zaproszenia do przetargu powinny być efektem decyzji Komisji, podjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 30 wyżej wymienionego rozporządzenia; art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 2644/80 zawierają zasady, których należy przestrzegać w powiązaniu z procedurą przetargową; w tym celu potrzebne są bardziej szczegółowe zasady;
celem procedur przetargowych jest ustalenie kwoty dopłat; przy wyborze oferentów należy preferować oferentów korzystniejszych dla Wspólnoty; w związku z tym można ustalić maksymalną kwotę subwencji, w odniesieniu do której będą wybierani oferenci; jeśli żadna z ofert przetargowych nie spełnia wymogów, żadna nie musi być wybierana;
należy przyjąć przepis w odniesieniu do systemu kontroli, aby uniknąć nieuzasadnionego przyznania dopłaty; w tym celu Państwa Członkowskie powinny dostosować kontrole różnych etapów składowania;
należy podjąć kroki mające na celu zapobieganie i karanie uchybień i nadużyć finansowych; w tym celu w przypadku fałszywej deklaracji należy wykluczyć umawiającą się stronę od otrzymania dopłat do prywatnego składowania na sześć miesięcy, licząc od daty wykrycia fałszerstwa;
aby dać Komisji ogólny przegląd efektu programu prywatnego składowania, Państwa Członkowskie powinny dostarczać niezbędne informacje;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2659/80 z dnia 17 października 1980 r. określające szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania baraniny i mięsa koziego [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 3496/88 [13], zostało istotnie zmienione; z uwagi na dalsze zmiany, odnośne ustawodawstwo powinno być całkowicie zmienione; jednakże nowe przepisy powinny być stosowane wyłącznie w odniesieniu do prywatnego składowania po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia;
Komitet Zarządzający ds. Owiec i Kóz nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przyznanie dopłaty do prywatnego składowania, przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89, jest uwarunkowane spełnieniem wymagań przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
1.
Umowy dotyczące prywatnego składowania mięsa wieprzowego są zawierane między agencjami interwencyjnymi Państw Członkowskich oraz osobami fizycznymi lub prawnymi, zwanymi dalej "umawiającymi się stronami":
- które prowadziły działalność gospodarczą w sektorze mięsa i żywca przez co najmniej dwanaście miesięcy i są oficjalnie zarejestrowane w Państwie Członkowskim, oraz
- które posiadają we Wspólnocie odpowiednie pomieszczenia i urządzenia.
2. Dopłaty do prywatnego składowania mogą być przyznane wyłącznie na tusze jagnięce poniżej dwunastu miesięcy i ich części, wyprodukowane zgodnie z art. 3 ust. 1 część A lit. a)-e) dyrektywy 64/433/EWG, odpowiedniej jakości handlowej, pochodzące od zwierząt hodowanych we Wspólnocie w ciągu co najmniej poprzednich dwóch miesięcy i ubitych nie wcześniej niż dziesięć dni przed datą oddania produktu do składowania zgodnie z art. 4 ust. 2.
3.
Przedmiotem umowy składu nie może być mięso o poziomie radioaktywności przekraczającym maksymalne poziomy dopuszczone przepisami Wspólnoty.
Poziomy stosowane do produktów pochodzących ze Wspólnoty będą takie, jak określono w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
Poziom skażenia radioaktywnego produktu sprawdzany będzie jedynie wtedy, gdy wymagać tego będzie sytuacja, oraz w niezbędnym okresie.
W koniecznych przypadkach czas trwania i zakres kontroli zostaną określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
4.
Umowy nie mogą być zawierane na ilości mniejsze, niż ilości minimalne, określane dla każdego produktu.
5.
Mięso musi być umieszczone w składzie w stanie świeżym i przechowywane w stanie zamrożonym.
Artykuł 3
1.
Wnioski o zawarcie umów lub oferty i umowy mogą dotyczyć tylko jednego z produktów, dla których może być przyznana dopłata.
2.
Wnioski o zawarcie umów lub oferty nie są przyjmowane, jeżeli nie zawierają dokładnych informacji, o których mowa w ust. 3 lit. a), b), d) i e) oraz nie przedstawiono dowodu złożenia zabezpieczenia.
3.
Umowy zawierają następujące szczegółowe informacje:
a) deklarację, w której umawiająca się strona zobowiązuje się umieścić w składzie i składować wyłącznie produkty, spełniające warunki określone w art. 2 ust. 2 i 3;
b) opis i ilość produktu, który ma być składowany;
c) termin przekazania do składowania, o którym mowa w art. 4 ust. 3, całej ilości wymienionej w lit. b);
d) czas składowania;
e) kwotę dopłaty za jednostkę wagi;
f) kwotę zabezpieczenia;
g) postanowienie, umożliwiające skrócenie lub przedłużenie okresu składowania na warunkach określonych w rozporządzeniach Wspólnoty.
4.
Umowy nakładają na umawiającą się stronę co najmniej następujące zobowiązania:
a) umieszczenie w składzie uzgodnionej ilości produktu przez okres przewidziany w art. 4, na własne ryzyko i koszt w warunkach zapewniających utrzymanie charakterystyki produktu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 przez czas trwania okresu umownego bez zmiany, zastępowania i przenoszenia przechowywanego produktu do innego składu; jednak w wyjątkowych przypadkach i na właściwie umotywowane życzenie, agencja interwencyjna może wydać zgodę na przeniesienie składowanych produktów;
b) powiadomienie agencji interwencyjnej, z którą zawarto umowę, o dacie i miejscu składowania oraz ilości produktu, który ma być przechowywany w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem przechowywania poszczególnych partii w rozumieniu akapitu drugiego art. 4 ust. 1; agencja interwencyjna może wymagać, aby informacje te zostały przekazane co najmniej na dwa dni robocze przed rozpoczęciem składowania poszczególnych partii;
c) przesłanie do agencji interwencyjnej dokumentów dotyczących operacji przyjmowania na skład nie później niż w ciągu miesiąca od daty, o której mowa w art. 4 ust. 3;
d) składowanie produktów zgodnie z wymaganiami co do identyfikacji, o których mowa w art. 13 ust. 4;
e) zezwolenie agencji w dowolnym momencie na przeprowadzenie kontroli, czy wszystkie zobowiązania wynikające z umowy są przestrzegane.
Artykuł 4
1.
Umieszczenie w składzie musi nastąpić nie później, niż 28 dnia po zawarciu umowy.
Produkty mogą być umieszczane w składzie pojedynczymi partiami, z których każda reprezentuje ilość umieszczoną w składzie danego dnia według umowy i według składów.
2.
Umawiające się strony mogą w okresie przekazywania do przechowywania podzielić całość lub część produktu na części, pod warunkiem, iż działalność ta dotyczy jedynie ilości, na jaką zawarta została umowa, oraz że wszystkie części wynikłe z tego dzielenia zostaną przekazane do składowania.
Zamiar wykorzystania danego obiektu winien być zgłoszony nie później, niż w dniu rozpoczęcia umieszczania w składzie; jednakże agencja interwencyjna może zażądać przekazania takiej informacji co najmniej na dwa dni robocze przed rozpoczęciem umieszczania w składzie każdej partii.
Duże ścięgna, kawały tłuszczu i inne odpady powstałe przy rozbiorze nie mogą być składowane.
3.
Umieszczanie w składzie rozpocznie się, dla każdej pojedynczej partii ilości umownej, w dniu, w którym przechodzi ona pod kontrolę agencji interwencyjnej.
Dzień ten będzie dniem, w którym określona zostanie waga netto świeżego produktu schłodzonego:
- w składzie, jeśli mięso zostaje zamrożone na miejscu,
- w miejscu zamrażania, jeśli mięso zostaje zamrożone poza miejscem przechowywania.
Jednak w przypadku, gdy do składowania przekazywane jest mięso rozebrane, ważenie można przeprowadzić w miejscu rozbioru tusz.
Określenie wagi produktów, które mają być umieszczone w składzie, nie może nastąpić przed zawarciem umowy.
4.
Umieszczanie w składzie kończy się w dniu, w którym ostatnia partia ilości umownej została umieszczona w składzie.
Dzień ten będzie dniem, w którym wszystkie produkty objęte umową znajdą się w miejscu ostatecznego przechowywania, świeże lub zamrożone.
Artykuł 5
1.
Kwota zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, nie przekroczy 30 % kwoty dopłaty, o którą wnioskowano.
2. Główne wymogi, w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 2220/85, są następujące:
- nie wycofać wniosku o zawarcie umowy ani oferty, oraz
- przechowywać co najmniej 90 % ilości umownej przez okres składowania objęty umową, na własne ryzyko umawiającej się strony i w warunkach określonych w art. 3 ust. 4 lit. a).
3. Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia (EWG) 2220/85 nie stosuje się.
4.
Zabezpieczenia zostaną zwolnione niezwłocznie, jeśli wniosek o zawarcie umowy lub oferta nie zostaną przyjęte.
5. Jeśli termin wyznaczony na przyjęcie na skład zgodnie z art. 4 ust. 1 zostanie przekroczony o 10 dni, umowa ulega unieważnieniu, a zabezpieczenie przepada zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 6
1.
Kwota dopłaty zostanie ustalona na jednostkę wagi i odnosić się będzie do wagi określonej zgodnie z art. 4 ust. 3.
2.
Z wyjątkiem przepisów ust. 3, umawiające się strony uprawnione będą do uzyskania dopłaty, jeżeli spełnią wymogi pierwotne, o których mowa w art. 5 ust. 2.
3.
Dopłata wypłacana będzie za dostarczoną ilość umowną.
Jeśli ilość rzeczywiście przechowywana w okresie umownym jest mniejsza niż ilość kontraktowa, i:
a) nie mniejsza niż 90 % tej ilości, dopłata zostanie zmniejszona proporcjonalnie;
b) mniejsza niż 90 % lecz nie mniejsza niż 80 % tej ilości, dopłata za ilość rzeczywiście przechowywaną zostanie zmniejszona o połowę;
c) mniejsza niż 80 % tej ilości, dopłata nie zostanie wypłacona.
4.
Po trzech miesiącach składowania w ramach umowy, na wniosek umawiającej się strony może być wypłacona zaliczka, pod warunkiem jednak, że złoży ona zabezpieczenie równe kwocie zaliczki plus 20 %.
Zaliczka nie przekroczy kwoty dopłaty, należnej za trzy miesiące składowania.
Artykuł 7
1.
Z wyjątkiem sytuacji wystąpienia siły wyższej, wniosek o wypłatę subwencji i dokumenty towarzyszące muszą być złożone u właściwych władz w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu maksymalnego umownego okresu składowania.
Jeśli dokumenty towarzyszące nie mogły być złożone w zakładanym terminie, mimo iż partner umowy dokładał starań, by zdobyć je na czas, dodatkowy okres, który nie może jednak przekroczyć sześciu miesięcy, może być przyznany w celu ich skompletowania.
2.
Z wyjątkiem sytuacji zaistnienia siły wyższej, o której mowa w art. 10 oraz przypadków, gdy rozpoczęto postępowanie w sprawie uprawnienia do otrzymania dopłaty, zostanie ona wypłacona przez właściwe władze możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż trzy miesiące od dnia złożenia przez umawiającą się stronę żądania zapłaty wraz z dokumentami towarzyszącymi.
Artykuł 8
Kurs wymiany stosowany w odniesieniu do kwot dopłat i zabezpieczeń będzie rolniczym kursem przeliczeniowym, obowiązującym w przypadkach dopłat określonych wcześniej po kursie stałym, w dniu zawarcia umowy lub, w przypadku dopłaty przyznanej w wyniku przetargu, w ostatnim dniu składania ofert.
Artykuł 9
1. Okresy, terminy i limity czasowe, określone w niniejszym rozporządzeniu, ustalane będą zgodnie z rozporządzeniem (EWG, EURATOM) nr 1182/71. Jednak art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia nie będzie miał zastosowania do określania okresu składowania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. d) niniejszego rozporządzenia lub jak zmieniono art. 3 ust. 3 lit. g).
2.
Pierwszym dniem składowania w ramach umowy będzie dzień, który nastąpi po dniu zakończenia przyjmowania do przechowywania.
3.
Odbieranie ze składowania może rozpocząć się w dniu, który nastąpi po ostatnim dniu składowania w ramach umowy.
4.
Umawiająca się strona zawiadomi agencję skupu interwencyjnego odpowiednio wcześniej o zamierzonym rozpoczęciu usuwania ze składu; agencja ta może żądać, by zawiadomienie to zostało przekazane co najmniej na dwa dni robocze przed tym dniem.
W przypadku niedopełnienia obowiązku zawiadomienia agencji skupu interwencyjnego, lecz jeśli wystarczająco oczywisty dowód dostarczono w okresie 30 dni od daty usunięcia ze składu, w sposób zadowalający właściwe władze odnośnie terminu usunięcia ze składu i ilości:
- dopłata zostanie przyznana, bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3, i
- 15 % zabezpieczenia za ilość, o której mowa, zostanie zatrzymane.
We wszystkich innych przypadkach niedopełnienia obowiązku:
- dopłata nie zostanie w ogóle wypłacona w ramach umowy, o której mowa, i
- całość zabezpieczenia w ramach umowy, o którym mowa, zostanie zatrzymana.
5.
Z wyjątkiem wystąpienia siły wyższej, o której mowa w art. 10, jeśli umawiająca się strona przeoczy koniec okresu składowania w ramach umowy, każdy dzień kalendarzowy, w którym obowiązek nie został dopełniony, spowoduje obniżenie o 10 % kwoty dopłaty dla umowy, o której mowa.
Artykuł 10
W przypadkach wystąpienia siły wyższej mającej wpływ na wykonywanie przez umawiającą się stronę obowiązków umownych, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego podejmą decyzję co do środków, jakie uznają za stosowne w odniesieniu do zaistniałej sytuacji.
Władze te zawiadomią Komisję o każdym przypadku wystąpienia siły wyższej oraz o działaniach podjętych w tej sprawie.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
Artykuł 11
Jeśli kwota dopłaty ustalana jest wcześniej przy stawce ryczałtowej zaliczki:
a) wniosek o zawarcie umowy należy złożyć w odnośnej agencji skupu interwencyjnego zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2;
b) zainteresowana agencja skupu interwencyjnego musi w ciągu pięciu dni roboczych, następujących po dniu złożenia w niej wniosku o zawarcie umowy, zawiadomić wnioskodawcę o decyzji odnośnie do tego wniosku listem poleconym, teleksem, telefaksem lub za pisemnym potwierdzeniem odbioru.
Jeśli wniosek zostanie przyjęty, umowę uważa się za zawartą z dniem wysyłki zawiadomienia o decyzji, o którym mowa w ust. 1 lit. b).
Agencja interwencyjna określi właściwą datę, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. c).
Artykuł 12
1.
Jeśli dopłata przyznana jest w wyniku przetargu:
a) rozporządzenie wydające zaproszenie do przetargu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 określi wszelkie warunki, jakie produkty mają być składowane, limity czasowe (data i godzina) składania ofert oraz ilości minimalne, na jakie oferta może być złożona;
b) oferty muszą być przedstawione w ECU i złożone w zainteresowanej agencji interwencyjnej zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2;
c) oferty zostaną zbadane na zamkniętym zebraniu agencji skupu interwencyjnego Państw Członkowskich; osoby obecne na zebraniu zostaną zaprzysiężone w celu zachowania tajemnicy służbowej;
d) składane oferty przesłane zostaną anonimowo do Komisji za pośrednictwem Państw Członkowskich, tak aby dotarły tam nie później niż w drugim dniu roboczym po ostatnim dniu składania ofert, oznaczonym w zaproszeniu;
e) jeśli nie zostanie złożona żadna oferta, Państwa Członkowskie zawiadomią Komisję o tym fakcie w terminie określonym w lit. d);
f) na podstawie otrzymanych ofert Komisja podejmie decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) 3013/89, czy ustalić najwyższą kwotę dopłaty biorąc pod uwagę warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 2644/80, czy też nie przyznawać dopłaty;
g) jeśli zostanie określona najwyższa kwota dopłaty, przyjęte zostaną oferty nieprzewyższające tej kwoty.
2.
W ciągu pięciu dni roboczych następujących po dniu, w którym Państwa Członkowskie zostaną zawiadomione o decyzji Komisji, zainteresowana agencja skupu interwencyjnego zawiadomi wszystkich oferentów o podjętej decyzji listem poleconym, teleksem, telefaksem lub za pisemnym potwierdzeniem odbioru.
Jeśli zostanie przyjęta oferta, umowę uważa się za zawartą w dniu wysłania przez agencję interwencyjną zawiadomienia do oferenta, zgodnie z pierwszym podpunktem.
Agencja ta określi właściwą datę, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. c).
TYTUŁ III
KONTROLA I SANKCJE
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewnią dotrzymanie warunków, na jakich przyznane zostało prawo do dopłaty.
W tym celu wyznaczą one krajowe władze, odpowiedzialne za kontrolę transakcji składu.
2.
Umawiająca się strona udostępni władzom odpowiedzialnym za kontrolę transakcji składu wszelką dokumentację dla każdej umowy, zezwalając zwłaszcza na kontrolę następujących informacji o produktach przekazanych do prywatnego składowania:
a) prawo własności w chwili oddawania do składowania;
b) data przekazania do składowania;
c) waga i liczba kartonów lub jednostek innych opakowań;
d) obecność produktów w składzie;
e) obliczona data zakończenia minimalnego okresu umownego przechowywania oraz, w razie stosowania art. 9 ust. 5, rzeczywista data usunięcia ze składu.
3.
Umawiająca się strona lub, w danym przypadku, zarządzający składem, prowadzi ewidencję zapasów dostępnych w składzie, obejmującą dla każdej umowy:
a) oznakowanie produktów umieszczonych u prywatnego magazyniera;
b) datę umieszczenia do przechowywania oraz wyliczony termin zakończenia minimalnego umownego okresu przechowywania oraz rzeczywistą datę usunięcia ze składu;
c) liczbę tusz i półtusz, kartonów lub innych jednostek przechowywanych oddzielnie, opis produktów oraz wagę każdej palety lub innych jednostek przechowywanych oddzielnie, ewidencjonowaną, w razie potrzeby, w oddzielnych partiach;
d) miejsce produktu w składzie.
4.
Produkty składowane muszą być łatwo rozpoznawalne i muszą być oznakowane indywidualnie zgodnie z umową.
Każda paleta i ewentualnie każda jednostka przechowywana oddzielnie muszą być oznakowane tak, aby był widoczny numer umowy, opis produktu i waga.
Data przyjęcia do składowania powinna być zaznaczona na każdej partii, przyjętej danego dnia.
Gdy produkty przyjmowane są do składu władze odpowiedzialne za kontrolę sprawdzą oznakowanie, o którym mowa w pierwszym akapicie i mogą opieczętować produkt umieszczony do przechowywania.
5.
Władze odpowiedzialne za kontrole podejmą:
a) dla każdej umowy kontrolę zgodności ze wszystkimi wymogami art. 3 ust. 4;
b) obowiązkową kontrolę w celu sprawdzenia, czy produkty znajdują się w składzie podczas ostatniego tygodnia umownego okresu składowania;
c) - opieczętowanie wszystkich produktów składowanych w ramach umowy zgodnie z ust. 4 akapit drugi; lub
- niezapowiedziane kontrole wyrywkowe w celu stwierdzenia obecności produktu w składzie.
Pobrane próbki muszą być reprezentatywne i odpowiadać co najmniej 10 % całkowitej ilości oddanej do przechowywania w każdym Państwie Członkowskim w ramach instrumentu dotowania prywatnego składowania.
Takie kontrole obejmą, poza kontrolą rachunków, o których mowa w ust. 3, rzeczywistą kontrolę wagi oraz rodzaju produktów oraz ich oznakowania.
Taka kontrola musi obejmować co najmniej 5 % ilości, której dotyczy kontrola.
Koszty opieczętowania i przeładowywania produktów ponosi umawiająca się strona.
6.
Kontrole zgodnie z ust. 5 zakończone są raportem, stwierdzającym:
- datę kontroli,
- czas jej trwania, oraz
- przeprowadzone czynności.
Raport z kontroli musi być podpisany przez odpowiedzialnego urzędnika oraz przez umawiającą się stronę lub ewentualnie zarządzającego składem i musi być włączony do kartoteki płatności.
7.
W przypadku znacznych nieprawidłowości, dotyczących co najmniej 5 % ilości produktów objętych jedną umową poddanych kontroli, weryfikacja zostanie rozszerzona na większą próbkę, która będzie określona przez władze odpowiedzialne za kontrole.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o takich przypadkach w ciągu czterech tygodni.
Artykuł 14
W przypadku, gdy władze odpowiedzialne za kontrole stwierdzą i sprawdzą, że deklaracja, o której mowa w art. 3 ust. 3 lit. a) jest deklaracją fałszywą złożoną świadomie lub poprzez poważne zaniedbanie, umawiająca się strona, o której mowa, zostanie wyłączona z programu dotowania prywatnego składowania na sześć miesięcy poczynając od miesiąca, w którym fałszerstwo zostało stwierdzone.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach, podjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję teleksem lub telefaksem:
a) przed czwartkiem każdego tygodnia i w rozbiciu na okresy przechowywania o produktach i ilościach, będących przedmiotem wniosków o zawarcie umowy oraz o ilościach, na które zostały zawarte umowy w ciągu poprzedzającego tygodnia, podając podsumowanie produktów i ilości, na które zawarto umowy;
b) co miesiąc o produktach i ich łącznych ilościach, umieszczonych w składzie;
c) co miesiąc o produktach i ich łącznych ilościach rzeczywiście przechowywanych oraz o produktach i ilościach produktów, których okres przechowywania w ramach umowy się skończył;
d) co miesiąc, jeśli okres składowania został skrócony lub przedłużony zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. g) lub ograniczony zgodnie z art. 9 ust. 5 o produktach i ilościach, w stosunku do których okres przechowywania został zweryfikowany oraz o początkowych i zrewidowanych terminach usunięcia ze składu.
3.
Stosowanie środków zapewnionych w tym rozporządzeniu zostanie zbadane zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 16
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 2659/80 traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia obowiązują jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do art. rozporządzenia (EWG) nr 2659/80 należy odczytywać zgodnie z tabelą korelacji podaną w Załączniku.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1990 roku.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy prywatnego składowania, które rozpoczęło się od tego dnia lub później.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3491/90
z dnia 26 listopada 1990 r.
w sprawie przywozu ryżu pochodzącego z Bangladeszu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w kontekście oceny średniookresowej Rundy Urugwajskiej, Wspólnota zobowiązała się zaoferować uzgodnienia w zakresie preferencyjnego przywozu ryżu pochodzącego z najsłabiej rozwiniętych państw nienależących do AKP, które wykazują zainteresowanie i wymienione są w załączniku V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 4258/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. wprowadzającego ogólne preferencje celne w 1989 r. w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z krajów rozwijających się [1];
uzgodnienia w zakresie przywozu preferencyjnego w ramach oferty skierowanej do najsłabiej rozwiniętych państw przewidują obniżenie wyrównawczych opłat przywozowych w przywozie do Wspólnoty w ramach limitów tych ilości tradycyjnie przywożonych do Wspólnoty, pod warunkiem że podatek wywozowy w wysokości odpowiadającej obniżce jest pobierany przez kraj wywozu;
jedno z państw, do których skierowana jest oferta, Bangladesz, wykazało zainteresowanie rozwojem w zakresie handlu ryżem;
świadectwo pochodzenia mogłoby zapewnić, że korzyści z tych uzgodnień ograniczają się wyłącznie do ryżu pochodzącego z Bangladeszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przy przywozie pochodzącym z Bangladeszu i w granicach ilości ustanowionych w art. 2, wyrównawcza opłata przywozowa w odniesieniu do ryżu o kodach CN 100610 (z wyłączeniem kodu CN 10061010), 100620 i 100630 równa jest opłacie wyrównawczej stosowanej w przywozie z państw trzecich, pomniejszonej o:
a) dla ryżu niełuskanego o kodzie CN 100610, z wyłączeniem kodu CN 10061010:
- 50 %,
i
- 3,6 ECU;
b) dla ryżu łuskanego o kodzie CN 100620:
- 50 %
i
- 3,6 ECU;
c) dla ryżu całkowicie lub częściowo bielonego o kodzie CN 100630:
- ilość zapewnioną dla ochrony przemysłu, określoną w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 [2] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1806/89 [3], w przypadku ryżu częściowo bielonego, zgodnie z kursem przeliczeniowym dla ryżu całkowicie i częściowo bielonego określonym w art. 19 lit. a) tiret trzecie tego rozporządzenia,
- 50 %
i
- 5,4 ECU.
2.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie do:
- przywozu, w odniesieniu do którego importer posiada dowód pobrania przez kraj wywozu podatku wywozowego w wysokości odpowiadającej obniżce określonej w tym ustępie,
- produktu, który posiada świadectwo pochodzenia wystawione przez właściwy organ kraju wywozu.
Artykuł 2
1.
Obniżenie opłaty przewidziane w art. 1 ogranicza się do ilości równej 4000 ton ryżu łuskanego w stosunku rocznym.
Ilości ryżu na etapach bielenia innych niż etapy dotyczące ryżu łuskanego przelicza się według kursu przeliczeniowego ustalonego w art. 1 rozporządzenia nr 467/67/EWG [4] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2325/88 [5].
2.
Komisja zawiesza stosowanie art. 1 z chwilą stwierdzenia, że w czasie roku przywóz kwalifikowany zgodnie z przepisami danego artykułu osiągnie ilość wskazaną w ust. 1.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3492/90
z dnia 27 listopada 1990 r.
ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 787/89 [4], ustanawia ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3247/81 z dnia 9 listopada 1981 r. w sprawie finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej niektórych środków interwencyjnych, w szczególności tych, które są powiązane ze skupem, składowaniem i sprzedażą produktów rolnych, prowadzonymi przez agencje interwencyjne [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3767/89 [6], ustanawia zasady i warunki regulujące roczne sprawozdania finansowe, które umożliwiają finansowanie wydatków przez Sekcję Gwarancji EFOGR, w odniesieniu do środków interwencyjnych związanych z ustanowieniem składowania w magazynach publicznych; w świetle doświadczeń konieczne jest jednak uproszczenie obowiązującej procedury i zapewnienie ustanowienia przepisów wykonawczych zgodnie z uproszczoną procedurą; należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 3247/81;
w ramach rozporządzeń dotyczących rolnictwa agencje interwencyjne skupują produkty oferowane w ramach interwencji; potrzebne są bardziej szczegółowe zasady w odniesieniu do odpowiedzialności za konserwowanie składowanych produktów; inwentaryzacje składowanych produktów powinny być sporządzane w regularnych odstępach czasu w celu porównania ze stanem zasobów i sprawozdaniami finansowymi; należy ustanowić zasady finansowania w celu pokrycia kosztów strat ilościowych, obniżenia jakości produktów, transportu produktów przeznaczonych do skupu interwencyjnego i odbioru kwot pieniężnych od sprzedających, nabywców i podmiotów składujących;
artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1325/90 [8] stanowi, że koszty zbycia produktów destylacji przewidziane w art. 35 i 36 rozporządzenia mają być pokrywane przez Sekcję Gwarancji EFOGR; potrzebne jest ustanowienie bardziej szczegółowych zasad w odniesieniu do tego środka zbytu;
należy przewidzieć przyjęcie szczegółowych przepisów wykonawczych i procedur, których należy przestrzegać w takim przypadku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Roczne sprawozdania finansowe sporządza się w odniesieniu do każdego produktu, który objęty jest środkami interwencyjnymi związanymi ze składowaniem w magazynach publicznych.
Sprawozdania wykazują oddzielnie następujące kategorie pozycji:
a) wydatki na czynności fizyczne związane ze skupem produktów prowadzonym przez agencje interwencyjne;
b) obciążenia z tytułu odsetek w odniesieniu do środków zamrożonych przez Państwa Członkowskie w produktach skupionych w ramach interwencji;
c) różnice między wartością ilości przenoszonych z roku poprzedniego i wartością ilości wprowadzonych, z uwzględnieniem odpisów wartości zapasów określonych w lit. d) z jednej strony a wartością ilości usuniętych i wartością ilości przeniesionych na rok następny z drugiej strony oraz wszelkimi innymi wydatkami lub przychodami;
d) kwoty wynikające z obniżenia wartości zapasów przewidzianych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
Wydatki określone w lit. a) oraz inne wydatki i wpływy określone w lit. c) są podane w Załączniku.
Koszty wynikające z transportu na terytorium Państwa Członkowskiego lub poza tym terytorium zatwierdza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1340/90 [10] lub stosownie do okoliczności, w odpowiednim artykule innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, i wprowadza się do sprawozdania zgodnie z lit. a).
2.
O ile nie zostanie przyjęty przepis szczególny zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7, termin wprowadzania różnych pozycji wydatków i przychodów do sprawozdania jest uwarunkowany terminem fizycznych czynności będących następstwem zastosowania środka interwencyjnego.
3.
W przypadku gdy sprawozdanie wykazuje saldo dodatnie, saldo to odejmuje się od wydatków w bieżącym roku budżetowym.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia właściwej konserwacji produktów, które były przedmiotem interwencji wspólnotowej.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, na jej wniosek, dodatkowe przepisy administracyjne przyjęte do celów stosowania działań interwencyjnych i zarządzania nimi.
Artykuł 3
W trakcie każdego roku budżetowego agencje interwencyjne dokonują inwentaryzacji każdego produktu objętego interwencją Wspólnoty.
Wyniki tej inwentaryzacji porównywane są z danymi księgowymi: wszelkie rozbieżności ilościowe lub jakościowe stwierdzone w trakcie kontroli są wprowadzane do sprawozdań zgodnie z art. 5.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do strat wynikających z konserwacji przechowywanych produktów można wyznaczyć dopuszczalny limit.
Straty ilościowe spowodowane konserwacją są równe różnicy między zapasami teoretycznymi wykazanymi w księdze inwentarzowej i zapasami fizycznymi pozostającymi w ostatnim dniu roku, zgodnie z ustaleniami wynikającymi z inwentaryzacji przewidzianej w art. 3, lub równe zapasom wykazanym jako pozostające według ksiąg, w przypadku gdy fizyczne zapasy w magazynie zostały wyczerpane w ciągu roku.
2.
Dopuszczalny limit można ustalić w odniesieniu do strat występujących w trakcie przetwarzania produktów objętych interwencją.
3.
Strat wynikających z kradzieży lub innych strat dających się zidentyfikować nie uwzględnia się przy obliczaniu dopuszczalnego limitu przewidzianego w ust. 1 i 2.
4.
Limity określone w ust. 1 i 2 ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 po rozważeniu, gdzie niezbędne, przez właściwy komitet zarządzający.
Artykuł 5
1.
Wszelkie brakujące ilości oraz ilości, których jakość uległa obniżeniu z uwagi na fizyczne warunki przechowywania, transportu, przetwarzania lub ze względu na przedłużoną konserwację, zapisuje się w sprawozdaniach jako usunięte z zapasów interwencyjnych w dniu, w którym stwierdzono stratę lub obniżenie jakości.
2.
Wartość ilości określonych w ust. 1 ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
3.
O ile zasady wspólnotowe nie stanowią inaczej, do sprawozdań nie wprowadza się przychodu ze sprzedaży produktów niepełnowartościowych oraz innych wpływów pieniężnych z tym związanych.
4.
O ile szczególne zasady wspólnotowe nie stanowią inaczej, produkt uważa się za niepełnowartościowy, gdy nie spełnia już wymogów jakości obowiązujących w momencie jego skupu.
5.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o stratach ilościowych lub obniżeniu jakości produktu w wyniku klęski żywiołowej.
Komisja podejmuje wówczas stosowne decyzje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
Artykuł 6
Kwoty pobrane lub odzyskane od sprzedających, nabywców lub podmiotów składujących odpowiadające:
- rzeczywistym kosztom związanym z faktem nieprzestrzegania zasad regulujących sprzedaż lub zakup produktów,
- zabezpieczeniom ulegającym przepadkowi w myśl rozporządzenia (EWG) nr 352/78 [11],
- kwotom nałożonym na podmioty gospodarcze w wyniku niewywiązania się ze zobowiązań przewidzianych w zasadach wspólnotowych,
zapisuje się w dobro EFOGR, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. c).
Artykuł 7
Finansowanie zbycia alkoholu przewidziane w art. 37 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 podlega zasadom określonym w art. 2-6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 3247/81 niniejszym traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1990 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3499/90
z dnia 27 listopada 1990 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: system maksymalnych gwarantowanych ilości został wprowadzony przez art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2902/89 [5] w odniesieniu do pomocy produkcyjnej; system ten przewiduje, że jednorazowa kwota pomocy jest zmniejszona, gdy przekroczy się ilość ustaloną na dany rok gospodarczy; w celu zapewnienia większej równowagi rynku i ograniczenia wydatków na organizację sprzedaży oliwy z oliwek należy ten system rozszerzyć tak, aby obejmował cenę interwencyjną; jednakże cena interwencyjna powinna być obniżona tylko od następnego roku gospodarczego; należy ustalić limit obniżenia ceny interwencyjnej;
należy zmienić ilość oliwy z oliwek wymaganej, by producenci mogli uzyskać specjalne korzyści kompensujące im produkcję na małą skalę; producentom tym udziela się dodatkowej pomocy produkcyjnej, określonej kwotą stawki ryczałtowej w celu złagodzenia negatywnego wpływu spadku ceny rynkowej na ich działalność, który może wystąpić, jeżeli maksymalna ilość gwarantowana zostanie przekroczona;
w celu lepszego zarządzania i aby uprościć system przyznawania kwot pomocy produkcyjnej, należy wydzielić dwie grupy plantatorów oliwek, zależnie od tego, czy produkcja oliwy z oliwek osiąga wymaganą wielkość, czy nie; dla producentów, którzy nie osiągają tej ilości, należy określić jednostkową kwotę pomocy według stawki jednolitej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a.
Jeżeli w roku gospodarczym:
- przewidywana produkcja oliwy z oliwek jest większa od maksymalnej ilości gwarantowanej ustalonej na dany rok lub też zwiększonej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) akapit piąty, cena interwencyjna na następny rok jest obniżona w wyniku zastosowania współczynnika określonego w art. 5 ust. 1 lit. b) akapit piąty. Jednakże obniżka ta nie może przekroczyć 3 %,
- rzeczywista produkcja oliwy z oliwek jest mniejsza lub większa od przewidywanej, cena interwencyjna na drugi rok gospodarczy, następujący po roku, którego dotyczy produkcja, jest odpowiednio zwiększona bądź zmniejszona, bez uszczerbku dla 3 % zapasów buforowych na rok gospodarczy.
Obniżka lub podwyżka ceny interwencyjnej wskazanej w akapicie pierwszym jest ustalana przez Komisję co roku, przed rozpoczęciem nowego roku gospodarczego";
2. w art. 5:
a) w ust. 1 akapit drugi i szósty "400" zastępuje się "500";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pomoc zostaje przyznana:
- plantatorom produkującym średnio przynajmniej 500 kilogramów oliwy w danym roku gospodarczym, na podstawie ilości rzeczywiście wyprodukowanej oliwy,
- innym plantatorom na podstawie ilości drzew oliwnych, które uprawiają, oraz potencjału produkcyjnego i plonów z tych drzew, jak jest to ustalone zgodnie ze stawką ryczałtową i pod warunkiem że wyprodukowane oliwki zostały sprasowane.";
3. dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Od roku gospodarczego 1991/92 przez okres stosowania art. 4 ust. 4 lit. a) plantatorom produkującym średnio mniej niż 500 kg na rok gospodarczy przyznaje się dodatkową pomoc produkcyjną.
Wynosi ona 3 ECU na 100 kilogramów.
2.
W miarę potrzeby przyjmuje się szczegółowe zasady zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3500/90
z dnia 27 listopada 1990 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 136/66 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3499/90 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 określa rodzaj pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek, która ma być udzielana na podstawie ilości wyprodukowanej oliwy plantatorom, których średnia produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym oraz innym plantatorom na podstawie liczby i potencjału produkcyjnego drzew oliwkowych i plonów z tych drzew, określonych zgodnie z metodą standardową oraz przy założeniu, że wyprodukowane oliwki zostały przetworzone;
w celu poprawy nadzoru nad ogólną działalnością olejarni oraz nad ilościami uprawnionymi do pomocy, przyznanie tej pomocy powinno we wszystkich przypadkach podlegać temu, czy oliwki są tłoczone w zatwierdzonych olejarniach, a wnioskodawca dysponuje świadectwem tłoczenia;
w celu ustabilizowania poziomu wsparcia uzyskanego ze standardowej pomocy poprzez unikanie dużych fluktuacji plonów z jednego roku gospodarczego na drugi należy ustanowić przepisy, na podstawie których pomoc wypłacana jest na podstawie średnich plonów z czterech poprzednich lat gospodarczych;
w odniesieniu do plantatorów oliwek, których produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym, bardziej sprawiedliwa wydaje się zaliczka wypłacana na podstawie ilości oliwy wyprodukowanej przez każdego z plantatorów oliwek; należy również ustanowić przepis dotyczący systemu szybszej wypłaty zaliczki producentom stowarzyszonym, ze względu na konieczność sprawdzania dokumentacji przez ich organizacje;
w celu poprawy zarządzania systemem pomocy należy lepiej określić zadania stojące przed organizacjami i kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie w celu wypłaty pomocy;
uwzględniając szczególną sytuację Portugalii, Państwo Członkowskie powinno otrzymać prawo do podjęcia na czas określony specjalnych środków dla zatwierdzonych olejarni i dla sprzedaży oliwek przez producentów;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1226/89 [4], powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2:
a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. W przypadku plantatorów oliwek, których produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym, pomoc zostaje przyznana zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret pierwszym rozporządzenia (EWG) nr 136/66 w odniesieniu do rzeczywistej ilości oliwy z oliwek wyprodukowanej w zatwierdzonej olejarni.
W przypadku innych plantatorów pomoc przydziela się zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 136/66 i jest równa ilości uzyskanej na podstawie średnich plonów oliwek i średniego uzysku oliwy w ciągu ostatnich czterech lat gospodarczych, ustalonych zgodnie z metodą standardową i zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem liczby drzew oliwkowych wykorzystywanych przy produkcji przy założeniu, że oliwki przetwarzane są na oliwę w zatwierdzonej olejarni.";
b) w ust. 5 akapit pierwszy liczbę "400" zastępuje się liczbą "500".
2.
W art. 3:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Plantatorzy oliwek zrzeszeni w organizacji producentów składają, w określonym terminie, do niej, indywidualny wniosek o przyznanie pomocy, zawierający dowód, że oliwki były tłoczone w zatwierdzonej olejarni";
b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Plantatorzy oliwek niezrzeszeni w organizacji producentów składają w określonym terminie do właściwych organów zainteresowanych Państw Członkowskich wniosek o przyznanie pomocy, zawierający dowód, że oliwki były tłoczone w zatwierdzonej olejarni.".
3.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Uznane organizacje producentów nienależące do związku określonego w art. 20c ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 136/66:
- składają, w zgodzie z art. 3 ust. 1, deklaracje upraw wszystkich swoich członków,
- raz w miesiącu przedstawiają wnioski swoich członków o udzielenie pomocy w formie ujednoliconej i odpowiedniej dla komputerowego przetwarzania danych określonych w art. 16.
O udzielenie pomocy występuje się dla ilości wyprodukowanej przez tych członków, którzy zakończyli produkcję oliwy, jeżeli przeprowadzone zostały kontrole, określone w art. 8 ust. 1 oraz wypełnione obowiązki wynikającego z tych kontroli.
Wszystkie wnioski dotyczące produkcji w danym roku gospodarczym należy złożyć, pod rygorem wykluczenia, w wyznaczonym terminie,
- otrzymują od zainteresowanych Państw Członkowskich zaliczki na pomoc produkcyjną określoną w art. 12 oraz bilans pomocy i niezwłocznie dzielą je między członków-plantatorów oliwek.
2.
W przypadku gdy organizacja producentów należy do związku takich organizacji, deklaracje upraw i wnioski producentów oliwek zrzeszonych w organizacji o udzielenie pomocy należy składać za pośrednictwem związku.".
4.
Uchyla się art. 7.
5.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Przed złożeniem wniosku o pomoc każda organizacja producentów sprawdza:
- zgodność dokumentów złożonych przez wszystkich członków z wymaganiami określonymi w art. 3, w szczególności z dołączonym dowodem potwierdzającym tłoczenie oliwek w zatwierdzonej olejarni,
- w odniesieniu do plantatorów oliwek, których produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym, zgodność informacji przekazanych przez każdego plantatora w odniesieniu do ilości tłoczonych oliwek i ilości otrzymywanej oliwy z ilościami oliwek i oliwy podanymi w dowodzie tłoczenia.
2.
Jeżeli zgodność określona w ust. 1 tiret drugie nie zostanie stwierdzona, organizacja producentów przekazuje dokumenty dotyczące jej członków właściwym organom zainteresowanych Państw Członkowskich."
6.
W art. 10 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— koordynują działalność należących do nich organizacji oraz zapewniają, że działalność ta jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności bezpośrednio i zgodnie z określoną normą procentową weryfikują sposób przeprowadzania kontroli określonej w art. 8,".
7.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Każdy plantator, którego średnia produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym, może otrzymać zaliczkę na kwotę pomocy, o którą wnioskował.
2.
Dla plantatorów oliwek zrzeszonych w organizacji producentów zaliczka:
- równa jest kwocie otrzymanej przez pomnożenie wartości jednostkowej pomocy, ustalonej na podstawie art. 17a ust. 2, przez 90 % ilości oliwy podanej we wniosku o przyznanie pomocy,
- nie może być wypłacona, jeżeli nie zostały przeprowadzone kontrole, określone w art. 8 ust. 1 i kontrole na miejscu, określone w art. 14 ust. 3a tiret drugie, bez uszczerbku dla przeprowadzenia innych kontroli, jeżeli jest to niezbędne.
3.
W odniesieniu do niezrzeszonych plantatorów oliwek w organizacji producentów oraz w odniesieniu do zrzeszonych plantatorów oliwek, którzy nie mogą powoływać się na ust. 2, zaliczka:
a) równa jest kwocie otrzymanej przez pomnożenie wartości jednostkowej pomocy, ustalonej na podstawie art. 17a ust. 2, przez ilość wskazaną we wniosku o przyznanie pomocy;
b) może zostać przyznana tylko, jeśli:
- plony oliwek i uzysk oliwy zostały ustalone na bieżący rok gospodarczy zgodnie z art. 18,
- przeprowadzone zostały kontrole, określone w art. 8 ust. 1 i kontrole na miejscu określone w art. 14 ust. 3a."
8.
W art. 14:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Producenckie Państwa Członkowskie weryfikują działania każdej organizacji producentów i związku producentów, w szczególności to, czy kontrole zostały przeprowadzone przez te organy w rozumieniu art. 8 ust. 1 i art. 10 tiret pierwsze.";
b) wprowadza się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Do celów wypłacenia pomocy plantatorom oliwek, których średnia produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym, producenckie Państwa Członkowskie sprawdzają:
- dokładność deklaracji upraw, na podstawie określonych kryteriów,
- zgodność ilości oliwy określonej we wniosku o pomoc z ilością podaną w ewidencji towarowej zatwierdzonych olejarni,
- zgodność produkcji oliwek zadeklarowanej przez każdego plantatora jako wykonaną w zatwierdzonej olejarni z informacjami podanymi przez tego plantatora w jego deklaracji upraw na podstawie ustalonych kryteriów.";
c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W odniesieniu do oliwy z oliwek określonej w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG części 1 wyprodukowanej przez plantatorów oliwek, których średnia produkcja jest niższa niż 500 kilogramów w roku gospodarczym, kontrole powinny weryfikować:
- dokładność deklaracji upraw, na podstawie określonych kryteriów,
- istnienie dowodu, że oliwki były tłoczone w zatwierdzonej olejarni."
9.
W art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli kontrole określone w art. 13 i 14 nie potwierdzają danych zawartych w rejestrze stanu zapasów zatwierdzonej olejarni, zainteresowane Państwo Członkowskie, bez uszczerbku dla sankcji, które mogą być nałożone na olejarnię, dla każdego producenta, którego średnia produkcja wynosi co najmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym i którego oliwki tłoczone są we wspomnianej olejarni, określa ilość oliwy, na którą udziela się pomoc."
10.
Artykuł 17a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17a
1.
Komisja ustala średnie plony oliwek i średni uzysk oliwy dla czterech poprzednich lat gospodarczych przed 1 grudnia bieżącego roku gospodarczego.
2.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 przed 1 kwietnia w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego ustala się:
- szacowaną produkcję,
- kwotę jednostkową pomocy produkcyjnej, która może być wypłacona zaliczkowo.
Kwota ta musi być taka, aby uniknąć ryzyka nieuzasadnionych płatności wobec plantatorów oliwek w warunkach produkcji w danym roku gospodarczym.
3.
Nie później niż sześć miesięcy od końca roku gospodarczego ustala się w odniesieniu tego roku i zgodnie z procedurą określoną w ust. 2:
- rzeczywistą ilość wyprodukowaną, której prawo do uzyskania pomocy zostało uznane,
- jednostkową ilość pomocy produkcyjnej określoną w art. 5 ust. 1 akapit piąty lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 136/66, płatną na rzecz producentów, których średnia produkcja wynosi przynajmniej 500 kilogramów w roku gospodarczym,
- ilość podlegająca przeniesieniu na następny rok gospodarczy, jeżeli ilość wyprodukowana, określona w tiret pierwszym jest niższa niż ustanowiona ilość maksymalna.
4.
Nie później niż dnia 15 marca Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich szacunkach na bieżący rok gospodarczy w odniesieniu do produkcji oliwy z oliwek.
Komisja może skorzystać z innych źródeł informacji i, gdzie jest to niezbędne, przeprowadzić badania i pomiary dotyczące produkcji oliwy z oliwek."
11.
W art. 21 datę "dnia 1 stycznia 1990 r." zastępuje się datą "dnia 1 stycznia 1995 r.".
Artykuł 2
1.
W celu zapewnienia harmonijnego przejścia od obecnie obowiązujących procedur do procedur ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia dla roku gospodarczego 1990/91 Komisja może podjąć decyzję w sprawie wszelkich niezbędnych środków, zgodnie z procedurą, określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia w latach gospodarczych 1990/91, 1991/92:
- tymczasowe zatwierdzenie może być wydane przez Portugalię dla olejarni znajdujących się na jej terytorium, pod warunkiem że ich ewidencje towarowe zawierają przynajmniej dla każdej osoby, której oliwki tłoczone były w takich olejarniach, deklarację o oliwkach tłoczonych i otrzymanej oliwie,
Artykuł 3
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3572/90
z dnia 4 grudnia 1990 r.
zmieniające, w wyniku zjednoczenia Niemiec, niektóre dyrektywy, decyzje oraz rozporządzenia odnoszące się do transportu drogowego, kolejowego i śródlądowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła zestaw przepisów w sprawie przewozów drogowych, kolejowych oraz wodnych śródlądowych;
począwszy od daty zjednoczenia Niemiec przepisy prawne Wspólnoty będą w pełni stosowane na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
niektóre przepisy prawne Wspólnoty w sprawie przewozów drogami, kolejami oraz śródlądowymi drogami wodnymi powinny zostać zmienione, aby uwzględnić szczególną sytuację tego terytorium;
istnieje potrzeba określenia terminu czasowego, w którym na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej zostaną wprowadzone w życie przepisy zgodne z aktami prawnymi Wspólnoty;
przewidziane w związku z powyższym odstępstwa powinny być doraźne i powodować możliwie jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnego rynku;
informacje o sytuacji w transporcie drogowym, kolejowym i wodnym śródlądowym oraz w sprawie zasad rządzących tym transportem na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie są wystarczające, by możliwe było określenie rodzaju dostosowania lub ustalenie ostatecznego zakresu odstępstw; dla umożliwienia zmian w tej sytuacji powinna zostać ustanowiona uproszczona procedura, zgodnie z postanowieniami trzeciego tiret art. 145 Traktatu;
postanowienia zawarte w dyrektywach 74/561/EWG [4] i 74/562/EWG [5] zmienione ostatnio przez dyrektywę 89/438/EWG [6], powinny być stosowane w taki sposób, by uwzględniały zarówno ustalone prawa agencji spedycyjnych już działających na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, jak i dawały ostatnio powstałym agencjom pewien okres czasu, w którym będą mogły one dostosować się do niektórych przepisów dotyczących sytuacji finansowej i kompetencji zawodowej;
począwszy od daty zjednoczenia Niemiec, pojazdy drogowe zarejestrowane na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej mają taki sam status prawny jak pojazdy zarejestrowane w innych Państwach Członkowskich; rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 [7] zawiera szereg przepisów dotyczących urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach drogowych; urządzenia te montowane są w pojazdach nowych w trakcie ich produkcji i stąd nie stwarzają żadnych problemów, powinien jednak zostać określony okres przejściowy, by możliwe było zamontowanie takich urządzeń w pojazdach, które zostały zarejestrowane na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej przed zjednoczeniem Niemiec, przy uwzględnieniu dodatkowych kosztów oraz zdolności technicznej autoryzowanych warsztatów;
nazwa "Deutsche Reichsbahn (DR)" powinna zostać włączona do przepisów prawnych Wspólnoty, w których są literalnie wymienione nazwy przedsiębiorstw transportu kolejowego; powinien zostać określony termin, w którym zaczną obowiązywać przepisy, o których mowa;
do przepisów prawnych Wspólnoty dotyczących poprawy struktury przewozów śródlądowymi drogami wodnymi powinny zostać wprowadzone zmiany uwzględniające szczególną sytuację agencji spedycyjnych powstałych na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i działających w dziedzinie przewozów śródlądowymi drogami wodnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 dyrektywy 74/561/EWG dodaje się następujący ustęp:
"5.
W odniesieniu do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, w miejsce podanych w ust. 1 i 2, będą obowiązywały następujące terminy:
- w ust. 1, "3 października 1989 r." w miejsce "1 stycznia 1978 r.",
- w ust. 2, "2 października 1989 r.", "1 stycznia 1992 r." oraz "1 lipca 1992 r." odpowiednio w miejsce "31 grudnia 1974 r.", "1 stycznia 1978 r." oraz "1 stycznia 1980 r.""
Artykuł 2
W art. 4 dyrektywy 74/562/EWG dodaje się następujący punkt:
"5.
W odniesieniu do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, w miejsce podanych w ust. 1 i 2, będą obowiązywały następujące terminy:
- w ust. 1, "3 października 1989 r." w miejsce "1 stycznia 1978 r.",
- w ust. 2, "2 października 1989 r.", "1 stycznia 1992 r." oraz "1 lipca 1992 r." odpowiednio w miejsce "31 grudnia 1974 r.", "1 stycznia 1978 r." oraz "1 stycznia 1980 r.""
Artykuł 3
Do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 20a
Postanowienia zawarte w niniejszym rozporządzeniu nie będą stosowane do dnia 1 stycznia 1991 r. w odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych przed tą datą na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Postanowienia zawarte w niniejszym rozporządzeniu nie będą stosowane aż do dnia 1 stycznia 1993 r. w odniesieniu do takich pojazdów, które wykorzystywane są wyłącznie do przewozów krajowych na obszarze Republiki Federalnej Niemiec.
Niemniej jednak, niniejsze rozporządzenie będzie stosowane, począwszy od daty wejścia w życie, w odniesieniu do pojazdów wykorzystywanych do przewozów towarów niebezpiecznych."
Artykuł 4
W końcowej części art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 80/1263/EWG z dnia 4 grudnia 1980 r. dodaje się następujący akapit dotyczący wprowadzenia prawa jazdy Wspólnoty [8]:
"Postanowienia niniejszego ustępu odnoszą się również do praw jazdy wydanych przez odpowiednie organy byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej."
Artykuł 5
Poniższy wykaz przedsiębiorstw transportu kolejowego podany w:
- art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [9],
- art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1192/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie wspólnych zasad normalizujących rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych [10],
- załączniku II punkt A 1 "Kolej — Główne sieci" do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. wprowadzającym system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [11],
- art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2830/77 z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie środków niezbędnych do osiągnięcia porównywalności pomiędzy systemami księgowania i rozliczeniami rocznymi przedsiębiorstw transportu kolejowego [12],
- art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2183/78 z dnia 19 września 1978 r. określającym jednolite zasady ustalania kosztów przedsiębiorstw transportu kolejowego [13],
- art. 1 ust. 1 decyzji Rady 75/327/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie poprawy sytuacji przedsiębiorstw transportu kolejowego i harmonizacji przepisów regulujących związki finansowe pomiędzy tymi przedsiębiorstwami a Państwami Członkowskimi [14],
- art. 1 ust. 1 decyzji Rady 82/529/EWG z dnia 19 lipca 1982 r. w sprawie ustalania stawek na międzynarodowe przewozy kolejowe rzeczy [15],
- art. 1 ust. 1 decyzji Rady 83/418/EWG z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie niezależności handlowej kolei w zarządzaniu międzynarodowym ruchem pasażerskim i przewozami ładunków [16],
zostaje niniejszym zastąpiony następującym wykazem:
- "— /
, - — Danske Statsbaner (DSB),
- — Deutsche Bundesbahn (DB),
- — Deutsche Reichsbahn (DR),
- — Οργανωμζ Σιδηροδρμων Σλλδοζ (ΟΣΕ),
- — Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles (RENFE),
- — Société Nationale des Chemins de Fer Français (SNCF),
- — Córas Iompair Éireann (CIE),
- — Ente Ferrovie dello Stato (FS),
- — Société Nationale des Chemins de Fer Luxembourgeois (CFL),
- — Naamloze Vernootschap Nederlandse Spoorwegen (NS),
- — Caminhos-de-Ferro Portugueses, EP (CP),
- — British Rail (BR),
- — Northern Ireland Railways (NIR)."
Artykuł 6
Do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1101/89 z 27 kwietnia 1989 r. w sprawie poprawy struktury żeglugi śródlądowej [17] zostają wprowadzone następujące zmiany:
1.
Do art. 6 ust. 4 dodaje się akapit o następującej treści:
"Udział statków niemieckich posiadających rejestrację na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w dniu zjednoczenia Niemiec będzie obowiązkowy, począwszy od dnia 1 stycznia 1991 r."
2.
Do art. 6 dodaje się ustęp o następującej treści:
"8.
Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty zjednoczenia Niemiec rząd niemiecki zaproponuje podjęcie działań mających na celu złomowanie statków wchodzących w skład jego floty, które przed zjednoczeniem były zarejestrowane w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, powiadomi on Komisję o tym zamiarze.
Komisja ustali reguły przeprowadzenia akcji zgodnie z ust. 7 i w oparciu o te same zasady, które zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1102/89 [18]."
3.
W art. 8 ust. 3 lit. a) dodaje się akapit o następującej treści:
"Warunki określone w ust. 1 i 2 nie będą również stosowane do statków będących w trakcie budowy w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej przed dniem 1 września 1990 r., jeżeli termin ich dostawy i oddania do eksploatacji przypadał nie później niż dnia 1 stycznia 1991 r."
4.
W art. 8 ust. 3 lit. b) dodaje się akapit o następującej treści:
"Warunki określone w ust. 1 i 2 będą stosowane do statków, które zostały włączone do niemieckiej floty w chwili zjednoczenia Niemiec, lecz które nie posiadały rejestracji w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej w dniu 1 września 1990 r."
5.
W art. 10 dodaje się ust. 5 o następującej treści:
"5. Państwa Członkowskie powinny podjąć kroki niezbędne do zapewnienia zgodności z postanowieniami art. 6 ust. 4 akapit czwarty oraz art. 8 ust. 3 lit. a) i b) drugi akapit przed dniem 1 stycznia 1991 r. i powiadomić o tym Komisję."
Artykuł 7
1.
Postanowienia zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 2183/78 i (EWG) nr 2830/77 stosowane będą na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 1992 r.
2.
Postanowienia zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 1192/69 stosowane będą na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 8
Postanowienia zawarte w decyzji 75/327/EWG, 82/529/EWG oraz 83/418/EWG stosowane będą na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 9
1.
Środki dostosowawcze mające na celu wypełnienie oczywistych luk i przyjęte w celu technicznego przystosowania do środków określonych w niniejszej dyrektywie mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
2.
Środki dostosowawcze powinny być zaprojektowane w taki sposób, by zagwarantowały spójne stosowanie przepisów Wspólnoty w sektorze, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, na obszarze byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, z uwzględnieniem specyficznych warunków tego obszaru oraz szczególnych trudności związanych ze stosowaniem tych przepisów.
Muszą one być zgodne z zasadniczymi założeniami przyjętymi w tych przepisach i ściśle odnosić się do jednego z wyłączeń określonych w niniejszej dyrektywie.
3.
Środki, o których mowa w punkcie 1 mogą być podjęte przed dniem 31 grudnia 1992 r., a czas ich stosowania powinien być ograniczony do tego samego okresu.
Artykuł 10
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który może być ustalony przez Przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów zgodnie z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada zobowiązana jest podejmować w sprawie propozycji Komisji.
Ilość głosów przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu będzie obliczana w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub z jego strony nie została wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli przed upływem trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady nie podejmie ona żadnych działań, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3573/90
z dnia 4 grudnia 1990 r.
zmieniające, w wyniku zjednoczenia Niemiec, rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między Państwami Członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła pakiet zasad dotyczących transportu morskiego;
od daty zjednoczenia Niemiec prawo wspólnotowe będzie stosowane w całości na terytorium dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
rozporządzenie EWG nr 4055/86 [4] musi zostać zmienione, aby wziąć pod uwagę szczególną sytuację powstałą po zjednoczeniu Niemiec w zakresie umów dwustronnych zawartych między byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną a państwami trzecimi;
umowy zawarte z byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną odnoszą się jedynie do ładunków pochodzących z tego kraju; prawa, z których mogą korzystać państwa trzecie w wyniku porozumień w sprawie podziału ładunków odnoszą się jedynie do ładunków pochodzących z terytorium dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
czas, jaki miały Państwa Członkowskie na dostosowanie porozumień odnoszących się do ruchu żeglugowego niebędącego przedmiotem Kodeksu postępowania Narodów Zjednoczonych dla konferencji armatorów liniowych musi zostać wydłużony w przypadkach dwustronnych umów zawartych z państwami trzecimi przez dawną Niemiecką Republikę Demokratyczną w celu umożliwienia Republice Federalnej Niemiec przeprowadzenia koniecznych negocjacji w celu dostosowania tych umów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia EWG nr 4055/86 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Umowy zawarte przez dawną Niemiecką Republikę Demokratyczną zostaną, tak szybko jak tylko będzie to możliwe, dostosowane oraz w jakimkolwiek przypadku nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3577/90
z dnia 4 grudnia 1990 r.
w sprawie środków przejściowych i dostosowań wymaganych w sektorze rolnym w wyniku zjednoczenia Niemiec
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3879/89 [2], w szczególności jego art. 5c ust. 6, art. 6 ust. 6 i art. 7 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [4],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1325/90 [6], w szczególności jego art. 13 ust. 1 i 4, art. 16 ust. 7 i art. 80,
uwzględniając wniosek Komisji [7],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [8],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [9],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła zbiór przepisów wprowadzających wspólną politykę rolną;
od czasu zjednoczenia Niemiec, prawo wspólnotowe stosuje się w całości na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
w celu ułatwienia integracji gospodarki rolnej na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej ze wspólną polityką rolną, była Niemiecka Republika Demokratyczna stosowała we własnym zakresie niektóre ze wspólnych przepisów rolnych od dnia 11 lipca 1990 r.;
jednakże niektóre dostosowania muszą być wprowadzone w ustawodawstwie rolnym Wspólnoty w celu uwzględnienia szczególnych warunków terytorium, o którym mowa;
odstępstwa przewidziane w tym zakresie powinny mieć co do zasady charakter tymczasowy i powodować możliwie najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnej polityki rolnej oraz dążeniu do osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu;
w celu stabilizacji rynków produktów, które występują w nadmiarze, wprowadza się środki w kilku sektorach; należy określić zakres stosowania tych środków na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
w większości sektorów, do których ma to zastosowanie, maksymalne gwarantowane ilości przestają obowiązywać nie później niż z końcem roku gospodarczego 1991/92; ze względu na to, że obecnie dostępne dane na temat konsumpcji na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej są niekompletne, maksymalne gwarantowane ilości należy utrzymać na niezmienionym poziomie przez pozostały okres ich obowiązywania; wobec powyższego nie powinno się brać pod uwagę produkcji z terytorium, o którym mowa, w momencie ustalania produkcji Wspólnoty; jednakże całkowita produkcja Niemiec w każdym sektorze, którego to dotyczy, musi podlegać specjalnym zasadom w przypadku przekroczenia maksymalnej gwarantowanej ilości ustanowionej dla niniejszego sektora;
niektóre warunki interwencji winny być dostosowane tak, by uwzględniały warunki specyficzne produkcji i strukturę gospodarstw rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
stosowanie uzgodnień w celu kontrolowania produkcji mleka nie może zagrażać restrukturyzacji gospodarstw rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej; należy zachować pewną elastyczność w odniesieniu do tych uzgodnień; jednakże taka elastyczność powinna być stosowana wyłącznie w stosunku do gospodarstw położonych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej; należy również podjąć środki w celu zapewnienia, że dodatkowe kontyngenty cukru przeznaczone dla Niemiec mają zastosowanie wyłącznie w rolnictwie na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
w przypadku gdy zostaną ustalone ogólne gwarantowane kontyngenty mleczne dla terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, należy ustanowić przepis, zgodnie z którym zostanie wprowadzona 3 % redukcja podobna do tej, którą zastosowano we Wspólnocie w 1986 r. w celu uwzględnienia trendów na rynku mleka; producentom, których to dotyczy należy przyznać rekompensatę z tytułu takiej redukcji, podobną do tej, jaką przyznano innym producentom Wspólnoty na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1336/86 z dnia 6 maja 1986 r. ustalającego rekompensatę za ostateczne zaprzestanie produkcji mleka [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 841/88 [11];
rozporządzenie (EWG) nr 775/87 [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3882/89 [13], przewiduje tymczasowe zawieszenie części ilości referencyjnych określonych w art. 5c ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68; wraz z wprowadzeniem we Wspólnocie ustalonej rekompensaty stworzono możliwość, zgodnie z którą zawieszenie miałoby zacząć obowiązywać po trzech latach funkcjonowania systemu i przez okres dwóch lat; producenci na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej muszą zostać objęci odpowiednim zawieszeniem ilości referencyjnych; jednakże takie zawieszenie zostanie wprowadzone na tym terytorium w formie jednorazowego działania w pierwszym roku stosowania systemu w celu uniknięcia dodatkowych wydatków związanych ze zbyciem przetworów mlecznych;
największe oszczędności powinny zostać wzięte pod uwagę przy ustalaniu poziomu rekompensat z tytułu zawieszenia ilości referencyjnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
w celu ułatwienia zmian strukturalnych w sektorze rolnym na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, wśród nich między innymi tworzenia gospodarstw rodzinnych oraz reorganizacji gospodarstw spółdzielczych, należy wprowadzić tymczasowe zmiany do przepisów w sprawie przyspieszania dostosowania strukturalnego w kontekście reformy wspólnej polityki rolnej (cel 5a); niezbędne dostosowania do przepisów odnoszących się do innych celów strukturalnych są przewidziane w oddzielnym rozporządzeniu;
środki mające na celu poprawę efektywności struktur rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej będą w niektórych przypadkach podejmowane stopniowo, w celu zapobiegania powstawaniu nagłych sytuacji konfliktowych zarówno w sferze stosunków społecznych i zatrudnienia, jak i równowagi w obszarach wiejskich i regionach;
restrukturyzacja rolnictwa na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej wymaga zastosowania specjalnych środków opracowanych nie tylko w celu reorganizacji gospodarstw spółdzielczych, lecz także ułatwienia rolnikom nabywania na własność środków produkcji; jednakże środki te powinny w możliwie jak największym stopniu opierać się na koncepcjach i kryteriach przyjętych przez Wspólnotę, tak aby stanowiły bodziec dla wolnej konkurencji i przeciwdziałały powstaniu monopoli;
przyjęcie zasad wspólnej polityki rolnej na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej spowodowało gwałtowny i odczuwalny spadek dochodów producentów, których to dotyczy; Republika Federalna Niemiec winna mieć prawo tymczasowego wprowadzania systemu pomocy krajowej, aby częściowo zrekompensować straty wynikające ze zmniejszenia dochodów;
na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 855/84 z dnia 31 marca 1984 r. w sprawie obliczania i zniesienia pieniężnych kwot wyrównawczych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [14], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1004/84 [15], Republika Federalna Niemiec jest upoważniona do przyznawania specjalnej pomocy niemieckim producentom w celu zrekompensowania spadku dochodów w wyniku dostosowania reprezentatywnego kursu w 1984 r.;
należy ustanowić przepisy dotyczące zapasów produktów znajdujących się na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w dniu zjednoczenia Niemiec; właściwe jest, aby Wspólnota przejęła państwowe publiczne zapasy interwencyjne według ich obniżonej wartości, zgodnie z przepisami art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 787/89 [17]; koszty wynikające z takiego obniżenia wartości zostaną poniesione przez Republikę Federalną Niemiec; w odniesieniu do istniejących zapasów prywatnych, każdy zapas przekraczający normalną ilość zapasów musi zostać zbyty przez Republikę Federalną Niemiec na jej koszt; Komisja zapewni, że te poziomy zapasów są określane na podstawie obiektywnych kryteriów i w możliwie najbardziej przejrzysty sposób;
informacje dotyczące sytuacji gospodarstw rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej są niewystarczające, aby zakres dostosowania i odstępstw określić w sposób ostateczny; biorąc pod uwagę rozwój sytuacji, należy ustanowić przepis dopuszczający stosowanie procedury uproszczonej, zgodnie z art. 145 tiret trzecie Traktatu tak, aby środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogły zostać w miarę potrzeby dostosowane i uzupełnione;
integracja terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej ze Wspólnotą, która wymagaprzyjęcia pilnych środków przejściowych w sektorze rolnym, spowoduje nowe i poważne trud- ności dla niektórych Państw Członkowskichbędących ciągle w okresie przejściowym, w związku z tym problem ten winien być rozwiązany;
podjęcie środków ochronnych może być niezbędne w razie poważnych trudności mogących zagrozić celom określonym w art. 39 Traktatu; należy określić warunki, w jakich takie środki mogą być niezbędne;
niniejsze rozporządzenie nie obejmuje ustawodawstwa w zakresie produktów roślinnych, pasz dla zwierząt, zagadnień weterynaryjnych i zootechnicznych, dyrektyw w sprawie harmonizacji ustawodawstwa rolnego dotyczącego zasad rybołówstwa; wymienione dziedziny będą przedmiotem oddzielnych przepisów;
należy opracować dokładne dane statystyczne odnoszące się do rolnictwa na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, w szczególności do potencjału produkcyjnego, jakości i możliwych rynków zbytu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu zapewnienia harmonijnej integracji gospodarki rolnej na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej ze wspólną polityką rolną, niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy przejściowe i dostosowania wymagane z punktu widzenia przepisów wspólnej polityki rolnej.
2.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:
- produktów rolnych wymienionych na wykazie stanowiącym załącznik II do Traktatu,
- towarów uzyskanych w wyniku przetwarzania produktów rolnych i określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 3033/80 [18], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1436/90 [19], oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 2783/75 [20], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 4001/87 [21].
Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje:
- dyrektyw w sprawie zdrowia roślin, nasion, materiału rozmnożeniowego i pasz dla zwierząt oraz prawodawstwa weterynaryjnego i zootechnicznego objętego dyrektywą 90/654/EWG [22],
- dyrektyw w sprawie harmonizacji prawodawstwa rolnego objętego dyrektywą 90/650/EWG [23],
- produktów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [24], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2886/89 [25].
Artykuł 2
Dostosowania i środki przejściowe określone w art. 1 są wymienione w załącznikach I–XVI.
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia celu, określonego w art. 1 ust. 1, środki wymagane w związku z uzupełnieniem i dostosowaniem przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8
2.
Uzupełnienie i dostosowanie środków winno być przeprowadzone w taki sposób, aby zapewnić spójne stosowanie przepisów rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności i wyjątkowych trudności napotykanych w praktyce.
Muszą być one zgodne z ogólnym programem i podstawowymi zasadami przepisów rolnych i przepisami niniejszego rozporządzenia.
3.
Środki określone w ust. 1 mogą być podejmowane do dnia 31 grudnia 1992 r.
Mają one zastosowanie tylko do tej daty.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 768/89 z dnia 21 marca 1989 r. ustanawiającego system pomocy przejściowej w odniesieniu do dochodów rolniczych [26], Komisja może upoważnić Republikę Federalną Niemiec do wprowadzenia na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej systemu pomocy mającej na celu wyrównanie strat w dochodach z działalności rolniczej na tym terytorium w wyniku przejścia na wspólną politykę rolną.
Pomoc musi się zmniejszać i być ograniczona w czasie.
Może być przyznawana nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1983 r.
Przepisy procedury przewidzianej w art. 93 ust. 3 Traktatu stosują się do pomocy wprowadzonej na mocy akapitu pierwszego.
Dokonując oceny takiej pomocy, Komisja zapewni, że wpływ tej pomocy na handel jest możliwie jak najmniejszy i że zapewnione jest harmonijne przejście na wspólną politykę rolną.
Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie do pomocy notyfikowanej Komisji nie później niż dnia 30 czerwca 1992 r.
Artykuł 5
1.
Do dnia 31 grudnia 1992, w razie poważnych trudności mogących narazić cele art. 39 Traktatu lub w razie wystąpienia trudności mogących spowodować poważne pogorszenie się regionalnej sytuacji gospodarczej w wyniku zjednoczenia Niemiec, każde Państwo Członkowskie może złożyć wniosek o zezwolenie na przyjęcie środków ochronnych w celu przywrócenia równowagi sytuacji lub dostosowania danego sektora.
2.
Jeżeli dojdzie do sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może podjąć decyzję, z zastrzeżeniem zgodności z Traktatem, o wprowadzeniu wszelkich niezbędnych środków, o których powiadomi Państwa Członkowskie i które będą obowiązywać ze skutkiem natychmiastowym.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, które odczuwa lub odczuje skutki poważnych zaburzeń, podejmuje decyzję w ciągu 24 godzin od chwili otrzymania takiego wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady w związku z środkami podjętymi przez Komisję w terminie trzech dni roboczych od daty notyfikacji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada może większością kwalifikowaną zmienić lub uchylić środki, o których mowa.
4.
Środki przewidziane w ust. 1-3 stosuje się tylko do dnia 31 grudnia 1993 r.
Artykuł 6
1.
Wspólnota przejmuje zapasy agencji interwencyjnej byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w dniu zjednoczenia Niemiec, według wartości ustalonej zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
2.
Wyżej wymienione zapasy są przejmowane wyłącznie pod warunkiem, że interwencja publiczna w odniesieniu do produktów, o których mowa, jest przewidziana w przepisach wspólnotowych i że zapasy spełniają wspólnotowe wymogi jakości, zgodnie ze zmianą wprowadzoną niniejszym rozporządzeniem.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 7
1.
Każdy prywatny zapas produktu, objętego rozporządzeniem w sprawie organizacji wspólnego rynku produktów rolnych, pozostających w swobodnym obrocie na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w dniu zjednoczenia Niemiec i w ilości przekraczającej tę, która może być uznana za stanowiącą normalny zapas z przeniesienia, musi zostać rozdysponowany przez Republikę Federalną Niemiec na jej koszt i stosownie do przepisów, które należy ustanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 2.
Pojęcie normalnego zapasu z przeniesienia określa się dla każdego produktu w świetle kryteriów i celów specyficznych dla każdej organizacji rynku.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 8
Ilekroć jest mowa o niniejszym artykule, przyjmuje się środki zgodnie z procedurą ustanowioną w:
- art. 38 rozporządzenia 136/66/EWG [27], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2902/89 [28], lub, gdy sytuacja tego wymaga, odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych,
- artykule przewidującym szczegółowe zasady stosowania w innym wspólnym przepisie rolnym, lub
- art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [29], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [30], dla przypadku określonego w art. 6 ust. 3.
Artykuł 9
1.
Uzgodnienia na szczeblu krajowym dotyczące ograniczania produkcji mleka, przyjęte przez byłą Niemiecką Republikę Demokratyczną, muszą być utrzymane do dnia 31 marca 1991 r.
Artykuł 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 nie ma zastosowania na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do dnia 1 kwietnia 1991.
Ilości referencyjne mogą być przeznaczone tymczasowo na kolejny, ósmy okres 12 miesięcy, pod warunkiem że ilość w ten sposób przydzielona we wskazanym okresie nie zostanie zmieniona.
Rozporządzenie (EWG) nr 1079/77 [31] nie stosuje się do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w roku gospodarczym 1990/91.
Krajowy system pobierania opłat z tytułu współodpowiedzialności, ustanowiony przez byłą Niemiecką Republikę Demokratyczną, musi być utrzymany w określonym roku gospodarczym.
2.
Artykuł 27-51 rozporządzenia (EWG) nr 822/87, stosują się tylko do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej począwszy od dnia 1 września 1991 r.
Artykuł 10
Republika Federalna Niemiec notyfikuje Komisji, w możliwie jak najkrótszym terminie, środki wprowadzone w zastosowaniu uprawnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie na właściwym forum.
Z chwilą upływu terminów obowiązywania środków przejściowych Republika Federalna Niemiec opracuje sprawozdanie z ich stosowania; sprawozdanie jest przedkładane Komisji, która przesyła je do pozostałych Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3597/90
z dnia 12 grudnia 1990 r.
w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre przepływy środków finansowych mają miejsce po fizycznym dokonaniu operacji składowania, leżących u ich podstawy; nie ma możliwości ustalenia a priori kwot, jakie mają zostać zapisane w sprawozdaniu; dlatego konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących rachunkowości w innym czasie, niż ma miejsce operacja fizyczna, aby uniknąć dokonywania poprawek a posteriori w sprawozdaniach, które zostały już zamknięte;
należy ustanowić zasady dokonywania oceny ubytków, które przekraczają granice tolerancji ubytków wynikających z konserwacji lub przetwarzania, ubytków powstałych podczas przenoszenia między magazynami lub z powodu dających się ustalić przyczyn oraz ilości, które uległy zepsuciu albo zostały zniszczone;
należy sporządzić wykaz operacji, które nie są objęte obliczeniami kosztów wprowadzenia i wyprowadzenia z magazynu;
w przypadku gdy nie są stosowane wartości graniczne, Państwa Członkowskie powinny wystawić gwarancję na łączną ilość przejętego produktu; ta opcja powinna obejmować cały rok budżetowy;
w celu uniknięcia wstecznych poprawek w sprawozdaniach należy ustalić zasady rachunkowości w odniesieniu do przypadków, w których stwierdzono, że ilości przyjęte do magazynu nie spełniają warunków określonych w odniesieniu do składowania;
konieczne jest zapewnienie prostych zasad rachunkowości w celu ich stosowania w przypadku zmian współczynników stosowanych do obliczeń występujących na przestrzeni miesiąca;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie ze środkami przewidzianymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3492/90:
1. koszty nieobjęte standardowymi kwotami mogą być zapisane w sprawozdaniu finansowym magazynu publicznego jako faktyczne operacje w miesiącu, w którym została dokonana faktyczna płatność;
2. kwoty pobrane lub odzyskane zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3492/90 są zapisywane w sprawozdaniu finansowym magazynu publicznego jako faktyczne operacje w miesiącu rzeczywistego pobrania;
3. płatności i pobrania przewidziane w pkt 1 i 2 uważa się za dokonane w czasie przewidzianym w art. 9 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2776/88 [2];
4. koszty finansowania do końca roku budżetowego, przewidziane w art. 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/88 [3], są zapisywane w sprawozdaniu finansowym na ten rok budżetowy w odniesieniu do liczby dni, która ma być uwzględniona do tego terminu, a reszta jest zapisywana na następny rok.
Obliczenie tych kosztów finansowych musi być dzielone dalej zgodnie z okresami ważności stawek oprocentowania.
Artykuł 2
1.
O ile przepisy Załącznika nie stanowią inaczej, wartość ubytków:
- przekraczające tolerancje przewidziane pod kątem konserwacji i przetwarzania,
lub
- wynikłe z kradzieży lub innych dających się ustalić przyczyn,
jest obliczana przez przemnożenie tych ilości przez podstawową cenę interwencyjną obowiązującą w odniesieniu do standardowej jakości w pierwszym dniu bieżącego roku budżetowego zwiększoną o 5 %.
2.
W przypadku gdy rozporządzenia Wspólnoty nie ustalają żadnej dokładnej wartości, wartość ubytków powstałych w wyniku przenoszenia lub transportu jest określana zgodnie z ust. 1.
3.
W przypadku zepsucia się lub zniszczenia produktu w wyniku:
a) wypadków, o ile szczególne przepisy Załącznika nie stanowią inaczej — wartość ilości produktu, których to dotyczy, jest obliczana przez pomnożenie wspomnianych ilości przez podstawową cenę interwencyjną obowiązującą dla standardowej jakości pierwszego dnia bieżącego roku budżetowego obniżoną o 5 %;
b) klęsk żywiołowych — wartość ilości produktu, których to dotyczy, jest określana na drodze oddzielnej decyzji;
c) niewłaściwych warunków konserwowania, w szczególności spowodowanych nienależytymi metodami składowania — wartość ilości produktu, których to dotyczy, jest obliczana zgodnie z ust. 1;
d) zbyt długiego okresu składowania — wartość produktu jest ustalana w momencie bezpośredniej sprzedaży produktu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 [4] lub odpowiednio zgodnie z procedurą ustanowioną w stosownym artykule innych rozporządzeń ustanawiających wspólne organizacje rynków rolnych; w tym przypadku uwzględniane są wpływy gotówkowe ze sprzedaży za miesiąc, w którym produkt został wyprowadzony z magazynu.
4.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach, w których przedłużone składowanie produktu może doprowadzić do jego zepsucia.
Decyzja o sprzedaży jest podejmowana w myśl rozporządzeń dotyczących przedmiotowego produktu.
5.
Do celów ustalenia wartości ilości produktu określonych w ust. 1, 2 i 3 lit. a) i c):
- nie są brane pod uwagę wszelkie podwyżki, premie, obniżki, wartości procentowe i współczynniki stosowane wobec ceny interwencyjnej w momencie kupna;
- obowiązującym kursem wymiany jest przelicznik rolniczy obowiązujący pierwszego dnia roku budżetowego dla przedmiotowego produktu.
Artykuł 3
1. W odniesieniu do brakujących lub zepsutych ilości produktu określonych w art. 2 koszty ich wyprowadzenia są uwzględniane tylko wówczas, gdy produkty zostały sprzedane zgodnie z lit. d) i ust. 4 tego artykułu.
2.
Nie uznaje się ilości utraconych podczas przenoszenia z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego za wprowadzone do magazynu i dlatego nie kwalifikują się one do standardowych kosztów wprowadzenia do magazynu.
3.
Gdy produkt jest przewożony lub przenoszony koszty wprowadzenia i wyprowadzenia z magazynu, określone w tym celu według stałych stawek są zapisywane w sprawozdaniu, jeżeli koszty te nie stanowią integralnej części kosztów transportu zgodnie z regułami wspólnotowymi.
Artykuł 4
Standardowe kwoty mogą być zwiększone, pod warunkiem że w odniesieniu do całego branego pod uwagę okresu i całego zapasu przedmiotowego produktu Państwo Członkowskie składa oświadczenie, że nie zastosuje tolerancji i zagwarantuje ilość.
Oświadczenie to jest kierowane do Komisji i powinno być przekazane zanim do Komisji dotrze pierwsze miesięczne oświadczenie za dany rok budżetowy lub jeśli dany produkt nie znajduje się w magazynach interwencyjnych na początku roku budżetowego, najpóźniej w następnym miesiącu po wprowadzeniu produktu do magazynu.
Artykuł 5
Wszelkie koszty transportu zapłacone lub pobrane zgodnie z regułami wspólnotowymi w momencie skupu produktów są zapisywane w sprawozdaniu jako koszty techniczne nie włączone do ceny skupu.
Artykuł 6
1.
Inne próbki niż pobrane przez nabywców są wyceniane zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. a).
2.
Jeżeli po kontroli wzrokowej w ramach corocznej inwentaryzacji nie ma możliwości przepakowania produktu, organizacja interwencyjna może sprzedać pozostałą ilość w ramach prywatnych umów.
Ilość ta jest uwzględniana jako wyprowadzona w dniu pobrania próbek i uzyskane wpływy są odprowadzane na konto EFOGR w tym samym miesiącu.
Artykuł 7
1.
Ilości wprowadzane do magazynów, co do których stwierdzono, że nie spełniają warunków ustalonych dla składowania, są zapisywane w sprawozdaniu w momencie ich wyprowadzania z magazynów w ramach sprzedaży po cenie, po której zostały skupione.
2.
O ile specjalne przepisy reguł wspólnotowych nie stanowią inaczej, koszty wprowadzenia, wyprowadzenia, magazynowania i finansowania już zapisane w sprawozdaniu finansowym w odniesieniu do każdej z odrzuconych ilości są odejmowane i zapisywane do sprawozdania oddzielnie.
a) Koszty wprowadzenia i wyprowadzenia z magazynu, jakie należy odjąć, są obliczane przez przemnożenie odrzuconych ilości przez sumę odpowiednich standardowych kwot i przez rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w miesiącu wyprowadzenia.
b) Koszty składowania, jakie należy odjąć, są obliczane przez przemnożenie odrzuconych ilości przez liczbę miesięcy, które upłynęły między wprowadzeniem do magazynu a wyprowadzeniem z niego przez standardową kwotę i przez rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w miesiącu wyprowadzenia.
c) Koszty finansowania, jakie należy odjąć, są obliczane przez przemnożenie odrzuconych ilości przez liczbę miesięcy, które upłynęły między wprowadzeniem do magazynu a wyprowadzeniem z niego produktu po odjęciu liczby miesięcy zwłoki w płatnościach obowiązującej w momencie wprowa- dzenia do magazynów przez współczynnik finansowania obowiązujący w miesiącu wyprowadzenia podzielonej przez 12 i przez średnią wartość księgową zapasów przeniesionych na początku roku obrachunkowego.
3.
Koszty określone w ust. 2 są księgowane pod fizycznymi operacjami w miesiącu wyprowadzenia produktu z magazynów.
Artykuł 8
W przypadku zmiany kursów rolniczych standardowe kwoty, warunki płatności, stopy oprocentowania lub inne współczynniki używane do obliczania po pierwszym miesiącu, nowe współczynniki obowiązują począwszy od materialnych operacji następnego miesiąca.
Artykuł 9
Wartość ilości skupionych i sprzedanych jest równa sumie płatności (przy skupie) i wpływów (ze sprzedaży) zrealizowanych lub których realizacja ma nastąpić w powiązaniu z operacjami odnoszącymi się do danego roku budżetowego.
Artykuł 10
Wszelkie stwierdzone nadwyżki są księgowane jako kwoty ujemne w ewidencji towarowej z brakującymi ilościami w miesiącu, w którym były zarejestrowane.
Ilości te są dodawane przy ustalaniu ilości przekraczających wartości graniczne tolerancji.
Artykuł 11
Dla celów niniejszego rozporządzenia rok budżetowy jest definiowany zgodnie z art. 3 ust. 7 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2776/88.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3657/90
z dnia 11 grudnia 1990 r.
w sprawie stosowania w Portugalii wspólnej ceny na tusze wieprzowe
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 234 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3653/90 wprowadzającego środki przejściowe regulujące wspólną organizację rynku zbóż i ryżu w Portugalii [2] przewiduje stosowanie w Portugalii ceny wspólnej dla wszystkich zbóż paszowych od początku drugiego etapu przystąpienia;
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90
z dnia 31 grudnia 1990 r.
ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
19 grudnia 1988 r. przyjęto w Wiedniu Konwencję o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi dalej zwaną "Konwencją Narodów Zjednoczonych"; Konwencja ta wpisuje się w ramy podejmowanych w skali światowej wysiłków związanych z walką przeciw narkotykom; Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach w sprawie tej Konwencji, ukazując swoją polityczną wolę działania w granicach swoich kompetencji;
Konwencja Narodów Zjednoczonych zawiera art. 12 dotyczący handlu prekursorami, tj. substancjami często wykorzystywanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych; wykonanie tego artykułu stanowi udział krajów uprzemysłowionych w wysiłkach wymaganych od krajów produkujących narkotyki, które ogólnie są znacznie biedniejsze od tych pierwszych; postanowienia w sprawie handlu takimi prekursorami wpływają na reguły wspólnotowe w sprawach celnych; na tej podstawie Konwencja Narodów Zjednoczonych została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 8 czerwca 1989 r.; na tej podstawie Rada w dniu 22 października 1990 r. wydała decyzję w sprawie zawarcia Konwencji Narodów Zjednoczonych; właściwe zatem jest, w celu urzeczywistnienia woli politycznej, ustanowienie wspólnotowych reguł dotyczących handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi;
postanowienia art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych opierają się na systemie nadzorowania handlu określonymi substancjami; większa część handlu tymi substancjami jest w pełni legalna; dokumentacja i etykietowanie przesyłek zawierających te substancje muszą być wystarczająco czytelne; należy ponadto, poza wyposażeniem właściwych organów w niezbędne środki działania, rozwinąć, zgodnie z duchem Konwencji Narodów Zjednoczonych, mechanizmy oparte na ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a także na rozwoju systemu gromadzenia informacji;
system wstępnego powiadamiania o przesyłkach niektórych substancji, który przewiduje że w niektórych warunkach dane działania będą zakazane, wydaje się być najwłaściwszym w takiej sytuacji; kilka państw już uzyskało bardzo korzystne wyniki przychylne takiemu podejściu do sprawy;
właściwe organy Państw Członkowskich powinny posiadać porównywalne środki działania; dlatego niezbędne jest ustanowienie wspólnych celów w tej materii na poziomie wspólnotowym; takie podejście jest istotne przy urzeczywistnianiu rynku wewnętrznego w bliskiej przyszłości oraz w celu zapewnienia jednolitego stosowania ustanowionych reguł; w tym kontekście ważne jest również, aby każde Państwo Członkowskie wprowadziło wystarczająco zniechęcające sankcje;
powinien zostać ustanowiony system współpracy administracyjnej zarówno w ramach Wspólnoty, jak i z państwami trzecimi, które są również Stronami Konwencji; zalecane jest w tym względzie, o ile dotyczy to właściwych organów we Wspólnocie, uwzględnienie jako podstawy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [1], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 945/87 [2]; szczególną uwagę należy zwrócić na poufny charakter otrzymywanych i wymienianych informacji;
w duchu Konwencji Narodów Zjednoczonych, Wspólnota powinna przyczyniać się do wysiłków w celu zwalczania handlu narkotykami podejmowanych przez kraje produkujące; w związku z tym zostanie wprowadzonyspecjalny mechanizm monitorowania produktów wymienionych w tabeli II Załącznika, jeżeli są one przedmiotem handlu z tymi krajami, mimo że ogólnie produkty te dają początek legalnemu obrotowi; współpraca zainteresowanych krajów powinna dążyć do zapewnienia lepszego monitorowania tego handlu;
w celu zbadania możliwych problemów dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia i wzmocnienia jego wprowadzania w życie oraz rozwoju współpracy administracyjnej w tym zakresie, pożądane jest zaplanowanie organizowania przez Komisję specjalnych spotkań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAGADNIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki podejmowane w celu monitorowania handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi substancjami często wykorzystywanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "substancja sklasyfikowana" oznacza każdą substancję wymienioną w Załączniku, włącznie z mieszaninami zawierającymi tę substancję.
Pojęcie to nie obejmuje preparatów farmaceutycznych oraz innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że wymienione substancje nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować środków;
b) "przywóz" oznacza każde fizyczne wprowadzenie substancji sklasyfikowanych na obszar celny Wspólnoty;
c) "wywóz" oznacza każde fizyczne wyprowadzenie substancji sklasyfikowanych z obszaru celnego Wspólnoty, które wymaga sporządzenia celnego zgłoszenia wywozowego;
d) "tranzyt" oznacza każdy transport substancji sklasyfikowanych między państwami trzecimi przez obszar celny Wspólnoty oraz każdy przeładunek na tym terytorium;
e) "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się wytwarzaniem, przetwarzaniem, handlem lub rozprowadzaniem substancji sklasyfikowanych we Wspólnocie lub też prowadzącą działalność pokrewną, taką jak przywóz, wywóz, tranzyt, pośrednictwo oraz przetwarzanie substancji sklasyfikowanych.
Ta definicja obejmuje w szczególności osoby wykonujące czynności sporządzania zgłoszeń celnych na zasadzie prowadzenia działalności na własny rachunek, zarówno jako działalność główna lub dodatkowa związana z inną działalnością zawodową;
f) "Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających" oznacza Organ powołany przez Jednolitą Konwencję o środkach odurzających z 1961 r., zmienioną Protokołem z 1972 r.
TYTUŁ II
MONITOROWANIE HANDLU
Artykuł 2
Dokumentacja, rejestry i etykietowanie
Przywóz, wywóz i tranzyt substancji sklasyfikowanych jest przedmiotem następujących wymogów:
1.
Każda operacja związana z przywozem, wywozem i tranzytem jest właściwie dokumentowana, w szczególności dokumenty handlowe takie jak faktury, wykazy ładunków, dokumenty celne, dokumenty przewozowe i inne dotyczące przewozu zawierają informacje pozwalające w jednoznaczny sposób zidentyfikować:
- nazwę substancji sklasyfikowanej, która jest podana w Załączniku,
- ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny ilość i wagę każdej substancji wymienionej w Załączniku,
- nazwę i adres eksportera, importera, jednostki rozprowadzającej i odbiorcy końcowego, jeżeli jest znany.
2.
W przypadku gdy podmioty gospodarcze przytwierdzają etykiety wskazujące typ produktu lub jego nazwę handlową do substancji sklasyfikowanej podczas operacji przywozu, wywozu lub tranzytu, etykiety te muszą zawierać nazwy substancji zgodnie z Załącznikiem.
3.
Podmioty gospodarcze zajmujące się przywozem, wywozem i tranzytem substancji sklasyfikowanych prowadzą szczegółowe rejestry tych czynności.
4.
Dokumenty i rejestry określone w pkt 1 i 3 przechowuje się przez okres nie krótszy niż dwa lata od zakończenia roku kalendarzowego, w którym miała miejsce operacja określona w pkt 1 i muszą one być ona łatwo udostępnione na wniosek właściwych organów w celu przeprowadzenia kontroli.
Artykuł 3
Powiadamianie
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne w celu ustanowienia ścisłej współpracy między właściwymi organami i podmiotami gospodarczymi, w ramach której podmioty gospodarcze niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach takich jak nietypowe zamówienia lub transakcje dotyczące substancji sklasyfikowanych, które mogą budzić podejrzenie, iż takie substancje, przeznaczone do przywozu lub wywozu mogą być wykorzystywane do celów nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Artykuł 4
Wstępne powiadomienie wywozoweSubstancje wymienione w tabeli I Załącznika
1.
Pełne szczegółowe dane dotyczące wywozu substancji sklasyfikowanych w tabeli I Załącznika muszą być wcześniej przekazane właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym mają być przeprowadzone celne formalności wywozowe.
Oprócz zobowiązań podmiotów gospodarczych powstałych na mocy art. 3, podmioty gospodarcze powinny zapewnić, aby te organy faktycznie otrzymały szczegółowe dane określone co najmniej na 15 dni roboczych przed każdym wniesieniem zgłoszenia wywozowego.
Właściwe organy bezzwłocznie potwierdzą otrzymanie szczegółowych danych określonych w poprzednim akapicie.
2.
Dane szczegółowe określone w ust. 1, muszą zawierać następujące informacje:
- nazwę i adres eksportera, importera w państwie trzecim oraz każdego innego podmiotu gospodarczego zajmującego się operacjami wywozowymi lub wysyłaniem, a także odbiorcy końcowego, jeżeli są znane danemu podmiotowi gospodarczemu,
- nazwy substancji sklasyfikowanych tak, jak zostały podane w tabeli 1 Załącznika,
- ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny ilość i wagę każdej substancji wymienionej w Załączniku,
- dane szczegółowe dotyczące wysyłki, takie jak planowana data wysyłki, nazwa urzędu celnego, w którym zostaną przeprowadzone celne formalności wywozowe, warunki transportu oraz w przypadku gdy informacja ta jest dostępna, trasa podróży, planowane miejsce wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty oraz możliwe miejsce wprowadzenia do kraju przywozu.
3.
Bez uszczerbku dla wykonania wszelkich technicznych środków represyjnych, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że substancje sklasyfikowane w tabeli I Załącznika są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, wywozu takich substancji zakazuje się na podstawie pisemnego nakazu właściwego organu, którego odbiór musi być należycie potwierdzony.
4.
Decyzja w sprawie danych szczegółowych przedstawionych przez podmioty gospodarcze musi być podjęta w terminie 15 dni roboczych, ustanowionym w ust. 1, tam gdzie to właściwe poprzez wydanie pozwolenia na wywóz.
Zezwala się na wywóz:
- w przypadku gdy w określonym powyżej terminie nie została wydana żadna decyzja w sprawie przedłużenia tego terminu, nie przedstawiono żadnego wniosku o dodatkowe informacje lub nakazu na mocy ust. 3, lub
- na podstawie okazania urzędowego pozwolenia na wywóz, w przypadku gdy właściwe organy przewidują wydanie takiego dokumentu.
We wszystkich przypadkach potwierdzenie odbioru, o którym mowa w ust. 1 lub pozwolenie na wywóz, w przypadku gdy właściwy organ przewiduje wydanie takiego pozwolenia, musi być okazane do celów kontroli przez organy celne, jeżeli zostało wniesione celne zgłoszenie wywozowe.
5.
W odniesieniu do wniosków o wstępne powiadomienie wywozowe skierowanych do Wspólnoty przez państwo trzecie na mocy art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych:
a) Komisja niezwłocznie powiadamia właściwe organy Państw Członkowskich o każdym otrzymanym wniosku;
b) właściwe organy danego Państwa Członkowskiego przed każdym wywozem substancji sklasyfikowanej do państwa wnioskującego, przedstawiają właściwym organom tego państwa informacje określone w ust. 2.
Kopia odpowiedzi jest przekazywana Komisji w celu przesłania jej pozostałym Państwom Członkowskim;
c) organy dostarczające takich informacji mogą wymagać, aby organy państwa trzeciego otrzymujące te informacje zapewniły poufny charakter każdej wymiany handlowej, tajemnicy przemysłowej, handlowej lub zawodowej lub każdemu procesowi handlowemu, o którym jest mowa w tym kontekście.
Artykuł 5
Szczególny mechanizm wywozowySubstancje wymienione w tabeli II Załącznika
W celu uzupełnienia uregulowań dotyczących monitorowania międzynarodowego handlu substancjami sklasyfikowanymi między Wspólnotą a państwami trzecimi, art. 4 stosuje się mutatis mutandis do wywozu substancji sklasyfikowanych w tabeli II Załącznika zawsze, gdy wydaje się, że są one przeznaczone, bezpośrednio lub pośrednio, dla każdego państwa, które poinformowało Komisję, że życzy sobie być wcześniej powiadamianym o wszystkich wysyłkach do jego terytorium wymienionych produktów, ponieważ mogą być one wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych na jego terytorium.
TYTUŁ III
ŚRODKI KONTROLI
Artykuł 6
Kompetencje właściwych organów
1.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania art. 2. 4 i 5, każde Państwo Członkowskie przyjmuje, w ramach swojego prawa krajowego, niezbędne środki pozwalające właściwym organom na:
a) uzyskiwanie informacji o wszelkich zamówieniach substancji sklasyfikowanych lub operacjach z udziałem takich substancji;
b) dostęp do miejsca prowadzenia działalności podmiotu gospodarczego w celu zbierania dowodów nieprawidłowości.
2.
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych w art. 4 ust. 3, art. 5 oraz ust. 1 niniejszego artykułu organy celne lub inne właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zakazać wprowadzania substancji sklasyfikowanych na terytorium Wspólnoty lub opuszczania go przez te substancje, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje te są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
TYTUŁ IV
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 7
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia i bez uszczerbku dla art. 10, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności te dotyczące poufności informacji stosuje się mutatis mutandis. Każde Państwo Członkowskie informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwach właściwych organów wyznaczonych do działania w charakterze korespondentów zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1468/81.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje na wypadek naruszenia przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszego rozporządzenia.
Sankcje są wystarczające do wspierania zgodności z tymi przepisami.
Artykuł 9
1.
Aby umożliwić wszelkie niezbędne dostosowania do ustaleń dotyczących monitorowania handlu substancjami sklasyfikowanymi między Wspólnotą a państwami trzecimi właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim przekazują każdego roku Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wykonania środków monitorowania ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do substancji używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, a także do metod wykorzystywania i nielegalnego wytwarzania.
2.
Na podstawie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 Komisja opracowuje, zgodnie z art. 12 ust. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych i w konsultacji z Państwami Członkowskimi, roczne sprawozdanie do przedłożenia Międzynarodowemu Organowi Kontroli Środków Odurzających.
Artykuł 10
Komisja organizuje spotkania z przedstawicielami Państw Członkowskich w celu zbadania wszelkich spraw dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia, albo z własnej inicjatywy, lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3713/90
z dnia 19 grudnia 1990 r.
w sprawie zasad wykonania decyzji przyznających pomoc z Sekcji Orientacji EFOGR dla projektów poprawy warunków, zgodnie z którymi produkty rolne i rybołówstwa, objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 355/77, są przetwarzane i sprzedawane
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 866/90 z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi [1], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Sekcji Orientacji EFOGR [2] uchylił rozporządzenie (EWG) nr 355/77 [3] z wyjątkiem art. 6–15 i 17–23 dotyczących projektów przedłożonych przed dniem 31 grudnia 1989 r. lub, dotyczących sektora rybołówstwa, przed dniem 31 grudnia 1990 r.;
artykuł 21 rozporządzenia (EWG) nr 866/90 ustanowił przepisy przejściowe dla płatności w odniesieniu do projektów na mocy rozporządzenia (EWG) nr 355/77; stosowanie tego artykułu pociąga za sobą zwiększoną interwencję Państw Członkowskich;
w związku z tym, niezbędne jest wyszczególnienie danych, które mają być ujęte we wnioskach o płatności składanych Komisji przez organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 866/90;
w celu standaryzacji wniosków o płatności należy udostępnić wyznaczonym organom system komputerowy;
Komisja musi być informowana o wdrażaniu projektów na warunkach i w terminach wyznaczonych przez decyzje w sprawie przyznawania pomocy;
aby umożliwić skuteczne monitorowanie wniosków o płatności, Państwa Członkowskie muszą zagwarantować, że przez trzy lata, następujące po płatności salda pomocy, przechowywane są wszystkie dokumenty, na podstawie których pomoc ta została obliczona i że są one dostępne dla Komisji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o zaliczki i kwartalne podziały w odniesieniu do projektów, dla których przyznana została pomoc na mocy rozporządzenia (EWG) nr 355/77 przedkładane są Komisji przez wyznaczone organy na formularzu przedstawionym w załącznikach II–IV do tego rozporządzenia.
2.
Począwszy od trzeciego kwartału 1995 r. Komisja nie wypłaca już zaliczek.
3.
Wyznaczony organ, najpóźniej wraz z pierwszym podziałem kwartalnym, przesyła Komisji kopie formularzy, do wykorzystania przez beneficjentów, do wniosków o płatności.
Zawierają one opis sposobu finansowania projektu, zestawienie poniesionych wydatków, tabelę porównawczą inwestycji planowanych i zrealizowanych w oparciu o wskaźniki ilościowe i rzeczowe zgodnie z pkt 3 załącznika I.
W tym samym terminie powiadamia on o szczegółach wprowadzanego nadzoru oraz o treści krajowych przepisów wykonawczych lub innych odpowiednich dokumentów administracyjnych.
Powiadamia także o aktualizacji dokumentacji określonej w tym ustępie.
Artykuł 2
Wnioski o zaliczki w odniesieniu do dowolnego kwartału nie są akceptowane, jeżeli nie przekazano kwartalnego podziału za przedostatni kwartał.
Artykuł 3
Wyznaczony organ przesyła Komisji coroczne streszczenie opisujące stan zaawansowania projektów na formularzu wskazanym w załączniku V, poczynając od stanu na dzień 31 grudnia 1990 r.
Artykuł 4
Dane wymagane w załączniku IV i V są zasadniczo przekazywane za pomocą poczty elektronicznej.
Komisja ustala wymagane oprogramowanie oraz udostępnia je każdemu z wyznaczonych organów.
Komisja może również udostępnić sprzęt i przeszkolić osoby powołane do pracy na tym sprzęcie.
Artykuł 5
Wyznaczony organ podejmuje wszystkie niezbędne działania w celu zapewnienia, że wszystkie dokumenty i rachunki odnoszące się do każdego z projektów są przechowywane przez okres trzech lat od daty płatności salda pomocy.
Artykuł 6
Jeżeli wnioski o płatności zostały złożone Komisji przez organ pośredniczący, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1685/78 [4], przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, dalsze raty nie mogą być wypłacane przez wyznaczony organ w odniesieniu do tego projektu, do momentu wypłacenia przez EFOGR płatności, o które ubiegano się wcześniej, lub do momentu poinformowania o wysokości kwot, jakie mają być przez ten organ wypłacone.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1685/78 niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3882/90
z dnia 19 grudnia 1990 r.
ustanawiające szczegółowe zasady monitorowania cen przywożonego mięsa jagnięcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego [1] i koziego, w szczególności jego art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 5 oraz art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji Rady nr 89/572/EWG [2], 89/673/EWG [3], 90/114/EWG [4] i 90/173/EWG [5] przyjmuje się przepis dotyczący czasowego dostosowania porozumień dobrowolnego ograniczenia w odniesieniu do wprowadzania mechanizmu monitorowania cen zawartych między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi;
należy monitorować szeroki zakres cen produktów przywożonych; Państwa Członkowskie powinny niezwłocznie informować Komisję o monitorowanych cenach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, 15 dnia każdego miesiąca, podają Komisji, w odniesieniu do każdego państwa trzeciego pochodzenia, "cenę ofertową franco granica" lub "wartość cif" oraz ilości przywożonych żywych zwierząt i przywożonego mięsa baraniego, odnotowane podczas miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę notyfikacji i objęte kodami CN 01041090, 02041000, 02042210, 02042230, 02042250, 02042290, 02042300, 02043000, 02044210, 02044230, 02044250, 02044290, 02044300.
2.
Państwa Członkowskie podają również Komisji, 15 dnia każdego miesiąca, w odniesieniu do każdego państwa trzeciego pochodzenia, ceny przywożonych żywych jagniąt i ceny hurtowe produktów pochodzenia jagnięcego zgłoszone im przez handlowców lub innych właściwych obserwatorów rynku w odniesieniu do miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę notyfikacji, podając zarówno wielkość wolumenu przywozu jak i dokładny etap kształtowania się określonych cen; tusze i półtusze jagnięce, świeże lub schłodzone; przednie ćwierci jagnięce, świeże lub schłodzone; combry i kulki jagnięce, świeże lub schłodzone; udziec jagnięcy, świeży lub schłodzony; inne kawałki jagnięce, świeże lub chłodzone; kawałki jagnięce bez kości, świeże lub chłodzone; tusze i półtusze jagnięce, mrożone; przednie ćwierci jagnięce, mrożone; combry i antrykoty jagnięce, mrożone; udziec jagnięcy, mrożony; inne kawałki jagnięce, mrożone; kawałki jagnięce bez kości, mrożone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3911/90
z dnia 21 grudnia 1990 r.
dostosowujące dodatki reprezentacyjne i funkcyjne przewodniczącego oraz członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości sądu oraz prezesa, sędziów i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3777/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 4045/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. określające uposażenie prezesa, sędziów i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [3] i zmieniające odpowiednio rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom,
a także mając na uwadze, co następuje: dodatki reprezentacyjne i funkcyjne określone w art. 4 ust. 2 i 3 oraz w art. 21a ust. 3 rozporządzenia nr 5/67/Euratom powinny zostać podwyższone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 lipca 1990 r.:
a) kwoty wymienione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wynoszą:
— przewodniczący: _BAR_ 53095 BEF, _BAR_
— wiceprzewodniczący: _BAR_ 34120 BEF, _BAR_
— inni członkowie: _BAR_ 22750 BEF; _BAR_
b) kwoty wymienione w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wynoszą:
— prezes: _BAR_ 53095 BEF, _BAR_
— sędzia lub rzecznik generalny: _BAR_ 22750 BEF, _BAR_
— sekretarz: _BAR_ 20750 BEF _BAR_
c) kwotę wymienioną w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom zastępuje się kwotą 30355 BEF.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 lipca 1990 r.:
a) kwoty wymienione w art. 21a ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wynoszą:
— prezes: _BAR_ 22750 BEF, _BAR_
— sędziowie: _BAR_ 20750 BEF, _BAR_
— sekretarz: _BAR_ 17645 BEF; _BAR_
b) kwotę wymienioną w art. 21a ust. 3 akapit drugi zastępuje się kwotą 27685 BEF.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3916/90
z dnia 21 grudnia 1990 r.
w sprawie środków podejmowanych w przypadku sytuacji kryzysowej na rynku drogowego transportu rzeczy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3164/76 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1841/88 [5], Rada zobowiązana jest rozstrzygnąć o środkach, które podejmowane będą w przypadku sytuacji kryzysowej w sektorze drogowego transportu rzeczy;
z uwagi na powyższe, wprowadzenie mechanizmu ochronnego Wspólnoty pozwalającego na usunięcie wszelkich poważnych zakłóceń na rynku drogowego przewozu rzeczy jest sprawą o podstawowym znaczeniu;
należy w związku z tym zapewnić podjęcie działań zapobiegających sytuacjom kryzysowym, określić charakter takich działań, stworzyć odpowiednią procedurę decyzyjną oraz zapewnić dostęp do danych koniecznych do wykonania postanowień klauzuli o ochronie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do rynku międzynarodowego drogowego transportu rzeczy za opłatą, na terytorium Wspólnoty, między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia przez sytuację kryzysową należy rozumieć wystąpienie szczególnych problemów na rynku określonym w art. 1, powodujących poważną i mogącą utrzymywać się w czasie nadwyżkę podaży nad popytem, z którą wiąże się zagrożenie finansowej stabilności i utrzymania się znaczącej ilości przedsiębiorstw drogowego transportu rzeczy, o ile krótko- i średniookresowe prognozy dla tego rynku nie rokują żadnej istotnej i długotrwałej poprawy.
Artykuł 3
Komisja zbiera dane niezbędne dla monitorowania rynku i rozpoznawania potencjalnej sytuacji kryzysowej.
W tym celu Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w zakresie przekazywania i przetwarzania danych dostępnych lub które można łatwo uzyskać.
Artykuł 4
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie jest zdania, że wystąpiła sytuacja kryzysowa, może ono zwrócić się do Komisji o przeprowadzenie dochodzenia.
2.
Aby umożliwić ocenę sytuacji przez Komisję, zainteresowane Państwo Członkowskie dostarczy podstawowe informacje oraz liczby.
3.
Na podstawie wniosku Państwa Członkowskiego Komisja niezwłocznie przeprowadzi konsultacje z komitetem określonym w art. 5.
4.
Jeżeli w następstwie konsultacji z komitetem Komisja uzna, że sytuacja kryzysowa ma miejsce, może ona, w drodze decyzji, podjąć środki zapobiegające wszelkiemu dalszemu wzrostowi podaży usług przewozowych na rynku przez wprowadzenie limitów wzrostu aktywności istniejących przewoźników oraz ograniczeń dostępu do rynku dla nowych przewoźników.
Wspomniana decyzja podejmowana jest w terminie trzydziestu dni od otrzymania wniosku Państwa Członkowskiego.
Środki wprowadzone zgodnie z niniejszym artykułem mogą pozostać w mocy przez okres maksymalnie sześciu miesięcy, który może być tylko raz przedłużony na ten sam okres czasu.
5.
Komisja niezwłocznie powiadamia Państwa Członkowskie oraz Radę o każdej decyzji podjętej na mocy ust. 4 lub, gdy to stosowne, o swojej decyzji niepodejmowania środków.
6.
Państwo lub Państwa Członkowskie mogą przedstawić Radzie decyzję Komisji, określoną w ust. 5, w terminie trzydziestu dni od jej notyfikacji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może, w ramach okresu ważności określonego w ust. 4 akapit trzeci, podjąć odmienną decyzję w terminie trzydziestu dni od przedstawienia przez dane Państwo lub Państwa Członkowskie.
7.
Jeżeli Komisja uzna, że:
- stosowanie środków określonych w ust. 4 musi zostać przedłużone, oraz/lub
- należy podjąć dodatkowe odrębne środki,
przedłoży ona odpowiedni wniosek Radzie, która podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 5
Prace Komisji wspiera Komitet Doradczy, w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Do zadań komitetu należy:
- śledzenie sytuacji na rynku transportowym, określonym w art. 1, oraz bieżące informowanie Komisji w tym zakresie,
- doradzanie Komisji, na jej żądanie, w sprawie gromadzenia danych określonych w art. 3,
- doradzanie Komisji, na jej żądanie, w sprawie wniosków Państwa Członkowskiego z mocy art. 4 ust. 1,
- doradzanie Komisji w zakresie środków proponowanych dla zapobieżenia sytuacji kryzysowej, w szczególności o stosowaniu tych środków w praktyce.
Dodatkowo Komisja, w ramach niniejszego rozporządzenia, może zwracać się do komitetu o opinię w każdej innej kwestii związanej z wykonaniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Gdy stosowana jest procedura określona w niniejszym artykule, Komisja przedkłada komitetowi propozycję środków tymczasowych, które mają zostać podjęte dla zapobieżenia sytuacji kryzysowej.
Komitet przedstawia swoją opinię, co do tej propozycji w terminie, który może zostać określony przez przewodniczącego zależnie od pilności sprawy, w razie potrzeby poprzez głosowanie.
Opinia zostaje odnotowana w protokole; dodatkowo każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o odnotowanie swojego stanowiska w protokole.
Komisja przywiązuje najwyższą wagę do opinii przedstawionej przez komitet.
Poinformuje ona komitet o sposobie uwzględnienia jego opinii.
Artykuł 7
W terminie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 roku Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, wraz z koniecznymi wnioskami.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3941/90
z dnia 19 grudnia 1990 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Tanzanii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota oraz Zjednoczona Republika Tanzanii wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie połowów, która zapewnia możliwości połowowe rybakom ze Wspólnoty na wodach będących pod zwierzchnictwem i jurysdykcją Tanzanii;
zatwierdzenie niniejszej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Tanzanii, zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, tak aby była ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 stycznia 1991 r.
ustanawiająca kryteria stosowane przy sporządzaniu planów interwencyjnych w zakresie kontroli zwalczania pryszczycy, w zastosowaniu art. 5 dyrektywy Rady 90/423/EWG
(91/42/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającą dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 90/423/EWG stwierdza, że Komisja ustanowi kryteria stosowane do sporządzania krajowych planów interwencyjnych;
wspomniane kryteria muszą zapewniać, że krajowe plany interwencyjnych, przedkładane Komisji przez Państwa Członkowskie, będą dawać szybkie i skuteczne zwalczanie ogniska pryszczycy;
wydaje się pożądane, aby Komisja w razie potrzeby mogła przyjąć uwagi wyjaśniające dotyczące wyżej wymienionych kryteriów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby plany interwencyjnych, przedkładane Komisji przez Państwa Członkowskie, zatwierdzono w ramach środka przewidzianego w art. 5 ust. 4 dyrektywy 90/423/EWG, muszą one spełniać kryteria ustalone w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Komisja może przyjąć zalecenia zawierające uwagi wyjaśniające dotyczące kryteriów ustanowionych w Załączniku.
2.
Komisja opublikuje zalecenia określone w ust. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1990 r.
w sprawie podpisania Umowy międzynarodowej w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r.
(91/51/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
Umowa międzynarodowa w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r. jest otwarte do podpisu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1990 r.;
wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły zamiar podpisania Porozumienia;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie powinny równocześnie poczynić kroki w celu podpisania Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1990 r. Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podpiszą, działając jednocześnie, Umowę międzynarodową w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r. zgodnie z art. 37 ust. 1 Porozumienia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1990 r.
dotycząca tymczasowego stosowania uzgodnionego protokołu zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(91/95/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji 87/496/EWG [1] Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowana 11 lipca 1986 r. jest tymczasowo stosowana w zakresie, w jakim dotyczy ona Wspólnoty, od 1 stycznia 1987 r., w oczekiwaniu na spełnienie procedur niezbędnych do jej zawarcia;
Umowa ta zawiera postanowienie dotyczące konsultacji;
Bułgaria przyjęła propozycję Wspólnoty dotyczącą włączenia do Umowy na rok 1991 postanowień odnoszących się do powrotnego przywozu wyrobów włókienniczych po przetworzeniu, wytworzeniu lub obróbce w tym państwie, zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym;
uzgodniono, że uzgodniony protokół z konsultacji, które odbyły się w tej sprawie, będzie tymczasowo stosowany od 1 stycznia 1991 r., w oczekiwaniu na spełnienie procedur niezbędnych do jego zawarcia pod warunkiem że będzie on także wzajemnie tymczasowo stosowany przez drugą Umawiającą się Stronę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Uzgodniony protokół zmieniający Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi będzie tymczasowo stosowany od 1 stycznia 1991 r. w oczekiwaniu na formalne zatwierdzenie Umowy pod warunkiem że będzie on także wzajemnie tymczasowo stosowany przez drugą Umawiającą się Stronę.
Tekst uzgodnionego protokołu załączony jest do niniejszej Decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 25 lutego 1991 r.
ustanawiająca Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego
(91/115/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
decyzja Rady 90/142/EWG z dnia 12 marca 1990 r., w sprawie stopniowego zbliżania polityki gospodarczej i wyników pracy w czasie pierwszego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej [4] pociąga za sobą potrzebę dostępności zgodnych wskaźników, zwłaszcza w dziedzinach: walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;
decyzja Rady 90/142/EWG z dnia 12 marca 1990 r., zmieniająca decyzję 64/300/EWG w sprawie współpracy między bankami centralnymi Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [5], ma w szczególności na celu promowanie koordynacji polityki walutowej, która zależy od wspólnych wskaźników nadzoru;
dlatego istnieje potrzeba ustanowienia wieloletniego programu działania w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, który byłby częścią wieloletniego programu statystycznego Komisji;
decyzją 89/382/EWG, Euratom [6] Rada powołała Komitet Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, złożony z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, aby zapewnić bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w trakcie ustanawiania programu statystycznego;
w Państwach Członkowskich statystykę walutową i bankową sporządzają banki centralne, a statystykę finansową i bilansu płatniczego sporządzają różne instytucje, w tym banki centralne;
obecnie nie istnieje żaden organ, który zapewnia ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, a w którym miałyby swoich przedstawicieli główne instytucje narodowe zajmujące się tego typu sprawami;
aby osiągnąć tego typu współpracę, zwłaszcza z uwagi na urzeczywistnianie Unii Gospodarczej i Walutowej, należy powołać komitet złożony z przedstawicieli tych instytucji, mający za zadanie udzielanie pomocy Komisji w projektowaniu i realizacji wieloletniego programu działania dotyczącego statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;
zważywszy na specyficzną rolę, jaką pełnią w Państwach Członkowskich wspomniane wyżej instytucje, należy zezwolić Komitetowi, aby wybrał swego przewodniczącego;
ze statystycznego punktu widzenia istnieje ścisła współzależność między dziedzinami walutową, finansową i bilansu płatniczego z jednej strony, a niektórymi innymi dziedzinami statystyki gospodarczej z drugiej;
zwiększone zapotrzebowanie Państw Członkowskich i instytucji wspólnotowych na udoskonaloną informację statystyczną wymaga zwiększenia współpracy między użytkownikami i producentami statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;
badania odnośnie do tego, czy zadania Komitetu zaspokoją potrzeby przyszłego Europejskiego Systemu Banków Centralnych, powinny zostać przeprowadzone w ramach dokonań Unii Gospodarczej i Walutowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, dalej zwany "Komitetem".
Artykuł 2
Komitet wspomaga Komisję w sporządzaniu projektu i realizacji wieloletniego programu pracy nad statystyką walutową, finansową i bilansu płatniczego.
Komitet będzie miał w szczególności zadanie wyrażania opinii na temat rozwoju i koordynacji statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, niezbędnej do realizacji polityki przez Radę, Komisję i różne wspierające je komitety.
Komitet może być proszony o wyrażenie opinii na temat związków między statystyką walutową finansową i bilansu płatniczego z jednej strony a niektórymi innymi statystykami gospodarczymi z drugiej, zwłaszcza tymi, na których opierają się rozliczenia krajowe.
Pracę niniejszego Komitetu będzie się koordynować z działalnością Komitetu Programów Statystycznych.
Artykuł 3
Kierując się własną inicjatywą oraz gdyby zaszła potrzeba, reagując na wniosek Rady lub komitetów służących jej pomocą, Komisja konsultuje się z Komitetem w sprawach:
a) stworzenia wieloletnich programów wspólnotowych do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;
b) środków, jakie Komisja ma zamiar podjąć, aby osiągnąć cel, o którym mowa w programach wieloletnich do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, oraz służących temu środków finansowych i harmonogramów;
c) w każdej innej sprawie, zwłaszcza w sprawach dotyczących metodologii, wyłaniającej się z ustanowienia lub realizacji Programu Statystycznego we właściwej dziedzinie;
Komitet może z własnej inicjatywy wyrażać opinie we wszelkich sprawach dotyczących stworzenia lub realizacji programów statystycznych w dziedzinach walutowej, finansowej i bilansu płatniczego.
Artykuł 4
Komitet składa się z jednego, dwóch lub trzech przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, wywodzących się z instytucji zajmujących się głównie statystyką finansową, walutową i bilansu płatniczego, oraz z trzech przedstawicieli Komisji.
Ponadto w posiedzeniach Komitetu mogą brać udział w roli obserwatorów jeden przedstawiciel Komitetu Gubernatorów Banków Centralnych Wspólnoty i jeden przedstawiciel Komitetu Walutowego.
Przedstawiciele innych organizacji, jak też wszelkie osoby wnoszące swoją opinię do dyskusji mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu za jego zgodą.
Artykuł 5
Komitet wybiera swego przewodniczącego zwykłą większością głosów Państw Członkowskich.
Jego sekretariat tworzy Komisja.
Artykuł 6
Komitet opracowuje swój regulamin.
Decyzja Rady
z dnia 25 lutego 1991 r.
ustanawiająca Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych (91/116/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: realizacja, kontrola i ocena polityk Wspólnoty w dużej mierze zależy od dostępności rzetelnych danych statystycznych w sferach ekonomicznych i społecznych;
w kwietniu 1989 r. Komisja przedłożyła Radzie komunikat dotyczący przyjęcia polityki Wspólnoty w dziedzinie statystyki;
na podstawie powyższego komunikatu i działając zgodnie z propozycją Komisji, po otrzymaniu opinii Parlamentu Europejskiego, w dniu 19 czerwca 1989 r. Rada przyjęła uchwałę w sprawie realizacji planu priorytetowych działań w zakresie informacji statystycznych za okres 1989-1992 [4];
w drodze decyzji 89/382/EWG, Euratom [5] Rada ustanowiła Komitet ds. Programu Statystycznego, złożony z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (dyrektor generalny Biura Statystycznego Wspólnot Europejskich); powyższy Komitet jest odpowiedzialny za koordynację wspólnotowych i krajowych programów statystycznych w zakresie prac, środków, harmonogramów oraz metod;
aby osiągnąć cele wyznaczone dla Wspólnot Europejskich, w szczególności ustanowienie jednolitego rynku przewidzianego przez Jednolity Akt Europejski, należy regularnie konsultować się z wiodącymi przedstawicielami dziedzin naukowych, ekonomicznych i społecznych w celu określenia celów, priorytetów oraz charakteru informacji koniecznych do wsparcia polityk Wspólnoty;
w prawie wszystkich Państwach Członkowskich istnieją organy doradcze użytkowników i wytwórców informacji statystycznych, zainteresowane głównie problemami przedmiotowych krajów;
tym samym konieczne jest ustanowienie Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych, złożonego z przedstawicieli wytwórców i użytkowników ww. informacji, których zadaniem będzie pomoc Radzie i Komisji w koordynacji celów polityki Wspólnoty dotyczącej informacji statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych, zwany dalej Komitetem.
Zadaniem Komitetu jest pomoc Radzie i Komisji w zakresie koordynacji celów polityki Wspólnoty dotyczącej informacji statystycznych, biorąc pod uwagę wymagania użytkowników i koszty ponoszone przez wytwórców informacji.
Artykuł 2
Komitet rozpatruje i formułuje wnioski w odniesieniu do projektów, które mają być realizowane, i środków koniecznych do osiągnięcia celów polityki dotyczącej informacji statystycznych, wyznaczonych przez Wspólnotę.
Komitet wydaje opinię w sprawie programu statystycznego Wspólnoty oraz sposobu, w jaki został on zaplanowany i jest kontrolowany.
W szczególności wypowiada się w sprawach:
- znaczenia programów statystycznych dla wymagań integracji europejskiej, wyrażonego przez instytucje Wspólnoty, władze krajowe i regionalne oraz inne grupy ekonomiczne i społeczne, a także przez kręgi naukowe,
- współpracy na poziomach organizacji i planowania pomiędzy różnymi organami, które jako całość obejmują infrastrukturę statystyczną Wspólnoty,
- kosztów sektorowych programów statystycznych, włączając w to zarówno koszty bezpośrednio poniesione przez Wspólnotę, władze krajowe i regionalne, jak i wydatki na rzecz osób, które muszą dostarczyć podstawowych informacji,
- środków niezbędnych do realizacji sektorowych programów statystycznych i ich zgodności z celami.
Artykuł 3
Rada oraz Komisja mogą konsultować się z Komitetem w każdej kwestii odnoszącej się do polityki dotyczącej informacji statystycznych.
Komitet wydaje opinie oraz przedstawia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji zawsze, gdy uzna to za konieczne do spełnienia swojego zadania.
Pozostaje w bliskiej współpracy z Komitetem ds. Programu Statystycznego oraz Komitetem ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego, ustanowionym na mocy decyzji 91/115/EWG [6], którym wysyła, dla celów informacyjnych, swoje opinie i sprawozdania, głównie w zakresie wymaganym przez nowe prace statystyczne.
Komitet sporządza roczne sprawozdanie o postępie w zakresie europejskich informacji statystycznych dotyczących spraw ekonomicznych i społecznych, które przekazuje do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Artykuł 4
Komitet złożony jest z:
- czterech członków reprezentujących Komisję, z których jeden jest członkiem Komisji odpowiedzialnym za politykę dotyczącą informacji statystycznych,
- przewodniczącego Komitetu ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego,
- dwunastu prezesów lub dyrektorów generalnych krajowych instytutów statystycznych Państw Członkowskich,
- dwudziestu czterech członków (po dwóch z każdego Państwa Członkowskiego) mianowanych przez Radę po konsultacji z Komisją spośród wiodących przedstawicieli różnych grup ekonomicznych i społecznych oraz kręgów naukowych.
Z myślą o mianowaniu tych członków każde Państwo Członkowskie dostarcza Radzie listę zawierającą czterech kandydatów.
Rada bierze pod uwagę to, aby różne grupy ekonomiczne i społeczne oraz sfery naukowe były odpowiednio reprezentowane.
Artykuł 5
Członkowie mianowani przez Radę obejmują urząd na czteroletnią kadencję, przy czym dopuszczalne jest ponowne mianowanie.
Członkowie piastują urząd osobiście i honorowo.
Lista członków jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
Artykuł 6
Komitetowi przewodniczy członek Komisji odpowiedzialny za politykę dotyczącą informacji statystycznych.
Z grona swoich członków Komitet wybiera wiceprzewodniczącego na dwuletnią kadencję, przy czym dopuszczalne jest jednorazowe ponowne mianowanie.
Obsługę sekretariatu zapewnia Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Przewodniczący zwołuje zebranie Komitetu, gdy jest to konieczne, ale przynajmniej raz do roku, albo z własnej inicjatywy, albo na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków Komitetu.
Artykuł 8
Przewodniczący może zaprosić do uczestnictwa w zebraniach w charakterze obserwatorów dyrektorów generalnych Komisji zaangażowanych w omawiane problemy lub inne osoby mogące wnieść wkład w dyskusję.
Artykuł 9
Decyzje podejmowane przez Komitet wymagają do ich przyjęcia obecności co najmniej połowy jego członków.
Członek może przekazać swój głos innemu członkowi i może reprezentować nie więcej niż dwóch członków.
Artykuł 10
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Decyzja Rady
z dnia 4 marca 1991 r.
zmieniająca decyzję 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(91/133/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość wspólnotowego wkładu finansowego w zwalczaniu i kontrolowaniu chorób wymienionych w wykazie załączonym do tej decyzji; wykaz może zostać uzupełniony lub zmieniony tak, aby wziąć pod uwagę rozwój sytuacji zdrowotnej we Wspólnocie;
w świetle powyższego rozwoju sytuacji do wyżej wymienionego wykazu należy dodać zarazę płucną bydła, tak aby możliwe było uzyskanie wspólnotowego wkładu finansowego na cele związane z wdrażaniem programów na rzecz zwalczania i kontrolowania tej choroby,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 90/424/EWG grupa 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Zaraza płucna bydła"
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 marca 1991 r.
w sprawie notyfikacji o stosowaniu przez Wspólnotę Umowy Międzynarodowej w sprawie Juty i Produktów z Juty z 1989 r.
(91/152/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Juty i Produktów z Juty z 1989 r. [1], zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie dnia 20 grudnia 1990 r.;
wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły zamiar stosowania Porozumienia;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie mają obowiązek powiadomienia Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o zamiarze stosowania Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie, jako uczestnicy przywozu, po dokonaniu niezbędnych procedur wewnętrznych, powiadamiają Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o stosowaniu Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Juty i Produktów z Juty (1989 r.), w dniu jego wejścia w życie zgodnie z art. 40 ust. 3.
Artykuł 2
Niniejszym, upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do wniesienia instrumentu notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Decyzja Rady
z dnia 4 marca 1991 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia ramowego o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Chile
(91/158/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć swoje cele w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych, Wspólnota powinna zatwierdzić Porozumienie ramowe o współpracy z Republiką Chile,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie ramowe o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Chile zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji zgodnie z art. 21 Porozumienia [2].
Artykuł 3
Komisja wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 17 Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.
Decyzja Rady
z dnia 25 marca 1991 r.
w sprawie przyjęcia Statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Cyny
(91/178/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Statut Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Cyny został przyjęty w Genewie w dniu 7 kwietnia 1989 r. na konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie cyny;
państwa i organizacje międzynarodowe, biorące udział w wyżej wymienionej konferencji, zostały poproszone o notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o przyjęciu przez nie przedmiotowego Statutu zgodnie z jego ust. 21 lit. b);
Grupa Badawcza będzie prowadziła istotne działania związane z analizą i nadzorowaniem rynku oraz handlu cyną;
struktura instytucjonalna Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Cyny ustanowiona w przedmiotowym Statucie, zakłada wspólne uczestnictwo Wspólnoty oraz Państw Członkowskich, które zgodziły się na taki Statut;
niektóre Państwa Członkowskie wyraziły zamiar uczestniczenia w pracach Grupy Badawczej;
dlatego Wspólnota oraz te Państwa Członkowskie, które postanowiły uczestniczyć w pracach Grupy Badawczej, powinny w tym samym czasie i na podstawie wspólnego stanowiska złożyć swoje dokumenty przyjęcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza niniejszym przyjmuje Statut Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Cyny.
Wspólnota oraz Państwa Członkowskie, które na tym etapie zdecydowały się uczestniczyć w pracach Grupy Badawczej, złożą równocześnie swoje dokumenty przyjęcia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdy tylko zakończą niezbędne procedury wewnętrzne.
Tekst Statutu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu przyjęcia w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 25 marca 1991 r.
w sprawie przyjęcia statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Miedzi
(91/179/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: statut Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Miedzi został przyjęty w Genewie w dniu 24 lutego 1989 r. na konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie miedzi;
państwa i organizacje międzynarodowe biorące udział w wyżej wymienionej konferencji zostały poproszone o notyfikowanie Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych przyjęcia przez nie przedmiotowego statutu zgodnie z jego ust. 22 lit. b);
Grupa Badawcza będzie prowadziła istotne działania związane z analizą i badaniem rynku miedzi oraz handlu miedzią;
instytucjonalna struktura Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Miedzi ustanowiona w przedmiotowym statucie zakłada wspólne uczestnictwo Wspólnoty i Państw Członkowskich, które zgodziły się na taki statut;
niektóre Państwa Członkowskie wyraziły zamiar uczestniczenia w pracach Grupy Badawczej;
Wspólnota i te Państwa Członkowskie, które postanowiły uczestniczyć w pracach Grupy Badawczej, powinny zatem w tym samym czasie, w oparciu o wspólne stanowisko, złożyć swoje dokumenty przyjęcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza niniejszym przyjmuje statut Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Miedzi.
Wspólnota oraz Państwa Członkowskie, które na tym etapie postanowiły uczestniczyć w pracach Grupy Badawczej, składają równocześnie swoje dokumenty przyjęcia Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, niezwłocznie po zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
Tekst statutu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu przyjęcia w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lutego 1991 r.
ustanawiająca niektóre metody analizy i badania surowego mleka oraz mleka poddanego obróbce termicznej
(91/180/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel mlekiem poddanym obróbce termicznej [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 ust. 2 przewiduje, że Komisja ustanawia metody analizy i badania, jakie mają być stosowane podczas kontroli zgodności z normami odnoszącymi się do surowego mleka oraz mleka poddanego obróbce termicznej;
w przypadku mleka surowego konieczne jest ustanowienie metod w szczególności ustalających liczbę płytek, liczbę komórek, temperatury zamarzania oraz obecności antybiotyków;
w przypadku mleka pasteryzowanego konieczne jest ustalenie metod w szczególności stwierdzania nieobecności czynników chorobotwórczych, liczby bakterii z grupy coli, liczby płytek, stwierdzania nieobecności fosfatazy, obecności peroksydazy, nieobecności antybiotyków oraz temperatury zamarzania;
w przypadku mleka poddanego sterylizacji UHT (bardzo wysoka temperatura) konieczne jest ustanowienie metod w szczególności ustalania liczby płytek oraz nieobecności antybiotyków;
ze względów technicznych właściwe jest, aby najpierw ustanowić odpowiednie metody analizy i badania, aby zapewnić zgodność z niektórymi normami; w szczególności konieczne jest dalsze badanie warunków, zgodnie z którymi muszą być stosowane rutynowe, analityczne i testowe metody; w oczekiwaniu na wyniki tych badań Państwa Członkowskie odpowiadają za stosowanie właściwych metod rutynowych w celu zapewnienia zgodności z normami ustanowionymi w dyrektywie 85/397/EWG;
wyznaczenie odpowiednich metod analizy i badania obejmuje wyznaczenie procedur analitycznych oraz ustanowienie kryteriów dokładności, w celu zapewnienia jednolitej interpretacji wyników;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wzorcowe procedury analizy i badania mleka surowego obejmują:
- oznaczanie temperatury zamarzania,
- wyliczenie mikroorganizmów — metodą płytkową w temp. 30 oC,
- wyliczenie komórek somatycznych,
- wykrywanie antybiotyków i sulfonamidów.
Artykuł 2
Wzorcowe procedury analizy i badania mleka pasteryzowanego obejmują:
- oznaczanie temperatury zamarzania,
- oznaczenie aktywności fosfatazy,
- oznaczenie aktywności peroksydazy,
- wyliczenie mikroorganizmów — metodą płytkową w temp. 30 oC,
- wyliczenie mikroorganizmów — metodą płytkową w temp. 21 oC,
- wyliczenie bakterii z grupy coli — liczba kolonii w temp. 30 oC,
- wykrywanie antybiotyków i sulfonamidów,
- wykrywanie mikroorganizmów chorobotwórczych.
Artykuł 3
Wzorcowe procedury analizy i badania mleka poddanego sterylizacji UHT i sterylizowanego obejmują:
- wyliczenie mikroorganizmów — metodą płytkową w temp.
30 oC, - oznaczanie temperatury zamarzania,
- wykrywanie antybiotyków i sulfonamidów.
Artykuł 4
Wzorcowe procedury analizy i badań, określanie kryterów dokładności oraz pobieranie próbek należy przeprowadzać zgodnie z zasadami określonymi w załączniku I.
Artykuł 5
Wzorcowe procedury analizy i badań, określone w art. 1, 2 i 3, są opisane w załączniku II.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostanie ponownie zbadana przed dniem 31 grudnia 1992 r. w celu wzięcia pod uwagę postępu naukowo-technicznego.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 1991 r.
w sprawie wniosków o refundację pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego
(91/229/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3920/90 [2], w szczególności jego art. 14 g,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 789/89 [3] uzupełniło uzgodnienia dotyczące pomocy dla organizacji producentów owoców i warzyw poprzez wprowadzenie dodatkowej zryczałtowanej pomocy, jako środków zachęcających do tworzenia, dla organizacji producentów koncentrujących działalność gospodarczą na produkcji i wprowadzaniu do obrotu orzechów i/lub chleba świętojańskiego;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 790/89 [4] określa kwotę dodatkowej zryczałtowanej pomocy przewidzianej w art. 14 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 w odniesieniu do tworzenia organizacji producentów;
wnioski o refundację dodatkowej zryczałtowanej pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów orzechów i/lub chleba świętojańskiego w celu pokrycia dodatkowych kosztów ich tworzenia muszą zawierać określone informacje pozwalające na sprawdzenie zgodności wydatków z wymogami rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, w szczególności jego art. 14 lit. b);
aby pozwolić na skuteczne monitorowanie wniosków o refundację, Państwa Członkowskie muszą przechowywać, w celu udostępnienia Komisji, przez trzy lata następujące po ostatniej refundacji, wszystkie uzupełniające dokumenty na podstawie których przyznano pomoc;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wnioski o refundację wydatków na mocy art. 14 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 muszą zostać przedstawione w formie wskazanej w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wraz z pierwszymi wnioskami o refundację teksty krajowych przepisów wykonawczych i kontrolnych oraz instrukcji administracyjnych, jak również formularzy lub innych dokumentów odnoszących się do zarządzania środkami.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przechowują, w celu udostępnienia Komisji, przez okres trzech lat od dnia ostatniej refundacji, wszystkie dokumenty lub ich uwierzytelnione odpisy znajdujące się w ich posiadaniu, na podstawie których pomoc została przyznana, w sposób przewidziany w art. 14 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, jak również pełną dokumentację dla każdego odbiorcy pomocy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 1991 r.
uznająca Australię za państwo wolne od Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(91/261/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 91/27/EWG [2], w szczególności jej część B pkt 10 załącznika III,
na mocy przepisów dyrektywy 77/93/EWG od dnia 16 kwietnia do dnia 31 października w przypadku pochodzenia z półkuli północnej oraz od dnia 1 listopada do dnia 15 kwietnia w przypadku pochodzenia z półkuli południowej rośliny pewnych rodzajów, inne niż owoce i nasiona, pochodzące z krajów bądź regionów innych niż te, które są uznane za wolne od Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al., nie mogą być wprowadzane do niektórych Państw Członkowskich;
na podstawie oficjalnych informacji przekazanych przez Australię okazało się, że wspomniany wyżej szkodliwy organizm nie występuje w tym kraju oraz że Australia od dawna utrzymuje ścisły zakaz przywozu roślin oraz produktów roślinnych, które mogłyby wprowadzić ten szkodliwy organizm;
dlatego można uznać, że nie istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się wspomnianego wyżej szkodliwego organizmu;
niniejsza decyzja nie ma wpływu na żadne późniejsze ustalenia mogące wykazać, że wspominany wyżej szkodliwy organizm występuje w tym kraju;
Komisja zapewni, że Australia w ciągu roku przekaże wszystkie dostępne informacje techniczne konieczne do przeprowadzenia oceny wspomnianej wyżej sytuacji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym oświadcza się, że Australia zostaje uznana za państwo wolne od Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 maja 1991 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła
(91/270/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. [1] w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulującą handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego, ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. [2], w szczególności jej art. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
system ustalania wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dokonywać przywozu zarodków bydła domowego, został ustanowiony na mocy dyrektywy 89/556/EWG;
aby ustalić taki wykaz, należy wziąć pod uwagę sytuację zdrowotną zwierząt w państwach trzecich oraz podobne wykazy dotyczące przywozu żywych zwierząt i nasienia;
należy przyjąć dalsze środki wspólnotowe w zakresie przywozu zarodków; Komisja pracuje nad ich przygotowaniem w stosownym tempie;
z zachowaniem ograniczeń wynikających z przyjęcia wykazu, przywóz zarodków powinien nadal podlegać krajowym przepisom dotyczącym kontroli zdrowotnej oraz weterynaryjnej w zakresie, w jakim nie jest on jeszcze przedmiotem wspólnotowych środków ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zarodków bydła domowego jedynie z państw trzecich wymienionych w wykazie znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 1991 r.
dotycząca środków ochrony zdrowia w odniesieniu do przywozu głęboko zamrożonego nasienia bydła z Izraela
(91/277/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając decyzję Komisji 90/14/EWG z dnia 20 grudnia 1989 r. ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz głęboko zamrożonego nasienia bydła [2], ostatnio zmienioną decyzją 91/276/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ogólnie sytuacja w Izraelu jest zadowalająca w zakresie: prawidłowości i szybkości przekazu informacji; przepisów dotyczących zapobiegania chorobom zwierząt i ich kontroli; struktury i uprawnień służb weterynaryjnych, jak również organizacji i wprowadzania w życie środków kontroli chorób zakaźnych zwierząt;
dlatego na mocy decyzji 91/276/EWG Izrael został dodany do wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz głęboko zamrożonego nasienia bydła;
niniejsza decyzja zostanie ponownie rozpatrzona w świetle rozwoju sytuacji dotyczącej zdrowia zwierząt w Izraelu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 1991 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, a także uzupełniająca wykaz w zakresie produktów mięsnych
(91/361/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/69/EWG [2], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 89/227/EWG [3] rozszerzyła zakres dyrektywy 72/462/EWG, aby obejmowała ona przywóz produktów mięsnych;
decyzją Rady 79/542/EWG [4], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 90/485/EWG [5], Rada ustaliła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa;
decyzja ta musi zostać zmieniona tak, aby obejmowała przywóz produktów mięsnych;
dopuszczając przywóz produktów mięsnych, należy wziąć pod uwagę środki stosowane przy przywozie świeżego mięsa; niektóre produkty mięsne mogą być przywożone wyłącznie po poddaniu ich szczególnej obróbce cieplnej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich posiadających zezwolenie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz do bydła, trzody chlewnej, świeżego mięsa oraz produktów mięsnych"
;
2. w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 Państwa Członkowskie mogą przywozić niektóre produkty mięsne z wszystkich gatunków zwierząt pochodzących z państw trzecich wymienionych w Załączniku.
W przypadku przywozu świeżego mięsa pochodzącego z niektórych państw trzecich lub też ich części nieposiadających zezwolenia zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie mogą jednak przywozić produkty mięsne wytworzone z takiego świeżego mięsa pod warunkiem, że produkty te zostały poddane szczególnej obróbce, ustanowionej w Załączniku";
3.
Załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 czerwca 1991 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(91/370/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie i art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wskazane jest, żeby zatwierdzić zawartą ze Szwajcarią Umowę dotyczącą ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, podpisaną w Luksemburgu dnia 10 października 1989 r., PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 1991 r.
w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo)
(91/398/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
z uwagi na zbliżające się wprowadzenie rynku wewnętrznego żywych zwierząt i niektórych produktów oraz zaniechanie kontroli weterynaryjnych na granicach wewnętrznych konieczne jest utworzenie, zgodnie z art. 20 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG, skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne, znanego powszechnie jako "Animo";
należy najpierw ustanowić podstawowe zasady będące zasadniczymi dla ogólnej struktury skomputeryzowanego systemu; niezbędne przepisy wykonawcze będą następnie przyjmowane w świetle tych zasad zgodnie z art. 20 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG;
uwzględniając art. 4 ust. 2 dyrektywy 90/425/EWG, art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3] oraz obowiązki, które zostaną nałożone na posterunki kontroli granicznej odpowiedzialne za kontrolę żywych zwierząt przybywających z państw trzecich, skomputeryzowany system powinien łączyć władze centralne Państw Członkowskich, wyznaczone władze lokalne oraz posterunki kontroli granicznej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji "jednostka" oznacza:
- wszelkie właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego,
- wszelkie władze lokalne Państwa Członkowskiego wyznaczone jako takie do celów skomputeryzowanego systemu,
- wszelkie posterunki kontroli granicznej zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit g) dyrektywy 90/675/EWG,
- wszelkie posterunki kontroli granicznej uprawnione do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt z państw trzecich wprowadzanych do Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Każda jednostka jest podłączona do skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego.
2.
Każda jednostka jest wyposażona w:
- mikrokomputer z systemem operacyjnym typu MS-DOS lub UNIX,
- modem umożliwiający modulowanie i demodulowanie informacji przesyłanych łączami telefonicznymi lub innymi szybkimi łączami,
- drukarkę,
- identyczne oprogramowanie komunikacyjne oraz identyczne oprogramowanie aplikacyjne umożliwiające każdej jednostce podłączenie do skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Nr 145
z dnia 27 czerwca 1990 r.
dotycząca wypłaty zaległych świadczeń rodzinnych należnych osobom prowadzącym działalność na własny rachunek na mocy art. 73 i 74 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
(91/423/EWG)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, na podstawie którego rozwiązywane są wszystkie kwestie administracyjne oraz kwestie wykładni, wynikające z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r., na podstawie którego Komisja sporządza wzory świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków i innych dokumentów koniecznych do stosowania rozporządzeń,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r., które wprowadza, w szczególności, jednolite dla wszystkich Państw Członkowskich rozwiązanie problemu wypłaty świadczeń rodzinnych członkom rodziny niemającym miejsca zamieszkania na terytorium właściwego Państwa Członkowskiego oraz rozszerza jego przepisy na osoby prowadzące działalność na własny rachunek, a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3427/89 jest stosowane, na mocy swego art. 3, od dnia 15 stycznia 1986 r., z wyjątkiem części art. 1 ust. 1 dotyczącej zmiany art. 76;
dla przyznania i wypłaty zaległych świadczeń rodzinnych należnych osobom prowadzącym działalność na własny rachunek, zgodnie z art. 73 i 74 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, ze zmianami wprowadzonymi od daty stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3427/89, konieczne jest określenie warunków, na jakich kwoty świadczeń rodzinnych już wypłacone na podstawie ustawodawstwa państwa zamieszkania członków rodziny ze względu na to zamieszkanie lub ze względu na zawód wykonywany przez współmałżonka lub innego członka rodziny, zostają potrącone z kwoty takich zaległych świadczeń;
ponadto musi zostać określony kurs wymiany walut, jaki ma być zastosowany do tego potrącenia;
ponadto należy sporządzić specjalny wzór formularza w celu wypłaty zaległości;
zalecenie nr 15 Komisji Administracyjnej ustala język, w jakim należy wydać formularze;
muszą zostać ustalone ograniczenia czasowe dla roszczeń o wypłatę zaległych świadczeń rodzinnych należnych zgodnie z art. 73 i 74 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, ze zmianami, jak również dla samych wypłat zaległych świadczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1. a) Na wniosek osoby zainteresowanej uprawniona instytucja przyznaje i wypłaca zaległe świadczenia rodzinne należne osobom prowadzącym działalność na własny rachunek za okres między datą stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3427/89, a datą, kiedy odnośna instytucja wykonała to rozporządzenie.
b) Wypłaty zaległych świadczeń dokonuje się po potrąceniu kwoty świadczeń rodzinnych otrzymanych za ten sam okres bądź na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny ze względu na to zamieszkanie lub ze względu na zawód wykonywany przez współmałżonka lub daną osobę, w której gospodarstwie domowym żyją członkowie rodziny pracownika, bądź ze względu na działalność zawodową małżonka w innym Państwie Członkowskim, albo na podstawie dwustronnych konwencji.
c) W celu uzyskania wypłaty zaległych świadczeń rodzinnych, osoba zainteresowana załącza do swojego wniosku oświadczenie wyszczególniające całkowitą kwotę świadczeń rodzinnych otrzymanych, rok po roku, na członków swojej rodziny, na podstawie ustawodawstwa państwa zamieszkania tych członków lub z innych tytułów.
Bez względu na złożone oświadczenia, właściwy organ może zwrócić się do odpowiednich instytucji z prośbą o zaświadczenie uwierzytelniające otrzymanie lub nieotrzymanie świadczeń rodzinnych, w formie zgodnej z poniższym wzorem.
Właściwe organy Państw Członkowskich udostępniają formularz właściwym instytucjom zainteresowanym.
Formularz ten udostępniany jest w językach urzędowych Wspólnoty i opracowany jest w taki sposób, że różne wersje językowe w pełni się pokrywają, umożliwiając zainteresowanej osobie otrzymanie formularza wydrukowanego w jej własnym języku.
d) Kwoty świadczeń rodzinnych przyznane, z jednej strony na podstawie ustawodawstwa właściwego Państwa Członkowskiego, a z drugiej strony na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny lub tytułem innych uprawnień, które uwzględnia się dla stosowania lit. b), są kwotami przyznanymi na wszystkich członków rodziny pracownika kwalifikujących się do któregokolwiek z tych świadczeń.
e) Potrącenie określone w lit. b) dotyczy rodziny pracownika jako całości, przez co całkowita kwota świadczeń rodzinnych otrzymanych na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków danej rodziny lub tytułem innych uprawnień za dany rok, zostaje potrącona z całkowitej kwoty świadczeń rodzinnych należnych za ten sam rok na podstawie ustawodawstwa właściwego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli kwota wcześniej otrzymanych świadczeń jest wyższa lub równa kwocie świadczeń należnych na podstawie ustawodawstwa właściwego Państwa Członkowskiego, to żadne zaległe świadczenia nie są należne od właściwej instytucji.
Jeżeli ta pierwsza kwota świadczeń jest niższa od tej drugiej, to zaległe świadczenia wypłaca się pracownikowi po potrąceniu kwoty już otrzymanej, jak określono w lit. b).
We wszystkich przypadkach całkowita suma świadczeń już wypłaconych na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny lub tytułem innych uprawnień, zostaje zachowana przez pracownika, a instytucja, która wypłaciła te świadczenia, zrzekała się dochodzenia ich zwrotu od danej instytucji uprawnionej.
f) W celu dokonania potrącenia określonego w lit. b), właściwa instytucja przelicza na swoją walutę kwotę świadczeń rodzinnych otrzymanych przez daną osobę na członków jej rodziny na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania wymienionych członków rodziny lub tytułem innych uprawnień, stosując kurs wymiany określony w art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72. Należy zastosować kurs wymiany z dnia 16 listopada 1989 r.
2.
W odniesieniu do wniosków o wypłatę zaległych świadczeń rodzinnych, określonych w ust. 1, obowiązują ograniczenia czasowe określone w ustawodawstwie krajowym; jednakże takie wnioski mogą być wnoszone w sposób ważny w ciągu dwóch lat od dnia 16 listopada 1989 r., nawet jeżeli wymienione wcześniej ograniczenia czasowe są krótsze.
3.
W odniesieniu do wypłat zaległych świadczeń rodzinnych, jeżeli wniosek określony w ust. 1 zostanie przedłożony w ciągu dwóch lat od dnia 16 listopada 1989 r., prawa określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3427/89 zostają nabyte i ustawodawstwo któregokolwiek Państwa Członkowskiego odnoszące się do przedawnienia lub wygaśnięcia tych uprawnień nie może być stosowane wobec zainteresowanych osób.
4.
Niniejszą decyzja jest stosowana od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. E. Mc Cumiskey
Decyzja NR 146
z dnia 10 października 1990 r.
dotycząca wykładni art. 94 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
(91/424/EWG)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie, na podstawie którego jej zadaniem jest rozwiązywanie wszystkich spraw administracyjnych oraz spraw związanych z wykładnią, wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i kolejnych rozporządzeń,
uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r., na podstawie którego, jego zadaniem jest przygotowanie wzorów świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków oraz innych dokumentów niezbędnych do stosowania wyżej wymienionych rozporządzeń,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r., które wprowadza dla wszystkich Państw Członkowskich jednolite rozwiązanie problemu wypłacania świadczeń rodzinnych członkom rodziny, niezamieszkującym na terytorium państwa właściwego,
uwzględniając art. 94 ust. 9, zmieniony wyżej wymienionym rozporządzeniem, który z jednej strony stanowi, że zasiłki rodzinne otrzymywane przez pracowników najemnych we Francji na członków ich rodzin zamieszkałych w innym Państwie Członkowskim według stanu na dzień 15 listopada 1989 r. wypłaca się nadal według stawek, w granicach i zgodnie z procedurami stosowanymi według stanu na ten dzień, tak długo, jak ich wysokość przekracza wysokość zasiłków, które byłyby należne od 16 listopada 1989 r. i tak długo jak osoby te podlegają francuskiemu ustawodawstwu, a z drugiej strony stanowi, że Komisja Administracyjna wydaje opinię w sprawie procedury wykonania przepisów tego akapitu, w szczególności podziału kosztów tych zasiłków,
a także mając na uwadze, co następuje:
istotne jest dokładne określenie zakresu i warunków stosowania art. 94 ust. 9;
niezbędne jest ustanowienie procedury umożliwiającej wypłacanie zasiłków, w odniesieniu do obowiązków danych instytucji, porównanie kwoty zasiłków rodzinnych (kwota gwarantowana) i kwoty francuskich zasiłków rodzinnych, wypłatę w wypadkach, gdy jest to stosowne, wyrównania odpowiadającego różnicy między tymi dwiema kwotami oraz podział kosztów tych zasiłków między dane instytucje;
ponadto, niezbędne jest określenie kursu przeliczeniowego walut stosowanego do wyżej wymienionego porównania;
należy przygotować dwa szczegółowe wzory formularzy, jeden zaświadczający o wypłacie zasiłku rodzinnego za listopad 1989 r. i drugi zaświadczający o kontynuowaniu lub zaprzestaniu wypłacania zasiłku rodzinnego zgodnie z art. 94 ust. 9;
język, w którym mają zostać wydane formularze, został określony w zaleceniu nr 15 Komisji Administracyjnej;
należy również ustalić termin, w którym można skorzystać z prawa do otrzymania gwarantowanej kwoty zasiłku rodzinnego;
działając zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 80 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1. a) Przepisy art. 94 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stosuje się, jeżeli 15 listopada 1989 r. pracownik najemny podlegający francuskiemu ustawodawstwu otrzymywał zasiłki rodzinne, przewidziane w dawnym art. 73 ust. 2, na członków jego rodziny, zamieszkujących w innym Państwie Członkowskim; przepisów tych nie stosuje się, jeżeli prawo do zasiłków rodzinnych zostało nabyte w państwie zamieszkania 15 listopada 1989 r.; przepisy te przestają być trwale stosowane, jeżeli później zostaje nabyte prawo do świadczeń rodzinnych w państwie miejsca zamieszkania.
Ponadto, zasiłki rodzinne otrzymywane według stanu na dzień 15 listopada 1989 r. przez pracowników najemnych zatrudnionych we Francji na członków ich rodzin zamieszkałych w innym Państwie Członkowskim wypłaca się nadal zgodnie z przepisami art. 94 ust. 9, tak długo jak członkowie rodziny zamieszkują na terytorium tego innego Państwa Członkowskiego.
b) Zasiłki rodzinne, określone w art. 94 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, to zasiłki faktycznie wypłacane pracownikowi najemnemu za listopad 1989 r. na członków jego rodziny, kwalifikujących się do otrzymania tych zasiłków. Kwota tych zasiłków stanowi kwotę gwarantowaną.
Świadczenia rodzinne, określone w wymienionym artykule, to francuskie świadczenia rodzinne należne pracownikowi najemnemu od 16 listopada 1989 r.
c) Jeżeli przez dwa kolejne miesiące kwota francuskich świadczeń rodzinnych, z wyjątkiem tych płatnych jednorazowo (nieuwzględnianych do celów porównania), jest wyższa lub równa kwocie gwarantowanej na dany miesiąc, wtedy uprawnienie do kwoty gwarantowanej trwale wygasa.
W odniesieniu do warunku, ustanowionego w art. 94 ust. 9, że dana osoba podlega francuskiemu ustawodawstwu, nie uwzględnia się przerw w pracy krótszych niż jeden miesiąc oraz okresów czasowego zawieszenia pracy z powodu choroby, macierzyństwa, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, przy stałym otrzymywaniu wynagrodzenia lub odpowiednich świadczeń zgodnie z francuskim ustawodawstwem, z wyjątkiem emerytur, rent, lub ze względu na płatny urlop oraz strajk i lokaut.
d) Kwotę gwarantowaną ustala się w sposób ostateczny.
W szczególności nie może ona być następnie zmieniana z uwagi na zmianę stawki zasiłków rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkiwali członkowie rodziny 15 listopada 1989 r., albo ze względu na zwiększenie liczby członków rodziny.
Jednakże w przypadku późniejszego zmniejszenia liczby członków rodziny, określonych w art. 94 ust. 9, w Państwie Członkowskim zamieszkania, kwota gwarantowana zostanie przeliczona w odniesieniu do liczby pozostałych członków rodziny, według stawki i w granicach stosowanych 15 listopada 1989 r. na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2. a) W celu umożliwienia właściwej instytucji francuskiej ustalenia, czy przepisy art. 94 ust. 9 powinny być stosowane, instytucja miejsca, w którym członkowie rodziny zamieszkiwali 15 listopada 1989 r., wydaje, na wniosek danej osoby lub instytucji francuskiej, zaświadczenie stwierdzające, czy zasiłki rodzinne były wypłacane prawidłowo za listopad 1989 r., zgodnie ze wzorem formularza E 412 F przedstawionym poniżej.
Jeżeli zasiłki rodzinne zostały wypłacone, instytucja miejsca zamieszania wyszczególnia w zaświadczeniu tych członków rodziny, na których rzecz zostały one wypłacane, jak również kwotę tych zasiłków na członka rodziny lub na całą rodzinę, zgodnie z przepisami stosowanego ustawodawstwa.
Zaświadczenie to musi również stwierdzać, czy małżonek pracownika najemnego lub inna osoba, na rzecz której wypłacano zasiłek, wykonywała działalność zawodową w listopadzie 1989 r. lub inną działalność tak traktowaną zgodnie z decyzją nr 199.
b) Po otrzymaniu takiego zaświadczenia właściwa instytucja francuska porównuje, w odpowiednim przypadku, kwotę zasiłków rodzinnych, określonych w ust. 1 lit. b) zdanie drugie, z kwotą gwarantowaną.
Jeżeli kwota świadczeń rodzinnych jest wyższa lub równa kwocie gwarantowanej, tylko te świadczenia są wypłacane przez właściwą instytucję.
Jeżeli kwota świadczeń rodzinnych jest niższa od kwoty gwarantowanej, świadczenia te są wypłacane przez właściwą instytucję francuską, a wyrównanie odpowiadające różnicy pomiędzy kwotą gwarantowaną a tymi świadczeniami jest wypłacane przez instytucję miejsca zamieszkania.
Jeżeli kwota francuskich świadczeń rodzinnych jest równa zeru, to wyrównanie wypłacane przez instytucję miejsca zamieszkania równe jest kwocie gwarantowanej.
c) W celu przeprowadzenia porównania, określonego w poprzedniej literze, właściwa instytucja francuska przelicza kwotę gwarantowaną na swoją własną walutę, stosując kurs wymiany przewidziany w art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72. Stosuje się kurs wymiany z 16 listopada 1989 r.
3. a) Jeżeli ma być wypłacony zróżnicowany dodatek, właściwa instytucja francuska przesyła każdego miesiąca instytucji miejsca zamieszkania zaświadczenie dotyczące kontynuowania lub zaprzestania wypłacania zasiłków rodzinnych, zgodnie z wzorem formularza E 413 F przedstawionym poniżej.
Po otrzymaniu tego zaświadczenia, instytucja miejsca zamieszkania wypłaca dodatek odpowiadający różnicy pomiędzy kwotą gwarantowaną a ekwiwalentem kwoty francuskich świadczeń rodzinnych, wyrażonej w walucie krajowej, przeliczonej po urzędowym kursie wymiany na dzień porównania.
b) Jeżeli ustawodawstwo stosowane przez instytucję miejsca zamieszkania stanowi, że świadczenia rodzinne są wypłacane w odstępach czasu innych niż miesięczne, dana instytucja może przekazywać wyrównanie zgodnie z tymi odstępami czasu.
c) Jeżeli dana osoba przestaje korzystać z przepisów art. 94 ust. 9, francuska instytucja właściwa powiadamia instytucję miejsca zamieszkania za pomocą zaświadczenia, określonego w poprzednich literach, o ostatecznym wygaśnięciu uprawnienia do kwoty gwarantowanej.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich udostępnią formularze, określone w ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. a) właściwym instytucjom.
Formularze te są dostępne w językach urzędowych Wspólnoty i są tak zredagowane, aby różne wersje językowe idealnie nakładały się na siebie, tak żeby umożliwić każdej zainteresowanej osobie otrzymanie formularza w jej własnym języku.
5.
W przypadku przeliczenia kwoty gwarantowanej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 1 lit. d) zdanie trzecie, instytucja miejsca zamieszkania wydaje ponownie zaświadczenie, określone w ust. 2 lit. a).
Właściwa instytucja francuska sporządza wówczas nowe porównanie, zgodnie z ust. 2 lit. b) i c).
6. Koszt zasiłków stanowiących kwotę gwarantowaną w art. 94 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 rozkłada się w następujący sposób:
- właściwa instytucja francuska ponosi koszt tych zasiłków aż do całkowitej kwoty francuskich świadczeń rodzinnych przyznawanych pracownikowi najemnemu na członków jego rodziny zamieszkujących w innym Państwie Członkowskim,
- instytucja miejsca zamieszkania członków rodziny ponosi koszt różnicy między kwotą gwarantowaną a kwotą tych zasiłków rodzinnych.
Jednakże Francja i inne Państwo Członkowskie lub ich właściwe władze mogą uzgodnić inny sposób dzielenia kosztów, o którym informują Komisję Administracyjną.
7.
W celu wykonania prawa, uznanego przez art. 94 ust. 9, do otrzymania kwoty gwarantowanej zasiłków rodzinnych, zawiesza się dwuletni termin ustanowiony przez francuskie ustawodawstwo aż do daty stosowania niniejszej decyzji i stosuje się go dopiero z mocą od tej daty.
8.
Niniejsza decyzja jest stosowana od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. M. T. Ferraro
Decyzja NR 147
z dnia 10 października 1990 r.
dotycząca stosowania art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
(91/425/EWG)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, na podstawie którego jest odpowiedzialna za rozwiązywanie wszystkich kwestii administracyjnych oraz związanych z wykładnią, wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r., na podstawie którego obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest przygotowanie wzorów świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków i innych dokumentów niezbędnych w celu stosowania rozporządzeń,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r., zmieniające, w szczególności, art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 76 stanowi obecnie, w ust. 1, że w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych wynikających z ustawodawstwa właściwego państwa oraz z ustawodawstwa państwa zamieszkania członków rodziny, kwotę przewidzianą przez ustawodawstwo właściwego państwa zawiesza się do wysokości kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny, oraz w ust. 2, że jeżeli wniosek o świadczenie nie został złożony w państwie zamieszkania, właściwa instytucja innego państwa może zastosować przepisy ust. 1, tak jakby świadczenia zostały przyznane w tym pierwszym państwie;
niezbędne jest zatem określenie procedury wykonania wyżej wymienionego artykułu w odniesieniu do informacji, które dostarcza instytucja miejsca zamieszkania instytucji właściwej do celów wyżej wymienionego zawieszenia, porównywania kwot przewidzianych przez oba ustawodawstwa, oraz do określenia dodatku wyrównawczego, do którego wypłaty może zostać zobowiązana właściwa instytucja;
w tym celu konieczne jest sporządzenie zmienionego wzoru formularza E 411;
język, w którym formularze mają być wydane, został ustalony zaleceniem nr 15 Komisji Administracyjnej;
ponadto niezbędne jest określenie kursu wymiany walut stosowanego do wyżej wymienionego porównania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1. a) Jeśli właściwa instytucja nie posiada informacji wskazujących, że zawód (lub działalność uważana za zawodową w rozumieniu decyzji nr 119) uprawniający do pobierania świadczeń rodzinnych jest wykonywany w państwie zamieszkania członków rodziny, instytucja ta wypłaca świadczenia rodzinne w pełnej wysokości.
b) W razie wątpliwości, lub gdy istnieje pewność co do faktu, że zawód (lub działalność uważana za zawodową w rozumieniu decyzji nr 119) uprawniający do pobierania świadczeń rodzinnych w państwie zamieszkania członków rodziny jest wykonywany, właściwa instytucja może zawiesić wypłacanie świadczeń rodzinnych.
W takim przypadku niezwłocznie zwraca się do instytucji miejsca zamieszkania członków rodziny z prośbą o podanie informacji dotyczących prawa do świadczeń rodzinnych w Państwie zamieszkania członków rodziny, zgodnie z poprawionym wzorem formularza E 411 załączonym poniżej.
Właściwe władze Państw Członkowskich udostępniają niniejszy formularz, zainteresowanym instytucjom właściwym.
Formularz ten jest udostępniany w językach urzędowych Wspólnoty i opracowany w taki sposób, że różne wersje językowe w pełni się pokrywają, tak, żeby umożliwić zainteresowanej osobie otrzymanie formularza wydrukowanego w jej własnym języku.
c) Następnie, właściwa instytucja przesyła co roku formularz E 411 instytucji miejsca zamieszkania członków rodziny.
Ta ostatnia instytucja zwraca formularz właściwej instytucji w ciągu trzech miesięcy od dnia jego otrzymania.
d) Po otrzymaniu informacji dostarczonej przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, właściwa instytucja porównuje, dla każdego członka rodziny, kwotę świadczeń rodzinnych przyznaną przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny (wskazaną w informacji poświadczonej przez instytucję miejsca zamieszkania) i kwotę świadczeń rodzinnych przyznanych przez ustawodawstwo przez nią stosowane.
e) Po dokonaniu porównania, właściwa instytucja, gdy sytuacja tego wymaga, przyznaje dodatek do świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zamieszkania członków rodziny, równy różnicy między wysokością świadczenia przewidzianą przez to ustawodawstwo a wysokością świadczenia należną na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego.
Wysokość dodatku ustala się po raz pierwszy nie później niż dwanaście miesięcy po nabyciu prawa do świadczeń w Państwie Członkowskim zamieszkania członków rodziny i we właściwym państwie.
Dodatek będzie następnie ustalany przynajmniej raz na dwanaście miesięcy.
Jeśli na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, nie przysługuje świadczenie na tego samego członka rodziny, lub jeśli kwota określona przez to ustawodawstwo jest niższa niż ta poświadczona przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, właściwa instytucja nie wypłaca dodatku.
Gdy na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, świadczenia przysługują na tego samego członka rodziny, i ich kwota jest wyższa niż ta poświadczona przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, wypłaca ona dodatek równy różnicy między tymi dwiema kwotami.
Jeśli świadczenia są należne na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, natomiast żadne świadczenia nie przysługują na podstawie ustawodawstwa państwa zamieszkania dla tego samego członka rodziny, dana instytucja wypłaca te świadczenia w pełnej wysokości.
Właściwa instytucja może podliczyć łącznie kwoty należne jako dodatek dla całej rodziny przed wypłaceniem danych kwot osobom zainteresowanym.
f) Zaliczka na dodatek wyrównawczy może być przyznana przez właściwą instytucję.
W takim przypadku, jeśli następnie okaże się, że wysokość zaliczki przekracza należną kwotę, właściwa instytucja dokonuje koniecznych odliczeń, potrącając nadpłaconą kwotę z dodatku, który wypłaca osobie zainteresowanej za następny okres.
g) W przypadku gdy nie złożono wniosku o wypłatę świadczeń rodzinnych w państwie zamieszkania członków rodziny i jeśli informacje posiadane przez instytucję miejsca zamieszkania nie pozwalają na określenie wysokości świadczeń rodzinnych, które byłyby należne, gdyby wniosek został złożony, dana instytucja przesyła właściwej instytucji ogólną skalę stawek, przewidzianą przez ustawodawstwo, które stosuje, a która obowiązuje w danym okresie lub okresach.
2.
W celu porównania obu kwot właściwa instytucja przelicza na swoją walutę kwotę świadczeń rodzinnych, przewidzianą przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny, przy użyciu kursu wymiany, określonego w art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
Należy zastosować kurs wymiany z dnia dokonywania porównania.
3.
Niniejsza decyzja jest stosowana od pierwszego dnia miesiąca po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. M. T. Ferraro
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1991 r.
dotycząca wytycznych klasyfikacji, określonej w art. 4 dyrektywy 90/219/EWG
(91/448/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów niniejszej dyrektywy mikroorganizmy genetycznie zmodyfikowane zaliczane są do grupy I i II, wykorzystując kryteria załącznika II i wytyczne do klasyfikacji, określone w art. 4 ust. 3;
przepisy niniejszej dyrektywy zostały pozytywnie zaopiniowane przez Komitet przedstawicieli Państw Członkowskich zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 90/219/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Jeżeli klasyfikacji mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych dokonuje się na mocy art. 4 dyrektywy 90/219/EWG, załączone wytyczne klasyfikacji należy stosować w celu dokonania wykładni załącznika II do dyrektywy 90/219/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1991 r.
określająca terytorium Państw Członkowskich w celu wykonania art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(91/450/EWG, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. [1] w sprawie harmonizacji ustalenia produktu narodowego brutto w cenach rynkowych, w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów zdefiniowania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych (GNPmp) na mocy art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom niezbędne jest wyjaśnienie definicji terytorium Państw Członkowskich używanej do celów europejskiego systemu zintegrowanych rachunków gospodarczych;
przepisy przedstawione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celu wykonania art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom obowiązywać będzie definicja terytorium gospodarczego Państw Członkowskich podana w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1991 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ceł i Podatków Pośrednich
(91/453/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: Komitet Doradczy ds. Celnych został ustanowiony decyzją Komisji 73/351/EWG [1], zmienioną decyzją 86/565/EWG [2], w celu otrzymywania opinii środowisk zawodowych i konsumenckich na temat problemów wynikających z funkcjonowania unii celnej;
nie istnieje forum reprezentujące interesy zawodowe w sprawach podatków pośrednich; należy ustanowić przepisy umożliwiające prowadzenie konsultacji zainteresowanych stron w tych sprawach;
w świetle doświadczeń stało się jasne, że konieczne są zmiany w strukturze i funkcjonowaniu istniejącego Komitetu Doradczego, aby umożliwić mu skuteczniejsze skoncentrowanie się na takich aspektach wspólnotowej polityki celnej i podatkowej, które Komisja oraz sam Komitet zamierzają szczegółowo rozwijać;
Komitet Doradczy ds. Ceł i Podatków Pośrednich powinien zostać powołany z mandatem odzwierciedlającym te nowe kwestie;
Regulamin wewnętrzny Komitetu powinien odzwierciedlać wcześniejsze doświadczenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Komisji funkcjonuje Komitet Doradczy ds. Ceł i Podatków Pośrednich, zwany dalej "Komitetem".
Komitet składa się z przedstawicieli następujących środowisk: przemysłu, rolnictwa i rybołówstwa, handlu, transportu, ubezpieczeń i bankowości, agentów celnych (włączając spedytorów), turystyki, pracowniczych, konsumentów oraz małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 2
Komitet wydaje dla Komisji opinie we wszystkich sprawach odnoszących się do polityki celnej, VAT oraz akcyzy, na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z 19 członków.
2.
Miejsca przyporządkowane są następująco:
- trzy dla przedstawicieli przemysłu,
- dwa dla przedstawicieli rolnictwa i rybołówstwa,
- dwa dla przedstawicieli organizacji handlowych,
- dwa dla przedstawicieli izb handlowych i przemysłowych,
- dwa dla przedstawicieli transportu,
- jedno dla przedstawiciela bankowości i ubezpieczeń,
- dwa dla przedstawicieli agentów celnych (włączając spedytorów),
- jedno dla przedstawiciela organizacji turystycznych,
- jedno dla przedstawiciela środowisk pracowniczych,
- dwa dla przedstawicieli konsumentów,
- jedno dla przedstawiciela małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 4
Członków Komitetu mianuje Komisja.
Organizacje na poziomie wspólnotowym lub organizacje międzynarodowych środowisk zawodowych lub konsumenckich najbardziej reprezentatywne dla dziedzin działalności znajdujących się w zakresie oddziaływania spraw celnych i podatkowych proponują Komisji po dwóch kandydatów, z różnych Państw Członkowskich, na każde przeznaczone im miejsce.
Artykuł 5
Dla każdego członka Komitetu mianuje się zastępcę, w sposób opisany w art. 4.
Bez uszczerbku dla art. 9 zastępcy są obecni na posiedzeniach Komitetu oraz uczestniczą w jego obradach jedynie wtedy, gdy członkowie, których zastępują, nie mogą tego uczynić.
Artykuł 6
Mandat członków Komitetu wynosi trzy lata i jest odnawialny.
Po upływie trzech lat członkowie pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatów.
Mandat członka wygasa przed upływem trzech lat w przypadku jego rezygnacji, ustania przynależności do organizacji, którą reprezentuje lub jego śmierci.
Mandat może również wygasnąć, jeżeli organizacja, która zaproponowała członka, żąda jego zastąpienia.
W celu zastąpienia takiego członka na pozostały okres mandatu mianowana jest inna osoba, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4.
Za wykonywane funkcje członkom nie przysługuje wynagrodzenie.
Artykuł 7
Do celów informacyjnych Komisja publikuje wykaz członków i zastępców Komitetu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących na okres trzech lat.
Dla wyborów wymagana jest większość dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Wybrani członkowie tworzą prezydium Komitetu.
Komitet może wybrać kolejnych członków prezydium spośród swoich członków, również większością dwóch trzecich głosów.
Prezydium przygotowuje i organizuje pracę Komitetu.
Artykuł 9
Komitet lub zainteresowane departamenty Komisji mogą zaprosić dowolną osobę z kwalifikacjami specjalistycznymi do uczestniczenia w obradach jako eksperta w danym temacie porządku dziennego.
Eksperci uczestniczą tylko w dyskusjach w tych sprawach, w związku z którymi zostali zaproszeni.
Artykuł 10
Komitet może powoływać grupy robocze.
Artykuł 11
1.
Komitet jest zwoływany przez Komisję i zbiera się w siedzibie Komisji.
Posiedzenia prezydium zwołuje przewodniczący w porozumieniu z Komisją.
2.
Przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu, prezydium i grup roboczych.
3.
Obsługę sekretariatu Komitetu, jego prezydium i grup roboczych zapewnia Komisja.
Artykuł 12
W sprawach omawianych przez Komitet nie przeprowadza się głosowań.
Występując o opinię opinii Komitetu, Komisja może ustalić termin, w którym należy wydać opinię.
Stanowiska wyrażone przez reprezentowane środowiska zostają włączone do protokołu, który przekazywany jest Komisji.
W przypadku gdy Komitet osiągnie jednomyślne porozumienie w sprawie wydawanej opinii, formułuje on wspólne wnioski i dołącza je do protokołu.
Artykuł 13
W przypadku gdy Komisja informuje członków Komitetu, że opinia, o którą wystąpiono, lub podniesiony problem dotyczą spraw o charakterze poufnym, członkowie są zobowiązani nie ujawniać informacji, które poznali w czasie prac Komitetu lub jego grup roboczych.
W takich przypadkach na posiedzeniach są obecni wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji.
Artykuł 14
Decyzja 73/351/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 30 lipca 1991 r.
Decyzja Rady
z dnia 8 lipca 1991 r.
dotycząca tymczasowego stosowania Uzgodnionego Protokołu zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(91/478/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia, Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowana dnia 28 czerwca 1986 r. była tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 1987 r. zgodnie, w odniesieniu do Wspólnoty, z decyzją 87/460/EWG [1];
postanowieniami Uzgodnionego Protokołu [2] między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii z dnia 21 kwietnia 1988 r. strony postanowiły wprowadzić dodatkowe zarezerwowane ilości w odniesieniu do kategorii 4 i 5 wyrobów włókienniczych;
Umowa włókiennicza z 1986 r. przewiduje możliwość ponownego wprowadzenia poprawek ilościowych w odniesieniu do kontyngentów dla niektórych kategorii, w celu uwzględnienia wdrożenia Zharmonizowanego Systemu;
w następstwie konsultacji między Wspólnotą a Tajlandią, Uzgodniony Protokół z mocą od dnia 1 stycznia 1989 r. połączył dodatkowe zarezerwowane ilości z podstawowymi kontyngentami na produkty kategorii 4 i 5, przewidzianymi w Umowie włókienniczej, parafowanej przez strony dnia 26 września 1990 r.;
do czasu zakończenia procedur niezbędnych do zawarcia Umowy włókienniczej z 1986 r. oraz wcześniejszych Uzgodnionych Protokołów z dnia 25 marca 1988 r. [3] i z dnia 21 kwietnia 1988 r., Uzgodniony Protokół z dnia 26 września 1990 r. powinien być stosowany tymczasowo, z mocą od dnia 26 września 1990 r., pod warunkiem jego wzajemnego tymczasowego stosowania przez Królestwo Tajlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia, Uzgodniony Protokół z dnia 26 września 1990 r. zmieniający Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, jest tymczasowo stosowany we Wspólnocie z mocą od dnia 26 września 1990 r. pod warunkiem jego wzajemnego tymczasowego stosowania przez Królestwo Tajlandii.
Tekst Uzgodnionego Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja jest proszona o uzyskanie zgody Rządu Królestwa Tajlandii na tymczasowe stosowanie Uzgodnionego Protokołu określonego w art. 1 oraz o notyfikowanie o tym Rady.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 1991 r.
w sprawie Grupy Łącznikowej ds. Osób Starszych
(91/544/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: celem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej jest stała poprawa warunków życia i pracy oraz harmonijny rozwój gospodarczy;
Parlament Europejski przyjął uchwałę z dnia 18 lutego 1982 r. w sprawie sytuacji i problemów osób w podeszłym wieku we Wspólnocie Europejskiej [1], uchwałę z dnia 10 marca 1986 r. w sprawie usług dla osób starszych [2] i uchwałę z dnia 14 maja 1986 r. w sprawie środków wspólnotowych dla poprawienia sytuacji osób starszych [3];
Rada przyjęła decyzję z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie działań Wspólnoty na rzecz osób starszych [4];
obecne zmiany demograficzne zmierzają w kierunku wzrostu populacji osób starszych, a zwłaszcza osób bardzo starych; ten kierunek będzie miał istotne konsekwencje gospodarcze i społeczne, między innymi dla rynku pracy, zabezpieczenia społecznego i kosztów społecznych;
wymiana informacji i doświadczeń, a także współpraca i konsultacja w sprawie środków mających wpływ na osoby starsze pomiędzy Komisją, Państwami Członkowskimi i przedstawicielami osób starszych są ważne dla rozwoju solidarności we Wspólnocie;
środki, jakie mają być zrealizowane na poziomie wspólnotowym, mają na celu uświadomienie i uzupełnienie różnych rodzajów środków stosowanych w Państwach Członkowskich na różnych poziomach;
Komisja w swoim komunikacie w sprawie osób starszych proponuje ustanowienie Grupy Łącznikowej, w skład której wchodzą przedstawiciele organizacji o europejskiej orientacji, które pracują z osobami starszymi i/lub dla takich osób;
należy nadać tej grupie statut oparty o zdobyte doświadczenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w ramach Komisji ustanawia się Grupę Łącznikową ds. Osób Starszych, zwaną dalej "Grupą".
Artykuł 2
Komisja może zasięgać opinii Grupy we wszystkich sprawach z zakresu ochrony interesów osób starszych.
Artykuł 3
1.
Grupa składa się z przedstawicieli organizacji założonych w Państwach Członkowskich, mających orientację europejską, pracujących z osobami starszymi i dla takich osób.
2.
Grupa składa się z 20 członków, których kandydatury na wniosek Komisji są wysuwane przez organizacje pracujące na rzecz osób starszych.
3.
Organizacje te muszą wysunąć dwukrotnie więcej kandydatów niż liczba członków, którzy zostaną powołani przez Komisję.
Każda organizacja może wysunąć 10 nazwisk kandydatów.
4.
Organizacje, które zostaną poproszone o przedstawianie kandydatów, są wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Członków Grupy wyznacza Komisja.
2.
Na tych samych warunkach i w jednakowej liczbie co członkowie, powoływani są ich zastępcy.
Zastępca członka automatycznie zastępuje członka, jeżeli ten ostatni jest nieobecny lub niedysponowany.
3.
Miejsca przyznaje się, jak następuje:
—Komitet Koordynacyjny Emerytów Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych: _BAR_ 5 miejsc, _BAR_
—Eurag Europejska Federacja Opieki nad Osobami Starszymi: _BAR_ 5 miejsc, _BAR_
—Eurolink Age: _BAR_ 5 miejsc, _BAR_
—Fiapa Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń na rzecz Osób Starszych: _BAR_ 5 miejsc. _BAR_
Artykuł 5
1.
Kadencja członków Grupy wynosi 18 miesięcy i może zostać dwukrotnie odnowiona.
2.
Po wygaśnięciu kadencji członków Grupy pełnią oni swoją funkcję nadal do czasu powołania ich następców albo odnowienia ich kadencji.
3.
Kadencja członka Grupy wygasa przed jej upływem w przypadku, kiedy członek zrezygnuje, zakończy swoje członkostwo w organizacji bądź organie, który reprezentuje, albo w przypadku jego śmierci.
4.
Kadencja członka Grupy może także wygasnąć, jeżeli organizacja bądź instytucja, którą on reprezentuje, złoży wniosek o wyznaczenie innej osoby na jego miejsce.
W przypadku wyznaczenia innej osoby na miejsce członka Grupy przed upływem jego kadencji, jest on powoływany na okres pozostający do końca jego kadencji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
5.
Członkowie Grupy nie otrzymują wynagrodzenia.
Artykuł 6
Lista członków i zastępców członków zostaje opublikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w celach informacyjnych.
Artykuł 7
1.
Grupa wybiera przewodniczącego na okres 18 miesięcy większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Jeżeli w ciągu sześciu tygodni od dnia posiedzenia inauguracyjnego nie zostanie wyłoniona większość dwóch trzecich, przewodnictwo obejmuje Komisja na czas trwania kadencji Grupy.
2.
Grupa może ustanawiać podgrupy.
Artykuł 8
1.
Grupa odbywa posiedzenia w pomieszczeniach Komisji w przypadkach, kiedy została zwołana przez tę ostatnią.
Posiedzenia odbywają się co najmniej dwa razy w roku i, dodatkowo, na wniosek dwóch trzecich członków Grupy.
2.
Przedstawiciele wydziałów Komisji zainteresowanych pracą Grupy biorą udział w jej posiedzeniach i posiedzeniach jej zespołów roboczych.
3.
W nagłych przypadkach Grupa może z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji wydawać pisemne opinie zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie Grupy.
Artykuł 9
Komisja prowadzi sekretariat dla prac Grupy i jej podgrup.
Artykuł 10
1.
Grupa może wezwać dowolną osobę, która ma szczególne kompetencje w obszarze włączonym do porządku obrad, żeby wzięła udział w jej pracach jako ekspert.
Eksperci biorą udział w pracach, do których zostali zaproszeni.
2.
Grupa może wezwać przedstawicieli organizacji zawodowych szczególnie zainteresowanych tematem włączonym do porządku obrad, żeby brali udział w jej pracach jako obserwatorzy.
Obserwatorzy biorą udział w pracach, do których zostali zaproszeni.
3.
Komisja może wezwać zaprosić osoby posiadające szczególne kompetencje w sprawach dotyczących osób starszych do wzięcia udziału w pracy Grupy zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 1.
Artykuł 11
1.
Obrady Grupy dotyczą wniosków o opinie, które Grupa otrzymała od Komisji.
Po nich nie następuje głosowanie.
2.
Prosząc Grupę o opinię, Komisja może wyznaczyć nieprzekraczalny termin, do którego opinia ma być wydana.
3.
Poglądy wyrażone przez reprezentowane organizacje odnotowuje się w protokole z posiedzenia.
4.
Jeżeli żądana opinia ma jednomyślne poparcie Grupy, opracowuje ona wspólne wnioski i dołącza je do protokołu.
Artykuł 12
Jednakże Grupa może podjąć decyzję z własnej inicjatywy, po konsultacji z Komisją, o sporządzenie opinii, jeżeli taki wniosek zostanie przyjęty większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Artykuł 13
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu członkowie Grupy są zobowiązani do nieujawniania informacji, których nabyli podczas pracy Grupy, jej biura albo zespołów roboczych w każdym przypadku, gdy Komisja powiadomi ich, że żądana opinia albo zadane pytanie dotyczy spraw poufnych.
W takim przypadku w posiedzeniach mogą brać udział jedynie członkowie Grupy i przedstawiciele wydziałów Komisji.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 17 października 1991 r.
Decyzja Rady
z dnia 18 listopada 1991 r.
dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby
(91/598/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając rezolucję Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 19 października 1987 r., w sprawie kontynuacji i realizacji polityki oraz programu działania Wspólnoty Europejskiej w sprawie środowiska naturalnego (1987–1992) [4] oraz czwartego programu działania Wspólnot Europejskich w sprawie środowiska naturalnego załączonego do tej rezolucji, zwanym dalej "czwartym programem działania", a także mając na uwadze, co następuje:
czwarty program działania, który stanowi kontynuację wcześniejszych planów działania, wylicza, pośród swych głównych obszarów działania, monitorowanie i kontrolę w celu poprawy jakości wód i ograniczenia zanieczyszczenia;
w czwartym programie działania wzywa się do udziału Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w międzynarodowych działaniach na rzecz ochrony środowiska naturalnego oraz przywiązuje, w ramach tych działań, szczególną wagę do dwustronnych powiązań z państwami trzecimi;
Konwencja w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby, podpisana w Magdeburgu w dniu 8 października 1990 r., przewiduje w szczególności utworzenie międzynarodowej Komisji mającej na celu zapobieżenie zanieczyszczaniu Łaby i jej dorzecza, w zakresie w, jakim jest to objęte tą Konwencją;
istniejące prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie zanieczyszczenia wody stosuje się obecnie do Łaby i do jej dopływów, które przepływają przez terytorium Republiki Federalnej Niemiec;
w celu realizacji jednego z celów Wspólnoty w odniesieniu do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, przewidzianych w Jednolitym Akcie Europejskim tej Konwencji wydaje się niezbędne, aby Wspólnota zatwierdziła tą Konwencję;
wspomniana Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 8 października 1990 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, powiadomi rząd Republiki Federalnej Niemiec, jako państwo depozytariusza, że w zakresie, w jakim dotyczy to Wspólnoty, warunki wstępne wejścia w życie Konwencji zostały spełnione, zgodnie z art. 18 akapit pierwszy Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 28 października 1991 r.
dotycząca zawarcia umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii ustanawiającej współpracę w dziedzinie edukacji i szkoleń w ramach programu Erasmus
(91/613/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada przyjęła, na drodze decyzji 87/327/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 89/663/EWG [4], System Działań Wspólnoty Europejskiej w zakresie Mobilności Studentów Wyższych Uczelni (Erasmus);
w dniu 5 listopada 1990 r. Rada upoważniła Komisję do przeprowadzenia negocjacji z Państwami EFTA i Lichtensteinem, zgodnie ze szczególnymi dyrektywami, w sprawie dwustronnych umów mających na celu współpracę w dziedzinie edukacji i szkoleń w ramach programu Erasmus;
Artykuł 1 Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii ustanawiającą współpracę w dziedzinie edukacji i szkoleń w ramach programu Erasmus. Tekst Umowy stanowi Załącznik do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 7 października 1991 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi
(91/627/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota powinna zatwierdzić dla realizacji swoich celów w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych Umowę ramową o współpracy wynegocjowaną z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ramowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 43 Umowy [3].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 39 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 1991 r.
ustanawiająca wzór wiadomości, która ma być przekazana za pomocą systemu komputerowego "Animo"
(91/637/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/496/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dnia 19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3];
aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu, należy ustanowić wzorzec wiadomości przekazywanej przez właściwe władze weterynaryjne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wiadomość, która ma być przekazana za pomocą systemu komputerowego "Animo", jest zgodna ze wzorcem w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi przed dniem 31 grudnia 1992 r. w świetle rozwoju zasad weterynaryjnych, w szczególności tych dotyczących wymagań w sprawie wystawiania świadectw.
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 1991 r.
w sprawie wyznaczenia wspólnego centrum serwerowego systemu komputerowego "Animo"
91/638/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/496/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dnia 19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3];
aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu, należy ustanowić wspólne centrum serwerowe; należy najpierw określić procedurę, która powinna być przestrzegana przy wyznaczaniu takiego serwera; następnym krokiem jest wyznaczenie serwera zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG;
centrum serwerowe powinno spełniać dokładne specyfikacje techniczne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja odpowiada za ogłoszenie zaproszenia do składania ofert w celu wyboru centrum serwerowego dla systemu komputerowego "Animo".
2.
Zaproszenie do składania ofert określone w ust. 1 zawiera specyfikacje techniczne określone w Załączniku.
3.
W następstwie zaproszenia do składania ofert przewidzianego w ust. 1, mającym na celu wybór centrum serwerowego, Komisja wybierze przynajmniej trzy oferty spełniające specyfikacje określone w ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 grudnia 1991 r.
wyznaczająca Instytut Koordynujący Wspólnoty dla szczepionek przeciwko pryszczycy i określająca jego funkcje
(91/665/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [1], zmienioną dyrektywą 90/423/EWG [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG upoważnia Państwa Członkowskie do utrzymywania rezerw antygenów oraz do wyznaczenia zakładów do pakowania i przechowywania gotowych szczepionek do użycia w nagłych przypadkach;
na mocy art. 14 ust. 3 tej dyrektywy, Komisja jest zobowiązana w szczególności do przedłożenia wniosków dla ustanowienia co najmniej dwóch wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy;
artykuł 14 ust. 2 tej samej dyrektywy przewiduje wyznaczenie wyspecjalizowanego instytutu odpowiedzialnego za przeprowadzanie kontroli szczepionek przeciwko pryszczycy, kontroli odporności krzyżowej, jak również określenie uprawnień instytutu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Koordynacja kontroli szczepionek przeciwko pryszczycy używanych wewnątrz Wspólnoty prowadzona jest przez "Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad, Nederland", zwany dalej "Instytutem Koordynującym Wspólnoty".
Artykuł 2
Funkcje Instytutu Koordynującego Wspólnoty są następujące:
1) koordynacja stosowanych przez krajowe laboratoria metod kontroli antygenów pryszczycy oraz szczepionek przeznaczonych do użycia zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG;
2) koordynacja kontroli szczepionek przeciwko pryszczycy przez krajowe laboratoria w każdym Państwie Członkowskim, szczególnie przez:
a) w regularnych odstępach czasu lub na wniosek Instytutu lub Komisji, otrzymywanie reprezentatywnych próbek partii szczepionek przeciwko pryszczycy przeznaczonych do użycia we Wspólnocie, włączając szczepionki wyprodukowane w państwach trzecich do użycia we Wspólnocie lub podczas kampanii na rzecz szczepień wspieranych przez Wspólnotę, oraz badanie takich szczepionek pod względem ich bezpieczeństwa i działania;
b) prowadzenie badań porównawczych w celu zapewnienia, by badania bezpieczeństwa i działania w każdym Państwie Członkowskim prowadzone były przy użyciu porównywalnej metody;
c) badanie, przez analizę odporności krzyżowej żywego bydła, skuteczności istniejących szczepionek przeciwko nowym ważnym szczepom wirusa pryszczycy oraz niezwłoczne przekazywanie wyników takich analiz Komisji i Państwom Członkowskim;
d) gromadzenie danych i informacji na temat procedur kontroli i badań szczepionek oraz okresowe przekazywanie takich informacji Komisji i Państwom Członkowskim;
3) a) wykonywanie niezbędnych uzgodnień w celu dalszego szkolenia ekspertów w zakresie weryfikacji szczepień i badania mające na względzie harmonizację takich technik;
b) organizowanie corocznych spotkań, na których przedstawiciele krajowych laboratoriów mogą dokonać przeglądu kontroli szczepionek i badań technik oraz postępu koordynacji;
4) a) kontrolowanie antygenu przedłożonego do wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy, ustanowionych zgodnie z decyzją 91/666/EWG [3], pod względem jego działania, bezpieczeństwa i zgodności z weterynaryjnymi technicznymi warunkami dostawy;
b) prowadzenie rutynowych badań działania antygenu przechowywanego we wspólnotowych rezerwach szczepionek przeciwko pryszczycy;
c) kontrola sterylności szczepionki wyprodukowanej ze wspólnotowych rezerw antygenu, jeśli zachodzi taka potrzeba, zgodnie z Farmakopeą Europejską;
5) a) we współpracy z odpowiednimi ekspertami wspólnotowymi, wspomaganie i doradzanie Komisji w zapewnianiu, że instytuty, które produkują szczepionki przeciwko pryszczycy spełniają niezbędne wymogi bezpieczeństwa oraz w szczególności te ustanowione zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji Rady 89/531/EWG z dnia 25 września 1989 r. wyznaczającą laboratorium referencyjne w celu identyfikacji wirusa pryszczycy oraz określającą zadania tego laboratorium [4];
b) we współpracy z odpowiednimi ekspertami wspólnotowymi, wspomaganie Komisji w dokonywaniu przeglądu wykazu zakładów i laboratoriów uprawnionych do manipulowania wirusem w związku z produkcją szczepionki, zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy 85/511/EWG;
6) we współpracy z dostawcami antygenu i laboratorium referencyjnym, w celu identyfikacji wirusa pryszczycy, dokonywanie przeglądu szczepów przechowywanych we wspólnotowych rezerwach oraz wspomaganie w wyborze odpowiednich nowych szczepów, które mają być dostosowane do kultury tkanki dla przyszłej produkcji szczepionki;
7) przechowywanie szczepów nasienia wirusa innych niż te przechowywane we wspólnotowych rezerwach szczepionek przeciwko pryszczycy;
8) na wniosek Komisji, i z uwzględnieniem rozwoju naukowego i technologicznego, prowadzenie badań skuteczności i nieszkodliwości szczepionek, które są niezbędne lub użyteczne dla ich monitorowania, zgodnie ze szczegółowymi warunkami, które zostaną określone na mocy procedury przewidzianej w art. 16 dyrektywy 85/511/EWG;
9) współpraca z laboratorium referencyjnym w celu identyfikacji wirusa pryszczycy w odniesieniu do wszelkich stosownych aspektów pryszczycy, włączając publikację corocznego biuletynu na temat odpowiednich działań Instytutu Koordynującego Wspólnoty i wspomnianego laboratorium oraz szkolenia weterynarzy zainteresowanych kliniczną diagnozą i epidemiologią pryszczycy.
Artykuł 3
1.
Instytut Koordynujący Wspólnoty działa zgodnie z uznanymi warunkami ścisłej ochrony przed chorobą, jak wskazano w "Minimalnych normach dla instytutów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro oraz in vivo" – Komisja Europejska ds. Kontroli Pryszczycy – 26 sesja, Rzym, kwiecień 1985 r.
2.
Instytut Koordynujący Wspólnoty formułuje i zaleca środki ochrony przed pryszczycą, które mają być przyjęte przez laboratoria krajowe zgodnie z normami, o których mowa w ust. 1, w szczególności odnośnie do monitorowania szczepień przeciwko pryszczycy, z wyjątkiem tych zadań, które art. 3 ust. 2 decyzji 89/531/EWG powierza laboratorium referencyjnemu w celu identyfikacji wirusa pryszczycy.
Artykuł 4
Reguły, których należy przestrzegać w zakresie finansowania są przyjmowane zgodnie z art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], zmienionej decyzją 91/133/EWG [6].
Artykuł 5
Instytut Koordynujący Wspólnoty powołuje się na okres 5 lat, od 1 stycznia 1992 r.
Przed upływem tego terminu Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, podejmuje decyzję czy wskazany okres powinien zostać przedłużony lub czy niniejsza decyzja powinna zostać zmieniona.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 grudnia 1991 r.
ustanawiająca wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy
(91/666/EWG)
RADA Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r., wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [1], zmienioną decyzją 90/423/EWG [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając wniosek Komisji,
do dnia 1 stycznia 1992 r. wszystkie Państwa Członkowskie mają obowiązek zaprzestania okresowych szczepień przeciwko pryszczycy na swoich terytorium;
jednakże wobec dużego zagęszczenia gatunków wrażliwych w niektórych częściach Wspólnoty, konieczne jest utrzymanie możliwości stosowania szczepień interwencyjnych na ograniczonym obszarze, w przypadku gdy ubój całego stada może okazać się niewystarczający do wyeliminowania wirusa;
należy ustanowić wspólnotowe rezerwy szczepionki przeciwko pryszczycy, w oparciu o zapasy skoncentrowanych, nieaktywnych antygenów, które można szybko przetworzyć na szczepionkę do użytku interwencyjnego;
antygen powinien być przechowywany w czterech oddzielnych miejscach; konieczne jest także zapewnienie odpowiednich urządzeń do sporządzenia, butelkowania i rozprowadzania szczepionki;
należy ustalić kryteria dotyczące zapasów i przechowywania antygenu oraz jego przetworzenia na szczepionkę;
krajowe instytuty odpowiedzialne za utrzymywanie rezerw antygenu powinny współpracować z Wspólnotowym Instytutem Koordynacyjnym ds. szczepionek przeciwko pryszczycy, wyznaczonym na mocy decyzji 91/665/EWG [3] w celu zapewnienia właściwej skuteczności, bezpieczeństwa i trwałości antygenu i szczepionek z niego produkowanych, jak również w celu zapewnienia, że przechowywane ilości i podtypy odpowiadają zagrożeniu, na podstawie w szczególności informacji dostarczanych w celu identyfikacji wirusa pryszczycy przez referencyjne laboratorium wyznaczone na mocy decyzji 89/531/EWG [4];
artykuł 14 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], zmienionej decyzją 91/133/EWG [6], stanowi, że ustanowienie wspólnotowej rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy może się kwalifikować do otrzymania pomocy wspólnotowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie wspólnotowych rezerw szczepionki przeciwko pryszczycy obejmuje:
- dostarczanie skoncentrowanego, nieaktywnego antygenu przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie,
- przechowywanie w formie rezerw, antygenu określonego w tiret pierwszym,
- gwarancję szybkiego sporządzenia, butelkowania i rozprowadzania przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1) banki antygenów: właściwe miejsca, takie jak te wyznaczone w art. 3 ust. 1, w których przechowuje się wspólnotowe rezerwy skoncentrowanego, nieaktywnego antygenu do produkcji szczepionki przeciwko pryszczycy;
2) Wspólnotowy Instytut Koordynacyjny ds. szczepionek przeciwko pryszczycy (CCI ): instytut wyznaczony na mocy decyzji 91/665/EWG.
Artykuł 3
1.
Banki antygenów powołuje się w:
- Institute for Animal Health, Pirbright (Zjednoczone Królestwo),
- Laboratoire de pathologie bovine du centre national d'études vétérinaires et alimentaires, Lyon (Francja),
- Bayer AG, Cologne (Niemcy),
- Istituto Zooprofilattico Sperimentale di Brescia (Włochy).
2.
Ilości i podtypy antygenów, które mają być przetrzymywane w bankach antygenów, są zgodne z załącznikiem I.
3.
Antygen rozprowadza się między bankami antygenów w taki sposób, aby, w wypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów technicznych powodujących pogorszenie antygenu w jednym z wymienionych banków, zapewnić dostępność antygenu do produkcji szczepionki z innych banków antygenów.
Artykuł 4
Do zadań i obowiązków banków antygenów należy:
a) przechowywanie wspólnotowych rezerw skoncentrowanych, nieaktywnych antygenów przeciwko wirusowi pryszczycy w sposób gwarantujący utrzymanie ich przydatności do produkcji bezpiecznej i skutecznej szczepionki, przeznaczonej do użytku interwencyjnego przeciwko pryszczycy, łącznie z prowadzeniem odpowiedniej dokumentacji o warunkach przechowywania antygenu;
b) współdziałanie z CCI do celów:
i) kontroli nowych partii antygenu pod kątem jego trwałości, skuteczności i bezpieczeństwa;
ii) badania partii przechowywanego antygenu pod kątem jego trwałości, skuteczności i bezpieczeństwa w odstępach czasu ustalonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10, po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
iii) doradzania o potrzebie zastąpienia antygenu, jeżeli badania wykażą, że jego skuteczność jest nieodpowiednia;
c) dostarczanie skoncentrowanego, nieaktywnego antygenu do wyznaczonych instytucji w celu produkcji, butelkowania i rozprowadzania szczepionki, na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 13 ust. 3 akapit drugi i trzeci dyrektywy 85/511/EWG, do zastosowania w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, w którym szczepionka ma być użyta.
Artykuł 5
1.
Instytucje, które mają dostarczać ilości i podtypy antygenów wymienione w załączniku I oraz, bez uszczerbku dla przepisów art. 13 dyrektywy 85/511/EWG, instytucje, które mają zapewnić sporządzanie, produkcję, butelkowanie i rozprowadzanie szczepionki przeciwko pryszczycy, wytworzonej z antygenu, wyznaczane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 niniejszej decyzji.
2.
Do celów ust. 1 Komisja ogłasza zaproszenie do składania ofert, uwzględniając w szczególności następujące kryteria:
a) wymogi techniczne dotyczące zapasów antygenów, zgodnie z załącznikiem II;
b) zapasy i dostawę określonej ilości antygenu do banku antygenów w postaci nadającej się do długoterminowego przechowywania w ciekłym azocie lub przy użyciu innych uznanych metod przechowywania, zgodnie z procedurą określoną w art. 10, po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, zapewniających co najmniej równoważną trwałość, włączając dostarczanie oddzielnych replik odpowiednich do okresowych badań;
c) gwarancję, że każdy dostarczony antygen spełnia wymogi bezpieczeństwa i trwałości, określone dla szczepionek przez Farmakopeę Europejską, jak również, że podczas badania posiada wymaganą skuteczność (6 PD 50/dawkę) określoną dla szczepionek;
d) odczynniki i materiały przeznaczone do użycia przy sporządzaniu szczepionki;
e) gwarancję, że dostarczona szczepionka jest w pełni zgodna z wymogami Farmakopei Europejskiej;
f) dostarczenie szczepionki w wyznaczonym czasie i z zachowaniem gwarantowanego tempa, w butelkach o odpowiednim rozmiarze, opatrzonych etykietami w języku lub językach państwa, w którym szczepionka ma być użyta;
g) spełnianie przez instytucję dostarczającą antygen "minimalnych norm dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro i in vivo" — Europejska Komisja ds. Zwalczania Pryszczycy — 26 posiedzenie, Rzym, kwiecień 1985 r., w oparciu, w miarę potrzeby, o sprawozdanie biegłych, działających na mocy procedury przewidzianej w art. 10;
h) podane koszty dostarczenia antygenu lub świadczenia usług, stosownie do przypadku.
Artykuł 6
Banki antygenów, instytucje dostarczające antygen oraz instytucje zajmujące się sporządzaniem i butelkowaniem szczepionki działają zgodnie ze ścisłymi normami dotyczącymi higieny i bezpieczeństwa oraz ogólnie przyjętymi w Europie normami dobrej praktyki wytwarzania, które są monitorowane przez CCI.
Artykuł 7
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 przyjmuje się szczegółowe uzgodnienia w celu wykonania niniejszej decyzji, w szczególności w odniesieniu do:
- rozprowadzania rezerw antygenu między bankami antygenów,
- ogólnych procedur zastępowania rezerw antygenu,
- przepisów, których należy przestrzegać w przypadku powołania się na decyzję 90/424/EWG, w zakresie udostępniania państwom trzecim szczepionek produkowanych z antygenów, które mają być zastąpione rezerwą nowych antygenów zgodnie z przepisami tiret drugiego,
- wszelkich odstępstw, po uzyskaniu opinii Stałego Komitetu Weterynaryjnego, od liczby 6 PD 50/dawkę, ustanowionej w art. 5 ust. 2 lit. c) dla nowych szczepionek.
Artykuł 8
Biegli lekarze weterynarii Komisji we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich prowadzą kontrole na miejscu w celu sprawdzenia, czy określone instytucje i banki antygenów działają zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach takich kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzone są kontrole, obowiązane jest zapewnić biegłym wszelką pomoc niezbędną do wykonania ich zadań.
Ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 9
Załączniki I i II mogą być uzupełnione lub zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 10
1.
Gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący Stałego Komitetu Weterynaryjnego, powołanego na mocy decyzji 68/361/EWG [7], zwanego dalej "Komitetem", przekazuje niezwłocznie sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli w ciągu 15 dni od dnia przedstawienia sprawy Radzie, nie podejmuje ona decyzji, projektowane środki przyjmowane są przez Komisję, z wyjątkiem przypadku gdy Rada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 11
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, dokonuje przeglądu niniejszej decyzję przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 1991 r.
dotycząca zawarcia poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, przyjętych w czerwcu 1990 r. w Londynie przez strony Protokołu
(91/690/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustalono, że trwające emisje substancji zubożających warstwę ozonową na obecnych poziomach powodują znaczne uszkodzenie warstwy ozonowej; istnieje międzynarodowa zgoda co do konieczności znacznych redukcji zarówno produkcji jak i zużycia takich substancji; przewidziane w decyzjach 80/372/EWG [4] i 82/795/EWG [5] kontrole mają ograniczony efekt i obejmują tylko dwie takie substancje (CFC 11 i CFC 12);
Wspólnota i wszystkie jej Państwa Członkowskie podpisały Konwencję wiedeńską o ochronie warstwy ozonowej, zwaną dalej "Konwencją wiedeńską";
dnia 16 września 1987 r. wynegocjowano i przyjęto Protokół dodatkowy do Konwencji wiedeńskiej, Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową zwany dalej "Protokołem montrealskim"; Protokół ten został podpisany przez Wspólnotę i przez wszystkie jej Państwa Członkowskie;
Wspólnota, w świetle swej odpowiedzialności za środowisko i handel, decyzją 88/540/EWG [6] zatwierdziła Konwencję wiedeńską i Protokół montrealski;
ostatnie dowody naukowe wskazują, że właściwa ochrona warstwy ozonowej wymaga wyższego niż przewidziany Protokołem montrealskim stopnia kontroli chlorofluorowęgli i halonów; te same dowody wskazują, że należy wprowadzić dodatkowe kontrole emisji wszystkich innych w pełni chlorowcowanych chlorofluorowęgli, czterochlorku węgla oraz 1,1,1-trójchloroetanu;
zmiana i dostosowanie do Protokołu montrealskiego wprowadzające takie kontrole zostały przyjęte w Londynie w czerwcu 1990 r. i tylko zmiana wymaga zatwierdzenia;
w celu ochrony, promocji i poprawy środowiska niezbędne jest wprowadzenie w życie zmiany do Protokołu montrealskiego, który oparty jest na zasadzie działań zapobiegawczych w celu uniknięcia dalszego niszczenia warstwy ozonowej oraz na danych naukowo-technicznych, które były dostępne w czasie jego przyjęcia;
w tym celu Wspólnota powinna zatwierdzić wymienioną zmianę;
w szczególności niezbędne dla Wspólnoty jest przyjęcie zmiany do Protokołu montrealskiego, ponieważ niektóre z jego przepisów mogą zostać wykonane tylko jeżeli Wspólnota i wszystkie jej Państwa Członkowskie zatwierdzą zmianę;
właściwa realizacja wszystkich zobowiązań objętych zmianą wymaga zatwierdzenia jej przez wszystkie Państwa Członkowskie;
wszystkie Państwa Członkowskie powinny tak szybko, jak to możliwe zakończyć procedury ratyfikacji wymienionej zmiany w celu pozwolenia na złożenie, w miarę możliwości równocześnie, dokumentów zatwierdzenia, przyjęcia lub ratyfikacji przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiana do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst zmiany załączony jest do niniejszej decyzji.
Teksty oryginalne w językach arabskim, chińskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są na równi autentyczne.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument zatwierdzenia zmiany do Protokołu montrealskiego w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 13 Konwencji wiedeńskiej, wraz z art. 2 zmiany do Protokołu montrealskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do pozwolenia na złożenie, w miarę możliwości równocześnie, przed dniem 31 grudnia 1991 r., dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia zmiany do Protokołu montrealskiego przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, jeśli możliwe przed dniem 15 grudnia 1991 r., o swojej decyzji dotyczącej ratyfikacji lub przewidywanej dacie zakończenia procedur ratyfikacyjnych.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, uzgadnia datę równoczesnego złożenia dokumentów przez Wspólnotę i gotowe do tego Państwa Członkowskie, jeśli to możliwe, przed dniem 31 grudnia 1991 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 stycznia 1991 r.
dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury
(91/67/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zwierzęta i produkty upraw wodnych znajdują się w wykazie w załączniku II do Traktatu;
hodowla i chów zwierząt w uprawach wodnych oraz wprowadzanie do obrotu zwierząt i produktów akwakultury stanowią źródło dochodów osób pracujących w sektorze rybołówstwa;
w celu zapewnienia warunków dla racjonalnego rozwoju tego sektora i zwiększenia jego produktywności należy określić na szczeblu Wspólnoty warunki zdrowotne dla tego sektora;
w tym kontekście konieczne jest wspomaganie kształtowania się rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych;
sytuacja w zakresie zdrowotności zwierząt akwakultury nie jest jednakowa na całym terytorium Wspólnoty; w działaniach na obszarze poszczególnych części tego terytorium należy zatem uwzględnić koncepcję określenia odpowiednich stref;
należy określić też kryteria dla przyznawania, utrzymywania, zawieszania, przywracania i wycofywania zatwierdzeń dla takich obszarów;
należy też uwzględnić koncepcję gospodarstw korzystających ze szczególnego statusu, gdy chodzi o poziom zdrowotności zwierząt;
należy określić kryteria i procedury dla przyznawania, utrzymywania, zawieszania, przywracania i wycofywania zatwierdzeń dla takich gospodarstw;
konieczne jest określenie wymagań Wspólnoty dotyczących przywozu zwierząt i produktów akwakultury z państw trzecich; wymagania te muszą zapewniać stosowanie odpowiednich środków ochronnych;
należy ustanowić system inspekcyjny Wspólnoty w celu weryfikowania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy;
należy podjąć badania naukowe, tak by móc w przyszłości uzupełnić przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie;
należy ustanowić przepisy odnośnie do procedury wprowadzającej ścisłą i efektywną współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi w Stałym Komitecie Weterynaryjnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa warunki zdrowotne dla zwierząt obowiązujące przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury.
Stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy nie narusza przepisów Wspólnoty i przepisów krajowych dotyczących ochrony poszczególnych gatunków zwierząt.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "zwierzęta akwakultury" oznaczają żywe ryby, skorupiaki lub małże pochodzące z gospodarstw, w tym również te, które zostały pozyskane dla potrzeb gospodarstwa z ich naturalnego środowiska;
2) "produkt akwakultury" oznacza produkt wytworzony ze zwierząt akwakultury, przeznaczony zarówno do celów gospodarstwa, takich jak jaja i gamety, jak i do spożywania przez ludzi;
3) "ryby, skorupiaki lub małże" oznaczają każdą rybę, skorupiaka lub małża w każdym stadium jego rozwoju;
4) "gospodarstwo" oznacza każdy zakład lub, ogólnie, urządzenie o określonych geograficznie parametrach, w którym prowadzony jest chów zwierząt akwakultury lub w którym są one trzymane z zamiarem wprowadzenia ich na rynek;
5) "zatwierdzone gospodarstwo" oznacza gospodarstwo spełniające, w konkretnych warunkach, wymagania określone w załączniku C I, II lub III i zatwierdzone zgodnie z art. 6;
6) "zatwierdzona strefa" oznacza strefę spełniającą, w konkretnych warunkach, wymagania określone w załączniku II lub III załączniku B i zatwierdzoną zgodnie z art. 5;
7) "zatwierdzone laboratorium" oznacza laboratorium zlokalizowane na terytorium Państwa Członkowskiego, wyznaczone przez właściwe władze, na ich odpowiedzialność, do przeprowadzania testów diagnostycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
8) "służby urzędowe" oznaczają służby weterynaryjne lub każde inne służby lub instancję odpowiedniego szczebla, wyznaczone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego i odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
9) "inspekcja zdrowotna" oznacza wizytę ze strony służby lub służb urzędowych w celu przeprowadzenia kontroli zdrowotnej w gospodarstwie lub strefie;
10) "wprowadzanie do obrotu" oznacza przechowywanie lub wystawianie w celu sprzedaży, oferowanie do sprzedaży, sprzedawanie, dostarczanie, przekazywania lub każda inną formę wprowadzania do obrotu na obszarze Wspólnoty, za wyjątkiem sprzedaży detalicznej.
ROZDZIAŁ 2
Wprowadzanie do obrotu Wspólnoty zwierząt i produktów akwakultury
Artykuł 3
1.
Wprowadzanie do obrotu zwierząt akwakultury podlega następującym wymaganiom ogólnym:
a) w dniu ich załadowania nie mogą one wykazywać żadnych klinicznych oznak choroby;
b) nie mogą być one przeznaczone do zniszczenia lub uboju w ramach programu eliminowania chorób wymienionych w załączniku A;
c) nie mogą one pochodzić z gospodarstwa objętego zakazem z powodu choroby zwierzęcej i nie mogą pozostawać w kontakcie ze zwierzętami pochodzącymi z takich gospodarstw.
2.
Produkty akwakultury wprowadzane do obrotu z przeznaczeniem na cele hodowlane (jaja i gamety) muszą pochodzić od zwierząt spełniających wymagania określone w ust. 1.
3.
Produkty akwakultury wprowadzane do obrotu z przeznaczeniem do spożywania przez ludzi muszą pochodzić od zwierząt spełniających wymagania określone w ust. 1 lit. a).
Artykuł 4
Zwierzęta akwakultury muszą być wysyłane do miejsca przeznaczenia w najkrótszym możliwym terminie, przy zastosowaniu środków transportu, które zostały uprzednio oczyszczone i, jeżeli jest to konieczne, uprzednio zdezynfekowane środkiem dezynfekującym urzędowo dozwolonym w Państwie Członkowskim, z którego następuje wysyłka.
Jeżeli do transportu na lądzie używana jest woda, pojazdy są skonstruowane w taki sposób, by z pojazdów tych podczas transportu woda nie mogła się wydostawać.
Transport jest dokonywany w taki sposób, by w sposób skuteczny chronić zdrowie zwierząt, zwłaszcza poprzez wymianę wody.
Wymiana wody musi przebiegać w miejscach spełniających wymagania załącznika D. Wykazy takich miejsc i zmiany w tym wykazie muszą być przez każde z Państw Członkowskich notyfikowane Komisji, która przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
1.
W celu uzyskania, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób, określonych w załączniku A kolumna I, objętych wykazem I i II, statusu strefy zatwierdzonej, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:
- wszelkie stosowne potwierdzenia dotyczące warunków określonych, dla odpowiednich przypadków, w załączniku B w I B, II B lub III B,
- krajowe przepisy zapewniające zgodność z warunkami określonymi, dla odpowiednich przypadków, w załączniku B w I C, II C lub III C.
2.
Komisja analizuje informacje określone w ust. 1.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, na podstawie tych informacji zatwierdzać lub wznawiać zatwierdzenie stref.
Jeżeli, zgodnie z przepisami załącznika B zawartymi w I D 5, II D lub III D 5, zatwierdzenie strefy zostało wycofane przez służbę urzędową, Komisja unieważni swoją decyzję dotyczącą zatwierdzenia.
3.
Komisja sporządzi wykaz stref zatwierdzonych.
Będzie ona dokonywała zmian w tym wykazie, tak by uwzględniać nowe zatwierdzenia lub ich wycofanie.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim ten wykaz oraz informacje o wszelkich zmianach w nim dokonywanych.
Artykuł 6
1.
W celu uzyskania, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób określonych w załączniku A kolumna 1, objętych wykazem I i II, statusu gospodarstwa zatwierdzonego zlokalizowanego w strefie niezatwierdzonej, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:
- wszelkie stosowne potwierdzenia dotyczące warunków określonych, dla odpowiednich przypadków, w załączniku C w I A, II A lub III A,
- krajowe przepisy zapewniające zgodność z warunkami określonymi, dla odpowiednich przypadków, w załączniku C w I B, II B lub III B.
2.
Po otrzymaniu dokumentacji dotyczącej wniosku o zatwierdzenie gospodarstwa w strefie niezatwierdzonej Komisji przysługuje miesiąc czasu na jej zbadanie.
Badanie to jest prowadzone przy uwzględnieniu informacji wymienionych w ust. 1 i, tam, gdzie jest to właściwe, uzyskanych w wyniku inspekcji przeprowadzonych na miejscu zgodnie z przepisami określonymi w art. 17.
Jeżeli badanie to doprowadzi do wniosków pozytywnych, Komisja przekaże stosowną informację Państwom Członkowskim.
Państwom Członkowskim przysługuje dwutygodniowy termin na zgłoszenie swoich uwag.
Po upływie tego okresu, jeżeli Państwa Członkowskie nie zgłosiły żadnych uwag lub jeżeli uwagi Państw Członkowskich nie sprzeciwiają się wnioskom Komisji, Komisja udzieli zatwierdzenia gospodarstwu i lub wznowi jego zatwierdzenie.
Jeżeli istnieją istotne różnice między wnioskami Komisji i uwagami Państw Członkowskich lub jeżeli Komisja, po zbadaniu dokumentacji, uważa, że zatwierdzenie lub wznowienie zatwierdzenia nie może mieć miejsca, to Komisji przysługują dwa miesiące czasu na przekazanie sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu i uzyskanie jego opinii.
W takim przypadku zatwierdzenie, lub wznowienie zatwierdzenia, nastąpi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Jeżeli, zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku C w I C, II C lub III C, zatwierdzenie przyznane gospodarstwu ulega wycofaniu przez służby urzędowe, Komisja wycofa przyznane przez siebie zatwierdzenie.
3.
Komisja sporządzi wykaz zatwierdzonych gospodarstw.
Będzie ona dokonywała zmian w tym wykazie, tak by uwzględniać nowe zatwierdzenia lub ich wycofanie.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim ten wykaz oraz informacje o wszelkich zmianach w nim dokonywanych.
Artykuł 7
1.
Wprowadzanie do obrotu żywych ryb należących do gatunków podatnych, określonych w kolumnie 2 wykazów I i II zawartych w załączniku A, lub ich jaj lub gamet, ma miejsce przy zapewnieniu następujących dodatkowych gwarancji:
a) jeżeli mają one być wprowadzone do strefy zatwierdzonej, to musi im, zgodnie z art. 11, towarzyszyć dokument transportowy odpowiadający wzorowi określonemu w załączniku E rozdział 1 lub 2, potwierdzający, że pochodzą one z zatwierdzonej strefy lub zatwierdzonego gospodarstwa.
Do czasu uzyskania wyników przeglądu przewidzianego w art. 28 dodatkowe gwarancje, jakie należy zapewnić dla wprowadzenia do strefy zatwierdzonej ryb pochodzących z zatwierdzonego gospodarstwa położonego poza strefą zatwierdzoną, zostaną określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Do czasu tej decyzji będą miały zastosowanie przepisy krajowe, pod warunkiem ich zgodności z ogólnymi przepisami Traktatu;
b) jeżeli mają one być wprowadzone do gospodarstwa, które, mimo że niezlokalizowane w zatwierdzonej strefie, spełnia warunki określone w załączniku C I, to musi im, zgodnie z art. 11, towarzyszyć dokument transportowy odpowiadający wzorowi określonemu w załączniku E rozdział 1 lub 2, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy zatwierdzonej lub z gospodarstwa o takim statusie zdrowotności, jaki posiada gospodarstwo ich przeznaczenia.
2.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, przyjąć lub wykreślić dodatkowe gwarancje, określone w ust. 1, w zależności od rozwoju sytuacji zdrowotnej panującej we Wspólnocie, w szczególności w celu uwzględnienia wyników stosowania środków dla zwalczania chorób, określone w kolumnie 1 wykazu I załącznika A.
Artykuł 8
1.
Wprowadzanie do obrotu żywych małży, określone w kolumnie 2 wykazów I i II zawartych w załączniku A, ma miejsce przy spełnieniu następujących dodatkowych gwarancji:
a) jeżeli mają być one przekazane do zatwierdzonej strefy przybrzeżnej, to musi im towarzyszyć dokument transportowy odpowiadający wzorowi określonemu w załączniku E rozdział 3 lub 4, potwierdzający, że pochodzą one z zatwierdzonej strefy przybrzeżnej lub z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w niezatwierdzonej strefie przybrzeżnej, w zależności od konkretnego przypadku;
b) jeżeli mają one być przekazane do gospodarstwa, które, mimo że położone poza zatwierdzoną strefą przybrzeżną, spełnia warunki określone w C II załącznika C, to musi im, zgodnie z art. 11, towarzyszyć dokument transportowy odpowiadającywzorowi określonemu w załączniku E rozdział 3 lub 4, potwierdzający, że pochodzą one z zatwierdzonej strefy przybrzeżnej lub z gospodarstwa o takim samym statusie zdrowotności, jaki posiada gospodarstwo ich przeznaczenia.
2.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, przyjąć lub wykreślić dodatkowe gwarancje, określonew ust.1, w zależności od rozwoju sytuacji zdrowotnej panującej we Wspólnocie.
Artykuł 9
Wprowadzanie do obrotu w zatwierdzonej strefie zwierząt i produktów akwakultury przeznaczonych do spożywania przez ludzi, pochodzących ze strefy niezatwierdzonej, może mieć miejsce pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:
1) Ryby podatne na choroby, określone w kolumnie 1 wykazów I i II zawartych w załączniku A, muszą być przed wysyłką poddane ubojowi i wypatroszone.
Jednakże do czasu uzyskania wyników przeglądu przewidzianego w art. 28 spełnienie obowiązku patroszenia nie będzie wymagane, jeżeli ryby pochodzą z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w niezatwierdzonej strefie.
Wyjątki od tej zasady mogą być stosowane przy zachowaniu procedury przewidzianej w art. 26.
Do czasu podjęcia tej decyzji będą nadal stosowane przepisy krajowe, pod warunkiem ich zgodności z ogólnymi przepisami Traktatu.
2) Żywe małże podatne na choroby, określone w kolumnie 1 wykazów I i II zawartych w załączniku A, muszą być dostarczane albo bezpośrednio do spożycia przez ludzi, albo przemysłu produkcji konserw i nie są zwalniane do obrotu, jeżeli nie:
- pochodzą z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w niezatwierdzonej strefie przybrzeżnej, lub
- są czasowo zanurzone w stawie składowym lub w centrum oczyszczania specjalnie wyposażonym i zatwierdzonym dla tych celów przez właściwe władze oraz dysponującym specjalnym systemem oczyszczania i dezynfekcji pozostającej wody.
Warunki dla takiego zatwierdzenia zostaną określone przez Komisję zgodnie z procedurą przewidziana w art. 26.
3) Komisja podejmie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, i jeżeli jest to konieczne, stosowne środki dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 10
1. Jeżeli Państwo Członkowskie przygotowuje lub przygotowało program mający w swoim wyniku umożliwić mu zapoczątkowanie procedury przewidzianej w art. 5 ust. 1 i w art. 6 ust. 1, przedłoży ono ten program Komisji, podając szczegóły dotyczące zwłaszcza:
- strefy geograficznej i zainteresowanego gospodarstwa lub gospodarstw,
- działań, jakie zamierzają podjąć służby publiczne dla zapewnienia właściwego sposobu realizacji programu,
- procedury działania zatwierdzonych laboratoriów, ich liczby i lokalizacji,
- stopnia rozpowszechnienia choroby lub chorób wymienionych w kolumnie 1 wykazów I i II załącznika A,
- środków podejmowanych w celu zwalczania tych chorób w przypadku ich wykrycia.
2.
Komisja przeanalizuje programy przedkładane przez Państwa Członkowskie.
Programy są zatwierdzane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 26.
Po przyjęciu tych programów, wprowadzanie zwierząt i produktów akwakultury do stref lub gospodarstw objętych programami będzie podlegało przepisom zawartym w art. 7 i 8.
3.
Programy przedkładane przez Państwa Członkowskie mogą być zmieniane lub uzupełniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja może zatwierdzić zmianę lub uzupełnienia w programie już zatwierdzonym lub w odniesieniu do gwarancji przewidzianych w przepisach, określone w ust. 2.
Artykuł 11
1.
Dokumenty transportowe, określone w art. 7 i 8, muszą być wystawiane przez służby urzędowe w miejscu pochodzenia, w ciągu 48 godzin poprzedzających załadowanie, w języku lub językach urzędowych miejsca przeznaczenia.
Muszą być one sporządzone na pojedynczym arkuszu papieru i być wystawione na pojedynczego odbiorcę.
Są one ważne przez 10 dni.
2.
Każda partia towaru obejmująca zwierzęta lub produkty akwakultury musi być jasno zidentyfikowana w celu umożliwienia ustalenia gospodarstwa, z którego ona pochodzi, i dla zweryfikowania, tam gdzie jest to wskazane, związku między zwierzętami lub produktami z informacjami zawartymi w dokumencie transportowym.
Informacja taka może figurować bezpośrednio na pojemniku lub na etykiecie do niego przytwierdzonej albo w dokumencie transportowym.
Artykuł 12
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie przygotowuje lub przygotowało dobrowolny lub obowiązkowy program kontroli dla jednej z chorób, określone w załączniku A wykaz III kolumna 1, przedłoży ono ten program Komisji, przedstawiając w nim zwłaszcza:
- stopień rozpowszechnienia choroby w Państwach Członkowskich,
- uzasadnienie dla programu, przy uwzględnieniu stopnia ważności choroby i korzyści wynikających z programu w stosunku do kosztów jego realizacji,
- obszar geograficzny, na którym program będzie realizowany,
- status, jaki ma być nadany gospodarstwom, i standardy, jakie muszą osiągnąć gospodarstwa w każdej kategorii, włącznie z procedurami testowania,
- przepisy regulujące wprowadzanie do gospodarstwa zwierząt o niższym statusie zdrowotnym,
- działania, jakie będą podejmowane, jeżeli gospodarstwo z jakiegokolwiek powodu utraci swój status,
- procedury monitorowania realizacji programu.
2.
Komisja analizuje programy przedkładane przez Państwa Członkowskie.
Programy te mogą być zatwierdzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Dodatkowe gwarancje, o charakterze ogólnym lub szczegółowym, które mogą być wymagane dla wprowadzania zwierząt i produktów akwakultury do oficjalnie kontrolowanych stref lub gospodarstw, są określane zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Programy przedkładane przez Państwa Członkowskie mogą być zmieniane lub uzupełniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja może zatwierdzać zmiany lub uzupełnienia w programach już zatwierdzonych lub w stosunku do gwarancji, które określono zgodnie z przepisami ust. 2.
Artykuł 13
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje, że jego terytorium lub część jego terytorium jest wolna od chorób wymienionych w załączniku A wykaz III kolumna 1, przedkłada ono Komisji odpowiednie uzasadnienie w tym względzie, wskazując zwłaszcza na:
- nazwę choroby i historię jej wcześniejszego występowania w tym Państwie Członkowskim,
- wyniki testów sprawdzających, mające za podstawę ustalenia z przeprowadzonych, tam gdzie jest to właściwe, badań serologicznych, wirusologicznych, mikrobiologicznych lub patologicznych, oraz fakt, że przypadki występowania tej choroby są obowiązkowo zgłaszane właściwym władzom,
- okres czasu, przez który prowadzone były czynności sprawdzające,
- rozwiązania w zakresie kontroli, przyjęte dla weryfikacji, czy dany obszar nadal pozostaje wolny od choroby.
2.
Komisja bada takie uzasadnienia.
Dodatkowe gwarancje, o charakterze ogólnym lub szczegółowym, które mogą być wymagane dla wprowadzania zwierząt i produktów akwakultury na określone obszary lub do określonych gospodarstw, są ustalane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich zmianach związanych ze szczegółami wymienionymi w ust. 1 i dotyczącymi choroby.
Ustalone wymagania co do gwarancji, określone w ust. 2, mogą, w związku z treścią takiej informacji, być zmieniane lub wycofane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
Artykuł 14
1.
Bez wpływu na wymagania dotyczące chorób, określone załączniku A wykaz III kolumna 1, ustanowionych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 i 13, wprowadzanie do obrotu żywych ryb hodowlanych (małży lub skorupiaków) nienależących do gatunków podatnych, określone w załączniku A wykazy I i II kolumna 2, jak również ich jaj i gamet, podlega następującym warunkom dodatkowym:
a) jeżeli mają być one wprowadzane na obszar strefy zatwierdzonej, to musi im towarzyszyć, zgodnie z art. 11, dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie wprowadzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy o takim samym statusie zdrowotności, z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w strefie niezatwierdzonej lub z gospodarstwa, które może być położone w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że takie gospodarstwo nie obejmuje ryb, małży ani skorupiaków należących do gatunków podatnych, określonych w kolumnie 2 wykazów I i II załącznika A, i że nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo ujściami rzek.
Jednakże do czasu uzyskania wyników przeglądu przewidzianego w art. 28 Państwa Członkowskie mogą, przy zachowaniu procedury określonej w art. 26, zwrócić się o dopuszczenie wyjątków od przepisów poprzedniego akapitu, w szczególności w odniesieniu do zakazu wprowadzania na obszar strefy zatwierdzonej ryb, małży i skorupiaków, określonego w niniejszym ustępie, pochodzących z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w strefie niezatwierdzonej lub z gospodarstwa, które może być położone w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że takie gospodarstwo nie obejmuje ryb, małży i skorupiaków należących do gatunków podatnych, określonych w załączniku A wykazy I i II kolumna 2, i że nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo z ujściami rzek.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania się do tych przepisów, zgodnie z tą samą procedurą, zostaną określone stosowne warunki i środki.
Do czasu podjęcia tej decyzji nadal będą miały zastosowanie przepisy krajowe, pod warunkiem że są one zgodne z ogólnymi przepisami Traktatu;
b) jeżeli mają być one wprowadzone do gospodarstwa, które, mimo że zlokalizowane w strefie niezatwierdzonej, spełnia warunki załącznika C, to musi im towarzyszyć, zgodnie z art. 11, dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie wprowadzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy zatwierdzonej, z gospodarstwa o takim samym statusie zdrowotności lub z gospodarstwa, które może być położone w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że gospodarstwo takie nie obejmuje ryb, małży i skorupiaków należących do gatunków podatnych, określonych w załączniku A wykazy I i II kolumna 2, i że nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo z ujściami rzek.
2.
Bez wpływu na warunki odnośnie do chorób, określonych w kolumnie 1 wykazu III załącznika A, ustanowionych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 i 13, wprowadzanie do obrotu żyjących na swobodzie ryb, małży i skorupiaków, ich jaj lub gamet, podlega następującym warunkom dodatkowym:
a) jeżeli mają być one wprowadzone do strefy zatwierdzonej, to musi im towarzyszyć, zgodnie z art. 11, dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie wprowadzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy o tym samym statusie zdrowotności;
b) jeżeli mają być one wprowadzone do gospodarstwa, które, mimo że położone w strefie niezatwierdzonej, spełnia warunki załącznika C, to musi im towarzyszyć, zgodnie z art. 11, dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie wprowadzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy zatwierdzonej.
Artykuł 15
Plany pobierania próbek i metody diagnostyczne stosowane do wykrywania i potwierdzania obecności chorób, określone załączniku A kolumna 1, są opracowywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Takie plany pobierania próbek muszą uwzględniać obecność ryb, małży i skorupiaków żyjących na swobodzie.
Artykuł 16
1.
Przepisy zawarte w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r., dotyczące kontroli weterynaryjnej w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [4] w odniesieniu do produktów akwakultury przeznaczonych do spożywania przez ludzi, i w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1900 r., dotyczące kontroli weterynaryjnej i zootechnicznej prowadzonej w wewnątrzwspólnotowym handlu niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [5] w stosunku do zwierząt i produktów akwakultury wprowadzanych na rynek, mają zastosowanie zwłaszcza w odniesieniu do organizacji działań i samych działań podejmowanych w następstwie inspekcji przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie będące krajem przeznaczenia towaru oraz do wprowadzanych środków zapobiegawczych.
2.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku A dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dyrektywa Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i wprowadzania do obrotu zwierząt i produktów akwakultury (Dz.U. L 46 z 19.2.1991, str. 1)";
b) w załączniku B dodaje się tiret w brzmieniu:
"— produkty akwakultury przeznaczone do spożywania przez ludzi."
3.
W załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG dodaje się, co następuje:
"dyrektywa Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i wprowadzania do obrotu zwierząt i produktów akwakultury (Dz.U. L 46 z 19.2.1991, str. 1)"
.
Artykuł 17
1.
Eksperci weterynaryjni z ramienia Komisji mogą, jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, dokonywać inspekcji na miejscu wspólnie z właściwymi władzami.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest inspekcja, zapewnia ekspertom wszelką pomoc niezbędną dla wykonania przez nich ich obowiązków.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach takich inspekcji.
2.
Ogólne przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Zasady, jakich należy przestrzegać podczas inspekcji przewidzianych w niniejszym artykule, zostaną określone zgodnie z tą samą procedurą.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy regulujące przywóz z państw trzecich
Artykuł 18
Zwierzęta i produkty uprawy wodnej przywożone na obszar Wspólnoty muszą spełniać warunki określone w art. 19, 20 i 21.
Artykuł 19
1.
Zwierzęta i produkty akwakultury muszą pochodzić z państw trzecich lub ich części znajdujących się w wykazie opracowanym przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Wykaz ten może być uzupełniany lub zmieniany zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Przy podejmowaniu decyzji, czy dane państwo trzecie lub jego część może być umieszczone w wykazie, o którym mowa w ust. 1, szczególną uwagę zwraca się na:
a) stan zdrowia zwierząt akwakultury, ze zwróceniem szczególnej uwagi na choroby egzotyczne i sytuację zdrowotną środowiska w państwach trzecich, które mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia zwierząt hodowlanych w Państwach Członkowskich;
b) regularność i szybkość dostarczania informacji przez dane państwo, dotyczących obecności chorób zakaźnych u zwierząt akwakultury na jego terytorium, w szczególności chorób wymienionych w wykazie B Międzynarodowego Biura Epizootii;
c) zasady obowiązujące w państwie trzecim w zakresie zapobiegania i kontroli chorób zwierząt akwakultury;
d) strukturą służb urzędowych w państwach trzecich i zakres ich uprawnień;
e) organizację i stosowanie działań dla zapobiegania chorobom zakaźnym zwierząt akwakultury oraz ich kontrolowania;
f) gwarancje, jakie państwo trzecie może zapewnić, gdy chodzi o stosowanie przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
3.
Wykaz określony w ust. 1 i wszelkie wprowadzane do niego zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
1.
W przypadku każdego z państw trzecich zwierzęta i produkty akwakultury spełniają warunki zdrowotne ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
2.
W zależności od sytuacji w zakresie zdrowotności zwierząt w danym kraju trzecim warunki, określone w ust. 1, mogą obejmować w szczególności:
- ograniczenia przywozowe w stosunku do części państwa trzeciego,
- ograniczenia w stosunku do niektórych gatunków zwierząt, na każdym etapie ich rozwoju,
- żądanie zastosowania określonych zabiegów w stosunku do produktu, takich jak dezynfekcja jaj,
- określenie sposobu wykorzystania tych zwierząt lub produktów,
- środki, jakie należy stosować po dokonaniu przywozu, takie jak kwarantanna lub dezynfekcja jaj.
Artykuł 21
1.
Zwierzętom i produktom uprawy wodnej towarzyszy świadectwo wystawione przez służby urzędowe państwa trzeciego dokonującego wywozu.
Świadectwo to musi:
a) być wystawione w dniu załadunku partii towaru do wysyłki do Państwa Członkowskiego będącego krajem jego przeznaczenia;
b) jego oryginał musi towarzyszy przesyłce;
c) potwierdzać, że zwierzęta akwakultury i niektóre produkty rybołówstwa spełniają wymogi niniejszej dyrektywy oraz te, które zostały określone zgodnie z jej przepisami w stosunku do przywozu z danego państwa trzeciego;
d) być ważny przez 10 dni;
e) zawierać się na jednym arkuszu papieru;
f) być wystawione na pojedynczego odbiorcę.
2.
Świadectwo, określone w ust. 1, musi odpowiadać wzorowi wprowadzonemu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Artykuł 22
Dla sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 19 i 20, są stosowane w praktyce, eksperci Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają inspekcje na miejscu.
Eksperci z Państw Członkowskich, którym powierza się zadanie przeprowadzania takich inspekcji, są wyznaczani przez Komisję działającą w tym zakresie na wniosek ze strony Państw Członkowskich.
Inspekcje te są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi powstałe w związku z nimi koszty.
Częstotliwość i procedura przeprowadzania takich inspekcji zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Artykuł 23
1.
W kwestii ogólnych przepisów i zasad mających zastosowanie podczas przeprowadzania inspekcji produktów akwakultury przywożonych z państw trzecich mają zastosowanie przepisy dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r., określające zasady organizacyjne dotyczące organizacji kontroli weterynaryjnej produktów przybywających na obszar Wspólnoty z państw trzecich [6].
2.
W kwestii ogólnych przepisów i zasad stosowanych podczas inspekcji żywych zwierząt akwakultury przywożonych z państw trzecich mają zastosowanie przepisy art. 7 dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 24
Jeżeli jest to uzasadnione pojawieniem się lub szerzeniem się w kraju trzecim wśród zwierząt akwakultury choroby zakaźnej mogącej zagrozić zdrowiu zwierząt hodowanych w Państwie Członkowskim lub jakimikolwiek innymi względami zdrowotnymi, mają zastosowanie przepisy, procedury i środki określone w art. 17 dyrektywy 90/425/EWG.
ROZDZIAŁ 4
Przepisy końcowe
Artykuł 25
Zmiany w załącznikach C i E mogą być wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Zmiany w załącznikach A, B i C mogą być wprowadzane tylko na wniosek Komisji przez Radę uchwalającą kwalifikowaną większością głosów, w szczególności ze względu na potrzebę przystosowania ich przepisów do osiągnięć postępu technologicznego.
Artykuł 26
1.
W przypadku stosowania procedury określonej w niniejszym artykule przewodniczący niezwłocznie przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu utworzonemu na mocy decyzji 68/361/EWG [7], zwanego dalej "Komitetem", z inicjatywy własnej lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet dostarcza swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do stopnia pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie została dostarczona żadna opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upłynięciu trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie nie podjęła ona żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 27
1.
W przypadku stosowania procedury określonej w niniejszym artykule przewodniczący niezwłocznie przekazuje sprawę Komitetowi, z inicjatywy własnej albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet dostarcza swoją opinię w sprawie projektu w ciągu dwóch dni.
Opinia jest przyjmowana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmie przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie została dostarczona żadna opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środki, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upłynięciu 15 dni od daty przekazania sprawy Radzie nie podjęła ona żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 28
Do dnia 1 lipca 1992 r. w stosunku do wykazu chorób, zawartego w załączniku A, i do dnia 1 stycznia 1997 r. w stosunku do kwestii statusu zdrowotnego gospodarstw położonych w strefach niezatwierdzonych, Rada, na podstawie raportu Komisji na temat zdobytych doświadczeń, przygotowanego z uwzględnieniem opinii Stałego Komitetu Weterynaryjnego i wszelkich towarzyszących temu raportowi wniosków, co do których będzie ona decydowała kwalifikowaną większością głosów, dokona przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności tych spośród nich, które dotyczą handlu żywymi rybami pochodzącymi z zatwierdzonych gospodarstw położonych w niezatwierdzonych strefach.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 stycznia 1991 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami
(91/68/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: harmonijne funkcjonowanie wspólnej organizacji rynku owiec i kóz nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, dopóki handel wewnątrzwspólnotowy ograniczają różnice między Państwami Członkowskimi, odnoszące się do warunków zdrowotnych;
w celu stworzenia zachęt dla takiego handlu zalecane jest usunięcie tych różnic i wprowadzenie, obowiązujących na obszarze całej Wspólnoty, zasad dotyczących wprowadzania do obrotu owiec i kóz w takim handlu; realizacja takiego celu przyczyni się także do urzeczywistnienia jednolitego rynku;
by kwalifikować się do wewnątrzwspólnotowego handlu, owce i kozy powinny spełniać określone warunki zdrowotne zwierząt, których celem jest uniknięcie rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych;
stosowane warunki zdrowotne zwierząt powinny być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia sprzedawanych zwierząt;
sytuacja zdrowotna owiec i kóz nie jest jednakowa na całym terytorium Wspólnoty; dlatego też, zajmując się poszczególnymi częściami tego terytorium, należy odnosić się do "regionów" w rozumieniu dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/425/EWG [5];
nie mogą istnieć żadne bariery dla handlu między regionami, w których warunki zdrowotne zwierząt są równoważne;
należy wprowadzić przepisy zezwalające Komisji na zatwierdzanie pewnych dodatkowych wymagań uwzględniających postęp poczyniony przez Państwo Członkowskie w eliminowaniu niektórych chorób, pod warunkiem że wymagania te w żadnym wypadku nie są surowsze od wymagań stosowanych na szczeblu krajowym przez dane Państwo Członkowskie;
w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych powinny zostać ustanowione warunki dotyczące transportowania zwierząt do ich miejsca przeznaczenia;
w celu zapewnienia, że stosowne wymagania są przestrzegane, powinien zostać ustanowiony przepis wprowadzający świadectwo zdrowia, które byłoby wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii i które towarzyszyłoby owcom i kozom do chwili ich przybycia na miejsce przeznaczenia;
w stosunku do organizacji i następstw kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie oraz w stosunku do środków ochronnych, jakie mają być wprowadzone, należy poczynić odniesienie do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego;
należy ustanowić przepis umożliwiający Komisji przeprowadzanie kontroli;
należy wprowadzić procedurę przewidującą ścisłą i skuteczną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje ustanowione w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG, a ponadto:
1. owce lub kozy rzeźne oznaczają zwierzęta z gatunków owiec lub kóz, które mają być dostarczone, bezpośrednio lub za pośrednictwem zatwierdzonego rynku albo punktu skupu doubojni, w celu dokonania ich uboju, na warunkach określonych w art. 6 dyrektywy 64/432/EWG;
2. owce lub kozy do hodowli i tuczenia: owce i kozy inne niż te wymienione w pkt 1, przeznaczone do transportu do miejsca przeznaczenia, bezpośrednio lub za pośrednictwem zatwierdzonego rynku albo punktu skupu;
3. gospodarstwo: gospodarstwo w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy 90/425/EWG;
4. gospodarstwo hodowli owiec lub kóz uznane urzędowo za wolne od brucelozy oznacza gospodarstwo spełniające warunki określone w załączniku A rozdział 1 nagłówek I;
5. gospodarstwo hodowli owiec lub kóz wolne od brucelozy oznacza gospodarstwo spełniające warunki ustanowione w załączniku A rozdział 2;
6. handel oznacza handel między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 9 ust. 2 Traktatu;
7. choroba podlegająca obowiązkowi zgłoszenia oznacza chorobę wymienioną w wykazach załącznika B sekcja I i II, w przypadku której każde podejrzenie jej wystąpienia musi być zgłoszone właściwym władzom Państwa Członkowskiego;
8. urzędowy lekarz weterynarii oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego;
9. zatwierdzony rynek lub punkt skupu oznacza każde miejsce, inne niż gospodarstwo, w którym owce lub kozy są sprzedawane, kupowane lub gromadzone albo ładowane i które spełnia wymagania art. 3 ust. 7 dyrektywy 64/432/EWG i art. 5 ust. 1 lit. b) pkt i) dyrektywy 90/425/EWG wobec zatwierdzonych rynków i punktów skupu;
10. region oznacza część terytorium Wspólnoty w rozumieniu art. 2 lit. o) dyrektywy 64/432/EWG.
Artykuł 3
1.
Owce i kozy rzeźne mogą stanowić przedmiot handlu, tylko jeśli spełniają warunki określone w art. 4.
2.
Owce i kozy przeznaczone do hodowli i tuczu mogą stanowić przedmiot handlu, tylko jeśli spełniają warunki określone w art. 4, 5 i 6, bez uszczerbku dla wszelkich dodatkowych gwarancji, jakie mogą być wymagane na podstawie art. 7 i 8.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą jednak przyznawać ogólne lub ograniczone odstępstwa w stosunku do przemieszczania owiec i kóz przeznaczonych do hodowli i tuczenia, wyłącznie w celu ich tymczasowego wypasu na pastwiskach w pobliżu granic wewnętrznych Wspólnoty.
Państwa Członkowskie przyznające takie odstępstwo powiadamiają Komisję o przedmiocie przyznanych odstępstw.
Artykuł 4
1.
Owce i kozy:
a) muszą być zidentyfikowane i zarejestrowane zgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG; termin notyfikacji krajowych systemów znakowania i rejestrowania owiec i kóz zaczyna się od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy;
b) nie mogą wykazywać żadnych klinicznych objawów choroby podczas inspekcji przeprowadzanej przez urzędowego lekarza weterynarii, która musi mieć miejsce w ciągu 48 godzin przed załadowaniem owiec i kóz;
c) nie mogą pochodzić z gospodarstwa objętego zakazem wydanym z przyczyn zdrowotnych i nie mogły mieć kontaktu ze zwierzętami pochodzącymi z takiego gospodarstwa, przez co należy rozumieć, że:
i) zakaz taki ma związek z wybuchem którejkolwiek z następujących chorób, na które są podatne te zwierzęta:
- bruceloza,
- wścieklizna,
- wąglik;
ii) po dokonaniu uboju ostatniego ze zwierząt, które zapadły lub które są podatne na jedną z powyższych chorób, okres obowiązywania zakazu musi wynosić, co najmniej:
- 42 dni w przypadku brucelozy,
- 30 dni w przypadku wścieklizny,
- 15 dni w przypadku wąglika,
i nie mogą one pochodzić z gospodarstwa lub mieć kontaktu ze zwierzętami z gospodarstw zlokalizowanych w ustanowionych strefach ochronnych i w stosunku do których obowiązuje zakaz opuszczania ich przez zwierzęta na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) pkt ii) dyrektywy 64/432/EWG;
d) nie mogą być objęte ograniczeniami dotyczącymi zdrowia zwierząt, zastosowanymi zgodnie z dyrektywą Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [6], zmieniona dyrektywą 90/423/EWG [7];
Ponadto stosuje się przepisy art. 4a dyrektywy 64/432/EWG.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają także, żeby przedmiotem handlu nie były:
- owce i kozy, które mogły zostać ubite w ramach krajowego programu eliminowania chorób niewymienionych w załączniku C do dyrektywy 90/425/EWG lub w załączniku B rozdział I do niniejszej dyrektywy,
- owce i kozy, które nie mogą być wprowadzane do obrotu na ich własnym terytorium z uwagi na zdrowie ludzi lub zwierząt, o czym stanowi art. 36 Traktatu.
3.
Owce i kozy muszą także:
- albo być urodzone i chowane od urodzenia na terytorium Wspólnoty,
- albo, jeżeli zostały przywiezione z państwa trzeciego wymienionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/425/EWG, i
i) albo spełniają warunki zdrowotne zwierząt ustanowione zgodnie z art. 8 dyrektywy 72/462/EWG,
ii) albo, w razie braku takich warunków, odpowiadać warunkom ustanowionym w art. 7 ust. 2 akapit drugi, trzeci, czwarty dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 7 i 8, owce i kozy przeznaczone do hodowli i tuczu muszą, w uzupełnieniu do warunków ustanowionych w art. 4, spełniać — w celu wprowadzenia ich do gospodarstwa urzędowo uznanego za wolne od brucelozy lub gospodarstwa hodowli owiec lub kóz wolnego od brucelozy — odpowiednio wymagania załącznika A rozdział I. D lub rozdział 2. D.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 7 i 8, zwierzęta przeznaczone do hodowli muszą ponadto spełniać następujące wymagania:
a) Mogą one być pozyskane z gospodarstwa i mogły mieć kontakt tylko ze zwierzętami z takiego gospodarstwa:
i) w którym nie zdiagnozowano klinicznie następujących chorób:
- w okresie poprzedzających sześciu miesięcy: zakaźnej bezmleczności owiec (Mycoplasma agalactiae) lub zakaźnej bezmleczności kóz (Mycoplasma agalactiae, M. capricolum, M. Mycoïdes var. mycoïdes"duża kolonia"),
- w okresie poprzedzających 12 miesięcy: paratuberkulozy lub serowaciejącego zapalenia węzłów chłonnych,
- w okresie poprzedzających trzech lat, gruczolakowatości płuc owiec, choroby Maedi Visna lub wirusowego zapalenia stawów i mózgu kóz.
Jednakże okres ten skraca się do 12 miesięcy, jeśli zwierzęta zarażone chorobą Maedi Visna lub wirusowym zapaleniem stawów i mózgu zostały poddane ubojowi, a pozostałe zwierzęta reagowały negatywnie na dwukrotnie przeprowadzone testy, uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 15,
lub które, bez uszczerbku dla zgodności z wymaganiami dotyczącymi innych chorób, zapewnią, w stosunku do jednej lub większej ilości wspomnianych wyżej chorób, w ramach programu zatwierdzonego zgodnie z art. 7 i 8, gwarancje zdrowotne równoważne z tymi, które dotyczą wymienionej wyżej choroby lub chorób;
ii) w którym uwagi urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za wystawianie świadectw zdrowotności nie zwrócił żaden stan faktyczny sugerujący, że nie zostały spełnione wymagania pkt i);
iii) których właściciel oświadcza, że nie jest mu znany żaden taki stan faktyczny i, co więcej, oświadcza na piśmie, że zwierzę lub zwierzęta przeznaczone do wewnątrzwspólnotowego handlu spełniają kryteria ustanowione w pkt i);
b) ponadto w odniesieniu do trzęsawki owiec muszą one:
i) pochodzić z gospodarstwa spełniającego następujące wymagania:
- gospodarstwo jest objęte urzędowymi kontrolami zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 90/425/EWG,
- zwierzę musi być zidentyfikowane,
- żaden przypadek trzęsawki owiec nie został stwierdzony w okresie co najmniej ostatnich dwóch lat,
- przy uboju starych maciorek owczych pochodzących z tego gospodarstwa musi być przeprowadzana wyrywkowa kontrola próbek, z wyjątkiem gospodarstw położonych w regionie lub Państwie Członkowskim korzystającym z warunków przyjętych zgodnie z art. 8,
- zwierzęta płci żeńskiej mogą być wprowadzane do tego gospodarstwa, tylko jeśli pochodzą z gospodarstw spełniających te same wymagania;
ii) są nieprzerwanie od chwili urodzenia lub przez co najmniej ostatnie dwa lata trzymane w gospodarstwie lub gospodarstwach spełniających wymagania ustanowione w pkt i);
iii) jeżeli są one przeznaczone do Państwa Członkowskiego, które korzysta, dla całego swojego terytorium lub dla jego części, z przepisów określonych w art. 7 lub 8, to spełniają one gwarancje dostarczane zgodnie z tymi artykułami;
c) w odniesieniu do zakaźnej brucelozy (B. ovis) niekastrowane tryki przeznaczone do hodowli muszą:
- pochodzić z gospodarstw, w których w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie zdiagnozowano żadnego przypadku zakaźnej brucelozy (B. ovis),
- być nieprzerwanie trzymane w tym gospodarstwie przez 60 dni przed ich wysyłką,
- w ciągu 30 dni poprzedzających wysyłkę być poddane, z wynikiem negatywnym, testowi serologicznemu przeprowadzonemu zgodnie z załącznikiem D lub spełniać równoważne gwarancje zdrowotne, które muszą być uznane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15;
d) świadectwo odpowiadające wzorowi III załącznika E musi stwierdzać, że wymagania te zostały spełnione.
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie dysponujące obowiązkowym lub dobrowolnym krajowym programem kontroli lub krajowym programem monitorowania jednej z zakaźnych chorób, określonych w załączniku B sekcja II i III, w odniesieniu do całości lub części swego terytorium, może przedłożyć ten program Komisji, prezentując w szczególności:
- rozprzestrzenienie choroby w Państwie Członkowskim,
- powody zainicjowania programu, przy uwzględnieniu znaczenia choroby w Państwie Członkowskim i przewidywane korzyści z programu w porównaniu z kosztami jego realizacji,
- obszar geograficzny, na którym program będzie wprowadzony,
- różne kategorie, stosujące się do poszczególnych gospodarstw, standardy przypisane każdej z kategorii i stosowane procedury testowania,
- procedury monitorowania programu,
- działania, jakie zostaną podjęte, jeżeli gospodarstwo z jakiegokolwiek powodu utraci swój status,
- środki, jakie zostaną podjęte, jeżeli testy przeprowadzone zgodnie z założeniami programu dadzą wynik pozytywny.
2.
Komisja bada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie.
Programy, określone w ust. 1, mogą być zatwierdzone po spełnieniu kryteriów ustanowionych w ust. 1, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Zgodnie z tą samą procedurą określane są, równocześnie lub najpóźniej w ciągu trzech miesięcy po zatwierdzeniu programu, dodatkowe gwarancje, ogólne lub ograniczone, jakie mogą być wymagane w wewnątrzwspólnotowym handlu.
Warunki tych gwarancji nie mogą być surowsze niż te, które Państwo Członkowskie stosuje w swoim kraju.
3.
Programy przedkładane przez Państwa Członkowskie mogą być zmieniane lub uzupełniane zgodnie z procedurą określoną w art. 15.
Zmiany lub uzupełnienia w programach już zatwierdzonych lub w odniesieniu do gwarancji określonych zgodnie z ust. 2 mogą być zatwierdzane zgodnie z tą samą procedurą.
4.
Programy zatwierdzone zgodnie z niniejszym artykułem korzystają z finansowania Wspólnoty przewidzianego w art. 24 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [9] na zwalczanie chorób i na określonych w niej warunkach.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że jego terytorium lub część jego terytorium jest wolna od jednej z chorób wymienionych w załączniku B sekcja II i III, na którą są podatne owce i kozy, przedstawia Komisji właściwe dokumenty, określające w szczególności:
- rodzaj choroby i historię jej występowania na jego terytorium,
- wyniki testów kontrolnych przeprowadzonych w oparciu o badania serologiczne, mikrobiologiczne, anatomopatologiczne lub epidemiologiczne oraz uwzględniających fakt, że dana choroba musi być z mocy prawa zgłaszana właściwym władzom,
- okres, w ciągu którego przeprowadzano kontrolę,
- tam, gdzie ma to zastosowanie, okres, w ciągu którego, na obszarze, którego to dotyczyło, było zabronione dokonywanie szczepień przeciwko tej chorobie,
- rozwiązania przyjęte w celu sprawdzania nieobecności choroby.
2.
Komisja bada dokumenty potwierdzające przedłożone przez Państwa Członkowskie.
Dodatkowe gwarancje, ogólne lub ograniczone, jakie mogą być wymagane w wewnątrz wspólnotowym handlu, są określane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Warunki tych gwarancji nie mogą być surowsze niż te, które Państwo Członkowskie wprowadza w swoim kraju.
Jeżeli dokumentacja potwierdzająca zostanie przedłożona do dnia 1 stycznia 1992 r., decyzje w sprawie dodatkowych gwarancji zostają podjęte do dnia 1 lipca 1992 r.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o każdej zmianie w dokumentacji potwierdzającej, określonej w ust. 1, która dotyczy choroby.
Gwarancje określone zgodnie z ust. 2 mogą, na podstawie takiego powiadomienia, zostać zmienione lub wycofane, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Artykuł 9
W handlu między Państwami Członkowskimi owcom i kozom musi podczas transportu do miejsca przeznaczenia towarzyszyć świadectwo zdrowia podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii, które odpowiada załącznikowi E (wzory I, II i III), i które muszą być sporządzone w dniu inspekcji przewidzianej w art. 4 ust. 1 lit. b), co najmniej w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia oraz być ważne przez dziesięć dni.
Świadectwo składa się z jednego arkusza papieru.
Artykuł 10
1.
Zasady ustanowione w dyrektywie 90/425/EWG stosują się w szczególności do kontroli pochodzenia, organizacji i następstw kontroli przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia oraz do stosowanych środków ochronnych.
2.
W załączniku A pozycja I dyrektywy 90/425/EWG dodaje się następujące odniesienie:
"Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami,
Dz.U. L 46 z 19.2.1991, str. 19."
3.
W załączniku B pkt A do dyrektywy 90/425/EWG skreśla się tiret pierwsze.
Artykuł 11
1.
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy i we współpracy z właściwymi władzami krajowymi, przeprowadzać inspekcje na miejscu.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzane są kontrole, udzieli wszelkiej niezbędnej pomocy ekspertom w wykonywaniu ich zadania.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach takich inspekcji.
2.
Ogólne rozwiązania, dotyczące stosowania niniejszego artykułu, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Zasady stosowane w odniesieniu do inspekcji, określone w niniejszym artykule, są ustanawiane zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzające alternatywne systemy kontroli przewidujące gwarancje równoważne z tymi, jakie ustanowiono w art. 5 i art. 6 lit. a) i c) w związku z przemieszczaniem w obrębie ich terytoriów owiec i kóz, mogą wzajemnie udzielać sobie zgody na odstępstwa od kontroli przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) i obowiązku okazywania świadectw przewidzianych w art. 9, na zasadzie wzajemności. Powiadamiają one o tym Komisję.
Artykuł 13
Przepisy niniejszej dyrektywy zostaną ponownie przejrzane do dnia 1 stycznia 1993 r. w ramach propozycji odnoszących się do urzeczywistniania rynku wewnętrznego, o których Rada zadecyduje kwalifikowaną większością.
Artykuł 14
Załącznik A zostaje zmieniony przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
W załącznikach B, C i D wprowadza się zmiany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Artykuł 15
1.
Jeżeli ma zostać zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, niezwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu na mocy decyzji 68/361/EWG [10], zwanemu dalej "Komitetem".
2. a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od stopnia pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji, opinia Komitetu jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od daty odwołania się do Rady, Rada nie podjęła żadnych działań, proponowane środki przyjmuje Komisja, chyba że Rada wypowiedziała się przeciwko tym środkom zwykłą większością.
Artykuł 16
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, przyjąć — na okres trzech lat — rozwiązania przejściowe niezbędne dla ułatwienia dostosowania się do nowych regulacji przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
i) art. 7 i 8 niniejszej dyrektywy, w ciągu dwóch miesięcy od daty jej notyfikacji, przez co należy rozumieć, że stosowne przepisy krajowe są nadal stosowane aż do zatwierdzenia programów, a w przypadku braku takich programów — do daty określonej w pkt ii);
ii) innych przepisów niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 stycznia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych, w celu objęcia nią owiec i kóz
(91/69/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/68/EWG [4] ustala warunki inspekcji weterynaryjnej regulującej handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami; w celu umożliwienia harmonijnego rozwoju handlu należy ustanowić wspólne reguły w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;
dyrektywa 72/462/EWG [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/425/EWG [6], ustanawia wymagania zdrowotne i wymagania w zakresie inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
owce i kozy należą, tak jak bydło, do rodziny krętorogich i są podatne na te same choroby; wspólnotowe zwierzęta gospodarskie są wobec tego narażone na takie samo niebezpieczeństwo w czasie przywozu z państw trzecich; w związku z tym należy generalnie odwołać się do zasad ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG, wprowadzając jednak do niej niezbędne zmiany uwzględniające specyficzne cechy owiec i kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany.
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz, trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych".
2.
W art. 1 ust. 1 dodaje się tiret drugie w brzmieniu:
"— zwierzęta domowych gatunków owiec i kóz hodowlanych, przeznaczone na chów, tuczne lub rzeźne."
3.
W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów niniejszej dyrektywy definicje zamieszczone w art. 2 dyrektyw Rady 64/432/EWG, 64/433/EWG, 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [7], ostatnio zmienione dyrektywą 89/662/EWG [8], dyrektywą Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG i dyrektywą 91/68/EWG [10], są stosowane w razie potrzeby."
4.
W art. 2 akapit trzeci lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) "państwo trzecie". oznacza państwo, w którym nie obowiązują dyrektywy 64/432/EWG, 64/433/EWG, 77/99/EWG i 91/68/EWG;".
5.
W art. 2 akapit trzeci: lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) "gospodarstwo". oznacza przedsiębiorstwo rolne, przemysłowe lub handlowe podlegające urzędowej kontroli, znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, w którym hodowlane, produkcyjne lub rzeźne bydło, trzoda chlewna lub owce lub kozy hodowlane, przeznaczone na chów, tuczone lub rzeźne są stale trzymane lub hodowane;".
6. W art. 3 ust 1 i art. 3 ust .2 akapit pierwszy wyrazy "bydła, trzody chlewnej" zastępuje się wyrazami "bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz".
7.
Tytuł rozdziału II otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ II
Przywóz bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz"
.
8.
W art. 6 lit. a) tiret pierwsze dodaje się, co następuje:
"Pomoru małych przeżuwaczy, epizootycznej choroby bydła, ospy owczej, ospy kóz i gorączki doliny Rift".
9.
W art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, o ograniczeniu udzielania zezwoleń do poszczególnych gatunków, do zwierząt rzeźnych, hodowlanych lub produkcyjnych bydła i trzody chlewnej, do owiec i kóz hodowlanych, przeznaczonych na chów, do tuczu lub rzeźnych, czy do zwierząt o szczególnym przeznaczeniu oraz do stosowania, po dokonaniu przywozu, wszelkich niezbędnych środków w zakresie zdrowia zwierząt.
W przypadku zwierząt hodowlanych przeznaczonych na chów, do tuczu, wymagania narzucone na mocy niniejszego ustępu mogą być zróżnicowane w zależności od Państwa Członkowskiego, tak aby uwzględniały przepisy specjalne na korzyść Państw Członkowskich w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego."
10.
W art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W odniesieniu do ustalania warunków zdrowotnych zwierząt, zgodnie z ust. 1:
- normy ustalone w załączniku A do dyrektywy 64/432/EWG są stosowane jako podstawa odniesienia dla gruźlicy bydła, brucelozy bydła i świń,
- normy ustalone w art. 4, 5 i 6 lub na mocy art. 7 lub 8, a także normy zawarte w załączniku A do dyrektywy 91/68/EWG są stosowane jako podstawa odniesienia dla chorób, na które są podatne owce i kozy.
Jeśli zainteresowane państwo trzecie dostarczy podobnych gwarancji w zakresie zdrowia zwierząt, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 i dla każdego przypadku odrębnie, o odstępstwie od tych norm; w takim wypadku, w celu umożliwienia wejścia omawianych zwierząt do stad wspólnotowych, ustala się, zgodnie ze wspomnianą procedurą, warunki zdrowotne zwierząt co najmniej równoważne z warunkami w wymienionych artykułach lub załącznikach."
11.
W art. 9 wyrazy "bydła i trzody chlewnej" zastępuje się wyrazami "bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz".
12.
W art. 10 akapit pierwszy części wprowadzającej wyrazy "bydła i trzody chlewnej" zastępuje się wyrazami "bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz".
13.
W art. 10 akapit pierwszy lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) sześć miesięcy w odniesieniu do zwierząt hodowlanych lub produkcyjnych bydła lub trzody chlewnej oraz owiec lub kóz hodowlanych przeznaczonych na chów lub do tuczu;".
14.
W art. 11 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz, tylko w przypadku przedstawienia świadectwa wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii w państwie trzecim wywozu."
15.
W art. 11 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) zaświadczać, że bydło, trzoda chlewna, owce i kozy spełniają warunki niniejszej dyrektywy i warunki ustanowione stosownie do niej w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;".
16.
W art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że zwierzęta domowe gatunków bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz z chwilą przybycia na terytorium Wspólnoty zostaną poddane inspekcji sanitarnej przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii, niezależnie od procedury celnej, zgodnie z którą zostały zgłoszone."
17.
W art. 12 ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wprowadzony zostanie zakaz przemieszczania bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz we Wspólnocie w przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji określonej w ust. 1, że:".
18.
W art. 12 ust. 2 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach A–D do dyrektywy 64/432/EWG, a także warunki ustanowione w art. 4, 5 lub 6 lub ustalone stosownie do art. 7 lub 8, jak również warunki zawarte w załączniku A do dyrektywy 91/68/EWG nie były przestrzegane przez państwo trzecie wywozu;".
19.
W art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Świadectwo, które towarzyszy bydłu, trzodzie chlewnej, owcom i kozom przy ich przywozie powinno, po przeprowadzeniu kontroli sanitarnej (inspekcji przywozowej), stwierdzać wyraźnie dopuszczenie lub odmowę wprowadzenia zwierząt."
20.
W art. 27 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) punktów kontroli granicznej przeznaczonych do przywozu bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz;".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 16 stycznia 1991 r.
uzupełniająca dyrektywę Rady 88/388/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji
(91/71/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [1], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
różnice między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich w sprawie etykietowania środków aromatyzujących przeznaczonych do sprzedaży dla konsumenta końcowego mogą utrudniać swobodny obrót tymi produktami oraz prowadzić do nierównych warunków konkurencji;
głównym celem wszelkich przepisów dotyczących etykietowania środków aromatyzujących powinna być potrzeba informowania i ochrony konsumenta;
zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 dyrektywy Rady 88/388/EWG projekt środków, które należy podjąć, został przedłożony Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, który nie był w stanie wydać opinii; na podstawie tej samej procedury Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć;
ponieważ Rada nie przyjęła żadnych środków w ustanowionym terminie trzech miesięcy, Komisja musi przyjąć projektowane środki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
Środki aromatyzujące przeznaczone do sprzedaży konsumentowi końcowemu nie mogą być wprowadzone do obrotu, chyba że ich etykiety zawierają następujące obowiązkowe informacje, które powinny być widoczne, czytelne i nieusuwalne:
a) wyrazy "środek aromatyzujący" lub bardziej szczegółową nazwę lub opis środka aromatyzującego;
b) wyrazy "do środków spożywczych" lub bardziej szczegółowe odniesienie do środka spożywczego, dla którego dany środek aromatyzujący jest przeznaczony;
c) datę ważności, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 dyrektywy Rady 79/112/EWG [2];
d) w miarę potrzeby specjalne warunki dotyczące składowania i stosowania;
e) sposób użycia, w przypadku gdyby jego pominięcie uniemożliwiłoby właściwe stosowanie środka aromatyzującego;
f) ilość netto wyrażoną w jednostkach masy lub objętości;
g) nazwę lub firmę oraz adres producenta lub pakującego bądź sprzedawcy zarejestrowanego we Wspólnocie;
h) wskazanie lub znak pozwalający na identyfikację partii, zgodnie z dyrektywą Rady 89/396/EWG [3];
i) w przypadku mieszaniny środków aromatyzujących z innymi substancjami wykaz w malejącym porządku wagowym w mieszaninie:
- przedmiotowego środka aromatyzującego lub środków aromatyzujących, zgodnie z lit. a) powyżej,
- nazwy każdej z pozostałych substancji lub materiałów lub, w odpowiednim przypadku, ich numerów E.
2. Wyraz "naturalny" lub każdy inny wyraz mający faktycznie takie samo znaczenie może być używany jedynie w odniesieniu do środków aromatyzujących, których składnik aromatyzujący zawiera wyłącznie substancje aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. b) i) i/lub preparaty aromatyczne określone w art. 1 ust. 2 lit. c). Jeśli opis sprzedaży środków aromatyzujących zawiera odniesienie do środka spożywczego lub źródła środka aromatyzującego, wyraz "naturalny" lub każdy inny wyraz mający faktycznie takie samo znaczenie może być używany jedynie wtedy, gdy składnik aromatyzujący został wyodrębniony poprzez właściwe procesy fizyczne, enzymatyczne lub mikrobiologiczne bądź w drodze tradycyjnych procesów przygotowania środków spożywczych wyłącznie lub prawie wyłącznie z danego środka spożywczego lub źródła środka aromatyzującego.
3.
Dane szczegółowe wymagane na podstawie niniejszego artykułu formułowane są w języku łatwo zrozumiałym dla nabywcy, chyba że przyjęte zostały inne środki w celu zapewnienia, że nabywca jest poinformowany.
Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla podawania takich danych szczegółowych w różnych językach."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, w miarę potrzeb, zmienią swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne tak, aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą najpóźniej dnia 30 czerwca 1992 r.,
- zabronić handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wszystkie wymienione przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Szczegółowe zasady dokonywania takiego odniesienia przyjmowane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 5 marca 1991 r.
określająca i ustanawiająca szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 10 dyrektywy 88/379/EWG
(91/155/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 90/492/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
etykietowanie wymagane przepisami dyrektywy 88/379/EWG stanowi podstawowe źródło informacji dla użytkowników preparatów niebezpiecznych, wskazując im jasno i precyzyjnie potencjalne niebezpieczeństwa; dla użytkowników przemysłowych etykietowanie należy uzupełnić bardziej szczegółowym systemem informacji;
artykuł 10 dyrektywy 88/379/EWG przewiduje ustanowienie systemu informacji w formie kart charakterystyki bezpieczeństwa odnoszących się do niebezpiecznych preparatów; ponadto, zgodnie z niniejszym artykułem, informacje takie są zasadniczo przeznaczone dla użytkowników przemysłowych i muszą im umożliwiać podejmowanie działań niezbędnych do zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy;
istnieją ścisłe związki między dyrektywą 88/379/EWG i dyrektywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [4]; dlatego pożądane jest ustanowienie systemu kart charakterystyki bezpieczeństwa, który odnosi się zarówno do substancji niebezpiecznych, jak i do niebezpiecznych preparatów; ustanowione zostaną przepisy wykonawcze odnoszące się do substancji niebezpiecznych;
przeprowadzono konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, ustanowionym decyzją Rady 74/325/EWG [5], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Znoszenia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każda osoba prowadząca działalność gospodarczą we Wspólnocie, odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu niebezpiecznej substancji lub preparatu, niezależnie od tego, czy jest producentem, importerem czy też dystrybutorem, zobowiązana jest dostarczyć odbiorcy, który jest przemysłowym użytkownikiem substancji lub preparatu, kartę charakterystyki bezpieczeństwa zawierającą informacje określone w art. 3.
2.
Informacje są przekazywane bezpłatnie najpóźniej, gdy substancja lub preparat są dostarczane po raz pierwszy, a następnie po każdej zmianie spowodowanej wszelkimi nowymi, istotnymi informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia i środowiska.
Nowa datowana wersja, określana jako "Zmiana:… (data)" jest dostarczana bezpłatnie wszystkim byłym odbiorcom, którzy otrzymali substancję lub preparat w ciągu poprzednich 12 miesięcy.
3.
Karta charakterystyki bezpieczeństwa nie musi być dostarczana, jeśli substancje lub preparaty niebezpieczne, oferowane lub ogólnie dostępne w sprzedaży, są zaopatrzone w wystarczające informacje umożliwiające użytkownikom podjęcie niezbędnych środków w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
Karta charakterystyki bezpieczeństwa musi być jednakże dostarczona na żądanie użytkownika przemysłowego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzenie substancji lub preparatów niebezpiecznych do obrotu na ich terytorium od użycia ich urzędowego języka lub języków przy tworzeniu kart charakterystyki bezpieczeństwa, określonych w art. 1.
Artykuł 3
Karta charakterystyki bezpieczeństwa, określona w art. 1, zawiera następujące, obowiązkowe pozycje:
1) określenie substancji/preparatu i spółki/przedsiębiorstwa;
2) skład/informacja o składnikach;
3) określenie zagrożeń;
4) środki pierwszej pomocy;
5) środki przeciwpożarowe;
6) środki związane z przypadkowym uwolnieniem się;
7) obchodzenie się z substancjami i magazynowanie;
8) środki zmniejszające narażenia/środki ochrony indywidualnej;
9) właściwości fizyczne i chemiczne;
10) stabilność i reaktywność;
11) informacje toksykologiczne;
12) informacje ekologiczne;
13) wskazówki dotyczące usuwania;
14) informacje o transporcie;
15) informacje o przepisach;
16) inne informacje.
Obowiązkiem osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie do obrotu substancji lub preparatu jest dostarczenie informacji określonych w powyższych pozycjach.
Informacje te są opracowywane zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w Załączniku.
Karty charakterystyki bezpieczeństwa są datowane.
Artykuł 4
Przepisy wykonawcze dotyczące substancji niebezpiecznych zostaną ustanowione później.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 maja 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Niniejsze przepisy są stosowane od dnia 8 czerwca 1991 r.
Niemniej jednak istniejące systemy informacji typu kart charakterystyki bezpieczeństwa obowiązujące w niektórych Państwach Członkowskich mogą być używane do 30 czerwca 1993 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy im w czasie ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takich odniesień jest przyjmowana przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 marca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów
(91/156/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 75/442/EWG [4] ustanowiła zbiór reguł wspólnotowych w sprawie unieszkodliwiania odpadów; reguły te muszą zostać zmienione w celu uwzględnienia doświadczeń zebranych przez Państwa Członkowskie w czasie wykonywania niniejszej dyrektywy; zmiany jako podstawę przyjmują zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego;
w swojej rezolucji z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie polityki dotyczącej odpadów [5] Rada podjęła się wprowadzenia zmian do dyrektywy 75/442/EWG;
w celu poprawy skuteczności gospodarki odpadami we Wspólnocie, potrzebna jest wspólna terminologia oraz definicja pojęcia odpadów;
w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie muszą, oprócz podejmowania działań celem zapewnienia odpowiedzialnego unieszkodliwiania oraz odzyskiwania odpadów, podejmować środki celem ograniczenia produkcji odpadów, w szczególności przez wspieranie czystych technologii oraz produktów nadających się do recyklingu i ponownego użycia, biorąc pod uwagę istniejące lub potencjalne możliwości, jakie stwarza rynek w zakresie odzyskanych odpadów;
ponadto wszelkie różnice między przepisami prawnymi Państw Członkowskich w sprawie unieszkodliwiania i odzyskiwania odpadów, mogą wpływać na jakość środowiska naturalnego oraz zakłócać funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
pożądane jest sprzyjanie recyklingowi odpadów i ponownego wykorzystywania odpadów jako surowców; niezbędne może być przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących odpadów nadających się do ponownego wykorzystania;
istotne jest dla Wspólnoty jako całości istotne jest, uzyskanie samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów oraz pożądane jest, aby każde Państwo Członkowskie dążyło do osiągnięcia tego rodzaju samowystarczalności;
w celu osiągnięcia wspomnianych wyżej celów, w Państwach Członkowskich powinny sporządzać plany gospodarki odpadami;
przemieszczanie odpadów powinno być ograniczone, a Państwa Członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do osiągnięcia tego celu w ramach swoich planów gospodarki;
w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony oraz skutecznej kontroli, niezbędne jest zatwierdzanie i kontrola przedsiębiorstw zajmujących się unieszkodliwianiem oraz odzyskiwaniem odpadów;
z zastrzeżeniem niektórych warunków oraz pod warunkiem, że są one zgodne z wymogami ochrony środowiska naturalnego, niektóre przedsiębiorstwa samodzielnie przetwarzające odpady własne lub dokonujące ich odzysku mogą zostać zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia; przedsiębiorstwa takie powinny podlegać rejestracji;
w celu umożliwienia monitorowania odpadów, od momentu ich produkcji do ostatecznego usunięcia, inne przedsiębiorstwa zajmujące się odpadami, takie jak punkty zbierania odpadów, przewoźnicy oraz pośrednicy handlowi, powinny także podlegać wymogowi zezwolenia lub rejestracji oraz odpowiedniej kontroli;
należy powołać komitet wspierający Komisję w wykonywaniu niniejszej dyrektywy oraz w dostosowaniu jej przepisów do postępu naukowego oraz technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/442/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuły 1—12 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć, lub do których usunięcia został zobowiązany.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, nie później niż do dnia 1 kwietnia 1993 r. sporządzi wykaz odpadów należących do kategorii wymienionych w załączniku I. Wykaz ten będzie okresowo poddawany przeglądowi oraz, w razie konieczności, zmieniany zgodnie z tą samą procedurą;
b) "producent" oznacza dowolny podmiot, którego działalność obejmuje produkcję odpadów ("producent pierwotny") i/lub dowolny podmiot zajmujący się przetwarzaniem wstępnym, mieszaniem bądź innymi czynnościami prowadzącymi do zmiany postaci lub składu tych odpadów;
c) "posiadacz" oznacza producenta odpadów lub osobę fizyczną lub prawną, do której one należą;
d) "gospodarka" oznacza zbieranie, transportowanie, odzyskiwanie oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów;
e) "unieszkodliwianie" oznacza wszelkie działania przewidziane w załączniku II A;
f) "odzyskiwanie" oznacza wszelkie działania przewidziane w załączniku II B;
g) "zbieranie" oznacza gromadzenie, sortowanie, i/lub mieszanie odpadów do celów ich transportowania.
Artykuł 2
1.
Z zakresu niniejszej dyrektywy wyłącza się:
a) wyziewy gazowe do atmosfery emitowane do powietrza;
b) w przypadku gdy są one już objęte inną legislacją:
i) odpady radioaktywne;
ii) odpady wynikające z poszukiwania, wydobywania, przetwarzania oraz składowania zasobów mineralnych oraz działalności odkrywkowej;
iii) zwłoki zwierzęce oraz następujące odpady z rolnictwa: odchody, oraz inne naturalne nieszkodliwe substancje stosowane w gospodarce rolnej;
iv) wody ściekowe, z wyjątkiem odpadów w postaci płynnej;
v) zdetonowane materiały wybuchowe.
2.
Szczególne przepisy dotyczące konkretnych przypadków lub uzupełniające przepisy niniejszej dyrektywy w sprawie gospodarki poszczególnymi kategoriami odpadów mogą zostać ustanowione w drodze dyrektyw szczegółowych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki celem wspierania:
a) po pierwsze, zapobiegania lub ograniczania produkcji odpadów oraz ich szkodliwości, w szczególności przez:
- rozwój czystych technologii, bardziej oszczędnych jeżeli chodzi o wykorzystanie przez nie zasobów naturalnych,
- rozwój techniczny oraz wprowadzanie do obrotu produktów, zaprojektowanych tak, aby nie przyczyniać się lub przyczyniać się w możliwie najmniejszym stopniu przez sposób ich wytwarzania, wykorzystanie lub ostateczne unieszkodliwianie do wzrostu ilości odpadów lub ich szkodliwości oraz zagrożeń związanych z zanieczyszczeniami,
- rozwoju właściwych technik ostatecznego unieszkodliwiania substancji niebezpiecznych zawartych w odpadach przeznaczonych do odzysku;
b) po drugie:
i) odzyskiwania odpadów w drodze recyklingu, ponownego wykorzystania, regeneracji lub dowolnego innego procesu, w celu uzyskania surowców wtórnych; lub
ii) wykorzystania odpadów jako źródła energii.
2.
Z wyjątkiem przypadków, gdy stosuje się dyrektywę Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6], Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach, które zamierzają podjąć w celu osiągnięcia celów wymienionych w ust. 1.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz komitet określony w art. 18 o takich środkach.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu, w szczególności:
- bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin i zwierząt,
- bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy,
- bez negatywnych skutków dla terenów wiejskich oraz w miejsc o szczególnym znaczeniu.
Państwa Członkowskie podejmują także niezbędne środki zakazujące porzucania, wysypywania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, we współpracy z innymi Państwami Członkowskimi w przypadku gdy jest to niezbędne lub zalecane, podejmują właściwe środki w celu stworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uwzględniając najlepsze dostępne technologie nieobejmujące nadmiernych kosztów.
Sieć musi umożliwiać Wspólnocie jako całości samowystarczalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów, a Państwom Członkowskim stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, biorąc pod uwagę warunki geograficzne lub potrzebę specjalistycznych urządzeń dla niektórych typów odpadów.
2.
Sieć musi także umożliwiać unieszkodliwianie odpadów w jednym z najbliższych urządzeń, za pomocą najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie ustanawiają lub wyznaczają właściwe organy lub władze odpowiedzialne za wykonanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
W celu osiągnięcia celów określonych w art. 3, 4 i 5, właściwe władze określone w art. 6, zobowiązane są do możliwie jak najszybszego sporządzenia co najmniej jednego planu gospodarki odpadami.
Plany takie odnoszą się w szczególności do:
- typu, ilości oraz pochodzenia odpadów przeznaczonych do odzysku lub usunięcia,
- ogólnych wymogów technicznych,
- wszelkich szczegółowych uzgodnień dotyczących określonych rodzajów odpadów,
- odpowiednich miejsc lub urządzeń do unieszkodliwiania.
Plany te mogą przykładowo obejmować:
- osoby fizyczne lub prawne upoważnione do prowadzenia gospodarki odpadami,
- szacowane koszty odzyskiwania i unieszkodliwiania,
- właściwe środki mające na celu wspieranie racjonalizacji zbierania, sortowania oraz przetwarzania odpadów,
2.
Państwa Członkowskie współpracują, gdzie właściwe, z pozostałymi Państwami Członkowskimi oraz Komisją. w celu sporządzania takich planów.
Powiadamiają o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki niezbędne w celu zapobieżenia przemieszczaniu odpadów, które nie są zgodne z planami gospodarki.
Powiadamiają one Komisję i Państwa Członkowskie o wszelkich takich środkach.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby każdy posiadacz odpadów:
- przekazywał odpady prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów bądź przedsiębiorstwu, które wykonują czynności wymienione w załączniku II A lub B, lub
- odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Do celów wykonania art. 4, 5 i 7, wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które wykonują czynności określone w załączniku II A muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz określone w art. 6.
Zezwolenie takie obejmuje:
- rodzaje oraz ilości odpadów,
- wymogi techniczne,
- środki bezpieczeństwa, które mają być zastosowane,
- miejsce unieszkodliwiania,
- metodę przetwarzania.
2.
Zezwolenia mogą być udzielane na czas określony, mogą być odnawialne, mogą podlegać warunkom i zobowiązaniom, a w szczególności, jeśli zamierzona metoda unieszkodliwiania jest niedopuszczalna z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego, można odmówić ich udzielenia.
Artykuł 10
Do celów wykonania art. 4, każdy zakład lub przedsiębiorstwo wykonujące czynności określone w załączniku II B, musi uzyskać zezwolenie.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, następujące podmioty mogą być zwolnione z wymogu uzyskania zezwolenia nałożonego przepisami art. 9 lub art. 10:
a) przedsiębiorstwa lub zakłady unieszkodliwiające swoje odpady we własnym zakresie w miejscu ich produkcji; oraz
b) przedsiębiorstwa lub zakłady wykonujące czynności odzyskiwania odpadów.
Niniejsze zwolnienie stosuje się wyłącznie:
- jeśli właściwe władze przyjęły ogólne zasady dotyczące każdego rodzaju działalności ustanawiające rodzaje i ilości odpadów oraz warunki, na podstawie których dana działalność może być zwolniona z wymogu uzyskania zezwolenia,
oraz
- jeśli rodzaje i ilości odpadów oraz metody unieszkodliwiania lub odzyskiwania są takie, że pozwalają na spełnienie warunków nałożonych przepisami art. 4.
2.
Przedsiębiorstwa lub zakłady określone w ust. 1 zostają zarejestrowane przez właściwe władze.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ogólnych zasadach przyjętych na mocy ust. 1.
Artykuł 12
Przedsiębiorstwa lub zakłady, które zawodowo zajmują się zbieraniem lub transportowaniem odpadów lub organizujące unieszkodliwianie lub odzyskiwanie odpadów w imieniu innych podmiotów (sprzedawcy, pośrednicy) i nie podlegające wymogowi uzyskania zezwolenia, rejestrowane są przez właściwe władze.
Artykuł 13
Przedsiębiorstwa lub zakłady wykonujące czynności, określone w art. 9-12 podlegają odpowiednim okresowym kontrolom właściwych władz.
Artykuł 14
Wszystkie przedsiębiorstwa lub zakłady określone w art. 9 i 10:
- prowadzą rejestr ilości, charakteru, pochodzenia oraz, gdzie właściwe, miejsca przeznaczenia, częstotliwości zbierania, sposobu transportu oraz metody przetwarzania odpadów określonych w załączniku I oraz prowadzą czynności, określonych w załączniku II A lub B,
- na żądanie właściwych władz udostępniają informacje określone w art. 6.
Państwa Członkowskie mogą także wymagać od producentów spełnienia wymogów niniejszego artykułu.
Artykuł 15
Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci", koszty unieszkodliwiania odpadów ponoszą:
- posiadacz, który przekazał odpady punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu określonemu w art. 9,
i/lub
- poprzedni posiadacze lub producenci produktu, z którego pochodzą odpady.
Artykuł 16
1.
Co trzy lata, a począwszy od dnia 1 kwietnia 1995 r., Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdania w sprawie środków podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie to jest sporządzane w oparciu o kwestionariusz, sporządzony zgodnie z procedurą określoną w art. 18, który Komisja przesyła Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed powyższą datą.
2.
W oparciu o sprawozdania określone w ust. 1 Komisja publikuje, co trzy lata począwszy od dnia 1 kwietnia 1996 r. skonsolidowane sprawozdanie.
Artykuł 17
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 18
Komisję wspiera komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący, może określić w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia Radzie, Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostają przyjęte przez Komisję."
2. artykuły 13, 14 i 15 otrzymują oznaczenie 19, 20 i 21,.
3. dodaje się załączniki w brzmieniu:"
Dyrektywa Rady
z dnia 18 marca 1991 r.
w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne
(91/157/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie rozbieżności między przepisami ustawowymi i środkami administracyjnymi przyjętymi przez Państwa Członkowskie w sprawie unieszkodliwiania baterii i akumulatorów mogłyby spowodować bariery w handlu oraz zakłócić warunki konkurencji we Wspólnocie i w ten sposób mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; dlatego zbliżenie ustawodawstw w tej dziedzinie wydaje się konieczne;
artykuł 2 ust. 2 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [4], zmienionej dyrektywą 91/156/EWG [5], przewiduje, że szczególne przepisy dla poszczególnych przypadków lub też przepisy uzupełniające powyższą dyrektywę mające na celu uregulowanie gospodarowania poszczególnymi kategoriami odpadów są ustanowione w drodze dyrektyw szczegółowych;
cele i zasady polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, określone w wspólnotowych programach działań w zakresie ochrony środowiska na podstawie zasad zawartych w art. 130r ust. 1 i 2 Traktatu EWG, mają na celu przede wszystkim zapobieganie, zmniejszanie i likwidowanie, w możliwie największym stopniu, zanieczyszczenia oraz zapewnienie rozsądnego gospodarowania zasobami surowców, opierając się również na zasadzie "zanieczyszczający płaci";
aby osiągnąć te cele, należy zakazać wprowadzania do obrotu niektórych baterii i akumulatorów ze względu na zawartą w nich ilość substancji niebezpiecznych;
w celu zapewnienia odzysku i unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów w sposób kontrolowany, Państwa Członkowskie muszą podjąć środki, które zapewnią, że są oznaczone i zbierane oddzielnie;
zbiórka oraz recykling zużytych baterii i akumulatorów może pomóc w uniknięciu zbędnego użycia surowców;
urządzenia, które zawierają zamontowane na stałe baterie lub akumulatory mogą przy ich unieszkodliwianiu stanowić zagrożenie dla środowiska; Państwa Członkowskie powinny dlatego podjąć właściwe środki;
należy ustanowić programy w Państwach Członkowskich, aby osiągnąć różne cele określone powyżej; Komisja powinna być informowana o tych programach oraz podejmowanych środkach szczególnych;
zastosowanie instrumentów ekonomicznych, takich jak ustanawianie systemu kaucji, może zachęcić do oddzielnej zbiórki i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów;
należy ustanowić przepisy dotyczące informowania konsumentów w tej dziedzinie;
należy ustalić właściwe procedury w celu wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności systemu oznakowania, oraz zapewnienia, że dyrektywa może być łatwo dostosowana do postępu naukowo-technicznego; komitet, określony w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, powinien otrzymać wytyczne dotyczące wspierania Komisji w tym zadaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie odzysku i unieszkodliwiania, w kontrolowany sposób, zużytych baterii i akumulatorów, zawierających substancje niebezpieczne, zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "bateria lub akumulator" oznacza źródło energii elektrycznej wytwarzanej przez bezpośrednie przetwarzanie energii chemicznej, składające się z jednej lub większej liczby pierwotnych (nieładowalnych) baterii lub wtórnych (ładowalnych) ogniw, zgodnie w wykazem zawartym w załączniku I;
b) "zużyta bateria lub akumulator" oznacza baterię lub akumulator, których nie można ponownie użyć, i które są przeznaczone do odzysku lub do unieszkodliwienia;
c) "unieszkodliwienie" oznacza każde działanie, opisane w załączniku II A do dyrektywy 75/442/EWG, pod warunkiem że ma zastosowanie do baterii i akumulatorów;
d) "odzysk" oznacza każde działanie, opisane w załączniku II B do dyrektywy 75/442/EWG pod warunkiem że ma zastosowanie do baterii i akumulatorów;
e) "zbiórka" oznacza zbieranie, segregowanie i/lub grupowanie zużytych baterii i akumulatorów;
f) "system kaucji" oznacza system, w ramach którego nabywca, podczas zakupu baterii lub akumulatorów, płaci sprzedawcy sumę pieniędzy, która jest zwracana w momencie zwracania zużytych baterii lub akumulatorów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają od dnia 1 stycznia 1993 r. zakaz obrotu:
- alkalicznych baterii manganowych do przedłużonego użytku w skrajnych warunkach (na przykład temperatury poniżej 0 °C lub powyżej 50 °C, narażenie na wstrząsy), zawierających więcej niż 0,05 % wagowo rtęci,
- wszystkich innych alkalicznych baterii manganowych zawierających więcej niż 0,025 % wagowo rtęci.
Zakaz ten nie dotyczy alkalicznych manganowych ogniw guzikowych i baterii złożonych z ogniw guzikowych.
2.
Ustęp 1 zostaje dodany do załącznika I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/610/EWG [7].
Artykuł 4
1.
W ramach programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie podejmują właściwe kroki w celu zapewnienia, aby zużyte baterie i akumulatory były oddzielnie zbierane w związku z ich odzyskiem lub unieszkodliwianiem.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, by baterie i akumulatory oraz, w miarę potrzeb, urządzenia, w których są one zamontowane były we właściwy sposób oznakowane.
Oznakowanie powinno zawierać wskazania dotyczące:
- oddzielnej zbiórki,
- w stosownych przypadkach, recyklingu,
- zawartości metali ciężkich.
3.
Komisja opracowuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 10, szczegółowe przepisy dotyczące systemu oznakowania.
Przepisy te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują środki zapewniające, aby baterie i akumulatory nie były montowane w urządzeniach, chyba że konsument będzie mógł je łatwo wyjąć po zużyciu.
Środki te wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejszy artykuł nie stosuje się do kategorii urządzeń wymienionych w załączniku II.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie opracowują programy zmierzające do osiągnięcia następujących celów:
- zmniejszenie zawartości metali ciężkich w bateriach i akumulatorach,
- wspieranie wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów zawierających mniejsze ilości substancji niebezpiecznych i/lub zawierających substancje powodujące mniejsze zanieczyszczenie,
- stopniowe zmniejszanie, w odpadach z gospodarstw domowych, ilości zużytych baterii i akumulatorów objętych załącznikiem I,
- wspieranie badań mających na celu zmniejszenie zawartości substancji niebezpiecznych w bateriach i akumulatorach oraz sprzyjanie używaniu zastępczych substancji powodujących mniejsze zanieczyszczenie oraz badań dotyczących metod recyklingu,
- oddzielne unieszkodliwianie zużytych baterii i akumulatorów objętych załącznikiem I.
Pierwsze programy obejmują okres czterech lat, rozpoczynający się 18 marca 1993 r., Komisja zostaje o nich poinformowana najpóźniej do 17 września 1992 r.
Programy podlegają regularnym przeglądom i uaktualnieniom, co najmniej co cztery lata, głównie pod kątem postępu technicznego, sytuacji gospodarczej i sytuacji w dziedzinie ochrony środowiska.
Komisja jest informowana o zmienionych programach we właściwym czasie.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają skuteczną organizację oddzielnej zbiórki oraz, w stosownych przypadkach, ustanowienie systemu kaucji.
Państwa Członkowskie mogą ponadto wprowadzać środki, takie jak instrumenty ekonomiczne, mające na celu zachęcanie do recyklingu.
Środki takie muszą być wprowadzane po konsultacji z zainteresowanymi stronami, muszą być oparte na ważnych kryteriach ekologicznych i ekonomicznych oraz muszą unikać zakłóceń warunków konkurencji.
2.
Podczas notyfikowania programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach, które podjęły zgodnie z ust. 1.
Artykuł 8
W ramach programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia konsumentom pełnej informacji:
a) o niebezpieczeństwach niekontrolowanego unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów,
b) o oznakowaniu baterii, akumulatorów oraz urządzeń z zamontowanymi na stałe bateriami i akumulatorami,
c) o metodzie wyjmowania baterii i akumulatorów, które są na stałe zamontowane w urządzeniach.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą utrudniać, zakazywać lub ograniczać wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów objętych niniejszą dyrektywą i dostosowania się do przepisów w niej ustanowionych.
Artykuł 10
Komisja dostosowuje art. 3–5 oraz załączniki I i II do postępu technicznego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 września 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 marca 1991 r.
po raz dziewiąty zmieniająca dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(91/173/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanawianie wewnętrznego rynku w terminie upływającym 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
zarówno pentachlorofenol (CAS nr 87–86–5), jak i jego związki są substancjami niebezpiecznymi dla człowieka i środowiska, w szczególności środowiska wodnego; należy uregulować sposób wykorzystywania tych substancji;
ograniczenia sprzedaży i stosowania substancji, określonych powyżej lub preparatów zawierających te substancje, wprowadzone już przez niektóre Państwa Członkowskie mają bezpośredni wpływ na tworzenie i działanie rynku wewnętrznego; dlatego też konieczne jest zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a następnie zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/678/EWG [5];
Komisja będzie rozwijać skoordynowaną strategię wspólnotową dotyczącą wprowadzania do obrotu i stosowania produktów chemicznych, używanych do konserwacji drewna; podstawą ustalania strategii będą informacje dostarczane Komisji przez Państwa Członkowskie, w szczególności w zakresie oceny zagrożeń dla człowieka i środowiska, z jednoczesnym uwzględnieniem różnych problemów związanych z konserwacją drewna w Państwach Członkowskich;
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na obecnie obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe, dotyczące ewentualnego przyjęcia przez Państwa Członkowskie ostrzejszych ograniczeń użytkowania wymienionych wyżej substancji i preparatów w miejscu pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się punkt w brzmieniu:
"23.Pentachlorofenol (CAS nr 87–86–5) i jego sole oraz estry _BAR_ nie mogą być stosowane w stężeniach równych lub większych niż 0,1 % w stosunku do masy, w substancjach lub preparatach wprowadzanych do obrotu.
W drodze wyjątku przepis ten nie ma zastosowania do substancji i preparatów przeznaczonych do użytku w instalacjach przemysłowych nieumożliwiających emisji i/lub wydzielania pentachlorofenolu (PCP) w ilościach większych niż przewidziane w obowiązującym ustawodawstwie: a)w impregnowaniu drewna.Jednakże impregnowane drewno nie może być używane:wewnątrz budynków, do celów dekoracyjnych, niezależnie od ich przeznaczenia (mieszkania, miejsce zatrudnienia, wypoczynek);do wytwarzania pojemników przeznaczonych do celów uprawy ani do żadnego przetwarzania i ponownego impregnowania oraz wytwarzania opakowań mogących wchodzić w kontakt z surowcami, półproduktami albo wyrobami gotowymi przeznaczonymi do spożycia przez ludzi i/lub zwierzęta, lub innych materiałów mogących powodować ich skażenie, ani do jakiegokolwiek jego ponownego impregnowania;b)w impregnowaniu włókien i wysoko odpornych wyrobów tekstylnych, jednak w żadnym wypadku nieprzeznaczonych do produkcji odzieży lub wyposażenia dekoracyjnego;c)jako środek syntetyzujący i/lub przetwarzający w procesach produkcyjnych;d)w drodze specjalnego wyjątku Państwa Członkowskie mogą na zasadach indywidualnych zezwalać na swoim terytorium wyspecjalizowanym fachowcom na przeprowadzanie na miejscu oraz w budynkach posiadających wartość kulturalną, artystyczną i historyczną albo w przypadkach nagłych, zabiegów zapobiegawczych w stosunku do drewna lub muru zainfekowanego przez grzyba domowego (Serpula lacrymans) oraz "cubic rot fungi".Wyjątki te zostaną ponownie zbadane w świetle mającego miejsce rozwoju wiedzy i technik nie później niż w trzy lata po wdrożeniu dyrektywy.
W każdym wypadku: a)pentachlorofenol stosowany osobno lub jako składnik preparatów wykorzystywanych w ramach powyższych wyjątków musi mieć łączną zawartość heksachlorodibezoparadioksyny (H6CDD) poniżej czterech części na milion (ppm);b)substancje te i preparaty nie mogą:być wprowadzane do obrotu, z wyjątkiem opakowań o pojemności 20 litrów lub więcej;być sprzedawane ogółowi społeczeństwa.Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów opakowanie takich preparatów powinno być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje: "Przeznaczone wyłącznie do zastosowania przemysłowego i zawodowego."
Dodatkowo przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do odpadów podlegających przepisom dyrektyw 75/442/EWG i 78/319/EWG." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przed dniem 31 grudnia 1991 r. teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Do dnia 1 lipca 1992 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 marca 1991 r.
ustanawiająca wymogi zootechniczne i rodowodowe przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt czystorasowych oraz zmieniająca dyrektywy 77/504/EWG oraz 90/425/EWG
(91/174/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
zwierzęta czystorasowe będące "zwierzętami żywymi", są wymienione w wykazie w załączniku II do Traktatu;
zwierzęta czystorasowe są przeważnie hodowane w związku z działalnością rolną; hodowla takich zwierząt stanowi źródło dochodu dla części rolników i dlatego powinna być wspierana;
na poziomie wspólnotowym ustanowiono szczególne zasady harmonizacji ustawodawstwa zootechnicznego dotyczącego bydła, trzody chlewnej, owiec, kóz i zwierząt z rodziny koniowatych;
aby zapewnić racjonalny rozwój hodowli zwierząt czystorasowych i w ten sposób podnieść wydajność w tym sektorze, należy ustalić na poziomie wspólnotowym zasady wprowadzania do obrotu takich zwierząt;
co do zasady, nie wolno zabraniać, ograniczać i utrudniać handlu wewnątrzwspólnotowego;
właściwym jest, aby przepisy stosowane do czystorasowego bydła hodowlanego zostały rozszerzone na czystorasowe bawoły hodowlane, oraz aby w rezultacie została zmieniona dyrektywa 77/504/EWG [4];
należy zastrzec, aby przepisy dyrektywy 90/425/EWG [5] miały zastosowanie do tego sektora;
należy wprowadzić przepisy zapobiegające przywozowi zwierząt czystorasowych z państw trzecich na warunkach bardziej korzystnych niż stosowane we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "zwierzę czystorasowe" oznacza każde zwierzę przeznaczone do hodowli, wymienione w załączniku II do Traktatu, obrót którym nie został jeszcze objęty bardziej szczegółowym wspólnotowym ustawodawstwem zootechnicznym, oraz które jest wpisane lub zarejestrowane w rejestrach lub dokumentacji rodowodowej prowadzonej przez uznane organizacje lub stowarzyszenia hodowców.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- wprowadzanie do obrotu zwierząt czystorasowych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków nie było zakazywane, ograniczane lub utrudniane z powodów zootechnicznych lub rodowodowych,
- w celu zapewnienia, że wymogi zawarte w tiret pierwsze zostały spełnione, należy ustanowić w sposób niedyskryminujący, z uwzględnieniem zasad określonych przez organizację lub stowarzyszenie prowadzące rejestr lub dokumentację rodowodową danej rasy, kryteria zatwierdzania i uznawania organizacji lub stowarzyszeń hodowców, kryteria wpisywania lub rejestrowania w rejestrach lub dokumentacji rodowodowej, kryteria zatwierdzania reprodukcji zwierząt czystorasowych, wykorzystania ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, oraz świadectwo wymagane do wprowadzenia ich do obrotu.
Do czasu wprowadzenia szczegółowych zasad stosowania, przewidzianych w art. 6, utrzymuje się stosowanie przepisów krajowych z uwzględnieniem przepisów ogólnych Traktatu.
Artykuł 3
W art. 1 lit. a) dyrektywy 77/504/EWG po wyrazach "gatunku bydła" dodaje się wyrazy "z bawołami włącznie".
Artykuł 4
W sekcji II załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG dodaje się tekst w brzmieniu:
"Dyrektywa Rady 91/174/EWG z dnia 25 marca 1991 r. ustanawiająca wymogi zootechniczne i rodowodowe przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt czystorasowych
Dz.U. L 85 z 9.4.1991, str. 37."
Artykuł 5
Do czasu wprowadzenia reguł wspólnotowych dotyczących tej dziedziny, warunki stosowane w odniesieniu do przywozu zwierząt czystorasowych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, pochodzących z państw trzecich, nie mogą być bardziej korzystne niż warunki regulujące handel wewnątrzwspólnotowy.
Artykuł 6
Szczegółowe zasady stosowania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG. [6]
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzynasta Dyrektywa Komisji
z dnia 12 marca 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V, VII i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(91/184/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/121/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dozwolone barwniki, substancje i środki konserwujące mogą zostać ostatecznie dozwolone, podczas gdy innych należy definitywnie zabronić lub dopuścić je na następny określony okres;
ze względu na ochronę zdrowia publicznego należy zabronić stosowania lidokainy i tiomersalu;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych stosowanie fluorku magnezu może być dozwolone z zachowaniem niektórych ograniczeń oraz pod warunkiem że umieści się określone ostrzeżenia na etykietach w celu ochrony zdrowia publicznego;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych można dopuścić do stosowania 7-etylo-3,7 -dioksa-1-azabicyklo[3.3.0]oktan jako środek konserwujący do dnia 31 grudnia 1992 r. i 3,3′-(1,4-fenylenu dimetylidyny) bis (kwasu sulfonowego 7,7-dimetylo-2-oksy-bicyklo-(2,2,1)heptanu-1-metanu) i jego sole jako filtra ultrafioletowego w produktach kosmetycznych z zastrzeżeniem niektórych ograniczeń i warunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II
a) w nr 221 wyrazy: "w załącznikach V i VI część 1" zastępuje się wyrazami: "w załączniku VI część 1";
b) dodaje się numery w brzmieniu:
"395.
8-hydroksychinolina i jej siarczany, z wyjątkiem zastosowań przewidzianych w załączniku III część 1 nr 51
396.
Ditio-2,2′-bispirydyno-ditlenek-1,1′(addukt z triwodnym siarczanem magnezu) – (disiarczek pirytionianu + siarczan magnezu)
397.
Środek barwiący CI 12075 i jego laki, pigmenty i sole
398.
Środek barwiący CI 45170 i CI 45170:1
399.
Lidokaina";
2) w załączniku III część 1 dodaje się numer porządkowy 56 w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
56 _BAR_ Fluorek magnezu _BAR_ Środki do higieny jamy ustnej _BAR_ 0,15 % w przeliczeniu na fluor, w mieszaninie z innymi związkami fluoru dozwolonymi na mocy niniejszego załącznika, całkowita zawartość fluoru nie może przekraczać 0,15 % _BAR_ _BAR_ Zawiera fluorek magnezu"; _BAR_
3) w załączniku III część 2:
a) skreśla się numery odniesienia 1 i 4;
b) w kolumnie "Dozwolone do" wyrazy: "31 grudnia 1990 r." zastępuje się wyrazami: "31 grudnia 1991 r." dla następującego numeru: 2.
1,1,1–trichloroetan (chloroform metylu);
4) w załączniku IV część 1, skreśla się numery 12075, 15585, 45170 i 45170:1;
5) w załączniku IV część 2:
a) W kolumnie "Dozwolone do" wyrazy: "31 grudnia 1990 r." zastępuje się wyrazami: "31 grudnia 1991 r." dla nr: 26100 i 73900;
b) dodaje się następujący barwnik:
"Numer indeksu barwy lub nazwa _BAR_ Kolor _BAR_ Zakres stosowania _BAR_ Inne ograniczenia i wymagania _BAR_ Dozwolone do _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
15585 _BAR_ Czerwony _BAR_ _BAR_ x _BAR_ _BAR_ _BAR_ Maksimum 3 % produktów kontaktujących się z błonami śluzowymi _BAR_ 31.12.1991 _BAR_
6) w załączniku V skreśla się numery porządkowe 7 i 8;
7) w załączniku VI część 1 dodaje się numery porządkowe w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
44 _BAR_ Alkilo (C12-C22) trimetylo-amonowy bromek, chlorek, _BAR_ 0,1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
45 _BAR_ 4,4–dimetylo-1,3-oksazolidyna _BAR_ 0,1 % _BAR_ pH produktu gotowego nie może być niższe niż 6. _BAR_ _BAR_
46 _BAR_ N-[1,3-bis(hydroksymetylo)-2,5-diokso-4-imidazolidynylo]-N,N′-bis(hydroksymetylo) mocznik _BAR_ 0,5 %"; _BAR_ _BAR_ _BAR_
8) w załączniku VI część 2:
a) w kolumnie f wyrazy: "31 grudnia 1990 r." zastępuje się wyrazami: "31 grudnia 1991 r." dla następujących substancji:
2.
Eter p-chlorofenylo gliceryny (Chlorofenezyn)
15.
Diizobutylo-fenoksy-etoksy-etylodimetylo-benzyloamoniowy chlorek (+)
16.
Akilo(C8-C18)-dimetylo-benzylo-amoniowy chlorek, bromek, sacharynian (+)
20.
Heksamidyna i jego sole (łącznie z izotionianem i p-hydroksybenzoesanem (+))
21.
Banzylomimetylal
27.
Wodorochloran decyloksy-3-hydroksy-2-amino-1 propanu (decominol (DCI));
b) skreśla się numery odniesienia 4, 6 i 17;
c) dodaje się numer odniesienia w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
28 _BAR_ 7-etylo-3,7-dioksa-1-azabicyklo[3.3.0]oktan _BAR_ 0,3 % _BAR_ Zabroniony w środkach do higieny jamy ustnej i kontaktujących się z błonami śluzowymi _BAR_ _BAR_ 31.12.1992"; _BAR_
9) w załączniku VII część 1 dodaje się numer odniesienia w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
7 _BAR_ 3,3-(1,4-fenylenodimetylidyna) bis (kwasu sulfonowego7,7-dimetylo-2-okso-bicyklo-(2,2,1) heptano-1-metanu _BAR_ 10 % (wyrażone jako kwas) _BAR_ Zabroniony w aerozolach (sprayach)"; _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
1. Niezależnie od dat dopuszczenia wymienionych w art. 1 ust. 3 lit. b) i ust. 5 i 8 lit. a) i c), Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że począwszy od dnia 1 stycznia 1992 r. w przypadku substancji wymienionych w art. 1 ust. 1 i począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r. w przypadku substancji wymienionych w art. 1 ust. 2–9, ani producenci, ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać do obrotu produktów niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1, zawierające substancje wymienione w art. 1 ust. 1 nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 31 grudnia 1992 r. i że produkty zawierające substancje wymienione w art. 1 ust. 2–9 nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1994 r., jeżeli nie będą spełniały wymogów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 19 marca 1991 r.
zmieniająca po raz piąty Załącznik do dyrektywy Rady 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(91/188/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/533/EWG [2], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozwój wiedzy naukowo-technicznej sprawia, że niektóre zmiany w Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG stają się niezbędne;
pożądane wydaje się usunięcie pozostających w mocy tymczasowych odstępstw od zakazów ustanowionych w dyrektywie, biorąc pod uwagę, że aktualnie dostępne są mniej ryzykowne sposoby działania;
wszystkie Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że nie mają zamiaru lub nie będą miały więcej zamiaru korzystać z tych odstępstw;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, "Związki rtęci", skreśla się tekst w kolumnie 2.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 marca 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 27 marca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG w kwestii limitów zwolnień z podatku w wewnatrzwspólnotowym ruchu pasażerskim oraz w zakresie odstępstwa przyznanego Królestwu Danii oraz Irlandii odnoszącego się do zasad dotyczących zwolnień przy przywozie przysługujących podróżnym
(91/191/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu definiuje rynek wewnętrzny jako obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, oraz przewiduje, że rynek ten będzie stopniowo urzeczywistniany do dnia 31 grudnia 1992 r.;
system zwolnień odnoszących się do przywozów dokonywanych przez podróżnych oznacza przepływ towarów obciążonych podatkiem i w tym zakresie uprzedza system przepływu towarów, który będzie stosowany na rynku wewnętrznym;
ze względu na stopniowy charakter tworzenia rynku wewnętrznego, jak zostało to zapisane w art. 8a Traktatu, podwyższenie kwot zwolnień, jako pierwszy etap, jest niezbędne, tak z punktu widzenia tego rynku, jak również osiągnięcia celu dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim[4], zmienionej ostatnio dyrektywą 89/194/EWG[5], ujętego w jej motywie drugim; urzeczywistnianie rynku wewnętrznego oznacza, że towary, od których zapłacony został podatek, będą mogły być przemieszczane w obrębie granic wewnętrznych bez jakiegokolwiek zobowiązania do uiszczania dalszych podatków oraz że obecnie istniejące zwolnienia dla podróżnych przestaną obowiązywać ze względu na brak ich dalszego znaczenia;
niezbędne jest zniesienie wszelkich różnic w traktowaniu podróżnych wjeżdżających do poszczególnych Państw Członkowskich;
niezbędne jest ustanowienie na czas ograniczony odstępstw dla Irlandii i dla Królestwa Danii, biorąc pod uwagę trudności gospodarcze wynikające ze stosowania powszechnych zwolnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 począwszy od dnia 1 lipca 1991 r.:
- w ust. 1 wyrażenie "390 ECU" zastępuje się wyrażeniem "600 ECU",
- w ust. 2 wyrażenie "100 ECU" zastępuje się wyrażeniem "150 ECU".
2) W art. 5 dodaje się następujący ustęp, a numery ust. 5, 6 i 7 zmienia się na numery 6, 7 i 8:
"5.
W przypadku Irlandii i Królestwa Danii ograniczenia określone w ust. 1 nie mogą w żadnym razie spowodować bardziej korzystnego traktowania tych, do których te ograniczenia się odnoszą, od traktowania, jakie wynika z art. 7c i 7d.
Ograniczenia określone w ust. 1 są obliczane w odniesieniu do art. 2 i art. 4 ust. 1 kolumna II tabeli."
3) W art. 7b począwszy od dnia 1 lipca 1991 r.:
a) W ust. 1:
- litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) Królestwo Danii i Republika Grecka są uprawnione do wyłączenia ze zwolnienia towarów, których wartość jednostkowa przekracza 340 ECU.",
- w lit. b) wyrażenie "85 ECU" zastępuje się wyrażeniem "95 ECU".
4) Artykuł 7c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7c
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 Królestwo Danii jest uprawnione do stosowania, do dnia 31 grudnia 1991 r., następujących limitów w odniesieniu do określonych towarów przywożonych przez podróżnych zamieszkałych w Danii, po pobycie poza Danią trwającym krócej niż 36 godzin:
Produkty
- Papierosy - Napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu przekraczającej 22 % obj. - Piwo 100 żadne 12 litrów"
5) Dodaje się art. 7d w brzmieniu:
"Artykuł 7d
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 i w ramach określonych w nim limitów Irlandia jest uprawniona do stosowania, do dnia 31 grudnia 1991 r., limitu ilościowego wynoszącego 25 litrów piwa do wszystkich podróżnych do Irlandii.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 Irlandia jest uprawniona do stosowania, do dnia 31 grudnia 1991 r., następujących limitów w przywozie w odniesieniu do określonych towarów przywożonych przez podróżnych z Irlandii, po pobycie poza Irlandią trwającym krócej niż 24 godziny:
a) dla podróżnych z terytorium Wspólnoty, 110 ECU; b)
Produkty
- Papierosy, lub 150
- Tytoń do palenia 200 g
- Napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu przekraczającej 22 % obj. 3/4 litra
lub - Napoje destylowane i spirytusowe oraz koktajle na bazie wina lub alkoholu, sake lub podobne napoje o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 %; wina musujące, likiery, oraz 1,5 litra
- Wina niemusujące*: 2,5 litra
- Piwo 12 litrów
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy:
- w zakresie art. 1 pkt 1, 2 i 3 z mocą od dnia 1 lipca 1991 r.,
- w zakresie art. 1 pkt 4 i 5 od dnia notyfikacji[6] niniejszej dyrektywy Państwom Członkowskim.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, które przyjmują w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 27 marca 1991 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(91/226/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego przez okres upływający 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymagania techniczne, które muszą spełniać niektóre kategorie pojazdów silnikowych i ich przyczepy na mocy ustawodawstw krajowych dotyczą między innymi osłon przeciwrozbryzgowych kół w takich pojazdach silnikowych;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa jednolitych wymagań, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów procedurą homologacji EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5];
w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego ważne jest aby wszystkie pojazdy użytkowe w wyższych kategoriach wagowych, które mają określoną prędkość minimalną, zostały wyposażone w skuteczne osłony przeciwrozbryzgowe kół, w celu zatrzymywania wody;
pożądane jest ustalenie jednego badania działania układów tego typu podczas montażu w różnych typach pojazdów, jako środka wyraźnie poprawiającego sytuację; do celów homologacji EWG części wzięto pod uwagę dwa typy urządzeń dostępnych w tej chwili na rynku, tj. typ pochłaniający energię oraz typ oddzielający powietrze/wodę; konieczne więc było opracowanie dwóch różnych badań, w zależności od urządzenia, które ma zostać homologowane;
uwzględniając przeprowadzane obecnie analizy, studia i badania, badanie działania w typach pojazdów wyposażonych w takie urządzenia będzie ustalone jak najszybciej;
Państwa Członkowskie powinny zwrócić uwagę na fakt, iż powstawanie zjawiska rozpylania zależy także od właściwości powierzchni drogi, konfiguracji bieżnika opony oraz prędkości i właściwości aerodynamicznych pojazdu;
zbliżanie ustawodawstw krajowych dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają homologację EWG części dla każdego urządzenia, nazywanego dalej "urządzeniem przeciwrozbryzgowym kół", przeznaczonego do zmniejszenia rozbryzgiwania spod kół pojazdu będącego w ruchu, jeżeli spełnia ono wymagania dotyczące projektowania i badania ustalone w załączniku II, biorąc jednocześnie pod uwagę definicje podane w załączniku I.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG przyjmuje środki wymagane w celu sprawdzenia czy modele produkcyjne są zgodne z zatwierdzonym typem, tak dalece jak jest to konieczne i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
W tym celu Państwo Członkowskie stosuje wymagania załącznika IV.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego uprawnionemu przedstawicielowi, dla każdego urządzenia przeciwrozbryzgowego kół, które homologowały na podstawie art. 1, znak homologacji EWG części, zgodny ze wzorem w dodatku 3 załącznika II.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomyłki między urządzeniami przeciwrozbryzgowymi kół homologowanymi zgodnie z art. 1, a innymi urządzeniami.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzania do obrotu urządzeń przeciwrozbryzgowych kół ze względu na ich budowę i działanie, jeżeli posiadają one znak homologacji EWG części.
Jednakże przepis ten nie stanowi przeszkody dla przyjęcia takich środków przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do urządzeń przeciwrozbryzgowych kół posiadających znak homologacji EWG części, które nie są zgodne z homologowanym typem.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia bezzwłocznie inne Państwa Członkowskie i Komisję o przyjętych środkach, podając powód swojej decyzji.
Przepisy art. 5 stosują się również.
Urządzenia uważa się za niezgodne z homologowanym typem, w rozumieniu akapitu drugiego, jeśli wymagania załącznika II nie są przestrzegane.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom innych Państw Członkowskich kopie świadectw homologacji EWG części wydanych dla każdego urządzenia przeciwrozbryzgowego kół, które homologowały lub którego homologacji odmówiły.
Artykuł 5
1.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego, które przyznało homologację EWG części stwierdzą, że urządzenia przeciwrozbryzgowe kół posiadające świadectwa zgodności z pojedynczym typem nie są zgodne z typem homologowanym przez to Państwo Członkowskie, przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby zgodność produkcji modeli z homologowanym typem została przywrócona.
Informują one właściwe władze innych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą objąć wycofanie homologacji EWG części.
Wspomniane władze przyjmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca powiadamiają się wzajemnie o wycofaniu homologacji EWG części poprzez przesłanie podpisanej i datowanej kopii świadectwa homologacji części noszącej adnotację drukowanymi literami "HOMOLOGACJA EWG WYCOFANA" oraz przez podanie przyczyn przyjęcia takiego środka.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG części kwestionuje brak zgodności, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują starania zmierzające do rozstrzygnięcia sporu.
Komisja jest stale informowana o istniejącym stanie rzeczy.
W miarę potrzeby doprowadza ona do odpowiednich rozmów w celu znalezienia rozwiązania.
Artykuł 6
Każda decyzja, podjęta stosownie do przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy, o odmowie lub wycofaniu homologacji EWG części dla urządzeń przeciwrozbryzgowych kół lub zakazaniu wprowadzania ich na rynek bądź użycia, szczegółowo wyjaśnia przyczynę jej podjęcia.
Decyzja taka jest podawana do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie jest informowana o dostępnych, zgodnych z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem, środkach zaradczych, jak również o czasie przewidzianym na skorzystanie z nich.
Artykuł 7
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii N oraz każdą przyczepę kategorii O według definicji zawartej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji EWG lub krajowej homologacji pojazdów lub odmówić bądź zakazać ich sprzedaży, rejestracji, lub dopuszczenia do ruchu z przyczyn odnoszących się do ich osłon przeciwrozbryzgowych kół, jeżeli są one zainstalowane zgodnie z wymaganiami załącznika III oraz jeżeli urządzenia przeciwrozbryzgowe kół, w które wyposażone są pojazdy posiadają znak homologacji EWG części.
Artykuł 9
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów załączników niniejszej dyrektywy do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 10 kwietnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Przepisy, określone w ust. 1, przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 kwietnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 89/396/EWG w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy
(91/238/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest wzięcie pod uwagę faktu, iż bezpośrednie spożycie przy zakupie pewnych środków spożywczych, takich jak lody w indywidualnych porcjach, oznacza, iż wskazywanie partii bezpośrednio na indywidualnych opakowaniach staje się bezcelowe; z tego powodu w dyrektywie 89/396/EWG [4] należy wprowadzić zmiany;
jednakże w przypadku tych produktów obowiązkowe musi być wskazanie partii na opakowaniu zbiorczym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/396/EWG dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) do opakowań indywidualnych lodów.
Wskazówka umożliwiająca identyfikację partii musi się znajdować na opakowaniu zbiorczym."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 maja 1991 r.
w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych
(91/250/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy komputerowe są obecnie niedostatecznie chronione przez obowiązujące ustawodawstwo we wszystkich Państwach Członkowskich, a ta ochrona, tam gdzie istnieje, jest bardzo różnorodna;
rozwój programów komputerowych wymaga znacznych nakładów osobowych, technicznych i finansowych, podczas gdy powielanie programów komputerowych pochłania jedynie ułamkową część kosztów, które byłyby konieczne do ich niezależnego rozwijania;
programy komputerowe odgrywają coraz większą rolę w wielu gałęziach przemysłu, a technologia programów komputerowych może być uznawana za dziedzinę o fundamentalnym znaczeniu w rozwoju przemysłowym Wspólnoty;
pewne różnice w systemach ochrony prawnej programów komputerowych obowiązujących w prawodawstwach Państw Członkowskich mają bezpośredni i negatywny wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku w dziedzinie programów komputerowych, a różnice te mogą się dodatkowo pogłębiać w przypadku wprowadzania przez Państwa Członkowskie nowych przepisów prawnych w tej dziedzinie;
istniejące różnice mające taki wpływ muszą zostać usunięte i należy zapobiec powstawaniu nowych, podczas gdy różnice, które nie naruszają funkcjonowania wspólnego rynku w sposób istotny, mogą pozostać nieusunięte, a ich powstawaniu nie trzeba zapobiegać;
ramy prawne Wspólnoty odnośnie do ochrony programów komputerowych mogą zatem ograniczać się na wstępie do ustanowienia, że Państwa Członkowskie przyznają programom komputerowym ochronę zgodnie z prawem autorskim taką, jak dziełom literackim, a później określą podmiot i przedmiot ochrony, prawa wyłączności, które osoby podlegające ochronie powinny mieć zapewnione w celu zezwalania lub zakazywania pewnych czynności i okres w którym ochrona będzie stosowana;
do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "program komputerowy" obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, włącznie z programami zintegrowanymi ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie;
odnośnie do kryteriów, które powinny być stosowane przy ustalaniu, czy program komputerowy jest, czy nie jest dziełem oryginalnym, żadne testy dotyczące jakościowych czy estetycznych wartości programu nie powinny być stosowane;
Wspólnota jest w pełni zobowiązana do promowania międzynarodowej normalizacji;
rolą programu komputerowego jest wejście w kontakt i wspólne funkcjonowanie z innymi częściami składowymi systemu komputerowego i użytkownikami, w tym celu logiczne i, w miarę potrzeb, fizyczne wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie są wymagane, aby pozwolić wszystkim elementom oprogramowania i sprzętu komputerowego funkcjonować z innym oprogramowaniem, sprzętem komputerowym i użytkownikami we wszelkich formach działania do jakich są przeznaczone;
części programu umożliwiające takie wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie między elementami oprogramowania i sprzętu komputerowego są ogólnie znane pod nazwą "interfejsów";
to funkcjonalne wzajemne połączenie i wzajemne oddziaływanie jest ogólnie znane pod nazwą "interoperacyjności", podczas gdy sama "interoperacyjność" może być zdefiniowana jako zdolność do wymiany informacji oraz wszechstronnego wykorzystania informacji już wymienionych;
w celu uniknięcia wątpliwości wyjaśnić należy, że tylko wyrażony w formie program komputerowy podlega ochronie, podczas gdy koncepcje i zasady, na których opierają się wszystkie elementy programu, włącznie z tymi, na których opierają się jego "interfejsy", nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą;
zgodnie z tą zasadą prawa autorskiego w zakresie w jakim logika, algorytmy i języki programowania obejmują koncepcje i zasady, te koncepcje i zasady nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą;
zgodnie z ustawodawstwem i orzecznictwem Państw Członkowskich oraz międzynarodowymi konwencjami dotyczącymi prawa autorskiego forma wyrażenia tych koncepcji i zasad ma podlegać ochronie prawem autorskim;
do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "wypożyczenia" oznacza umożliwienie korzystania przez określony czas w celach niedochodowych z programu komputerowego lub jego kopii; pojęcie to nie obejmuje wypożyczania do użytku publicznego, które odpowiednio pozostaje poza zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy;
wyłączne prawa autora do zakazywania niedozwolonego powielania jego dzieła muszą być poddane określonym wyjątkom w przypadku programu komputerowego pozwalającego na powielanie technicznie konieczne do używania go przez uprawnionego nabywcę;
oznacza to, że ładowanie i uruchamianie konieczne do użycia kopii programu, która została zgodnie z prawem nabyta oraz poprawianie jej błędów nie może być umownie zabronione; w braku szczegółowych przepisów umownych, włącznie z tymi, które dotyczą przypadku, kiedy kopia programu została sprzedana, jakakolwiek inna czynność konieczna do użycia programu może być wykonywana przez uprawnionego nabywcę tej kopii zgodnie z zamierzonym celem;
osobie uprawnionej do używania programu komputerowego nie można zabronić podejmowania czynności koniecznych do obserwacji, badania lub testowania funkcjonowania programu, pod warunkiem że działania te nie naruszają praw autorskich do tego programu;
niedozwolone powielanie, translacja, adaptacja lub przekształcanie formy kodu, w której kopia programu komputerowego została udostępniona, stanowi naruszenie wyłącznych praw autora;
jednakże mogą mieć miejsce sytuacje, w których takie powielanie kodu i translacja jego formy zgodnie z rozumieniem art. 4 lit. a) i b), są niezbędne dla otrzymania informacji koniecznych do osiągnięcia interoperacyjności niezależnie od stworzonego programu z innymi programami;
dlatego należy wnioskować, że w tych ograniczonych przypadkach wykonywanie powielania i translacji przez lub w imieniu osoby uprawnionej do używania kopii programu jest prawnie dozwolone i zgodne z uczciwymi praktykami i nie uważa się za wymagające zgody uprawnionego;
celem tego wyjątku jest umożliwienie połączenia różnych części składowych systemu komputerowego, włącznie z pochodzącymi od różnych producentów tak, aby mogły wspólnie funkcjonować;
takiego wyjątku w sferze wyłącznych praw autora nie można wykorzystywać w sposób naruszający uzasadnione interesy uprawnionego lub sprzeczny z normalnym wykorzystaniem programu;
w celu zapewnienia zgodności z przepisami Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych okresem trwania ochrony jest czas życia autora i pięćdziesiąt lat liczonych od dnia pierwszego stycznia roku następującego po roku jego śmierci lub, w przypadku dzieła anonimowego lub opatrzonego jedynie pseudonimem, 50 lat liczonych od dnia pierwszego stycznia roku następującego po roku pierwszej publikacji dzieła;
ochrona programów komputerowych w ramach praw autorskich powinna pozostawać bez uszczerbku dla zastosowania, we właściwych przypadkach, innych form ochrony; jednakże jakiekolwiek przepisy umowne niezgodne z art. 6 lub z wyjątkami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 są nieważne;
przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla stosowania reguł konkurencji zgodnie z art. 85 i 86 Traktatu, jeśli dominujący dostawca odmawia dostępu do informacji niezbędnych dla zdefiniowanej w niniejszej dyrektywie interoperacyjności;
przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla szczególnych wymagań prawa wspólnotowego dotychczas wprowadzonego w stosunku do publikacji interfejsów w sektorze telekomunikacyjnym lub decyzji Rady odnoszących się do normalizacji w dziedzinie technologii informacyjnych i telekomunikacji;
niniejsza dyrektywa nie narusza odstępstw przewidzianych w ustawodawstwie krajowym zgodnie z Konwencją berneńską, w kwestii spraw nieobjętych niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot ochrony
1.
Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie chronią prawem autorskim programy komputerowe w taki sposób, jak dzieła literackie w rozumieniu Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych.
Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "programy komputerowe" obejmuje ich przygotowawczy materiał projektowy.
2.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą ochronie podlega każda forma wyrażenia programu komputerowego.
Koncepcje i zasady, na których opierają się wszystkie elementy programu komputerowego, włącznie z tymi, na których opierają się ich interfejsy, nie podlegają ochronie prawa autorskiego na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Program komputerowy podlega ochronie, jeżeli jest oryginalny w takim rozumieniu, że jest własną intelektualną twórczością jego autora.
Żadnych innych kryteriów nie stosuje się przy dokonywaniu jego kwalifikacji do ochrony.
Artykuł 2
Autorstwo programów komputerowych
1.
Autorem programu komputerowego jest osoba fizyczna lub grupa osób fizycznych, które stworzyły program, lub w przypadku gdy przepisy Państw Członkowskich na to zezwalają osoba prawna, wskazana jako uprawniona na mocy tych przepisów.
W przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uznaje utwory zbiorowe, osobę, która według ustawodawstwa Państwa Członkowskiego stworzyła utwór uważa się za jego autora.
2.
W odniesieniu do programu komputerowego stworzonego wspólnie przez grupę osób fizycznych, prawa wyłączne przysługują im wspólnie.
3.
Jeśli program komputerowy został stworzony przez pracownika w ramach wykonywania obowiązków służbowych lub w wykonywaniu poleceń pracodawcy, pracodawca jest wyłącznie uprawniony do wykorzystywania wszystkich praw majątkowych dotyczących programu tak stworzonego, chyba że umowa stanowi inaczej.
Artykuł 3
Beneficjenci ochrony
Ochrona jest przyznawana wszystkim osobom fizycznym lub prawnym spełniającym zgodnie z krajowym ustawodawstwem dotyczącym prawa autorskiego warunki stosowane do dzieł literackich.
Artykuł 4
Czynności zastrzeżone
Z zastrzeżeniem przepisów art. 5 i 6 prawa wyłączne uprawnionego w rozumieniu art. 2 obejmują prawo do wykonywania lub zezwalania na:
a) trwałe lub czasowe powielanie programu komputerowego jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie, częściowo lub w całości.
W zakresie, w jakim ładowanie, wyświetlanie, uruchamianie, transmitowanie lub przechowywanie programu komputerowego wymaga takiego powielenia, takie czynności wymagają uzyskania zezwolenia uprawnionego;
b) translację, adaptację, porządkowanie i jakiekolwiek inne modyfikacje programu komputerowego i powielenie wyników tych działań bez uszczerbku dla praw osoby, która modyfikuje program;
c) jakąkolwiek formę publicznej dystrybucji, włącznie z wypożyczeniem oryginalnego programu komputerowego lub jego kopii.
Pierwsza sprzedaż na terytorium Wspólnoty kopii programu komputerowego przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo dystrybucji na terytorium Wspólnoty tej kopii, z wyjątkiem prawa do kontroli dalszych wypożyczeń programu lub jego kopii.
Artykuł 5
Wyjątki od czynności zastrzeżonych
1.
W braku szczególnych przepisów umownych czynności określone w art. 4 lit. a) i b) nie wymagają zezwolenia uprawnionego, jeśli są konieczne do użycia programu przez uprawnionego nabywcę zgodnie z zamierzonym celem, włącznie z poprawianiem błędów.
2.
Sporządzanie kopii zapasowej przez osobę mającą prawo do używania programu komputerowego nie może być umownie zabronione w zakresie, w jakim jest to konieczne do takiego używania.
3.
Osoba mająca prawo do używania kopii programu komputerowego jest upoważniona bez zezwolenia uprawnionego obserwować badać lub testować funkcjonowanie programu w celu ustalenia koncepcji i zasad, na których opiera się każdy z elementów programu, jeżeli robi to podczas wykonywania czynności ładowania, wyświetlania, uruchamiania, transmitowania lub przechowywania programu, w stosunku do którego jest uprawniona.
Artykuł 6
Dekompilacja
1.
Zezwolenie uprawnionego nie jest wymagane, jeśli powielanie kodu i translacja jego form w rozumieniu art. 4 lit. a) i b) jest niezbędne do otrzymania informacji koniecznych do osiągnięcia interoperacyjności niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) czynności te są wykonywane przez licencjobiorcę lub osobę mającą prawo do używania kopii programu, lub upoważnioną osobę działającą w ich imieniu;
b) informacje konieczne do osiągnięcia interoperacyjności nie były uprzednio łatwo dostępne dla osób określonych w lit. a);
c) czynności te są ograniczone do tych części oryginalnego programu, które są niezbędne dla osiągnięcia interoperacyjności.
2.
Przepisy ust. 1 nie upoważniają do tego, by informacje uzyskane na ich podstawie były:
a) wykorzystane do celów innych niż osiągnięcie interoperacyjności niezależnie od siebie stworzonych programów komputerowych;
b) przekazywane osobom trzecim, z wyjątkiem kiedy są konieczne dla interoperacyjności niezależnie od siebie stworzonych programów; lub
c) wykorzystane w celu rozwijania, produkcji lub obrotu programami komputerowymi znacznie podobnymi w swoim wyrazie lub do jakichkolwiek innych czynności naruszających prawo autorskie.
3.
Zgodnie z przepisami Konwencji Berneńskiej w o ochronie dzieł literackich i artystycznych niniejszy artykuł nie może być interpretowany tak, aby możliwe było jego stosowanie w sposób, który bez uzasadnienia narusza słuszne interesy uprawnionego lub pozostaje w sprzeczności z normalnym korzystaniem z programu komputerowego.
Artykuł 7
Specjalne środki ochrony
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5 i 6 Państwa Członkowskie zapewniają zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym właściwe środki w stosunku do osoby dopuszczającej się któregokolwiek z czynów wymienionych poniżej w lit. a), b) i c):
a) każda czynność wprowadzania do obrotu kopii programu komputerowego, jeśli dana osoba wiedziała lub miała podstawy do przyjęcia, że jest to kopia nielegalna;
b) posiadanie do celów komercyjnych kopii programu komputerowego, jeśli dana osoba wiedziała lub miała podstawy do przyjęcia, że jest to kopia nielegalna;
c) każda czynność wprowadzenia do obrotu lub posiadanie do celów komercyjnych wszelkich środków, których jedynym przeznaczeniem jest ułatwienie niedozwolonego usuwania lub obchodzenia jakichkolwiek urządzeń technicznych, które mogłyby zostać zastosowane do ochrony programu komputerowego.
2.
Każda nielegalna kopia programu komputerowego podlega konfiskacie zgodnie z ustawodawstwem danego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć konfiskatę jakichkolwiek środków określonych w ust. 1 lit. c).
Artykuł 8
Czas trwania ochrony
1.
Ochrona jest przyznawana na czas życia autora i pięćdziesiąt lat po jego śmierci lub po śmierci ostatniego z autorów; jeśli program komputerowy jest dziełem anonimowym lub opatrzonym jedynie pseudonimem lub, jeśli autorstwo zostało przez prawo krajowe przypisane osobie prawnej zgodnie z art. 2 ust. 1, okres trwania ochrony wynosi pięćdziesiąt lat liczonych od momentu, kiedy program komputerowy był po raz pierwszy udostępniony publicznie.
Za początek okresu trwania ochrony uważa się dzień pierwszy stycznia roku następującego po wystąpieniu wyżej wymienionych zdarzeń.
2.
Państwa Członkowskie, w których obowiązuje już okres trwania ochrony dłuższy niż ten, który jest przewidziany w ust. 1, mogą zachować swój obecny okres trwania ochrony do chwili, gdy okres trwania ochrony dla dzieł chronionych prawem autorskim zostanie zharmonizowany w sposób bardziej ogólny przez prawo Wspólnoty.
Artykuł 9
Dalsze stosowanie innych przepisów prawa
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych przepisów prawa, dotyczących na przykład praw patentowych, znaków towarowych, nieuczciwej konkurencji, tajemnicy handlowej, ochrony produktów półprzewodnikowych lub prawa zobowiązań.
Jakiekolwiek przepisy umowne sprzeczne z art. 6 lub z wyjątkami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 są nieważne.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się także do programów stworzonych przed dniem 1 stycznia 1993 r. bez uszczerbku dla jakichkolwiek aktów przyjętych i praw nabytych przed t datą.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszyć będzie ich urzędowej publikacji.
Metody takiego odniesienia będą ustanowione przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 maja 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 72/461/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa
(91/266/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/461/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/662/EWG [5], ustanawia wymagania zdrowotne, jakie muszą spełniać zwierzęta, z których uzyskiwane jest świeże mięso do handlu wewnątrzwspólnotowego; dyrektywa 72/462/EWG [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/69/EWG [7], ustanawia wymagania zdrowotne i wymagania inspekcji weterynaryjnej stosowane do przywozu bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, a także świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich;
gruczoły i organy, w tym krew, objęte są zakresem wyżej wymienionych dyrektyw; są one potrzebne w dużej ilości dla farmaceutycznego przemysłu wytwórczego Państw Członkowskich w celu zapewnienia dostępu do wyciągów i enzymów do leków dla ludzi oraz leków weterynaryjnych;
oznacza to, że Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość udzielania zezwolenia do przywozu z państw trzecich gruczołów i organów, w tym krwi, do celów produkcji farmaceutycznej na bardziej liberalnej podstawie; w celu zapewnienia prawidłowego i ściśle określonego wykorzystania takich surowców, zezwolenie powinno być przyznawane jedynie wtedy, gdy są spełnione pewne warunki, określone zgodnie z procedurą wspólnotową;
w celu utrzymania preferencji wspólnotowych, te same ułatwienia powinny być stosowane w wewnątrzwspólnotowym handlu gruczołami i organami, w tym krwią, do celów produkcji farmaceutycznej, zgodnie z niektórymi minimalnymi warunkami, które gwarantują prawidłowe i ściśle określone wykorzystanie takich surowców;
orzeczeniem z dnia 16 listopada 1989 r. w sprawie 131/87 Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność dyrektywy 87/64/EWG [8] która zajmowała się wyżej wymienionymi zagadnieniami; dlatego konieczne jest przyjęcie nowej dyrektywy opartej na właściwej podstawie prawnej;
biorąc pod uwagę sytuację, termin transpozycji ustanowiony w dyrektywie 87/64/EWG może zostać zachowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 dyrektywy 72/461/EWG dodaje się literę w brzmieniu:
"d) jednakże do dnia 31 grudnia 1996 r., zgodnie z lit. a), b) i c), ale na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8a, Państwa Członkowskie mogą za zgodą udzieloną przez ich władze weterynaryjne zezwolić na wprowadzenie na swoje terytorium gruczołów i organów, w tym krwi, jako surowców przeznaczonych dla farmaceutycznego przemysłu przetwórczego.
Zezwolenie takie jest ponadto uzależnione od przestrzegania przepisów dotyczących tożsamości danych materiałów, ich opakowania zbiorczego, transportu, składowania, obróbki i przetwarzania, a także przepisów dotyczących unieszkodliwiania opakowania zbiorczego, opakowania jednostkowego i pozostałych substancji wynikających z przetwarzania tak, aby wyeliminować wszelkie zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt."
Artykuł 2
W art. 16 dyrektywy 72/462/EWG obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1, oraz dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą do dnia 31 grudnia 1996 r. zezwolić na przywóz gruczołów i organów, w tym krwi, jako surowców dla farmaceutycznego przemysłu przetwórczego, z państw trzecich, które zamieszczono w wykazie sporządzonym na mocy art. 3 ust. 1 i które nie stanowią przedmiotu zakazu.
Warunki ogólne, jakich należy przestrzegać w odniesieniu do wyżej wymienionego przywozu, są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do przywozu wyżej wymie nionych surowców pochodzących z państw trzecich, których nie zamieszczono w wykazie określonym w akapicie pierwszym, na warunkach uwzględniających szczególną sytuację zdrowotną danych państw trzecich.
Warunki odnoszące się do wyżej wymienionego przywozu, ustanowione zgodnie z procedurami określonymi w akapitach drugim i trzecim, nie mogą w żadnym przypadku być bardziej korzystne od warunków regulujących handel wewnątrzwspólnotowy."
Artykuł 3
Rada na podstawie sprawozdania Komisji — wraz z wszelkimi właściwymi wnioskami — przystąpi do dnia 1 lipca 1995 r. do ponownego zbadania odstępstw przewidzianych w art. 3 lit. d) dyrektywy 72/461/EWG i w art. 16 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1988 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 maja 1991 r.
dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych
(91/271/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji Rady z dnia 28 czerwca 1988 r. w sprawie ochrony Morza Północnego i innych wód we Wspólnocie [4] zwrócono się do Komisji o przedstawienie propozycji środków wymaganych na poziomie wspólnotowym w celu oczyszczania ścieków komunalnych;
zanieczyszczenie wód w wyniku niedostatecznego oczyszczania ścieków w jednym Państwie Członkowskim często wpływa na wody innych Państw Członkowskich; zgodnie z art. 130r niezbędne jest podjęcie działań na poziomie wspólnotowym;
w celu zapobiegania niekorzystnym skutkom dla środowiska, spowodowanym odprowadzaniem niedostatecznie oczyszczonych ścieków komunalnych, istnieje potrzeba ponownego oczyszczania takich ścieków;
w przypadku obszarów wrażliwych konieczne jest wymaganie dokładniejszego oczyszczania ścieków dla niektórych mniej wrażliwych obszarów oczyszczanie pierwotne można uznać za wystarczające;
ścieki przemysłowe wprowadzane do systemów zbierania, jak również zrzuty ścieków i odprowadzanie osadów z oczyszczalni ścieków komunalnych, powinny być podporządkowane ogólnym zasadom lub przepisom i/lub szczególnym zezwoleniom;
odprowadzanie ścieków ulegających biodegradacji pochodzących z pewnych sektorów przemysłu, które przed zrzutem do wód, do których odprowadzane są ścieki, nie przechodzą przez oczyszczalnie ścieków komunalnych, powinny podlegać odpowiednim wymogom;
powinno się wspierać powtórne wykorzystanie osadów powstających w oczyszczalniach ścieków; należy stopniowo rezygnować z odprowadzania osadów do wód powierzchniowych;
niezbędne jest monitorowanie oczyszczalni ścieków i wód, do których odprowadzane są ścieki, oraz usuwania osadu w celu zapewnienia ochrony środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania ścieków;
ważne jest zapewnienie, aby informacje o odprowadzaniu ścieków i osadu były udostępniane społeczeństwu w postaci okresowych sprawozdań;
Państwa Członkowskie powinny opracować i przedstawić Komisji krajowe programy wykonania niniejszej dyrektywy;
należy powołać komitet wspierający Komisję w sprawach dotyczących wykonania niniejszej dyrektywy i dostosowania jej do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy zbierania, oczyszczania i odprowadzania ścieków komunalnych oraz oczyszczania i odprowadzania ścieków z niektórych sektorów przemysłu.
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania wspomnianych wyżej ścieków.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1). "ścieki komunalne" oznaczają ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi i/lub wodami opadowymi;
2). "ścieki bytowe" oznaczają ścieki z osiedli mieszkaniowych i terenów usługowych, powstające najczęściej w wyniku ludzkiego metabolizmu oraz funkcjonowania gospodarstw domowych;
3). "ścieki przemysłowe" oznaczają wszelkie ścieki odprowadzane z obszarów, na których prowadzi się działalność handlową lub przemysłową, nie będące ściekami bytowymi lub wodami opadowymi;
4). "aglomeracja" oznacza obszar, gdzie zaludnienie i/lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych lub do końcowego punktu zrzutu;
5). "system zbierania" oznacza system przewodów i kanałów, przez który gromadzone i odprowadzane są ścieki komunalne;
6).
"1 RLM (równoważna liczba mieszkańców)" oznacza ładunek organiczny ulegający biodegradacji, wyrażony pięciodobowym biochemicznym zapotrzebowaniem tlenu (BZT5), w ilości 60 g tlenu na dzień;
7). "oczyszczanie pierwotne" oznacza oczyszczanie ścieków komunalnych za pomocą procesu fizycznego i/lub chemicznego, obejmującego osadzanie zawiesiny lub inny proces powodujący, że BZT5 dopływających ścieków jest przed odprowadzeniem zmniejszany o co najmniej 20 %, a zawiesina jest zmniejszana o co najmniej 50 %;
8). "oczyszczanie wtórne" oznacza oczyszczanie ścieków komunalnych głównie w procesie biologicznego oczyszczania z wtórnym osadzaniem lub w innym procesie, spełniającym wymagania podane w tabeli 1 załącznika I;
9). "właściwe oczyszczanie" oznacza oczyszczanie ścieków komunalnych za pomocą jakiegokolwiek procesu i/lub systemu usuwania pozwalającego wodom, do których odprowadzane są ścieki, osiągać odpowiednie wskaźniki jakości oraz spełniać inne wymagania określone w przepisach niniejszej dyrektywy i w przepisach innych odpowiednich dyrektyw Wspólnoty;
10). "osad" oznacza pozostający osad komunalny, oczyszczony lub nie, pochodzący z oczyszczalni ścieków komunalnych;
11). "eutrofizacja" oznacza wzbogacenie wody składnikami odżywczymi, szczególnie związkami azotu i/lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów i wyższych form życia roślinnego, co jest przyczyną niepożądanych zakłóceń równowagi wśród organizmów żyjących w wodzie, oraz jakości danych wód;
12). "estuarium" oznacza strefę przejściową między wodami słodkimi i przybrzeżnymi u ujścia rzeki.
Do celów niniejszej dyrektywy jako części programu wykonania zgodnie z przepisami art. 17 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie ustanawiają zewnętrzne granice (morskie) estuariów;
13). "wody przybrzeżne" oznaczają wody sięgające poza linię niskiego stanu wody lub morską granicę estuarium.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie aglomeracje wyposażone były w system zbierania ścieków komunalnych,
- najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15000,
- najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do aglomeracji o RLM między 2000 a 15000.
W przypadku odprowadzania ścieków komunalnych do wód, do których odprowadzane są ścieki, które na mocy art. 5 uznane zostały za "obszary wrażliwe", Państwa Członkowskie zapewniają, aby systemy zbierania zostały uruchomione, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., dla aglomeracji o RLM większej niż 10000.
W przypadku gdy ustanowienie systemu zbierania nie jest uzasadnione, jako że nie przyniosłoby korzyści dla środowiska lub powodowałoby nadmierne koszty, należy zastosować pojedyncze systemy lub inne właściwe systemy zapewniające ten sam poziom ochrony środowiska.
2.
Systemy zbierania, opisane w ust. 1, spełniają wymagania załącznika I. A. Wymagania te mogą być zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu w następujących okresach:
- najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM ponad 15000,
- najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM 10000–15000,
- najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o RLM 2000–10000.
2.
Zrzuty ścieków komunalnych do wód położonych w strefach wysokogórskich (powyżej 1500 m n.p.m.), gdzie trudno jest zastosować skuteczne oczyszczanie biologiczne ze względu na niskie temperatury, ścieki mogą być poddane mniej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w ust. 1, pod warunkiem że szczegółowe badania wskazują, że takie zrzuty nie wpływają niekorzystnie na środowisko.
3.
Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych opisane w ust. 1 i 2 spełniają odpowiednie wymagania załącznika I. B. Wymagania te mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
4.
Ładunek wyrażony równoważną liczbą mieszkańców jest określane na podstawie największego średniotygodniowego ładunku doprowadzanego do oczyszczalni w ciągu roku, z pominięciem sytuacji nadzwyczajnych, na przykład spowodowanych dużymi opadami.
Artykuł 5
1.
Do celów ust. 2 Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 1993 r. określają obszary wrażliwe, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania, przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych, poddawane są bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4 najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o RLM wynoszącej ponad 10000.
3.
Odprowadzenia z oczyszczalni ścieków komunalnych określone w ust. 2 spełniają odpowiednie wymagania załącznika I. B. Wymagania te mogą być zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
4.
Alternatywnie wymagania wobec poszczególnych oczyszczalni określone w ust. 2 i 3 mogą nie mieć zastosowania do obszarów wrażliwych w przypadkach gdy można wykazać, że minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na tym obszarze wynosi co najmniej 75 % w odniesieniu do fosforu ogólnego i co najmniej 75 % w odniesieniu do azotu ogólnego.
5.
Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych położonych w odpowiednich zlewniach obszarów wrażliwych, które przyczyniają się do zanieczyszczenia tych obszarów, podlegają przepisom ust. 2-4.
W przypadkach gdy powyższe zlewnie położone są częściowo lub całkowicie w innym Państwie Członkowskim, stosuje się przepisy art. 9.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wskazanie obszarów wrażliwych poddawane było przeglądom w odstępach czasu wynoszących nie więcej niż cztery lata.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby obszary uznane za wrażliwe, po dokonaniu przeglądu na mocy ust. 6, spełniały podane wyżej wymagania przed upływem siedmiu lat.
8.
Państwo Członkowskie nie musi wskazywać obszarów wrażliwych do celów niniejszej dyrektywy, jeśli na całym swoim obszarze wprowadziło oczyszczanie na podstawie przepisów zawartych w ust. 2-4.
Artykuł 6
1.
Do dnia 31 grudnia 1993 r., do celów ust. 2, Państwa Członkowskie mogą określić obszary mniej wrażliwe, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II.
2.
Zrzuty ścieków komunalnych do wód przybrzeżnych, pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10000–150000 oraz zrzuty do estuariów położonych na obszarach opisanych w ust. 1, pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 2000–10000, mogą być poddawane mniej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4, pod warunkiem że:
- zrzuty takie poddawane są co najmniej oczyszczaniu pierwotnemu, określonemu przepisami art. 2 ust. 7 zgodnie z procedurą kontrolną ustanowioną w załączniku I. D,
- wyczerpujące badania wskazują, że odprowadzenia takie nie mają niekorzystnego wpływu na środowisko.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące wspomnianych wyżej badań.
3.
Jeśli Komisja uznaje, że warunki wymienione w ust. 2 nie są spełnione, przedstawia Radzie właściwą propozycję.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wskazanie obszarów mniej wrażliwych podlegało przeglądowi w odstępach czasu nie dłuższych niż cztery lata.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby obszary nie uznawane już za mniej wrażliwe, we właściwy sposób spełniały wymagania art. 4 i 5 przed upływem siedmiu lat.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 grudnia 2005 r. ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania przed odprowadzeniem poddawane były właściwemu oczyszczaniu, określonemu w art. 2 ust. 9, w odniesieniu do następujących przypadków:
- zrzuty do wód słodkich i estuariów z aglomeracji o RLM poniżej 2000,
- zrzuty do wód przybrzeżnych z aglomeracji o RLM poniżej 10000.
Artykuł 8
1.
W wyjątkowych przypadkach, ze względu na trudności techniczne i w odniesieniu do określonych geograficznie grup mieszkańców, Państwa Członkowskie mogą zwracać się do Komisji ze specjalnymi wnioskami o przedłużenie czasu potrzebnego do zastosowania się do przepisów art. 4.
2.
Wniosek taki musi być szczegółowo uzasadniony, określać napotkane trudności techniczne, a także zaproponować program działań z właściwym harmonogramem, jaki ma być przyjęty, aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy.
Harmonogram ten włącza się do programu wykonania określonego w art. 17.
3.
Zaakceptowane mogą być tylko przyczyny natury technicznej, a przedłużony okres określony w ust. 1 może być przekraczać dnia 31 grudnia 2005 r.
4.
Komisja rozpatruje wniosek i podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
5.
W wyjątkowych okolicznościach, gdy można wykazać, że intensywniejsze oczyszczanie nie przyniesie żadnych korzyści dla środowiska, zrzuty ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 150000 do obszarów mniej wrażliwych, mogą podlegać oczyszczaniu przewidzianemu w art. 6 dla odprowadzeń z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10000–150000.
W takich okolicznościach Państwa Członkowskie przedstawiają wcześniej Komisji odpowiednią dokumentację.
Komisja bada sprawę i podejmuje właściwe środki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 9
W przypadku gdy wody na obszarze podlegającym jurysdykcji Państwa Członkowskiego dotkną niekorzystne skutki zrzutów ścieków komunalnych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego, wtedy Państwo Członkowskie, którego wody zostały w ten sposób zanieczyszczone, może notyfikować odpowiednie fakty drugiemu Państwu Członkowskie mu oraz Komisji.
Aby zapewnić zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, zainteresowane Państwa Członkowskie organizują, gdzie sytuacja tego wymaga wraz z Komisją, współdziałanie konieczne do zidentyfikowania zrzutów ścieków zagrażających środowisku i określają działania, jakie muszą zostać podjęte u źródła w celu ochrony wód, na które odprowadzane ścieki oddziaływają.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, aby oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymagań art. 4-7 były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych warunkach klimatycznych.
Przy projektowaniu oczyszczalni należy wziąć pod uwagę sezonowe zmiany ładunku.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 31 grudnia 1993 r. zrzuty ścieków przemysłowych do systemów zbierania i oczyszczalni ścieków komunalnych są zgodne z wcześniejszymi przepisami i/lub szczególnych zezwoleń właściwych władz albo właściwego organu.
2.
Regulacje i/lub szczególne zezwolenia spełniają wymagania załącznika I. C. Wymagania te mogą być zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
3.
Regulacje i szczególne zezwolenia poddawane są przeglądowi i, jeśli zajdzie taka potrzeba, dostosowywane w regularnych odstępach czasu.
Artykuł 12
1.
Oczyszczone ścieki wykorzystuje się powtórnie, w każdym przypadku, gdy jest to właściwe.
Drogi usuwania muszą do minimum ograniczać skutki niekorzystne dla środowiska.
2.
Właściwe władze lub właściwe organy zapewniają, by zrzuty ścieków z oczyszczalni ścieków komunalnych podlegały ustanowionym wcześniej regulacjom i/lub szczególnym zezwoleniom.
3.
Wcześniejsze regulacje i/lub szczególne zezwolenia dotyczące zrzutów z oczyszczalni ścieków komunalnych, wydane wcześniej na podstawie ust. 2, na terenie aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej 2000–10000 w przypadku zrzutów do wód słodkich i estuariów, oraz równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej powyżej 10000 w odniesieniu do wszelkich zrzutów, określają wymagane warunki w celu spełnienia odpowiednich wymagań załącznika I. B. Wymagania te mogą być zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
4.
Regulacje i/lub zezwolenia poddawane są przeglądowi i, jeśli zajdzie taka potrzeba, dostosowywane w regularnych odstępach czasu.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 31 grudnia 2000 r. ulegające biodegradacji ścieki przemysłowe z zakładów należących do pewnych sektorów przemysłu wymienionych w załączniku III, które nie dochodzą do oczyszczalni ścieków komunalnych przed odprowadzeniem do odpowiednich wód, spełniają warunki określone we wcześniejszych regulacjach i/lub szczególnych zezwoleniach udzielonych wcześniej przez właściwe władze lub właściwe organy, w odniesieniu do wszystkich zrzutów z zakładów przewidzianych dla równoważnej liczby mieszkańców wynoszącej 4000 lub więcej.
2.
Do dnia 31 grudnia 1993 r. właściwe władze lub właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim ustalają odpowiednie wymagania dla charakteru danego przemysłu w zakresie odprowadzania takich ścieków.
3.
Do dnia 31 grudnia 1994 r. Komisja dokonuje porównania wymagań w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Wyniki publikuje w postaci sprawozdania, a w razie potrzeby, Komisja przedstawia właściwą propozycję.
Artykuł 14
1.
Osad powstający w wyniku procesu oczyszczania ścieków jest ponownie wykorzystywany w każdym przypadku, gdy jest to właściwe.
Drogi usuwania ograniczają do minimum skutki niekorzystnego wpływu na środowisko.
2.
Właściwe władze lub właściwe organy zapewniają, że przed dniem 31 grudnia 1998 r. odprowadzanie osadu z oczyszczalni ścieków komunalnych podporządkowane jest ogólnym zasadom, rejestracji albo zezwoleniom.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do dnia 31 grudnia 1998 r. odprowadzanie osadu do wód powierzchniowych przez zrzuty ze statków, rurociągów albo innymi sposobami, jest stopniowo eliminowane.
4.
Do chwili zniesienia zrzutów osadów sposobami wymienionymi w ust. 3, Państwa Członkowskie zapewniają, aby całkowite ilości materiałów toksycznych, trwałych lub podlegających bioakumulacji zawartych w osadzie odprowadzanym do wód powierzchniowych podlegały obowiązkowi uzyskania zezwolenia i były stopniowo redukowane.
Artykuł 15
1.
Właściwe władze lub właściwe organy monitorują:
- zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych w celu zweryfikowania zgodności z wymaganiami załącznika I. B, zgodnie z procedurami kontrolnymi ustanowionymi w załączniku I. D,
- ilości i skład osadów odprowadzanych do wód powierzchniowych.
2.
Właściwe władze lub właściwe organy monitorują wody, do których odprowadzane są ścieki z oczyszczalni ścieków komunalnych i dokonywane zrzuty bezpośrednie opisane w art. 13, w przypadkach oczekiwanego znaczącego wpływu na stan środowiska.
3.
W przypadku zrzutów, z zastrzeżeniem przepisów art. 6, i odprowadzania osadu do wód powierzchniowych, Państwa Członkowskie monitorują i wykonują wszystkie odpowiednie badania weryfikujące czy zrzut lub odprowadzanie nie wpływa niekorzystnie na środowisko.
4.
Informacje zebrane przez właściwe władze lub właściwe organy, zgodnie z ust. 1, 2 i 3, Państwo Członkowskie zachowuje i udostępnia Komisji przed upływem sześciu miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
5.
Wytyczne dotyczące monitorowania określonego w ust. 1, 2 i 3, mogą być formułowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 16
Bez uszczerbku dla wprowadzenia w życie przepisów dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [5], Państwa Członkowskie zapewniają, aby co dwa lata właściwe władze lub właściwe organy publikowały sprawozdania dotyczące sytuacji w dziedzinie usuwania ścieków komunalnych i osadów na ich obszarach.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji te sprawozdania natychmiast po ich opublikowaniu.
Artykuł 17
1.
Do dnia 31 grudnia 1993 r. Państwa Członkowskie ustanawiają program wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Do dnia 30 czerwca 1994 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje o programie.
3.
W razie konieczności Państwa Członkowskie przekazują Komisji co dwa lata, do dnia 30 czerwca, aktualizację informacji określonych w ust. 2.
4.
Metody i formy przyjmowane w sprawozdaniach dotyczących programów poszczególnych państw ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Wszelkie zmiany przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
5.
Komisja co dwa lata dokonuje przeglądu i oceny informacji otrzymanych zgodnie z ust. 2 i 3, oraz publikuje sprawozdanie na ten temat.
Artykuł 18
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza opinię na temat tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadkach decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są zgodnie z przepisami tego artykułu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania proponowanych środków Radzie, Rada nie stanowi, środki te przyjmuje Komisja, z wyjątkiem przypadków kiedy Rada sprzeciwiła się proponowanym środkom stanowiąc zwykłą większością głosów.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 czerwca 1991 r.
w sprawie wyznaczenia pasm częstotliwości dla skoordynowanego wprowadzenia europejskiej cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) we Wspólnocie
(91/287/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie 84/549/EWG [4] postuluje wprowadzenie usług opartych na wspólnym, zharmonizowanym podejściu w dziedzinie telekomunikacji;
w uchwale z dnia 30 czerwca 1988 r. [5] w sprawie rozwoju wspólnego rynku usług telekomunikacyjnych i urządzeń Rada wezwała do promowania ogólnoeuropejskich usług zgodnie z wymaganiami rynku;
zasoby oferowane przez nowoczesne sieci telekomunikacyjne należy w pełni wykorzystywać do ekonomicznego rozwoju Wspólnoty;
stosuje się tu dyrektywę Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [6], przy czym należy zwracać szczególną uwagę na zapobieganie szkodliwym zakłóceniom elektromagnetycznym;
obecnie stosowane we Wspólnocie systemy telefonów bezprzewodowych i pasma częstotliwości, w których one pracują, bardzo się od siebie różnią, co nie pozwala wykorzystywać zalet usług ogólnoeuropejskich ani korzystać z obniżenia kosztów poprzez zwiększenie produkcji powiązanej z rynkiem w pełni europejskim;
Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) opracowuje obecnie europejską normę telekomunikacyjną (ETS) dla europejskiej cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT);
opracowywanie europejskiej normy telekomunikacyjnej (ETS) musi uwzględniać bezpieczeństwo użytkowników, konieczność współdziałania w skali ogólnoeuropejskiej, a także umożliwiać użytkownikom wyposażonym w usługę opartą na technice DECT w jednym Państwie Członkowskim na uzyskiwanie w razie potrzeby dostępu do tej usługi w innym Państwie Członkowskim;
europejskie wdrożenie systemu DECT stworzy ważną możliwość zbudowania w pełni europejskiego systemu cyfrowych telefonów bezprzewodowych;
ETSI ocenił, że wdrożenie systemu DECT na obszarach gęsto zaludnionych będzie wymagać pasma o szerokości 20 MHz;
Europejska Organizacja Poczty i Telekomunikacji (CEPT) zaleciła dla DECT wspólne pasmo europejskie 1880–1900 MHz, uznając również, że system może wymagać jego rozszerzenia;
należy mieć to na uwadze, przygotowując się do międzynarodowej konferencji radiokomunikacyjnej WARC'92;
po dacie przeznaczenia pasma częstotliwości dla DECT działające tam służby mogą w nim pozostać, jeśli nie zakłócają systemów DECT zainstalowanych zgodnie z zapotrzebowaniem komercyjnym;
wdrożenie zalecenia Rady 91/288/EWG z dnia 3 czerwca 1991 r. o skoordynowanym wprowadzaniu DECT do Wspólnoty [7] zapewni wprowadzenie DECT najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.;
dyrektywa Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemne uznanie ich zgodności [8], umożliwi szybkie stworzenie wspólnych parametrów technicznych zgodności dla DECT;
budowa systemu DECT zależy od przydziałów i dostępności pasma częstotliwości, w którym odbywa się nadawanie i odbiór sygnałów przez stałe stacje bazowe i stacje ruchome;
potrzebna będzie elastyczność umożliwiająca uwzględnianie różnych potrzeb częstotliwościowych w różnych Państwach Członkowskich; elastyczność ta nie może spowodować spowolnienia wdrażania techniki DECT w odniesieniu do komercyjnego zapotrzebowania we Wspólnocie;
wprowadzenie DECT w całej Europie będzie wymagać stopniowego udostępniania całego, określonego wyżej pasma częstotliwości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy europejska cyfrowa telekomunikacja bezprzewodowa (DECT) oznacza technologię zgodną z europejską normą telekomunikacyjną (ETS) dla cyfrowego, bezprzewodowego systemu telekomunikacyjnego, określonego w zaleceniu 91/288/EWG, a także systemy telekomunikacyjne, zarówno publiczne, jak i prywatne, które tę technologię bezpośrednio wykorzystują.
Artykuł 2
Zgodnie z zaleceniem CEPT T/R 22–02 Europejskiej Organizacji Poczty i Telekomunikacji przed dniem 1 stycznia 1992 r. Państwa Członkowskie przydzielą pasmo częstotliwości 1880–1900 MHz dla europejskiej cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT).
Zgodnie z zaleceniem CEPT system DECT ma prawa pierwszeństwa względem innych usług w ramach tego samego pasma i jest chroniony w wyznaczonym paśmie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody publikowania tego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie w sprawie wdrożenia niniejszej dyrektywy nie później niż do końca 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 91/296/EWG
z dnia 31 maja 1991 r.
w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci
(91/296/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest podjęcie środków w celu stopniowego ustanowienia, do dnia 31 grudnia 1992 r., wspólnego rynku wewnętrznego; Rada Europejska wielokrotnie uznawała potrzebę stworzenia jednolitego rynku wewnętrznego, a zwłaszcza na spotkaniu w Rodos podkreślała potrzebę stworzenia takiego rynku dla sektora energii;
stworzenie jednolitego rynku wewnętrznego energii, w sektorze gazu ziemnego w szczególności, wymaga opracowania wspólnej strategii energetycznej, która spełni wymogi:
- bezpieczeństwa dostaw,
- ochrony środowiska;
w celu stworzenia jednolitego rynku wewnętrznego niezbędna jest głębsza integracja europejskiego rynku energii; gaz ziemny jest istotnym elementem równowagi energetycznej we Wspólnocie;
rozpowszechnienie wykorzystania gazu ziemnego ma duże znaczenie dla zróżnicowania źródeł energii;
urzeczywistnienie wewnętrznego rynku energetycznego, szczególnie w sektorze gazu ziemnego, uwzględnia zasadę spójności gospodarczej i społecznej;
celem stworzenia takiego rynku jest zapewnienie wysokiej rentowności, ochrona środowiska i zagwarantowanie, poprzez zasadę wolnego handlu, bezpieczeństwa dostaw, nie powodując jednocześnie zakłóceń konkurencji; osiągnięcie tego celu wymaga uwzględnienia specyficznych cech sektora gazu ziemnego;
utworzenie wewnętrznego rynku energetycznego wymaga uwzględnienia nie tylko podobieństwa gospodarek Państw Członkowskich, ale także często znacznych różnic;
wymiana handlowa gazu ziemnego w krajach europejskich odbywa się poprzez istniejącą już wysokociśnieniową sieć gazową Wspólnoty, której znaczenie rośnie z roku na rok i ma wpływ na aktualne inwestycje; uruchomienie europejskiego systemu energetycznego umożliwia lepsze zabezpieczenie ciągłości dostaw oraz jednoczesne zmniejszenie kosztów;
ze względu na duże znaczenie wymiany gazu poprzez wysokociśnieniowe gazociągi, Komisja winna być systematycznie informowana o dokonanych w ten sposób transakcjach;
zwiększenie przesyłu gazu ziemnego jest możliwe i pożądane, przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i jakości gazu; badania wykazały, iż wzrost wymiany gazu ziemnego przesyłanego pomiędzy sieciami może spowodować zmniejszenie kosztów inwestycyjnych;
w przyszłości należy stworzyć dodatkowe połączenia sieciowe między Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia dostaw odpowiedniej wielkości;
zwiększenie wymiany handlowej gazu zachęci przedsiębiorstwa zaopatrujące Państwa Członkowskie w gaz do współpracy i opracowania projektów nowych, efektywniejszych sieci i połączeń; innowacje takie wpłyną na zmniejszenie kosztów transportu gazu ziemnego;
jednakże w dalszym ciągu istnieją pewne przeszkody w zwiększeniu wymiany handlowej gazu; o ile przeszkody te nie wynikają z poziomu techniki i sposobu rozkładu sieci, mogą zostać usunięte, jeśli przesył gazu ziemnego poprzez sieć gazową zostanie uznany za obowiązkowy i jeżeli zostanie powołana specjalna instytucja nadzorująca wywiązywanie się z obowiązku przesyłu gazu;
niniejszy obowiązek oraz system monitorowania dotyczą przesyłu gazu ziemnego będącego komercyjnym towarem Wspólnoty głównie przez instalacje wysokociśnieniowe;
operatorzy sieci winni uzgodnić między sobą warunki finansowe, techniczne i prawne związane z przesyłem gazu ziemnego;
zasady przesyłu gazu ziemnego powinny być sprawiedliwe i nie naruszać bezpośrednio lub pośrednio zasad konkurencji obowiązujących we Wspólnocie;
w celu ułatwienia zawarcia umowy przesyłu Komisja opracuje procedurę postępowania pojednawczego, która może zostać zastosowana na życzenie jednej ze stron, z zastrzeżeniem jednakże, iż wynik pojednania nie będzie miał skutków prawnych;
niezbędne jest ujednolicenie przepisów dotyczących przesyłu gazu obowiązujących w Państwach Członkowskich;
stworzenie wewnętrznego rynku gazu ziemnego przyspieszy dynamiczny proces stopniowej integracji krajowych sieci gazowych oraz stworzy możliwość przyłączenia do wspólnej sieci połączeń obszarów wysp oraz rejonów położonych na krańcach obszaru Wspólnoty;
połączenia sieci europejskich obejmują obszar geograficzny, który nie pokrywa się z terytorium Wspólnoty, dlatego należy dążyć do współpracy z państwami trzecimi korzystającymi z sieci,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ułatwienia na swym terytorium przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci wysokiego ciśnienia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
1.
Każda transakcja na przesył gazu ziemnego dotyczy przesyłu gazu pomiędzy sieciami, do celów niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla żadnych innych umów zawartych pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi, jeśli spełnione zostaną następujące warunki:
a) przesył gazu ziemnego odbywa się przy udziale spółek odpowiedzialnych w każdym z Państw Członkowskich za wysokociśnieniową sieć gazową, z wyjątkiem sieci doprowadzającej na terytorium Państwa Członkowskiego, partycypującego w efektywnej obsłudze połączeń sieci;
b) pochodzenie lub miejsce przeznaczenia sieci znajduje się na terytorium Wspólnoty;
c) transport odbywa się przez co najmniej jedną wewnętrzną granicę na terenie Wspólnoty.
2.
Postanowienia niniejszej dyrektywy odnoszą się do rozległych sieci wysokociśnieniowych przesyłu gazu ziemnego, jak też do spółek odpowiedzialnych za nie w Państwach Członkowskich, których lista zamieszczona jest w załączniku.
Lista ta jest uaktualniana przez Komisję po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim, w każdym przypadku gdy jest to konieczne z uwagi na postanowienia niniejszej dyrektywy, w szczególności z uwagi ust. 1 lit. a).
Artykuł 3
1.
Kontrakty na przesył gazu ziemnego siecią wysokociśnieniową są zawierane pomiędzy spółkami odpowiedzialnymi za tę sieć i za jakość usług oraz, gdzie to konieczne, ze spółkami odpowiedzialnymi w Państwie Członkowskim za przywóz i wywóz gazu ziemnego.
2.
Warunki przesyłu są, zgodnie z postanowieniami Traktatu, niedyskryminujące i takie same dla wszystkich zainteresowanych stron i nie zawierają dyskryminujących klauzul ani nie wpływają na bezpieczeństwo dostaw i jakość usług. Szczególną uwagę należy zwrócić na wykorzystanie rezerw produkcyjnych i pojemności magazynowej oraz na zdolność funkcjonowania istniejących systemów.
3.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu umożliwienia spółkom określonym w Załączniku i podlegającym ich jurysdykcji bezzwłoczne:
- poinformowanie Komisji i odpowiednich władz krajowych o każdym wniosku o przesył gazu ziemnego,
- rozpoczęcie negocjacji warunków przesyłu gazu ziemnego,
- powiadomienie Komisję i odpowiednich władz krajowych o zawarciu kontraktu na przesył,
- powiadomienie Komisji i odpowiednich władz krajowych o powodach uniemożliwiających zawarcie kontraktu najpóźniej po okresie dwunastu miesięcy od zgłoszenia wniosku.
4.
Każda spółka odpowiedzialna za przesył gazu może zażądać, aby warunki kontraktu rozpatrzył organ rozjemczy ustanowiony i kierowany przez Komisję, w skład którego weszliby przedstawiciele powyższych spółek.
Artykuł 4
Jeśli powody, dla których nie zawarto porozumienia o przesyle gazu, gdy zaistniało takie zapotrzebowanie, okażą się nieusprawiedliwione i niewystarczające, Komisja działając na wniosek strony lub z własnej inicjatywy postępuje zgodnie z procedurami przewidzianymi przez przepisy prawa wspólnotowego.
Artykuł 5
Do dnia 1 stycznia 1992 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 10 czerwca 1991 r.
w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy
(91/308/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2, zdanie pierwsze i trzecie, i art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: jeżeli instytucje kredytowe i finansowe są wykorzystywane do prania dochodów pochodzących z działalności o charakterze przestępczym (dalej zwanego "praniem pieniędzy"), może dojść do sytuacji, w której solidność i stabilność danej instytucji, jak też zaufanie do całego systemu finansowego, mogą zostać poważnie zagrożone, prowadząc do utraty zaufania publicznego;
brak działania ze strony Wspólnoty w związku z praniem pieniędzy mógłby spowodować, że Państwa Członkowskie przyjęłyby środki mające na celu ochronę swoich systemów finansowych, które to środki mogłyby być niespójne z procesem tworzenia jednolitego rynku; jeżeli na poziomie Wspólnoty nie zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem pieniędzy mogą się starać wykorzystywać swobodę przepływu kapitału oraz swobodę świadczenia usług finansowych, które stanowią część finansową zintegrowanego obszaru, aby umożliwić sobie prowadzenie działań o charakterze przestępczym;
proceder prania pieniędzy w ogólnym zakresie ma wyraźny wpływ na wzrost przestępczości zorganizowanej, a szczególnie na przemyt narkotyków; coraz bardziej wzrasta świadomość, że zwalczanie zjawiska prania pieniędzy należy do jednego z najbardziej efektywnych środków przeciwdziałania tej formie działalności przestępczej, która stanowi szczególne zagrożenie dla społeczeństw Państw Członkowskich;
pranie pieniędzy należy zwalczać przede wszystkim poprzez zastosowanie środków karnych oraz w ramach współpracy międzynarodowej pomiędzy organami władzy sądowej oraz organami odpowiedzialnymi za przestrzeganie przepisów prawa, zgodnie z odnoszącą się do narkotyków Konwencją Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu narkotykami i substancjami psychotropowymi, przyjętą dnia 19 grudnia 1988 r. w Wiedniu (odtąd zwaną "Konwencją wiedeńską"), oraz w sposób bardziej ogólny w odniesieniu do wszystkich działań o charakterze przestępczym, zgodnie z Konwencją Rady Europy w sprawie prania pieniędzy, poszukiwania, przejmowania i konfiskaty wartości majątkowych uzyskiwanych z działań przestępczych, która to Konwencja została przedłożona do podpisu w dniu 8 listopada 1990 r. w Strasburgu;
rozwiązania karne nie powinny stanowić jedynego sposobu zwalczania procederu prania pieniędzy, ponieważ system finansowy może również w tym zakresie odgrywać skuteczną rolę; w tym kontekście należy odnieść się do zalecenia Rady Europejskiej z dnia 27 czerwca 1980 r. oraz do Deklaracji Zasad, przyjętej w grudniu 1988 r. w Bazylei przez kierownicze bankowe władze nadzorcze zrzeszone w Grupie Dziesięciu; oba te dokumenty stanowią znaczny postęp w kierunku ochrony systemu finansowego przed jego wykorzystywaniem w celach prania pieniędzy;
pranie pieniędzy odbywa się zwykle w kontekście międzynarodowym, w celu skuteczniejszego ukrycia przestępczego pochodzenia funduszów; środki przyjęte wyłącznie na poziomie krajowym, bez uwzględnienia elementów koordynacji i współpracy na poziomie międzynarodowym, miałyby bardzo ograniczone skutki;
wszystkie środki przyjęte przez Wspólnotę w tej dziedzinie powinny być zgodne z innymi działaniami podjętymi na poziomie międzynarodowym; jakiekolwiek działanie Wspólnoty w tej kwestii powinno przede wszystkim uwzględniać zalecenia przyjęte przez grupę zadaniową ds. zwalczania prania pieniędzy, powołaną przez siedem najbardziej rozwiniętych państw podczas szczytu w Paryżu w lipcu 1989 r.;
Parlament Europejski, w ramach szeregu uchwał, wyrażał chęć powołania ogólnego programu Wspólnoty w sprawie zwalczania przemytu narkotyków łącznie z postanowieniami dotyczącymi ochrony przed zjawiskiem prania pieniędzy;
do celów niniejszej dyrektywy definicję prania pieniędzy przejmuje się z definicji przyjętej w ramach Konwencji wiedeńskiej; pranie pieniędzy nie odbywa się tylko w związku z dochodami osiągniętymi na drodze popełniania przestępstw związanych z narkotykami, ale również w związku z korzyściami majątkowymi uzyskanymi w ramach innych działań o charakterze przestępczym (np. zorganizowana działalność o charakterze przestępczym i terroryzm); Państwa Członkowskie w ramach własnego ustawodawstwa poszerzą skutki wynikające z niniejszej dyrektywy w takim zakresie, aby objąć przychody pochodzące z takiego rodzaju działalności, w takim wymiarze, w jakim mogą one skutkować czynnościami prania pieniędzy, uzasadniając w ten sposób możliwość stosowania wobec nich sankcji zwalczających proceder prania pieniędzy;
niezbędnym wymogiem dla zwalczania zjawiska prania pieniędzy jest zakaz prania pieniędzy zawarty w ustawodawstwach Państw Członkowskich, poparty odpowiednimi środkami oraz sankcjami karnymi;
w celu uniknięcia sytuacji, w której osoby zajmujące się procederem prania pieniędzy, korzystając z anonimowości, mogłyby prowadzić swoją działalność o charakterze przestępczym, należy zapewnić, aby instytucje kredytowe i finansowe w momencie rozpoczynania świadczenia usług lub przeprowadzenia transakcji finansowych przekraczających pewne wartości progowe wymagały sprawdzenia tożsamości swoich klientów; zakres tego typu postanowień należy również w miarę możliwości rozszerzyć w stosunku do wszystkich beneficjentów transakcji;
instytucje kredytowe i finansowe muszą przechowywać przez okres co najmniej 5 lat kopie dokumentów tożsamości lub informacje dotyczących wymaganych dokumentów tożsamości, jak również dowody i zapisy dodatkowe składające się z dokumentów lub ich kopii odnoszących się do transakcji, które mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym na mocy właściwego ustawodawstwa krajowego i które można wykorzystać jako dowody w przypadku jakiegokolwiek dochodzenia związanego z praniem pieniędzy;
w celu ochrony solidności i integralności systemu finansowego oraz przyczyniania się do walki z owym zjawiskiem należy zapewnić, aby instytucje kredytowe i finansowe ze szczególną uwagą sprawdzały każdą transakcję, która według nich, ze względu na swój charakter, wydaje się być szczególnie związana z praniem pieniędzy; w tym celu owe instytucje powinny zwracać szczególną uwagę na transakcje z państwami trzecimi, które nie stosują przepisów porównywalnych z przepisami ustanowionymi przez Wspólnotę, których celem jest zapobieganie procederowi prania pieniędzy, albo innych podobnych postanowień ustalonych przez organy międzynarodowe, a które zostały uznane przez Wspólnotę;
w tym celu Państwa Członkowskie mogą nakazać instytucjom kredytowym i finansowym dokonywanie zapisu, w formie pisemnej, wyników sprawdzania, jakie mają obowiązek wykonywać, oraz zapewnienie udostępnienia tychże wyników władzom odpowiedzialnym za starania dążące do wyeliminowania zjawiska prania pieniędzy;
ochrona systemu finansowego przed jego wykorzystywaniem do celów prania pieniędzy jest zadaniem, które nie może być przeprowadzone przez władze odpowiedzialne za zwalczanie tego zjawiska bez współpracy z instytucjami kredytowymi i finansowymi oraz z ich władzami nadzorczymi; w tego rodzaju przypadkach należy uchylić tajemnicę bankową; obowiązujący system przymusowego powiadamiania o podejrzanych transakcjach, który zapewnia, że informacje są przekazywane wyżej wspomnianym władzom bez powiadamiania danych klientów, stanowi najbardziej skuteczny sposób prowadzący do osiągnięcia stanu wspomnianej współpracy; istnieje konieczność zapewnienia szczególnej klauzuli ochronnej, która zwalniałaby instytucje kredytowe i finansowe, ich pracowników i personel kierowniczy z odpowiedzialności za naruszenie ograniczeń dotyczących udostępniania informacji;
informacje, które są przekazywane władzom na mocy niniejszej dyrektywy, mogą być wykorzystane jedynie w związku ze zwalczaniem prania pieniędzy; Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że tego typu informacje mogą być wykorzystywane również w innych celach;
wprowadzenie przez instytucje kredytowe i finansowe procedur kontroli wewnętrznej oraz programów szkoleniowych w tym zakresie stanowi uzupełnienie, bez którego inne środki będące przedmiotem niniejszej dyrektywy mogłyby okazać się nieskuteczne;
ponieważ proceder prania pieniędzy może być prowadzony nie tylko poprzez instytucje kredytowe i finansowe, ale również w ramach innych grup zawodowych i rodzajów przedsiębiorstw, Państwa Członkowskie muszą rozszerzyć przepisy niniejszej dyrektywy, w całości lub w części w taki sposób, aby grupy zawodowe lub przedsiębiorstwa, których działalność może być w szczególności wykorzystywana do celów prania pieniędzy, również wchodziły w jej zakres;
jest sprawą istotną, aby Państwa Członkowskie miały szczególnie na uwadze zapewnienie skoordynowanych działań na terenie Wspólnoty w sytuacji, gdy istnieją wyraźne powody do podejrzeń, że pewne grupy zawodowe lub pewna działalność, w przypadku których warunki ich wykonywania zostały ujednolicone na poziomie Wspólnoty, są wykorzystywane do celów prania pieniędzy;
skuteczność starań prowadzących do wykluczenia zjawiska prania pieniędzy zależy głównie od ścisłej koordynacji i ujednolicenia krajowych środków wdrażających niniejszą dyrektywę; tego rodzaju koordynacja i ujednolicenie, które są dokonywane w różnych organach międzynarodowych, w odniesieniu do Wspólnoty, wymagają współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu kontaktowego;
każde Państwo Członkowskie powinno przyjąć odpowiednie środki oraz w odpowiedni sposób karać za ich naruszenie, aby zapewnić pełne zastosowanie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "instytucja kredytowa" oznacza daną instytucję kredytową, według definicji zawartej w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG[4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/646/EWG[5], oraz obejmuje oddziały w rozumieniu tiret trzeciego tego artykułu, znajdujące się na terenie Wspólnoty, będące częścią instytucji kredytowych, które posiadają swoje siedziby na terenie państw nie należących do Wspólnoty,
- "instytucja finansowa" oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, którego głównym przedmiotem działalności jest prowadzenie jednej lub więcej operacji, objętych numerami 2-12 i numerem 14 wykazu załączonego do dyrektywy 89/646/EWG lub spółkę ubezpieczeniową, której działalność została zarejestrowana zgodnie z dyrektywą 79/267/EWG[6], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/619/EWG[7], w takim zakresie, że prowadzi ona działalność będącą przedmiotem tejże dyrektywy; definicja ta obejmuje pojęcie oddziałów znajdujących się na terenie Wspólnoty, będących częścią instytucji finansowych, które posiadają swoje siedziby na terenie państw nienależących do Wspólnoty,
- "pranie pieniędzy" oznacza wymienione poniżej umyślne postępowanie, dokonywane w celu:
- konwersji lub przekazania mienia, ze świadomością, że pochodzi ono z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności, celem ukrywania lub zatajania bezprawnego pochodzenia tego mienia, albo udzielania pomocy osobie, która bierze udział w takiej działalności, aby uniknęła ona prawnych konsekwencji tych działań,
- ukrycia lub zatajenia prawdziwego charakteru, źródła, miejsca przechowywania, przemieszczaniu, praw związanych z tym mieniem lub jego własnością, ze świadomością, że źródłem tego mienia jest działalność o charakterze przestępczym lub udział w takiej działalności,
- nabycia, posiadania albo używania mienia, ze świadomością w momencie jego otrzymania, że mienie to pochodzi z działalności o charakterze przestępczym lub udział w takiej działalności,
- udziału, współdziałania w celu popełnienia, usiłowanie popełnienia, jak też pomocnictwo, nakłanianie, ułatwianie oraz doradzanie w przypadku czynów określonych w powyższych podpunktach.
Świadomość, zamiar lub cel wymagany jako element wyżej określonych czynów mogą być ustalane na podstawie obiektywnych przesłanek faktycznych.
Za pranie pieniędzy uważa się również działania, w ramach których uzyskano składnik majątkowy mający stać się przedmiotem prania pieniędzy, nawet jeżeli działania te prowadzono na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
- "Mienie" oznacza wszelkiego rodzaju aktywa, materialne lub niematerialne, ruchome lub nieruchome oraz dokumenty prawne lub instrumenty uprawniające do korzystania z tego majątku albo odsetki od aktywów.
- "Działalność przestępcza" oznacza przestępstwo określone w art. 3 ust. 1 lit a) Konwencji wiedeńskiej oraz wszystkie inne typy działalności przestępczej określone do celów niniejszej dyrektywy przez każde Państwo Członkowskie.
- "Właściwe władze" oznaczają władze krajowe upoważnione na mocy ustawy lub aktu wykonawczego do nadzorowania instytucji kredytowych lub finansowych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby pranie pieniędzy zdefiniowane w niniejszej dyrektywie było zabronione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe, w razie nawiązania stosunków umownych, wprowadziły wymóg sprawdzania tożsamości swoich klientów poprzez okazanie właściwych dokumentów, szczególnie przy otwieraniu konta lub kont oszczędnościowych lub oferowania skrytek do przechowywania wartości majątkowych.
2.
Wymogi dotyczące sprawdzania tożsamości będą również stosowane w przypadku każdej transakcji przeprowadzonej z klientami innymi, niż klienci określeni w ust. 1, o ile przedmiotem jest suma o równowartości 15 000 ECU lub ją przekraczająca, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzona jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane.
Jeżeli suma nie jest znana w momencie przeprowadzania transakcji, instytucja, której transakcja dotyczy, dokona czynności identyfikacyjnych, gdy tylko zostanie powiadomiona o wielkości kwoty oraz ustali, iż wymieniona wartość progowa została osiągnięta.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 wymogi dotyczące ustalenia tożsamości w związku z polisami ubezpieczeniowymi wystawianymi przez towarzystwa ubezpieczeniowe, w rozumieniu dyrektywy 79/267/EWG, które wykonują działalność mieszczącą się w zakresie wspomnianej dyrektywy, nie będą obowiązywały, jeżeli kwota lub kwoty okresowych składek, które mają być opłacone w danym roku, nie przekroczą bądź nie przekraczają kwoty 1000 ECU albo jednorazowa składka wynosi 2500 ECU lub mniej.
Jeżeli stawka lub stawki okresowe, które mają być opłacone w danym roku jest lub są podwyższone w takim zakresie, że przekraczają wartość progową 1000 ECU, ustalenie tożsamości klientów będzie wymagane.
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wymóg ustalenia tożsamości nie jest obowiązkowy w przypadku wpłaty na polisy ubezpieczeniowe związane z planem emerytalnym ustanowionym na mocy umowy o pracę albo innej działalności zawodowej ubezpieczonego, pod warunkiem że takie polisy nie zawierają klauzuli o odpłatnym zrzeczeniu się przez ubezpieczonego praw wynikających z polisy oraz nie mogą być użyte jako zabezpieczenie dla kredytu lub pożyczki.
5.
W razie wystąpienia wątpliwości, czy klienci określeni w powyższych ustępach działają na własny rachunek, albo gdy jest wiadome, iż nie działają oni na własny rachunek, instytucje kredytowe i finansowe podejmą odpowiednie środki mające na celu uzyskanie informacji dotyczącej prawdziwej tożsamości osób, na rzecz których działają ci klienci.
6.
Instytucje kredytowe i finansowe przeprowadzają identyfikację, nawet gdy kwota transakcji będzie niższa od wskazanej wyżej wartości progowej, jeżeli istnieje podejrzenie prania pieniędzy.
7.
Instytucje kredytowe i finansowe nie będą podlegały wymogom dokonywania identyfikacji określonym w niniejszym artykule, jeżeli ich klientem jest inna instytucja kredytowa albo finansowa, w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
8.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wymogi identyfikacji w odniesieniu do transakcji określonych w ust. 3 i 4 są spełnione, jeżeli stwierdzi się, że kwota wynikająca z transakcji ma obciążyć rachunek otwarty w imieniu klienta w instytucji kredytowej, objętej niniejszą dyrektywą, w sposób zgodny z wymogami ust. 1.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe przechowywały następujące dokumenty, które będą mogły być wykorzystane w charakterze dowodów w każdym dochodzeniu związanym z przypadkiem prania pieniędzy:
- w przypadku identyfikacji - kopię lub wypisy z wymaganych dowodów, przez okres co najmniej pięciu lat licząc od momentu zakończenia świadczenia usług na rzecz klienta,
- w przypadku transakcji - dowody i rejestry pomocnicze, składające się z oryginałów dokumentów lub kopii, które będą mogły być użyte w postępowaniach sądowych na mocy odpowiednich ustawodawstw krajowych, przez okres co najmniej pięciu lat, licząc od momentu wykonania transakcji.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe badały ze szczególną uwagą każdą transakcję, która ze względu na swój charakter, wydaje się w dużym stopniu wypełniać znamiona transakcji związanej z praniem pieniędzy.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewnią współpracę instytucji kredytowych i finansowych oraz ich dyrektorów zarządzających i pracowników z władzami odpowiedzialnymi za zwalczanie zjawiska prania pieniędzy:
- poprzez informowanie tych władz, z własnej inicjatywy, o każdym fakcie, który może wskazywać na dokonywanie prania pieniędzy,
- dostarczając na wniosek właściwych władz wszystkie niezbędne informacje, zgodnie z postępowaniem ustalonym przez odpowiednie ustawodawstwo.
Informacje określone w tiret pierwszym są przekazywane władzom odpowiedzialnym za zwalczanie zjawiska prania pieniędzy tego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się instytucja przekazująca informacje.
Informacje są zwykle przekazywane przez osobę lub osoby wyznaczone przez instytucje kredytowe i finansowe, zgodnie z postępowaniem określonym w art. 11 ust. 1.
Informacje przekazywane władzom zgodnie z tiret pierwszym mogą być wykorzystane jedynie w związku ze zwalczaniem zjawiska prania pieniędzy.
Państwa Członkowskie mogą jednak postanowić, że takie informacje mogą zostać również wykorzystane w innych celach.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe wstrzymały wykonanie transakcji, w stosunku do których wiedzą bądź podejrzewają, że są one związane z praniem pieniędzy, do momentu powiadomienia władz określonych w art. 6.
Władze te, na warunkach określonych przez ich krajowe prawodawstwo, mogą zarządzić niedokonywanie takiej operacji.
Jeżeli w stosunku do takiej transakcji istnieje podejrzenie, iż pociągnie ona za sobą pranie pieniędzy i jeżeli wykonanie takiej transakcji nie może być powstrzymane w powyższym trybie albo gdy jest prawdopodobne, że udaremni to wysiłki wykrycia beneficjentów operacji, co do których podejrzewa się, iż mają one charakter prania pieniędzy, zainteresowane instytucje powiadomią władze natychmiast po dokonaniu transakcji.
Artykuł 8
Instytucje kredytowe i finansowe oraz ich dyrektorzy zarządzający i pracownicy nie powiadamiają klientów, których to dotyczy ani innych osób trzecich o przekazaniu informacji władzom, zgodnie z art. 6 i 7 lub o tym, że prowadzone jest dochodzenie dotyczące prania pieniędzy.
Artykuł 9
Jeżeli dyrektor zarządzający lub pracownik instytucji kredytowej lub finansowej ujawni w dobrej wierze władzom odpowiedzialnym za zwalczanie prania pieniędzy informacje określone w art. 6 i 7, nie będzie to stanowiło naruszenia jakiegokolwiek ograniczenia w zakresie ujawniania informacji, ustanowionego umownie lub nałożonego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz nie narazi to instytucji kredytowej lub finansowej, ich dyrektorów zarządzających i pracowników na jakikolwiek rodzaj odpowiedzialności.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewnią, że jeżeli w trakcie kontroli przeprowadzanej przez właściwe władze w instytucjach kredytowych lub finansowych albo w jakikolwiek inny sposób ujawnione zostaną fakty mogące stanowić dowód prania pieniędzy, powiadomione o tym zostaną władze odpowiedzialne za zwalczanie prania pieniędzy.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe:
1) ustaliły odpowiednie reguły postępowania dotyczące kontroli wewnętrznej i sposobów przekazywania informacji w celu uprzedzenia i zapobiegania operacjom związanym z praniem pieniędzy;
2) podjęły odpowiednie środki, mające na celu upowszechnianie wśród swoich pracowników wiedzy o przepisach zawartych w niniejszej dyrektywie.
Środki te obejmą udział odpowiednich pracowników w specjalnych programach szkoleniowych, mających na celu pomoc w rozpoznawaniu operacji mogących mieć związek z praniem pieniędzy, jak też poinstruowanie ich, jak należy postępować w takich przypadkach.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewnią, aby przepisy niniejszej dyrektywy zostały rozciągnięte w całości lub w części na te zawody i kategorie przedsiębiorstw, inne niż instytucje kredytowe i finansowe określone w art. 1, które są zaangażowane w rodzaje działalności, które szczególnie mogą być wykorzystywane do celów prania pieniędzy.
Artykuł 13
1.
Ustanawia się Komitet Kontaktowy (zwany dalej "Komitetem") pod egidą Komisji.
Do jego zadań należy:
a) ułatwienie, bez uszczerbku dla przepisów art. 169 i 170 Traktatu, zharmonizowanego wykonania niniejszej dyrektywy, poprzez regularne konsultacje dotyczące wszystkich problemów natury praktycznej wynikających z jej stosowania oraz z wymiany poglądów, które będą uważane za przydatne;
b) ułatwienie konsultacji między Państwami Członkowskimi na temat bardziej rygorystycznych lub dodatkowych warunków i obowiązków, które mogą być określone na poziomie krajowym;
c) doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w zakresie wszelkich uzupełnień i zmian, które należy wprowadzić do niniejszej dyrektywy lub wszelkich innych dostosowań uznanych za konieczne, w szczególności w celu zharmonizowanego stosowania art. 12;
d) badanie, czy dany zawód lub kategoria przedsiębiorstwa, powinny wchodzić w zakres art. 12, jeżeli ustalono, że taki zawód lub kategoria przedsiębiorstwa była wykorzystywana w danym Państwie Członkowskim do celów prania pieniędzy.
2.
Ocena merytoryczna decyzji podjętych przez właściwe władze w sprawach indywidualnych nie będzie należała do zadań Komitetu.
3.
W skład Komitetu wejdą osoby wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz przedstawiciele Komisji.
Obsługę sekretarską zapewni Komisja.
Przewodniczącym będzie przedstawiciel Komisji.
Komitet będzie zwoływany przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy bądź na wniosek delegacji danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 14
Każde Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia pełnego wprowadzenia w życie wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności określi kary stosowane w przypadku naruszenia środków prawnych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
W celu uniemożliwienia prania pieniędzy Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy bardziej surowe przepisy w kwestiach objętych niniejszą dyrektywę.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
W razie potrzeby, po upływie okresu dwunastu miesięcy od daty 1 stycznia 1993 r. i co roku w ciągu co najmniej trzech kolejnych lat, Komisja sporządzi raport dotyczący wykonania niniejszej dyrektywy i przedstawi go Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 14 maja 1991 r.
w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych
(91/321/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: zasadniczy skład tych produktów musi spełniać potrzeby pokarmowe zdrowych niemowląt zdefiniowane na podstawie ogólnie przyjętych danych naukowych;
o ile możliwe jest zdefiniowanie, już w chwili obecnej, na podstawie tych danych, zasadniczego składu preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych przygotowanych na bazie białek mleka krowiego i białek sojowych oddzielnych lub zmieszanych, to sytuacja przedstawia się odmiennie w przypadku preparatów opartych w części lub w całości na innych źródłach białek; szczególne zasady dotyczące tych ostatnich produktów będzie trzeba przyjąć, w zależności od przypadku, w późniejszym terminie;
niniejsza dyrektywa odzwierciedla obecny stan wiedzy w tej dziedzinie; wszelka zmiana mająca na celu dopuszczenie nowych rozwiązań wynikających z postępu naukowo-technicznego będzie się odbywała zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG;
ze względu na osoby, dla których te produkty są przeznaczone, zachodzi konieczność ustanowienia kryteriów mikrobiologicznych i maksymalnych poziomów czynników zanieczyszczających; kryteria te będą musiały być przyjęte w późniejszym terminie ze względu na złożoność sprawy;
preparat dla niemowląt jest jedynym przetworzonym środkiem spożywczym, spełniającym w pełni potrzeby pokarmowe niemowląt w ciągu pierwszych czterech do sześciu miesięcy życia; w celu ochrony zdrowia niemowląt niezbędne jest zapewnienie, że jedynie produkty wprowadzone do obrotu jako odpowiednie do takiego użycia podczas tego okresu będą traktowane jako preparaty dla niemowląt;
zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG, produkty objęte niniejszą dyrektywą, podlegają ogólnym zasadom przewidzianym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż końcowemu konsumentowi [2], zmienionej ostatnio dyrektywą 89/395/EWG [3]; niniejsza dyrektywa przyjmuje oraz rozszerza uzupełnienia i odstępstwa tych zasad ogólnych, w odpowiednim przypadku w celu zachęcania i ochrony karmienia piersią;
w szczególności charakter i przeznaczenie produktów objętych niniejszą dyrektywą wymagają zastosowania etykietowania odżywczego dotyczącego ich wartości energetycznej i podstawowych składników odżywczych w nich zawartych; z drugiej strony, sposób użycia powinien być sprecyzowany zgodnie z art. 3 ust. 1 i 8 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 79/112/EWG, w celu zapobiegania nieodpowiedniemu użyciu mogącemu zaszkodzić zdrowiu niemowląt;
należy określić, zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 79/112/EWG, a także w celu dostarczenia obiektywnych i naukowo zweryfikowanych informacji, warunki dopuszczające stosowanie wzmianek dotyczących poszczególnych składników danego preparatu dla niemowląt;
w trosce o zapewnienie jak najlepszej ochrony zdrowia niemowląt, zasady dotyczące składu, etykietowania i reklamowania ustanowione w niniejszej dyrektywie powinny być zgodne z regułami i celami ujętymi w Międzynarodowym Kodeksie wprowadzania do obrotu substancji zastępujących mleko kobiece przyjętym przez 34 Światowe Zgromadzenie ds. Zdrowia, mając na uwadze szczególne sytuacje prawne i faktyczne występujących we Wspólnocie;
w związku ze znaczeniem, jakie przy wyborze rodzaju żywienia dziecka ma dla kobiet ciężarnych i matek niemowląt informacja na temat odżywiania dzieci, zachodzi konieczność, aby Państwa Członkowskie podjęły odpowiednie środki zapewniające, że informacja ta umożliwi odpowiednie używanie tych produktów i nie będzie szkodzić wspieraniu karmienia piersią;
niniejsza dyrektywa nie dotyczy warunków sprzedaży specjalistycznych publikacji dotyczących opieki nad dziećmi oraz publikacji naukowych;
zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG zasięgnięta została opinia Komitetu Naukowego ds. Żywności w sprawie przepisów mających wpływ na zdrowie publiczne;
zagadnienia odnoszące się do produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich powinny być uregulowane w sposób spójny i jednolity w drodze odrębnego środka;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 4 dyrektywy 89/398/EWG, ustanawiającą wymogi dotyczące składu i etykietowania preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych w dobrym stanie zdrowia we Wspólnocie.
Jednocześnie umożliwia ona Państwom Członkowskim zastosowanie zasad i celów przyjętych w Międzynarodowym Kodeksie wprowadzania do obrotu substancji zastępujących mleko kobiece dotyczącym wprowadzania do obrotu, informowania i obowiązków służby zdrowia.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) pojęcie "niemowlęta" – oznacza dzieci poniżej dwunastego miesiąca życia;
b) pojęcie "małe dzieci" – oznacza dzieci w wieku od jednego do trzech lat;
c) pojęcie "preparaty dla niemowląt" – środki spożywcze specjalnie przeznaczone do żywienia niemowląt w ciągu czterech do sześciu pierwszych miesięcy życia, same w sobie wystarczające, aby zostały spełnione potrzeby pokarmowe tej kategorii osób;
d) pod pojęciem "preparatów pochodnych" – środki specjalnie przeznaczone do żywienia niemowląt w wieku powyżej czterech miesięcy, będące podstawowym składnikiem płynnym stopniowo coraz bardziej zróżnicowanego odżywiania tej kategorii osób.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że produkty, określone w art. 1 ust. 2 lit. c) i d), mogą być przedmiotem obrotu we Wspólnocie jedynie pod warunkiem zgodności z definicjami i zasadami przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Żaden produkt inny niż preparaty dla niemowląt nie może być wprowadzany do obrotu, ani w inny sposób prezentowany jako sam w sobie wystarczający do zaspokojenia potrzeb pokarmowych normalnych i zdrowych niemowląt w ciągu okresu od czterech do sześciu pierwszych miesięcy życia.
Artykuł 3
1.
Preparaty dla niemowląt są wytwarzane, zależnie od przypadku, ze źródeł białka określonych w załącznikach i z innych składników spożywczych, w odniesieniu, do których udowodniono, na podstawie ogólnie przyjętych danych naukowych, że są odpowiednie do specjalnego odżywiania niemowląt od chwili urodzin.
2.
Preparaty pochodne są wytwarzane, zależnie od przypadku, ze źródeł białka określonych w załącznikach i z innych składników spożywczych, w odniesieniu do których udowodniono, na podstawie ogólnie przyjętych danych naukowych, że są odpowiednie do specjalnego odżywiania niemowląt w wieku powyżej czterech miesięcy.
3.
Zakazy i ograniczenia przewidziane w załącznikach I i II powinny być przestrzegane, jeśli chodzi o stosowanie składników żywnościowych.
Artykuł 4
1.
Preparaty dla niemowląt muszą spełniać kryteria dotyczące składu przedstawione w załączniku I.
2.
Preparaty pochodne muszą spełniać kryteria dotyczące składu przedstawione w załączniku II.
3.
Celem przygotowania do użycia, preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie mogą wymagać niczego więcej niż, w razie potrzeby, dodania wody.
Artykuł 5
1.
Jedynie substancje wymienione w załączniku III mogą być używane do wytwarzania preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych tak, aby zaspokajały potrzeby w zakresie:
- składników mineralnych,
- witamin,
- aminokwasów i innych związków azotowych,
- innych substancji o specjalnym przeznaczeniu żywieniowym.
Kryteria czystości dla tych substancji zostaną określone w późniejszym terminie.
2.
Przepisy dotyczące stosowania dodatków w wytwarzaniu preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych są ustanowione w dyrektywie Rady.
Artykuł 6
1.
Preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie zawierają żadnej substancji w proporcjach mogących zaszkodzić zdrowiu niemowląt.
W razie potrzeby, maksymalne poziomy każdej takiej substancji zostaną ustalone w późniejszym terminie.
2.
Kryteria mikrobiologiczne zostaną ustalone w późniejszym terminie.
Artykuł 7
1.
Nazwami pod którymi produkty objęte art. 1 ust. 2 są sprzedawane są odpowiednio:
- w języku angielskim:
i
,
- w języku duńskim:
i
,
- w języku niemieckim:
i
,
- w języku greckim:
i
,
- w języku hiszpańskim:
i
,
- w języku francuskim:
i
,
- w języku włoskim:
i
,
- w języku niderlandzkim:
i
,
- w języku portugalskim:
and
.
Jednakże nazwami produktów wytworzonych w całości z białka mleka krowiego są odpowiednio:
- w języku angielskim:
i
,
- w języku duńskim:
i
,
- w języku niemieckim:
i
,
- w języku greckim:
i
,
- w języku hiszpańskim:
i
,
- w języku francuskim:
i
,
- w języku włoskim:
i
,
- w języku niderlandzkim:
lub
i
,
- w języku portugalskim:
i
.
2.
Poza przewidzianymi w art. 3 dyrektywy 79/112/EWG, etykieta powinna zawierać następujące dane szczegółowe:
a) w przypadku preparatów dla niemowląt, informację precyzującą, że produkt jest odpowiedni do specjalnego odżywiania niemowląt zaraz po ich urodzeniu, w przypadku gdy nie są karmione piersią;
b) w przypadku preparatów dla niemowląt, które nie zawierają żelaza, informację, że jeżeli produkt jest podawany niemowlętom w wieku powyżej czterech miesięcy, całkowite zapotrzebowanie niemowląt na żelazo musi być zaspokojone z innych dodatkowych źródeł;
c) w przypadku preparatów pochodnych, informację, że produkt jest odpowiedni jedynie do specjalnego odżywiania niemowląt w wieku powyżej czterech miesięcy, że może być tylko jednym z elementów zróżnicowanego żywienia i że nie może być stosowany jako substancja zastępcza dla mleka kobiecego w ciągu czterech pierwszych miesięcy życia;
d) w przypadku preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, dostępną wartość energetyczną wyrażoną w kJ i w kcal oraz zawartość białek, węglowodanów i tłuszczu na 100 mililitrów produktu gotowego do użycia;
e) w przypadku preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, średnią ilość każdego składnika mineralnego i każdej witaminy wymienionej w załączniku I i II oraz, w razie potrzeby, choliny, inozytolu i karnityny na 100 mililitrów produktu gotowego do użycia;
f) w przypadku preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, instrukcje dotyczące właściwego przygotowywania produktu, z określeniem zagrożeń dla zdrowia będących wynikiem nieodpowiedniego przygotowania.
3.
Etykietowanie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych jest być zaprojektowane w taki sposób, aby dostarczone były informacje niezbędne do właściwego użycia produktu, jednocześnie nie zniechęcając do karmienia piersią.
Użycie słów "humanizowane", "umatczynione" lub innych podobnych terminów jest zakazane.
Słowo "przystosowane" może być użyte jedynie w sposób zgodny z ust. 6 i załącznikiem IV pkt 1.
4.
Etykiety preparatów dla niemowląt zawierają dodatkowo następujące dane szczegółowe, poprzedzone słowami "Ważna uwaga" lub równoważnym sformułowaniem:
a) informację dotyczącą wyższości karmienia piersią;
b) informację dotyczącą stosowanie produktu jedynie na podstawie opinii niezależnych osób posiadających kwalifikacje w dziedzinie medycyny, żywienia lub farmacji bądź też innych specjalistów zajmujących się opieką nad matkami i dziećmi.
5.
Etykiety preparatów dla niemowląt nie zawierają żadnego wizerunku niemowlęcia, ani innych wizerunków bądź tekstów idealizujących używanie produktu.
Mogą jednak zawierać wizerunki graficzne ułatwiające identyfikację produktu i ilustrujące metody przygotowywania.
6.
Etykiety mogą zawierać informacje dotyczące szczególnego składu danego preparatu dla niemowląt jedynie w przypadkach wymienionych w załączniku IV, zgodnie z określonymi w nim warunkami.
7.
Wymogi, zakazy i ograniczenia przewidziane w ust. 3–6 dotyczą również:
a) sposobu prezentacji danych produktów, w szczególności ich kształtu i wyglądu, ich opakowania, użytych materiałów do opakowań, sposobu w jaki są ustawione, a także otoczenia, w jakim są pokazywane;
b) reklamy.
Artykuł 8
1.
Reklama preparatów dla niemowląt powinna być ograniczona do publikacji wyspecjalizowanych w opiece nad dziećmi i do publikacji naukowych.
Państwa Członkowskie mogą jeszcze bardziej ograniczyć lub wprowadzić zakaz reklamy.
Reklamy dotyczące preparatów dla niemowląt podlegają warunkom ustanowionym w art. 7 ust. 3, 4, 5, 6 i 7 lit. b) i zawierają jedynie informacje naukowe i rzeczowe.
Informacje te nie daje do zrozumienia ani nie poświadcza, że karmienie z butelki jest równoważne lub przewyższa karmienie piersią.
2.
W odniesieniu do preparatów dla niemowląt nie dokonuje się reklamy w punktach sprzedaży, dystrybucji próbek lub stosowania żadnych innych praktyk promocyjnych w celu pobudzenia sprzedaży bezpośredniej konsumentom na poziomie handlu detalicznego, takich jak specjalne wystawy, kupony zniżkowe, premie, sprzedaż specjalna, sprzedaż poniżej kosztów produkcji i sprzedaż wiązana.
3.
Producenci i dystrybutorzy preparatów dla niemowląt nie dostarczają ogółowi ani kobietom w ciąży, matkom lub członkom ich rodzin, produktów bezpłatnych lub po niskiej cenie, próbek, ani żadnego innego upominku promocyjnego, czy to bezpośrednio, czy też pośrednio za pośrednictwem służby zdrowia lub członków służby zdrowia.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że rodzinom i osobom zajmującym się problemami żywienia niemowląt i małych dzieci udostępniana jest obiektywna i spójna informacja dotycząca odżywiania niemowląt i małych dzieci w zakresie planowania, dostarczania, projektowania i upowszechniania informacji, jak również kontroli nad nią.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dokumenty informacyjne i edukacyjne, zarówno w formie pisemnej jak i audiowizualnej, kierowane do kobiet w ciąży i matek niemowląt i małych dzieci, a odnoszące się do ich żywienia, zawierają jasne informacje dotyczące:
a) korzyści i wyższości karmienia piersią;
b) odżywiania matki i sposobu przygotowania się do karmienia piersią oraz kontynuowania go;
c) ewentualnego negatywnego wpływu, jaki ma na karmienie piersią częściowe karmienie za pomocą butelki;
d) trudności w zmianie decyzji o niekarmieniu piersią;
e) w razie potrzeby, właściwego stosowania preparatów dla niemowląt, niezależnie od tego, czy preparaty są wytwarzane przemysłowo czy też w domu.
Jeżeli takie materiały zawierają informacje dotyczące stosowania preparatów dla niemowląt, informują one także o skutkach społecznych i finansowych tego stosowania oraz sygnalizują zagrożenia dla zdrowia wynikające z używania nieodpowiedniej żywności lub metod żywienia, w szczególności wynikające z niewłaściwego stosowania preparatów dla niemowląt.
Materiały takie nie zawierają żadnych wizerunków idealizujących stosowanie preparatów dla niemowląt.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że upominki składane przez producentów lub dystrybutorów w formie wyposażenia lub materiałów informacyjnych lub edukacyjnych są dozwolone jedynie na podstawie złożenia prośby w tej sprawie i za pisemnym zezwoleniem właściwej władzy krajowej lub zgodnie ze wskazówkami w tym celu wydanymi przez te władze.
Na wyposażenie lub materiały może być naniesiona nazwa lub logo darczyńcy, jednak nie może być przywoływana żadna określona marka preparatu dla niemowląt, a ich dystrybucja jest dopuszczalna jedynie za pośrednictwem systemu opieki zdrowotnej.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że darowizny lub wyprzedaż po niskich cenach zapasów preparatów dla niemowląt na rzecz instytucji lub organizacji, czy to na potrzeby samej instytucji czy też w celu rozpowszechniania na zewnątrz, są realizowane jedynie na rzecz niemowląt, które powinny być odżywiane preparatami dla niemowląt i to jedynie w ciągu wskazanego okresu.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te będą stosowane w taki sposób, aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą z dniem 1 grudnia 1992 r.,
- zakazać handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 czerwca 1994 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub w odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 91/322/EWG
z dnia 29 maja 1991
w sprawie ustanowienia indykatywnych wartości granicznych w wykonaniu dyrektywy Rady 80/1107/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy [1], po raz ostatni zmienioną przez dyrektywę 88/642/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 4 akapit pierwszy;
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Zdrowia w Miejscu Pracy,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy 80/1107/EWG stwierdza, że indykatywne wartości graniczne odzwierciedlają oceny ekspertów oparte na danych z badań;
ustanowienie tych wartości ma na celu harmonizację warunków w tym obszarze, przy jednoczesnym utrzymaniu dotychczasowych osiągnięć;
dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku zapewnienia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
graniczne wartości narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne należy uznać za ważną część ogólnej strategii mającej na celu zapewnienie ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy;
wstępny wykaz granicznych wartości narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne można określić w odniesieniu do czynników, dla których oceny przeprowadzone w Państwach Członkowskich są podobne, przy udzieleniu priorytetu czynnikom, które znaleziono w miejscach pracy i co do których istnieje prawdopodobieństwo, iż mają wpływ na zdrowie pracowników; wykaz ten może być oparty na istniejących danych z badań o tyle, o ile dotyczą one efektów zdrowotnych, jakkolwiek w przypadku pewnych czynników dane te są bardzo ograniczone;
ponadto konieczne może okazać się określenie wartości granicznych narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne w krótszych okresach uwzględniających skutki wynikające z krótszego okresu narażenia na te czynniki;
metoda odniesienia obejmująca, między innymi, ocenę narażenia oraz strategię dokonywania pomiaru wartości granicznych narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne jest przedstawiona w dyrektywie 80/1107/EWG;
w świetle znaczenia jakie mają wiarygodne pomiary dotyczące ryzyka w odniesieniu do wartości granicznych narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne, w przyszłości konieczne może okazać się określenie odpowiednich metod odniesienia;
należy dokonywać analizy wartości granicznych narażenia zawodowego na czynniki zewnętrzne oraz ich rewizji o ile badania wykażą, iż straciły już one na swej autentyczności;
w odniesieniu do niektórych czynników w przyszłości konieczne będzie uwzględnienie wszystkich dróg wchłaniania, w tym możliwości wchłaniania przez skórę, w celu zapewnienia możliwie najlepszego stopnia ochrony;
środki ustalone niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 9 dyrektywy 80/1107/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wykaz indykatywnych wartości granicznych uwzględnianych przez Państwa Członkowskie, między innymi, przy ustalaniu wartości granicznych, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 80/1107/EWG, znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie niezbędne przepisy zapewniające zgodność z niniejszą dyrektywą do dnia 31 grudnia 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 czerwca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 82/475/EWG ustanawiającą kategorie składników, które mogą być stosowane do celów etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt domowych
(91/334/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/44/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: odnośnie do etykietowania celem dyrektywy 79/373/EWG jest zapewnienie obiektywnej i dokładnej informacji co do składu i zastosowania pasz;
w niektórych przypadkach deklaracja składników pasz stanowi ważną pozycję informacji;
niezbędne okazało się utworzenie kategorii umożliwiających grupowanie kilku składników pod jedną nazwą;
do celów etykietowania pasz dla zwierząt domowych niezbędne są specjalne przepisy w celu zezwolenia na szczególny rodzaj tego typu pasz;
dyrektywa 90/44/EWG zmieniła podstawowe przepisy związane z etykietowaniem mieszanek paszowych, niezbędne jest dostosowanie dyrektywy Komisji 82/475/EWG [3];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 dyrektywy 82/475/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W przypadku gdy na mocy art. 5c ust. 3 dyrektywy 79/373/EWG wskazanie szczególnej nazwy składnika może zostać zastąpione nazwą kategorii, do której składnik należy, wyłącznie kategorie wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy mogą być wskazane na opakowaniu, pojemniku lub etykiecie mieszanki paszowej dla zwierząt domowych." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 22 stycznia 1992 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedury dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 czerwca 1991 r.
zmieniająca po raz dziesiąty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(91/338/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego w terminie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
rezolucja Rady z dnia 25 stycznia 1988 r. [4] wzywa Komisję do bezzwłocznej kontynuacji opracowania szczególnych środków dla programu wspólnotowego działania na rzecz zwalczania zanieczyszczenia środowiska kadmem; ludzkie zdrowie również musi być chronione i dlatego należy przyjąć ogólną strategię ograniczającą w szczególności stosowanie kadmu i stymulującą badania nad substytutami;
ma miejsce postęp w wiedzy i technice dotyczącej substytutów; wskazana byłaby zatem systematycznie ponawiana ocena sytuacji w świetle wyników badań naukowych i technicznych przewidzianych we wspomnianej rezolucji;
polichlorek winylu (PVC) nie może być barwiony przy użyciu pigmentów kadmowych; przy obecnym stanie technologii nadal niezbędne jest używanie stabilizatorów kadmowych do niektórych szczególnych zastosowań;
ograniczenia w stosowaniu i obrocie wyżej wymienionymi substancjami lub preparatami zawierającymi te substancje, wprowadzone już przez niektóre Państwa Członkowskie, mają bezpośredni wpływ na ustanawianie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; konieczne jest zatem zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie oraz zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/678/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Jednakże nowe przepisy nie mają zastosowania do produktów zawierających kadm, które podlegają już prawodawstwu wspólnotowemu.
Artykuł 2
W związku z rozwojem wiedzy i techniki w odniesieniu do substytutów mniej niebezpiecznych niż kadm i jego związki Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, dokona oceny sytuacji, po raz pierwszy w okresie trzech lat od daty określonej w art. 3 ust. 1, a następnie w regularnych odstępach czasu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 2a dyrektywy 76/769/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Po przyjęciu przez Państwa Członkowskie środków określonych w ust. 1, będą one zawierały odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszyć będzie ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 czerwca 1991 r.
zmieniająca po raz jedenasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(91/339/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanawianie wewnętrznego rynku w terminie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa 76/769/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/338/EWG [5], w swojej wersji zmienionej dyrektywą 85/467/EWG [6], wprowadza, w związku z zagrożeniami dla człowieka i środowiska, surowe ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu i stosowania substancji typu PCB i PCT;
opracowano kilka substytutów w celu zastąpienia substancji typu PCB; niektóre z tych substytutów, chociaż mniej niebezpieczne niż substancje typu PCB i PCT, stanowią jednak potencjalnie duże zagrożenie dla człowieka i środowiska;
dlatego też konieczne jest ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania tych substancji;
substancja o nazwie handlowej Ugilec 141 znajduje się w obrocie od 1981 r.; substancja ta lub preparaty zawierające tę substancję są obecnie stosowane w kondensatorach i transformatorach jako płyn dielektryczny oraz w kopalniach węgla kamiennego jako płyn hydrauliczny; stwierdzono, że substancja ta jest mniej niebezpieczna dla człowieka i środowiska niż substancje typu PCB, które miała zastąpić;
pomimo to z powodu jej ekotoksyczności, trwałości i zdolności do bioakumulacji substancja ta stanowi zagrożenie dla środowiska; stwierdzono już znaczne skażenie środowiska w pobliżu miejsc prowadzenia prac górniczych, w których substancja ta jest stosowana jako płyn hydrauliczny; w przypadku pożaru jakiegokolwiek urządzenia zawierającego tę substancję mogą ulatniać się substancje bardzo toksyczne; w celu ostatecznego pozbycia się Ugilec 141 wymagane jest postępowanie według specjalnych procedur;
substancja nosząca nazwę handlową Ugilec 121 lub Ugilec 21, będąca substancją nową, została zgłoszona w dniu 15 marca 1984 r., zgodnie z dyrektywą Rady 79/831/EWG z dnia 18 września 1979 r., zmieniającą po raz szósty dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikowania, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7], i dlatego może być ona wprowadzana do obrotu na całym obszarze Wspólnoty; właściwości i działanie tej substancji są podobne do właściwości i działania substancji Ugilec 141 i została ona przeznaczona do podobnych zastosowań; producent następnie dobrowolnie wycofał z obrotu substancję Ugilec 121 lub Ugilec 21; konieczne jest podjęcie działań w celu zapewnienia, by preparaty lub produkty zawierające tę substancję nie były w przyszłości ponownie wprowadzane do obrotu;
substancja o nazwie handlowej DBBT jest także nową substancją została zgłoszona w dniu 16 lutego 1998 r. zgodnie z dyrektywą 79/831/EWG I dlatego może być wprowadzona do obrotu na całym obsarze Wspólnoty; substancja jako taka lub w preparatach przeznaczona jest do stosowania w płynie hydrauliczynm w kopalniach węgla kamiennego; z czasem utraciło ważność urzędowe zezwolenie wydane w jednym z Państw Członkowskich; zastosowanie tej substancji może prowadzić do poważnego skażenia środowiska; z powudu wysokiej ekotoksyczności, trwałości I zdolności do bioakumulacji substancja ta stanowi potencjalnie duże zagrożenie dla środowiska; należałoby podjąć środki ograniczające, zanim substancja ta zostanie wprowadzona do obrotu na rynek Wspólnoty;
istnieją już substancje skutecznie je zastępujące lub metody alternatywne i dlatego dalsze używanie tych trzech substancji nie jest konieczne;
wprowadzone już przez niektóre Państwa Członkowskie ograniczenia w odniesieniu do stosowania lub wprowadzania do obrotu substancji, określonych powyżej, bądź preparatów lub produktów zawierających te substancje, mają bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; dlatego też konieczne jest zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a następnie zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się punkty w brzmieniu:
"25.Monometylo-tetrachlorodifenylometanNazwa handlowa: Ugilec 141CAS Nr 76253–60–6 _BAR_ Od dnia 18 czerwca 1994 r. zabronione jest wprowadzanie do obrotu i stosowanie tej substancji oraz preparatów i produktów ją zawierających.
Na zasadzie wyjątku przepis ten nie ma zastosowania: 1.w przypadku urządzeń i maszyn już funkcjonujących w dniu 18 czerwca 1994 r. do chwili pozbycia się tych urządzeń i maszyn.Jednakże od dnia 18 czerwca 1994 r. Państwa Członkowskie mogą, ze względu na ochronę zdrowia i ochronę środowiska naturalnego, zabronić na swoim terytorium wykorzystywania takich urządzeń i maszyn przed ich pozbyciem się;2.w przypadku utrzymywania urządzeń i maszyn już funkcjonujących w dniu 18 czerwca 1994 r.Od dnia 18 czerwca 1994 r. zabronione jest wprowadzanie tej substancji, preparatów zawierających tę substancję i urządzeń/maszyn zawierających tę substancję do obrotu na rynku artykułów używanych. _BAR_
26.Monometylo-dichlorodifenylometan-Nazwa handlowa: Ugilec 121, Ugilec 21CAS Nr – nieznany _BAR_ Zakazane jest wprowadzanie do obrotu i stosowanie tej substancji oraz preparatów i produktów ją zawierających. _BAR_
27.Monometylo-dibromodifenylometan-Nazwa handlowa: DBBTCAS Nr 99688–47–8 _BAR_ Zakazane jest wprowadzanie do obrotu i stosowanie tej substancji oraz preparatów i produktów ją zawierających." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 18 czerwca 1992 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Środki określone w ust. 1 przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 89/392/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn
(91/368/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: maszyny powodujące szczególne ryzyka wynikające z ich przemieszczaniem się lub też ich zdolnością do podnoszenia ładunków, albo występowaniem obu tych funkcji jednocześnie, muszą spełniać zarówno ogólne wymogi dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ustalone w dyrektywie Rady 89/392/EWG [4], a także wymogi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia odnoszące się do tych szczególnych ryzyk;
nie jest konieczne stosowanie innych niż początkowo przewidzianych dyrektywą 89/392/EWG, procedur certyfikacji tych rodzajów maszyn;
wprowadzanie dodatkowych wymogów bezpieczeństwa i ochrony zdrowia dla szczególnych ryzyk wynikających z przemieszczania się maszyn i podnoszenia przez nie ładunków, może być uzyskane przez zmianę dyrektywy 89/392/EWG w celu zawarcia odpowiednich przepisów uzupełniających; zmiany te mogą być wykorzystane do poprawy pewnych niedoskonałości podstawowych wymogów bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych przy różnych maszynach;
konieczne jest wprowadzenie przejściowych rozwiązań umożliwiających Państwom Członkowskim udzielanie zezwoleń na wprowadzanie na obrotu i oddawanie do użytku maszyn, wyprodukowanych zgodnie z krajowymi przepisami obowiązującymi w dniu 31 grudnia 1992 r.;
niektóre maszyny i urządzenia objęte obowiązującymi dyrektywami, wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy; jest bardziej pożądane posiadanie jednej dyrektywy uwzględniającej wszystkie urządzenia; tym samym jest pożądane, aby odpowiednie obowiązujące dyrektywy zostały uchylone z dniem zastosowania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/392/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
""Maszyna"; oznacza również wymienne wyposażenie zmieniające funkcję maszyny, które jest wprowadzane do obrotu w celu połączenia go przez operatora z maszyną lub szeregiem różnych maszyn albo z ciągnikiem, o ile wyposażenie to nie stanowi części zapasowej lub narzędzia";
b) w ust. 3:
- skreśla się tiret pierwszy,
- tiret drugi otrzymuje brzmienie:
- "urządzeń podnoszących zaprojektowanych i wykonanych w celu podnoszenia/przemieszczania osób z ładunkiem lub bez, z wyjątkiem pojazdów przemysłowych z podnoszącym się stanowiskiem operatora.",
- w tiret trzecim dodaje się wyrazy w brzmieniu: "chyba że jest to maszyna używana do podnoszenia lub opuszczania ładunków,",
- dodaje się tiret w brzmieniu:
- "środków transportu, tj. pojazdów i ich przyczep przeznaczonych wyłącznie do pasażerskiego transportu lotniczego, drogowego, kolejowego lub wodnego oraz środków transportu w zakresie, w jakim są one przeznaczone do powietrznego, drogowego, kolejowego lub wodnego transportu towarów.
Wyłączeniu nie podlegają pojazdy używane przy eksploatacji złóż mineralnych,
- statków pełnomorskich i pływających jednostek przybrzeżnych, wraz z wyposażeniem znajdującym się na ich pokładzie,
- urządzeń transportu linowego przeznaczonych do publicznego lub prywatnego transportu osób,
- ciągników rolniczych i leśnych określonych w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 74/150/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 88/297EWG [6],
- maszyn zaprojektowanych i wykonanych specjalnie do zastosowań w wojsku i policji."
2) W art. 2 ust. 3 zdanie pierwsze wyrazy "…przepisy niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "obowiązujące przepisy wspólnotowe".
3) W art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
""Wymienne wyposażenie" w rozumieniu art. 1 ust. 2 akapit trzeci, uznaje się maszynę i odpowiednio musi ono w każdym przypadku nosić oznakowanie "WE" oraz musi mu towarzyszyć deklaracja zgodności WE określona w załączniku II (A)."
4) W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7.
Obowiązki określone w ust. 6 nie mają zastosowania do osób montujących do maszyny lub ciągnika wyposażenie wymienne określone w art. 1, pod warunkiem że części te są wzajemnie dostosowane, a każda z części składowych złożonej maszyny nosi oznakowanie WE i towarzyszy mu deklaracja zgodności WE."
5) Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamią o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Państwa Członkowskie stosują wymienione środki z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r., z wyjątkiem dotyczących urządzeń określonych w dyrektywach 86/295/EWG [7], 86/296/EWG [8], 86/663/EWG [9], dla których środki te stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie zezwalają, na okres do dnia 31 grudnia 1994 r., z wyjątkiem urządzeń określonych w dyrektywach 86/295/EWG, 86/296/EWG, 86/663/EWG, dla których ten okres skończy się dnia 31 grudnia 1995 r., na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku maszyn zgodnych z przepisami krajowymi obowiązującymi na ich terytoriach dnia 31 grudnia 1992 r.
Dyrektywy 86/295/EWG, 86/296/EWG i 86/663/EWG nie stanowią przeszkody dla stosowania ust. 1 od dnia 1 lipca 1995 r.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
4.
Przed dniem 1 stycznia 1994 r., Komisja bada postęp w zakresie prac normalizacyjnych odnoszących się do niniejszej dyrektywy oraz proponuje podjęcie właściwych środków."
6) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji 1.3.7 dodaje się akapit w brzmieniu: "Należy podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia przypadkowemu zablokowaniu się części ruchomych podczas pracy.
W przypadkach, gdy mimo podjętych środków ostrożności, prawdopodobieństwo zablokowania nadal występuje, producent musi zapewnić specjalne elementy bezpieczeństwa lub narzędzia, instrukcje oraz ewentualnie oznakowanie maszyny, w celu przeprowadzenia bezpiecznego odblokowania części.";
b) dodaje się sekcję w brzmieniu:
"1.6.5. Czyszczenie części wewnętrznych
Maszyna musi być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby możliwe było czyszczenie jej części wewnętrznych, które uprzednio zawierały niebezpieczne substancje lub preparaty, bez potrzeby wchodzenia do nich; wszelkie konieczne odblokowywanie musi być również możliwe od zewnątrz.
Jeżeli uniknięcie wchodzenia do maszyny jest absolutnie niemożliwe, producent musi podczas projektowania maszyny zapewnić rozwiązania pozwalające na jej czyszczenie przy minimalnym zagrożeniu.";
c) w sekcji 1.7.0 dodaje się akapit w brzmieniu: "W przypadku gdy zdrowie i bezpieczeństwo osób narażonych może być zagrożone poprzez błąd w działaniu maszyny pozostawionej bez nadzoru, maszyna musi być wyposażona w odpowiednią sygnalizację ostrzegawczą, dźwiękową lub optyczną.";
d) w sekcji 1.7.3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku gdy część maszyny trzeba przenosić podczas użytkowania przy pomocy urządzeń podnoszących, musi ona być opatrzona wskazaniem jej masy, w sposób czytelny, trwały i jednoznaczny.
Informacja taka musi zostać naniesiona na wyposażeniu wymiennym określonym w art. 1 ust. 2 akapit trzeci.";
e) w sekcji 1.7.4 lit. a) dodaje się tiret w brzmieniu:
"- w miarę potrzeby, zasadnicze własności narzędzi, które można stosować w maszynie.";
f) w sekcji 1.7.4 lit. f) akapit trzeci otrzymuje brzmienie: "W przypadkach niestosowania norm zharmonizowanych, poziomy dźwięku mierzy się przy użyciu metody najbardziej odpowiedniej dla danej maszyny.";
g) dodaje się sekcję 3 do 5.7 wymienioną w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
7) W załączniku II (B) po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"- w odpowiednich przypadkach, nazwę i adres jednostki notyfikowanej oraz numer świadectwa badania typu WE,
— w odpowiednich przypadkach, nazwę i adres jednostki notyfikowanej, do której przesłano dokumentację zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze,
— w odpowiednich przypadkach, nazwę i adres jednostki notyfikowanej, która dokonała weryfikacji określonej w art. 8 ust. 2 lit. c) tiret drugie,
— w odpowiednich przypadkach, odniesienie do norm zharmonizowanych."
8) W załączniku IV pozycję 12 zastępuje się pozycją 12–15 określonymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z dniem 31 grudnia 1994 r. tracą moc:
- art. 2 i 3 dyrektywy Rady 73/361/EWG z dnia 19 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do zaświadczeń i oznakowań lin drucianych, łańcuchów i haków ładunkowych [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 76/434/EWG [11],
- dyrektywa Komisji 76/434/EWG z dnia 13 kwietnia 1976 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 19 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zaświadczeń i oznakowań lin drucianych, łańcuchów i haków ładunkowych.
Z dniem 31 grudnia 1995 r. tracą moc:
- dyrektywa Rady 86/295/EWG z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu (ROPS) [12] dla niektórych instalacji budowlanych,
- dyrektywa Rady 86/296/EWG z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przeciwko przedmiotom spadającym (FOPS) [13] dla niektórych instalacji budowlanych,
- dyrektywa Rady 86/663/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do samobieżnych wózków natorowych [14], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/240/EWG [15].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem l stycznia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Państwa Członkowskie stosują te środki z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1991 r.
w sprawie stosowania Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(91/371/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności ostatnie zdanie jego art. 57 ust. 2 i art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie została podpisana w Luksemburgu dnia 10 października 1989 r.;
jednym ze skutków umowy jest wprowadzenie, w odniesieniu do zakładów ubezpieczeniowych mających swoje główne biuro w Szwajcarii, zasad prawnych innych od stosowanych na mocy tytułu III dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], wobec agencji i oddziałów utworzonych na terytorium Wspólnoty i należących do zakładów posiadających główne biura poza terytorium Wspólnoty;
skoordynowane zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności na terytorium Wspólnoty przez zakłady szwajcarskie objęte przepisami wymienionej umowy muszą stać się skuteczne tego samego dnia we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty; sama umowa wejdzie w życie nie wcześniej niż pierwszego dnia roku kalendarzowego po dacie wymiany dokumentów zatwierdzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zmieniają swoje przepisy krajowe zgodnie z postanowieniami Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską w terminie 24 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Wspomniane środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie precyzują w swoich notyfikacjach niniejszej dyrektywy, że zmiany do nich wprowadzone na mocy umowy wejdą w życie po dniu wejścia w życie umowy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 25 czerwca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 86/109/EWG ograniczającą obrót materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"
(91/376/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/654/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Komisji 86/109/EWG [3], zmienioną dyrektywą 89/424/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 66/401/EWG zezwala na obrót elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym oraz handlowym materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych;
artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 66/401/EWG upoważnia Komisję do zakazu obrotu materiałem siewnym, o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
odpowiednio, dyrektywa 86/109/EWG [5] ogranicza obrót materiałem siewnym poszczególnych gatunków roślin pastewnych do materiału siewnego, który zostały urzędowo zakwalifikowany jako elitarny lub kwalifikowany materiał siewny;
dla niektórych gatunków określonych w dyrektywie 86/109/EWG takie ograniczenie obrotu ma zastosowanie od dnia 1 lipca 1991 r.; okazało się że dla kilku tych gatunków Państwa Członkowskie nie będą w stanie w tym terminie wyprodukować wystarczającej ilości elitarnego materiału siewnego oraz kwalifikowanego materiału siewnego, w celu zaspokojenia popytu na materiał siewny we Wspólnocie;
jednakże Państwa Członkowskie, które dopuściły urzędowo odmiany określonego gatunku, powinny popierać produkcję materiału siewnego tych odmian, mając na uwadze ich kwalifikację jako elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny;
Komisja stosuje odpowiednie środki w celu popierania obrotu wyprodukowanego w ten sposób materiału siewnego;
dlatego właściwe jest podjęcie określonych środków przejściowych do czasu, kiedy będzie mogła być wyprodukowana wystarczająca ilość elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego tych gatunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/109/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1991 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Alopecurus pratensis L. _BAR_ —wyczyniec łąkowy _BAR_
—Arrhenatherum elatius(L.)
Beauv ex J.s. et K.B. Presl _BAR_ —rajgras wyniosły _BAR_
—Bromus catharicus Vahl _BAR_ —stokłosa przeczyszczająca _BAR_
—Bromus sitchensis Trin. _BAR_ —stokłosa Alaska _BAR_
—Lupinus luteus _BAR_ —łubin żółty, odmiany inne niż gorzkie _BAR_
—Lupinus angustifolius L. _BAR_ —łubin wąskolistny _BAR_
—Poa nemoralis L. _BAR_ —wiechlina gajowa _BAR_
—Triticum flavescens (L.)
Beauv. _BAR_ —konietlica łąkowa _BAR_
—Phacelia tanacetifolia Benth. _BAR_ —facelia błękitna _BAR_
—Sinapis alba L. _BAR_ —gorczyca jasna _BAR_
o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"."
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1991 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Agrostis canina L. _BAR_ —mietlica psia _BAR_
—Festuca ovina L. _BAR_ —kostrzewa owcza _BAR_
—Lupinus albus L. _BAR_ —łubin biały, odmiany gorzkie _BAR_
—Lupinus luteus L. _BAR_ —łubin żółty, odmiany gorzkie _BAR_
—Trifolium alexandrinum L. _BAR_ —koniczyna egipska _BAR_
—Trifolium incarnatum L. _BAR_ —koniczyna inkarnatka _BAR_
—Trifolium resupinatum L. _BAR_ —koniczyna perska _BAR_
—Vicia sativa L. _BAR_ —wyka siewna _BAR_
—Vicia villosa Roth. _BAR_ —wyka kosmata _BAR_
o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję przed datą wymienioną w ust. 1 o ilości materiału siewnego gatunków określonych w ust. 1, potrzebna przeznaczeniem do siewu na ich terytoriach do dnia 31 grudnia 1991 r., przy czym prawdopodobnie ilości materiału siewnego nie mogą być pokryte przez istniejące zasoby urzędowo zakwalifikowane jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny."
3.
Państwa Członkowskie, które urzędowo zatwierdziły odmiany odnośnych gatunków będą popierały produkcję materiału siewnego tych gatunków, mając na uwadze ich urzędową kwalifikację jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny",
- zgromadzą wszelkie informacje odnośnie do dostosowania do ich terytoriów odmian odpowiednich gatunków, wyszczególnionych we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin uprawnych, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję, najpóźniej do dnia 1 października 1991 r.,
- będą popierały właściwe zachowanie istniejących ekotypów odpowiednich gatunków, w celu spełnienia warunków wymaganych dla ich urzędowego zatwierdzenia jako odmian.
4.
Państwa Członkowskie, które powiadomiły Komisję, zgodnie z ust. 2, o potencjalnym deficycie materiału siewnego urzędowo zakwalifikowanego jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny" Komisja zastosuje właściwe środki w celu wspierania obrotu materiałem siewnym wyprodukowanym w ten sposób.
5.
Państwa Członkowskie określone w ust. 3, są upoważnione do wprowadzenia do obrotu do dnia 31 grudnia 1991 r. materiału siewnego zbadanego urzędowo i zakwalifikowanego jako handlowy materiał siewny w ilości wystarczającej do pokrycia deficytu zgłoszonego zgodnie z ust. 2.
Dodatkowo do danych określonych w załączniku IV do dyrektywy 66/101/EWG, urzędowa etykieta powinna informować:
- o rodzaju danego materiału, i
- o tym, że materiał siewny przeznaczony jest wyłącznie dla danego Państwa Członkowskiego.
6.
W przypadku deficytów występujących po dniu 31 grudnia 1991 r., stosuje się przepisy art. 17 dyrektywy 66/401/EWG."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (drugą szczegółową dyrektywę w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG)
(91/382/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji sporządzony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: art. 118a Traktatu stanowi, że Rada przyjmuje, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji dotyczący jej programu w zakresie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i higieny i w miejscu pracy [4] przewiduje przyjmowanie dyrektyw mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
Rada w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [5] wzięła pod uwagę zamiar Komisji, aby w bliskiej przyszłości przedstawić Radzie minimalne wymagania na poziomie wspólnotowym, dotyczące ochrony przed ryzykiem pochodzącym od substancji niebezpiecznych, w tym substancji rakotwórczych; rozważyła ona, że w związku z tym należałoby przyjąć za podstawę zasadę zastąpienia tego rodzaju substancji substancjami uznanymi za nieszkodliwe lub mniej niebezpieczne;
azbest jest szczególnie niebezpiecznym czynnikiem, którego działanie może wywołać ciężkie choroby i który w miejscu pracy występuje pod wieloma postaciami w bardzo wielu okolicznościach;
w związku z postępem w zakresie wiedzy naukowej i technologii oraz doświadczeniem zdobytym w trakcie realizacji dyrektywy Rady 83/477/EWG z dnia 19 września 1983 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG [6] ochrona pracowników powinna zostać wzmożona, a poziomy działań oraz wartości dopuszczalne ustanowione w dyrektywie 83/477/EWG — obniżone;
zakaz nakładania azbestu metodą rozpylania nie jest wystarczający, by zapobiec uwalnianiu włókien azbestu do atmosfery; należy również zabronić innych metod pracy związanych z użyciem określonych materiałów, zawierających azbest;
nie można jeszcze podjąć decyzji, ustalającej na poziomie wspólnotowym jednolitej metody oznaczania stężenia azbestu w powietrzu;
niniejsza dyrektywa powinna zostać poddana przeglądowi przed dniem 31 grudnia 1995 r., mając na uwadze postęp w dziedzinie wiedzy naukowej i technologii oraz doświadczenie uzyskane podczas stosowania niniejszej dyrektywy;
decyzja 74/325/EWG [7], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1985 r., przewiduje, że należy konsultować się z Komite tem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w celu przygotowywania projektów w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/477/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli z oceny określonej w ust. 2 wynika, że poziom stężenia włókien azbestu w powietrzu na stanowisku pracy, gdzie nie używa się żadnych środków ochrony indywidualnej jest, zależnie od wyboru Państw Członkowskich, na poziomie mierzonym lub obliczonym:
a) dla chryzotylu:
- niższym niż 0,20 włókien/cm3 w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia, lub
- niższym niż skumulowana dawka 12,00 włóknodni/cm3 w okresie trzymiesięcznym;
b) dla wszystkich innych rodzajów azbestu, czystego bądź występującego w mieszaninie, w tym w mieszaninach zawierających chryzotyl:
- niższym niż 0,10 włókien/cm3 w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia,
- niższym niż skumulowana dawka 6,00 włóknodni/cm3 w okresie trzymiesięcznym.
artykułów 4, 7, 13, art. 14 ust. 2, art. 15 i 16 nie stosuje się.".
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Nakładanie azbestu przez rozpylanie oraz procedury pracy obejmujące stosowanie materiałów izolacyjnych lub izolujących dźwiękowo o małej gęstości (poniżej 1 g/cm3) zawierających azbest są zabronione.".
3.
W art. 7 pkt 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Zgodnie z art. 118a Traktatu oraz uwzględniając postęp dokonany w dziedzinie wiedzy naukowej i technologii oraz doświadczenie uzyskane podczas stosowania niniejszej dyrektywy, Rada dokonuje przed dniem 31 grudnia 1995 r. przeglądu przepisów akapitu pierwszego zdanie pierwsze, w związku z ustaleniem na poziomie wspólnotowym jednolitej metody pomiaru poziomu stężenia azbestu w powietrzu;".
4.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Następujące dopuszczalne wartości mają zastosowanie:
a) dla poziomu stężenia włókien chryzotylu w powietrzu na stanowisku pracy:
0,60 włókien/cm3 mierzonych lub obliczanych w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia;
b) dla poziomu stężenia w powietrzu na stanowisku pracy dla wszelkich innych rodzajów włókien azbestu, występujących zarówno oddzielnie, jak w mieszaninie, w tym mieszaninach zawierających chryzotyl:
0,30 włókien/cm3 mierzonych lub obliczanych w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia".
.5.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla art. 7 pkt 1 akapit trzeci, zgodnie z art. 118a Traktatu, uwzględniając w szczególności postęp dokonany w dziedzinie wiedzy naukowej i technologii oraz doświadczenie uzyskane podczas stosowania niniejszej dyrektywy, Rada dokonuje przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1995 r.
2.
Zmiany wymagane celem dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego wprowadzane są według procedury określonej w art. 9 i 10 dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na czynniki chemiczne, fizyczne i biologiczne w miejscu pracy [8]."
6.
W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Na wniosek właściwych organów w planie umieszcza się informację dotyczące:
- rodzaju i przypuszczalnego czasu trwania prac,
- miejsca wykonywania prac,
- zastosowanych metod, w przypadku gdy prace związane są z wykorzystaniem azbestu lub materiałów go zawierających,
- charakterystyki sprzętu użytego do:
- ochrony i odkażania osób wykonujących prace,
- ochrony innych osób znajdujących się w miejscu prac lub w bezpośredniej jego bliskości.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Na wniosek właściwych organów plan, określony w ust. 1 musi być notyfikowany przed rozpoczęciem przewidywanych prac.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przyjmują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Jednakże w odniesieniu do czynności związanych z górnictwem azbestu datę 1 stycznia 1993 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1996 r.
Jednakże w stosunku do Republiki Greckiej:
- datą określoną w akapicie pierwszym jest dzień 1 stycznia 1996 r.,
- datą określoną w akapicie czwartym jest dzień 1 stycznia 1999 r.;
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1991 r.
uzupełniająca środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy
(91/383/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, po to, aby zapewnić wyższy poziom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu, dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
znacznie wzrosło posługiwanie się takimi formami zatrudnienia, jak zatrudnienie na czas określony oraz zatrudnienie czasowe;
badania wskazują, że pracownicy pozostający w stosunku pracy na czas określony lub w tymczasowym stosunku pracy na ogół są w niektórych sektorach bardziej narażeni na ryzyko związane z wypadkami przy pracy czy chorobami zawodowymi niż inni pracownicy;
to dodatkowe ryzyko istniejące w niektórych sektorach jest częściowo związane z pewnymi szczególnymi sposobami integrowania nowych pracowników z przedsiębiorstwem; ryzyko to można jednak zmniejszyć poprzez zapewnienie odpowiednich informacji oraz szkoleń, od początku okresu zatrudnienia;
dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy, szczególnie dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4], zawierają przepisy mające na celu poprawę bezpieczeństwa i zdrowia pracowników ogólnie;
szczególna sytuacja pracowników będących w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy oraz szczególny rodzaj ryzyka, które podejmują w niektórych sektorach, wymagają uchwalenia specjalnych dodatkowych przepisów, szczególnie w odniesieniu do przekazywania informacji, szkoleń oraz nadzoru medycznego nad pracownikami, o których mowa;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku uzyskania wymiaru społecznego w ramach rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
ZAKRES I CEL
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
1. stosunku pracy regulowanego umową o pracę na czas określony, zawartą bezpośrednio pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, przy czym koniec umowy określają obiektywne warunki, takie jak: osiągnięcie konkretnej daty, spełnienie konkretnego zadania lub wystąpienie określonego zdarzenia;
2. czasowego stosunku pracy pomiędzy agencją pracy czasowej, tzn. pracodawcą, i pracownikiem, przy czym ten ostatni jest przydzielony do pracy dla i pod kontrolą przedsiębiorstwa oraz/lub firmy korzystającej z jego usług.
Artykuł 2
Cel
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, że pracownicy pozostający w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, uzyskują taki sam stopień ochrony, w odniesieniu do bezpieczeństwa i zdrowia przy pracy, jak inni pracownicy w przedsiębiorstwie i/lub firmie.
2.
Istnienie stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, nie usprawiedliwia różnego traktowania w odniesieniu do warunków pracy, w zakresie zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, zwłaszcza w odniesieniu do dostępu do indywidualnego wyposażenia ochronnego.
3.
Dyrektywa 89/391/EWG oraz szczegółowe dyrektywy w rozumieniu art. 16 pkt. 1 tej dyrektywy mają w pełni zastosowanie w stosunku do pracowników pozostających w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, bez uszczerbku dla możliwości zastosowania bardziej wiążących i/lub bardziej specyficznych przepisów wymienionych w niniejszej dyrektywie.
SEKCJA II
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3
Dostarczanie informacji pracownikom
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kolejne czynności w celu zapewnienia, że:
1. zanim pracownik pozostający w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, rozpocznie jakąkolwiek działalność, zostanie poinformowany przez korzystające z jego usług przedsiębiorstwo i/lub firmę o ryzykach, które podejmuje;
2. informacja ta:
- obejmuje w szczególności wszelkie szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności lub wymagany specjalny nadzór medyczny, zdefiniowane w ustawodawstwie krajowym, oraz
- wyraźnie określa każde konkretne wzmożone ryzyko, zdefiniowane w ustawodawstwie krajowym, które może pociągać za sobą dana praca.
Artykuł 4
Szkolenia pracownicze
Bez uszczerbku dla postanowień art. 12 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że w przypadkach o których mowa w art. 3, każdy pracownik otrzyma wystarczające przeszkolenie, właściwe ze względu na charakter pracy, przy czym wykorzystane zostaną jego kwalifikacje i doświadczenie.
Artykuł 5
Wykorzystanie usług pracowników oraz nadzór medyczny nad pracownikami
1.
Państwa Członkowskie mają prawo zabronić wykorzystania pracowników pozostających w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, do niektórych prac, które, zgodnie z definicją ustawodawstwa krajowego, byłyby szczególnie niebezpieczne dla ich bezpieczeństwa i zdrowia, szczególnie zaś do niektórych prac, które wymagają specjalnego nadzoru medycznego, zgodnie z definicją zawartą w ustawodawstwie krajowym.
2.
Jeśli Państwa Członkowskie nie skorzystają z możliwości, o której mowa w ust. 1, wówczas, bez uszczerbku dla postanowień art. 14 dyrektywy 89/391/EWG, podejmują środki konieczne dla zapewnienia, że pracownicy pozostający w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, wykorzystywani do pracy wymagającej specjalnego nadzoru medycznego, będą mieli zapewniony właściwy specjalny nadzór medyczny, zgodnie z definicją ustawodawstwa krajowego.
3.
Do Państw Członkowskich należy decyzja, na mocy której właściwy specjalny nadzór medyczny, o którym mowa w ust. 2, zostanie przedłużony poza czas trwania stosunku pracy danego pracownika.
Artykuł 6
Służby ochronne i prewencyjne
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do zapewnienia, że pracownicy, służby lub osoby wyznaczone zgodnie z art. 7 dyrektywy 89/391/EWG do prowadzenia działalności dotyczącej ochrony przed ryzykiem zawodowym i zapobiegania jemu, są informowane o wyznaczeniu pracowników pozostających w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1, w stopniu koniecznym do tego, aby wyznaczeni pracownicy, służby czy osoby mogli odpowiednio przeprowadzać swoje działania ochronne i prewencyjne w stosunku do wszystkich pracowników w przedsiębiorstwie i/lub firmie.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
Artykuł 7
Czasowy stosunek pracy: informacja
Bez uszczerbku dla postanowień art. 3, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne czynności w celu zapewnienia, że:
1. zanim pracownicy pozostający w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1 ust. 2, zostaną przydzieleni, korzystające z ich pracy przedsiębiorstwo i/lub firma określają agencji pracy czasowej, między innymi, kwalifikacje zawodowe, których wymagają oraz szczególne cechy posady, która ma zostać obsadzona;
2. agencja pracy czasowej poda niniejsze fakty do wiadomości zainteresowanych pracowników.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że umowa przydziału będzie zawierać szczegółowe informacje, które, zgodnie z pkt. 1 pierwszego akapitu, przedsiębiorstwo i/lub firma przedstawiają agencji pracy czasowej.
Artykuł 8
Czasowy stosunek pracy: odpowiedzialność
Państwa członkowskie podejmują niezbędne czynności w celu zapewnienia, że:
1. bez uszczerbku dla zastosowania ustalonej w prawie krajowym odpowiedzialności związanej z czasowym stosunkiem pracy, w czasie trwania okresu przydzielenia korzystające przedsiębiorstwo i/lub firma są odpowiedzialne za zasady regulujące wykonanie pracy;
2. dla celów stosowania pkt. 1, zasady regulujące świadczenie pracy są ograniczone do tych związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem i higieną pracy.
SEKCJA IV
Przepisy różne
Artykuł 9
Przepisy bardziej korzystne
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na zastosowanie obecnych lub przyszłych przepisów krajowych lub przepisów prawa wspólnotowego, które są bardziej korzystne jeśli chodzi o bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pracowników pozostających w stosunku pracy, o którym mowa w art. 1.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W przypadku podjęcia tych środków, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostały lub zostaną uchwalone w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
3.
Co pięć lat Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania dotyczące praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy, w których przedstawione zostają spostrzeżenia pracowników i pracodawców.
Komisja podaje wspomniane sprawozdania do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu raport okresowy dotyczący wdrażania niniejszej dyrektywy, z odpowiednim uwzględnieniem ustępów 1, 2 i 3.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 lipca 1991 r.
po raz czternasty dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(91/410/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19;
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG pojemniki zawierające niektóre substancje niebezpieczne przeznaczone do użytku w gospodarstwie domowym muszą być zaopatrzone w zamknięcia zabezpieczające je przed dostępem dzieci i/lub być opatrzone ostrzeżeniem o niebezpieczeństwie działającym w oparciu o bodźce dotykowe;
zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 88/379/EWG [3] pojemniki zawierające niektóre kategorie preparatów niebezpiecznych oferowanych lub sprzedawanych ogółowi społeczeństwa mają być zaopatrzone w zamknięcia zabezpieczające przed dostępem dzieci i/lub być opatrzone ostrzeżeniem o niebezpieczeństwie działającym w oparciu o bodźce dotykowe;
wszystkie rodzaje opakowań w wystarczającym stopniu bezpiecznych dla dzieci, w szczególności te, które są szczegółowo określone w normach międzynarodowych, mogą być uważane za opakowania wyposażone w zamknięcia zabezpieczające przed dostępem dzieci;
specyfikacje techniczne dotyczące tych przepisów przedstawione są w części A i B załącznika IX do dyrektywy 67/548/EWG; art. 19 dyrektywy 79/831/EWG przewiduje, że załącznik IX wynika z procedury Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst załącznika IX do dyrektywy 67/548/EWG zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Przed dniem 1 sierpnia 1992 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy te Państwa Członkowskie stosują najpóźniej od dnia 1 listopada 1992 r.
2.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy, o których mowa w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 23 lipca 1991 r.
ustanawiająca zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania weterynaryjnych produktów leczniczych
(91/412/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/676/EWG [2], w szczególności jej art. 27a,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/677/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. rozszerzającą zakres dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiającą dodatkowe przepisy dla immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych [3], a także mając na uwadze, co następuje:
wszystkie weterynaryjne produkty lecznicze wytwarzane lub przywożone do Wspólnoty, w tym produkty lecznicze przeznaczone na wywóz, powinny być wytwarzane zgodnie z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania;
zgodnie z ustawodawstwem krajowym Państwa Członkowskie mogą wymagać stosowania się do dobrej praktyki wytwarzania podczas wytwarzania produktów przeznaczonych do stosowania w badaniach klinicznych;
szczegółowe wytyczne wymienione w art. 27a dyrektywy 81/851/EWG zostały opublikowane przez Komisję po przeprowadzeniu konsultacji ze służbami inspekcji farmaceutycznej Państw Członkowskich w formie "Przewodnika dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych";
konieczne jest, by wszyscy producenci skutecznie zarządzali jakością swoich procesów wytwarzania, a to wymaga wprowadzenia w życie systemu zapewniania jakości farmaceutycznej;
urzędnicy reprezentujący właściwe organy powinni zgłaszać, czy producent stosuje się do dobrej praktyki wytwarzania, a zgłoszenia powinny być komunikowane na uzasadniony wniosek właściwym organom innego Państwa Członkowskiego;
zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania powinny dotyczyć przede wszystkim personelu, pomieszczeń i sprzętu, dokumentacji, produkcji, kontroli jakości, zamawiania u innych podmiotów, skarg i wycofywania produktów oraz wewnętrznej inspekcji;
zasady i wytyczne przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych utworzonego na podstawie art. 2b dyrektywy 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/20/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania weterynaryjnych produktów leczniczych, których produkcja wymaga zezwolenia określonego w art. 24 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie ma definicja produktów leczniczych określona w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 65/65/EWG [6] i definicja weterynaryjnych produktów leczniczych określona w art. 1 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG.
Dodatkowo:
- "producent" oznacza każdego posiadacza zezwolenia określonego w art. 24 dyrektywy 81/851/EWG,
- "wykwalifikowana osoba" oznacza osobę określoną w art. 29 dyrektywy 81/851/EWG,
- "zapewnianie jakości farmaceutycznej" oznacza ogół rozwiązań organizacyjnych stosowanych w celu zapewnienia, by jakość weterynaryjnych produktów leczniczych odpowiadała potrzebom wynikającym z ich przeznaczenia,
- "dobra praktyka wytwarzania" oznacza część systemu zapewniania jakości, która gwarantuje, że produkty są wytwarzane i kontrolowane zgodnie z normami jakości właściwymi dla ich zamierzonego przeznaczenia.
Artykuł 3
Poprzez powtarzające się inspekcje określone w art. 34 dyrektywy 81/851/EWG Państwa Członkowskie zapewniają przestrzeganie przez producentów zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania ustanowionych w treści niniejszej dyrektywy.
Dla wykładni tych zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania producenci i przedstawiciele właściwych organów stosują szczegółowe wytyczne określone w art. 27a dyrektywy 81/851/EWG.
Te szczegółowe wytyczne są publikowane przez Komisję w "Przewodniku dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych" oraz w załącznikach do tego przewodnika (Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, Zasady dotyczące produktów leczniczych we Wspólnocie Europejskiej, tom IV).
Artykuł 4
Producenci zapewniają przeprowadzanie działań produkcyjnych zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania i z zezwoleniem na wytwarzanie.
Dla weterynaryjnych produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich importer zapewnia, że weterynaryjne produkty lecznicze są wytwarzane przez producentów posiadających odpowiednie uprawnienia oraz stosujących się do norm dobrej praktyki wytwarzania co najmniej podobnym do norm ustanowionym przez Wspólnotę.
Artykuł 5
Producent zapewnia, że wszystkie działania produkcyjne związane z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu były wykonywane zgodnie z informacjami udzielonymi w treści wniosku o udzielenie takiego pozwolenia, przyjętego przez właściwe organy.
Producenci regularnie badają swoje metody produkcji w świetle postępu naukowo-technicznego.
Jeśli potrzebna jest zmiana dokumentacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, należy przedłożyć właściwym organom wniosek o wprowadzenie zmiany.
ROZDZIAŁ II
ZASADY I WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI WYTWARZANIA
Artykuł 6
Zarządzanie jakością
Producent ustanawia i wprowadza w życie skuteczny system zapewniania jakości farmaceutycznej, związany z aktywnym uczestnictwem kierownictwa i personelu różnych służb związanych z zapewnianiem jakości.
Artykuł 7
Personel
1.
W każdym miejscu wytwarzania producent dysponuje kompetentnym i odpowiednio wykwalifikowanym personelem w liczbie pozwalającej na osiąganie celów zapewniania jakości farmaceutycznej.
2.
Obowiązki personelu kierowniczego i personelu nadzoru, w tym wykwalifikowanej osoby lub osób odpowiedzialnych za wprowadzanie w życie i działanie dobrej praktyki wytwarzania, określa opis zakresu obowiązków dla poszczególnych stanowisk pracy.
Strukturę hierarchicznego podporządkowania określa diagram organizacyjny.
Diagramy organizacyjne i opisy zakresów obowiązków są zatwierdzane zgodnie z wewnętrznymi procedurami producenta.
3.
Personel określony w ust. 2 dysponuje wystarczającymi uprawnieniami do prawidłowego wykonywania obowiązków.
4.
Personel przechodzi wstępne i dalsze szkolenie, w tym w zakresie teorii i zastosowania koncepcji zapewniania jakości oraz dobrej praktyki wytwarzania.
5.
Ustanawiane i przestrzegane są programy higieny dostosowane do działalności, która ma być prowadzona.
Programy te obejmują procedury odnoszące się do zdrowia, higieny i odzieży personelu.
Artykuł 8
Pomieszczenia i sprzęt
1.
Pomieszczenia i sprzęt produkcyjny są rozmieszczone, zaprojektowane, wykonane, dostosowane i konserwowane tak, by nadawały się do prowadzenia zamierzonych działań.
2.
Układ, projekt i działanie powinny mieć na celu minimalizowanie ryzyka błędów oraz pozwalać na skuteczne czyszczenie i konserwację w celu uniknięcia zakażenia, wzajemnego zakażenia oraz ogólnie wywierania jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu na jakość produktu.
3.
Pomieszczenia i sprzęt przeznaczone do stosowania w działalności produkcyjnej, które mają zasadnicze znaczenie, jeśli chodzi o jakość produktów, podlegają odpowiedniemu kwalifikowaniu.
Artykuł 9
Dokumentacja
1.
Producent dysponuje systemem dokumentacji opartym na wymaganiach technicznych, formule wytwarzania i przetwarzania oraz instrukcjach pakowania, procedurach i sprawozdaniach dotyczących różnych wykonywanych czynności produkcyjnych.
Dokumenty są wyraźne, wolne od błędów oraz uaktualniane.
Udostępniane są określone z góry procedury ogólnych działań i warunków produkcyjnych, wraz z dokumentami dotyczącymi każdej z partii produkcji.
Dokumentacja ta powinna umożliwiać prześledzenie historii produkcji każdej z partii.
Dokumentację partii produkcji przechowuje się nie krócej niż rok od upływu terminu ważności produktów z partii, której dokumentacja dotyczy, albo nie mniej niż pięć lat od wydania świadectwa określonego w art. 30 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG, w zależności od tego, który z tych terminów upływa później.
2.
W przypadku stosowania elektronicznych, fotograficznych lub innych systemów przetwarzania danych zamiast dokumentów pisemnych producent zatwierdza systemy przez poświadczenie, że dane będą prawidłowo przechowywane przez przewidziany na ten cel czas.
Dane przechowywane w takich systemach są łatwe do udostępnienia w czytelnej formie.
Dane przechowywane elektronicznie są chronione przed utratą lub zniszczeniem (np. poprzez ich kopiowanie i przenoszenie do innego systemu przechowywania).
Artykuł 10
Produkcja
Różne działania produkcyjne wykonuje się zgodnie z ustanowionymi z góry instrukcjami i procedurami oraz zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania.
Do celów kontroli wykonywanej podczas produkcji udostępnia się odpowiednie i wystarczające zasoby.
Stosuje się właściwe środki techniczne i/lub organizacyjne w celu uniknięcia wzajemnego zakażenia i mieszania się.
Każdy nowy proces produkcyjny lub zmiana realizowanego już procesu podlega zatwierdzeniu.
Regularnie zatwierdza się najważniejsze fazy procesu produkcji.
Artykuł 11
Kontrola jakości
1.
Producent ustanawia i utrzymuje wydział kontroli jakości.
Wydział ten podlega osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje i jest niezależny od innych wydziałów.
2.
Wydział kontroli jakości ma do swej dyspozycji co najmniej jedno laboratorium kontroli jakości z personelem i sprzętem pozwalającym na przeprowadzanie niezbędnych badań i testów materiałów wyjściowych, opakowań oraz półproduktów i produktów gotowych.
Korzystanie z zewnętrznych laboratoriów może być dozwolone zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy po uzyskaniu zezwolenia określonego w art. 10 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG.
3.
Podczas końcowej kontroli jakości produktów gotowych przed dopuszczeniem ich do sprzedaży lub dystrybucji wydział kontroli jakości, poza wynikami analiz, bierze pod uwagę najważniejsze informacje, takie jak informacje o warunkach produkcji, wyniki kontroli przeprowadzanej podczas produkcji, informacje wynikające z badania dokumentów produkcji oraz spełniania przez produkty ich warunków technicznych (łącznie z opakowaniem końcowym).
4.
Próbki każdej partii gotowych produktów przechowuje się przez co najmniej rok od terminu ważności produktów.
Jeśli w Państwie Członkowskim producenta nie jest wymagany dłuższy termin, próbki użytych materiałów wyjściowych (poza rozpuszczalnikami, gazami i wodą) przechowuje się przez co najmniej dwa lata od dnia wypuszczenia produktu.
Termin ten może zostać skrócony, jeśli krótsza jest trwałość określona przez odpowiednie warunki techniczne.
Wszystkie próbki przechowuje się do dyspozycji właściwych organów.
W przypadku niektórych weterynaryjnych produktów leczniczych wytwarzanych indywidualnie lub w mniejszych ilościach albo w przypadku gdy przechowywanie takich produktów może powodować szczególne, problemy inne warunki pobierania próbek i ich przechowywania mogą być ustalone w porozumieniu z właściwymi organami.
Artykuł 12
Produkcja na zamówienie
1.
Każde działanie produkcyjne lub związane z produkcją wykonywaną na zamówienie jest przedmiotem pisemnej umowy między zleceniodawcą a zleceniobiorcą.
2.
W umowie określa się wyraźnie obowiązki każdej ze stron, w szczególności przestrzeganie dobrej praktyki wytwarzania przez zleceniobiorcę, a także sposób, w jaki wykwalifikowana osoba odpowiedzialna za dopuszczanie każdej z partii produktów wykonuje wszystkie swe obowiązki.
3.
Zleceniobiorca nie może zlecać podwykonawcy wykonania żadnej pracy powierzonej mu przez zleceniodawcę bez pisemnego upoważnienia przez zleceniodawcę.
4.
Zleceniobiorca przestrzega zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania oraz poddaje się kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy, jak ustalono w art. 34 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 13
Reklamacje i wycofanie produktu
Producent wprowadza w życie system przyjmowania i rozpatrywania reklamacji, a także skuteczny system szybkiego, bez względu na porę, wycofywania weterynaryjnych produktów leczniczych z sieci dystrybucji.
Producent przyjmuje i rozpatruje wszelkie reklamacje dotyczące wad jakości.
Producent informuje właściwy organ o każdej wadzie jakości, która mogłaby doprowadzić do wycofania produktu lub do znacznego ograniczenia jego podaży.
W możliwym zakresie wskazuje się także kraj przeznaczenia.
Produkt wycofuje się zgodnie z wymogami określonymi w art. 42 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 14
Kontrola wewnętrzna
Producent przeprowadza regularne kontrole wewnętrzne w ramach systemu zapewniania jakości w celu monitorowania wprowadzania w życie i przestrzegania dobrej praktyki wytwarzania oraz proponowania wszelkich niezbędnych środków naprawczych.
Sprawozdania z takich kontroli wewnętrznych oraz wszelkich późniejszych działań naprawczych są przechowywane.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 23 lipca 1993 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1991 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(91/414/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komitetu [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna odgrywa we Wspólnocie bardzo ważną rolę;
wielkość plonów roślin jest stale zagrożona przez organizmy szkodliwe, wśród nich również chwasty; ochrona roślin przed takimi zagrożeniami jest zdecydowanie konieczna w celu zapobiegania zmniejszeniu plonów oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw;
jednym z najważniejszym sposobów ochrony roślin i produktów roślinnych oraz poprawy stanu produkcji roślinnej jest stosowanie środków ochrony roślin;
te środki ochrony roślin mogą mieć niekorzystny wpływ na produkcję roślinną; ich stosowanie może stwarzać ryzyko i zagrożenie dla ludzi, zwierząt i środowiska, w szczególności jeśli te środki wprowadzono do obrotu bez poddania ich urzędowym badaniom i bez urzędowego zezwolenia na dopuszczenie ich do obrotu oraz jeżeli są one niewłaściwie stosowane;
z uwagi na zagrożenia w większości Państw Członkowskich obowiązują zasady wydawania zezwoleń na dopuszczanie środków ochrony roślin do obrotu; te zasady są zróżnicowane, a w związku z tym powstają przeszkody nie tylko w handlu środkami ochrony roślin, lecz także w handlu produktami roślinnymi, mające bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
z tego względu należy wyeliminować takie przeszkody przez harmonizację przepisów ustanowionych w Państwach Członkowskich;
w Państwach Członkowskich muszą być stosowane jednolite zasady dotyczące kryteriów i procedur wydawania zezwoleń na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu;
takie zasady powinny przewidywać, że nie należy wprowadzać do obrotu ani stosować środków ochrony roślin, o ile środki te nie zostaną urzędowo dopuszczone, oraz że należy je stosować właściwie i z uwzględnieniem zasad dobrej praktyki ochrony roślin oraz zintegrowanego zwalczania szkodników;
przepisy regulujące wydawanie zezwoleń na dopuszczenie środków do obrotu powinny zapewniać wysoki stopień ochrony; muszą one w szczególności zapobiegać dopuszczaniu środków ochrony roślin stwarzających zagrożenie dla zdrowia, wód gruntowych i środowiska, a ochrona zdrowia ludzi i zwierząt powinna być traktowana priorytetowo w stosunku do celu, jakim jest poprawa produkcji roślinnej;
należy zapewnić na etapie dopuszczania środków ochrony roślin, że przy właściwym stosowaniu, zgodnie z przeznaczeniem, środki te są wystarczająco skuteczne i nie mają niepożądanych skutków dla roślin lub produktów roślinnych ani niepożądanego ogólnego wpływu na środowisko naturalne, w szczególności szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt oraz jakość wód gruntowych;
zezwolenie na dopuszczenie do obrotu powinno ograniczać się do środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne określone na poziomie wspólnotowym na podstawie właściwości toksykologicznych i ekotoksykologicznych;
z tego względu należy sporządzić wspólnotowy wykaz dopuszczonych substancji czynnych;
należy ustanowić wspólnotową procedurę oceny, czy substancja czynna może być zamieszczona we wspólnotowym wykazie; należy określić informacje, które zainteresowane strony powinny przedstawiać w celu umieszczenia substancji czynnych w wykazie;
procedura wspólnotowa nie powinna powstrzymywać Państw Członkowskich przed dopuszczeniem do obrotu na ich terytorium, w ograniczonym czasie, środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, które jeszcze nie zostały zamieszczone we wspólnotowym wykazie, pod warunkiem że zainteresowana strona przedłożyła dokumentację spełniającą wspólnotowe wymogi, a dane Państwo Członkowskie uznało, że można oczekiwać, iż substancja czynna i środki ochrony roślin spełnią ustalone dla nich wspólnotowe kryteria;
ze względów bezpieczeństwa substancje czynne ze wspólnotowego wykazu powinny być poddawane regularnemu przeglądowi w celu uwzględnienia rozwoju naukowego i technologicznego oraz wyników badań nad wpływem tych substancji, prowadzonych w oparciu o doświadczenia zdobyte w wyniku stosowania w praktyce środków ochrony roślin zawierających omawiane substancje;
z punktu widzenia swobodnego przepływu produktów roślinnych oraz środków ochrony roślin zezwolenie na dopuszczenie środka do obrotu udzielone przez jedno z Państw Członkowskich i badania przeprowadzone w celu dopuszczenia powinny być uznawane przez inne Państwa Członkowskie, chyba że określone warunki rolnicze, zdrowotności roślin i środowiskowe (włącznie z klimatycznymi), istotne dla stosowania omawianych produktów, nie są porównywalne w danych regionach; z tego względu istnieje potrzeba harmonizacji metod przeprowadzania doświadczeń i kontroli stosowanych przez Państwa Członkowskie do celów udzielenia zezwolenia na dopuszczenie;
w związku z powyższym należy ustanowić system wzajemnego przekazywania informacji oraz przyjąć zasadę, że Państwa Członkowskie, na wniosek, udostępniają sobie nawzajem szczegółowe dane i dokumentację naukową, przedkładane wraz z wnioskami o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu;
należy jednak umożliwić Państwom Członkowskim wydawanie zezwoleń na dopuszczanie środków ochrony roślin, które nie spełniają wyżej wymienionych kryteriów, w przypadku gdy jest to konieczne ze względu na niedające się przewidzieć niebezpieczeństwo zagrażające produkcji roślinnej, któremu nie można przeciwdziałać innymi środkami; takie zezwolenia powinny być poddawane przeglądowi przez Wspólnotę w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
niniejsza dyrektywa stanowi uzupełnienie przepisów wspólnotowych w sprawie klasyfikacji, pakowania i etykietowania pestycydów; jej przepisy wraz z tymi przepisami wspólnotowymi, w zdecydowanym stopniu przyczyniają się do lepszej ochrony użytkowników środków ochrony roślin oraz konsumentów roślin i produktów roślinnych; przyczyniają się ponadto do ochrony środowiska;
należy zachować spójność między niniejszą dyrektywą a regułami wspólnotowymi dotyczącymi pozostałości środków ochrony roślin w produktach rolnych oraz swobodnego przepływu tych produktów w ramach Wspólnoty; niniejsza dyrektywa uzupełnia przepisy wspólnotowe dotyczące maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów i ułatwia przyjęcie takich poziomów pozostałości przez Komisję; jej przepisy wraz z tymi przepisami wspólnotowymi w zdecydowanym stopniu przyczyniają się do lepszej ochrony konsumentów roślin i produktów roślinnych;
środki przeznaczane na przeprowadzanie badań na kręgowcach nie powinny być marnowane z powodu różnic ustawodawstw Państw Członkowskich, a względy dobra publicznego i dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [4] sprzeciwiają się niepotrzebnemu powtarzaniu doświadczeń na zwierzętach;
Państwa Członkowskie, w celu zapewnienia, że ustanowione wymogi są przestrzegane, muszą przyjąć przepisy i dokonać ustaleń dotyczących odpowiednich kontroli i inspekcji w odniesieniu do obrotu środkami ochrony roślin i do ich stosowania;
procedury przewidziane w niniejszej dyrektywie dotyczące oceny zagrożeń wynikających dla środowiska ze stosowania środków ochrony roślin, które zawierają organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składają się z organizmów zmodyfikowanych genetycznie, są zasadniczo zgodne z ustanowionymi w dyrektywie 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [5]; dostarczanie danych zgodnie z załącznikiem II część B i załącznikiem III w przyszłości będzie prawdopodobnie podlegać szczególnym wymaganiom, a w związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy;
wykonywanie niniejszej dyrektywy oraz dostosowanie jej załączników do postępu technicznego i naukowego wymaga ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi, a procedury Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin stanowią odpowiednią podstawę takiej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Zakres
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wydawania zezwoleń na dopuszczanie do obrotu, wprowadzania do obrotu, stosowania i kontroli we Wspólnocie środków ochrony roślin mających postać handlową oraz wprowadzania do obrotu i kontroli substancjiczynnych przeznaczonych do użytku w sposób określony w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 78/631/EWG z dnia 26 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (pestycydów) [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/291/EWG [7], a w odniesieniu do substancji czynnych — bez uszczerbku dla przepisów dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania z dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/517/EWG [9].
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających lub składających się z organizmów zmodyfikowanych genetycznie, pod warunkiem że ich uwalnianie do środowiska zostało zatwierdzone, po dokonaniu oceny szkodliwości dla środowiska, zgodnie z przepisami dyrektywy 90/220/EWG część A, B i D oraz odpowiednimi przepisami części C.
Komisja przedkłada Radzie, w czasie odpowiednim, aby Rada mogła podjąć działania, nie później niż dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy [10], wniosek w spawie zmiany mającej na celu włączenie do niniejszej dyrektywy szczególnej procedury, analogicznej do przewidzianej w dyrektywie 90/220/EWG, dotyczącej oceny szkodliwości dla środowiska, oraz umożliwienie umieszczenia niniejszej dyrektywy w wykazie przewidzianym w art. 10 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
W ciągu pięciu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja na podstawie zdobytego doświadczenia przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z funkcjonowania ustaleń opisanych w akapicie pierwszym i drugim.
4.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1734/88 z dnia 16 czerwca 1988 r. dotyczącego wywozu ze Wspólnoty i przywozu do Wspólnoty niektórych niebezpiecznych chemikaliów [11].
Definicje
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "środki ochrony roślin"
substancje czynne lub preparaty zawierające jedną lub więcej substancji czynnych, mające postać handlową, w której dostarczane są użytkownikom, przeznaczone do:
1.1. ochrony roślin i produktów roślinnych przed organizmami szkodliwymi lub zapobiegania działaniu takich organizmów, o ile takie substancje lub preparaty nie zostały poniżej zdefiniowane inaczej;
1.2. wpływania na procesy życiowe roślin w sposób inny niż jako substancja pokarmowa (np. regulatory wzrostu);
1.3. konserwowania produktów roślinnych, o ile takie substancje lub produkty nie podlegają szczególnym przepisom Rady lub Komisji w sprawie środków konserwujących;
1.4. niszczenia niepożądanych roślin; lub
1.5. niszczenia części roślin, kontrolowania niepożądanego rozwoju roślin lub ich części lub zapobiegania mu;
2. "pozostałości środków ochrony roślin"
jedna lub więcej substancji obecnych w roślinach lub na ich powierzchni, w produktach pochodzenia roślinnego, jadalnych produktach pochodzenia zwierzęcego i w środowisku, w wyniku stosowania środka ochrony roślin, w tym również metabolity i produkty rozkładu lub reakcji takich substancji;
3. "substancje"
pierwiastki chemiczne lub ich związki występujące w postaci naturalnej lub wytworzone w procesie produkcji, w tym również wszelkie zanieczyszczenia powstałe w sposób nieunikniony w procesie produkcji;
4. "substancje czynne"
substancje lub drobnoustroje, w tym również wirusy, o działaniu ogólnym lub specyficznym:
4.1. przeciwko organizmom szkodliwym; lub
4.2. na rośliny, części roślin lub produkty roślinne;
5. "preparaty"
mieszanki lub roztwory składające się z dwóch lub więcej substancji, z których co najmniej jedna jest substancją czynną, przeznaczone do stosowania jako środki ochrony roślin;
6. "rośliny"
żywe rośliny lub żywe części roślin, w tym również świeże owoce i nasiona;
7. "produkty roślinne"
produkty w stanie nieprzetworzonym lub poddane jedynie prostemu przetworzeniu, takiemu jak mielenie, suszenie lub prasowanie, z wyjątkiem roślin zdefiniowanych w pkt 6;
8. "organizmy szkodliwe"
szkodniki roślin lub produktów roślinnych należące do królestwa zwierząt lub roślin, a także wirusy, bakterie i mikoplazmy oraz inne czynniki chorobotwórcze;
9. "zwierzęta"
zwierzęta należące do gatunków tradycyjnie utrzymywanych i hodowanych przez człowieka lub spożywanych przez ludzi;
10. "wprowadzenie do obrotu"
każde dostarczenie, za opłatą lub bezpłatne, inne niż wysyłka z terytorium Wspólnoty poprzedzona przechowywaniem, lub zbycie. Przywóz środków ochrony roślin na terytorium Wspólnoty do celów niniejszej dyrektywy uważa się za wprowadzenie do obrotu;
11. "zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu"
akt administracyjny, na podstawie którego właściwy organ Państwa Członkowskiego zezwala na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu na terytorium lub na części terytorium tego państwa, na wniosek składany przez wnioskodawcę;
12. "środowisko"
woda, powietrze, gleba, jak również dziko żyjące gatunki fauny i flory oraz wszelkie interakcje między nimi, także interakcje ze wszystkimi żywymi organizmami;
13. "zintegrowana ochrona"
racjonalne stosowanie połączonych środków biologicznych, biotechnologicznych, chemicznych, kulturowych lub rozmnażania roślin, w wyniku którego wykorzystanie chemicznych środków ochrony roślin ogranicza się do niezbędnego minimum, koniecznego do utrzymania obecności organizmów szkodliwych poniżej poziomu powodującego gospodarczo niedopuszczalne szkody lub straty.
Przepisy ogólne
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że środki ochrony roślin nie mogą być wprowadzane do obrotu na ich terytorium, chyba że Państwa Członkowskie zezwolą na ich dopuszczenie zgodnie z niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem przypadku, gdy zamierzone zastosowanie takich środków jest objęte przepisami art. 22.
2.
Państwa Członkowskie nie utrudniają, ze względu na niedopuszczenie środka ochrony roślin do stosowania na ich terytorium, produkcji, składowania lub przepływu takich środków przeznaczonych do stosowania w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że:
- środek jest dopuszczony do obrotu w innym Państwie Członkowskim; oraz
- są spełnione wymogi kontrolne ustanowione przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie stanowią, że środki ochrony roślin muszą być stosowane właściwie.
Właściwe stosowanie obejmuje zgodność z warunkami ustalonymi na mocy art. 4 i określonymi na etykiecie oraz przestrzeganie zasad dobrej praktyki ochrony roślin, jak również w każdym przypadku, gdy jest to możliwe, zasad zintegrowanej ochrony.
4.
Państwa Członkowskie stanowią, że substancje czynne mogą być wprowadzone do obrotu, tylko jeżeli:
- zostaną sklasyfikowane, zapakowane i oznakowane zgodnie z dyrektywą 67/549/EWG, oraz
- substancja czynna nie znalazła się w obrocie dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy, dokumentacja została dostarczona Państwom Członkowskim i Komisji zgodnie z art. 6, wraz z oświadczeniem, że substancja czynna jest przeznaczona do stosowania określonego w art. 2 ust. 1.
Warunek ten nie obowiązuje w odniesieniu do substancji czynnych przeznaczonych do zastosowania na mocy art. 22.
Udzielanie, przegląd i cofanie zezwoleń na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że środek ochrony roślin jest dopuszczony do obrotu, tylko jeżeli:
a) substancje czynne wchodzące w jego skład są wymienione w załączniku I i są spełnione kryteria tam ustanowione,
oraz, w odniesieniu do poniższych lit. b), c), d) i e), zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI, jeżeli:
b) stwierdzono w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej oraz wykazano na podstawie oceny dokumentacji przewidzianej w załączniku III, że przy stosowaniu zgodnie z art. 3 ust. 3 i z zachowaniem wszystkich zwyczajnych warunków, w których środek może być stosowany oraz przy uwzględnieniu skutków stosowania:
i) jest on wystarczająco skuteczny;
ii) nie ma niedopuszczalnego wpływu na rośliny lub produkty roślinne;
iii) nie wywołuje u zwalczanych kręgowców niepotrzebnego cierpienia i bólu;
iv) nie ma bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt (np. poprzez wodę pitną, żywność lub pasze) lub na wody gruntowe;
v) nie ma niedopuszczalnego wpływu na środowisko, przy uwzględnieniu w szczególności następujących aspektów:
- zalegania i rozprzestrzeniania się w środowisku, w szczególności zatruwania wody, w tym wody pitnej i gruntowej,
- wpływu na niezwalczane gatunki;
c) rodzaj oraz ilości substancji czynnych środka i, stosownie do przypadku, wszelkich istotnych zanieczyszczeń toksykologicznych i ekotoksykologicznych oraz składników obojętnych mogą być albo określone za pomocą właściwych metod zharmonizowanych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, albo — przy braku takiej możliwości — zaakceptowane przez władze odpowiedzialne za wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu;
d) pozostałości wynikające z dopuszczonego stosowania środka, o istotnym znaczeniu toksykologicznym i dla środowiska, mogą być określone za pomocą właściwych, ogólnie stosowanych metod;
e) właściwości fizyczne i chemiczne środka zostały określone i uznane za dopuszczalne do celów jego odpowiedniego stosowania i składowania;
f) maksymalne poziomy pozostałości w produktach rolnych określone w udzielonym zezwoleniu zostały ustanowione na okres przejściowy przez Państwa Członkowskie i notyfikowane Komisji zgodnie z art. 12; w ciągu trzech miesięcy od notyfikacji Komisja rozważy, czy ustanowione przejściowo przez Państwo Członkowskie maksymalne poziomy pozostałości są do zaakceptowania oraz, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, ustali tymczasowe maksymalne poziomy pozostałości dla całej Wspólnoty, obowiązujące do czasu przyjęcia odpowiednich maksymalnych poziomów pozostałości zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 90/462/EWG [12] oraz w art. 11 dyrektywy 86/362/EWG [13], zmienionej dyrektywą 88/298/EWG [14].
W szczególności:
i) Państwa Członkowskie nie mogą zakazać ani utrudniać wprowadzania na ich terytorium produktów zawierających pozostałości pestycydów, pod warunkiem że poziom pozostałości nie przekracza tymczasowych maksymalnych poziomów pozostałości ustalonych zgodnie z akapitem pierwszym;
ii) Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że kryteria zatwierdzania są stosowane w taki sposób, że nie są przekraczane tymczasowe maksymalne poziomy pozostałości.
2.
W zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu muszą być określone wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu środka lub co najmniej wymogi mające na celu zapewnienie zgodności z przepisami ust. 1 lit. b).
3.
Państwa Członkowskie zapewniają przestrzeganie zgodności z wymogami przewidzianymi w ust. 1 lit. b)–f) w drodze urzędowych lub urzędowo uznanych badań i analiz, przeprowadzanych z uwzględnieniem warunków rolniczych, zdrowotności roślin i środowiskowych o istotnym znaczeniu dla stosowania danego środka ochrony i reprezentatywnych dla obszarów, na których środek ma być stosowany, na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 5 i 6 zezwolenia są udzielane na czas ściśle określony, wynoszący maksymalnie 10 lat, ustalany przez Państwa Członkowskie; zezwolenia na dopuszczenie mogą być odnawiane po uprzednim sprawdzeniu, czy kryteria ustanowione w ust. 1 są nadal spełniane.
Odnowienie może być przyznane na okres niezbędny do przeprowadzenia takiego sprawdzenia przez właściwe władze Państw Członkowskich, w przypadku gdy został złożony wniosek o odnowienie.
5.
Zezwolenia mogą być w każdym momencie poddane przeglądowi, jeżeli istnieją przesłanki, że nie jest już spełniony którykolwiek z wymogów określonych w ust. 1.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie mogą zażądać od strony, która złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie, lub od strony, której przyznano rozszerzenie zakresu stosowania środka zgodnie z art. 9, przedłożenia dodatkowych informacji niezbędnych do przeprowadzenia takiego przeglądu.
Zezwolenie może być, w miarę potrzeby, rozszerzone na okres niezbędny do zakończenia przeglądu i dostarczenia takich dodatkowych informacji.
6.
Bez uszczerbku dla decyzji już podjętych stosownie do art. 10 zezwolenie zostaje unieważnione w przypadku stwierdzenia, że:
a) wymogi, które muszą być spełnione w celu uzyskania zezwolenia na dopuszczenie, nie są przestrzegane lub zaniechano ich przestrzegania;
b) dostarczono fałszywych lub wprowadzających w błąd szczegółowych danych dotyczących faktów, na podstawie których udzielono zezwolenia na dopuszczenie;
lub zmienione w przypadku stwierdzenia, że:
c) na podstawie osiągnięć wiedzy naukowej i technicznej sposób stosowania i stosowane ilości środków mogą być zmienione.
Zezwolenie może być także unieważnione lub zmienione na żądanie jego posiadacza, który przedstawi uzasadnienie swego wniosku; zmiany można wprowadzić wyłącznie wówczas, gdy zostanie ustalone, że nadal są spełnione wymogi art. 4 ust. 1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie cofa zezwolenie, informuje o tym niezwłocznie jego posiadacza; ponadto Państwo Członkowskie może przyznać dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie zapasów, którego długość jest uzależniona od przyczyny wycofania zezwolenia, bez uszczerbku dla któregokolwiek z okresów przewidzianych w decyzji podjętej na mocy dyrektywy 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [15], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/533/EWG [16] lub art. 6 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 lub 2 niniejszej dyrektywy.
Włączenie substancji czynnych do załącznika I
Artykuł 5
1.
W świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej substancję czynną włącza się do załącznika I na wstępny okres nieprzekraczający 10 lat, jeżeli można spodziewać się, że środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną spełnią następujące kryteria:
a) ich pozostałości, wynikające ze stosowania zgodnie z dobrą praktyką ochrony roślin, nie mają żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt, lub wód gruntowych bądź żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko, wymienione pozostałości, o istotnym znaczeniu toksykologicznym i środowiskowym, mogą być mierzone za pomocą ogólnie stosowanych metod;
b) ich stosowanie, w sposób zgodny z dobrą praktyką ochrony roślin, nie wywołuje żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt i nie ma żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) iv) i v).
2.
Do celów włączenia substancji czynnej do wykazu załącznika I w szczególności bierze się pod uwagę:
a) jeśli ma to zastosowanie, jej dzienną dawkę dopuszczalną dla człowieka (ADI);
b) w razie konieczności dopuszczalny poziom narażenia użytkownika;
c) jeśli ma to zastosowanie, prognozę zalegania i rozprzestrzeniania się w środowisku, jak również wpływ na niezwalczane gatunki.
3.
Do celów pierwszego włączenia do wykazu substancji czynnej, która nie występowała na rynku w okresie dwóch lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wymogi uważa się za spełnione, gdy fakt ich spełnienia został stwierdzony w odniesieniu do co najmniej jednego preparatu zwierającego wymienioną substancję czynną.
4.
Włączenie substancji czynnej do załącznika I może być uzależnione od spełnienia wymogów dotyczących:
- minimalnego stopnia czystości substancji czynnej,
- rodzaju i maksymalnej zawartości niektórych zanieczyszczeń,
- ograniczeń wynikających z oceny informacji określonych w art. 6, przy uwzględnieniu danych warunków rolniczych, zdrowotności roślin i środowiskowych (w tym także klimatycznych),
- rodzaju preparatu,
- sposobu stosowania.
5.
Włączenie substancji czynnej do załącznika I może być na wniosek odnowione raz lub kilka razy na okresy nieprzekraczające łącznie 10 lat. Takie włączenie może zostać poddane weryfikacji w dowolnym czasie, jeżeli istnieją przesłanki świadczące o tym, że kryteria określone w ust. 1 i 2 nie są już spełnione.
Odnowienie jest przyznawane na okres niezbędny do zakończenia przeglądu, gdy wniosek o odnowienie złożono w odpowiednim czasie oraz w każdym przypadku na okres nie krótszy niż dwa lata od momentu, gdy okres włączenia ma wygasnąć, i na okres niezbędny do dostarczenia informacji wymaganych zgodnie z art. 6 ust. 4
Artykuł 6
1.
Decyzję dotyczącą włączenia substancji czynnej do załącznika I podejmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Zgodnie z tą procedurą podejmuje się także decyzje dotyczące następujących kwestii:
- ewentualnych warunków włączenia,
- zmian w załączniku I, jeśli zachodzi potrzeba ich wprowadzenia,
- usunięcia substancji czynnej z załącznika I, jeżeli nie spełnia ona już wymogów art. 5 ust. 1 i 2.
2.
Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek o włączenie substancji czynnej do załącznika I bez zbędnej zwłoki zapewnia, aby dokumentacja uznana za spełniającą wymogi załącznika II została przekazana przez wnioskodawcę innym Państwom Członkowskim i Komisji wraz z dokumentacją odpowiadającą wymogom określonym w załączniku III w odniesieniu do co najmniej jednego preparatu zawierającego tę substancję czynną.
Komisja przekazuje dokumentację do przeanalizowania Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin określonemu w art. 19.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 na wniosek Państwa Członkowskiego oraz w ciągu trzech do sześciu miesięcy od dnia przekazania dokumentacji Komitetowi wymienionemu w art. 19 ustala się, z zastosowaniem procedury określonej w art. 20, czy ta dokumentacja została przedłożona zgodnie z wymogami załączników II i III.
4.
Jeżeli ocena dokumentacji określona w ust. 2 wykazuje, że niezbędne są dodatkowe informacje, Komisja może zażądać od wnioskodawcy przedłożenia takich informacji.
Wnioskodawca lub jego upoważniony przedstawiciel może być wezwany przez Komisję do zgłoszenia swoich uwag, w szczególności w każdym przypadku, gdy przewidywane jest podjęcie niekorzystnej decyzji.
Te przepisy stosuje się również w przypadku, gdy po włączeniu substancji czynnej do załącznika I zostaną ujawnione okoliczności, które podadzą w wątpliwość jej zgodność z wymogami przewidzianymi w art. 5 ust. 1 i 2, albo jeżeli rozważane jest odnowienie zgodnie z art. 5 ust. 5.
5.
Procedurę dotyczącą składania i oceny wniosków o włączenie substancji czynnej do załącznika I oraz ustalania lub zmiany kryteriów dotyczących włączenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Informacje dotyczące potencjalnie szkodliwych skutków
Artykuł 7
Państwa Członkowskie stanowią, że posiadacze zezwolenia na dopuszczenie lub ci, którym przyznano rozszerzenie zakresu stosowania środka zgodnie z art. 9 ust. 1, muszą niezwłocznie przekazać właściwemu organowi wszystkie nowe informacje dotyczące potencjalnie niebezpiecznych skutków każdego środka ochrony roślin lub pozostałości substancji czynnej dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla wód gruntowych bądź informacje o potencjalnie niebezpiecznych skutkach tych środków dla środowiska.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zainteresowane strony niezwłocznie przekazały te informacje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji, która przekazuje je Komitetowi określonemu w art. 19.
Środki przejściowe i odstępstwa
Artykuł 8
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 Państwo Członkowskie w celu umożliwienia stopniowej oceny właściwości nowej substancji czynnej oraz ułatwienia udostępnienia do stosowania w rolnictwie nowych preparatów może dopuścić, na okres przejściowy nieprzekraczający trzech lat, wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancję czynną niewymienioną w załącznika I i jeszcze niedostępną na rynku w okresie dwóch lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że:
a) w następstwie stosowania art. 6 ust. 2 i 3 zostanie stwierdzone, że dokumentacja dotycząca substancji czynnej spełnia wymogi załączników II i III w odniesieniu do przewidywanych form stosowania takiej substancji;
b) Państwo Członkowskie ustali, że substancja czynna może spełnić wymogi art. 5 ust. 1 oraz że można oczekiwać, że środek ochrony roślin spełni wymogi art. 4 ust. 1 lit. b)–f).
W takich przypadkach Państwo Członkowskie powiadamia niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wynikach oceny dokumentacji i warunkach dopuszczenia, podając co najmniej informacje przewidziane w art. 12 ust. 1.
Po dokonaniu oceny dokumentacji, przewidzianej w art. 6 ust. 3, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, że substancja czynna nie spełnia wymogów określonych w art. 5 ust. 1. W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, aby zezwolenia na dopuszczenie zostały cofnięte.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6, jeżeli po upływie trzech lat nie podjęto decyzji dotyczącej włączenia substancji czynnej do załącznika I, można zgodnie z procedurą określoną w art. 19 przewidzieć dodatkowy okres, w celu umożliwienia pełnego przeanalizowania dokumentacji oraz w miarę potrzeby wszelkich dodatkowych informacji wymaganych zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4.
Przepisy art. 4 ust. 2, 3, 5 i 6 stosuje się do zezwoleń na dopuszczenie udzielonych na warunkach niniejszego ustępu, bez uszczerbku dla akapitów poprzedzających.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 oraz bez uszczerbku dla ust. 3 lub dyrektywy 79/117/EWG Państwo Członkowskie może w okresie 12 lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu na swoim terytorium środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Po przyjęciu niniejszej dyrektywy Komisja rozpocznie program prac mających na celu stopniowe badanie substancji czynnych w okresie 12 lat, określonym w poprzednim akapicie.
Z realizacją tego programu może wiązać się konieczność złożenia Komisji i Państwom Członkowskim przez zainteresowane strony wszystkich żądanych danych w czasie przewidzianym w programie.
Rozporządzenie, przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19, ustanowi wszystkie przepisy niezbędne do realizacji tego programu.
W okresie dziesięciu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie okresowe dotyczące realizacji programu.
W zależności od wniosków zawartych w sprawozdaniu można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, czy dwunastoletni okres, określony w akapicie pierwszym, należy przedłużyć dla niektórych substancji czynnych o okres, który należy wyznaczyć.
W ciągu dwunastu lat, określonych w akapicie pierwszym, po analizie takiej substancji czynnej dokonanej przez Komitet, określony w art. 19, można na mocy procedury ustanowionej w tym artykule podjąć decyzję, że substancja czynna może być włączona do załącznika I i na jakich warunkach lub, w przypadku gdy wymogi art. 5 nie są spełniane albo żądane informacje i dane nie zostały przedłożone w określonym terminie, że taka substancja czynna nie będzie włączona do załącznika I. Państwa Członkowskie zapewniają, aby zezwolenia na dopuszczenie były udzielane, cofane lub zmieniane w określonym terminie.
3.
Państwa Członkowskie podczas dokonywania przeglądu środków ochrony roślin zawierających substancję czynną, zgodnie z ust. 2, oraz przed dokonaniem takiego przeglądu, stosują wymogi ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt i)–v) i lit. c)–f) zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi dostarczania danych.
4.
W drodze dalszych odstępstw od przepisów art. 4, w wyjątkowych okolicznościach Państwo Członkowskie może zezwolić, na okres nieprzekraczający 120 dni, na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin nieodpowiadających art. 4, do ograniczonego i kontrolowanego stosowania, jeżeli okaże się to konieczne z powodu niedającego się przewidzieć niebezpieczeństwa, któremu nie można przeciwdziałać innymi środkami.
W tym przypadku zainteresowane Państwo Członkowskie informuje niezwłoczniepozostałe Państwa Członkowskie orazKomisję o podjętych działaniach.
Niezwłocznie podejmuje się decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, czy i na jakich warunkach działania podjęte przez Państwo Członkowskie można przedłużyć o dany okres, podjąć ponownie lub odwołać.
Wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie
Artykuł 9
1.
Wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin jest składany przez osobę odpowiedzialną za pierwsze wprowadzenie do obrotu w Państwie Członkowskim lub w jej imieniu właściwym władzom każdego Państwa Członkowskiego, w którym zamierza się wprowadzić do obrotu środek ochrony roślin.
Organy urzędowe lub naukowe zajmujące się działalnością rolniczą lub rolnicze związki zawodowe, jak również użytkownicy stosujący środki ochrony roślin w swojej działalności zawodowej mogą występować z wnioskiem o rozszerzenie zakresu stosowania takiego środka dopuszczonego już w danym Państwie Członkowskim na cele inne niż objęte zezwoleniem.
Państwa Członkowskie przyznają rozszerzenie zakresu stosowania dopuszczonego środka ochrony roślin i są zobowiązane przyznawać takie rozszerzenie, w przypadku gdy leży to w interesie publicznym, pod warunkiem że:
- wnioskodawca przedłożył dokumentację i informacje uzasadniające rozszerzenie zakresu stosowania,
- Państwa Członkowskie ustaliły, że są spełnione warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt iii), iv) i v),
- przewidziany zakres stosowania jest niewielki,
- użytkownicy są w pełni i szczegółowo informowani o zasadach stosowania w formie dodatku załączonego do etykiety lub w przypadku braku takich instrukcji za pomocą urzędowej publikacji.
2.
Od każdego wnioskodawcy wymaga się posiadania stałego biura we Wspólnocie.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać składania wniosków o wydanie zezwolenia w ich językach narodowych lub urzędowych albo w jednym z tych języków.
Mogą także wymagać dostarczenia próbek preparatu lub jego składników.
4.
Każde Państwo Członkowskie wyraża zgodę na rozpatrzenie każdego złożonego w tym państwie wniosku o wydanie zezwolenia na dopuszczenie i podejmuje w jego sprawie decyzję w rozsądnym terminie, pod warunkiem że dysponuje niezbędnym zapleczem naukowym i technicznym.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dla każdego wniosku zostały założone akta.
Każde z akt zawiera co najmniej kopię wniosku, wykaz decyzji administracyjnych podjętych przez Państwo Członkowskie dotyczących wniosku i szczegółowych danych oraz dokumentacji, określonej w art. 13 ust. 1, wraz z podsumowaniem ostatniej z wymienionych.
Na wniosek Państwa Członkowskie udostępniają akta przewidziane w niniejszym ustępie innym Państwom Członkowskim i Komisji; dostarczają im, na wniosek, wszystkich informacji niezbędnych do pełnego zapoznania się z wnioskami i zapewniają, w razie takiego żądania, aby wnioskodawcy dostarczyli kopię dokumentacji technicznej określonej w art. 13 ust. 1 lit. a).
Wzajemne uznawanie zezwoleń
Artykuł 10
1.
Na żądanie wnioskodawcy, który swoje twierdzenie dotyczące porównywalności dokumentacji źródłowej musi poprzeć dowodami, Państwo Członkowskie, w którym złożono wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin dopuszczonego już w innym Państwie Członkowskim, jest zobowiązane do:
- odstąpienia od żądania powtórzenia badań i analiz, przeprowadzonych już w związku z dopuszczeniem środka w tym Państwie Członkowskim oraz jeżeli warunki rolnicze, zdrowotności roślin i środowiskowe (w tym także klimatyczne) istotne dla stosowania środka są porównywalne w danych regionach, oraz
- jeżeli zostały przyjęte jednolite zasady zgodnie z art. 23, w przypadku gdy środek zawiera tylko substancje czynne wymienione w załączniku I, dopuścić także wprowadzenie środka do obrotu na swoim terytorium, jeżeli warunki rolnicze, zdrowotności roślin oraz środowiskowe (w tym także klimatyczne) istotne dla stosowania środka są porównywalne w danych regionach.
Zezwolenie może podlegać warunkom wynikającym z wprowadzenia w życie innych środków, zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym warunków dystrybucji i stosowania środków ochrony roślin, mających na celu ochronę zdrowia dystrybutorów, użytkowników oraz pracowników.
Z zastrzeżeniem zgodności z Traktatem dopuszczeniu mogą towarzyszyć ograniczenia związane ze stosowaniem środka, wynikające z różnic w nawykach żywieniowych i niezbędne w celu uniknięcia narażenia konsumentów produktów poddanych działaniu środków ochrony roślin na ryzyko skażenia środków żywnościowych w stopniu przekraczającym dopuszczalną dzienną dawkę danych pozostałości.
Za zgodą wnioskodawcy do zezwolenia na dopuszczenie środka mogą być wprowadzone zmiany dotyczące warunków stosowania środka, w celu wyłączenia, w odniesieniu do poszczególnych regionów, wszelkich nieporównywalnych warunków rolniczych, zdrowotności roślin i środowiskowych (w tym również klimatycznych) niemających znaczenia dla porównywalności.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przypadkach, w których zażądały powtórzenia badania, oraz o przypadkach, w których odmówiły wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin dopuszczonego już w innym Państwie Członkowskim, w odniesieniu do którego wnioskodawca twierdził, że warunki rolnicze, zdrowotności roślin i środowiskowe (w tym również klimatyczne) mające znaczenie dla stosowania środka w danych regionach zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzono badania lub w którym udzielono zezwolenia, są porównywalne.
Powiadamiają one Komisję o podstawach żądania powtórzenia badania lub odmowy udzielenia zezwolenia.
3.
Bez uszczerbku dla art. 23, w przypadkach, w których Państwo Członkowskie odmawia uznania porównywalności i zaakceptowania badań i analiz lub wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu w danych regionach swojego terytorium, decyzję rozstrzygającą o istnieniu porównywalności podejmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, a w przypadku gdy decyzja jest negatywna, Państwo Członkowskie określa także warunki stosowania środka, w których brak porównywalności może być uznany za czynnik nieistotny.
Przy takim postępowaniu bierze się pod uwagę między innymi poważne aspekty dotyczące zagrożenia ekologicznego, które mogą pojawić się w niektórych regionach lub strefach Wspólnoty, a gdy wystąpią, może okazać się konieczne zastosowanie szczególnych środków ochronnych.
Państwo Członkowskie niezwłocznie zatwierdza badania i analizy lub zezwala na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu, z zastrzeżeniem, w odniesieniu do ostatniego z wymienionych przypadków, wszelkich warunków, które mogą zostać określone w wyżej wymienionej decyzji.
Artykuł 11
1.
Jeśli Państwo Członkowskie ma uzasadnione powody do przypuszczeń, że środek, który został dopuszczony do obrotu lub który to państwo jest zobowiązane dopuścić na mocy art. 10, stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska, może ono tymczasowo ograniczyć lub zakazać stosowania i/lub sprzedaży tego środka na swoim terytorium.
Informuje ono niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o takim działaniu oraz podaje powody swojej decyzji.
2.
Decyzję w tej sprawie podejmuje się w ciągu trzech miesięcy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Wymiana informacji
Artykuł 12
1.
Nie rzadziej niż co kwartał, w ostatnim jego miesiącu Państwa Członkowskie przekazują na piśmie sobie wzajemnie oraz Komisji informacje o każdym ze środków ochrony roślin dopuszczonym lub wycofanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, podając co najmniej:
- nazwę lub firmę posiadacza zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu,
- nazwę handlową środka ochrony roślin,
- rodzaj preparatu,
- nazwę i ilość każdej substancji czynnej, którą zawiera środek ochrony roślin,
- rodzaj zastosowania lub zastosowań, do których jest przeznaczony,
- maksymalne poziomy pozostałości ustalone tymczasowo, w przypadku gdy nie zostały one jeszcze ustalone w regułach wspólnotowych,
- gdzie stosowne, powody wycofania zezwolenia,
- dokumentację niezbędną do oceny maksymalnych poziomów pozostałości ustalonych tymczasowo.
2.
Każde Państwo Członkowskie sporządza co roku wykaz środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu na jego terytorium i przekazuje go pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 wprowadza się jednolity system informacji w celu ułatwienia stosowania ust. 1 i 2.
Wymogi dotyczące danych, ochrona danych i poufność
Artykuł 13
1.
Bez uszczerbku dla art. 10 Państwa Członkowskie wymagają, aby wnioskodawcy ubiegający się o zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu złożyli wraz z wnioskiem:
a) dokumentację spełniającą, w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej, wymogi określone w załączniku III; oraz
b) dla każdej substancji czynnej zawartej w środku ochrony roślin, dokumentację spełniającą, w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej, wymogi określone w załączniku II.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 i 4 wnioskodawcy są zwolnieni z obowiązku dostarczania informacji wymaganych na mocy ust. 1 lit. b), z wyjątkiem danych indentyfikacyjnych substancji czynnej, w przypadku gdy jest już ona wymieniona w załączniku I, przy uwzględnieniu warunków włączenia jej do załącznika I, i nie różni się znacznie, pod względem stopnia czystości i rodzaju zanieczyszczeń, od składu zapisanego w dokumentacji towarzyszącej pierwszemu wnioskowi.
3.
Przy udzielaniu zezwoleń Państwa Członkowskie nie wykorzystają informacji określonych w załączniku II na korzyść innych wnioskodawców:
a) chyba że wnioskodawca uzgodnił z pierwszym wnioskodawcą, że taka informacja może być wykorzystana; lub
b) przez okres dziesięciu lat od pierwszego włączenia substancji czynnej do załącznika I, nieznajdującej się jeszcze w obrocie dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy; lub
c) w okresach nieprzekraczających 10 lat od dnia podjęcia decyzji w każdym Państwie Członkowskim i przewidzianych w obowiązujących przepisach krajowych, w odniesieniu do substancji czynnej znajdującej się w obrocie dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy; oraz
d) przez okres pięciu lat od daty decyzji zmieniającej warunki lub utrzymującej włączenie substancji do załącznika I, po otrzymaniu dalszych informacji niezbędnych do pierwszego włączenia substancji do załącznika I lub do zmiany warunków włączenia substancji czynnej do załącznika I, względnie do utrzymania substancji czynnej w załączniku I, chyba że pięcioletni okres wygasa przed okresem przewidzianym w ust. 3 lit. b) i c), w którym to przypadku pięcioletni okres jest wydłużany tak, aby wygasał w tym samym dniu co te okresy.
4.
Przy udzielaniu zezwoleń Państwa Członkowskie nie wykorzystają informacji określonych w załączniku III na korzyść innych wnioskodawców:
a) chyba że wnioskodawca uzgodnił z pierwszym wnioskodawcą, że taka informacja może być wykorzystana; lub
b) przez okres 10 lat od wydania pierwszego zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu w Państwie Członkowskim, w którym zezwolenie jest udzielane po włączeniu do załącznika I którejkolwiek z substancji czynnych zawartych w środku; lub
c) w okresach nieprzekraczających 10 lat i przewidzianych w obowiązujących przepisach krajowych od wydania pierwszego zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu w każdym Państwie Członkowskim, w przypadku gdy to zezwolenie poprzedza włączenie do załącznika I którejkolwiek z substancji czynnych zawartych w środku.
5.
Państwa Członkowskie przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka informują Komisję o przypadkach, w których uznają, że substancja czynna wytworzona przez inną osobę lub w procesie produkcyjnym innym niż określony w dokumentacji, na podstawie której substancja czynna została po raz pierwszy włączona do załącznika I, wymieniona jest w załączniku I. Przekazują one Komisji wszystkie dane dotyczące identyfikacji substancji czynnej i jej zanieczyszczeń.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 w odniesieniu do substancji czynnych znajdujących się w obrocie przez dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą, przy właściwym uwzględnieniu przepisów Traktatu, w dalszym ciągu stosować poprzednio obowiązujące zasady krajowe dotyczące danych, dopóki takie substancje nie zostaną włączone do załącznika I.
7.
Bez względu na przepisy ust. 1 oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 10, w przypadku gdy substancja czynna jest wymieniona w wykazie załącznika I:
a) wnioskodawcy występujący z wnioskiem o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu przed przeprowadzeniem doświadczeń z udziałem kręgowców kierują do właściwego organu Państwa Członkowskiego,w którym zamierzają złożyć wniosek, zapytanie:
- o to, czy środek ochrony roślin, w odniesieniu do którego ma być złożony wniosek, nie jest taki sam jak środek ochrony roślin, który został już dopuszczony, oraz
- o nazwę i adres posiadacza lub posiadaczy zezwolenia lub zezwoleń.
Zapytaniu towarzyszą dowody świadczące o tym, że potencjalny wnioskodawca zamierza złożyć wniosek o wydanie zezwolenia we własnym imieniu oraz że dostępne są pozostałe informacje określone w ust. 1;
b) właściwy organ Państwa Członkowskiego po uzyskaniu pewności, że wnioskodawca zamierza złożyć wniosek, podaje nazwę i adres posiadacza lub posiadaczy odpowiednich zezwoleń udzielonych wcześniej i podaje równocześnie do wiadomości posiadaczy zezwoleń nazwę i adres wnioskodawcy.
Posiadacz lub posiadacze wcześniej udzielonych zezwoleń oraz wnioskodawca podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu osiągnięcia porozumienia dotyczącego wspólnego wykorzystywania informacji, aby uniknąć powielania doświadczeń na kręgowcach.
Przy uzyskiwaniu danych do celów włączenia do załącznika I substancji czynnej znajdującej się w obrocie dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy, właściwe władze Państwa Członkowskiego zachęcają posiadaczy danych do współdziałania w dostarczaniu wymaganych danych, w celu ograniczenia powielania doświadczeń na kręgowcach.
Jednakże gdy wnioskodawca i posiadacze wcześniej udzielonych zezwoleń na dopuszczenie tego samego środka nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wspólnego korzystania z informacji, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić środki krajowe zobowiązujące wnioskodawcę i posiadaczy wcześniej udzielonych zezwoleń na dopuszczenie, znajdujących się na ich terytorium, do udostępniania sobie wzajemnie danych w celu uniknięcia powielania doświadczeń na kręgowcach oraz określić procedurę wykorzystywania informacji i uzasadnione równoważne interesy obydwu zainteresowanych stron.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [17] że informacje dostarczone przez wnioskodawców, dotyczące tajemnicy przemysłowej i handlowej, są traktowane jako poufne, jeżeli wnioskodawca, który zamierza ubiegać się o włączenie substancji czynnej do załącznika I, lub wnioskodawca składający wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i stosowania, wystąpią z takim żądaniem oraz jeżeli Państwo Członkowskie i Komisja uznają takie żądanie za uzasadnione.
Zasada zachowania poufności nie dotyczy:
- nazw i składu substancji czynnej lub substancji czynnych oraz nazwy środka ochrony roślin,
- nazw innych substancji, które są uznawane za niebezpieczne na mocy dyrektyw 67/548/EWG i 78/631/EWG,
- danych fizykochemicznych dotyczących substancji czynnej oraz środka ochrony roślin,
- wszelkich metod unieszkodliwienia substancji czynnej lub środka ochrony roślin,
- podsumowania wyników badań w celu ustalenia skuteczności substancji lub środka oraz ich nieszkodliwości dla ludzi, zwierząt, roślin i środowiska,
- zalecanych metod i środków ostrożności, mających na celu zmniejszenie ryzyka przy obchodzeniu się, składowaniu, transporcie, pożarze i przy innych zagrożeniach,
- metod przeprowadzania analiz określonych w art. 4 ust. 1 lit. c) i d) oraz art. 5 ust. 1,
- metod usuwania środka i jego opakowania,
- metod unieszkodliwiania środka, stosowanych w razie przypadkowego rozlania lub wycieku,
- udzielania pierwszej pomocy i opieki medycznej w razie obrażeń osób.
W przypadku gdy wnioskodawca ujawnia informacje, które były wcześniej poufne, jest on zobowiązany powiadomić o tym właściwy organ.
Pakowanie i etykietowanie środków ochrony roślin
Artykuł 15
Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 78/631/EWG stosuje się do wszystkich środków ochrony roślin nieobjętych dyrektywą 78/631/EWG.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby opakowania środków ochrony roślin spełniały, w odniesieniu do etykietowania, następujące wymogi:
1. Wszystkie opakowania muszą w sposób wyraźny i trwały wskazywać następujące informacje:
a) nazwę handlową lub oznaczenie środka ochrony roślin;
b) nazwę i adres posiadacza zezwolenia oraz numer ewidencyjny zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin oraz, jeżeli nie jest to ten sam podmiot, nazwę i adres osoby odpowiedzialnej za końcowe pakowanie i etykietowanie albo za końcowe etykietowanie środka ochrony roślin znajdującego się w obrocie;
c) nazwę i ilość każdej substancji czynnej, podaną w formie określonej w art. 6 dyrektywy 67/548/EWG, w szczególnościw ust. 2 lit. d) tego artykułu.
Nazwa musi być zgodna z nazwą wymienioną w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub, jeżeli nie została w nim uwzględniona, z nazwą zwyczajową według nomenklatury ISO.
W przypadku gdy nazwa zwyczajowa nie jest dostępna, podaje się nazwę chemiczną substancji czynnej zgodnie z zasadami IUPAC;
d) ilość netto środka ochrony roślin, podaną w obowiązujących jednostkach miary;
e) numer partii preparatu lub inne środki umożliwiające identyfikację;
f) szczegółowe informacje wymagane na mocy art. 6 dyrektywy 78/631/EWG, w szczególności wymienione w ust. 2 lit. d), g), h) oraz i), a także w ust. 3 i 4 tego artykułu oraz informacje dotyczące pierwszej pomocy;
g) rodzaj szczególnych zagrożeń dla ludzi, zwierząt lub środowiska, w formie standardowych zwrotów wybranych odpowiednio spośród podanych w załączniku IV;
h) środki ostrożności w odniesieniu do ochrony ludzi, zwierząt lub środowiska, w formie standardowych zwrotów wybranych odpowiednio spośród podanych w załączniku V;
i) rodzaj działania środka ochrony roślin (np. insektycyd, regulator wzrostu, herbicyd);
j) formę preparatu (np. proszek do sporządzania zawiesiny, koncentrat do sporządzania emulsji);
k) rodzaje zastosowań, do których środek ochrony roślin został dopuszczony, oraz wszelkie szczególne warunki rolnicze, zdrowotności roślin i środowiskowe, w których produkt może być stosowany lub w których nie powinien być stosowany;
l) informacje dotyczące stosowania i dawkowania, wyrażone w jednostkach metrycznych, dla każdego rodzaju zastosowania przewidzianego w warunkach zezwolenia na dopuszczenie środka;
m) w miarę potrzeby dla każdego zastosowania bezpieczne odstępy czasu między zabiegami a:
- wysiewem lub sadzeniem roślin, które mają być chronione,
- wysiewem lub sadzeniem roślin następczych,
- dostępem przez ludzi lub zwierzęta,
- zbiorami plonów,
- wykorzystaniem lub spożyciem;
n) szczegółowe informacje dotyczące ewentualnej fitotoksyczności, wrażliwości odmianowej i wszelkich innych pośrednich i bezpośrednich niepożądanych skutków ubocznych dla roślin lub produktów pochodzenia roślinnego, wraz z odstępami czasu, które należy zachowywać między zastosowaniem środka a wysiewem lub sadzeniem:
- danej rośliny, lub
- roślin uprawianych następczo;
o) w przypadku gdy środkowi towarzyszy ulotka informacyjna, zgodnie z ust. 2, zdanie: "Przed użyciem przeczytać wskazówki podane w załączonej ulotce";
p) wskazówki dotyczące bezpiecznego usuwania środków ochrony roślin i opakowania; oraz
q) dzień upływu terminu ważności przy normalnych warunkach przechowywania, jeśli okres trwałości środka ochrony roślin jest krótszy niż dwa lata.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zamieszczenie informacji określonych w ust. 1 lit. l), m) i n) na oddzielnej ulotce załączonej do opakowania, jeżeli powierzchnia dostępna na opakowaniu jest zbyt mała.
Do celów niniejszej dyrektywy taką ulotkę uważa się za część etykiety.
3. Państwa Członkowskie, uwzględniając obowiązujące na ich terytorium zasady dotyczące dostawy środków ochrony roślin określonym grupom użytkowników, w oczekiwaniu na wspólnotową harmonizację ustalają wymóg zamieszczania na etykiecie informacji, czy środek jest przeznaczony wyłącznie dla niektórych kategorii użytkowników.
4. W żadnym przypadku na etykiecie opakowania środka ochrony roślin nie mogą zostać umieszczone oznaczenia "nietoksyczny", "nieszkodliwy" lub podobne.
Jednakże informacje o tym, że środek ochrony roślin może być stosowany w okresie aktywności pszczół lub innych gatunków nienależących do gatunków zwalczanych lub w okresie kwitnienia roślin lub chwastów, albo inne podobne informacje mające na celu ochronę pszczół lub innych gatunków nienależących do gatunków zwalczanych, mogą być podawane na etykiecie, jeżeli zezwolenie odnosi się wyraźnie do stosowania środka podczas oblotów pszczół lub innych owadów i stwarza on dla nich tylko niewielkie zagrożenie.
5. Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzanie środków ochrony roślin do obrotu od oznakowania ich w języku narodowym lub językach narodowych i mogą żądać przedłożenia próbek, wzorów lub projektów opakowań, etykiet i ulotek określonych w tym artykule.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. g) i h) Państwa Członkowskie mogą wymagać umieszczenia na etykiecie w sposób wyraźny i trwały dodatkowych zwrotów, w przypadku gdy zostaną one uznane za niezbędne dla ochrony ludzi, zwierząt lub środowiska. W takim przypadku powiadamiają one niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o każdym odstępstwie i przekazują dodatkowy zwrot lub zwroty wraz z podaniem powodów, dla których są one wymagane.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 podejmuje się decyzję o tym, czy zamieszczenie na etykiecie dodatkowego zwrotu lub zwrotów jest uzasadnione, i w związku z tym, czy należy odpowiednio zmienić załączniki IV i V, lub o tym, że zainteresowane Państwa Członkowskie nie mogą dłużej wymagać zamieszczania takiego(-ich) zwrotu(-w).
Państwo Członkowskie jest uprawnione do utrzymania swego wymogu do czasu podjęcia takiej decyzji.
Środki kontrolne
Artykuł 17
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzenie urzędowej kontroli zgodności wprowadzonych do obrotu środków roślin i ich stosowania z wymogami niniejszej dyrektywy, w szczególności z wymogami zezwolenia oraz informacjami zamieszczanymi na etykiecie.
Państwa Członkowskie składają co roku przed dniem 1 sierpnia sprawozdanie innym Państwom Członkowskim oraz Komisji w sprawie wyników kontroli przeprowadzonych w poprzednim roku.
Przepisy administracyjne
Artykuł 18
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji przyjmuje "jednolite zasady" określone w załączniku VI.
2.
Niezbędne zmiany załączników II, III, IV, V i VI przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 oraz przy uwzględnieniu obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej.
Artykuł 19
W przypadku gdy procedura ustanowiona w tym artykule ma być stosowana, sprawy są niezwłocznie przekazywane przez przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, zwanemu dalej "Komitetem", powołanemu decyzją 76/894/EWG [18].
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego odpowiednio do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje projektowane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli projektowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada po upływie trzech miesięcy od dnia przekazania jej sprawy nie podjęła żadnej decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 20
W przypadku gdy procedura ustanowiona w tym artykule ma być stosowana, sprawy przekazywane są Komitetowi przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego odpowiednio do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje projektowane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli projektowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada po upływie 15 dni od dnia przekazania jej sprawy nie podjęła żadnej decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 21
W przypadku gdy procedura ustanowiona w tym artykule ma być stosowana, sprawy przekazywane są Komitetowi przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego odpowiednio do pilności sprawy, w miarę potrzeby — przez przeprowadzenie głosowania.
Opinia jest odnotowywana w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo żądać odnotowania jego stanowiska w protokole.
Komisja uwzględnia, w możliwie najszerszym zakresie, opinię wydaną przez Komitet i informuje Komitet o formie, w jakiej jego opinia została wzięta pod uwagę.
Badania i rozwój
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że wszelkie doświadczenia lub testy prowadzone w celach badawczych lub rozwojowych, związane z uwolnieniem do środowiska niedopuszczonego środka ochrony roślin, mogą być przeprowadzone tylko po udzieleniu zezwolenia w celach badawczych oraz w warunkach kontrolowanych i z użyciem ograniczonych ilości środka i na ograniczonym obszarze.
2.
Zainteresowane osoby składają wniosek właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mają być przeprowadzone doświadczenia lub testy, w terminach określonych przez Państwo Członkowskie przed rozpoczęciem doświadczeń lub testów wraz z dokumentacją zawierającą wszystkie dostępne dane umożliwiające dokonanie oceny ewentualnych skutków dla zdrowa ludzi i zwierząt lub dla środowiska.
W przypadku gdy proponowane doświadczenia lub testy określone w ust. 1 mogą mieć szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub niedopuszczalny niekorzystny wpływ na środowisko, zainteresowane Państwo Członkowskie może ich zakazać lub zezwolić na nie, uzależniając ich przeprowadzanie od warunków, które uznają za niezbędne dla zapobieżenia takim konsekwencjom.
3.
Przepisów ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy Państwo Członkowskie przyznało zainteresowanej osobie prawo do przeprowadzania określonych doświadczeń i testów oraz ustaliło warunki, w których doświadczenia i badania muszą być przeprowadzane.
4.
Wspólne warunki stosowania niniejszego artykułu, w szczególności maksymalne ilości pestycydów, które mogą być uwalniane do środowiska podczas doświadczeń objętych ust. 1, oraz minimalne dane, które należy złożyć zgodnie z ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
5.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do doświadczeń lub badań określonych w części B dyrektywy 90/220/EWG.
Wykonanie dyrektywy
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednolite zasady przyjmuje się po roku od dnia notyfikacji.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Bez względu na przepisy ust. 1 Państwa Członkowskie mają obowiązek wprowadzenia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu stosowania przepisów art. 10 ust. 1 pkt 2 dopiero po roku od przyjęcia jednolitych zasad i tylko w odniesieniu do wymogów art. 4 ust. 1 lit. b)–e), objętych jednolitymi zasadami tak przyjętymi.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 lipca 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(91/422/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/194/EWG [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju technologii hamowania możliwe jest teraz zaostrzenie wymagań oraz w szczególności uczynienie obowiązkowym wyposażenia niektórych pojazdów ciężkich oraz przyczep w automatyczne urządzenia regulacyjne okładzin hamulcowych w celu zwiększenia bezpieczeństwa na drogach;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II, III, IV, V, VII, IX, X i XII do dyrektywy 71/320/EWG zostają zmienione, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 października 1991 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do układów hamulcowych:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady 70/156/EWG [3] lub udzielenia krajowej homologacji lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli układy hamulcowe takiego typu pojazdu lub takich pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od dnia 1 października 1992 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą już wydawać egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z dniem 1 października 1994 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, których układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia przyjmowana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 lipca 1991 r.
w sprawie praw jazdy
(91/439/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: do celów wspólnej polityki transportowej i jako wkład do poprawy bezpieczeństwa drogowego, a także dla ułatwienia ruchu osób zamieszkałych w jednym z Państw Członkowskich innym niż ten, w którym zdawały egzamin na prawo jazdy, pożądane jest, aby istniał jeden wzór krajowego prawa jazdy dla całej Wspólnoty, uznawany wzajemnie przez Państwa Członkowskie, bez potrzeby wymiany praw jazdy;
pierwszy krok w tym kierunku został podjęty poprzez pierwszą dyrektywę Rady 80/1263/EWG z dnia 4 grudnia 1980 r. w sprawie wprowadzenia praw jazdy wydawanych w imieniu Wspólnoty [4], która ustanowiła jeden wzór krajowego prawa jazdy dla całej Wspólnoty i wprowadziła wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie krajowych praw jazdy oraz wymianę praw jazdy przez posiadaczy zmieniających normalne miejsce zamieszkania albo miejsce zatrudnienia z jednego Państwa Członkowskiego do innego; należy kontynuować postęp;
ustanowiony przez dyrektywę 80/1263/EWG wzór krajowego prawa jazdy należy dostosować tak, aby uwzględniał między innymi harmonizację kategorii i podkategorii pojazdów i aby uczynić prawa jazdy łatwiej zrozumiałe zarówno wewnątrz Wspólnoty, jak i poza jej granicami;
z przyczyn dotyczących bezpieczeństwa drogowego należy ustanowić minimalne wymagania dla wydawania prawa jazdy;
artykuł 3 dyrektywy 80/1263/EWG przewiduje, że ostateczne przepisy uogólniające kategorie pojazdów we Wspólnocie, wymienione w tym artykule, należy przyjąć bez możliwości odstępstwa od nich, podobnie jak warunki ważności praw jazdy;
należy uwzględnić możliwość dalszego podziału wymienionych kategorii pojazdów, w szczególności w celu wspierania dostępu do kolejnych stopni uprawniających do prowadzenia takich pojazdów w interesie bezpieczeństwa drogowego i uwzględnienia obecnych sytuacji krajowych;
należy przyjąć przepisy szczególne w celu ułatwienia prowadzenia pojazdów przez osoby niepełnosprawne;
artykuł 10 dyrektywy 80/1263/EWG przewiduje bardziej szczegółową harmonizację norm dotyczących egzaminów na prawo jazdy i wydawania praw jazdy, w tym celu wiedza, umiejętności i zachowanie związane z prowadzeniem pojazdu silnikowego należy określić i na tych założeniach należy oprzeć egzamin na prawo jazdy, minimalne normy sprawności fizycznej i umysłowej do prowadzenia takich pojazdów należy ponownie określić;
przepisy określone w art. 8 dyrektywy 80/1263/EWG, w szczególności zobowiązanie do wymiany prawa jazdy w terminie jednego roku od daty zmiany stałego miejsca zamieszkania, stanowią utrudnienie w swobodnym przepływie osób; jest to niedopuszczalne w świetle postępu dokonanego w kierunku integracji europejskiej;
ponadto z powodów związanych z bezpieczeństwem drogowym i z ruchem Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania ich przepisów krajowych w sprawie cofnięcia, zawieszenia i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy mających normalne miejsce zamieszkania na ich terytorium,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają krajowe prawo jazdy oparte na wzorze wspólnotowym opisanym w załączniku I zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Prawa jazdy wydane przez Państwa Członkowskie są wzajemnie uznawane.
3.
Jeżeli posiadacz ważnego prawa jazdy przyjmuje normalne miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim innym niż to, które wydało prawo jazdy, przyjmujące Państwo Członkowskie może stosować do posiadacza prawa jazdy swoje krajowe przepisy przez okres ważności tego prawa jazdy, badania lekarskie i obowiązki uiszczania opłat, a także może umieszczać w tym prawie jazdy informacje niezbędne dla służb administracyjnych.
Artykuł 2
1.
Emblemat umieszczony na stronie 1 wzoru wspólnotowego prawa jazdy zawiera znak odróżniający Państwa Członkowskiego wystawiającego prawo jazdy.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki dla uniknięcia ryzyka podrabiania praw jazdy.
3.
Za zgodą Komisji Państwo Członkowskie może wprowadzić do wzoru podanego w załączniku I zmiany niezbędne do komputerowego przetwarzania praw jazdy.
Artykuł 3
1.
Prawo jazdy przewidziane w art. 1 upoważnia do prowadzenia pojazdów następujących kategorii:
Kategoria A
- motocykle z koszem lub bez;
Kategoria B
- pojazdy silnikowe o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 3500 kilogramów i mające nie więcej niż osiem miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy, pojazdy silnikowe w tej kategorii mogą być połączone z przyczepą, której dopuszczalna masa nie przekracza 750 kilogramów;
- zespół pojazdu ciągnącego w kategorii B i przyczepy, w którym maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 3500 kilogramów, a maksymalna dopuszczalna masa przyczepy nie przekracza masy pojazdu ciągnącego bez ładunku;
Kategoria B + E
- zespół pojazdów składający się z pojazdu ciągnącego w kategorii B i przyczepy, jeżeli zespół nie mieści się w kategorii B;
Kategoria C
- pojazdy silnikowe inne niż te w kategorii D, a których maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3500 kilogramów, pojazdy tej kategorii mogą być połączone z przyczepą, której maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 750 kilogramów;
Kategoria C + E
- zespół pojazdów, w którym pojazd z napędem należy do kategorii C, a jego przyczepa ma maksymalną masę dopuszczalną większą niż 750 kilogramów;
Kategoria D
- pojazdy silnikowe używane do przewozu osób, które mają więcej niż osiem miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy, pojazdy silnikowe tej kategorii mogą być połączone z przyczepą, której dopuszczalna masa nie przekracza 750 kilogramów;
Kategoria D + E
- zespół pojazdów, w których pojazd ciągnący należy do kategorii D, a jego przyczepa ma dopuszczalną masę maksymalną przekraczającą 750 kilogramów.
2.
W zakresie kategorii A, B, B + E, C, C + E, D i D + E może być wydawane specjalne prawo jazdy na prowadzenie pojazdów w następujących podkategoriach:
Podkategoria A1
- lekkie motocykle o pojemności silnika nieprzekraczającej 125 cm3 i mocy nieprzekraczającej 11 kW;
Podkategoria B1
- motocykle trójkołowe i czterokołowe;
Podkategoria C1
- pojazdy silnikowe inne niż w kategorii D, a których maksymalna dopuszczalna masa jest większa niż 3500 kilogramów, ale nie większa niż 7500 kilogramów; pojazdy silnikowe w tej kategorii mogą być połączone z przyczepą mającą maksymalną masę nieprzekraczającą 750 kilogramów;
Podkategoria C1 + E
- zespół pojazdów, w którym pojazd ciągnący należy do podkategorii C1, a jego przyczepa ma maksymalną dopuszczalną masę większą niż 750 kilogramów, pod warunkiem że maksymalna dopuszczalna masa tak utworzonego zespołu nie przekracza 12000 kilogramów i że maksymalna dopuszczalna masa przyczepy nie przekracza masy pojazdu ciągnącego bez ładunku;
Podkategoria D1
- pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu osób, mające więcej niż osiem miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy, ale nie więcej niż 16 miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy, pojazdy silnikowe tej kategorii mogą być sprzężone z przyczepami, które mają dopuszczalną maksymalną masę nieprzekraczającą 750 kilogramów;
Podkategoria D1 + E
- zespół pojazdów, w którym pojazd ciągnący należy do kategorii D1, a jego przyczepa ma dopuszczalną maksymalną masę większą niż 750 kilogramów, pod warunkiem że:
- po pierwsze, maksymalna dopuszczalna masa tak utworzonego zespołu nie przekracza 12000 kilogramów i maksymalna dopuszczalna masa przyczepy nie przekracza masy pojazdu ciągnącego bez ładunku;
- po drugie, przyczepa nie jest używana do transportu osób.
3.
Do celów niniejszego artykułu:
- "pojazd o napędzie silnikowym" oznacza pojazd samobieżny poruszający się po drodze własnym napędem, niebędący pojazdem szynowym,
- "motocykl trójkołowy" i "motocykl czterokołowy" oznaczają odpowiednio każdy trój- lub czterokołowy pojazd kategorii B o najwyższej prędkości konstrukcyjnej powyżej 50 km/h, albo napędzany przez silnik spalinowy z zapłonem iskrowym o pojemności większej niż 50 cm3 lub jakikolwiek inny silnik o równoważnej mocy.
Masa pojazdu bez ładunku nie może przekraczać 550 kilogramów.
Do masy pojazdu bez ładunku o napędzie elektrycznym nie zalicza się masy akumulatorów.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić mniejsze normy dotyczące masy pojazdu bez ładunku i dodać inne, takie jak maksymalna pojemność silnika lub moc,
- "motocykl" oznacza dwukołowy pojazd o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej większej niż 50 km/h albo, jeżeli jest on napędzany przez silnik spalinowy o pojemności większej niż 50 cm3, motocykl z koszem należy traktować tak samo jak motocykl,
- "pojazd silnikowy" oznacza każdy pojazd o napędzie silnikowym, inny niż motocykl, który jest normalnie używany do przewozu osób lub rzeczy albo do ciągnięcia po drodze pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy.
Określenie to obejmuje trolejbusy, tj. pojazdy podłączone do przewodu elektrycznego i nieporuszające się po szynach.
Nie obejmuje ono ciągników rolniczych i leśnych,
- "ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd o napędzie silnikowym poruszający się na kołach lub gąsienicach, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na sile ciągnącej, który jest specjalnie przystosowany do ciągnięcia, pchania, przenoszenia lub manipulowania pewnymi narzędziami, maszynami lub przyczepami, używanymi w związku z czynnościami rolniczymi i leśnymi i których używanie do przewozu osób lub rzeczy lub do ciągnięcia po drogach pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy jest tylko funkcją drugorzędną.
4.
Państwa Członkowskie mogą po konsultacji z Komisją odstąpić od prędkości wskazanych w ust. 3 tiret drugie i trzecie, pod warunkiem że będzie to zaznaczone w prawie jazdy i że będą one zalecały mniejsze prędkości.
5.
Dla podkategorii A1 Państwa Członkowskie mogą nałożyć dodatkowe ograniczenia.
6.
Za zgodą Komisji Państwa Członkowskie mogą wyłączyć ze stosowania niniejszego artykułu niektóre pojazdy o napędzie silnikowym specjalnego typu, takie jak pojazdy specjalne dla osób niepełnosprawnych.
Artykuł 4
1.
Prawo jazdy wymienia warunki, pod jakimi kierowca jest upoważniony do prowadzenia pojazdu.
2.
Jeżeli ze względu na niepełnosprawność dopuszcza się prowadzenie pojazdów tylko pewnych typów albo pojazdów specjalnie przystosowanych, to sprawdzenie umiejętności i zachowanie się kierowcy przewidziane w art. 7 należy przeprowadzić na takim pojeździe.
Artykuł 5
1.
Wydawanie praw jazdy podlega następującym warunkom:
a) prawa jazdy kategorii C i D wydaje się tylko kierowcom, którzy mają już prawo jazdy kategorii B;
b) prawa jazdy kategorii B + E, C + E, D + E wydaje się tylko kierowcom, którzy mają już prawo jazdy odpowiednio kategorii B, C albo D.
2.
Ważność praw jazdy określa się w następujący sposób:
a) prawa jazdy kategorii C + E lub D + E mają ważność dla zespołu pojazdów kategorii B + E;
b) prawa jazdy kategorii C + E mają ważność dla kategorii D + E, jeżeli ich posiadacze mają prawo prowadzenia pojazdów w kategorii D.
3.
Dla ruchu na ich własnym terytorium Państwa Członkowskie mogą przyznać następujące odpowiedniki:
a) pojazdy trójkołowe lub czterokołowe z własnym napędem mogą być zaliczone do kategorii A albo A1;
b) lekkie motocykle mogą być zaliczone do kategorii B.
4.
Państwa Członkowskie mogą po konsultacji z Komisją zezwolić na prowadzenie na ich terytorium:
a) pojazdów kategorii D1 (najwyżej 16 miejsc siedzących oprócz miejsca kierowcy oraz maksymalnej dopuszczalnej masie 3500 kilogramów, wyłączając wszelkie specjalne wyposażenie przeznaczone do przewozu osób niepełnosprawnych) przez posiadaczy mających powyżej 21 lat prawa jazdy kategorii B, które otrzymali przynajmniej kilka lat wcześniej, pod warunkiem że te pojazdy będą używane przez organizacje niekomercyjne do celów społecznych i że kierowca świadczy swoje usługi na zasadzie dobrowolności;
b) pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3500 kilogramów przez kierowców mających powyżej 21 lat, posiadających prawo jazdy kategorii B, uzyskane co najmniej dwa lata wcześniej, pod warunkiem że głównym zadaniem tych pojazdów jest wykorzystywanie ich na miejscu na placach ćwiczebnych lub wypoczynkowych i że są one używane przez organizacje niekomercyjne do celów społecznych i że takie pojazdy zostały przebudowane w ten sposób, że nie mogą być użyte ani do przewożenia więcej niż dziewięciu osób, ani do przewożenia jakichkolwiek innych rzeczy oprócz tych, które są ściśle niezbędne do ich celów.
Artykuł 6
1.
Minimalne warunki dotyczące wieku potrzebnego do uzyskania prawa jazdy są następujące:
a) 16 lat:
- dla podkategorii A1;
- dla podkategorii B1;
b) 18 lat:
- dla kategorii A; jednakże pozwolenie na prowadzenie motocykli o mocy przekraczającej 25 kW albo o stosunku mocy do ciężaru przekraczającym 0,16 kW/kg (albo motocykli z koszem o stosunku mocy do ciężaru przekraczającym 0,16 kW/kg) uzależnione jest od przynajmniej dwuletniej praktyki na motocyklach o niższych specyfikacjach, podlegających prawu jazdy kategorii A; to wymaganie dotyczące uprzedniej praktyki może być uchylone, jeżeli kandydat ma przynajmniej 21 lat, z zastrzeżeniem przejścia przez kandydata specjalnych badań dotyczących umiejętności i zachowania;
- dla kategorii B, B + E;
- dla kategorii C, C + E i podkategorii C1, C1 + E, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących prowadzenia takich pojazdów w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [5];
c) 21 lat:
- dla kategorii D i D + E, oraz podkategorii D1, D1 + E, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących prowadzenia takich pojazdów w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85.
2.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymagania granicy wieku ustalonej dla kategorii A, B i B + E i wydawać takie prawa jazdy od 17 roku życia, z wyjątkiem przypadków objętych przepisami dotyczącymi kategorii A ustanowionych w ust. 1 lit. b) tiret pierwsze zdanie ostatnie.
3.
Państwa Członkowskie mogą odmówić uznania ważności na ich terytorium praw jazdy wydanych kierowcom poniżej 18 roku życia.
Artykuł 7
1.
Prawa jazdy są wydawane poza tym tylko takim kandydatom:
a) którzy przeszli badania umiejętności i zachowania oraz badanie teoretyczne i którzy odpowiadają normom medycznym, zgodnie z przepisami załączników II i III;
b) którzy mają normalne miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego wydającego prawo jazdy albo którzy mogą przedstawić zaświadczenie, że studiują w tym kraju od co najmniej sześciu miesięcy.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów, które mają być przyjęte w tym względzie przez Radę, każde Państwo Członkowskie zachowa prawo określania na podstawie krajowych kryteriów okresów ważności praw jazdy przez siebie wydawanych.
3.
Państwa Członkowskie mogą za zgodą Komisji odstąpić od przepisów załącznika III, w przypadku gdy te odstępstwa są zgodne z rozwojem nauk medycznych i z zasadami ustanowionymi w tym załączniku.
4.
Państwa Członkowskie mogą bez uszczerbku dla krajowego prawa karnego i uregulowań prawnych dotyczących policji po zasięgnięciu opinii Komisji zastosować do wydawania praw jazdy ich przepisy krajowe odnoszące się do warunków odmiennych niż te, które są określone w niniejszej dyrektywie.
5.
Żadna osoba nie może posiadać praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
1.
Jeżeli posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno z Państw Członkowskich zmienił normalne miejsce zamieszkania na inne Państwo Członkowskie, to może zażądać, aby jego prawo jazdy zostało wymienione na równoważne prawo jazdy; do Państwa Członkowskiego wydającego zamienne prawo jazdy należy sprawdzenie, w razie potrzeby, czy przedstawione prawo jazdy jest jeszcze rzeczywiście nadal ważne.
2.
Z zastrzeżeniem przestrzegania zasady terytorialności prawa karnego i uregulowań prawnych dotyczących policji Państwa Członkowskie normalnego miejsca zamieszkania mogą stosować swoje przepisy krajowe dotyczące ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania prawa jazdy posiadaczowi prawa jazdy wydanego przez inne Państwo Członkowskie oraz, w razie potrzeby, wymienić w tym celu to prawo jazdy.
3.
Państwo Członkowskie dokonujące wymiany zwraca stare prawa jazdy władzom tego Państwa Członkowskiego, które je wystawiło z uzasadnieniem tej czynności.
4.
Państwo Członkowskie może odmówić uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne Państwo Członkowskie osobie, która na terytorium poprzednio wymienionego państwa podlega jednemu ze środków, określonych w ust. 2.
Państwo Członkowskie może również odmówić wydania prawa jazdy kandydatowi, który podlega takim środkom w innym Państwie Członkowskim.
5.
Otrzymanie wtórnika prawa jazdy, które zostało na przykład zagubione lub skradzione, można uzyskać od właściwych organów tego kraju, w którym posiadacz prawa jazdy miał normalne miejsce zamieszkania, organy te wydadzą wtórnik na podstawie posiadanych przez nie informacji, albo, w razie potrzeby, dowodu od właściwych organów Państwa Członkowskiego, które wydało oryginał prawa jazdy.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wymienia prawo jazdy wydane przez państwo trzecie na prawo jazdy według wzoru wspólnotowego, to o takiej wymianie należy powiadomić Wspólnotę, jak również o każdym późniejszym przedłużeniu ważności lub wymianie.
Wymiana taka może nastąpić tylko wówczas, gdy prawo jazdy wydane przez państwo trzecie zostało przekazane właściwym organom Państwa Członkowskiego dokonującego wymiany.
Jeżeli posiadacz tego prawa jazdy przenosi normalne miejsce zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego, to ostatnie nie musi stosować art. 1 ust. 2.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "normalne" miejsce zamieszkania oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.
Jednakże za miejsce normalnego zamieszkania osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce powiązań osobistych, i z tego względu przebywającej w różnych miejscach w dwu lub więcej Państwach Członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście w ten sposób, że regularnie tam powraca.
Ten ostatni warunek nie musi być spełniany, jeśli osoba mieszka w Państwie Członkowskim w celu wypełnienia zadania w określonym czasie.
Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole poza zwykłym miejscem zamieszkania nie stanowi zmiany.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie za zgodą Komisji ustalą równoważność kategorii praw jazdy wydanych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy z prawami jazdy określonymi w art. 3.
Państwa Członkowskie za zgodą Komisji mogą wprowadzić do ich ustawodawstwa krajowego takie poprawki, które są niezbędne do wejścia w życie przepisów art. 8 ust. 4, 5 i 6.
Artykuł 11
Po upływie pięciu lat od wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, dokona przeglądu krajowych przepisów dotyczących wszelkich fakultatywnych podkategorii, które mogły zostać ustanowione zgodnie z art. 3, w celu ich ewentualnej harmonizacji albo zniesienia.
Artykuł 12
1.
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie przyjmą przed dniem 1 lipca 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 1 lipca 1996 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy i, w razie potrzeby, wymieniają informacje na temat zarejestrowanych u siebie praw jazdy.
Artykuł 13
Dyrektywa 80/1263/EWG traci moc z dniem 1 lipca 1996 r.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 lipca 1991 r.
w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych
(91/440/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając przepisy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: większa integracja sektora transportu we Wspólnocie jest podstawowym elementem rynku wewnętrznego, a koleje stanowią istotną część sektora transportu Wspólnoty;
wydajność systemu kolejnictwa powinna zostać poprawiona w celu zintegrowania jej z konkurencyjnym rynkiem, z uwzględnieniem szczególnych cech kolejnictwa;
w celu uczynienia transportu kolejowego wydajnym i konkurencyjnym w porównaniu z innymi rodzajami transportu Państwa Członkowskie muszą zagwarantować, aby przedsiębiorstwom kolejowym nadano status indywidualnych operatorów, działających na zasadach komercyjnych i dostosowujących się do potrzeb rynku;
przyszłe funkcjonowanie i efektywne działanie systemu kolei może stać się łatwiejsze, jeżeli dokona się rozróżnienia między świadczeniem usług transportowych oraz administrowaniem infrastrukturą; w tej sytuacji niezbędne jest odrębne zarządzanie tymi dwiema działalnościami i odrębna rachunkowość;
do celów zwiększenia konkurencji w sektorze usług kolejowych pod względem podwyższenia komfortu i poprawy jakości świadczonych usług Państwa Członkowskie powinny nadal odpowiadać za rozwój odpowiedniej infrastruktury w sektorze kolejnictwa;
przy braku wspólnych zasad alokacji kosztów infrastruktury Państwa Członkowskie, po konsultacji z instytucją administrującą infrastrukturą, ustanawiają zasady dotyczące płatności przez przedsiębiorstwa kolejowe i ich zrzeszenia za korzystanie z infrastruktury kolejowej; płatności takie muszą być zgodne z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorstw kolejowych;
Państwa Członkowskie powinny w szczególności zapewnić, aby istniejące kolejowe przedsiębiorstwa transportowe będące własnością publiczną lub kontrolowane przez władze publiczne posiadały zdrową strukturę finansową, dbając jednocześnie, aby wszelkie zmiany w przepisach finansowych, jakie mogą okazać się niezbędne, zostały przeprowadzone zgodnie z odpowiednimi przepisami ustanowionymi w Traktacie;
w celu ułatwienia transportu między Państwami Członkowskimi przedsiębiorstwa kolejowe powinny mieć swobodę łączenia się w grupy z przedsiębiorstwami kolejowymi w innych Państwach Członkowskich;
takie międzynarodowe grupy powinny mieć prawo dostępu i przejazdu tranzytem w Państwach Członkowskich, w których założono przedsiębiorstwa wchodzące w ich skład, jak również prawo tranzytu w innych Państwach Członkowskich, zgodnie z wymogami świadczenia danych usług na rynku międzynarodowym;
w celu zachęcenia do wykonywania transportu kombinowanego właściwe jest udzielenie dostępu do infrastruktury kolejowej w innych Państwach Członkowskich przedsiębiorstwom kolejowym prowadzącym międzynarodowy transport kombinowany rzeczy;
niezbędne jest utworzenie komitetu doradczego, który zająłby się prowadzeniem monitoringu i wspomagał Komisję przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy;
stąd należy uchylić dyrektywę Rady 75/327/EWG z dnia 20 mają 1975 r. w sprawie poprawy sytuacji przedsiębiorstw kolejowych i harmonizacji zasad rządzących stosunkami finansowymi między tymi przedsiębiorstwami a Państwami [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA 1
Cel i zakres
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie dostosowania kolei Wspólnoty do potrzeb jednolitego rynku oraz zwiększenie efektywności tego sektora;
- poprzez zapewnienie niezależnego zarządzania przedsiębiorstwami kolejowymi;
- poprzez oddzielenie zarządzania funkcjonowaniem kolei i infrastrukturą od świadczenia kolejowych usług transportowych, obowiązkowe oddzielenie rachunkowości oraz ewentualne wydzielenie organizacyjne lub instytucjonalne;
- poprzez poprawę struktury finansowej przedsiębiorstw;
- poprzez zapewnienie międzynarodowym grupom przedsiębiorstw kolejowych oraz przedsiębiorstwom kolejowym prowadzącym kombinowany transport rzeczy dostępu do sieci Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do zarządzania infrastrukturą kolei oraz transportu kolejowego wykonywanego przez przedsiębiorstwa kolejowe, już istniejące lub zakładane w przyszłości, w Państwach Członkowskich.
2.
Przedsiębiorstwa kolejowe, których działalność ogranicza się do świadczenia wyłącznie usług miejskich, podmiejskich lub o zasięgu regionalnym, są wyłączone spod zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "przedsiębiorstwo kolejowe" oznacza każde przedsiębiorstwo publiczne albo prywatne, którego główną dziedziną działalności jest świadczenie kolejowych usług transportowych w zakresie przewozu rzeczy lub osób, przy czym wymagane jest, aby przedsiębiorstwo zapewniło trakcję,
- "instytucja zarządzająca infrastrukturą" oznacza każdą instytucję publiczną lub przedsiębiorstwo odpowiedzialne w szczególności za budowę i utrzymanie infrastruktury kolejowej oraz nadzorujące systemy kontrolne i bezpieczeństwa,
- "infrastruktura kolejowa" oznacza wszystkie elementy wymienione w wykazie przedstawionym w załączniku I.A do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2598/70 z dnia 18 grudnia 1970 r., które wyszczególnia elementy jakie powinny zostać ujęte w poszczególnych pozycjach schematów księgowania zaprezentowanych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1108/70 [5], z wyjątkiem ostatniego tiret, które do celów niniejszej dyrektywy otrzymuje brzmienie: "Budynki wykorzystywane przez wydział infrastruktury";
- "grupa międzynarodowa" oznacza każde stowarzyszenie co najmniej dwóch przedsiębiorstw kolejowych założonych w różnych Państwach Członkowskich w celu świadczenia międzynarodowych usług transportowych między Państwami Członkowskimi;
- "usługi miejskie i podmiejskie" oznaczają usługi transportowe, które mają za cel zaspokojenie potrzeb transportowych ośrodka miejskiego lub konurbacji oraz potrzeb transportowych na trasie między ośrodkiem miejskim lub konurbacją a otaczającymi je obszarami;
- "usługi o zasięgu regionalnym" oznaczają usługi transportowe, które mają zaspokoić potrzeby transportowe regionu.
SEKCJA II
Niezależność zarządzania przedsiębiorstwami kolejowymi
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że w odniesieniu do zarządzania, administracji i kontroli wewnętrznej spraw administracyjnych, ekonomicznych i rachunkowych przedsiębiorstwa kolejowe są niezależne i zgodnie z tym posiadają w szczególności majątek, budżet i rachunki oddzielne od państwowych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do umożliwienia przedsiębiorstwom kolejowym dostosowania swojej działalności do rynku oraz kierowania tą działalnością na odpowiedzialność odpowiednich organów zarządzających, w interesie skutecznego świadczenia właściwych usług po najniższych możliwych kosztach w stosunku do jakości świadczonej usługi.
Przedsiębiorstwa kolejowe zarządzane są zgodnie z zasadami stosowanymi do spółek komercyjnych; dotyczy to również ich obowiązku wykonywania usług w ramach służby publicznej nałożonej przez Państwo oraz do kontraktów na świadczenie usług publicznych, które przedsiębiorstwa te zawierają z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
2.
Przedsiębiorstwa kolejowe przygotowują swoje plany prowadzenia działalności wraz z programami inwestycyjnymi i finansowymi.
Plany takie prowadzą do osiągnięcia równowagi finansowej przez przedsiębiorstwo oraz innych celów technicznych, handlowych i związanych z zarządzaniem finansowym; określają one również metodę realizacji.
3.
W kontekście ogólnych wytycznych określonych przez państwo i z uwzględnieniem planów i kontraktów krajowych (które mogą mieć charakter wieloletni) oraz inwestycji i sposobów ich finansowania przedsiębiorstwo kolejowe ma w szczególności swobodę:
- tworzenia grup międzynarodowych z jednym albo więcej innymi przedsiębiorstwami kolejowymi;
- tworzenia organizacji wewnętrznej bez uszczerbku dla przepisów sekcji III;
- w kontrolowaniu podaży i reklamowania usług oraz ustalenia ich cen bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [6];
- podejmowania decyzji w sprawie pracowników, majątku i własnych zamówień;
- rozszerzenia udziału w rynku, opracowaniu nowych technologii i usług oraz przyjęcia wszelkich innowacyjnych technik zarządzania;
- podejmowania nowej działalności w dziedzinach związanych z koleją.
SEKCJA III
Oddzielenie infrastruktury zarządzania od transportu
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że rachunkowość działalności związanej ze świadczeniem usług transportowych oraz rachunkowość dotycząca zarządzania infrastrukturą kolejową są odrębne.
Pomoc wypłacona dla jednej z tych działalności nie może zostać przeniesiona do drugiej.
Rachunkowość dla tych obydwu działalności prowadzona jest w sposób umożliwiający odzwierciedlenie powyższego zakazu.
2.
Państwa Członkowskie mogą również ustalić, że takie oddzielenie wymagać będzie zorganizowania odrębnych oddziałów w ramach jednego przedsiębiorstwa lub wykonywania funkcji zarządzania infrastrukturą przez odrębną jednostkę.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla rozwoju krajowej infrastruktury kolejowej z uwzględnieniem, w razie potrzeby, ogólnych potrzeb Wspólnoty.
Zapewniają one ustanowienie norm i zasad bezpieczeństwa oraz monitorowanie ich stosowania.
2.
Państwa Członkowskie mogą przypisać przedsiębiorstwom kolejowym lub innym jednostkom zarządzającym odpowiedzialność za zarządzanie infrastrukturą kolejową, w szczególności za inwestycje, konserwacje i finansowanie wymagane ze względu na aspekty techniczne, handlowe i finansowe takiego zarządzania.
3.
Państwa Członkowskie mogą również przyznać jednostce zarządzającej infrastrukturą, uwzględniając art. 77, 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, finansowanie, zgodnie z zadaniami, zakresem i wymogami finansowymi, w szczególności do pokrycia nowych inwestycji.
Artykuł 8
Jednostka zarządzająca infrastrukturą pobiera opłaty za korzystanie z infrastruktury kolejowej, za którą jest odpowiedzialna, opłaty ponoszone są przez przedsiębiorstwa kolejowe i grupy międzynarodowe korzystające z infrastruktury.
Po konsultacji z jednostką zarządzającą, Państwa Członkowskie ustanowią zasady określania takiej opłaty.
Opłata wnoszona przez użytkownika, która obliczana jest w sposób pozwalający na uniknięcie dyskryminacji przedsiębiorstw kolejowych, może w szczególności uwzględniać ilość kilometrów, skład pociągu i wszelkie specyficzne wymogi, takie jak prędkość, obciążenie na oś oraz stopień lub okres korzystania z infrastruktury.
SEKCJA IV
Poprawa sytuacji finansowej
Artykuł 9
1.
Wspólnie z obecnie istniejącymi przedsiębiorstwami kolejowymi, będącymi przedsiębiorstwami publicznymi lub kontrolowanymi przez władze publiczne, Państwa Członkowskie wprowadzają właściwe mechanizmy, które pomogą zmniejszyć zadłużenie takich przedsiębiorstw do poziomu, który nie będzie hamował zdrowego zarządzania finansowego oraz umożliwi poprawę ich sytuacji finansowej.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą przyjąć niezbędne środki, które będą wymagać wydzielenia odrębnej jednostki amortyzacji długu w działach księgowych takich przedsiębiorstw.
Bilans jednostki może zostać obciążony wszystkimi kredytami, do czasu ich wygaśnięcia, zaciągniętymi przez przedsiębiorstwo na finansowanie inwestycji i pokrycie nadwyżki wydatków bieżących wynikających z działalności w sektorze transportu kolejowego lub zarządzania infrastrukturą kolejowa.
Długi wynikające z działalności filii nie mogą zostać uwzględnione.
3.
Pomoc przyznana przez Państwa Członkowskie na likwidację długów określonych w niniejszym artykule udzielana jest zgodnie z art. 77, 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
SEKCJA V
Dostęp do infrastruktury kolejowej
Artykuł 10
1.
Grupy międzynarodowe uzyskują dostęp i prawa tranzytu w Państwach Członkowskich, w których działają przedsiębiorstwa kolejowe wchodzące w ich skład oraz prawa do przejazdów tranzytowych w innych Państwach Członkowskich w celu świadczenia usług międzynarodowych między Państwami Członkowskimi, w których mają siedzibę przedsiębiorstwa kolejowe tworzące wspomniane grupy.
2.
Przedsiębiorstwa kolejowe wchodzące w zakres art. 2 uzyskają na jednakowych warunkach dostęp do infrastruktury w innych Państwach Członkowskich w celu prowadzenia usług w zakresie międzynarodowego kombinowanego transportu rzeczy.
3.
Przedsiębiorstwa kolejowe zaangażowane w międzynarodowy kombinowany transport rzeczy i grupy międzynarodowe zawierają niezbędne porozumienia administracyjne, techniczne i finansowe z jednostkami zarządzającymi wykorzystywaną infrastrukturą kolejową w celu uregulowania kontroli ruchu i kwestii bezpieczeństwa w międzynarodowych usługach transportowych, określonych w ust. 1 i 2.
Warunki rządzące takimi porozumieniami nie są dyskryminujące.
SEKCJA VI
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie mogą zwrócić uwagę Komisji na wszelkie problemy związane z wykonywaniem niniejszej dyrektywy.
Po skonsultowaniu tych problemów z komitetem, przewidzianym w ust. 2, Komisja podejmie odpowiednie decyzje.
2.
Komisja wspomagana jest przez komitet doradczy złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczyć będzie przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które zostaną przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię o projekcie w czasie określonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy; w razie potrzeby odbędzie się głosowanie.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu.
Poinformuje komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 12
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów dyrektywy Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [7].
Artykuł 13
Z dniem 1 stycznia 1993 r. decyzja 75/327/EWG traci moc.
Odwołania do uchylonej decyzji rozumiane są jako odwołania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Do dnia 1 stycznia 1995 r. Komisja dostarczy Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy, któremu - w razie potrzeby - towarzyszyć będą odpowiednie propozycje dotyczące kontynuacji działania Wspólnoty w zakresie rozwoju kolejnictwa, w szczególności w dziedzinie międzynarodowego transportu rzeczy.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją, przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Środki prawne przyjęte przez Państwa Członkowskie zawieraja odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
(91/441/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób usług i kapitału;
pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r., wzywał do uwzględnienia najnowszych osiągnięć nauki w zwalczaniu zanieczyszczeń atmosferycznych powodowanych przez spaliny emitowane z pojazdów silnikowych, a także do odpowiedniej zmiany wcześniej przyjętych dyrektyw;
trzeci program działań przewiduje podejmowanie dodatkowych wysiłków w celu znacznego obniżenia obecnego poziomu emisji zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych;
dyrektywa 70/220/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/491/EWG [5], określa wartości dopuszczalne emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z silników takich pojazdów; te wartości dopuszczalne zostały po raz pierwszy zmniejszone dyrektywą 74/290/EWG [6] i uzupełnione, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [7], o wartości dopuszczalne emisji tlenków azotu; wartości dopuszczalne dla tych trzech zanieczyszczeń zostały następnie obniżone przepisami dyrektyw 78/665/EWG [8], 83/351/EWG [9] i 88/76/EWG [10], a dyrektywa 88/436/EWG [11] wprowadziła wartości dopuszczalne emisji zanieczyszczeń w postaci cząstek stałych z silników Diesla; dyrektywa 89/458/EWG [12] wprowadziła bardziej rygorystyczne europejskie normy emisji dla samochodów o pojemności silnika mniejszej niż 1400 cm3;
prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że Wspólnota dysponuje lub obecnie udoskonala technologie, które pozwolą na znaczne zmniejszenie przedmiotowych wartości dopuszczalnych emisji dla silników wszystkich wielkości;
bardziej rygorystyczne normy emisji zanieczyszczeń zostały przewidziane w dyrektywie 89/458/EWG dla samochodów o pojemności silnika mniejszej niż 1400 cm3, obecnie niezbędne jest, zgodnie z art. 5 niniejszej dyrektywy, dostosowanie tych wartości dopuszczalnych emisji z pojazdów z silnikiem o pojemności równej lub większej niż 1400 cm3 do tych samych norm, z zachowaniem tych samych terminów realizacji i w oparciu o ulepszoną europejską procedurę badania obejmującą sekwencję jazdy pozamiejskiej;
wydaje się właściwe jednoczesne ustalenie wymagań odnoszących się do emisji par i do trwałości części składowych pojazdu związanych z emisjami oraz wprowadzenie, zgodnie z art. 4 dyrektywy 88/436/EWG, drugiego etapu norm dotyczących emisji zanieczyszczeń w postaci cząstek stałych z samochodów wyposażonych w silniki Diesla, zespalając tym samym wymogi Wspólnoty Europejskiej odnoszące się do emisji zanieczyszczeń powietrza przez samochody osobowe; badanie trwałości powinno się opierać się na przebiegu 80000 kilometrów i powinno być przeprowadzone według procedury przewidującej udział pojazdów, które są faktycznie badane na torze doświadczalnym lub na hamowni podwoziowej;
w celu przysporzenia możliwie największych korzyści środowisku naturalnemu Europy poprzez zastosowanie niniejszych przepisów, a jednocześnie zapewnienia jednolitości wspólnego rynku, wydaje się konieczne wprowadzenie bardziej rygorystycznych norm europejskich, opartych na całkowitej harmonizacji;
nowe normy i procedura przeprowadzania badań powinny być ustanowione z uwzględnieniem przyszłej intensyfikacji ruchu we Wspólnocie Europejskiej; wprowadzenie rynku wewnętrznego może doprowadzić do zwiększenia liczby rejestracji pojazdów, co spowoduje wzrost emisji zanieczyszczeń;
ze względu na fakt, iż zanieczyszczenia emitowane z pojazdów silnikowych stanowią znaczną część zanieczyszczeń powodujących efekt cieplarniany, emisja tych gazów, szczególnie CO2, powinna być ustabilizowana, a następnie obniżona zgodnie z decyzją Rady Prezesów Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) z dnia 24 maja 1989 r., w szczególności jej ust. 11 lit. d);
Komisja przedłoży propozycję dyrektywy w sprawie środków mających na celu zmniejszenie ubytków wody wskutek parowania na każdym etapie procesu magazynowania i dystrybucji paliw silnikowych;
istnieje pilna potrzeba znacznej poprawy jakości paliw na stacjach benzynowych;
wprowadzenie bardziej rygorystycznych norm zostałoby także przyspieszone, gdyby Państwa Członkowskie wprowadziły system zachęt dla nabywców nowych pojazdów do oddawania starych pojazdów na złom lub, w miarę możliwości, do odzysku;
jest pożądane, aby Państwa Członkowskie podejmowały środki mające na celu zapewnienie w miarę możliwości wyposażenia starszych pojazdów w urządzenia do oczyszczania spalin;
znacznie szybsze i bardziej efektywne oddziaływanie na środowisko naturalne bardziej rygorystycznych norm nastąpiłoby w sytuacji przyznania przez Państwa Członkowskie po dniu 31 grudnia 1992 r., zachęt podatkowych na zakup i instalację w już eksploatowanych pojazdach urządzeń, które zapewnią zgodność z normami określonymi w niniejszej dyrektywie;
stały wzrost zanieczyszczenia środowiska powodowanego przez gwałtowny przyrost natężenia ruchu we Wspólnocie powoduje konieczność nie tylko przyjęcia bardziej rygorystycznych wartości dopuszczalnych i norm, ale także konieczność opracowania alternatywnych układów napędowych i koncepcji transportu; Wspólnota powinna podjąć kroki w celu zapewnienia wsparcia finansowego prac badawczo-rozwojowych alternatywnych koncepcji transportu, układów napędowych i paliw, uwzględniając wymagania ochrony środowiska;
w celu maksymalnego zwiększenia skuteczności norm określonych w niniejszej dyrektywie Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zdecyduje przed dniem 31 grudnia 1992 r. o podjęciu środków zmierzających do:
- ograniczenia emisji CO2,
- przyjęcia norm dotyczących emisji (i właściwych badań) dla pojazdów nieobjętych niniejszą dyrektywą, w tym wszystkich pojazdów użytkowych,
- określenia regularnych inspekcji i procedur zamiany, naprawy lub konserwacji urządzeń instalowanych w celu spełnienia ustanowionych wymagań,
- realizacji programu badawczo-rozwojowego w celu wsparcia wprowadzania na rynek czystych paliw i pojazdów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 70/220/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1992 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z powodów dotyczących zanieczyszczenia powietrza przez emisję:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, przyznania homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG [13], zmienionej ostatnio dyrektywą 87/403/EWG [14], lub przyznania krajowej homologacji typu,
lub
- zabronić wprowadzenia po raz pierwszy takich pojazdów do użytku,
jeśli emisja z tego typu pojazdu silnikowego lub z takich pojazdów silnikowych spełnia wymagania dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 lipca 1992 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą przyznawać homologacji typu EWG lub wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do rodzaju pojazdów silnikowych;
- odmówią krajowej homologacji dla rodzaju pojazdów silnikowych,
jeżeli emisja z tych pojazdów nie spełnia wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 31 grudnia 1992 r. Państwa Członkowskie zabronią wprowadzania po raz pierwszy do użytku pojazdów, z których emisja nie spełnia wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą przewidywać wprowadzenie zachęt podatkowych dla pojazdów objętych niniejszą dyrektywą.
Takie zachęty powinny spełniać wymogi Traktatu, jak również poniższe warunki:
- mieć zastosowanie do całej krajowej produkcji samochodów i pojazdów przywożonych w celu wprowadzenia do obrotu w Państwie Członkowskim i wyposażonych w urządzenia pozwalające na wcześniejsze spełnienie norm europejskich, których spełnienie wymagane jest w 1992 r.,
- wygasać z datą określoną w art. 2 ust. 3 dla obowiązkowego wejścia w życie wartości emisji dla pojazdów nowych,
- dla każdego typu pojazdu reprezentować wartość znacząco mniejszą niż rzeczywisty koszt wyposażenia zainstalowanego w celu spełnienia wymagań dotyczących wartości dopuszczalnych emisji oraz koszt zainstalowania tego wyposażenia w pojeździe.
Komisja zostaje informowana o wszelkich planach wprowadzenia lub zmiany zachęt podatkowych określonych w akapicie pierwszym, w czasie wystarczającym na przedłożenie uwag.
Artykuł 4
Rada zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie, zadecyduje przed dniem 31 grudnia 1993 r., na wniosek Komisji złożony z uwzględnieniem postępu technicznego, przed dniem 31 grudnia 1992 r., o dalszym zmniejszaniu wartości dopuszczalnych.
Zmniejszone wartości dopuszczalne nie mają zastosowania przed dniem 1 stycznia 1996 r. do nowych homologacji typu; mogą stanowić podstawę do zachęt podatkowych po przyjęciu nowej dyrektywy.
Artykuł 5
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji uwzględniający wyniki prac nad efektem cieplarnianym, decyduje w sprawie działań zmierzających do ograniczenia emisji CO2 z pojazdów silnikowych.
Artykuł 6
Komisja potwierdzi w dodatkowym sprawozdaniu technicznym na początku 1991 r. ważność alternatywnego europejskiego badania trwałości [15] , które będzie co najmniej tak samo rygorystyczne jak badanie trwałości określone w załączniku VII i będzie bardziej reprezentatywne dla warunków jazdy w Europie.
W miarę potrzeby, przyspieszone badanie starzenia może zostać zmienione na wniosek Komisji zgodnie z procedurą Komitetu ds. Przystosowania do Postępu Technicznego do końca 1991 r.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 czerwca 1991 r.
w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni
(91/477/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu stanowi, że rynek wewnętrzny musi być ustanowiony najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewnia się swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z postanowieniami Traktatu;
Rada Europejska, na spotkaniu w Fontainebleau w dniach 25 i 26 czerwca 1984 r. wyraźnie wyznaczyła jako cel zniesienie wszelkich formalności policyjnych i celnych na wewnątrzwspólnotowych granicach;
całkowite zniesienie kontroli i formalności na wewnątrzwspólnotowych granicach pociąga za sobą wypełnienie niektórych podstawowych warunków; w Białej Księdze "Realizacja rynku wewnętrznego" Komisja stwierdziła, że zniesienie kontroli bezpieczeństwa przedmiotów transportowanych oraz osób pociąga za sobą, między innymi, harmonizację ustawodawstwa dotyczącego broni;
zniesienie kontroli posiadania broni na wewnątrzwspólnotowych granicach wymaga przyjęcia skutecznych zasad umożliwiających przeprowadzanie kontroli nabywania i posiadania broni palnej w Państwach Członkowskich oraz jej przewożenia do innego Państwa Członkowskiego; systematyczne kontrole na wewnątrzwspólnotowych granicach muszą zatem zostać zniesione;
wzajemne zaufanie między Państwami Członkowskimi w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób, które powstanie przez te zasady, będzie tym większe, jeśli zostaną one podparte zharmonizowanym częściowo ustawodawstwem; przydatne byłoby zatem ustalenie kategorii broni palnej, której nabywanie i posiadanie przez osoby prywatne byłoby zakazane, bądź podlegałoby obowiązkowi uzyskania pozwolenia lub złożenia oświadczenia;
przemieszczanie się z jednego Państwa Członkowskiego do innego wraz z posiadaną bronią powinno być co do zasady zabronione; odstępstwo od tej zasady jest możliwe tylko wtedy, gdy zostanie ustalona procedura umożliwiająca zgłaszanie Państwom Członkowskim, że na ich terytorium zostanie wwieziona broń palna;
jednakże należy uchwalić bardziej elastyczne zasady w odniesieniu do myślistwa i strzelectwa sportowego, aby uniknąć utrudniania swobodnego przepływu osób w stopniu większym niż konieczny;
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do podejmowania środków zapobiegających nielegalnemu handlowi bronią,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Zakres
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "broń" oraz "broń palna" posiadają znaczenia przypisane im w załączniku I. Broń palna jest sklasyfikowana i zdefiniowana w sekcji II tego załącznika.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "sprzedawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której zawód lub działalność gospodarcza polega w całości lub w części na produkcji, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przeróbce broni palnej.
3.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania kraju wskazanego w adresie znajdującym się w dokumencie poświadczającym miejsce zamieszkania, takim jak paszport lub dowód tożsamości, które przedstawia się władzom Państwa Członkowskiego lub sprzedawcy podczas kontroli posiadania lub przy nabywaniu broni.
4.
"Europejska karta broni palnej" jest dokumentem wydawanym przez władze Państwa Członkowskiego na wniosek osoby wchodzącej w posiadanie i użytkowanie broni palnej zgodnie z prawem.
Jest ona ważna maksymalnie przez okres pięciu lat.
Okres ważności może być przedłużony.
W przypadku broni palnej zaklasyfikowanej do kategorii D maksymalny okres ważności dokumentu wynosi dziesięć lat.
Zawiera on informacje wymienione w załączniku II. "europejska karta broni palnej" jest dokumentem niezbywalnym, na którym jest wskazana broń palna posiadana i użytkowana przez posiadacza karty.
Karta ta musi zawsze znajdować się w posiadaniu osoby używającej broni palnej.
Zmiany dotyczące posiadania lub charakterystyki broni palnej oraz zagubienie i kradzież broni palnej wskazuje się w karcie.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa krajowego dotyczących noszenia broni, myślistwa i strzelectwa sportowego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do nabywania ani posiadania broni i amunicji, zgodnie z prawem krajowym, przez siły zbrojne, policję, władze publiczne oraz przez kolekcjonerów i jednostki zajmujące się kulturalnymi i historycznymi aspektami broni, uznanymi za takie przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium się znajdują.
Nie ma ona również zastosowania do handlowych transferów broni i amunicji wojennej.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich określonych w art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ 2
Harmonizacja ustawodawstwa dotyczącego broni palnej
Artykuł 4
Przynajmniej w odniesieniu do kategorii A i B, każde Państwo Członkowskie warunkuje wykonywanie przez sprzedawcę jego działalności na swoim terytorium uzyskaniem pozwolenia przynajmniej w oparciu o kontrolę jego rzetelności prywatnej i zawodowej.
W przypadku osoby prawnej kontrola ta dotyczy osoby, która kieruje przedsiębiorstwem.
W odniesieniu do kategorii C i D każde Państwo Członkowskie, które nie warunkuje wykonywania przez sprzedawcę jego działalności uzyskaniem pozwolenia, uzależni jej wykonywanie od złożenia oświadczenia.
Każdy sprzedawca prowadzi rejestr, w którym odnotowane są informacje dotyczące wszystkich rodzajów broni palnej sklasyfikowanych w kategoriach A, B lub C, uzyskanych lub sprzedanych przez niego, zawierający dane szczegółowe umożliwiające identyfikację broni, w szczególności typ, marka, model, kaliber i numer seryjny oraz nazwy i adresy dostawcy i osoby nabywającej broń.
Państwa Członkowskie regularnie kontrolują stosowanie się sprzedawcy do tych wymogów.
Sprzedawca przechowuje rejestr przez okres pięciu lat, nawet w wypadku zaprzestania działalności.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3, Państwa Członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które:
a) ukończyły 18 rok życia, z wyjątkiem myślistwa i strzelectwa sportowego;
b) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego ani dla bezpieczeństwa publicznego.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3, Państwa Członkowskie zezwalają na posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach C i D wyłącznie osobom spełniającym warunki wymienione w lit. a) akapit pierwszy.
Państwa Członkowskie mogą wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli którykolwiek z warunków wymienionych w lit. b) akapit pierwszy przestanie być spełniany.
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić osobie zamieszkującej na ich terytorium posiadania broni, która została nabyta w innym Państwie Członkowskim, chyba że zabraniają nabywania tej samej broni na swym terytorium.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. W szczególnych przypadkach właściwe władze mogą wydać pozwolenie na taką broń palną i amunicję, gdy nie jest to sprzeczne z bezpieczeństwem publicznym i porządkiem publicznym.
Artykuł 7
1.
Nie można nabywać broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B na terytorium Państwa Członkowskiego, chyba że uzyska się w tym celu stosowne pozwolenie od tego Państwa Członkowskiego.
Pozwolenie tego rodzaju nie może zostać wydane osobie mającej miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim bez uprzedniej zgody tego państwa.
2.
Nie można posiadać broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B na terytorium Państwa Członkowskiego, chyba że to Państwo Członkowskie wyda w tym celu stosowne pozwolenie.
Jeśli osoba, która uzyska takie pozwolenie, jest ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie zostaje stosownie poinformowane.
3.
Pozwolenie na nabycie oraz pozwolenie na posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B może przyjąć formę pojedynczej decyzji administracyjnej.
Artykuł 8
1.
Nie jest dozwolone posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategorii C, chyba że jej posiadanie zostało ujęte w oświadczeniu przekazanym władzom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta broń palna.
Państwa Członkowskie przewidują obowiązkowe oświadczenie dotyczące wszelkiej broni palnej sklasyfikowanej w kategorii C, która znajduje się obecnie na ich terytorium, a nie została uprzednio określona w oświadczeniu, w ciągu roku od wejścia w życie przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.
2.
Każdy sprzedawca lub osoba prywatna informuje władze Państwa Członkowskiego o każdym fakcie dysponowania lub przekazania broni palnej sklasyfikowanej w kategorii C, który ma miejsce na jego terytorium, podając dane szczegółowe, za pomocą których można zidentyfikować broń palną oraz osobę ją nabywającą.
Jeśli nabywca takiej broni palnej ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, nabywca broni oraz Państwo Członkowskie, na którego terytorium transakcja miała miejsce, informują zainteresowane Państwo Członkowskie o nabyciu broni.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie zakazuje lub warunkuje nabywanie i posiadanie na swym terytorium broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C i D od uzyskania właściwego pozwolenia, poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie, które naniosą wyraźne oświadczenie na ten temat, na każdą wydawaną przez nie, na ten rodzaj broni, europejską kartę broni palnej, zgodnie z art. 12 ust. 2.
Artykuł 9
1.
Zezwala się na przekazywanie broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach A, B lub C osobie, która nie ma miejsca zamieszkania w danym Państwie Członkowskim, jeśli jest ono zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 6, 7 i 8:
- w przypadku gdy zgodnie z art. 11, nabywca uzyskał pozwolenie na dokonanie transferu do państwa jego zamieszkania,
- w przypadku gdy nabywca przedkłada pisemne oświadczenie poświadczającą i uzasadniającą jego zamiar posiadania broni palnej w Państwie Członkowskim, w którym ta broń palna została nabyta pod warunkiem, że spełnia on warunki prawne posiadania w tym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na czasowe przekazanie broni palnej, zgodnie z ustanowionymi przez nie procedurami.
Artykuł 10
Przepisy dotyczące nabywania i posiadania amunicji są takie same, jak przepisy dotyczące posiadania broni palnej, do której przeznaczona jest ta amunicja.
ROZDZIAŁ 3
Formalności dotyczące przepływu broni we Wspólnocie
Artykuł 11
1.
Broń palna, bez uszczerbku dla przepisów art. 12, może być przewożona z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego wyłącznie zgodnie z procedurą przewidzianą w poniższych ustępach.
Przepisy te obejmują także transfer broni palnej przy sprzedaży wysyłkowej.
2.
W przypadku gdy broń palna ma zostać przewieziona do innego Państwa Członkowskiego, zainteresowana osoba, przed dokonaniem transferu, przedstawia następujące dane szczegółowe Państwu Członkowskiemu, w którym znajduje się taka broń palna:
- nazwiska i adresy osób: sprzedającej lub przekazującej broń palną oraz kupującej lub nabywającej ją lub, gdzie stosowne, właściciela,
- adres, na który broń palna ma być wysłana lub transportowana,
- liczba sztuk broni palnej przeznaczonej do wysyłki lub transportu,
- dane szczegółowe umożliwiające identyfikację broni palnej oraz wskazanie, że ta broń palna poddana została kontroli zgodnie z Konwencją z dnia 1 lipca 1969 r. dotyczącą wzajemnego uznawania znaków próbnych na broni strzeleckiej,
- środek transferu,
- datę wysyłki i przewidywaną datę przybycia przesyłki.
Informacje określone w dwóch powyższych tiret, nie muszą być przedstawione w przypadku gdy transfer ma miejsce między pośrednikami.
Państwo Członkowskie bada warunki, na jakich ma zostać dokonany transfer, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zezwala na taki transfer, wydaje ono licencję uwzględniającą wszystkie dane szczegółowe określone w akapicie pierwszym.
Licencja taka towarzyszy broni palnej do chwili jej dostarczenia do miejsca przeznaczenia. Licencja ta jest przedstawiana na każde żądanie władz Państw Członkowskich.
3.
W przypadku transferu broni palnej innej niż broń wojskowa, wyłączonej z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 2 ust. 2, każde Państwo Członkowskie może przyznać sprzedawcom prawo dokonywania transferów broni palnej z jego terytorium do sprzedawcy mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim bez wcześniejszego pozwolenia określonego w ust. 2.
W tym celu wydaje ono pozwolenie ważne nie dłużej niż przez okres trzech lat, które może zostać w każdym momencie zawieszone bądź wycofane na podstawie uzasadnionej decyzji.
Dokument odwołujący się do tego pozwolenia musi towarzyszyć przesyłce broni palnej do chwili dotarcia jej do miejsca przeznaczenia i być przedstawiany na każde żądanie władz Państw Członkowskich.
Sprzedawca informuje władze Państwa Członkowskiego, z którego jest dokonywany transfer, o wszystkich danych szczegółowych wymienionych w ust. 2 akapit pierwszy nie później niż w chwili dokonywania transferu.
4.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza pozostałym Państwom Członkowskim wykaz broni palnej, której transfer na jego terytorium jest możliwy bez konieczności wcześniejszego uzyskania pozwolenia.
Listy te są przekazywane sprzedawcom, którzy uzyskali zgodę na transfer broni palnej bez uprzedniego pozwolenia zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3.
Artykuł 12
1.
Jeżeli nie stosuje się procedury przewidzianej w art. 11, posiadanie broni palnej w trakcie podróży przez dwa lub więcej Państw Członkowskich jest niedozwolone, chyba że osoba podróżująca uzyska pozwolenie każdego z tych Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie mogą wydać takie pozwolenie na jedną lub więcej podróży maksymalnie na okres jednego roku, z możliwością jego przedłużania.
Pozwolenia takie wpisuje się do europejskiej karty broni palnej, którą osoba podróżująca przedstawia na każde żądanie władz Państw Członkowskich.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, myśliwi, w odniesieniu do kategorii C i D, oraz strzelcy wyborowi, w odniesieniu do kategorii B, C i D, mogą, bez uprzedniego pozwolenia, być w posiadaniu jednej lub większej liczby sztuk broni palnej sklasyfikowanej w tych kategoriach w czasie podróży przez jedno lub więcej Państw Członkowskich w celu wykonywania swej działalności pod warunkiem, że posiadają przy sobie europejską kartę broni palnej, w której wymieniona jest ta broń palna oraz, że są w stanie uzasadnić powody podróży, w szczególności poprzez przedstawienie zaproszenia.
Jednakże odstępstwo to nie ma zastosowania do podróży do Państwa Członkowskiego, które zabrania nabywania i posiadania broni palnej tego typu lub, które zgodnie z art. 8 ust. 3, wymaga w tym celu uzyskania pozwolenia.
W takim przypadku do europejskiej karty broni palnej wpisuje się wyraźne oświadczenie.
W kontekście sprawozdania określonego w art. 17, Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi, oceni również rezultaty stosowania akapitu drugiego, w szczególności w odniesieniu do porządku publicznego oraz bezpieczeństwa publicznego.
3.
Na podstawie umów dotyczących wzajemnego uznawania dokumentów krajowych, dwa lub więcej Państw Członkowskich może określić bardziej elastyczne niż określone w niniejszym artykule uregulowania dotyczące przepływu broni palnej na ich terytorium.
Artykuł 13
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje wszelkie przydatne informacje znajdujące się w jego posiadaniu, dotyczące docelowych transferów broni palnej do Państwa Członkowskiego, na którego terytorium został dokonany taki transfer.
2. Wszelkie informacje, które Państwo Członkowskie otrzymuje w drodze procedur przewidzianych w art. 11 dla transferu broni palnej oraz w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 dla nabywania i posiadania broni palnej przez osoby nieposiadające miejsca zamieszkania, są przekazywane, nie później niż w momencie dokonywania transferu, Państwom Członkowskim będącym miejscami przeznaczenia oraz, gdy stosowne, nie później niż w chwili dokonywania transferu, Państwom Członkowskim, przez które dokonuje się tranzyt.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., systemy wymiany informacji w celu stosowania niniejszego artykułu.
Informują one pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o władzach krajowych odpowiedzialnych za przekazywanie i otrzymywanie informacji oraz za stosowanie formalności określonych w art. 11 ust. 4.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie stosowne przepisy zakazujące wprowadzania na ich terytorium:
- broni palnej z wyłączeniem przypadków określonych w art. 11 i 12 oraz pod warunkiem spełnienia określonych w nich wymogów,
- broni innej niż broń palna, jeśli dopuszczają to przepisy prawa krajowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ 4
Przepisy końcowe
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wzmacniają kontrole posiadania broni na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
W szczególności zapewniają, by osoby podróżujące z państw trzecich i zamierzające udać się do innego Państwa Członkowskiego stosowały się do art. 12.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza przeprowadzania kontroli przez Państwa Członkowskie lub przez przewoźnika w momencie załadunku środka transportu.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o sposobie, w jaki przeprowadzane są kontrole określone w ust. 1 i 2.
Komisja zbiera te informacje i udostępnia je wszystkim Państwom Członkowskim.
4.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji przepisy prawa krajowego, włącznie ze zmianami dotyczącymi nabywania i posiadania broni, w przypadku gdy prawo krajowe jest bardziej surowe niż minimalna norma, jaką zobowiązane są przyjąć.
Komisja przekazuje takie informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie wprowadzają kary za niestosowanie się do przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary takie są odpowiednio wysokie, by wspierać zgodność z takimi przepisami.
Artykuł 17
W okresie pięciu lat od daty transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie sytuacji wynikającej ze stosowania niniejszej dyrektywy, uzupełnione, jeśli właściwe, o wnioski.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w odpowiednim czasie tak, aby środki przewidziane w niniejszej dyrektywie można wprowadzać w życie nie później niż dnia 1 stycznia 1993 r.
Powiadamiają one niezwłocznie Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o zastosowanych środkach.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1991 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży
(91/492/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego, w szczególności zapewnienia sprawnego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa wprowadzonej rozporządzeniem (EWG) nr 3796/81 [4] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2886/89 [5], istotne jest, by różnice istniejące w wymaganiach zdrowotnych poszczególnych Państw Członkowskich nie utrudniały wprowadzania do obrotu żywych małży dwuskorupowych; umożliwi to lepszą harmonizację produkcji i wprowadzania do obrotu i doprowadzi do konkurencji na równych warunkach, przy jednoczesnym zapewnieniu jakości produktów oferowanych konsumentom;
dyrektywa Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki [6], ustanawia potrzebę ustanowienia wymagań zdrowotnych, które mają być przestrzegane w przypadku produktów ze skorupiaków;
w celu ochrony zdrowia publicznego konsumentów wymagania te powinny zostać ustanowione dla wszystkich etapów w trakcie zbierania, przeładunku, przechowywania, transportu i dystrybucji żywych małży; wymagania te stosuje się również do szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;
w przypadku wystąpienia problemu zdrowotnego po wprowadzeniu żywych małży do obrotu ważne jest, aby można było ustalić obszar, z którego nastąpiła wysyłka, oraz obszar zbiorów; z tego względu niezbędne jest wprowadzenie systemu rejestracji i etykietowania, który umożliwi prześledzenie drogi, jaką przebyła partia towaru po zebraniu;
istotne jest szczegółowe określenie norm zdrowia publicznego, jakim musi odpowiadać wyrób finalny; jednakże wiedza naukowa i technologiczna nie zawsze jest wystarczająco zaawansowana, by ustanawiać ostateczne rozwiązania niektórych problemów zdrowotnych i z tego względu niezbędne jest — w celu zagwarantowania optymalnej ochrony zdrowia publicznego — utworzenie systemu wspólnotowego, zapewniającego szybkie przyjęcie i, w razie potrzeby, zaostrzenie norm zdrowotnych zabezpieczających zdrowie ludzkie przed skażeniem wirusami i innymi zagrożeniami;
żywe małże pozyskane z rejonów zbiorów, które nie pozwalają na bezpośrednią, bezpieczną konsumpcję, mogą zostać uznane za bezpieczne, gdy zostaną poddane procesowi oczyszczania lub umieszczone w czystej wodzie na stosunkowo długi okres; z tego względu niezbędne jest określenie obszarów produkcyjnych, z których małże mogą być przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi, a z których muszą być oczyszczone lub umieszczone w czystej wodzie;
odpowiedzialność za zapewnienie produkcji i wprowadzanie do obrotu małży zgodnych z wymaganiami zdrowotnymi spoczywa w pierwszej kolejności na producentach; przez przeprowadzanie kontroli i inspekcji właściwe władze muszą zapewnić przestrzeganie tych wymagań przez producentów; właściwe władze muszą w szczególności poddawać regularnej kontroli obszary zbiorów, aby zapewnić, że małże pochodzące z tych obszarów zbiorów nie zawierają mikroorganizmów i substancji toksycznych w ilościach uznawanych za niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego;
muszą zostać wprowadzone wspólnotowe środki kontrolne, aby zapewnić jednolite stosowanie norm określonych w niniejszej dyrektywie we wszystkich Państwach Członkowskich;
w takich przypadkach stosuje się reguły, zasady i środki ochronne ustanowione dyrektywą Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [7];
w kontekście handlu między Państwami Członkowskimi stosuje się również reguły ustanowione w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [8], zmienionej dyrektywą 90/675/EWG;
w stosunku do żywych małży produkowanych w państwach trzecich i przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie nie mogą być stosowane korzystniejsze warunki od tych stosowanych we Wspólnocie; musi zostać przewidziana wspólnotowa procedura kontroli warunków produkcji i wprowadzania do obrotu w państwach trzecich, w celu umożliwienia Wspólnocie stosowania wspólnego systemu przywozu w oparciu o równoważne warunki;
uwzględniając szczególne okoliczności, należy przyznać odstępstwa niektórym zakładom już działającym przed dniem 1 stycznia 1993 r., aby umożliwić im dostosowanie się do wszystkich wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
w stosunku do żywych zwierząt, spożywanych w stanie żywym, w odniesieniu do terminu przydatności, należy wprowadzić odstępstwo od przepisów dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/72/EWG [10];
należy przewidzieć możliwość przyjęcia rozwiązań przejściowych w celu zniwelowania braku niektórych przepisów wykonawczych;
Komisji powinno być powierzone zadanie przyjmowania określonych środków wprowadzających niniejszą dyrektywę w życie; w tym celu powinny zostać ustanowione procedury ścisłej i skutecznej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży przeznaczonych do bezpośredniego spożycia lub do dalszego przetwarzania przed spożyciem.
Z wyjątkiem przepisów dotyczących oczyszczania niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "małże" oznaczają małże odżywiające się odfiltrowanymi drobnymi organizmami;
2. "morskie biotoksyny" oznaczają substancje trujące, odkładające się w małżach, żywiących się planktonem zawierającym toksyny;
3. "czysta woda morska" oznacza wodę morską lub wodę słonawą, która ma być używana na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie i która jest wolna od skażeń mikrobiologicznych, substancji toksycznych i substancji niepożądanych występujących naturalnie lub w wyniku zrzutów do środowiska, takimi jak wymienione w Załączniku do dyrektywy 79/923/EWG, w ilościach, które mogą mieć niekorzystny wpływ na jakość zdrowotną małży lub pogarszać ich smak;
4. "właściwy organ" oznacza organ centralny Państwa Członkowskiego kompetentny do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub jakikolwiek organ, któremu przekazano tę kompetencję;
5. "konfekcjonowanie" oznacza przechowywanie żywych małży, których jakość nie wskazuje na potrzebę umieszczenia w czystej wodzie lub obróbki w zakładzie oczyszczania, w zbiornikach lub innych instalacjach zawierających czystą wodę morską lub w lokalizacjach naturalnych w celu usunięcia piasku, mułu lub śluzu;
6. "dokonujący zbioru" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wszelkimi środkami zbiera żywe małże z obszaru zbioru, w celu obróbki i wprowadzenia do obrotu;
7. "obszar produkcyjny" oznacza każdy obszar morski, estuarium lub laguny, zawierający naturalne pokłady małży lub miejsca wykorzystywane do hodowli małży, z których pobiera się żywe małże;
8. "obszar umieszczenia" oznacza każdy obszar morski, estuarium lub laguny z granicami wyraźnie oznakowanymi bojami, stanowiskami lub jakimikolwiek innymi stałymi urządzeniami, wykorzystywany wyłącznie do naturalnego oczyszczania żywych małży;
9. "zakład wysyłkowy" oznacza jakąkolwiekzatwierdzoną, nabrzeżną lub oddaloną od brzegu instalację do przyjmowania, konfekcjonowania, mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania żywych małży nadających się do spożycia przez ludzi;
10. "zakład oczyszczania" oznacza zatwierdzony zakład ze zbiornikami zasilanymi naturalnie czystą wodą morską lub wodą morską właściwie oczyszczoną, w których umieszcza się żywe małże dwuskorupowe na czas niezbędny dla usunięcia skażenia mikrobiologicznego, tak aby nadawały się do spożycia przez ludzi;
11. "umieszczenie" oznacza operację przeniesienia żywych małży do zatwierdzonych obszarów morskich lub obszarów laguny, lub zatwierdzonych obszarów estuarium, pod nadzorem właściwego organu, na czas niezbędny dla usunięcia skażenia.
Nie obejmuje to specyficznych operacji przenoszenia małży dwuskorupowych do obszarów bardziej odpowiednich dla ich dalszego wzrostu i tuczenia;
12 "środki transportu" oznaczają części wydzielone dla towarów w pojazdach samochodowych, szynowych i samolotach, ładowniach statków i kontenerach przeznaczonych do transportu lądowego, morskiego lub powietrznego;
13. "pakowanie" oznacza operację, podczas której żywe małże umieszczane są w opakowaniu właściwym do tego celu;
14. "przesyłka" oznacza pewną ilość żywych małży przygotowywaną w zakładzie wysyłkowym lub poddawaną obróbce w zakładzie oczyszczania, a następnie przeznaczoną dla jednego lub więcej klientów;
15. "partia" oznacza pewną ilość żywych małży zebraną na obszarze produkcyjnym, a następnie przeznaczoną do dostarczenia, odpowiednio, do zatwierdzonego zakładu wysyłkowego, zakładu oczyszczania, obszaru umieszczenia lub zakładu przetwórczego;
16 "wprowadzanie do obrotu" oznacza przetrzymywanie lub wystawianie na sprzedaż, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostarczanie lub każdą inną formę wprowadzania do obrotu żywych małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi albo w postaci surowej, albo do celów ich dalszego przetwarzania we Wspólnocie, z wyłączeniem bezpośredniego dostarczania na rynek lokalny niewielkich ilości przez rybaków przybrzeżnych detalistom lub konsumentom, co musi podlegać kontrolom zdrowotnym przewidzianym w przepisach krajowych dotyczących kontroli handlu detalicznego;
17. "przywóz" oznacza wprowadzenie żywych małży z państw trzecich na terytorium Wspólnoty;
18. "bakterie grupy coli typu kałowego" oznaczają mogące żyć w różnych warunkach otoczenia, Gram — ujemne, niezarodnikujące, niebarwiące się cytochromooksydazą, pałeczkowate bakterie tlenowcowe, które mogą fermentować laktozę, wytwarzając gaz w obecności soli kwasów żółciowych lub innych czynników powierzchniowo czynnych o podobnych właściwościach hamujących wzrost, przy 44 oC ± 0,2 oC przynajmniej na 24 godziny;
19.
"E. coli" oznaczają bakterie grupy coli, które tworzą również indol z tryptofanem w 44 oC ± 0,2 oC w ciągu 24 godzin.
ROZDZIAŁ II
Przepisy dotyczące produkcji we Wspólnocie
Artykuł 3
1.
Wprowadzanie do obrotu żywych małży przeznaczonych do bezpośredniego spożycia podlega następującym warunkom:
a) małże muszą pochodzić z obszarów produkcyjnych spełniających wymagania ustanowione w rozdziale I Załącznika; jednakże w przypadku pectinidae przepis ten dotyczy tylko produktów akwakultury, w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [11];
b) małże musiały zostać zebrane i przetransportowane z obszaru produkcyjnego do zakładu wysyłkowego, zakładu oczyszczania, obszaru umieszczenia lub zakładu przetwórczego na warunkach określonych w rozdziale II Załącznika;
c) w przypadkach przewidzianych w niniejszej dyrektywie małże musiały być umieszczone w odpowiednich obszarach zatwierdzonych do tego celu i spełniających warunki ustanowione w rozdziale III Załącznika;
d) z małżami obchodzono się w sposób higieniczny, a gdy sytuacja tego wymagała, musiały zostać oczyszczone w zakładach zatwierdzonych do tego celu i spełniających wymagania rozdziału IV Załącznika;
e) małże muszą odpowiadać kryteriom wymienionym w rozdziale V Załącznika;
f) kontrole zdrowotne musiały być przeprowadzone, zgodnie z rozdziałem VI Załącznika;
g) małże muszą być odpowiednio opakowane, zgodnie z rozdziałem VII Załącznika;
h) małże muszą być przechowywane i transportowane w zadowalających warunkach higieny, zgodnie z rozdziałami VIII i IX Załącznika;
i) małże muszą być oznakowane znakiem jakości zdrowotnej, przewidzianym w rozdziale X Załącznika.
2.
Żywe małże dwuskorupowe przeznaczone do dalszego przetwarzania muszą spełniać odpowiednie wymagania ust. 1 i zostać przetworzone zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 91/493/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoby zajmujące się żywymi małżami dwuskorupowymi podczas produkcji i wprowadzania do obrotu podejmowały wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy.
Osoby odpowiedzialne za zakłady wysyłki i oczyszczania zapewniają w szczególności:
- regularne pobieranie reprezentatywnej ilości próbek do badań laboratoryjnych i ich analizowanie w celu sporządzenia historycznego zapisu na podstawie obszarów, z których pochodzą partie oraz jakości zdrowotnej żywych małży zarówno przed obróbką, jak i po poddaniu obróbce w zakładzie wysyłkowym lub zakładzie oczyszczania,
- prowadzenie rejestru w celu ustawicznej rejestracji wyników różnych kontroli i przechowywanie go w celu przedstawienia właściwemu organowi.
Artykuł 5
1. a) Właściwy organ zatwierdza zakłady wysyłkowe i zakłady oczyszczania, jeżeli uzna, że spełniają one wymagania niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ podejmuje niezbędne środki, w przypadku gdy wymagania te przestają być spełniane.
Wykonując te czynności, właściwy organ bierze w szczególności pod uwagę wynik jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 6 ust. 1.
Jednakże, z zastrzeżeniem wyraźnego warunku, że żywe małże pochodzące z takich zakładów spełniają normy higieny określone przez niniejszą dyrektywę, Państwa Członkowskie mogą — w stosunku do wymagań dotyczących sprzętu i struktur ustanowionych w rozdziale IV Załącznika, które mają zostać wyszczególnione przed dniem 1 października 1991 r., zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 — przyznać zakładom wysyłkowym i zakładom oczyszczania dodatkowy okres wygasający dnia 31 grudnia 1995 r., podczas którego muszą one spełnić warunki zatwierdzenia podane w wyżej wymienionym rozdziale.
Takie odstępstwa mogą zostać przyznane tylko zakładom prowadzącym działalność w dniu 31 grudnia 1991 r., które przed dniem 1 lipca 1992 r. złożyły do właściwego organu krajowego właściwie umotywowany wniosek o zastosowanie wobec nich odstępstwa.
Do wniosku musi być dołączony plan pracy i program określający okres, w którym dany zakład jest w stanie spełnić określone wymagania.
W przypadku wnioskowania o pomoc finansową od Wspólnoty przyjmowane mogą być jedynie wnioski w odniesieniu do projektów, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ opracowuje wykaz zatwierdzonych zakładów wysyłkowych i zakładów oczyszczania, każdy z nich ma swój numer urzędowy.
Każde Państwo Członkowskie musi podać do wiadomości Komisji wykaz zatwierdzonych zakładów wysyłkowych i zakładów oczyszczania oraz wszelkie jego późniejsze zmiany, a Komisja przekazuje takie informacje innym Państwom Członkowskim;
b) inspekcjonowanie i monitorowanie tych zakładów prowadzone jest regularnie, za co odpowiedzialny jest właściwy organ, który ma swobodny dostęp do wszystkich części tych zakładów, w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Jeżeli inspekcje i monitorowanie ujawnią, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełniane, właściwy organ podejmuje odpowiednie działanie.
2. a) Właściwy organ ustala wykaz obszarów produkcyjnych i obszarów umieszczenia — ze wskazaniem ich lokalizacji i granic — na których można zbierać żywe małże zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy, w szczególności rozdziału I Załącznika.
O wykazie muszą zostać powiadomieni wszyscy, których dotyczy niniejsza dyrektywa, między innymi dokonujący zbioru i podmioty gospodarcze prowadzące zakłady oczyszczania i zakłady wysyłki;
b) za przeprowadzanie monitorowania obszarów produkcyjnych i obszarów umieszczenia zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy jest odpowiedzialny właściwy organ.
Jeżeli takie monitorowanie ujawni, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełniane, właściwy organ zamyka dany obszar produkcyjny lub obszar umieszczenia do czasu przywrócenia normalnej sytuacji.
3.
Właściwy organ może zakazać wszelkiej produkcji i zbierania małży na obszarach uznanych za nieodpowiednie dla tych działalności ze względów zdrowotnych.
Artykuł 6
1.
Eksperci z Komisji mogą we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich przeprowadzać kontrole na miejscu, w zakresie niezbędnym dla jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Mogą oni w szczególności skontrolować, czy zakłady, obszary produkcyjne i obszary umieszczenia rzeczywiście spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wykonywaniu ich obowiązków.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach takich kontroli.
2.
Regulacje dotyczące wykonania ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
3.
Komisja może sporządzić zalecenia zawierające wytyczne dotyczące dobrej praktyki wytwarzania stosowane na różnych etapach produkcji i wprowadzania do obrotu.
Artykuł 7
1.
Zasady ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG dotyczące żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich przeznaczonych do spożycia przez ludzi stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli i działań podejmowanych po kontrolach przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia i środków ochronnych, jakie mają zostać wprowadzone.
2.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku A dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dyrektywa Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży dwuskorupowych (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 1.)";
b) w załączniku B skreśla się tiret w brzmieniu:
"— żywe małże dwuskorupowe przeznaczone do spożycia".
ROZDZIAŁ III
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 8
Przepisy stosowane do przywozu żywych małży z państw trzecich powinny być co najmniej równoważne przepisom regulującym produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów Wspólnoty.
Artykuł 9
W celu zapewnienia jednolitego stosowania wymagania nałożonego w art. 8 stosowana jest następująca procedura:
1. eksperci z Komisji i Państw Członkowskich przeprowadzają inspekcje na miejscu w celu sprawdzenia, czy warunki produkcji i wprowadzania do obrotu mogą być uznane za równoważne warunkom stosowanym we Wspólnocie.
Eksperci z Państw Członkowskich, którym powierzono przeprowadzenie tych inspekcji, są powoływani przez Komisję, działającą na wniosek Państw Członkowskich.
Inspekcje te dokonywane są w imieniu Wspólnoty, która ponosi wszelkie koszty z nimi związane.
Częstotliwość i procedury tych inspekcji zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12;
2. przy podejmowaniu decyzji o tym, czy warunki produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży w państwie trzecim mogą być uznane za równoważne tym obowiązującym we Wspólnocie, szczególną uwagę zwraca się na:
a) ustawodawstwo państwa trzeciego;
b) organizację właściwego organu państwa trzeciego i jego służb inspekcyjnych, uprawnienia takich służb i nadzór, jakiemu podlegają, jak również urządzenia stosowane przy monitorowaniu wprowadzania w życie ich obowiązującego ustawodawstwa;
c) rzeczywiste warunki zdrowotne produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży dwuskorupowych, w szczególności monitorowanie obszarów produkcyjnych pod względem skażeń mikrobiologicznych i środowiskowych, a także obecności morskich biotoksyn;
d) prawidłowość i szybkość dostarczania przez państwo trzecie informacji dotyczących występowania planktonu zawierającego toksyny w obszarach produkcyjnych, w szczególności gatunków niewystępujących w wodach terytorialnych Wspólnoty, i zagrożeń, jakie taka obecność może stwarzać dla Wspólnoty;
e) gwarancje, jakich może udzielić państwo trzecie, w odniesieniu do zgodności z normami określonymi w rozdziale V Załącznika;
3. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 Komisja podejmuje decyzje dotyczące:
a) wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w ust. 2;
b) szczególnych warunków przywozu żywych małży dla każdego państwa trzeciego.
Warunki te muszą zawierać:
i) procedurę uzyskiwania świadectwa zdrowia, które musi towarzyszyć przesyłkom przy wysyłce do Wspólnoty;
ii) rozgraniczania obszarów produkcyjnych, z których mogą być zbierane i przywożone żywe małże;
iii) zobowiązanie do informowania Wspólnoty o wszelkich możliwych zmianach w zatwierdzaniu obszarów produkcyjnych;
iv) ewentualne oczyszczanie po przybyciu na terytorium Wspólnoty;
c) wykazu zakładów, z których dozwolony jest przywóz żywych małży.
W tym celu utworzony zostaje jeden lub więcej wykazów.
Zakład nie może być ujęty na wykazie, jeżeli nie został urzędowo zatwierdzony przez właściwy organ państwa trzeciego wywozu do Wspólnoty.
Zatwierdzenie takie uzależnione jest od przestrzegania następujących wymagań:
- zgodność z wymaganiami równoważnymi z ustanowionymi w niniejszej dyrektywie,
- monitorowanie przez urzędową służbę inspekcyjną państwa trzeciego;
4. decyzje określone w ust. 3 mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Decyzje te i ich zmiany publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w serii L;
5. do czasu wydania decyzji, określonych w ust. 3, warunki stosowane przez Państwa Członkowskiedo przywozu żywych małży dwuskorupowych z państw trzecich są co najmniej równoważne warunkom regulującym produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów Wspólnoty.
Artykuł 10
Reguły i zasady ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG stosuje się ze szczególnym odniesieniem do organizacji inspekcji i skutków inspekcji przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie i środków ochronnych, jakie mają zostać wprowadzone.
Do czasu wprowadzenia w życie decyzji przewidzianych w art. 8 ust. 3 i art. 30 dyrektywy 90/675/EWG stosuje się nadal odpowiednie przepisy krajowe w celu stosowania art. 8 ust. 1 i 2 wyżej wymienionej dyrektywy, bez uszczerbku dla zgodności z przepisami i zasadami określonymi w akapicie pierwszym niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może zmienić rozdziały Załącznika.
Komisja, po otrzymaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, przedstawi Radzie przed dniem 1 stycznia 1994 r. sprawozdanie dotyczące rozdziałów I i V Załącznika, wraz z ewentualnymi propozycjami zmian tych rozdziałów.
Artykuł 12
1.
Gdy stosowana ma być procedura przewidziana w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie zostanie wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od dnia odwołania się do Rady, Rada nie podjęła żadnych działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada zwykłą większością odrzuciła te środki.
Artykuł 13
W celu uwzględnienia ewentualnego niepodjęcia decyzji w sprawie szczegółowych zasad stosowania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r., zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, na okres dwóch lat, mogą zostać przyjęte rozwiązania przejściowe.
Artykuł 14
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, przedłoży Radzie przed dniem 1 lipca 1992 r. sprawozdanie dotyczące minimalnych wymagań, jakie muszą być spełniane w odniesieniu do struktury i sprzętu, przez małe zakłady wysyłkowe lub małe zakłady zapewniające dystrybucję na rynku lokalnym, zlokalizowane w obszarach podlegających szczególnym ograniczeniom w odniesieniu do ich dostaw; w miarę możliwości z załączonymi propozycjami, w sprawie których Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 Traktatu, podejmie decyzję przez dniem 31 grudnia 1992 r.
Przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisy niniejszej dyrektywy zostaną ponownie zbadane przez Radę stanowiącą na wniosek Komisji, na podstawie zdobytego doświadczenia.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 lipca 1991 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa (91/493/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu utworzenia rynku wewnętrznego, w szczególności dla zapewnienia niezakłóconego działania wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa ustanowionego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3796/81 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2886/89 [5], zasadniczym zadaniem jest zapewnienie, aby rozbieżności w poszczególnych Państwach Członkowskich w zakresie wymagań zdrowotnych, nie stanowiły przeszkody we wprowadzaniu do obrotu ryb i produktów rybołówstwa; umożliwi to lepszą harmonizację produkcji i wprowadzania do obrotu, oraz doprowadzi do konkurencji na równych warunkach, zapewniając jednocześnie odpowiednią jakość produktów dostarczanych konsumentom;
Parlament Europejski w swojej rezolucji prawodawczej z dnia 17 marca 1989 r. [6], zwrócił się do Komisji o przedstawienie obszernych wniosków w sprawie higienicznej produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, łącznie z rozwiązaniami odnoszącymi się do problemu nicieni;
świeżo złowione produkty rybołówstwa są zasadniczo wolne od zanieczyszczeń drobnoustrojami; jednakże w przypadku braku higieny podczas obróbki produktów rybołówstwa mogą pojawić się zanieczyszczenia skutkujące procesem rozkładu;
dlatego też należy ustanowić wymogi zasadnicze w zakresie prawidłowego higienicznego obchodzenia się ze świeżymi i przetworzonymi produktami rybołówstwa, na wszystkich etapach produkcji oraz podczas ich składowania i transportu;
wskazane jest zastosowanie przez analogię niektórych norm handlowych, które zostały ustanowione zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3796/8, w celu zapewnienia odpowiedniej jakości zdrowotnej tych produktów;
za zapewnienie, że produkty rybołówstwa spełniają wymagania zdrowotne ustanowione w niniejszej dyrektywie, odpowiedzialny jest przede wszystkim przemysł rybny;
właściwe władze Państw Członkowskich, poprzez przeprowadzanie kontroli i inspekcji, zapewnią, że producenci i wytwórcy spełniają wspomniane wymagania;
aby zapewnić jednolite stosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich norm ustanowionych w niniejszej dyrektywie, należy wprowadzić wspólnotowe środki kontrolne;
w celu zapewnienia niezakłóconego działania rynku wewnętrznego, środki należy stosować w taki sam sposób w odniesieniu do handlu wewnątrz poszczególnych Państw Członkowskich, jak i między Państwami Członkowskimi;
w kontekście handlu wewnątrzwspólnotowego, do produktów rybołówstwa mają zastosowanie zasady ustanowione w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7], zmienionej dyrektywą 90/675/EWG [8];
produkty rybołówstwa pochodzące z państw trzecich, przeznaczone do wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie, nie mogą być traktowane według korzystniejszych warunków niż te, które są stosowane we Wspólnocie; należy zatem ustanowić procedurę wspólnotową w zakresie przeprowadzania inspekcji w państwach trzecich, odnośnie do warunków produkcji i wprowadzania do obrotu, w celu umożliwienia stosowania wspólnego systemu przywozowego opartego na równoważnych warunkach;
dane produkty podlegają zasadom dotyczącym kontroli i środków ochronnych objętych zakresem dyrektywy 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r., ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich;
ponieważ należy uwzględnić okoliczności szczególne, w odniesieniu do niektórych zakładów działających już przed dniem 1 stycznia 1993 r., należy przewidzieć odstępstwa mające na celu umożliwienie im dostosowania się do wszystkich wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia niektórych środków w celu wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu należy ustanowić procedury wprowadzające ścisłą i efektywną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
zasadnicze wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie mogą wymagać dalszych uściśleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "produkty rybołówstwa" oznaczają wszystkie zwierzęta morskie i słodkowodne oraz ich części, włącznie z ikrą, lecz z wykluczeniem ssaków wodnych, żab i zwierząt wodnych objętych innymi aktami wspólnotowymi;
2. "produkty akwakultury" oznaczają wszystkie produkty rybołówstwa, które przyszły na świat i zostały wyhodowane w kontrolowanych warunkach, do chwili wprowadzenia ich do obrotu w postaci środków spożywczych.
Niemniej jednak, za produkty akwakultury uważa się także młodociane słodkowodne i morskie ryby lub skorupiaki, schwytane w ich środowisku naturalnym, oraz trzymane do czasu uzyskania rozmiarów kwalifikujących je do spożycia przez ludzi.
Za produkty akwakultury nie uważa się ryb i skorupiaków o rozmiarach handlowych, schwytanych w ich naturalnym środowisku, oraz utrzymywanych przy życiu celem sprzedania ich w terminie późniejszym, jeżeli są one tylko utrzymywane przy życiu, bez próby powiększenia ich rozmiarów lub wagi;
3. "schładzanie" oznacza proces chłodzenia produktów rybołówstwa do temperatury zbliżonej do temperatury topniejącego lodu;
4. "produkty świeże" oznaczają wszystkie produkty rybołówstwa, w całości lub obrobione, łącznie z produktami pakowanymi próżniowo lub w zmodyfikowanej atmosferze, które nie zostały poddane żadnemu działaniu konserwującemu poza schłodzeniem;
5. "produkty obrobione" oznaczają wszystkie produkty rybołówstwa poddane czynnościom naruszającym ich pierwotną budowę anatomiczną, takie jak patroszenie, odgławianie, krojenie, filetowanie, siekanie itd.;
6. "produkty przetworzone" oznaczają wszystkie produkty rybołówstwa poddane procesom chemicznym lub fizycznym, takim jak ogrzewanie, wędzenie, solenie, odwadnianie lub marynowanie itd., powstałe z produktów schłodzonych lub zamrożonych, nawet w zestawieniu z innymi środkami spożywczymi, lub też poddane kombinacji tych różnych procesów;
7. "konserwowanie" oznacza proces, w trakcie którego produkty rybołówstwa pakuje się do hermetycznie zamykanych pojemników i poddaje się obróbce cieplnej, do momentu zniszczenia lub inaktywacji wszystkich drobnoustrojów, które mogłyby się rozmnażać, niezależnie od temperatury w jakiej produkt ma być następnie składowany;
8. "produkty zamrożone" oznaczają wszystkie produkty rybołówstwa poddane procesowi mrożenia do chwili osiągnięcia temperatury rdzenia - 18 °C, lub niższej po ustabilizowaniu temperatury;
9. "pakowanie" oznacza działanie polegające na zapewnieniu produktowi ochrony przez zawinięcie go, umieszczenie w pojemniku lub w innym odpowiednim urządzeniu;
10. "partia" oznacza ilość produktów rybołówstwa uzyskaną w prawie identycznych okolicznościach;
11. "przesyłka" oznacza ilość produktów rybołówstwa przeznaczoną dla jednego lub większej ilości klientów w kraju przeznaczenia, oraz przewożoną tylko jednym środkiem transportu;
12. "środki transportu" oznaczają te części powierzchni w pojazdach mechanicznych, pojazdach szynowych i samolotach, zbiornikach statków i kontenerach, które zostały wydzielone dla towarów przewożonych lądem, morzem lub w powietrzu;
13. "właściwe władze" oznaczają centralny organ Państwa Członkowskiego, odpowiedzialny za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych lub inny organ, oddelegowany do tego celu;
14. "zakład" oznacza wszystkie pomieszczenia, w których obrabia się, przetwarza, schładza, zamraża, pakuje lub składuje produkty rybołówstwa.
Rynków aukcyjnych i hurtowych, na których ma miejsce jedynie prezentacja produktów i ich sprzedaż hurtowa, nie uważa się za zakłady;
15. "wprowadzanie do obrotu" oznacza przetrzymywanie lub wystawianie do sprzedaży, oferowanie do sprzedaży, sprzedawanie, dostarczanie lub każdą inną formę wprowadzania produktu do obrotu we Wspólnocie, z wykluczeniem sprzedaży detalicznej i bezpośredniego przekazywania przez rybaków kupcom detalicznym lub konsumentom, małych ilości przeznaczonych na rynki lokalne, które muszą podlegać kontrolom zdrowotnym przewidzianym w przepisach krajowych dotyczących kontroli handlu detalicznego;
16. "przywóz" oznacza wprowadzanie na terytorium Wspólnoty produktów rybołówstwa z państw trzecich;
17. "czysta woda morska" oznacza wodę morską lub wodę słoną, wolną od zanieczyszczeń mikrobiologicznych, substancji szkodliwych i/lub toksycznego planktonu morskiego, w ilościach mogących wpłynąć na jakość zdrowotną produktów rybołówstwa, oraz używaną zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie;
18. "statek przetwórnia" oznacza każdy statek, na którym produkty rybołówstwa poddaje się jednej lub kilku z następujących operacji, po których odbywa się zbiorcze pakowanie: filetowanie, krojenie, oskórowanie, mielenie, zamrażanie lub przetwarzanie.
Za "statki przetwórnie" nie uważa się następujących statków:
- statków rybackich, na których pokładzie ma miejsce gotowanie krewetek i mięczaków,
- statków rybackich, na których pokładzie dokonuje się tylko zamrażania.
Artykuł 3
1.
Wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa pozyskanych w ich środowisku naturalnym podlega następującym warunkom:
a) muszą one:
i) zostać złowione, oraz w miarę potrzeb, poddane wykrwawieniu, odgłowieniu, wypatroszeniu i usuwaniu płetw, schłodzeniu lub zamrożeniu na pokładzie statków, zgodnie z zasadami higieny, jakie Rada ustanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
W tym celu Komisja przedstawi odpowiednie wnioski do dnia 1 października 1992 r.;
ii) Proces gotowania krewetek i mięczaków na pokładzie musi być zgodny z przepisami Załącznika rozdział III sekcja I ust. 5 i rozdział IV sekcja IV ust. 7.
Statki takie podlegają specjalnej rejestracji przez właściwe władze;
b) podczas wyładunku i po jego zakończeniu muszą one być traktowane zgodnie z przepisami Załącznika rozdział II;
c) obchodzenie się z nimi oraz, w miarę potrzeb, pakowanie, obróbka, przetwarzanie, zamrażanie i rozmrażanie lub składowanie w zakładach zatwierdzonych zgodnie z art. 7, musi odbywać się w warunkach higienicznych, zgodnie z wymaganiami określonymi w Załączniku rozdział III i IV.
Właściwy organ, bez względu na przepisy Załącznika rozdział II sekcja 2, może zezwolić na przeładunek produktów rybołówstwa z nabrzeża do pojemników, w celu ich natychmiastowego dostarczenia do zatwierdzonych zakładów lub zarejestrowanych rynków aukcyjnych lub hurtowych, gdzie ma miejsce kontrola;
d) muszą one zostać poddane kontroli zdrowotnej, zgodnie z Załącznikiem rozdział V;
e) muszą one być odpowiednio zapakowane, zgodnie z Załącznikiem rozdział VI;
f) muszą zostać opatrzone znakiem identyfikacyjnym, zgodnie z Załącznikiem rozdział VII;
g) muszą być składowane i transportowane w zadowalających warunkach higienicznych, zgodnie z Załącznikiem rozdział VII.
2.
Jeśli z technicznego i handlowego punktu widzenia istnieje możliwość wypatroszenia, musi ono być przeprowadzone jak najszybciej po złowieniu lub wyładowaniu produktów.
3.
Wprowadzenie do obrotu produktów akwakultury podlega następującym warunkom:
a) ich ubój musi przebiegać w odpowiednich warunkach higieny.
Nie mogą być one zanieczyszczone ziemią, szlamem ani odchodami.
Jeżeli nie są poddawane przetworzeniu niezwłocznie po dokonaniu uboju, muszą być przechowywane w stanie schłodzonym;
b) ponadto, muszą spełniać wymagania ustanowione w ust. 1 lit. c)-g).
4. a) Wprowadzanie do obrotu żywych małż dwuskorupowych podlega wymaganiom ustanowionym w dyrektywie Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży dwuskorupowych [9].
b) W przypadku ich przetwarzania, małże dwuskorupowe muszą, oprócz wymagań wymienionych w lit. a), spełniać wymogi ust. 1 lit. c)-g).
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w stanie żywym, muszą być przez cały czas przechowywane w warunkach jak najbardziej odpowiednich dla ich przetrwania.
Artykuł 5
Zabrania się wprowadzania do obrotu następujących produktów:
- ryb trujących z następujących rodzin: Tetraodontidae, Molidae, Diodontida, Canthigasteridae,
- produktów rybołówstwa zawierających biotoksyny, takie jak ciguatera lub toksyny powodujące paraliż mięśni.
Szczegółowe wymagania dotyczące gatunków objętych zakresem niniejszego artykułu i dotyczące metod analizy, ustanawia się zgodnie z procedura przewidzianą w art. 15.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby osoby odpowiedzialne za zakłady podjęły wszelkie niezbędne środki w celu przestrzegania specyfikacji niniejszej dyrektywy, na wszystkich etapach produkcji produktów rybołówstwa.
W tym celu wspomniane odpowiedzialne osoby muszą dokonywać kontroli we własnym zakresie, w oparciu o następujące zasady:
- rozpoznanie punktów krytycznych w zakładach na podstawie stosowanego procesu wytwórczego,
- ustanowienie i wprowadzenie w życie metod monitorowania i kontroli takich punktów krytycznych,
- pobieranie próbek do analizy przeprowadzanej w laboratorium zatwierdzonym przez właściwy organ, w celu sprawdzenia metod czyszczenia i dezynfekcji, oraz w celu sprawdzania ich zgodności z normami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie,
- prowadzenie pisemnych rejestrów lub innych danych zarejestrowanych w sposób trwały w zakresie czynności wymienionych w poprzednich punktach, w celu przedłożenia ich właściwemu organowi.
W szczególności przechowuje się wyniki różnych kontroli i badań, przez okres przynajmniej dwóch lat.
2.
Jeżeli wyniki kontroli przeprowadzanych we własnym zakresie lub jakiekolwiek informacje będące w dyspozycji osób odpowiedzialnych określonych w ust. 1, wskazują na istnienie ryzyka zagrożenia dla zdrowia, lub też sugerują jego istnienie, bez uszczerbku dla środków ustanowionych w dyrektywie 89/662/EWG art. 3 ust. 1 akapit czwarty, należy podjąć właściwe środki pod nadzorem urzędowym.
3.
Zasady stosowania ust. 1 akapit drugi ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Artykuł 7
1.
Właściwe władze dokonują zatwierdzenia zakładów po sprawdzeniu, czy spełniają one wymagania niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do charakteru prowadzonej przez nie działalności.
Jeżeli zakład podejmuje decyzję o prowadzeniu działalności innej niż ta, w odniesieniu do której otrzymał zatwierdzenie, zatwierdzenie podlega odnowieniu.
W razie stwierdzenia, że wymagania nie są spełniane, właściwe władze podejmą niezbędne środki.
W tym celu zobowiązane są zwrócić szczególną uwagę na wnioski z kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 8.
Właściwy organ prowadzi rejestr rynków aukcyjnych i hurtowych, które nie podlegają zatwierdzeniu, po sprawdzeniu czy znajdujące się tam urządzenia są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Niemniej jednak, z wyraźnym zastrzeżeniem, że produkty pochodzące ze statku przetwórni oraz zakładów, rynków hurtowych i aukcyjnych spełniają normy higieny ustanowione w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą, w przypadku wymagań dotyczących wyposażenia i struktury ustanowionych w Załączniku rozdział I–IV, przedłużyć statkom przetwórniom, rynkom aukcyjnym i hurtowym okres upływający z dniem 31 grudnia 1995 r., w którym powinny zostać spełnione warunki zatwierdzenia określone w rozdziale IX.
Odstępstw takich można udzielić wyłącznie w odniesieniu do statków przetwórni i zakładów, rynków hurtowych i aukcyjnych, działających już w dniu 31 grudnia 1991 r., które przed dniem 1 lipca 1992 r. złożyły do właściwego organu krajowego należycie uzasadniony wniosek o udzielenie odstępstwa.
Wnioskowi takiemu musi towarzyszyć plan roboczy oraz program określający okres, w jakim możliwe będzie spełnienie danych wymagań.
W przypadku występowania o pomoc finansową ze strony Wspólnoty, przyjmować można wyłącznie wnioski w odniesieniu do projektów spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
3.
Właściwe władze sporządzają wykaz zatwierdzonych zakładów, z których każdy posiada numer urzędowy.
Wszystkie Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoim wykazie zatwierdzonych zakładów i o każdej kolejnej jego zmianie.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
4.
W celu zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, regularnie prowadzony jest nadzór i monitorowanie zakładów w zakresie odpowiedzialności właściwego organu, który ma w każdej chwili swobodny dostęp do wszystkich części zakładu.
Jeśli inspekcja i monitorowanie ujawni, iż nie są spełniane wymagania niniejszej dyrektywy, właściwy organ podejmuje odpowiednie działania.
5.
Ustęp 1, 3 i 4 stosuje się również w odniesieniu do statków przetwórni.
6.
Ustęp 3 i 4 stosuje się również w odniesieniu do rynków hurtowych i aukcyjnych.
Artykuł 8
1.
Eksperci z Komisji mogą, we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, przeprowadzać kontrole na miejscu, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Mogą oni w szczególności sprawdzać, czy zakłady rzeczywiście spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium ma miejsce taka kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
2.
Uzgodnienia dotyczące wykonania przepisów ust. 1, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Artykuł 9
1.
Zasady ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG, odnoszące się do produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, mają zastosowanie w szczególności w zakresie organizacji i działań, jakie mają być podejmowane w następstwie inspekcji przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie będące miejscem przeznaczenia, oraz do środków ochronnych, jakie mają zostać wprowadzone.
2.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku A dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dyrektywa Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 15);"
b) w załączniku B skreśla się tiret:
"— produkty rybołówstwa przeznaczone do spożycia przez ludzi".
ROZDZIAŁ II
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 10
Przepisy stosowane w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa z państw trzecich muszą być przynajmniej równoważne z tymi, które obowiązują w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu produktów Wspólnoty.
Produkty rybołówstwa złowione w ich naturalnym środowisku przez statek rybacki pływający pod banderą państwa trzeciego, muszą być poddane kontrolom ustanowionym w art. 18 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG.
Artykuł 11
1.
W odniesieniu do każdego państwa trzeciego lub grupy państw trzecich, produkty rybołówstwa muszą spełniać szczególne warunki w zakresie przywozu, ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, w zależności od sytuacji zdrowotnej w danym państwie trzecim.
2.
W celu umożliwienia ustalenia warunków przywozu oraz w celu zweryfikowania warunków, w jakich mają miejsce produkcja, składowanie i wysyłka produktów rybołówstwa do Wspólnoty, eksperci z Komisji i Państw Członkowskich mogą przeprowadzać kontrole na miejscu.
Eksperci Państw Członkowskich, którym zostaną powierzone powyższe kontrole, zostaną wyznaczeni przez Komisję, działając na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która pokrywa poniesione koszty.
Częstotliwość oraz procedurę tych kontroli określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
3.
Przy ustalaniu warunków przywozu produktów rybołówstwa określonych w ust. 1, należy zwrócić szczególną uwagę na:
a) ustawodawstwo państwa trzeciego;
b) organizację właściwego organu państwa trzeciego oraz jego służb kontrolnych, zakres uprawnień tych służb oraz nadzór, jakiemu one podlegają, jak również udogodnienia, jakimi dysponują one w celu efektywnego sprawdzania wprowadzania w życie obowiązującego ustawodawstwa;
c) rzeczywiste warunki zdrowotne w trakcie produkcji, składowania i wysyłki produktów rybołówstwa przeznaczonych dla Wspólnoty;
d) gwarancje, jakich państwo trzecie może udzielić w kwestiach zgodności z normami ustanowionymi w Załączniku rozdział V.
4.
Warunki przywozu określone w ust. 1 obejmują:
a) procedurę uzyskiwania świadectwa zdrowia, jakie musi towarzyszyć przesyłkom kierowanym do Wspólnoty;
b) umieszczanie znaku identyfikacyjnego produktów rybołówstwa, w szczególności numeru identyfikacyjnego zakładu pochodzenia produktów, z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa, konserwowanych niezwłocznie po wyładunku i posiadających świadectwo przewidziane w lit. a);
c) sporządzanie wykazu zatwierdzonych zakładów oraz rynków aukcyjnych i hurtowych, zarejestrowanych i zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15;
W tym celu, na podstawie informacji dostarczanych Komisji przez właściwe władze państw trzecich, sporządzany jest jeden lub kilka wykazów takich zakładów.
Zakład nie może zostać umieszczony w wykazie do chwili jego urzędowego zatwierdzenia przez właściwy organ państwa trzeciego, dokonującego wywozu produktów rybołówstwa do Wspólnoty.
Uzyskanie takiego zatwierdzenia jest uwarunkowane spełnieniem następujących wymagań:
- zgodności z wymaganiami równoważnymi z wymaganiami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie,
- monitorowania przez urzędowe służby kontrolne państwa trzeciego.
5.
Warunki określone w ust. 4 lit. a) i b) mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Komisja może zmienić wykaz określony w ust. 4 lit. c) zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Komisji 90/13/EWG [10].
6.
W celu uwzględnienia sytuacji szczególnych oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, można zezwolić na przywóz bezpośrednio z zakładu lub statku przetwórni państwa trzeciego, jeżeli nie jest ono w stanie zapewnić gwarancji ustanowionych w ust. 3 pod warunkiem, że dany zakład lub statek przetwórnia uzyskał szczególne zatwierdzenie w następstwie kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 2.
W decyzji o zezwoleniu należy określić szczególne warunki przywozu, jakie muszą zostać spełnione w odniesieniu do produktów pochodzących z takiego zakładu lub statku przetwórni.
7.
Do czasu ustalenia warunków przywozu określonych w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewnią, że warunki stosowane wobec przywozu produktów rybołówstwa z państw trzecich są przynajmniej równoważne z tymi, jakie obowiązują w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu produktów Wspólnoty.
Artykuł 12
1.
W szczególności w odniesieniu do organizacji i następstw kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie, stosuje się przepisy i zasady ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG.
2. Bez uszczerbku dla zgodności z przepisami i zasadami określonymi w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz do czasu wykonania decyzji przewidzianych w dyrektywie 90/675/EWG, art. 8 ust. 3 i art. 30 oraz w art. 11 niniejszej dyrektywy, nadal stosuje się odpowiednie przepisy krajowe dotyczące stosowania przepisów art. 8 ust. 1 i 2. tej dyrektywy.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 13
Załączniki zmieniane są przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 14
Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi przedstawi Radzie do dnia 1 lipca 1992 r., sprawozdanie dotyczące minimalnych wymagań w zakresie struktury i wyposażenia, jakie powinny spełniać małe zakłady zaopatrujące rynki lokalne i zlokalizowane w regionach o szczególnie ograniczonych źródłach zaopatrzenia, wraz z wszelkimi wnioskami, które Rada opracuje do dnia 31 grudnia 1992 r., działając na podstawie procedury głosowania ustanowionej w art. 43 Traktatu.
Artykuł 15
1.
W przypadku zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę do Stałego Komitetu Weterynaryjnego powołanego na mocy decyzji 68/361/EWG [11], zwanego dalej Komitetem.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności sprawy.
W przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji, opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 16
W celu uwzględnienia możliwości braku decyzji w sprawie szczegółowych zasad stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1993 r., dopuszcza się przyjęcie środków przejściowych na okres dwóch lat, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Artykuł 17
Rada działając na wniosek Komisji, dokona do dnia 1 stycznia 1998 r. weryfikacji przepisów niniejszej dyrektywy na podstawie zgromadzonych doświadczeń.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1991 r.
w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich
(91/494/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mięso drobiowe jest wymienione na liście produktów stanowiących załącznik II do Traktatu; hodowla i chów drobiu wchodzą w zakres sektora rolnego i stanowią źródło dochodów części ludności rolniczej;
różnice między Państwami Członkowskimi powinny zostać usunięte poprzez ustanowienie zasad dotyczących aspektów sanitarnych zwierząt w wewnątrzwspólnotowym handlu świeżym mięsem drobiowym, aby zapewnić racjonalny rozwój tego sektora i poprawić produkcję poprzez wspieranie handlu wewnątrzwspólnotowego w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego;
w szczególności, aby ulepszyć informację o stanie zdrowia drobiu, od którego pochodzi świeże mięso wysyłane do innego Państwa Członkowskiego, należy wymagać, żeby drób był albo hodowany na terytorium Wspólnoty, albo przywożony z państw trzecich zgodnie z rozdziałem III dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [4];
aby nie dopuścić do szerzenia się chorób epizootycznych, z handlu wewnątrzwspólnotowego należy wyłączyć świeże mięso pochodzące z gospodarstwa lub obszaru, który, zgodnie z zasadami wspólnotowymi, podlega ograniczeniom sanitarnym lub z obszaru, na którym występuje skażenie influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu;
należy zadbać, aby świeże mięso drobiowe, które nie spełnia wymogów zgodnych z zasadami wspólnotowymi, nie miało oznakowania zdrowotności przewidzianego w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/484/EWG [6]; takie mięso może jednakże być wykorzystane do innych celów, pod warunkiem że zostanie ono poddane obróbce mającej na celu zniszczenie zarazków chorób i w rezultacie będzie ono specjalnie oznakowane;
w przypadku organizacji kontroli weterynaryjnych oraz następstw tych kontroli, przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia, jak również środków ochronnych, które mają być wprowadzone, należy odnieść się do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7];
należy przewidzieć możliwość przeprowadzenia inspekcji przez Komisję;
w interesie harmonijnego rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego należy określić przepisy wspólnotowe dotyczące przywozu z państw trzecich;
określenie wymienionych wyżej przepisów wymaga w szczególności sporządzenia wykazu państw trzecich lub części państw trzecich, z których świeże mięso drobiowe może być przywożone oraz wprowadzenia obowiązku okazywania świadectwa;
biegłym lekarzom weterynarii Komisji zostanie zlecone przeprowadzanie kontroli w państwach trzecich w celu sprawdzenia, czy przestrzegane są zasady wspólnotowe;
przepisy i ogólne zasady regulujące kontrolę świeżego mięsa drobiowego zostaną ustalone później, jako część środków, które mają zostać zastosowane w celu wprowadzenie rynku wewnętrznego;
dyrektywa 90/539/EWG powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia treści niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu zapewnienia zgodności w odniesieniu do daty, z którą to Państwa Członkowskie będą musiały rozpocząć stosowanie nowych przepisów zdrowotnych;
przepisy niniejszej dyrektywy będą musiały być poddane przeglądowi w związku z zakończeniem tworzenia rynku wewnętrznego;
należy przewidzieć procedurę ustanawiającą bliską współpracę między Komisją a Państwami Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
zaleca się przewidzenie czasu w celu wprowadzenia ujednoliconych przepisów dotyczących rzekomego pomoru drobiu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi sanitarne regulujące handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem drobiowym oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie definicje, w szczególności te dotyczące drobiu, wyszczególnione w art. 2 dyrektywy 90/539/EWG.
Ponadto:
a) "mięso" oznacza część drobiu, która jest zdatna do spożycia przez ludzi;
b) "świeże mięso" oznacza mięso, włącznie z mięsem zapakowanym próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze, które nie zostało poddane żadnym zabiegom za wyjątkiem chłodzenia w celu konserwacji.
ROZDZIAŁ II
Przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy
Artykuł 3
A. Świeże mięso będące przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego musi być uzyskane z drobiu, który:
1. przebywał na terytorium Wspólnoty od momentu wylęgu lub został przywieziony z państw trzecich zgodnie z wymogami rozdziału III dyrektywy 90/539/EWG.
Do dnia 31 grudnia 1992 r. mięso drobiowe przeznaczone dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, którego stan został określony zgodnie z art. 12 ust. 2 niniejszej dyrektywy, musi pochodzić od drobiu, który przez okres 30 dni poprzedzających ubój nie był zaszczepiony przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu szczepionką zawierającą atenuowane drobnoustroje.
Przed dniem 1 stycznia 1992 r. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, na podstawie sprawozdania dotyczącego ryzyka przeniesienia rzekomego pomoru drobiu, przyjmuje przepisy mające zastosowanie z dniem 1 stycznia 1993 r.;
2. pochodzi z gospodarstwa:
- które nie zostało objęte ograniczeniami zdrowotnymi zwierząt w związku z chorobą drobiu,
- nie znajduje się na obszarze uznanym za obszar, na którym występuje influenza drobiu lub rzekomy pomór drobiu;
3. podczas transportu do rzeźni nie miał kontaktu z drobiem dotkniętym influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu; taki transport przez obszary uznane za skażone influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu jest zakazany, za wyjątkiem przypadków, kiedy używa się dróg głównych lub połączeń kolejowych;
4. pochodzi z rzeźni, w których podczas uboju nie stwierdzono przypadków influenzy drobiu lub rzekomego pomoru drobiu.
Świeże mięso, w stosunku do którego istnieje podejrzenie, że zostało skażone w rzeźni, zakładzie rozbioru lub magazynie bądź podczas transportu, musi zostać wykluczone z handlu;
5. jest oznakowany zgodnie z art. 4 i 5;
6. jest zaopatrzony w świadectwo zdrowia przewidziane w załączniku IV do dyrektywy 71/118/EWG, zmienionej zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
B. Niniejszy rozdział nie dotyczy krajowych przepisów dotyczących mięsa:
- wchodzącego w skład bagażu osobistego podróżnych, przeznaczonego do własnego spożycia,
- w małych przesyłkach do osób prywatnych, pod warunkiem, że nie są to przesyłki o charakterze handlowym,
- przeznaczonego do spożycia na pokładzie przez załogę i pasażerów międzynarodowych środków transportu.
Artykuł 4
Świeże mięso drobiowe objęte niniejszą dyrektywą otrzymuje znak zdrowotności, określony w art. 3 ust. 1 A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem, że spełni ono wymogi przepisów ustanowionych w art. 3 część A niniejszej dyrektywy, oraz że pochodzi z drobiu, którego ubój został dokonany z zachowaniem wymagań higieny ustanowionymimi w dyrektywie 71/118/EWG.
Artykuł 5
1. Bez względu na art. 4, oraz o ile świeże mięso drobiowe nie jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem, mięso, które nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 3 (A) ust. 2 i 3 oraz art. 3 ust. 4 akapit pierwszy, może posiadać znak, zgodnie z art. 3 ust. 1 A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem, że znak ten jest niezwłocznie:
a) ostemplowany w taki sposób, że znak zdrowotności określony w załączniku I rozdział X pkt 44.1 lit. a) i b) w dyrektywie 71/118/EWG jest przekreślony ukośnym krzyżem składającym się z dwóch linii prostych przecinających się pod kątem prostym, z punktem skrzyżowania się w środku stempla tak, aby informacja na nim umieszczona pozostała czytelna;
b) lub zastąpiony pojedynczym, specjalnym znakiem, składającym się ze znaku zdrowotności określonego w załączniku I rozdział X pkt 44 lit. a) i b) do dyrektywy 71/118/EWG powtórnie ostemplowanym zgodnie z niniejszym ustępem lit. a).
Przepisy załącznika I rozdział X pkt 43 do dyrektywy 71/118/EWG mają zastosowanie mutadis mutandis do posiadania i użytkowania przyrządów do znakowania mięsa.
2.
Mięso określone w ust. 1 musi być uzyskane, poddane rozbiorowi, przewożone i przechowywane osobno albo w innym czasie niż mięso przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem, oraz musi być zużytkowane w taki sposób, aby uniknąć włączenia go do produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego, chyba że zostały one poddane obróbce wyszczególnionej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 80/215/EWG [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG.
Artykuł 6
Przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG mają zastosowanie do organizacji oraz następstw kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie przeznaczenia, jak również środków ochronnych, które należy zastosować.
Artykuł 7
Biegli lekarze weterynarii Komisji mogą, w zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, w Porozumieniu z właściwymi władzami krajowymi przeprowadzać kontrole na miejscu.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.
Państwa Członkowskie, na których terytorium przeprowadza się kontrolę, udzielają biegłym wszelkiej pomocy niezbędnej do wykonania ich zadań.
Przepisy ogólne dotyczące stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
Przepisy, których należy przestrzegać podczas kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.
ROZDZIAŁ III
Przepisy mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich
Artykuł 8
1.
Świeże mięso drobiowe przywożone do Wspólnoty musi spełniać wymogi ustanowione w art. 9-12.
2.
Jednakże niniejszy rozdział nie ma zastosowania do:
a) mięsa drobiowego stanowiącego część bagażu osobistego podróżnych, przeznaczonego do własnego spożycia, pod warunkiem że ilość przewożonego mięsa nie przekracza jednego kilograma na osobę i że pochodzi ono z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego, wyszczególnionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 9, z którego przywóz nie jest zabroniony na mocy art. 14;
b) mięsa drobiowego wysłanego jako mała przesyłka do osób prywatnych, pod warunkiem że mięso to nie jest przywożone w celach handlowych oraz że jego ilość nie przekracza jednego kilograma, oraz że pochodzi z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wyszczególnionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 9, z którego przywóz nie jest zabroniony na mocy z art. 14;
c) mięsa przeznaczonego do spożycia na pokładzie przez załogę i pasażerów w międzynarodowych środków transportu.
Takie mięso lub jego odpady kuchenne muszą zostać zniszczone po wyładunku.
Jednakże nie jest konieczne zniszczenie mięsa, które jest przeładowywane na inny środek transportu bezpośrednio lub po tymczasowym zatrzymaniu pod dozorem celnym.
Artykuł 9
1.
Świeże mięso drobiowe musi pochodzić z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wyszczególnionych w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
Wykaz może zostać rozszerzony lub zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
2.
Przy podejmowaniu decyzji, czy państwo trzecie lub jego część może być umieszczone w wykazie określonym w ust. 1, należy w szczególności uwzględnić:
a) stan zdrowia drobiu, innych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierząt oraz sytuacji zdrowotnej środowiska tego państwa, mogących zagrozić zdrowiu publicznemu i zwierząt w Państwach Członkowskich;
b) regularność i szybkość udzielenia informacji przez państwo trzecie dotyczących występowania na jego terytorium chorób zakaźnych zwierząt, w szczególności chorób umieszczonych w wykazie A i B Międzynarodowego Urzędu ds. Chorób Odzwierzęcych (OIE)
c) przepisy tego państwa dotyczące zapobiegania chorobom zwierzęcym i zwalczania tych chorób;
d) strukturę służb weterynaryjnych danego państwa oraz ich kompetencje;
e) organizację i wdrażanie środków mających na celu zapobieganie chorobom zwierzęcym i zwalczanie tych chorób;
f) ustawodawstwo tego państwa dotyczące wykorzystywania niedozwolonych substancji, w szczególności ustawodawstwo dotyczące zakazów lub zezwoleń na substancje, ich dystrybucję, wprowadzanie do obrotu i przepisy dotyczące zarządzania tymi substancjami oraz ich kontrolowania;
g) gwarancje, które państwo trzecie może udzielić w odniesieniu do przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
3.
Wykaz określony w ust. 1 oraz wszystkie wniesione do niego zmiany zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
1.
Świeże mięso drobiowe musi pochodzić z państw trzecich wolnych od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
2.
Kryteria ogólne dotyczące klasyfikacji państw trzecich w zależności od chorób określonych w ust. 1 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Kryteria te w żadnym wypadku nie mogą być bardziej korzystne niż te, które przyjęto w stosunku do Państw Członkowskich zgodnie z dyrektywą 90/539/EWG.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, Komisja może zadecydować, że ust. 1 będzie miał zastosowanie tylko do części terytorium państwa trzeciego.
Artykuł 11
1.
Świeże mięso drobiowe musi:
a) spełniać wymogi sanitarne zwierząt przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Wymogi te mogą różnić się w zależności od gatunków drobiu;
b) pochodzić ze stad, które przed wysyłką znajdowały się bez przerwy na terenie państwa trzeciego lub jego części przez okres, który zostanie określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
2.
Warunki zdrowotne zwierząt ustala się na podstawie przepisów ustanowionych w rozdziale II oraz odpowiednich załączników do dyrektywy 90/530/EWG.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, na zasadzie jednostkowych przypadków można udzielić zezwolenia na odstępstwa, jeżeli zainteresowane państwo trzecie zaoferuje podobne gwarancje dotyczące zdrowia zwierząt o przynajmniej równoważnym standardzie.
Artykuł 12
1.
Świeżemu mięsu drobiowemu musi towarzyszyć świadectwo wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii z państwa trzeciego wywozu
Świadectwo musi:
a) być wystawione w dniu załadunku przesyłki do państwa przeznaczenia;
b) być sporządzone w urzędowym języku lub językach państwa wysyłającego, państwa przeznaczenia oraz w jednym z urzędowych języków państwa w którym przeprowadzane będą kontrole związane z przywozem towaru;
c) towarzyszyć przesyłce jako oryginał;
d) zaświadczać, że świeże mięso spełnia wymogi niniejszej dyrektywy oraz wymogi przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;
e) składać się z pojedynczej kartki papieru;
f) być wystawione dla jednego odbiorcy.
2.
Świadectwo musi być zgodne ze wzorem ustalonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 13
Kontrole na miejscu są przeprowadzane przez biegłych lekarzy weterynarii Państw Członkowskich oraz Komisji w celu zapewnienia, że wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy są skutecznie stosowane.
Biegli Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole są wyznaczani przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.
Częstotliwość oraz procedury kontroli ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 14
1.
Komisja może zadecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, że przywóz z państwa trzeciego lub jego części ma zostać ograniczony do świeżego mięsa drobiowego, pochodzącego od określonych gatunków drobiu.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, może podjąć decyzję o wprowadzeniu ograniczeń sanitarnych, które mogą być konieczne, po przywozie towarów.
Artykuł 15
Przepisami i zasadami ogólnymi mającymi zastosowanie podczas kontroli w państwach trzecich lub podczas kontroli przywożonego mięsa drobiowego z państw trzecich, jak również środkami ochronnymi są wszystkie te przepisy, zasady i środki, które zostały określone w dyrektywie 90/675/EWG [9].
Artykuł 16
1.
Do czasu wprowadzenia przepisów zdrowotnych Wspólnoty, dotyczących przywozu mięsa drobiowego z państw trzecich, w odniesieniu do tego typu przywozu, Państwa Członkowskie stosują takie przepisy, które nie są bardziej korzystne od przepisów regulujących handel wewnątrzwspólnotowy zgodnie z dyrektywą 71/118/EWG, jak również doprowadzą do tego, że handel mięsem drobiowym będzie podlegał wymogom określonym w art. 6 ust. 1 lit. b) akapit drugi dyrektywy 89/662/EWG.
2.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszych przepisów, biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji mogą przeprowadzać w państwach trzecich kontrole na miejscu.
Biegli Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole są wyznaczani przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole są przeprowadzone w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.
Jednakże na mocy przepisów krajowych Państwa Członkowskie będą upoważnione do kontynuowania kontroli wszelkich zakładów w państwach trzecich, które nie zostały skontrolowane na mocy postępowania Wspólnoty.
Wykaz zakładów spełniających warunki określone w załączniku I do dyrektywy 71/118/EWG zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
3.
Świadectwo zdrowia, które towarzyszy przywożonym produktom, jak również kształt i rodzaj znaku zdrowotności, który umieszczany jest na produktach, odpowiadają wzorowi ustalonemu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy wspólne
Artykuł 17
Gdy ma być zastosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny (zwany dalej "Komitetem"), ustanowiony decyzją 68/361/EWG [10], rozpatruje sprawę zgodnie z przepisami określonymi w art. 12 dyrektywy 71/118/EWG.
Artykuł 18
Gdy ma być zastosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, Komitet rozpatruje sprawę zgodnie z przepisami określonymi w art. 12a dyrektywy 71/118/EWG.
Artykuł 19
1.
W załączniku A do dyrektywy 89/662/EWG dodaje się tekst w brzmieniu:
"— dyrektywa Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 35)."
2.
W dyrektywie 90/539/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 12 ust. 2 akapit pierwszy, skreśla się wyrazy "najpóźniej sześć miesięcy przed terminem, od którego Państwa Członkowskie muszą przestrzegać niniejszej dyrektywy".
b) W art. 36 datę "1 stycznia 1992 r." zastępuje się datą "1 maja 1992 r.".
Artykuł 20
W związku z wnioskami w sprawie zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, dokonuje przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1990 r.
dotycząca zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej
(91/495/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka są wymienione w wykazie produktów stanowiących załącznik II do Traktatu; hodowla królików i dzikich zwierząt zazwyczaj wchodzi w zakres sektora rolnego i stanowi źródło dochodów części ludności rolniczej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora oraz zwiększenia produkcji, należy ustanowić na poziomie wspólnotowym przepisy dotyczące zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka;
różnice dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt i zdrowia publicznego w Państwach Członkowskich powinny zostać usunięte, aby wesprzeć handel wewnątrzwspólnotowy mięsem króliczym i mięsem dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego;
choroby przenoszone na zwierzęta domowe i ludzi mogą rozprzestrzeniać się w mięsie króliczym oraz w mięsie dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka; konieczne jest ustanowienie zasad umożliwiających zwalczanie takich zagrożeń;
mięso to powinno być przetwarzane w należytych warunkach zdrowotnych w celu uniknięcia zatruć i chorób spowodowanych zainfekowaną żywnością;
dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/162/EWG [5], ustala warunki zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie; korzystne jest dysponowanie takimi samymi informacjami na temat niektórych chorób zakaźnych dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka jak w przypadku zwierząt domowych;
dyrektywa Rady 64/433/C z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/662/EWG [7] oraz dyrektywa Rady nr 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/539/EWG [9], ustanawiają wymogi zdrowotne co do, odpowiednio, świeżego mięsa i świeżego mięsa drobiowego; dzikie zwierzęta utrzymywane przez człowieka używane do produkcji dziczyzny są podobne do ssaków i ptaków hodowlanych, dlatego, uwzględniając niektóre konkretne aspekty, korzystne jest rozszerzenie przepisów zdrowotnych, które aktualnie są stosowane w handlu świeżym mięsem i mięsem drobiowym, na mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka;
właściwe jest ustanowienie wyjątków w przypadku niewielkich ilości mięsa króliczego i mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka przeznaczonych do handlu lokalnego;
w przypadku organizacji kontroli weterynaryjnych oraz następstw tych kontroli, które mają być przeprowadzane przez Państwa Członkowskie przeznaczenia, oraz środków ochronnych, które mają zostać zastosowane, należy odnieść się do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady nr 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [10];
Komisji powinien zostać być powierzony obowiązek wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu procedury ścisłej i skutecznej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi powinny być ustalone w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi dotyczące zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 64/433/EWG i art. 2 dyrektywy 71/118/EWG.
Stosuje się również następujące definicje:
1. "mięso królicze": wszystkie części królika domowego nadające się do spożycia przez ludzi;
2. "mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka": wszystkie części dzikich ssaków lądowych oraz dzikiego ptactwa, włącznie z gatunkami określonymi w art. 2 ust. 1 dyrektywy 90/539/EWG, rozmnażanych, hodowanych i ubijanych w niewoli, które nadają się do spożycia przez ludzi;
3. "dzikie zwierzęta utrzymywane przez człowieka": ssaki lądowe lub ptaki, które nie są uważane za udomowione, które nie są określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 64/433/EWG lub w art. 1 dyrektywy Rady 71/118/EWG, ale które są hodowane jako zwierzęta domowe.
Jednakże dzikie ssaki żyjące na terytorium zamkniętym w warunkach zbliżonych do tych, w których żyją dzikie zwierzęta, nie są uważane za dzikie zwierzęta utrzymywane przez człowieka.
4. "kraj produkcji": Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się gospodarstwo produkcyjne.
ROZDZIAŁ II
Przepisy mające zastosowanie do produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa króliczego
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby mięso królicze:
a) było uzyskiwane w zakładzie spełniającym ogólne warunki dyrektywy 71/118/EWG oraz zatwierdzonym do celów niniejszego rozdziału zgodnie z art. 14;
b) pochodziło od zwierząt i z gospodarstw lub obszarów, w których nie wprowadzono zakazów ze względu na inspekcje weterynaryjne;
c) pochodziło od zwierząt, które poddano badaniu przedubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub asystentów, zgodnie z art. 4 dyrektywy 71/118/EWG; takie badanie jest zgodne z rozdziałem I załącznika I do niniejszej dyrektywy, i które uznano za nadające się do uboju po takim badaniu;
d) poddano obróbce z w należytych warunkach zdrowotnych podobnych do tych, które są przewidziane w rozdziale V załącznika I do dyrektywy 71/118/EWG, z wyjątkiem warunków w pkt 28a i 28b;
e) zostało poddane, zgodnie z rozdziałem II załącznika I do niniejszej dyrektywy, badaniu poubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii, lub, zgodnie z art. 4 dyrektywy 71/118/EWG, przez asystentów, i w którym nie znaleziono żadnych zmian oprócz uszkodzeń pourazowych powstałych krótko przed ubojem lub zlokalizowanych anomalii rozwojowych lub zmian, pod warunkiem stwierdzenia, w razie konieczności na podstawie odpowiednich badań laboratoryjnych, że nie powodują one zagrożenia zdrowia człowieka lub niezdatności do spożycia przez ludzi
f) posiadało znak zdrowotności zgodnie z rozdziałem III załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Można podjąć decyzję, tam gdzie to właściwe, o zmianie lub uzupełnieniu przepisów wyżej wymienionego rozdziału zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, aby uwzględnić w szczególności różne formy prezentacji, pod warunkiem że są one zgodne z przepisami w zakresie higieny; w szczególności i na zasadzie odstępstwa od wyżej wymienionego rozdziału dana procedura powinna ustalać — po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1992 r. — warunki, na których można zezwolić na wprowadzanie do obrotu tuszek, części tuszek lub podrobów w dużych opakowaniach, które nie zostały oznakowane zgodnie z sekcją 11.3 lit. a) wyżej wymienionego rozdziału;
g) było przechowywane, zgodnie z rozdziałem IV załącznika I do niniejszej dyrektywy, po badaniu poubojowym w należytych warunkach zdrowotnych, w zakładach zatwierdzonych zgodnie z art. 14 lub w magazynach zatwierdzonych zgodnie z regułami wspólnotowymi;
h) było przewożone w należytych warunkach zdrowotnych zgodnie z rozdziałem V załącznika I do niniejszej dyrektywy;
i) w przypadku części tuszek lub mięsa bez kości, było uzyskiwane w warunkach podobnych do tych, które są określone w art. 3 dyrektywy 71/118/EWG, w zakładach specjalnie zatwierdzonych do tego celu zgodnie z art. 14 niniejszej dyrektywy.
2.
Każde Państwo Członkowskie również zapewnia, aby świeżemu mięsu króliczemu wysyłanemu na terytorium innego Państwa Członkowskiego towarzyszyło świadectwo zdrowia podczas transportu do kraju przeznaczenia.
Oryginał świadectwa zdrowia, który musi towarzyszyć świeżemu mięsu króliczemu podczas transportu do odbiorcy, jest wystawianyprzezurzędowego lekarza weterynarii w momencie załadunku.
Świadectwo zdrowia musi odpowiadać, zarówno pod względem wyglądu jak i zawartości, wzorowi zamieszczonemu w załączniku II; musi ono zostać sporządzone przynajmniej w języku lub językach kraju przeznaczenia, oraz musi zawierać informacje przewidziane we wzorze przedstawionym w wyżej wymienionym Załączniku.
Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na:
a) bezpośrednie dostarczanie mięsa króliczego przez drobnego producenta osobie prywatnej w celu własnego spożycia;
b) dostarczanie mięsa króliczego w małych ilościach przez rolników, którzy hodują króliki na małą skalę:
- albo bezpośrednio ostatecznemu konsumentowi na okolicznych targach, które znajdują się najbliżej ich gospodarstw,
- albo sprzedawcy detalicznemu w celu bezpośredniej sprzedaży ostatecznemu konsumentowi, pod warunkiem że taki sprzedawca prowadzi działalność w tej samej miejscowości co producent lub w miejscowości sąsiedniej.
Wyżej wymienione ewentualne odstępstwa nie obejmują sprzedaży obwoźnej, wysyłkowej, oraz, w przypadku sprzedawcy detalicznego, sprzedaży na targu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia kontroli zdrowotnych obejmujących czynności przewidziane w ust. 1 oraz w celu przyjęcia zasad umożliwiających ustalenie, z którego gospodarstwa pochodzi mięso.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, Komisja może przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i w szczególności, na wniosek Państw Członkowskich, określić maksymalne limity ilości, które mogą być dostarczane zgodnie z ust. 1.
ROZDZIAŁ III
Zasady mające zastosowanie do produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają, że handel wewnątrzwspólnotowy mięsem dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka podlega:
a) w przypadku dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka, wymogom dyrektywy Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulującej handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [11];
b) w przypadku innych gatunków dzikiej zwierzyny utrzymywanej przez człowieka wymogom dyrektywy Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [12], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG.
Artykuł 6
1.
Mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka uzyskane z dzikich, racicowych ssaków lądowych spełnia odpowiednie warunki określone w art. 3 i art. 5 lit. b)-k) dyrektywy 64/433/EWG, pod warunkiem, że stado pochodzenia jest poddawane regularnym inspekcjom weterynaryjnym i nie jest objęte ograniczeniami w wyniku przeglądu wykonanego zgodnie z art. 11 lub w wyniku inspekcji weterynaryjnej.
Szczegółowe zasady dotyczące kontroli są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
Tymi zwierzętami należy zajmować się w innym czasie niż bydłem, trzodą chlewną, owcami i kozami.
Świadectwo zdrowia, które musi towarzyszyć takiemu mięsu, powinno odpowiadać wzorowi zamieszczonemu w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Mięso dzików utrzymywanych przez człowieka lub innych gatunków podatnych na włośnicę musi zostać poddane badaniu przez wytrawianie zgodnie z dyrektywą Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na włosienie (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [13], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/321/EWG [14].
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, odpowiedni organ może zezwolić na ubój w miejscu pochodzenia dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, jeżeli nie mogą być one przewiezione, w celu uniknięcia ryzyka dla osoby zajmującej się zwierzętami lub w celu zabezpieczenia stanu utrzymania zwierząt.
Zezwolenie może być udzielone, pod warunkiem że:
- stado jest poddawane regularnej inspekcji weterynaryjnej i nie podlega żadnym ograniczeniom w wyniku przeglądu przeprowadzonego zgodnie z art. 12 lub w wyniku inspekcji weterynaryjnej,
- został złożony wniosek przez właściciela zwierząt,
- organ został zawiadomione z wyprzedzeniem o terminie uboju zwierząt,
- w gospodarstwie znajduje się miejsce do gromadzenia dzikich zwierząt, gdzie można przeprowadzić badanie przedubojowe partii zwierząt przeznaczonej do uboju,
- gospodarstwo jest zaopatrzone w pomieszczenia odpowiednie do uboju oraz kłucia i wykrwawienia zwierząt,
- ubój poprzez kłucie i wykrwawienie jest poprzedzony ogłuszeniem, które należy przeprowadzić zgodnie z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 74/577/EWG [15]; służby weterynaryjne mogą zezwolić na ubój poprzez odstrzelenie jedynie w szczególnych wypadkach,
- ubite i wykrwawione zwierzęta natychmiast po uboju są zawieszane i transportowane w należytych warunkach zdrowotnych do rzeźni zatwierdzonej zgodnie z dyrektywą 66/433/EWG.
Jeżeli dzikie zwierzęta ubite w miejscu, w którym były hodowane, nie mogą zostać przewiezione w ciągu godziny do rzeźni zatwierdzonej zgodnie z art. 8 dyrektywy 64/433/EWG, muszą one zostać przewiezione w pojemniku lub środkiem transportu, w którym temperatura otoczenia utrzymuje się od 0 °C do 4 °C. Patroszenie należy wykonać nie później niż 3 godziny po ogłuszeniu,
- podczas transportu do rzeźni ubite zwierzęta muszą być zaopatrzone w świadectwo wystawione przez służbę weterynaryjną poświadczające pozytywny wynik badania przedubojowego, właściwe wykrwawienie, oraz godzinę uboju; takie świadectwo musi odpowiadać wzorowi zamieszczonemu w załączniku III.
3.
Do czasu przyjęcia zasad zdrowotnych mających zastosowanie do mięsa przeznaczonego na rynek krajowy, ubój dzikiej zwierzyny grubej utrzymywanej przez człowieka, rozbiór i składowanie mięsa określonego w ust. 1 mogą, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, być przeprowadzane w zakładach zatwierdzonych przez władze krajowe na potrzeby rynku krajowego, pod warunkiem że takie mięso nie jest wprowadzone do obrotu w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Artykuł 7
1.
Kraje przeznaczenia mogą, przy poszanowaniu postanowień ogólnych Traktatu, udzielić jednemu lub większej ilości krajów wysyłających ogólne zezwolenie lub zezwolenia ograniczone do szczególnych przypadków, według których świeże mięso określone w art. 5 lit. b) oraz i)-k) dyrektywy 64/433/EWG może być wprowadzone ich terytorium.
Takie świeże mięso może zostać wysłane jedynie zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 64/433/EWG.
2.
Jeżeli kraj przeznaczenia udzieli ogólnego zezwolenia zgodnie z ust. 1, natychmiast informuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
3.
Państwa wysyłające podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby świadectwo zdrowia, którego wzór zamieszczono w załączniku IV, zawierało informację o skorzystaniu z jednej z możliwości przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 8
Mięso dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka spełnia warunki określone w art. 3 dyrektywy 71/118/EWG.
Mięso dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka, które jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego, jest zaopatrzone w świadectwo zdrowia określone w art. 8 dyrektywy 71/118/EWG, które musi być zgodne z wzorem zawartym w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Jednakże, bez względu na rozdział V pkt 23 załącznika I do dyrektywy 71/118/EWG, jeżeli, w przypadku przepiórek i gołębi, zastosowana technika patroszenia nie pozwala na przeprowadzenie całkowitego badania wnętrzności każdego ptaka, takie badanie może zostać przeprowadzone na próbie co najmniej 5 % każdej partii 500 ptaków, oraz w odpowiedniej proporcji powyżej 500 ptaków, pod warunkiem że partie ptaków są jednorodne pod względem rodzaju, wagi oraz pochodzenia.
Jeżeli wyniki nie są zupełnie zadawalające, opinia wydana na podstawie badania wyrywkowego wnętrzności, które ma stwierdzić, czy ubite ptaki nadają się do spożycia, dotyczy całej partii ptaków.
Artykuł 9
Bez uszczerbku dla art. 8 akapit pierwszy, w przypadku mięsa pochodzącego od dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka, które zostało uzyskane i wprowadzone na rynek na terytorium Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą, przy poszanowaniu postanowień ogólnych Traktatu, udzielić rzeźniom lub zakładom rozbioru mięsa znajdującym się na ich terytorium, które zajmowały się taką działalnością przed datą notyfikacji o niniejszej dyrektywie i które wyraźnie tego żądają, pozwolenia na odstępstwo od przepisów dotyczących uboju i patroszenia ustanowionych w rozdziale V załącznika I, w odniesieniu do częściowo patroszonego lub niewypatroszonego dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka.
Zakazuje się wykorzystywania znaku jakości zdrowotnej określonego w rozdziale X załącznika I do dyrektywy 71/118/EWG w przypadku skorzystania z tego odstępstwa.
Artykuł 10
Przepisów przewidzianych w art. 8 nie stosuje się do mięsa dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka, które w odosobnionych przypadkach dostarczane jest przez producenta tego mięsa bezpośrednio ostatecznemu konsumentowi na jego własny użytek, bez przeznaczenia do sprzedaży obwoźnej, wysyłkowej lub na targu.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, Komisja może przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i w szczególności, na żądanie Państw Członkowskich, określić maksymalne limity ilości, które mogą być dostarczane zgodnie z akapitem pierwszym.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy wspólne
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przegląd zdrowia królików i dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka był przeprowadzany w gospodarstwach na ich terytoriach w równych odstępach czasu.
2.
W tym celu służbie centralnej lub organowi centralnemu zostaje powierzone zadanie zbierania i wykorzystywania wyników badań zdrowia zwierząt, które zostały przeprowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą, w przypadku gdy stwierdzono choroby przenoszone na ludzi lub zwierzęta, lub gdy rozpoznano obecność pozostałości w ilości przekraczającej dopuszczalne poziomy.
3.
Gdy stwierdzono chorobę lub stan określony w ust. 2, wyniki badania dotyczące konkretnego przypadku są przekazywane jak najszybciej urzędowej służbie odpowiedzialnej za nadzór nad stadem, z którego pochodzą dane zwierzęta.
4.
W zależności od sytuacji epizootycznej, służba urzędowa przeprowadza konkretne badania dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka w celu wykrycia obecności chorób określonych w załączniku I do dyrektywy 82/984/EWG.
Informacja o obecności tych chorób jest przekazywana Komisji i innym Państwom Członkowskim zgodnie z wyżej wymienioną dyrektywą.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie uzupełniają swoje plany wykrywania pozostałości określonych w art. 4 dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r., dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [16], w celu poddania królików i dzikiej zwierzyny hodowlanej badaniom określonym w wyżej wymienionej dyrektywie oraz w celu kontroli dzikiej zwierzyny pod względem zanieczyszczeń występujących w środowisku.
2.
Uwzględniając wyniki kontroli określonej w art. 11 ust. 4, Państwa Członkowskie wprowadzają ograniczenia w zakresie wykorzystania dziczyzny pochodzącej z gospodarstw lub terytoriów objętych kontrolą.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 13
Mięso królicze lub mięso z dzikiego ptactwa utrzymywanego przez człowieka nie może być użyte w celu spożycia przez ludzi, jeżeli:
a) wykryto w nim wady wymienione w załączniku I pkt 9 lit. a);
b) pochodzi od zwierząt, którym podano substancje mogące spowodować, że mięso jest niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzi i podjęto decyzję co do tego mięsa, zgodnie z procedurą określoną w art. 20, po wydaniu opinii przez Naukowy Komitet Weterynaryjny.
Do czasu wydania wyżej wymienionej opinii, zgodnie z ogólnymi przepisami Traktatu, pozostają w mocy przepisy krajowe dotyczące dopuszczalnych substancji;
c) bez uszczerbku dla wszelkich ewentualnych rozporządzeń Wspólnoty stosowanych w zakresie jonizacji, zostało poddane jonizacji lub promieniowaniu ultrafioletowemu lub zastosowano względem takiego mięsa środki zmiękczające lub inne substancje, które mogą wpływać na właściwości organoleptyczne mięsa lub zastosowano barwniki inne niż używane do znakowania mięsa.
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz zatwierdzonych zakładów, nadając każdemu zakładowi weterynaryjny numer identyfikacyjny.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić ubój i rozbiór mięsa królików oraz dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka w zakładach zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 71/118/EWG lub dyrektywą 64/433/EWG, pod warunkiem że dane zakłady są odpowiednio wyposażone do przetwarzania mięsa króliczego i/lub mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, oraz że takie operacje są wykonywane w należytych warunkach zdrowotnych.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie zatwierdza zakładu, jeżeli zgodność z niniejszą dyrektywą nie jest zapewniona.
Państwa Członkowskie wycofują zatwierdzenie, w przypadku gdy warunki jego przyznawania przestają być przestrzegane.
3.
Jeżeli została przeprowadzona kontrola zgodnie z art. 16, zainteresowane Państwo Członkowskie uwzględnia wnioski, które wynikają z tej kontroli.
Pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja są informowane o wycofaniu zatwierdzenia.
4.
Kontrolę zatwierdzonych zakładów i nadzór nad nimi przeprowadza się na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii, który bez uszczerbku dla obowiązków powierzonych asystentom zgodnie z dyrektywą 71/118/EWG, może korzystać w przypadku wyłącznie manualnych zadań z pomocy personelu specjalnie przeszkolonego do tego celu.
Urzędowy lekarz weterynarii ma w każdej chwili wolny dostęp do wszystkich części zakładu w celu zapewnienia, aby przestrzegane były przepisy niniejszej dyrektywy.
Szczegółowe zasady, regulujące taką pomoc, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 15
Biegli lekarze weterynarii z Komisji mogą, o ile koniecznym jest zapewnienie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, przeprowadzać kontrole w miejscu pochodzenia we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich; mogą oni sprawdzać, czy zatwierdzone zakłady faktycznie stosują niniejszą dyrektywę.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela biegłym wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnieniu ich obowiązków.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Artykuł 16
1.
Przepisy ustanowione w dyrektywie Rady 89/662/EWG dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego stosuje się w szczególności do organizacji kontroli przez kraj przeznaczenia oraz działań, które należy podjąć po przeprowadzeniu tych kontroli oraz do środków ochronnych, które mają być zastosowane w związku z problemami sanitarnymi wpływającymi na produkcję i dystrybucję mięsa króliczego oraz mięsa zwierząt łownych na terytorium Wspólnoty..
2.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku A dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Dyrektywa Rady nr 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotycząca zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na produkcję i wprowadzanie na rynek mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 41) (Z wyjątkiem mięsa króliczego i mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka przywożonych z państw trzecich)";
b) w załączniku B tiret "mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka" zastępuje się wyrazami "mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka".
Artykuł 17
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu mięsa króliczego i mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka z państw trzecich, Państwa Członkowskie stosują do takiego przywozu przepisy, które są przynajmniej równoważne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Jednakże, do czasu wprowadzenia w życie tych przepisów, Państwa Członkowskie zapewniają, aby przywóz z państw trzecich podlegał przepisom ustanowionym w art. 6 ust. 1 lit. b) akapit trzeci dyrektywy 89/662/EWG oraz aby:
i) świeże mięso królicze i świeże mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka w żadnym wypadku nie były opatrzone znakiem zdrowia publicznego określonym w rozdziale X załącznika I do dyrektywy nr 71/118/EWG oraz, w przypadku gdy dokonano rozbioru takiego mięsa i oddzielono je od kości, było poddawane obróbce zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt B wyżej wymienionej dyrektywy.
ii) mięso z gatunków podatnych na włośnicę podaje się badaniu przez wytrawianie zgodnie z dyrektywą 77/96/EWG.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na reguły wspólnotowe przyjęte w celu ochrony fauny.
Artykuł 19
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, zmienia załączniki do niniejszej dyrektywy w szczególności w celu ich dostosowania do postępu technologicznego.
Artykuł 20
1.
Gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy bezzwłocznie przedstawiane są przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem") ustanowionemu decyzją 68/361/EWG [17].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża opinię na temat projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący, stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w wymienionym wyżej artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub, w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia sprawy nie podejmie decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadków gdy Rada odrzuciła je zwykłą większością.
Artykuł 21
Do czasu wprowadzenia wspólnotowych przepisów kontroli weterynaryjnych i zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, które należy przyjąć nie później niż do dnia 31 marca 1991 r., mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka nadające się do spożycia podlega przepisom art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret drugie oraz art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1991 r.
ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG
(91/496/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
żywe zwierzęta są wyszczególnione w wykazie zamieszczonym w załączniku II do Traktatu;
ustalenie zasad na poziomie Wspólnoty w sprawie organizacji kontroli weterynaryjnych dotyczących zwierząt pochodzących z państw trzecich pomaga zabezpieczyć dostawy i zapewnia stabilność rynku oraz prowadzi do harmonizacji środków niezbędnych do zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt;
artykuł 23 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [3], określa w szczególności konieczność ustalenia przez Radę przepisów i zasad ogólnych stosowanych w kontrolach dotyczących przywozu z państw trzecich zwierząt objętych powyższą dyrektywą;
kontroli w zakresie dokumentacji i identyfikacji należy poddać każdą partię zwierząt z państw trzecich w momencie ich wejścia na obszar Wspólnoty;
należy ustalić zasady dotyczące organizacji kontroli oraz działań następujących po kontrolach fizycznych, przeprowadzanych w całej Wspólnocie przez właściwe władze weterynaryjne;
należy sformułować przepis dotyczący zabezpieczeń; w powyższej sprawie Komisja musi mieć możliwość działania, szczególnie poprzez inspekcję miejsc, w których prowadzone są kontrole, oraz przyjęcia środków odpowiednich do okoliczności;
w celu zapewnienia sprawności systemu kontroli należy wprowadzić procedurę zatwierdzającą oraz prowadzić inspekcje granicznych posterunków kontroli, a także dokonywać wymiany urzędników upoważnionych do przeprowadzania kontroli zwierząt pochodzących z państw trzecich;
ustalenie wspólnych zasad na poziomie Wspólnoty staje się tym bardziej niezbędne, że wprowadzenie rynku wewnętrznego doprowadzi do zniesienia wewnętrznych kontroli granicznych;
należy wprowadzić zmiany do dyrektyw: 89/662/EWG [4], 90/425/EWG oraz 90/675/EWG w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy;
określenie pewnych środków przejściowych o ograniczonym czasie obowiązywania wydaje się niezbędne w celu ułatwienia przejścia na nowe zasady dotyczące kontroli, ustanowione na mocy niniejszej dyrektywy;
zadanie przyjęcia środków do zastosowania niniejszej dyrektywy powinno zostać powierzone Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Kontrole weterynaryjne w odniesieniu do zwierząt z państw trzecich wprowadzanych na obszar Wspólnoty są przeprowadzane przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych dotyczących zwierząt domowych, z wyjątkiem koniowatych, towarzyszących podróżującym w celach niekomercyjnych.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 90/425/EWG mają zastosowanie wówczas, gdy jest to konieczne.
2.
Ponadto:
a) "kontrola dokumentów" oznacza sprawdzenie świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących zwierzęciu;
b) "kontrola tożsamości" oznacza, wyłącznie wzrokowe, sprawdzenie zgodności dokumentów lub świadectw ze zwierzętami oraz obecności i zgodności znaków, które muszą być widoczne na zwierzętach;
c) "kontrola fizyczna" oznacza kontrolę samego zwierzęcia, w tym, o ile jest to możliwe, pobieranie próbek i badania laboratoryjne oraz, tam gdzie jest to właściwe, dodatkowych badań w czasie kwarantanny;
d) "importer" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wnosi o przywóz zwierząt do Wspólnoty;
e) "partia" oznacza pewną ilości zwierząt tej samej rasy, objętych tym samym świadectwem weterynaryjnym lub dokumentem, przewożonych tym samym środkiem transportu i pochodzących z tego samego państwa trzeciego lub tej samej części tego państwa;
f) "graniczny posterunek kontroli" oznacza każdy posterunek kontroli znajdujący się w bezpośredniej okolicy granicy zewnętrznej jednego z obszarów, określonych w załączniku I do dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady dotyczące organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych na obszar Wspólnoty z państw trzecich [5] oraz określonej i zatwierdzonej zgodnie z art. 6.
ROZDZIAŁ I
Organizacja kontroli i działania pokontrolne
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
a) importerzy są zobowiązani do powiadomienia, z wyprzedzeniem jednego dnia roboczego, personelu weterynaryjnego granicznego posterunku kontroli, gdzie zostaną zgłoszone zwierzęta, o ilości, gatunku i przybliżonym czasie przybycia zwierząt;
b) zwierzęta przesyłane są bezpośrednio, pod urzędowym nadzorem, do granicznego posterunku kontroli, określonej w art. 6, lub, gdy jest to właściwe, do stacji kwarantanny, określonej w art. 10 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie;
c) zwierzęta nie mogą opuścić tego posterunku lub stacji bez uszczerbku dla specjalnych przepisów stosowanych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, dopóki nie zostanie dostarczone stosowne zaświadczenie:
i) w postaci świadectwa, określonego w art. 7 ust. 1 tiret drugie lub art. 8, potwierdzającego, że kontrola weterynaryjna została przeprowadzona na zwierzętach, których dotyczy świadectwo, zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 lit.) a), b) i d) oraz art. 8 i 9, zgodnie z oczekiwaniami właściwych władz;
ii) potwierdzające, że kontrola weterynaryjna została opłacona oraz że, w przypadku gdy jest to właściwe, wniesiony został depozyt na poczet kosztów, określonych w art. 10 ust. 1 tiret drugie i trzecie, art. 10 ust. 6 i art. 12 ust. 2;
d) bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 władze celne nie zezwalają na zwolnienie do wolnego obrotu na obszarach określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, zanim nie zostanie dostarczony dowód potwierdzający spełnienie wymagań określonych w lit. c).
2.
Szczególne przepisy dotyczące wprowadzenia niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że niezależnie od przeznaczenia celnego zwierząt każda partia zwierząt z państw trzecich zostanie poddana przez władze weterynaryjne kontroli dokumentacji i identyfikacji w jednym granicznym posterunku kontroli, znajdującym się na jednym z obszarów, określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, i odpowiednio zatwierdzona, w celu sprawdzenia:
- pochodzenia partii;
- późniejszego przeznaczenia, w szczególności w przypadku tranzytu lub w przypadku zwierząt, których handel nie jest zharmonizowany na poziomie Wspólnoty lub które podlegają szczególnym wymaganiom ustalonym decyzjami Wspólnoty w odniesieniu do Państw Członkowskich przeznaczenia,
- czy dane znajdujące się na świadectwach lub dokumentach zapewniają gwarancje wymagane przepisami Wspólnoty lub w przypadku zwierząt, których handel nie jest zharmonizowany na poziomie Wspólnoty, gwarancje wymagane na podstawie przepisów krajowych stosowanych w różnych przypadkach objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Bez wpływu na wyłączenia zgodne z art. 8 urzędowy lekarz weterynarii musi przeprowadzić kontrolę fizyczną zwierząt zgłoszonych w granicznym posterunku kontroli.
Kontrola ta obejmuje, w szczególności:
a) badanie kliniczne zwierząt w celu zapewnienia zgodności stanu zwierząt z informacją zawartą w załączonym świadectwie czy dokumencie oraz stwierdzenia, że zwierzęta są zdrowe klinicznie.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 istnieje możliwość odstępstwa, z zachowaniem pewnych warunków, które zostaną przyjęte zgodnie z tą samą procedurą indywidualnego badania klinicznego w odniesieniu do pewnych kategorii i gatunków zwierząt;
b) przeprowadzenie każdego badania laboratoryjnego, które uważane jest za konieczne lub które jest ustalone przepisami Wspólnoty;
c) o ile jest to możliwe, sprawdzenie próbek urzędowych pod względem obecności pozostałości oraz możliwie jak najszybsza ich analiza;
d) sprawdzenie dostosowania do minimalnych wymagań zawartych w dyrektywie Rady 77/489/EWG z dnia 18 lipca 1977 r. w sprawie ochrony zwierząt w trakcie transportu międzynarodowego [6].
Do celów następnych kontroli podczas transportu oraz, tam gdzie jest to właściwe, kontroli zgodności z dodatkowymi wymaganiami dotyczącymi gospodarstw rolnych, będących miejscem przeznaczenia, urzędowy lekarz weterynarii przekaże właściwym władzom Państw Członkowskich przeznaczenia niezbędne informacje (z zastosowaniem systemu wymiany informacji, określonego w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG).
W wypełnianiu tych zadań urzędowemu lekarzowi weterynarii może pomagać wykwalifikowany personel, odpowiednio przeszkolony oraz pracujący pod jego kierownictwem.
3.
Jednakże, w drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2, dotyczących zwierząt wchodzących do portu morskiego lub lotniczego na obszarze określonym w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, kontrola tożsamości i kontrola fizyczna mogą być przeprowadzone we wspomnianym porcie morskim lub lotniczym przeznaczenia, pod warunkiem że w takim porcie znajduje się graniczny posterunek kontroli, określonej w art. 6, oraz że zwierzęta będą kontynuować podróż, w zależności od przypadku, drogą morską lub powietrzną na tym samym statku lub pokładzie samolotu.
W takich przypadkach właściwe władze, które przeprowadziły kontrolę dokumentacji, poinformują, bezpośrednio lub przez lokalne władze weterynaryjne, o tym, że zwierzęta przeszły kontrolę urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli Państwa Członkowskiego przeznaczenia, za pomocą systemu wymiany informacji, określonej w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.
4.
Wszelkie wydatki poniesione w wyniku zastosowania niniejszego artykułu obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawicieli, przy czym nie istnieje możliwość zwrotu tych kosztów przez Państwa Członkowskie.
5.
Szczególne przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu, w tym przepisy dotyczące szkolenia i kwalifikacji personelu pomocniczego, zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 5
Wprowadzenie zwierząt na obszar określony w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG jest zakazane wówczas, gdy kontrola wykaże, że:
a) zwierzęta gatunków, w odniesieniu do których zharmonizowano przepisy importowe na poziomie Wspólnoty, pochodzą, bez uszczerbku dla szczególnych warunków określonych w art. 19 dyrektywy 90/426/EWG [7] w odniesieniu do przemieszczania i przywozu koniowatych pochodzących z państw trzecich, z obszaru lub części obszaru państwa trzeciego nieuwzględnionego w wykazach sporządzonych zgodnie z przepisami Wspólnoty dla gatunków, których dotyczą przepisy lub z których zakazany jest przywóz zgodnie z decyzją Wspólnoty;
b) zwierzęta inne niż te, określone w lit. a), nie odpowiadają wymaganiom określonym przepisami krajowymi odnoszącymi się do różnych przypadków objętych niniejszą dyrektywą;
c) zwierzęta są chore lub podejrzane o chorobę zakaźną lub zarażone chorobą zakaźną bądź chorobą stanowiącą zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, albo z jakiejkolwiek innej przyczyny określonej przepisami Wspólnoty;
d) wywożące państwo trzecie nie dostosowało się do wymagań określonych przepisami Wspólnoty;
e) zwierzęta nie są w stanie kontynuować podróży;
f) świadectwo weterynaryjne lub dokument towarzyszący zwierzętom nie spełnia warunków ustalonych zgodnie z przepisami Wspólnoty lub, tam gdzie nie zharmonizowano przepisów, wymagania określone przepisami krajowymi odnoszącymi się do różnych przypadków objętych niniejszą dyrektywą.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 6
1.
Graniczne posterunki kontroli muszą spełniać wymagania niniejszego artykułu.
2.
Graniczne posterunki kontroli muszą:
a) znajdować się w miejscu wejścia na obszar, określony w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG;
Jednakże, tam gdzie jest to wymuszone warunkami geograficznymi (jak nabrzeże wyładunkowe, stacja kolejowa, przejścia) i pod warunkiem że w danym przypadku posterunek kontroli znajduje się daleko od gospodarstw rolnych lub miejsc, w których przechowywane są zwierzęta, które mogą być zakażone chorobą zakaźną, dopuszczalne jest usytuowanie posterunku kontroli w pewnej odległości od przejścia granicznego;
b) znajdować się na obszarze celnym pozwalającym na przeprowadzenie innych formalności administracyjnych, w tym formalności celnych związanych z przywozem;
c) być wyznaczone i zatwierdzone zgodnie z ust. 3;
d) podlegać urzędowemu lekarzowi weterynarii, który odpowiada faktycznie za kontrole.
Urzędowy lekarz weterynarii może być wspierany przez odpowiednio przeszkolony personel pomocniczy pracujący pod jego kierownictwem.
3.
W terminie do dnia 1 stycznia 1992 r. oraz po umieszczeniu posterunków granicznych na ostatecznym wykazie przez władze krajowe, działając wspólnie z departamentami Komisji, które zweryfikują dostosowanie posterunków do minimalnych wymagań ustalonych w załączniku A, Państwa Członkowskie przedłożą Komisji wykaz granicznych posterunków kontroli odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych zwierząt oraz przedstawią następujące informacje:
a) rodzaj granicznego posterunku kontroli:
- port,
- port lotniczy,
- posterunek drogowy,
- punkt kolejowy;
b) rodzaje zwierząt, które mogą być kontrolowane w danym granicznym posterunku kontroli, z podaniem dostępnych urządzeń i personelu weterynaryjnego oraz ze wskazaniem zwierząt, które nie mogą być kontrolowane w tych posterunkach, a także dla zarejestrowanych zwierząt koniowatych, godziny otwarcia specjalnie do tego celu zatwierdzonego granicznego posterunku kontroli;
c) personel wyznaczony do kontroli weterynaryjnych:
- liczbę urzędowych lekarzy weterynarii z przynajmniej jednym lekarzem na zmianie w czasie godzin otwarcia granicznego posterunku kontroli,
- liczbę odpowiednio wyszkolonego personelu pomocniczego lub asystentów;
d) opis urządzeń i pomieszczeń dostępnych do przeprowadzania:
- kontroli dokumentów,
- kontroli fizycznej,
- pobierania próbek,
- badań ogólnych zawartych w art. 4 ust. 2 lit. b),
- badań szczególnych wymaganych przez urzędowego lekarza weterynarii;
e) powierzchnię pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania zwierząt, których badania nie zostały zakończone;
f) rodzaj urządzeń pozwalających na szybką wymianę informacji, w szczególności z innym granicznym posterunkiem kontroli;
g) wielkość handlu (rodzaje i ilości zwierząt przechodzących przez dany graniczny posterunek kontroli).
4.
Działając wspólnie z właściwymi władzami krajowymi, Komisja przeprowadzi inspekcje granicznych posterunków kontroli, wyznaczonych zgodnie z ust. 3, pozwalające na stwierdzenie, że przepisy dotyczące kontroli weterynaryjnych są jednolicie stosowane oraz że dane graniczne posterunki kontroli rzeczywiście posiadają niezbędną infrastrukturę oraz spełniają minimalne wymagania zawarte w załączniku A.
W celu ustanowienia wykazu granicznych posterunków kontroli Komisja przedłoży Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, w terminie do dnia 1 stycznia 1992 r., sprawozdanie dotyczące wyników kontroli, określonych w akapicie pierwszym, a także propozycje po uwzględnieniu wniosków ze sprawozdania.
Wykaz ten zostanie zatwierdzony, a następnie zaktualizowany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
Wspomniane sprawozdanie będzie obejmować wszystkie problemy, które napotykają niektóre Państwa Członkowskie w przypadku, gdy z zamieszczenia na ostatecznym wykazie, określonym w ust. 3 akapit pierwszy, wyniknie wyłączenie z dniem 1 lipca 1992 r. dużej liczby granicznych posterunków kontroli.
Po uwzględnieniu wszelkich tego rodzaju problemów niektóre graniczne posterunki kontroli będą mogły kontynuować swoją działalność oraz uzyskać maksymalnie trzy lata na dostosowanie do wymagań niniejszej dyrektywy w zakresie urządzeń i struktur.
Komisja opublikuje wykaz zatwierdzonych granicznych posterunków kontroli, oraz kolejne aktualizacje, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
W razie potrzeby Komisja przyjmie szczegółowe zasady konieczne do stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy gatunki zwierząt, w zakresie których zharmonizowano przepisy na poziomie Wspólnoty, nie są wprowadzone na rynek Państwa Członkowskiego, które przeprowadza kontrole, określone w art. 4, urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli, bez uszczerbku dla szczególnych wymagań stosowanych w odniesieniu do zwierząt koniowatych zarejestrowanych i posiadających dokument identyfikacji określony dyrektywą 90/427/EWG [8]:
- dostarczy zainteresowanej osobie kopię lub, w przypadku gdy partia zwierząt została podzielona, kilka indywidualnie uwierzytelnionych kopii oryginalnych świadectw dotyczących tych zwierząt; okres ważności tych świadectw nie może przekroczyć 10 dni,
- wyda świadectwo, zgodne ze wzorem sporządzonym przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, poświadczające, że kontrola, określona w art. 4 ust. 1 oraz art. 2 lit.) a), b) i d), została przeprowadzona zgodnie z wymaganiami urzędowego lekarza weterynarii oraz wyszczególniające rodzaje pobranych próbek oraz wyniki badań laboratoryjnych lub określające spodziewany termin wyników,
- zachowa oryginał świadectwa lub świadectw towarzyszących zwierzętom.
2.
Szczegółowe przepisy odnośnie do stosowania ust. 1 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
3.
Po przejściu zwierząt przez graniczny posterunek kontroli handel zwierzętami, określony w ust. 1 i odnośnie do których wydano zezwolenie na wprowadzenie na obszar, określony w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, jest prowadzony zgodnie z przepisami dotyczącymi kontroli weterynaryjnej ustanowionymi w dyrektywie 90/425/EWG.
W szczególności informacje przekazane przez właściwą władzę miejsca przeznaczenia za pomocą systemu wymiany informacji określonego art. 20 dyrektywy 90/425/EWG muszą precyzować, czy:
- zwierzęta są przeznaczone dla Państwa Członkowskiego lub na obszar o szczególnych wymaganiach,
- pobrano próbki, ale nie są znane wyniki testów w momencie, gdy partia opuszcza graniczny posterunek kontroli.
Artykuł 8
A. Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
1) kontrole weterynaryjne dotyczące przywozu gatunków zwierząt nieobjętych załącznikiem A do dyrektywy 90/425/EWG prowadzone są zgodnie z następującymi przepisami:
a) w przypadku gdy zwierzęta zgłoszone są bezpośrednio w jednym granicznym posterunku kontroli Państwa Członkowskiego, które zamierza je importować, winny one przejść w tym posterunku wszystkie kontrole określone w art. 4;
b) w przypadku gdy zwierzęta zgłoszone są w punktach kontroli granicznej innego Państwa Członkowskiego, za uprzednią zgodą tego państwa:
i) wszystkie kontrole, określone w art. 4, zostaną przeprowadzone w tym posterunku w imieniu Państwa Członkowskiego przeznaczenia, w celu zapewnienia, w szczególności, że jego wymagania odnośnie do zdrowia zwierząt zostały spełnione lub;
ii) jeśli istnieje Porozumienie między właściwymi władzami centralnymi dwóch Państw Członkowskich oraz, gdy jest to właściwe, tego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich będących krajami tranzytowymi, w tym posterunku granicznym zostaną przeprowadzone wyłącznie kontrole określone art. 4 ust. 1, przy czym kontrole określone art. 4 ust. 2 zostaną przeprowadzone w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
W ostatnim przypadku zwierzęta mogą opuścić graniczny posterunek kontroli po przeprowadzeniu kontroli dokumentacji i identyfikacji, wyłącznie w zaplombowanych pojazdach oraz wyłącznie po dokonaniu następujących czynności przez urzędowego lekarza weterynarii:
- wykazaniu na kopii świadectwa lub, w przypadku podziału wysyłki, na kopiach oryginałów świadectw, że zwierzęta zostały przepuszczone, a kontrole zostały przeprowadzone,
- poinformowaniu władz weterynaryjnych o miejscu przeznaczenia lub, gdy jest to właściwe, Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich będących krajami tranzytowymi, za pomocą systemu wymiany informacji określonego w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG, że zwierzęta zostały przepuszczone,
- niezależnie od przepisów art. 3 ust. 1 lit. c) odesłanie zgłoszonych zwierząt do właściwych władz celnych w granicznym posterunku kontroli.
W przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju Państwa Członkowskie mogą zastosować wyłącznie rozwiązanie określone w i).
Państwa Członkowskie poinformują Komisję i przedstawicieli innych Państw Członkowskich spotykających się w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o przypadkach zastosowania rozwiązań określonych w ii);
2) do czasu przyjęcia szczegółowych decyzji określonych w przepisach Wspólnoty, zwierzęta, których handel został zharmonizowany na poziomie Wspólnoty, lecz które pochodzą z państwa trzeciego, w którym nie zostały jeszcze ustanowione jednolite warunki odnośnie do zdrowia zwierząt, importuje się z zastrzeżeniem następujących warunków:
- zwierzęta muszą pozostać w państwie trzecim wysyłki przynajmniej przez okresy określone w art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie zdrowia i problemów związanych z inspekcją weterynaryjną dotyczącą przywozu bydła, owiec, kóz oraz świń, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [9],
- zwierzęta muszą być poddane kontroli określonej art. 4,
- zwierzęta nie mogą opuścić granicznego posterunku kontroli lub stacji kwarantanny, chyba że kontrole te wykazują, że zwierzę lub partia zwierząt:
i) bez uszczerbku dla szczególnych wymagań stosowanych w odniesieniu do państw trzecich dotyczących chorób nieznanych we Wspólnocie odpowiada wymaganiom dotyczącym zdrowia zwierząt stosowanym w handlu danymi gatunkami, zgodnie z przepisem zawartym w dyrektywach, określonych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG, lub wymaganiom dotyczącym zdrowia zwierząt ustalonym w dyrektywie 72/462/EWG, lub
ii) w odniesieniu do jednej lub wielu szczególnych chorób spełnia warunki równorzędności, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, oparte na zasadzie wzajemności między wymaganiami państwa trzeciego a wymaganiami państw Wspólnoty;
- w przypadku przeznaczenia zwierząt do Państwa Członkowskiego, któremu przysługują dodatkowe gwarancje, określone art. 3 ust. 1 lit. e), iii) oraz iv) dyrektywy 90/425/EWG, muszą one spełniać odpowiednie wymagania ustalone w odniesieniu do handlu wewnątrz Wspólnoty,
- po przejściu granicznego posterunku kontroli, w przypadku zwierząt do uboju, zwierzęta muszą być przekazane do rzeźni przeznaczenia lub, w przypadku zwierząt do chowu i produkcji lub hodowli wodnej, przekazane gospodarstwu rolnemu będącemu miejscem przeznaczenia;
3) jeżeli kontrole określone pkt 1 i 2 wykazują, że zwierzę lub partia zwierząt nie spełnia zawartych w nich wymagań, nie mogą one opuścić granicznego posterunku kontroli lub stacji kwarantanny i wówczas stosuje się art. 12;
4) w przypadku gdy zwierzęta, określone w pkt 1, nie są przeznaczone na wprowadzenie na rynek na obszarze Państwa Członkowskiego, które przeprowadziło kontrole weterynaryjne, stosuje się przepisy art. 7, w szczególności te dotyczące kwestii świadectwa;
5) w miejscu przeznaczenia zwierzęta przeznaczone do chowu i produkcji pozostają pod urzędowym nadzorem właściwych władz weterynaryjnych.
Po okresie obserwacji, który zostanie wyznaczony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, zwierzęta mogą być wprowadzone do handlu wewnątrz Wspólnoty na warunkach ustalonych w dyrektywie 90/425/EWG.
Zwierzęta do uboju podlegają w rzeźni przeznaczenia odpowiednim przepisom Wspólnoty dotyczącym uboju danych gatunków.
B. Szczegółowe zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na tranzyt zwierząt z jednego państwa trzeciego do innego, jeżeli:
a) na taki tranzyt zezwolił urzędowy lekarz weterynarii z granicznego posterunku kontroli Państwa Członkowskiego, na obszarze którego zwierzęta muszą być zgłoszone w celu poddania ich kontrolom określonym art. 4 oraz kiedy ma to zastosowanie, właściwa władza centralna Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich tranzytu;
b) zainteresowana strona dostarczyła dowód, że pierwsze z państw trzecich, do którego wysyłane są zwierzęta, w tranzycie przez jeden z obszarów, określonym w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, nie zobowiązuje się do odsyłania zwierząt, na których wwóz lub tranzyt zezwolił, oraz podejmuje się zastosować, na obszarach określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, do przepisów Wspólnoty w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu;
c) kontrola, określona w art. 4, wykazała zgodnie z wymaganiami lekarza weterynarii, jeśli ma to zastosowanie, po przejściu przez zwierzęta kwarantanny, że zwierzęta spełniają wymagania niniejszej dyrektywy lub w przypadku zwierząt, określonych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG, uzyskały gwarancje zdrowia przyznane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, które są przynajmniej równorzędne z tymi wymaganiami;
d) właściwe władze granicznego posterunku kontroli informują o fakcie przejścia zwierząt władze właściwe Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich tranzytu oraz posterunek graniczny przy wyjeździe, za pomocą systemu wymiany informacji, określonych w art. 12 ust. 4 akapit drugi;
e) w przypadku przejścia przez jeden z obszarów, określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, taki tranzyt odbywa się zgodnie ze wspólnotową procedurą tranzytu (tranzyt zewnętrzny) lub zgodnie z jakąkolwiek inną procedurą celną, określoną przepisami Wspólnoty; jedyna forma przeładowania, na które zezwala się w takcie tranzytu, to taka, którą przeprowadza się w punkcie wejścia lub wyjścia z jednego z obszarów, określonych w załączniku I, i która zapewnia dobrostan zwierząt.
2.
Wszelkie wydatki poniesione zgodnie z przepisami niniejszego artykułu obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawiciela bez możliwości zwrotu należności przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 10
1.
W przypadkach gdy przepisy Wspólnoty lub przepisy krajowe miejsca przeznaczenia, w dziedzinach, które nie zostały zharmonizowane oraz przy zastosowaniu ogólnych postanowień Traktatu, przewidują, że zwierzęta powinny zostać poddane kwarantannie lub izolacji, to taka kwarantanna lub izolacja może mieć miejsce:
- w przypadku choroby innej niż pryszczyca, wścieklizna bądź rzekomy pomór drobiu, w stacji kwarantanny znajdującej się w państwie trzecim pochodzenia, pod warunkiem że zostało ono zatwierdzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 i jest regularnie kontrolowane przez biegłych lekarzy weterynarii Komisji,
- w stacji kwarantanny znajdującej się na obszarze Wspólnoty, która spełnia wymagania ustalone w załączniku B,
- w gospodarstwie rolnym przeznaczenia.
Należy zastosować szczególne środki ostrożności w czasie przewozu między stacjami kwarantanny w miejscach pochodzenia i przeznaczenia, i granicznych posterunkach kontroli oraz w stacjach kwarantanny, określonych w poprzednim akapicie tiret pierwsze, mogą być wprowadzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
2.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za graniczny posterunek kontroli zaleci kwarantannę, przeprowadza się ją, w zależności od oceny ryzyka dokonanej przez urzędowego lekarza weterynarii:
- w granicznym posterunku kontroli lub w jego pobliżu, lub
- w gospodarstwie rolnym przeznaczenia,
- w centrum kwarantanny znajdującym się w pobliżu gospodarstwa rolnego będącego miejscem przeznaczenia.
3.
Ogólne warunki, które musi spełnić stacja kwarantanny, określona w ust. 1 tiret pierwsze i drugie, określone zostały w załączniku B.
Szczególne warunki zatwierdzenia stosowane w odniesieniu do różnych gatunków zwierząt zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
4.
W zakresie zatwierdzenia i następnych aktualizacji wykazu stacji kwarantanny, określona w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ust. 2 tiret pierwsze, należy postępować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
Stacje kwarantanny poddaje się kontroli określonej art. 19.
Komisja publikuje wykaz stacji kwarantanny oraz wszelkie późniejsze aktualizacje w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
W odniesieniu do stacji kwarantanny, które są przeznaczone wyłącznie dla zwierząt, określonych w art. 8 lit. a) pkt 1, nie stosuje się ust. 1 akapit drugi, a także ust. 3 i 4.
6.
Wszelkie wydatki poniesione zgodnie z przepisami niniejszego artykułu obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawiciela bez możliwości zwrotu należności przez Państwo Członkowskie.
7.
W terminie do dnia 1 stycznia 1996 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie, w miarę możliwości z propozycjami dotyczącymi potrzeb Wspólnoty w zakresie stacji kwarantanny i wsparcia finansowego Wspólnoty na ich działalność.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla pozostałych przepisów niniejszego rozdziału urzędowy lekarz weterynarii lub właściwe władze przeprowadzą, w przypadku podejrzenia, że przepisy prawne dotyczące weterynarii nie zostały wypełnione lub istnieje wątpliwość co do identyfikacji zwierzęcia, kontrole weterynaryjne, które wspominany lekarz lub władze uznają za właściwe.
2.
Państwa Członkowskie podejmą stosowne działania administracyjne lub środki karne w odniesieniu do wszelkich naruszeń przepisów weterynaryjnych przez osoby fizyczne lub środki prawne wówczas, gdy wykryją, że naruszone zostały przepisy Wspólnoty, w szczególności gdy wykryją, że świadectwa lub sporządzone dokumenty nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi zwierząt, że znaki identyfikacyjne nie odpowiadają znakom określonym przepisami lub gdy zwierzęta nie zostały zgłoszone do kontroli w granicznym posterunku kontroli lub gdy zwierzęta nie zostały wysłane do miejsca przeznaczenia, do którego były przeznaczone.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy kontrole, określone w niniejszej dyrektywie, wykażą, że zwierzę nie odpowiada wymaganiom ustalonym przepisami Wspólnoty lub, w przypadkach jeszcze niezharmonizowanych z prawem krajowym, gdy takie kontrole wykazują nieprawidłowości, właściwa władza po konsultacji z importerem lub jego przedstawicielem zadecyduje o:
a) przechowaniu, nakarmieniu i napojeniu oraz, jeśli będzie to konieczne, opiece nad zwierzętami; lub
b) w razie potrzeby, zatrzymaniu zwierząt na kwarantannę lub odizolowaniu wysyłki;
c) odesłaniu wysyłki zwierząt poza obszar określony w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, kiedy pozwalają na to zdrowie zwierząt i ich dobro, w ograniczonym terminie, określonym przez właściwe władze krajowe.
W powyższym przypadku urzędowy lekarz weterynarii z granicznego posterunku kontroli musi:
- poinformować inne graniczne posterunki kontroli, zgodnie z ust. 4, o nieprzyjęciu wysyłki, wykazując zaobserwowane naruszenia,
- na mocy ustaleń określonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 anulować świadectwo weterynaryjne lub dokument towarzyszący nieprzyjętej partii,
- w wyznaczonych odstępach czasu informować Komisję, przez właściwe władze centralne, o charakterze i częstotliwości występowania zaobserwowanych naruszeń.
Jeżeli odesłanie wysyłki nie jest możliwe, w szczególności z przyczyn wynikających z bezpieczeństwa zwierząt, urzędowy lekarz weterynarii:
- może, po uzyskaniu zgody od właściwych władz oraz po kontroli przedubojowej, zalecić ubój zwierząt do spożycia przez człowieka zgodnie z warunkami ustalonymi przez przepisy Wspólnoty,
- w innych przypadkach musi nakazać ubój zwierząt przeznaczonych do celów innych niż spożycie przez człowieka lub zarządzić oddzielenie tusz, określając warunki dotyczące kontroli użycia uzyskanych produktów.
Właściwe władze centralne poinformują Komisję o przypadkach skorzystania z tych odstępstw zgodnie z przepisami ust. 4.
Komisja będzie regularnie informować Stały Komitet Weterynaryjny o takich przypadkach.
2.
Importer lub jego przedstawiciel odpowiadają za koszty poniesione w wyniku działań określonych w ust. 1, proces zniszczenia wysyłki lub użycie mięsa dla innych celów.
Dochód ze sprzedaży produktów, określonych w ust. 1 lit. c) akapit trzeci, musi być przekazany właścicielowi zwierząt lub jego przedstawicielowi, po odliczeniu powyższych kosztów.
3.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich, graniczne posterunki kontroli i Komisja będą informowani w ramach programu dotyczącego rozwoju komputeryzacji procedur kontroli weterynaryjnych.
W tym celu Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 wprowadzi skomputeryzowany system przetwarzania danych łączący służby kontroli granicznej z właściwymi władzami weterynaryjnymi w Komisji oraz obejmujący wszystkie dane dotyczące przywozu zwierząt z państw trzecich (Projekt Shift), który zostanie połączony z systemem wymiany informacji między władzami weterynaryjnymi określonym art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.
5.
Właściwe władze podadzą do wiadomości, gdy jest to właściwe, wszelkie posiadane informacje zgodnie z dyrektywą Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [10].
Artykuł 13
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, Komisja przyjmie, na podstawie planów, określonych w akapicie drugim, przepisy dotyczące przywozu zwierząt do uboju przeznaczonych do spożycia lokalnego oraz do hodowli i produkcji na pewnych częściach obszarów, określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, uwzględniając naturalne ograniczenia, specyficzne dla danego obszaru, w tym ich odległości od części kontynentalnej Wspólnoty.
W tym celu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1991 r., Państwa Członkowskie przedstawią Komisji plan zawierający procedury określające przeprowadzanie kontroli w przywozie zwierząt z państw trzecich na obszary, określone w akapicie pierwszym.
Plany te muszą uwzględnić kontrole, które należy przeprowadzić, aby zapobiec sytuacji, w której zwierzęta wprowadzone na teren Wspólnoty zostałyby, w jakichkolwiek okolicznościach, odesłane na inne terytoria Wspólnoty.
Artykuł 14
W celu przeprowadzenia kontroli, określonych w art. 7 ust. 3 niniejszej dyrektywy, identyfikacja i rejestracja określone art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG muszą być przeprowadzone w miejscu przeznaczenia zwierząt, z wyjątkiem zwierząt do uboju i zarejestrowanych koniowatych, kiedy jest to właściwe, po okresie obserwacji określonym w art. 8A ust. 5 wspomnianej dyrektywy.
Procedury określające identyfikację lub znakowanie zwierząt do uboju ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie będą pobierać, w przypadku przywozu zwierząt, określonych w niniejszej dyrektywie, opłaty zdrowotne na pokrycie kosztów kontroli weterynaryjnych określonych w art. 4, 5 i 8.
2.
Rada, działając kwalifikowaną większością, na wniosek Komisji podejmie, przed dniem 1 lipca 1992 r., decyzję o wysokości opłat, określonych w ust. 1, a także podejmą decyzje w sprawie szczegółowych reguł i zasad dotyczących wykonania niniejszej dyrektywy oraz w sprawie możliwych wyjątków.
Artykuł 16
Na mocy procedury określonej art. 23 i w oparciu o zasadę wzajemności rzadziej przeprowadzane kontrole identyfikacji i/lub kontrole fizyczne mogą, bez uszczerbku dla kontroli sprawdzających, czy wypełniane są wymagania dotyczące warunków utrzymania zwierząt w trakcie przewozu, być zastosowane w pewnych warunkach, w szczególności w świetle wyników kontroli przeprowadzonych przed przyjęciem niniejszej dyrektywy.
Przyznając tego rodzaju odstępstwa, Komisja weźmie pod uwagę następujące kryteria:
a) gwarancje przedstawiane przez państwa trzecie, o których mowa w odniesieniu do zgodności z wymaganiami wspólnotowymi, szczególnie tymi, które dotyczą dyrektyw 72/462/EWG i 90/426/EWG;
b) sytuację zdrowotną zwierząt w danym państwie trzecim;
c) informację na temat sytuacji zdrowotnej w danym państwie trzecim;
d) charakter działań podjętych przez dane państwo trzecie w celu monitorowania i zwalczania chorób;
e) struktury i uprawnienia służb weterynaryjnych;
f) przepisy dotyczące uznawania pewnych substancji i dostosowania się do wymagań określonych w art. 7 dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na zawartość pozostałości [11];
g) rezultaty inspekcji Wspólnoty;
h) rezultaty przeprowadzonych kontroli importowych.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo do odwołania się od decyzji podjętych przez właściwe władze, wynikające z przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich.
Decyzje podjęte przez właściwe władze Państw Członkowskich będących krajami przeznaczenia, a także przyczyny podjęcia takich decyzji podawane są do wiadomości importera, którego one dotyczą, lub jego przedstawiciela.
Jeżeli importer lub jego przedstawiciel poproszą o to, wspomniane wyżej decyzje i powody ich podjęcia winny być przekazane na piśmie z podaniem praw do odwołania, które mu przysługują na mocy prawa obowiązującego w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się graniczny posterunek kontroli, a także procedury i związane z tym terminy.
ROZDZIAŁ II
Przepisy dotyczące zabezpieczeń
Artykuł 18
1.
Jeżeli jedna z chorób, określona w dyrektywie Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [12], choroby odzwierzęce lub inne choroby czy zjawiska mogące stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia ludzkiego pojawią się lub rozprzestrzenią na obszarze państwa trzeciego, lub jeżeli pojawią się jakiekolwiek inne poważne powody związane ze zdrowiem zwierząt uzasadniające takie działania, w szczególności w świetle uzyskanych danych przez biegłych lekarzy weterynarii, Komisja może, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, zastosować bezzwłocznie oraz w zależności od powagi sytuacji jeden z poniższych środków:
- wstrzymać przywóz z całego obszaru lub części obszaru państwa trzeciego, którego to dotyczy, i, gdy uzna to za właściwe, państwa trzeciego będącego krajem tranzytowym,
- ustanowić specjalne warunki dotyczące zwierząt pochodzących z części obszaru lub całości obszaru takiego państwa trzeciego.
2.
Jeżeli jedna z kontroli określonych niniejszą dyrektywą wykaże, że partia zwierząt może stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia ludzkiego, właściwa władza weterynaryjna winna bezzwłocznie podjąć następujące działania:
- wstrzymać i zniszczyć partię,
- poinformować pozostałe graniczne posterunki kontroli i Komisję o uzyskanych wynikach, a także o pochodzeniu zwierząt, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 4.
3.
W przypadku określonym w ust. 1 Komisja może podjąć tymczasowe środki zabezpieczające w odniesieniu do zwierząt objętych art. 9.
4.
Przedstawiciele Komisji mogą przeprowadzić bezzwłocznie inspekcję w takim państwa trzecim.
5.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie poinformuje oficjalnie Komisję o potrzebie podjęcia środków zabezpieczających, a Komisja nie odwoła się do ust. 1 i 3, ani nie przekaże sprawy do rozpatrzenia w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, wówczas zgodnie z ust. 6 dane Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki zapobiegawcze w odniesieniu do tych zwierząt.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie podejmie tymczasowe środki zapobiegawcze w odniesieniu do państwa trzeciego, na podstawie przepisów niniejszego ustępu, poinformuje ono o nich pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję zgodnie z art. 12 ust. 5.
6.
W terminie dziesięciu dni roboczych Stały Komitet Weterynaryjny odniesie się do powyższej sprawy, zgodnie z przepisami art. 22, w celu rozszerzenia, zmiany lub zniesienia środków przewidzianych w ust. 1, 3 i 5.
7.
Decyzje o rozszerzeniu, zmianie lub zniesieniu środków podjętych zgodnie z ust. 1, 2, 3 i 6 podejmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
8.
Szczegółowe zasady w celu zastosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
ROZDZIAŁ III
Inspekcja
Artykuł 19
1.
Biegli lekarze weterynarii z Komisji mogą, wspólnie z właściwymi władzami krajowymi i w zakresie niezbędnym do jednolitego zastosowania wymagań niniejszej dyrektywy, sprawdzone graniczne posterunki kontroli zatwierdzone zgodnie z art. 6 i stacje kwarantanny zatwierdzone zgodnie z art. 10 w zakresie ich dostosowania do kryteriów wyszczególnionych odpowiednio w załącznikach A i B.
2.
Biegli lekarze weterynarii z Komisji mogą, wspólnie z właściwymi władzami, przeprowadzać kontrole na miejscu.
3.
Państwo Członkowskie, na którego obszarze przeprowadzana jest inspekcja, zapewni biegłym lekarzom z Komisji pomoc, której mogą potrzebować do przeprowadzania swoich czynności.
4.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wynikach kontroli.
5.
Komisja dokona analizy zaobserwowanej sytuacji, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, jeżeli uzna, że wyniki kontroli uzasadniają takie postępowanie.
Może ona przyjąć niezbędne decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
6.
Komisja będzie monitorować rozwój sytuacji; w zależności od jej rozwoju i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22, może ona zmienić lub uchylić decyzje, określone w ust. 5.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 20
W przypadku gdy, na podstawie kontroli przeprowadzonych w punkcie zbytu zwierząt, właściwe władze Państwa Członkowskiego stwierdzą, że niniejsza dyrektywa nie jest stosowana przez graniczny posterunek kontroli innego Państwa Członkowskiego, winno ono bezzwłocznie skontaktować się z właściwymi władzami krajowymi tego Państwa Członkowskiego.
Państwo to podejmie wszelkie niezbędne kroki i poinformuje właściwe władze państwa, od których uzyskało informacje, o charakterze przeprowadzonej kontroli, podjętej decyzji oraz przyczynach leżących u podstawy tej decyzji.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego, które odnotowały naruszenie dyrektywy, uznają, że podjęte kroki nie są wystarczające, zbadają one z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, sposoby i środki pozwalające na poprawę sytuacji, jeśli to konieczne, przez wizytację w tym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy kontrole określone w akapicie pierwszym wykażą powtarzające się naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia poinformują o nich Komisję i właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich.
Komisja musi, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub z własnej inicjatywy, oddelegować do danego Państwa Członkowskiego zespół do przeprowadzenia inspekcji we współpracy z właściwymi władzami krajowymi.
W zależności od rodzaju zaobserwowanego naruszenia zespół ten może pozostać w tym Państwie Członkowskim do chwili podjęcia decyzji, określonych w akapicie ostatnim.
W trakcie pozyskiwania danych przez Komisję kontrolowane Państwo Członkowskie musi na wniosek Państwa Członkowskiego przeznaczenia zacieśnić kontrole w granicznym posterunku kontroli lub stacji kwarantanny, w których zaobserwowano niedostosowanie się do niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie przeznaczenia może, w odniesieniu do własnego obszaru, zintensyfikować kontrole zwierząt pochodzących ze wspomnianych źródeł.
Na wniosek jednego z Państw Członkowskich, których dotyczy powyższe zdarzenie, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22, Komisja musi, w przypadku potwierdzenia niezgodności przez inspekcję, określonych w akapicie piątym, przyjąć właściwe środki.
Środki te muszą być rozpatrzone i zatwierdzone tak szybko, jak to jest możliwe, zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 21
1.
Każde Państwo Członkowskie przygotuje program wymiany personelu wyznaczonego do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt pochodzących z państw trzecich.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie uzgodnią programy, określone w ust. 1 w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do umożliwienia realizacji programów wynikających z uzgodnień, określonych w ust. 2.
4.
Co roku, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, omówiona zostanie realizacja programów na podstawie sprawozdań sporządzonych przez Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie uwzględnią zdobyte doświadczenie, w celu ulepszenia i rozwinięcia programów wymiany.
6.
W celu promowania skutecznego poszerzenia programów wymiany przyznany może być wkład finansowy Wspólnoty.
Szczegółowe przepisy dotyczące tego wkładu oraz szacunkowe kwoty obciążające budżet Wspólnot Europejskich określone są decyzją Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 19990 r. w sprawie wydatków w obszarze weterynarii [13].
7.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania ust. 1, 4 i 5 zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 22
Gdy jest mowa o procedurze przewidzianej w niniejszym artykule, wówczas podejmuje się działania zgodnie z art. 17 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 23
Gdy jest mowa o procedurze przewidzianej w niniejszym artykule, wówczas podejmuje się działania zgodnie z art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 24
Zmian w załącznikach, o ile zajdzie taka potrzeba, dokonuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa nie narusza zobowiązań wynikających z przepisów celnych.
Artykuł 26
1.
Skreśla się art. 12 i 28 dyrektywy 72/462/EWG.
W oczekiwaniu na decyzje określone w art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy obowiązują działania przyjęte zgodnie z art. 12 dyrektywy 72/462/EWG.
2.
Skreśla się art. 20 i 21 dyrektywy 90/426/EWG i art. 27 i 29 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG.
Artykuł 27
1.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 19 ust. 2 datę "dnia 31 grudnia 1992 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1996 r.";
b) art. 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1992 r.".
2.
W dyrektywie 90/425/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że w trakcie przeprowadzania kontroli w miejscach, przez które zwierzęta i produkty określone w załączniku I z państwa trzeciego mogą być wprowadzone na obszary, określone w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, takich jak porty, porty lotnicze i graniczne posterunki kontroli z państwami trzecimi, podejmowane będą następujące działania:
a) kontrola świadectw i dokumentów towarzyszących zwierzętom i produktom;
b) zwierzęta ze Wspólnoty i produkty będą podlegać przepisom dotyczącym kontroli ustalonym w art. 5;
c) produkty z państw trzecich będą podlegać przepisom określonym dyrektywą 90/675/EWG;
d) zwierzęta z państw trzecich będą podlegać przepisom określonym dyrektywą 91/496/EWG.
2.
Jednakże od dnia 1 stycznia 1993 r. i w drodze odstępstwa od ust. 1 wszystkie zwierzęta lub produkty przewożone środkami transportu pozwalającymi na regularne i bezpośrednie połączenie między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty podlegają przepisom dotyczącym kontroli określonym art. 5.";
b) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, do którego załączone są propozycje odnośnie do których Rada podejmie decyzje większością kwalifikowaną, ponownie zbada:
- przepisy art. 10 i art. 5 ust. 2 lit. a) w terminie do dnia 1 stycznia 1993 r.,
- pozostałe przepisy w terminie do dnia 1 stycznia 1996 r.";
c) w art. 26 ust. 1 ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) "pozostałe przepisy niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1992 r.";"
skreśla się akapit drugi.
3.
W dyrektywie 90/675/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 19 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W terminie 10 dni roboczych Stały Komitet Weterynaryjny odniesie się do zagadnienia, zgodnie z przepisami art. 23, w celu przedłużenia, zmiany lub uchylenia środków określonych w ust. 1, 3 i 5.
Procedura przewidziana w art. 23 może być również zastosowana do przyjęcia niezbędnych decyzji, w tym tych, które dotyczą przepływu produktów wewnątrz Wspólnoty oraz tranzytu.";
b) w art. 32 wyrażenie: "do dnia 31 grudnia 1991 r." otrzymuje brzmienie: "do dnia 1 lipca 1992 r.".
Artykuł 28
Działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, Komisja może przyjąć na okres trzech lat środki przejściowe niezbędne do dostosowania kontroli do nowych uzgodnień, określonych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie mogą skorzystać z finansowej pomocy Wspólnoty określonej art. 38 dyrektywy 90/424/EWG przeznaczonej na realizację niniejszej dyrektywy, w szczególności na stworzenie sieci wymiany informacji między służbami weterynaryjnymi a punktami granicznymi.
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
a) do dnia 1 grudnia 1991 r. przepisów art. 6 ust. 3 i art. 13, 18 i 21;
b) do dnia 1 lipca 1992 r. pozostałych przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszej dyrektywy, zwłaszcza te, które dotyczą art. 8 ust. 3, zostaną przyjęte, a system określony w art. 12 ust. 4 akapit drugi — wejdzie w życie w dniu 1 lipca 1992 r.
Jeżeli termin, określony w akapicie poprzednim, nie może być dotrzymany, podjęte zostaną w wyznaczonym terminie środki tymczasowe określone w art. 28.
Artykuł 31
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 lipca 1991 r.
zmieniająca i ujednolicająca dyrektywę 64/433/EWG dotyczącą problemów sanitarnych wpływających na handel świeżym mięsem we Wspólnocie w celu rozszerzenia jej stosowania na produkcję i wprowadzanie na rynek świeżego mięsa
(91/497/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mięso zwierząt z gatunków bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz mięso zwierząt domowych niepavrystokopytnych jest wpisane do wykazu produktów w załączniku II do Traktatu; produkcja i handel świeżym mięsem stanowią ważne źródło dochodu dla części rolników;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora i zwiększenia wydajności zasady zdrowia publicznego dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek muszą zostać ustanowione na szczeblu wspólnotowym;
Wspólnota musi podjąć środki przeznaczone do ustanowienia rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.;
dyrektywa 64/433/EWG [4] ustanowiła warunki sanitarne, których przestrzeganie wymagane jest w handlu wewnątrzwspólnotowym mięsem zwierząt z gatunków bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz mięsem zwierząt domowych nieparzystokopytnych;
dyrektywa 89/662/EWG [5] ustanowiła zasady kontroli, jakie mają zostać zastosowane w celu urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, w szczególności zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi;
biorąc po uwagę zniesienie tych kontroli i wprowadzenie bardziej rygorystycznych gwarancji dotyczących pochodzenia, w przypadku gdy nie będzie już możliwe rozróżnianie produktów przeznaczonych na rynek krajowy od produktów, które mają zostać wprowadzone do obrotu w innym Państwie Członkowskim, wymogi dyrektywy 64/433/EWG powinny zostać przyjęte i rozszerzone na całą produkcję mięsa;
w tym celu konieczne jest zharmonizowanie warunków pozwalających na uznanie niektórych rodzajów mięsa za niezdatne do spożycia przez ludzi;
dyrektywa 64/433/EWG była wielokrotnie i w sposób zasadniczy zmieniana; do celów przejrzystości dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona;
konieczne jest dostosowanie odniesień w dyrektywie Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i inspekcji weterynaryjnej podczas przywozu bydła i trzody chlewnej oraz owiec, kóz i świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [6], w świetle ujednolicenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa 64/433/EWG otrzymuje brzmienie zgodne z tekstem załączonym do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 tiret trzecie wyrazy w nawiasach otrzymują brzmienie:
"(włącznie z gatunkami Bubalus bubalis i Bison bison)";
2) w art. 4 lit. c):
a) w akapicie drugim:
- "13" zastępuje się przez "14",
- skreśla się "24",
- "41 (C)" zastępuje się przez "42 (A) 2";
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Według tej samej procedury można wymagać szczególnych gwarancji, jeśli chodzi o jakość wody pitnej używanej przez zakład i o nadzór medyczny nad personelem przydzielonym do pracy i do operowania świeżym mięsem.";
3) w art. 17:
a) ustęp 2:
- w lit. b) "rozdział V" zastępuje się przez "rozdział VI",
- w lit. c) "rozdział VI" zastępuje się przez "rozdział VII",
- w lit. d) "rozdział VII" zastępuje się przez "rozdział VIII",
- w lit. e) "rozdział X" zastępuje się przez "rozdział XI" a "rozdział XIII" zastępuje się przez "rozdział XIV",
- w lit. g) "rozdział XIV" zastępuje się przez "rozdział XV";
b) ustęp 3:
- "rozdział XIII" zastępuje się przez "rozdział XIV".
4) w art. 18:
a) ustęp 1 lit. b):
i) "rozdział VIII" zastępuje się przez "rozdział IX";
ii) "rozdział IX" zastępuje się przez "rozdział X";
iii) "rozdział XI" zastępuje się przez "rozdział XII";
b) ustęp 3:
- "rozdział VIII ust. 45 lit. d)" zastępuje się przez "rozdział IX ust. 46";
5) w art. 20 lit. d) "rozdział X ust. 57" zastępuje się przez "rozdział XI ust. 58".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 stycznia 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 lipca 1991 r.
w sprawie warunków przyznawania czasowych i ograniczonych odstępstw od szczególnych wspólnotowych zasad zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa
(91/498/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: świeże mięso jest objęte wykazem produktów w załączniku II do Traktatu; wprowadzanie go do obrotu stanowi źródło dochodów dużej części populacji rolników;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora, zwiększania wydajności i stopniowego tworzenia warunków dla rynku wewnętrznego dyrektywą 64/433/EWG [4], ostatnio zmienioną i skodyfikowaną dyrektywą 91/497/EWG [5], ustanowiono na szczeblu Wspólnoty zasady zdrowia, mające zastosowanie do produkcji i wprowadzania do obrotu;
możliwe jest, że z powodu szczególnych okoliczności niektóre zakłady nie będą w stanie spełnić, do dnia 1 stycznia 1993 r., ustanowionych wszystkich zasad szczególnych; w celu uwzględnienia sytuacji lokalnych i aby zapobiec nagłemu zamykaniu zakładów, należy dokonać uzgodnień w celu dopuszczenia czasowych i ograniczonych odstępstw dla zakładów już działających przed dniem 1 stycznia 1992 r.;
przyznanie odstępstw od szczególnych wspólnotowych zasad zdrowia niektórym zakładom jest bez uszczerbku dla wymogu, by wszelkie działania produkcji i wprowadzania do obrotu były zgodne z zasadami higieny ustanowionymi w dyrektywie 64/433/EWG;
by z wyprzedzeniem zapobiec ryzyku popełnienia nadużyć, odstępstwa te muszą być ściśle kontrolowane przez Komisję; w tym celu powinna istnieć procedura dla prowadzenia ścisłej i skutecznej współpracy pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że od dnia 1 stycznia 1996 r.:
- wszystkie zakłady spełniają wymagania dyrektywy 64/433/EWG,
- mięso z takich zakładów nosi znak jakości zdrowotnej określony w rozdziale X załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, w przypadku zakładów, określonych w art. 4 wspomnianej dyrektywy, nosi znak jakości zdrowotnej określony w ust. 3 tego artykułu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą do dnia 31 grudnia 1995 r. zezwalać zakładom, których w dniu notyfikowania niniejszej dyrektywy nie uznano za spełniające wymagania ustanowione dyrektywą 64/433/EWG do ich zatwierdzenia, na odstępstwa od niektórych wymagań ustanowionych w pkt 1-13 załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, pod warunkiem że mięso pochodzące z takich zakładów jest oznakowane znakiem krajowym.
2.
Odstępstwa określone w ust. 1 mogą być udzielone tylko tym zakładom, które przed dniem 1 kwietnia 1992 r. przedłożyły właściwemu organowi krajowemu wniosek o odstępstwo.
Do wniosku musi być dołączony plan roboczy oraz program określający okres, w którym dany zakład będzie mógł spełnić wymagania określone w ust. 1.
W przypadku występowania o pomoc finansową ze Wspólnoty przyjmować można wyłącznie wnioski w odniesieniu do projektów spełniających wymagania dyrektywy 64/433/EWG.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji przed dniem 1 lipca 1992 r. wykaz zakładów, w stosunku do których proponuje się przyznanie odstępstwa.
Wykaz ten wyszczególnia, dla każdego z zakładów, rodzaj przewidywanego odstępstwa i czas trwania, rodzaj dokonywanych kontroli mięsa pochodzącego z danego zakładu i personel odpowiedzialny za przeprowadzanie tych kontroli.
Krajowe zatwierdzenie zakładów, które nie złożyły wniosku o odstępstwo od daty, określonej w akapicie pierwszym, lub których wnioski zostały odrzucone przezzainteresowane Państwo Członkowskie, wycofuje się przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Po otrzymaniu wykazu określonego w akapicie czwartym, dostarczonego przez Państwo Członkowskie, Komisja ma dwa miesiące, w ciągu których zbada ten wykaz i — jeżeli to konieczne po dokonaniu poprawek — przedłoży Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, który podejmuje decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
3.
Wykaz zakładów, którym przyznano odstępstwa, zostanie opublikowany przez Komisję.
Artykuł 3
Z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. art. 2 dyrektywy Rady 88/409/EWG z dnia 15 czerwca 1988 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne w odniesieniu do mięsa przeznaczonego na rynek krajowy i określającej wysokość opłat pobieranych w związku z jego badaniem zgodnie z dyrektywą 85/73/EWG [6] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, że całe świeże mięso wyprodukowane na ich terytorium w celu wprowadzania go tam do obrotu jest otrzymywane z zatwierdzonych zakładów zgodnie z przepisami dyrektywy 64/433/EWG."
Artykuł 4
Do dnia 31 grudnia 1997 r. Republika Grecka jest upoważniona do tego, by nadal na obszarach mniej korzystnych i rzadko zaludnionych, uznanych za takie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, prowadzić ubój owiec i kóz, w okresie od dnia 15 lutego do dnia 15 maja, w lokalach niespełniających wymagań zawartych w załącznikach I i II do dyrektywy 64/433/EWG, czyniąc odstępstwo w odniesieniu do wymogu dotyczącego gorącej wody, zawartego w przepisach pkt 2 lit. a) załącznika II do tej dyrektywy.
Republika Grecka zapewnia, że mięso otrzymywane w ramach tego odstępstwa mogło być wprowadzane do obrotu tylko w Grecji i tylko po poddaniu go badaniu poubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii oraz po otrzymaniu przez nie znaku jakości zdrowotnej przewidzianego w art. 4A ust. 3 dyrektywy 64/433/EWG.
Rada, na podstawie sprawozdania Komisji i towarzyszących ewentualnie wniosków, w sprawie których podejmie decyzję kwalifikowaną większością, dokona ponownego zbadania niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Republika Federalna Niemiec może, zgodnie z procedurą określoną w art. 6, uzyskać kolejny okres dla zakładów położonych w landach byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w ramach bieżących planów restrukturyzacji.
Artykuł 6
W przypadku gdy czynione jest odniesienie do procedury przewidzianej niniejszym artykułem, zasadami mającymi zastosowanie są te określone w art. 16 dyrektywy 64/433/EWG.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 1 stycznia 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2 ust. 2 i pozostałych przepisów niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 października 1991 r.
w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy
(91/533/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozwój nowych form pracy w Państwach Członkowskich prowadzi do wzrostu liczby rodzajów stosunku pracy;
w obliczu tego rozwoju niektóre Państwa Członkowskie uznają za niezbędne podporządkowanie stosunków pracy wymogom formalnym; owe postanowienia mają na celu zapewnienie pracownikom lepszej ochrony przed możliwymi naruszeniami ich praw i stworzenie większej przejrzystości na rynku pracy;
stosowne ustawodawstwo Państw Członkowskich różni się znacznie w tak podstawowych punktach jak wymóg pisemnego informowania pracowników o głównych warunkach umowy o pracę czy stosunku pracy;
różnice w ustawodawstwie Państw Członkowskich mogą mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku;
artykuł 117 Traktatu przewiduje, że Państwa Członkowskie są zgodne co do konieczności polepszania warunków pracy i poprawy poziomu życia pracowników, umożliwiając ich ujednolicenie przy równoczesnym utrzymaniu postępu;
punkt 9 Wspólnotowej Karty Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników przyjętej podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Strasburgu 9 grudnia 1989 r. przez głowy państw i rządów jedenastu Państw Członkowskich stanowi, że:
"Warunki zatrudnienia każdego pracownika Wspólnoty Europejskiej powinny być określone w ustawodawstwie, w układzie zbiorowym lub w umowie o pracę, zgodnie z przepisami właściwymi dla każdego kraju";
niezbędne jest utworzenie na szczeblu Wspólnoty ogólnego obowiązku przekazania każdemu pracownikowi dokumentu zawierającego informacje o istotnych składnikach jego umowy o pracę lub stosunku pracy;
ze względu na konieczność zachowania pewnego poziomu elastyczności w stosunkach pracy Państwa Członkowskie powinny mieć prawo wyłączenia pewnych określonych rodzajów stosunku pracy z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy;
obowiązek informowania może być spełniony w drodze pisemnej umowy, pisma angażującego, innego dokumentu lub w razie ich braku, pisemnego oświadczenia podpisanego przez pracodawcę;
w przypadku skierowania pracownika do pracy za granicę musi on otrzymać dodatkowo do podstawowych warunków jego umowy o pracę lub stosunku pracy właściwe informacje związane z jego oddelegowaniem;
w celu ochrony interesów pracowników w zakresie otrzymywania dokumentów wszelkie zmiany dotyczące głównych warunków umowy o pracę lub stosunku pracy powinny być na piśmie przedstawiane pracownikowi;
niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie zagwarantowały pracownikom możliwość dochodzenia praw przyznanych im przez niniejszą dyrektywę;
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy lub zapewnią, że pracodawcy i pracownicy ustalą niezbędne postanowienia w drodze układu, przy czym Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne działania umożliwiające im w każdym czasie zagwarantowanie wyników nałożonych przez niniejszą dyrektywę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy każdego pracownika mającego umowę o pracę lub pozostającego w stosunku pracy określonym przez obowiązującą w Państwie Członkowskim ustawę jak i/lub podlegającym obowiązującej w Państwie Członkowskim ustawie.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że niniejsza dyrektywa nie będzie dotyczyć pracowników mających umowę o pracę lub pozostających w stosunku pracy:
a) - którego łączna raz/lub– długość nie przekracza jednego miesiąca, oraz/lub
- długość tygodnia pracy nie przekracza ośmiu godzin; lub
b) który ma charakter dorywczy i/lub specjalny, pod warunkiem że w takich przypadkach niestosowanie dyrektywy jest uzasadnione z przyczyn obiektywnych.
Artykuł 2
Obowiązek przekazywania informacji
1.
Pracodawca będzie zobowiązany do poinformowania pracownika, którego dotyczy niniejsza dyrektywa, o zasadniczych aspektach umowy lub stosunku pracy.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, będą co najmniej obejmować następujące elementy:
a) dane personalne stron;
b) miejsce pracy, a w przypadku braku stałego lub głównego miejsca pracy stwierdzenie okoliczności, że pracownik jest zatrudniony w różnych miejscach, oraz podanie miejsca rejestracji firmy lub adresu pracodawcy;
c) i) tytuł, stopień, charakter lub kategoria pracy, do której pracownik jest zatrudniony; lub
ii) krótka charakterystyka lub opis pracy;
d) data zawarcia umowy lub rozpoczęcia stosunku pracy;
e) w przypadku czasowej umowy lub stosunku pracy spodziewana długość trwania tej umowy lub stosunku pracy;
f) długość płatnego urlopu, do którego pracownik jest uprawniony, lub, jeżeli nie może on być określony przy udzielaniu informacji, procedury przyznawania i ustalania takiego urlopu;
g) długość okresów wypowiedzenia, przestrzeganych przez pracodawcę i pracownika, w przypadku zakończenia umowy i stosunku pracy, lub, jeżeli nie może on być określony przy udzielaniu informacji, sposoby określania takich okresów wypowiedzenia;
h) początkowe wynagrodzenie podstawowe pracownika, inne elementy składowe i częstotliwość wypłacania wynagrodzenia, do którego pracownik jest uprawniony;
i) długość normalnego dnia lub tygodnia pracy pracownika;
j) tam gdzie ma to zastosowanie;
i) układy zbiorowe regulujące warunki pracy pracownika;
lub
ii) w przypadku zawarcia układu zbiorowego poza przedsiębiorstwem przez specjalne wspólne organy lub instytucje nazwa kompetentnego organu lub wspólnej instytucji, w ramach której układy były zawarte.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2 litery f), g), h) oraz i), mogą, w razie potrzeby, być przekazane w formie odniesienia do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub statutowych albo układów zbiorowych regulujących sprawy wymienione w tych punktach.
Artykuł 3
Sposoby informowania
1.
Informacje, o których mowa w art. 2 ust. 2, mogą być przekazane pracownikowi, nie później niż dwa miesiące po podjęciu zatrudnienia, w formie:
a) pisemnej umowy o pracę; i/lub
b) pisma angażującego; oraz/lub
c) jednego lub kilku innych pisemnych dokumentów, gdzie przynajmniej jeden z tych dokumentów zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), b), c), d), h) oraz i).
2.
Jeżeli żaden z dokumentów, o których mowa w ust. 1, nie jest dostarczony pracownikowi w określonym terminie, pracodawca będzie zobowiązany wydać pracownikowi, nie później niż dwa miesiące po podjęciu zatrudnienia, pisemną deklarację podpisaną przez pracodawcę i zawierającą przynajmniej informacje, o jakich mowa w art. 2 ust. 2.
Jeżeli dokument(-y), o którym mowa w ust. 1, zawiera(-ją) tylko część wymaganych informacji, pisemna deklaracja, wymieniona w pierwszym akapicie niniejszego ustępu, powinna obejmować pozostałe informacje.
3.
Jeżeli umowa o pracę lub stosunek pracy dobiega końca przed upływem okresu dwóch miesięcy od daty podjęcia pracy, informacje, o których mowa w art. 2 i w niniejszym artykule, powinny być udostępnione pracownikowi przynajmniej do końca tego okresu.
Artykuł 4
Pracownicy kierowani do pracy za granicę
1.
Jeżeli od pracownika wymaga się pracy w państwie lub państwach innych niż Państwo Członkowskie, którego ustawodawstwo i/lub praktyka reguluje umowę o pracę lub stosunek pracy, dokument(-y), o jakim mowa w art. 3, powinien być w posiadaniu pracownika przed jego wyjazdem oraz zawierać przynajmniej następujące informacje dodatkowe:
a) czas trwania zatrudnienia za granicą;
b) waluta, w której wynagrodzenie ma być wypłacane;
c) tam gdzie ma to zastosowanie, świadczenia pieniężne lub w naturze, związane z zatrudnieniem za granicą;
d) tam gdzie ma to zastosowanie, warunki repatriacji pracownika.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a) i c), mogą, w razie potrzeby, być przekazane w formie odniesienia się do przepisów ustawowych, wykonawczych, administracyjnych lub statutowych albo do umów zbiorowych regulujących owe szczególne punkty.
3.
Ustępy 1 i 2 nie będą obowiązywać, jeżeli czas trwania zatrudnienia poza krajem, którego ustawodawstwo i/lub praktyka regulują umowę o pracę lub stosunek pracy, wynosi jeden miesiąc lub mniej.
Artykuł 5
Zmiany aspektów umowy o pracę lub stosunku pracy
1. Wszelkie zmiany danych, określonych w art. 2 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1, powinny być przedmiotem pisemnego dokumentu przekazanego pracownikowi przez pracodawcę przy najbliższej okazji, ale nie później niż jeden miesiąc od daty wejścia w życie tych zmian.
2.
Pisemny dokument, o którym mowa w ust. 1, nie będzie obowiązkowy w przypadku zmiany ustaw, rozporządzeń, przepisów administracyjnych lub statutowych albo umów zbiorowych wymienionych w dokumentach, o których mowa w art. 3, uzupełnionych, w razie potrzeby, zgodnie z art. 4 ust. 1.
Artykuł 6
Forma i dowód istnienia umowy o pracę lub stosunku pracy oraz zasady proceduralne
Niniejsza dyrektywa nie będzie mieć wpływu na krajowe ustawodawstwo i praktykę dotyczące:
- formy umowy o pracę lub stosunku pracy,
- dowodu na istnienie i treść umowy o pracę lub stosunku pracy,
- właściwych zasad proceduralnych.
Artykuł 7
Korzystniejsze przepisy
Niniejsza dyrektywa nie narusza wyłącznego prawa Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, korzystniejszych dla pracowników, ani do popierania lub zezwalania na stosowanie korzystniejszych dla pracowników postanowień układowych.
Artykuł 8
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą do swoich krajowych systemów prawnych konieczne środki umożliwiające wszystkim pracownikom, którzy czują się poszkodowani na skutek niedopełnienia obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, dochodzenie swoich roszczeń na drodze sądowej, po ewentualnym odwołaniu się do innych kompetentnych organów.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że warunkiem dostępu do środków odwoławczych, o których mowa w ust. 1, jest zawiadomienie pracodawcy przez pracownika oraz brak reakcji pracodawcy w ciągu 15 dni od zawiadomienia.
Jednakże tryb uprzedniego zawiadomienia nie musi być zastosowany w przypadku określonym w art. 4 lub w przypadku pracowników zatrudnionych na podstawie czasowej umowy lub stosunku pracy, albo gdy stosunek pracy pracownika nie jest objęty układami zbiorowymi.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1993 r. lub zapewnią, że do tej daty przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzą wymagane postanowienia w drodze porozumienia, przy jednoczesnym zobligowaniu Państw Członkowskich do podjęcia niezbędnych działań umożliwiających im w każdym czasie zagwarantowanie osiągnięcia rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, iż w przypadku stosunków pracy istniejących w czasie wejścia w życie postanowień, które wdrażają, pracodawca przekaże pracownikowi, na jego prośbę, w ciągu dwóch miesięcy wszelkie dokumenty, o jakich mowa w art. 3, uzupełnione, w razie potrzeby, zgodnie z art. 4 ust. 1.
3.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie środków, o których mowa w ust. 1, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie poinformują bezzwłocznie Komisję o podejmowanych środkach w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 listopada 1991 r.
w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG
(91/628/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji z dnia 20 lutego 1987 r. w sprawie polityki dotyczącej opieki nad zwierzętami [4], Parlament Europejski wezwał Komisję do przedstawienia propozycji w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu;
aby wyeliminować bariery techniczne w handlu żywymi zwierzętami i sprawić, aby odpowiednie organizacje rynków działały bez przeszkód przy jednoczesnym zapewnieniu zadowalającego poziomu ochrony zwierzętom, których to dotyczy, Wspólnota przyjęła przepisy w tej dziedzinie;
wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Europejską Konwencję o ochronie zwierząt podczas transportu międzynarodowego oraz podpisały dodatkowy Protokół umożliwiający Wspólnocie jako takiej przystąpienie do wspomnianej Konwencji;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie stosowania we Wspólnocie Konwencji o międzynarodowym handlu zagrożonymi gatunkami fauny i flory [5], zwanej dalej "CITES", reguluje warunki transportu określonych gatunków;
dyrektywa 77/489/EWG [6] ustanowiła zasady dotyczące ochrony zwierząt podczas transportu międzynarodowego; dyrektywa 81/389/EWG [7] ustaliła środki zmierzające do wykonania dyrektywy 77/489/EWG, w szczególności wprowadziła kontrole na wewnętrznych granicach Wspólnoty;
aby osiągnąć te same cele, a szczególnie ochronę zwierząt podczas transportu, w kontekście ustanawiania rynku wewnętrznego, konieczna jest modyfikacja przepisów dyrektywy 90/425/EWG [8], między innymi w celu harmonizacji uprzednich kontroli dotyczących opieki nad zwierzętami podczas transportu;
ramy te muszą obejmować transport zwierząt wewnątrz, do i ze Wspólnoty, a systematyczne kontrole na wewnętrznych granicach wspólnotowych muszą zostać zniesione;
ze względów związanych z opieką nad zwierzętami, transport zwierząt na duże odległości, w tym zwierząt rzeźnych, należy ograniczyć w jak największym stopniu;
proponowane przepisy muszą zagwarantować skuteczną ochronę zwierząt podczas transportu;
dyrektywę 91/496/EWG [9] należy zmienić w taki sposób, aby dostosować ją do niniejszej dyrektywy; ponadto należy uchylić dyrektywy 77/489/EWG oraz 81/389/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do transportu:
a) nieparzystokopytnych zwierząt gospodarskich oraz bydła, owiec, kóz i nierogacizny;
b) drobiu, ptactwa domowego i królików domowych;
c) kotów domowych i psów domowych;
d) innych ssaków i ptaków;
e) innych zwierząt kręgowych i zwierząt zimnokrwistych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) podróżnych przewożących zwierzęta domowe w celach niekomercyjnych;
b) bez uszczerbku dla odnośnych przepisów prawa krajowego, w stosunku do transportu zwierząt odbywającego się:
- na maksymalną odległość do 50 km liczoną od wyruszenia transportu do miejsca przeznaczenia, lub
- przy udziale hodowców bydła lub właścicieli tuczarni korzystających z pojazdów rolniczych, lub środków transportu należących do nich w przypadkach, kiedy warunki geograficzne zmuszają ich sezonowo do niezarobkowego okresowego wypasu pewnych gatunków zwierząt.
Artykuł 2
1.
W razie potrzeby do celów niniejszej dyrektywy obowiązują definicje zawarte w art. 2 dyrektyw 89/662/EWG [10], 90/425/EWG, 90/675/EWG [11] oraz dyrektywy 91/496/EWG.
2.
Dodatkowo obowiązują następujące definicje:
a) "środki transportu" są to części pojazdów drogowych, pojazdów szynowych, statków i samolotów wykorzystywane do załadunku i transportu zwierząt, jak również kontenery podczas transportu lądowego, morskiego lub powietrznego;
b) "transport", wszelkie przemieszczanie zwierząt odbywające się przy użyciu środka transportu, które obejmuje załadunek i wyładunek zwierząt;
c) "miejsce postoju", miejsce, w którym podróż zostaje przerwana w celu umożliwienia zwierzętom odpoczynku, nakarmienia ich oraz napojenia;
d) "punkt przeładowania", miejsce, w którym transport zostaje wstrzymany w celu przeładowania zwierząt z jednego środka transportu do innego środka transportu;
e) "miejsce wyruszenia transportu", miejsce, w którym, bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 2 lit. b), zwierzę zostało po raz pierwszy załadowane na środek transportu, lub każde inne miejsce, w którym zwierzęta zostały wyładowane i były przechowywane, przez co najmniej 10 godzin, pojone, karmione i gdzie miały w razie potrzeby zapewnioną opiekę, ale z wyłączeniem wszelkich miejsc postoju lub punktów przeładowania.
Targowiska oraz miejsca gromadzenia zwierząt, zatwierdzone zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, również mogą być uznane za miejsca wyruszenia transportu:
- jeśli pierwsze miejsce załadunku zwierząt znajduje się bliżej niż 50 km od wspomnianych targowisk lub miejsc gromadzenia zwierząt,
- jeśli chociaż odległość wymieniona w tiret pierwsze wynosi ponad 50 km, zwierzęta miały zapewniony okres odpoczynku w okresie ustalanym zgodnie z procedurą określoną w art. 17 i zostały napojone oraz nakarmione przed ponownym załadunkiem;
f) "miejsce przeznaczenia", miejsce, w którym zwierzę jest ostatecznie wyładowane ze środka transportu, ale z wyłączeniem miejsca postoju lub punktu przeładowania;
g) "przewóz", transport z miejsca wyruszenia do miejsca przeznaczenia.
ROZDZIAŁ II
Transport i kontrole na terenie Wspólnoty
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że:
a) transport zwierząt wewnątrz, do i z każdego Państwa Członkowskiego odbywa się zgodnie z niniejszą dyrektywą, a w stosunku do zwierząt wymienionych w:
- art. 1 lit. a) zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale I Załącznika,
- art. 1 lit. b) zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale II Załącznika,
- art. 1 lit. c) zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale III Załącznika,
- art. 1 lit. d) zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale IV Załącznika,
- art. 1 lit. e) zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale V Załącznika;
b) żadne zwierzę nie będzie przewożone, jeśli jego stan na to nie pozwala i jeśli nie podjęto stosownych kroków w celu zagwarantowania mu opieki w trakcie przewozu i po dotarciu do miejsca przeznaczenia.
Zwierzęta chore lub ranne uznaje się za niezdolne do przewozu.
Jednakże niniejszy przepis nie obowiązuje w stosunku do:
i) zwierząt lekko rannych lub chorych, u których transport nie wywoła niepotrzebnego cierpienia;
ii) zwierząt przewożonych do celów badań naukowych zatwierdzonych przez właściwy organ;
c) zwierzętom, które zachorują lub odniosą urazy podczas transportu, udziela się jak najszybciej pierwszej pomocy; zapewnia się im odpowiednią opiekę weterynaryjną, a jeśli to konieczne, dokonuje się uboju w sposób niepowodujący niepotrzebnego cierpienia.
2.
Niezależnie od ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na transport zwierząt w celu przeprowadzenia koniecznego leczenia weterynaryjnego lub uboju z konieczności, w warunkach niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że każdy transport tego rodzaju jest dozwolony jedynie wówczas, jeśli nie powoduje niepotrzebnego cierpienia lub złego traktowania odnośnych zwierząt.
W razie konieczności przyjęte zostaną konkretne przepisy dotyczące obowiązywania niniejszego ustępu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
3.
Bez uszczerbku dla wymogów ustanowionych w ust. 1 lit. a) i b) oraz w Załączniku do niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, ustala na wniosek Komisji odpowiednie warunki dodatkowe transportu pewnych gatunków zwierząt, takich jak nieparzystokopytne, dzikie ptactwo i ssaki morskie, celem ich ochrony.
Do chwili wprowadzenia w życie niniejszych przepisów Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z postanowieniami Traktatu, stosować dodatkowe przepisy odnośnego prawa krajowego.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie gwarantują, że zwierzęta podlegają identyfikacji i rejestracji w trakcie przewożenia zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG, oraz że towarzyszy im dokumentacja wymagana zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem wewnętrznym, umożliwiająca właściwemu organowi sprawdzenie:
- miejsca pochodzenia zwierząt oraz tożsamości ich właściciela,
- miejsca wyruszenia transportu zwierząt i miejsca przeznaczenia,
- daty i godziny wyruszenia transportu.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie gwarantują, że:
1. każda osoba fizyczna lub prawna, przewożąca zwierzęta w celach zarobkowych:
a) jest zarejestrowana w sposób umożliwiający właściwym organom sprawdzenie, że spełnia wymogi niniejszej dyrektywy;
b) przewozi zwierzęta objęte niniejszą dyrektywą przy użyciu środków transportu spełniających wymogi ustanowione w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
c) nie przewozi żadnych zwierząt, lub nie doprowadza do transportu żadnych zwierząt w sposób mogący prowadzić do ich poranienia lub spowodowania niepotrzebnego cierpienia;
2. osoba kierująca przedsiębiorstwem przewozu zwierząt:
a) powierza przewóz personelowi posiadającemu niezbędną wiedzę o sprawowaniu wszelkiej koniecznej opieki nad przewożonymi zwierzętami;
b) przy przewozach trwających ponad 24 godziny od miejsca wyruszenia transportu i uwzględnieniu miejsca przeznaczenia, sporządza plan trasy łącznie ze wszystkimi miejscami postoju i punktami przeładunku, dzięki któremu można zapewnić zwierzętom odpoczynek, karmienie i pojenie oraz, w razie konieczności, wyładunek i przechowanie zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy właściwymi dla gatunków przewożonych;
c) jest w stanie, względem przewożonych gatunków i jeśli przewóz trwa dłużej niż 24 godziny, przedstawić kroki, jakie zostały podjęte w celu spełnienia zapotrzebowania zwierząt na karmę i wodę w trakcie przewozu, nawet wówczas, gdy plan trasy ulega zmianie, lub jeśli przewóz zostaje przerwany z powodów, na które nie ma ona wpływu;
d) gwarantuje, że zwierzęta są przewożone bez zwłoki do miejsca przeznaczenia niezależnie od normalnych okresów odpoczynku dla kierowców;
e) gwarantuje, że podczas przewozu przesyłce towarzyszą dokumenty zawierające oryginał planu trasy, wymienionego w lit. b), uzupełniony o datę, miejsce i czas wyruszenia transportu;
f) przechowuje drugą kopię wspomnianego planu trasy, przez okres ustalony przez właściwy organ, przedstawianą do wglądu, w celu weryfikacji, na żądanie właściwego organu;
g) jeśli zwierzęta podróżują bez opiekuna, gwarantuje, że wysyłający przygotował je do przewozu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy oraz że odbiorca jest przygotowany na ich przyjęcie;
3. miejsca postoju, uzgodnione zawczasu przez osobę kierującą, wymienioną w ust. 2, są regularnie kontrolowane przez właściwy organ.
Artykuł 6
1.
W dyrektywie 90/425/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Niniejsza dyrektywa nie dotyczy kontroli przeprowadzanych jako część zadań wykonywanych, w sposób niedyskryminacyjny, przez organy odpowiedzialne za ogólne stosowanie ustaw w Państwach Członkowskich";
b) w załączniku A do sekcji I dodaje się następujące odniesienie: "Dyrektywa Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG.
(Dz.U. L 340 z 11.12.1991, str. 17)."
2.
Świadectwa lub dokumenty wymienione w art. 3 dyrektywy 90/425/EWG uzupełnia się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, celem uwzględnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
3.
Wymiana informacji między organami, zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, musi zostać zintegrowana ze skomputeryzowanym systemem, przewidzianym w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG (Animo) i, jeśli chodzi o przywóz z państw trzecich, z projektem Shift, zgodnie z art. 12 ust. 4 dyrektywy 91/496/EWG.
Szczegółowe zasady obowiązywania niniejszego ustępu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie gwarantują przyjęcie stosownych środków w celu zredukowania do minimum wszelkich opóźnień transportu lub cierpienia zwierząt, jeśli strajki lub inne nieprzewidziane okoliczności stanowią przeszkodę w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Należy podjąć specjalne kroki, w szczególności w portach, na lotniskach, dworcach kolejowych, stacjach rozrządowych oraz w punktach kontroli granicznej, wymienionych w art. 6 dyrektywy 91/496/EWG, w celu przyspieszenia transportu zwierząt w warunkach zgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla wymogów wspólnotowych w zakresie zdrowia zwierząt ustanowionych innymi przepisami, żaden transport zwierząt nie może zostać zatrzymany w trakcie przewozu, o ile nie jest to konieczne ze względów opieki nad zwierzętami.
Jeżeli jakaś przesyłka musi zostać zatrzymana podczas transportu na dłużej niż dwie godziny, podjęte zostaną stosowne kroki dla zapewnienia zwierzętom opieki oraz, jeśli to konieczne, wyładunku i przechowania.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie gwarantują, że zgodnie z zasadami i przepisami dotyczącymi kontroli, ustalonymi w dyrektywie 90/425/EWG, właściwy organ sprawdza, czy spełnione zostały wymogi niniejszej dyrektywy poprzez dokonywanie niedyskryminacyjnych inspekcji:
a) środków transportu i zwierząt przybywających do miejsca przeznaczenia;
b) środków transportu i zwierząt na targowiskach, w miejscach wyruszenia transportu, w miejscach postoju i w punktach przeładowania;
c) szczegółowych danych w dokumentach towarzyszących.
Ponadto, jeśli właściwy organ Państwa Członkowskiego posiada informacje, na podstawie których może podejrzewać, że doszło do uchybienia, może on przeprowadzać kontrole również podczas transportu zwierząt na jego terytorium.
Niniejszy artykuł nie dotyczy kontroli przeprowadzanych jako część zadań wykonywanych w sposób niedyskryminacyjny przez organa odpowiedzialne za ogólne stosowanie ustaw w Państwie Członkowskim.
Artykuł 9
1.
Jeżeli w trakcie transportu zostaje stwierdzone, że przepisy niniejszej dyrektywy nie są lub nie były przestrzegane, organ właściwy dla miejsca stwierdzenia takiego uchybienia żąda od osoby odpowiadającej za ten środek transportu podjęcia wszelkich działań, jakie właściwy organ uzna za konieczne dla opieki nad odnośnymi zwierzętami.
Zależnie od okoliczności działania takie mogą obejmować:
a) zorganizowanie zakończenia przewozu lub dostarczenie zwierząt najkrótszą trasą z powrotem do miejsca wyruszenia transportu, pod warunkiem, że takie postępowanie nie sprawi zwierzętom niepotrzebnego cierpienia;
b) zorganizowanie zwierzętom odpowiedniego miejsca przechowania i zapewnienie im prawidłowej opieki do czasu rozwiązania problemu;
c) zorganizowanie humanitarnego uboju odnośnych zwierząt.
Przeznaczenie i wykorzystanie tusz takich zwierząt regulują przepisy zawarte w dyrektywie 64/433/EWG [12].
2.
Jeżeli osoba odpowiadająca za ów środek transportu nie przestrzega instrukcji właściwego organu, organ ten niezwłocznie egzekwuje wymienione działania, kosztami obciążając osobę odpowiedzialną.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo odwołania od decyzji właściwych organów, istniejące w ramach ustaw obowiązujących w Państwach Członkowskich.
Decyzje podejmowane przez właściwe organy w Państwach Członkowskich wraz z uzasadnieniem są podawane do wiadomości wysyłającemu lub jego przedstawicielowi oraz właściwemu organowi w Państwie Członkowskim będącym krajem wysyłającym.
Na życzenie wysyłającego lub jego przedstawiciela wymienione decyzje wraz z uzasadnieniem są im przesyłane na piśmie ze szczegółami dotyczącymi prawa do odwołania, którym dysponują zgodnie z ustawami obowiązującymi w Państwie Członkowskim przeznaczenia oraz szczegółami dotyczącymi obowiązującej procedury i terminów.
Jednakże w razie zaistnienia sporu obie strony zainteresowane mogą, jeśli tak postanowią, w maksymalnym terminie jednego miesiąca, poddać spór ocenie biegłego, którego nazwisko znajduje się na liście biegłych wspólnotowych sporządzonej przez Komisję.
Biegli wydają opinię w terminie nie dłuższym niż 72 godziny.
Strony podporządkowują się opinii biegłego z należytym uwzględnieniem ustawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii.
Artykuł 10
1.
Biegli Komisji mogą, w zakresie wymaganym dla jednolitego obowiązywania niniejszej dyrektywy, dokonywać kontroli na miejscu we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie, na terenie których przeprowadzane są inspekcje, zapewnią biegłym wszelką pomoc konieczną do zrealizowania ich zadań.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach takich kontroli.
2.
Szczegółowe zasady obowiązywania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
ROZDZIAŁ III
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 11
1.
Zasady określone w dyrektywie 91/496/EWG stosuje się odpowiednio, w szczególności w stosunku do organizowania kontroli i postępowania kontrolnego.
2.
Przywóz, tranzyt i transport do i na terenie Wspólnoty żywych zwierząt objętych niniejszą dyrektywą i pochodzących z państw trzecich są dozwolone tylko wówczas, gdy eksporter i/lub importer zobowiązuje się pisemnie do przestrzegania wymogów niniejszej dyrektywy i podjął kroki w celu ich przestrzegania.
3.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1993 r. akapit pierwszy art. 4 ust. 2 lit. d) dyrektywy 91/496/EWG otrzymuje brzmienie:
"d) weryfikacja zgodności z wymogami dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [13]."
4.
Świadectwo lub dokumenty przewidziane w art. 4 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 91/496/EWG są uzupełniane zgodnie z procedurą określoną w art. 17, celem uwzględnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
Do chwili przyjęcia niniejszych przepisów obowiązują stosowne przepisy prawa krajowego, zgodne z ogólnymi zasadami określonymi w Traktacie.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 12
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się zasady i procedury dotyczące informacji, ustalone w dyrektywie 89/608/EWG [14], z uwzględnieniem istniejących różnic.
Artykuł 13
1.
Przed dniem 1 lipca 1992 r. Komisja przedstawi przedstawia raport przygotowany na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, ewentualnie także wnioski, w sprawie:
- kwestii ustalenia maksymalnego czasu przewozu dla określonych gatunków zwierząt;
- przerw ustalonych w rozdziale I części A ust. 2 lit. d) Załącznika do niniejszej dyrektywy;
- długości okresu odpoczynku przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b);
- norm załadunkowych dotyczących zagęszczenia zwierząt, obowiązujących podczas transportu określonych gatunków zwierząt;
- norm, jakie musi spełniać środek transportu, dotyczących transportu określonych gatunków zwierząt.
Rada podejmuje działania w sprawie tych wniosków, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów.
2.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17 i po konsultacjach z Naukowym Komitetem Weterynaryjnym, Komisja określa kryteria wspólnotowe, jakie spełniać muszą miejsca postoju względem karmienia, pojenia, załadunku, wyładunku i, jeśli to konieczne, przechowywania określonych gatunków zwierząt.
3.
Po trzech latach od wdrożenia przepisów niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Radzie raport w sprawie doświadczenia, uzyskanego przez Państwa Członkowskie, w szczególności dotyczącego przepisów wymienionych w ust. 1 i 2, ewentualnie dołączając wnioski w sprawie zmiany tych przepisów, Rada, stanowi o nich kwalifikowaną większością głosów.
4.
Do czasu wprowadzenia w życie przepisów wymienionych w ust. 1 i 2 obowiązują stosowne przepisy prawa krajowego zgodne z ogólnymi zasadami określonymi w Traktacie.
Artykuł 14
Załącznik do niniejszej dyrektywy zmieniany jest przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, w szczególności ze względu na jego dostosowywanie do postępu technicznego i naukowego.
Artykuł 15
Zgodnie z procedurą określoną w art. 17 świadectwa lub dokumenty towarzyszące, przewidziane w rozporządzeniach wspólnotowych w sprawie transportu zwierząt, wymienionych w art. 1, mogą być uzupełniane przez zaświadczenia wydane przez właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG, poświadczające, że wymogi niniejszej dyrektywy zostały spełnione.
Artykuł 16
Przepisy dotyczące opieki nad zwierzętami podczas transportu obowiązujące przy przemieszczaniu zwierząt w pewnych częściach terytoriów wymienionych w załączniku 1 do dyrektywy 90/675/EWG, w przypadku Królestwa Hiszpanii łącznie z Wyspami Kanaryjskimi, z uwzględnieniem naturalnych ograniczeń właściwych dla tych terytoriów, w szczególności ich oddalenia od kontynentalnej części terytorium Wspólnoty, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 17, na podstawie informacji określonych w ust. 2.
W tym celu, najpóźniej do dnia 1 lipca 1992 r., zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji szczególne przepisy, których będą przestrzegać, dotyczące opieki nad zwierzętami podczas transportu, jeśli zwierzęta przemieszczane są w odnośnych regionach, z uwzględnieniem ograniczeń właściwych tym terytoriom.
Artykuł 17
1.
Jeśli stosowana ma być procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący — z własnej inicjatywy lub na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego — niezwłocznie kieruje sprawy do Stałego Komitetu Weterynaryjnego (zwanego dalej "Komitetem"), ustanowionego decyzją 68/361/EWG [15].
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący zależnie od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów określoną w art. 148 ustęp 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli proponowane środki są niezgodne z opinią Komitetu lub jeśli nie wydano żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia skierowania sprawy do Rady, nie podjęła ona żadnych działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy Rada zagłosowała zwykłą większością przeciwko tym środkom.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie konkretne środki zapewniające karanie osób fizycznych i prawnych naruszających niniejszą dyrektywę.
2.
W przypadku wielokrotnego naruszania niniejszej dyrektywy lub naruszenia powodującego dotkliwe cierpienie u zwierząt, Państwo Członkowskie może, bez uszczerbku dla innych nałożonych sankcji, podjąć kroki konieczne dla naprawienia zauważonych niedociągnięć.
Artykuł 19
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z prawodawstwa celnego.
Artykuł 20
Dyrektywy 77/489/EWG oraz 81/389/EWG tracą moc nie później niż w terminie wymienionym w art. 21.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Niezwłocznie powiadomiają o tym Komisję.
2.
Wymienione w ust. 1 środki wprowadzane przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 listopada 1991 r.
ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt
(91/629/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Europejską Konwencję o ochronie zwierząt hodowanych dla celów gospodarskich; Wspólnota również zatwierdziła powyższą Konwencję na mocy decyzji 78/923/EWG [4] oraz złożyła swój dokument do zatwierdzenia;
Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 20 lutego 1987 r. w sprawie polityki dotyczącej warunków utrzymania zwierząt [5] wezwał Komisję do złożenia wniosków w sprawie minimalnych norm intensywnej hodowli cieląt rzeźnych;
cielęta, będąc żywymi zwierzętami, znajdują się na wykazie produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu;
hodowla cieląt jest nieodłączną częścią rolnictwa; stanowi źródło dochodu części ludności rolniczej;
różnice, które mogą zakłócać warunki konkurencji, stoją w konflikcie ze sprawnym funkcjonowaniem organizacji wspólnego rynku cielętami i produktami z cielęciny;
zachodzi potrzeba ustanowienia wspólnych minimalnych norm ochrony hodowlanych cieląt lub cieląt przeznaczonych na tuczenie w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji;
konieczne jest informowanie służb urzędowych, producentów, konsumentów oraz innych stron o postępach w tej dziedzinie; w związku z powyższym Komisja powinna, w oparciu o raport Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, prowadzić intensywne badania naukowe w celu wypracowania najbardziej wydajnych systemów hodowlanych z punktu widzenia warunków utrzymania cieląt; należy wprowadzić stosowne przepisy na okres przejściowy w celu umożliwienia Komisji pomyślnego wykonania powyższego zadania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne normy ochrony cieląt, ograniczone do hodowli oraz tuczenia.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1) "cielę" oznacza bydło do sześciu miesięcy życia;
2) "właściwy organ" oznacza właściwy organ określony w art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG [6].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby od dnia 1 stycznia 1994 r. oraz na okres przejściowy czterech lat wszystkie gospodarstwa nowo zbudowane lub przebudowane i/lub wykorzystywane po raz pierwszy po tym dniu spełniały co najmniej następujące wymagania:
- w przypadku kiedy cielęta są trzymane w grupach, powinny mieć one wystarczającą powierzchnię podłogową, by nie napotykając przeszkód, mogły się obracać oraz kłaść, nie mniejszą niż 1,5 m2 dla każdego cielęcia o masie ciała 150 kg,
- w przypadku kiedy cielęta są trzymane w indywidualnych boksach lub przywiązywane w przegrodach, boksy lub przegrody powinny posiadać perforowane ściany, a ich szerokość powinna być nie mniejsza niż 90 cm z tolerancją do 10 % lub 0,80 raza wysokości w kłębie.
2.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do gospodarstw z ilością cieląt mniejszą niż sześć.
3.
Szczególne warunki mogą zostać zastosowane do:
- cieląt, których zdrowie lub zachowanie wymaga ich odizolowania od grupy w celu zapewnienia im stosownego leczenia,
- zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła, o których mowa w dyrektywie 77/504/EWG [7],
- cieląt trzymanych wraz z ich matkami w celu karmienia,
- cieląt trzymanych w zagrodach luzem.
4.
Okres wykorzystania instalacji zbudowanych
- przed dniem 1 stycznia 1994 r., które nie spełniają wymogów ust. 1, powinien być określony przez właściwy organ w świetle wyników kontroli, o których mowa w art. 7 ust. 1, oraz w żadnych okolicznościach nie powinien wykraczać poza dzień 31 grudnia 2003 r.,
- w czasie trwania okresu przejściowego, zgodnie z ust. 1, w żadnych okolicznościach nie powinien wykraczać poza dzień 31 grudnia 2007 r., o ile z tą datą nie są one zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby warunki hodowli cieląt były zgodne z ogólnymi przepisami ustanowionymi w Załączniku.
2.
Ponadto, przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, wyda zalecenie określające wszelkie minimalne normy ochrony cieląt uzupełniające normy zawarte w Załączniku.
Artykuł 5
Przepisy Załącznika mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 w celu uwzględnienia postępu naukowego.
Artykuł 6
Nie później niż do dnia 1 października 1997 r. Komisja przedstawi Radzie raport, przygotowany na podstawie opinii otrzymanych z Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, na temat systemu(-ów) intensywnego hodowania, które są zgodne z wymogami dotyczącymi warunków utrzymania cieląt z punktu widzenia patologicznego, zootechnicznego, fizjologicznego i behawioralnego, jak również na temat społeczno-ekonomicznych wpływów różnych systemów, wraz z jej wnioskami dotyczącymi ustaleń z raportu.
W odniesieniu do powyższych wniosków Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów, nie później niż w ciągu trzech miesięcy od ich przedłożenia.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że kontrole zostaną przeprowadzone przez właściwy organ w celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy i Załącznika do niej są przestrzegane.
Powyższe kontrole, które mogą być przeprowadzane przy okazji kontroli dokonywanych dla innych celów, corocznie obejmują statystycznie reprezentatywną próbkę różnych systemów hodowli wykorzystywanych w każdym Państwie Członkowskim.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, przygotuje kodeks zasad stosowanych przy przeprowadzaniu kontroli, o których mowa w ust. 1.
3.
Co dwa lata, do ostatniego dnia roboczego miesiąca kwietnia oraz po raz pierwszy do dnia 30 kwietnia 1996 r., Państwa Członkowskie będą informować Komisję o wynikach kontroli przeprowadzanych w czasie poprzednich dwóch lat zgodnie z niniejszym artykułem, w tym o liczbie kontroli przeprowadzonych w odniesieniu do szeregu gospodarstw na ich terytorium.
Artykuł 8
Zwierzęta wywożone z kraju niebędącego Państwem Członkowskim mogą zostać wwiezione do Wspólnoty, jeśli towarzyszy im zaświadczenie wydane przez właściwy organ w danym kraju, stwierdzające, że były one traktowane co najmniej w taki sposób, jak zwierzęta o pochodzeniu wspólnotowym, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, tam gdzie to konieczne dla jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, przeprowadzać kontrole na miejscu, w porozumieniu z właściwymi organami.
Osoby prowadzące powyższe kontrole stosują szczególne środki higieny osobistej niezbędne dla wyeliminowania jakiegokolwiek ryzyka przeniesienia choroby.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udzieli wszelkiej niezbędnej pomocy ekspertom w wykonywaniu przez nich swoich obowiązków.
Komisja poinformuje właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego o wynikach kontroli.
Właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego podejmie wszelkie środki, jakie mogą okazać się konieczne dla uwzględnienia wyników kontroli.
W relacjach z krajami niebędącymi Państwami Członkowskimi stosuje się przepisy rozdziału III dyrektywy 91/496/EWG [8].
Ogólne zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 10
1.
W przypadku stosowania procedury określonej w niniejszym artykule przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje niezwłocznie sprawę do Stałego Komitetu Weterynaryjnego utworzonego na mocy dyrektywy 68/361/EWG [9], zwanego dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet przekazuje swoją opinię na temat projektu w terminie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma podejmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub takiej opinii nie wydano, Komisja niezwłocznie przekazuje Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli w ciągu trzech miesięcy od dnia przekazania wniosku Radzie Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, w tym wszelkie sankcje niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r., i niezwłocznie powiadomią o nich Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże od dnia określonego w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, utrzymać lub stosować w ramach ich terytoriów bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące ochrony cieląt niż te określone w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszelkich takich środkach.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 listopada 1991 r.
ustanawiająca minimalne normy ochrony świń
(91/630/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Europejską Konwencję w sprawie ochrony zwierząt trzymanych w celach hodowlanych; decyzją 78/923/EWG [4] Wspólnota również przyjęła tę Konwencję i złożyła swój dokument zatwierdzenia;
Parlament Europejski rezolucją z dnia 20 lutego 1987 r. w sprawie polityki ochrony zwierząt [5] wezwał Komisję do złożenia wniosku w sprawie minimalnych norm w zakresie intensywnej hodowli świń;
świnie, jako żywe zwierzęta, znajdują się wykazie produktów wymienionych w załączniku II Traktatu;
hodowla świń jest nieodłączną częścią rolnictwa; stanowi źródło dochodu części ludności rolniczej; różnice, które mogą zakłócać warunki konkurencji, stoją w konflikcie ze sprawnym funkcjonowaniem organizacji wspólnego rynku świń i produktów ze świń;
w związku z powyższym zachodzi potrzeba ustanowienia powszechnych, minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu hodowli i tuczu, w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji;
konieczne jest informowanie służb urzędowych, producentów,
konsumentów oraz innych stron o postępach w tej dziedzinie; w związku z powyższym Komisja powinna, w oparciu o raport Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, prowadzić intensywne badania naukowe w celu wypracowania takiego systemu(ów) hodowli świń, jaki(e) będzie(będą) optymalny(e) z punktu widzenia warunków utrzymania świń; w związku z powyższym należy ustanowić przepisy dotyczące przejściowego okresu w celu umożliwienia Komisji pomyślnego wykonania powyższego zadania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu ich hodowania i tuczu.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "świnia": zwierzę z gatunku świń, niezależnie od wieku, trzymane w celu hodowania do reprodukcji lub tuczu;
2. "knur": samiec świni po osiągnięciu dojrzałości płciowej, przeznaczony do hodowania w celu reprodukcji;
3. "loszka": samica świni po osiągnięciu dojrzałości płciowej, a przed oprosieniem się;
4. "maciora": samica świni po pierwszym oprosieniu się;
5. "maciora rodząca prosiaki": samica świni między okresem okołoporodowym, a chwilą, gdy prosiaki przestają ssać mleko maciory;
6. "jałowa, ciężarna maciora": maciora między chwilą, gdy prosiaki przestają ssać mleko maciory, a okresem okołoporodowym;
7. "prosiak": świnia od chwili narodzin do chwili, gdy przestaje ssać mleko maciory;
8. "świnia odstawiona od maciory": świnia od chwili, gdy przestaje ssać mleko maciory do wieku dziesięciu tygodni;
9. "świnia hodowlana": świnia od wieku dziesięciu tygodni do chwili uboju lub rozpłodu.
10. "właściwe władze": właściwe władze w znaczeniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG [6].
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1. - od dnia 2 stycznia 1994 r. wszystkie gospodarstwa nowo zbudowane lub przebudowane i/lub wykorzystywane po raz pierwszy po tym dniu spełniały co najmniej następujące wymagania:
wolna powierzchnia dostępna dla każdego prosiaka odstawionego od maciory lub dla każdej świni hodowanej w grupie musi mieć co najmniej:
- 0,15 m2 dla świni o przeciętnej wadze 10 kg lub mniej,
- 0,20 m2 dla świni o przeciętnej wadze od 10 kg do 20 kg,
- 0,30 m2dla świni o przeciętnej wadze od 20 kg do 30 kg,
- 0,40 m2 dla świni o przeciętnej wadze od 30 kg do 50 kg,
- 0,55 m2 dla świni o przeciętnej wadze od 50 kg do 85 kg,
- 0,65 m2dla świni o przeciętnej wadze od 85 kg do 110 kg,
- 1,00 m2 dla świni o przeciętnej wadze powyżej 110 kg;
- od dnia 1 stycznia 1998 r. wyżej wymienione minimalne normy obowiązują wszystkie gospodarstwa;
2. od dnia 31 grudnia 1995 r. zabrania się budowy lub przeróbki pomieszczeń, w których maciory i loszki są spętane.
Jednakże, w świetle wyników kontroli, o której mowa w art. 7 ust. 1, właściwe władze mogą zezwolić na użytkowanie pomieszczeń zbudowanych przed dniem 1 stycznia 1996 r., które nie spełniają wymogów powyższego ust. 1, przez okres, który w żadnym wypadku nie może trwać dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r.
Przepisy niniejszego artykułu nie dotyczą gospodarstw hodujących mniej niż sześć świń lub pięć macior z prosiakami.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby warunki hodowli świń były zgodne z ogólnymi przepisami, ustanowionymi w Załączniku.
Jednakże, do dnia 30 czerwca 1995 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą zatwierdzić odstępstwa od przepisów pkt 3, 5, 8 i 11 rozdziału I Załącznika.
2.
Ponadto przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, wyda zalecenie określające dodatkowe minimalne normy ochrony świń, stanowiące uzupełnienie norm podanych w Załączniku.
Artykuł 5
Przepisy określone w Załączniku mogą zostać zmienione w związku z postępem naukowym, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10.
Artykuł 6
Do dnia 1 października 1997 r. Komisja przedstawia Radzie raport, sporządzony w oparciu o opinie Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, w sprawie systemu lub systemów intensywnej hodowli świń, zgodnego z wymogami dotyczącymi warunków utrzymania świń, z uwzględnieniem patologicznego, zootechnicznego, fizjologicznego i behawioralnego punktu widzenia oraz efektów socjo – ekonomicznych różnych systemów.
Raport ten zwraca uwagę w szczególności na kwestię warunków utrzymania macior hodowanych w różnych zamknięciach i w grupach. Do raportu są dołączone stosowne wnioski, sformułowane na podstawie wyników raportu.
W odniesieniu do tych wniosków Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów, nie później niż w ciągu trzech miesięcy od ich przedłożenia.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają że kontrole zostaną przeprowadzone przez właściwe władze w celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy i Załącznika do niej są przestrzegane.
Kontrole takie, które mogą być prowadzone przy okazji innych kontroli, w każdym roku obejmują statystycznie reprezentatywną próbkę różnych systemów hodowli, stosowanych w każdym Państwie Członkowskim.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 10 Komisja określa zbiór zasad, które stosuje się przy prowadzeniu kontroli, o których mowa w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję co dwa lata, w terminie do ostatniego roboczego dnia kwietnia, a po raz pierwszy do dnia 30 kwietnia 1996 r., o wynikach inspekcji przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem w okresie poprzednich dwóch lat, podając liczbę przeprowadzonych inspekcji w stosunku do łącznej liczby gospodarstw działających na ich obszarze.
Artykuł 8
Zwierzęta importowane z krajów nie będących Państwami Członkowskimi, muszą, odnośnie do wymogów dotyczących warunków utrzymania w okresie hodowli, być traktowane w sposób co najmniej równorzędny do sposobu traktowania zwierząt pochodzących z obszaru Wspólnoty, będącego przedmiotem niniejszej dyrektywy. Wymóg ten musi zostać zawarty na świadectwach wydawanych przez właściwe władze krajów nie będących Państwami Członkowskimi.
Artykuł 9
W celu zagwarantowania jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, eksperci Komisji w zakresie weterynarii mają prawo, o ile jest to konieczne, przeprowadzać kontrole na miejscu przy współpracy z właściwymi władzami.
Osoby przeprowadzające takie kontrole stosują specjalne środki higieny osobistej w celu wykluczenia ryzyka przeniesienia chorób.
Państwo Członkowskie, na którego obszarze przeprowadzana jest kontrola, zobowiązane jest udzielać ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wykonywaniu ich zadań.
Komisja powiadamia właściwe władze danego Państwa Członkowskiego o wynikach tych kontroli.
Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego podejmują wszelkie środki, jakie są niezbędne w celu uwzględnienia wyników kontroli.
W stosunkach z krajami nie będącymi Państwami Członkowskimi stosuje się przepisy rozdziału III dyrektywy 91/496/EWG [7].
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10.
Artykuł 10
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu dyrektywą 68/361/EWG [8], zwanemu dalej "Komitetem", z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmuje działania w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, w tym wszelkie sankcje, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże, od daty określonej w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi przepisami Traktatu, utrzymać lub stosować na swoim terytorium przepisy dotyczące ochrony świń ostrzejsze niż przepisy ustanowione niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich takich środkach.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 października 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz piętnasty dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(91/632/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19, 20 i 21, a także mając na uwadze, co następuje:
Republika Federalna Niemiec i Królestwo Danii wnioskowały o zmianę etykietowania wielu substancji i powiadomiły o tym Komisję zgodnie z art. 23 dyrektywy 67/548/EWG;
badanie wykazu niebezpiecznych substancji zamieszczonego w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG wykazało, że wykaz ten wymaga dostosowania w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Hasła w załączniku I do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiednie hasła w załączniku I.
2. Hasła w załączniku II do niniejszej dyrektywy dodaje się po raz pierwszy do załącznika I.
3. Hasła, których numery WE znajdują się w załączniku III do niniejszej dyrektywy, skreśla się w załączniku I.
Artykuł 2
1..
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 1993 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 3 grudnia 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (azbest)
(91/659/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/339/EWG [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą 89/678/EWG [3], a także mając na uwadze, co następuje:
użytkowanie azbestu a nawet produktów, które go zawierają może, poprzez uwalnianie włókien, powodować azbestozę, między błoniaka i raka płuc; wprowadzenie go do obrotu i użytkowanie powinno dlatego podlegać jak najostrzejszym ograniczeniom;
dyrektywa Rady 83/478/EWG [4] zmieniająca po raz piąty dyrektywę 76/769/EWG ustanowiła, z trzema możliwymi wyjątkami, zakaz wprowadzania do obrotu i użytkowania krokidolitowych włókien azbestowych i produktów, w skład których mogą one wchodzić; ta sama dyrektywa określa przepisy dotyczące obowiązkowego etykietowania wszystkich produktów zawierających włókna azbestowe;
dyrektywa Rady 85/610/EWG [5] zmieniająca po raz siódmy dyrektywę 76/769/EWG stanowi, że zabronione jest wprowadzanie do obrotu i użytkowania włókien azbestowych wykorzystywanych w zabawkach, materiałach i preparatach stosowanych poprzez rozpylanie, produktach w sprzedaży detalicznej w postaci proszku, artykułach przeznaczonych dla palaczy, promiennikach katalitycznych, farbach i lakierach;
ulepszona kontrola wprowadzania do obrotu i użytkowania niebezpiecznych włókien azbestowych jest konieczna z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego, szczególnie, że istnieją produkty zastępcze, które na podstawie analizy ryzyka uważa się za mniej niebezpieczne;
bardzo skutecznym środkiem ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska jest stosowanie zakazu używania niektórych włókien, takich jak azbesty amfibolowe które, według niektórych źródeł naukowych, są szczególnie niebezpieczne; ze względów praktycznych, zakaz ten nie może w chwili obecnej objąć materiałów występujących w naturze, takich jak: minerały i piasek, które zawierają naturalne nieczystości w postaci włókien azbestowych;
badanie wytrzymałości włókien pozwalające ocenić zagrożenie niesione przez określone produkty zawierające azbest nie jest jeszcze ogólnie dostępne; bez względu na to powinno promować się produkty, które zmniejszają ogólne ryzyko dla człowieka i środowiska;
dyrektywa Rady 91/382/EWG [6] zmienia dyrektywę 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG);
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w celu usunięcia barier technicznych w handlu niebezpiecznymi substancjami i preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje dostosowany do postępu technicznego zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Te uregulowania prawne zostaną wprowadzone od dnia 1 lipca 1993 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, nie później niż 18 miesięcy po ich przyjęciu, teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 grudnia 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/297/EWG w odniesieniu do zachowania koła i kolumny kierownicy w przypadku uderzenia
(91/662/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/297/EWG z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (zachowanie układu kierowniczego w przypadku uderzenia) [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia i najnowszych osiągnięć właściwe jest, aby poprawić ochronę kierowcy w przypadku przedniego uderzenia, przez kontrolę zachowania koła kierownicy i układu kierowniczego, co jest celem dyrektywy 74/297/EWG, przez dostosowanie jej do ostatnich zmian odpowiednich Regulaminów Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych i przez wprowadzenie dalszych ulepszeń;
doświadczenia zdobyte przez analizę wypadków, wskazują że koło kierownicy powinno być miękkie, aby chronić twarz kierowcy przed poważnymi obrażeniami, w tym celu powinny być wprowadzone dalsze zmiany do tej dyrektywy; ponieważ dostępnych jest kilka propozycji odnoszących się do metod badania, Komisja powinna przedłożyć dalsze propozycje do Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego do dnia 31 grudnia 1991 r.;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 74/297/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1992 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) - w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady 70/156/EWG [2], lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
z przyczyn odnoszących się do ich układu kierowniczego, jeśli została mu udzielona homologacja zgodnie z dyrektywą 74/297/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą;
b) - odmówić udzielenia homologacji WE w odniesieniu do typu kierownicy przeznaczonej do zainstalowania w pojeździe lub pojazdach, lub
- zakazać wprowadzania do obrotu kierownic przeznaczonych do zainstalowania w pojeździe lub pojazdach,
jeżeli kierownica jest zgodna z wymogami dyrektywy 74/297/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1996 r., w odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M1, które nie mają wysuniętej pozycji prowadzenia pojazdu, Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
z przyczyn odnoszących się do układu kierowniczego, jeśli nie jest on zgodny z wymogami dyrektywy 74/297/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1995 r., w odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M1 i wszystkich pojazdów N1 z wysuniętą pozycją prowadzenia, z dopuszczalną masą maksymalną nieprzekraczającą 1500 kg, Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
z przyczyn odnoszących się do układu kierowniczego, jeśli nie jest on zgodny z wymogami dyrektywy 74/297/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem przepisów ustanowionych w załączniku I, ppkt 5.1 do niniejszej dyrektywy (maksymalne pionowe przemieszczenie kolumny kierownicy), który wchodzi w życie dopiero od dnia 1 października 1996 roku.
4.
Z mocą od dnia 1 października 1994 r., w odniesieniu do typów kierownic, Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji
z przyczyn odnoszących się do kierownicy, jeśli nie jest ona zgodna z wymogami załącznika I ppkt 5.2, 5.3 i 5.4 do dyrektywy 74/297/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
5.
Z mocą od dnia 1 października 1996 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, w których układ kierowniczy nie jest zgodny z wymogami dyrektywy 74/297/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Jednakże przepis powyższy nie ma zastosowania do dnia 1 października 1997 r.:
- do pojazdów kategorii M1 z wysuniętą pozycją prowadzenia pojazdu, lub
- do pojazdów kategorii N1 z maksymalną dopuszczalną masą nieprzekraczającą 1500 kg, oraz
- do pojazdów kategorii M1 innych niż pojazdy z wysuniętą pozycja prowadzenia pojazdu w odniesieniu do wymogów ustanowionych w załączniku I ppkt 5.1 (maksymalne pionowe przemieszczenie kolumny kierownicy).
6.
Z mocą od dnia 1 października 1996 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzania do obrotu kierownic przeznaczonych do zainstalowania w pojeździe lub pojazdach, jeśli nie są one zgodne z wymogami ustanowionymi w ppkt 5.2, 5.3 i 5.4 załącznika I do dyrektywy 74/297/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 10 grudnia 1991 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG odnoszącą się do instalacji urządzeń oświetleniowych oraz sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(91/663/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100A,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych oraz ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/403/EWG z dnia 25 czerwca 1987r. [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. odnoszącą się do instalacji urządzeń oświetleniowych oraz sygnalizacji świetlnej w pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywami 80/233/EWG z dnia 21 listopada 1979 r. [4], 82/244/EWG z dnia 17 marca 1982 r. [5], 83/276/EWG z dnia 26 maja 1983 r. [6], 84/8/EWG z dnia 14 grudnia 1983 r. [7] i 89/278/EWG z dnia 28 marca 1989 r. [8], a także mając na uwadze, co następuje:
dla jasności konieczne jest teraz zebranie i skonsolidowanie tych dyrektyw;
w świetle postępu technicznego jest obecnie możliwe wprowadzenie dalszych zmian, mianowicie kolor świateł przednich ma być tylko biały, boczne światła obrysowe zostaną określone dla niektórych pojazdów, a wymagania dotyczące świateł instalowanych na częściach ruchomych oraz inne kwestie szczególne mogą być wyjaśnione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/756/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły zastępuje się artykułami niniejszej dyrektywy;
2) załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza wszelki pojazd, do którego mają zastosowanie przepisy dyrektywy Rady 70/156/EWG.
Artykuł 3
1.
Od dnia 1 stycznia 1993 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać wprowadzenia pojazdów do użytku,
z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w tym typie pojazdów lub w tych pojazdach, jeżeli urządzenia te są zainstalowane zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1993 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą już wydawać dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
w odniesieniu do typu pojazdu, na którym urządzenia oświetleniowe i sygnalizacja świetlna są zainstalowane niezgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1994 r. Państwa Członkowskie mogą odmówić pierwszego wprowadzenia do użytku pojazdów, w których zainstalowane urządzenia oświetleniowe i sygnalizacja świetlna są niezgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, podejmie konieczne środki w celu zagwarantowania, że zostanie poinformowane o wszelkich zmianach dowolnej części lub cechy, określonych w załączniku I ppkt 1.1. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy należy przeprowadzić dalsze badania zmienionego typu pojazdu oraz sporządzić nowe sprawozdanie z tych badań.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są zatwierdzane.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania treści załączników do niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1993 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1991 r.
w sprawie wzajemnego uznawania licencji personelu pełniącego określone funkcje w lotnictwie cywilnym
(91/670/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
istnienie odpowiedniej liczby załogi kokpitu posiadającej niezbędne kwalifikacje i licencje jest niezbędne dla sprawnego i bezpiecznego zarządzania usługami w zakresie transportu lotniczego; ponadto urzeczywistnienie rynku wewnętrznego do końca 1992 r. wymaga istnienia skutecznego systemu transportu lotniczego w celu ułatwienia przepływu osób we Wspólnocie;
transport lotniczy jest niezwykle dynamicznym i szybko rozwijającym się sektorem o szczególnym międzynarodowym charakterze; dlatego równowaga między podażą na personel i popytem na niego może być zachowana we Wspólnocie bardziej skutecznie niż na szczeblu krajowym;
dlatego ważne jest rozszerzenie wspólnej polityki transportowej w dziedzinie lotnictwa cywilnego w celu ułatwienia przepływu załogi kokpitu we Wspólnocie;
wymagania do uzyskania licencji załogi kokpitu różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich;
kwalifikacje wymagane do uzyskania licencji nie są obecnie określone przez Wspólnotę; Państwa Członkowskie zachowują zatem wybór w ustalaniu poziomu takich kwalifikacji, mając na względzie gwarancję bezpieczeństwa usług świadczonych przez samolot zarejestrowany na ich terytorium; nie mogą one bez naruszania swoich zobowiązań ustanowionych w Traktacie zobowiązać obywatela Państwa Członkowskiego do uzyskiwania takich kwalifikacji, które zasadniczo określają wyłącznie w odniesieniu do własnych systemów kształcenia i szkoleń, w przypadku gdy dana osoba uzyskała już te kwalifikacje w innym Państwie Członkowskim;
w celu ułatwienia przestrzegania zobowiązań wynikających z Traktatu oraz zapewnienia mobilności załogi kokpitu należy wprowadzić procedurę wspólnotową w zakresie akceptacji licencji i kwalifikacji takiego personelu;
uznawanie prywatnych licencji pilotów może już zostać ustanowione we wszystkich Państwach Członkowskich;
w celu uprawnionego prowadzenia samolotu zarejestrowanego w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym zawodowi piloci uzyskali swoje licencje, muszą oni zostać poddani dodatkowym testom, powinni uzyskać możliwość przystąpienia do takich testów jak najszybciej;
dostępność ośrodków szkoleniowych w Państwach Członkowskich nie zawsze jest współmierna do zapotrzebowania; zgodnie z art. 7 Traktatu Państwa Członkowskie muszą dopuszczać obywateli pozostałych Państw Członkowskich do publicznych i prywatnych placówek szkoleniowych i egzaminów zawodowych na niedyskryminujących warunkach;
w celu osiągnięcia pełnego wzajemnego uznawania licencji Rada, biorąc pod uwagę postęp osiągnięty w działaniach międzynarodowych organizacji, przyjmie do dnia 1 stycznia 1993 r., na wniosek Komisji przedłożony przed dniem 1 lipca 1992 r., środki mające na celu zharmonizowanie wymagań w zakresie licencji i programów szkoleniowych; każde Państwo Członkowskie uzna każdą licencję spełniającą takie wymagania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do procedur wzajemnego uznawania licencji wydawanych przez Państwa Członkowskie załodze kokpitu w lotnictwie cywilnym.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "licencja" oznacza każdy ważny dokument wydany przez Państwo Członkowskie, upoważniający jego posiadacza do wykonywania funkcji członka załogi kokpitu na pokładzie samolotu cywilnego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim.
Definicja ta obejmuje również adnotacje związane z takim dokumentem;
b) "adnotacje" oznaczają oświadczenia zawarte w licencji lub w oddzielnym dokumencie, wyszczególniające specjalne warunki, przywileje lub ograniczenia dotyczące danej licencji;
c) "akceptacja licencji" oznacza dowolną czynność uznania lub zatwierdzenia przez Państwo Członkowskie licencji wydanej przez inne Państwo Członkowskie, wraz ze związanymi z nią przywilejami i świadectwami.
Akceptacja, która może być dokonana poprzez wydanie przez Państwo Członkowskie własnej licencji, nie obejmuje okresu dłuższego niż okres ważności pierwotnej licencji;
d) "uznanie" oznacza pozwolenie na korzystanie w samolocie zarejestrowanym w jednym Państwie Członkowskim z licencji wydanej w innym Państwie Członkowskim, wraz ze związanymi z nią przywilejami;
e) "zatwierdzenie" oznacza wyraźną deklarację Państwa Członkowskiego, że licencja wydana przez inne Państwo Członkowskie może być używana tak jak własna;
f) "załoga kokpitu" oznacza personel posiadający licencję i pełniący obowiązki mające podstawowe znaczenie dla prowadzenia samolotu podczas lotu.
Definicję tę stosuje się do pilotów, nawigatorów lotu i inżynierów lotniczych.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie akceptuje bez zbędnej zwłoki i dodatkowych testów licencję wydaną przez inne Państwo Członkowskie wraz ze związanymi z nią przywilejami i świadectwami.
2.
Osobie posiadającej licencję prywatnego pilota wydaną przez Państwo Członkowskie zezwala się na pilotowanie samolotu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim.
Uznanie to ogranicza się do wykonywania przywilejów posiadacza licencji prywatnego pilota oraz związanych z nią znamion jednostki zgodnie z przepisami lotu z widocznością Ziemi (VFR) w ciągu dnia wyłącznie w jednostce posiadającej certyfikat na latanie z jednym pilotem.
Artykuł 4
1.
Artykuł 3 ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy licencja wydana przez Państwo Członkowskie i przedstawiona innemu Państwu Członkowskiego do akceptacji oparta jest na wymaganiach, które są jednakowe w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W celu umożliwienia właściwym władzom oceny równoważności licencji wydawanych przez inne Państwa Członkowskie Komisja dokonuje i przesyła wszystkim Państwom Członkowskim przed dniem 1 stycznia 1992 r. porównanie stosowanych w każdym Państwie Członkowskim wymogów, które należy spełnić w celu uzyskania licencji na te same funkcje.
2. a) Każde Państwo Członkowskie może wnioskować do Komisji o wydanie w terminie trzech tygodni od daty otrzymania wniosku opinii w sprawie równoważności licencji przedstawionej do akceptacji.
b) Komisja musi wydać opinię w terminie dwóch miesięcy.
Zainteresowane Państwo Członkowskie ma następnie jeden miesiąc na udzielenie wnioskodawcy odpowiedzi.
c) Jeżeli Państwo Członkowskie nie składa wniosku do Komisji o wydanie opinii, odpowiada wnioskodawcy w ciągu trzech miesięcy.
d) Terminy, o których mowa w lit. a), b) i c) powyżej, rozpoczynają swój bieg w momencie, gdy dostępne są wszystkie niezbędne informacje.
3.
Jeżeli po zbadaniu licencji przez Państwo Członkowskie, któremu przedstawiono licencję do akceptacji, pozostaną uzasadnione wątpliwości co do równoważności danej licencji, dane Państwo Członkowskie może bez względu na zasady ustanowione w art. 3 ust. 1 uznać, iż w celu uzyskania akceptacji licencji konieczne jest spełnienie dodatkowych wymagań lub/i przystąpienie do testów.
Posiadacz licencji, Państwo Członkowskie, które wydało licencję oraz Komisja są o tym informowane na piśmie.
Przyjmujące Państwo Członkowskie, któremu przedstawiono licencję do zatwierdzenia, umożliwia posiadaczowi licencji przystąpienie do dodatkowego egzaminu jak najszybciej oraz bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
4.
W przypadku gdy wnioskodawca spełnił dodatkowe wymagania i/lub zda wymagane egzaminy ustanowione w ust. 3, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie akceptuje daną licencję.
5.
Nie naruszając powyższego, w odniesieniu do licencji pilotów oraz nie naruszając ust. 1-4, Państwo Członkowskie akceptuje każdą licencję wydaną zgodnie z wymaganiami załącznika I do Konwencji Chicagowskiej o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym, jeżeli jej posiadacz spełnia specjalne wymagania dla zatwierdzenia, ustanowione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają, by obywatele innych Państw Członkowskich byli dopuszczani do publicznych i prywatnych placówek szkoleniowych oraz do egzaminów i procedur licencyjnych na tych samych zasadach, które stosowane są do ich własnych obywateli.
Artykuł 6
Jeżeli Państwo Członkowskie wydaje licencję na podstawie licencji lub części składowej licencji wydanej przez państwo trzecie, fakt ten odnotowuje się w licencji.
Pozostałe Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do akceptowania takiej licencji lub części składowej licencji.
Artykuł 7
1.
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przed dniem 1 czerwca 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takich odniesień określają Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie wspierają się wzajemnie we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy oraz, w razie potrzeby, wymieniają informacje dotyczące licencji, które zaakceptowały na zasadach równoważności.
5.
Informacje poufne uzyskane na podstawie niniejszej dyrektywy objęte są tajemnicą zawodową.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1991 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony
(91/671/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy krajowe w sprawie obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa znacznie różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; jest zatem niezbędna harmonizacja ich obowiązkowego stosowania;
obowiązkowe stosowanie pasów bezpieczeństwa powinno zostać zharmonizowane w przypadku pojazdów poniżej 3,5 tony w celu zagwarantowania użytkownikom dróg wyższego poziomu bezpieczeństwa;
dyrektywy 76/115/EWG [4] i 77/541/EWG [5] dotyczą wymagań technicznych w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa, które muszą być spełnione przez pojazdy mechaniczne, lecz nie dotyczą stosowania pasów bezpieczeństwa;
w rezolucji z dnia 19 grudnia 1984 r. [6] Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie zobowiązali się do zapewnienia szybkiego przyjęcia środków bezpieczeństwa drogowego i wezwali Komisję do przedłożenia wniosków;
rezolucje Parlamentu Europejskiego w sprawie bezpieczeństwa drogowego [7] zaleciły, by zapinanie pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, z dziećmi włącznie, na wszystkich drogach i na wszystkich siedzeniach pojazdów do przewozu osób (z wyłączeniem pojazdów służb publicznych), było obowiązkowe;
należy stworzyć przepisy w sprawie obowiązkowego stosowania systemów mocowania dla dzieci na siedzeniach wyposażonych w pasy bezpieczeństwa;
do czasu zharmonizowania norm wspólnotowych dla systemów mocowania dla dzieci normy te, odpowiadające wymaganiom krajowym Państw Członkowskich, muszą zostać uznane przez Państwa Członkowskie;
badania wykazały także, że siedzenia tylne są niemal tak samo niebezpieczne jak siedzenia przednie dla pasażerów bez zapiętych pasów oraz że pasażerowie na tylnych siedzeniach niezapinający pasów powiększają ryzyko zranienia pasażerów na przednich siedzeniach; liczba zabitych i rannych mogłaby ulec dalszej redukcji, gdyby zapinanie pasów bezpieczeństwa na tylnych siedzeniach stało się obowiązkowe;
ustalenie daty wejścia w życie środków określonych w niniejszej dyrektywie powinno zapewnić czas na zaplanowanie wprowadzenia w życie wymaganych przepisów, w szczególności w tych Państwach Członkowskich, w których nie istnieją w tej dziedzinie żadne przepisy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich pojazdów silnikowych kategorii M1, M2 (z wyłączeniem siedzeń tylnych oraz pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 3,5 tony oraz tych, które mają miejsca przeznaczone specjalnie dla pasażerów stojących) oraz N1 (z wyłączeniem siedzeń tylnych), zgodnie z definicją w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG [8], przeznaczonych do użytkowania na drodze, mających co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "bezpečnostním pásem" (sedadlovým pásem, pásem) se rozumí sestava popruhů se zajišťovacími přezkami, regulačním zařízením a upevněním, které může být ukotveno uvnitř motorového vozidla a je konstruováno tak, aby snižovalo nebezpečí poranění svého nositele v případě srážky nebo prudkého snížení rychlosti tím, že omezuje pohyblivost těla nositele.
Tato sestava se zpravidla nazývá "souprava pásů"; tento pojem zahrnuje také všechna zařízení na pohlcení energie nebo zatažení pásů;
2. "system mocowania" oznacza system, w skład którego wchodzi siedzenie, umocowane do konstrukcji pojazdu za pomocą odpowiednich sposobów oraz pas bezpieczeństwa, dla którego w konstrukcji siedzenia umieszczono co najmniej jeden punkt mocowania;
3. "siedzenie" oznacza konstrukcję, która może, lecz nie musi być integralna z konstrukcją pojazdu, przeznaczoną, wraz z oparciem, do siedzenia dla jednej osoby dorosłej. Termin obejmuje zarówno fotel, jak i część kanapy, przeznaczoną do siedzenia dla pojedynczej osoby.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, by kierowca i pasażerowie zajmujący siedzenia pojazdów na drogach określone w art. 1 mieli zapięty pas lub byli przytwierdzeni za pomocą homologowanego systemu mocowania, pod warunkiem że zajmowane siedzenia są wyposażone w takie urządzenia.
Osoby zajmujące tylne siedzenia muszą w pierwszej kolejności używać siedzeń wyposażonych.
Państwa Członkowskie zapewniają, by dzieci do lat 12 i o wzroście poniżej 150 cm, podróżujące w takich pojazdach i zajmujące siedzenia z pasami, były przytwierdzone za pomocą homologowanego systemu mocowania, odpowiedniego do wysokości i masy dziecka.
Takie siedzenia powinny być zajmowane w pierwszej kolejności.
Stosowanie systemu mocowania zatwierdzonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego jest dozwolone przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się także w odniesieniu do kierowców i pasażerów pojazdów używanych na drogach Wspólnoty, które zarejestrowane są w państwie trzecim.
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 akapit drugi Państwa Członkowskie mogą, na swoim terytorium państwowym, zezwolić dzieciom w wieku lat trzech i więcej, zajmujących siedzenia pojazdów określonych w art. 1, by były przytwierdzone za pomocą pasa bezpieczeństwa lub innego systemu mocowania, zatwierdzonego do stosowania przez osoby dorosłe.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają ponadto, na swoim terytorium i na warunkach określonych w ich przepisach wewnętrznych, by dzieci w wieku poniżej trzech lat, zajmujące tylne siedzenia, nie musiały być przytwierdzone za pomocą systemu mocowania, odpowiedniego do ich wysokości i wagi, jeżeli dzieci takie przewożone są w pojeździe, w którym system taki nie jest dostępny.
Artykuł 5
Osoby zaopatrzone przez właściwe władze z ważnych powodów medycznych w świadectwo wyłączenia wyłączone są spod obowiązków określonych w art. 2.
Wszelkie zaświadczenia lekarskie wydane przez właściwe władze w jednym Państwie Członkowskim ważne są także w każdym innym Państwie Członkowskim; zaświadczenie lekarskie musi wskazywać okres jego ważności i musi być okazane na żądanie wszelkim osobom upoważnionym, zgodnie z odpowiednimi przepisami, obowiązującymi w każdym Państwie Członkowskim.
Musi być opatrzone następującym symbolem:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą, po uzgodnieniu z Komisją, udzielić zwolnień innych niż określone w art. 5, w celu:
- uwzględnienia specjalnych warunków fizycznych lub szczególnych okoliczności o ograniczonym czasie trwania,
- umożliwienia skutecznego wykonywania niektórych rodzajów zawodów,
- zapewnienia, by policja, służby bezpieczeństwa lub służby ratunkowe mogły właściwie wypełniać swoje obowiązki.
Artykuł 7
Do dnia 1 sierpnia 1994 r. Komisja złoży sprawozdanie w sprawie wdrażania niniejszej dyrektywy, w celu ustalenia, czy potrzebne są surowsze środki bezpieczeństwa i dalsza harmonizacja.
Gdy jest to stosowne, do sprawozdania dołączone są wnioski, które Rada rozpatrzy kwalifikowaną większością głosów w możliwie najkrótszym terminie.
Artykuł 8
1.
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przed 1 stycznia 1993 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji tekst podstawowych przepisów, które zostały przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1991 r.
w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową
(91/672/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest ustanawianie wspólnych przepisów dotyczących prowadzenia statków żeglugi śródlądowej we Wspólnocie;
właściwe jest osiągnięcie w pierwszym rzędzie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewożenia towarów i osób żeglugą śródlądową w celu wspierania swobodnej żeglugi śródlądowej we Wspólnocie;
do celów żeglugi na niektórych drogach śródlądowych może być wymagane spełnienie dodatkowych wymagań w zakresie znajomości lokalnego położenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy krajowe patenty żeglarskie uprawniające do przewozu towarów i osób żeglugą śródlądową, określone w załączniku I, są dzielone w następujący sposób:
Grupa A: _BAR_ patenty żeglarskie ważne na wodnych drogach o charakterze morskim, określonych w załączniku II, _BAR_
Grupa B: _BAR_ patenty żeglarskie ważne na pozostałych wodnych drogach Wspólnoty, z wyjątkiem rzek Ren, Lek i Waal. _BAR_
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 ust. 5, patent żeglarski uprawniający do prowadzenia statków poruszających się po Renie, wydany zgodnie z poprawioną Konwencją Żeglugi na Renie uprawnia do żeglugi po wszystkich drogach wodnych Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Nadal ważne patenty żeglarskie, wymienione w załączniku I grupa A, są uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie za patenty ważne, uprawniające do żeglugi po wodnych drogach śródlądowych o charakterze morskim, wymienionych w załączniku I grupa B, w taki sposób, jak gdyby patenty te zostały wydane przez same Państwa Członkowskie.
2.
Nadal ważne patenty żeglarskie, wymienione w załączniku I grupa B, są wzajemnie uznawane przez Państwa Członkowskie za patenty ważne, uprawniające do żeglugi po wodnych drogach śródlądowych z wyjątkiem tych, dla których wymagany jest patent uprawniający do żeglugi po Renie lub które wymienione są w załączniku II, w taki sposób, jak gdyby patenty te zostały wydane przez same Państwa Członkowskie.
3.
Dla uznania przez Państwo Członkowskie patentu żeglarskiego, wymienionego w załączniku I grupa A lub B, mogą być stawiane takie same wymogi dotyczące minimalnego wieku, jakie obowiązują w danym Państwie Członkowskim w przypadku wydawania patentu żeglarskiego tej samej grupy.
4.
Uznanie przez Państwo Członkowskie patentu żeglarskiego może być ograniczone do tych samych kategorii statków, dla których określony patent jest ważny w Państwie Członkowskim, które go wydało.
5.
Z zastrzeżeniem konsultacji z Komisją i pozostałymi Państwami Członkowskimi, Państwo Członkowskie może wymagać, aby do celów żeglugi na niektórych drogach wodnych innych niż wodne drogi śródlądowe o charakterze morskim żeglarze z innych Państw Członkowskich spełniali dodatkowe wymagania dotyczące znajomości lokalnego położenia, równoważne do tych, jakie muszą spełnić żeglarze tego Państwa Członkowskiego.
6.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich do wymagania dodatkowych umiejętności od żeglarzy prowadzących statki przewożące na jego terytorium substancje niebezpieczne.
Państwa Członkowskie uznają patent wydany zgodnie z numerem 10170 ADNR jako dowód takich umiejętności.
Artykuł 4
Komisja w razie konieczności podejmuje niezbędne kroki w celu dostosowania wykazu patentów, znajdującego się w załączniku I, zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Artykuł 5
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji przedłożony nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. wydaje, nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r., decyzję w sprawie wspólnych przepisów dotyczących prowadzenia statków przewożących towary i osoby żeglugą śródlądową.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
1.
Do celów art. 4 Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt zmiany załącznika I. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który wyznacza przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji, opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób wymieniony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje zmianę do załącznika I, jeżeli jest zgodna z opinią komitetu.
Jeżeli przewidywana zmiana nie jest zgodna z opinią komitetu albo opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia takiego wniosku Radzie Rada nie stanowi, proponowana zmiana zostaje przyjęta przez Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 19 grudnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG w celu rozszerzenia i modyfikacji wyłączeń udzielonych Danii i Irlandii odnoszących się do zwolnień przysługujących podróżnym
(91/673/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: do dnia 31 grudnia 1991 r. Królestwo Danii oraz Irlandia spełniają warunki dotyczące wyłączeń od dyrektywy 69/169/EWG[3], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/191/EWG[4], w odniesieniu do stosowania ogólnych poziomów zwolnień;
wymienione wyłączenia należy postrzegać w kontekście art. 8a Traktatu, który określa rynek wewnętrzny jako obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału oraz stanowi, że rynek ten powinien być stopniowo ustanawiany przez okres upływający dnia 31 grudnia 1992 r.;
natychmiastowe przerwanie stosowania wymienionych wyłączeń może spowodować, w odniesieniu do Królestwa Danii oraz Irlandii, trudności gospodarcze; ich stosowanie powinno zatem być rozszerzone, w zmienionej formie w przypadku Irlandii, do dnia 31 grudnia 1992 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7b ust. 1 lit. b) wyrażenie "95 ECU" zastępuje się wyrażeniem "150 ECU";
2. W art. 7c wyrażenie "dnia 31 grudnia 1991 r." zastępuje się wyrażeniem "dnia 31 grudnia 1992 r.";
3. Artykuł 7d otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7d
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 oraz w ramach limitu określonego w tym artykule, Irlandia ma prawo do stosowania limitu ilościowego 30 litrów piwa, w odniesieniu do wszystkich podróżnych przybywających do Irlandii, przed dniem 31 grudnia 1992 r.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 7b ust. 1 lit. b), Irlandia ma prawo do stosowania następujących limitów do dnia 31 grudnia 1992 r. w odniesieniu do przywozu danych towarów przez podróżnych z Irlandii, którzy pozostawali poza jej terytorium przez okres nieprzekraczający 24 godzin:
a) w odniesieniu do podróżnych ze Wspólnoty: 175 ECU, jednak wartość jednostkowa nie może przekraczać 110 ECU;
b) w odniesieniu do piwa: 15 litrów."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1992 r.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują przepisy określone w akapicie pierwszym, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń
(91/674/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 54 ust. 3 lit. g) Traktatu wymaga koordynacji niezbędnego zakresu zabezpieczeń, które, z uwagi na ochronę interesów członków i innych osób, są wymagane przez Państwa Członkowskie od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, mając na względzie, aby takie zabezpieczenia były równoważne w całej Wspólnocie;
dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/605/EWG [5], nie musi być stosowana do towarzystw ubezpieczeniowych, zwanych dalej "zakładami ubezpieczeń", do czasu dalszej koordynacji; z uwagi na istotne znaczenie zakładów ubezpieczeń we Wspólnocie, taka koordynacja nie może być dłużej odwlekana po wykonaniu dyrektywy 78/660/EWG;
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/605/EWG, przewiduje odstępstwa dotyczące zakładów ubezpieczeń jedynie do wygaśnięcia terminu wyznaczonego na stosowanie niniejszej dyrektywy; dlatego niniejsza dyrektywa musi zawierać również przepisy szczególne dla zakładów ubezpieczeń w odniesieniu do skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
taka koordynacja jest również pilnie potrzebna, gdyż zakłady ubezpieczeń prowadzą działalność ponadgraniczną; lepsza porównywalność rocznych sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych sprawozdań finansowych takich zakładów ma zasadnicze znaczenie dla wierzycieli, dłużników, akcjonariuszy (udziałowców), posiadaczy polis ubezpieczeniowych i ich doradców oraz dla ogółu społeczeństwa;
w Państwach Członkowskich zakłady ubezpieczeń o różnej formie prawnej konkurują ze sobą; zakłady zajmujące się działalnością ubezpieczeń bezpośrednich zwykle zajmują się jednocześnie działalnością w zakresie reasekuracji, a zatem konkurują ze specjalistycznymi towarzystwami reasekuracyjnymi; właściwe jest zatem nie ograniczanie koordynacji do form prawnych, objętych dyrektywą 78/660/EWG, lecz wybranie zakresu odpowiadającego zakresowi dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/618/EWG [8], oraz zakresowi dyrektywy Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/619/EWG [10], który obejmuje również niektóre zakłady wyłączone z zakresu tych dyrektyw oraz spółki będące towarzystwami reasekuracyjnymi;
choć ze względu na szczególne cechy zakładów ubezpieczeń stosowne wydaje się być zaproponowanie odrębnej dyrektywy w sprawie rocznych sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych sprawozdań finansowych takich zakładów, niekoniecznie wymaga to ustanowienia zestawu norm innych niż te, przewidziane w dyrektywie 78/660/EWG oraz dyrektywie 83/349/EWG; takie odrębne normy nie byłyby ani właściwe ani spójne z zasadami leżącymi u podstaw koordynacji prawa spółek, ponieważ, biorąc pod uwagę ważną pozycję zajmowaną przez zakłady ubezpieczeń w gospodarce Wspólnoty, nie mogą być one wyłączone z zakresu reguł opracowanych dla przedsiębiorstw w ogóle; z tego powodu uwzględniono jedynie szczególne cechy zakładów ubezpieczeń i niniejsza dyrektywa dotyczy jedynie odstępstw od reguł ustanowionych w dyrektywie 78/660/EWG oraz dyrektywie 83/349/EWG;
w układzie i treści bilansów zakładów ubezpieczeń w różnych Państwach Członkowskich występują istotne różnice; niniejsza dyrektywa musi zatem ustanowić jednakowy układ i takie same pozycje dla bilansów wszystkich wspólnotowych zakładów ubezpieczeń;
jeżeli roczne sprawozdania finansowe oraz skonsolidowane sprawozdania finansowe mają być porównywalne, należy rozstrzygnąć podstawowe kwestie dotyczące ujawniania w bilansie niektórych operacji;
w celu zapewnienia lepszej porównywalności niezbędne jest również dokładnie określenie treści różnych pozycji bilansowych;
przydatne może być rozróżnienie między zobowiązaniami ubezpieczyciela a reasekuratora poprzez wykazanie po stronie aktywów udziału reasekuratora w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych jako aktywa;
należy także ustalić strukturę rachunku zysków i strat oraz określić niektóre jego pozycje;
biorąc pod uwagę szczególny charakter sektora ubezpieczeń wskazane może być wykazanie niezrealizowanych zysków i strat w rachunku zysków i strat;
porównywalność kwot w bilansie oraz rachunku zysków i strat jest również zasadniczo uzależniona od wartości, w których aktywa i pasywa są wykazywane w bilansie; dla właściwej oceny sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń należy wykazać wartość bieżącą inwestycji, a także ich wartość wyliczoną w oparciu o cenę nabycia lub kosztu wytworzenia; jednakże obowiązkowe wykazywanie wartości bieżącej inwestycji, przynajmniej w informacji dodatkowej w sprawozdaniu finansowym, jest zalecane wyłącznie do celów porównywalności i przejrzystości a nie ma na celu zmian w polityce podatkowej wobec zakładów ubezpieczeń;
w wyliczeniu rezerw ubezpieczeń na życie można wykorzystywać metody aktuarialne zwyczajowo stosowane na rynku lub akceptowane przez organy nadzorujące działalność ubezpieczeniową; metodami tymi może posługiwać się każdy aktuariusz lub ekspert zgodnie z warunkami, które mogą być ustanowione przez prawo krajowe oraz z należytym uwzględnieniem zasad aktuarialnych uznanych w ramach obecnej i przyszłej koordynacji podstawowych zasad dotyczących nadzoru ostrożnościowego i finansowego działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich na życie;
w wyliczeniu rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia, z jednej strony należy zakazać stosowania wszelkich ukrytych dyskont lub odpisów, a z drugiej strony, biorąc pod uwagę względy ostrożności i przejrzystości, należy określić szczegółowe warunki stosowania jawnych dyskont lub odpisów;
w świetle szczególnego charakteru zakładów ubezpieczeń niezbędne jest wprowadzenie pewnych zmian dotyczących informacji dodatkowej do rocznych sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
zgodnie z intencją uwzględnienia wszystkich zakładów ubezpieczeń objętych zakresem dyrektyw 73/239/EWG i 79/267/EWG oraz niektórych innych dyrektyw, określone w dyrektywie 78/660/EWG odstępstwa dotyczące małych i średnich zakładów ubezpieczeń nie zostały uwzględnione, lecz niektóre małe towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, które wyłączono z zakresu dyrektyw 73/239/EWG i 79/267/EWG, nie powinny być objęte niniejszą dyrektywą;
z tych samych powodów, zakres możliwości Państw Członkowskich zwalniania, zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG, jednostek macierzystych grup kapitałowych z obowiązkowej konsolidacji, nie obejmuje zakładów ubezpieczeń, jeżeli jednostki podlegające konsolidacji nie przekraczają łącznie określonej wielkości;
ze względu na jego szczególny charakter konieczne jest przyjęcie szczególnych przepisów dla towarzystwa ubezpieczeniowego działającego pod nazwą "Lloyd's";
przepisy niniejszej dyrektywy stosują się również do skonsolidowanych sprawozdań finansowych sporządzanych przez przedsiębiorstwo dominujące, które jest jednostką macierzystą holdingu finansowego, w przypadku gdy jej przedsiębiorstwa zależne to wyłącznie lub głównie zakłady ubezpieczeń;
analiza problemów pojawiających się w związku z niniejszą dyrektywą, w szczególności dotyczących jej stosowania, wymaga współpracy przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji w ramach komitetu kontaktowego; w celu uniknięcia szybkiego wzrostu liczby takich komitetów pożądane jest, aby współpraca ta miała miejsce na forum komitetu, przewidzianego w art. 52 dyrektywy 78/660/EWG; jednakże analizując problemy dotyczące zakładów ubezpieczeń, komitet musi być właściwie ukonstytuowany;
w świetle złożoności problematyki, zakładom ubezpieczeń objętym zakresem niniejszej dyrektywy należy przyznać stosowny okres na wykonanie jej przepisów; okres ten należy przedłużyć w celu umożliwienia dokonania niezbędnych zmian dotyczących z jednej strony towarzystwa ubezpieczeniowego działającego pod nazwą "Lloyd's", a z drugiej tych zakładów, które w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy wykazują swoje inwestycje według kosztów historycznych;
w świetle celów większej przejrzystości i harmonizacji, należy przewidzieć przegląd niektórych przepisów niniejszej dyrektywy po pięciu latach jej stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA 1
Przepisy wstępne i zakres stosowania
Artykuł 1
1. Artykuły 2, 3, 4 ust. 1, 3-5, art. 6, 7, 13, 14, 15 ust. 3 i 4, art. 16-21, 29-35, 37-42, 43 ust. 1 pkt 1-7 oraz 9-13, art. 45 ust. 1, art. 46, 48-50, art. 51 ust. 1, art. 54, 56-59 i 61 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do zakładów ubezpieczeń określonych w art. 2 niniejszej dyrektywy, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
2.
W przypadku gdy w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG dokonywane jest odniesienie do art. 9 i 10 (bilans) lub do art. 23-26 (rachunek zysków i strat) dyrektywy 78/660/EWG, odniesienia takie uznawane są za odniesienia odpowiednio do art. 5 (bilans) lub do art. 29 (rachunek zysków i strat) niniejszej dyrektywy.
3.
Odniesienia w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG do art. 31-42 dyrektywy 78/660/EWG uznawane są za odniesienia do tych artykułów, z uwzględnieniem art. 45-62 niniejszej dyrektywy.
4.
W przypadku gdy wyżej wymienione przepisy dyrektywy 78/660/EWG odnoszą się do pozycji bilansowych, dla których nie przewidziano żadnego odpowiednika w niniejszej dyrektywie, uznawane są one za odniesienia do pozycji w art. 6 niniejszej dyrektywy, w którym wyszczególniono odpowiednie pozycje aktywów i pasywów.
Artykuł 2
1.
Środki koordynacyjne określone w niniejszej dyrektywie stosuje się do spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, które są:
a) zakładami w rozumieniu art. 1 dyrektywy 73/239/EWG, z wyjątkiem tych towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, które są wyłączone z zakresu tej dyrektywy na mocy jej art. 3, ale włączając zakłady określone w art. 4 lit. a), b), c) oraz e) tej dyrektywy, chyba że ich działalność nie polega wyłącznie lub głównie na prowadzeniu działalności ubezpieczeniowej;
b) zakładami w rozumieniu art. 1 dyrektywy 79/267/EWG, z wyłączeniem zakładów i towarzystw ubezpieczeń wzajemnych określonych w art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 3 tej dyrektywy; lub
c) zakładami prowadzącymi działalność reasekuracyjną.
W niniejszej dyrektywie zakłady takie są zwane zakładami ubezpieczeń.
2.
Środki grupowego funduszu emerytalnego, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) oraz d) dyrektywy 79/267/EWG, którymi zarządza zakład ubezpieczeń w imieniu własnym, ale na rzecz osób trzecich, muszą być wykazane w bilansie, jeżeli zakład nabywa tytuł prawny do danych aktywów.
Całkowitą kwotę takich aktywów i pasywów wykazuje się odrębnie lub w informacji do sprawozdania finansowego w podziale na poszczególne pozycje.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wykazanie takich środków jako pozycji pozabilansowych pod warunkiem, że istnieją szczególne zasady, zgodnie z którymi takie środki mogą być wyłączone z aktywów przeznaczonych do podziału w przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń (lub podobnego postępowania).
Aktywa nabyte w imieniu i na rzecz osób trzecich nie mogą być wykazane w bilansie.
Artykuł 3
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ubezpieczeń na życie stosuje się mutatis mutandis do zakładów ubezpieczeń prowadzących wyłącznie ubezpieczenia zdrowotne, opierając się przy tym wyłącznie lub głównie na zasadach technicznych stosowanych w ubezpieczeniach na życie.
Państwa Członkowskie mogą stosować akapit pierwszy do ubezpieczeń zdrowotnych prowadzonych przez wspólne zakłady ubezpieczeń zgodnie z zasadami technicznymi stosowanymi w ubezpieczeniach na życie, w przypadku gdy taka działalność jest istotna.
Artykuł 4
Niniejszą dyrektywę stosuje się do towarzystwa ubezpieczeniowego o nazwie "Lloyd's", z zastrzeżeniem środków dostosowawczych zawartych w Załączniku, uwzględniających szczególny charakter i strukturę towarzystwa Lloyd's.
SEKCJA 2
Przepisy ogólne dotyczące bilansu oraz rachunku zysków i strat
Artykuł 5
W przypadku zakładów ubezpieczeń połączenie pozycji na warunkach określonych w art. 4 ust. 3 lit. a) lub b) dyrektywy 78/660/EWG ogranicza się,
- w odniesieniu do bilansu: do pozycji poprzedzonych cyframi arabskimi, z wyjątkiem pozycji dotyczących rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz
- w odniesieniu do rachunku zysków i strat: do pozycji poprzedzonych małymi literami, z wyjątkiem pozycji I pkt 1 i 4 oraz II pkt 1, 5 i 6.
Połączenie jest dopuszczalne jedynie zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Państwa Członkowskie.
SEKCJA 3
Układ bilansu
Artykuł 6
Państwa Członkowskie określają następujący układ bilansu:
Aktywa
A. Niewpłacony kapitał subskrybowany
wykazujący odrębnie kapitał wymagany (chyba że prawo krajowe wymaga, aby kapitał zadeklarowany był wykazany po stronie pasywów, w takim przypadku kapitał zadeklarowany, lecz jeszcze niewpłacony, musi być wykazany po stronie aktywów w pozycji A lub E pkt IV).
B. Wartości niematerialne i prawne
zgodnie z opisem do pozycji B i C pkt I w art. 9 dyrektywy 78/660/EWG, wykazujące odrębnie:
- koszty utworzenia, tak jak jest to określone w prawie krajowym i w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na wykazanie ich po stronie aktywów (chyba że prawo krajowe wymaga ich wykazania w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego),
- wartość firmy, w stopniu, w jakim została nabyta za wynagrodzeniem (chyba że prawo krajowe wymaga wykazania jej w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego).
C. Lokaty
I. Nieruchomości gruntowe i budynkowe:
wykazujący odrębnie nieruchomości zajmowane przez zakład ubezpieczeń na własną działalność (chyba że prawo krajowe wymaga wykazania ich w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego).
II.
Lokaty w jednostkach powiązanych oraz udziały kapitałowe:
1.
Udziały w jednostkach powiązanych.
2.
Dłużne papiery wartościowe wyemitowane przez jednostki powiązane oraz udzielone tym jednostkom pożyczki.
3.
Udziały kapitałowe.
4.
Dłużne papiery wartościowe wyemitowane przez jednostki i udzielone pożyczki tym jednostkom, z którymi zakład ubezpieczeń jest powiązany z tytułu udziału kapitałowego.
III.
Inne inwestycje finansowe:
1.
Udziały i inne papiery wartościowe o zmiennej kwocie dochodu oraz jednostki uczestnictwa w funduszach powierniczych.
2.
Dłużne papiery wartościowe i inne papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu.
3.
Udziały we wspólnych przedsięwzięciach inwestycyjnych.
4.
Pożyczki zabezpieczone hipotecznie.
5.
Pozostałe pożyczki.
6.
Lokaty terminowe w instytucjach kredytowych.
7.
Pozostałe.
IV.
Depozyty u cedentów.
D. Lokaty środków z tytułu ubezpieczeń na życie, gdzie ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający
E. Należności
(Kwoty należne od:
- jednostek powiązanych, oraz
- jednostek, z którymi zakład ubezpieczeń jest powiązany z tytułu udziałów kapitałowych).
wykazuje się odrębnie, jako podpozycje pozycji I, II i III.
1. ubezpieczających;
2. pośredników.
II.
Należności z tytułu reasekuracji.
III.
Inne należności.
IV.
Kapitał subskrybowany wymagalny, ale niewpłacony.
(chyba że prawo krajowe wymaga, aby kapitał należny, ale niewpłacony był wykazany po stronie aktywów w pozycji A).
F. Inne aktywa
I. Aktywa materialne i zapasy wymienione w art. 9 poz. C pkt II i poz. D pkt I dyrektywy 78/660/EWG, oprócz gruntów, budynków, rozpoczętych inwestycji budowlanych oraz zaliczek na poczet nieruchomości.
II.
Środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych.
III.
Udziały własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej — ich księgowej wartości nominalnej) w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie w bilansie.
IV.
Pozostałe.
G. Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów
I. Zarachowane odsetki i czynsze.
II.
Aktywowane koszty akwizycji (z podziałem na koszty dotyczące ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczeń na życie).
III.
Inne rozliczenia międzyokresowe.
H. Strata za rok obrotowy
(chyba że prawo krajowe wymaga jej wykazania po stronie pasywów w pozycji A pkt VI).
Pasywa
A. Kapitał i rezerwy
I. Kapitał subskrybowany lub środki równoważne
(chyba że prawo krajowe wymaga wykazania kapitału zadeklarowanego w tej pozycji.
W tym przypadku wartość kapitału subskrybowanego i wartość kapitału wpłaconego w całości musi wykazać odrębnie).
II.
Kapitał zapasowy ze sprzedaży akcji lub udziałów powyżej ich wartości nominalnej.
III.
Kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny.
IV.
Rezerwy.
V. Wynik finansowy przeniesiony z lat ubiegłych.
VI.
Wynik finansowy roku obrotowego.
(chyba że prawo krajowe wymaga jego wykazania po stronie aktywów w pozycji H lub pasywów w pozycji I).
B. Zobowiązania podporządkowane
C. Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
1.Rezerwa na składki niezarobione _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)kwota reasekuracji (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
2.Rezerwa ubezpieczeń na życie: _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)kwota brutto (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)kwota reasekuracji (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
3.Wierzytelności wymagalne: _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)kwota reasekuracji (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
4.Rezerwa na premie i rabaty (chyba że została wykazana w pkt 2): _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)rezerwy brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
5.Rezerwa na wyrównanie szkodowości (ryzyka) _BAR_ _BAR_ _BAR_
6.Pozostałe rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)rezerwy brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
D. Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla ubezpieczeń na życie, jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający się:
a)rezerwy brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ … _BAR_
E. Rezerwy z tytułu pozostałych zobowiązań i kosztów
1.
Rezerwy dla emerytur i podobnych zobowiązań.
2.
Rezerwy na podatki.
3.
Pozostałe rezerwy.
F. Zobowiązania z tytułu depozytów reasekurantów
G. Zobowiązania
(Zobowiązania wobec:
- jednostek powiązanych, oraz
- jednostek, z którymi zakład ubezpieczeń jest powiązany z tytułu udziałów kapitałowych
wykazuje się odrębnie jako pozycje pomocnicze.)
I. Zobowiązania z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich.
II.
Zobowiązania z tytułu reasekuracji.
III.
Pożyczki obligacyjne, z odrębnym wykazaniem pożyczek zamiennych.
IV.
Zobowiązania wobec instytucji kredytowych.
V. Pozostałe zobowiązania, włączając zobowiązania z tytułu podatków i zabezpieczenie społeczne.
H. Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów
I. Zysk w roku obrotowym
(chyba że prawo krajowe wymaga jego wykazania po stronie pasywów w pozycji A pkt VI).
Artykuł 7
Artykułu 14 dyrektywy 78/660/EWG nie stosuje się wobec zobowiązań związanych z działalnością ubezpieczeniową.
SEKCJA 4
Przepisy szczególne dotyczące niektórych pozycji bilansowych
Artykuł 8
Artykuł 15 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się jedynie wobec pozycji aktywów B oraz C pkt I oraz II, określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy.
Wszelkie przesunięcia w tych pozycjach wykazuje się przyjmując za podstawę wartość bilansową na początek roku obrotowego.
Artykuł 9
Aktywa: pozycja C pkt III ppkt 2
Dłużne papiery wartościowe i inne papiery wartościowe o stałym dochodzie
1.
Pozycja ta obejmuje zbywalne dłużne papiery wartościowe i inne papiery wartościowe o stałym dochodzie wyemitowane przez instytucje kredytowe, inne jednostki lub organy publiczne, o ile nie są one uwzględnione w pozycji C pkt II ppkt 2 lub 4.
2.
Papiery wartościowe oprocentowane według stopy zmiennej, zależnej od określonych czynników, np. stopy procentowej na rynku międzybankowym lub rynku eurowalut, uznaje się za dłużne papiery wartościowe i inne papiery wartościowe o stałym dochodzie.
Artykuł 10
Aktywa: pozycja C pkt III ppkt 3
Udział we wspólnych przedsięwzięciach inwestycyjnych
Pozycja ta obejmuje akcje i udziały posiadane przez instytucję we wspólnych przedsięwzięciach inwestycyjnych, utworzonych przez kilka jednostek lub funduszy emerytalnych, zarządzanie którymi powierzono jednej z tych jednostek lub jednemu z tych funduszy emerytalnych.
Artykuł 11
Aktywa: pozycje C pkt III ppkt 4 i 5
Pożyczki zabezpieczone hipoteczne i pozostałe pożyczki
Pożyczki udzielone ubezpieczającym się, których głównym zabezpieczeniem jest polisa, wykazuje się w pozycji "Pozostałe pożyczki", a ich wartość wykazuje się w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Pożyczki hipoteczne wykazuje się w ten sam sposób, nawet jeżeli są one dodatkowo zabezpieczone polisami ubezpieczeniowymi.
W przypadku gdy wartość niezabezpieczonej polisami części pozycji "Pozostałe pożyczki" jest istotna, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy zamieścić odpowiednie wyszczególnienie.
Artykuł 12
Aktywa: pozycja C pkt III ppkt 6
Lokaty w instytucjach kredytowych
Pozycja ta obejmuje kwoty, których wycofanie podlega ograniczeniom czasowym.
Kwoty zdeponowane bez takich ograniczeń wykazuje się w pozycji F pkt II, nawet jeżeli są one oprocentowane.
Artykuł 13
Aktywa: pozycja C pkt III ppkt 7
Pozostałe
Pozycja ta obejmuje lokaty, które nie są uwzględnione w pozycjach C pkt III ppkt 1-6.
W przypadku gdy wartość takich lokat jest istotna, muszą być one wykazane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 14
Aktywa: pozycja C pkt IV
Depozyty u cedentów
W bilansie zakładu, który przyjmuje reasekurację, pozycja ta obejmuje kwoty należne od cedentów i odpowiadające udzielonym gwarancjom, które zostały złożone u tych cedentów lub osób trzecich, bądź które zostały zatrzymane przez te jednostki.
Kwoty te nie mogą być łączone z innymi kwotami należnymi reasekuratorowi od ubezpieczyciela cedującego, ani równoważone kwotami należnymi ubezpieczycielowi cedującemu od reasekuratora.
Papiery wartościowe zdeponowane u cedentów lub osób trzecich, które pozostają własnością jednostki przyjmującej ryzyko do reasekuracji, wykazuje się w księgach tej jednostki w odpowiedniej pozycji jako lokaty.
Artykuł 15
Aktywa: pozycja D
Lokaty środków z tytułu ubezpieczeń na życie, gdzie ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający
W odniesieniu do ubezpieczeń na życie pozycja ta obejmuje z jednej strony lokaty, których wartość jest wykorzystywana do wyceny wartości zysku na polisach związanych z funduszem inwestycyjnym, a z drugiej strony lokaty służące jako pokrycie zobowiązań, które są ustalane w stosunku do indeksu.
Pozycja ta obejmuje również lokaty posiadaczy tontyn przeznaczone do podziału między nimi.
Artykuł 16
Aktywa: pozycja F pkt IV
Pozostałe
Pozycja ta obejmuje te aktywa, które nie są wykazane w pozycjach F pkt I, II i III.
W przypadku gdy wartość takich aktywów jest istotna, należy je wykazać w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 17
Aktywa: pozycja G pkt I
Narosłe odsetki i czynsze
Pozycja ta obejmuje pozycje, które przedstawiają odsetki i czynsze należne do dnia bilansowego, ale jeszcze niewymagalne.
Artykuł 18
Aktywa: pozycja G pkt II
Odroczone koszty akwizycji
1.
Koszty uzyskania polis ubezpieczeniowych są odroczone zgodnie z art. 18 dyrektywy 78/660/EWG, o ile takie odroczenie nie jest zakazane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić na odliczanie kosztów akwizycji od niezapłaconych składek w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie oraz na ich odliczenie według metody aktuarialnej od rezerw matematycznych w przypadku ubezpieczeń na życie.
W przypadku gdy ta metoda jest stosowana, kwoty odliczone od rezerw muszą być wykazane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 19
Pasywa: pozycja A pkt I
Kapitał subskrybowany lub środki równoważne
Pozycja ta obejmuje wszystkie kwoty, niezależnie od ich faktycznego przeznaczenia, które zgodnie z formą prawną zakładu ubezpieczeń uważane są, zgodnie z prawem krajowym danego Państwa Członkowskiego, za kapitał własny subskrybowany przez udziałowców lub inne osoby.
Artykuł 20
Pasywa: pozycja A pkt IV
Rezerwy
Pozycja ta obejmuje wszystkie rodzaje rezerw wymienionych w art. 9 dyrektywy 78/660/EWG w pozycji A pkt IV pasywów i tam określone.
Państwa Członkowskie mogą również wymagać wykazywania innych rodzajów rezerw, jeżeli jest to niezbędne w przypadku zakładów ubezpieczeń, których forma prawna nie jest objęta dyrektywą 78/660/EWG.
W bilansach zakładów ubezpieczeń, których to dotyczy, rezerwy wykazuje się odrębnie, jako podpozycje w pozycji A pkt IV pasywów, z wyjątkiem rezerwy z aktualizacji wyceny, która jest wykazywana w pozycji A pkt III po stronie pasywów.
Artykuł 21
Pasywa: pozycja B
Zobowiązania podporządkowane
W przypadku gdy jest to ustalone umownie, iż w razie likwidacji lub upadłości, zobowiązania, niezależnie od tego, czy są czy też nie są zabezpieczone świadectwami, mają być spłacone dopiero po zaspokojeniu roszczeń wszystkich pozostałych wierzycieli, to takie zobowiązania wykazuje się w tej pozycji.
Artykuł 22
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zezwala, aby bilans zakładu uwzględniał środki, których podział między ubezpieczającymi albo między akcjonariuszami (udziałowcami) nie został ustalony przed zamknięciem roku obrachunkowego, to kwoty te wykazuje się jako pasywa w pozycji Ba (Fundusz do przyszłych podziałów).
Zmiany w tej pozycji wynikają z pozycji II ppkt 12a (Przeniesienia do lub z funduszu do przyszłych podziałów) w rachunku zysków i strat.
Artykuł 23
Pasywa: pozycja C
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
Artykuł 20 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, z zastrzeżeniem przepisów art. 24-30 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
Pasywa: pozycje C pkt 1 lit. b), pkt 2 lit. b), pkt 3 lit. b), pkt 4 lit. b) i pkt 6 lit. b) oraz D lit. b)
Należności z tytułu reasekuracji
1.
Należności z tytułu reasekuracji obejmują kwoty faktyczne lub szacunkowe, które zgodnie z ustaleniami umownymi reasekuracji odlicza się od wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto.
2.
Odnośnie do rezerwy niezapłaconych składek, należności z tytułu reasekuracji wylicza się zgodnie z metodami określonymi w art. 57 lub zgodnie z warunkami polisy reasekuracyjnej.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić na wykazywanie należności z tytułu reasekuracji po stronie aktywów.
W przypadku korzystania z tej możliwości należności te przedstawia się w pozycji Da (Udział reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych) aktywów w podziale:
1.
Rezerwa niezapłaconych składek
2.
Rezerwa ubezpieczeń na życie
3.
Rezerwa na niewypłacone odszkodowania i świadczenia
4.
Rezerwa na premie i rabaty (chyba że została wykazana w pkt 2)
5.
Pozostałe rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
6.
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe z tytułu ubezpieczeń na życie, jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający się.
Bez względu na art. 5, pozycji tych nie łączy się.
Artykuł 25
Pasywa: pozycja C pkt 1
Rezerwa niezapłaconych składek
Rezerwa niezapłaconych składek obejmuje kwotę przedstawiającą tę część przypisanych składek brutto, która ma być przeznaczona na następny rok obrotowy lub kolejne lata obrotowe.
W przypadku ubezpieczenia na życie Państwa Członkowskie mogą, do czasu dalszej harmonizacji, wymagać lub zezwolić na włączenie rezerwy niezapłaconych składek w pozycji C pkt 2.
Jeżeli zgodnie z art. 26 pozycja C pkt 1 uwzględnia również kwoty rezerwy na ryzyka niewygasłe, opis pozycji brzmi: "Rezerwa niezapłaconych składek i rezerwa na ryzyka niewygasłe".
Jeżeli kwota ryzyka niewygasłego jest istotna, wykazuje się ją odrębnie w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 26
Pasywa: pozycja C pkt 6
Pozostałe rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
Pozycja ta obejmuje, między innymi, rezerwę na ryzyko niewygasłe, tj. kwotę odłożoną oprócz składek niezapłaconych w odniesieniu do ryzyka ponoszonego przez zakład ubezpieczeń po zakończeniu roku obrotowego, w celu zabezpieczenia wszystkich roszczeń i wydatków związanych z obowiązującymi umowami ubezpieczenia, których wysokość przekracza sumę nieuzyskanych składek oraz wszelkich składek należnych na podstawie tych umów.
Jednakże jeżeli ustawodawstwo krajowe tak przewiduje, rezerwa na ryzyka niewygasłe może być dodana do rezerwy niewpłaconych składek, określonej w art. 25, i uwzględniona w kwocie wykazywanej w pozycji C pkt 1.
Jeżeli kwota ryzyk niewygasłych jest istotna, wykazuje się ją odrębnie w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Jeżeli możliwość przewidziana w art. 3 akapit drugi nie jest wykorzystywana, pozycja ta uwzględnia również rezerwy wiekowe.
Artykuł 27
Pasywa: pozycja C pkt 2
Rezerwa ubezpieczeń na życie
Rezerwa ubezpieczeń na życie obejmuje aktuarialnie oszacowaną wartość zobowiązań zakładu ubezpieczeń z uwzględnieniem zadeklarowanych premii i po odliczeniu wartości aktuarialnej przyszłych składek.
Artykuł 28
Pasywa: pozycja C pkt 3
Rezerwa na niewypłacone odszkodowania i świadczenia
Rezerwa na niewypłacone odszkodowania i świadczenia obejmuje wartość ogółem szacunkowych kosztów ostatecznych zakładu ubezpieczeń związanych z likwidacją szkód będących skutkiem zdarzeń, które wystąpiły przed końcem roku obrotowego, niezależnie od tego, czy zostały zgłoszone, czy też nie, pomniejszoną o kwoty już wypłacone z tytułu takich odszkodowań i świadczeń.
Artykuł 29
Pasywa: pozycja C pkt 4
Rezerwa na premie i rabaty
Rezerwa na premie i rabaty obejmuje kwoty przewidziane dla ubezpieczających się lub beneficjentów umów w postaci premii i rabatów określonych w art. 39, w zakresie, w jakim kwoty te nie zostały udzielone na kredyt ubezpieczającym się lub beneficjentom polis bądź nie zostały uwzględnione w pozycji Ba (Fundusz do przyszłego podziału), jak przewidziano w art. 22 akapit pierwszy lub w pozycji C pkt 2.
Artykuł 30
Pasywa: pozycja C pkt 5
Rezerwa na wyrównanie szkodowości (ryzyka)
1.
Rezerwa na wyrównanie szkodowości obejmuje wszelkie kwoty odłożone zgodnie z wymaganiami prawnymi lub administracyjnymi w celu wyrównania fluktuacji wskaźników straty w przyszłych latach obrotowych lub zabezpieczenia szczególnych rodzajów ryzyk.
Jeżeli w przypadku braku takich wymagań prawnych lub administracyjnych, rezerwy w rozumieniu art. 20 zostały utworzone w tym samym celu, fakt ten wykazuje się w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 31
Pasywa: pozycja D
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe z tytułu ubezpieczeń na życie, jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający się
Pozycja ta obejmuje rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe utworzone celem pokrycia zobowiązań związanych z polisami ubezpieczeń na życie, gdy wartość lub zwrot ustalane są w stosunku do lokat, których ryzyko ponosi ubezpieczający się, bądź w stosunku do indeksu.
Wszelkie dodatkowe rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe utworzone w celu pokrycia ryzyka śmierci, wydatków operacyjnych lub innych rodzajów ryzyk (takich jak świadczenia wypłacane w dniu terminu płatności lub gwarantowane wartości wykupu) wykazuje się w pozycji C pkt 2.
Pozycja D obejmuje również rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe przedstawiające zobowiązania organizatora tontyny wobec jej posiadaczy.
Artykuł 32
Pasywa: pozycja F
Depozyty reasekuratorów
W bilansie zakładu dokonującego cesji reasekuracyjnej pozycja ta obejmuje kwoty zdeponowane przez inne zakłady ubezpieczeń lub potrącone im na podstawie umów reasekuracji.
Kwoty te nie mogą być łączone z innymi kwotami stanowiącymi należności lub zobowiązania wobec tych zakładów.
W przypadku gdy zakład dokonujący cesji reasekuracyjnej otrzymał jako depozyt papiery wartościowe, które zostały przeniesione na jego własność, pozycja obejmuje kwotę należną od zakładu cedującego z tytułu depozytu.
SEKCJA 5
Układ rachunku zysków i strat
Artykuł 33
1.
Państwa Członkowskie określają układ wskazany w art. 34 dla rachunku zysków i strat.
2.
Rachunek techniczny ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie stosuje się do grup ubezpieczeń bezpośrednich objętych zakresem dyrektywy 73/239/EWG oraz do odpowiednich grup reasekuracji.
3.
Rachunek techniczny ubezpieczeń na życie stosuje się do grup ubezpieczeń bezpośrednich objętych zakresem dyrektywy 79/267/EWG oraz odpowiednich grup reasekuracji.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić zakładom, których zakres działalności obejmuje wyłącznie działalność reasekuracyjną, na stosowanie rachunku technicznego ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie wobec całej ich działalności.
Stosuje się to również do zakładów prowadzących bezpośrednie ubezpieczenia inne niż ubezpieczenia na życie, a także reasekurację.
Artykuł 34
Rachunek zysków i strat
I. Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie
1.Składki zarobione, netto, bez reasekuracji: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)składki przypisane brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)udział reasekuratorów w składce (–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)zmiana w rezerwach brutto składek niezarobionych oraz, w zakresie, w jakim ustawodawstwo krajowe zezwala na włączenie tych rezerw do pozycji C pkt 1 pasywów, rezerwy na ryzyka niewygasłe (+/–) _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)zmiany w rezerwie składek niezarobionych, udział reasekurantów (+/–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
2.Przydzielone zwroty z lokat przeniesione z rachunku nietechnicznego (pozycja III pkt 6) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
3.Pozostałe przychody techniczne netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
4.Zaciągnięte zobowiązania, netto, bez reasekuracji: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)odszkodowania i świadczenia wypłacone _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)zmiana w rezerwie na niewypłacone odszkodowania zmiana w rezerwie na niewypłacone odszkodowania _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)rezerwy brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
5.Zmiany w pozostałych rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych netto, bez reasekuracji niewskazane w innych pozycjach (+/–) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
6.Premie i rabaty, netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
7.Wydatki operacyjne netto _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)odroczone koszty akwizycji _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)zmiana w odroczonych kosztach akwizycji (+/–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)wydatki administracyjne _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
d)prowizje reasekuracyjne i udział w zyskach (–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
8.Pozostałe koszty techniczne netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
9.Zmiana w rezerwie na wyrównanie szkodowości (ryzyka) (+/–) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
10.Suma (bilans technicznego rachunku ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (pozycja III 1)). _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
II.
Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie
1.Składki zarobione netto, bez reasekuracji: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)składki przypisane brutto _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)udział reasekuratorów w składce (–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)zmiana stanu rezerwy składek niezarobionych, netto, bez reasekuracji (+/–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
2.Przychody z lokat _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)przychody z udziałów kapitałowych, z odrębnym wskazaniem tych uzyskanych z jednostek powiązanych … _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)przychody z pozostałych lokat z odrębnym wskazaniem tych uzyskanych z jednostek powiązanych … _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)przychody z nieruchomości _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)przychody z pozostałych lokat _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)wynik dodatni z rewaloryzacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
d)zyski z realizacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
3.Niezrealizowane zyski z lokat _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
4.Pozostałe przychody techniczne netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
5.Zaciągnięte zobowiązania netto, bez reasekuracji: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)odszkodowania i świadczenia wypłacone _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)udział reasekuratorów (–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
b)zmiana stanu rezerw na odszkodowania _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
6.Zmiany stanu innych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych netto, bez reasekuracji niewykazane w innych pozycjach (+/–): _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)rezerwa ubezpieczeń na życie netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)kwota brutto _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)udział reasekuratorów (–) _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)pozostałe koszty techniczne netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
7.Premie i rabaty netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
8.Wydatki operacyjne netto _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)koszty akwizycji _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)zmiana w odroczonych kosztach akwizycji (+/–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)wydatki administracyjne _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
d)prowizje reasekuracyjne i udziały w zyskach (–) _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
9.Koszty działalności lokacyjnej: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)koszty związane z zarządzaniem lokatami, w tym również odsetki _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)wynik ujemny z rewaloryzacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)straty z realizacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
10.Niezrealizowane straty na lokatach _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
11.Pozostałe koszty techniczne netto, bez reasekuracji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
12.Przydzielone zwroty z lokat przeniesione z rachunku nietechnicznego (–) (pozycja III pkt 4) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
13.Suma: (bilans technicznego rachunku ubezpieczeń na życie) (pozycja III pkt 2) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
III.
Rachunek nietechniczny
1.Wynik techniczny ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (pozycja I pkt 10) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
2.Wynik techniczny ubezpieczeń na życie (pozycja II pkt 13) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
3.Przychody z lokat _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)przychody z udziałów kapitałowych, z wyodrębnieniem tych uzyskanych z jednostek powiązanych… _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)przychody z pozostałych lokat, z wyodrębnieniem tych uzyskanych z jednostek powiązanych … _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
aa)przychody z nieruchomości _BAR_ … _BAR_ _BAR_ _BAR_
bb)przychody z pozostałych lokat _BAR_ … _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)wynik dodatni z rewaloryzacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
d)zyski z realizacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
4.Przydzielone zwroty z lokat przeniesione z rachunku nietechnicznego (pozycja II pkt 12) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
5.Opłaty lokacyjne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)opłaty związane z zarządzaniem lokatami, w tym również odsetki _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
b)wynik ujemny z rewaloryzacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ _BAR_
c)straty z realizacji lokat _BAR_ _BAR_ … _BAR_ … _BAR_
6.Przydzielone zwroty z lokat przeniesione z technicznego rachunku ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (pozycja I pkt 2) _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
7.Pozostałe przychody _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
8.Pozostałe opłaty, w tym z tytułu rewaloryzacji _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
9.Podatek od wyniku finansowego w ramach zwykłej działalności _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
10.Wynik finansowy w ramach zwykłej działalności po uiszczeniu podatku _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
11.Przychody nadzwyczajne _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
12.Opłaty nadzwyczajne _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
13.Nadzwyczajny zysk lub strata _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
14.Obciążenie podatkowe zysku lub straty nadzwyczajnej _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
15.Pozostałe podatki nie wykazane w poprzednich pozycjach _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
16.Wynik finansowy roku obrotowego _BAR_ _BAR_ _BAR_ … _BAR_
SEKCJA 6
Przepisy szczegółowe dotyczące niektórych pozycji rachunku zysków i strat
Artykuł 35
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 1 lit. a)Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 1 lit. a)Składki przypisane brutto w roku obrotowym
Składki przypisane brutto w roku obrotowym obejmują wszelkie kwoty należne w roku obrotowym z tytułu umów ubezpieczeniowych, niezależnie od tego, czy kwoty te odnoszą się w całości lub w części do jednego z następnych lat obrotowych i obejmują między innymi:
i) składki, które dopiero będą przypisane, w przypadku gdy obliczenie składki może być przeprowadzone wyłącznie na koniec roku;
ii) - składki jednorazowe, w tym także składki roczne,
- w przypadku ubezpieczeń na życie, składki jednorazowe wynikające z przepisów o premiach i rabatach w takim zakresie, w jakim na podstawie umów należy je traktować jako składki oraz jeżeli ustawodawstwo krajowe wymaga lub zezwala, aby były wykazywane jako składki;
iii) składki dodatkowe w przypadku płatności półrocznych, kwartalnych lub miesięcznych oraz dodatkowych płatności dokonywanych przez ubezpieczających z tytułu wydatków poniesionych przez zakład ubezpieczeń;
iv) w przypadku koasekuracji, udział zakładu ubezpieczeń w całkowitej kwocie składek;
v) składki reasekuracyjne należne od zakładów ubezpieczeń będących cedentami lub retrocedentami, w tym także pozycje portfela,
po potrąceniu:
- pozycji wycofanych z portfela na rzecz zakładów ubezpieczeń będących cedentami lub retrocedentami, oraz
- pozycji anulowanych.
Powyższe kwoty nie uwzględniają kwot podatków lub innych opłat nałożonych na składki.
Artykuł 36
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 1 lit. b)Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 1 lit. b)Udział reasekuratorów w składce
Udział reasekuratorów w składce obejmuje wszystkie składki zapłacone lub należne na podstawie umów reasekuracyjnych zawartych przez zakład ubezpieczeń.
Pozycje portfela należne w momencie zawarcia lub zmiany umowy reasekuracyjnej zwiększają tę kwotę, podczas gdy pozycje należne z tytułu wycofania z portfela zmniejszają tę kwotę.
Artykuł 37
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 1 lit. c) i d)Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 1 lit. c)Zmiana stanu rezerwy składek niezarobionych netto, bez reasekuracji
Do czasu dalszej koordynacji, Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby w przypadku ubezpieczeń na życie zmiana stanu rezerwy składek niezarobionych była włączana do zmiany stanu rezerw ubezpieczeń na życie.
Artykuł 38
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 4Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 2Zaciągnięte zobowiązania netto, bez reasekuracji
1.
Zaciągnięte zobowiązania obejmują wszystkie płatności dokonane w odniesieniu do roku obrotowego, powiększone o rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia, ale pomniejszone o rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia odnoszące się do poprzedniego roku obrotowego.
Kwoty te obejmują roczne renty, wykupione polisy, zmiany stanu rezerw na straty w rozliczeniach z zakładami ubezpieczeń dokonującymi cesji i reasekuratorami, zewnętrzne i wewnętrzne koszty związane z likwidacją szkód zaistniałych, ale niezgłoszonych, określonych w art. 60 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 2 lit a).
Sumy możliwe do odzyskania w drodze subrogacji lub odzyskania mienia w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. d) pomniejszają wartość tej pozycji.
2.
W przypadku gdy różnica między:
- rezerwą na straty utworzoną na początku roku na niewypłacone odszkodowania i świadczenia w poprzednich latach, a
- płatnościami dokonanymi w ciągu roku z tytułu odszkodowań i świadczeń w poprzednich latach i rezerwą na straty wykazaną na koniec roku z tytułu wyżej wymienionych odszkodowań jest istotna,
wykazuje się ją w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych z uwzględnieniem podziału na kategorię i kwotę.
Artykuł 39
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 6Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 7Premie i rabaty na netto, bez reasekuracji
Premie uwzględniają wszystkie kwoty wymagalne w roku obrotowym, w którym zostały zapłacone lub przypadają do zapłaty na rzecz ubezpieczających się oraz innych ubezpieczonych lub zostały zarezerwowane na ich rzecz, w tym kwoty wykorzystane do zwiększenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych lub przeznaczone na zmniejszenie przyszłych składek, w stopniu, w jakim te kwoty stanowią przeniesienie nadwyżki lub zysku osiągniętego z całej działalności lub jej części, po odpisaniu kwot uwzględnionych w latach poprzednich, które nie są już niezbędne.
Rabaty uwzględniają te kwoty w stopniu, w jakim stanowią one częściową refundację składek, wynikające z przebiegu poszczególnych umów ubezpieczeniowych.
W przypadku gdy wartość kwot zaliczonych do premii oraz kwot zaliczonych do rabatów jest istotna, wykazuje się je osobno w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 40
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 7 lit. a)Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 8 lit. a)Koszty akwizycji
Koszty akwizycji obejmują koszty poniesione w związku z zawarciem umów ubezpieczeniowych.
W ich skład wchodzą zarówno koszty bezpośrednie, takie jak prowizje akwizycyjne lub koszty sporządzania dokumentów ubezpieczeniowych lub włączenia umowy ubezpieczeniowej do portfela, jak i koszty pośrednie, takie jak koszty reklamy i promocji lub wydatki administracyjne związane z badaniem wniosków i wystawianiem polis.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby prowizje z tytułu odnowienia polisy były uwzględniane w pozycji I pkt 7 lit. c) lub II pkt 8 lit. c).
Artykuł 41
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie: pozycja I pkt 7 lit. c)Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 8 lit. c)Wydatki administracyjne
Wydatki administracyjne obejmują koszty poniesione w związku z inkasem składek, zarządzaniem portfelem, obsługą premii i rabatów oraz reasekuracją.
W szczególności wydatki administracyjne obejmują koszty osobowe oraz odpisy amortyzacyjne dotyczące wyposażenia i sprzętu biurowego w części, w jakiej te koszty nie podlegają włączeniu do kosztów akwizycji, odszkodowań i świadczeń lub kosztów działalności lokacyjnej.
Artykuł 42
Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 2 i 9Nietechniczne rachunki: pozycja III pkt 3 i 5Przychody z lokat i koszty działalności lokacyjnej
1.
Wszystkie przychody z lokat i koszty działalności lokacyjnej związane z ubezpieczeniami innymi niż ubezpieczenia na życie wykazuje się w rachunku nietechnicznym.
2.
W przypadku zakładu prowadzącego działalność wyłącznie w zakresie ubezpieczeń na życie, przychody z lokat i koszty działalności lokacyjnej wykazuje się w technicznym rachunku ubezpieczeń na życie.
3.
W przypadku zakładu prowadzącego działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie, przychody z lokat i koszty działalności lokacyjnej w części związanej bezpośrednio z prowadzeniem działalności w zakresie ubezpieczeń na życie wykazuje się w technicznym rachunku ubezpieczeń na życie.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby przychody z lokat i koszty działalności lokacyjnej były wykazywane zgodnie z rodzajem lub podziałem lokat, jeżeli jest to niezbędne, poprzez wprowadzenie kolejnych pozycji do technicznego rachunku ubezpieczeń innych niż na życie, analogicznie do odpowiednich pozycji w technicznym rachunku ubezpieczeń na życie.
Artykuł 43
Techniczny rachunek ubezpieczeń innych niż na życie: pozycja I pkt 2Rachunek techniczny ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 2Rachunek nietechniczny: pozycja III pkt 4 i 6Przeniesienie przychodów z lokat
1.
W przypadku gdy część przychodów z lokat jest przenoszona do technicznego rachunku ubezpieczeń innych niż na życie, przeniesienie z rachunku nietechnicznego zmniejsza kwotę pozycji III pkt 6 i zwiększa kwotę pozycji I pkt 2.
2.
W przypadku gdy część przychodów z lokat wykazana w technicznym rachunku ubezpieczeń na życie jest przenoszona do rachunku nietechnicznego, kwota przeniesienia zmniejsza kwotę pozycji II pkt 12 i zwiększa kwotę pozycji III pkt 4.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić procedury określające sposób przenoszenia oraz kwoty przychodów podlegających przeniesieniu z jednej części rachunku zysków i strat do innej.
Przyczyny takich przeniesień oraz podstawy, na których są one dokonywane, wykazywane są każdorazowo w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego; gdzie właściwe, wystarczające jest powołanie się na treść odpowiedniego przepisu.
Artykuł 44
Techniczny rachunek ubezpieczeń na życie: pozycja II pkt 3 i 10Niezrealizowane zyski i straty z lokat
1.
W odniesieniu do działalności ubezpieczeniowej na życie Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wykazywanie, w całości lub w części, w pozycjach II pkt 3 i 10 rachunku ubezpieczeń różnic między:
- wyceną lokat dokonaną według wartości bieżącej lub według jednej z metod określonych w art. 33 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG, oraz
- ich wyceną dokonaną według ceny nabycia.
W każdym wypadku Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby kwoty określone w akapicie pierwszym były wykazywane w wyżej wymienionych pozycjach, w przypadku gdy odnoszą się one do lokat wykazanych w pozycji D aktywów.
2.
Państwa Członkowskie, które wymagają lub zezwalają, aby wycena lokat wykazanych w pozycji C aktywów była dokonywana według wartości bieżącej, mogą, w odniesieniu do ubezpieczeń innych niż na życie, zezwolić na wykazywanie, w całości lub w części, różnic z wyceny lokat według wartości bieżącej i z wyceny według ceny nabycia w pozycji III pkt 3a i w pozycji III pkt 5a rachunku zysków i strat.
SEKCJA 7
Zasady wyceny
Artykuł 45
Z zastrzeżeniem art. 46—49 niniejszej dyrektywy, do lokat stosuje się art. 32 dyrektywy 78/660/EWG, zgodnie z którym pozycje wykazywane w rocznym sprawozdaniu finansowym muszą być wycenione według cen nabycia lub kosztów wytworzenia.
Artykuł 46
1.
Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby wycena lokat wykazywanych w pozycji C aktywów była dokonywana według ich wartości bieżącej wyliczonej zgodnie z art. 48 i 49.
2.
Lokaty wykazywane w pozycji D aktywów wycenia się według wartości bieżącej.
3.
W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich ceny nabycia, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się ich wartość bieżącą.
Jednakże Państwa Członkowskie, w których w dniu ogłoszenia niniejszej dyrektywy lokaty są wykazywane według cen nabycia, mogą umożliwić zakładom początkowe wykazywanie w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wartości bieżącej lokat wykazywanych w pozycji C pkt I aktywów przez okres nie dłuższy niż pięć lat oraz pozostałych lokat przez okres nie dłuższy niż trzy lata od dnia określonego w art. 70 ust. 1.
4.
W przypadku gdy lokaty są wykazywane według wartości bieżącej, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się ich cenę nabycia.
5.
Tę samą metodę wyceny stosuje się do wszystkich lokat wykazywanych w pozycjach oznaczonych cyframi arabskimi lub w pozycji C pkt I aktywów.
6.
Metodę zastosowaną do wyceny poszczególnych lokat określa się w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 47
W przypadku wyceny lokat według wartości bieżącej stosuje się art. 33 ust. 2 i 3 dyrektywy 78/660/EWG, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 37 i 44 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 48
1.
W przypadku lokat innych niż nieruchomości wartość bieżącą oznacza wartość rynkowa, z zastrzeżeniem przepisów ust. 5.
2.
W przypadku gdy lokaty są oficjalnie notowane na giełdzie papierów wartościowych, wartość rynkowa oznacza wartość na dzień bilansowy lub, jeżeli dzień bilansowy wypada w dniu, w którym na giełdzie nie zawiera się transakcji, na ostatni dzień, w którym zawierano transakcje, wypadający przed dniem bilansowym.
3.
W przypadku istnienia rynku lokat innych niż określone w ust. 2, wartość rynkowa oznacza średnią cenę lokat z transakcji zawartych w dniu bilansowym lub, jeżeli dzień bilansowy wypada w dniu, w którym na rynku nie zawiera się transakcji, na ostatni dzień, w którym zawierano transakcje, wypadający przed dniem bilansowym.
4.
W przypadku gdy w dniu, na który sporządza się sprawozdanie finansowe, lokaty określone w ust. 2 lub 3 zostały sprzedane lub mają być sprzedane w krótkim terminie, wartość rynkową zmniejsza się o rzeczywiste lub szacunkowe koszty realizacji transakcji.
5.
Z wyjątkiem sytuacji, w których jest zastosowana metoda praw własności zgodnie z art. 59 dyrektywy 78/660/EWG, wszystkie pozostałe lokaty wycenia się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny według prawdopodobnej wartości rynkowej.
6.
We wszystkich przypadkach metoda wyceny jest precyzyjnie opisana oraz jest przedstawione uzasadnienie jej zastosowania w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 49
1.
W przypadku nieruchomości wartość bieżąca oznacza wartość rynkową w dniu wyceny, gdzie jest to właściwe, pomniejszoną tak jak przewiduje to ust. 4 i 5.
2.
Wartość rynkowa oznacza możliwą do uzyskania cenę sprzedaży nieruchomości w umowie prywatnej zawartej między sprzedawcą działającym z własnej woli a niezależnym od niego nabywcą, przy założeniu, że nieruchomość jest oferowana na rynku, że warunki rynkowe pozwalają na jej zbycie w uporządkowany sposób, oraz że biorąc pod uwagę rodzaj nieruchomości, okres na ewentualne negocjowanie warunków sprzedaży nie odbiega od przyjętej praktyki.
3.
Wartość rynkową wyznacza się poprzez odrębną wycenę każdej nieruchomości, przeprowadzoną co najmniej raz na pięć lat zgodnie z powszechnie uznanymi metodami lub metodami uznanymi przez organy nadzorujące działalność ubezpieczeniową.
Nie stosuje się art. 35 ust. 1 lit. b) dyrektywy 78/660/EWG.
4.
W przypadku gdy od ostatniej wyceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 3 wartość nieruchomości uległa zmniejszeniu, dokonuje się odpowiedniej aktualizacji wyceny.
Otrzymana w jej wyniku niższa wartość nie podlega zwiększeniu w następnych bilansach, chyba że takie zwiększenie jest rezultatem wyznaczenia nowej wartości rynkowej zgodnie z przepisami ust. 2 i 3.
5.
W przypadku gdy w dniu sporządzenia sprawozdań finansowych nieruchomości zostały sprzedane lub mają być sprzedane w krótkim czasie, wartość wyznaczoną zgodnie z ust. 2 i 4 zmniejsza się o rzeczywiste lub szacunkowe koszty realizacji transakcji.
6.
W przypadku gdy określenie wartości rynkowej nieruchomości jest niemożliwe, za wartość bieżącą uważa się wartość uzyskaną w oparciu o zasadę ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.
7.
Metodę wykorzystaną do ustalenia wartości bieżącej nieruchomości oraz jej podział na poszczególne lata obrotowe, w których dokonywana była wycena, wykazuje się w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 50
W przypadku gdy art. 33 dyrektywy 78/660/EWG jest stosowany do zakładów ubezpieczeń, należy to uczynić w następujący sposób:
a) ust. 1 lit. a) stosuje się do aktywów wykazanych w pozycji F pkt I określonej w art. 6 niniejszej dyrektywy,
b) ust. 1 lit. c) stosuje się do aktywów wykazanych w pozycji C pkt I, II, III i IV oraz F pkt I (z wyjątkiem zapasów) i F pkt III określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 51
Artykuł 35 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do zakładów ubezpieczeń podlegającym następującym przepisom:
a) stosuje się do aktywów wykazanych w pozycjach B i C oraz do aktywów trwałych wykazanych w pozycji F pkt I określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy;
b) ust. 1 lit. c) lit.) aa) stosuje się do aktywów wykazanych w pozycji C pkt I, II, III i IV oraz F pkt III określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby aktualizacja wyceny była dokonywana w odniesieniu do zbywalnych papierów wartościowych, wykazywanych jako lokaty, w taki sposób, aby były wyceniane według niższej wartości przypisywanej im na dzień bilansowy.
Artykuł 52
Artykuł 38 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do aktywów wykazywanych w pozycji F pkt I określonej w art. 6 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 53
Artykuł 39 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do aktywów wykazywanych w pozycjach E pkt I, II i III oraz F pkt II określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 54
W przypadku ubezpieczenia innego niż ubezpieczenie na życie kwoty jakichkolwiek odroczonych kosztów akwizycji ustala się na podstawie zgodnej ze stosowaną do składek należnych.
W przypadku ubezpieczenia na życie obliczenie kwoty jakichkolwiek kosztów akwizycji podlegających odroczeniu może zostać włączone do rachunku aktuarialnego określonego w art. 59.
Artykuł 55
1. a) Dłużne papiery wartościowe oraz inne papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu wykazywane w pozycjach C pkt II i III aktywów, które nie zostały wycenione według wartości rynkowej, wykazywane są w bilansie według cen nabycia.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać lub zezwolić, aby te dłużne papiery wartościowe były wykazywane w bilansie według kwoty należnej w momencie wykupu.
b) W przypadku gdy cena nabycia papierów wartościowych określonych w lit. a) jest większa od kwoty należnej w momencie wykupu, kwotę różnicy zalicza się do rachunku zysków i strat.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać lub zezwolić, aby kwota różnicy była odpisywana w częściach tak, aby jej całkowite odpisanie nastąpiło w momencie wykupu papierów wartościowych.
Różnica ta musi być wykazana odrębnie w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
c) W przypadku gdy cena nabycia papierów wartościowych określonych w lit. a) jest mniejsza od kwoty należnej w momencie wykupu, Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby kwota różnicy była zaliczana w częściach do przychodów w okresie pozostającym do wykupu.
Różnica ta musi być wykazana odrębnie w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2.
W przypadku gdy dłużne papiery wartościowe lub inne papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu, które nie zostały wycenione według wartości rynkowej, zostały sprzedane przed wyznaczonym terminem wykupu, a wpływy pieniężne zostały wykorzystane do zakupu innych dłużnych papierów wartościowych lub papierów wartościowych o stałej kwocie dochodu, Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby różnicę między wpływami pieniężnymi ze sprzedaży a wartością księgową rozłożyć w równych częściach na okres pozostający do momentu wykupu lokaty pierwotnej.
Artykuł 56
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe
Kwota rezerw techniczno-ubezpieczeniowych musi przez cały czas być utrzymywana na poziomie umożliwiającym zakładowi pokrycie wszystkich zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia w zakresie, w jakim mogą być racjonalnie przewidziane.
Artykuł 57
Rezerwa składek niezarobionych
1.
Rezerwę składek niezarobionych oblicza się z zasady odrębnie dla każdej umowy ubezpieczeniowej.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić na stosowanie metod statystycznych, w szczególności metody proporcjonalnej i metody ryczałtowej, w przypadku gdy można oczekiwać, że wyniki osiągnięte przy zastosowaniu tych metod będą zbliżone do wyników osiągniętych przy przeprowadzaniu obliczeń indywidualnych.
2.
W przypadku tych rodzajów ubezpieczeń, w odniesieniu do których założenie czasowej korelacji między ryzykiem a składką nie jest właściwe, stosuje się metody kalkulacji uwzględniające różne przebiegi zachowań ryzyka w czasie.
Artykuł 58
Rezerwa na ryzyka niewygasłe
Rezerwę na ryzyka niewygasłe określoną w art. 26 oblicza się w oparciu o odszkodowania i świadczenia oraz wydatki administracyjne, które prawdopodobnie pojawią się po zakończeniu roku obrotowego w związku z umowami zawartymi przed tym dniem, w zakresie, w jakim ich szacowana wartość przewyższa rezerwę składek niezarobionych oraz wszystkie inne składki należne na podstawie tych umów.
Artykuł 59
Rezerwa ubezpieczeń na życie
1.
Rezerwę ubezpieczeń na życie oblicza się z zasady odrębnie dla każdej umowy ubezpieczenia na życie.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie metod statystycznych lub matematycznych, w przypadku gdy można oczekiwać, że wyniki osiągnięte przy zastosowaniu tych metod będą zbliżone do wyników osiągniętych przy przeprowadzaniu obliczeń indywidualnych.
W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego zamieszcza się opis podstawowych założeń przyjętych do wyliczeń.
2.
Obliczenia przeprowadza co roku aktuariusz lub inny specjalista w tej dziedzinie, z zastosowaniem uznanych metod aktuarialnych.
Artykuł 60
Rezerwy na niewypłacone odszkodowania
1.
Ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie
a) Rezerwę oblicza się z zasady odrębnie dla każdego przypadku w oparciu o koszty, których poniesienia należy oczekiwać.
Można stosować metody statystyczne, jeżeli uzyskane dzięki nim rezerwy odpowiadają charakterowi ryzyka; Państwa Członkowskie mogą jednakże uzależnić stosowanie tych metod od uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia.
b) Rezerwa ta uwzględnia również odszkodowania z tytułu szkód zaistniałych, ale niezgłoszonych przed dniem bilansowym; jej kwotę określa się z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu ubezpieczeń pod względem liczby i wielkości odszkodowań zgłoszonych po dniu bilansowym.
c) Koszty likwidacji szkód włącza się do obliczenia rezerwy niezależnie od ich źródła.
d) Kwoty możliwe do odzyskania na skutek przejęcia praw ubezpieczających wobec osób trzecich (subrogacja) lub prawa własności do ubezpieczonego majątku po wypłaceniu odszkodowania, zmniejszają rezerwę na niewypłacone odszkodowania; szacuje się je zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny.
Jeżeli te kwoty są istotne, wykazuje się je w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
e) Na zasadzie odstępstwa od lit. d), Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby kwoty możliwe do odzyskania były wykazywane w aktywach.
f) W przypadku gdy korzyści z tytułu odszkodowania muszą być wypłacone w formie rocznej renty, kwoty, które mają być przeznaczone na ten cel, oblicza się z zastosowaniem uznanych metod aktuarialnych.
g) Zabrania się stosowania ukrytego dyskonta lub odpisów wynikających z przyjęcia wartości bieżącej w rezerwie na niewypłacone odszkodowania lub świadczenia, które prawdopodobnie będzie rozliczone w terminie późniejszym według wyższej kwoty lub którego wartość ulegnie zmianie z innych przyczyn.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na formalne stosowanie jawnego dyskonta lub odpisów w związku z przychodami z lokat.
Stosowanie dyskonta lub odpisów tego typu jest dozwolone jedynie w sytuacji, gdy:
i) przewidywany przeciętny okres likwidacji szkody wynosi co najmniej cztery lata od dnia jej zaksięgowania;
ii) dyskonta lub odpisy są dokonywane zgodnie z uznanymi zasadami ostrożności; o wszelkich zmianach stosowanych metod należy z wyprzedzeniem poinformować właściwe władze;
iii) przy obliczaniu całkowitych kosztów likwidacji szkód zakład uwzględnił wszystkie czynniki mogące spowodować wzrost tych kosztów;
iv) zakład dysponuje odpowiednimi danymi umożliwiającymi skonstruowanie wiarygodnego modelu stopy likwidacji szkód;
v) stopa procentowa zastosowana do obliczenia wartości bieżącej nie przekracza, wyznaczonej z uwzględnieniem zasady ostrożnej wyceny, szacunkowej wartości przychodów z lokaty aktywów zainwestowanych jako rezerwa na niewypłacone odszkodowania w okresie wymaganym do wypłacenia tych odszkodowań.
Ponadto stawka procentowa nie może przekroczyć żadnej z poniższych wartości:
- przychodu z lokat takich aktywów osiągniętego w ciągu ostatnich pięciu lat,
- przychodu z lokat takich aktywów osiągniętego w ciągu ostatniego roku poprzedzającego dzień bilansowy.
W przypadku stosowania dyskont lub odpisów, zakład w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego powinien przedstawić całkowitą kwotę rezerw przed dyskontami i odpisami, rodzaje szkód, wobec których stosowano dyskonto lub odpisy, oraz, dla każdego rodzaju szkód, stosowane metody, w szczególności stawki stosowane przy wyliczeniach szacunkowych określonych w poprzednim akapicie lit.) iii) i v), a także kryteria przyjęte przy ustalaniu okresu, który upłynie do momentu likwidacji szkód.
2.
Ubezpieczenia na życie
a) Kwota rezerwy na niewypłacone odszkodowania równa jest łącznej wartości kwot należnych beneficjentom powiększonej o koszty likwidacji szkód.
Obejmuje ona rezerwę na szkody zaistniałe, ale niezgłoszone.
b) Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby kwoty określone w lit. a) były wykazywane w pozycji C pkt 2 zobowiązań.
Artykuł 61
1.
Jeżeli, z powodu charakteru grupy lub rodzaju danego ubezpieczenia, informacje o składkach należnych, zobowiązaniach z tytułu odszkodowań lub obu tych wielkościach za lata poprzednie ubezpieczenia są w momencie sporządzania sprawozdań rocznych niewystarczające dla przygotowania rzetelnych szacunków, to do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby stosowano następujące metody.
Metoda 1
Nadwyżka składek przypisanych nad wypłaconymi odszkodowaniami i świadczeniami oraz wydatkami poniesionymi w związku z umowami wchodzącymi w życie w danym roku ubezpieczenia tworzy rezerwę techniczno-ubezpieczeniową, która jest włączana do rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej na niewypłacone odszkodowania, ujętej jako zobowiązanie w pozycji C pkt 3 bilansu.
Rezerwę tę można również obliczać w oparciu o określony procent składki przypisanej, w przypadku gdy taka metoda jest właściwa z uwagi na rodzaj ubezpieczonego ryzyka.
Jeżeli wystąpi taka potrzeba, wielkość wspomnianej rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej należy zwiększyć tak, aby była wystarczająca do zaspokojenia bieżących i przyszłych zobowiązań.
Z chwilą uzyskania wystarczających informacji, lecz najpóźniej do końca trzeciego roku następującego po roku objętym ubezpieczeniem, rezerwę techniczno-ubezpieczeniową utworzoną zgodnie z niniejszą metodą należy zastąpić rezerwą na niewypłacone odszkodowania, ustaloną w zwykły sposób.
Metoda 2
Kwoty wykazane w rachunku technicznym lub w niektórych jego pozycjach odnoszą się do roku, który w całości lub częściowo poprzedza rok obrotowy.
Okres trwania takiego stanu rzeczy nie może być dłuższy niż dwanaście miesięcy.
Wielkości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wykazane w sprawozdaniu rocznym zwiększa się w razie konieczności tak, aby osiągnęły one poziom wystarczający do pokrycia bieżących i przyszłych zobowiązań.
2.
W przypadku gdy jest zastosowana jedna z metod określonych w ust. 1, stosuje się ją systematycznie w kolejnych latach, chyba że wystąpią okoliczności uzasadniające jej zmianę.
W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się informację o stosowanej metodzie wraz z uzasadnieniem; w przypadku zmiany stosowanej metody w informacji dodatkowej wykazuje się wpływ zmiany na aktywa, pasywa, sytuację finansową oraz wynik finansowy.
W przypadku gdy stosowana jest metoda 1, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się okres, jaki pozostaje do chwili utworzenia rezerwy na niewypłacone odszkodowania na zwykłych zasadach.
W przypadku gdy stosowana jest metoda 2, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się okres, o jaki poprzedni rok, do którego odnoszą się dane, poprzedza rok obrotowy, jak również wielkość transakcji.
3.
Do celów niniejszego artykułu "rok ubezpieczenia" oznacza rok obrotowy, w którym umowy ubezpieczeniowe zaliczane do poszczególnych działów, grup i rodzajów danego ubezpieczenia, powstają.
Artykuł 62
Do czasu dalszej koordynacji te Państwa Członkowskie, które wymagają tworzenia rezerw na wyrównanie szkodowości, określają zasady wyceny stosowane w odniesieniu do tych rezerw.
SEKCJA 8
Treść informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego
Artykuł 63
Zamiast informacji przewidzianych w art. 43 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 78/660/EWG zakłady ubezpieczeń przedstawiają następujące informacje szczegółowe:
I. W odniesieniu do ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się:
1. składki przypisane brutto;
2. składki zarobione brutto;
3. koszty z tytułu wypłat odszkodowań i świadczeń brutto;
4. wydatki operacyjne brutto;
5. salda z działalności reasekuracyjnej.
Te kwoty wykazuje się z uwzględnieniem podziału na ubezpieczenia bezpośrednie i przyjęte do reasekuracji, jeżeli kwota reasekuracji stanowi co najmniej 10 % składki przypisanej brutto, a następnie w obrębie ubezpieczeń bezpośrednich w podziale na następujące grupy klas:
- wypadkowe i zdrowotne,
- komunikacyjne, odpowiedzialność osób trzecich,
- komunikacyjne pozostałe,
- morskie, lotnicze i transportowe,
- od ognia i innych szkód majątkowych,
- odpowiedzialność osób trzecich,
- kredyty i gwarancje,
- ochrona prawna,
- świadczenie pomocy,
- pozostałe.
Nie wymaga się podawania podziału według grup klas w ramach ubezpieczeń bezpośrednich, w przypadku gdy kwota określonej składki przypisanej brutto nie przekracza 10 mln ECU.
Jednakże zakład w każdym przypadku wykazuje kwoty odnoszące się do trzech największych grup klas objętych jego działalnością.
II.
W odniesieniu do ubezpieczeń na życie w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się:
1. składki przypisane brutto z uwzględnieniem podziału na ubezpieczenia bezpośrednie i przyjęte do reasekuracji, jeżeli reasekuracja stanowi co najmniej 10 % składki przypisanej brutto, a następnie w odniesieniu do ubezpieczeń bezpośrednich ze wskazaniem:
a) i) składek indywidualnych;
ii) składek ubezpieczeń grupowych;
b) i) składek okresowych;
ii) składek jednorazowych;
c) i) składek z umów bezpremiowych;
ii) składek z umów premiowych;
iii) składek z umów, jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający.
Wykazanie kwoty dotyczącej lit. a), b) lub c) nie jest wymagane, w przypadku gdy nie przekraczają one 10 % wartości składek przypisanych brutto dla ubezpieczeń bezpośrednich;
2. saldo rozliczeń z tytułu reasekuracji.
III.
W przypadku objętym art. 33 ust. 4 — składki brutto, z uwzględnieniem podziału na ubezpieczenia na życie i ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie.
IV.
We wszystkich przypadkach wykazuje się całkowitą wartość składek brutto z ubezpieczeń bezpośrednich, wynikającą z umów zawartych przez zakład ubezpieczeń.
- w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba zarządu,
- w pozostałych Państwach Członkowskich, oraz
- w innych państwach,
z zastrzeżeniem, że wykazywanie kwot dotyczących powyższego nie jest wymagane, jeżeli nie przekraczają one 5 % całkowitej wartości składek brutto.
Artykuł 64
W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego zakłady ubezpieczeń wykazują całkowitą kwotę prowizji z działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich zaliczonych do roku obrotowego.
To wymaganie obejmuje wszelkiego rodzaju prowizje, w szczególności prowizje z tytułu akwizycji, odnowienia polis, inkasa składki i zarządzania portfelem umów ubezpieczeniowych.
SEKCJA 9
Przepisy dotyczące skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Artykuł 65
1.
Zakłady ubezpieczeń sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania z działalności zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG, chyba że niniejsza sekcja przewiduje inaczej.
2.
W zakresie, w jakim Państwo Członkowskie nie odwołuje się do art. 5 dyrektywy 83/349/EWG, ust. 1 stosuje się również do przedsiębiorstw dominujących, których jedynym lub podstawowym celem jest nabywanie udziałów w przedsiębiorstwach zależnych oraz czerpanie zysków z tych udziałów, w przypadku gdy te przedsiębiorstwa zależne są albo wyłącznie, albo w przeważającej części zakładami ubezpieczeń.
Artykuł 66
Dyrektywę 83/349/EWG stosuje się z zastrzeżeniem następujących przepisów:
1. art. 4, 6 i 40 nie stosuje się;
2. informacje określone w art. 9 ust. 2 tiret pierwsze i drugie, mianowicie:
- wartość majątku trwałego, oraz
- przychody netto,
zastępuje się informacjami o przypisanych składkach brutto, w rozumieniu art. 35 niniejszej dyrektywy;
3.
Państwo Członkowskie może również stosować art. 12 dyrektywy 83/349/EWG w odniesieniu do dwóch lub większej liczby zakładów ubezpieczeń, które nie są powiązane w sposób określony w art. 1 ust. 1 lub 2 tej dyrektywy, ale są zarządzane w sposób jednolity na innej podstawie niż umowa bądź przepisy aktu założycielskiego lub statutu.
Jednolite zarządzanie może również polegać na znaczących i trwałych powiązaniach reasekuracyjnych;
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstąpienia od art. 26 ust. 1 lit. c) dyrektywy 83/349/EWG, jeżeli transakcja została zawarta na normalnych warunkach rynkowych i w jej rezultacie ustanowione zostały prawa ubezpieczającego się.
Każde takie odstąpienie ujawnia się, a w przypadku gdy odstąpienia mają istotny wpływ na aktywa, pasywa, sytuację finansową oraz wynik finansowy wszystkich jednostek objętych konsolidacją, ujawnia się to w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego;
5.
Artykuł 27 ust. 3 dyrektywy 83/349/EWG stosuje się pod warunkiem, że dzień bilansowy zakładu objętego konsolidacją nie wyprzedza o więcej niż sześć miesięcy dnia, na który sporządzany jest bilans skonsolidowany;
6.
Artykuł 29 dyrektywy 83/349/EWG nie ma zastosowania do tych pozycji pasywów, których wycena dokonana przez jednostki objęte konsolidacją została przeprowadzona w oparciu o przepisy szczególne dotyczące zakładów ubezpieczeń oraz do tych pozycji aktywów, których zmiana wartości również wpływa na prawa ubezpieczających się lub stanowi takie prawa.
Jeżeli odstąpienie takie miało miejsce, ujawnia się to w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
Artykuł 67
Tylko w przypadku skonsolidowanych sprawozdań finansowych Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymóg lub zezwolić, aby wszystkie przychody z lokat oraz koszty działalności lokacyjnej były uwzględniane w ogólnym rachunku zysków i strat, nawet jeżeli powyższe przychody i koszty są związane z działalnością w dziedzinie ubezpieczeń na życie.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą w takich przypadkach wprowadzić wymóg lub zezwolić, aby część przychodów z lokat była przenoszona do technicznego rachunku ubezpieczeń na życie.
SEKCJA 10
Publikacja
Artykuł 68
1.
Należycie zatwierdzone sprawozdanie finansowe zakładu ubezpieczeń oraz roczne sprawozdanie z działalności wraz ze sprawozdaniem osoby odpowiedzialnej za badanie sprawozdania finansowego publikuje się jak ustanawiają przepisy każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG [11]
Przepisy Państwa Członkowskiego mogą jednak przewidywać nieopublikowanie sprawozdania rocznego, jak przewidziano w akapicie pierwszym.
W takim przypadku udostępnia się je publiczności w siedzibie zarządu zakładu w Państwie Członkowskim.
Należy zapewnić możliwość uzyskania na wniosek kopii całości lub części takiego sprawozdania.
Cena takiego egzemplarza nie przekracza kosztów administracyjnych.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do należycie zatwierdzonych skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych rocznych sprawozdań z działalności oraz sprawozdań osoby odpowiedzialnej za badanie sprawozdań finansowych.
3.
Jeżeli zakład ubezpieczeń sporządzający roczne sprawozdanie finansowe lub skonsolidowane sprawozdania finansowe nie posiada formy prawnej przewidzianej w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG oraz na mocy prawa krajowego nie podlega obowiązkowi publikacji dokumentów określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu w sposób określony w art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, przynajmniej udostępnia on publiczności takie dokumenty w siedzibie swojego zarządu.
Należy zapewnić możliwość uzyskania kopii tych dokumentów na wniosek.
Cena takiego egzemplarza nie może przekraczać kosztów administracyjnych.
4.
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie sankcje za nieprzestrzeganie obowiązku publikacji określonego w niniejszym artykule.
SEKCJA 11
Przepisy końcowe
Artykuł 69
Komitet kontaktowy, ustanowiony na podstawie art. 52 dyrektywy 78/660/EWG w odpowiednim składzie, pełni również następujące funkcje:
a) ułatwia, bez uszczerbku dla art. 169 i 170 Traktatu, zharmonizowane stosowanie niniejszej dyrektywy poprzez regularne posiedzenia poświęcone w szczególności poszczególnym problemom występującym w związku z jej stosowaniem;
b) w razie potrzeby doradza Komisji w sprawie dodatków lub zmian do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 70
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że przepisy, określone w ust. 1, zostaną zastosowane po raz pierwszy w odniesieniu do sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata obrotowe zaczynające się w dniu 1 stycznia 1995 r. lub w trakcie 1995 roku kalendarzowego.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 71
Pięć lat po terminie określonym w art. 70 ust. 2, Rada, na wniosek Komisji, bada oraz, jeżeli jest to konieczne, dokonuje przeglądu wszystkich tych przepisów niniejszej dyrektywy, które przewidują dla Państw Członkowskich możliwość wyboru, uwzględniając doświadczenia zdobyte w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy oraz, w szczególności, mając na celu zapewnienie większej przejrzystości i harmonizacji przepisów określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 72
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
ustanawiająca Komitet ds. Ubezpieczeń
(91/675/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
Rada przekaże Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przepisów przez nią ustanawianych;
w celu stosowania dyrektyw Rady dotyczących ubezpieczeń majątkowych i osobowych oraz ubezpieczeń na życie niezbędne są przepisy wykonawcze; w szczególności niezbędne mogą być etapowe dostosowania techniczne, uwzględniające zmiany w sektorze ubezpieczeń; przepisy te powinny być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 2, procedura III, wariant b) decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych, przyznanych Komisji [4];
w tym celu należy ustanowić Komitet ds. Ubezpieczeń;
ustanowienie Komitetu ds. Ubezpieczeń nie wyklucza innych form współpracy między organami nadzorującymi podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej przez towarzystwa ubezpieczeniowe, w szczególności współpracy w ramach Konferencji Organów Nadzoru Ubezpieczeń, właściwej dla opracowywania protokołów wykonawczych do dyrektyw wspólnotowych; szczególnie użyteczna jest ścisła współpraca między Komitetem i Konferencją;
z przeglądu problemów pojawiających się w dziedzinie ubezpieczeń majątkowych i osobowych oraz ubezpieczeń na życie wynika, iż pożądana jest współpraca między właściwymi organami i Komisją; zadanie to należy powierzyć Komitetowi ds. Ubezpieczeń; należy ponadto zapewnić właściwą koordynację działalności Komitetu z działalnością innych komitetów tego rodzaju, ustanowionych na mocy aktów wspólnotowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Ubezpieczeń, dalej zwany "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy Rada przekazuje Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanawianych przez siebie przepisów, w odniesieniu do aktów prawnych przyjmowanych w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń majątkowych i osobowych oraz bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zastosowanie ma procedura przewidziana w ust. 2.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat tego projektu w terminie, jaki przewodniczący może ustalić w zależności od pilności problemu.
Opinia ta jest wydana na zasadzie większości określonej w art. 148 ust. 2 Traktatu, przewidzianej dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu liczone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie uczestniczy w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo Komitet nie wydał opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję w odniesieniu do środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzymiesięcznego terminu od wniesienia sprawy do Rady ta nie wyda postanowienia, Komisja uchwala zaproponowane środki, o ile Komisja nie opowie się zwykłą większością głosów przeciwko rozważanym środkom.
Artykuł 3
1.
Komitet rozpatruje wszelkie kwestie odnoszące się do stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących sektora ubezpieczeń, w szczególności dyrektyw z dziedziny ubezpieczeń bezpośrednich.
Komisja może również zasięgnąć opinii Komitetu na temat nowych propozycji, jakie zamierza przedstawić Radzie, dotyczących dalszej koordynacji w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz bezpośrednich ubezpieczeń majątkowych i osobowych.
2.
Komitet nie rozpatruje problemów mających związek z towarzystwami ubezpieczeń indywidualnych.
Artykuł 4
Komitet wykonuje swoje zadania od dnia 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 grudnia 1991 r.
dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego
(91/676/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zawartość azotanów w wodzie na niektórych obszarach Państw Członkowskich wzrasta i jest obecnie wysoka, porównując z normami ustanowionymi w dyrektywie Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącej wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich [4], zmienionej dyrektywą 79/869/EWG [5] oraz dyrektywą Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [6], zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r.;
Czwarty Program Działania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie środowiska [7] wskazał, że Komisja zamierzała zaproponować dyrektywę w sprawie kontroli i zmniejszania zanieczyszczenia wód wynikającego z rozprowadzania lub zrzutów ścieków hodowlanych i nadmiernego stosowania nawozów;
reforma wspólnej polityki rolnej wymieniona w Zielonej Księdze Komisji pt. "Perspektywy wspólnej polityki rolnej" wskazała, że chociaż stosowanie nawozów zawierających azot i oborników jest niezbędne dla rolnictwa wspólnotowego, nadmierne stosowanie nawozów stanowi ryzyko dla środowiska, że potrzebne jest wspólne działanie w celu kontrolowania problemu wynikającego z intensywnej produkcji zwierzęcej i że polityka rolna musi w większym stopniu uwzględniać cele ochrony środowiska;
rezolucja Rady z dnia 28 czerwca 1988 r. w sprawie ochrony Morza Północnego i innych wód we Wspólnocie [8] wzywa Komisję do przedłożenia wniosków dotyczących podjęcia środków na poziomie wspólnotowym;
główną przyczynę zanieczyszczenia ze źródeł rozproszonych wpływających na wspólnotowe wody stanowią azotany pochodzące ze źródeł rolniczych;
z tego względu niezbędne jest, w celu ochrony zdrowia ludzi i zasobów żywych oraz ekosystemów wodnych, a także zabezpieczenia innych zgodnych z prawem sposobów wykorzystania wód, w celu zmniejszenia zanieczyszczenia wód spowodowanego lub wywołanego przez azotany pochodzące ze źródeł rolniczych oraz w celu zapobieżenia dalszemu takiemu zanieczyszczaniu; w tym celu ważne jest podjęcie środków dotyczących składowania i rolniczego wykorzystania wszelkich związków azotu, oraz dotyczących tego pewnych praktyk zagospodarowania gruntów;
ponieważ zanieczyszczenie wody spowodowane przez azotany w jednym Państwie Członkowskim może oddziaływać na wody w innych Państwach Członkowskich, niezbędne jest z tego względu działanie na poziomie wspólnotowym zgodnie z art. 130r;
przez zachęcanie do stosowania dobrych praktyk rolniczych Państwa Członkowskie mogą zapewnić wszystkim wodom ogólny poziom ochrony przed zanieczyszczeniem w przyszłości;
niektóre strefy, z których mają miejsce spływy do wód podatnych na zanieczyszczenie związkami azotu, wymagają szczególnej ochrony;
niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie określiły strefy zagrożenia oraz ustanowiły i wprowadziły w życie programy działania w celu zmniejszenia zanieczyszczenia wody związkami azotu w tych strefach;
takie programy działania powinny obejmować środki mające na celu ograniczenie rolniczego wykorzystania wszelkich nawozów zawierających azot oraz w szczególności ustalenie specjalnych ograniczeń dotyczących stosowania odchodów zwierzęcych pochodzącego od zwierząt gospodarskich;
niezbędne jest monitorowanie wód i stosowanie referencyjnych metod pomiarów w odniesieniu do związków azotu w celu zapewnienia, że środki są skuteczne;
uznaje się, iż warunki hydrogeologiczne w niektórych Państwach Członkowskich są tego rodzaju, że może upłynąć wiele lat, zanim działania w zakresie ochrony doprowadzą do poprawy jakości wody;
należy powołać Komitet do celów wspierania Komisji w sprawach odnoszących się do wykonania niniejszej dyrektywy oraz do jej dostosowania do postępu naukowo-technicznego;
Państwa Członkowskie powinny ustanowić i przedstawić Komisji sprawozdania w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy;
Komisja powinna regularnie przedstawiać sprawozdania w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma na celu:
- zmniejszenie zanieczyszczenia wody spowodowanego lub wywołanego przez azotany pochodzące ze źródeł rolniczych, oraz
- zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "wody podziemne" oznaczają wszelkie wody znajdujące się pod powierzchnią ziemi w warstwie wodonośnej oraz w bezpośredniej styczności z gruntem lub podglebiem;
b) "wody słodkie" oznaczają naturalnie występujące wody o niskim stężeniu soli, które są często akceptowane jako odpowiednie do poboru i uzdatniania w celu wyprodukowania wody pitnej;
c) "związek azotu" oznacza każdą substancję zawierającą azot z wyjątkiem gazowego azotu cząsteczkowego;
d) "inwentarz żywy" oznacza wszystkie zwierzęta hodowane w celu użytkowym lub na sprzedaż;
e) "nawóz" oznacza każdą substancję zawierającą związek azotu lub związki azotu rolniczo wykorzystywaną w celu zwiększania wzrostu roślinności; może on także obejmować odchody zwierzęce, pozostałości z gospodarstw rybackich oraz osady ściekowe;
f) "nawóz chemiczny" oznacza każdy nawóz, który jest produkowany w wyniku procesu przemysłowego;
g) "odchody zwierzęce" oznaczają wszelkie odchody wydalane przez inwentarz żywy lub mieszaninę ściółki i odchodów wydalanych przez inwentarz żywy, nawet w formie przetworzonej;
h) "rolnicze wykorzystanie" oznacza dodanie materiałów do gleby albo przez rozprowadzenie na powierzchni, albo przez wstrzykiwanie do gruntu, umieszczenie pod powierzchnią gruntu lub mieszanie z warstwami powierzchniowymi gruntu;
i) "eutrofizacja" oznacza wzbogacenie wody związkami azotu, powodujące przyspieszony wzrost glonów i wyższych form życia roślinnego i w wyniku tego niepożądane zaburzenie równowagi organizmów obecnych w wodzie oraz niekorzystne zmiany jakości danej wody;
j) "zanieczyszczenie" oznacza zrzucanie przez ludzi, bezpośrednio lub pośrednio, związków azotu pochodzące ze źródeł rolniczych do środowiska wodnego, którego skutkiem może być zagrożenie zdrowia ludzkiego, szkody w zasobach żywych i ekosystemach wodnych, pogorszenie walorów rekreacyjnych lub zakłócenia innych sposobów wykorzystania wody;
k) "strefa zagrożenia" oznacza obszar terenu wyznaczony zgodnie z art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Wody dotknięte zanieczyszczeniami oraz wody, które mogą być dotknięte zanieczyszczeniami, jeśli nie zostaną podjęte działania w zastosowaniu art. 5, określane są przez Państwa Członkowskie zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie, w ciągu dwuletniego okresu po notyfikacji niniejszej dyrektywy, wyznaczają jako strefy podatne wszystkie znane obszary gleby w ramach ich terytoriów, z których mają miejsce spływy do wód określonych zgodnie z ust. 1 i które przyczyniają się do zanieczyszczania.
Powiadamiają one Komisję o tym wstępnym wyznaczeniu w ciągu sześciu miesięcy.
3.
Jeśli jakiekolwiek wody wskazane przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 są zanieczyszczane przez wody innego Państwa Członkowskiego wpływające do nich bezpośrednio lub pośrednio, Państwa Członkowskie, których wody są dotknięte nimi, mogą powiadomić inne Państwa Członkowskie i Komisję o istotnych związanych z tym faktach.
Zainteresowane Państwa Członkowskie organizują, gdzie sytuacja tego wymaga, wraz z Komisją, koncentracje działania niezbędną do określenia danych źródeł oraz środków, jakie należy podjąć w celu ochrony wód, które są zanieczyszczane, w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu, w miarę konieczności zmieniają lub dodają do wyznaczania stref zagrożenia, gdzie stosowne, oraz przynajmniej co cztery lata w celu uwzględnienia zmian i czynników nieprzewidzianych w czasie poprzedniego wyznaczania.
Powiadamiają one Komisję o wszelkich zmianach lub dodaniach do wyznaczonych stref w ciągu sześciu miesięcy.
5.
Państwa Członkowskie są zwolnione z obowiązku określania szczególnych stref zagrożenia, jeśli ustanawiają i stosują programy działania określone w art. 5 zgodnie z niniejszą dyrektywą, na całym terytorium kraju.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie, w celu zapewnienia dla wszystkich wód ogólnego poziomu ochrony przed zanieczyszczeniem, w ciągu dwuletniego okresu od notyfikacji niniejszej dyrektywy:
a) ustanawiają zbiór lub zbiory zasad dobrej praktyki rolniczej, które mają zostać dobrowolnie wprowadzane w życie przez rolników, które powinny zawierać postanowienia obejmujące co najmniej pozycje określone w załączniku II A;
b) ustanawiają w miarę potrzeby program obejmujący zapewnienie szkolenia i dostarczanie informacje dla rolników, wspierający stosowanie zbioru (zbiorów) zasad dobrej praktyki rolniczej.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji szczegółowe informacje o ich zbiorach zasad dobrej praktyki rolniczej, a Komisja włącza informacje w sprawie tych kodeksów do sprawozdania określonego w art. 11.
W świetle otrzymanych informacji Komisja może, jeśli uznaje to za niezbędne, przedstawić Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 5
1. W ciągu dwuletniego okresu, po wstępnym wyznaczeniu określonym w art. 3 ust. 2, lub też w ciągu jednego roku od każdego dodatkowego wyznaczenia określonego w art. 3 ust. 4, Państwa Członkowskie do celów realizacji celów określonych w art. 1 ustanawiają programy działania w odniesieniu do wyznaczonych stref zagrożenia.
2.
Program działania może odnosić się do wszystkich stref zagrożenia na terytorium danego Państwa Członkowskiego lub, w przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje to za właściwe, mogą zostać ustanowione różne programy dla różnych stref zagrożenia lub ich części.
3.
Programy działań uwzględniają:
a) dostępne dane naukowo-techniczne, głównie w odniesieniu do odpowiednich udziałów azotu pochodzące ze źródeł rolniczych oraz pochodzącego z innych źródeł;
b) warunki środowiska w odpowiednich regionach zainteresowanych Państw Członkowskich.
4.
Programy działania są wprowadzane w życie w ciągu czterech lat od ich ustanowienia i składają się z następujących obowiązkowych środków:
a) środków określonych w załączniku III;
b) tych środków, które Państwo Członkowskie określiło w zbiorze(-ach) zasad dobrej praktyki rolniczej ustalonym zgodnie z art. 4, z wyjątkiem tych, które zostały zastąpione środkami określonymi w załączniku III.
5.
Ponadto Państwa Członkowskie podejmują w ramach programów działania takie dodatkowe środki lub wzmożone działania, jakie uznają za niezbędne, jeśli na wstępie lub w świetle doświadczenia uzyskanego podczas wykonywania programów działania staje się widoczne, że środki określone w ust. 4 nie będą wystarczające do osiągnięcia celów określonych w art. 1.
Wybierając środki lub działania, Państwa Członkowskie uwzględniają ich skuteczność i koszt w stosunku do innych możliwych środków zapobiegawczych.
6.
Państwa Członkowskie sporządzają i wprowadzają w życie odpowiednie programy monitorowania, w celu dokonania oceny skuteczności programów działania ustanowionych na mocy niniejszego artykułu.
Państwa Członkowskie, które stosują art. 5 na całym terytorium kraju, monitorują zawartość azotanów w wodach (wodach powierzchniowych i gruntowych) w wybranych stacjach pomiarowych, co umożliwia ustalenie stopnia zanieczyszczenia tych wód azotanami pochodzące ze źródeł rolniczych.
7.
Państwa Członkowskie co najmniej co cztery lata dokonują przeglądu i, w miarę potrzeby, zmieniają swoje programy działania, w tym także wszystkie środki dodatkowe podejmowane zgodnie z ust. 5.
Powiadamiają one Komisję o wszelkich zmianach tych programów działania.
Artykuł 6
1.
Do celów wyznaczania i zmiany wyznaczenia stref zagrożenia Państwa Członkowskie:
a) w ciągu dwóch lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy monitorują stężenia azotanów w wodach słodkich w okresie jednego roku:
i) w punktach poboru próbek wód powierzchniowych, ustanowionych w art. 5 ust. 4 dyrektywy 75/440/EWG, i/lub w innych punktach poboru próbek, które są reprezentatywne dla wód powierzchniowych Państw Członkowskich, co najmniej raz w miesiącu lub częściej w okresach powodzi;
ii) w punktach poboru próbek, które są reprezentatywne dla gruntowych warstw wodonośnych w Państwach Członkowskich, w regularnych odstępach czasu i przy uwzględnieniu przepisów dyrektywy 80/778/EWG;
b) powtarzają program monitorowania przedstawiony w lit. a) co najmniej co cztery lata, z wyjątkiem tych punktów poboru próbek, gdzie stężenie azotanów we wszystkich poprzednich próbkach wynosiło poniżej 25 mg/l i nie pojawił się nowy czynnik, który mógłby spowodować wzrost zawartości azotanów; w takim przypadku program monitorowania powinien być powtarzany tylko co osiem lat;
c) dokonują przeglądu stanu eutrofizacji słodkich wód powierzchniowych oraz wód ujść rzek i wód przybrzeżnych co cztery lata.
2.
Stosuje się referencyjną metodę pomiaru ustaloną w załączniku IV.
Artykuł 7
Wytyczne dla monitorowania określonego w art. 5 i 6 mogą być sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 8
Załączniki do niniejszej dyrektywy mogą być dostosowywane do postępu naukowo-technicznego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
Artykuł 9
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli, po upływie okresu trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, o ile Rada nie sprzeciwi się przyjęciu tych środków ,stanowiąc zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie w odniesieniu do czteroletniego okresu następującego po notyfikacji niniejszej dyrektywy oraz w odniesieniu do każdego kolejnego czteroletniego okresu przedkładają Komisji sprawozdanie zawierające informacje określone w załączniku V.
2.
Sprawozdanie na mocy niniejszego artykułu jest przedkładane Komisji w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia okresu, do którego się odnosi.
Artykuł 11
Na podstawie informacji otrzymanych na mocy art. 10 Komisja publikuje sprawozdania zbiorcze w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
W świetle wykonania niniejszej dyrektywy, oraz w szczególności przepisów załącznika III, Komisja przedkłada Radzie do dnia 1 stycznia 1998 r. sprawozdanie, któremu, gdzie stosowne, towarzyszą propozycje dotyczące zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji [9].
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1991 r.
uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych
(91/680/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu definiuje rynek wewnętrzny jako obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z przepisami Traktatu;
urzeczywistnienie rynku wewnętrznego wymaga zniesienia granic fiskalnych między Państwami Członkowskimi; w tym celu należy ostatecznie znieść opodatkowanie przywozu oraz zwrot podatku od wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi;
kontrole fiskalne na wewnętrznych granicach zostaną ostatecznie zniesione z dniem 1 stycznia 1993 r. w odniesieniu do wszelkich transakcji między Państwami Członkowskimi;
nakładanie podatku od przywozu oraz dokonywanie zwrotu podatku od wywozu muszą dlatego stosować się jedynie w przypadku transakcji z terytoriami wyłączonymi z zakresu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;
jednakże w świetle konwencji i traktatów mających zastosowanie do Księstwa Monako lub wyspy Man transakcje zawierane na terytorium Księstwa Monako oraz wyspy Man lub ich dotyczące muszą być traktowane jako transakcje zawierane na terytorium lub dotyczące odpowiednio Republiki Francuskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
zniesienie zasady opodatkowania przywozu w stosunkach między Państwami Członkowskimi sprawi, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych i ulg celnych staną się zbędne w stosunkach między Państwami Członkowskimi; przepisy te powinny zostać uchylone, a odpowiednie dyrektywy stosownie dopasowane;
osiągnięcie celu określonego w art. 4 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. [4], ostatnio zmienionej przez szóstą dyrektywę 77/388/EWG [5], wymaga, aby opodatkowanie handlu między Państwami Członkowskimi opierało się na zasadzie opodatkowania w państwie pochodzenia towarów i usług, bez uszczerbku dla zasady, że w przypadku wymiany handlowej dokonywanej na terytorium Wspólnoty między podatnikami dochód podatkowy z opodatkowania spożycia ostatecznego, powinien gromadzić się w Państwie Członkowskim, w którym spożycie ostateczne ma miejsce;
jednakże określenie ostatecznego systemu, które wyłoni cele wspólnego systemu podatku od wartości dodanej od towarów i usług dostarczanych między Państwami Członkowskimi, wymaga zaistnienia warunków, które nie mogą być w pełni wprowadzone do dnia 31 grudnia 1992 r.;
w związku z tym należy przewidzieć okres przejściowy na czas określony, począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r., w trakcie którego zostaną wprowadzone w życie przepisy mające na celu ułatwienie przejścia do, pozostającego celem średnioterminowym, ostatecznego systemu opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi;
w trakcie okresu przejściowego transakcje zawierane na obszarze Wspólnoty przez podatników innych aniżeli podatnicy zwolnieni z opodatkowania powinny być opodatkowane w Państwie Członkowskim przeznaczenia według stawek oraz na warunkach w nim obowiązujących;
nabycie niektórych wartości przez podatników zwolnionych z opodatkowania lub też przez osoby prawne, które nie podlegają opodatkowaniu, jak również określona wewnątrzwspólnotowa sprzedaż wysyłkowa oraz dostawy nowych środków transportu na terytorium Wspólnoty na rzecz osób fizycznych bądź zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu jednostek, powinny również być opodatkowane w trakcie okresu przejściowego w państwach przeznaczenia według stawek oraz na warunkach obowiązujących w tych państwach, o ile transakcje takie, wobec braku specjalnych przepisów, mogłyby spowodować poważne zakłócenia konkurencji między Państwami Członkowskimi;
niezbędne poszukiwania ułatwienia formalności administracyjnych i statystycznych dotyczących przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, muszą być zgodne z wdrażaniem skutecznych środków kontroli oraz uzasadnionej przyczynami ekonomicznymi i podatkowymi konieczności zachowania jakości wspólnotowych instrumentów statystycznych;
okres przejściowy w opodatkowaniu handlu wewnątrzwspólnotowego musi zostać wykorzystany w celu podjęcia niezbędnych środków do łagodzenia zarówno reperkusji społecznych w sektorach przeżywających trudności, jak i trudności regionalnych, szczególnie w regionach przygranicznych, które mogą powstać w wyniku zniesienia podatku od przywozu i zwrotu podatku od wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi; w związku z powyższym Państwa Członkowskie w okresie do dnia 30 czerwca 1999 r. powinny mieć prawo zwalniać od podatku dostawy towarów realizowane w granicach przewidzianych limitów przez sklepy wolnocłowe, w ramach transportu osób drogą lotniczą lub morską między Państwami Członkowskimi;
regulacje przejściowe wchodzą w życie na okres czterech lat i wobec tego są stosowane do dnia 31 grudnia 1996 r.; zostaną one zastąpione ostatecznym systemem opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi, opartym na zasadzie opodatkowania dostarczanych towarów i usług w państwie ich pochodzenia, tak aby cel określony w art. 4 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. został osiągnięty;
w tym celu Komisja przed dniem 31 grudnia 1994 r. przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania regulacji przejściowych oraz przedstawi propozycje dotyczące szczegółów ostatecznego systemu opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi; Rada, uznając, że warunki do przejścia do ostatecznego systemu zostały spełnione w sposób zadowalający, podejmie przed dniem 31 grudnia 1995 r. decyzję w sprawie uregulowań niezbędnych do wejścia w życie i funkcjonowania systemu ostatecznego, przy czym regulacje przejściowe będą automatycznie nadal obowiązywać do chwili wejścia w życie systemu ostatecznego, a przynajmniej do momentu, kiedy Rada podejmie decyzję w sprawie systemu ostatecznego;
dyrektywa 77/388/EWG, ostatnio zmieniona dyrektywą 89/465/EWG [6], powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "terytorium Państwa Członkowskiego" oznacza terytorium kraju określone w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego w ust. 2 i 3,
- "Wspólnota" oraz "terytorium Wspólnoty" oznacza terytorium Państw Członkowskich określone w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego w ust. 2 i 3,
- "terytorium trzecie" oraz "państwo trzecie" oznacza każde terytorium inne niż terytorium określone w ust. 2 i 3 jako terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "terytorium kraju" oznacza obszar, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, określony w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego w art. 227.
3.
Następujące terytoria poszczególnych Państw Członkowskich nie stanowią części terytorium kraju:
- Republika Federalna Niemiec:
Wyspa Helgoland,
terytorium Büsingen,
- Królestwo Hiszpanii:
Ceuta,
Melilla;
- Republika Włoska:
Livigno,
Campione d'Italia,
włoska część jeziora Lugano.
Następujące terytoria poszczególnych Państw Członkowskich również nie stanowią części terytorium kraju:
- Królestwo Hiszpanii:
Wyspy Kanaryjskie,
- Republika Francuska:
departamenty zamorskie,
- Republika Grecka:
Aγιο Ορος (Góra Athos).
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby transakcje, których miejsce pochodzenia lub miejsce przeznaczenia
- znajduje się w Księstwie Monako, były traktowane jak transakcje, których miejsce pochodzenia lub przeznaczenia znajduje się na terytorium Republiki Francuskiej,
- znajduje się na wyspie Man, były traktowane jak transakcje, których miejsce pochodzenia lub przeznaczenia znajduje się na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
5.
Jeżeli Komisja jest zdania, że przepisy ust. 3 i 4 nie mają już uzasadnienia, szczególnie w odniesieniu do neutralnego charakteru konkurencji lub własnych środków, przedstawia wówczas Radzie odpowiednie wnioski."
2) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Przywóz
1.
"Przywóz towaru" oznacza:
a) wprowadzenie do Wspólnoty towarów, które nie spełniają warunków określonych w art. 9 i 10 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub też — w przypadku gdy są objęte przepisami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali — nie znajdują się w swobodnym obrocie;
b) wprowadzenie do Wspólnoty towarów z terytorium określonego w art. 3 ust. 3 akapit drugi lub z Wysp Normandzkich.
2.
Miejscem przywozu towarów jest Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary po wprowadzeniu do Wspólnoty.
3. Bez względu na ust. 2, w przypadku gdy towary określone w ust. 1 lit. a) zostają po ich wprowadzeniu do Wspólnoty objęte jednym z uregulowań określonych w art. 16 ust. 1 (B) regulacją dotyczącą czasowego wwozu przy całkowitym zwolnieniu od opłat przywozowych lub objęte procedurą wysyłkową, miejscem przywozu takich towarów jest Państwo Członkowskie, na którego terytorium towary te przestają podlegać takim regulacjom.
Podobnie w przypadku gdy towary określone w ust. 1 lit. b) zostają objęte w momencie wprowadzenia do Wspólnoty wewnętrzną procedurą tranzytową Wspólnoty, przewidzianą w art. 33a ust. 1 lit. b), miejscem przywozu jest Państwo Członkowskie, na którego terytorium procedura ta się kończy."
3) W art. 8 ust. 1 lit. a) wyrazy "w kraju innym" zastępuje się wyrazami "w Państwie Członkowskim innym", natomiast wyrazy "Państwo Członkowskie, do którego towary są przywożone" zastępuje się wyrazami "Państwo Członkowskie, na którego terytorium dokonywana jest instalacja lub montaż".
4) W art. 8 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) w przypadku towarów dostarczanych na pokładach statków, samolotów lub pociągów podczas transportu, którego miejsce rozpoczęcia i miejsce przeznaczenia znajdują się na terytorium Wspólnoty, miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu."
5) Artykuł 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. a), w przypadku gdy miejsce wysyłki lub rozpoczęcia transportu towarów znajduje się na terytorium państwa trzeciego, uznaje się, że miejsce dostawy dokonywanej przez importera określonego w art. 21 ust. 2 i miejsce każdej następnej dostawy znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego przywozu towarów."
6) Artykuł 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Z chwilą przywozu towarów ma miejsce zdarzenie podatkowe, a podatek staje się wymagalny.
W przypadku gdy towary z chwilą ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty zostają objęte jedną z regulacji określonych w art. 7 ust. 3, zdarzenie podatkowe ma miejsce, a podatek staje się wymagalny jedynie wówczas, gdy towary przestają być objęte tymi regulacjami.
Jednakże w przypadku gdy przywożone towary podlegają opłatom celnym, opłatom rolnym lub opłatom o równoważnym skutku w ramach wspólnej polityki, zdarzenie podatkowe ma miejsce, a podatek staje się wymagalny z chwilą zaistnienia zdarzenia odnoszącego się do tych opłat wspólnotowych, a opłaty te stają się wymagalne.
W przypadkach, gdy przywożone towary nie podlegają żadnym z tych opłat wspólnotowych, Państwa Członkowskie w odniesieniu do zdarzenia podatkowego oraz wymagalności podatku mogą stosować obowiązujące przepisy celne."
7) Artykuł 11 (B):
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podstawą opodatkowania będzie wartość do celów celnych, ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego.",
- skreśla się ust. 2.
8) Artykuł 11 (B) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej już włączone:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności płatne poza obszarem Państwa Członkowskiego przywozu, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, jaki ma zostać pobrany;
b) koszty dodatkowe, takie jak prowizja, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium Państwa Członkowskiego przywozu.
"Pierwsze miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce oznaczone w liście przewozowym lub jakimkolwiek innym dokumencie przewozowym, na którego podstawie towary są przywożone do Państwa Członkowskiego przywozu. w przypadku braku takiej informacji za pierwsze miejsce przeznaczenia uważa się miejsce pierwszego przeładunku w Państwie Członkowskim przywozu.
Państwa Członkowskie mogą włączyć do podstawy opodatkowania koszty dodatkowe określone powyżej, o ile są one związane z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Państwa Członkowskiego przywozu, jeżeli miejsce to jest znane w momencie zaistnienia zdarzenia podatkowego."
9) W art. 11 (B) ust. 5 po wyrazach "czasowo wywiezione" dodaje się wyrazy "ze Wspólnoty", a wyrazy "za granicą" zastępuje się wyrazami "poza Wspólnotą". Skreśla się wyrazy "i których powtórny przywóz nie jest zwolniony z podatku zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 lit. f)".
10) Artykuł 11 (C) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy informacje niezbędne do określenia podstawy opodatkowania są wyrażone w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym następuje określenie tej wartości, kurs wymiany określa się zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego dotyczących ustalania wartości do celów celnych.
W przypadku gdy informacje dla określenia podstawy opodatkowania transakcji innej niż przywóz są wyrażone w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym następuje określenie tej wartości, jako kurs wymiany stosuje się ostatni zanotowany kurs sprzedaży, w chwili gdy podatek staje się wymagalny, na najbardziej reprezentatywnym rynku lub rynkach walutowych właściwego Państwa Członkowskiego, lub też kurs ustalony przez odniesienie do takiego rynku lub rynków, zgodnie z notowaniami tego Państwa Członkowskiego.
Jednakże w odniesieniu do niektórych spośród tych transakcji lub też niektórych kategorii podatników Państwa Członkowskie mogą nadal stosować kursy wymiany ustalane zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego obowiązującymi w zakresie wyceny wartości do celów celnych."
11) W art. 14 ust. 1:
- skreśla się lit. b);
- lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) towarów przywiezionych do celów możliwej sprzedaży określonej w art. 29 dyrektywy 85/362/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/237/EWG [8];"
- w lit. d) skreśla się wyrazy "lub które kwalifikowałyby się do takiego zwolnienia, jeśli byłyby przywożone z państwa trzeciego" oraz wyrazy "na rynku krajowym",
- w lit. e) skreśla się wyrazy "lub które kwalifikowałyby się do takiego zwolnienia, gdyby były przedmiotem przywozu z państwa trzeciego",
- skreśla się lit. f),
- w lit. g) skreśla się wyrazy "lub kwalifikowałyby się w przywozie z państwa trzeciego".
12) Nagłówek art. 15 otrzymuje brzmienie: "Zwolnienia od podatku od wywozu ze Wspólnoty transakcji porównywalnych oraz transportu międzynarodowego".
13) W art. 15 ust. 1 i 2 wyrazy "poza terytorium kraju określonego w art. 3" zastępuje się wyrazami "poza Wspólnotą"
14) Artykuł 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Świadczenie usług polegających na pracach dotyczących mienia ruchomego, które w celu przeprowadzenia tych prac na terytorium Wspólnoty zostało nabyte lub przywiezione i wysłane lub przetransportowane poza Wspólnotę przez osobę świadczącą usługi lub klienta mającego swoją siedzibę w państwie trzecim lub na rzecz którejkolwiek z tych osób;".
15) W akapicie pierwszym art. 15 ust. 10 dodaje się następujące tiret:
"— do innego Państwa Członkowskiego i przeznaczonych dla sił zbrojnych któregokolwiek Państwa Członkowskiego będącego stroną Traktatu Północnoatlantyckiego, innego niż Państwo Członkowskie przeznaczenia, do użycia przez te siły zbrojne lub personel cywilny im towarzyszący lub w celu zaopatrzenia ich kasyn lub stołówek, w sytuacji gdy te siły zbrojne służą wspólnym wysiłkom obronnym."
16) W drugim akapicie art. 15 ust. 10 wyrazy "warunkom i ograniczeniom przewidzianym przez Państwo Członkowskie" zastępuje się wyrazami "warunkom i ograniczeniom przewidzianym przez przyjmujące Państwo Członkowskie."
17) W art. 15 ust. 12 po wyrazach "wywożących je" dodaje się "poza Wspólnotę", a wyrazy "za granicą" zastępuje się wyrazami "poza Wspólnotą".
18) Artykuł 15 ust. 13 otrzymuje brzmienie:
"13. Świadczenie usług, łącznie z usługami transportowymi oraz usługami pomocniczymi, jednakże z wyłączeniem świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13, jeżeli są one bezpośrednio związane z:
- tranzytem zewnętrznym lub wywozem towarów ze Wspólnoty lub też z przywozem towarów na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) lub art. 16 ust. 1 (A),
- towarami, określonymi w art. 7 ust. 1 lit. b) podlegających procedurze wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, przewidzianego w art. 33a ust. 1 lit. b)."
19) W art. 15 ust. 14 wyrazy "poza terytorium kraju określonym w art. 3" zastępuje się wyrazami "poza Wspólnotą".
20) Artykuł 16 ust. 1otrzymuje brzmienie:
- A otrzymuje brzmienie:
- "A. przywóz towarów, które powinny podlegać regulacjom dotyczącym magazynowania innym niż celne;",
- B otrzymuje brzmienie:
- "B. dostawy towarów, które mają
a) być objęte cłem oraz, tam gdzie jest to stosowne, procedurą czasowego magazynowania;
b) podlegać umieszczeniu w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
c) podlegać przepisom dotyczącym umieszczenia w składzie celnym lub przepisom regulującym zasady uszlachetnienia czynnego;
d) być wprowadzone na wody terytorialne:
- w celu ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub produkcyjnych, do celów budowy, naprawy, konserwacji, zmiany lub wyposażania takich platform lub do połączenia takich platform wiertniczych lub platform produkcyjnych ze stałym lądem,
- w celu dostaw paliwa lub zaopatrywania platform wiertniczych lub produkcyjnych;
e) podlegającym przepisom magazynowania innym niż przepisy celne.
Miejsca określone w lit. a), b), c) i d) są określane przez obowiązujące przepisy prawa celnego Wspólnoty;",
- C otrzymuje brzmienie:
- "C. świadczenie usług związanych z dostawami towarów, określonych w B;",
- D otrzymuje brzmienie:
- "D. dostawy towarów i usług dokonane w miejscach określonych w B i wciąż podlegających jednej z wymienionych w niej regulacji;",
- dodaje się następującą część:
- "E. dostawy:
- towarów określonych w art. 7 ust. 1 lit. a), z zachowaniem przepisu o czasowym wwozie, z całkowitym zwolnieniem od należności w przywozie lub zewnętrznej procedury tranzytowej,
- towarów określonych w art. 7 ust. 1 lit. b), nadal objętych procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, przewidzianą w art. 33a,
jak również świadczenie usług związane z tymi dostawami."
21) W art. 28 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a.
Do momentu przyjęcia decyzji przez Radę, która na mocy art. 3 dyrektywy 89/465/EWG [9] ma podjąć działania mające na celu zniesienie tymczasowych odstępstw przewidzianych w ust. 3, Hiszpania ma prawo do zwolnienia transakcji określonych w załączniku F pkt 2, w zakresie, w jakim transakcje te dotyczą usług świadczonych przez autorów, i transakcji określonych w załączniku F pkt 23 i 25."
22) "TYTUŁ XVIa
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE DOTYCZĄCE OPODATKOWANIA HANDLU MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
Artykuł 28a
Zakres obowiązywania
1.
Przedmiotem podatku od wartości dodanej są również:
a) odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów na terytorium kraju przez podatnika działającego w takim charakterze lub przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, gdy sprzedawcą jest podatnik działający w takim charakterze nieuprawniony do zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 24 i którego nie dotyczą uregulowania ustanowione w art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie lub art. 28b (B) ust. 1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów pierwszego akapitu, podatek od wartości dodanej nie będzie nakładany na wewnątrzwspólnotowe transakcje nabycia towarów innych niż nowe środki transportu oraz inne produkty podlegające podatkowi akcyzowemu, dokonywane:
- przez podatnika objętego systemem stawek zryczałtowanych przewidzianych w art. 25, podatnika dostarczającego wyłącznie towary lub usługi niepodlegające odliczeniu albo przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu,
- na całą wartość pomniejszoną o podatek od wartości dodanej należny lub zapłacony w Państwie Członkowskim, z którego wysłano lub transportowano towary, nieprzekraczającą w bieżącym roku kalendarzowym progu ustalonego przez Państwa Członkowskie, nie mniejszego jednak niż równowartość 10000 ECU w walucie krajowej, oraz
- pod warunkiem że całkowita wartość towarów innych niż nowe środki transportu i produkty podlegające akcyzie, pomniejszona o podatek od wartości dodanej należny lub zapłacony w Państwie Członkowskim, z którego towary były wysłane lub transportowane, nabytych wewnątrz Wspólnoty, nie przekroczyła w ciągu całego poprzedniego roku kalendarzowego progu określonego w tiret drugim.
Państwa Członkowskie przyznają podatnikom oraz niepodlegającym opodatkowaniu osobom prawnym, którym przysługuje to stosownie do akapitu drugiego, prawo wyboru ogólnego uregulowania określonego w akapicie pierwszym.
Państwa Członkowskie określą szczegółowe zasady korzystania z tej możliwości, która w każdym przypadku obejmuje co najmniej dwa lata kalendarzowe;
b) odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabywanie nowych środków transportu na terytorium kraju przez podatników lub przez osoby prawne niepodlegające opodatkowaniu, kwalifikujące się do zastosowania odstępstwa przewidzianego w lit. a) akapit drugi, lub przez jakąkolwiek inną osobę niepodlegającą opodatkowaniu.
2.
Do celów niniejszego tytułu:
a) "środki transportu" oznaczają: statki o długości przekraczającej 7,5 metra, samoloty, których masa startowa przekracza 1550 kilogramów, oraz poruszające się po lądzie pojazdy silnikowe o pojemności silnika przekraczającej 48 centymetrów sześciennych bądź też których moc przekracza 7,2 kilowata, przeznaczone do przewozu osób lub towarów; z wyjątkiem statków i samolotów określonych w art. 15 ust. 5 i 6;
b) środki transportu określone w lit. a) nie są uważane za "nowe", jeżeli równocześnie spełnione są obydwa następujące warunki:
- zostały dostarczone ponad trzy miesiące po dacie pierwszego wprowadzenia do użytku,
- mają ponad 3000 kilometrów przebiegu w przypadku pojazdów lądowych, pływały ponad 100 godzin w przypadku pojazdów wodnych lub znajdowały się w powietrzu ponad 40 godzin w przypadku samolotów.
Państwa Członkowskie określają warunki, według których wyżej wymienione stany faktyczne mogą być uznane za ustanowione.
3.
"Wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie uprawnienia do rozporządzania jako właściciel ruchomymi rzeczami wysyłanymi lub transportowanymi do osoby nabywającej towary przez lub na rachunek sprzedawcy bądź osoby nabywającej towary w Państwie Członkowskim innym niż to, z którego towary są wysyłane lub transportowane.
W przypadku gdy towary nabyte przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu są wysyłane lub transportowane z terytorium państwa trzeciego i przywożone przez taką osobę do Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów, towary uważa się za wysłane lub transportowane z Państwa Członkowskiego przywozu.
Takie Państwo Członkowskie przyzna importerowi określonemu w art. 21 ust. 2 zwrot podatku od wartości dodanej zapłaconego w związku z przywozem towarów, o ile importer wykaże, że dokonane przez niego nabycie zostało opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w Państwie Członkowskim zakończenia wysyłki lub przywozu towarów.
4.
Każda osoba, która od czasu do czasu dostarcza nowy środek transportu na warunkach ustanowionych w art. 28c (A), jest także uważana za podatnika.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium dokonywana jest dostawa, przyzna podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego na następujących warunkach:
- prawo do odliczenia podatku naliczonego powstaje i jest wykonalne jedynie w momencie dostawy,
- podatnik jest upoważniony do odliczenia podatku od wartości dodanej zawartego w cenie zakupu lub zapłaconego w momencie przywozu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu, do kwoty nieprzekraczającej wysokości podatku, który podatnik byłby zobowiązany zapłacić, gdyby dostawa nie była zwolniona z opodatkowania.
Państwa Członkowskie ustanowią szczegółowe przepisy wykonawcze dla tych norm.
5.
Za odpłatną dostawę towarów uważa się:
a) dostarczenie innemu podatnikowi rzeczy ruchomej wykonanej na podstawie umowy o dzieło, określonej w art. 5 ust. 5 lit. a), w Państwie Członkowskim innym niż to, na którego terytorium klient posiada swój numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, o ile spełnione są następujące warunki:
- materiały użyte przez zleceniobiorcę zostały wysłane lub przetransportowane przez klienta bądź też na jego rachunek z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium klient posiada swój numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej,
- dzieło wykonane przez zleceniobiorcę jest transportowane lub wysyłane do klienta w Państwie Członkowskim, w którym klient posiada swój numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej;
b) wprowadzanie przez podatnika towarów jego przedsiębiorstwa do innego Państwa Członkowskiego.
Za wprowadzony do innego Państwa Członkowskiego uważa się: każdy składnik majątku ruchomego wysłany lub przetransportowany przez lub na rachunek podatnika poza terytorium określone w art. 3, jednakże we Wspólnocie, do celów działalności jego firmy innych niż cele jednej z następujących transakcji:
- dostawa danych towarów przez podatnika w obrębie terytorium Państwa Członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu, na warunkach określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie lub w art. 28b (B) ust. 1,
- dostawa danego towaru przez podatnika na warunkach określonych w art. 8 ust. 1 lit. c),
- dostawa danego towaru przez podatnika na terytorium kraju na warunkach określonych w art. 15 lub w art. 28c (A),
- dostawa do podatnika na warunkach określonych pod lit. a) rzeczy ruchomej będącej przedmiotem umowy o dzieło, wykonanej w Państwie Członkowskim, w którym nastąpiło zakończenie wysyłki lub transportu danego towaru,
- świadczenie usługi na rzecz podatnika, polegające na przeprowadzeniu prac na danych towarach, które faktycznie wykonywane są w Państwie Członkowskim, w którym nastąpiło zakończenie wysyłki lub transportu danych towarów,
- czasowe użycie danych towarów na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym nastąpiło zakończenie wysyłki lub transportu towarów, w celu świadczenia usług przez podatnika, którego siedziba znajduje się na obszarze Państwa Członkowskiego będącego miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów,
- czasowe użycie danych towarów przez okres nieprzekraczający 24 miesięcy, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym przywóz takich samych towarów z państwa trzeciego w celu ich czasowego użycia byłby objęty ustaleniami dotyczącymi czasowego wwozu z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych.
6.
Odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów obejmuje także używanie przez podatnika do celów jego przedsiębiorstwa towarów wysyłanych lub transportowanych przez niego lub na jego rachunek z innego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium towary zostały wyprodukowane, wydobyte, przetworzone, zakupione lub nabyte, określone w ust. 1, lub przywiezione przez podatnika w ramach jego przedsiębiorstwa do tego innego Państwa Członkowskiego.
7.
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby zapewnić, że jako "wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" obowiązują transakcje, które obowiązywałyby jako "dostawa towarów" określone w ust. 5 lub w art. 5, jeżeli byłyby wykonane na terytorium kraju przez podatnika, działającego w takim charakterze.
Artykuł 28b
Miejsce transakcji
A. Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
1.
Miejscem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest miejsce, w którym towary te znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do osoby, która je nabywa.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów określone w art. 28a ust. 1 lit. a) uważa się miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego, które nadało numer identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej użytego przez nabywcę w celu nabycia towarów, o ile nabywca towarów nie udowodni, że nabycie to zostało opodatkowane zgodnie z przepisami ust. 1.
Jeżeli jednak nabycie towarów jest przedmiotem opodatkowania zgodnie z ust. 1 w Państwie Członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów, po tym jak było przedmiotem opodatkowania zgodnie z akapitem pierwszym, podstawa opodatkowania zostaje odpowiednio obniżona w Państwie Członkowskim, które nadało numer identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej, którego użył nabywca towarów dokonując ich nabycia.
B. Miejsce dostawy towarów
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 1 lit. a) i ust. 2 za miejsce dostawy towarów wysłanych lub transportowanych przez lub na rachunek dostawcy z Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym nastąpiło zakończenie przesyłki lub transportu, uważa się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do kupującego, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
- dostawa towarów dokonywana jest na rzecz podatnika uprawnionego do korzystania z odstępstwa przewidzianego w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi, osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, uprawnionej do takiego samego odstępstwa lub też każdej innej osoby niepodlegającej opodatkowaniu,
- dostawa dotyczy towarów innych niż nowe środki transportu oraz innych niż towary dostarczone do montażu lub instalacji, niezależnie od tego, czy przeszły one jazdę próbną, i jest dokonywana przez lub na rachunek dostawcy.
W przypadku gdy dane towary dostarczone w taki sposób są wysłane lub transportowane z obszaru państwa trzeciego oraz są przywożone przez dostawcę do Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, w którym nastąpiło zakończenie wysyłki i transportu towarów do kupującego, uważane one będą za wysłane lub transportowane z Państwa Członkowskiego przywozu.
2.
Jednakże w przypadku dostawy towarów innych niż produkty podlegające podatkowi akcyzowemu przepisy ust. 1 nie będą mieć zastosowania do dostaw towarów wysłanych lub transportowanych do tego samego Państwa Członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu, jeżeli:
- całkowita wartość takich dostaw, pomniejszona o podatek od wartości dodanej, nie przekracza w walucie krajowej w bieżącym roku kalendarzowym równowartości 100000 ECU, oraz
- całkowita wartość pomniejszona o podatek od wartości dodanej od dostaw towarów innych niż produkty podlegające podatkowi akcyzowemu, dokonanych na warunkach określonych w ust. 1, w poprzednim roku kalendarzowym nie przekroczyła równowartości 100000 ECU w walucie krajowej.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do kupującego, może ograniczyć progi określone powyżej do równowartości 35000 ECU w walucie krajowej, jeżeli to Państwo Członkowskie obawia się, że próg 100000 ECU, określony powyżej, może prowadzić do poważnego zakłócenia warunków konkurencji.
Państwa Członkowskie, które korzystają z tej możliwości, podejmują niezbędne środki, aby poinformować o powyższym odpowiednie władze publiczne w Państwie Członkowskim, z którego przedmioty są wysyłane lub transportowane.
Przed dniem 31 grudnia 1994 r. Komisja składa Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania specjalnych progów wynoszących 35000 ECU, przewidzianych w poprzednim akapicie. w sprawozdaniu tym Komisja może poinformować Radę, że zniesienie specjalnych progów nie doprowadzi do poważnych zakłóceń warunków konkurencji.
Do chwili podjęcia przez Radę jednomyślnej decyzji, co do propozycji Komisji, przepisy poprzedniego akapitu pozostają w mocy.
3.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu, przyznaje na mocy ust. 2 podatnikom dokonującym dostaw towarów prawo wyboru, aby miejsce takich dostaw ustalać zgodnie z ust. 1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie określają szczegółowe zasady regulujące korzystanie z tej możliwości; jednakże w każdym przypadku zasady te obowiązują przez dwa lata kalendarzowe.
C. Miejsce świadczenia usług w zakresie wewnątrzwspólnotowego transportu towarów
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 2 lit. b) miejsce świadczenia usług w wewnątrzwspólnotowym transporcie towarów jest ustalane zgodnie z ust. 2, 3 i 4.
Do celów niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:
- "wewnątrzwspólnotowy transport towarów" oznacza transport, w przypadku gdy miejsce wysyłki oraz przybycia transportu znajdują się na terytorium dwóch różnych Państw Członkowskich,
- "miejsce wysyłki" oznacza miejsce faktycznego rozpoczęcia transportu towarów, niezależnie od odległości rzeczywiście przebytej do miejsca, w którym znajdują się towary,
- "miejsce przybycia" oznacza miejsce faktycznego zakończenia transportu towarów.
2.
Miejscem świadczenia usług w transporcie wewnątrzwspólnotowym jest miejsce wysyłki.
3.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 2 za miejsce świadczenia usług w wewnątrzwspólnotowym transporcie towarów na rzecz klientów posiadających numer identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż kraj rozpoczęcia transportu uważa się miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego, który przyznał klientowi numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, pod którym usługa została dla niego wykonana.
4.
Państwa Członkowskie mogą nie opodatkowywać części transportu odpowiadającej drodze przebytej szlakami wodnym, które nie są częścią terytorium Wspólnoty określonego w art. 3.
D. Miejsce świadczenia usług odnoszących się do czynności pomocniczych w wewnątrzwspólnotowym transporcie towarów
E. Miejsce świadczenia usług przez pośredników
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 1 miejscem świadczenia usług przez pośredników, działających w imieniu i na rachunek osób trzecich, będących częścią usług świadczonych w wewnątrzwspólnotowym transporcie towarów jest miejsce wysyłki.
Jednakże w przypadku gdy klient, któremu pośrednik świadczy usługi, posiada numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż to, na którego terytorium znajduje się miejsce wysyłki transportu, za miejsce świadczenia usług przez pośrednika uważa się miejsce leżące na terytorium tego Państwa Członkowskiego, które nadało klientowi numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, pod którym usługa ta została dla niego wykonana.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 1 miejscem świadczenia usług stanowiących część usług mających na celu dokonanie czynności pomocniczych w stosunku do wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rachunek osób trzecich, jest miejsce, w którym usługi pomocnicze są faktycznie wykonywane.
Jednakże w przypadku gdy klient, któremu pośrednik świadczy usługi, posiada numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż państwo, na którego terytorium usługa pomocnicza jest faktycznie wykonywana, uważa się, że miejsce świadczenia usług przez pośrednika znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, który nadał klientowi numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, pod którym usługa ta została dla niego wykonana przez pośrednika.
3. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 miejscem świadczenia usług przez pośredników działających w imieniu i na rachunek osób trzecich, gdy usługi takie stanowią część transakcji innych niż te określone w ust. 1 lub 2 lub w art. 9 ust. 2 lit. e), jest miejsce wykonania tych transakcji.
Jednakże w przypadku gdy klient posiada numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż to, na którego terytorium zawarto transakcje, uważa się, że miejsce świadczenia usługi przez pośrednika znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, który nadał klientowi numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, pod którym usługa ta została dla niego wykonana przez pośrednika.
Artykuł 28C
Zwolnienia
A. Zwolnienie dostaw towarów
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego oraz na warunkach ustanowionych w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień przewidzianych poniżej, a także aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku:
a) dostawy towarów określone w art. 5 i 28a ust. 5 lit. a), wysyłane lub transportowane przez sprzedawcę bądź nabywcę towarów lub na jego rachunek, do miejsca poza terytorium, określone w art. 3, lecz znajdującego się na obszarze Wspólnoty, dokonane dla podatnika lub osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, która działa w takim charakterze w Państwie Członkowskim innym, niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
Zwolnienie to nie ma zastosowania do dostaw towarów dokonywanych przez podatników zwolnionych z podatku zgodnie z art. 24 ani też do dostaw towarów dokonywanych na rzecz podatników lub osób prawnych niepodlegających opodatkowaniu, do których odnosi się odstępstwo w art. 28a ust. 1 lit. a) drugi akapit;
b) dostawy nowych środków transportu, wysłanych lub transportowanych do kupującego przez lub na rachunek sprzedającego lub kupującego, do miejsca poza terytorium określone w art. 3, lecz znajdującego się na obszarze Wspólnoty, dokonywane na rzecz podatników lub osób prawnych niepodlegających opodatkowaniu, do których odnosi się odstępstwo zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a) drugi akapit, lub też na rzecz jakiejkolwiek innej osoby niepodlegającej opodatkowaniu;
c) dostawy towarów w rozumieniu art. 28a ust. 5 lit. b), do których mogłoby się odnosić zwolnienie przewidziane w lit. a), gdyby zostały dokonane na rzecz innego podatnika.
B. Zwolnienie wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego oraz na warunkach określonych w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień, przewidzianych poniżej, jak również, aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku:
a) wewnątrzwspólnotowe nabywane towarów, których dostawy dokonywane przez podatników byłyby w każdych okolicznościach zwolnione z podatku na terytorium kraju;
b) wewnątrzwspólnotowe nabywane towarów, których przywóz byłby w każdych okolicznościach zwolniony z podatku na mocy art. 14 ust. 1;
c) wewnątrzwspólnotowe nabywane towarów w przypadku gdy na podstawie art. 17 ust. 3 i 4, nabywca towarów jest w każdych okolicznościach uprawniony do całkowitego zwrotu podatku od wartości dodanej, na mocy art. 28a ust. 1.
C. Zwolnienie usług transportowych
D. Zwolnienia przywozu towarów
E. Inne zwolnienia
a) Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów, objęte jedną z regulacji lub w jednej z sytuacji, określonych w art. 16 ust. 1 lit. b), korzystałyby z tych samych przepisów, co dostawy towarów dokonywane na terytorium kraju na tych samych warunkach.
b) Artykuł 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z zastrzeżeniem przeprowadzenia konsultacji przewidzianych w art. 29 Państwa Członkowskie mogą zwolnić z opodatkowania następujące transakcje:
a) wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów przez podatnika, przywóz i dostawę towarów dla podatnika w celu wywozu do państw trzecich, w ich dotychczasowej postaci lub po przetworzeniu, jak również świadczenie usług związanych z działalnością eksportową podatnika, do wartości przywozu w ciągu ubiegłych 12 miesięcy;
b) wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów przez podatnika, przywóz oraz dostawę towarów dla podatnika, w celu dostawy do innego Państwa Członkowskiego na warunkach ustanowionych w art. 28c (A), a także świadczenie usług odnoszących się do takich dostaw do innego Państwa Członkowskiego, do wartości zrealizowanych przez niego dostaw towarów na warunkach ustanowionych w art. 28c (A) w ciągu ubiegłych 12 miesięcy.
Państwa Członkowskie mogą wspólnie ustalić maksymalną wartość dla transakcji, zwolnionych na mocy lit. a) i b)."
Artykuł 28d
Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku
1.
Zdarzenie podatkowe powstaje w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w momencie, w którym uznawana jest za dokonaną dostawa podobnych towarów na terytorium kraju.
2.
W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów podatek staje się wymagalny 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe.
3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 podatek staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury, w przypadku wystawienia faktury nabywcy towarów przed datą ustanowioną w ust. 2.
4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 10 ust. 2 i 3, w przypadku dostaw towarów dokonanych na warunkach ustanowionych w art. 28c (A), podatek staje się wymagalny 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe.
Jednakże podatek staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury przed 15 dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe.
Artykuł 28e
Podstawa opodatkowania oraz stosowane stawki
1. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów podstawa opodatkowania jest ustalana w oparciu o takie same elementy jak elementy stosowane zgodnie z art. 11 (A), w celu ustalenia podstawy opodatkowania dla dostawy takich samych towarów na terytorium kraju. w szczególności, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów, określonych w art. 28a ust. 6, podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z art. 11 (A) ust. 1 lit. b).
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby akcyza należna lub zapłacona przez osobę dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów podlegających akcyzie została wliczona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 11 (A) ust. 2 lit. a).
2.
Stawką podatku stosowaną do wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów jest stawka obowiązująca w momencie, gdy podatek staje się wymagalny.
3.
Stawką podatku stosowaną do wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów jest stawka stosowana do dostaw towarów podobnych na terytorium kraju.
Artykuł 28f
Prawo do odliczenia podatku
1.
"2.
O ile towary i usługi są częścią transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić:
a) należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od dostarczonych towarów lub świadczonych usług lub które mają być podatnikowi dostarczone lub świadczone przez innego podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku na terytorium kraju;
b) należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów przywożonych na terytorium kraju;
c) podatku od wartości dodanej należnego zgodnie z art. 5 ust. 7 lit. a), art. 6 ust. 3 i art. 28a ust. 6;
d) podatku od wartości dodanej należnego zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a).
3.
Państwa Członkowskie przyznają ponadto każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu kwoty podatku od wartości dodanej, określonej w ust. 2, w zakresie, w jakim towary i usługi są częścią:
a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą, określonych w art. 4 ust. 2, przeprowadzanych w innym kraju, które podlegałyby odliczeniu, jeżeli zostałyby przeprowadzone na terytorium kraju;
b) transakcji zwolnionych od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 i), art. 15, art. 16 ust. 1 (B), (C), (D) lub (E) lub art. 16 ust. 2 lub art. 28c (A);
c) wszelkich transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13 (B) lit. a) i d) ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma siedzibę poza Wspólnotą lub też gdy transakcje te są bezpośrednio związane z towarami przeznaczonymi do wywozu do kraju spoza Wspólnoty.
4.
Zwrot podatku od wartości dodanej, określony w ust. 3, jest dokonywany:
- na rzecz podatników, którzy mają swoją siedzibę nie na terytorium kraju, lecz w innym Państwie Członkowskim, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 79/1072/EWG [10],
- na rzecz podatników nieposiadających siedziby na terytorium Wspólnoty, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 86/560/EWG [11]."
. 2.
"1.
W celu wykonania prawa do odliczenia, podatnik musi:
a) w odniesieniu do odliczeń zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a), posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 22 ust. 3;
b) w odniesieniu do odliczeń zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. b), posiadać dokument przywozowy określający go jako odbiorcę lub importera, określający kwotę należnego podatku lub pozwalający na jego wyliczenie;
c) w odniesieniu do odliczeń podatkowych określonych w art. 17 ust. 2 lit. c), dopełnić formalności ustanowionych przez każde Państwo Członkowskie;
d) jeśli jest on zobowiązany do zapłaty podatku jako klient lub kupujący, w przypadku stosowania art. 21 ust. 1, dopełnić formalności przewidzianych przez każde Państwo Członkowskie;
e) w odniesieniu do odliczeń podatkowych zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. d), określonych w deklaracji przewidzianej w art. 22 ust. 4, udzielić wszelkich informacji niezbędnych dla wyliczenia podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz posiadać fakturę zgodnie z art. 22 ust. 3."
3. "3a. Państwa Członkowskie mogą upoważnić podatnika, nieposiadającego faktury zgodnie z art. 22 ust. 3 do dokonania odliczeń, określonych w art. 17 ust. 2 lit. d); Państwa Członkowskie określą warunki i zasady stosowania niniejszego przepisu."
Artykuł 28g
Osoby zobowiązane do zapłaty podatku
"Artykuł 21
Osoby zobowiązane do zapłaty podatku
Zobowiązani do zapłaty podatku od wartości dodanej są:
1) w systemie wewnętrznym:
a) podatnicy dokonujący dostaw towarów lub świadczenia usług podlegających opodatkowaniu, innych niż usługi określone w lit. b).
W przypadku gdy dostawa towarów lub świadczenie usług podlegających opodatkowaniu jest dokonywane przez podatnika posiadającego siedzibę za granicą, Państwa Członkowskie mogą przyjąć regulacje, według których podatek jest płacony przez inną osobę.
Między innymi jako taka osoba może być wyznaczony przedstawiciel podatkowy lub inna osoba, na której rzecz dokonywana jest dostawa towarów lub świadczone są usług.
Państwa Członkowskie mogą też przewidzieć, że osoba inna niż podatnik jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku;
b) klient, na rzecz którego świadczone są usługi, określone w art. 9 ust. 2 lit. e) lub w art. 28b (C), (D) lub (E), dokonywane przez podatnika posiadającego siedzibę za granicą.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby świadczący usługi był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku;
c) każda osoba wykazująca podatek od wartości dodanej na fakturze lub innym dokumencie uznawanym za fakturę;
d) każda osoba dokonująca wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów podlegającego opodatkowaniu. w przypadku gdy wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów dokonuje osoba posiadająca siedzibę za granicą, Państwa Członkowskie mogą przyjąć regulacje, według których podatek zostanie zapłacony przez inną osobę.
Między innymi jako taka osoba może zostać wyznaczony przedstawiciel podatkowy.
Państwa Członkowskie mogą także postanowić, że osoba inna niż podatnik jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku;
2) w przywozie: osoba lub osoby wyznaczone bądź uznane za zobowiązane przez Państwa Członkowskie, do których towary są przywożone."
Artykuł 28h
Obowiązki osób zobowiązanych do zapłaty podatku
"Artykuł 22
Obowiązki w systemie wewnętrznym:
1. a) Każdy podatnik określa kiedy jego działalność jako podatnika rozpoczyna się, zmienia lub kończy.
b) Bez uszczerbku dla lit. a), każdy podatnik, określony w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi składa oświadczenie, że nabywa towary wewnątrz Wspólnoty, jeżeli nie są spełnione warunki do zastosowania odstępstwa, przewidzianego w niniejszym artykule.
c) Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, w celu nadania indywidualnego numeru identyfikacji podatkowej:
- każdemu podatnikowi, z wyłączeniem tych, określonych w art. 28a ust. 4, który na terytorium kraju dokonuje dostaw towarów lub świadczy usługi uprawniające go do odliczenia podatku naliczonego, przy czym dotyczy to usług innych niż te, od których podatek płacony jest wyłącznie przez klienta, zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b). Jednakże Państwa Członkowskie nie mają obowiązku przydzielania numeru identyfikacji podatkowej niektórym podatnikom, określonym w art. 4 ust. 3;
- każdemu podatnikowi określonemu w ust. 1 lit. b) oraz każdemu podatnikowi, który skorzystał z możliwości określonej w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit trzeci.
d) Każdy indywidualny numer identyfikacyjny posiada przedrostek zgodny z Międzynarodową Normą ISO-3166-alpha 2, za pomocą którego można zidentyfikować Państwo Członkowskie, które go nadało.
e) Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby ich systemy identyfikacyjne pozwalały na rozróżnienie podatników, określonych w lit. c) oraz zapewniały prawidłowe zastosowanie przepisów przejściowych w zakresie opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych stosownie do niniejszego tytułu.
2. a) Każdy podatnik prowadzi rachunkowość w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić zastosowanie podatku od wartości dodanej oraz kontrolę przez organ podatkowy.
b) Każdy podatnik prowadzi ewidencję towarów, które wysłał lub transportował lub które zostały wysłane lub transportowane w jego imieniu poza terytorium określone w art. 3, jednak do miejsca znajdującego się we Wspólnocie, do celów transakcji określonych w art. 28a ust. 5 lit. b) tiret czwarte, piąte, szóste i siódme.
Każdy podatnik prowadzi ewidencję materiałów wysłanych do niego z innego Państwa Członkowskiego, przez lub na rachunek podatnika z numerem identyfikacyjnym do celów podatku od wartości dodanej w tym innym Państwie Członkowskim, w związku z dostawą dla tego podatnika dokonaną na podstawie umowy o dzieło.
3. a) Każdy podatnik wystawia fakturę lub inny dokument uznawany za fakturę, w odniesieniu do towarów i usług, które dostarczył lub świadczył na rzecz innego podatnika lub osobie prawnej nie podlegającej opodatkowaniu.
Każdy podatnik wystawia ponadto fakturę lub inny dokument uznawany za fakturę w odniesieniu do dostaw towarów określonych w art. 28b (B) ust. 1 oraz w odniesieniu do towarów dostarczonych na warunkach określonych w art. 28c (A).
Podatnik zachowuje jeden egzemplarz każdego wystawionego dokumentu.
Każdy podatnik wystawia także fakturę w odniesieniu do wszelkich zaliczek dokonanych na jego rzecz przez innego podatnika lub przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, przed jakimikolwiek dostawami towarów określonych w akapicie pierwszym lub przed zakończeniem świadczenia usług.
b) Faktura wykazuje jasno cenę bez podatku, jak również należny od niej podatek według każdej stawki, jak też jakiekolwiek zwolnienia.
Faktura wykazuje ponadto:
- w przypadku transakcji określonych w art. 28b (C), (D) i (E) numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium kraju i numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej klienta, pod którym usługa była dla niego świadczona,
- w przypadku transakcji określonych w art. 28c (A) lit. a) numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium kraju jak również numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej odbiorcy towarów w innym Państwie Członkowskim,
- w przypadku dostawy nowych środków transportu szczegółowe dane wymienione w art. 28a ust. 2.
c) Państwa Członkowskie ustanawiają kryteria określające, czy dokument może być uznany za fakturę.
4. a) Każdy podatnik składa deklarację podatkową w terminie ustalonym przez każde z Państw Członkowskich.
Termin ten nie może przekraczać dwóch miesięcy od zakończenia każdego z okresów podatkowych.
Okres podatkowy może być ustalony przez każde z Państw Członkowskich na jeden, dwa lub trzy miesiące.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inne okresy podatkowe, pod warunkiem że nie będą one przekraczać roku.
b) Na deklaracji podatkowej muszą się znaleźć wszystkie niezbędne informacje potrzebne do obliczenia należnego podatku oraz dokonanych odliczeń, w danym przypadku, łącznie z całkowitą kwotą transakcji odnoszących się do tego podatku i odliczeń oraz całkowitą kwotą transakcji zwolnionych od podatku, o ile wydaje się to niezbędne dla ustalenia podstawy opodatkowania.
c) Deklaracja podatkowa określa ponadto:
- z jednej strony, całkowitą wartość, pomniejszoną o podatek od wartości dodanej, dostaw towarów, określonych w art. 28c (A), od których podatek stał się wymagalny w tym okresie podatkowym.
Ponadto dodaje się również, co następuje: całkowitą wartość, pomniejszoną o podatek od wartości dodanej, dostaw towarów, określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie i w art. 28b (B) ust. 1, dokonanych na terytorium innego Państwa Członkowskiego, od których podatek stał się wymagalny w ciągu okresu sprawozdawczego, w przypadku gdy miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów znajduje się na terytorium kraju,
- z drugiej strony, całkowitą wartość, pomniejszoną o podatek od wartości dodanej, nabyć towarów wewnątrz Wspólnoty, określonych w art. 28a ust. 1–6, od których podatek stał się wymagalny.
Ponadto dodaje się co następuje: całkowitą wartość, pomniejszoną o podatek od wartości dodanej, dostaw towarów, określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) drugie zdanie i w art. 28b (B) ust. 1, dokonanych na terytorium kraju, od których w ciągu okresu sprawozdawczego podatek stał się wymagalny, w przypadku gdy miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
5.
Każdy podatnik przy składaniu okresowej deklaracji podatkowej płaci kwotę netto podatku od wartości dodanej.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić inny termin dla uiszczenia tej kwoty lub mogą żądać płatności tymczasowej.
6. a) Państwa Członkowskie mogą żądać od podatnika złożenia oświadczenia zawierającego wszystkie szczegółowe dane wymienione w ust. 4, dotyczące wszystkich transakcji przeprowadzonych w roku ubiegłym.
Oświadczenie takie dostarcza wszystkich informacji niezbędnych do jakichkolwiek korekt.
b) Każdy podatnik posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej składa ponadto zestawienie nabywców posiadających numery identyfikacyjne do celów podatku od wartości dodanej, którym dostarczał towary na warunkach ustanowionych w art. 28c (A).
Takie zestawienie sporządza się za każdy kwartał roku kalendarzowego w ciągu okresu oraz zgodnie z procedurami, które mają ustalić Państwa Członkowskie, które podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przepisy dotyczące współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich były przestrzegane w każdym przypadku.
Zestawienie określa:
- numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium kraju lub pod którym dokonywał on dostaw towarów na warunkach ustanowionych w art. 28c c (A),
- numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej każdego nabywcy towarów, który został mu nadany w innym Państwie Członkowskim i pod którym dostarczano mu towary jak również, gdy jest to stosowne informację, że dostawy towarów określonych w art. 28a ust. 5 lit. a), zostały dokonane na rzecz nabywcy,
- dla każdego nabywcy, całkowitą wartość dostaw towarów dokonanych przez podatnika.
Kwoty te dotyczą tego kwartału kalendarzowego, podczas którego podatek stał się wymagalny.
Zestawienie określa także:
- w odniesieniu do dostaw towarów objętych art. 28c (A) lit. c) numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium kraju, numer identyfikacyjny od podatku obrotowego w Państwie Członkowskim przeznaczenia wysyłki lub transportu, oraz wartość dostarczonych towarów, określona zgodnie z art. 28e ust. 1,
- kwoty korekt dokonanych na podstawie art. 11 (C) ust. 1.
Kwoty te dotyczą kwartału roku kalendarzowego, podczas którego nabywca towarów został powiadomiony o korektach.
W przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane przez lub na rachunek podatnika do miejsc poza terytorium określonym w art. 3, ale znajdujących we Wspólnocie, w celu dostarczenia rzeczy, będącej przedmiotem umowy o dzieło, do podatnika, zgodnie z warunkami określonymi w art. 28a ust. 5 lit. a), zestawienie sporządzone za kwartał, podczas którego towary były w ten sposób wysyłane lub transportowane, określa:
- numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium Państwa Członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów,
- numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika w Państwie Członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu, do którego wysłano towary w celu dostarczenia rzeczy będącej przedmiotem umowy o dzieło,
- oświadczenie, że towary zostały wysłane lub przetransportowane zgodnie z warunkami, o których mowa powyżej, w celu dostarczenia rzeczy będącej przedmiotem umowy o dzieło, wykonywanej faktycznie w Państwie Członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu.
c) Na zasadzie odstępstwa od lit. b) Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zestawienia:
- były składane co miesiąc,
- zawierały dodatkowe dane szczegółowe.
d) W przypadku dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach ustanowionych w art. 28c (A) lit. b) przez podatnika posiadającego numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej na rzecz kupującego nieposiadającego numeru identyfikacyjnego do celów podatku od wartości dodanej lub przez podatnika określonego w art. 28a ust. 4, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby sprzedawca przekazał wszelkie informacje konieczne dla nałożenia podatku od wartości dodanej i jego kontroli przez administrację podatkową.
e) Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby podatnicy, którzy na terytorium kraju dokonują wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów, określonych w art. 28a ust. 1 lit. a) i art. 28a ust. 6, złożyli oświadczenia zawierające szczegóły takich transakcji, jednakże pod warunkiem że oświadczenia te nie będą dotyczyć okresu krótszego, niż jeden miesiąc.
Państwa Członkowskie mogą również wymagać, aby osoby, które dokonują wewnątrzwspólnotowego nabywania nowych środków transportu określonych w art. 28a ust. 1 lit. b), dostarczyły wraz ze składaną deklaracją podatkową, określoną w ust. 4, wszystkich informacji niezbędnych dla nałożenia podatku od wartości dodanej i przeprowadzenia kontroli przez administrację podatkową.
7.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoby, które zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) i b) uznano za osoby zobowiązane do zapłaty podatku zamiast podatników mających swą siedzibę za granicą lub też które są solidarnie odpowiedzialne za zapłatę podatku, spełniały powyższe wymagania dotyczące oświadczeń i zapłaty.
8.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć inne zobowiązania, które uznają za niezbędne dla poprawnego poboru podatków i aby zapobiec oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji wewnętrznych oraz transakcji zawieranych przez podatników w różnych Państwach Członkowskich, o ile tego rodzaju zobowiązania nie będą prowadzić w handlu między Państwami Członkowskimi do niepotrzebnych formalności związanych z przekraczaniem granic.
9. a) Państwa Członkowskie mogą zwolnić z niektórych lub wszystkich zobowiązań:
- podatników dokonujących jedynie dostaw towarów lub usług, które są zwolnione na podstawie art. 13 i 15,
- podatników uprawnionych do zwolnienia z podatku przewidzianego w art. 24 oraz podlegających odstępstwu przewidzianemu w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi,
- podatników, którzy nie dokonują żadnych transakcji określonych ust. 4 lit. c).
b) Państwa Członkowskie mogą zwolnić innych podatników niż podatnicy określeni w lit. a) od niektórych zobowiązań określonych w ust. 2 lit. a).
c) Państwa Członkowskie mogą zwolnić podatników z obowiązku zapłaty należnego podatku w przypadku gdy jego kwota jest nieznaczna.
10. Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby osoby prawne niepodlegające opodatkowaniu, zobowiązane do zapłaty podatku w związku wewnątrzwspólnotowym nabywaniem towarów objętym art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy wypełniały wyżej wymienione zobowiązania w zakresie deklaracji i zapłaty oraz aby otrzymały własny numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej określonej w ust. 1 lit. c), d) i e).
11.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabywania nowych środków transportu, objętego art. 28a ust. 1 lit. b), Państwa Członkowskie przyjmą szczegółowe ustalenia dotyczące deklaracji i następującej po niej zapłaty.
12.
Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków w celu uproszczenia zobowiązań dotyczących deklaracji, ustanowionych w ust. 6 lit. b).
Takie środki upraszczające, które nie będą zagrażać prawidłowemu monitorowaniu transakcji wewnątrzwspólnotowych, mogą przyjąć następującą formę:
a) Państwa Członkowskie mogą upoważnić podatników, którzy spełniają następujące trzy warunki do składania zestawień rocznych zawierających numery identyfikacyjne do celów podatku od wartości dodanej nabywców w innych Państwach Członkowskich, którym podatnicy ci dostarczyli towary na warunkach ustanowionych w art. 28c część A:
- całkowita roczna wartość dostarczanych przez nich towarów lub świadczonych przez nich usług określonych w art. 5, 6 oraz art. 28a ust. 5, pomniejszona o podatek od wartości dodanej, nie przekracza, o więcej niż 35000 ECU, kwoty obrotu rocznego, stanowiącej punkt odniesienia przy wnioskach o zwolnienie z podatku przewidzianego w art. 24,
- całkowita roczna wartość dostaw towarów dokonanych przez nich na warunkach określonych w art. 28c (A), pomniejszona o podatek od wartości dodanej, nie przekracza równowartości 15000 ECU w walucie krajowej,
- dostawy towarów dokonane przez nich na warunkach określonych w art. 28c (A) nie dotyczą nowych środków transportu;
b) Państwa Członkowskie, w których ustalony okres podatkowy przekracza trzy miesiące i za który podatnik musi składać deklaracje przewidziane ust. 4, mogą upoważnić takie osoby do złożenia zestawienia za ten sam okres, w przypadku gdy podatnicy ci spełniają następujące trzy warunki:
- ogólna roczna wartość towarów i świadczonych usług określonych w art. 5, 6 oraz art. 28a ust. 5, pomniejszona o podatek od wartości dodanej, nie przekracza równowartości 200000 ECU w walucie krajowej,
- całkowita roczna wartość dostaw towarów dokonanych przez nich na warunkach ustanowionych w art. 28c (A), pomniejszona o podatek od wartości dodanej, nie przekracza równowartości 15000 ECU w walucie krajowej,
- dostawy towarów dokonanych na warunkach określonych w art. 28c (A) nie dotyczą nowych środków transportu."
Artykuł 28i
Specjalne system dla małych przedsiębiorstw
"W każdym przypadku dostawy nowych środków transportu dokonane na warunkach określonych w art. 28c (A) nie są objęte zwolnieniem z podatku zgodnie z ust. 2."
Artykuł 28j
Wspólny system ryczałtu dla rolników
1.
"W przypadku gdy korzystają oni z tej możliwości, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów przejściowych dotyczących opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, ustanowionych w tytule XVIa."
2.
"5.
Ryczałtowe stawki procentowe, przewidziane w ust. 3, stosują się do następujących cen bez podatku:
a) produktów rolnych dostarczanych przez rolników ryczałtowych podatnikom innym niż kwalifikujący się na terytorium kraju do systemu stawek ryczałtowych, przewidzianego w niniejszym artykule;
b) produktów rolnych dostarczanych przez rolników ryczałtowych na warunkach ustanowionych w art. 28c (A), osobom prawnym niepodlegającym opodatkowaniu, nieuprawnionym do odstępstwa przewidzianego w art. 28a ust. 1 lit. a) w Państwie Członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu tak dostarczanych produktów rolnych;
c) usług rolniczych świadczonych przez rolników ryczałtowych na rzecz podatników innych niż ci, którzy na terytorium kraju kwalifikują się do systemu ryczałtowego, przewidzianego w niniejszym artykule.
Rekompensata ta wyklucza wszelkie inne formy odliczeń.
6.
W przypadku dostaw produktów rolnych i usług rolniczych określonych w ust. 5 Państwa Członkowskie zapewniają, aby zryczałtowana rekompensata była wypłacana przez:
a) kupującego lub klienta. w tym przypadku kupujący lub klient jest upoważniony, jak przewiduje art. 17 oraz zgodnie z procedurami przewidzianymi przez Państwa Członkowskie, do odliczenia od podatku od wartości dodanej, jaki zobowiązany jest zapłacić na terytorium kraju, zryczałtowanej kwoty rekompensaty, którą wypłacił rolnikom ryczałtowym.
Państwa Członkowskie zwrócą kupującemu lub klientowi zryczałtowaną kwotę rekompensaty, którą wypłacił rolnikom ryczałtowym w ramach jednej z następujących transakcji:
- dostawy produktów rolnych dokonane na warunkach ustanowionych w art. 28c (A) podatnikom lub osobom prawnym niepodlegającym opodatkowaniu, działającym w takim charakterze w innym Państwie Członkowskim, w którym nie kwalifikują się do odstępstwa przewidzianego w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi,
- dostawy produktów rolnych dokonywane na warunkach określonych w art. 15 i w art. 16 ust. 1 (B), (D) i (E) na rzecz kupujących, których siedziba znajduje się poza Wspólnotą, pod warunkiem że te produkty są używane przez tych kupujących do celów transakcji wymienionych w art. 17 ust. 3 lit. a) i b), lub do celów usług, które uznaje się za świadczone na terytorium kraju i z tytułu których podatek płacony jest wyłącznie przez klientów zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b),
- dostawy usług rolniczych dokonywane na rzecz podlegających opodatkowaniu klientów, których siedziba znajduje się na terytorium Wspólnoty, jednak w innych Państwach Członkowskich, lub dokonywane na rzecz podlegających opodatkowaniu klientów, których siedziba znajduje się poza Wspólnotą, pod warunkiem że usługi te są wykorzystywane przez tych klientów do celów transakcji, określonych w art. 17 ust. 3 lit. a) i b) lub do celów usług, które uznaje się za świadczone na terytorium kraju i z tytułu których podatek płacony jest wyłącznie przez klientów, na mocy art. 21 ust. 1 lit. b).
Państwa Członkowskie ustalają metodę refundacji; w szczególności mogą stosować art. 17 ust. 4; albo
b) przez władze publiczne."
3.
"Jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z możliwości, przewidzianej w niniejszym artykule, podejmują one wówczas wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia, aby taka sama metoda opodatkowania była stosowana do dostaw produktów rolnych dokonywanych na warunkach ustanowionych w art. 28b (B) ust. 1, niezależnie od tego czy dostawa jest dokonywana przez rolnika ryczałtowego lub też przez podatnika, który nie jest rolnikiem ryczałtowym."
Artykuł 28k
Przepisy różne
Do dnia 30 czerwca 1999 r. stosuje się następujące przepisy:
1.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z podatku realizowane przez sklepy wolnopodatkowe dostawy towarów przewożone w bagażu osobistym podróżnych podróżujących samolotami na trasach wewnątrzwspólnotowych lub statkami do innych Państw Członkowskich.
Do celów niniejszego artykułu:
a) "sklep wolnopodatkowy" oznacza każdy punkt sprzedaży usytuowany w obrębie portu lotniczego lub portu morskiego, który spełnia warunki przewidziane przez właściwe władze publiczne, w szczególności na mocy ust. 5;
b) "podróżni udających się do innego Państwa Członkowskiego" oznaczają wszystkich pasażerów będących w posiadaniu dokumentu przewozowego na podróż lotniczą lub morską stwierdzającego, że bezpośrednim celem ich podróży jest port lotniczy lub port morski położony w innym Państwie Członkowskim;
c) "wewnątrzwspólnotowy transport lotniczy lub morski" oznacza każdy transport, drogą lotniczą lub morską rozpoczynający się na terytorium kraju określonego w art. 3, w przypadku gdy faktyczne miejsce przeznaczenia jest położone w innym Państwie Członkowskim.
Dostawy towarów realizowane przez sklepy wolnopodatkowe są stawiane na równi z dostawami towarów realizowanymi na pokładzie samolotu lub statku podczas wewnątrzwspólnotowego transportu pasażerskiego.
Zwolnienie to stosuje się również do dostaw towarów realizowanych przez sklepy wolnopodatkowe na obszarze dwóch terminali tunelu pod Kanałem La Manche, na rzecz podróżnych posiadających ważne bilety na podróż między tymi dwoma terminalami.
2.
Uprawnienie do zwolnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się tylko do dostaw towarów:
a) których całkowita wartość na jedną osobę na podróż nie przekracza limitów przewidzianych w przepisach prawa wspólnotowego obowiązujących w zakresie ruchu podróżnych między państwami trzecimi a Wspólnotą.
W przypadku gdy całkowita wartość kilku pozycji lub kilku dostaw towarów na jedną osobę na podróż przekracza te limity, zwolnienie przyznaje się jedynie do wysokości tych kwot, przy czym rozumie się, że wartość jednego przedmiotu nie może zostać podzielona;
b) które obejmują ilości na jedną osobę na podróż nieprzekraczające limitów przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego, obowiązującymi w zakresie ruchu podróżnych między państwami trzecimi a Wspólnotą.
Wartość dostaw towarów dokonanych w granicach tych limitów ilościowych nie będzie brana pod uwagę przy zastosowaniu lit. a).
3.
Państwa Członkowskie przyznają każdemu podatnikowi prawo do odliczeń lub zwrotu podatku od wartości dodanej, określonego w art. 17 ust. 2, o ile wykorzystuje on towary i usługi w celach dostaw towarów zwolnionych na podstawie niniejszego artykułu.
4.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 16 ust. 2, przyznają także na podstawie niniejszego przepisu możliwość zwolnienia wewnątrzwspólnotowym przywozom, nabyciom i dostawom towarów do podatnika, w celu realizacji przez niego dostaw towarów, zwolnionych od podatku na mocy niniejszego artykułu.
5.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień z podatku, przewidzianych w niniejszym artykule oraz aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom.
Artykuł 28l
Okres stosowania
Regulacje przejściowe, przewidziane w niniejszym tytule, wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Przed dniem 31 grudnia 1994 r. Komisja złoży Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania regulacji przejściowych i przedłoży propozycje dotyczące systemu ostatecznego.
Regulacje przejściowe zostają zastąpione ostatecznym systemem opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi, opartym na zasadzie opodatkowania w Państwie Członkowskim pochodzenia dostarczanych towarów i świadczonych usług. w tym celu Rada stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim podejmie do dnia 31 grudnia 1995 r. decyzję w sprawie regulacji niezbędnych do wejścia w życie i stosowania ostatecznego systemu, jeżeli po szczegółowym zbadaniu tego sprawozdania dojdzie do wniosku, że warunki przejścia do ostatecznego systemu zostały spełnione w zadowalającym stopniu.
Regulacje przejściowe wchodzi w życie na cztery lata i obowiązują w związku z tym do dnia 31 grudnia 1996 r.
Okres stosowania regulacji przejściowych zostanie automatycznie przedłużony do daty wejścia w życie ostatecznej regulacji, a w każdym razie, do podjęcia przez Radę decyzji w sprawie ostatecznej regulacji.
Artykuł 28m
Kurs wymiany
W celu ustalenia w walutach krajowych równowartości kwot wyrażonych w niniejszym tytule w ecu, Państwa Członkowskie stosują kurs wymiany obowiązujący w dniu 16 grudnia 1991 r. [12]
23) Artykuł 33 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego, w szczególności obowiązujących przepisów Wspólnoty dotyczących ogólnego systemu przechowywania, transportu i monitorowania produktów podlegających akcyzie, niniejsza dyrektywa nie zabrania żadnemu Państwu Członkowskiemu utrzymywania lub wprowadzania podatków od umów ubezpieczenia, podatków od gier i zakładów, podatków akcyzowych, opłat skarbowych oraz, ogólnie, jakichkolwiek podatków, ceł lub opłat, które nie mogą być uznane za podatki obrotowe, pod warunkiem jednakże, że te podatki, cła i opłaty nie prowadzą w handlu między Państwami Członkowskimi do powstawania formalności związanych z przekraczaniem granicy.
2.
Wszelkie odniesienia w niniejszej dyrektywie do wyrobów podlegających akcyzie stosują się do następujących produktów, w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego:
- oleje mineralne,
- alkohol i napoje alkoholowe,
- wyroby tytoniowe."
24) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 33a
1.
Towary wprowadzane do Wspólnoty z jakichkolwiek terytoriów wymienionych w art. 3 ust. 3 drugi akapit lub z Wysp Normandzkich podlegają następującym przepisom:
a) formalności dotyczące wprowadzenia tych towarów do Wspólnoty są załatwiane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 717/91 [13]
b) procedura wewnętrznego tranzytu wspólnotowego stosuje się w przypadku gdy z chwilą wprowadzenia do Wspólnoty towary te są:
- przeznaczone dla Państwa Członkowskiego innego niż to, na terytorium którego znalazły się one w momencie wprowadzenia ich do Wspólnoty,
- przeznaczone do ponownego wywozu ze Wspólnoty, po tym jak były na terytorium Wspólnoty przedmiotem naprawy, zmiany, dostosowania, przetworzenia lub umowy o dzieło,
- objęte regulacjami czasowego wwozu w rozumieniu dyrektywy 85/362/EWG.
2.
Towary pochodzące ze Wspólnoty i wysłane lub transportowane do jakichkolwiek terytoriów określonych w art. 3 ust. 3 akapit drugi lub na Wyspy Normandzkie, podlegają następującym przepisom:
a) formalności dotyczące wywozu tych towarów ze Wspólnoty są załatwiane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 717/91;
b) procedura wewnętrznego tranzytu wspólnotowego stosuje się w przypadku gdy określone towary przeznaczone do wywozu dostarczane będą z innego Państwa Członkowskiego, niż to, z którego towary mają opuścić Wspólnotę.".
Artykuł 2
1.
Dnia 31 grudnia 1992 r. następujące dyrektywy tracą moc w zakresie stosunków między Państwami Członkowskimi:
- dyrektywa 83/181/EWG [14], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/219/EWG [15],
- dyrektywa 85/362/EWG.
2.
Dnia 31 grudnia 1992 r. tracą moc przepisy dotyczące podatku od wartości dodanej ustanowione w następujących dyrektywach:
- dyrektywa 74/651/EWG [16], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/663/EWG [17],
- dyrektywa 83/182/EWG [18],
- dyrektywa 83/183/EWG [19], zmieniona dyrektywą 89/604/EWG [20].
3.
Przepisy dyrektywy 69/169/EWG [21], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/191/EWG [22] dotyczące podatku od wartości dodanej, tracą moc z dniem 31 grudnia 1992 r. w zakresie stosunków między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dostosują swój aktualny system podatku od wartości dodanej do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne dla dostosowania ich regulacji do art. 1 ust. 1–20 i ust. 22–24 oraz art. 2 niniejszej dyrektywy tak, aby weszły one w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o środkach przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 90/44/EWG, która zmieniła dyrektywę 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
(91/681/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 79/373/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/654/EWG [5], ustanawia zasady dotyczące wprowadzania do obrotu mieszanek paszowych we Wspólnocie;
dyrektywa 90/44/EWG [6] wprowadza znaczną liczbę zasadniczych zmian do obowiązujących przepisów, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących etykietowania mieszanek paszowych, które mają być przestrzegane; na podstawie tej dyrektywy Państwa Członkowskie są zobowiązane do wprowadzenia w życie, dokładnie dnia 22 stycznia 1992 r., przepisów niezbędnych do zapewnienia zgodności z nowymi zasadami;
wyżej wymieniona dyrektywa nie przewiduje żadnego wyjątku dla mieszanek paszowych wytworzonych przed dniem 22 stycznia 1992 r., które nadal znajdują się w obrocie po tej dacie i które posiadają etykietowanie, które jest niezgodne z nowymi zasadami; należy naprawić to zaniedbanie przez zezwolenie, aby mieszanki paszowe posiadające takie etykietowanie wytworzone przed dniem 22 stycznia 1992 r. były nadal wprowadzane do obrotu do dnia 31 grudnia 1992 r., zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 2 dyrektywy 90/44/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają, aby mieszanka paszowa wytworzona przed dniem 22 stycznia 1992 r. zgodnie z zasadami wówczas obowiązującymi w Państwie Członkowskim, a które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, była wprowadzana do obrotu do dnia 31 grudnia 1992 r." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie dnia 22 stycznia 1992 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 89/437/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych
(91/684/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 10 dyrektywy 89/437/EWG należy dostosować niektóre przepisy Załącznika do postępu naukowo-technicznego w odniesieniu do wykrywania obecności gronkowca w produktach jajecznych i temperatury składowania niektórych produktów jajecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 89/437/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W rozdziale VI pkt 1 lit. b) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— Staphylococcus aureus: brak w 1 g produktu jajecznego."
2) W rozdziale IX pkt 3 skreśla się tiret czwarte.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 72/461/EWG i 80/215/EWG w zakresie niektórych środków odnoszących się do pomoru świń
(91/687/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/499/EWG [5], określa w szczególności warunki, jakie powinna spełniać żywa trzoda chlewna przeznaczona na handel wewnątrzwspólnotowy, w odniesieniu do pomoru świń;
dyrektywa Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/266/EWG [7], określa warunki, jakie powinna spełniać świeża wieprzowina przeznaczona na handel wewnątrzwspólnotowy, w odniesieniu do klasycznego pomoru świń;
dyrektywa Rady 80/215/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/662/EWG [9], określa w szczególności warunki, jakie powinny spełniać produkty mięsne przeznaczone na handel wewnątrzwspólnotowy, w odniesieniu do klasycznego pomoru świń;
środki stosowane w celu wyeliminowania klasycznego pomoru świń stopniowo poprawiły stan zdrowia pogłowia trzody chlewnej na terytorium Wspólnoty;
jeden z przewidywanych celów, którym było utrzymanie terytorium Wspólnoty wolnym od klasycznego pomoru świń, został osiągnięty na znacznych obszarach, należy uwzględnić tę sytuację i, w związku z tym, zmienić dyrektywy 64/432/EWG, 72/461/EWG i 80/215/EWG;
w tym kontekście należy zaprzestać rozszerzania rodzaju gwarancji ustanowionego w art. 4b dyrektywy 64/432/EWG i w art. 13a dyrektywy 72/461/EWG i zawiesić środki ustanowione w art. 10 dyrektywy 80/215/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2:
a) w lit. j) ii) skreśla się wyrazy "pomór świń";
b) skreśla się lit. p), q) i r);
2) w art. 3:
a) w ust. 2 lit. b) wyrazy wprowadzające skreśla się wyrazy "pomór świń";
b) w ust. 2 lit. b) i) skreśla się wyrazy "pomoru świń";
c) w ust. 2 lit. b) skreśla się ii);
d) w ust. 2 lit. c) ii) skreśla się wyrazy "pomoru świń";
e) w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"4.
Trzoda chlewna hodowlana lub użytkowa musi ponadto pochodzić z pogłowia wolnego od brucelozy.";
3) w art. 4b "31 grudnia 1991 r." zastępuje się "1 lipca 1992 r.";
4) z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. art. 4b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4b
Oprócz środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie dotyczącej klasycznego pomoru świń, każde Państwo Członkowskie zapewni, aby świnie wysyłane z jego terytorium do innego Państwa Członkowskiego nie pochodziły z gospodarstwa ani regionu będącego przedmiotem ograniczeń związanych z klasycznym pomorem świń, zgodnie z decyzją Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń. [10]
5) w załączniku F wzór III V skreśla się lit. c).
Litera "d), e), f) i g)" otrzymują oznaczenie lit. "c), d), e) i f)".
Artykuł 2
W dyrektywie 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 13a ust. 3 akapit pierwszy "31 grudnia 1991 r." zastępuje się "1 lipca 1992 r.";
2) w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:
"e) Mięso nie jest przedmiotem środków restrykcyjnych związanych ze zdrowiem zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. ustanawiającej wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [11]."
Artykuł 3
Skreśla się art. 10 dyrektywy 80/215/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1992 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 ust. 3 i art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy i najpóźniej do dnia 1 lipca 1992 r., w zakresie przestrzegania innych przepisów niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1991 r.
zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich
(91/688/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/462/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/266/EWG [5], określa w szczególności warunki, które muszą być spełnione, w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, przed przywozem żywej trzody chlewnej, świeżej wieprzowiny i produktów mięsnych pochodzących z państw trzecich;
ponieważ sytuacja zdrowotna we Wspólnocie w odniesieniu do klasycznego pomoru świń poprawiła się, a systematyczne szczepienia przeciwko tej chorobie zostały zaniechane, należy zmienić ustanowione warunki przywozu żywych świń, świeżej wieprzowiny i produktów mięsnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:
"4.
W odniesieniu do klasycznego pomoru świń, świnie muszą pochodzić z terytorium państwa trzeciego:
- wolnego od klasycznego pomoru świń od co najmniej dwunastu miesięcy,
- które nie zezwoliło na szczepienia w ciągu dwunastu poprzednich miesięcy,
- które nie zezwala na obecność na swym terytorium świń szczepionych mniej niż dwanaście miesięcy wcześniej.
5.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, w drodze odstępstwa od ust. 4, może zostać podjęta decyzja o zezwoleniu na przywóz świń pochodzących z części terytorium państwa trzeciego, o ile na całym terytorium tego państwa szczepienie przeciwko klasycznemu pomorowi świń jest zakazane, a wspomniana część terytorium państwa trzeciego spełnia warunki w ust. 4.
6.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, w przypadku pojawienia się klasycznego pomoru świń w państwie trzecim spełniającym warunki ust. 4, w drodze odstępstwa od ust. 4, może zostać podjęta decyzja, że okres 12 miesięcy, określony w ust. 4, zostanie sprowadzony do sześciu miesięcy, jeżeli:
a) ognisko lub pewna liczba ognisk powiązanych z chorobą stadną pojawiają się na terenie ograniczonym geograficznie; i
b) jeśli ognisko lub ogniska zostały całkowicie zwalczone w ciągu trzech miesięcy i bez odwołania się do szczepień.";
2) w art. 14 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) w których żaden przypadek klasycznego pomoru świń nie został stwierdzony od dwunastu miesięcy, w których szczepienie przeciwko klasycznemu pomorowi świń nie zostało dozwolone od co najmniej dwunastu miesięcy i w których żadna świnia nie została zaszczepiona przeciwko klasycznemu pomorowi świń w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy."
3) w art. 15 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 może zostać podjęta decyzja o odstępstwie od art. 14 ust. 2 lit. c)."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 grudnia 1991 r.
w sprawie odpadów niebezpiecznych
(91/689/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [4] ustanowiła zasady wspólnotowe w sprawie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych; w celu uwzględnienia doświadczenia zyskanego przy wykonywaniu tej dyrektywy przez Państwa Członkowskie konieczna jest zmiana zasad i zastąpienie dyrektywy 78/319/EWG niniejszą dyrektywą;
rezolucja Rady z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie polityki gospodarowania odpadami [5] i program działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska, który był przedmiotem rezolucji Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 19 października 1987 r. w sprawie kontynuacji i wprowadzania w życie polityki i programu działań Wspólnoty Europejskiej w zakresie środowiska (na lata 1987—1992) [6] przewidują środki wspólnotowe mające na celu poprawę warunków, w jakich odpady niebezpieczne są unieszkodliwiane i zagospodarowywane;
ogólne zasady stosujące się do gospodarowania odpadami, które są przewidziane w dyrektywie Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [7], zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG [8], także znajdują zastosowanie do gospodarowania odpadami niebezpiecznymi;
prawidłowe gospodarowanie odpadami niebezpiecznymi wymaga dodatkowych, bardziej rygorystycznych zasad, aby uwzględnić szczególny charakter takich odpadów;
konieczne jest, w celu poprawy skuteczności gospodarowania odpadami niebezpiecznymi we Wspólnocie, używanie precyzyjnej i jednolitej definicji odpadów niebezpiecznych, opartej na doświadczeniu;
konieczne jest zapewnienie, by unieszkodliwianie i odzysk odpadów niebezpiecznych były kontrolowane w możliwie najpełniejszy sposób;
dostosowanie przepisów niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego musi nastąpić możliwie szybko; Komitet ustanowiony dyrektywą 75/442/EWG musi być także upoważniony do dostosowania przepisów niniejszej dyrektywy do takiego postępu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy, przyjętej na mocy art. 2 ust. 2 dyrektywy 75/442/EWG, jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w sprawie kontrolowanego gospodarowania odpadami niebezpiecznymi.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy, dyrektywa 75/442/EWG stosuje się do odpadów niebezpiecznych.
3.
Definicja "odpadów" i inne terminy użyte w niniejszej dyrektywie są definicjami z dyrektywy 75/442/EWG.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy "odpady niebezpieczne" oznaczają:
- odpady znajdujące się w wykazie, który ma być przygotowany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG na podstawie załączników I i II do niniejszej dyrektywy, nie później niż sześć miesięcy przed datą wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Odpady te muszą mieć co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku III.
W wykazie tym uwzględnia się pochodzenie i skład odpadów oraz, w miarę potrzeby, dopuszczalne wartościstężenia.
Wykaz ten jest poddawany okresowemu przeglądowi i, w razie konieczności, w drodze takiej samej procedury zmieniany,
- wszelkie inne odpady, uznawane przez Państwo Członkowskie za wykazujące którąkolwiek z właściwości wymienionych w załączniku III.
O takich przypadkach informuje się Komisję, przy czym są one poddawane przeglądowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG w celu dostosowania tego wykazu.
5.
Odpady z gospodarstw domowych są wyłączone z przepisów niniejszej dyrektywy.
Rada ustanawia, na wniosek Komisji, szczegółowe zasady uwzględniające szczególny charakter odpadów z gospodarstw domowych nie później niż do końca 1992 r.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu zapewnienia, aby odpady były rejestrowane i identyfikowane w każdym miejscu, gdzie odbywa się zwałowanie (zrzut) odpadów niebezpiecznych.
2.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu zapewnienia, aby zakład lub przedsiębiorstwo, które unieszkodliwia, odzyskuje, gromadzi lub transportuje niebezpieczne odpady, nie mieszały różnych kategorii odpadów niebezpiecznych lub by nie mieszały odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, mieszanie odpadów niebezpiecznych z innymi odpadami niebezpiecznymi lub innymi odpadami, substancjami i materiałami może być dozwolone tylko w takich przypadkach, gdzie są przestrzegane warunki ustanowione w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, w szczególności do celów poprawy bezpieczeństwa podczas unieszkodliwiania lub odzyskiwania.
Operacja taka wymaga uzyskania zezwolenia nałożonego w art. 9, 10 i 11 dyrektywy 75/442/EWG.
4.
Odpady, które zostały już zmieszane z innymi odpadami, substancjami lub materiałami, muszą być rozdzielone, jeżeli jest to technicznie i ekonomicznie wykonalne, i w miarę potrzeb, w celu przestrzegania art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 3
1.
Odstępstwo określone w art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG, dotyczące wymogu uzyskania zezwolenia dla zakładów lub przedsiębiorstw, które unieszkodliwiają odpady we własnym zakresie, nie ma zastosowania do odpadów niebezpiecznych objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442/EWG Państwo Członkowskie może odstąpić od art. 10 tej dyrektywy w odniesieniu do zakładów lub przedsiębiorstw, które odzyskują odpady objęte niniejszą dyrektywą, jeżeli:
- Państwo Członkowskie przyjmuje ogólne zasady wyszczególniania rodzaju i ilości odpadów i ustanawiające szczególne warunki (dopuszczalne wartości dla zawartości substancji niebezpiecznych w odpadach, dopuszczalne wartości emisji, rodzaj działalności), a także inne konieczne wymogi prowadzenia różnych form odzysku, oraz
- rodzaje i ilości odpadów oraz metody odzysku spełniają warunki ustanowione w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
3.
Zakłady lub przedsiębiorstwa, określone w ust. 2, zostają zarejestrowane przez właściwe władze.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie zamierza skorzystać z przepisów ust. 2, zasady określone w tym ustępie są przesyłane do Komisji nie później niż trzy miesiące przed ich wejściem w życie.
Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi.
W świetle tych konsultacji Komisja proponuje, by zasady te zostały ostatecznie uzgodnione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 4
1.
Artykuł 13 dyrektywy 75/442/EWG stosuje się również do wytwórców odpadów niebezpiecznych.
2.
Artykuł 14 dyrektywy 75/442/EWG stosuje się również do wytwórców odpadów niebezpiecznych oraz do wszystkich zakładów i przedsiębiorstw transportujących odpady niebezpieczne.
3.
Rejestry określone w art. 14 dyrektywy 75/442/EWG muszą być przechowywane przez co najmniej trzy lata, z wyłączeniem zakładów i przedsiębiorstw transportujących odpady niebezpieczne, które muszą przechowywać takie rejestry przez co najmniej 12 miesięcy.
Dowody przeprowadzenia działań zagospodarowania odpadów muszą być dostarczone na żądanie właściwych władz lub poprzedniego posiadacza.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu zapewnienia, by w trakcie gromadzenia, transportowania i czasowego magazynowania odpady były odpowiednio opakowane i oznakowane, zgodnie z obowiązującymi normami międzynarodowymi i wspólnotowymi.
2.
W przypadku odpadów niebezpiecznych kontrole dotyczące operacji gromadzenia i transportowania, przeprowadzane na podstawie art. 13 dyrektywy 75/442/EWG, obejmują bardziej szczegółowo pochodzenie i miejsce przeznaczenia takich odpadów.
3.
Jeżeli odpady niebezpieczne są przewożone, towarzyszy im formularz identyfikacyjny zawierający szczegółowe informacje wyszczególnione w sekcji A załącznika I do dyrektywy Rady 84/631/EWG z dnia 6 grudnia 1984 r. w sprawie nadzoru i kontroli transgranicznego przesyłania odpadów niebezpiecznych w ramach Wspólnoty Europejskiej [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/279/EWG [10].
Artykuł 6
1.
Jak przewidziano w art. 7. dyrektywy 75/442/EWG, właściwe władze opracowują, oddzielnie lub w ramach ich ogólnych planów gospodarowania odpadami, plany gospodarowania odpadami niebezpiecznymi oraz udostępniają te plany do publicznej wiadomości.
2.
Komisja porównuje te plany, w szczególności metody unieszkodliwiania i odzyskiwania.
Komisja udostępnia te plany właściwym władzom Państw Członkowskich, które się o nie zwrócą.
Artykuł 7
W przypadku stanu zagrożenia lub poważnego niebezpieczeństwa Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne działania, w tym także, w miarę potrzeb, tymczasowe odstępstwa od niniejszej dyrektywy celem zapewnienia, że postępowanie z odpadami niebezpiecznymi nie stanowi zagrożenia dla ludności lub dla środowiska.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich takich odstępstwach.
Artykuł 8
1.
W kontekście sprawozdania przewidzianego w art. 16 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG oraz na podstawie kwestionariusza przygotowanego zgodnie z tym artykułem, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdania na temat wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Oprócz ujednoliconego sprawozdania określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 75/442/EWG, Komisja składa co trzy lata sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Ponadto do dnia 12 grudnia 1994 r. Państwa Członkowskie przesyłają Komisji następujące informacje odnośnie do każdego zakładu lub przedsiębiorstwa, które przeprowadza unieszkodliwianie i/lub odzysk odpadów niebezpiecznych zasadniczo na rzecz stron trzecich i które mogą tworzyć część zintegrowanej sieci określonej w artykule dyrektywy 75/442/EWG:
- nazwa i adres,
- użyta metoda obróbki odpadów,
- rodzaje i ilości odpadów, które mogą zostać poddane obróbce.
Raz w ciągu roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach tych informacji.
Komisja udostępnia te informacje na żądanie właściwych władz Państw Członkowskich.
Forma, w której informacje są przedstawiane Komisji, jest uzgodniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 9
Zmiany konieczne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego oraz do zmiany wykazu odpadów określonego w art. 1 ust. 4, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 12 grudnia 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Dyrektywa 78/319/EWG traci moc od dnia 12 grudnia 1993 r.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 23 grudnia 1991 r.
normalizująca i racjonalizująca sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska
(91/692/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre dyrektywy Wspólnoty odnoszące się do środowiska wymagają od Państw Członkowskich sporządzenia sprawozdania w sprawie środków podjętych w celu ich wprowadzenia w życie; Komisja sporządza szkic skonsolidowanego sprawozdania; inne dyrektywy Wspólnoty odnoszące się do środowiska nie wymagają takich sprawozdań;
istniejące przepisy w sprawie sporządzania sprawozdań wymagają różnej częstotliwości sprawozdań i ustalają różne wymagania co do ich zawartości;
obowiązek taki powinien być wprowadzony w celu umożliwienia zarówno Państwom Członkowskim, jak i Komisji, dokonania oceny postępu osiągniętego we wprowadzaniu tych dyrektyw na całym terytorium Wspólnoty i jednocześnie dostarczenia ogółowi społeczeństwa źródeł informacji w tej dziedzinie;
istniejące przepisy powinny zostać zharmonizowane, po to by były bardziej spójne i bardziej pełne według podstawy sektorowej;
częstotliwość z jaką Państwa Członkowskie przedstawiają wymienione sprawozdania do Komisji powinna być wyznaczona na co trzy lata, z jednoroczną przerwą między sektorami; sprawozdania mają być sporządzane na podstawie kwestionariusza wydanego przez Komisję przy wsparciu komitetu i przesyłane do Państw Członkowskich na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu określonego w sprawozdaniu; Komisja ma za zadanie opublikować sprawozdanie zbiorcze dotyczące określonego sektora w ciągu dziewięciu miesięcy od złożenia przez Państwa Członkowskie poszczególnych sprawozdań;
w szczególności sprawozdanie w sprawie wykonania dyrektywy Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącej jakości wody w kąpieliskach [4], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia z 1985 r., powinno pojawiać się co roku i w odpowiednim czasie informować opinię publiczną o jakości wody kąpielowej w ostatnim okresie;
środki, które Państwa Członkowskie mają podjąć, nie pociągają za sobą przyjęcia przepisów ustawodawczych lub wykonawczych, ponieważ sporządzanie sprawozdań w sprawie wykonania dyrektyw wspólnotowych nie wymaga obecnie przyjęcia przez Państwa Członkowskie takich przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest racjonalizacja i poprawa, według podstawy sektorowej, przepisów w sprawie przepływu informacji i publikacji sprawozdań dotyczących niektórych dyrektyw wspólnotowych odnoszących się do ochrony środowiska, bez uszczerbku dla postanowień zawartych w art. 155 tiret pierwsze Traktatu.
Artykuł 2
1.
Przepisy wymienione w załączniku I otrzymują brzmienie:
"Co trzy lata Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [5].
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata 1993-1995 włącznie.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich."
2.
Tekst wskazany w ust. 1 dodaje się w dyrektywach wymienionych w załączniku II, zgodnie z tym, co tam wskazano.
Artykuł 3
Artykuł 13 dyrektywy 76/160/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Co roku, a po raz pierwszy do 31 grudnia 1993 r., Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w roku bieżącym.
Sprawozdanie jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu sporządzonego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [6].
Kwestionariusz lub szkic jest przekazywany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego tym sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przekazywane Komisji przed upływem danego roku.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania dyrektywy w ciągu czterech miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich."
Artykuł 4
1.
Przepisy wymienione w załączniku III otrzymują brzmienie:
"Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [7].
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane do Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres od 1994 do 1996 r. włącznie.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe dotyczące wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich."
2.
Tekst wskazany w ust. 1 dodaje się w dyrektywie wymienionej w załączniku IV, zgodnie z tym, co tam wskazano.
3.
Następujący tekst dodaje się w dyrektywach wymienionych w załączniku V, zgodnie z tym, co tam wskazano:
"Komisja każdego roku przekazuje Państwom Członkowskim informacje, jakie otrzymała zgodnie z niniejszym artykułem."
Artykuł 5
Przepisy wymienione w załączniku VI otrzymują brzmienie:
"Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [8].
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane do Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres od 1995 do 1997 r. włącznie.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe dotyczące wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich."
Artykuł 6
Komisję wspiera komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczą przedstawiciele Komisji.
Przedstawiciel Komisji składa do komitetu projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet dostarcza swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością głosów ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, którą Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki mające natychmiast zastosowanie.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja bezzwłocznie informuje o nich Radę.
W takim wypadku:
- Komisja może odroczyć stosowanie środków przez nią podjętych na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc, licząc od daty przekazania informacji,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podejmować inne decyzje, w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują takie środki konieczne do spełnienia przepisów:
- artykułów 2 i 3 — najpóźniej do 1 stycznia 1993 r.,
- artykułu 4 — najpóźniej do 1 stycznia 1994 r.,
- artykułu 5 — najpóźniej do 1 stycznia 1995 r.
Bezzwłocznie notyfikują one Komisji podjęte środki.
2.
Istniejące przepisy różnych dyrektyw, które zostały zmienione nowymi przepisami, pozostają w mocy do daty wymienionej w akapicie pierwszym.
3.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie, o których mowa w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 56/91
z dnia 9 stycznia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3892/88 [4], przewiduje, że producent cukru C ustanowiony w Państwie Członkowskim może do celów wywozu zastąpić swój cukier C cukrem białym produkowanym przez innego producenta ustanowionego na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego pod warunkiem zapłacenia kwoty niwelującej przewagę ekonomiczną, jaką może odnieść w wyniku takiego zastąpienia; artykuł ten zastrzega jednak, że tam, gdzie cukier C przeznaczony na wywóz jest przechowywany w magazynach znajdujących się poza terenem fabryki w Państwie Członkowskim, w którym został wyprodukowany lub w innym Państwie Członkowskim, wraz z innymi cukrami, w szczególności wyprodukowanymi przez innego producenta, bez możliwości fizycznego ich rozróżnienia, dopuszcza się zastąpienie do celów wywozu, z zastrzeżeniem niektórych warunków, gdy zastąpienie to nie powoduje konieczności uiszczenia kwoty określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81;
istnieje możliwość wywozu cukru C w postaci małych opakowań przez organizację charytatywną na rachunek producenta cukru C; taki przypadek nie stanowi zastąpienia w znaczeniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, gdyż zachowana jest fizyczna tożsamość produktu wywożonego; właściwe jest, by nie stawiać utrudnień takim działaniom, w związku z tym należy zapewnić środki, aby takie działanie nie powodowało konieczności płacenia kwoty określonej w art. 2 ust. 2 wymienionego rozporządzenia w odniesieniu do przedmiotowego cukru C wyprodukowanego w roku gospodarczym 1990/1991;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dodaje się, co następuje:
"Jednakże w przypadku ust. 3 akapit drugi dowód ten zastępuje się równoważnym dowodem, jaki zostanie ustalony przez to samo Państwo Członkowskie";
2) w art. 2 ust. 3 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jeśli cukier biały C objęty kodem CN 17019910, wyprodukowany w roku gospodarczym 1990/1991, jest przygotowany w celu jego wywozu w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto produktu nieprzekraczającej 1 kilograma i umieszczony w paczce zawierającej inne produkty spożywcze przeznaczone na wywóz w imieniu przedsiębiorstwa, które wyprodukowało cukier C, przez uznaną organizację charytatywną, działanie to nie jest uznawane za zastąpienie w rozumieniu ust. 2 i nie powoduje konieczności płacenia kwoty przewidzianej we wspomnianym ustępie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 75/91
z dnia 11 stycznia 1991 r.
ustanawiające procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1806/89 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5 i art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: ryż może być skupowany przez agencję interwencyjną w drodze interwencji obowiązkowej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 albo na mocy specjalnych środków interwencyjnych, określonych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76;
zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1424/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiającego ogólne zasady interwencji na rynku ryżu [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1908/87 [4] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1425/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dotyczących ryżu [5], ryż posiadany przez agencje interwencyjne ma być sprzedany w drodze zaproszenia do składania ofert;
sprzedaż na rynku wspólnotowym ilości mniejszej niż 1000 ton ryżu nie wymaga decyzji przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76; pozostałe przepisy stosuje się bez zmian;
na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1424/76, sprzedaż na rynku wewnętrznym powinna odbywać w oparciu o warunki cenowe zapobiegające pogarszaniu się sytuacji na rynku; cel ten można osiągnąć jeżeli cena sprzedaży jest równa cenie na rynku lokalnym — z uwzględnieniem jakości ryżu zaoferowanego do przetargu — oraz której ustalony poziom nie jest niższy w stosunku do ceny interwencyjnej; w pewnych przypadkach, przestrzeganie takiego poziomu cen może być sprzeczne z interesem racjonalnego zarządzania rynkiem lub z systemem interwencyjnym i może prowadzić do zakłóceń w funkcjonowaniu wspólnej organizacji rynku; z tego względu, należy przewidzieć możliwość sprzedaży zapasów interwencyjnych w tego typu przypadkach, w oparciu o specjalne warunki cenowe;
sprzedaż ryżu na wywóz powinna odbywać się w oparciu o warunki cenowe ustalane indywidualnie w stosunku do każdego przypadku, z uwzględnieniem bieżących tendencji rynkowych i wymagań rynku; sprzedaż taka nie może jednak prowadzić do zakłóceń ze szkodą dla wywozów z otwartego rynku; z tego względu, Komisja powinna ustalić minimalną cenę sprzedaży na podstawie złożonych ofert przetargowych;
minimalna cena sprzedaży zostanie ustalona przez Komisję przy wykorzystaniu wszystkich istotnych danych dostępnych w dniu składania ofert przetargowych; aby zapobiec spekulacjom i zapewnić jednakowe warunki wszystkim zainteresowanym, wszystkim ofertom przetargowym powinny towarzyszyć wnioski o ustalenie z góry refundacji wywozowych;
oferty przetargowe różnych partii ryżu są porównywalne tylko wówczas, gdy dotyczą ryżu w identycznym stanie; ryż oferowany do przetargu składowany jest w różnych miejscach; większą porównywalność można osiągnąć zwracając oferentowi, który wygrał przetarg, najniższe koszty transportu ryżu z miejsca jego składowania do punktu wyjścia; jednak ze względów budżetowych, zwrot taki może nastąpić jedynie wówczas, gdy koszt dotarcia do punktu wyjścia, wyposażonego w urządzenia do wywozu ryżu, jest kosztem najniższym;
uwzględniając pozycję oferenta, który wygrał przetarg, wywożącego ryż do niektórych państw trzecich, należy przewidzieć możliwość unieważnienia umowy z agencją interwencyjną; możliwość taka jest jednak uzasadniona tylko wówczas, gdy oferent który wygrał przetarg, wystąpił o pozwolenie na wywóz zgodnie z art. 44 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz oraz certyfikatów o wyznaczeniu z góry dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1599/90 [7];
na rynkach światowych obserwuje się popyt na ryż na etapie mielenia, inny niż niełuskany i dlatego powinno się przewidzieć możliwość zaoferowania ryżu niełuskanego, składowanego przez agencje interwencyjne, do sprzedaży na rynku wspólnotowym z przeznaczeniem na wywóz na kolejnym etapie mielenia;
w celu zapewnienia równości traktowania wszystkich zainteresowanych stron we Wspólnocie, zaproszenia do składania ofert powinny być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz należy przewidzieć odpowiedni okres między publikacją a pierwszym terminem składania ofert;
postępowanie przetargowe może przebiegać sprawnie tylko wówczas, gdy zainteresowane strony złożą poważne oferty; można to zagwarantować poprzez wprowadzenie wymogu złożenia wadium, które zwracane jest z chwilą zapłacenia ceny sprzedaży w ustalonym terminie;
w przypadku otwarcia procedury zaproszenia do składania ofert na wywóz należy zapewnić, że ryż nie wróci na rynek wspólnotowy; istnieje ryzyko wystąpienia takiej sytuacji, jeśli cena sprzedaży jest niższa od minimalnej ceny stosowanej przy odprzedaży na rynku wewnętrznym; należy dla takich przypadków przewidzieć możliwość wniesienia drugiego wadium, które musi być równe różnicy między ceną sprzedaży a przytoczoną ceną minimalną; jednakże, w konsekwencji wadium może zostać zwrócone tylko wówczas, gdy oferent, który wygrał przetarg na wywóz, dostarczy dowody określone w art. 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe reguły stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1615/80 [9];
w celu zapewnienia, że sprzedaż zapasów interwencyjnych odbędzie się szybko i w sposób najbardziej zgodny z praktyką handlową, należy wyznaczyć termin wykonania praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej w drodze przetargu;
należy ustanowić ogólny system regulujący procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego znajdującego się w agencjach interwencyjnych; ze względów jasności, rozporządzenie Komisji nr 471/67/EWG [10] powinno zostać uchylone i zastąpione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ryż zakupiony przez agencje interwencyjne, zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, sprzedawany jest w drodze przetargu na warunkach ustalonych w poniższych artykułach.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "sprzedaż w drodze przetargu" oznacza oferowanie do sprzedaży w drodze procedury zaproszenia do składania ofert, a następnie zawarcie umowy z podmiotem, który oferuje najlepszą cenę i przestrzega wymogów niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ I Sprzedaż na rynku wspólnotowym
Artykuł 2
1.
Decyzję o ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Decyzja określa szczegółowo:
a) ilości oferowane w przetargu;
b) termin końcowy składania ofert w przypadku indywidualnego zaproszenia do składania ofert, a także pierwszy i ostatni dzień składania ofert przetargowych w przypadku zaproszenia do składania ofert skierowanego do nieoznaczonego kręgu adresatów.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się w przypadku zaproszenia do składania ofert dotyczących ilości mniejszej niż 1000 ton.
Artykuł 3
1.
Agencje interwencyjne opracowują ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert, zgodnie z art. 12 ust. 2, i podają je do publicznej wiadomości, w szczególności poprzez umieszczanie ich w swoich siedzibach głównych.
W przypadku zaproszenia do składania ofert skierowanego do nieoznaczonego kręgu adresatów, w ogłoszeniu podaje się końcowy terminy składania ofert przetargowych w odniesieniu do każdego poszczególnego zaproszenia do składania ofert.
2.
Ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert podają minimalne ilości towaru, jakie można zgłosić do przetargu.
Artykuł 4
Zaproszenia do składnia ofert, określone w art. 2, mogą być ograniczone do określonych zastosowań i/lub celów.
Artykuł 5
1. W przypadku odsprzedaży, innej niż określona w ust. 3, oferty wygrywające przetarg muszą zawierać propozycję ceny, co najmniej równą cenie zanotowanej, równoważnej jakości i reprezentatywnej ilości, na rynku w miejscu składowania, a jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, uwzględniając koszty transportu. Cena w ofercie przetargowej nie może być w żadnym wypadku niższa od ceny interwencyjnej, określonej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, stosowanej w ostatnim dniu składania ofert przetargowych, dostosowana, stosownie do okoliczności, przez podwyżki i obniżki określone w załącznikach I, II i III do rozporządzenia Komisji nr 470/67/EWG [11].
2.
Dla celów ust. 1, ceną interwencyjną braną pod uwagę podczas dwunastego miesiąca roku gospodarczego, jest cena obowiązująca w jedenastym miesiącu (z jedną dodaną podwyżką miesięczną).
3.
Jeśli w trakcie roku gospodarczego wystąpią zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnej organizacji rynku, w szczególności na skutek trudności ze sprzedażą ryżu po cenach określonych zgodnie z ust. 1, możliwe jest ustalenie specjalnych warunków cenowych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
TYTUŁ II Sprzedaż przeznaczona na wywóz
Artykuł 6
1.
Decyzję o ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Decyzja określa szczegółowo:
a) ilości oferowane do przetargu;
b) regiony, w których ilości te są składowane;
c) końcowy termin składania ofert przetargowych w przypadku indywidualnego zaproszenia do składania ofert i pierwszy oraz ostatni dzień składania ofert przetargowych w przypadku zaproszenia do składania ofert skierowanego do nieoznaczonego kręgu adresatów.
2.
W ogłoszeniu o zaproszeniu, określonym w art. 12 ust. 2, agencja interwencyjna ustala dla każdej partii port lub punkt wyjścia, dla których koszty transportu są najniższe i które posiadają odpowiednie urządzenia techniczne do wywozu ryżu.
Najniższe koszty transportu, od miejsca składowania do miejsca załadowania w porcie lub punkcie wyjścia określonym powyżej, zwracane się oferentowi, który wygrał przetarg, przez agencję interwencyjną, za ilości wywiezione.
3.
W przypadku ciągłego zaproszenia do składania ofert agencja interwencyjna ustala końcowe terminy składania ofert przetargowych w odpowiedzi na każde poszczególne zaproszenie do składania ofert.
Artykuł 7
1.
Oferty:
a) mogą zostać odrzucone jeśli dotyczą partii mniejszych niż 200 ton;
b) mogą zastrzegać, że są ważne jedynie dla określonych ilości;
c) zostają uznane za złożone na ryż dostarczony, ale nie rozładowany, do portu lub punktu wyjścia, określonych w art. 6 ust. 2.
2.
Oferty są nieważne, jeśli nie towarzyszy im pozwolenie na wywóz wraz z wnioskiem o ustalenie z góry refundacji wywozowych lub opłat za odpowiednie miejsce przeznaczenia.
Wszystkie kraje, w stosunku do których stosuje się ten sam poziom refundacji wywozowych lub opłat, uznaje się za jedno miejsce przeznaczenia.
Artykuł 8
Niezależnie od art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, pozwolenia na wywóz wydawane w ramach niniejszego rozporządzenia uznaje się, w celu określenia okresu ważności tych pozwoleń, za wydane w ostatnim dniu składania ofert przetargowych.
Artykuł 9
Każdorazowo po upływie terminu składania ofert przetargowych, zainteresowane Państwo Członkowskie dostarcza Komisji listę ofert, bez nazwisk, w każdym przypadku podając, w szczególności, ilość i cenę.
Komisja, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, ustala minimalną cenę sprzedaży albo podejmuje decyzję o odrzuceniu otrzymanych ofert.
Artykuł 10
W przypadku, gdy wniosek o przyznanie pozwolenia na wywóz złożony przez oferenta, który wygrał przetarg, stosownie do art. 7 ust. 2, został złożony na mocy art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, agencja interwencyjna unieważnia umowę w odniesieniu do ilości, na które, jak przewidziano w tym artykule, nie wydaje się pozwoleń. TYTUŁ III
Sprzedaż na rynku Wspólnoty ryżu innego niż niełuskany przeznaczonego do wywozu
Artykuł 11
Decyzję o ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert na wywóz ryżu innego niż niełuskany podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Decyzja określa szczegółowo:
a) ilości ryżu niełuskanego oferowane do przetargu;
b) końcowy termin składania ofert przetargowych w przypadku indywidualnego zaproszenia do składania ofert oraz pierwszy i ostatni dzień składania ofert przetargowych w przypadku zaproszenia do składania ofert skierowanego do nieoznaczonego kręgu adresatów;
c) kody NS produktów przeznaczonych do wywozu oraz przeznaczoną do wywozu ilość ryżu niełuskanego na tonę;
d) w danym przypadku, strefę(y) miejsca przeznaczenia wywozu;
e) minimalną cenę sprzedaży, której należy przestrzegać;
f) wymogi dotyczące składania ofert, w szczególności wniesienia wadium.
TYTUŁ IV Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 12
1.
Decyzję przewidzianą w art. 2, 6 i 11 podaje się do wiadomości publicznej poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Pomiędzy publikacją a pierwszym dniem zakończenia składania ofert musi upłynąć co najmniej 10 dni.
2.
Co najmniej na osiem dni przed pierwszym terminem końcowym składania ofert agencje interwencyjne publikują ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert, określające:
- dodatkowe warunki sprzedaży zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia,
- podstawowe cechy techniczne różnych partii sprawdzane przez agencję interwencyjną w chwili zakupu lub podczas późniejszej kontroli,
- miejsca składowania wraz z nazwiskami i adresami właścicieli składu.
Ogłoszenie wraz ze wszystkimi jego zmianami przedkłada się Komisji przed opublikowaniem.
Artykuł 13
1.
W przypadku sprzedaży na rynku wspólnotowym, oferty sporządzone są zgodnie ze standardami jakości określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1423/76.
Jeżeli jakość ryżu odbiega od standardów, oferta ryżu należąca do oferenta, który wygrał przetarg podlega odpowiedniemu dostosowaniu za pomocą podwyżek lub obniżek cen, określonych zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
2.
W przypadku sprzedaży na wywóz zgodnie z tytułami II i III:
- oferty sporządza się zgodnie z rzeczywistą jakością partii, której oferta dotyczy,
- można przewidzieć możliwość niedopuszczalności ofert złożonych zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
3.
Oferty raz złożone nie mogą być zmieniane ani wycofane.
4.
Oferty są ważne jedynie wówczas, gdy dołączono do nich dowody wniesienia wadium w wysokości 15 ECU za tonę.
Artykuł 14
W przypadku sprzedaży na wywóz, na mocy tytułów II i III, minimalna cena sprzedaży, określona w art. 9 i 11, ustalana jest na poziomie niepowodującym utrudnień w wywozie innych towarów.
Cena minimalna nie może być dostosowywana z powodów związanych z jakością.
Artykuł 15
Agencje interwencyjne podejmują wszelkie niezbędne działania, aby umożliwić zainteresowanym stronom dokonanie oceny jakości ryżu oferowanego do sprzedaży, przed złożeniem ofert.
Artykuł 16
Agencje interwencyjne informują niezwłocznie wszystkich oferentów o wyniku przetargu, w którym uczestniczyli i w ciągu trzech dni od dnia podania tej informacji przesyłają oferentom, którzy wygrali przetarg, oświadczenie dotyczące zawarcia umowy listem poleconym lub w formie pisemnej drogą telekomunikacyjną.
Artykuł 17
Oferent, który wygrał przetarg, płaci za ryż przed jego odebraniem, najpóźniej w ciągu miesiąca od dnia wysłania oświadczenia, określonego w art. 16.
Oferent, który wygrał przetarg ponosi wszelkie ryzyko i koszty składowania wynikające z nieodebrania ryżu w okresie płatności.
Ryż z oferty, która wygrała przetarg, nieodebrany w trakcie okresu płatności uznaje się, dla wszelkich celów, za wydany ze składu, wraz z upływem terminu płatności.
W takich przypadkach, jeśli sprzedaż ma być dokonana na rynku wspólnotowym, cenę w ofercie przetargowej dostosowuje się do cech jakości określonych w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Jeżeli ryż odbierany jest po terminie płatności oferent, który wygrał przetarg, ponosi koszty odbioru.
W przypadku sprzedaży na wywóz, ceną do zapłaty jest cena przedstawiona w ofercie, zwiększona o miesięczną podwyżkę, jeżeli ryż został odebrany w ciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawarto umowę.
Jeżeli cena zapłacona jest niższa od minimalnej ceny stosowanej na mocy art. 5 ust. 1 i 2, w przypadku sprzedaży na rynku wspólnotowym, nie można usunąć ryżu, dopóki nie zostanie wniesione wadium pokrywające różnicę między obydwiema cenami.
Jeśli nie zapłacono za ryż w terminie określonym w akapicie pierwszym, agencja interwencyjna unieważnia umowę w części dotyczącej ilości, za którą nie zapłacono.
Artykuł 18
1.
Wadium, określone w niniejszym rozporządzeniu, ustala się zgodnie z przepisami tytułu III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [12].
2.
Wadium, określone w art. 13 ust. 4, zwraca się w odniesieniu do ilości, na które:
- nie zawarto umowy,
- cena sprzedaży została zapłacona w ustalonym okresie i, w przypadku sprzedaży na wywóz na mocy tytułów II i III, wniesiono wadium, określone w art. 17 akapit piąty.
3.
Wadium, określone w art. 17 akapit piąty, zwraca się w odniesieniu do ilości, na które:
- dostarczono dowód świadczący o tym, że towary nie nadają się do spożycia przez ludzi lub zwierzęta,
- dostarczono dowód, określony w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87,
- zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenie nie zostało wydane,
- umowa została unieważniona zgodnie z art. 17 akapit szósty.
4.
Wadium, określone w art. 13 ust. 4, przepada w odniesieniu do ilości, na które:
- przepadło wadium określone w art. 44 ust. 2, akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88,
- z wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie dokonano płatności w terminie określonym w art. 17.
5.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, wadium, określone w art. 17 akapit piąty, przepada w odniesieniu do ilości, w stosunku do których nie dostarczono dowodu określonego w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, w terminie określonym w art. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 19
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję o rozwoju sytuacji dotyczącej ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert, w szczególności o cenach sprzedaży różnych partii i ilościach sprzedanych.
Informacje te Komisja musi otrzymać nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia zakończenia składania ofert w stosunku do każdego zaproszenia do przetargu.
Artykuł 20
Rozporządzenie nr 471/67/EWG traci moc.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 104/91
z dnia 16 stycznia 1991 r.
w sprawie przywozu niektórych oliwek do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3499/90 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5 i art. 11 ust. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
przywóz oliwek z państw trzecich do Wspólnoty w celu produkcji oliwy ciągle wzrasta; istnieje niebezpieczeństwo, że pomoc produkcyjna i pomoc w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek mogą zostać przyznane na oliwę tłoczoną z tych oliwek;
zgodnie z regułami wspólnotowymi ta pomoc ograniczona jest do oliwy produkowanej z oliwek uprawianych we Wspólnocie; powinny zatem zostać podjęte działania zapewniające, że środki te nie będą przyznawane na oliwę produkowaną z oliwek dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie;
wydaje się, że nałożenie wymagania o wnoszeniu zabezpieczenia jest najmniejszą przeszkodą dla handlu oraz działaniem najbardziej właściwym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie oliwek objętych kodami CN 07099031, 07099039, 07112010 oraz 07112090, z wyjątkiem oliwek pakowanych do opakowania bezpośredniego, których waga netto nie przekracza 5 kg, podlega złożeniu zabezpieczenia.
Zabezpieczenie to, obliczone na podstawie zawartości 22 kg oliwy na 100 kg przywiezionych oliwek, równe jest w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu sumie pomocy produkcyjnej dla plantatorów oliwek, których produkcja jest niższa niż 500 kg oliwek rocznie i kwoty pomocy w odniesieniu do konsumpcji, stosowanej we Wspólnocie w jej kształcie z dnia 31 grudnia 1985 r., w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Zabezpieczenie wnosi się w jednej z form podanych w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [3].
Przedstawienie dowodu, określonego w akapicie trzecim, stanowi wymóg pierwotny do celów tego rozporządzenia.
Zabezpieczenie jest zwolnione po przedstawieniu oryginalnej kopii świadectwa, określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia, w ciągu sześciu miesięcy od daty wniesienia zabezpieczenia.
Zabezpieczenie to zwolnione jest w części odpowiadającej ilości oliwek, dla której poświadcza się, że:
- zostały one wykorzystane w taki sposób, że nie mogą być już wykorzystane do produkcji oliwy, lub
- otrzymana oliwa nie spełnia warunków do uzyskania pomocy produkcyjnej i pomocy w odniesieniu dla konsumpcji.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 128/91
z dnia 18 stycznia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3792/90 w sprawie szczególnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 4 i art. 7 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3792/90 [3] wprowadzono pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania w sektorze wieprzowiny; produkty kwalifikujące się do takiej pomocy są wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia;
niektóre kawałki mięsa, często wprowadzane do obrotu, nie zostały wymienione w wykazie wyżej wymienionym Załączniku; wykaz ten należy uzupełnić w celu zwiększenia efektywności odnośnego środka interwencyjnego;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3792/90 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 147/91
z dnia 22 stycznia 1991 r.
określające i ustalające dopuszczalną tolerancję dla ubytków ilościowych produktów rolnych składowanych w ramach interwencji publicznej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
musi zostać określona definicja tolerancji, przewidziana w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3492/90, dotycząca konserwacji produktów rolnych objętych interwencyjnym składowaniem publicznym, a także musi być określona metoda obliczania stosowana w celu ustalenia finansowych skutków składowania;
dopuszczalny limit odnosi się do zwykłych ubytków ilościowych wynikających ze zwykłego składowania lub przetwarzania produktów rolnych objętych interwencją, przy należytym uwzględnieniu wymagań właściwej konserwacji produktu;
tolerancja ta musi być ustalona dla każdego produktu, przy użyciu prostej metody i przy uwzględnieniu niemożliwych do zidentyfikowania ubytków ilościowych, które wystąpiły podczas składowania w ostatnich latach; dlatego powinien zostać ustalony limit wyrażony jako procent całkowitych ilości znajdujących się w magazynach;
w przypadku niektórych produktów poddanych przetwarzaniu między skupem a składowaniem, muszą zostać ustalone szczególne tolerancje dla ubytków powstałych w czasie przetwarzania;
od dłuższego czasu brak jest działań związanych ze składowaniem wieprzowiny i limit ten ustalany jest dopiero później, w przypadku ponownego podjęcia składowania;
powinien zostać określony czas, w którym skutki finansowe stosowania tolerancji mają być brane pod uwagę przez Sekcję Gwarancji EFOGR;
dla niektórych produktów rolnych metoda obliczania procentowego ubytku zwyczajowo dopuszczalnych podczas składowania została zasadniczo zmodyfikowana; konieczna jest ocena tych wielkości w świetle zdobytego doświadczenia;
tolerancje zostały ustalone w rozporządzeniach sektorowo; do celów uproszczenia przepisów należy je określić w jednym rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustala się limit tolerancji dla ubytków ilościowych wynikających z normalnych czynności składowania przeprowadzanych zgodnie z przyjętymi zasadami, w odniesieniu do każdego produktu rolnego objętego środkiem publicznego składowania.
2.
Tolerancję ustala się jako procent rzeczywistej masy, bez opakowania, ilości wprowadzanych do magazynu i przejętych w danym roku budżetowym, powiększone o ilości znajdujące się w składzie na początku tego roku.
Obliczana jest, w odniesieniu do każdego produktu, na podstawie wszystkich ilości składowanych przez agencję interwencyjną.
Rzeczywistą masę podczas skupowania i wycofywania oblicza się poprzez odjęcie od zarejestrowanej masy, standardowej masy opakowania, jaką określono w warunkach skupu, lub w razie jej braku, średniej masy opakowania stosowanego przez agencję.
3.
Tolerancja nie obejmuje ubytków wyrażonych w liczbie opakowań lub liczbie zarejestrowanych sztuk.
Artykuł 2
1.
Procenty dla zwykłych dopuszczalnych ubytków podczas składowania ustala się, jak następuje:
—zboża _BAR_ 0,2 % _BAR_
—ryż niełuskany — kukurydza — sorgo _BAR_ 0,4 % _BAR_
—cukier _BAR_ 0,1 % _BAR_
—oliwa z oliwek _BAR_ 0,6 % _BAR_
—nasiona rzepaku _BAR_ 0,2 % _BAR_
—nasiona słonecznika _BAR_ 0,8 % _BAR_
—alkohol _BAR_ 0,6 % _BAR_
—liście tytoniowe _BAR_ 0,0 % _BAR_
—tytoń w belach lub przetworzony _BAR_ 1,0 % _BAR_
—odtłuszczone mleko w proszku _BAR_ 0,0 % _BAR_
—masło _BAR_ 0,0 % _BAR_
—Ser: _BAR_ Grana Padano _BAR_ 4,5 % _BAR_
Parmigiano Reggiano _BAR_ 6,5 % _BAR_
—wołowina _BAR_ 0,6 % _BAR_
—wieprzowina _BAR_ do określenia w terminie późniejszym. _BAR_
2.
Ustala się procenty dla dopuszczalnych ubytków podczas przetwarzania, jak następuje:
—odkostnianie wołowiny _BAR_ 32 % _BAR_
—przetwarzanie liści tytoniowych _BAR_ 19 %. _BAR_
Procenty te stosuje się do wszystkich ilości przetworzonych w czasie roku budżetowego.
Artykuł 3
Ubytki przekraczające tolerancje księguje się pod koniec roku budżetowego Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 4
Najdalej po upływie trzech lat procenty określone w art. 2 podlegają przeglądowi na podstawie kontroli przeprowadzanych po zastosowaniu nowych metod obliczeń.
Artykuł 5
Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 742/70, (EWG) nr 743/70, (EWG) nr 771/71, (EWG) nr 899/70, (EWG) nr 2705/71, (EWG) nr 236/72, (EWG) nr 2577/72, (EWG) nr 638/74, (EWG) nr 230/79 i (EWG) nr 394/89 [2] niniejszym tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 269/91
z dnia 1 lutego 1991 r.
ustanawiające ogólne przepisy wykonawcze dotyczące standardowych kwot stosowanych przy finansowaniu wydatków w związku ze składowaniem w magazynach państwowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 787/89 [4], w szczególności jego art. 6 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1678/85 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3609/90 [6], ustanawia rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w odniesieniu do kwot standardowych wymienionych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78; obowiązujący termin, od którego stosuje się ustalone kursy, musi pokrywać się z pierwszym dniem roku budżetowego Sekcji Gwarancji EFOGR;
jednakże Rada podjęła decyzję w sprawie rolniczego kursu przeliczeniowego na rok budżetowy 1991 po rozpoczęciu tego roku; w związku z tym, obowiązujący termin operacyjny na rok budżetowy 1991 wymaga osobnego ustalenia;
z uwagi na zmiany w sposobie ustalania wyżej wspomnianych kwot standardowych, muszą one ponownie być wypłacone w całości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1643/89 [7] dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
W przypadku wydatków na składowanie w magazynach państwowych, kwoty standardowe przelicza się na walutę krajową w oparciu o rolniczy kurs przeliczeniowy, mający zastosowanie od pierwszego dnia roku budżetowego Sekcji Gwarancji EFOGR.
Jednakże w przypadku roku budżetowego 1991 stosuje się rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu 17 grudnia 1990 r."
Artykuł 2
Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1730/86 z dnia 3 czerwca 1986 r. w sprawie niektórych szczegółowych zasad finansowania interwencji przez Sekcję Gwarancji EFOGR [8], skreśla się z mocą od dnia 1 października 1990 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 294/91
z dnia 4 lutego 1991 r.
w sprawie prowadzenia usług ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ważne jest przyjęcie środków umożliwiających stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego w okresie kończącym się dnia 31 grudnia 1992 r., jak przewidziano w art. 8a Traktatu; rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
uzgodnienia dotyczące większej współpracy przy użytkowaniu portu lotniczego w Gibraltarze przyjęto dnia 2 grudnia 1987 r. w Londynie przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych obu tych państw, i takie uzgodnienia nie weszły jeszcze w życie;
rozporządzenie (EWG) nr 2343/90 [4] przewiduje liberalizację usług przewozów lotniczych, obsługiwanych w połączeniu z przewozami osób;
właściwa jest również liberalizacja wyłącznie usług ładunków lotniczych;
niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 85 i 86 Traktatu;
branża przewozów ładunków lotniczych nadal napotyka na bariery krajowe, które ograniczają swobodny przepływ towarów drogą lotniczą; zwiększone możliwości dostępu do rynku będą stymulować rozwój sektora transportu lotniczego Wspólnoty i dadzą impuls dla wzrostu poziomu usług dla użytkowników;
niektóre Państwa Członkowskie w dużym stopniu polegają na usługach ładunków lotniczych w połączeniach z resztą Wspólnoty; przepływ ładunków drogą lotniczą jest istotnym elementem handlu;
w rezultacie istotne jest zniesienie barier, które obecnie ograniczają dostęp do rynku usług ładunków lotniczych;
w pierwszej kolejności pożądane jest zwiększenie możliwości rynkowych dla usług ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi;
wspólne reguły wydawania licencji operacyjnych powinny zostać opracowane i przyjęte przez Radę nie później niż dnia 1 lipca 1992 r.;
uwzględniając infrastrukturę portu lotniczego oraz pomoce nawigacyjne, niezbędne jest wprowadzenie pewnych ograniczeń dotyczących wykonywania prawa przewozowego;
informowanie o wszystkich normalnych stawkach za przewóz ładunków sprzyja większej przejrzystości rynku;
w celu poprawienia zdolności konkurencyjnych przewoźnicy ładunków lotniczych potrzebują elastyczności w ustalaniu stawek za przewozy ładunków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Zakres i definicje
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy:
a) dostępu wspólnotowych przewoźników ładunków lotniczych do rynku usług ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi;
b) stawek za usługi ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi.
2.
Przyjmuje się, że stosowanie niniejszego rozporządzenia dla portu lotniczego w Gibraltarze pozostaje bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym położony jest port lotniczy.
3.
Zastosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia dla portu lotniczego w Gibraltarze będzie zawieszone aż do wejścia w życie ustaleń wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Radę o tym terminie.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik ładunków lotniczych" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z ważną licencją wystawioną przez Państwo Członkowskie, dopuszczającą je co najmniej do wykonywania usług ładunków lotniczych;
b) "wspólnotowy przewoźnik ładunków lotniczych" oznacza:
i) przewoźnika ładunków lotniczych, który posiada i utrzymuje zarząd i główne miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, którego większość udziałów należy i będzie należeć do Państw Członkowskich i/lub obywateli tych Państw Członkowskich i który jest i będzie efektywnie kontrolowany przez takie państwa lub osoby; lub
ii) przewoźnika ładunków lotniczych, który odpowiada definicji zawartej w art. 2 lit. e) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 2343/90 i jest wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
c) "stawki za przewóz ładunków" oznaczają ceny, które mają zostać zapłacone w walucie krajowej za przewiezienie ładunków, oraz warunki, na jakich stawki te są stosowane, włączając wynagrodzenie i warunki oferowane agencji i innym służbom pomocniczym;
d) "standardowe stawki za przewóz ładunków" oznaczają ceny, które przewoźnik lotniczy podaje normalnie za przewóz ładunków, oraz warunki, na jakich stawki te są stosowane, bez uwzględnienia żadnych specjalnych zniżek;
e) "usługi ładunków lotniczych" oznaczają przewozy lotnicze jedynie ładunków i poczty;
f) "trzecia wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego, licencjonowanego w jednym Państwie Członkowskim, do wysadzenia i rozładunku na terytorium innego Państwa Członkowskiego osób, towarów i poczty, zabranych w państwie, w którym wydano licencję;
"czwarta wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego, licencjonowanego w jednym Państwie Członkowskim, do zabierania na terytorium innego Państwa osób, towarów i poczty w celu wysadzenia i wyładowania ich w państwie, w którym wydano licencję;
"piąta wolność lotnicza" oznacza prawo przewoźnika lotniczego do transportu lotniczego osób, towarów i poczty między dwoma państwami, innymi niż państwo, w którym wydano licencję;
g) "system portów lotniczych" oznacza dwa lub więcej portów lotniczych, razem połączonych i obsługujących to samo miasto;
h) "zainteresowane państwa" oznaczają Państwa Członkowskie, między którymi prowadzone są usługi ładunków lotniczych;
i) "państwo rejestrujące" oznacza Państwo Członkowskie, w którym wydano licencję wymienioną w lit. a).
Licencje operacyjne
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosunków między Państwem Członkowskim a przewoźnikami ładunków lotniczych, licencjonowanymi przez to państwo, jeśli chodzi o dostęp do rynku i realizację zdolności przewozowej.
2.
Rada, na podstawie wniosku dotyczącego wspólnych specyfikacji i kryteriów, które zostaną przedłożone przez Komisję nie później niż dnia 31 maja 1991 r., przyjmie zasady regulujące licencjonowanie przewoźników ładunków lotniczych i licencjonowanie tras, które mają zostać wprowadzone w życie nie później niż dnia 1 lipca 1992 r.
Dostęp do rynku
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, przewoźnicy ładunków lotniczych Wspólnoty są dopuszczeni do prowadzenia usług ładunków lotniczych trzeciej i czwartej wolności lotniczej między portami lotniczymi lub systemami portów lotniczych w jednym Państwie Członkowskim a portem lotniczym lub systemem portów lotniczych w innym Państwie Członkowskim, o ile te porty lotnicze lub systemy portów lotniczych są otwarte dla ruchu ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi lub dla międzynarodowego ruchu lotniczego.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie upoważnia przewoźników ładunków lotniczych do realizowania trzeciej, czwartej i piątej wolności lotniczej, o ile przewoźnicy ci licencjonowani są przez inne Państwo Członkowskie i zostali przez to państwo upoważnieni do wykonywania tych praw; piąta wolność lotnicza realizowana jest na połączeniu lotniczym, które stanowi przedłużenie połączenia lotniczego z ich państwa rejestracji lub wstęp do połączenia lotniczego do jego państwa rejestrującego.
2.
Prowadząc usługi ładunków lotniczych do lub z dwóch lub więcej punktów w innym Państwie Członkowskim lub między Państwami Członkowskimi innymi niż państwo rejestrujące, wspólnotowy przewoźnik ładunków lotniczych upoważniony jest przez zainteresowane państwa do łączenia połączeń lotniczych i używania tego samego numeru lotu.
Elastyczność wykonywania przewozów
Artykuł 6
1.
Wspólnotowi przewoźnicy ładunków lotniczych mogą w dowolnym punkcie trasy dokonać przeładunku pośredniego, o ile wymaga to tylko jednej zmiany statku powietrznego.
2.
Z zastrzeżeniem art. 8, nie istnieją ograniczenia dotyczące częstotliwości przewozów, typu statku powietrznego i/lub ilości ładunków i poczty, które mogą być przewożone.
Warunki wykonywania praw przewozowych
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa Państwa Członkowskiego do regulowania, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rozdzielania ruchu lotniczego między portami lotniczymi w ramach systemu portów lotniczych.
Artykuł 8
1.
Wykonywanie praw przewozowych podlega opublikowanym przepisom wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym odnoszącym się do bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i przydziału czasu na start i lądowanie oraz następującym warunkom:
a) dany port lotniczy lub system portów lotniczych musi posiadać wystarczające urządzenia do przyjmowania połączeń lotniczych;
b) pomoce nawigacyjne muszą być wystarczające do przyjmowania połączeń lotniczych.
2.
Jeśli warunki wymienione w ust. 1 nie są spełnione, Państwo Członkowskie może, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, nałożyć warunki, ograniczyć lub odmówić wykonywania praw przewozowych.
Przed podjęciem takiego środka zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i dostarcza jej wszystkich niezbędnych informacji.
3.
Na żądanie Państwa Członkowskiego Komisja bada stosowanie ust. 2 do każdego szczególnego przypadku i w ciągu miesiąca podejmuje decyzję, czy Państwo Członkowskie może nadal stosować ten środek.
4.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie i Państwom Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Ustalanie cen
Artykuł 9
1.
Stawki za przewóz ładunków, stosowane przez wspólnotowych przewoźników ładunków lotniczych, ustala się swobodnie na podstawie konsensusu stron umowy o przewóz.
2.
Wspólnotowi przewoźnicy ładunków lotniczych działający we Wspólnocie podają na żądanie do wiadomości publicznej wszystkie standardowe stawki za przewóz ładunków.
Przepisy ogólne
Artykuł 10
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w zawieraniu między nimi uzgodnień, które są bardziej elastyczne niż przepisy art. 4, 5 i 6 lub dla utrzymywania takich uzgodnień w mocy.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie są wykorzystywane w celu uczynienia bardziej restrykcyjnymi istniejących przepisów i umów w zakresie dostępu do rynku, realizacji zdolności przewozowej i elastyczności wykonywania przewozów.
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu wDzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 295/91
z dnia 4 lutego 1991 r.
ustanawiające wspólne zasady systemu odszkodowań dla pasażerów, którym odmówiono przyjęcia na pokład w regularnych przewozach lotniczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
środki liberalizacyjne przyjęte przez Radę w lipcu 1990 r. stanowią dalszy krok w kierunku w pełni rozwiniętej wspólnej polityki transportu lotniczego;
wymagane są wspólne działania w dziedzinie ochrony interesów użytkowników transportu lotniczego w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju ze względu na radykalnie zmieniające się środowisko, w którym przewoźnicy lotniczy muszą prowadzić działalność;
obecna praktyka w dziedzinie odszkodowań za odmowę przyjęcia na pokład znacznie się różni u przewoźników lotniczych;
minimalne wspólne standardy w dziedzinie odszkodowań za odmowę przyjęcia na pokład powinny zapewnić utrzymanie jakości usług przewoźników lotniczych w kontekście wzrostu konkurencji;
przewoźnik lotniczy musi być zobowiązany do ustanowienia zasad dotyczących przyjęcia na pokład w przypadku lotu o zawyżonej liczbie rezerwacji;
w przypadku odmowy przyjęcia na pokład powinny zostać określone prawa pasażerów;
przewoźnicy lotniczy muszą być zobowiązani do wypłaty odszkodowania i świadczenia dodatkowych usług pasażerom, którym odmówiono przyjęcia na pokład;
pasażerowie muszą zostać jasno poinformowani o mających zastosowanie zasadach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala minimalne wspólne zasady obowiązujące w przypadku, gdy pasażerom odmawia się wstępu na pokład na lot regularny o zawyżonej liczbie rezerwacji, na który posiadają ważny bilet oraz potwierdzoną rezerwację przy odlocie z portu lotniczego znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym obowiązuje Traktat, niezależnie od Państwa, w którym ma siedzibę przewoźnik lotniczy, narodowości pasażera oraz miejsca przeznaczenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "odmowa przyjęcia na pokład" oznacza odmowę zabrania pasażerów danym lotem, chociaż posiadają oni:
- ważny bilet,
- potwierdzoną rezerwację na ten lot, oraz
- stawili się do odprawy w wymaganym terminie i w określony sposób;
b) "potwierdzona rezerwacja" oznacza, że bilet sprzedany przez przewoźnika lotniczego lub jego upoważnionego biura podróży obejmuje:
- specyfikację numeru, daty i godziny lotu, oraz
- adnotację "OK" lub każdy inny zapis w odpowiednim miejscu na bilecie oznaczający rejestrację przez przewoźnika lotniczego, jak również wyraźne potwierdzenie rezerwacji przez przewoźnika lotniczego;
c) "lot regularny" oznacza lot o następujących cechach:
- wykonywany jest przez samolot przeznaczony do transportu pasażerów lub pasażerów i ładunku i/lub poczty za odpłatnością, w taki sposób, że na każdy lot miejsca dostępne są w sprzedaży publicznej bezpośrednio u przewoźnika lub u jego upoważnionych przedstawicieli,
- wykonywany jest w celu obsługi ruchu pomiędzy dwoma lub więcej punktami:
(i) zgodnie z opublikowanym rozkładem; lub
(ii) o lotach o takiej regularności lub częstotliwości, że stanowią one wyraźnie część systematycznej serii;
d) "lot o zawyżonej liczbie rezerwacji" oznacza lot, w którym liczba pasażerów posiadających potwierdzoną rezerwację i stawiających się do odprawy w wymaganym terminie oraz w określony sposób przekracza liczbę miejsc dostępnych na ten lot;
e) "ochotnik" oznacza osobę, która posiada:
- ważny bilet,
- potwierdzoną rezerwację, oraz
- stawiła się do odprawy w wymaganym terminie oraz w określony sposób i która udzieli pozytywnej odpowiedzi na wezwanie przewoźnika lotniczego do zwrotu potwierdzonej rezerwacji w zamian za odszkodowanie;
f) "miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce figurujące na odcinku biletu lotniczego przedstawionym przy stanowisku odprawy lub, w przypadku kolejnych lotów, na ostatnim odcinku biletu lotniczego.
Loty łączone, które mogą odbyć się bez przeszkód, chociaż w wyniku odmowy przyjęcia na pokład nastąpiło opóźnienie, nie są brane pod uwagę.
Artykuł 3
1.
Przewoźnik lotniczy musi ustanowić zasady dotyczące przyjęcia na pokład w przypadku lotu o zawyżonej liczbie rezerwacji, których będzie przestrzegał.
Powiadamia o tych zasadach i wszelkich zmianach w nich zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję, która udostępnia je pozostałym Państwom Członkowskim.
Wszelkie zmiany wchodzą w życie jeden miesiąc po powiadomieniu o nich.
2.
Zasady, określone w ust. 1, zostają podane do wiadomości publicznej w biurach przewoźnika oraz w punktach odprawy pasażerów.
3.
Zasady, określone w ust. 1, powinny obejmować możliwość wezwania ochotników przygotowanych do niewchodzenia na pokład.
4.
W każdym przypadku przewoźnik lotniczy powinien uwzględnić interesy pasażerów, którym musi zostać przyznany priorytet przyjęcia na pokład w uzasadnionych przypadkach, takich jak podróżujące osoby niepełnosprawne lub dzieci podróżujące bez opieki.
Artykuł 4
1.
W przypadku odmowy przyjęcia na pokład pasażer może wybrać pomiędzy:
- zwrotem, bez potrącenia, kosztu biletu za część nieodbytej podróży, lub
- zmianą trasy do miejsca przeznaczenia przy najbliższej okazji, oraz
- zmianą trasy w terminie późniejszym, zgodnie z wyborem pasażera.
2.
Niezależnie od wyboru pasażera wspomnianego w przypadku określonym w ust. 1, przewoźnik lotniczy natychmiast po odmowie przyjęcia na pokład zapłaci minimalne odszkodowanie, bez uszczerbku dla ust. 3 i 4, w wysokości:
- 150 ECU na loty do 3500 km,
- 300 ECU na loty ponad 3500 km,
uwzględniając miejsce przeznaczenia określone w bilecie.
3.
Jeżeli przewoźnik lotniczy oferuje zmianę trasy do miejsca przeznaczenia alternatywnym lotem, czas przylotu, który nie przekracza planowego czasu przylotu lotu pierwotnie zarezerwowanego do dwóch godzin dla lotów do 3 500 km oraz do czterech godzin dla lotów ponad 3500 km, odszkodowanie przewidziane ust. 2 powyżej może zostać zmniejszone o 50 %.
4.
Wielkość odszkodowań nie może przekroczyć ceny biletu wykupionego do miejsca docelowego.
5.
Odszkodowanie będzie zapłacone gotówką lub, w porozumieniu z pasażerem, w voucherach podróżnych i/lub innych usługach.
6.
Jeżeli w locie o zawyżonej liczbie rezerwacji pasażer wyraża zgodę na umieszczenie w klasie niższej niż ta, na którą został zakupiony bilet, będzie uprawniony do zwrotu różnicy w cenie.
7.
Odległości podane w ust. 2 i 3 będą mierzone metodą najkrótszej odległości pomiędzy dwoma miejscami.
Artykuł 5
1.
W przypadku odmowy przyjęcia na pokład na lot sprzedany jako część pakietu wycieczkowego przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do wypłacenia odszkodowania dla organizatora wycieczki, który zawarł kontrakt z pasażerem i wobec którego jest zobowiązany odpowiednio zrealizować kontrakt na ten pakiet wycieczkowy zgodnie z dyrektywą Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie pakietu podróżnego, pakietu wakacyjnego i pakietów wycieczkowych [4].
2.
Nie naruszając praw i obowiązków wynikających z dyrektywy 90/314/EWG, organizator wycieczki jest zobowiązany do przekazania pasażerowi kwot zebranych zgodnie z ust. 1.
Artykuł 6
1.
Poza minimalnymi kwotami odszkodowania określonymi w art. 4 przewoźnik lotniczy oferuje nieodpłatnie pasażerom, którym odmówiono przyjęcia na pokład:
a) pokrycie kosztów rozmowy telefonicznej i/lub teleksu/faksu do miejsca przeznaczenia;
b) posiłki i napoje w ilości odpowiedniej do czasu oczekiwania;
c) zakwaterowanie w hotelu w przypadkach, gdy konieczny jest dodatkowy pobyt przez jedną lub więcej nocy.
2.
Jeżeli miasto, duże miasto lub region jest obsługiwany przez kilka portów lotniczych i przewoźnik lotniczy oferuje pasażerowi, któremu odmówiono przyjęcia na pokład, lot do portu lotniczego innego niż port lotniczy przeznaczenia, który zarezerwował pasażer, koszty podróży pomiędzy alternatywnymi portami lotniczymi lub alternatywnym najbliższym miejscem przeznaczenia uzgodnionym z pasażerem zostają pokryte przez przewoźnika lotniczego.
Artykuł 7
Przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania za odmowę przyjęcia na pokład w przypadkach, gdy pasażer podróżuje nieodpłatnie lub po taryfach zniżkowych niedostępnych publicznie bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 8
Przewoźnicy lotniczy dostarczają każdemu pasażerowi, któremu odmówiono przyjęcia na pokład, formularz określający zasady odszkodowań za odmowę przyjęcia na pokład.
Artykuł 9
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla późniejszego odwołania się do właściwych sądów w celu uzyskania dalszego odszkodowania.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do ochotników zgodnie z art. 2 lit. e), którzy przyjęli odszkodowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 3.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwa miesiące po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 316/91
z dnia 7 lutego 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 53/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 344/91
z dnia 13 lutego 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1186/90, w szczególności jego art. 1, przewiduje, że zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych wprowadzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiającym wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [2] zostanie rozszerzony na wszystkie tusze i półtusze wprowadzane na rynek;
istnieje potrzeba określenia warunków identyfikacji klasyfikowanych tusz; najodpowiedniejszy do tych celów jest system znakowania przewidziany dla produktów dostarczonych w ramach interwencji; należy więc ustalić przepisy wprowadzające system znakowania podobny do systemu ustalonego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 859/89 z dnia 29 marca 1989 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania środków interwencyjnych w sektorze wołowiny i cielęciny [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2271/90 [4], w szczególności jego art. 4 ust. 3, jednocześnie upoważniając Państwa Członkowskie do stosowania wyjątków, jeśli chodzi o umiejscowienie oznakowania;
zgodnie z praktyką stosowaną w niektórych Państwach Członkowskich, o ile spełnione są pewne warunki, opatrzenie produktu etykietą daje takie same gwarancje wiarygodności identyfikacji jak znakowanie, dodatkowo umożliwia umieszczenie bardziej szczegółowych informacji; właściwe jest więc udzielenie tym Państwom Członkowskim zezwolenia na stosowanie etykiet zamiast znakowania;
należy wprowadzić przepisy dotyczące oznaczania kategorii zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1208/81, w szczególności jego art. 3 ust. 1;
ze względu na ograniczoną moc produkcyjną niektórych niewielkich rzeźni należy uciec się do art. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 i wprowadzić przepisy umożliwiające odstąpienie, na prośbę Państwa Członkowskiego, od obowiązkowej klasyfikacji tam, gdzie przeciętna liczba ubijanego bydła dorosłego jest niewielka; podejmując decyzję, Komisja musi uwzględnić pewne okoliczności, w szczególności cel stopniowej harmonizacji w tej dziedzinie; aby uprościć stosowanie wyżej wymienionego przepisu w stosunku do niewielkich zakładów, celowe jest upoważnienie samych Państw Członkowskich do udzielania prawa do odstąpienia w przypadku zakładów, w których średnia roczna uboju nie przekracza 75 sztuk bydła dorosłego tygodniowo, oraz w przypadku tusz zwierząt zakupionych przez detalistów i ubitych do ich celów na podstawie umowy;
w przypadkach gdy zatwierdzony zakład sam dokonuje trybowania wszystkich otrzymanych i zaklasyfikowanych tusz, obowiązkowa identyfikacja nie jest już celowa;
klasyfikacji powinien dokonywać personel posiadający niezbędne kwalifikacje potwierdzone licencją lub zaświadczeniem;
rzetelność klasyfikacji należy weryfikować przez skuteczny system kontroli przeprowadzanych przez instytucje publiczne lub prywatne niemające powiązań z rzeźniami, w których dokonują inspekcji; niezbędna jest możliwość nakładania kar za dokonanie niewłaściwej klasyfikacji, w szczególności cofnięcia licencji osobie odpowiedzialnej;
Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane do informowania Komisji o krokach podjętych w celu przestrzegania rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 oraz karania przypadków naruszenia niniejszego rozporządzenia;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wymieniona w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 identyfikacja w zatwierdzonych zakładach tusz i półtusz zaklasyfikowanych według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych wprowadzonej rozporządzeniem (EWG) nr 1208/81, przeprowadzana jest za pomocą znakowania, wskazującego na kategorię oraz klasę budowy i okrywy tłuszczowej.
Znakowania dokonuje się przez stemplowanie nieusuwalnym i nietoksycznym tuszem, stosując metodę zatwierdzoną przez właściwe władze krajowe; litery i cyfry nie mogą mierzyć mniej niż 2 cm wysokości.
Na ćwierci tylnej znaki umieszcza się na antrykocie w okolicach czwartego kręgu lędźwiowego, na ćwierci przedniej — na mostku, 10 do 30 cm od krawędzi rozcięcia mostka.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inne położenie znaku na każdej ćwierćtuszy, pod warunkiem że wcześniej poinformują o tym Komisję.
2. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 859/89 oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3445/90 [5], Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zastąpienie znakowania przez etykiety, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
- etykiety mogą być przechowywane i przytwierdzane jedynie w zatwierdzonych zakładach, gdzie dokonuje się uboju zwierząt; rozmiar etykiet nie może być mniejszy niż 5 x 10 cm;
- oprócz spełnienia wymogów wymienionych w ust. 1 etykiety muszą zawierać numer zatwierdzenia rzeźni, numer identyfikacyjny lub numer uboju zwierzęcia, datę uboju oraz wagę tuszy;
- oznaczenia, o których mowa w tiret drugim, muszą być doskonale czytelne i nie dopuszcza się w nich żadnych zmian;
- etykiety muszą być odporne na manipulacje i przymocowane na stałe do każdej ćwierćtuszy w miejscach wymienionych w ust. 1.
3.
Znaków i etykiet nie wolno usuwać przed trybowaniem ćwierćtusz.
4. Kategorię oznacza się zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81.
Artykuł 2
1.
W stosunku do zatwierdzonych zakładów dokonujących uboju jedynie niewielkiej liczby bydła dorosłego tygodniowo w skali rocznej Komisja, na prośbę Państwa Członkowskiego, może odstąpić od obowiązku dotyczącego klasyfikacji tusz wołowych wprowadzonego art. 1 (EWG) nr 1186/90; podejmując decyzję, Komisja bierze pod uwagę ewolucję mocy produkcyjnych rzeźni, organizację czynności klasyfikacyjnych oraz cel stopniowej harmonizacji w tej dziedzinie.
Odstąpienia dokonuje się na czas określony.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 Państwo Członkowskie może zadecydować, że wymagania dotyczące klasyfikacji tusz wołowych, ustalone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90, nie są obligatoryjne:
- dla zatwierdzonych zakładów, w których średnia roczna uboju nie przekracza 75 sztuk dorosłego bydła tygodniowo,
- dla detalistów, którzy nabywają zwierzęta żywe i na podstawie umowy zamawiają ich ubój na własny rachunek.
3.
Zobowiązania dotyczące identyfikacji tusz wołowych wymienione w art. 1 nie odnoszą się do zatwierdzonych rzeźni, które same dokonują trybowania wszystkich otrzymanych tusz.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają dokonywanie klasyfikacji przez wykwalifikowanych fachowców posiadających odpowiednie licencje.
Licencja może być zastąpiona przez zaświadczenie wydane przez Państwo Członkowskie tam, gdzie zaświadczenie takie odpowiada uznaniu kwalifikacji.
2.
W zakładach objętych art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 przeprowadzanie klasyfikacji powinno być kontrolowane na miejscu, bez wcześniejszego uprzedzenia, przez instytucję, która jest niezależna od rzeźni.
Kontrole należy przeprowadzać co najmniej dwa razy na trzy miesiące we wszystkich zakładach zatwierdzonych oraz obejmować nią należy co najmniej 30 tusz wybranych przypadkowo.
W przypadku zakładów zatwierdzonych, o których mowa w tiret pierwszym art. 2 ust. 2, częstotliwość kontroli może być zmniejszona do jednej na trzy miesiące.
W przypadkach wykazania przez kontrole znacznej liczby klasyfikacji lub identyfikacji nieprawidłowych i niezgodnych z przepisami liczba sprawdzanych tusz oraz częstotliwość kontroli przeprowadzanych na miejscu może ulec zwiększeniu, a licencja, o której mowa w poprzednim ustępie, może zostać cofnięta.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o działaniach podejmowanych w celu zastosowania art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 oraz o karach za wykroczenia w szczególności takie, jak podrobienie lub nielegalne użycie pieczęci i etykiet lub dokonywanie klasyfikacji przez osoby nieupoważnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 440/91
z dnia 25 lutego 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 53/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 441/91
z dnia 25 lutego 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według kodów 17041019, 17041099 i 95021010 Nomenklatury Scalonej i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1287/83
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 53/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź, która dodaje do niej dodatkowe działy i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
niniejsze rozporządzenie dotyczy także produktów określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1278/83 [3]; dlatego rozporządzenie to powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1287/83 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 442/91
z dnia 25 lutego 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 53/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, do których następuje odniesienie w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej, zasady te mają zastosowanie również do każdej nomenklatury, która jest oparta w całości lub w części na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe podziały i która jest ustanowiona na mocy szczególnych przepisów wspólnotowych, w celu zastosowania taryfy celnej lub innych środków odnoszących się do handlu towarami;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli, stanowiącej Załącznik do niniejszego rozporządzenia, muszą zostać sklasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał, w okresie ustalonym przez przewodniczącego, opinii odnośnie do produktów nr 1 i 4 wymienionych w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury wydaną w odniesieniu do produktów nr 2, 3 i 5 wymienionych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 546/91
z dnia 5 marca 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 315/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 560/91
z dnia 7 marca 1991 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia dotyczące zbóż i ryżu w wyniku przystąpienia Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1866/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i art. 10 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1180/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4016/88 [4], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1250/77 z dnia 17 maja 1977 r. dotyczące przywozu ryżu z Arabskiej Republiki Egiptu [5], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 715/90 z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 297/91 [7] w szczególności jego art. 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z Aktem Przystąpienia przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynków stosuje się w odniesieniu do Portugalii od dnia 1 stycznia 1991 r.; stosowanie tych przepisów oznacza, iż wskazania dotyczące Portugalii należy dodać do następujących rozporządzeń:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2622/71 z dnia 9 grudnia 1971 r. w sprawie procedur przywozu żyta z Turcji [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3817/85 [9],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2942/73 z dnia 30 października 1973 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2412/73 z dnia 24 lipca 1973 r. dotyczącego przywozu ryżu z Arabskiej Republiki Egiptu [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3817/85,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2047/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustalające centra skupu interwencyjnego ryżu inne niż Vercelli [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3817/85,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 999/90 z dnia 20 kwietnia 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [12];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2622/71 dodaje się, co następuje:
"Imposição especial de exportação, nos termos do Regulamento (CEE) no 1234/71, paga num montante de…"
2.
Na końcu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2942/72 dodaje się, co następuje:
"Aplicada a imposição especial de exportação"
3.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2047/84 dodaje się, co następuje:
"5.
PORTUGALIA
Region _BAR_ Centrum skupu interwencyjnego _BAR_
Beira Litoral _BAR_ — Granja do Ulmeiro _BAR_
— Amieira _BAR_
— Louriçal _BAR_
— Caldas da Rainha _BAR_
Ribatejo _BAR_ — Coruche _BAR_
— Mora _BAR_
— Pavia _BAR_
— Ponte de Sor _BAR_
— Vale de Figueira _BAR_
Alentejo _BAR_ — Alcácer do Sal _BAR_
— Águas de Moura _BAR_
— Ferreira do Alentejo." _BAR_
4.
W rozporządzeniu (EWG) nr 999/90 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Imposição especial cobrada na exportação do arroz".
W art. 3 ust. 1 lit. a) dodaje się, co następuje:
"Direito nivelador reduzido ACP/PTU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 595/91
z dnia 4 marca 1991 r.
dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie (EWG) 283/71
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2048/882 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/904 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [5],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [6],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 ustanawia zasady, zgodnie z którymi Wspólnota zamierza zintensyfikować kampanię przeciw nieprawidłowościom i odzyskać stracone kwoty, i zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu Rada musi przyjąć ogólne przepisy w celu przyjęcia tych zasad;
należy dostosować przepisy rozporządzenia (EWG) nr 283/72 [7], aby zharmonizować jego stosowanie w Państwach Członkowskich i zintensyfikować kampanię przeciw nieprawidłowościom w świetle doświadczeń; ze względu na przejrzystość, właściwe jest zastąpienie w całości rozporządzenia (EWG) nr 283/72;
w związku z tym, że Wspólnota powinna być lepiej poinformowana o środkach podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu zwalczania nieprawidłowości, należy wyszczególnić przepisy krajowe, jakie mają być przekazywane Komisji;
w celu ustalenia charakteru oszustw i finansowych skutków nieprawidłowości oraz zwrotu niesłusznie wypłaconych kwot należy ustanowić przepisy, aby Komisja była powiadamiana o nieprawidłowościach co kwartał; takie zawiadomienia muszą być uzupełniane informacjami o stanie zaawansowania procedur sądowych i administracyjnych;
Komisję należy systematycznie informować o postępowaniach sądowych i administracyjnych przeciw osobom, które popełniły nieprawidłowości; wskazane byłoby również systematyczne przekazywanie informacji dotyczących działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu zabezpieczenia interesów finansowych Wspólnoty;
należy wyszczególnić procedury, jakie stosować mają Państwa Członkowskie i Komisja w przypadku gdy nie można odzyskać kwot straconych wskutek nieprawidłowości;
w przypadku gdy Komisja zwraca się do Państwa Członkowskiego o przeprowadzenie dochodzenia, Komisję należy poinformować o przygotowaniach do dochodzenia oraz jego wynikach; należy określić prawa urzędników Komisji uczestniczących w takich dochodzeniach;
przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają wpływu na przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego i wzajemnej pomocy na szczeblu sądowniczym Państw Członkowskich w sprawach karnych;
należy stworzyć przepisy umożliwiające udział Wspólnoty w kosztach dochodzenia i odzyskiwania w oparciu o kwoty odzyskane; właściwe jest również zapewnienie Wspólnocie możliwości udziału w kosztach sądowych oraz kosztach wynikających bezpośrednio z postępowania sądowego;
w celu zapobiegania nieprawidłowościom należy pogłębić współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, zapewniając równocześnie daleko posuniętą dyskrecję w prowadzeniu takich działań;
całościowe wyniki należy przekazywać co kwartał Komitetowi Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a corocznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;
należy podnieść próg, powyżej którego Państwa Członkowskie muszą automatycznie powiadamiać o przypadkach nieprawidłowości; próg ten jest określony niezależnie od przepisów art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85 w taki sposób, by zapewnić jednolite i porównywalne podejście, które poszczególne administracje krajowe mogą łatwo zastosować w praktyce na podstawie kursu walutowego opartego na ekonomicznej rzeczywistości;
należy wyraźnie stwierdzić, że przepisy niniejszego rozporządzenia mają również zastosowanie w przypadku gdy płatność, która miała zostać zrealizowana przez podmiot w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwanego dalej "Funduszem", nie została zrealizowana wskutek wystąpienia nieprawidłowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu dotyczą wszystkich wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Niniejsze rozporządzenie nadal obowiązuje w przypadku nieprawidłowości, które dotyczą wydatków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i o których poinformowano przed dniem 1 stycznia 1989 r.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie w Państwach Członkowskich przepisów dotyczących postępowania karnego i wzajemnej pomocy w sprawach karnych Państw Członkowskich na szczeblu sądowniczym.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
- przepisy ustanowione na mocy przepisów ustawowych, rozporządzeń lub postępowania administracyjnego w celu stosowania środków przewidzianych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, oraz
- wykaz władz i organów odpowiadających za stosowanie tych środków oraz główne przepisy dotyczące roli i funkcjonowania tych władz i organów oraz procedur, za których stosowanie są odpowiedzialne.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących informacji dostarczonych zgodnie z ust. 1.
3.
Komisja analizuje informacje przekazane przez Państwa Członkowskie i informuje Komitet Funduszu o wnioskach, jakie zamierza z nich wyciągnąć.
Komisja utrzymuje kontakt z Państwami Członkowskimi, w stosownych przypadkach w ramach Komitetu Funduszu, w zakresie niezbędnym dla stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 3
1.
W ciągu dwóch miesięcy po zakończeniu każdego kwartału Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz nieprawidłowości, które były przedmiotem wstępnego postępowania administracyjnego lub sądowego służącego ustaleniu faktów.
W tym celu Państwa Członkowskie w miarę możliwości przekazują szczegółowe informacje dotyczące:
- przepisów, jakie zostały naruszone,
- charakteru i kwoty wydatków; w przypadku gdy nie dokonano żadnej płatności, kwot które zostałyby niesłusznie wypłacone, gdyby nie wykryto nieprawidłowości, z wyjątkiem przypadków, gdy podmiot gospodarczy jest winny błędu lub zaniedbania wykrytego przed dokonaniem płatności i nieskutkującego żadną karą administracyjną lub sądową,
- wspólnej organizacji rynku oraz produktu lub produktów lub środka będącego przedmiotem nieprawidłowości,
- okresu lub momentu, w którym dopuszczono się nieprawidłowości,
- praktyk stosowanych przy dopuszczaniu się nieprawidłowości,
- sposobu wykrycia nieprawidłowości,
- krajowych władz lub organizacji, które zarejestrowały nieprawidłowości,
- konsekwencji finansowych oraz możliwości odzyskania kwot,
- daty otrzymania i źródła pierwszej informacji prowadzącej do podejrzenia, że wystąpiły nieprawidłowości,
- daty wykrycia nieprawidłowości,
- w stosownych przypadkach zaangażowanych Państw Członkowskich i państw trzecich,
- tożsamości powiązanych z nieprawidłowością osób fizycznych i prawnych, z wyjątkiem przypadków, gdy takie informacje nie mają żadnego znaczenia dla zwalczania nadużyć z uwagi na charakter danego nadużycia.
2.
W przypadku gdy niektóre z tych informacji, a zwłaszcza informacje dotyczące praktyk zastosowanych przy dopuszczeniu się nieprawidłowości oraz sposobu ich wykrycia, nie są dostępne, Państwa Członkowskie w miarę możliwości dostarczają brakujące informacje w momencie przekazywania Komisji kolejnych kwartalnych wykazów nieprawidłowości.
3.
Jeżeli przepisy krajowe zastrzegają poufność dochodzeń, przekazywanie tych informacji uzależnione jest od wydania zezwolenia przez właściwy sąd.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisję o wszelkich nieprawidłowościach, które zostały wykryte lub których istnienie się podejrzewa, gdy istnieje obawa, że mogą one bardzo szybko wywoływać skutki poza terytorium danego państwa lub gdy wskazują one na to, że zastosowano nowe praktyki oszustwa.
Artykuł 5
1.
W ciągu dwóch miesięcy po zakończeniu każdego kwartału Państwa Członkowskie informują Komisję o postępowaniach wszczętych z tytułu nieprawidłowości, zgłaszanych zgodnie z art. 3 oraz o wszelkich istotnych zmianach z nich wynikających, a w tym o:
- kwotach, które odzyskano lub które przewiduje się odzyskać,
- środkach zapobiegawczych podjętych przez Państwa Członkowskie, by zapewnić odzyskanie kwot niesłusznie wypłaconych,
- postępowaniach sądowych i administracyjnych wszczętych w celu odzyskania niesłusznie wypłaconych kwot i zastosowania sankcji,
- powodach każdego zaniechania postępowania windykacyjnego; Komisję należy, w miarę możliwości, powiadomić przed podjęciem decyzji,
- każdym zaniechaniu wszczęcia trybu postępowania karnego.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o decyzjach administracyjnych lub sądowych dotyczących zakończenia takich postępowań, bądź o głównych punktach tych decyzji.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że danej kwoty nie można odzyskać w całości bądź że nie można oczekiwać, iż zostanie ona w całości odzyskana, poinformuje Komisję, w specjalnym powiadomieniu, o wysokości nieodzyskanej kwoty oraz powodach, dla których tą kwotą powinno się, jego zdaniem, obciążyć Wspólnotę bądź Państwo Członkowskie.
Informacje te muszą być na tyle szczegółowe, by Komisja mogła zadecydować o tym, kto ponosi konsekwencje finansowe, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70. Taka decyzja jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Komisja uzna, że nieprawidłowości zostały popełnione w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich, informuje o tym zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, a państwo lub państwa te jak najszybciej przeprowadzą dochodzenie, w którym mogą brać udział urzędnicy Komisji.
Dla celów niniejszego artykułu "dochodzenie" oznacza wszelkiego rodzaju inspekcje, weryfikacje lub działania prowadzone przez urzędników krajowej administracji w celu stwierdzenia, czy popełnione zostało nadużycie, z wyjątkiem działań prowadzonych na wniosek bądź z bezpośredniego upoważnienia sądu.
2.
Państwa Członkowskie w jak najkrótszym czasie przekazują Komisji wyniki dochodzenia.
W przypadku gdy dochodzenie wykaże, że wystąpiły nieprawidłowości, Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję, zgodnie z art. 3, 4 i 5, oraz, w stosownych przypadkach, pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 4.
3.
W przypadku gdy w dochodzeniu biorą udział urzędnicy Komisji, Państwo Członkowskie jest o tym informowane.
Z wyjątkiem pilnych przypadków Państwo Członkowskie przekazuje Komisji podstawowe fakty dotyczące dochodzenia z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem.
4.
W przypadku gdy w dochodzeniu uczestniczą urzędnicy Komisji, dochodzenie takie jest za każdym razem prowadzone przez urzędników Państwa Członkowskiego. Urzędnicy Komisji nie mogą z własnej inicjatywy korzystać z uprawnień inspekcyjnych przyznanych urzędnikom krajowym; natomiast mają oni dostęp do tych samych pomieszczeń oraz dokumentów co urzędnicy krajowi.
W zakresie, w jakim przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego zastrzegają, że pewne działania mogą być prowadzone jedynie przez urzędników specjalnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego, urzędnicy Komisji nie biorą udziału w takich działaniach.
Nie uczestniczą oni w rewizjach lokali ani w formalnych przesłuchaniach osób prowadzonych zgodnie z krajowym prawem karnym.
Mają oni natomiast dostęp do informacji w ten sposób otrzymanych.
Aby uczestniczyć w inspekcjach określonych w ust. 1, urzędnicy Komisji przedstawią pisemne instrukcje stwierdzające ich tożsamość oraz ich funkcje.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy odzyskane kwoty oddaje się do dyspozycji Funduszu, Państwo Członkowskie może zatrzymać 20 % takich kwot, jeżeli przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie zostały w sposób rażący naruszone.
2.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego zdecydują się, na wyraźny wniosek Komisji, na wszczęcie lub kontynuowanie postępowania sądowego w celu odzyskania niesłusznie wypłaconych kwot, Komisja może zobowiązać się wobec Państwa Członkowskiego do zwrotu całości lub części kosztów sądowych i kosztów bezpośrednio wynikających z postępowania sądowego po przedłożeniu dokumentacji dowodowej, nawet jeżeli postępowanie zakończyło się niepomyślnie.
Artykuł 8
1.
Komisja utrzymuje odpowiednie kontakty z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w celu uzupełniania informacji o nieprawidłowościach określonych w art. 3, postępowaniach określonych w art. 5 oraz, w szczególności, o możliwości odzyskania kwot.
2.
Niezależnie od takich kontaktów sprawa jest przedstawiana Komitetowi Funduszu, w przypadku gdy charakter nieprawidłowości wskazuje na to, iż takie same lub podobne praktyki mogły mieć miejsce w innych Państwach Członkowskich.
3.
Ponadto Komisja organizuje spotkania o charakterze informacyjnym na poziomie wspólnotowym dla odpowiednich przedstawicieli Państw Członkowskich w celu wspólnego przeanalizowania informacji uzyskanych na podstawie art. 3, 4 i 5 oraz powyższego ust. 1, w szczególności pod względem doświadczenia, jakie można uzyskać w związku z nieprawidłowościami, środkami zapobiegawczymi oraz postępowaniem sądowym.
W zakresie, w jakim to jest konieczne, Komisja informuje Komitet Funduszu o tych pracach i konsultuje się z Komitetem w spra- wie wszelkich propozycji, jakie zamierza przedłożyć Radzie w celu zapobiegania nieprawidłowościom.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub, zgodnie z ustaleniami ust. 3, na wniosek Komisji Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie, w stosownych przypadkach, w ramach Komitetu Funduszu lub każdego innego właściwego organu, w celu wypełnienia luk, które ujawnią się w trakcie stosowania obowiązujących przepisów i które mogą narazić na szkodę interesy wspólnotowe.
Artykuł 9
Komitet Funduszu jest co kwartał informowany przez Komisję o tym, jakiego rzędu kwoty były przedmiotem wykrytych nieprawidłowości oraz o różnych kategoriach nieprawidłowości, z podziałem na rodzaj wraz z podaniem liczby.
W specjalnym rozdziale rocznego sprawozdania na temat zarządzania Funduszem, przewidzianego w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, Komisja podaje liczbę spraw, o których zostało przesłane powiadomienie oraz spraw, które zostały zamknięte, wraz z kwotami odzyskanymi oraz kwotami odpisanymi jako nieściągalne.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszelkie środki zapobiegawcze niezbędne dla zapewnienia poufności wymienianych informacji.
2.
Informacji wskazanych w ust. 1 nie wolno, w szczególności, udostępniać innym osobom poza tymi osobami w Państwach Członkowskich lub instytucjach Wspólnoty, które z racji swoich obowiązków powinny mieć do nich dostęp, chyba że Państwo Członkowskie dostarczające te informacje wyraźnie na to zezwoliło.
3.
Nazwiska osób fizycznych lub prawnych można ujawnić innemu Państwu Członkowskiemu lub instytucji Wspólnoty jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia powstania nieprawidłowości lub ścigania nieprawidłowości bądź w celu stwierdzenia, czy domniemane nieprawidłowości miały miejsce.
4.
Informacje przekazywane i otrzymywane w jakiejkolwiek formie na podstawie niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i chronione w taki sam sposób, w jaki ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego, które je otrzymało, chroni podobne informacje, oraz podlegają odpowiednim przepisom stosującym się do instytucji wspólnotowych.
Ponadto informacji tych nie można wykorzystywać do żadnych innych celów niż cele przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, chyba że władze, które je dostarczyły, wyraźnie na to zezwoliły oraz pod warunkiem że przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, gdzie usytuowane są władze, które je otrzymały, nie zakazują przekazywania lub wykorzystywania takich informacji.
5.
Przepisy ust. 1-4 nie stanowią przeszkody dla wykorzystywania informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w jakichkolwiek czynnościach prawnych lub postępowaniach sądowych wszczętych po ich uzyskaniu w związku z nieprzestrzeganiem przepisów prawa rolniczego.
O takim wykorzystaniu są bezzwłocznie informowane właściwe władze Państwa Członkowskiego, które dostarczyły tych informacji.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, że po dalszym dochodzeniu okazało się, iż osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko zostało przekazane Komisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, nie jest powiązana z nieprawidłowościami, Komisja bezzwłocznie informuje o tym wszystkich, którym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ujawniła to nazwisko.
Osoba taka przestanie na tej podstawie być traktowana, jak to miało miejsce z uwagi na wcześniejsze powiadomienie, jako osoba zamieszana w dane nadużycie.
Artykuł 11
W przypadku współfinansowania przez Fundusz i Państwo Członkowskie odzyskane kwoty rozdzielane będą między Państwo Członkowskie a Wspólnotę, proporcjonalnie do ich odpowiednich wydatków.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy nieprawidłowości dotyczą kwot niższych niż 4000 ECU, Państwa Członkowskie nie przekazują Komisji informacji przewidzianych w art. 3 i 5, chyba że Komisja wyraźnie sobie tego zażyczy.
2.
Kwotę podaną w ust. 1 przelicza się na walutę krajową przy stosowaniu kursu wymiany ogłaszanego w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązującego pierwszego roboczego dnia roku, w którym ogłaszane są informacje o nieprawidłowościach.
Artykuł 13
Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie mutatis mutandis do przypadków, gdy płatności pewnej kwoty na rzecz funduszu nie dokonano zgodnie z tymi przepisami.
Artykuł 14
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 283/72 niniejszym traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 283/72 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91
z dnia 4 marca 1991 r.
w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego prowadzi do zniesienia barier technicznych odnośnie do transferu statków między rejestrami krajowymi Państw Członkowskich; są również wymagane środki w celu ułatwienia transferu statków we Wspólnocie w celu zwolnienia europejskich właścicieli statków z kosztów i procedur administracyjnych, aby zmienić rejestr w ramach Wspólnoty, jak również w celu poprawy warunków eksploatacji transportu morskiego i konkurencji floty Wspólnoty;
konieczne jest jednocześnie zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa statków i ochrony środowiska, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;
transfer statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego między rejestrami Państw Członkowskich nie może być zakłócony barierami technicznymi, jeżeli uznaje się, że statki spełniają przepisy tych konwencji międzynarodowych;
państwa są odpowiedzialne za wydanie międzynarodowych certyfikatów bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, zgodnie z Międzynarodową Konwencją o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Solas 1974) z 1974 r., Międzynarodową Konwencją o Liniach Przeładunkowych (LL 1966), Międzynarodową Konwencją Zapobiegania Zanieczyszczeniu przez Statki, zmienioną Protokołem z 1978 r. (Mariol 73/78) i odnośnymi uchwałami o statucie obowiązującym przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM); również organizacje prywatne, wydając certyfikaty w imieniu Państwa Członkowskiego, zgodnie z danymi konwencjami, czynią to na odpowiedzialność tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z tymi konwencjami;
konwencje międzynarodowe pozostawiają ważne punkty interpretacji do uznania poszczególnych państw zawierających umowę; na podstawie odpowiedniej interpretacji konwencji rządy Państw Członkowskich wydają wszystkim statkom pływającym pod ich banderami, które podlegają przepisom tych konwencji, międzynarodowe certyfikaty zaświadczające o ich zgodności z tymi przepisami; Państwa Członkowskie wprowadzają w życie krajowe regulacje techniczne, z których niektóre przepisy zawierają wymagania inne niż zawarte w międzynarodowych konwencjach i związane normy techniczne; musi zostać ustalona odpowiednia procedura w celu rozwiązywania różnic w interpretacji istniejących wymagań, które mogą pojawić się na wniosek o transfer statków oraz aby uwzględnić wprowadzenie nowych przepisów do tych konwencji;
niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie przesądza przygotowania i interpretacji konwencji przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM);
statki korzystające z przepisów rozporządzenia muszą zostać zarejestrowane i aktywnie eksploatowane pod banderą Państwa Członkowskiego przez przynajmniej sześć miesięcy, aby zapewnić temu państwu wystarczającą ilość czasu na sprawdzenie ich stanu;
powinien zostać powołany komitet w celu wsparcia Komisji we wprowadzaniu i interpretacji niniejszego rozporządzenia w celu ułatwienia transferu statków we Wspólnocie, zapewniając, że normy bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska nie są ograniczane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Konwencje" oznaczają Międzynarodową Konwencję o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. (Solas 1974), Międzynarodową Konwencję o Liniach Ładunkowych z 1966 r. (LL 1966) oraz Międzynarodową Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki (Marpol 73/78), wraz ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, oraz odnośne rezolucje o obowiązującym statucie przyjęte przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM).
Bez uszczerbku dla zastosowania procedur zmiany tych konwencji zastosowanie do celów niniejszego rozporządzenia dalszych poprawek, które wchodzą w życie, zostanie uchwalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7;
b) "wymagania" oznaczają wymagania bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu zgodnie z konwencjami;
c) "certyfikaty" oznaczają certyfikaty wydane przez lub w imieniu Państwa Członkowskiego zgodnie z konwencjami, jak również certyfikaty wydane dla zbiornikowców chemicznych i tankowców gazowych wybudowanych przed dniem 1 lipca 1986 r. zgodnie z kodeksem chemicznym [rezolucja MOM A.212 (VII)] lub kodeksem towarów gazowych [rezolucja MOM A.328 (IX)].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się dla statków towarowych o wadze 500 ton brutto i więcej, które:
a) zostały wybudowane w dniu lub po dniu 25 maja 1980 r., lub
zostały wybudowane przed tym terminem, ale:
- których zgodność z rozporządzeniami dla nowych statków określona w Konwencji Solas 1974, i
- w przypadku zbiornikowców chemicznych i gazowych, zgodność z kodeksami norm określonych w art. 1 lit. c) dla statków wybudowanych w dniu lub po dniu 25 maja 1980 r.,
jest zaświadczona przez lub w imieniu Państwa Członkowskiego; oraz
b) pływają pod banderą i zostały zarejestrowane w Państwie Członkowskim i pozostają w czynnej służbie pod banderą przez przynajmniej sześć miesięcy; oraz
c) posiadają ważne certyfikaty.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie zabraniają rejestracji z powodów technicznych wynikających z konwencji statku towarowego zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, spełniającego wymagania i posiadającego ważne certyfikaty, urządzenia i sprzęt zatwierdzone lub które uzyskały homologację w kraju pochodzenia statku.
Jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podlegają umowom regionalnym o ochronie środowiska morskiego, mogą one narzucić dodatkowe zasady zgodne z wymaganiami załączników opcjonalnych do konwencji.
2.
Przy transferze statku Państwo Członkowskie przyjmujące go pod swoją banderę wydaje certyfikaty na tych samych warunkach, jak dla bandery, pod którą poprzednio pływał.
3.
Jeżeli certyfikaty są wydawane przez organizację w imieniu Państwa Członkowskiego, musi ono zapewnić, że kwalifikacje, doświadczenie techniczne i personel tej organizacji umożliwiają jej wydanie certyfikatów gwarantujących wysoki poziom bezpieczeństwa, stosując konwencje.
Organizacja musi być w stanie rozwijać i uaktualniać zasady i przepisy stanowiące zaakceptowane normy techniczne oraz powinna działać z wykwalifikowanymi i doświadczonymi kontrolerami, aby odpowiednio ocenić stan statku.
4.
Jednakże przy transferze statek może podlegać kontroli Państwa Członkowskiego przyjmującego go pod swoją banderę w celu zaświadczenia, że obecny stan statku i jego sprzęt odpowiada certyfikatom i zaświadczeniom zgodności określonym w art. 2 lit. a).
Artykuł 4
Jeżeli wymagania pozostają niezmienione dla istniejących statków w czasie odnowienia, przedłużenia lub kontroli certyfikatów wydanych na mocy z art. 3, Państwa Członkowskie przyjmujące go pod swoją banderę nie narzucają innych wymagań niż początkowo określone dla certyfikatów długoterminowych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie natychmiast powiadamiają Komisję o każdej odmowie wydania nowych certyfikatów z powodów wynikających z różnicy interpretacji wymagań lub przepisów, które konwencje pozostawiają uznaniu Stron.
Jeżeli Komisja nie jest informowana o umowie między danymi Państwami Członkowskim w ciągu miesiąca, podejmuje kroki w celu uchwalenia decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że statek nie może zostać zarejestrowany na mocy art. 3 z powodu poważnego zagrożenia bezpieczeństwa lub środowiska spoza zakresu certyfikatów, rejestracja może zostać zawieszona na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, i Państwo Członkowskie bezzwłocznie przekazuje sprawę Komisji, podając jej uzasadnienie.
Zawieszenie jest potwierdzone lub odwołane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 6
Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 7
W przypadkach, w których procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być przestrzegana, przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów, którą określa art. 148 ust. 2 Traktatu EWG, w przypadku decyzji, których podjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób, który określa ten artykuł.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli planowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie ośmiu tygodni od daty odwołania się do Rady Rada nie podejmuje decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 8
Komisja może również zasięgnąć opinii komitetu w każdej sprawie dotyczącej stosowania oraz interpretacji niniejszego rozporządzenia i w szczególności w celu zapewnienia, że normy bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska nie są ograniczane.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 639/91
z dnia 14 marca 1991 r.
znoszące opłaty w odniesieniu do plafonów taryfowych otwartych, w ramach ogólnych preferencji taryfowych, rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3897/89 w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Tajlandii, Pakistanu i Chin i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 3891/90 i (EWG) 3892/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3897/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie stosowania ogólnych preferencji taryfowych na 1990 r. w odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących z krajów rozwijających się [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3211/90 [2], w szczególności jego art. 12 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 1 i 10 rozporządzenia (EWG) nr 3897/89 zawieszenie należności celnych, w kontekście preferencyjnych plafonów taryfowych, przyznane zostało w granicach indywidualnych plafonów, podanych w kolumnie 8 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do każdej kategorii wyrobów, będących przedmiotem zainteresowania; jak przewidziano w art. 12 akapit trzeci wymienionego rozporządzenia, Komisja może po dniu 31 grudnia 1990 r. przyjąć środki w celu wstrzymania pobierania opłat w odniesieniu do każdego preferencyjnego plafonu taryfowego, jeżeli plafony te zostały przekroczone, w szczególności w wyniku uregulowania przywozu rzeczywiście realizowanego w czasie obowiązywania taryf preferencyjnych;
w odniesieniu do wyrobów z kategorii 28 (nr porządkowy 40.0280), pochodzących z Tajlandii i Pakistanu, i z kategorii 97 (nr porządkowy 40.0970), pochodzących z Chin, odnośne plafony były określone na odpowiednio 104000 sztuki i cztery tony; dnia 1 stycznia 1991 r. suma ilości, za jakie pobrano opłaty w czasie preferencyjnego okresu 1990 r., przekroczyła dane plafony;
pożądanym wydaje się przyjęcie środków w celu wstrzymania pobierania opłat od ilości, w stosunku do tych plafonów, w odniesieniu do Tajlandii i Pakistanu dla kategorii 28 oraz w odniesieniu do Chin dla kategorii 97;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3891/90 z dnia 21 grudnia 1990 r. przywracające pobieranie należności celnych mających zastosowanie do wyrobów z kategorii 28 (nr porządkowy 40.0280), pochodzących z Tajlandii i Pakistanu, do których stosują się preferencyjne uzgodnienia taryfowe zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3897/89 [3] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3892/90 z dnia 21 grudnia 1990 r. przywracające pobieranie należności celnych mających zastosowanie do wyrobów z kategorii 97 (nr porządkowy 40.0970), pochodzących z Chin, do których stosują się preferencyjne uzgodnienia taryfowe zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3897/89 [4], są bezcelowe z uwagi na zbyt późne ich opublikowanie; dlatego powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty pobierane za ilości z plafonów taryfowych, otwartych rozporządzeniem (EWG) nr 3897/89 dotyczące wyrobów i miejsc pochodzenia podanych w poniższej tabeli, przestają obowiązywać od dnia 1 stycznia 1991 r.
Nr porządkowy _BAR_ Kategoria (jednostka) _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Pochodzenie _BAR_
40.0280 _BAR_ 28 (1000 sztuk) _BAR_ 6103411061034190610342106103429061034310610343906103491061034991 _BAR_ Spodnie, spodnie typu "ogrodniczki", bryczesy i szorty (inne niż stroje kąpielowe), dziane lub szydełkowane, z wełny, bawełny lub włókien chemicznych _BAR_ Tajlandia Pakistan _BAR_
6104611061046190610462106104629061046310610463906104691061046991 _BAR_
40.0970 _BAR_ 97 (ton) _BAR_ 56081111560811195608119156081199560819115608191956081931560819395608199956089000 _BAR_ Siatki i materiały siatkowe, skręcane ze szpagatu, powroza lub liny, oraz gotowe sieci rybackie z przędzy, szpagatu, powroza lub liny _BAR_ Chiny _BAR_
Artykuł 2
Rozporządzenia (EWG) nr 3891/90 i (EWG) 3892/90 tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 650/91
z dnia 18 marca 1991 r.
w sprawie wniosków o pomoc z Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) składanych w postaci programów operacyjnych, w odniesieniu do inwestycji na rzecz poprawy warunków przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4042/89 z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie poprawy warunków, w jakich są przetwarzane i wprowadzane do obrotu produkty rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Rybołówstwa,
a także mając na uwadze, co następuje:wnioski o pomoc udzielaną z Sekcji Orientacji EFOGR, składane w formie programów operacyjnych, zgodnie z wspólnym działaniem na rzecz poprawy warunków przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury, powinny zawierać wszystkie niezbędne do ich rozpatrzenia informacje, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia (EWG) nr 4042/89,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pomoc z Sekcji Orientacji EFOGR składane w formie programów operacyjnych związanych z inwestycjami na rzecz poprawy warunków przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury są składane w dwóch egzemplarzach i zawierają informacje oraz dokumenty określone w załącznikach.
2.
Wnioski, które nie spełniają warunków wymienionych w ust. 1, nie zostaną rozpatrzone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 837/91
z dnia 4 kwietnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2742/90 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2742/90 [2] ustala kwotę należną za ilości kazeiny i/lub kazeinianów używane bez zezwolenia, uwzględniając ceny kazeiny i kazeinianów stosowane na rynku w drugim kwartale 1990 r.; tendencja spadkowa tych cen w drugiej połowie 1990 r. wymaga zwiększenia tej kwoty;
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2742/90 podaje maksymalną zawartość procentową kazeiny i/lub kazeinianów w serze; art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że Załącznik może zostać zmieniony w celu uwzględnienia uzasadnionych wniosków dostarczających dowodów na istnienie technologicznej konieczności dodawania kazeiny lub kazeinianów; zbadanie dwóch wniosków ukazało taką potrzebę w odniesieniu do przetworzonego sera proszkowanego i przetworzonego sera tartego; w związku z tym należy odpowiednio uzupełnić ten Załącznik;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2742/90 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Należna kwota, zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90, jest równa 350 ECU na 100 kilogramów kazeiny i/lub kazeinianów, uwzględniając ceny kazeiny i kazeinianów stosowane na rynkach w czasie drugiego kwartału 1990 r.".
2. W Załączniku dodaje się, co następuje:
"— tarty ser przetworzony objęty kodem CN ex040620: 5 % [3],
— przetworzony ser proszkowany objęty kodem CN ex040620: 5 % [4]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 862/91
z dnia 8 kwietnia 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3491/90 w sprawie przywozu ryżu pochodzącego z Bangladeszu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3491/90 z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie przywozu ryżu pochodzącego z Bangladeszu [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3491/90 stanowi, że opłata wyrównawcza wyliczona na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1418/76 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1806/89 [5], zostaje obniżona o 50 % plus składnik standardowy zmieniający się w zależności od stopnia bielenia ryżu, pod warunkiem, że stosowny podatek płacony jest przy wywozie ryżu z państwa trzeciego;
ponieważ dokładna kwota podatku wywozowego może zostać pobrana jedynie wówczas, gdy znana jest opłata wyrównawcza, która będzie stosowana wobec towarów przywożonych na teren Wspólnoty, należy z góry ustalić przywozową opłatę wyrównawczą;
niezbędne jest upewnienie się, że kraj wywozu rzeczywiście pobrał podatek wywozowy w kwocie odpowiadającej zastosowanej obniżce opłaty wyrównawczej;
artykuł 3b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3152/85 z dnia 11 listopada 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3237/90 [7], ustala kurs, który należy stosować do przeliczania kwot wyrażonych w walucie krajowej państwa trzeciego na walutę krajową Państwa Członkowskiego;
rozporządzenie (EWG) nr 3491/90 ustanawia także, iż obniżoną opłatę wyrównawczą można stosować jedynie wówczas, gdy okazane zostanie świadectwo pochodzenia; należy zastosować przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3850/89 z dnia 15 grudnia 1989 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 802/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. dotyczącego wspólnej definicji pojęcia pochodzenia towarów, w odniesieniu do niektórych produktów rolnych podlegających szczególnym ustaleniom [8] dotyczącym przywozu, a także ustalić warunki ważności świadectwa pochodzenia;
należy ustanowić odpowiednie środki administracyjne w celu zapewnienia, iż nie została przekroczona wielkość ustalonej kwoty;
do celów zarządzania kwotą, Państwa Członkowskie muszą powiadamiać Komisję o ilościach, na które złożono wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu pochodzącego z Bangladeszu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty opłat wyrównawczych, określone w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3491/90, są obliczane przez Komisję raz w tygodniu na podstawie opłat wyrównawczych ustanowionych zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Artykuł 2
1.
Przy przywozie dokonywanym zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3491/90, stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3850/89 w odniesieniu do dokumentacji stanowiącej dowód pochodzenia towarów.
Wzór świadectwa pochodzenia, którego należy używać przedstawiony jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Świadectwo pochodzenia, określone w ust. 1, jest ważne przez 90 dni od daty wydania, najpóźniej do dnia 31 grudnia tego samego roku.
3.
Organem właściwym do wydawania świadectw pochodzenia jest Export Promotion Bureau of Bangladesh.
Artykuł 3
1. Dowód, określony w art. 1 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3491/90, zostaje ustanowiony przez wpisanie przez właściwe władze w Bangladeszu jednego z następujących oznaczeń w części "Uwagi" na świadectwie pochodzenia:
"Derecho especial percibido a la exportación del arroz""Særafgift, der opkræves ved eksport af ris""Bei der Ausfuhr von Reis erhobene sonderabgabe""Ειδικός δασμός που εισπράττεται κατά την εξαγωγή ρυζιού""Special charge collected on export of rice""Taxe spéciale perçue à l'exportation du riz""Tassa speciale riscossa all'esportazione del riso""Bij uitvoer van de rijst opgelegde bijzondere heffing""Taxa especial cobrada à exportação de arroz". _BAR_ Kwota w walucie krajowej _BAR_
2. Gdy podatek pobierany przez kraj wywozu jest mniejszy niż obniżka, określona w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3491/90, obniżka nie przekracza pobranej kwoty.
3.
Kursem walutowym stosowanym do przeliczania podatku przywozowego pobranego w Bangladeszu na waluty Państw Członkowskich przywozu jest kurs określony w art. 3b rozporządzenia (EWG) nr 3152/85 ważny w dniu ustalania opłat z góry.
Artykuł 4
1.
Ponadto, w celu spełnienia innych warunków przewidzianych zasadami wspólnotowymi, wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwolenie na przywóz, aby zostały zakwalifikowane do obniżonej opłaty wyrównawczej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3491/90, muszą zawierać:
a) w rubryce 20 i odpowiednio w rubryce 24, jedną z poniższych uwag:
- "Exacción reguladora reducida Bangladesh"
- "Reduceret afgift Bangladesh"
- "Verminderte Abschöpfung Bangladesch"
- "Μειωμένη εισφορά Μπαγκλαντές"
- "Reduced levy Bangladesh"
- "Prélèvement réduit Bangladesh"
- "Prelievo ridotto Bangladesh"
- "Verminderde heffing Bangladesh"
- ;
b) w rubryce 8, wyraz "Bangladesz".
2.
Pozwolenie na przywóz, wydane dla ilości nieprzekraczających wymienionych na świadectwie pochodzenia, określonym w art. 2, zobowiązuje importera do przywozu z Bangladeszu.
Przywozowa opłata wyrównawcza musi zostać ustalona z góry.
3.
Pozwolenie na przywóz, określone w ust. 1, jest wydawane w piątym dniu roboczym od daty złożenia wniosku, o ile w tym terminie nie zostaną podjęte działania zawieszające ustalanie opłat z góry i nie zostanie wyczerpana ilość kwalifikująca się do zastosowania obniżonej opłaty wyrównawczej.
4.
Jeśli ilości, na które złożono wnioski, przekraczają ilości, na które przyznano obniżoną opłatę wyrównawczą, Komisja ustala jednolitą obniżkę procentową na ilości wnioskowane. W takich przypadkach wydaje się pozwolenie na ilości wynikające z zastosowania tej jednolitej obniżki procentowej na ilości wnioskowane.
W takich przypadkach pozwolenie zostanie wydane na ilości wynikające z zastosowania jednolitej obniżki procentowej na ilości wnioskowane.
Jednakże, jeżeli w wyniku zastosowania tej obniżki miałaby zostać wydane pozwolenia na ilości mniejsze niż 20 ton, podmiot gospodarczy może wycofać swój wniosek i zwrócone mu zostanie związane z nim zabezpieczenie.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie dwóch dni powiadomią Komisję o ilościach, na które wnioski zostały wycofane.
5.
Jeśli ilość, na którą pozwolenie zostało wydane, jest mniejsza od wnioskowanej, odpowiednio obniża się kwotę zabezpieczenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie informują Komisję teleksem o:
a) ilościach pochodzącego z Bangladeszu każdego rodzaju ryżu, którego dotyczą wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz;
b) ilościach każdego rodzaju ryżu, w stosunku do którego wydano już pozwolenie na przywóz, z podaniem daty i kraju wywozu (Bangladesz);
c) ilościach każdego rodzaju ryżu, na który wydano pozwolenie, ale nie zostało ono wykorzystane;
d) ilościach każdego rodzaju ryżu, na który pozwolenie zostało anulowane w rozumieniu art. 36 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [9].
Informacje te muszą zostać przekazane oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenie na przywóz w sektorze ryżu i zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 964/91
z dnia 18 kwietnia 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 315/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1026/91
z dnia 22 kwietnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1208/81 ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 1358/80 z dnia 5 czerwca 1980 r. ustalające cenę orientacyjną i cenę interwencyjną dorosłego bydła na rok gospodarczy 1980/81 i wprowadzające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1208/81 [2] ustanowiło wspólnotową skalę stosowaną przy klasyfikacji tusz wołowych;
doskonalenie genetyczne wynikające z krzyżowania bydła, skala stosowana we Wspólnocie przy klasyfikacji tusz wołowych powinna zostać dostosowana tak, aby można było uwzględniać istnienie zwierząt o podwójnym umięśnieniu; w tym celu należy uwzględnić fakultatywne wprowadzenie klasy budowy wyższej od klas istniejących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1208/81 wprowadza się zmiany w brzmieniu:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Tusze wołowe dzielą się na następujące kategorie:
A. tusze niewykastrowanych młodych samców do lat 2;
B. tusze innych niewykastrowanych samców;
C. tusze wykastrowanych samców;
D. tusze samic, które się cieliły;
E. tusze innych samic.
Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów interwencyjnych, do oznaczenia tusz od dnia 1 stycznia 1992 r. stosuje się litery A, B, C, D i E.
Ustanawia się kryteria, aby rozróżniać kategorie tusz, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
2.
Tusze wołowe są klasyfikowane przez oszacowanie odpowiednio:
a) budowy;
b) okrywy tłuszczowej;
jak ustalono odpowiednio w załącznikach I i II.
Klasa budowy oznaczona w załączniku I literą S może być stosowana w Państwach Członkowskich w celu uwzględnienia, poprzez fakultatywne wprowadzenie klasy budowy wyższej od klas istniejących (tusze o podwójnym umięśnieniu), właściwości lub oczekiwanego rozwoju określonych form produkcji.
Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z tej możliwości, powiadomią odpowiednio Komisję i inne Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie są uprawnione do dokonania dalszego podziału każdej z klas przedstawionych w załącznikach I i II na maksymalnie trzy podklasy.";
2) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1057/91
z dnia 26 kwietnia 1991 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia i dyrektywy Rady w sprawie statystyki rolnej w związku ze zjednoczeniem Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3570/90 z dnia 4 grudnia 1990 r. w sprawie odstępstw w odniesieniu do statystyk rolnych w Niemczech w związku ze zjednoczeniem Niemiec [1], w szczególności jego art. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
wykonywanie wspólnotowych rozporządzeń w sprawie statystyk rolnych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej wymagać będzie dostosowań ze strony instytucji odpowiedzialnych za zbieranie danych oraz ze strony osób odpowiedzialnych za dostarczanie danych; będą musiały zostać wprowadzone czasowe odstępstwa, dotyczące terminów przekazywania danych statystycznych odnoszących się do tego terytorium;
z przyczyn technicznych centralizacja danych indywidualnych, przewidziana w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88 [2] pkt 6, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 807/89 [3], nie będzie możliwa na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej przed dniem 31 grudnia 1992 r.;
na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, aż do badania w Niemczech w 1992 r., nie będzie możliwe dokonanie szacunków dotyczących likwidowania i zakładania nowych plantacji przewidzianego w art. 5 i 6 dyrektywy Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącej badań statystycznych, które mają być przeprowadzane przez Państwa Członkowskie [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/652/EWG [5], aby określić potencjał produkcyjny plantacji pewnych gatunków drzew owocowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 2782/75 [6] dodaje się, co następuje:"Niemcy są upoważnione do opóźnienia zbierania danych miesięcznych dotyczących wylęgarni na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do dnia 1 stycznia 1991 r. oraz do przedłożenia takich danych za 1991 r. nie później niż cztery miesiące po miesiącu referencyjnym."
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88 pkt 6 dodaje się, co następuje:"Termin centralizacji indywidualnych danych odnoszących się do gospodarstw na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej przesuwa się do dnia 31 grudnia 1992 r."
Artykuł 3
W art. 6 dyrektywy Rady 72/280/EWG [7] dodaje się, co następuje:
"2bis. Nie naruszając ust. 2, Niemcy są upoważnione do opóźnienia zbierania danych dotyczących gospodarstw na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do dnia 1 stycznia 1991 r. oraz do przekazywania danych za 1991 r. w następujących terminach:
a) jeden miesiąc po zakończeniu tygodnia referencyjnego dla wyników tygodniowych wskazanych w art. 4 ust. 1;
b) trzy miesiące po zakończeniu tygodnia referencyjnego dla wyników miesięcznych wskazanych w art. 4 ust. 2;
c) w lipcu roku następującego po roku referencyjnym dla:
- wyników rocznych wskazanych w art. 4 ust. 3 lit. a) i b);
- wyników badań wskazanych w art. 1 ust. 1 lit. b);
d) sierpień roku następującego po roku referencyjnym dla wyników rocznych wskazanych w art. 4 ust. 3 lit. c);
e) listopad roku następującego po roku referencyjnym dla wyników wskazanych w art. 4 ust. 4."
Artykuł 4
W art. 4 dyrektywy Rady 73/132/EWG [8] wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Nie naruszając ust. 3, Niemcy upoważnione są do opóźnienia przekazania prognoz dotyczących terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie później niż do 10 tygodni następujących po miesiącu referencyjnym w odniesieniu do badań z 1990 r. i 1991 r.",
2.
W art. 7 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Nie naruszając ust. 1, Niemcy są upoważnione do opóźnienia tworzenia miesięcznych danych statystycznych odnoszących się do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do 1991 r. oraz, w drodze odstępstwa od ust. 4, do opóźnienia przekazania wyników za 1991 r. nie później niż do 10 tygodni następujących po miesiącu referencyjnym."
Artykuł 5
W dyrektywie 76/625/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Nie naruszając ust. 1, Niemcy upoważnione są do opóźnienia tworzenia statystyk odnoszących się do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do 1993 r.",
2.
W art. 6 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Nie naruszając ust. 1, Niemcy są upoważnione do opóźnienia tworzenia statystyk odnoszących się do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do 1993 r."
Artykuł 6
W dyrektywie Rady 76/630/EWG [9] wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"Nie naruszając tiret pierwsze, Niemcy upoważnione są do przeprowadzenia badania w maju 1991 r. zamiast badania przewidzianego na kwiecień 1991 r. w przypadku terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.",
2.
W art. 4 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Nie naruszając tiret pierwsze, Niemcy są upoważnione do opóźnienia przekazania wyników badania, które ma być przeprowadzone w maju 1991 r. na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej najpóźniej do dnia 31 lipca 1991 r.",
3.
W art. 7 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Nie naruszając ust. 1, Niemcy są upoważnione do opóźnienia tworzenia miesięcznych statystyk na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do stycznia 1991 r."
Artykuł 7
W dyrektywie Rady 82/177/EWG [10] wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Nie naruszając ust. 3, Niemcy upoważnione są do opóźnienia przekazania prognoz, które mają być sporządzone w 1991 r. najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1991 r.",
2.
W art. 7 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Nie naruszając ust. 1, Niemcy są upoważnione do opóźnienia tworzenia statystyk miesięcznych odnoszących się do terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej do stycznia 1991 r. oraz, na zasadzie odstępstwa od ust. 4, do opóźnienia przekazania wyników za 1991 r. najpóźniej do dziesięciu tygodni po miesiącu referencyjnym."
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1134/91
z dnia 29 kwietnia 1991 r.
w sprawie uzgodnień taryfowych stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z terytoriów okupowanych, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3363/86
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkty pochodzące z terenów Zachodniego Brzegu Jordanu lub Strefy Gazy (zwanych "terytoriami okupowanymi"), okupowanych przez Izrael, korzystają z preferencyjnych warunków dostępu do rynku Wspólnoty na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3363/86 z dnia 27 października 1986 r. w sprawie uzgodnień taryfowych stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z terytoriów okupowanych [1];
uzgodnienia preferencyjne przewidują wolny dostęp do rynku Wspólnoty dla towarów przemysłowych oraz stosowanie preferencyjnych taryf dla niektórych produktów rolnych;
uznaje się za stosowne wprowadzenie środków umożliwiających uzyskanie szybkiej poprawy warunków dostępu do rynku Wspólnoty dla produktów rolnych pochodzących z terytoriów okupowanych; w tym celu rozporządzenie (EWG) nr 3363/86 powinno zostać zastąpione nowym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Produkty inne niż wymienione w załączniku II do Traktatu i pochodzące z terytoriów okupowanych są przywożone do Wspólnoty bez ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym, a także bez opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym.
2.
W przypadku towarów wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3033/80 z dnia 11 listopada 1980 r. ustanawiającym zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [2], których wykaz jest zawarty w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, ust. 1 stosuje się wyłącznie do stałego składnika opłat nałożonych na takie towary przywożone do Wspólnoty.
Artykuł 2
Opłaty celne stosowane w przywozie do Wspólnoty produktów rolnych wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia i pochodzących z terytoriów okupowanych zostają zniesione w dwóch równych ratach, w dniu 1 stycznia 1992 r. i w dniu 1 stycznia 1993 r. oraz w okresach wskazanych dla każdego produktu.
Artykuł 3
1.
Artykuł 2 stosuje się w ramach limitu kontyngentu taryfowego Wspólnoty w wysokości 1200 ton dla truskawek oznaczonych kodem CN 08101090.
2.
Ilość referencyjna dla niektórych produktów jest określona w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy przywóz któregokolwiek z tych produktów przekracza ilość referencyjną, dany produkt może zostać objęty kontyngentem taryfowym Wspólnoty, który będzie mieć zastosowanie do wielkości równej ilości referencyjnej, jeśli ilość przywożona może spowodować trudności na rynku Wspólnoty.
3.
W przypadku produktów wymienionych w załączniku II innych niż wymienione w ust. 1 i 2, mogą zostać ustalone ilości referencyjne, jeśli ilość przywożona może spowodować trudności na rynku Wspólnoty.
Te produkty mogą następnie zostać objęte kontyngentem taryfowym na takich samych warunkach, jak określone w ust. 2.
4.
Stopy obniżenia taryf określone w załączniku II mają zastosowanie do ilości przywożonych przekraczających kontyngenty.
5.
Z chwilą, gdy zgodnie z zastosowaniem art. 2 opłaty celne osiągną poziom 2 % lub niższy, ich pobieranie zostanie całkowicie zawieszone.
Artykuł 4
Stosuje się reguły pochodzenia ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 4129/86 [3].
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 3363/86 zostaje uchylone.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1176/91
z dnia 6 maja 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 315/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1180/91
z dnia 6 maja 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1014/90 z 24 kwietnia 1990 r.
[2]; w celu ochrony przed nieuczciwą konkurencją, do nazw handlowych niektórych napojów spirytusowych produkowanych tradycyjnymi metodami, dodawane są niektóre terminy, terminy te powinny zostać ograniczone do napojów spirytusowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1014/90 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Dodatkowe terminy do nazw handlowych, które są wskazane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są zastrzeżone do produktów poniżej określonych.
Napoje spirytusowe niespełniające norm specyfikacji, przyjętej dla produktów określonych w Załączniku, nie mogą być nazwane przy pomocy terminów wskazanych dla definiowanego produktu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1184/91
z dnia 6 maja 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla portugalskich producentów zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3653/90 z dnia 11 grudnia 1990 r. wprowadzające środki przejściowe regulujące wspólną organizację rynku zbóż i ryżu w Portugalii [1], w szczególności jego art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3653/90 wprowadza pomoc dla producentów niektórych zbóż wprowadzanych na rynek lub sprzedawanych agencji interwencyjnej przez producenta; należy określić znaczenie sprzedaży na rynku;
aby system pomocy funkcjonował w sposób zadowalający, Państwa Członkowskie powinny przeprowadzać kontrole w celu zapewnienia, że przyznawanie pomocy odbywa się zgodnie z ustanowionymi warunkami; wnioski o pomoc muszą zatem zawierać minimalną ilość informacji do celów kontroli, które należy przeprowadzić;
aby zapewnić sprawne rozpatrywanie wniosków, należy ustanowić przepis dotyczący wyrywkowych kontroli na miejscu odnoszących się do prawidłowości przedkładanych wniosków; tym kontrolom powinna być poddana wystarczająco reprezentatywna liczba wniosków o pomoc;
należy ustanowić przepis dotyczący zwrotu pomocy w przypadku jej nienależnych płatności oraz odpowiednich kar za deklaracje niezgodne z prawdą;
aby system pomocy funkcjonował w sposób zadowalający, należy ustanowić przepis dotyczący komputeryzacji danych zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc określoną w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3653/90 przyznaje się portugalskim producentom zbóż na zasadach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Pomoc jest wypłacana na rzecz producentów lub ich upoważnionych przedstawicieli w odniesieniu do ilości zboża, wymienionych w art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 [2], które zostały zebrane w gospodarstwie producenta i dla których przedstawiono dowód sprzedaży na rynku.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "sprzedaż na rynku" oznacza sprzedaż przez producenta zbóż w formie ziarna punktom skupu, przedsiębiorstwom handlowym lub przetwórczym, innym producentom lub agencji interwencyjnej.
Artykuł 3
1.
Pomoc jest wypłacana na wniosek przez portugalskie władze producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom wymienionym w art. 2.
2.
Wnioski o pomoc przesyła się do INGA wraz z wykazem sprzedaży każdego zboża, sporządzonym w porządku chronologicznym, i podaniem sprzedanych ilości.
Przy sprzedaży poniżej 40 ton producenci składają jeden wniosek na każdy rok gospodarczy.
3.
Ostatni wniosek na rok gospodarczy składa się nie później niż dnia 31 lipca następnego roku gospodarczego.
4.
Portugalskie władze wypłacają pomoc najpóźniej do końca miesiąca następującego po miesiącu otrzymania wniosku.
Artykuł 4
1.
Aby zakwalifikować się do systemu pomocy, określonego w niniejszym rozporządzeniu, producenci zbóż innych niż kukurydza lub sorgo każdego roku, najpóźniej do dnia 30 kwietnia, przedkładają właściwym organom deklarację zbiorów, wykazującą wszystkie obszary obsiane poszczególnymi rodzajami zbóż, z podaniem lokalizacji na podstawie danych katastralnych lub pochodzących z innego źródła informacji, uznanego za równorzędne przez organ odpowiedzialny za kontrolę powierzchni obszarów, takiego jak mapa lub zdjęcie lotnicze bądź satelitarne, które pozwolą organom przeprowadzającym kontrolę dokładnie określić położenie tych obszarów.
Jednakże deklaracje dotyczące zbioru plonów zbóż z 1991 r. należy złożyć najpóźniej do dnia 31 maja 1991 r.
W wypadku kukurydzy lub sorgo nieprzekraczalnym terminem dostarczenia deklaracji zbiorów jest dzień 30 czerwca.
2.
Właściwe organy rejestrują deklarację producenta i nadają jej numer ewidencyjny.
Artykuł 5
Dowody sprzedaży zbóż, zgodnie z ustaleniami art. 2, dostarcza się, przedkładając dla każdej transakcji sprzedaży fakturę zawierającą datę, nazwę lub nazwisko kupującego, nazwę lub nazwisko producenta oraz numer ewidencyjny deklaracji, określony w art. 4, ilość każdego sprzedanego zboża oraz datę dostarczenia zbóż.
Artykuł 6
Kupujący wymienieni w art. 5 udostępniają właściwym władzom krajowym księgi rachunkowe zawierające w szczególności:
a) nazwy lub nazwiska oraz adresy producentów lub podmiotów gospodarczych, którzy dostarczyli im ziarno zbóż;
b) ilości każdego rodzaju zbóż dostarczonych, jak określono powyżej, oraz daty realizacji dostaw.
Artykuł 7
1.
Portugalskie władze ustanawiają system kontroli administracyjnych na miejscu, zapewniając, że spełnione są warunki przyznawania pomocy.
Przeprowadzają na miejscu wyrywkowe kontrole poprawności składanych wniosków oraz deklaracji zbiorów, określonych w art. 4.
2.
Kontrole deklaracji zbiorów obejmują co najmniej:
- 5 % deklaracji odnoszących się do obszarów o powierzchni poniżej 25 ha,
- 20 % deklaracji odnoszących się do obszarów o powierzchni powyżej 25 ha, ale poniżej 250 ha,
oraz wszystkie deklaracje odnoszące się do obszarów o powierzchni powyżej 250 ha.
Artykuł 8
1.
Portugalskie władze przeprowadzają kontrole na miejscu kupujących wymienionych we wnioskach o pomoc.
Kontrolom poddaje się księgi rachunkowe określone w art. 6 i obejmują one co najmniej 20 % ilości zbóż, na które występowano o pomoc, i 10 % kupujących.
Z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie.
2.
Pod koniec roku gospodarczego portugalskie władze przeprowadzają przekrojową kontrolę wszystkich wniosków o pomoc i odnoszących się do nich deklaracji zbiorów.
Jeśli w wyniku tych kontroli zostają ujawnione rozbieżności między wnioskiem producenta o pomoc a jego zdolnością produkcyjną, Państwo Członkowskie przeprowadza szczegółowe badanie wszystkich wniosków złożonych przez tego producenta.
Artykuł 9
1.
Jeśli w wyniku kontroli wniosków o wypłatę pomocy zostają ujawnione rozbieżności, producenta wyklucza się z systemu pomocy na dany rok gospodarczy.
2.
W wypadku nienależnej płatności pomocy odpowiednie kwoty zostają zwrócone wraz z odsetkami w wysokości 15 %, wyliczonymi za okres między wypłatą pomocy a jej zwrotem przez beneficjanta.
Odzyskane kwoty wpłaca się na rzecz agencji rozdzielającej i odejmuje się je od wydatków finansowanych EFOGR, Sekcja Gwarancji.
3.
W wypadku deklaracji zbiorów Portugalia podejmuje właściwe kroki, aby nałożyć kary za deklaracje niezgodne z prawdą.
O zastosowanych środkach informuje Komisję.
Artykuł 10
Jeśli wnioski o pomoc zawierają nieprawidłowe informacje, podane celowo lub w wyniku rażącego niedbalstwa, wnioskodawca traci prawo do pomocy na następny rok gospodarczy.
Artykuł 11
Portugalia wprowadza wszelkie dodatkowe środki potrzebne do zastosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności służące zapewnieniu wiarygodności środków kontroli.
W tym celu dane zawarte we wnioskach o pomoc są skomputeryzowane.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1214/91
z dnia 7 maja 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 315/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (EWG) NR 1258/91
z dnia 14 maja 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3446/90 ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania baraniny i mięsa koziego oraz rozporządzenie (EWG) nr 3447/90 w sprawie specjalnych warunków przyznawania dopłat do prywatnego składowania mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/902 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3446/90 [3] ustanawia szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania mięsa baraniego i koziego;
doświadczenie wykazało, że należy ustanowić przepis pozwalający na trybowanie w chwili przekazywania mięsa do składowania; w związku z powyższym należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3446/90;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3447/90 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 273/91 [5], ustanawia specjalne warunki przyznawania dopłat do prywatnego składowania mięsa baraniego i koziego; aby ułatwić wyczerpanie zapasów trybowanego mięsa należy skorygować minimalną ilość, która ma opuścić skład; w związku z tym należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3447/90;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3446/90 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Pod ścisłym nadzorem agencji interwencyjnej i w chwili przekazywania mięsa do składowania umawiające się strony mogą je rozbierać albo częściowo lub całkowicie trybować, cały towar lub tylko jego część, z zastrzeżeniem, że dotyczy to wystarczającej ilości tusz, aby zapewnić, że w składzie będzie znajdował się tonaż wyszczególniony w zawartym kontrakcie oraz że całe mięso, które otrzymano w wyniku wyżej wspomnianych operacji, zostanie umieszczone w składzie.
Zamiar wykorzystania tej możliwości należy zgłosić nie później niż w dniu rozpoczęcia przekazywania mięsa do składowania; niemniej jednak agencja interwencyjna może zażądać przekazania takiej informacji co najmniej na dwa dni robocze przed rozpoczęciem przyjmowania do składowania każdej partii.
Duże ścięgna, chrząstki, kości, kawałki tłuszczu i inne odpady powstałe przy rozbiorze albo częściowym lub całkowitym trybowaniu nie mogą być składowane.
3.
Przyjmowanie do składowania rozpocznie się, oddzielnie dla każdej partii o zakontraktowanej wielkości, w dniu, w którym przechodzi ona pod kontrolę agencji interwencyjnej.
Jest to dzień, w którym ustala się wagę netto świeżego produktu schłodzonego:
- w składzie, jeśli mięso zostaje zamrożone na miejscu,
- w miejscu zamrażania, jeśli mięso jest zamrażane w odpowiednich pomieszczeniach i urządzeniach poza miejscem składowania.
Jednak w przypadku gdy do składowania przekazywane jest mięso rozebrane albo po częściowym lub całkowitym trybowaniu, ważenie obejmuje produkty faktycznie umieszczane w składzie i można je przeprowadzić w miejscu rozbioru albo częściowego lub całkowitego trybowania.
Określenie wagi produktów, które mają być przekazane do składowania, nie może nastąpić przed zawarciem kontraktu."
Artykuł 2
Artykuł 3b rozporządzenia (EWG) nr 3447/90 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3a
Minimalną ilość dla jednorazowego wyprowadzenia z chłodni ustala się na cztery tony i przyjmuje się, że jest to waga produktu przypadającego na jeden skład i jednej umawiającej się strony.
Jednakże gdy ilość towaru pozostałego w składzie jest mniejsza od tej ilości, zezwala się na jednorazowe wycofanie pozostałej partii towaru lub jego części.
W przypadku niespełnienia warunków dotyczących wycofania określonych w poprzednim akapicie:
- kwotę dopłaty do ilości wycofanego towaru oblicza się zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3446/90, oraz
- w odniesieniu do wycofanej ilości potrąca się 15 % zabezpieczenia określonego w art. 4."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 maja 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do prywatnego składowania otwartego, począwszy od tego dnia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1274/91
z dnia 15 maja 1991 r.
wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3, art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 20 ust. 1 i art. 22 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 zawiera kompleksową weryfikację norm handlowych, które zostały wprowadzone zgodnie z wcześniejszymi rozporządzeniami; zostały w nich ustanowione przepisy o konieczności określenia, celem stosowania takich norm, szczegółowych zasad, które należy przyjąć zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2771/75 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89 [3]; zasady takie mają dotyczyć w szczególności warunków rejestracji punktów odbioru i zakładów pakowania jaj, znakowania, częstotliwości zbioru i dostaw oraz przygotowania jaj, kryteriów jakościowych i klas wagowych, informacji na jajach i opakowaniach, nazewnictwa stosowanego do określania rodzajów hodowli oraz kryteriów pochodzenia jaj, a w przypadku małych ilości, odstąpienia od obowiązku pakowania jaj do opakowań transportowych;
zarówno w związku z postępem technicznym i potrzebami konsumentów, istnieje obecnie konieczność zapewnienia bardziej regularnych dostaw, odbioru, sortowania i pakowania jaj; jednakże niektórzy producenci są w stanie zapewnić taką temperaturę przechowywania jaj, że możliwe jest trwałe odstąpienie od ogólnego wymogu codziennego odbioru lub dostaw jaj które mają być znakowane jako jaja klasy "ekstra", jak przewidziano w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90; jednakże w okresie przejściowym właściwe jest zapewnienie możliwości skorzystania z takiego ogólnego odstępstwa przez wszystkie podmioty gospodarcze;
rynki, do których mają dostęp tylko uprawnione zakłady pakowania i przygotowania jaj, udzielają gwarancji właściwego przygotowania jaj tak, by ich dostawy mogły być realizowane w drugim dniu roboczym po otrzymaniu jaj;
należy zapobiegać nakładaniu się różnych ograniczeń czasowych w przypadku dostaw jaj niesortowanych z jednego zakładu pakowania do innego, ponieważ ma to ujemny wpływ na świeżość jaj;
jedynie przedsiębiorstwa, których pomieszczenia i wyposażenie techniczne są odpowiednie do skali ich działalności, co pozwala na prawidłowe obchodzenie się z jajami powinny posiadać pozwolenie na odbiór lub sortowanie jaj według jakości i masy;
dla uniknięcia pomyłek i w celu ułatwienia identyfikacji dostaw jaj do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, każdy zakład pakowania powinien posiadać odróżniający numer rejestracyjny oparty na jednolitym systemie kodowania;
celem zapewnienia, że konsumentom dostarczany jest towar dobrej jakości, należy ustanowić kryteria wysokiego poziomu norm w odniesieniu do każdej klasy jakości;
cechy jakościowe jaj świeżych, znanych również jako jaja "klasy A", powinny być ustalone w taki sposób, aby odnosiły się tylko do jaj najwyższej jakości; niektóre jaja mogą być uznane za "ekstra świeże", jeżeli do ich odbioru i dalszej dystrybucji stosuje się szczególnie rygorystyczne ustalenia;
jaja zwykłej jakości, a więc te, które z powodu cech nie mogą być zaliczone do "jaj świeżych" muszą być opisane jako "jaja drugiej jakości" i odpowiednio sortowane; do tej klasy należy zaliczyć jaja, które zostały poddane procesowi czyszczenia, głębokiemu chłodzeniu lub utrwaleniu;
trzecia klasa jakości powinny zostać utworzona dla jaj, które nie spełniają wymogów wyższej klasy, ale nadal nadają się do spożycia przez ludzi;
w praktyce jaja te są w większości przeznaczone do bezpośredniej dostawy do przemysłu rolno-spożywczego, włączając przedsiębiorstwa rolno-spożywcze zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [4], zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [5] i pod warunkiem że zawierające te jaja opakowania są oznakowane takimmiejscemprzeznaczenia, wówczas nie muszą posiadać znaku odróżniającego, który w innym przypadku określał je jako "jaja klasy C";
odstępstwo to może na takich samych warunkach zostać rozszerzone na jaja "klasy B"; taka forma znakowania nie może ani w sposób przypadkowy ani celowy stwarzać prawdopodobieństwa pomyłki z jajami nienadającymi się do spożycia przez ludzi, które mogą być dostarczane wyłącznie dla przemysłu niespożywczego;
ponieważ jaja sortowane mogą obniżyć swoją jakość podczas transportu, należy wprowadzić wysokie normy dotyczące pakowania, składowania i transportu; takie ryzyko, łącznie z ryzykiem zanieczyszczenia mikrobiologicznego można w znacznym stopniu ograniczyć poprzez wprowadzenie rygorystycznych ograniczeń w używaniu materiału do pakowania; należy ustanowić szczegółowe warunki w celu stosowania niektórych odstępstw przewidzianych w przypadku bezpośrednich lokalnych dostaw jaj do sprzedaży detalicznej bez specjalnego opakowania, znanych także jako sprzedaż luzem;
poza obowiązkowo podawaną datą pakowania jaj na opakowaniach jednostkowych i datą sortowania w przypadku jaj sprzedawanych luzem, mogą być przewidziane odpowiednie dodatkowe informacje dla konsumenta podawane, w zależności od uznania, na jajach lub opakowaniach, zawierające zalecaną datę sprzedaży i/lub datę przydatności do spożycia i/lub datę zniesienia jaj; wydaje się właściwym powiązanie zalecanie daty sprzedaży i daty przydatności do spożycia z kryteriami jakości jaj; z zastrzeżeniem niektórych środków bezpieczeństwa właściwym jest zapewnienie możliwości stemplowania na jajach w gospodarstwie daty ich zniesienia;
w celu przeciwdziałania ryzyku fałszerstwa należy wprowadzić nie tylko codzienny zbiór i niezwłoczne sortowanie oraz znakowanie, lecz także szczególnie rygorystyczne procedury ewidencji, prowadzenia dokumentacji i przeprowadzania kontroli jaj stemplowanych datą zniesienia;
zasada codziennego zbioru jaj, które zostały ostemplowane datą zniesienia w gospodarstwie, może być stosowana mniej rygorystycznie, celem uniknięcia dyskryminacji ferm, które nie mają dostępu do zakładów pakowania zlokalizowanych na tym samym terenie;
w świetle istniejącej praktyki handlowej, zbędne wydaje się zapewnienie szczególnych oznakowań jaj z chowu klatkowego; jednakże należy ustanowić przepisy dotyczące ograniczonej liczby znaków na jajach pochodzących od kur niepochodzących z chowu klatkowego, celem uniknięcia pomyłek użytkowników w stosunku do innych systemów chowu, poza systemem klatkowym;
celem zapewnienia konsumentom ochrony przed informacjami wprowadzającymi w błąd, które mogą być podawane z zamiarem oszustwa i uzyskania wyższej ceny za jaja z chowu klatkowego, niezbędne jest ustalenie minimalnych kryteriów dotyczących podawania informacji na temat innych systemów chowu, w szczególności ewidencji, prowadzenia dokumentacji i procedur kontroli;
celem zapewnienia jednolitego stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, w szczególności w zakresie kontroli, włącznie ze specjalnymi ustaleniami, które mają być wprowadzone w życie w odniesieniu do kontroli stemplowania daty zniesienia, oraz podawania informacji o innych systemach chowu niż klatkowy, jak i dotyczących pochodzenia jaj, należy ustanowić przepisy dotyczące systematycznej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
banderole i etykiety muszą umożliwiać łatwą identyfikację opakowań i ich zawartości;
szczególną uwagę należy zwrócić na opakowania transportowe i jednostkowe zawierające jaja przemysłowe i jaja oznaczone jako "ekstra";
zakłady pakowania powinny mieć możliwość przepakowania jaj, w szczególności w przypadku gdy opakowanie jest uszkodzone, podmiot gospodarczy chce sprzedać jaja pod swoją firmą lub gdy jaja muszą być przepakowane z opakowań transportowych do jednostkowych; w takich przypadkach na banderolach, etykietach i na opakowaniach należy również podać informację o pochodzeniu i wieku jaj; z informacji powinno wynikać, że jaja zostały przeklasyfikowane lub że zostały przepakowane;
w interesie klientów hurtowni i punktów sprzedaży detalicznej oraz konsumentów końcowych niezbędne jest przyjęcie specjalnych uzgodnień dotyczących znakowania jaj, które zostały przepakowane, szczególnie w przypadku powtórnego użycia opakowań i przeklasyfikowania jaj do niższej klasy jakości;
w związku z dodatkowym opóźnieniem wynikającym z przepakowywania jaj, należy bezwarunkowo zabronić stosowania oznakowania "ekstra" na jajach przepakowanych;
skuteczny nadzór zgodności z normami handlowymi wymaga przebadania wystarczającej liczby jaj, stanowiącej reprezentatywną próbę partii objętej kontrolą; po przeprowadzeniu kontroli, badana partia powinna być oznakowana stosownie do decyzji kontrolującego;
w ślad za wprowadzeniem możliwości sprzedaży luzem i jej zdefiniowaniem w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90, zasady pobierania prób powinny dotyczyć również takiej formy sprzedaży;
ponieważ metody stosowane do sortowania i klasyfikacji według klas jakościowych i wagowych nie są w pełni dokładne, w procesie tym należy dopuścić pewne granice tolerancji; ponadto, z uwagi na to, że warunki składowania i transportu mogą mieć wpływ na jakość i masę partii, należy ustalić zróżnicowane tolerancje w zależności od fazy obrotu;
dla ułatwienia obrotu handlowego i kontroli jaj sortowanych według klas jakościowych i wagowych i umieszczonych w opakowaniach transportowych, należy ustanowić przepisy dotyczące średniej minimalnej masy netto dla poszczególnych klas wagowych;
rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 zobowiązuje Komisję do wprowadzenia w życie szeregu przepisów poprzednio zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 2772/75 w celu ułatwienia wprowadzania zmian w przyszłości; spowodowało to konieczność wprowadzenia wielu zmian do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 95/69 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3906/86 [7], które w celu przejrzystości powinno zostać zmienione;
rozporządzenie (EWG) nr 95/69 oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1295/70 [8] zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 36/85 [9] powinny zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
1. Jaja są dostarczane od producentów do przedsiębiorstw lub odbierane od producentów przez przedsiębiorstwa określone w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 przynajmniej co trzy dni robocze.
Jednakże dostawy lub odbiór jaj od producentów przez zakłady pakowania mogą odbywać się jedynie raz w tygodniu w przypadkach, gdy temperatury otoczenia, w którym jaja są przechowywane w fermie nie przekraczają 18 °C.
2.
Jaja przeznaczone do obrotu jako jaja klasy "ekstra", zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, są dostarczane przez producenta jedynie do zakładów pakowania lub odbierane od producenta każdego dnia roboczego.
Jednakże taka dostawa lub odbiór jaj mogą odbywać się w co drugi dzień roboczy, jeżeli temperatury otoczenia, w którym jaja są składowane u producenta nie przekraczają 18 °C.
W okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 1992 r., dostawa i odbiór tych jaj może w zasadzie odbywać się co drugi dzień roboczy.
3.
Jaja, które mają zostać oznakowane datą zniesienia, zgodnie z art. 17, są dostarczane przez producenta do zakładu pakowania lub odbierane od producenta w dniu, w którym zostały zniesione.
Dostawa lub odbiór jaj, na których data zniesienia jest stemplowana w fermie, odbywa się nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu, w którym zostały zniesione.
4.
Wszystkie punkty odbioru dostarczają jaja do zakładów pakowania nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu ich otrzymania.
Jednakże podmioty gospodarcze w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 mogą dostarczać jaja nie później niż drugiego dnia roboczego po dacie otrzymania jaj do obrotu.
5.
Każdą dostawę jaj identyfikuje się poprzez podanie nazwiska (nazwy) i adresu producenta lub punktu odbioru jaj oraz daty wysyłki.
6.
Zakłady pakowania sortują i pakują jaja nie później niż drugiego dnia roboczego następującego po dniu dostarczenia ich do zakładu pakowania, z wyjątkiem przypadków, gdy:
- jaja otrzymane od producentów są dostarczane do innych zakładów pakowania nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu otrzymania,
- jaja mają być oznakowane datą zniesienia, w którym to przypadku należy je sortować i pakować w tym samym dniu, w którym zostały zniesione.
7. Oznaczenia przewidziane w art. 7 i 10 ust. 1 i ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 należy nanieść nie później niż w dniu sortowania i pakowania jaj.
Artykuł 2
W pomieszczeniach producenta oraz w czasie transportu od producenta do punktu odbioru lub zakładu pakowania jaja utrzymywane są w temperaturze najlepiej odpowiadającej optymalnym warunkom zachowania ich jakości.
Artykuł 3
1.
Jedynie przedsiębiorstwa i producenci spełniający warunki ustanowione w ust. 2-4 zatwierdza się jako punkty odbioru jaj lub zakłady pakowania w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
2.
Pomieszczenia punktów odbioru lub zakładów pakowania jaj muszą:
a) dysponować powierzchnią odpowiednią do skali prowadzonej działalności;
b) być zbudowane i wyposażone w taki sposób, aby:
- zapewniona była odpowiednia wentylacja i oświetlenie,
- mogły być właściwie czyszczone i dezynfekowane,
- jaja były chronione przed silnymi wahaniami temperatury zewnętrznej;
c) być wykorzystywane wyłącznie do przygotowania i składowania jaj; jednakże pewna część pomieszczeń może być wykorzystana do składowania innych produktów, o ile nie będą one wydzielały obcych zapachów, które mogą zostać przeniesione na jaja.
3.
Zakłady pakowania muszą dysponować takim wyposażeniem technicznym, by zapewnione były warunki prawidłowego przygotowania jaj i w szczególności powinny posiadać:
a) urządzenie do prześwietlania jaj, o odpowiedniej wydajności, przystosowane do pracy ciągłej i umożliwiające oddzielne badanie jakości poszczególnych jaj.
Jeżeli używane są automatyczne urządzenia do prześwietlania i sortowania jaj według klas jakościowych i wagowych, to urządzenie musi być wyposażone w odrębną lampę do prześwietlania jaj;
b) przyrządy do pomiaru wysokości komory powietrznej;
c) urządzenie do sortowania jaj według klas wagowych;
d) jedną lub więcej legalizowanych wag przeznaczonych do ważenia jaj;
e) urządzenie do stemplowania jaj, w przypadku stosowania przepisów art. 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
4.
Pomieszczenia i wyposażenie techniczne muszą być czyste i sprawne oraz pozbawione obcych zapachów.
Artykuł 4
1.
Każdy wniosek w sprawie zatwierdzenia punktu odbioru lub zakładu pakowania jaj należy przedkładać właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się siedziba punktu odbioru lub zakładu pakowania.
2.
Organ ten przyznaje zatwierdzonemu przez siebie zakładowi pakowania numer rejestracyjny, którego pierwszą cyfrę ustala się następująco:
Belgia _BAR_ 1 _BAR_
Niemcy _BAR_ 2 _BAR_
Francja _BAR_ 3 _BAR_
Włochy _BAR_ 4 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 5 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 6 _BAR_
Dania _BAR_ 7 _BAR_
Irlandia _BAR_ 8 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 9 _BAR_
Grecja _BAR_ 10 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 11 _BAR_
Portugalia _BAR_ 12. _BAR_
3.
Jedynie zakłady pakowania podlegające specjalnym zasadom rejestrowania mogą być uprawnione do pakowania jaj klasy "A" oznaczonych jako jaja "ekstra" lub do umieszczania daty zniesienia jaj zgodnie z art. 17 lub na warunkach przewidzianych w art. 18.
4.
Do dnia 1 czerwca 1991 r. każde Państwo Członkowskie przedstawi pozostałym Państwom Członkowskim wykaz zatwierdzonych na swoim terytorium zakładów, z podaniem nazwy, adresu i numeru przydzielonego każdemu zakładowi.
Wszelkie zmiany w tym wykazie podawane są na początku każdego kwartału danego roku kalendarzowego do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 5
1.
Jaja klasy "A" posiadają co najmniej następujące cechy:
Skorupka i błona: _BAR_ normalna, czysta, nieuszkodzona; _BAR_
Komora powietrzna: _BAR_ wysokość nieprzekraczająca 6 mm, nieruchoma; jednakże w jajach oznakowanych jako "ekstra" nie przekracza 4 mm w czasie pakowania lub odprawy celnej w przypadku przywozu; _BAR_
Białko: _BAR_ przezroczyste, klarowne, o konsystencji żelu, wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
Żółtko: _BAR_ słabo widoczne podczas prześwietlania, bez wyraźnego zarysu powierzchni, podczas obrotu jaja wykazuje niewielkie odchylenie od położenia centralnego, wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
Tarczka zarodkowa: _BAR_ nierozwinięta w stopniu widocznym; _BAR_
Zapach: _BAR_ brak obcych zapachów. _BAR_
2.
Przed lub po klasyfikowaniu jaja sortowane nie są myte ani w inny sposób czyszczone.
3.
Jaja klasy "A" nie są poddawane utrwalaniu ani chłodzone w pomieszczeniach lub zakładach, w którym temperatura jest sztucznie utrzymywana na poziomie poniżej + 5 °C. Jednakże jaja, które podczas transportu trwającego poniżej 24 godzin lub w pomieszczeniach handlu detalicznego bądź przyległych, były utrzymywane w temperaturze poniżej + 5 °C nie są uznawane za jaja chłodnicze, jeżeli w tych pomieszczeniach nie przechowuje się większej ilości jaj, niż koniecznej na okres trzydniowej sprzedaży detalicznej.
Artykuł 6
1.
Jaja klasy "B" posiadają co najmniej następujące cechy:
Skorupka: _BAR_ normalna i nieuszkodzona; _BAR_
Komora powietrzna: _BAR_ wysokość nieprzekraczająca 9 mm; _BAR_
Białko: _BAR_ przezroczyste, klarowne, wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
Żółtko: _BAR_ słabo widoczne podczas prześwietlania; ta cecha nie jest wymagana w jajach utrwalonych wapnem,wolne od jakichkolwiek ciał obcych; _BAR_
Tarcza zarodkowa: _BAR_ nierozwinięta w stopniu widocznym; _BAR_
Zapach: _BAR_ brak obcych zapachów. _BAR_
2.
Jaja klasy "B" obejmują trzy grupy:
a) jaja niechłodnicze i nieutrwalone:
Jaja klasy "B", które nie zostały utrwalone ani nie były chłodzone w pomieszczeniach lub urządzeniach o temperaturze sztucznie utrzymywanej poniżej + 5 °C. Jednakże jaja, które podczas transportu trwającego ponad 24 godziny lub w pomieszczeniach handlu detalicznego bądź przyległych, były utrzymywane w temperaturze poniżej + 5 °C nie są uznawane za jaja chłodnicze, jeżeli w tych pomieszczeniach nie przechowuje się większej ilości jaj, niż koniecznej na okres trzydniowej sprzedaży detalicznej;
b) jaja chłodnicze:
Jaja klasy "B", które zostały schłodzone w pomieszczeniach o temperaturze sztucznie utrzymywanej poniżej + 5 °C;
c) jaja utrwalone:
Jaja klasy "B", które za pomocą chłodzenia lub bez schładzania zostały utrwalone w mieszaninie gazów różniącej się od składu powietrza atmosferycznego lub poddane innym procesom utrwalającym.
Artykuł 7
Jaja klasy "C" to jaja, które nie spełniają wymagań ustalonych dla jaj klas "A" i "B".
Mogą być przeznaczone tylko dla przedsiębiorstw przemysłu rolno-spożywczego, zatwierdzonych na podstawie art. 6 dyrektywy 89/437/EWG lub przedsiębiorstw spoza przemysłu rolno-spożywczego.
Artykuł 8
Jaja klasy "A" sortuje się na poniższe klasy wagowe:
- klasa 0: 75 g i powyżej,
- klasa 1: 70—75 g,
- klasa 2: 65—70 g,
- klasa 3: 60—65 g,
- klasa 4: 55—60 g,
- klasa 5: 50—55 g,
- klasa 6: 45—50 g,
- klasa 7: poniżej 45 g.
Artykuł 9
Przy stemplowaniu jaj klasy "A" na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 obowiązują następujące zasady:
- znak odróżniający klasę "A" ma kształt koła o średnicy co najmniej 12 mm,
- znak odróżniający klasy wagowej jest cyfrą o wysokości między 2 mm a 3 mm, umieszczoną wewnątrz wyżej wymienionego koła,
- numer rejestracyjny zakładu pakowania stanowią co najmniej trzy cyfry o wysokości co najmniej 5 mm,
- oznaczenie daty składa się z liter i cyfr o wysokości co najmniej 5 mm, wskazujących wyrażenia wymienione w załączniku I, poprzedzone dniem i miesiącem, jak określono w art. 14.
Artykuł 10
1.
Znak odróżniający wskazujący klasę jakościową jaj klasy "B" zawiera:
a) dla "jaj niechłodniczych i nieutrwalonych" literę łacińską B o wysokości co najmniej 5 mm w kole o średnicy co najmniej 12 mm;
b) dla "jaj chłodniczych" trójkąt równoboczny o długości boku co najmniej 10 mm;
c) dla "jaj utrwalonych" romb o przekątnych 16 mm i 7 mm.
Osoba, która schładza lub w inny sposób utrwala jaja, oznacza je jak wskazano w lit. b) lub c) przed dokonaniem tej czynności.
Jednakże jaja utrwalone za pomocą wody wapiennej mogą być oznakowane po przeprowadzeniu procesu utrwalania.
2.
Znakiem odróżniającym jaj klasy "C" jest litera łacińska C o wysokości co najmniej 5 mm, umieszczona w kole o średnicy co najmniej 12 mm.
3.
Bez względu na powyższe, jaja klas "B" i "C", które są dostarczane bezpośrednio do przemysłu rolno-spożywczego, nie wymagają znakowania, o ile takie miejsce ich przeznaczenia jest wyraźnie podane na opakowaniu.
Artykuł 11
1.
Znaki odróżniające stosowane zgodnie z art. 9 i 10 oraz oznaczenia zamieszczane na jajach, przewidziane w art. 16, 17, 18 i 19 muszą być czytelne.
2.
Jaja znakowane są za pomocą nieusuwalnego tuszu odpornego na gotowanie.
Produkt wykorzystywany do znakowania musi odpowiadać obowiązującym przepisom dotyczącym barwników dopuszczonych do stosowania w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 12
1.
Opakowania, włącznie z wewnętrznym materiałem do pakowania, muszą być odporne na wstrząsy, suche, czyste i w dobrym stanie, wykonane z materiałów, które chronią jaja przed obcymi zapachami oraz ryzykiem pogorszenia jakości.
2.
Opakowania transportowe, wykorzystywane w transporcie i wysyłce jaj, włącznie z wewnętrznym materiałem do pakowania, nie są ponownie używane, jeżeli nie są to opakowania nowe i nie spełniają wymogów technicznych zawartych w ust. 1.
Na ponownie używanych opakowaniach transportowych nie mogą znajdować się wcześniejsze oznaczenia, które mogłyby wprowadzać w błąd.
3.
Opakowania jednostkowe nie mogą być powtórnie używane.
4.
Odstępstwa określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 dotyczą dostaw w promieniu 20 km od zakładu pakowania oraz do ilości dziennych poniżej 3600 sztuk jaj w dostawie i poniżej 360 jaj na jednego odbiorcę.
Nazwę, adres i numer zakładu pakowania jaj oraz liczbę jaj, klasy jakościowe i wagowe oraz datę sortowania należy podawać w dokumentacji wysyłkowej.
Artykuł 13
1.
Jaja należy przechowywać w pomieszczeniach czystych, suchych i wolnych od obcych zapachów.
2.
Jaja w czasie transportu i składowania należy utrzymywać w czystości, w suchych i wolnych od obcych zapachów składowania, skutecznie chronione przed wstrząsami, wpływem pogody i światła.
3.
Jaja podczas przechowywania oraz transportu należy chronić przed ekstremalnymi temperaturami.
Artykuł 14
Oznaczenie wskazujące datę zapakowania, wymienione w art. 7 i 10 rozporządzenia (EWG) 1907/90, zawiera również jedną lub więcej następujących informacji:
- EMBALADO EL: …,
- PAKKET DEN: …,
- VERPACKT AM: …,
- ΗΜΕΠΟΜΗΝΙΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ: …,
- PACKING DATE: …,
- EMBALLÉ LE: …,
- DATE D'IMBALLAGGIO: …,
- VERPAKT OP: …,
- EMBALADO EM: …,
W tym celu datę podaje się w formie dwóch dwucyfrowych znaków w następującej kolejności:
- dzień: od 01 do 31,
- miesiąc: od 01 do 12.
Artykuł 15
W uzupełnieniu daty pakowania, jaja mogą być oznaczone datą zalecanej sprzedaży i/lub datą przydatności do spożycia i/lub datą zniesienia, którą stempluje pakujący.
Jednakże jaja mogą być również oznaczane datą zniesienia w fermie.
Artykuł 16
1. Zalecana data sprzedaży wskazuje ostatni dzień, w którym jaja powinny być oferowane konsumentowi, po którym pozostaje jeszcze rozsądny okres siedmiu dni na przechowanie jaj po zakupie.
Oznaczenie to nanosi się tak, by prawidłowo przechowywane jaja klasy "A" zachowały cechy jakościowe opisane w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia do końca okresu przechowywania.
Data przydatności do spożycia odpowiada końcowi tego okresu przechowywania.
Oznaczenie musi być sformułowane w taki sposób, by jasno określała znaczenie tych dat.
Artykuł 17
1.
Jeżeli na jajach i ich opakowaniach jest podawana data zniesienia, zakłady pakowania prowadzą odrębną ewidencję z podaniem:
- nazwy (nazwiska) i adresów producentów jaj, którzy po uprzedniej kontroli zostali wpisani do rejestru przez właściwy organ Państwa Członkowskiego,
- na żądanie tego organu: liczbę kur niosek utrzymywanych przez każdego producenta jaj.
2.
Producenci określeni w ust. 1 są następnie poddawani regularnym kontrolom.
Każdy z nich prowadzi na bieżąco ewidencję obejmującą:
- dzień wprowadzenia, wiek kur w momencie wprowadzenia i liczbę kur niosek w podziale według kurników,
- dzienną produkcję jaj w każdym kurniku,
- liczbę lub masę dostarczanych jaj, na których ma być umieszczona data zniesienia, lub data ta została już umieszczona u producenta, w podziale według odbiorców jaj z uwzględnieniem ich nazw (nazwisk), adresów oraz numeru zakładu pakowania.
3.
Jaja, które mają być oznakowane datą zniesienia należy dostarczać do zakładów pakowania w zamkniętych pojemnikach.
Dostawy takich jaj oraz jaj, na których data zniesienia została już oznakowana u producenta, są określane:
- datą zniesienia,
- nazwą (nazwiskiem), adresem i numerem producenta, łącznie z numerem kodowym kurnika, z którego pochodzą jaja,
- datą wysyłki,
- liczbą lub masą jaj w dostawie.
Powyższe informacje są umieszczone na opakowaniu transportowym i w dokumentach towarzyszących, które w zakładzie pakowania przechowuje się przez co najmniej dwanaście miesięcy.
4.
Pojemniki określone w ust. 3 otwiera się w zakładzie pakowania bezpośrednio przed rozpoczęciem sortowania.
Wszystkie jaja z poszczególnych pojemników są niezwłocznie sortowane i pakowane.
Jaja, które mają być oznaczone datą zniesienia, są znakowane w trakcie lub bezpośrednio po operacji sortowania.
W przypadku zakładów pakowania, które są zaopatrywane przez własne jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie, jaja są stemplowane i/lub sortowane i pakowane w dniu zniesienia lub dostarczenia do innych zakładów pakowania.
5.
Zakłady pakowania prowadzą odrębną ewidencję z podaniem:
- wielkości dziennej dostawy jaj, według poszczególnych producentów, dostarczanych do zakładów i przeznaczonych do oznakowania datą zniesienia lub już oznakowanych datą zniesienia w fermie, z uwzględnieniem nazwy (nazwisk), adresu i numeru rejestracyjnego producenta;
- liczby i/lub masy sprzedanych jaj, według klas wagowych i odbiorców, z uwzględnieniem ich nazw (nazwisk) i adresów oraz numerów referencyjnych opakowań jednostkowych, a w przypadku sprzedaży luzem, opakowań transportowych zawierających te jaja.
Takie numery referencyjne są podawane narastająco w nieprzerwanej kolejności.
6.
W przypadku gdy zakłady pakowania są zaopatrywane jedynie przez własne jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie, stosuje się ust. 2 tiret pierwsze i drugie, ust. 4 tylko trzecie i czwarte zdanie oraz ust. 5.
7.
Jednostki produkcyjne i zakłady pakowania określone w ust. 1 są poddawane kontroli co najmniej raz na dwa miesiące.
Artykuł 18
1. Na jajach klasy "A" oraz na ich opakowaniach jednostkowych może być podane jedno z poniższych wyrażeń, stosownie do przypadku, dla podania informacji o systemie chowu, jak określono w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90:
_BAR_ na opakowaniach: _BAR_ na jajach: _BAR_
a) _BAR_ Huevos de gallinas camperas _BAR_ Camperas _BAR_
Æg fra fritgående høns _BAR_ Fritgående _BAR_
Eier aus Freilandhaltung _BAR_ Freiland _BAR_
Αυγά ελεύθερης βοσκής _BAR_ Ελεύτερης βοσκής _BAR_
Free range eggs _BAR_ Free range _BAR_
Œufs de poules élevées en libre parcours _BAR_ Libre parcours _BAR_
Uova di allevamento all'aperto — sistema estensivo _BAR_ Aperto estensivo _BAR_
Eieren van hennen met vrije uitloop — extensief systeem _BAR_ Vrije uitloop — extensief _BAR_
Ovos de galinacriada aoar livre _BAR_ Ar livre; _BAR_
b) _BAR_ Huevos de gallinas criadas en parque _BAR_ Parque _BAR_
Æg fra fritgående — intensivt system _BAR_ Fritgående — int. _BAR_
Eier aus intensiver Auslaufhaltung _BAR_ Auslauf _BAR_
Αυγά περιορισμένης βoσκής _BAR_ Περιορισμένης βοσκής _BAR_
Semi-intensive eggs _BAR_ Semi-intensive _BAR_
Œufs de poules élevées en plein air _BAR_ Plein air _BAR_
Uova di allevamento all'aperto _BAR_ Aperto _BAR_
Eieren van hennen met vrije uitloop _BAR_ Vrije uitloop _BAR_
Ovos de galinha criada em parque _BAR_ Parque; _BAR_
c) _BAR_ Huevos de gallinas explotadas en el suelo _BAR_ Suelo _BAR_
Skrabeæg _BAR_ Skrabeæg _BAR_
Eier aus Bodenhaltung _BAR_ Bodenhaltung _BAR_
Αυγά δαπέδου με στρωμνή _BAR_ Δαπέδου-στρωμνή _BAR_
Deep litter eggs _BAR_ Deep litter _BAR_
Œufs de poules élevées au sol _BAR_ Poules au sol _BAR_
Uova di galline allevate a terra _BAR_ Allevate a terra _BAR_
Scharreleieren _BAR_ Scharrelei _BAR_
Ovos de cama _BAR_ Cama; _BAR_
d) _BAR_ Huevos de gallinas criadas en aseladero _BAR_ Aseladero _BAR_
Æg fra volierehønsehold _BAR_ Voliere _BAR_
Eier aus Volierenhaltung _BAR_ Voliere _BAR_
Αυγά κλιμακωτής σχάρας _BAR_ Κλιμακωτής σχάρας _BAR_
Perchery eggs (Barn eggs) _BAR_ Perchery (Barn) _BAR_
Œufs de poules élevées sur perchoirs _BAR_ Perchoirs _BAR_
Uova di galline allevate in voliera _BAR_ Voliera _BAR_
Volière-eieren _BAR_ Volière _BAR_
Ovos de capoeira _BAR_ Capoeira. _BAR_
Powyższe wyrazy mogą być stosowane jedynie w przypadku jaj produkowanych w fermach drobiu spełniających kryteria ustanowione w załączniku.
W przypadku sprzedaży jaj luzem, powyższe informacje o systemie chowu mogą być stosowane wyłącznie wówczas, gdy pojedyncze jaja zostaną oznakowane odpowiednim wyrażeniem.
2.
Zakłady pakowania uprawnione do stosowania wyrażeń określonych w ust. 1 prowadzą odrębną ewidencję dotyczącą systemu chowu, zawierającą:
- nazwę (nazwiska) i adresy producentów jaj, którzy po uprzedniej kontroli zostali wpisani do rejestru przez właściwy organ Państwa Członkowskiego,
- na żądanie tego organu, liczbę kur niosek utrzymywanych przez każdego producenta.
Wyżej określeni producenci poddawani są regularnej kontroli.
Producenci prowadzą ewidencję według systemu chowu kur, z podaniem daty zasiedlenia kurnika, wieku oraz liczby kur niosek w dniu zasiedlenia, wskazującą również dzienną produkcję i dostawę jaj, datę wysyłki oraz nazwy (nazwiska) odbiorców.
3.
Zgodnie z art. 4 ust. 4 każde Państwo Członkowskie przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji wykaz zakładów pakowania, zarejestrowanych w taki sposób na swoim terytorium oraz powiadamia o wszelkich zmianach w tym wykazie.
4.
Jaja określone w ust. 1 są dostarczane do zakładów pakowania w pojemnikach, które oznakowano zgodnie z ust. 1 w jednym lub kilku językach wspólnotowych.
Dostawy są identyfikowane na podstawie nazwy (nazwiska) i adresu producenta, rodzaju, liczby lub masy jaj oraz daty wysyłki i dostawy, a ich bieżąca ewidencja oraz ewidencja zapasów według stanów tygodniowych przechowywana jest w zakładach pakowania.
5.
Sortowanie i pakowanie jaj określonych w ust. 1 odbywa się tylko w dniach podanych do wiadomości właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego z wyprzedzeniem co najmniej jednego dnia roboczego.
Podczas składowania, sortowania i pakowania jaja są w wyraźny sposób oddzielone od pozostałych jaj.
6.
Zakłady pakowania, określone w ust. 2, prowadzą odrębną ewidencję dziennego sortowania jaj na klasy jakościowe i wagowe, jak również sprzedaży jaj i opakowań jednostkowych oznakowanych zgodnie z ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) odbiorcy, liczby opakowań, liczby i/lub masy sprzedanych jaj z podziałem na klasy wagowe oraz datę dostawy.
Zamiast rejestrów sprzedaży, zakłady pakowania mogą przechowywać w dokumentacji faktury lub kwity dostawy oznakowane zgodnie z ust. 1.
7.
Opakowania transportowe, zawierające jaja lub opakowania jednostkowe oznakowane zgodnie z ust. 1, posiadają jedno z określeń wymienionych w ust. 1.
8.
Przepisy ust. 1-7 stosują się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych wykraczających poza minimalne wymagania wymienione w załączniku, które stosują się wyłącznie do producentów danego Państwa Członkowskiego, o ile są zgodne z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj.
9.
Krajowe środki określone w ust. 8 przekazuje się do wiadomości Komisji.
10.
W dowolnym czasie i na wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują wszelkie informacje konieczne do oceny zgodności środków wymienionych w niniejszym artykule z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj.
Artykuł 19
1.
W celu wskazania pochodzenia jaj klasy "A" lub opakowań jednostkowych zawierających jaja, zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 mogą być stosowane wyrażenia i/lub symbole odnoszące się do Państwa Członkowskiego i/lub okręgu administracyjnego lub innego regionu, zdefiniowanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym jaja zostały wyprodukowane.
W przypadku sprzedaży jaj luzem, informacje o pochodzeniu mogą być wykorzystywane wyłącznie, jeżeli poszczególne jaja są oznakowane za pomocą odpowiednich wyrażeń i/lub symboli.
2.
Zakłady pakowania wykorzystujące wyrażenia i/lub symbole określone w ust. 1 prowadzą ewidencję obejmującą informacje o dostawach jaj według pochodzenia, wskazującą nazwę (nazwisko) i adres producenta, liczbę i masę jaj oraz datę dostawy.
Producent prowadzi na bieżąco ewidencję liczby i wieku kur niosek, wskazującą również wielkość produkcji i dostaw jaj, datę wysyłki jaj oraz nazwę (nazwisko) odbiorcy.
3.
Zakłady pakowania określone w ust. 2 prowadzą odrębną ewidencję dziennej klasyfikacji jakościowej i wagowej tych jaj oraz sprzedaży opakowań jednostkowych i jaj oznakowanych wyrażeniami i/lub symbolami określonymi w ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) lub masy sprzedanych jaj, daty dostawy oraz stanu tygodniowych zapasów.
Jednakże zamiast rejestru sprzedaży, zakłady pakowania mogą przechowywać faktury lub kwity dostawy oznakowane zgodnie z ust. 1.
4.
Opakowania transportowe zawierające jaja lub opakowania jednostkowe oznakowane wyrażeniami i/lub symbolami określonymi w ust. 1 posiadają takie same wyrażenia i/lub symbole.
Artykuł 20
1.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję:
- o metodach kontroli stosowanych w celu wykonania art. 17, 18 i 19,
- corocznie, przed dniem 1 kwietnia, o średnich stanach liczebności kur niosek [10], liczbie lub masie dostarczonych jaj, dla których jest prowadzona ewidencja zgodnie z art. 18 ust. 2 i 4 oraz o liczbie lub masie jaj sprzedanych, według rejestru prowadzonego zgodnie z art. 18 w poprzednim roku kalendarzowym.
2.
Dyskusja na temat kontroli przeprowadzanych w Państwach Członkowskich odbywa się regularnie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 21
1.
Banderole i etykiety przewidziane w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 są białe i zawierają informacje wydrukowane w kolorze czarnym.
2.
Poza informacjami przewidzianymi w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 banderole i etykiety, które mogą być numerowane, posiadają urzędowe oznakowanie ustalone przez właściwe władze.
Każde Państwo Członkowskie, do dnia 1 czerwca 1991 r., przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji jeden lub kilka egzemplarzy wzoru banderoli i etykiety.
Artykuł 22
1.
W opakowaniach z żółtą banderolą lub etykietą, które nie mogą być ponownie użyte po otwarciu opakowania, do obrotu handlowego są kierowane:
a) jaja określone w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 i niezaklasyfikowane do klasy jakościowej "A", "B" lub "C";
b) jaja klasy "A" lub "B", które nie wykazują już cech wymaganych dla tych klas jakościowych, lecz nie zostały przeklasyfikowane;
c) jaja klasy "C".
2.
Banderole lub etykiety wymienione w ust. 1 są zgodne ze wzorem ustalonym przez właściwe władze.
Każde Państwo Członkowskie, do dnia 1 czerwca 1991 r., przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji jeden lub kilka egzemplarzy wzorów banderoli i etykiety.
Na banderolach i etykietach, w postaci dobrze widocznych i czytelnych czarnych liczb i liter są drukowane:
a) nazwa lub firma i adres przedsiębiorstwa, które dokonało wysyłki jaj;
b) liczba lub masa netto zapakowanych jaj;
c) oznakowanie: "JAJA DLA PRZEMYSŁU ŚRODKÓW SPOŻYWCZYCH" dużymi czarnymi literami o wysokości 2 cm, w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 23
1. Jaja przemysłowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 są wprowadzane do obrotu w opakowaniach z czerwoną banderolą lub etykietą.
2.
Banderole i etykiety wymienione w ust. 1 są zgodne ze wzorem ustalonymi przez właściwe władze.
Każde Państwo Członkowskie do dnia 1 czerwca 1991 r przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji jeden lub kilka egzemplarzy wzorów banderoli i etykiety.
Banderole i etykiety zawierają:
a) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, do którego jaja są wysyłane,
b) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, które dokonało wysyłki jaj,
c) napis: "jaja przemysłowe" dużymi czarnymi literami o wysokości 2 cm wraz z oznakowaniem, "nienadające się do spożycia przez ludzi", wydrukowanym czarnymi literami o wysokości co najmniej 8 mm w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 24
1.
Banderole lub etykiety wymienione w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 muszą być umieszczone na opakowaniach w taki sposób, aby żadna z informacji na nim podanych nie była zakryta przez banderolę lub etykietę.
2.
Wyraz: "ekstra" jest drukowany na czerwonym tle kursywą o wysokości 1 cm.
3.
Opakowania transportowe zawierające opakowania jednostkowe oznakowane "ekstra" znakuje się dużymi literami o wysokości 2 cm: "OPAKOWANIE ZAWIERAJĄCE OPAKOWANIA JEDNOSTKOWE "EKSTRA"" w jednym lub kilku językach Wspólnoty.
Artykuł 25
1.
Jaja przeklasyfikowane zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 można wprowadzać do obrotu w opakowaniach, w których znajdowały się przed przeklasyfikowaniem.
Jeżeli zostaną przepakowane, każde opakowanie może zawierać tylko jaja pochodzące z jednej partii.
2.
Na banderolach lub etykietach umieszczonych na opakowaniach transportowych należy widocznym i czytelnym pismem umieścić co najmniej następujące informacje:
a) nazwę lub firmę przedsiębiorstwa, które dokonało przeklasyfikowania lub zleciło przeklasyfikowanie jaj;
b) numer odróżniający zakładu pakowania, który po raz pierwszy zapakował jaja oraz kraj pochodzenia w przypadku jaj pochodzących z przywozu;
c) klasę jakościową i wagową;
d) liczbę zapakowanych jaj;
e) wyrazy: "data pakowania" i po nich datę pierwszego pakowania; a poniżej wyraz: "przeklasyfikowano" i po nim datę przeklasyfikowania w taki sam sposób jak przewidziano w art. 14;
f) informacje dotyczące chłodzenia lub metodę utrwalania w formie niezakodowanej i literami łacińskimi, w odniesieniu do jaj chłodniczych lub utrwalanych;
3.
Na opakowaniach jednostkowych zawierających jaja przeklasyfikowane należy widocznym i czytelnym pismem umieścić wyłącznie informacje określone w ust. 2; w przypadkach powtórnego użycia opakowań należy zakryć nieaktualne informacje.
Ponadto opakowania jednostkowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które dokonało przeklasyfikowania jaj lub zleciło ich przeklasyfikowanie.
Artykuł 26
1.
Z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, do przepakowania jaj do innych opakowań transportowych lub jednostkowych są upoważnione jedynie zakłady pakowania.
Każde opakowanie zawiera jedynie jaja pochodzące jednej partii.
2.
Na banderoli lub etykiecie opakowań transportowych należy widocznym i czytelnym pismem umieścić następujące informacje:
a) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa, które przepakowało jaja lub zleciło ich przepakowanie;
b) numer odróżniający zakładu pakowania jaj, który przepakował jaja;
c) klasę jakościową i wagową;
d) liczbę zapakowanych jaj;
e) wyrazy: "data pakowania" i po nich datę pierwszego pakowania;a poniżej wyraz: "przeklasyfikowano" i po nim datę przeklasyfikowania w taki sam sposób jak, przewidziano w art. 14;
f) informacje dotyczące chłodzenia lub metodę utrwalania w formie niezakodowanej, literami łacińskimi, w odniesieniu do jaj chłodniczych lub utrwalonych;
g) numer odróżniający zakładu pakowania, który po raz pierwszy zapakował jaja, lub kraj pochodzenia w odniesieniu do jaj pochodzących z przywozu.
3.
Na opakowaniach jednostkowych zawierających jaja przepakowane należy widocznym i czytelnym pismem umieścić wyłącznie informacje przewidziane w ust. 2.
Ponadto opakowania jednostkowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które przepakowało lub zleciło przepakowanie jaj.
Nie zezwala się na użycie wyrazu "ekstra".
4.
Stosuje się przepisy art. 1 ust. 6 i 7.
Artykuł 27
1.
Przepisy art. 21 stosuje się do banderoli i etykiet wymienionych w art. 25 i 26.
Ich wzory należy dostarczyć do dnia 1 czerwca 1991 r.
2.
Jeżeli podczas czynności przeklasyfikowania i przepakowania wykorzystane zostały oryginalne opakowania, są one uznawane za powtórnie użyte w rozumieniu art. 12 ust. 2.
3.
Informacje znajdujące się na poprzednich banderolach lub etykietach opakowań transportowych powtórnie użytych zgodnie z art. 12 ust. 2 należy całkowicie zakryć nowymi banderolami lub etykietami lub zamaskować w inny sposób, aby nie były czytelne.
4.
Opakowania transportowe mogą być opatrzone jedną lub kilkoma informacjami zamieszczonymi na banderolach i etykietach zamykających opakowania.
Ponadto opakowania transportowe mogą posiadać znak towarowy przedsiębiorstwa, które przepakowało jaja lub zleciło ich przepakowanie.
Artykuł 28
Treść wyrażeń określonych w niniejszym rozporządzeniu wykorzystywanych do celów znakowania jaj i opakowań podaje się co najmniej w języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się sprzedaż detaliczna jaj lub są one wykorzystywane w inny sposób.
Artykuł 29
1. Decyzje przewidziane w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 nie są podejmowane bez przeprowadzenia kontroli zgodnie z przepisami ust. 2-5.
2.
W przypadku gdy jaja znajdują się w opakowaniach transportowych bez opakowań jednostkowych, do badań należy pobrać co najmniej poniższe ilości jaj.
Liczba jaj w partii _BAR_ Liczba jaj pobranych do badań _BAR_
% partii _BAR_ Minimalna liczba jaj _BAR_
nie więcej niż 180 _BAR_ 100 _BAR_ – _BAR_
181-1800 _BAR_ 15 _BAR_ 180 _BAR_
1801-3600 _BAR_ 10 _BAR_ 270 _BAR_
3601-10800 _BAR_ 5 _BAR_ 360 _BAR_
10801-18000 _BAR_ 4 _BAR_ 540 _BAR_
18001-36000 _BAR_ 3 _BAR_ 720 _BAR_
36001-360000 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1080 _BAR_
ponad 360000 _BAR_ 0,5 _BAR_ 5400 _BAR_
3.
W przypadku jaj w opakowaniach jednostkowych, niezależnie od tego, czy są one umieszczone w opakowaniach transportowych czy nie, do badań należy pobrać co najmniej następującą liczbę opakowań i jaj:
Liczba jaj w partii _BAR_ Procent badanych opakowań jednostkowych _BAR_ Liczba jaj objętych badaniem na badaną partię (%) _BAR_
poniżej 180 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
181-1800 _BAR_ 15 _BAR_ 100 _BAR_
1801-3600 _BAR_ 10 _BAR_ 100 _BAR_
3601-10800 _BAR_ 5 _BAR_ 100 _BAR_
10801-18000 _BAR_ 4 _BAR_ 100 _BAR_
18001-36000 _BAR_ 3 _BAR_ 100 _BAR_
36001-360000 _BAR_ 1,5 _BAR_ 100 _BAR_
ponad 360000 _BAR_ 0,5 _BAR_ 100 _BAR_
4.
W przypadku partii, w której liczba jaj nie przekracza 18000, do badań należy pobrać jaja z co najmniej 20 % opakowań transportowych.
W przypadku partii, w której liczba jaj jest większa niż 18000, do badań należy pobrać jaja z co najmniej 10 % opakowań transportowych i co najmniej z dziesięciu opakowań transportowych.
5.
W przypadku jaj nieopakowanych, wystawianych na sprzedaż lub sprzedawanych w obrocie detalicznym, jako próbę, przy liczbie jaj do 180, badaniu należy poddać 100 % jaj, a przy większej liczbie jaj, 15 % jaj z danej partii, lecz nie mniej niż 180 sztuk.
Artykuł 30
1.
Po kontroli i po dokonaniu niezbędnej korekty, by partia spełniała warunki określone w rozporządzeniem (EWG) nr 1907/90, kontrolujący umieszcza na opakowaniu banderolę z urzędową pieczęcią oraz następującą informacją:
a) "Kontroli dokonano w dniu (data)…
w (miejsce);…"
b) numer przydzielony kontrolującemu przez instytucję kontrolującą.
2.
Banderola kontrolna jest biała z czerwonym nadrukiem.
W razie zamknięcia opakowania przed podjęciem czynności kontrolnych, zamyka się opakowanie ponownie za pomocą banderoli kontrolnej, która może stosownie do przypadku, być umieszczona na poprzedniej banderoli lub etykiecie.
3.
Po dokonaniu kontroli opakowań jednostkowych z napisem "ekstra", umieszcza się na nich banderolę kontrolną zawierająca informacje wymienione w ust. 1 oraz wyraz "ekstra" kursywą o wysokości 1 cm.
Artykuł 31
1.
Dopuszczalne tolerancje podczas kontroli partii jaj klasy "A" są następujące:
a) przy wysyłce z zakładu pakowania:
- 5 % jaj z wadami jakościowymi, w tym nie więcej niż:
- 2 % wylewek lub stłuczek, przy czym wady te powinny być widoczne gołym okiem;
- 1 % jaj z widocznymi plamami mięsnymi lub krwistymi.
Jednakże podczas kontroli jaj sprzedawanych pod nazwą "ekstra" nie dopuszcza się żadnej tolerancji w zakresie wysokości komory powietrznej w momencie pakowania lub odprawy celnej;
b) w innych fazach obrotu:
- 7 % jaj z wadami jakościowymi, w tym nie więcej niż:
- 4 % jaj wylewek lub stłuczek, przy czym wady te powinny być widoczne gołym okiem,
- 1 % jaj z widocznymi plamami mięsnymi lub krwistymi.
2.
Podczas kontroli partii jaj klasy "B", dozwolona jest tolerancja 7 % w odniesieniu do wad jakościowych.
3.
Jeżeli kontrolowana partia jaj zawiera mniej niż 180 sztuk, to tolerancje określone w ust. 1 i 2 podwaja się.
Artykuł 32
Podczas kontroli partii jaj klasy "A", dopuszcza się tolerancję w zakresie masy jednostkowej jaja.
Taka partia może zawierać nie więcej niż 6 % jaj mieszczących się w najbliższej niższej klasie wagowej.
W przypadku gdy kontrolowana partia jaj zawiera mniej niż 180 jaj, wymienione procenty można podwoić.
Artykuł 33
W odniesieniu do jaj klasy "A" sortowanych według klas wagowych, opakowania transportowe posiadają następującą minimalną masę netto:
klasa wagowa 0: 7,5 kg/100 jaj
klasa wagowa 1: 7,1 kg/100 jaj
klasa wagowa 2: 6,6 kg/100 jaj
klasa wagowa 3: 6,1 kg/100 jaj
klasa wagowa 4: 5,6 kg/100 jaj
klasa wagowa 5: 5,1 kg/100 jaj
klasa wagowa 6: 4,6 kg/100 jaj
klasa wagowa 7: masy minimalnej nie określa się.
Artykuł 34
Każde Państwo Członkowskie, na którego terytorium dokonywane jest przeklasyfikowanie partii jaj pochodzących z innego Państwa Członkowskiego zapewnia, aby decyzja o przeklasyfikowaniu była niezwłocznie podana do wiadomości temu Państwu Członkowskiemu i, na jego wniosek, także wskazanemu przez nie właściwemu organowi.
Artykuł 35
Przed dniem 1 stycznia 1992 r. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 36
Niniejszym rozporządzenia (EWG) nr 95/69 i 1295/70 tracą moc.
Artykuł 37
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1991 r., jednakże art. 4 ust. 4, art. 21 ust. 2, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2 i art. 27 ust. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1284/91
z dnia 14 maja 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2342/90 z dnia 24 lipca 1990 r. w sprawie taryf za regularne usługi lotnicze [4] i rozporządzenie (EWG) nr 2343/90 [5] w sprawie dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotniczych na trasach wewnątrzwspólnotowych i podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskimi stanowią o dalszej liberalizacji systemu taryfowego w ramach Wspólnoty;
wspólnotowa polityka transportu lotniczego umożliwi przewoźnikom konkurowanie i przyczyni się w ten sposób do szybszego rozwoju tego przemysłu w interesie użytkowników transportu lotniczego, Komisja powinna móc podjąć niezwłoczne działanie w przypadkach, gdy przewoźnicy lotniczy uczestniczą w praktykach, które są sprzeczne z zasadami konkurencji i które mogą zagrozić efektywności usług świadczonych przez konkurenta lub istnieniu linii lotniczej i w ten sposób spowodować nieodwracalną szkodę w strukturze konkurencji;
właściwe jest ustanowienie specjalnej procedury, zgodnie z którą Komisja może szybciej zastosować zasady konkurencji w przypadkach, gdy występuje pilna potrzeba zapobiegania lub przeciwdziałania takim antykonkurencyjnym praktykom;
procedura ta powinna zapewniać danym przedsiębiorstwom możliwość pisemnego wyrażania opinii w kwestiach, w stosunku do których wniesiono sprzeciw;
konieczne jest zatem dokonanie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3975/87 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Środki tymczasowe przeciwko praktykom antykonkurencyjnym
1. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 1, gdy Komisja jest w posiadaniu ewidentnych dowodów, że niektóre praktyki są sprzeczne z art. 85 lub 86 Traktatu i mają na celu lub wywierają skutek bezpośrednio zagrażający istnieniu usług lotniczych oraz gdy zastosowanie zwykłych procedur może nie być wystarczające do ochrony danych usług lotniczych lub linii lotniczej, może w drodze decyzji podjąć środki tymczasowe zapewniające, że praktyki te nie będą zastosowane lub zostaną zaniechane, i wydać takie zalecenia, jakie są konieczne do zapobiegania pojawieniu się takich praktyk do czasu podjęcia decyzji na mocy art. 4 ust. 1.
2.
Decyzję podjętą na mocy ust. 1 stosuje się przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy.
Nie stosuje się art. 8 ust. 5.
Komisja może odnowić początkową decyzję, ze zmianami lub bez, na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
W takim przypadku stosuje się art. 8 ust. 5."
2.
W art. 13 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"e) zastosowania się do jakiegokolwiek środka nałożonego decyzją podjętą zgodnie z art. 4a".
3.
W art. 16 ust. 1 po "art. 4,"dodaje się "4a,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1288/91
z dnia 14 maja 1991
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
mając na uwadze rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 1056/91 [2], a w szczególności art. 9 tego rozporządzenia,
a także biorąc pod uwagę co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1304/91
z dnia 17 maja 1991 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2159/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3920/90 [2], w szczególności jego art. 14 g,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2159/89 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3403/89 [4], przewiduje możliwość wprowadzania zmian do planów poprawy jakości i warunków obrotu w trakcie realizacji tych planów; należy określić warunki, na jakich mogą być akceptowane wnioski dotyczące wprowadzania zmian do planów; w przypadku wniosków składanych w celu uwzględnienia zwiększenia rozmiaru areału sadów w wyniku przystąpienia nowych członków do organizacji producentów wszelkie zmiany powinny być przeanalizowane po pewnym czasie realizacji planów i funkcjonowania tych organizacji, takim, po którym możliwa będzie ocena stabilności organizacji i postępów w realizacji planów po ich uprzednim zatwierdzeniu;
konieczne jest zapewnienie poprawnego wykorzystania funduszy Wspólnoty; w tym celu procentowa wysokość zaliczek przyznawanych w odniesieniu do rocznych okresów realizacji planów poprawy jakości i obrotu powinna być ograniczona, a płatność w odniesieniu do rocznych okresów powinna być zatwierdzana dopiero po faktycznej wypłacie dotyczącej poprzedniego rocznego okresu; należy również ustanowić przepis, który zapewni, że przedkładane dokumenty uzupełniające umożliwią monitorowanie i kontrolę postępu prac prowadzonych na całym obszarze sadów objętych planem;
Komitet Zarządzający ds. Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2159/89 wprowadza się następujące zmiany
1.
W art. 8 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku wniosku o wprowadzenie zmian do planu właściwy organ podejmuje decyzję po szczegółowym przeanalizowaniu przedstawionych dokumentów uzupełniających i w świetle kryteriów ustanowionych w ust. 2 akapit drugi oraz zgodnie z procedurą określoną w tym ustępie.
Wniosek o zmianę planu, uzasadniony zamiarem zwiększenia rozmiaru areału sadów objętego planem, w szczególności w wyniku wzrostu liczby członków producentów, może być przedłożony tylko jeden raz i począwszy od czwartego roku następującego po zatwierdzeniu planu.
Wnioskowi towarzyszy sprawozdanie określające zmiany rozmiaru areału sadów danej organizacji, objętego planem, w wyniku przystąpienia nowych członków lub opuszczenia organizacji przez niektórych członków, mających miejsce od czasu przedstawienia planu, a także określające postęp w realizacji planu od czasu jego zatwierdzenia.
Właściwy organ podejmuje decyzję odnośnie do tych wniosków po przeprowadzeniu kontroli na miejscu co do różnych aspektów wymienionych w ust. 2 akapit drugi i postępu w realizacji planu oraz kontroli dokumentów uzupełniających dotyczących wniosku o wprowadzenie zmian do tego planu.
Sprawozdanie z tej kontroli jest dołączane do informacji przesyłanych Komisji zgodnie z wyżej wymienionym ustępem.
W żadnym przypadku termin realizacji zmienionego planu nie może przekroczyć terminu ustanowionego pierwotnie."
2.
W art. 8 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Właściwy organ odnotowuje każde zmniejszenie rozmiaru areału sadów objętych planem, następujące w wyniku zmniejszenia się liczby członków organizacji producentów."
3.
W art. 19 akapit trzeci dodaje się, co następuje:
"Wnioski o przyznanie pomocy zawierają wszelkie informacje konieczne do umożliwienia geograficznej lokalizacji części sadu, objętej każdym z rodzajów prac prowadzonych w danym rocznym okresie. Faktury i dokumenty uzupełniające zawierają szczegółowe odniesienie do tej części sadu, na której przeprowadzono dane prace."
4.
W art. 22a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku pomocy na realizację planu wnioski o zaliczkę mogą być składane na formularzu określonym w załączniku VII, po zatwierdzeniu planu.
Tylko jeden wniosek przedkłada się w odniesieniu do każdego roku realizacji planu, po przedstawieniu dowodu, że roczny okres realizacji został rozpoczęty.
Taki dowód stanowią dokumenty uzupełniające dotyczące co najmniej 50 % wartości szacunkowej określonej w pkt 7 załącznika VII.
Wniosek zawiera wszystkie informacje konieczne do umożliwienia identyfikacji części sadu objętej różnymi rodzajami prac, prowadzonymi w danym rocznym okresie.
Wypłata zaliczki na poczet wkładu Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % rocznego wkładu Wspólnoty określonego w art. 14d ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72. Ta wypłata jest uzależniona od faktycznego wypłacenia 50 % wkładu Państwa Członkowskiego określonego w wyżej wymienionym artykule.
Jednakże łączna kwota zaliczek, określonych w poprzednim akapicie, nie może przekroczyć 50 % kwoty ustanowionej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89.
W celu przeliczenia maksymalnej stawki zaliczek na walutę krajową stosuje się rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu 1 września, poprzedzającym złożenie wniosku o zaliczkę.
Żadna zaliczka ani żadna kwota pomocy nie zostanie wypłacona w odniesieniu do danego rocznego okresu realizacji planu do czasu dokonania, na warunkach ustanowionych w art. 19 i 20, wszystkich płatności dotyczących poprzedniego rocznego okresu."
5.
Na końcu załącznika III. D. 1 dodaje się, co następuje:
"Plan musi określać dokładną lokalizację działek, na których jest stosowany każdy ze środków."
6.
W załączniku VII:
a) w "A. Wydatki kwalifikujące się" pkt 4, "0,44" zastępuje się "0,275";
b) w "B. Maksymalna dozwolona kwota zaliczki" pkt 1, "0,90" zastępuje się "0,50".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1312/91
z dnia 17 maja 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 597/91 w odniesieniu do dostaw oleju słonecznikowego do Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 597/91 z dnia 5 marca 1991 r. w sprawie pilnych działań dotyczących dostawy produktów rolnych i medycznych przeznaczonych dla ludności Rumunii i Bułgarii[1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90[3], w szczególności jego art. 2 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 597/91 przewiduje pilne działania dotyczących nieodpłatnych dostaw produktów rolnych do Bułgarii i Rumunii; koszty dostarczanie takich produktów ponosi Wspólnota Europejska;
Rumunia zwróciła się o dostawę 20 000 ton nierafinowanego oleju słonecznikowego w związku z pilnym przypadkiem i zdolnością przetwarzania zakładów produkcyjnych; należy wyjść naprzeciw temu zapotrzebowaniu i określić szczegółowe zasady dostawy wstępnej partii na próbę; produkt nie jest dostępny w ramach zapasów interwencyjnych i należy uruchomić go na rynku Wspólnoty;
zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 597/91 dostawcy mają być wybierani w drodze procedury przetargowej; taka procedura przetargowa musi stwarzać możliwości ustalenia najbardziej korzystnych kosztów realizacji dostaw, w szczególności w odniesieniu do ceny produktu i kosztów transportu do wskazanego miejsca przeznaczenia w Rumunii;
w celu zapewnienia skuteczności realizacji dostaw, należy określić warunki składania zabezpieczeń, jak i szczegółowe zasady realizacji przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych[4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89[5];
do celów określenia kosztów dostaw oraz wniesionych zabezpieczeń oraz uniknięcia zakłóceń na rynku spowodowanych czynnikami monetarnymi należy przyjąć przepisy w celu korzystania z kursów na rynkach reprezentatywnych, określonych w art. 3a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3152/85 z dnia 11 listopada 1985 r., określającego wspólne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej[6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3237/90[7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 597/91 oraz na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu wszczyna się procedurę przetargową na dostawę do Rumunii 5000 ton surowego (nierafinowananego) oleju słonecznikowego.
Dostawa składa się z:
- mobilizacji na rynku Wspólnoty nierafinowanego oleju świeżego, odpowiedniej jakości i nadającego się do sprzedaży o następującej charakterystyce:
- kwasowość podstawowa (wolny kwas tłuszczowy) 2 %, lecz nie więcej niż 3 %,
- zawartość wody i zanieczyszczeń: nie więcej niż 0,5 %,
- w opakowaniach zbiorczych,
- przy dostawie drogą morską:
dostawa do portu w Konstancy, rozładunek towaru na nabrzeżu (FRIAL A.A., Konstanca, tel. (916) 833 00)
- we wszystkich pozostałych przypadkach:
dostawa do miejsca przeznaczenia, rozładowanie towaru (ULCOM SA, Sloboyia, Chaussée AMARA, 3, tel. (910) 136 50),
do dnia 10 lipca 1991 r.
Artykuł 2
1.
Oferenci mogą wziąć udział w procedurze przetargowej zgodnie z następującymi zasadami:
- przysyłając listem poleconym pisemne oferty przetargowe na podany niżej adres biura Komisji lub składając je, za potwierdzeniem odbioru, bezpośrednio w biurze Komisji.
W takim przypadku oferty przetargowe winny być umieszczone w kopercie z adnotacją: "Pomoc interwencyjna dla Rumunii, rozporządzenie (EWG) nr 1312/91", kopertę należy zakleić i umieścić w drugiej, opatrzonej niżej podanym adresem;
- pisemne oferty przetargowe mogą być również przesłane drogą telekomunikacyjną.
Oferty, by mogły zostać zaakceptowane, należy doręczyć pocztą lub bezpośrednio do biura najpóźniej do dnia 28 maja 1991 r. do godziny 12.
Commission of the European Communities
Oilseeds and Protein Crops Division
Loi 120, office 7/132
Rue de la Loi 200,
B-1049 Brussels;
(Telefax: AGREC 220 37B lub 256 70B),
(Fax: Bruksela 236 43 17 lub 236 20 05).
2.
Oferty przetargowe będą ważne tylko wówczas, jeżeli:
a) wyraźnie odnoszą się do dostawy przewidzianej w art. 1 oraz do niniejszego rozporządzenia,
b) zawierają nazwę i adres oferenta prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty,
c) obejmują całkowitą ilość ustanowioną w art. 1,
d) podają kwotę wyrażoną w ecu na tonę w odniesieniu do realizacji całej dostawy. Koszty transportu morskiego winny być w ofercie wyszczególnione oddzielnie;
e) wskazują środki transportu, które zostaną wykorzystane, oraz adresy składów wywozu; w przypadku transportu morskiego niezbędne jest wskazanie portu załadunku we Wspólnocie;
f) mają załączony dowód złożenia przez oferenta gwarancji przetargowej w wysokości 15 ECU na tonę na rzecz Wspólnoty.
Oferta przetargowa, która nie spełnia wymagań określonych w niniejszym artykule bądź zawiera warunki inne niż ustanowione dla procedury przetargowej, jest nieważna.
Żadna z ofert nie może zostać zmieniona lub wycofana.
Artykuł 3
1.
Na podstawie otrzymanych ofert przetargowych:
- umowę kontraktacyjną przyznaje się oferentowi, którego oferta przetargowa zawiera najniższą kwotę,
- lub, w razie konieczności, umowa kontraktacyjna nie zostanie w ogóle przyznana, w szczególności jeżeli przedłożone oferty przetargowe przekraczają ceny normalnie uzyskiwane na rynku.
2.
W ciągu trzech dni następujących po końcowym terminie składania ofert Komisja, z zachowaniem formy pisemnej, drogą telekomunikacyjną, informuje wszystkich oferentów o wynikach przetargu.
W przypadku przyznania umowy wyłonionego oferenta powiadamia się niezwłocznie w formie pisemnej, drogą telekomunikacyjną.
Artykuł 4
1.
Zabezpieczenie przetargowe przewidziane w art. 2 ust. 2 lit. f) zostanie niezwłocznie zwolnione w przypadku odrzucenia oferty lub jeśli żadnemu oferentowi nie przyznano umowy kontraktacyjnej.
2.
Zobowiązania pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 są następujące:
a) w odniesieniu do oferentów przystępujących do przetargu: podtrzymanie ofert do chwili podjęcia decyzji przewidzianej w art. 3 ust. 1,
b) w odniesieniu do podmiotu wyłonionego w przetargu: złożenie zabezpieczenia w odniesieniu do dostawy zgodnie z art. 5 ust. 1.
Artykuł 5
W ciągu pięciu dni od daty poinformowania o przyznaniu umowy kontraktacyjnej wyłoniony oferent przesyła na adres wskazany w art. 6 dowód wpłaty na rzecz Komisji zabezpieczenia w wysokości 10 % kwoty wymienionej w ofercie przetargowej, zgodnie z przepisem ustanowionym w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 6
Wyłoniony oferent do dnia 31 sierpnia 1991 r. składa w agencji interwencyjnej działającej w Państwie Członkowskim, w którym zlokalizowany jest skład określony w art. 2 ust. 2 lit. e) lub w przypadku transportu morskiego w Państwie Członkowskim portu załadunku, wezwanie do zapłaty należności z tytułu dostaw.
Do wniosku dołączane są:
- oryginał zaświadczenia o przejęciu produktów wystawionego zgodnie z wzorem zamieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia przez przedstawiciela Prodexport SA, 1 Walter Marcineanu Square, w Bukareszcie (tel.: 15 55 95),
- kopię dokumentu przewozowego w przypadku transportu morskiego,
- zaświadczenie wystawione przez organ wymieniony w art. 7 potwierdzające zakończenie czynności kontrolnych.
Wysokość kwoty z tytułu dostaw oblicza się w odniesieniu do ilości netto podanej na zaświadczeniu o przejęciu produktów określonym powyżej.
Artykuł 7
Wyłoniony oferent poddaje się kontroli, którą przeprowadza agencja wyznaczona przez Komisję, po wcześniejszym uzyskaniu od niej, w rozsądnym terminie, danych dotyczących agencji.
W tym celu oferent poinformuje agencję o miejscach składowania lub pakowania produktu będącego przedmiotem dostawy, wskazując równocześnie port załadunku i podając nazwę statku oraz datę załadunku w porcie.
Artykuł 8
1.
Zobowiązaniem pierwotnym w odniesieniu do dostawy w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest dostarczenie całkowitej ilości produktu na określonych warunkach.
Dostarczona ilość jest uważana za zadowalającą, jeżeli jego waga netto, przy przejmowaniu go przez beneficjenta, nie jest mniejsza od ilości przewidywanej o więcej niż 1 %.
2.
Zabezpieczenie w odniesieniu do dostawy zwalnia się w chwili, gdy wyłoniony oferent zaprezentuje zainteresowanej agencji interwencyjnej dokumenty określone w art. 6.
Artykuł 9
Kursy wymiany stosowane w odniesieniu do ofert przetargowych, zabezpieczeń przetargowych i zabezpieczeń w odniesieniu do dostaw odpowiadają wysokości kursów obowiązujących na rynkach reprezentatywnych, określonych w art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 3152/85, obowiązujących w ostatnim dniu terminu składania ofert przetargowych.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1382/91
z dnia 21 maja 1991 r.
w sprawie przekazywania danych na temat wyładunków produktów rybołówstwa w Państwach Członkowskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
istnienie zharmonizowanej statystyki Wspólnoty na temat całkowitego wyładunku produktów rybołówstwa wzmocniłoby w szczególności zarządzanie rynkiem produktów rybołówstwa, które przewiduje rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2886/89 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie ma przekazywać Komisji dane na temat ilości i średniej ceny produktów rybołówstwa wyładowanych przez statki rybackie Wspólnoty w każdym miesiącu kalendarzowym w danym Państwie Członkowskim.
Do celów niniejszego rozporządzenia pod pojęciem wyładunek produktów rybołówstwa rozumie się:
- produkty wyładowane ze statków rybackich lub innych komponentów floty rybackiej,
- produkty wyładowane ze statków Państw Członkowskich w portach spoza Wspólnoty i objęte dokumentem T2M rozporządzenia Komisji (EWG) nr 137/79 [5],
oraz
- produkty przeładowane ze statków rybackich lub innych komponentów floty rybackiej Wspólnoty na statki państw trzecich na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby, poza przypadkami, w których przyznano wyłączenia lub uchylenia na mocy art. 5 ust. 4 i 6, przekazane dane obejmowały wszystkie wyładunki produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku I w danym miesiącu kalendarzowym.
Można posłużyć się jednak technikami badań wyrywkowych, aby oszacować wagowo do 10 % produktów rybołówstwa wyładowanych w danym miesiącu.
O technikach tych należy przedłożyć sprawozdanie na mocy przepisów art. 5 ust. 1 i 2.
Artykuł 2
Dane określone w art. 1 są przedstawiane Komisji w ciągu sześciu miesięcy od końca miesiąca, którego dotyczą.
Artykuł 3
1.
Produkty rybołówstwa, na temat, których przekazywanie danych jest wymagane na mocy z art. 1 są wymienione w załączniku I. Państwa Członkowskie mogą przedkładać dane na temat dodatkowych, osobno określonych produktów rybołówstwa.
Dane na temat produktów o małym znaczeniu w danym Państwie Członkowskim nie muszą być określane osobno w przekazywanych danych, lecz mogą być dołączone do pozycji zagregowanej, o ile waga produktu w ten sposób zapisanego nie przekracza wagowo 10 % wyładunków ogółem w danym Państwie Członkowskim w danym miesiącu.
2.
Definicje, których należy używać dla jednostek wagi i średniej ceny, miejsca przeznaczenia oraz postaci produktów, podane są w załączniku II.
3.
W liście produktów w załączniku I oraz definicjach w załączniku II można wprowadzić zmiany zgodnie z procedurą ustaloną art. 6.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane określone w art. 1 i 2 w formie określonej w załączniku III.
2.
Dane mogą być przekazywane na przekaźniku magnetycznym, o ile format takiego przekazu jest uzgodniony między Państwami Członkowskimi a Komisją.
Artykuł 5
1.
W ciągu dwunastu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przedłożą Komisji sprawozdanie opisujące, w jaki sposób dane na temat wyładunków są uzyskiwane, oraz określą, jaka jest ich reprezentatywność i wiarygodność.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, opracowuje podsumowanie przedłożonych jej sprawozdań.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich modyfikacjach informacji podanych na mocy ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
W przypadku gdy sprawozdania metodologiczne określone w ust. 1 wykazują, że dane Państwo Członkowskie nie może niezwłocznie spełnić wymogów niniejszego rozporządzenia i że niezbędne są zmiany technik i metodologii badań, Komisja może ustalić, we współpracy z danym Państwem Członkowskim, okres przejściowy trwający maksymalnie do trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w ciągu którego należy osiągnąć program niniejszego rozporządzenia; w okresie przejściowym możliwe jest przyznanie tymczasowych wyłączeń na okres maksymalnie do trzech lat, zwalniających Państwo Członkowskie z przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Komisja informuje wszystkie Państwa Członkowskie o tych wyłączeniach stosując procedurę przewidzianą w ust. 7.
4.
W przypadkach, w których włączenie określonego sektora rybołówstwa danego Państwa Członkowskiego do ogółu przekazywanych danych sprawiłoby władzom państwa problemy niewspółmierne ze znaczeniem tego sektora, możliwe jest przyznanie wyłączenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6, zezwalającego Państwu Członkowskiemu na wykluczenie danych dla tego sektora z ogółu przekazywanych przez kraj danych.
5.
Wyłączenia przyznawane zgodnie z ust. 4 są udzielane na maksimum trzy lata, jednakże mogą być przedłużane o kolejne trzyletnie okresy.
Składając wniosek o przedłużenie Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wyniki badania reprezentacyjnego ukazującego problemy, które pojawiły się podczas stosowania niniejszego rozporządzenia do całkowitych wyładunków danego Państwa Członkowskiego.
Następnie wniosek zostaje rozpatrzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
6.
Dane na temat wyładunków w małych portach mogą, na uzasadniony wniosek danego Państwa Członkowskiego przedłożony Komisji w ciągu dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zostać wyłączone z ogółu przekazywanych przez kraj danych pod następującymi warunkami.
Wyłączenie zostaje przyznane, jeżeli przekazywanie wymaganych danych sprawiłoby władzom państwa problemy niewspółmierne ze znaczeniem całkowitego wyładunku i jeżeli towary, których dane te dotyczą, sprzedawane są jedynie lokalnie.
Lista odpowiednich portów zostanie sporządzona dla każdego właściwego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Zainteresowane Państwa Członkowskie będą, co trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przekazywać Komisji sprawozdanie zawierające odnośne informacje tak, aby Stały Komitet ds. Statystyki Rolnictwa, powołany decyzją 72/279/EWG [6] mógł je rozpatrzyć i, jeśli to konieczne, skorygować, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6, kryteria i listy przewidziane w art. 6 akapit drugi.
7.
Sprawozdania metodologiczne, ustalenia przejściowe, dostępność danych, wiarygodność danych oraz inne istotne kwestie związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są badane raz w roku na forum właściwej grupy roboczej, Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa.
Artykuł 6
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Komitetu, z własnej inicjatywy lub na prośbę jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w określonym czasie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Poszczególnym przedstawicielom Państw Członkowskich w Komitecie przysługuje liczba głosów określona we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być przyjęte.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od przedłożenia sprawy Radzie nie podejmie ona decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1497/91
z dnia 3 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3641/90 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1679/89 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym; pomoc ma być przyznana dostawcy masła na jego pisemny wniosek, za przedłożeniem vouchera z numerem seryjnym wydanego na okres nie przekraczający sześciu miesięcy; okres ten powinien zostać przedłużony w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych władz krajowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 wyrazy "6 miesięcy" zastępuje się wyrazami "12 miesięcy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1534/91
z dnia 31 maja 1991 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w sektorze ubezpieczeniowym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 85 ust. 1 Traktatu może, zgodnie z art. 85 ust. 3, być uznany za nie mający zastosowania do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które spełniają wymagania art. 85 ust. 3;
należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia na podstawie art. 87 Traktatu;
współpraca między zakładami w sektorze ubezpieczeniowym jest, do pewnego stopnia, pożądana, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie tego sektora i jednocześnie wspierać interesy konsumentów;
stosowanie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [4] umożliwia Komisji sprawowanie ścisłego nadzoru w związku z koncentracjami dokonywanymi we wszystkich sektorach, łącznie z sektorem ubezpieczeniowym;
wyłączenia przyznane na mocy art. 85 ust. 3 Traktatu nie mogą naruszać przepisów Wspólnoty ani przepisów krajowych chroniących interesy konsumentów w tym sektorze;
porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione służące takim celom mogą, o ile objęte są zakazem zawartym w art. 85 ust. 1 Traktatu, zostać z niego wyłączone na pewnych warunkach; dotyczy to w szczególności porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych dotyczących ustanowienia wspólnych podstaw taryf składek na podstawie wspólnie opracowanych danych statystycznych lub liczby zgłoszonych roszczeń, ustalania standardów ogólnych warunków ubezpieczeń, wspólnego ubezpieczania od pewnych typów ryzyka, zaspokajania roszczeń, badania i zatwierdzania urządzeń zabezpieczających oraz rejestrów i informacji dotyczących zwiększonych ryzyk;
z uwagi na dużą liczbę powiadomień przedłożonych na podstawie rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r.: pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. 85 i 86 Traktatu [5], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, pożądane jest, aby w celu ułatwienia zadania Komisji, umożliwić jej oświadczenie w drodze rozporządzenia, że przepisy art. 85 ust. 1 Traktatu nie mają zastosowania do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych;
należy ustalić, na jakich warunkach Komisja, w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, może wykonywać takie uprawnienia;
wykonując takie uprawnienia, Komisja będzie brać pod uwagę nie tylko ryzyko zlikwidowania konkurencji na znacznej części danego rynku oraz ewentualne korzyści, które posiadacze polisy ubezpieczeniowej mogą uzyskać w wyniku porozumień, lecz również ryzyko, które rozpowszechnianie restrykcyjnych klauzul i funkcjonowanie firm podejmujących nadmierne ryzyko powodowałoby dla posiadaczy polisy ubezpieczeniowej;
prowadzenie rejestrów i obsługa informacji dotyczących zwiększonych ryzyk powinny być realizowane z zachowaniem właściwej ochrony poufności;
zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 17 Komisja może ustalić, że decyzja podjęta zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu obowiązuje z mocą wsteczną; Komisja powinna również móc przyjąć przepisy o takim skutku w rozporządzeniu;
zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 17 porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione mogą, decyzją Komisji, być wyłączone z zakazu, szczególnie jeżeli zostaną zmienione w taki sposób, aby spełniały wymagania art. 85 ust. 3 Traktatu; pożądane jest, aby umożliwić Komisji udzielenie, w drodze rozporządzenia, podobnego wyłączenia w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, jeżeli zostaną one zmienione w taki sposób, aby zostały zaliczone do kategorii określonej w rozporządzeniu wyłączającym;
nie można wykluczyć, że w szczególnych przypadkach warunki określone w art. 85 ust. 3 Traktatu nie będą mogły być spełnione; Komisja musi mieć możliwość dokonywania uregulowań w takich przypadkach zgodnie z rozporządzeniem nr 17 w drodze decyzji ze skutkiem na przyszłość,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia nr 17 Komisja może, w drodze rozporządzenia oraz zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, uznać, że art. 85 ust. 1 nie stosuje się do kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych w sektorze ubezpieczeniowym, których celem jest współpraca w odniesieniu do:
a) ustalania wspólnych podstaw taryf składek na podstawie wspólnie opracowanych danych statystycznych lub liczby zgłoszonych roszczeń;
b) ustalania standardów ogólnych warunków ubezpieczeń;
c) wspólnego ubezpieczania od pewnych typów ryzyka;
d) zaspokajania roszczeń;
e) badania i zatwierdzania urządzeń zabezpieczających;
f) rejestrów i informacji dotyczących zwiększonych ryzyk, pod warunkiem że prowadzenie tych rejestrów i obsługa informacji są realizowane z zachowaniem właściwej ochrony poufności.
2.
Rozporządzenie Komisji określone w ust. 1 określa kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których się stosuje i w szczególności określa:
a) ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych;
b) klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, lub inne warunki, jakie muszą zostać spełnione.
Artykuł 2
Każde rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 1 ma ograniczony okres obowiązywania.
Może ono zostać uchylone lub zmienione, jeżeli nastąpi zmiana okoliczności w odniesieniu do jakichkolwiek faktów, które miały decydujące znaczenie przy jego przyjmowaniu; w takim przypadku zostaje ustalony okres na dokonanie zmian w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, do których stosuje się wcześniejsze rozporządzenie.
Artykuł 3
Rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 1 może stanowić, że stosuje się je z mocą wsteczną do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których w dniu wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia stosowałaby się decyzja podjęta z mocą wsteczną zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 17.
Artykuł 4
1. Rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 1 może stanowić, że zakaz zawarty w art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania, przez okres ustalony w tym rozporządzeniu, do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych już istniejących w dniu 13 marca 1962 r., które nie spełniają warunków art. 85 ust. 3, jeżeli:
- w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia zostaną one zmienione w taki sposób, aby spełniały wspomniane warunki zgodnie z przepisami tego rozporządzenia oraz
- o zmianach powiadomiona zostanie Komisja w terminie ustalonym we wspomnianym rozporządzeniu.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się w ten sam sposób do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu przystąpienia nowych Państw Członkowskich, do których art. 85 ust. 1 Traktatu stosuje się na mocy przystąpienia i które nie spełniają warunków art. 85 ust. 3.
2.
Ustęp 1 stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które musiały być zgłaszane przed dniem 1 lutego 1963 r. zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 17, tylko wówczas gdy zostały zgłoszone przed tym terminem.
Ustęp 1 nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu przystąpienia nowych Państw Członkowskich, do których art. 85 ust. 1 Traktatu stosuje się na mocy przystąpienia i które musiały być zgłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty przystąpienia zgodnie z art. 5 i 25 rozporządzenia nr 17, chyba że zostały zgłoszone we wspomnianym okresie.
3.
Na przepisy przyjęte na podstawie ust. 1 nie można powoływać się w postępowaniu sądowym będącym w toku w dniu wejścia w życie rozporządzenia przyjętego na podstawie art. 1; nie można też powoływać się na nie jako na podstawę roszczeń odszkodowawczych wobec osób trzecich.
Artykuł 5
W przypadku gdy Komisja występuje z wnioskiem o przyjęcie rozporządzenia, publikuje jego projekt, aby umożliwić wszystkim zainteresowanym osobom i organizacjom przedłożenie uwag w ustalonym przez nią terminie, nie krótszym niż jeden miesiąc.
Artykuł 6
1.
Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej:
a) przed opublikowaniem projektu rozporządzenia;
b) przed przyjęciem rozporządzenia.
2.
Stosuje się art. 10 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 17, dotyczący zasięgnięcia opinii Komitetu Doradczego.
Jednakże wspólne posiedzenia z Komisją odbywają się nie wcześniej niż jeden miesiąc po wystosowaniu zawiadomienia zwołującego posiedzenie.
Artykuł 7
W przypadku gdy Komisja, czy z własnej inicjatywy, czy na wniosek Państwa Członkowskiego bądź osób fizycznych lub prawnych wykazujących uzasadniony interes, stwierdzi, że w określonym przypadku porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, do których stosuje się rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 1, mają jednak określone skutki niezgodne z warunkami określonymi w art. 85 ust. 3 Traktatu, Komisja może cofnąć możliwość korzystania z zastosowania wspomnianego rozporządzenia i podjąć decyzję zgodnie z art. 6 i 8 rozporządzenia nr 17, przy czym nie jest wymagane zawiadomienie określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 17.
Artykuł 8
Nie później niż sześć lat po wejściu w życie rozporządzenia Komisji przewidzianego w art. 1 Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania niniejszego rozporządzenia wraz z wnioskami w sprawie zmian niniejszego rozporządzenia, które mogą okazać się konieczne w świetle zdobytego doświadczenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1538/91
z dnia 5 czerwca 1991 r.
wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 wprowadziło niektóre normy handlowe w odniesieniu do drobiu, których stosowanie wymaga przyjęcia przepisów w szczególności w zakresie asortymentu tusz drobiowych, elementów tusz i podrobów, do których wspomniane rozporządzenie ma zastosowanie, klasyfikacji według budowy, wyglądu i masy, form prezentacji, oznaczenia nazwy, pod jaką dane produkty mają być sprzedawane, fakultatywnego oznaczania metod schładzania oraz rodzajów hodowli, warunków przechowywania i transportu niektórych rodzajów mięsa drobiowego oraz nadzoru nad przestrzeganiem tych przepisów, w celu zapewnienia ich jednolitego stosowania w całej Wspólnocie;
w celu uregulowania obrotu drobiem różnych klas, ustalanych według budowy i wyglądu, konieczne jest ustanowienie definicji rodzaju, wieku i prezentacji w odniesieniu do tusz oraz ustalenie budowy anatomicznej i zawartości w odniesieniu do kawałków tusz; w przypadku produktów znanych jako foie gras z powodu ich dużej wartości i wiążącego się z tym niebezpieczeństwa oszukańczych praktyk występuje konieczność ustanowienia szczególnie precyzyjnych minimalnych norm handlowych;
stosowanie wymienionych norm nie jest konieczne w odniesieniu do niektórych produktów i form prezentacji o znaczeniu lokalnym lub w inny sposób ograniczonym; jednakże nazwy, pod którymi takie produkty są sprzedawane, nie powinny wprowadzać konsumenta w błąd, w poważnym stopniu powodując u niego utożsamianie wymienionych produktów z produktami podlegającymi omawianym normom; podobnie dodatkowe określenia opisowe stosowane przy przyporządkowywaniu nazw takim produktom powinny również podlegać niniejszemu przepisowi;
temperatura przechowywania i obróbki ma decydujące znaczenie dla utrzymywania wysokich norm jakości; dlatego celowe jest określenie minimalnej temperatury przechowywania zamrożonych produktów mięsa drobiowego;
przepisy niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisy odnoszące się do nadzoru i egzekwowania, muszą być jednolicie stosowane w całej Wspólnocie; dlatego należy ustanowić jednolite środki w zakresie pobierania prób losowych oraz dopuszczalne odchylenia;
zarówno w celu dostarczenia konsumentowi wyczerpującej, jednoznacznej i obiektywnej informacji na temat produktu oferowanego do sprzedaży, jak i w celu zagwarantowania swobodnego przepływu takich produktów w całej Wspólnocie, konieczne jest zapewnienie, że normy handlowe w odniesieniu do mięsa drobiowego uwzględniają w możliwie szerokim zakresie przepisy dyrektywy Rady 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania niektórych towarów [2] według ich masy lub objętości, zmienionej dyrektywą 78/891/EWG [3];
wśród oznaczeń, które można fakultatywnie stosować na etykietach, występują oznaczenia dotyczące metody schładzania oraz poszczególnych rodzajów hodowli; wykorzystywanie tego ostatniego oznaczenia, w interesie ochrony konsumenta, wymaga podporządkowania ściśle określonym kryteriom dotyczącym tak warunków hodowli, jak i progu ilościowego, w celu ustalenia niektórych kryteriów, takich jak wiek ubojowy lub okres tuczu i zawartość niektórych składników środków spożywczych;
właściwe jest wykonywanie przez Komisję stałego nadzoru zgodności z prawem wspólnotowym, w tym norm handlowych, w szczególności krajowych środków na podstawie niniejszych przepisów; należy ustanowić przepisy szczególne w celu rejestracji i systematycznej kontroli przedsiębiorstw upoważnionych do stosowania określeń odnoszących się do poszczególnych rodzajów hodowli; dlatego przedsiębiorstwa takie muszą być zobowiązane do prowadzenia systematycznej i szczegółowej ewidencji w tym zakresie;
z uwagi na specjalistyczny charakter wymienionych kontroli właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą dokonać przeniesienia odpowiedzialności w tym zakresie na odpowiednio przygotowane i należycie zatwierdzone organy zewnętrzne, z zastrzeżeniem właściwego nadzoru i środków bezpieczeństwa;
podmioty gospodarcze w państwach trzecich mogą zamierzać wykorzystywać fakultatywne oznaczenia dotyczące metody schładzania oraz rodzajów hodowli; należy ustanowić przepisy uwzględniające taką możliwość, z zastrzeżeniem certyfikacji przez właściwy urząd zainteresowanego państwa trzeciego, które znajduje się na wykazie utworzonym przez Komisję;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 stosuje się następujące definicje:
1.
Tusze drobiowe
a) PTACTWO DOMOWE (Gallus domesticus)
- kurczak, brojler: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym),
- kogut, kura, sztuki mięsne lub rosołowe: ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka,
- kapłon: kogut chirurgicznie kastrowany przed uzyskaniem dojrzałości płciowej,
- pisklę: kurczątko (poussin, coquelet) o masie tuszy poniżej 750 g (mierzonej bez podrobów, głowy i łap);
b) INDYKI (Meleagris gallopavo dom.)
- (młody) indyk: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym),
- indyk: ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka;
c) KACZKI (Anas platyrhynchos dom., cairina muschata)
- (młoda) kaczka lub pisklę kacze, (młoda) kaczka piżmowa: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym),
- kaczka, kaczka piżmowa ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka;
d) GĘSI (Anser anser dom.)
- (młoda) gęś lub pisklę gęsie: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym).
Warstwa tłuszczu na całej tuszy jest cienka lub średnia; tłuszcz młodej gęsi może mieć zróżnicowane zabarwienie zależnie od rodzaju żywienia,
- gęś: ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka; na całej tuszy występuje średnia do grubej warstwa tłuszczu;
e) PERLICZKA (Numidia meleagris domesticus)
- (młoda) perliczka: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym),
- perliczka: ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka.
Do celów niniejszego rozporządzenia warianty powyższych określeń wynikające z płci, są równoważne.
2.
Kawałki drobiu
a) Połówka: połowa tuszy uzyskana przez proste cięcie pionowe wzdłuż mostka i kręgosłupa
b) Ćwiartka:połówka podzielona przez poprzeczne cięcie, w wyniku którego uzyskuje się ćwiartki z piersią i z nogą;
c) Nieoddzielone ćwiartki tylne: obie ćwiartki tylne w jednym kawałku, połączone częścią grzbietu, z kuprem lub bez kupra;
d) Pierś: mostek z żebrami lub ich częścią, rozłożonymi po jego obydwóch stronach, łącznie z otaczającymi je mięśniami.
Pierś można oferować jako całość lub połowę;
e) Noga: kości udowa, piszczelowa i strzałkowa, łącznie z otaczającymi je mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach;
f) Noga kurczaka z przylegającą częścią grzbietu, przy czym masa tej ostatniej nie przekracza 25 % masy kawałka;
g) Udo: kość udowa łącznie z otaczającymi mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach;
h) Podudzie: kość piszczelowa i kość strzałkowa łącznie z otaczającymi je mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach;
i) Skrzydło: kość ramieniowa, kość promieniowa i kość łokciowa łącznie z otaczającymi je mięśniami.
W przypadku skrzydeł indyków można oferować oddzielnie kość ramieniową lub promieniową/łokciową łącznie z otaczającymi je mięśniami.
Usunięcie końca skrzydła, włącznie z kością nadgarstka jest fakultatywne.
Cięcia wykonuje się w stawach;
j) Skrzydła nieoddzielone: obydwa skrzydła w jednym kawałku, połączone częścią grzbietu, przy czym masa tego ostatniego nie przekracza 45 % całkowitej masy kawałka;
k) Filet z piersi: cała lub połowa piersi bez kości. tj. bez mostka i żeber.
Filet z piersi indyczej może składać się wyłącznie z mięśnia piersiowego głębokiego;
l) filet z piersi z mostkiem: filet z piersi, bez skóry, z obojczykiem i chrząstką mostka, przy czym masa obojczyka i chrząstki mostka nie przekracza 3 % całkowitej masy kawałka.
W przypadku produktów wymienionych w lit. e), g) i h) do dnia 31 grudnia 1991 r. oba cięcia mogą być wykonywane blisko stawów.
Produkty wymienione w lit. d)–k) można oferować ze skórą lub bez skóry.
Brak skóry w produktach wymienionych w lit. d)–j) lub występowanie skóry w produkcie wymienionym w lit. k) podaje się na etykiecie określonej w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG [4].
3.
Foie gras:
wątroby z gęsi lub kaczek rodzaju Cairina muschata lub krzyżówki z Anas platyrachos, u których nastąpiło przetłuszczenie i powiększenie wątroby wskutek określonego żywienia.
Tego rodzaju wątroby, usunięte z całkowicie wykrwawionych ptaków, mają jednolitą barwę.
Masa wątrób przedstawia się następująco:
- wątroby kacze: ważą co najmniej 250 g netto,
- wątroby gęsie: ważą co najmniej 400 g netto.
Artykuł 2
1.
Tusze drobiowe wprowadzane do obrotu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są przygotowane do sprzedaży w jednej z poniższych prezentacji:
- częściowo patroszone (effilé, roped),
- patroszone, z podrobami,
- patroszone, bez podrobów.
2.
Tusze częściowo patroszone są to tusze drobiowe, z których nie zostały usunięte takie części, jak: serce, wątroba, płuca, żołądek mięśniowy, wole i nerki.
3.
We wszystkich prezentacjach tusz, jeżeli nie została usunięta głowa, w tuszy mogą pozostać tchawica i przełyk.
4.
Do podrobów należą wyłącznie:
Serce, szyja, żołądek mięśniowy i wątroba, a także wszystkie inne części tuszy uznane za jadalne na rynku, na którym produkt jest przeznaczony do ostatecznego spożycia.
Wątroby bez pęcherzyków żółciowych.
Żołądek mięśniowy bez zrogowaciałego nabłonka, zawartość żołądka usunięta.
Serce może być z workiem osierdziowym lub bez niego.
Jeżeli szyja pozostaje połączona z tuszą, nie zalicza się jej do podrobów.
W przypadku gdy jeden z czterech wymienionych organów zwyczajowo nie jest oferowany do sprzedaży łącznie z tuszą, brak tego organu podaje się na etykiecie.
Artykuł 3
1.
Nazwy handlowe, pod którymi sprzedaje się produkty objęte niniejszym rozporządzeniem, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 79/112/EWG, są nazwami wymienionymi w art. 1 niniejszego rozporządzenia i odpowiadającymi im określeniami w różnych językach wspólnotowych, podanymi w załączniku I, uściślonymi w przypadku:
- całych tusz przez odniesienie do formy prezentacji ustanowionych w art. 2 ust. 1,
- kawałków drobiu, przez odniesienie do poszczególnych gatunków.
2.
Nazwy zdefiniowane w art. 1 ust. 1 i 2 można dodatkowo uzupełnić innymi określeniami, pod warunkiem że w istotny sposób nie wprowadzi to konsumenta w błąd, w szczególności prowadząc do utożsamiania przez niego danego produktu z innymi produktami wymienionymi w art. 1 ust. 1 i 2 lub z oznaczeniami przewidzianymi w art. 10.
Artykuł 4
Produkty inne niż określone w art. 1 mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie tylko pod nazwami, które w poważnym stopniu nie wprowadzają konsumenta w błąd, powodując ich utożsamianie z innymi produktami określonymi w art. 1 lub z oznaczeniami przewidzianymi w art. 10.
Artykuł 5
Do mrożonego mięsa drobiowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 obowiązują następujące dodatkowe przepisy:
Temperatura mrożonego mięsa drobiowego objętego niniejszym rozporządzeniem musi być stabilna w całym produkcie i być utrzymywana we wszystkich punktach produktu na poziomie - 12 oC lub niższym, z możliwie krótkimi wahaniami w górę, o nie więcej niż 3°C. Te odchylenia temperatury produktu są dopuszczalne zgodnie z dobrą praktyką przechowywania i dystrybucji w czasie lokalnej dystrybucji oraz w szafach wystawowych w handlu detalicznym.
Artykuł 6
1.
Tusze drobiowe i kawałki tusz, objęte niniejszym rozporządzeniem, spełniają następujące wymogi minimalne w celu ich zaliczenia do klasy A i B:
- nienaruszone, uwzględniając rodzaj prezentacji,
- czyste, wolne od jakichkolwiek widocznych substancji obcych, zabrudzeń lub krwi,
- bez obcego zapachu,
- bez widocznych plam krwistych, z wyjątkiem małych i niezauważalnych,
- bez wystających złamanych kości,
- bez poważnych stłuczeń.
Świeże mięso drobiowe nie może wykazywać żadnych oznak wcześniejszego zamrażania.
2.
Tusze drobiowe i kawałki drobiu spełniają poniższe dodatkowe kryteria w celu zaliczenia ich do klasy handlowej A:
- posiadają dobrą budowę.
Tkanka mięśniowa pełna, pierś dobrze rozwinięta, szeroka, długa i umięśniona, nogi umięśnione.
U kurczaków, młodych kaczek lub kaczych piskląt oraz indyków, pierś, grzbiet i nogi pokryte cienką, równomierną warstwą tłuszczu.
U kogutów, kur, kaczek i młodych gęsi dopuszczalna jest grubsza warstwa tłuszczu.
U gęsi dorosłych występuje średnia do grubej warstwa tłuszczu, na całej tuszy,
- na piersi, nogach, kuprze, stawach nóg i końcach skrzydeł mogą występować pojedyncze niewielkie pióra, pozostałości (końcówki piór) i pióra włosowate (filopluma).
W przypadku kur rosołowych, kaczek, indyków i gęsi pojedyncze pióra mogą występować również na innych częściach tuszy,
- pewne uszkodzenia, stłuczenia i przebarwienia są dopuszczalne, o ile są małe i niezauważalne i nie znajdują się na piersi lub nogach.
Może brakować końcówki skrzydła.
Dopuszczalne jest lekkie zaczerwienienie końcówek skrzydeł i torebki stawowej,
w przypadku drobiu mrożonego i głęboko mrożonego nie występują ślady oparzelin zamrażalniczych [5], chyba że są marginalne, małe, nierzucające się w oczy i nie znajdują się na piersiach lub nogach.
Artykuł 7
1.
Decyzje wynikające z niezachowania zgodności z art. 1 i 6 można jedynie podejmować w odniesieniu do całej partii, skontrolowanej zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.
Cała partia składa się z mięsa drobiowego tego samego rodzaju, tej samej klasy i z tej samej serii produkcyjnej lub z tej samej rzeźni bądź tego samego zakładu rozbioru, zlokalizowanego w tym samym miejscu, które ma być poddane kontroli.
3.
Z każdej partii w rzeźni, zakładzie rozbioru, magazynach hurtowych i detalicznych lub w czasie odprawy celnej w przypadku przywozu z państw trzecich, pobiera się losowo następujące liczby poszczególnych produktów określonych w art. 1:
Wielkość partii _BAR_ Liczność próbki _BAR_ Dopuszczalna liczba jednostek wadliwych _BAR_
100—500 _BAR_ 30 _BAR_ 5 _BAR_
501—3200 _BAR_ 50 _BAR_ 7 _BAR_
< 3200 _BAR_ 80 _BAR_ 10 _BAR_
4.
Podczas badania partii mięsa drobiowego klasy A dopuszczalna liczba jednostek wadliwych określona w ust. 3 jest dozwolona w związku z:
a) brak cięcia w stawach w przypadku nóg, ud, podudzi i skrzydeł;
b) występowanie w masie nie więcej niż 2 % chrząstki (giętkiej końcówki mostka) w przypadku filetu z piersi;
c) występowanie niewielkich i niezauważalnych uszkodzeń, stłuczeń, przebarwień i śladów oparzeliny zamrażalniczej na piersiach i nogach.
5.
Podczas badania partii mięsa drobiowego klasy B podwaja się dopuszczalną liczbę wadliwych jednostek w stosunku do produktów wymienionych w ust. 4 lit. a) i b).
6.
W przypadku gdy badana partia zostaje uznana za niezgodną z przepisami, organ nadzorujący zabrania wprowadzenia jej do obrotu lub nie dopuszcza do wwozu partii pochodzącej z państwa trzeciego, do czasu przedstawienia dowodu, że uzyskano zgodność partii z przepisami art. 1 i 6.
Artykuł 8
1. W handlu detalicznym paczkowane mięso drobiowe mrożone lub głęboko mrożone można klasyfikować według klas wagowych zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w opakowaniach jednostkowych w rozumieniu art. 2 dyrektywy 76/211/EWG.
Opakowaniami jednostkowymi mogą być:
- opakowania zawierające jedną tuszę drobiową, lub
- opakowania zawierające jeden lub kilka kawałków tuszy tego samego rodzaju i gatunku drobiu,
jak określono w art. 1.
2.
Zgodnie z ust. 3 i 4 na wszystkich opakowaniach jednostkowych widnieje oznaczenie masy produktu, podawanej jako "masa nominalna", którą opakowania powinny zawierać.
3.
Paczkowane mięso drobiowe mrożone lub głęboko mrożone można klasyfikować według kategorii mas nominalnych, jak następuje:
- tusze < 1100 g: klasy po 50 g (1050 – 1000 – 950 itd.),
- tusze <1100 g: klasy po 100 g (1100 – 1200 – 1300 itd.),
- kawałki drobiu: 250 g — 500 g –750 g — 1000 g — 1500 g — 2000g — 2500 g — 5000g.
4.
Opakowania jednostkowe określone w ust. 1 przygotowuje się w taki sposób, aby były spełnione następujące warunki:
- rzeczywista zawartość opakowania nie jest mniejsza średnio niż masa nominalna,
- udział opakowań wykazujących ujemną wartość błędu (niedoboru) większą niż dopuszczalna wartość przewidziana w ust. 9 i 10 jest wystarczająco niski, aby partie opakowań jednostkowych spełniały wymagania badań wymienionych w ust. 11,
- opakowania jednostkowe wykazujące ujemną wartość błędu (niedoboru) większą niż podwójna wartość przewidziana w ust. 9 i 10, nie są wprowadzane do obrotu.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje masy nominalnej, rzeczywistej zawartości i ujemną wartość błędu (niedoboru) określone w załączniku I do dyrektywy 76/211/EWG.
5.
W zakresie odpowiedzialności paczkującego lub importera za mięso drobiowe mrożone lub głęboko mrożone oraz w zakresie kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze, przepisy określone w załączniku I do dyrektywy 76/211/EWG, pkt 4, 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis.
6.
Kontrolę opakowań jednostkowych przeprowadza się przez pobieranie próbek i składa się ona z dwóch części:
- badania rzeczywistej zawartości każdego pobranego opakowania jednostkowego w próbie losowej,
- badania średniej rzeczywistej zawartości opakowania jednostkowego w próbie losowej.
Partię opakowań jednostkowych uważa się za przyjętą, jeżeli wyniki obydwóch kontroli spełniają kryteria przyjęcia określone w ust. 11 i 12.
7.
Partia przygotowana jest z opakowań jednostkowych o jednakowej masie nominalnej, tego samego rodzaju i z tej samej serii produkcyjnej, zapakowanych w tym samym miejscu, przedstawionych do oceny.
Wielkość partii ogranicza się do ilości ustanowionych poniżej:
- jeżeli towary paczkowane są badane na końcu linii paczkującej, to wielkość każdej partii odpowiada maksymalnej wydajności linii paczkującej w ciągu jednej godziny, bez żadnego ograniczenia wielkości partii;
- w pozostałych przypadkach wielkość partii jest ograniczona do 10000.
8.
Z każdej badanej partii pobiera się losowo następujące liczby opakowań jednostkowych:
Wielkość partii _BAR_ Liczność próbki _BAR_
100 - 500 _BAR_ 30 _BAR_
501 - 3200 _BAR_ 50 _BAR_
< 3200 _BAR_ 80 _BAR_
Partie zawierające mniej niż 100 opakowań jednostkowych podlegają w 100 % badaniu nieniszczącemu, w rozumieniu załącznika II do dyrektywy 76/211/EWG, w przypadku gdy jest ono przeprowadzane.
9.
W przypadku paczkowanych pojedynczych tusz, dopuszczalne są następujące ujemne wartości błędu (niedoboru):
(w g) _BAR_ Masa nominalna _BAR_ Dopuszczalna ujemna wartość błędu _BAR_
mniej niż 1100 _BAR_ 25 _BAR_
powyżej 1100 _BAR_ 50 _BAR_
10.
W przypadku paczkowanych kawałków drobiu stosuje się poniższe ujemne wartości błędu (niedoboru):
Masa nominalna (w g) _BAR_ Dopuszczalna ujemna wartość błędu _BAR_
(w g) _BAR_ (w %) _BAR_
250 _BAR_ 9 _BAR_ _BAR_
500 _BAR_ 15 _BAR_ _BAR_
750 _BAR_ 15 _BAR_ _BAR_
1000 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
1500 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
2000 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
2500 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
3000 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
5000 _BAR_ _BAR_ 1,5 _BAR_
11.
Podczas badania rzeczywistej zawartości poszczególnych opakowań jednostkowych w próbie losowej minimalna dopuszczalna zawartość jest obliczana przez odjęcie dopuszczalnej ujemnej wartości błędu (niedoboru) dla danej zawartości od masy nominalnej opakowania jednostkowego.
Opakowania jednostkowe w próbie losowej, których rzeczywista zawartość jest mniejsza niż minimalna zawartość akceptowana, uważa się za wadliwe.
Badana partia opakowań jednostkowych może być uznana za przyjęta lub odrzuconą, jeżeli liczba wadliwych opakowań jednostkowych w próbie losowej jest niższa lub równa kryterium przyjęcia albo jest równa lub wyższa od kryterium odrzucenia, jak podano poniżej:
Liczność próbki _BAR_ Liczba opakowań wadliwych _BAR_
Kryterium przyjęcia _BAR_ Kryterium odrzucenia _BAR_
30 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_
50 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
80 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
12.
W przypadku badania średniej rzeczywistej zawartości partię opakowań jednostkowych uważa się za przyjętą, jeżeli średnia rzeczywista zawartość opakowań jednostkowych tworzących próbkę losową jest większa niż kryterium przyjęcia podane poniżej:
Liczność próbki _BAR_ Kryterium przyjęcia w odniesieniu do średniej rzeczywistej zawartości _BAR_
30 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,503s _BAR_
50 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,379s _BAR_
80 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,295s _BAR_
x — = średnia rzeczywista zawartość opakowań jednostkowych,
Qn = nominalna masa opakowania jednostkowego,
s = odchylenie standardowe rzeczywistej zawartości opakowań jednostkowych w partii.
Odchylenie standardowe oblicza się w sposób ustanowiony załączniku II do dyrektywy 76/211/EWG ppkt 2.3.2.2.
13.
Stosuje się przepisy art. 4 ust. 4 dyrektywy 76/211/EWG.
Artykuł 9
Oznaczenie dotyczące wykorzystania jednej z metod schładzania zdefiniowanej w niniejszym rozporządzeniu i odpowiadające określeniom w innych językach wspólnotowych wymienionych w załączniku II może występować na etykietach w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG:
—schładzanie owiewowe: _BAR_ schładzanie tusz drobiowych w strumieniu zimnego powietrza, _BAR_
—schładzanie owiewowo-natryskowe: _BAR_ schładzanie tusz drobiowych w strumieniu zimnego powietrza uzupełnionego mgłą wodną celem podniesienia efektywności schładzania i utrzymania wilgotnej powierzchni tuszy; _BAR_
—schładzanie zanurzeniowe: _BAR_ schładzanie tusz drobiowych w zbiornikach z wodą lub wodą z lodem w przeciwprądzie, zgodnie z opisem zawartym w dyrektywie Rady 71/118/EWG załączniku I rozdział V pkt 28 lit. a) i b). _BAR_
Artykuł 10
1.
W celu oznaczenia rodzaju hodowli, z wyjątkiem hodowli organicznej i biologicznej, jedynie określenia ustalone w niniejszym rozporządzeniu oraz odpowiadające im określenia w innych językach wspólnotowych, wymienione w załączniku III, mogą występować na etykietach w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG, o ile spełnione są odpowiednie warunki wymienione w załączniku IV:
a) "żywione z udziałem… % składnika…";
b) "ekstensywny chów ściółkowy";
c) "chów z wolnym wybiegiem";
d) "tradycyjny chów z wolnym wybiegiem";
e) "chów z wolnym wybiegiem — bez ograniczeń".
Wymienione określenia można uzupełnić oznaczeniami odnoszącymi się do szczególnych cech charakterystycznych dla odpowiednich sposobów hodowli.
2.
Podawanie wieku w momencie uboju lub długości okresu tuczu jest dopuszczalne, jedynie w przypadku gdy stosuje się jedno z określeń wymienionych w ust. 1 oraz w odniesieniu do wieku nie niższego niż wiek wskazany w załączniku IV lit. b), c) lub d).
Jednakże przepisu tego nie stosuje się w przypadku piskląt.
3.
Niniejsze przepisy stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych wykraczających poza minimalne wymagania podane w załączniku IV, które mają zastosowanie jedynie do producentów danego Państwa Członkowskiego, o ile środki te są zgodne z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do mięsa drobiowego.
4.
Krajowe środki określone w ust. 3 przekazuje się do wiadomości Komisji.
5.
W dowolnym czasie i na wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują wszelkie informacje konieczne do oceny kompatybilności środków omawianych w niniejszym artykule, z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do mięsa drobiowego.
Artykuł 11
1.
Rzeźnie upoważnione do stosowania określeń wymienionych w art. 10 podlegają specjalnej rejestracji.
Prowadzą one, według sposobu hodowli, oddzielną ewidencję:
- nazw i adresów producentów tego rodzaju ptaków, którzy są rejestrowani po kontroli właściwego urzędu Państwa Członkowskiego,
- na żądanie tego urzędu, liczby ptaków hodowanych przez poszczególnych producentów na serię wychowu.
2.
Omawiani producenci są następnie regularnie kontrolowani.
Prowadzą oni bieżącą ewidencję liczby ptaków według rodzaju hodowli drobiu, podając także liczbę sprzedanych ptaków i nazwę nabywcy.
3.
Regularne kontrole zgodności z art. 10 i 11 przeprowadza się:
- na fermach: co najmniej raz w danej serii wychowu,
- w mieszalniach pasz: co najmniej raz w odniesieniu do stosowanego składu paszy, a w każdym wypadku co najmniej raz w roku,
- w rzeźniach: co najmniej cztery razy w roku,
- w wylęgarniach drobiu: co najmniej raz w roku w odniesieniu do rodzajów hodowli określonych w art. 10 ust. 1 lit. d) i e).
4.
Do dnia 1 lipca 1991 r. każde Państwo Członkowskie przedstawi pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz zatwierdzonych rzeźni zarejestrowanych zgodnie z ust. 1, z podaniem nazwy, adresu i numeru przydzielonego każdej z nich.
Wszelkie zmiany w wymienionym wykazie podawane są na początku każdego kwartału roku kalendarzowego do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 12
W przypadku nadzoru nad stosowanymi oznaczeniami rodzajów hodowli, wymienionego w art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1906/90, organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie spełniają kryteria określone w normie europejskiej EN/45011 z dnia 26 czerwca 1989 r. oraz jako takie otrzymują pozwolenie oraz podlegają kontroli właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 13
Mięso drobiowe przywożone z państw trzecich może posiadać jedno lub więcej oznaczeń fakultatywnych przewidzianych w art. 9 lub 10, jeżeli jest zaopatrzone w zaświadczenie wystawione przez właściwy urząd kraju pochodzenia potwierdzające zgodność danych produktów z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
Na wniosek państwa trzeciego Komisja sporządza wykaz tych urzędów.
Artykuł 14
Nazwy produktów oraz pozostałe określenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu podaje się co najmniej w języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce sprzedaż detaliczna lub inne wykorzystanie produktu.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 czerwca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1991 r.
Jednakże do dnia 31 grudnia 1991 r. podmioty gospodarcze mogą paczkować produkty objęte niniejszym rozporządzeniem w materiały opakowaniowe noszące oznaczenia przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym obowiązującym przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
W związku z tym wymienione produkty mogą być wprowadzane do obrotu do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1559/91
z dnia 7 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2077/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2077/85 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 344/86 [4], rozszerza na ananasy w puszce stosowanie niektórych norm dotyczących pomocy w odniesieniu do produkcji przetworów owocowych i warzywnych; odniesienia przedstawione w tym rozporządzeniu powinny zostać uaktualnione w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1558/91 [5] oraz zmiany do Nomenklatury Scalonej podanych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2472/90 [7];
rozporządzenie (EWG) nr 1558/91 ustanawia nowe szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych; środki te stosują się również do ananasów w puszce;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Do celów sytemu pomocy produkcyjnej przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 525/77 "ananas w puszce" oznacza ananasa lub części ananasa bez skórki i bez rdzenia poddane obróbce cieplnej, zapakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, pokryte roztworem syropu cukrowego o całkowitej zawartości cukru, ustalonej po homogenizacji, nie mniejszej niż 14 % i objęte kodami CN 20082051, 20082059, 20082071 i 20082079.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w artykułach poniżej, art. 2, 3, 6, 7, 9, 10, 11, art. 12 ust. 1 i art. 14-17 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1598/91 [8] stosuje się również do przyznawania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1601/91
z dnia 10 czerwca 1991 r.
ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: nie ma obecnie szczególnych zasad wspólnotowych regulujących wina aromatyzowane, aromatyzowane napoje winopochodne i aromatyzowane koktajle winopodobne, zwane dalej "napojami aromatyzowanymi", w szczególności w odniesieniu do ich definicji oraz wymogów dotyczących opisu i prezentacji; z uwagi na gospodarcze znaczenie tych napojów, konieczne jest, w celu wspomożenia funkcjonowania wspólnego rynku, ustanowienie wspólnych przepisów w tym zakresie;
aromatyzowane napoje stanowią duży rynek zbytu dla rolnictwa Wspólnoty; zbyt ten jest w dużej mierze wynikiem dobrej opinii uzyskanej przez niektóre z tych napojów w całej Wspólnocie i na rynku światowym; reputację tę można przypisać dobrej jakości omawianych napojów; należy w związku z tym utrzymać określony standard jakości omawianych napojów w celu utrzymania zbytu na tym samym poziomie; odpowiednimi środkami utrzymania standardu jakości jest zdefiniowanie omawianych napojów, z uwzględnieniem tradycyjnych metod produkcji, na których opiera się ich reputacja; zdefiniowane w ten sposób nazwy powinny być stosowane tylko w odniesieniu do napojów takiej samej jakości jak napoje tradycyjne w celu zapobieżenia ich dewaluacji;
zaleca się stworzenie odpowiednich ram dla napojów aromatyzowanych złożonych głównie z wina i moszczu, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości rozwoju i innowacji kompozycji tych napojów; cel ten może być łatwiej osiągnięty w wyniku utworzenia trzech kategorii napojów opartych na zawartości wina, mocy alkoholu oraz możliwość dodawania bądź nie alkoholu;
właściwe jest, aby wspólnotowe zasady zastrzegły, dla pewnych terytoriów, używanie przypisań geograficznych do tych terytoriów, pod warunkiem że stadia produkcji, w trakcie których gotowy produkt uzyskuje swoje charakterystyczne i definitywne właściwości, odbywają się na danym obszarze geograficznym;
zwyczajowym środkiem informowania konsumenta jest umieszczanie niektórych informacji na etykietach; etykietowanie napojów aromatyzowanych podlega ogólnym zasadom ustalonym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż końcowemu konsumentowi [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/395/EWG [5]; z uwagi na charakter omawianych napojów oraz w celu pełniejszej informacji konsumenta należy przyjąć dodatkowe przepisy do zasad ogólnych;
w przeświadczeniu konsumenta, reputacja pewnych aromatyzowanych napojów jest ściśle związana z ich tradycyjnym pochodzeniem; w celu zapewnienia odpowiedniego informowania konsumenta i uwzględnienia tych szczególnych przypadków, właściwe jest wprowadzenie przymusowego wskazywania pochodzenia napoju, w przypadkach gdy nie pochodzi on z tradycyjnych regionów produkcji;
w celu zapewnienia właściwej informacji o składzie napoju należy przyjąć określone reguły etykietowania dotyczące rodzaju użytego alkoholu;
dyrektywa Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/858/EWG [7] i dyrektywa Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 85/7/EWG [9], określają cechy charakterystyczne wody, która może być używana w środkach spożywczych; należy je uwzględnić;
dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących aromatów przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [10] podaje definicje różnych terminów, których należy używać w związku z aromatyzowaniem; w niniejszym rozporządzeniu stosuje się tę samą terminologię;
należy przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące opisu i prezentacji przywożonych napojów aromatyzowanych z uwzględnieniem zobowiązań Wspólnoty w stosunkach z państwami trzecimi;
w celu ochrony reputacji wspólnotowych napojów aromatyzowanych na rynku światowym, tymi samymi zasadami należy objąć wywożone napoje, o ile przepisy nie stanowią inaczej, uwzględniając tradycyjne zwyczaje i praktyki;
preferowanym sposobem zapewnienia jednolitego i jednoczesnego wdrożenia omawianych środków jest działanie w drodze niniejszego rozporządzenia;
w celu uproszczenia i usprawnienia procedury, należy zlecić Komisji wydanie technicznych przepisów wykonawczych; w tym celu należy przyjąć przepisy dotyczące procedury, umożliwiającej ścisłą współpracę Państw Członkowskich i Komisji w ramach Komitetu Wykonawczego;
konieczne są środki przejściowe w celu ułatwienia przejścia do systemu wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady definiowania, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopochodnych.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia rozumie się przez:
a) wino aromatyzowane:
napój:
- uzyskany z win zdefiniowanych w pkt. 12—18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 822/87 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1325/90 [12] z wyjątkiem wina stołowego typu Retsina, z możliwym dodaniem moszczu gronowego, moszczu gronowego w stanie fermentacji i/lub moszczu świeżego z fermentacją zatrzymaną przez dodanie alkoholu, zgodnie z definicją zawartą w przepisach wspólnotowych,
- do którego dodano alkohol, zgodnie z definicją zawartą z art. 3 lit. d), oraz
- do którego dodano następujące aromaty:
- naturalne substancje aromatyzujące i/lub naturalne preparaty aromatyzujące zdefiniowane w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) oraz lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów ust. 2 używanie substancji i preparatów, zdefiniowanych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt ii) przytoczonej dyrektywy, może być w pewnych wypadkach i pod pewnymi warunkami dopuszczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, i/lub
- zioła aromatyczne i/lub przyprawy korzenne i/lub aromatyzujące środki spożywcze,
- który z reguły został dosłodzony oraz, z wyjątkami podanymi w ust. 2, mógł być zabarwiony karmelem,
- który ma minimalną moc alkoholu 14,5 % obj. lub większą oraz maksymalną moc alkoholu poniżej 22 % obj. oraz minimalną całkowitą moc alkoholu 17,5 % obj. lub więcej; jednakże w odniesieniu do produktów, które stosownie do ust. 5 noszą opis "wytrawny" lub "bardzo wytrawny", minimalną całkowitą moc alkoholu według objętości ustala się odpowiednio na poziomie 16 % i 15 %.
Wino użyte do przygotowywania wina aromatyzowanego powinno, przed wzbogaceniem, występować w gotowym produkcie w proporcji nie mniejszej niż 75 %. Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, minimalna naturalna moc alkoholu według objętości użytych produktów to moc określona w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.
Nazwa "wino aromatyzowane" może być zastąpione nazwą "aperitif winopochodny".
Używanie nazwy "aperitif" w tym kontekście nie narusza jego używania do definiowania produktów nie objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
b) aromatyzowany napój winopochodny:
napój:
- uzyskany z win zdefiniowanych w pkt 11–13 i 15–18 załącznika I do rozporządzenia EWG nr 822/87, z wyjątkiem win produkowanych z dodatkiem alkoholu i wina stołowego typu Retsina, z możliwym dodatkiem moszczu gronowego i/lub częściowo sfermentowanego moszczu gronowego,
- do którego dodano następujące aromaty:
- naturalne substancje aromatyzujące i/lub naturalne preparaty aromatyzujące i/lub substancje i aromaty identyczne z naturalnymi zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) i ppkt ii) oraz lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. Użycie sztucznych substancji określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt iii) przytoczonej dyrektywy może, w pewnych wypadkach i pod pewnymi warunkami, być dopuszczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, i/lub
- zioła aromatyczne i/lub przyprawy korzenne i/lub aromatyzujące środki spożywcze,
- który mógł być dosłodzony,
- do którego nie dodano alkoholu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w definicji produktu podanej w niniejszym rozporządzeniu lub przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14,
- który ma rzeczywistą moc alkoholu 7 % obj. lub więcej i mniej niż 14,5 % obj.
Wina używane w przygotowywaniu aromatyzowanych napojów winopochodnych muszą występować w gotowym produkcie w proporcji nie mniejszej niż 50 %. Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, minimalna naturalna moc alkoholu użytych produktów wynosi, jak podano w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87;
c) aromatyzowany koktajl winopodobny oznacza napój:
- uzyskany z wina i/lub moszczu gronowego:
- do którego dodano następujące aromaty:
- naturalne substancje aromatyzujące i/lub naturalne preparaty aromatyzujące i/lub substancje lub preparaty identyczne z nimi, zgodnie z definicją w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) i ppkt ii) oraz lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. Użycie sztucznych substancji określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt iii) przytoczonej dyrektywy może, w pewnych wypadkach i pod pewnymi warunkami, być dopuszczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, i/lub
- aromatyczne zioła i/lub przyprawy korzenne i/lub aromatyzujące środki spożywcze,
- mógł być dosłodzony i mógł być zabarwiony,
- do którego nie dodano żadnego alkoholu,
- który ma moc alkoholu poniżej 7 % obj.
Wino i/lub moszcz gronowy użyte w przygotowywaniu aromatyzowanego koktajlu winopodobnego muszą występować w gotowym produkcie w proporcji nie mniejszej niż 50 %. Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, minimalna naturalna moc alkoholu według objętości użytych produktów wynosi, jak podano w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.
Szczególne nazwy można przyjąć na mocy i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Używanie nazwy "koktajl" w tym kontekście stosuje się bez uszczerbku dla jego stosowania przy definiowaniu produktów nie objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
2.
Definicje różnych kategorii wina aromatyzowanego, którego nazwa może być zastąpiona wyrazem "wino aromatyzowane":
a) Wermut:
wino aromatyzowane przygotowane na bazie wina określonego w ust. 1 lit. a), którego charakterystyczny aromat uzyskiwany jest poprzez użycie odpowiednio przyrządzonych substancji, pochodzących w szczególności z gatunków Artemisia, których należy używać w każdym przypadku; napój ten może być dosładzany tylko przy pomocy karmelizowanego cukru, sacharozy, moszczu gronowego, rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego.
b) Gorzkie wino aromatyzowane:
wino aromatyzowane o charakterystycznym gorzkim aromacie.
Po nazwie "gorzkie wino aromatyzowane" podaje się nazwę głównej substancji nadającej gorzki aromat, bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 3.
Następujące nazwy lub ich synonimy funkcjonujące w innych urzędowych językach Wspólnoty można stosować w celu uzupełnienia lub zastąpienia omawianego opisu:
- "Wino chininowe" ("Quinquina wine"), w którym głównym środkiem aromatyzującym jest naturalny aromat chininy,
- "Wino gorzkie" ("Bitter vino"): wino, w którym głównym środkiem aromatyzującym jest korzeń goryczki żółtej i napój został zabarwiony dopuszczalnym żółtym i/lub czerwonym barwnikiem; używanie wyrazu "gorzkie", w tym kontekście, nie narusza jego używania w odniesieniu do innych produktów nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
- "Americano": wino, w którym smak jest wynikiem obecności naturalnych substancji uzyskanych z piołunu i korzeni goryczki i napój został zabarwiony dopuszczalnym barwnikiem żółtym i/lub czerwonym.
c) Wino aromatyzowane jajeczne:
wino aromatyzowane, do którego dodano żółtko jaj lub jego ekstrant i które zawiera cukier w przeliczeniu na cukier inwertowany powyżej 200 gramów i minimalną zawartość żółtka jaj wynoszącą przynajmniej 10 gramów na litr gotowego produktu.
Nazwa "cremovo" może towarzyszyć nazwie "wino aromatyzowane jajeczne", w którym wino takie zawiera wino typu Marsala w proporcji nie mniejszej niż 80 %.
Nazwa "cremovo zabaione" może towarzyszyć nazwie "wino aromatyzowane jajeczne", kiedy wino takie zawiera wino typu Marsala w proporcji nie mniejszej niż 80 % i zawiera żółtka jaj w ilości nie mniejszej niż 60 gramów na litr.
3.
Definicje różnych kategorii aromatyzowanych napojów winopochodnych, których opisy można:
- zastąpić opisem "aromatyzowany napój winopochodny" w Państwie Członkowskim, w którym jest produkowane.
- stosować jako uzupełnienie nazwy "aromatyzowany napój winopochodny" w innych Państwach Członkowskich.
a) Sangria:
napój uzyskany z wina, aromatyzowanego dodatkiem wyciągów lub esencji z naturalnych owoców cytrusowych, z sokiem lub bez soku takich owoców, z możliwością dodania przypraw korzennych, słodzony i z dodanym CO2, mający nabytą moc alkoholu nie mniejszą niż 12 % obj.
Napój ten może zawierać cząstki stałe pulpy owoców cytrusowych lub skórki, a jego kolor musi pochodzić od użytego surowca.
Nazwie "Sangria" muszą towarzyszyć wyrazy "wyprodukowano w…", po których następuje nazwa Państwa Członkowskiego produkującego napój bądź mniejszego regionu, w którym produkuje się napój z wyjątkiem przypadku, gdy jest on produkowany w Hiszpanii lub Portugalii.
Nazwę "Sangria" może zastąpić opis "aromatyzowany napój winopochodny" tylko wówczas, gdy napój wyprodukowano w Hiszpanii lub Portugalii.
b) Clarea:
napój uzyskany z wina z zachowaniem takich samych warunków jak w lit. a).
Nazwie "Clarea" muszą towarzyszyć wyrazy "wyprodukowano w…", po których następuje nazwa Państwa Członkowskiego produkującego napój bądź mniejszego regionu, z wyjątkiem przypadku, gdy napój wyprodukowano w Hiszpanii.
Nazwa "Clarea" może zastąpić nazwę "aromatyzowany napój winopochodny" tylko wówczas, gdy napój wyprodukowano w Hiszpanii.
c) Zurra:
napój uzyskany poprzez dodanie brandy lub spirytusów winnych, określonych w rozporządzeniu/EWG/nr 1576/89 [13], do napojów zdefiniowanych w lit. a) i b), z możliwością dodania kawałków owocu.
Rzeczywista moc alkoholu według objętości musi wynosić, co najmniej 9 % i mniej niż 14 %;
d) Bitter soda:
napój aromatyzowany uzyskany z gorzkiego wina, którego zawartość w gotowym produkcie nie może być mniejsza niż 50 % objętości, z dodanym CO2 lub wodą nasyconą dwutlenkiem węgla z możliwością użycia tych samych barwników co w "bitter vino".
Rzeczywista moc alkoholu musi wynosić, co najmniej 8 % obj. i mniej niż 10,5 %.
Używanie wyrazów "gorzki", w tym kontekściepozostaje bez uszczerbku dla jego używania do definiowania produktów nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia;
e) Kalte Ente:
aromatyzowany napój winopochodny uzyskany w wyniku zmieszania wina, wina półmusującego lub wina półmusującego z dodatkiem CO2 lub wodą nasyconą dwutlenkiem węgla, z dodatkiem naturalnych substancji lub wyciągów z cytryny, której smak musi przeważać.
Gotowy produkt musi zwierać nie mniej niż 25 % według objętości wina musującego lub wina musującego z dodatkiem CO2;
f) Glühwein:
napój aromatyzowany uzyskany wyłącznie z wina czerwonego lub białego i cukru, aromatyzowany głównie cynamonem i goździkiem.
W przypadku gdy do jego produkcji użyto wina białego, nazwa handlowa "Glühwein" musi być uzupełniona wyrazami "białe wino";
g) Maiwein:
napój aromatyzowany uzyskany z wina z dodaniem roślin asperula odorata lub z dodatkiem wyciągu z nich w taki sposób, aby zapewnić dominujący smak asperula odorata;
h) Maitrank:
napój aromatyzowany uzyskany z białego wina wytrawnego, do którego dodano rośliny asperula odorata lub wyciąg z nich, z dodatkiem pomarańczy i/lub innych owoców, z możliwością dodania ich w formie soku, zagęszczonych lub wyciągów z nich, z maksymalnym dosłodzeniem cukrem do 5 % zawartości;
i) inne definicje:
inne definicje przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
4.
Definicje kategorii aromatyzowanych koktajli winopodobnych, których opisy można:
- zastąpić nazwą "aromatyzowany koktajl winopodobny", w państwie w którym są produkowane,
- stosować jako uzupełnienie nazwy "aromatyzowany koktajl winopodobny" w innych Państwach Członkowskich.
a) Koktajl winny: aromatyzowany napój, w którym:
- proporcja koncentratu moszczu gronowego nie przewyższa 10 % całości gotowego produktu,
- zawartość cukru, wyrażonego jako cukier inwertowany, jest mniejsza niż 80 gramów na litr.
b) Aromatyzowany półmusujący koktajl gronowy:
napój:
- przygotowywany wyłącznie z moszczu gronowego,
- o rzeczywistej mocy alkoholu mniejszej niż 4 % obj.,
- zawierający dwutlenek węgla uzyskany wyłącznie z fermentacji użytych produktów;
c) Inne definicje:
inne definicje przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
5.
Opisy, określone w ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 i 3 mogą również zawierać następujące szczegóły, z zawartością cukru wyrażoną, w każdym odnośnym akapicie, jako cukier inwertowany:
a) "bardzo wytrawny": w wypadku produktów o zawartości cukru poniżej 80 gramów na litr,
b) "wytrawny": w wypadku produktów o zawartości cukru poniżej 50 gramów na litr,
c) "półwytrawny": w wypadku produktów o zawartości cukru między 50 a 90 gramów na litr,
d) "półsłodki": w wypadku produktów o zawartości cukru między 90 a 130 gramów na litr,
e) "słodki": w wypadku produktów o zawartości cukru powyżej 130 gramów na litr.
Nazwę "półsłodki" i "słodki" można zastąpić nazwą zawartości cukru, wyrażoną w gramach cukru inwertowanego na litr.
6.
W przypadku gdy nazwa handlowa aromatyzowanych napojów produkowanych w oparciu o wino zawiera nazwę "musujący", ilość użytego wina musującego nie może być mniejsza niż 95 %.
7.
Przepisy wykonawcze do tego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 3
Definicje uzupełniające
Dla celów niniejszego rozporządzenia rozumie się przez:
a) "słodzenie":
użycie jednego lub większej liczby następujących produktów w przygotowywaniu win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych:
cukier półbiały, cukier biały, rafinowany cukier biały, dekstroza, fruktoza, syrop glukozowy, cukier płynny, inwertowany cukier płynny, inwertowany syrop cukrowy, rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy, zagęszczony moszcz gronowy, świeży moszcz gronowy, cukier palony, miód, syrop "carob" lub inne naturalne substancje węglowodanowe, dające rezultat podobny jak w przypadku wyżej podanych produktów.
"Cukier palony" oznacza produkt uzyskany wyłącznie w wyniku kontrolowanego podgrzewania sacharozy bez zasad, kwasów mineralnych lub innych dodatków chemicznych,
b) "aromatyzowanie":
używanie jednej lub większej liczby aromatów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 88/388/EWG i/lub aromatycznych ziół i/lub przypraw korzennych i/lub aromatyzujących środków spożywczych w przygotowywaniu win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych,
Dodanie takich substancji nadaje gotowemu produktowi cechy organoleptyczne inne niż cechy organoleptyczne wina;
c) "barwienie":
używanie jednego lub większej liczby barwników w przygotowywaniu win aromatyzowanych lub aromatyzowanych koktajli winopodobnych;
d) "dodawanie alkoholu":
używanie jednego lub większej liczby następujących produktów w przygotowywaniu win aromatyzowanych oraz, w razie potrzeby, aromatyzowanych napojów winopochodnych:
- alkohol etylowy pochodzenia winiarskiego,
- alkohol winny lub alkohol z suszonych winogron,
- alkohol etylowy pochodzenia rolniczego,
- destylat winny lub destylat z suszonych winogron,
- destylat pochodzenia rolniczego,
- spirytus winny lub spirytus z wyt łoków winogron,
- spirytus z suszonych winogron,
które zgodne są z cechami określonymi przez przepisy wspólnotowe, w szczególności właściwości alkoholu etylowego muszą być zgodne z właściwościami podanymi w załączniku I;
e) "rzeczywista moc alkoholu według objętości":
liczba objętości czystego alkoholu przy 20 °C zawarta w 100 objętościach produktu w tej samej temperaturze;
f) "potencjalna moc alkoholu według objętości":
liczba objętości czystego alkoholu przy 20 °C, która byłaby wyprodukowana przez całkowitą fermentację cukru zawartego w 100 objętościach produktu w tej samej temperaturze;
g) "całkowita moc alkoholu według objętości":
suma rzeczywistej i potencjalnej mocy alkoholu według objętości;
h) "naturalna moc alkoholu według objętości":
całkowita moc alkoholu według objętości produktu przed jakimkolwiek wzbogaceniem.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do napojów określonych w niniejszym rozporządzeniu, listę dopuszczalnych dodatków do żywności, sposoby ich stosowania oraz stosowania omawianych produktów określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 89/107/EWG [14].
2.
W celu przygotowywania tych napojów można zezwolić na dodanie wody, która może być destylowana lub demineralizowana, pod warunkiem, że jakość wody odpowiada przepisom krajowym przyjętym zgodnie z dyrektywami 90/777/EWG i 80/778/EWG oraz że dodana woda nie zmieni charakteru napoju.
3.
Alkohol etylowy używany do rozcieńczenia lub rozpuszczenia barwników, aromatów lub wszelkich innych dopuszczalnych dodatków stosowanych w przygotowywaniu omawianych produktów aromatyzowanych musi być pochodzenia rolnego i musi być stosowany w ściśle określonych dawkach niezbędnych do rozcieńczenia lub rozpuszczenia barwników, aromatów lub wszelkich innych dopuszczalnych dodatków.
4.
Szczegółowe zasady, w tym metody stosowane do analizowania produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 5
1.
Procesy i praktyki enologiczne dopuszczalne w stosunku do win i moszczów stosuje się takie, które zostały ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 822/87.
2.
Procesy dotyczące gotowych produktów i surowców innych niż określone w ust. 1 mogą zostać określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 6
1.
Używanie opisów wymienionych w art. 2 oraz w niniejszym artykule, zastrzega się dla napojów w nich zdefiniowanych, z uwzględnieniem wymagań ustanowionych w art. 2 i 4.
Opisy te należy stosować do opisywania we Wspólnocie omawianych napojów.
W stosunku do napojów nie spełniających wymogów ustanowionych dla napojów zdefiniowanych w art. 2, nie można używać opisów przypisanych tym ostatnim.
2. a) Nazwy geograficzne podane w załączniku II mogą zastąpić nazwy w ust. 1 lub mogą je uzupełniać, tworząc nazwy złożone.
b) Te nazwy geograficzne zastrzega się dla napojów, w odniesieniu do których faza produkcyjna, w trakcie której uzyskują one swój charakter i ostateczne właściwości jakościowe, zachodzi na wskazanym obszarze geograficznym, pod warunkiem że konsument nie będzie wprowadzony w błąd odnośnie do użytych surowców.
3.
Nazwy handlowe określone w ust. 1 nie mogą być uzupełniane przypisaniami geograficznymi dozwolonymi dla produktów winiarskich.
4.
Państwa Członkowskie mogą stosować szczególne zasady krajowe dotyczące produkcji, przepływu w Państwie Członkowskim, nazw i prezentacji napojów określonych w załączniku II produkowanych na ich terytorium, o ile zasady takie są zgodne z prawem wspólnotowym.
Artykuł 7
1.
Nazwy handlowe napojów aromatyzowanych zawierających produkty winiarskie i środki aromatyzujące i mające minimalną moc alkoholu 1,2 % obj., które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie mogą zawierać żadnego odniesienia do produktów sektora winiarskiego.
2.
Napoje aromatyzowane nie spełniające wymogów niniejszego rozporządzenia nie mogą być wprowadzane do obrotu, do spożycia przez ludzi, przy użyciu wyrazów lub zwrotów, takich jak "podobny", "typu", "w stylu", "o smaku" lub wszelkich innych nazw odwołujących się do nazw przytoczonych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Najpóźniej sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawia Radzie właściwy wniosek dotyczący napojów aromatyzowanych, obejmujących produkty sektora win, uzyskiwanych przez dodawanie alkoholu, a nieobjętych niniejszym rozporządzeniem.
Dopuszcza się stosowanie wyrazów używanych do opisywania napojów znanych jako "napoje chłodzące produkowane na bazie wina", dopóki Rada nie podejmie decyzji co do wyżej wymienionego wniosku.
Artykuł 8
1.
Oprócz zgodności z zasadami krajowymi przyjętymi zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG, etykietowanie, prezentacja i reklamowanie napojów wymienionych w art. 2, muszą być zgodne z niniejszym artykułem.
2.
Nazwa handlowa produktów określonych w art. 2 to jedna z nazw, która jest im zastrzeżona na mocy art. 6.
3.
Nazwy określone w art. 2 mogą być uzupełnione informacją odnoszącą się do głównego aromatu użytego w napoju.
4.
Jeśli alkohol użyty do wytworzenia napojów objętych niniejszym rozporządzeniem jest jednego rodzaju (np. tylko alkohol winny, alkohol melasowy lub alkohol zbożowy), rodzaj alkoholu może być wskazany na etykiecie.
Jeśli alkohol składał się z kilku różnych składników, nie wskazuje się na etykiecie informacji o rodzaju alkoholu.
Alkohol etylowy używany w przygotowywaniu napojów objętych niniejszym rozporządzeniem w celu rozcieńczenia lub rozpuszczenia barwników, aromatów czy jakichkolwiek innych dodatków, nie może być uważany za składnik.
5.
Nazwy geograficzne wymienione w załączniku II nie mogą być tłumaczone.
6.
Szczegółowe informacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu podaje się w jednym, bądź więcej niż w jednym języku urzędowym Wspólnoty w taki sposób, aby końcowy konsument mógł z łatwością zrozumieć każdą pozycję, dopóki nabywcy nie otrzymają informacji w inny sposób.
7.
Dopuszcza się, w wypadku napojów pochodzących z państw trzecich, używanie urzędowego języka państwa trzeciego, w którym produkt został wyprodukowany, jeśli szczegółowe informacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu podane są także w języku urzędowym Wspólnoty w taki sposób, aby konsument końcowy mógł z łatwością zrozumieć każdą z nich.
8.
Bez uszczerbku dla art. 11, w wypadku napojów pochodzących ze Wspólnoty i przeznaczonych na wywóz, szczegółowe informacje wymagane niniejszym rozporządzeniem mogą być powtórzone w innym języku; przepisu tego nie stosuje jednak do nazw określonych w ust. 5.
9.
W przypadku napojów określonych w art. 2, następujące kwestie mogą być określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13:
a) szczególne przepisy regulujące używanie terminów dotyczących niektórych właściwości produktu, takie jak jego historia lub metoda jego produkcji;
b) zasady regulujące etykietowanie produktów w zbiornikach, nie przeznaczonych dla konsumenta końcowego.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zapewnienia przestrzegania wspólnotowych przepisów dotyczących win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych.
Wyznaczają one jedną lub więcej agencji do monitorowania przestrzegania tych przepisów.
W przypadku napojów wymienionych w załączniku II, można, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13, podjąć decyzję, że nadzór i ochrona są skuteczne do celów przepływu we Wspólnocie, przy pomocy dokumentów handlowych, weryfikowanych przez administrację oraz poprzez prowadzenie stosownych rejestrów.
2.
W odniesieniu do napojów wymienionych w załączniku II, które są wywożone, można ustanowić zgodnie z procedurą przyjętą w art. 13, system potwierdzania autentyczności dokumentó, w w celu eliminowania praktyk oszukańczych i podrabiania dokumentów.
Jeśli system wymieniony w pierwszym akapicie nie został wprowadzony, Państwa Członkowskie przyjmują własne systemy potwierdzania autentyczności pod warunkiem, że spełniają one wymogi zasad wspólnotowych.
3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, przyjmuje środki niezbędne do jednolitego stosowania wspólnotowych przepisów odnoszących się do win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych, zwłaszcza w odniesieniu do kontroli i stosunków między kompetentnymi organami Państw Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady przekazywania i rozpowszechniania takich informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 10
Przywożone napoje zdefiniowane w niniejszym rozporządzeniu i noszące przypisanie geograficzne, w celu wprowadzenia do obrotu do spożycia przez ludzi we Wspólnocie, mogą, na zasadzie wzajemnych uzgodnień, kwalifikować się do nadzoru i ochrony, określonych w art. 9 ust. 1 akapit drugi.
Przepisy akapitu pierwszego wdraża się w drodze porozumień negocjowanych i zawieranych z zainteresowanymi państwami trzecimi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 113 Traktatu.
Przepisy wykonawcze oraz listę produktów określonych w ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 11
Wina aromatyzowane, aromatyzowane napoje winopochodne i aromatyzowane koktajle winopodobne przeznaczone na wywóz, poza wyjątkami objętymi procedurą przewidzianą w art. 13, muszą być zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1.
Dla napojów objętych niniejszym rozporządzeniem ustanawia się Komitet Wykonawczy, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 13
1.
W przypadku, gdy procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię dotycząca projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności przedłożonych do rozpatrzenia spraw.
Opinię przyjmuje się większością 54 głosów. Głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków o miesiąc od dnia powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, przewidzianą dla decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ważone są w sposób ustalony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków które mają być przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie nie podejmie ona decyzji, proponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 15
Komitet może badać wszelkie inne kwestie, które zostały mu przedstawione przez przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 16
1.
W celu ułatwienia przejścia od obecnych ustaleń do tych wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem przyjmuje się środki przejściowe, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
2.
Środki przejściowe tego rodzaju stosuje się nie dłużej niż dwa lata od daty wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 17 grudnia 1991 r., z wyjątkiem art. 12–15, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Jednakże, napoje wyprodukowane i etykietowane przed tą datą mogą być sprzedawane aż do wyczerpania się zapasów.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1604/91
z dnia 10 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1037/72 ustanawiające ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy dla producentów chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
poprzez wprowadzenie art. 12a do rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 rozporządzeniem (EWG) nr 2780/90 [3] stworzone zostało nowe odniesienie do przyznawania pomocy dla producentów chmielu; dlatego aby uwzględnić nowe przepisy dotyczące przyznawania pomocy dla producentów chmielu, należy wprowadzić zmiany do art. 1 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 1037/72 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 1037/72 wyrazy "art. 12" zastępuje się wyrazami "art. 12 i 12a".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1605/91
z dnia 10 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 dotyczące certyfikacji chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2039/85 [4] określa warunki przetwarzania chmielu na produkty chmielowe;
w praktyce, dzięki rozwojowi technicznemu, do wytwarzania produktów na bazie chmielu używane są nie tylko szyszki chmielowe, ale także produkty chmielowe; w celu uwzględnienia rozwoju technicznego oraz praktyk zarządzania, przepisy odnoszące się do przetwarzania chmielu zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 1784/77 powinny zostać zmienione w taki sposób, aby umożliwić dalsze przetwarzanie produktów chmielowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1784/77 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7 wyrazy "chmiel certyfikowany we Wspólnocie" zastępuje się wyrazami "chmiel certyfikowany we Wspólnocie, certyfikowane produkty chmielowe".
2.
W art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jednakże chmiel certyfikowany pochodzący ze Wspólnoty oraz certyfikowane produkty chmielowe, uzyskane z tego samego zbioru, lecz różnych odmian i z różnych obszarów produkcji, mogą być mieszane podczas wytwarzania proszku i ekstraktów, pod warunkiem że towarzyszący temu produktowi certyfikat zawiera informacje określające:
a) użyte odmiany, obszary produkcji oraz rok zbioru;
b) procent (wagowo) każdej odmiany użytej w mieszaninie; jeżeli do produkcji produktów chmielowych użyto produktów chmielowych w połączeniu z szyszkami chmielowymi, procent (wagowo) każdej odmiany w oparciu o ilość szyszek chmielowych użytego do przygotowania produktów wsadowych;
c) numery referencyjne certyfikatów wydanych dla użytego chmielu oraz produktów chmielowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1720/91
z dnia 13 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: należy dostosować programy wsparcia dotyczące nasion oleistych stosowane od dnia 1 lipca 1992 r.; Rada musi odpowiednio podjąć decyzje w sprawie przyszłych programów w odpowiednim czasie;
jeżeli Rada nie podejmie tych decyzji w odpowiednim czasie, Komisja będzie upoważniona do ustalenia środków przejściowych niezbędnych do uniknięcia zakłóceń na rynku;
w związku z niniejszym przekształceniem zakończenie roku gospodarczego 1991/92 dotyczącego materiału siewnego słonecznika powinno być również przeniesione na dzień 30 czerwca 1992 r.;
system maksymalnej ilości gwarantowanej, przewidziany w art. 27 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [5], należy przedłużyć o jeden ostatni rok gospodarczy;
w celu poprawienia dokładności szacunków wydajności tego systemu ostateczny termin szacunków powinien być odroczony do końca października;
poziom wsparcia w odniesieniu do materiału siewnego rzepaku w Hiszpanii musi być taki sam, jak stosowany w reszcie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez względu na przepisy art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG rok gospodarczy 1991/92 dla materiału siewnego słonecznika kończy się zdniem 30 czerwca 1992 r.
Artykuł 2
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 27a ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Bez względu na przepisy zawarte w akapicie poprzednim Rada ustala maksymalne ilości gwarantowane, wyłącznie na rok gospodarczy 1991/92, na tym samym poziomie, jak w przypadku roku gospodarczego 1990/91.".
2.
W art. 27a ust. 3 wyrazy "określona przed końcem drugiego miesiąca roku gospodarczego" zastępuje się wyrazami "przed końcem października".
3.
W art. 27a ust. 3 dodaje się następujący akapit:
"Bez względu na akapit pierwszy i drugi dostosowanie kwoty pomocy w odniesieniu do materiału siewnego rzepaku wyprodukowanego w Hiszpanii w roku gospodarczym 1991/92 ustala się tak, by dostosowana cena docelowa była taka sama w Hiszpanii, jak we Wspólnocie w dniu 31 grudnia 1985 r.".
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu Rada najpóźniej do dnia 31 października 1991 r. podejmuje decyzję w sprawie nowego programu stosowanego w przypadku nasion oleistych ze skutkiem od dnia 1 lipca 1992 r.
Artykuł 4
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji do dnia 31 października 1991 r., Komisja jest upoważniona, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, do przyjęcia środków przejściowych, niezbędnych do uniknięcia zakłóceń na rynku.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuły 1 i 2 stosuje się:
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1768/91
z dnia 21 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w sprawie pomocy na produkcję kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1630/91 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 756/70 z dnia 24 kwietnia 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę i kazeiniany [3] zostało uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2921/90 [4]; w czasie jego uchylania zostały przyjęte niektóre specjalne środki w celu ułatwienia zwolnienia zabezpieczeń wniesionych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 756/70; wykazano, że w odniesieniu do ilości, które dotarły do miejsca przeznaczenia do dnia 14 października 1990 r., wspomniane środki nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, za co nie ponoszą winy zainteresowane podmioty gospodarcze; z powyższych przyczyn konieczne jest przyjęcie nowych środków, które umożliwiłyby zainteresowanym podmiotom uzyskanie zwolnienia z zabezpieczeń przez przedstawienie uzupełniających dokumentów innych niż obecnie wymagane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2921/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6:
a) w akapicie drugim skreśla się zdanie drugie;
b) dodaje się akapity trzeci, czwarty i piąty w brzmieniu:
"Jeżeli ilości dotrą do miejsc przeznaczenia określonych w akapicie drugim do dnia 14 października 1990 r., zainteresowane podmioty uzyskują zwolnienie zabezpieczenia przez złożenie właściwym organom wniosku wraz z niżej wymienionymi dokumentami uzupełniającymi, w których dokładne ilości włączonej kazeiny i kazeinianów muszą być wykazane, a odpowiadające im numery partii towaru wymienione:
- w przypadku wywozu: dowód, że kazeina lub kazeiniany opuściły obszar celny Wspólnoty,
- w przypadku dostaw dla podmiotu, na którym ciążą zobowiązania z tytułu przedsięwzięcia określonego w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 756/70: kopia dokumentu przewozowego i/lub specyfikacja wysyłkowa oraz kopia faktury.
Właściwe organy przyjmują wnioski określone w akapicie trzecim wyłącznie pod warunkiem zawarcia we wniosku zobowiązania osoby zainteresowanej do zapłaty właściwemu organowi kwoty odpowiadającej wartości zwalnianego zabezpieczenia, która ulega potrąceniu, jeżeli organy publiczne, podczas jakiejkolwiek kontroli, do jakiej są uprawnione w okresie 12 miesięcy od podpisania zobowiązania, wykażą, że określona kazeina lub kazeiniany miały miejsce przeznaczenia inne niż wskazane w dokumentach uzupełniających, złożonych zgodnie z akapitem trzecim.
W celu usprawnienia obsługi zwalniania zabezpieczeń Państwa Członkowskie w razie konieczności wspierają identyfikację podmiotów obciążonych zobowiązaniami określonymi w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 756/70 i mających siedzibę na ich terytorium."
2.
W art. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się do kazeiny i kazeinianów produkowanych od dnia 15 października 1990 r., z zastrzeżeniem przepisów art. 6."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1781/91
z dnia 19 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1014/90 [2] ustanowiło wstępne, szczegółowe przepisy; należy je uzupełnić;
w celu uwzględnienia długotrwałej praktyki istniejącej w momencie wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 należy zezwolić, aby niektóre złożone nazwy likierów mogą zostać utrzymane, nawet jeśli alkohol nie jest uzyskiwany albo nie jest uzyskiwany wyłącznie ze wskazanego napoju spirytusowego; w celu uniknięcia ryzyka pomyłek z napojami spirytusowymi określonymi w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, podstawową kwestią jest określenie warunków opisu tych likierów;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem przedstawiają stan zgodny z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7b
1. Na mocy art. 6 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, używanie nazwy rodzajowej w nazwie złożonej jest zakazane przy prezentacji napoju spirytusowego, chyba że alkohol w tym napoju pochodzi wyłącznie z przytoczonego napoju.
2.
Zgodnie jednak z sytuacją zaistniałą w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przy prezentacji likierów produkowanych we Wspólnocie mogą być stosowane wyłącznie następujące nazwy złożone:
prune brandy,
orange brandy,
apricot brandy,
cherry brandy,
solbaerrom znany jako blackcurrant rum.
3.
Jeżeli chodzi o etykietowanie i prezentację likierów wymienionych w ust. 2, nazwy złożone muszą być podane na etykiecie w jednym wierszu, tą samą czcionką tego samego koloru, a słowo likier ("liqueur") musi być podane tuż obok literami nie mniejszymi niż ta czcionka.
Jeżeli alkohol nie pochodzi ze wskazanego napoju spirytusowego, jego pochodzenie musi być podane na etykiecie w tym samym widocznym miejscu co nazwa złożona i słowo "likier", albo przez podanie rodzaju alkoholu otrzymywanego z produktów rolniczych albo jako wyrażenie "alkohol pochodzenia rolniczego" poprzedzone w każdym przypadku słowami "wyprodukowany z" lub "wyprodukowany przy użyciu.""
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1796/91
z dnia 24 czerwca 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1056/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1872/91
z dnia 28 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 221/83 ustanawiające normy jakości dla cebuli i cykorii liściowej, w zakresie cech klasy II dla cykorii liściowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1623/91 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2213/83 [3] ustanawia normy jakości cykorii liściowej dotyczące klasy III; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1764/90 [4] powoduje, że klasa III ma zastosowanie do cykorii liściowej do dnia 30 czerwca 1991 r.; fakt, że środek ten nie ma już zastosowania oznacza, że produkty, które nie posiadają cech jakościowych klasy II odnośnie do kształtu, są wyłączone z rynku; niezbędne jest dokonanie zmiany obowiązującej normy w odniesieniu do cykorii liściowej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2213/83 wprowadza się następujące zmiany:
1. w części II
"Przepisy dotyczące jakości"
pod B
"Klasyfikacja"
"iii) Klasa II"
dodaje się, co następuje:
"ponadto, do klasy tej może być zaliczana cykoria o nieregularnym kształcie, pod warunkiem, że występuje ona oddzielnie w jednolitym opakowaniu oraz spełnia inne wymagania ustanowione dla tej klasy."; 2. w części V "Przepisy dotyczące wyglądu" pod B
"Konfekcjonowanie" akapit ostatni otrzymuje brzmienie: "Cykoria w klasie II o nieregularnym kształcie oraz cykoria w klasie III musi znajdować się w opakowaniach o wadze 7 kilogramów lub większej.";
3. w części VI
"Przepisy dotyczące znakowania"
, pod D
"Specyfikacje handlowe"
tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— Klasa, a w przypadku klasy II, wyrazy: "nieregularny kształt", gdzie ma to zastosowanie, i do wyboru równoważny opis krajowy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1893/91
z dnia 20 czerwca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75;
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: podtrzymując zasadę zniesienia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, zauważa się, że szczególny interes publiczny związany ze świadczeniem usług przewozowych może dawać podstawy zastosowania w tej dziedzinie pojęcia usługi publicznej;
zgodnie z zasadą niezależności handlowej przedsiębiorstw przewozowych uzgodnienia dotyczące świadczenia usług przewozowych powinny być dokonane w formie umowy zawartej między właściwymi władzami Państw Członkowskich a zainteresowanymi przedsiębiorstwami;
w celu świadczenia niektórych usług lub w interesie niektórych grup społecznych pasażerów Państwa Członkowskie powinny zachować możliwość utrzymania lub narzucenia niektórych zobowiązań w zakresie usług publicznych;
z tego względu niezbędne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3572/90 [5], w celu dostosowania jego zakresu i ustalenia ogólnych przepisów dotyczących umów w zakresie usług publicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przedsiębiorstw transportowych, które świadczą usługi w zakresie przewozów kolejowych, drogowych i żeglugi śródlądowej.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia przedsiębiorstwo, którego działalność ogranicza się wyłącznie do świadczenia usług w zakresie przewozów miejskich, podmiejskich lub regionalnych.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "usługi w zakresie przewozów miejskich i podmiejskich". oznaczają usługi przewozowe świadczone w celu zabezpieczenia potrzeb centrów miast lub zespołów miejskich oraz między nimi i otaczającymi je obszarami,
- "usługi w zakresie przewozów regionalnych". oznaczają usługi przewozowe świadczone w celu zabezpieczenia potrzeb danego regionu.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich zniosą wszelkie zobowiązania z tytułu usług publicznych, określone w niniejszym rozporządzeniu, którym podlegają przewozy kolejowe, drogowe i żegluga śródlądowa.
4.
W celu zapewnienia świadczenia odpowiednich usług przewozowych, w szczególności uwzględniających czynniki socjalne i potrzeby środowiska naturalnego oraz planowania przestrzennego, lub mając w perspektywie oferowanie specjalnych opłat za przewozy niektórym grupom pasażerów, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zawrzeć z przedsiębiorstwami przewozowymi umowy o świadczeniu usług publicznych.
Warunki i szczegółowe elementy dotyczące kierowania takimi przedsięwzięciami zgodnie z umową określone zostały w sekcji V.
5.
Jednakże właściwe władze Państw Członkowskich mogą utrzymać lub nałożyć zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych określonych w art. 2, w dziedzinie miejskich, podmiejskich i regionalnych pasażerskich usług przewozowych.
Warunki i szczegółowe elementy dotyczące kierowania takimi przedsięwzięciami zgodnie z umową, w tym również metody kompensacji, określone zostały w sekcjach II, III oraz IV.
Jeżeli przedsiębiorstwa przewozowe działają nie tylko w dziedzinie świadczenia usług publicznych, lecz także podejmują działalność innego rodzaju, usługa publiczna musi być wykonywana jako odrębna dziedzina spełniająca przynajmniej następujące warunki:
a) rozliczenia operacyjne odpowiadające każdej z form działalności będą prowadzone oddzielnie i proporcjonalna część majątku odnosząca się do każdej z nich będzie rozliczana zgodnie z obowiązującymi zasadami prowadzenia rachunkowości;
b) Wydatki będą równoważone przez dochody operacyjne i wypłaty pochodzące od władz publicznych, bez żadnej możliwości dokonania przeniesienia z lub na rzecz innego sektora działalności przedsiębiorstwa.
6.
Ponadto właściwe władze Państw Członkowskich mogą podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów zawartych w ust. 3 i 4 co do stawek i warunków przewozów osób w interesie jednej lub więcej określonych grup osób.".
2) Skreśla się art. 10 ust. 2.
3) Skreśla się art. 11 ust. 3.
4) Sekcja V otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA V
Umowa o usługi publiczne
Artykuł 14
1.
"Umowa o usługi publiczne" oznacza umowę zawartą między właściwym organem Państwa Członkowskiego a przedsiębiorstwem przewozowym o świadczenie na rzecz ogółu społeczeństwa odpowiednich usług przewozowych.
Umowy o usługi publiczne mogą dotyczyć zwłaszcza:
- usług przewozowych spełniających określone normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości,
- dodatkowych usług przewozowych,
- usług przewozowych o określonych stawkach i spełniających określone warunki, w szczególności w odniesieniu do niektórych grup pasażerów lub niektórych dróg,
- dostosowania usług do rzeczywistych wymogów.
2.
Umowy o usługi publiczne będą zawierały inter alia następujące punkty określające:
a) charakter świadczonej usługi, z podaniem normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości;
b) ceny usług objętych umową, które będą albo dodane do dochodów taryfowych, albo dochody będą w nie wliczone. W umowach zawarte będą także szczegółowe dane dotyczące stosunków finansowych między obydwoma stronami;
c) przepisy dotyczące trybu wprowadzania poprawek lub zmian do warunków umów, w szczególności zmian, które nie były wcześniej do przewidzenia;
d) okres obowiązywania warunków umowy;
e) kary w przypadku niewywiązania się z warunków określonych w umowie.
3.
Aktywa zaangażowane w świadczenie usług przewozowych, które objęte są umowami o świadczenie usług publicznych, mogą należeć do przedsiębiorstwa lub być pozostawione do jego dyspozycji.
4.
Przedsiębiorstwo, które zamierza zaprzestać świadczenia usług przewozowych na rzecz ogółu społeczeństwa lub wprowadzić zasadnicze zmiany do dotychczas świadczonych przez siebie, w sposób ciągły i regularny, usług przewozowych, nieobjętych systemem umów lub niepodlegających obowiązkom wynikającym ze świadczenia usług publicznych, powiadomi właściwe władze Państwa Członkowskiego o tym fakcie co najmniej z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
Właściwy organ może podjąć decyzję o odrzuceniu tej notyfikacji.
Postanowienie to nie będzie miało wpływu na inne krajowe procedury upoważniające do zakończenia świadczenia lub modyfikacji usług przewozowych.
5.
Po otrzymaniu informacji, określonych w ust. 4, właściwe władze mogą wywierać nacisk na utrzymanie świadczenia usługi przez okres nie dłuższy niż jeden rok od daty złożenia notyfikacji i poinformują o tym przedsiębiorstwo, nie później niż na miesiąc przed wygaśnięciem ważności notyfikacji.
Władze te mogą również podjąć inicjatywę negocjacji wprowadzenia lub modyfikacji takiej usługi przewozowej.
6.
Wydatki wynikające dla przedsiębiorstwa przewozowego z obowiązków określonych w ust. 5 będą kompensowane zgodnie ze wspólną procedurą określoną w Częściach II, III i IV." .
5.
Skreśla się art. 19.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1911/91
z dnia 26 czerwca 1991 r.
w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego na Wyspach Kanaryjskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności art. 25 ust. 4 akapit pierwszy,
uwzględniając zmieniony wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 25 Aktu Przystąpienia Traktaty oraz akty instytucji Wspólnot Europejskich stosuje się do Wysp Kanaryjskich z zastrzeżeniem odstępstw wymienionych w art. 25, 155 i w protokole 2 do tego Aktu;
na podstawie tych uzgodnień Wyspy Kanaryjskie są w szczególności wyłączone z obszaru celnego Wspólnoty, zastosowania wspólnej polityki handlowej, wspólnej polityki rolnej oraz wspólnej polityki rybołówstwa. Doświadczenie pokazało jednak, że do rozwoju Wysp Kanaryjskich lepiej przyczyni się pełna integracja ze wspólnotowymi politykami i proces urzeczywistniania rynku wewnętrznego; uzgodnienia przyjęte w Akcie Przystąpienia powinny zostać zmienione, a Wyspy Kanaryjskie zintegrowane ze wspólnotowym obszarem celnym;
na podstawie art. 25 ust. 4 akapit pierwszy Aktu Przystąpienia Rada, na wniosek Hiszpanii, działając zgodnie z wnioskiem Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może jednogłośnie zadecydować o włączeniu Wysp Kanaryjskich do obszaru celnego Wspólnoty i określić właściwe środki w celu odpowiedniego stosowania przepisów prawa wspólnotowego; Hiszpania złożyła taki wniosek, zgodnie z przepisem wyżej wymienionego art. w dniu 7 marca 1990 r.;
integracja Wysp Kanaryjskich ze wszystkimi wspólnotowymi politykami wymaga stopniowego procesu, przebiegającego w czasie trwania właściwego okresu przejściowego, bez uszczerbku dla specjalnych środków uwzględniających specyficzne ograniczenia wynikające z odległości Wysp Kanaryjskich, ich wyspiarskiego położenia oraz zawartych przez nie w przeszłości umów gospodarczych i podatkowych; ze względu na te środki należy przyjąć, na podstawie niniejszego rozporządzenia, program, w którym w szczególności uwzględniony zostanie peryferyjny i odległy charakter Wysp Kanaryjskich;
zastosowanie wspólnej polityki rolnej do Wysp Kanaryjskich umożliwi w szczególności wolny przepływ towarów na warunkach obowiązujących w kontynentalnej części Hiszpanii (koniec okresu przejściowego w dniu 31 grudnia 1995 r.), z wyjątkiem uzupełniających regulacji handlowych dotyczących zaopatrzenia Wysp Kanaryjskich. W ich ramach gwarantuje się wolny przepływ towarów między Wyspami Kanaryjskimi a pozostałą częścią Hiszpanii. Nieograniczone stosowanie wspólnej polityki rolnej zależy od wejścia w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw; polityce takiej muszą ponadto towarzyszyć szczególne środki w zakresie produkcji rolnej Wysp Kanaryjskich; dlatego należy utrzymać w mocy postanowienia Aktu Przystąpienia dotyczące stosowania wspólnej polityki rolnej do Wysp Kanaryjskich, z wyjątkiem przepisów regulujących dostęp towarów pochodzących z Wysp Kanaryjskich do pozostałych obszarów Wspólnoty, aż do dnia wejścia w życie wspomnianych uzgodnień w sprawie dostaw; w odniesieniu do bananów pozostają nadal w mocy postanowienia protokołu 2;
z zastrzeżeniem środków szczególnych, które należy ustalić w ramach obowiązujących przepisów prawnych, stosuje się wspólną politykę rybołówstwa od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na warunkach obowiązujących w kontynentalnej części Hiszpanii (koniec okresu przejściowego w dniu 31 grudnia 1995 r.) do Wysp Kanaryjskich;
położenie Wysp Kanaryjskich miało wpływ w ciągu ich historii na takie traktowanie, które wskutek wprowadzanych stopniowo specjalnych gospodarczych i podatkowych regulacji miało kompensować niekorzystne efekty geograficznego oddalenia archipelagu;
szersze włączenie Wysp Kanaryjskich do Wspólnoty jest przy tym możliwe do pogodzenia z utrzymaniem w mocy postanowień szczególnych dotyczących podatków pośrednich, w szczególności z dalszym wyłączeniem Wysp Kanaryjskich z terytorialnego zakresu stosowania wspólnego systemu podatkowego VAT na podstawie art. 26 w związku z załącznikiem I, V, 2 Aktu Przystąpienia zmieniającego art. 3 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG [4], oraz z dalszym wyłączeniem Wysp Kanaryjskich z terytorialnego zakresu stosowania dyrektyw dotyczących wyrobów tytoniowych na podstawie art. 26 w związku z załącznikiem I, V, 3 i 4 Aktu Przystąpienia;
Wspólnota z satysfakcją odnotowuje cele, do jakich dąży Hiszpania, wprowadzając reformę przepisów gospodarczych oraz fiskalnych Wysp Kanaryjskich w aspektach podatkowych; reforma ta przewiduje stopniowe wprowadzenie aktualnego opodatkowania pośredniego jako instrumentu rozwoju gospodarczego i społecznego oraz finansowania budżetów lokalnych, co pozwoli stworzyć warunki całkowitego włączenia do Wspólnoty po upływie maksymalnie dziesięcioletniego okresu przejściowego;
najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. należy przyznać w odniesieniu do określonych produktów miejscowych w dwóch pięcioletnich etapach, w ramach dynamicznego procesu, zgodnie ze stopniowym włączaniem Wysp Kanaryjskich do unii celnej, zwolnienia z nowej opłaty przywozowej i produkcyjnej (APIM), pod warunkiem że będzie to wspierać rozwój miejscowej działalności gospodarczej; jednakże zniesienie przytoczonej opłaty w odniesieniu do produktów podlegających wspólnej polityce rolnej musi być odroczone do czasu stosowania tej polityki, przy czym przy przywozie tych produktów z krajów trzecich należy utrzymać w mocy do tego samego czasu przepisy obowiązujące Wyspy Kanaryjskie w handlu z tymi krajami;
równolegle ze znoszeniem nowej opłaty przywozowej i produkcyjnej (APIM) należy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w tym samym okresie przejściowym, wprowadzić Wspólną Taryfę Celną, w celu całkowitego włączenia Wysp Kanaryjskich do unii celnej do dnia 31 grudnia 2000 r.;
w przypadku produktów podlegających wspólnej polityce rolnej stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej i pozostałych opłat przywozowych zależy od wejścia w życie specjalnych regulacji dotyczących zaopatrywania Wysp Kanaryjskich w podstawowe produkty rolne; w każdym wypadku stopniowemu stosowaniu Wspólnej Taryfy Celnej do Wysp Kanaryjskich mogą towarzyszyć w razie potrzeby szczególne regulacje celne, bądź też regulacje, w których ustala się odstępstwa od wspólnej polityki handlowej dla niektórych produktów wrażliwych. Działania takiego rodzaju można przedsięwziąć także w odniesieniu do regulacji obowiązujących w strefach wolnocłowych;
opłata "arbitrio insular-tarifa especial", którą stosuje się na warunkach przewidzianych w art. 6 ust. 3 protokołu 2 do produktów dostarczonych z innych części Wspólnoty, po dniu 31 grudnia 1992 r. nie jest stosowana, z zastrzeżeniem jej stosowania w określonych przypadkach najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., zgodnie z decyzją Rady; niniejsza opłata dotycząca produktów przywożonych z państw trzecich na Wyspy Kanaryjskie powinna być stopniowo zmniejszana od dnia 1 stycznia 1996 r., tak aby znieść ją do dnia 31 grudnia 2000 r., bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z obowiązujących porozumień;
należy przewidzieć możliwość stosowania regulacji ochronnych w okresie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postanowienia Traktatów oraz aktów instytucji Wspólnot Europejskich, od których w Akcie Przystąpienia zapewniono odstępstwa, stosuje się do Wysp Kanaryjskich zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Od wejścia w życie przepisów szczególnych, określonych w ust. 2, stosuje się wspólną politykę rolną do Wysp Kanaryjskich, zgodnie z warunkami ustanowionymi w kontynentalnej części Hiszpanii.
Jednakże:
- uzupełniający mechanizm handlowy przewidziany w Akcie Przystąpienia nie ma zastosowania do wprowadzenia na rynek Wysp Kanaryjskich danych produktów,
- obowiązujące postanowienia w kontynentalnej części Hiszpanii stosuje się do produktów pochodzących z Wysp Kanaryjskich i wysłanych do innych części Wspólnoty z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Zastosowaniu wspólnej polityki rolnej towarzyszą konkretne uzgodnienia w sprawie dostaw.
3.
Stosując wspólną politykę rolną, należy uwzględnić szczególne uwarunkowania produkcji na Wyspach Kanaryjskich.
Artykuł 3
Wspólną politykę rybołówstwa stosuje się na warunkach ustanowionych w kontynentalnej części Hiszpanii również do Wysp Kanaryjskich, od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zastosowaniu wspólnej polityki rybołówstwa towarzyszą szczegółowe środki zmierzające do uwzględnienia, w miarę potrzeb, szczególnych cech produkcji na Wyspach Kanaryjskich.
Artykuł 4
1.
Na podstawie art. 26 w związku z załącznikiem I, V, 2 do Aktu Przystąpienia zmieniającego art. 3 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG terytorium Wysp Kanaryjskich pozostaje poza zakresem stosowania wspólnego systemu podatkowego VAT.
2.
Na podstawie art. 26 w związku z załącznikiem I, V, 3 i 4 do Aktu Przystąpienia Hiszpania wstrzymuje stosowanie przepisów dyrektyw 72/464/EWG [5] i 79/32/EWG [6] do Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 5
1.
W okresie przejściowym, nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2000 r., władze hiszpańskie mogą nałożyć opłatę przywozową i produkcyjną (APIM) na wszystkie produkty wprowadzone na Wyspy Kanaryjskie i tam wytworzone.
Jednakże z możliwości takiej w odniesieniu do produktów objętych wspólną polityką rolną można skorzystać dopiero od momentu wejścia w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw określonych w art. 2 ust. 2.
2.
Do dnia 31 grudnia 1995 r. stawki opłaty ustalane są zgodnie z ust. 3.
Od dnia 1 stycznia 1996 r. stawki te zmniejsza się corocznie o 20 %, tak aby opłata została zniesiona w ciągu okresu ustanowionego w ust. 1.
3.
Wysokość opłaty w zależności od kategorii produktów wynosi od 0,1 % do 5 %; w przypadku wyrobów tytoniowych może ona wynosić do 15 % (kody CN 24021000 i 24022000).
Opłata nie może być w żadnym razie podniesiona o więcej niż 15 % stawki początkowej.
Zmienność stawki opłaty nie może prowadzić w żadnym razie do dyskryminacji produktów Wspólnoty.
4.
W okresie przejściowym, określonym w ust. 1, zezwala się na całkowite lub częściowe zwolnienia z opłaty do dnia 31 grudnia 1995 r. na korzyść miejscowych produktów, w zależności od potrzeb gospodarczych, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji Wysp Kanaryjskich, zważywszy na cel ich całkowitego włączenia do unii celnej.
Uwzględniając wspólnotowy plan wspierania, niniejsze zwolnienia z opłaty muszą stanowić część strategii rozwoju gospodarczego i społecznego Wysp Kanaryjskich i przyczyniać się do wspierania rozwoju miejscowej działalności gospodarczej, nie zmieniając jednak sytuacji handlowej w sposób, który byłby sprzeczny ze wspólnym interesem.
5.
Zwolnienia podjęte przez właściwe organy na podstawie ust. 4 zgłasza się Komisji, która informuje o tym Państwa Członkowskie i w ciągu dwóch miesięcy decyduje o zgodności z celami zdefiniowanymi w przytoczonym ustępie.
Jeżeli Komisja nie wyda opinii w tym terminie, zwolnienie z opłaty uważa się za zatwierdzone.
6.
W ciągu 1995 r. Komisja, w porozumieniu z władzami hiszpańskimi, zbada oddziaływanie podjętych środków na gospodarkę Wysp Kanaryjskich i perspektywy ich integracji z obszarem celnym Wspólnoty.
W połączeniu z takim badaniem rząd hiszpański może zostać upoważniony, zgodnie z kryteriami, o których mowa w ust. 4 i procedurą określoną w ust. 5, do utrzymania obowiązujących zwolnień w całości lub części, w okresie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 6
1.
W okresie przejściowym, nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2000 r., Wspólna Taryfa Celna (WTC) będzie stopniowo wprowadzana zgodnie z następującym harmonogramem;
- do dnia 31 grudnia 1992 r. stosowane stawki celne będą odpowiadać do 30 % stawek WTC; od dnia 1 stycznia 1993 r. stawki będą odpowiadać do 35 % stawek WTC i będą rosły do 40 % stawek WTC od dnia 1 stycznia 1994 r. i do 50 % od dnia 1 stycznia 1995 r.;
- od dnia 1 stycznia 1996 r. stawki niniejsze będą corocznie zwiększane o 10 %, prowadząc do pełnego stosowania stawek WTC do końca okresu przejściowego.
2.
Jednakże zastosowanie stawek WTC i innych należności przywozowych w ramach wspólnej polityki rolnej będzie zawieszone do dnia wejścia w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw określonych w art. 2 ust. 2.
3.
Stosowanie WTC na Wyspach Kanaryjskich będzie odbywać się bez uszczerbku dla szczególnych środków taryfowych czy odstępstw od wspólnej polityki handlowej, jeśli będzie to potrzebne, dotyczących niektórych produktów wrażliwych.
Środki celne mogą być też podjęte odnośnie do uzgodnień stosowanych w strefach wolnocłowych.
4.
Do produktów z innych części Wspólnoty stosuje się na Wyspach Kanaryjskich opłatę "arbitrio insular-tarifa especial", ustaloną w art. 6 ust. 3 protokołu 2 do Aktu Przystąpienia; okres jej obowiązywania nie może zostać przedłużony na dłużej niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Jednakże Rada może, na wniosek Hiszpanii i zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 3 protokołu 2, zezwolić na stosowanie tej opłaty w odniesieniu do niektórych produktów wrażliwych do dnia 31 grudnia 2000 r.
Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z istniejących porozumień należy stopniowo obniżać tę opłatę w przypadku produktów przywożonych pochodzących z państw trzecich, tak aby została zniesiona do dnia 31 grudnia 2000 r.
5.
W przypadku stwierdzenia, że zastosowanie akapitu pierwszego prowadzi do załamania obrotów w handlu, Komisja może podjąć decyzję, że różnicę w należnościach przywozowych pobiera się od towarów w swobodnym obrocie na Wyspach Kanaryjskich w chwili wprowadzania na inne części obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 7
Wspólną politykę handlową stosuje się do Wysp Kanaryjskich w terminach ustanowionych dla Hiszpanii w Akcie Przystąpienia bez uszczerbku dla szczególnych środków określonych w art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 3 i art. 10 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Komisja przyjmuje właściwe środki zapobiegające ruchowi spekulacyjnemu czy załamaniu obrotów w handlu wynikających ze zmiany porozumień handlowych stosowanych do Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 9
Rada, na wniosek Komisji, po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, przyjmuje program wyboru problemów wynikających głównie z oddalenia i peryferyjnego położenia Wysp Kanaryjskich. Program ten zawiera specjalne środki, określone w art. 2 ust. 2 i 3, art. 3 i art. 6 ust. 3. Ten wielosektorowy program działania zawiera środki legislacyjne i zobowiązania finansowe odnoszące się do zastosowania wspólnych polityk oraz uwzględnia specyficzne ograniczenia Wysp Kanaryjskich, a także wywoła skutek przed dniem 31 grudnia 1992 r. w drodze przyjęcia przez Radę lub Komisję niezbędnych aktów prawnych zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 10
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące stosowania wspólnej polityki rolnej stosuje się od wejścia w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 2.
Uzgodnienia te wchodzą w życie nie później niż dnia 1 stycznia 1992 r.
Jednakże postanowienia protokołu 2 do Aktu Przystąpienia dotyczące dostępu produktów pochodzących z Wysp Kanaryjskich do pozostałej części Wspólnoty wygasają wraz wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Postanowienia protokołu 2 do Aktu Przystąpienia odnoszące się do bananów są nadal stosowane.
Artykuł 11
Środki ochronne przewidziane w art. 379 Aktu Przystąpienia stosuje się na wymienionych tam warunkach do sektorów, których dotyczą nowe uzgodnienia włączające Wyspy Kanaryjskie do Wspólnoty, ale tylko do dnia 31 grudnia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2033/91
z dnia 11 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2077/85 określające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2077/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1559/91 [4] zawiera definicję "ananasów w puszcze" kwalifikujących się do systemu pomocy produktów w zalewie z płynnego syropu cukrowego; wobec produkcji w ostatnim czasie ananasów konserwowanych w soku owocowym, również te produkty powinny być włączone do definicji "ananasów w puszce";
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 dodaje się zdanie w brzmieniu:"Zalewa może być również wytworzona z wyżej wspomnianego syropu cukrowego i/lub naturalnego soku owocowego dla produktów objętych kodami CN 20082091 i ex20082099."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2080/91
z dnia 16 lipca 1991 r.
zastępujące kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu 31 grudnia 1987 r. kodami ustanowionymi na podstawie Nomenklatury Scalonej, w niektórych rozporządzeniach dotyczących klasyfikacji towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1056/91 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87, ustanowiło nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej;
Komisja przyjęła pewną liczbę rozporządzeń dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [4], uchylonego rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną Nomenklaturą Scaloną, która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty, na podstawie Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, która zastąpiła wyżej wspomnianą Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r.;
artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 stanowi, że kody i opisy towarów ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej zastępują te ustanowione na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu 31 grudnia 1987 r.;
należy odpowiednio zmienić te z rozporządzeń, które ciągle mają znaczenie praktyczne, a których zmiana nie pociąga za sobą żadnych zmian ich istoty, aby uzupełnić początkową serię rozporządzeń, które zostały przyjęte rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 646/89 [5] i rozporządzeniem (EWG) nr 2723/90 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach wymienionych w kolumnie 1 Załącznika, które odnoszą się do towarów opisanych w kolumnie 2, kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w kolumnie 3 są zastępowane przez kody ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej, wymienione w kolumnie 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2084/91
z dnia 12 lipca 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
mając na uwadze Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Rozporządzeniem nr (EWG) 2080/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także biorąc pod uwagę co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być zaklasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Postanowienia niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po dniu ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) 2092/91
z dnia 24 czerwca 1991 r.
w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: popyt konsumentów na ekologicznie produkowane artykuły rolne i środki spożywcze rośnie; przez to zjawisko powstaje nowy rynek dla produktów rolnych;
cena rynkowa na takie produkty jest wyższa, podczas gdy rodzaj produkcji wiąże się z mniej intensywnym użytkowaniem ziemi; dlatego, w kontekście reorientacji wspólnej polityki rolnej ten typ produkcji może przyczynić się do osiągnięcia równowagi między podażą i popytem na produkty rolne, ochrony środowiska naturalnego i zachowania terenów wiejskich;
w odpowiedzi na rosnący popyt, produkty rolne i środki spożywcze wprowadzane są do obrotu z oznaczeniami deklarującymi lub sugerującymi, że te produkty pochodzą z produkcji ekologicznej lub produkowane są bez użycia syntetycznych chemikaliów;
niektóre Państwa Członkowskie przyjęły już przepisy i ustalenia kontrolne dotyczące używania takich oznaczeń;
ramy przepisów wspólnotowych dotyczących produkcji, etykietowania i kontroli umożliwiają ochronę produkcji ekologicznej, poprzez zapewnienie uczciwej konkurencji między producentami wyrobów oznakowanych w ten sposób oraz nadadzą rynkowi produktów ekologicznych wyraźniejszy profil poprzez zapewnienie przejrzystości na wszelkich etapach produkcji i przetwarzania poprawiając wiarygodność takich produktów w oczach konsumenta;
metody produkcji ekologicznej tworzą szczególny rodzaj produkcji na poziomie gospodarstwa rolnego; należy zapewnić, aby etykietowanie przetworzonych produktów odnoszące się do ekologicznych metod produkcji, związane było ze składnikami otrzymanymi tymi metodami;
w celu wprowadzenia w życie danych ustaleń, konieczne jest wprowadzenie wymogu elastycznych procedur, według których mogą być zmieniane, wzmacniane, lub dalej sprecyzowane niektóre szczegóły lub środki techniczne, w celu uwzględnienia uzyskanego doświadczenia; W odpowiednim czasie niniejsze rozporządzenie zostanie uzupełnione równoważnymi przepisami obejmującymi produkcje zwierzęcą;
w interesie producentów i nabywców produktów noszących oznakowania związane z metodami produkcji ekologicznej, należy ustanowić minimalne zasady, które muszą spełniać te produkty w celu zaprezentowania produktów z takimi oznakowaniami;
produkcja ekologiczna pociąga za sobą znaczne ograniczenia w stosowaniu nawozów i pestycydów mogących niekorzystnie oddziaływać na środowisko lub prowadzić do obecności pozostałości w produktach rolnych; w związku z tym, praktyki wspólnotowewchwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia muszą być zgodne z kodeksem postępowania we Wspólnocie w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia; ponadto, w przyszłości muszą być ustanowione zasady regulujące zatwierdzanie produktów, które mogą być używane w tego rodzaju działalności rolnej;
ponadto rolnictwo ekologiczne odbywa się z wykorzystaniem wielu różnorodnych metod uprawy i ograniczonym użyciu niesyntetycznych nawozów sztucznych i środków użyźniających glebę o niskiej rozpuszczalności;
ustanowione procedury umożliwiają, jeśli będzie konieczne, dodanie do załącznika I bardziej szczegółowych zapisów skierowanych na unikniecie obecności niektórych syntetycznych środków chemicznych ze źródeł innych niż rolnictwo (skażenie środowiska) w produktach otrzymanych tymi metodami produkcji;
w celu zapewnienia zgodności z zasadami dotyczącymi produkcji należy poddać kontroli wszystkie etapy produkcji i obrotu;
wszystkie podmioty gospodarcze zajmujące się produkcją, przygotowaniem, przywozem lub obrotem, posiadające oznakowanie odnoszące się do metod produkcji ekologicznej, podlegają systemowi regularnych kontroli, spełniającemu minimalne wymagania Wspólnoty i wykonywanym przez właściwe organy kontroli i/lub przez zatwierdzone organy nadzorujące; konieczne jest wprowadzenie wymogu dla wspólnotowego oznakowania kontroli, które ma być widoczne na etykietach danych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Zakres
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących produktów, o ile są lub mają być oznakowane odnośnie do metod produkcji ekologicznej:
a) nie przetworzone produkty rolne pochodzenia roślinnego; a także zwierzęta i nie przetworzone produkty zwierzęce, o ile w załącznikach I i III przyjmuje się odnośne podstawowe przepisy w zakresie produkcji i szczegółowe przepisy dotyczące kontroli;
b) produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi składające się głównie z jednej lub więcej części składowych pochodzenia roślinnego; dodatkowo, po przyjęciu przepisów o produkcji zwierzęcej określonych w lit. a), produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, zawierające części składowe pochodzenia zwierzęcego.
2.
Powinna zostać jak najszybciej złożona przez Komisje do dnia 1 lipca 1992 r. propozycja dotycząca zasad i szczególnych środków kontroli regulujących ekologiczną produkcje zwierzęcą, nieprzetworzone produkty zwierzęce i produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi zawierające składniki pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia produkt uważa się za oznakowany jako pochodzący z metod produkcji ekologicznej wówczas, gdy na etykiecie, materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt lub jego składniki opisane są przez oznaczenia używane w każdym Państwie Członkowskim, sugerujące nabywcy, że produkt lub jego składniki zostały uzyskane zgodnie z zasadami produkcji ustanowionymi w art. 6 i 7, w szczególności z użyciem następujących określeń, chyba że takie określenia są stosowane do produktów rolnych wchodzących w skład środków spożywczych lub w sposób całkowicie oczywisty nie pozostają w żadnym związku z metodą produkcji:
—w języku hiszpańskim: _BAR_ ecológico, _BAR_
—w języku duńskim: _BAR_ kologisk, _BAR_
—w języku niemieckim: _BAR_ ökologisch, _BAR_
—w języku greckim: _BAR_ βιολογικό _BAR_
—w języku angielskim: _BAR_ organic, _BAR_
—w języku francuskim: _BAR_ biologique, _BAR_
—w języku włoskim: _BAR_ biologico, _BAR_
—w języku niderlandzkim: _BAR_ biologisch, _BAR_
—w języku portugalskim: _BAR_ biológico. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych regulujących produkcję, przygotowanie, obrót, etykietowanie i kontrolę produktów wymienionych w art. 1.
Definicje
Artykuł 4
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1). "etykietowanie" oznacza słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole na opakowaniach, dokumentach, uwagach, etykietach, pierścieniach lub zamknięciach towarzyszących lub odnoszących się do produktu określonego w art. 1;
2). "produkcja" oznacza czynności dotyczące wytwarzania produktów rolnych w stanie, w którym są normalnie produkowane w gospodarstwie;
3). "przygotowanie" oznacza czynności przetwarzania, konserwowania i pakowania produktów rolnych;
4). "obrót" oznacza przechowywanie lub wystawianie, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostarczanie lub każda inna forma wprowadzenia do obrotu;
5). "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która produkuje, przygotowuje lub przywozi z państw trzecich w celu późniejszego obrotu, produkty określone w art. 1, lub kogoś, kto wprowadza do obrotu takie produkty;
6). "składniki" oznacza substancje, łącznie z dodatkami, stosowanymi w przygotowaniu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), w których są stale obecne, także w zmienionej formie, w produkcie finalnym;
7). "środki ochrony roślin" oznacza produkty zgodne z definicja art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/365/EWG [5];
8). "detergenty" oznacza substancje i preparaty w rozumieniu dyrektywy Rady 73/404/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów [6] ostatnio zmienionej dyrektywą 86/94/EWG [7] która przeznaczona jest do oczyszczania niektórych produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a).
Etykietowanie
Artykuł 5
1.
Etykietowanie i reklamowanie produktu określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) może odnosić się do ekologicznych metod produkcji tylko, gdy:
a) takie oznakowanie wykazuje jednoznacznie, że odnosi się do metod produkcji rolnej;
b) produkt był produkowany zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 6 i 7 lub był przywożony z państwa trzeciego zgodnie z ustaleniami ustanowionymi w art. 11;
c) produkt był produkowany lub przywożony przez podmiot gospodarczy, do którego stosuje się środki kontroli ustanowione w art. 8 i 9.
2.
Etykietowanie i reklamowanie produktu określonego w art. 1 ust. 1, lit. b) możne odnosić się do metod produkcji ekologicznej tylko, gdy takie oznakowania wykazują jednoznacznie, ze odnoszą się do metod produkcji rolniczej i którym towarzyszy odniesienie do przedmiotowego produktu rolnego, jako otrzymywanego w gospodarstwie.
3.
Etykietowanie i reklamowanie produktu wymienionego w art. 1 ust. 1, lit. b) może odnosić się, w opisie sprzedaży produktu, do metod produkcji ekologicznej tylko wówczas, gdy:
a) wszystkie składniki produktu pochodzenia rolniczego są lub pochodzą z produktu uzyskanego zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 i 7 lub przywożonymi z państw trzecich w ramach umów ustanowionych w art. 11;
b) produkt zawiera jedynie substancje, wymienione w załączniku VI sekcja A, takie jak składniki niepochodzące z rolnictwa;
c) produkt lub jego składniki nie były poddane, podczas przygotowania, zabiegom z użyciem promieniowania jonizującego lub substancji nie wymienionych w załączniku VI sekcja B;
d) produkt został przygotowany przez podmiot gospodarczy, do którego stosuje się środki kontroli ustanowione w art. 8 i 9.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. a) w przygotowaniu produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) można stosować składniki pochodzenia rolniczego niespełniające wymogów ustanowionych w tym ustępie z maksymalnym poziomem 5 % składników pochodzenia rolniczego w produkcie finalnym, jeśli takie składniki:
- są pochodzenia rolniczego i nie są produkowane we Wspólnocie zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 6 i 7, lub
- są pochodzenia rolniczego i nie są produkowane w wystarczającej ilości we Wspólnocie zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 6 i 7.
5.
W okresie przejściowym kończącym się w dniu 1 lipca 1994 r. mogą być podane oznakowania odnoszące się do zmiany metod produkcji ekologicznej na etykietach i w reklamie produktu określonej w art. 1 ust. 1 lit. a) lub b), jeżeli produkt składa się z jednego składnika pochodzenia rolniczego, o ile:
a) całkowicie spełnia wymogi określone w ust. 1 lub 3, odpowiednio, z wyłączeniem wymogu dotyczącego długości okresu konwersji określonego w załączniku I ust. 1;
b) spełniony jest okres konwersji co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów;
c) dane oznaczenia nie wprowadzają nabywcy produktu w błąd, że chodzi o produkt innego rodzaju niż produkty spełniające wszystkie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu;
d) podmiot kontrolujący należycie sprawdził, czy zostały zachowane warunki ustanowione w lit. a) i b).
6. Etykietowanie i reklama produktu określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), przygotowanego częściowo ze składników niespełniających wymogów określonych w ust. 3 lit. a) można odnosić się do metod produkcji ekologicznej pod warunkiem że:
a) co najmniej 50 % składników pochodzenia rolniczego spełnia wymogi z ust. 3 lit. a);
b) produkt spełnia wymogi z ust. 3 lit. b), c) i d);
c) oznakowania odnoszące się do metod produkcji ekologicznej:
- pojawiają się tylko w wykazie składników przewidzianych w dyrektywie 79/112/EWG [8] zmienionej ostatnio dyrektywą 89/395/EWG [9],
- odnoszą się w sposób jednoznaczny tylko do składników produkowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 i 7;
d) składniki i ich względne poziomy pojawiają się w wykazie dodatków w kolejności malejącej według wagi;
e) oznaczenia w wykazie składników prezentowane są w tej samej barwie i za pomocą tej samej wielkości i stylu czcionki.
7.
Szczegółowe zasady wykonania przepisów niniejszego artykułu mogą być ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
8.
Wyczerpujący wykaz substancji i produktów określonych w ust. 3 lit. b) i c) oraz ust. 4 tiret pierwsze i drugie ustanawia się w załączniku VI zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Można określić warunki używania i wymogi dotyczące składu tych składników i substancji.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyraża opinię, że produkt powinien być dodatkowo umieszczony w wyżej wspomnianych wykazach lub że należy dokonać w tym celu zmiany tych wykazów, powinno zapewnić, żeby dokumentacja podawała przyczyny włączenia lub zmian i była oficjalnie wysłana do innych Państw Członkowskich i Komisji która przedkłada te dokumenty komitetowi, określonemu w art. 14.
9.
Do dnia 1 lipca 1994 r. Komisja przegląda przepisy niniejszego artykułu, w szczególności ust. 5 i 6 oraz przedkłada wszelkie właściwe propozycje w związku z przeglądem, jeśli takie są.
Zasady produkcji
Artykuł 6
1.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że w produkcji produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a):
a) powinny być spełnione co najmniej wymagania z załącznika I oraz, w miarę potrzeb, szczegółowe zasady odnoszące się do nich;
b) można stosować tylko produkty złożone z substancji wymienionych w załączniku I i II, takie jak środki ochrony roślin, detergenty, nawozy lub środki użyźniające glebę; można je stosować tylko odpowiednio do szczególnych warunków ustanowionych w załącznikach I i II oraz w takim zakresie, w jakim jest ogólnie dozwolone w rolnictwie w zainteresowanym Państwie Członkowskim zgodnie z odnośnymi przepisami wspólnotowymi lub przepisami krajowymi zgodnymi z prawem wspólnotowym.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. b) nasiona poddawane obróbce za pomocą produktów niewymienionych w załączniku II oraz posiadające ogólne zezwolenie na jego używanie w rolnictwie w danym Państwie Członkowskim mogą być stosowane, jeżeli użytkownicy, którzy stosowali takie nasiona, mogą wykazać podmiotowi kontrolującemu, że nie mogli uzyskać na rynku nieobrobionych nasion stosownej odmiany danego gatunku.
Artykuł 7
1.
Produkty niezatwierdzone w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia w celu wskazanym w art. 6 ust. 1 lit. b), mogą być umieszczone w załączniku II, jeżeli spełniają następujące warunki:
a) jeżeli są stosowane do celów zwalczania szkodników lub chorób roślin:
- są istotne przy zwalczaniu organizmu szkodliwego lub określonej choroby, dla której nie ma dostępnych innych alternatyw biologicznych, kulturowych, fizycznych lub hodowlanych, oraz
- ich warunki zastosowania wykluczają każdy bezpośredni kontakt z nasionami, rośliną lub produktami roślinnymi; jednakże w przypadku roślin wieloletnich może zaistnieć bezpośredni kontakt, ale tylko poza sezonem uprawy jadalnych części (owoców), o ile takie stosowanie nie spowoduje bezpośrednio obecności pozostałości produktu w częściach jadalnych, oraz
- ich zastosowanie nie prowadzi, lub nie przyczynia się do nieakceptowalnych skutków w środowisku, lub skażenia środowiska;
b) jeżeli są stosowane jako nawóz lub środek użyźniający glebę:
- są nieodzowne dla szczególnych wymagań pokarmowych uprawianych roślin lub szczególnych celów związanych z użyźnianiem gleby, których nie zaspokajają działania określone w załączniku I, oraz
- ich zastosowanie nie prowadzi do nieakceptowalnych skutków oddziaływujących na środowisko lub nie przyczynia się do jego skażenia.
2.
Jeżeli jest to potrzebne, dla każdego produktu umieszczonego w załączniku II można określić:
- szczegółowy opis produktu,
- wymogi jego stosowania i składu i/lub rozpuszczalności, w szczególności odnoszące się do potrzeby zapewnienia dla tego produktu minimalnej obecności pozostałości w częściach jadalnych rośliny i produktach jadalnych z tej rośliny oraz z możliwie jak najmniejszymi skutkami oddziaływania na środowisko,
- przepisy szczegółowe dotyczące etykietowania produktów określonych w art. 1, o ile takie produkty są uzyskiwane z pomocą niektórych produktów określonych w załączniku II.
3.
Zmiany do załącznika II, dotyczące umieszczania lub skreślania produktów określonych w ust. 1 albo umieszczania lub skreślania specyfikacji określonych w ust. 2 są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że produkt powinien być dodatkowo umieszczony w załączniku II lub że należy dokonać jego zmiany, zapewnia aby pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja otrzymały oficjalne dokumentację zawierającą uzasadnienie dotyczące dodatkowego wpisu lub zmiany. Komisja przedkłada te dokumenty komitetowi określonemu w art. 14.
System kontroli
Artykuł 8
1.
Każdy podmiot gospodarczy produkujący, przygotowujący lub przywożący z państw trzecich produkty określone w art. 1 do celów obrotu nimi:
a) zgłasza tą działalność właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi się tą działalność; takie powiadomienie powinno zawierać informacje określone w załączniku IV;
b) przedkłada swoją działalność procedurze kontroli określonej w art. 9.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub podmiot do przyjmowania takich zgłoszeń.
Państwa Członkowskie mogą przewidywać przekazywanie wszelkich dodatkowych informacji, które uznają za konieczne dla skutecznego nadzoru danych podmiotów gospodarczych.
3.
Właściwe organy zapewnią udostępnienie zainteresowanym stronom aktualnego wykazu zawierającej nazwy i adresy podmiotów gospodarczych, do których stosuje się system kontroli.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie tworzą system kontroli wykonywany przez jeden lub więcej organów kontroli i/lub zatwierdzonych podmiotów prywatnych, którym podlegają podmioty gospodarcze produkujące lub przygotowujące produkty określone w art. 1.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki konieczne dla zapewnienia podmiotowi gospodarczemu spełniającemu przepisy niniejszego rozporządzenia i uiszczającemu składki na rzecz kosztów kontroli, dostępu do systemu kontroli.
3.
System kontroli obejmuje co najmniej stosowanie środków ostrożności i środków kontroli wymienionych w załączniku III.
4.
W celu zastosowania systemu kontroli wykonywanego przez podmioty prywatne, Państwa Członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za zatwierdzanie i nadzór takich podmiotów.
5.
W celu zatwierdzenia prywatnego podmiotu kontrolującego bierze się pod uwagę:
a) standardową procedurę kontroli, zawierającą szczegółowy opis środków kontroli i środków ostrożności, które podmiot stosuje w kontrolowanych przez niego podmiotach gospodarczych;
b) kary stosowane przez podmiot w razie stwierdzenia nieprawidłowości;
c) dostępność właściwych środków w formie kwalifikowanego personelu, instrumentów administracyjnych i technicznych, doświadczenia w prowadzeniu kontroli i wiarygodności;
d) obiektywizm podmiotu kontrolującego wobec podmiotów gospodarczych podlegających jej kontroli.
6.
Po uzyskaniu zatwierdzenia podmiotu kontrolującego właściwe organy:
a) zapewniają obiektywizm kontroli przeprowadzanej przez ten podmiot;
b) sprawdzają skuteczność tych kontroli;
c) rejestrują ustalone naruszenia prawa i zastosowane kary;
d) wycofują zatwierdzenia podmiotu kontrolującego, o ile nie spełnia dalej wymogów określonych w lit. a) i b) lub nie spełnia kryteriów wskazanych w ust. 5 lub nie spełnia wymogów ustanowionych w ust. 7, 8 i 9.
7.
Organy kontroli oraz zatwierdzone podmioty kontrolujące określone w ust. 1:
a) zapewniają, że w podlegających kontroli przedsiębiorstwach stosuje się co najmniej środki kontroli wymienione w załączniku III;
b) nie ujawniają informacji i danych uzyskanych w działalności kontrolnej żadnym innym osobom niż osobie odpowiedzialnej za dane przedsiębiorstwo i właściwym organom publicznym.
8.
Zatwierdzone podmioty kontrolujące:
a) zapewniają właściwym organom, w celach kontroli, dostęp do swoich biur i obiektów oraz informacji i wsparcia uważanego za niezbędne właściwym organom dla wypełnienia swoich zobowiązań na mocy niniejszego rozporządzenia;
b) przekazują właściwym organom Państwa Członkowskiego do dnia 31 stycznia każdego roku wykaz podmiotów gospodarczych podlegających ich kontroli w dniu 31 grudnia poprzedniego roku i składają tym organom zwięzłe sprawozdanie roczne.
9.
Określone w ust. 1 organy kontroli i podmioty kontrolujące:
a) zapewniają, w razie ustalenia nieprawidłowości dotyczących wykonania przepisów art. 5, 6 i 7 lub podjęcia środków określonych w załączniku III, usunięcie oznakowań metody produkcji ekologicznej przewidzianej w art. 2, z całej partii towarów lub wytworzonych produktów, których tyczy się stwierdzona nieprawidłowość;
b) w razie oczywistego naruszenia prawa lub naruszenia prawa o skutku długotrwałym zakazują podmiotowi gospodarczemu obrotu produktami z oznakowaniami odnoszącymi się do metody produkcji ekologicznej w terminie uzgodnionym z właściwymi organami Państwa Członkowskiego.
10.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 można przyjąć:
a) szczegółowe zasady dotyczące wymogów wskazanych w ust. 5 i środków wymienionych w ust. 6;
b) środki wykonawcze dotyczące przepisów ust. 9.
Oznaczenie, że produkty objęte są systemem kontroli
Artykuł 10
1.
Oznaczenie, że produkty objęte są szczególnym systemem kontroli wykazanym w załączniku V, może być zamieszczane na etykiecie produktów określonych w art. 1 tylko jeżeli te produkty:
a) spełniają warunki określone w art. 5 ust. 1, 2, 3 i 4, art. 6 i 7 oraz odpowiednich przepisach przyjętych w zastosowaniu tych artykułów;
b) podlegają ustaleniom kontrolnym określonym w art. 9 ust. 3 w ciągu całego cyklu produkcji i faz przygotowania;
c) zostały wyprodukowane lub przygotowane przez podmioty gospodarcze, których przedsiębiorstwa podlegają kontroli organów kontroli lub podmiotów kontrolujących jak określono w art. 9 ust. 1 oraz zostały upoważnione przez ten organ lub podmiot do używania oznakowań wykazanych w załączniku V;
d) są pakowane i transportowane do punktu sprzedaży detalicznej w zamkniętych opakowaniach;
e) ukazują na etykiecie nazwę i zarejestrowany znak podmiotu kontrolującego, nazwę i adres producenta lub przetwórcy oraz, jeżeli stosuje się przepisy dyrektywy 79/112/EWG, oznakowania przez nią wymagane.
2.
Etykieta lub materiały reklamowe nie mogą zawierać żadnego wskazania wywołującego u nabywcy wrażenie, że oznaczenie ukazane w załączniku V, stanowi gwarancję lepszej jakości organoleptycznej, odżywczej lub lepszej jakości przyswajania przez organizm.
3.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 organy kontroli lub podmiotu kontrolującego powinny:
a) w razie stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie do art. 5, 6 i 7 lub środków określonych w załączniku III zapewnić usunięcie oznakowania wykazanego w załączniku V, z całej partii towarów lub wytworzonych produktów, których tyczy się stwierdzona nieprawidłowość;
b) w razie oczywistego naruszenia prawa lub naruszenia prawa o skutku długotrwałym pozbawić podmiot gospodarczy prawa do używania oznakowania wykazanego w załączniku V, w terminie uzgodnionym z właściwymi organami Państwa Członkowskiego.
4.
W przypadku stwierdzenia niektórych naruszeń z art. 5, 6 i 7 lub wymagań i środków z załącznika III można przyjąć zasady zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, dotyczące pozbawienia prawa do używania oznakowania wykazanego w załączniku V.
5.
Jeżeli w przypadku produktu pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego z zamieszczonym oznakowaniem wykazanym w art. 2 i/lub załączniku V, Państwo Członkowskie stwierdzi nieprawidłowości w stosowaniu przepisów niniejszego rozporządzenia, powiadamia o tym Komisję i Państwo Członkowskie, które zatwierdziło podmiot kontrolujący.
6.
Państwa Członkowskie podejmują niezależne działania w celu zapobieżenia możliwości oszukańczego używania oznakowania wykazanego w art. 2 i/lub załączniku V.
7.
Do dnia 1 lipca 1993 r. Komisja dokonuje przeglądu art. 10, w szczególności w odniesieniu do możliwości sporządzania oznakowania określonego w załączniku V, i przedkłada właściwe propozycje dla tych przeglądów, jeśli takie istnieją.
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 produkty wymienione w art. 1 przywożone z państw trzecich mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli:
a) pochodzą z państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzanym na podstawie decyzji Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 i były produkowane w regionie lub w jednostce produkcyjnej pod kontrolą podmiotu kontrolującego określonego, w miarę potrzeb, w decyzji dotyczącej danego państwa trzeciego;
b) właściwe organy lub podmiot w państwie trzecim wystawiły świadectwo kontroli poświadczające, że partia towarów wyznaczona w świadectwie:
- została uzyskana w systemie produkcji, stosującym zasady równoważne do ustanowionych w art. 6 i 7, oraz
- została poddana systemowi kontroli, uznanemu za równoważny zgodnie z ust. 2 lit. b).
2.
Do celu podjęcia decyzji, czy można umieścić państwo trzecie na jego wniosek w wykazie określonym w ust. 1 lit. a) odnośnie do niektórych produktów wymienionych w art. 1, uwzględnia się w szczególności:
a) oferowane przez państwo trzecie gwarancje, przynajmniej dotyczące produkcji przeznaczonej do przywozu do Wspólnoty, w zakresie stosowania zasad równoważnych z tymi ustanowionymi w art. 6 i 7;
b) skuteczność stosowanych środków kontroli, przynajmniej dotyczących produkcji przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty, musi być równoważna do środków kontroli określonych w art. 8 i 9, aby zapewnić zgodność z zasadami określonymi w lit. a).
Na podstawie tych informacji Komisja w swojej decyzji może określić regiony lub jednostki produkcyjne lub podmioty, których kontrole uważa się za równoważne.
3.
Świadectwo określone w ust. 1 lit. b musi:
a) towarzyszyć towarowi, w oryginalnej kopii, do pomieszczeń pierwszego odbiorcy; następnie importer musi zachować świadectwo do dyspozycji organów kontroli przez co najmniej dwa lata;
b) być sporządzone zgodnie z procedurami i wzorem, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
4.
Szczegółowe przepisy wykonawcze niniejszego artykułu mogą być ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
5.
Przy ocenie wniosku państwa trzeciego Komisja wymaga, aby państwo to przekazywało jej wszelkie niezbędne informacje; może również powierzyć ekspertom przeprowadzenie na miejscu, pod jej nadzorem, oceny dotyczącej rzeczywiście stosowanych w państwie trzecim zasad produkcji i środków kontroli.
Swobodny przepływ we Wspólnocie
Artykuł 12
Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do metod produkcji, etykietowania lub prezentacji metod produkcji, zakazać lub ograniczyć obrotu produktami wymienionymi w art. 1 spełniającymi warunki niniejszego rozporządzenia.
Przepisy administracyjne i wprowadzanie w życie
Artykuł 13
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 można przyjąć:
- zmiany do załączników I, II, III, IV i VI,
- szczegółowe przepisy wykonawcze załączników I i III.
Artykuł 14
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
W razie stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustanowić przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Komitet wydaje opinię większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób ustalony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne ze opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, Rada nie podjęła żadnej decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję każdego roku przed dniem 1 lipca o środkach podjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, przedstawiając w szczególności:
- wykaz podmiotów gospodarczych dokonujących powiadomienia zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) do dnia 31 grudnia poprzedniego roku i podlegających systemowi kontroli określonemu w art. 9,
- sprawozdanie z nadzoru na podstawie art. 9 ust. 6.
Dodatkowo, do dnia 31 marca każdego roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykazie podmiotów kontrolujących zatwierdzonych do dnia 31 grudnia poprzedniego roku, ich strukturze prawnej i operacyjnej, standardowych procedurach kontrolnych, ich ustaleń co do kary oraz, gdzie właściwe, ich znaku.
Komisja każdego roku publikuje w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, wykaz zatwierdzonych podmiotów zgłoszonych w terminie ustanowionym w powyższym akapicie.
Artykuł 16
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
W okresie dziewięciu miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie wdrożą art. 8 i 9.
3. Artykuł 5 art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1 stosuje się z mocą od 12 miesiąca po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 data zastosowania art. 11 ust. 1 może być odroczona na czas określony przy przywozie z państwa trzeciego, na wniosek państwa trzeciego, jeżeli stan oceny sprawy nie zezwala na podjęcie decyzji o umieszczeniu danego państwa w wykazie określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) przed upływem terminu określonego w akapicie pierwszym.
W celach zapewnienia zgodności z okresem konwersji określonym w załączniku I ust. 1 okres, który upłynął przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia uwzględnia się, gdy podmiot gospodarczy może wykazać podmiotowi kontrolującemu, że w tym okresie produkował zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi lub, jeżeli to nie wystarczy, zgodnie z uznanymi międzynarodowymi normami produkcji ekologicznej.
4. W okresie dwunastu miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1, mogą zezwolić na stosowanie na swoim terytorium produktów zawierających substancje niewymienione w załączniku II, jeżeli ich zdaniem spełniają wymagania art. 7 ust. 1.
5.
W okresie upływającym dwanaście miesięcy po ustanowieniu załącznika VI zgodnie z art. 5 ust. 7 Państwa Członkowskie zgodnie ze swoimi krajowymi przepisami mogą dalej zezwalać na stosowanie substancji niewymienionych w załączniku VI.
6.
Państwo Członkowskie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję o substancjach zatwierdzonych w zastosowaniu art. 4 i 5.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2145/91
z dnia 15 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 790/89 w zakresie maksymalnej kwoty pomocy stosowanej w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1623/91 [2], w szczególności jego art. 14d ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
a także, mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 790/89 [5] ustaliło maksymalną kwotę wkładu finansowego Państwa Członkowskiego i Wspólnoty na hektar do planów poprawy jakości i obrotu, określonych w art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1035/72; pomoc ta jest przeznaczona głównie jako środki wspierania operacji karczowania po których następuje ponowne sadzenie i/lub przestawienie się na inne odmiany; aby zapewnić rzeczywiste osiągnięcie tego celu należy podzielić na części składowe maksymalną kwotę na hektar, aby uwzględnić specyficzny charakter każdej z tych operacji przeprowadzonych w celu realizacji planu; pierwszy pułap stanowiący większą część finansowania Wspólnoty musi obejmować operacje które technicznie w największym stopniu przyczyniają się do poprawy jakości oraz te, które w świetle dotychczasowych doświadczeń mogą być przeprowadzane co roku jedynie w odniesieniu do stosunkowo niewielkiej części sadu objętej planem; finansowanie to powinno odbywać się etapami, aby uwzględnić tempo przeprowadzania działań bez naruszania kapitału obrotowego organizacji producentów, drugi, niższy pułap musi sfinansować inne rodzaje operacji odnoszące się do pozostałych części sadu, w którym nie podejmuje się zasadniczych operacji związanych z poprawą jakości;
należy ustanowić przepisy dotyczące okresu przejściowego, aby uwzględnić wszelkie dostosowania i przeglądy planów zatwierdzonych do daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Maksymalna kwota na hektar, określona w art. 14d ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 w odniesieniu do planu, który ma zostać zrealizowany w okresie dziesięciu lat, jest rozkładana w następujący sposób:
1.
Maksymalna kwota 475 ECU rocznie w ciągu pięciu lat dotyczy operacji karczowania, po których następuje ponowne sadzenie i/lub przejście na inną odmianę.
Ta maksymalna kwota obejmuje finansowanie prac związanych z realizacją wyżej wymienionych operacji, które dotyczą obszaru nieprzekraczającego 40 % całkowitego obszaru sadu objętego planem, z czego maksymalnie 20 % w ciągu pierwszych dwóch lat realizacji planu oraz maksymalnie 20 % w ciągu trzech pozostałych lat.
Dla pozostałych lat realizacji planu, maksymalna wielkość pomocy płaconej od obszarów nasadzeń lub nowych odmian wynosi 200 ECU na rok.
2.
Maksymalna kwota 200 ECU rocznie, przez okres dziesięciu lat, na prace związane z realizacją wszelkich innych operacji odnoszących się do pozostałej części sadu."
Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2155/91
z dnia 20 czerwca 1991 r.
ustanawiające szczególne przepisy w celu stosowania art. 37, 39 i 40 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o ubezpieczeniu bezpośrednim innym niż ubezpieczenie na życie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności ostatnie zdanie art. 57 ust. 2 i art. 235 tego Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: umowę zawartą między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o ubezpieczeniu bezpośrednim innym niż ubezpieczenie na życie, która została podpisana dnia 10 października 1989 r.;
na mocy umowy ma być utworzony Wspólny Komitet w celu administrowania, zapewnienia należytej realizacji i podejmowania decyzji w okolicznościach określonych w umowie; przedstawiciele Wspólnoty we Wspólnym Komitecie muszą być wyznaczeni, a szczególne przepisy dotyczące określenia stanowisk Wspólnoty w Komitecie muszą być przyjęte,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie, zgodnie z art. 37 Umowy, przez Komisję, wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie jest przyjmowane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
W odniesieniu do podejmowania decyzji przez Wspólny Komitet na mocy art. 37, 39 i 40 Umowy Komisja przedkłada propozycje Radzie, stanowiącej większością kwalifikowaną.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dzień po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2237/91
z dnia 26 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2930/81 przyjmujące dodatkowe przepisy w celu zastosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [2], w szczególności jego art. 6 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1026/91 uzupełnia wykaz klas budowy tusz wołowych poprzez dodanie do niego klasy S; Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2930/81 z dnia 12 października 1981 r. przyjmującego dodatkowe przepisy w celu zastosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [3] powinien zostać odpowiednio dostosowany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część 1 (Budowa) Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2930/81 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2264/91
z dnia 26 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności art. 5 ust. 3 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że chmiel i produkty chmielowe z państw trzecich mogą być przywożone, gdy ich normy jakości są co najmniej równoważne minimalnym ograniczeniom przyjętym dla produktów podobnych, zebranych we Wspólnocie lub ich pochodnych;
rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4060/88 [4], określa dwa rodzaje świadectw, za pomocą których potwierdza się, że zostały spełnione wymagania określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71;
doświadczenie pokazało, że procedury przywozowe byłyby bardziej skuteczne, a reguły wspólnotowe w zakresie certyfikacji lepiej zapewnione, gdyby zniesiono wykorzystanie świadectw kontroli;
aby uniknąć niewspółmiernych strat ponoszonych przez niektóre podmioty gospodarcze w tym sektorze, dalsze wykorzystanie świadectw kontroli powinno być dopuszczalne w okresie przejściowym w przypadku chmielu, pochodzącego z państw, które nie upoważniły właściwych agencji do wydawania świadectw równoważności; w celu uniknięcia ich nadużywania, świadectwa takie powinny być wystawiane jedynie wówczas, gdy pochodzenie dostawy chmielu jest udokumentowane;
w celu zapewnienia przestrzegania reguł wspólnotowych w sprawie certyfikacji chmielu, Państwa Członkowskie powinny sprawdzić, czy przywieziony chmiel spełnia minimalne wymogi wprowadzenia do obrotu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3076/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dowód określony w ust. 1 przedstawia się w drodze przedłożenia świadectwa określonego w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, zwanego dalej "świadectwem równoważności"."
2. W art. 2 ust. 1 wyrazy "w art. 1 ust. 2 lit. a)) tiret pierwsze i art. 1 ust. 2 lit. b)" zastępuje się wyrazami "w art. 1 ust. 2".
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Do dnia 30 kwietnia 1992 r., w przypadku chmielu pochodzącego z państw trzecich, które nie upoważniły odpowiednich agencji do wydawania świadectw równoważności, dowód określony w art. 1 w odniesieniu do szyszek chmielowych objętych kodem CN 121010 pochodzących z państwa trzeciego, w drodze przedstawienia świadectwa kontroli określonego w ust. 2.
2. Świadectwa kontroli wydawane są dla każdej dostawy przez właściwe władze Państw Członkowskich po kontroli w zakresie zgodności z minimalnymi wymaganiami dopuszczenia do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 890/78 zgodnie z metodami ustanowionymi w art. 3 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia.
3.
Świadectwo kontroli może zostać wydane dla dostawy chmielu jedynie wówczas, gdy dostawa ta opatrzona jest deklaracją właściwego organu kraju pochodzenia, która wskazuje państwo pochodzenia danego chmielu.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji nazwę i adres urzędów określonych w ust. 2, jak również odciski pieczęci urzędowych oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, wytłoczonych znaków tych urzędów.
5.
Świadectwa kontroli wystawia się w oryginale i dwóch kopiach na jednym formularzu zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku III i zgodnie z instrukcją z załącznika IV."
4.
W art. 7 lit. a) dodaje się, co następuje:
"Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne kontrole na losowo wybranych próbkach w celu sprawdzenia, czy chmiel przywieziony zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 spełnia minimalne wymagania rynkowe określone w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 890/78.
Do dnia 30 czerwca każdego roku, składają Komisji sprawozdanie o częstotliwości, rodzaju i wynikach kontroli przeprowadzonych w roku przed wymienioną datą.
Kontrola obejmuje co najmniej 5 % partii chmielu przewidywanych do przywozu w danym roku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2265/91
z dnia 26 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1605/91 [4], ustanawia podstawowe zasady certyfikacji chmielu;
od czasu wejścia w życie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 890/78 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 921/89 [6], nastąpił znaczny wzrost w zakresie przetwarzania chmielu i produktów chmielowych;
praktyka wskazuje, że zapewnienie właściwej certyfikacji produktów chmielowych wiąże się z pewnymi trudnościami;
z uwagi na ciągły rozwój techniczny wskazane wydaje się bardziej szczegółowe określenie warunków i charakteru zamkniętego cyklu produkcyjnego w celu zapobieżenia odmiennym interpretacjom;
ponadto właściwe wydaje się wprowadzenie bardziej szczegółowych zapisów dotyczących urzędowych kontroli przetwarzania chmielu i produktów chmielowych w celu zapewnienia bardziej efektywnej i jednolitej procedury certyfikacji oraz nadzoru nad wykonaniem odpowiednich rozporządzeń przez Państwa Członkowskie Wspólnoty;
właściwe wydaje się ustanowienie sankcji w przypadkach poważnego naruszenia przepisów dotyczących certyfikacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) "zamknięty cykl produkcyjny" oznacza proces przygotowania lub przetwarzania chmielu, przeprowadzony pod nadzorem urzędowym i w taki sposób, aby ani chmiel, ani jakiekolwiek produkty przetworzone nie mogły być w trakcie tego procesu dodane ani usunięte.
Za początek zamkniętego cyklu produkcyjnego uważa się otwarcie zaplombowanego pojemnika zawierającego chmiel lub produkt chmielowy, jaki ma zostać poddany obróbce lub przetworzeniu, cykl zaś kończy się zaplombowaniem pojemnika zawierającego przetworzony chmiel lub produkt chmielowy."
2) W art. 8 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
"5.
Z wyjątkiem substancji wymienionych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia do zamkniętego cyklu produkcyjnego może być wprowadzony jedynie certyfikowany chmiel lub certyfikowane produkty chmielowe.
Mogą one być wprowadzane jedynie w stanie, w jakim zostały poddane certyfikacji.
6.
Jeżeli w przypadku produkcji ekstraktów wytwarzanych przy zastosowaniu ditlenku węgla przetwarzanie w ramach zamkniętego obiegu produkcyjnego musi zostać przerwane z uwagi na wymogi techniczne, przedstawiciele organów urzędowych lub instytucji uprawnionych do przeprowadzenia certyfikacji w rozumieniu art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 dokonują zaplombowania pojemników zawierających produkt pośredni otrzymany w momencie przerwania procesu produkcyjnego.
W momencie wznowienia procesu plomba może zostać usunięta jedynie pod nadzorem wyżej wymienionych urzędników."
3) Dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"1.
W przypadku wytwarzania produktów chmielowych urzędnicy określeni w art. 8 ust. 6 są obecni przez cały czas trwania procesu przetwórczego.
Prowadzą oni nadzór nad każdym etapem przetwarzania, tzn. rozpoczynając od momentu otwarcia zaplombowanego pojemnika zawierającego chmiel lub produkt chmielowy, który ma zostać poddany przetworzeniu, aż do zakończenia pakowania, zaplombowania i odpowiedniego zaetykietowania chmielowego.
Czasowa nieobecność jest dopuszczalna wówczas, gdy zastosowane środki techniczne gwarantują przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Przed zmianą kolejnej partii w systemie przetwarzania przedstawiciele, określeni w art. 8 ust. 6 zapewniają w drodze inspekcji opróżnienie systemu przetwórczego co najmniej w stopniu zapewniającym uniemożliwienie mieszania składników dwóch różnych partii.
Jeżeli w trakcie przetwarzania kolejnej partii chmiel, produkty chmielowe, odpady chmielowe lub jakikolwiek inny produkt powstały na bazie chmielu pozostaje w którymś z elementów systemu przetwarzania, takim jak pojemnik do mieszania lub puszkowania, elementy te muszą zostać wyłączone z systemu przetwórczego za pomocą odpowiednich środków technicznych oraz pod nadzorem urzędowym.
Mogą one zostać ponownie wprowadzone do systemu przetwórczego wyłącznie pod nadzorem urzędowym.
Linie produkcyjne skoncentrowanego i nieskoncentrowanego proszku chmielowego nie mogą być fizycznie ze sobą połączone podczas działania którejkolwiek z nich.
3. Podmioty gospodarcze prowadzące zakłady przetwórstwa chmielu przekazują przedstawicielom określonym w art. 8 ust. 6 oraz przedstawicielom krajowych organów urzędowych odpowiedzialnych za zapewnienie zgodności z systemem certyfikacji w rozumieniu art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 wszelkie informacje dotyczące rozwiązań technicznych zastosowanych w zakładzie przetwórczym.
4.
Podmioty gospodarcze prowadzące zakłady przetwórstwa chmielu prowadzą szczegółową ewidencję przerobu masy przetwarzanego chmielu.
Dla każdej partii, jaka ma zostać poddana przetworzeniu, odnotowuje się dokładne dane dotyczące masy wsadu oraz produktu przetworzonego, jak również wytłoczyn chmielowych, odpadów niechmielowych oraz przewidywanej utraty wilgotności.
W odniesieniu do wsadu w ewidencji podaje się ponadto numer określony w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, dla wszystkich partii chmielu oraz odmianę chmielu.
W przypadku zastosowania w tej samej partii więcej niż jednej z odmian podaje się odpowiednio ich stosunek masy.
W przypadku produktu przetworzonego w ewidencji podaje się również odmianę chmielu, natomiast w przypadku gdy produkt przetworzony stanowi mieszankę, jego skład według odmian.
W każdym przypadku dopuszczalne jest zaokrąglenie masy do jednego kilograma.
5.
Ewidencja przerobu masy prowadzona jest pod nadzorem przedstawicieli określonych w art. 8 ust. 6, a następnie przez nich podpisywana, bezpośrednio po zakończeniu przetwarzania danej partii.
Podmiot gospodarczy prowadzący zakład przetwórczy zobowiązany jest przechowywać ewidencję przez okres co najmniej trzech lat.
6.
Przedstawiciele organów urzędowych odpowiedzialnych za zapewnienie zgodności z systemem certyfikacyjnym przeprowadzają kontrole wyrywkowe w zakładach przetwarzających chmiel, regularnie i bez wcześniejszego powiadomienia.
Kontrole takie polegają na zbadaniu: pracy przedstawicieli określonych w art. 8 ust. 6, wiarygodności produktów certyfikowanych, certyfikatów załączonych do chmielu, jak również ewidencjonowanego przerobu masy określonego w powyższym ust. 4.
Liczba kontroli przeprowadzanych w ciągu roku nie może być mniejsza niż pięć na jeden zakład przetwórstwa chmielu.
7.
Państwa Członkowskie corocznie do 30 czerwca przedkładają Komisji sprawozdania na temat częstotliwości, rodzajów i wyników środków nadzorczych w zakresie certyfikacji, zastosowanych w ciągu roku poprzedzającego wyżej wymienioną datę.
8.
W przypadku stwierdzenia, że podczas przetwarzania produktów chmielowych zastosowano niedozwolone składniki lub że składniki te nie są zgodne z informacjami zawartymi w certyfikacie według art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 oraz, jeśli uchybienia te stanowią następstwo zamierzonego działania lub poważnych zaniedbań ze strony podmiotu gospodarczego prowadzącego zakład lub jego pracowników, dane Państwo Członkowskie wycofuje zezwolenie dla takiego zakładu przetwórczego, które wydało jako ośrodek certyfikacyjny.
Zezwolenia nie można przywrócić przez okres co najmniej 12 miesięcy od daty jego wycofania.
Na wniosek podmiotu gospodarczego prowadzącego zakład zezwolenie przywraca się po upływie dwóch lat, a w najpoważniejszych przypadkach, najpóźniej po upływie trzech lat od daty jego wycofania."
4) Po załączniku IV dodaje się Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2286/91
z dnia 29 lipca 1991 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (EWG) nr 2159/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1623/91 [2], w szczególności jego art. 14 g,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2145/91 z dnia 15 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 790/89 w zakresie maksymalnej kwoty pomocy stosowanej w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 790/89 z dnia 20 marca 1989 r. ustalające poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2145/91 wyznaczyło, do celów określenia wkładów Państw Członkowskich, kwoty maksymalne na hektar zróżnicowane w odniesieniu do a) karczowania oraz następującego po nim ponownego sadzenia lub zmiany odmian poprzez wysoką okulizację oraz b) innych środków; muszą zostać przyjęte zasady stosowania tego zróżnicowania;
należy określić, iż w celu otrzymania wyższej kwoty maksymalnej muszą zostać podjęte bardziej zasadnicze działania w zakresie poprawy jakości odnoszące się do wszystkich drzew na obszarze objętym planem;
należy przypomnieć, iż w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 790/89, finansowanie przez Wspólnotę karczowania, po którym następują ponowne sadzenie w celu przestawienia się na nowe odmiany, może obejmować jedynie tak dużą powierzchnię sadu, jaka może w ten sposób zostać ulepszona, bez nieuzasadnionego obciążania kapitału obrotowego organizacji producentów;
aby stosowność planów mogła zostać oceniona oraz zarządzenie systemem przebiegało prawidłowo, wszystkie przedłożone plany muszą zawierać pełną informację w zakresie środków przewidzianych do wprowadzenia, dokładne obszary oraz harmonogram realizacji planu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2159/89 [5] wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Maksymalna kwota 475 ECU na hektar określona w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 790/89 jest wypłacana przez pięć lat w odniesieniu do obszarów, na których w ramach planu poprawy jakości i obrotu wszystkie drzewa orzechowe i drzewa chleba świętojańskiego są karczowane oraz sadzone są nowe drzewa lub przeprowadza się zmianę odmiany za pomocą wysokiej okulizacji.
2.
Dla pozostałych lat planu maksymalna kwota 200 ECU na hektar określona w wyżej wymienionym art. 2 pkt 1 tiret ostatnie jest wypłacana w odniesieniu do obszarów innych niż obszary, które już zostały objęte pomocą przewidzianą w wyżej wymienionym ustępie."
2.
W art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Organizacje producentów przedkładają projekt planu do zatwierdzenia przez właściwe władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie w formie przewidzianej w załączniku III wraz z wszelkimi dokumentami uzupełniającymi.
Projekt planu zawiera dokładne szczegółowe dane dotyczące:
- obszaru sadu przeznaczonego do wykarczowania i ponownego sadzenia lub przestawienia się na inne odmiany za pomocą wysokiej okulizacji w ciągu pierwszych trzech lat planu oraz w ciągu trzech następnych lat; obszary te identyfikuje się poprzez odniesienie do katastru lub ewidencji gruntów,
- harmonogramu zawierającego szczegółowe informacje na temat realizacji różnych środków wskazanych w art. 7 w każdym roku planu określającego objęte nimi działki.
Wprowadzenie planu nie może nastąpić przed zatwierdzeniem go przez właściwy organ krajowy."
3.
Załącznik III zastępuje Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2293/91
z dnia 29 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 964/91 z dnia 18 kwietnia 1991 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1056/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 964/91 z dnia 18 kwietnia 1991 r. [3], które między innymi zaliczyło niektóre grzyby do kodu CN 20031010, stosuje się pod tym względem od dnia 1 sierpnia 1991 r.; wydaje się pożądane, ze względów związanych ze wspólną polityką handlową, przesunięcie o trzy miesiące tej daty stosowania; właściwym jest, aby odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 964/91;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał jeszcze opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Data 1 sierpnia 1991 r. figurująca w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 964/91 zostaje zastąpiona datą 1 listopada 1991 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 sierpnia 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2351/91
z dnia 30 lipca 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowane przy zakupie ryżu od agencji interwencyjnej dla dostawy pomocy żywnościowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1806/89 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1424/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiające ogólne zasady interwencji na rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 794/91 [4], w szczególności jego art. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku gdy ryż zostaje zakupiony od agencji interwencyjnych w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z przyznania umów na dostawy pomocy żywnościowej w związku z konwencjami międzynarodowymi w sprawie pomocy żywnościowej lub innymi programami dodatkowymi, warunki odnoszące się do cen oraz szczegółowe zasady ich stosowania muszą być ustalone z góry;
w celu umożliwienia zainteresowanym stronom uczestniczenia w procedurze przyznawania umów na dostawy pomocy żywnościowej na optymalnych warunkach należy dać im możliwość sprawdzania, na własny koszt, jakości i cech produktu przed upływem terminu składania ofert przetargowych;
w celu ułatwienia transakcji wnioski o zakup muszą zawierać wszystkie informacje wymagane do identyfikacji produktu;
w celu uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym oraz jakichkolwiek zakłóceń konkurencji między podmiotami działającymi na tym rynku cenę zakupu towaru z magazynów publicznych należy ustalać na podstawie jasnych kryteriów oraz podać ją z wyprzedzeniem do wiadomości wszystkich uczestników przetargu; wobec powyższych wymogów należy prawnie zagwarantować, aby za towary kupowane przez podmiot, któremu przyznano umowę na dostawy pomocy żywnościowej, dokonano zapłaty po cenie skupu, ustalonej stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76;
aby warunki konkurencji, jakie istnieją w czasie składania ofert przetargowych na otrzymanie umowy na dostawę pomocy żywnościowej, nie ulegały zmianie w wyniku przyznania umowy, należy wprowadzić odstępstwa od wymogów stosowania niektórych procedur dostosowawczych dla cen ustalanych na podstawie daty zawarcia umowy kupna lub daty odbioru towarów;
artykuł 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2200/87 z dnia 8 lipca 1987 r. ustanawiającego ogólne zasady pozyskiwania we Wspólnocie produktów, jakie mają być dostarczone jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [5], wprowadza przepisy, zgodnie z którymi w przetargu preferowane będą podmioty niewykorzystujące, z uwzględnieniem przepisów umowy na dostawy pomocy żywnościowej, towarów pochodzących z publicznych zapasów czy też, tam gdzie to stosowne, wyprodukowanych przy ich zastosowaniu, ale towarów pochodzących z rynku lub w wyprodukowanych przy ich zastosowaniu, pod warunkiem że dany podmiot dokona zakupu towarów wymienionych w ogłoszeniu o przetargu; zgodność z ostatnim wymogiem jest istotna, z jednej strony, z uwagi na dążenie do redukcji publicznych zapasów, z drugiej zaś dla zapewnienia równości podmiotom gospodarczym w przyznaniu umowy dostawy; należy wprowadzić przepis zobowiązujący podmiot wyłoniony w drodze przetargu do złożenia określonej kaucji, w celu zagwarantowania spełnienia wymogu, zgodnie z którym agencja interwencyjna w krótkim czasie otrzymuje zapłatę za sprzedane produkty; w efekcie, mając na uwadze powyższy cel, należy wprowadzić przepisy, na mocy których brak złożenia zamówienia kupna w agencji interwencyjnej na określonych warunkach skutkować będzie utratą zabezpieczenia złożonego zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2200/87; do składania i zwrotów wyżej wymienionych zabezpieczeń należy stosować rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89 [7];
realizacja wspólnotowych umów na dostawę pomocy żywnościowej stanowi przedmiot szczególnego nadzoru; nie powinno się do nich stosować przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 569/88 z dnia 16 lutego 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady w celu nadzoru użytkowania i/lub przeznaczenia produktów pochodzących z agencji interwencyjnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2322/91 [9];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W związku z przyznaną umową na dostawy pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1424/76 ryż należący do agencji interwencyjnej zakupuje się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Przepisy art. 2–7, przyjęte do celów zorganizowania dostaw wspólnotowej pomocy żywnościowej zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3972/86 [10], stosuje się z potrzebnymi zmianami do dostaw krajowej pomocy żywnościowej, określonej w pierwszym akapicie, po uwzględnieniu szczególnych krajowych środków w zakresie organizacji i przydzielania takiej pomocy.
Artykuł 2
W związku z umową na dostawy, określoną w art. 1, agencja interwencyjna udostępnia produkty spełniające wymogi przedstawione w otwartym lub zastrzeżonym zaproszeniu do składania ofert.
Agencja interwencyjna podejmuje wszelkie niezbędne kroki, aby wszystkie podmioty gospodarcze zainteresowane złożeniem oferty przetargowej o przyznanie umowy mogły po ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert lub po jego doręczeniu umożliwić zbadanie na ich własny koszt próbek produktów, jakie mają zostać kupione.
Wnioski o zbadanie towaru można składać, próbki zaś pobierać, wyłącznie przed upływem terminu składania ofert przetargowych.
Artykuł 3
1.
W terminie sześciu dni roboczych po przyznaniu umowy na dostawę pomocy żywnościowej wybrany podmiot składa w agencji interwencyjnej wniosek o zakup, w dowolnej formie pisemnej, odpowiadający ilości partii w ramach dostawy, na którą została mu przyznana umowa.
Wniosek zawiera:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) odniesienie do żywnościowego programu pomocowego oraz numer partii w ramach dostawy, na którą podmiotowi została przyznana umowa.
2.
Do wniosku dołącza się dowód potwierdzający, że zainteresowanej stronie została przyznana umowa, określona w niniejszym rozporządzeniu.
Dowód taki dołącza się w formie odpisu powiadomienia doręczonego wnioskodawcy o przyznaniu mu umowy.
3.
Wniosek o zakup jest ważny wyłącznie pod warunkiem zgodności z przepisami ust. 1 i 2 oraz złożenia go wraz z towarzyszącym mu dowodem potwierdzającym, że:
- zgodnie z przepisami zawartymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 wnioskodawca złożył zabezpieczenie o wartości ceny zakupu partii ryżu będącego przedmiotem dostawy; cena ta ustalana jest zgodnie z art. 5;
- złożono wniosek o pozwolenie na wywóz na odpowiednią ilość danego produktu, jaki ma być przedmiotem dostawy w ramach pomocy żywnościowej, stosownie do art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 891/89 [11].
4.
Za wyjątkiem przypadków siły wyższej niezłożenie wniosku zakupu w terminie określonym w ust. 1 powoduje przepadek zabezpieczenia wniesionego na podstawie art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2200/87 na warunkach ustanowionych w ogłoszeniu o otwartym lub zastrzeżonym zaproszeniu do składania ofert.
Artykuł 4
W terminie trzech dni roboczych od daty złożenia wniosku o zakup agencja interwencyjna powiadamia wnioskodawcę za pomocą pisemnych środków telekomunikacji o przyjęciu jego wniosku, jeżeli spełnia on warunki ustanowione w art. 3.
Artykuł 5
1.
Cena zakupu, jaką należy zapłacić za dany ryż, stanowi cenę interwencyjną, określoną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, obowiązującą w ostatnim dniu składania ofert przetargowych na przyznanie umów na dostawy pomocy żywnościowej, bez jakiegokolwiek dostosowania jej do jakości produktu.
Nie dokonuje się również dostosowania ceny w oparciu o rzeczywistą datę odbioru towaru z agencji interwencyjnej.
Stanowi ona cenę za towar bezpośrednio z magazynu, pakowany zbiorczo i załadowany na określony środek transportu.
2.
Kursem przeliczeniowym, jaki należy stosować do ceny zakupu, jest kurs przeliczeniowy dla rolnictwa, obowiązujący w ostatnim dniu składania ofert przetargowych.
Artykuł 6
1.
Podmiot skupujący płaci agencji interwencyjnej cenę zakupu ryżu przed odbiorem towaru, w terminie 30 dni od powiadomienia o przyjęciu wniosku określonego w art. 4.
W terminie określonym w akapicie pierwszym towary można odebrać w partiach za zgodą agencji interwencyjnej; w takim przypadku płatności dokonuje się w ratach, z uwzględnieniem faktycznego harmonogramu odbioru towaru.
Płatność ceny zakupu stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Ryzyko oraz koszty składowania ryżu, który nie został odebrany w terminie określonym w ust. 1, ponosi podmiot skupujący.
Artykuł 7
Zabezpieczenie określone w art. 3 ust. 3 podlega zwrotowi zgodnie z tytułem V rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 8
Komisja, w terminie trzech dni roboczych od przyznania umowy na dostawę, przekazuje danej agencji interwencyjnej wszelkie informacje niezbędne do przeprowadzenia zakupu, w szczególności nazwę podmiotu lub podmiotów, którym przyznane zostały zasoby uruchomione w celu wykonania umowy na dostawę wspólnotowej pomocy żywnościowej.
Artykuł 9
Dla krajowej pomocy żywnościowej pochodzącej z zasobów agencji interwencyjnych właściwe organy krajowe przekazują Komisji niezwłocznie i co najmniej na osiem dni przed podjęciem jakichkolwiek działań istotne szczegóły planowanego uruchomienia zasobów, w szczególności cechy produktu, ilość, planowany okres uruchamiania oraz miejsce przeznaczenia dostaw.
Artykuł 10
Do zakupów od agencji interwencyjnej na podstawie niniejszego rozporządzenia nie stosuje się przepisów rozporządzenia (EWG) nr 569/88.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 2380/91
z dnia 29 lipca 1991 r.
dostosowujące wskaźniki korygujące stosowane w niektórych Państwach Członkowskich do wynagrodzeń i emerytur urzędników oraz innych pracowników Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3736/90 [2], w szczególności art. 63, 64, 65 i art. 82 regulaminu pracowniczego, a także art. 20 akapit pierwszy oraz art. 64 warunków zatrudniania,
uwzględniając decyzję Rady 81/1061/Euratom, EWWiS, EWG z dnia 15 grudnia 1981 r., zmieniającą metody dostosowania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników Wspólnot [3],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich, w których w drugiej połowie 1990 r. zatrudniani byli urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich, znacznie wzrosły koszty utrzymania; wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na mocy rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3736/90 powinny zostać dostosowane z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r., z uwagi na fakt, iż od począwszy od dnia 16 listopada 1990 r. koszty utrzymania znacznie wzrosły,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Z mocą od dnia 16 listopada 1990 r., wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników zatrudnionych w krajach wymienionych poniżej ustala się następująco:
Grecja: _BAR_ 88,3 _BAR_
Portugalia: _BAR_ 90,3 _BAR_
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r., wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników zatrudnionych w krajach lub miastach wymienionych poniżej ustala się następująco:
Zjednoczone Królestwo: (z wyjątkiem Culham): _BAR_ 106,5 _BAR_
Culham: _BAR_ 96,8 _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 114,0 _BAR_
Varese: _BAR_ 109,6 _BAR_
3.
Wskaźniki korygujące stosowane do emerytur ustala się zgodnie z art. 82 ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 3-10 rozporządzenia (EWWS, EWG, Euratom) nr 2175/88 [4] nadal są stosowane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2399/91
z dnia 6 sierpnia 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1], w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2242/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej dodatkowe działy i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2426/91
z dnia 29 lipca 1991 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG-5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji oraz rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 78c,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 206,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 180,
a także mając na uwadze, co następuje: właściwym jest, aby zmienić niektóre przepisy rozporządzeń określających uposażenie członków Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Sądu Pierwszej Instancji oraz Trybunału Obrachunkowego, w szczególności w celu wyjaśnienia warunków, na jakich wymienieni członkowie są uprawnieni do korzystania z systemów zabezpieczenia społecznego przewidzianych w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Artykuł 11 rozporządzenia nr 422/67/EWG-5/67/Euratom [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3911/90 [2] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Członkowie Komisji lub Trybunału mają prawo do zasiłków chorobowych, świadczeń z tytułu choroby zawodowej, wypadku przy pracy oraz narodzin dziecka lub śmierci na podstawie systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.
Akapit pierwszy stosuje się również do byłych członków Komisji lub Trybunału, którzy korzystają ze świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 8 lub na podstawie świadczeń przejściowych przewidzianych w art. 7 lub na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 10.
Jednakże system zabezpieczenia społecznego przewidziany w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich nie ma zastosowania do ryzyk już objętych innym systemem zabezpieczenia społecznego, na podstawie którego były członek Komisji lub Trybunału jest uprawniony do świadczeń o tym samym charakterze oraz tej samej wysokości.
Jednakże były członek Komisji lub Trybunału, który pełnił swą funkcję co najmniej do 60 roku życia lub jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 10 zachowuje, bez ograniczeń, uprawnienie do świadczeń chorobowych na podstawie systemu przewidzianego w regulaminie pracowniczym.
Jeżeli były członek Komisji lub Trybunału nie otrzymuje świadczenia przejściowego przewidzianego w art. 7 i nie jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 8 ani na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 10, jest on zobowiązany do płacenia połowy wysokości składek niezbędnych do pokrycia takich ryzyk.
Składki są określane na podstawie ostatniego świadczenia przejściowego, z uwzględnieniem kolejnych dostosowań.
Były członek Komisji lub Trybunału, który zakończył funkcję przed osiągnięciem 60 roku życia oraz który na koniec okresu, w którym otrzymywał świadczenie przejściowe przewidziane w art. 7, nie jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 8 ani na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 10, może nadal korzystać z ochrony przewidzianej w akapitach drugim i trzecim niniejszego artykułu, pod warunkiem że nie wykonuje żadnej pracy za wynagrodzeniem umożliwiającej mu objęcie innym powszechnym systemem ubezpieczenia chorobowego.
W takim przypadku musi on płacić składki w pełnej wysokości niezbędnej do pokrycia przewidzianego w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Składki określa się na podstawie ostatniego świadczenia przejściowego z uwzględnieniem kolejnych dostosowań."
2.
Artykuł 12 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3822/81 [4] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Członkowie Trybunału Obrachunkowego mają prawo do świadczeń chorobowych, świadczeń z tytułu choroby zawodowej, wypadku przy pracy oraz narodzin dziecka lub śmierci na podstawie systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.
Akapit pierwszy stosuje się również do byłych członków Trybunału Obrachunkowego, którzy korzystają ze świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 9 lub na podstawie świadczeń przejściowych przewidzianych w art. 8 lub na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 11.
Jednakże system zabezpieczenia społecznego przewidziany w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich nie ma zastosowania do ryzyk już objętych innym systemem zabezpieczenia społecznego, na podstawie którego były członek Trybunału Obrachunkowego jest uprawniony do świadczeń o tym samym charakterze oraz tej samej wysokości.
Jednakże były członek Trybunału Obrachunkowego, który pełnił swą funkcję co najmniej do 60 roku życia lub jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 11 zachowuje, bez ograniczeń, uprawnienie do świadczeń chorobowych na podstawie systemu przewidzianego w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.
Jeżeli były członek Trybunału Obrachunkowego nie otrzymuje świadczenia przejściowego przewidzianego w art. 8 i nie jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 9 ani na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 11, jest on zobowiązany do płacenia połowy wysokości składek niezbędnych do pokrycia takich ryzyk.
Składki są określane na podstawie ostatniego świadczenia przejściowego, z uwzględnieniem kolejnych dostosowań.
Były członek Komisji lub Trybunału, który zakończył funkcję przed osiągnięciem 60 roku życia oraz który na koniec okresu, w którym otrzymywał świadczenie przejściowe przewidziane w art. 8, nie jest uprawniony do świadczeń na podstawie systemu emerytalnego przewidzianego w art. 9 ani na podstawie systemu rent inwalidzkich przewidzianego w art. 11, może nadal korzystać z ochrony przewidzianej w akapitach drugim i trzecim niniejszego artykułu, pod warunkiem że nie wykonuje żadnej pracy za wynagrodzeniem umożliwiającej mu objęcie innym powszechnym systemem ubezpieczenia chorobowego.
W takim przypadku musi on płacić składki w pełnej wysokości niezbędnej do pokrycia przewidzianego w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Składki określa się na podstawie ostatniego świadczenia przejściowego z uwzględnieniem kolejnych dostosowań."
Artykuł 2
1.
W art. 15 rozporządzenia nr 422/67/EWG - 5/67/Euratom dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Wdowa i dzieci pozostające na utrzymaniu członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału są uprawnione do świadczeń chorobowych na podstawie systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich, jeżeli nie są uprawnione do świadczeń o tym samym charakterze oraz tej samej wysokości na podstawie innego systemu zabezpieczenia społecznego."
2.
W art. 16 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Wdowa i dzieci pozostające na utrzymaniu członka lub byłego członka Trybunału Obrachunkowego są uprawnione do świadczeń chorobowych na podstawie systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich, jeżeli nie są uprawnione do świadczeń o tym samym charakterze oraz tej samej wysokości na podstawie innego systemu zabezpieczenia społecznego."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2507/91
z dnia 20 sierpnia 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2242/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2568/91
z dnia 11 lipca 1991 r.
w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik do rozporządzenia nr 136/66/EWG zawiera opisy i definicje oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek, wprowadzanych do obrotu w każdym Państwie Członkowskim, w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w handlu z państwami trzecimi;
w celu zróżnicowania rodzajów oliwy z oliwek należy określić ich fizyczne i chemiczne właściwości oraz właściwości organoleptyczne oliwy z pierwszego tłoczenia, aby zagwarantować czystość i jakość danych produktów, bez uszczerbku dla innych istniejących przepisów;
charakterystyczne właściwości różnych rodzajów oliwy należy określać w sposób jednolity na terytorium całej Wspólnoty; w tym celu należy ustalić wspólnotowe metody analizy chemicznej i oceny organoleptycznej; należy zezwolić na stosowanie w okresie przejściowym innych metod analiz stosowanych w Państwach Członkowskich, pod warunkiem, że w razie występowania różnic w wynikach, wynikami ostatecznymi są wyniki uzyskane wspólną metodą;
definicja fizycznych i chemicznych właściwości oliwy z oliwek i metod analizy pociąga za sobą zmiany dodatkowych uwag do rozdziału 15 Nomenklatury Scalonej;
metoda oceny właściwości organoleptycznych oliwy z pierwszego tłoczenia obejmuje ustanowienie zespołów wybranych i wyszkolonych degustatorów; w związku z tym należy wyznaczyć niezbędny termin dla utworzenia takiej struktury; mając na względzie trudności, które niektóre Państwa Członkowskie napotkają w związku z powoływaniem zespołów degustatorów, należy zezwolić na korzystanie z zespołów innych Państw Członkowskich;
w celu zapewnienia, że system opłat stosowanych w odniesieniu do przywozu wytłoczyn z oliwek funkcjonuje w sposób prawidłowy, należy wprowadzić jednolitą metodę oznaczania zawartości oleju w tych produktach;
aby nie zakłócać handlu, należy ustanowić przepis dla oleju zapakowanego przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, który ma być zbyty w określonym czasie;
konieczne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1058/77 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1858/88 [4];
Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Oleje, których właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 1-3 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 1 lit. a)–c) załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za oliwę z oliwek pierwszego tłoczenia.
2.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 4 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 1 d) załącznika I do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za oliwę z oliwek pierwszego tłoczenia typu lampante.
3.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 5 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 2 załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za rafinowaną oliwę z oliwek.
4.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 6 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za czystą oliwę z oliwek.
5.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 7 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 4 załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za oliwę z wytłoczyn oliwek.
6.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi szczegółowo w pkt. 8 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG uznawane są za rafinowaną oliwę z wytłoczyn oliwek.
7.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt. 9 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt. 6 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za oliwę z wytłoczyn oliwek.
Artykuł 2
1.
Właściwości olejów wymienione w załączniku I oznacza się określonymi poniżej metodami:
- metoda przedstawiona w załączniku II do oznaczania wolnych kwasów tłuszczowych wyrażonych jako procentowa część kwasu oleinowego,
- metoda przedstawiona w załączniku III do oznaczania wskaźnika nadtlenku,
- metoda przedstawiona w załączniku IV do oznaczania alkoholi alifatycznych,
- metoda przedstawiona w załączniku V do oznaczania zawartości sterolu,
- metoda przedstawiona w załączniku VI do oznaczania erytrodiolu i uvaolu,
- metoda przedstawiona w załączniku VII do oznaczania nasyconych kwasów tłuszczowych w pozycji 2 triglicerynianu,
- metoda przedstawiona w załączniku VIII do oznaczania zawartości trylinoleiny,
- metoda przedstawiona w załącznik IX do przeprowadzania analizy spektrofotometrycznej,
- metoda przedstawiona w załączniku X A i X B do oznaczania składu kwasu tłuszczowego,
- metoda przedstawiona w załączniku XI do oznaczania lotnych rozpuszczalników fluorowcowanych,
- metoda przedstawiona w załączniku XII do oznaczania właściwości organoleptycznych oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia,
- metoda przedstawiona w załączniku XIII do potwierdzania przeprowadzenia procesu rafinacji.
2.
Ocena właściwości organoleptycznych prowadzona jest przez analityka, któremu, stosownie do sytuacji, towarzyszy specjalista, zgodnie z procedurą opisaną w uwagach dotyczących badań smakowych, określonych w załączniku XII.
W przypadku, gdy analiza wskazuje właściwości odbiegające od podanych w opisie produktu, próbka musi być zbadana przez zespół degustatorów zgodnie z przepisami w załączniku XII.
Każda druga analiza przeprowadzana jest przez zespół degustatorów zgodnie z niniejszymi przepisami.
W celu ustalenia właściwości organoleptycznych w związku z operacjami powiązanymi z systemem interwencyjnym, degustatorzy wchodzący w skład zespołu będą dokonywać tej oceny zgodnie z przepisami załącznika XII.
Artykuł 3
Do dnia 31 października 1992 r. wprowadzenie metod analizy przewidzianej w art. 2 nie przeszkadza w stosowaniu przez Państwa Członkowskie innych sprawdzonych i naukowo uzasadnionych metod, pod warunkiem, że produkty odpowiadające obowiązującym zasadom regulującym metody wspólnotowe dopuszczone są do swobodnego obrotu.
Przed stosowaniem innych metod, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają o nich Komisję.
W przypadku, gdy jedna z tych innych metod daje wyniki odbiegające od wyników uzyskanych w wyniku stosowania wspólnej metody, decydujący jest wynik otrzymany końcową metodą.
Artykuł 4
1.
Do celów oceny właściwości organoleptycznych, Państwa Członkowskie tworzą zespoły wyszkolonych i wybranych degustatorów zgodnie z zasadami ustanowionymi na podstawie metody określonej w załączniku XII.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie napotyka trudności w utworzeniu zespołu na swoim terenie, może skorzystać z usług zespołu innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Dodatkowe uwagi 2, 3 i 4 do rozdziału 15 Nomenklatury Scalonej zastąpione są uwagami zamieszczonymi w załączniku XIV.
Artykuł 6
1.
Zawartość oleju w makuchu i innych wytłokach powstających przy ekstrakcji oliwy z oliwek (kody CN 23069011 i 23069019) oznaczane są metodą przedstawioną w załączniku XV.
2.
Zawartość oleju, określona w ust. 1, wyrażana jest jako procent masy oleju w stosunku do masy suchej substancji.
Artykuł 7
Stosuje się przepisy wspólnotowe dotyczące obecności niepożądanych substancji innych niż określone w załączniku XI.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji na początku każdego półrocza oświadczenie o danych analitycznych dotyczących badań przeprowadzonych w ciągu poprzedniego półrocza.
Wyniki analizowane są przez Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów zgodnie z procedurą ustaloną w art. 39 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 9
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 1058/77 traci moc.
Artykuł 10
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2988/91
z dnia 11 października 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 [2] ustanawia szczegółowe zasady fakultatywnej klasyfikacji mrożonego lub głęboko mrożonego mięsa drobiowego ze względu na kategorie wagowe; natychmiastowe stosowanie tych przepisów okazało się utrudnieniem dla przywozu z państw trzecich mięsa drobiowego pakowanego przed wejściem w życie powyższego rozporządzenia; dlatego stosowanie art. 8 tego rozporządzenia powinno zostać odroczone do dnia 1 marca 1992 r.;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 15 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 czerwca 1991 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1991 r.
W przypadku przywozu z państw trzecich art. 8 stosuje się od dnia 1 marca 1992 r.
Jednakże do dnia 31 grudnia 1991 r. podmioty gospodarcze mogą paczkować produkty objęte niniejszym rozporządzeniem w materiały opakowaniowe noszące oznaczenia przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym, obowiązującym przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
W związku z tym produkty te mogą wtedy być wprowadzane do obrotu do dnia 31 grudnia 1992 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (Ewg) NR 3060/91
z dnia 18 października 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1630/91 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2690/89 [4], przewidziano sprzedaż po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
przepisy tego rozporządzenia dotyczące ceny masła powinny być przyjęte z uwzględnieniem zmian dokonanych w międzyczasie w zakresie uzgodnień interwencyjnych, a ponadto należy ustalić kurs wymiany w odniesieniu do umów oraz ustanowić zabezpieczenia, które mają być wniesione;
należy ustanowić środki tymczasowe mające na celu uproszczenie przepisów dotyczących opakowań zbiorczych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2:
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Masło objęte art. 1 jest sprzedawane loco magazyn po cenie równej cenie interwencyjnej określonej w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 804/68, obowiązującej w dniu zawarcia umowy sprzedaży, pomniejszonej o 191 ECU na 100 kilogramów, w przypadku przetwarzania na koncentrat masła o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 96 %.";
- w ust. 4 akapit pierwszy tiret pierwsze "200 ECU" zastępuje się "210 ECU";
2) W art. 2a dodaje się ust. 10 w brzmieniu:
"10.
Zabezpieczenie przewidziane w ust. 5 przelicza się na walutę krajową z zastosowaniem rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w ostatnim dniu terminu składania ofert przetargowych w trybie poszczególnego zaproszenia do składania ofert.";
3) W art. 5 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W celu zapewnienia zgodności z przepisami akapitów pierwszego i drugiego, do dnia 31 grudnia 1991 r. mogą być stosowane opakowania z gotowymi nadrukami określonymi w art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 [5] pod warunkiem, że odniesienie do rozporządzenia (EWG) nr 429/90 zostanie unieważnione poprzez opieczętowanie lub umieszczenie nalepki.";
4) W art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Cenę sprzedaży wynikającą z zastosowania art. 2 ust. 1 oraz zabezpieczenie zapewniające, że masło dotrze do miejsca przeznaczenia określonego w art. 2 ust. 4, jest przeliczane na walutę krajową w oparciu o rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu zawarcia umowy sprzedaży."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3085/91
z dnia 21 października 1991 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2275/88 z dnia 25 lipca 1988 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2857/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2275/88 [3] ustanawia środki dotyczące klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej, między innymi produktu znanego jako "mecadeck";
Wspólnota jest sygnatariuszem Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, zwanego Zharmonizowanym Systemem;
Rada Współpracy Celnej, na mocy uprawnień przyznanych jej na podstawie wyżej wymienionej Konwencji, wydała opinię w sprawie klasyfikacji według Zharmonizowanego Systemu w odniesieniu do produktu znanego jako "mecadeck";
Nomenklatura Scalona jest oparta na Zharmonizowanym Systemie; skutkiem tego taką opinię w sprawie klasyfikacji należy uwzględnić na szczeblu wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2275/88 skreśla się wpis odnoszący się do pozycji 9.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91
z dnia 4 listopada 1991 r.
zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je za pomocą potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja Berneńska z dnia 19 września 1979 r. o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, przyjęta przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą decyzją 82/72/EWG [4], zakazuje w odniesieniu do niektórych gatunków używania wszystkich działających bez wyboru sposobów chwytania i zabijania, w tym pułapek, stosowanych do chwytania lub zabijania na szeroką skalę lub w sposób nieselektywny,
zniesienie używania potrzasków będzie miało pozytywny wpływ na stan ochrony zagrożonych gatunków dzikiej fauny zarówno w ramach Wspólnoty, jak i poza nią, w tym gatunków chronionych rozporządzeniem (EWG) nr 3626/82 [5]; badania dotyczące rozwoju humanitarnych metod odłowu są już prowadzone, a Wspólnota uwzględni prace prowadzone w tym zakresie przez Międzynarodową Organizację Normalizacji;
w celu należytej ochrony gatunków dzikiej fauny i uniknięcia zakłócania konkurencji konieczne jest zapewnienie, że środki w zakresie handlu zagranicznego dotyczące tych gatunków są jednolicie stosowane w całej Wspólnocie;
dlatego używanie potrzasków we Wspólnocie powinno być zakazane i należy podjąć środki w celu wprowadzenia zakazu przywozu futer niektórych gatunków, jeżeli pochodzą one z państwa, w którym potrzaski są w dalszym ciągu używane lub w którym metody odłowu nie spełniają uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym norm odłowu humanitarnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia: "potrzask": oznacza urządzenie przeznaczone do unieruchomienia lub schwytania zwierzęcia za pomocą szczęk, które zaciskają się mocno na jednej lub więcej kończynach zwierzęcia, uniemożliwiając w ten sposób wycofanie kończyny lub kończyn z pułapki.
Artykuł 2
Używanie potrzasków we Wspólnocie zostaje zakazane najpóźniej z dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 3
1.
Wprowadzanie do Wspólnoty skór gatunków zwierząt wymienionych w załączniku I oraz innych towarów wymienionych w załączniku II, w takim zakresie, w którym obejmują one skóry gatunków wymienionych w załączniku I, zostaje zakazane z dniem 1 stycznia 1995 r., chyba że Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5, ustali, że w państwie, z którego pochodzą skóry:
- obowiązują odpowiednie przepisy administracyjne lub ustawowe zakazujące używania potrzasków,
lub - metody odłowu używane w odniesieniu do gatunków wymienionych w załączniku I spełniają normy humanitarnego odłowu uzgodnione na szczeblu międzynarodowym.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz państw, które spełniają co najmniej jeden z warunków podanych w akapicie pierwszym.
2.
Zakaz określony w ust. 1 zostanie zawieszony na jeden rok, upływający dnia 31 grudnia 1995 r., jeżeli Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ustali przed dniem 1 lipca 1994 r., w wyniku przeglądu podjętego we współpracy z właściwymi władzami odnośnych państw, że na ich terytorium dokonuje się dostateczny postęp w opracowywaniu humanitarnych metod odłowu.
Artykuł 4
Państwa wywozu lub ponownego wywozu do Wspólnoty po dniu 1 stycznia 1995 r. którykolwiek z towarów wymienionych w załączniku II, w zakresie, w którym obejmują one skóry gatunków wymienionych w załączniku I, zaświadczą, że skóry te pochodzą z państwa znajdującego się w wykazie, określonym w art. 3 ust. 1 akapit drugi lub korzystającego z zawieszenia zgodnie z art. 3 ust. 2.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5, określi właściwe formy takiego zaświadczenia.
Artykuł 5
Do celów określonych w art. 3 Komisja jest wspomagana przez komitet powołany na mocy art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, których przyjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania się do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (EWG) NR 3330/91
z dnia 7 listopada 1991 r.
w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zniesienie barier fizycznych między Państwami Członkowskimi jest konieczne w celu urzeczywistnienia rynku wewnętrznego; dlatego należy zapewnić zadowalający poziom informacji o handlu towarami między Państwami Członkowskimi za pomocą innych środków niż kontrole, nawet pośrednie, na granicach wewnętrznych;
analiza sytuacji Wspólnoty oraz Państw Członkowskich po 1992 r. wykazuje, że liczba szczególnych wymogów odnośnie do informacji o handlu towarami między Państwami Członkowskimi będzie utrzymana;
wymogi te nie mają charakteru makroekonomicznego, przeciwnie do tych, które odnoszą się na przykład do rachunków narodowych lub bilansów płatniczych i wiele z nich nie może być spełnionych tylko w drodze wysoce zagregowanych danych; takie kwestie, jak polityka handlowa, analiza sektorowa, zasady konkurencji, zarządzanie i wyznaczanie kierunków działań w rolnictwie i rybołówstwie, rozwój regionalny, przewidywania w zakresie energetyki i organizacja przewozu muszą opierać się na dokumentacji statystycznej zapewniającej najbardziej aktualny, dokładny i szczegółowy obraz rynku wewnętrznego;
precyzyjne informacje o handlu towarami między Państwami Członkowskimi przyczynią się do zmierzenia postępu rynku wewnętrznego, a tym samym przyśpieszą jego urzeczywistnienie i skonsolidowanie na solidnych podstawach; ten rodzaj informacji mógłby okazać się jednym ze sposobów dokonania oceny rozwoju spójności gospodarczej i społecznej;
do końca 1992 r. statystyki odnoszące się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi korzystają z formalności, dokumentacji oraz kontroli, które organy celne, w związku z wymogami tych organów lub wymogami innych służb, ustanawiają w stosunku do wysyłających i odbierających towary w obrocie między Państwami Członkowskimi, ale które znikną wskutek zniesienia granic fizycznych i barier podatkowych;
w rezultacie będzie konieczne gromadzenie danych bezpośrednio od odbiorców i wysyłających, niezbędnych przy opracowywaniu danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, z wykorzystaniem metod i technik, które zapewnią, że dane te są wyczerpujące, wiarygodne i aktualne oraz nie spowodują dla stron zainteresowanych, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, nieproporcjonalnego obciążania w stosunku do skutków, których użytkownicy wspomnianych danych statystycznych mogą się spodziewać;
odpowiednie prawodawstwo musi być stosowane do wszystkich danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, łącznie z tymi danymi statystycznymi, które nie mają być ujednolicone ani uznane za obowiązkowe przez Wspólnotę przed 1993 r.;
statystyki odnoszące się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi są funkcją przepływu towarów, których te dane dotyczą; statystyki mogą zawierać dane dotyczące przewozu, które mogą być gromadzone równocześnie ze szczegółowymi danymi dla każdej z kategorii statystycznej, przez co ogólne obciążenie opracowania danych statystycznych jest pomniejszone;
osoby prywatne będą czerpać oczywiste korzyści z istnienia rynku wewnętrznego; należy zapewnić, że korzyści te nie zostaną pomniejszone poprzez wymogi w odniesieniu do informacji statystycznych; zapewnienie takich informacji bez wątpienia nałożyłoby obowiązek, który osoby prywatne uznałyby co najmniej za niedogodność i nie byłoby możliwe sprawdzanie wykonywania tego obowiązku bez zastosowania nadmiernych środków; w związku z tym rozsądnie jest nie traktować osób prywatnych jako odpowiedzialnych za przekazywanie takich informacji, poza odpowiednimi okresowymi badaniami statystycznymi;
nowy system gromadzenia danych, który zostanie wprowadzony, ma zastosowanie do wszelkich statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi; w pierwszej kolejności musi być określony w ogólnym kontekście obejmującym nowe koncepcje, szczególnie w odniesieniu do zakresu oraz strony odpowiedzialnej za przekazywanie informacji i przesyłanie danych;
obecna koncepcja systemu polega na korzystaniu z odpowiednich sieci administracyjnych, w szczególności tych, które należą do władz naliczających podatek od wartości dodanej (VAT), w celu dostarczania usług statystycznych przy minimalnym stopniu pośredniej kontroli bez zwiększania obciążenia podatników; konieczne jest unikanie sytuacji, w której strony odpowiedzialne za przekazywanie informacji mylą swoje obowiązki statystyczne z podatkowymi;
niezbędne jest, aby wykorzystać istniejące źródła w celu sporządzenia dokumentacji podstawowej w każdym z Państw Członkowskich w odniesieniu do wysyłających i odbierających towary, które są objęte statystykami handlu między Państwami Członkowskimi tak, żeby można było dokonać identyfikacji, w przygotowaniu na 1992 r., głównych stron zainteresowanych oraz rozwijać nowoczesne techniki przesyłania danych przy ich pomocy;
stosowanie rozporządzenia ujawni wiele luk lub słabości nowego systemu gromadzenia danych; ulepszenia i uproszczenia powinny zostać wprowadzone w odpowiednim czasie w celu uniknięcia negatywnego wpływu wad na handel towarami między Państwami Członkowskimi;
spośród statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi muszą być traktowane priorytetowo z uwagi na ich oczywiste znaczenie i zachowanie ciągłości; jednakże należy dokonać istotnych modyfikacji w tych statystykach w celu uwzględnienia nowych warunków rynku wewnętrznego po 1992 r.; konieczne będzie dokonanie przeglądu, między innymi, określenia ich treści, klasyfikacji towarów mającej zastosowanie do statystyk oraz wykazu danych, które należy zgromadzić w celu opracowania danych statystycznych; pożądane jest, aby niezwłocznie przyjąć zasadę, według której będą funkcjonować progi statystyczne, w celu uniknięcia ponoszenia wydatków przez małe i średnie przedsiębiorstwa, które są nieproporcjonalne do kosztów ogólnych;
Komisja powinna być wspomagana przez komitet w celu zapewnienia regularnej współpracy między Państwami Członkowskimi, w szczególności w kwestii rozwiązywania problemów, które wynikną w związku z informacjami na temat handlu towarami między Państwami Członkowskimi po wprowadzeniu licznych innowacji w ramach nowego systemu gromadzenia danych;
odpowiednia legislacja wspólnotowa powinna być uzupełniana systematycznie przepisami przyjmowanymi albo przez Radę, albo przez Komisję;
niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia muszą wejść w życie niezwłocznie, aby Wspólnota i jej Państwa Członkowskie mogły się przygotować na praktyczne skutki, które pociągnie za sobą stosowanie tych przepisów od dnia 1 stycznia 1993 r.;
jednym z tych skutków jest konieczność uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2954/85 z dnia 22 października 1985 r. ustanawiającego niektóre środki w celu ujednolicenia i uproszczenia statystyk handlu między Państwami Członkowskimi [4]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1736/75 z dnia 24 czerwca 1975 r. w sprawie statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk handlu między Państwami Członkowskimi [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1629/88 [6], nie będzie już stosowane do statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie opracowują statystyki odnoszące się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, zgodnie z zasadami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, w okresie przejściowym, który rozpocznie się w dniu 1 stycznia 1993 r. i zakończy w dniu wprowadzenia zamiany na jednolity system podatkowy w danym Państwie Członkowskim pochodzenia.
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia i bez uszczerbku dla innych poszczególnych przepisów:
a) "handel towarami między Państwami Członkowskimi" oznacza jakikolwiek przepływ towarów z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego;
b) "towary" oznaczają wszelkie mienie ruchome, łącznie z prądem elektrycznym;
c) "towary wspólnotowe" oznaczają towary:
- całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, bez dodania towarów z państw trzecich lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty,
- z państw lub terytoriów niestanowiących obszaru celnego Wspólnoty, które dopuszczono do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim,
- uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty albo z towarów określonych w tiret drugim, albo z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim;
d) "towary pozawspólnotowe" oznaczają towary inne niż określone w lit. c).
Bez uszczerbku dla umów zawartych z państwami trzecimi w celu realizacji ustaleń dotyczących tranzytu wspólnotowego towary, które spełniając warunki ustanowione w lit. c), są ponownie wprowadzane na obszar celny Wspólnoty po wywozie ich stamtąd, tak że uważa się je za towary pozawspólnotowe;
e) "Państwo Członkowskie", w przypadku gdy termin ten jest używany w rozumieniu położenia geograficznego, oznacza jego terytorium statystyczne;
f) "statystyczne terytorium Państwa Członkowskiego" oznacza terytorium zajmowane przez to Państwo Członkowskie w obrębie statystycznego terytorium Wspólnoty, które jest określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1736/75;
g) "towary w swobodnym przepływie na rynku wewnętrznym Wspólnoty" oznaczają towary uprawnione do przewożenia, zgodnie z dyrektywą 77/388/EWG [7], z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego bez uprzednich formalności lub formalności związanych z przekraczaniem wewnętrznych granic;
h) "osoba prywatna" oznacza osobę fizyczną, niepodlegającą obowiązkowi rozliczenia podatku VAT w związku z danym przepływem towarów.
Artykuł 3
1.
Wszystkie towary przewożone z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego podlegają statystykom odnoszącym się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
Poza towarami przewożonymi w obrębie terytorium statystycznego Wspólnoty za towary przewożone z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego uważa się towary przekraczające w trakcie tego przewozu granicę zewnętrzną Wspólnoty, bez względu na to, czy następnie są wprowadzane na terytorium państwa trzeciego.
3.
Ustęp 1 stosuje się zarówno w stosunku do towarów wspólnotowych, jak i towarów pozawspólnotowych, bez względu na to czy podlegają one transakcjom handlowym.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do towarów określonych w art. 3:
a) statystyki tranzytowe są opracowywane w odniesieniu do tych towarów, które są przewożone, z przeładunkiem lub bez przeładunku, przez Państwo Członkowskie, bez składowania na jego obszarze z powodów niewynikających z ich przewozu;
b) statystyki dotyczące składowania są opracowywane w odniesieniu do towarów określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1736/75, podobnie jak i tych, które są wprowadzane albo opuszczają pomieszczenia i urządzenia do magazynowania ustalone przez Komisję zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia;
c) statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi są opracowywane w odniesieniu do towarów, które nie spełniają warunków określonych w lit. a) i b) lub które przy spełnianiu któregokolwiek z tych warunków są wyraźnie określone niniejszym rozporządzeniem lub przez Komisję w zastosowaniu art. 30;
d) Rada, na wniosek Komisji, ustala towary, które mają podlegać innym statystykom w odniesieniu do handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych dotyczących sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu towarów dane dotyczące przepływu towarów podlegających statystykom określonym w ust. 1 włącza się, w razie konieczności, do wykazu danych odnoszących się do każdej z kategorii statystycznych, zgodnie z terminami i warunkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu lub przez Komisję na mocy art. 30.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 15 osoby prywatne są zwolnione z obowiązków związanych z przygotowaniem statystyk, o których mowa w art. 4.
Niniejsze zwolnienie stosuje się także do strony częściowo odpowiedzialnej za przekazywanie informacji, która, podlegając obowiązkowi rozliczenia podatku VAT, kwalifikuje się w Państwie Członkowskim, w którym jest odpowiedzialna za przekazywanie informacji, do jednego z systemów przewidzianych w art. 24 i 25 dyrektywy 77/388/EWG.
Niniejszy przepis może być rozciągnięty mutatis mutandis na instytucje niepodlegające obowiązkowi rozliczenia podatku VAT oraz strony zwolnione z płacenia podatku VAT, które na podstawie art. 28 ust. 7 wyżej wymienionej dyrektywy nie są zobowiązane do składania deklaracji podatkowej.
ROZDZIAŁ II
System gromadzenia danych statystycznych
System Intrastat
Artykuł 6
W celu opracowywania statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, ustanawia się system gromadzenia danych statystycznych zwany dalej "systemem Intrastat".
Artykuł 7
1.
System Intrastat stosuje się w Państwach Członkowskich w każdym przypadku, gdy są one uważane za państwa partnerskie w handlu towarami między Państwami Członkowskimi na mocy ust. 4.
2.
System Intrastat stosuje się do towarów określonych w art. 3:
a) które znajdują się w swobodnym przepływie na rynku wewnętrznym Wspólnoty;
b) które, w związku z tym, że mogą być przemieszczane na rynku wewnętrznym Wspólnoty tylko po wypełnieniu formalności, ustanowionych przez legislację wspólnotową dotyczącą obrotu towarami, są wyraźnie określone albo w niniejszym rozporządzeniu, albo przez Komisję na mocy art. 30.
3.
Zbieranie danych dotyczących towarów określonych w art. 3, w odniesieniu do których nie stosuje się systemu Intrastat, zostanie uregulowane przez Komisję na mocy art. 30 w ramach formalności określonych w ust. 2 lit. b).
4.
System Intrastat stosuje się do:
a) statystyk dotyczących handlu między Państwami Członkowskimi na mocy art. 17–28;
b) statystyk tranzytowych i dotyczących składowania zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Radę na wniosek Komisji na mocy art. 31.
5.
Z zastrzeżeniem decyzji przeciwnej Rady w sprawie wniosku Komisji, w szczególności na podstawie art. 31, przepisy krajowego dotyczące statystyk określonych w ust. 4 niniejszego artykułu w zakresie, w jakim dotyczą one gromadzenia danych, przestają obowiązywać po dniu 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla art. 5 obowiązek dostarczania informacji wymaganych przez system Intrastat ciąży na każdej osobie fizycznej lub prawnej, która zajmuje się handlem towarami między Państwami Członkowskimi.
Spośród osób, na które nakłada się ten obowiązek, stronę odpowiedzialną za przekazywanie informacji dla każdej kategorii statystycznej objętej systemem Intrastat wyznacza się na mocy odpowiedniego przepisu szczególnego.
Artykuł 9
1.
Strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji wymaganych przez system Intrastat może przenieść to zadanie na stronę trzecią mającą siedzibę lub miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, ale takie przeniesienie w żaden sposób nie zmniejsza odpowiedzialności wspomnianej strony.
Strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji dostarczy takiej osobie trzeciej wszelkich informacji koniecznych do wypełnienia jej obowiązków jako strony odpowiedzialnej.
2.
Strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji może być zobowiązana, na wyraźne żądanie służb odpowiedzialnych za opracowywanie statystyk dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi, do powiadomienia ich o tym, że w danym okresie odniesienia:
- wszystkie informacje podlegające okresowej deklaracji określonej w art. 13 ust. 1 zostały przekazane albo przez nią, albo przez stronę trzecią,
- przeniosła zadanie przekazywania informacji wymaganych przez system Intrastat na stronę trzecią, której tożsamość określa.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania:
a) w przypadkach, gdy stosuje się art. 28 ust. 4;
b) w Państwach Członkowskich, w przypadku gdy deklaracja okresowa określona w art. 13 ust. 1 nie różni się od deklaracji okresowej wymaganej do celów podatkowych i w zakresie, w którym obowiązujące przepisy podatkowe odnoszące się do obowiązków deklaracyjnych zapobiegają przeniesieniu, o którym mowa w wyżej wymienionym ust. 1.
4.
Komisja ustanawia przepisy wykonawcze dla ust. 1, 2 i 3 zgodnie z art. 30.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że te z ich służb, które są odpowiedzialne za opracowywanie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, dysponują rejestrem wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych do dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Do celów stosowania ust. 1 ustanawia się wykaz wysyłających towary przy wysyłce oraz odbierających je po dotarciu i, w miarę potrzeby, osób składających deklarację w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2792/86 [8], które prowadzą działalność handlową między Państwami Członkowskimi od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 31 grudnia 1992 r.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się w tych Państwach Członkowskich, które podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że ich władze podatkowe dysponują rejestrem najpóźniej od dnia 1 stycznia 1993 r.:
a) zawierającym wykaz stron podlegających obowiązkowi rozliczenia podatku VAT, które w terminie 12 miesięcy przed tą datą uczestniczyły w handlu towarami między Państwami Członkowskimi jako wysyłający przy wysyłce i odbiorcy po dotarciu;
b) przewidzianym do umieszczenia w wykazie instytucji niepodlegających obowiązkowi rozliczenia podatku VAT oraz stron zwolnionych z płacenia podatku VAT, które od tej daty nabywają towary w rozumieniu dyrektywy 77/388/EWG, zgodnie z art. 28 ust. 7 tej dyrektywy.
W tych Państwach Członkowskich wyżej wspomniane władze podatkowe, poza numerem identyfikacyjnym określonym w ust. 6, dostarczają służbom statystycznym określonym w ust. 1 informacje zawarte w rejestrze stosowanym do identyfikowania tych wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych, zgodnie z warunkami wymaganymi w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
4.
Wykaz minimalnych danych, jakie mają być zapisane w rejestrze wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych, poza numerami identyfikacyjnymi określonymi w ust. 6, jest ustanawiany przez Komisję na mocy art. 30.
5. Od dnia 1 stycznia 1993 r. rejestr wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych jest zarządzany i uaktualniany w Państwach Członkowskich przez odpowiednie służby na podstawie deklaracji określonych w art. 13 ust. 1 lub wykazów określonych w art. 11 ust. 1 lub innych źródeł administracyjnych.
W przypadku gdy jest to wymagane, Komisja opracowuje, zgodnie z art. 30, inne zasady dotyczące zarządzania i uaktualniania rejestru wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych, które są stosowane przez odpowiednie służby w Państwach Członkowskich.
6.
Poza wyjątkami, które uzasadnia się stronom odpowiedzialnym za przekazywanie informacji statystycznych, odpowiednie służby statystyczne stosują w kontaktach z tymi stronami, w szczególności w celu zastosowania art. 13 ust. 1, numer identyfikacyjny przydzielony tym stronom przez odpowiedzialne władze podatkowe.
Artykuł 11
1.
Odpowiedzialne władze podatkowe w każdym z Państw Członkowskich, przynajmniej raz na trzy miesiące, dostarczają służbom w Państwie Członkowskim odpowiedzialnym za opracowywanie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, wykazy tych, którzy podlegają obowiązkowi rozliczenia podatku VAT i którzy oświadczyli, że w danym okresie dokonywali zakupów w innych Państwach Członkowskich lub dokonywali dostaw do tych Państw Członkowskich.
2.
Wykazy określone w ust. 1 zawierają również:
a) strony podlegające obowiązkowi rozliczania podatku VAT, które oświadczyły, że w danym okresie prowadziły działalność polegającą na handlu towarami między Państwami Członkowskimi, która, pomimo iż nie wynika z nabywania ani dostarczania towarów, podlega obowiązkowi okresowych deklaracji podatkowych;
b) instytucje, które nie podlegają obowiązkowi rozliczenia podatku VAT, oraz strony zwolnione z tego obowiązku, które oświadczyły, że w tym samym okresie prowadziły działalność polegającą na handlu towarami między Państwami Członkowskimi, podlegającą okresowej deklaracji podatkowej.
3.
Wykazy określają w odniesieniu do każdego z podmiotów gospodarczych wartość obrotu handlowego towarami między Państwami Członkowskimi, którą dany podmiot gospodarczy określił w okresowej deklaracji podatkowej zgodnie z art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG.
4.
Na mocy restrykcyjnych warunków, które Komisja ustala zgodnie z art. 30, właściwe władze podatkowe w każdym z Państw Członkowskich przekazują dodatkowo służbom w Państwie Członkowskim odpowiedzialnym za opracowywanie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, z własnej inicjatywy lub na wniosek, wszelkie informacje mogące podnieść jakość statystyk, które osoby podlegające obowiązkowi rozliczania podatku VAT zwykle przedkładają właściwym władzom podatkowym w celu spełnienia wymagań podatkowych.
Informacje przekazywane im zgodnie z akapitem pierwszym są wykorzystywane przez służby statystyczne w stosunku do osób trzecich, zgodnie z zasadami stosowanymi odnośnie do tych osób przez władze podatkowe.
5.
Niezależnie od struktury administracyjnej Państwa Członkowskiego strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji statystycznych nie może być zmuszona do uzasadniania innych niż w granicach ustanowionych w ust. 1, 2 i 3 oraz na mocy przepisów przewidzianych w ust. 4 informacji przekazywanych w porównaniu z danymi przekazywanymi właściwym władzom podatkowym.
6.
W stosunkach z osobami podlegającymi obowiązkowi rozliczenia podatku VAT w odniesieniu do okresowych deklaracji, które takie osoby muszą przesyłać w celach podatkowych, właściwe władze podatkowe zwrócą uwagę na obowiązki, do których mogą być zobowiązane jako strony odpowiedzialne za przekazywanie informacji niezbędnej w systemie Intrastat.
7.
Do celów stosowania ust. 4 i 6 "strony podlegające obowiązkowi rozliczania podatku VAT" także oznaczają instytucje niepodlegające obowiązkowi rozliczania podatku VAT oraz strony zwolnione z podatku VAT, które nabywają towary w rozumieniu art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG.
8.
Pomoc administracyjna między krajowymi służbami w różnych Państwach Członkowskich, odpowiedzialnymi za opracowywanie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi zostanie uregulowana, w razie konieczności, przez Komisję zgodnie z art. 30.
Artykuł 12
1.
Nośniki informacji statystycznej wymagane przez system Intrastat ustanawia Komisja zgodnie z art. 30 w odniesieniu do każdej kategorii statystycznej odnoszącej się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
2.
W celu uwzględnienia ich szczególnych uregulowań administracyjnych Państwa Członkowskie mogą ustalić nośniki inne niż określone w ust. 1, pod warunkiem że osoby odpowiedzialne za przekazywanie informacji mogą wybrać nośnik, z którego korzystają.
Państwa Członkowskie, wykonując to prawo wyboru, powiadomią Komisję odpowiednio.
3.
Ustępów 1 i 2 nie stosuje się:
a) w przypadkach, gdy stosuje się art. 28 ust. 4;
b) w Państwach Członkowskich, w przypadku gdy deklaracje okresowe określone w art. 13 ust. 1 nie różnią się od okresowych deklaracji wymaganych w celach podatkowych i w zakresie, w którym obowiązujące przepisy podatkowe odnoszące się do obowiązku składania deklaracji zabraniają takiego zastosowania.
Artykuł 13
1.
Informacje statystyczne wymagane przez system Intrastat są zawarte w deklaracjach okresowych wysyłanych przez strony odpowiedzialne za przekazywanie takich informacji właściwym służbom krajowym, w terminach i zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 30.
2.
Komisja ustala na podstawie art. 30:
- w przypadku gdy nie jest to przewidziane w niniejszym rozporządzeniu – okres odniesienia stosowany dla każdej z kategorii statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi,
- procedury przekazu informacji, szczególnie w celu udostępnienia stronom odpowiedzialnym za przekazywanie informacji sieci regionalnych biur gromadzenia danych.
3.
Deklaracje okresowe określone w ust. 1 lub, w każdym przypadku, informacje, które te deklaracje zawierają, będą przechowywane przez Państwa Członkowskie przez co najmniej dwa lata po zakończeniu roku kalendarzowego okresu odniesienia, do którego te deklaracje się odnoszą.
Artykuł 14
Niewypełnienie obowiązków przez którąkolwiek ze stron odpowiedzialnych za przekazywanie informacji, na podstawie niniejszego rozporządzenia, podlega karom, które ustala Państwo Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi.
Artykuł 15
Na podstawie art. 30 można organizować okresowe badania statystyczne dotyczące handlu towarami między Państwami Członkowskimi dokonywane przez osoby prywatne oraz dotyczące przepływu towarów lub dotyczące wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych zwolnionych ze sporządzenia sprawozdań korzystających ze środków upraszczających na mocy przepisów szczególnych odnoszących się do różnych statystyk dotyczących handlu towarami.
Artykuł 16
Komisja składa w odpowiednim czasie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat funkcjonowania systemu Intrastat dla każdej kategorii statystycznej odnoszącej się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, objętego systemem Intrastat, w celu ewentualnego dostosowania systemu w końcu okresu przejściowego, o którym mowa w art. 1.
ROZDZIAŁ III
Statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi
Artykuł 17
Statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi obejmują, z jednej strony, przepływ towarów opuszczających Państwo Członkowskie wysyłki oraz, z drugiej strony, przepływ towarów wprowadzonych na terytorium Państwa Członkowskiego odbioru.
Artykuł 18
1.
Państwo Członkowskie wysyłki jest Państwem Członkowskim, w którym towary opuszczające jego terytorium stanowią przedmiot wysyłki.
"Wysyłka" oznacza przesyłkę towarów określonych w ust. 2 do miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim.
2.
W danym Państwie Członkowskim następujące towary mogą być przedmiotem wysyłki:
a) towary wspólnotowe, które w tym Państwie Członkowskim:
- nie są w bezpośrednim lub przerwanym tranzycie,
- są w bezpośrednim lub przerwanym tranzycie, ale po wprowadzeniu na obszar celny tego Państwa Członkowskiego jako towary pozawspólnotowe zostały następnie dopuszczone do swobodnego obrotu w tym państwie;
b) towary pozawspólnotowe znajdujące się, utrzymywane lub uzyskiwane w tym Państwie Członkowskim na podstawie ustaleń celnych dotyczących uszlachetniania czynnego i na podstawie ustaleń dotyczących przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 19
Państwo Członkowskie odbioru jest Państwem Członkowskim, do którego towary wprowadzane:
a) jako towary wspólnotowe:
- nie są w bezpośrednim lub przerwanym tranzycie w tym Państwie Członkowskim,
- są w bezpośrednim lub przerwanym tranzycie w Państwie Członkowskim, ale opuszczają to państwo po wypełnieniu formalności odnośnie do wywozu z terytorium statystycznego Wspólnoty;
b) jako towary pozawspólnotowe określone w art. 18 ust. 2 lit. b) i które są:
1) dopuszczone do swobodnego obrotu;
2) utrzymywane na mocy ustaleń celnych dotyczących uszlachetniania czynnego lub na mocy ustaleń dotyczących przetwarzania pod kontrolą celną lub ponownie poddane takim ustaleniom.
Artykuł 20
W celu gromadzenia danych wymaganych w statystykach handlu między Państwami Członkowskimi przepisy rozdziału II uzupełnia się, jak następuje:
1) bez uszczerbku dla art. 34 system Intrastat stosuje się do towarów określonych w art. 18 ust. 2 lit. a) i art. 19 lit. a);
2) państwem partnerskim w handlu towarami między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 7 ust. 1 jest Państwo Członkowskie wysyłki i Państwo Członkowskie odbioru;
3) w systemie Intrastat Państwo Członkowskie wysyłki definiuje się jako państwo, w którym towary wysyłane do innego Państwa Członkowskiego podlegają warunkom określonym w art. 18 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze i w zakresie, w jakim stosuje się do nich przepisy art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG tiret drugie;
4) w systemie Intrastat, Państwo Członkowskie odbioru definiuje się jako państwo, w którym towary wprowadzane z innego Państwa Członkowskiego podlegają warunkom określonym w art. 19 tiret pierwsze i w zakresie w jakim stosuje się do nich przepisy art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG tiret drugie;
5) strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji określonych w art. 8 jest osobą fizyczną lub osobą prawną, która:
a) mając miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim wysyłki:
- zawarła umowę, z wyjątkiem umów przewozu, stanowiącą podstawę wysyłki towarów lub, jeżeli to nie wystarczy,
- wysyła lub zapewnia wysyłkę towarów, lub, jeżeli to nie wystarczy,
- jest w posiadaniu towarów, które stanowią przedmiot wysyłki;
b) mając miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim odbioru:
- zawarła umowę, z wyjątkiem umów przewozu, stanowiącą podstawę dostawy towarów lub, jeżeli to nie wystarczy,
- nabywa w posiadanie lub zapewnia nabycie w posiadanie towarów lub, jeżeli to nie wystarczy,
- jest w posiadaniu towarów, które stanowią przedmiot dostawy;
6) Komisja przyjmuje przepisy przewidziane w art. 7 ust. 3 we właściwym trybie;
7) bez uszczerbku dla art. 33 okres odniesienia, określony w art. 13 ust. 2 tiret pierwsze, jest miesiącem kalendarzowym, w którym przepływ towarów rejestrowany na mocy niniejszego artykułu rozpoczyna się lub jest zakończony, jeśli jest to właściwe.
Artykuł 21
Na nośniku danych statystycznych, które mają zostać przekazane właściwym służbom:
- bez uszczerbku dla art. 34 towary oznacza się w sposób pozwalający na łatwą i dokładną klasyfikację na najmniejsze odpowiednie podpodziały obowiązującej w danym czasie wersji Nomenklatury Scalonej,
- ośmiocyfrowy numer kodu odpowiadającego właściwemu podpodziałowi Nomenklatury Scalonej również podaje się w odniesieniu do każdego rodzaju towarów.
Artykuł 22
1.
Na nośniku danych statystycznych Państwa Członkowskie opisuje się przy pomocy kodów alfabetycznych lub numerycznych, które Komisja ustala na podstawie art. 30.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów przyjętych przez Komisję na podstawie art. 30 strony odpowiedzialne za przekazywanie informacji przestrzegają, do celów ust. 1, instrukcji wydanych przez właściwe służby krajowe, które dotyczą opracowywania statystyk odnoszących się do handlu między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 23
1.
Dla każdego rodzaju towarów nośnik danych statystycznych, które zostaną przekazane do właściwych służb, musi zapewnić następujące dane:
a) w Państwie Członkowskim odbioru – Państwo Członkowskie przesyłki towarów w rozumieniu art. 24 ust. 1;
b) w Państwie Członkowskim wysyłki – Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia towarów w rozumieniu art. 24 ust. 2;
c) ilość towarów w masie netto i jednostkach dodatkowych;
d) wartość towarów;
e) charakter transakcji;
f) warunki dostawy;
g) prawdopodobny sposób przewozu.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą nakazywać, żeby dane, inne niż wymienione w ust. 1, były przekazywane na nośniku danych statystycznych, z wyjątkiem następujących:
a) w Państwie Członkowskim odbioru – kraj pochodzenia; jednakże pozycja ta może być wymagana tylko w zakresie dozwolonym prawem wspólnotowym;
b) w Państwie Członkowskim wysyłki – region pochodzenia; w Państwie Członkowskim odbioru – region miejsca przeznaczenia;
c) w Państwie Członkowskim wysyłki – towary, port lub lotnisko załadunku; w Państwie Członkowskim odbioru – port lub lotnisko rozładunku;
d) w Państwie Członkowskim wysyłki i w Państwie Członkowskim odbioru – przewidywany port lub lotnisko przeładunku znajdujące się w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że to ostatnie przygotuje statystykę tranzytową;
e) w miarę potrzeby – procedura statystyczna.
3.
O ile nie zostało to ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, dane określone w ust. 1 i 2 oraz zasady umieszczania danych na nośniku danych ustala Komisja na podstawie art. 30.
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy przed dotarciem do Państwa Członkowskiego odbioru towary zostały wprowadzone na obszar jednego lub kilku państw w tranzycie oraz w tych państwach zatrzymano je i objęto czynnościami prawnymi niezwiązanymi z przewozem, za Państwo Członkowskie przesyłki uważa się ostatnie Państwo Członkowskie, w którym takie zatrzymanie lub czynności prawne miały miejsce.
W pozostałych przypadkach Państwo Członkowskie przesyłki jest tym samym państwem, co Państwo Członkowskie wysyłki.
2.
"Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia" oznacza ostatnie państwo, o którym wiadomo, w momencie wysyłki, że do niego mają być wysłane towary.
3.
Bez względu na przepisy art. 23 ust. 1 lit. a) strona odpowiedzialna za przekazanie informacji w Państwie Członkowskim odbioru może w następującej kolejności:
- jeśli nie zna Państwa Członkowskiego przesyłki, określić Państwo Członkowskie wysyłki,
- jeśli nie zna Państwa Członkowskiego wysyłki, określić Państwo Członkowskie nabycia, w rozumieniu ust. 4.
4.
"Państwo Członkowskie nabycia" oznacza Państwo Członkowskie stałego miejsca zamieszkania lub siedziby umawiającej się strony osoby fizycznej lub osoby prawnej, która zawarła umowę, z wyjątkiem umów przewozu, co stanowi podstawę dostawy towarów do Państwa Członkowskiego odbioru.
Artykuł 25
1.
Wspólnota i Państwa Członkowskie opracowują statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi na podstawie danych określonych w art. 23 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie, które nie opracowują statystyk dotyczących handlu między Państwami Członkowskimi na podstawie danych określonych w art. 23 ust. 2, powstrzymają się od zlecania gromadzenia takich danych.
3.
Wspólnota oraz Państwa Członkowskie opracowują statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi, uwzględniając przepisy przyjęte przez Komisję na podstawie art. 30 w sprawie zasad ogólnych i szczególnych zwolnień oraz progów statystycznych.
4.
Każdy przepis, który ma skutek wyłączający towary określone w art. 18 i 19 z opracowania statystyk handlu między Państwami Członkowskimi, zawiesza obowiązek przekazywania informacji statystycznych o towarach wyłączonych.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji ich miesięczne statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi.
Statystyki te obejmują dane określone w art. 23 ust. 1.
2.
W miarę potrzeby procedura takiego przekazu jest ustanawiana przez Komisję na podstawie art. 30.
3.
Dane określone jako poufne przez Państwa Członkowskie zgodnie z warunkami określonymi w art. 32, są przekazywane przez nie zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [9].
Artykuł 27
Przepisy dotyczące uproszczenia informacji statystycznej są przyjmowane przez Radę na wniosek Komisji.
Artykuł 28
1.
Do celów niniejszego rozdziału progi statystyczne definiuje się jako granice wyrażone jako wartość, na poziomie, których zobowiązania nałożone na strony odpowiedzialne za przekazywanie informacji są zawieszone lub ograniczone.
Progi te stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 15.
2.
Progi statystyczne oznacza się jako progi wyłączenia, asymilacji i uproszczenia.
3.
Progi wyłączenia stosuje się względem stron, które są zobowiązane do przekazywania informacji określonej w art. 5 akapit drugi.
Progi wyłączenia stosuje się we wszystkich Państwach Członkowskich, ustalane są one przez każde ze wspomnianych Państw Członkowskich zgodnie z krajowymi przepisami podatkowymi przyjętymi w zastosowaniu dyrektywy 77/388/EWG.
4. Progi asymilacji zwalniają strony zobowiązane do przekazywania informacji z obowiązku dostarczania deklaracji określonych w art. 13 ust. 1; okresowe deklaracje podatkowe, które składają jako strony podlegające obowiązkowi rozliczenia podatku VAT, łącznie ze stronami w rozumieniu art. 11 ust. 7, uważa się za deklaracje statystyczne.
Progi asymilacji stosuje się we wszystkich Państwach Członkowskich, są one ustalane przez każde ze wspomnianych Państw Członkowskich na poziomie wyższym niż progi wyłączenia.
5. Progi uproszczenia zwalniają strony zobowiązane do przekazywania informacji ze stosowania wszystkich przepisów art. 23; deklaracje określone w art. 13 ust. 1 wymagają, poza numerem kodu, określonym w art. 21 tiret drugie, określenia w odniesieniu do każdego rodzaju towarów Państwa Członkowskiego przesyłki lub miejsca przeznaczenia oraz wartości towarów.
Bez uszczerbku dla ust. 9 akapit pierwszy stosuje się je na poziomach ustalonych w ust. 8 w Państwach Członkowskich, których progi asymilacji są niższe niż te poziomy.
W Państwach Członkowskich, których progi asymilacji są ustalone na poziomie równym lub, w zastosowaniu ust. 9 akapit pierwszy, wyższym niż progi ustalone w ust. 8, progi uproszczenia są fakultatywne.
6.
Progi asymilacji i uproszczenia wyraża się w wartościach rocznych czynności handlowych wewnątrzwspólnotowych.
Progi te ustala się poprzez obroty wysyłkowe i odbioru.
Progi te stosuje się odrębnie względem wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych na etapie wysyłki oraz względem wewnątrzwspólnotowych podmiotów gospodarczych na etapie odbioru.
Bez uszczerbku dla ust. 10 te Państwa Członkowskie, które dokonają wyboru możliwości wymienionej w ust. 9 akapit pierwszy, mogą jednakże ustalać obowiązki osób odpowiedzialnych za przekazywanie informacji zarówno na etapie wysyłki, jak i odbioru, zgodnie z przepływem, dla którego roczna wartość czynności wewnątrzwspólnotowych jest najwyższa.
Progi asymilacji i uproszczenia mogą różnić się w zależności od Państwa Członkowskiego pod względem grupy produktów i okresu.
7.
W celu zastosowania progów asymilacji i uproszczenia przez Państwa Członkowskie Komisja ustala na podstawie art. 30 wymogi jakości, które muszą być spełnione przez statystyki opracowywane przez Państwa Członkowskie na mocy art. 25 ust. 1.
8.
Progi uproszczenia ustala się w wysokości 100000 ECU dla wysyłki i 100000 ECU dla odbioru.
Na podstawie art. 30 Komisja może podnieść poziomy progów uproszczenia, pod warunkiem że są spełnione wymogi jakości określone w ust. 7.
9.
Państwa Członkowskie mogą, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w ust. 7, ustalić ich progi asymilacji i uproszczenia na poziomach wyższych niż określone w ust. 8.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie mogą w celu zachowania zgodności z wymogami wymienionymi w ust. 7 odstępować w stopniu niezbędnym od wymogów określonych w ust. 5 akapit drugi.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Komisja może wystąpić z prośbą do Państw Członkowskich o uzasadnienie środków podjętych przez to państwo poprzez dostarczenie go wraz z wszelkimi właściwymi informacjami.
10.
Jeśli stosowanie progów asymilacji i uproszczenia przez Państwa Członkowskie wpłynie na jakość statystyk handlowych wewnątrzwspólnotowych, uwzględniając dane dostarczone przez Państwa Członkowskie, lub zwiększy obciążenie stron zobowiązanych do przekazania informacji tak, że cele niniejszego rozporządzenia zostają zagrożone, wówczas Komisja przyjmie na podstawie art. 30 przepisy przywracające warunki potrzebne do zapewnienia wymaganej jakości lub zmniejszenia obciążenia.
ROZDZIAŁ IV
Komitet ds. Statystyk odnoszących się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi
Artykuł 29
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Statystyk odnoszących się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi, zwany dalej "Komitetem". W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich.
2.
Komitet opracuje swój regulamin wewnętrzny.
3.
Komitet może zbadać każdą sprawę dotyczącą wykonania niniejszego rozporządzenia, przedstawioną przez przewodniczącego albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 30
1.
Przepisy wymagane do wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 i 3.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawi swoją opinię w sprawie projektu środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu, w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, wówczas Komisja przekazuje je niezwłocznie Radzie.
W takim przypadku Komisja może wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w akapicie drugim.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 31
Na wniosek Komisji Rada przyjmuje przepisy niezbędne do umożliwienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim opracowania statystyk innych niż statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi, określonymi w art. 4.
Artykuł 32
1.
Na wniosek Komisji Rada stanowi o warunkach, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie mogą zgłaszać dane opracowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniami przewidzianymi w nim jako poufne.
2.
Do czasu ustanowienia warunków określonych w ust. 1 stosuje się przepisy Państw Członkowskich.
Artykuł 33
Komisja może według procedury określonej w art. 30 dostosować w razie konieczności przepisy niniejszego rozporządzenia:
- do skutków zmian dyrektywy 77/388/EWG;
- do specjalnych przepływów towarów w rozumieniu rozporządzeń statystycznych Wspólnoty.
Artykuł 34
1.
W odniesieniu do towarów podlegających systemowi Intrastat oraz innych towarów Komisja może do celów ułatwienia zadania stronom odpowiedzialnym za przekazywanie informacji ustanawiać, zgodnie z art. 30, uproszczone procedury gromadzenia danych i w szczególności tworzenia warunków dla zwiększenia korzystania z automatycznego przetwarzania danych i elektronicznego przesyłania danych.
2.
W celu uwzględnienia ich poszczególnych uregulowań administracyjnych Państwa Członkowskie mogą ustanowić uproszczone procedury inne niż określone w ust. 1, pod warunkiem że osoby odpowiedzialne za przekazywanie informacji mogą wybrać procedurę, z której będą korzystać.
Państwa Członkowskie stosujące tę możliwość powiadamiają Komisję odpowiednio.
Artykuł 35
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
O ile nie jest wymagane przyjęcie przez Radę lub Komisję przepisów wykonujących niniejsze rozporządzenie przed tą datą, art. 1–9, 11, 13 ust. 1 i art. 14–27 stosuje się od daty wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego [10].
Od daty określonej w akapicie drugim rozporządzenie (EWG) nr 2954/85 traci moc i rozporządzenie (EWG) nr 1736/75 przestaje obowiązywać w odniesieniu do statystyk dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi, do których było stosowane.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3356/91
z dnia 7 listopada 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4060/89 w sprawie zniesienia kontroli przeprowadzanych na granicach Państw Członkowskich w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 4060/89 [4] ustanawia, że kontrole środków transportu i odnoszące się do nich dokumenty w trakcie transportu między Państwami Członkowskimi muszą stanowić część zwykłych kontroli stosowanych w sposób niedyskryminujący na całym terytorium Państwa Członkowskiego;
zgodnie z przepisami Umowy Europejskiej dotyczącej Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów Niebezpiecznych ("ADR") i Umowy Europejskiej o Międzynarodowych Przewozach Szybko Psujących się Artykułów Żywnościowych i o Specjalnych Środkach Transportu przeznaczonych do tych Przewozów ("ATP") Państwa Członkowskie posiadają swobodę w organizowaniu i przeprowadzaniu kontroli i weryfikacji środków transportu i odnoszących się do nich dokumentów, gdziekolwiek sobie życzą; w praktyce, zgodnie z ich przepisami prawa włączającymi do prawa krajowego postanowienia tych umów lub jeżeli nie są stronami żadnej z umów, zgodnie z ich przepisami prawa krajowego regulującymi te rodzaje przewozu międzynarodowego, zwykle przeprowadzają te kontrole i weryfikacje na swoich granicach;
w perspektywie ustanowienia jednolitego rynku transportowego konieczne jest poszerzenie działania na rzecz poprawy płynności ruchu środków transportu między Państwami Członkowskimi;
część 2 "Prawo krajowe" Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 4060/89 musi zostać zmieniona w celu wzięcia pod uwagę kontroli środków transportu i odnoszących się do nich dokumentów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych i szybko psujących się artykułów żywnościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 4060/89 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Jeżeli to konieczne, Komisja zaproponuje zmiany do Załącznika w celu wzięcia pod uwagę rozwoju technologicznego w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.".
2.
Część 2 Załącznika zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3357/91
z dnia 7 listopada 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
upraszczający środek administracyjny przewidziany w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4235/88 [2] musi, aby być skuteczny, mieć zastosowanie do wszystkich przywożonych przesyłek składających się z towarów o nieznacznej wartości;
w związku z tym należy wprowadzić zmiany w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
w świetle zdobytych doświadczeń, aby wyeliminować warunki, których stosowanie jest kosztowne i złożone, i tym samym wprowadzić ułatwienia w przywozie danych towarów, należy wprowadzić zmiany w art. 52–57, art. 63a i 63b i art. 72–77 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
należy również odstąpić od stosowania warunku nierównoważności produktów wspólnotowych, ponieważ, nawet jeżeli znajduje on jeszcze zastosowanie w praktyce, nie ma wpływu na skuteczną ochronę ze względu na jego zbyt późne wkroczenie do procesu rozwoju tych produktów i ponieważ jego zastosowaniu towarzyszą kłótnie ekspertów, które można w racjonalny sposób przerwać jedynie regularnie, w mniejszym lub większym stopniu, uwzględniając interesy importera i uznając jego prawo do uzyskania zwolnienia ze względu na szczególne okoliczności przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 27 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27
Z zastrzeżeniem art. 28 z należności celnych przywozowych zwolnione są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie.
Za "towary o niewielkiej wartości" uważa się towary, których rzeczywista wartość nie przekracza równowartości 22 ECU na przesyłkę."
2) Artykuły 52, 53 i 54 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 52
1.
Z zastrzeżeniem art. 53, 54, 56, 57 i 58 z należności celnych przywozowych zwolnione są przyrządy i aparatura naukowa nieobjęte art. 51 i przywożone wyłącznie do celów niehandlowych.
2.
Zwolnienie określone w ust. 1 ograniczone jest do przyrządów i aparatury naukowej przeznaczonych:
- dla instytucji publicznych lub zakładów użyteczności publicznej, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych, jak również dla służb podlegających instytucjom publicznym lub zakładom użyteczności publicznej, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych,
- bądź dla instytucji prywatnych, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych i które otrzymały zgodę właściwych władz Państw Członkowskich na korzystanie ze zwolnień celnych dla tych artykułów.
Artykuł 53
Zwolnienia stosuje się również wobec:
a) części zamiennych, komponentów i akcesoriów właściwych dla przyrządów naukowych lub aparatury, pod warunkiem że te części zamienne, komponenty lub akcesoria są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w przypadku przywozu następującego później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które przeznaczone są do aparatury lub przyrządów:
- które zostały wcześniej zwolnione z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że takie przyrządy lub aparatura mają w dalszym ciągu charakter naukowy w chwili składania wniosku o zwolnienie określonych części zamiennych, komponentów lub akcesoriów, lub
- które podlegałyby zwolnieniu w chwili składania wniosku o zwolnienie określonych części zamiennych, komponentów lub akcesoriów;
b) narzędzia używane do obsługi, kontroli, kalibracji lub naprawy aparatury lub przyrządów naukowych, pod warunkiem że narzędzia te przywożone są w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, można je zidentyfikować jako te, które są przeznaczone do tych przyrządów lub aparatury:
- które zostały wcześniej zwolnione z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że takie przyrządy lub aparatura mają w dalszym ciągu charakter naukowy w chwili składania wniosku o zwolnienie narzędzi, lub
- które podlegałyby zwolnieniu w chwili składania taki wniosek o zwolnienie tych narzędzi.
Artykuł 54
Do celów stosowania art. 52 i 53:
- "przyrządy lub aparatura naukowa" oznaczają każdy przyrząd lub aparaturę, które ze względu na swoje obiektywne parametry i wyniki, które można dzięki nim uzyskać, nadają się wyłącznie lub głównie do prowadzenia działalności naukowej,
- "przywożone do celów niehandlowych" oznacza odnoszące się do przyrządów lub aparatury naukowej przeznaczonych do niezarobkowych badań naukowych lub do celów edukacyjnych."
3) Skreśla się art. 55.
4) Artykuły 56 i 57 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 56
O ile okaże się to niezbędne, niektóre przyrządy i aparatura mogą, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 143 ust. 2 i 3, zostać wyłączone z korzystania ze zwolnień, jeżeli stwierdzono, że zwolnienie takich przyrządów lub aparatury narusza interesy danego sektora przemysłu wspólnotowego.
Artykuł 57
1.
Towary określone w art. 51 oraz przyrządy lub aparatura naukowa, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych na podstawie art. 53, 54 i 56 nie mogą zostać pożyczone, wynajęte lub odstąpione, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego poinformowania właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia towaru instytucji lub organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnień zgodnie z art. 51 lub art. 52 ust. 2, zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że organizacja ta lub instytucja wykorzystuje towar, przyrząd lub aparaturę do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W pozostałych wypadkach pożyczenie, wynajęcie lub odstąpienie powoduje obowiązek uiszczenia należności przywozowych według stawki obowiązującej w dniu pożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe władze."
5) Tytuł XIVa otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ XIVa
PRZYRZĄDY I APARATURA PRZEZNACZONA DO BADAŃ MEDYCZNYCH, DIAGNOZOWANIA LUB LECZENIA
Artykuł 63a
1.
Z należności celnych przywozowych zwolnione są przyrządy i aparatura przeznaczone do prowadzenia badań medycznych, diagnozowania lub leczenia, ofiarowane jako dary przez organizacje charytatywne lub dobroczynne bądź przez osoby prywatne jednostkom służby zdrowia, służbom szpitalnym oraz medycznym instytutom badawczym, uprawnionym przez właściwe władze Państw Członkowskich do otrzymywania takich towarów, korzystając ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, lub zakupione przez jednostki służby zdrowia, szpitale albo medyczne instytuty badawcze w całości z funduszy dostarczonych przez organizacje charytatywne bądź dobroczynne i z dobrowolnych składek, pod warunkiem potwierdzenia, że:
a) podarowanie powyższych przyrządów lub aparatury nie kryje za sobą jakichkolwiek intencji natury handlowej ze strony darczyńcy;
i że b) darczyńca nie jest w jakikolwiek sposób powiązany z producentem przyrządów lub aparatury, w stosunku do których złożono wniosek o zwolnienie.
2.
Na tych samych warunkach zwolnienie stosuje się również do:
a) części zamiennych, komponentów i akcesoriów właściwych dla przyrządów naukowych lub aparatury, pod warunkiem że te części zamienne, komponenty lub akcesoria są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które przeznaczone są do aparatury lub instrumentów wcześniej zwolnionych z należności celnych przywozowych;
b) narzędzi używanych do obsługi, kontroli, kalibracji lub naprawy aparatury lub przyrządów naukowych, pod warunkiem że narzędzia te przywożone są w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, można je zidentyfikować jako te, które są przeznaczone dla specyficznych przyrządów lub aparatury wcześniej zwolnionych z należności celnych przywozowych.
Artykuł 63b
Do celów stosowania art. 63a, w szczególności w odniesieniu do przyrządów lub aparatury, jak również określonych w nim instytucji korzystających, przepisy art. 56, 57 i 58 stosuje się odpowiednio."
6) Artykuły 72 i 73 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 72
1.
Towary przeznaczone specjalnie do edukacji, zatrudnienia lub przystosowania i rozwoju społecznego osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo, innych niż osoby niewidome, zwolnione są z należności celnych przywozowych, jeśli są przywożone:
- osobiście przez osoby niepełnosprawne na ich własny użytek;
- przez instytucje lub organizacje, których podstawową działalnością jest edukacja i pomoc osobom niepełnosprawnych i które są uprawnione przez właściwe władze Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia takich towarów z należności celnych przywozowych.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do części zamiennych, składników lub akcesoriów odpowiednich dla tych towarów oraz do narzędzi niezbędnych w ich obsłudze, kontroli, kalibracji lub naprawie tych artykułów, pod warunkiem że części zamienne, składniki, akcesoria lub narzędzia są przywożone w tym samym czasie, co te towary, a w przypadku przywozu następującego później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które są przeznaczone dla towarów wcześniej zwolnionych z należności celnych przywozowych lub które podlegałyby zwolnieniu, w chwili składnia wniosku o zwolnienie tych części zamiennych, składników lub akcesoriów i narzędzi.
Artykuł 73
Jeśli okaże się to niezbędne, niektóre towary mogą, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 143 ust. 2 i 3, zostać wyłączone z korzystania ze zwolnień, jeżeli stwierdzono, że procedura zwolnienia z należności celnych przywozowych takich towarów narusza interesy danego sektora przemysłu wspólnotowego."
7) Skreśla się art. 74.
8) Artykuły 75, 76 i 77 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 75
Bezpośrednie udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych towarów przeznaczonych do własnego użytku osób niewidomych lub innych osób niepełnosprawnych, na podstawie art. 71 tiret pierwsze i art. 72 ust. 1 tiret pierwsze następuje pod warunkiem, iż obowiązujące w Państwach Członkowskich przepisy umożliwiają zainteresowanym osobom otrzymanie statusu osoby niewidomej lub niepełnosprawnej, która jest upoważniona do korzystania ze zwolnienia od należności celnych przywozowych.
Artykuł 76
1.
Towary zwolnione z należności celnych przywozowych przywożone przez osoby, o których mowa w art. 71 i 72, nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub odstępowane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub przekazania osobie, instytucji lub organizacji upoważnionej do skorzystania ze zwolnienia zgodnie z art. 71 i 72 zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że osoba, instytucja lub organizacja wykorzystuje ten towar do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczenie, wynajęcie bądź odstąpienie powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu pożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia oraz według rodzaju towarów i wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe władze.
Artykuł 77
1.
Towary przywożone przez instytucje lub organizacje uprawnione do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 71 i 72 mogą być pożyczane, wynajmowane lub odstępowane, odpłatnie lub nieodpłatnie, przez te instytucje lub organizacje w celach niezarobkowych osobom niewidomym i innym osobom niepełnosprawnym, którymi się zajmują, bez obowiązku uiszczenia należności celnych przywozowych.
2.
Pożyczenie, wynajęcie lub przekazanie na warunkach innych niż określone w ust. 1 nie może być dokonane, chyba że zostały o tym wcześniej poinformowane właściwe organy.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub przekazania towaru instytucji czy organizacji upoważnionej do skorzystania ze zwolnienia zgodnie z art. 71 akapit pierwszy lub art. 72 ust. 1 zwolnienie z należności celnych przywozowych stosuje się, pod warunkiem że ta osoba, instytucja lub organizacja wykorzystuje ten towar do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W pozostałych przypadkach pożyczenie, wynajęcie lub odstąpienie powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu pożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia, według rodzaju towarów i wyposażenia oraz wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe władze."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3378/91
z dnia 20 listopada 1991 r.
ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 569/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1630/91 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1678/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie kursów wymiany stosowanych w rolnictwie [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1640/91 [4], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykut. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiającego ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2045/91 [6], przewiduje możliwość określenia specjalnych warunków w przypadku sprzedaży masła na wywóz, w celu uwzględnienia specjalnych wymogów tej sprzedaży oraz dla zapewnienia, że produkt dotrze do miejsca przeznaczenia;
ilości masła przechowywane obecnie w składach publicznych sprawiają, że należy podjąć znaczne wysiłki w celu wykorzystania możliwości sprzedaży masła na rynkach niektórych państw trzecich bez zakłóceń dla rynku światowego;
z tego względu masło przechowywane w składach publicznych powinno zostać udostępnione podmiotom gospodarczym, a przetargi powinny, między innymi, pozwalać na określenie minimalnych cen sprzedaży, które pozwolą Wspólnocie na wywiązanie się ze zobowiązań międzynarodowych; należy również przyjąć środki w celu zapewnienia, że masło sprzedawane na podstawie niniejszego rozporządzenia nie trafia na rynek Wspólnoty;
w celu zwiększenia możliwości sprzedaży na niektórych rynkach międzynarodowych, należy ustanowić przepisy odnośnie do wywozu masła w stanie niezmienionym lub po przetworzeniu;
podmioty gospodarcze mogą dokonywać zakupu tego masła w całej Wspólnocie; dlatego też należy podjąć kroki dostosowujące pieniężne kwoty wyrównawcze do poziomu cen sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych;
w celu zapewnienia, że masło nie zmienia swego miejsca przeznaczenia, należy wprowadzić system kontroli, począwszy od momentu odbioru masła ze składu do momentu przybycia do miejsca przeznaczenia w danym państwie trzecim; w celu zachowania jasności należy wyjaśnić, że stosowane są przepisy dotyczące kontroli ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 569/88 z dnia 16 lutego 1988 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów ze skupu interwencyjnego [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3278/91 [8]; ponadto, ze względu na specyficzny charakter transakcji, należy ustanowić dodatkowe warunki;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Sprzedaż odbywa się na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu i dotyczy masła zakupionego na podstawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, wprowadzonego do składowania przed dniem 1 września 1990 roku.
2.
Masło sprzedane na mocy niniejszego rozporządzenia wywożone jest w stanie niezmienionym lub po przetworzeniu.
Artykuł 2
1.
Masło sprzedaje się z chłodni zgodnie z ciągłym zaproszeniem do przetargu organizowanego przez każdą agencję interwencyjną na odnośne ilości masła, które posiada.
2.
Agencje interwencyjne opracowują zaproszenie do składania ofert przetargowych zawierające następujące dane:
a) ilość masła przeznaczonego na sprzedaż;
b) data zakończenia przetargu i miejsce składania ofert.
3.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nie później niż na osiem dni przed upływem pierwszego terminu składania ofert.
Agencje interwencyjne mogą dodatkowo opublikować ogłoszenia w innych mediach.
Artykuł 3
1.
W czasie ważności ciągłego zaproszenia do przetargu agencje interwencyjne organizują poszczególne zaproszenia do składania ofert przetargowych.
Każde z tych poszczególnych zaproszeń dotyczy wszelkiego masła, określonego w art. 1, jakie pozostaje dostępne.
2.
Termin składania ofert dla każdego specjalnego zaproszenia do przetargu upływa w południe drugiego i czwartego wtorku każdego miesiąca.
Jeżeli, z wyjątkiem czwartego wtorku w grudniu, we wtorek wypada święto państwowe, termin zostaje przedłużony do południa pierwszego następnego dnia roboczego.
Artykuł 4
1.
Agencje interwencyjne prowadzą aktualny wykaz chłodni, w których przechowuje się masło przeznaczone na sprzedaż wraz z ilościami przechowywanego w nich masła i na żądanie udostępniają ją zainteresowanym stronom.
Ponadto agencje interwencyjne publikują regularnie aktualizowany wykaz w odpowiedniej formie, którą podają w zaproszeniach do przetargu, określonych w art. 2.
2.
Agencje interwencyjne podejmują niezbędne środki, aby zainteresowane strony mogły na swój koszt zbadać próbki masła przeznaczonego na sprzedaż przed złożeniem ofert przetargowych.
Artykuł 5
1.
Zainteresowane strony uczestniczą w poszczególnych zaproszeniach do przetargu składając pisemne oferty przetargowe za potwierdzeniem odbioru przez agencję interwencyjną lub wysyłając list polecony do agencji interwencyjnej bądź w inny sposób w formie pisemnej.
2.
Oferta przetargowa zawiera:
a) nazwę lub nazwisko i adres oferenta;
b) całkowitą ilość, o jaką się ubiega;
c) zamierzone miejsce przeznaczenia masła, ze szczegółami dotyczącymi ilości, jakie będą podlegać wywozowi w formie nieprzetworzonej oraz tych przeznaczonych do wywozu po przetworzeniu;
d) cenę oferowaną za tonę masła, bez podatków krajowych, z chłodni, wyrażoną w ecu;
e) miejsce, w którym znajdują się chłodnie;
f) ilości, o jakie ubiega się w innych Państwach Członkowskich.
3.
Oferty przetargowe są ważne tylko wówczas, gdy:
a) oferta opiewa na minimum 500 ton, z uwzględnieniem ilości, o jakie oferent ubiega się w innych Państwach Członkowskich;
b) załączono pisemne zobowiązanie oferenta do wywozu przyznanego mu masła w stanie niezmienionym w terminie ustanowionym w art. 9 ust. 3 lub po przetworzeniu go w terminie ustanowionym w art. 10 ust. 5;
c) udokumentowano, że przed upływem terminu składania ofert oferenci wnieśli wadium, określone w art. 6, w odniesieniu do poszczególnego zaproszenia do składania ofert przetargowych.
4.
Oferty przetargowe nie mogą być wycofane po upływie terminu składania ofert dla poszczególnego zaproszenia do przetargu, określonego w art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia podtrzymanie ofert przetargowych po upływie terminu ich składania oraz zapłata ceny w terminie, określonym w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, stanowią wymóg podstawowy, którego spełnienie zapewnione jest poprzez wpłacenie wadium w wysokości 10 ecu na tonę.
2.
Wadium wpłaca się w Państwie Członkowskim, w którym składa się oferty przetargowe.
Jednakże jeżeli w ofercie stwierdza się, że masło ma zostać przetworzone na koncentrat masła w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym złożono ofertę, wadium można wpłacić właściwym władzom wskazanym przez to pierwsze Państwo Członkowskie, które wystawi oferentowi dokument, określony w art. 5 ust. 3 lit. c).
W takim przypadku dana agencja interwencyjna informuje właściwe władze tego Państwa Członkowskiego o stanie faktycznym prowadzącym do zwolnienia lub zatrzymania wadium.
Artykuł 7
1.
Minimalną cenę sprzedaży masła przeznaczonego do wywozu w stanie niezmienionym oraz minimalną cenę sprzedaży masła przetworzonego przeznaczonego do wywozu ustala się na podstawie otrzymanych ofert przetargowych i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Jeżeli oferowana cena jest niższa od ceny minimalnej, oferty odrzuca się.
Jeżeli dwie lub więcej ofert branych pod uwagę, dotyczących tego samego składu i oferujących taką samą cenę lub taką samą różnicę w stosunku do ceny minimalnej opiewają łącznie na ilość przekraczającą ilość dostępną, ilość dostępna zostanie przydzielona proporcjonalnie do ilości, na jakie składano oferty.
Można podjąć decyzję o nieprzyznaniu umowy w ramach poszczególnego zaproszenia do przetargu.
2.
Jednocześnie z ustaleniem minimalnej cena sprzedaży i zgodnie z tą samą procedurą należy ustalić, co następuje:
a) wysokość zabezpieczenia gwarantującego wypełnienie wymogów podstawowych dotyczących wywozu masła w stanie niezmienionym w terminie ustanowionym w art. 9 ust. 3 lub po przerobieniu w terminie określonym w art. 10 ust. 5;
b) współczynnik stosowany do pieniężnych kwot wyrównawczych stosowanych, gdzie to stosowne, w odniesieniu do sprzedanego masła.
3.
Minimalne ceny sprzedaży określone w ust. 1, ceny, jakie płaci zwycięzca przetargu oraz wadium określone w art. 6 i w ust. 2 przelicza się na walutę krajową po kursie stosowanym w rolnictwie w dniu zakończenia składania ofert przetargowych w odpowiedzi na poszczególne zaproszenie do przetargu.
4.
Obowiązki wynikające z zaproszenia do przetargu nie są przenoszalne.
5.
Agencja interwencyjna niezwłocznie indywidualnie informuje oferentów o wyniku przetargu.
6.
Agencje interwencyjne wydają polecenie wydania ze składu z podaniem:
a) ilości, na jaką złożono wadium;
b) chłodni, w którym jest ona przechowywana;
c) terminu wydania ze składu.
Artykuł 8
1.
Zwycięzcy przetargu odbierają sprzedane im masło ze składu w ciągu 45 dni od daty przedłożenia ofert w ramach poszczególnego zaproszenia do przetargu.
Masło można odbierać w partiach nie mniejszych niż 15 ton.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, w przypadku nieodebrania masła w terminie określonym w akapicie pierwszym, składowanie odbywa się na koszt zwycięzcy przetargu, począwszy od pierwszego dnia po upływie tego terminu.
2.
Zwycięzca przetargu za każdą odbieraną ilość płaci agencji interwencyjnej w terminie określonym w ust. 1, przed odebraniem masła ze składu, cenę wskazaną w ofercie i składa zabezpieczenie, określone w art. 7 ust. 2.
Zabezpieczenie należy wpłacić w Państwie Członkowskim, w którym złożono ofertę.
Jednakże jeżeli w ofercie przetargowej podano, że masło ma zostać przetworzone na koncentrat masła w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym złożono ofertę, zabezpieczenie określone w art. 7 ust. 2 można wpłacić właściwym władzom wskazanym przez to pierwsze Państwo Członkowskie.
W takim przypadku dana agencja interwencyjna informuje właściwe władze tego Państwa Członkowskiego o stanie faktycznym prowadzącym do zwolnienia lub zatrzymania zabezpieczenia.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, w przypadku niedokonania przez zwycięzcę przetargu w terminie płatności określonej w pierwszym akapicie, poza utratą wadium, określonym w art. 6 ust. 1, sprzedaż pozostałych ilości zostanie odwołana.
Artykuł 9
1.
Agencja interwencyjna dostarcza masło przeznaczone do wywozu w stanie niezmienionym w opakowaniu, na którym wypisany jest widocznymi i wyraźnymi literami przynajmniej jeden z poniższych napisów:
- Mantequilla destinada a la exportación con arreglo al Reglamento (CEE) no 3378/91;
- Smør bestemt til udførsel i henhold til forordning (EØF) nr. 3378/91;
- Butter zur Ausfuhr — Verordnung (EWG) Nr. 3378/91;
- Βούτυρο που προορίζεται να εξαχθεί βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91·
- Butter for export under Regulation (EEC) No 3378/91;
- Beurre destiné à être exporté au titre du règlement (CEE) no 3378/91;
- Burro destinato ad essere esportato nel quadro del regolamento (CEE) n. 3378/91;
- Boter voor uitvoer in het kader van Verordening (EEG) nr. 3378/91;
- Manteiga destinada à exportação em conformidade com o Regulamento (CEE) no 3378/91.
2.
Masło określone w ust. 1 może podlegać wywozowi w opakowaniu oryginalnym lub po przepakowaniu.
Jeżeli masło zostanie przepakowane, na opakowaniu powinien znaleźć się przynajmniej jeden z napisów podanych w ust. 1, naniesiony widocznymi i wyraźnymi literami.
3.
Przyjęcie przez władze celne zgłoszenia wywozowego dotyczącego masła określonego w niniejszym artykule musi nastąpić w Państwie Członkowskim, w którym masło zostało odebrane ze składu, w terminie 90 dni od daty zamknięcia przetargu w ramach poszczególnego zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 10
1.
Masło sprzedawane na mocy niniejszego rozporządzenia może być wywożone po przetworzeniu.
2.
W takim przypadku w ofercie należy:
- podać ilość sprzedanego masła, które zostanie przetworzone;
- umieścić zobowiązanie do powiadomienia właściwych władz przed odbiorem masła z zakładu przetwórczego, w którym masło ma być przetworzone, zatwierdzonego do tego celu przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego odbywa się przetwarzanie, zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 570/88 [9].
3.
Agencja interwencyjna dostarcza masło w opakowaniu, na którym znajduje się umieszczony widocznymi i wyraźnymi literami przynajmniej jeden z poniższych napisów:
- Mantequilla destinada a la transformación [Reglamento (CEE) no 3378/91];
- Smør til forarbejdning [forordning (EØF) nr. 3378/91];
- Zur Verarbeitung bestimmte Butter [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
- Βούτυρο που προορίζεται για μεταποίηση [Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91];
- Butter for processing [Regulation (EEC) No 3378/91];
- Beurre destiné à la transformation [règlement (CEE) no 3378/91];
- Burro destinato alla trasformazione [regolamento (CEE) n. 3378/91];
- Boter voor verwerking [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
- Manteiga destinada à transformação [Regulamento (CEE) no.
3378/91].
4.
Łączna ilość masła, określona w ust. 2 tiret pierwsze powyżej, będzie przetworzona w zakładzie określonym w tiret drugie tego samego ustępu, na produkt o zawartości tłuszczu powyżej 99,5 % wagowo przy uzysku przynajmniej 100 kg skondensowanego masła na 122,1 kg zużytego masła.
Przetworzone w sposób określony w akapicie pierwszym masło jest wywożone po przepakowaniu w opakowaniu, na którym znajduje się umieszczony widocznymi i wyraźnymi literami przynajmniej jeden z poniższych napisów:
- Mantequilla concentrada destinada a la exportación con arreglo al Reglamento (CEE) no 3378/91;
- Koncentreret smør bestemt til udførsel i henhold til forordning (EØF) nr. 3378/91;
- Zur Ausfuhr bestimmtes Butterfett — Verordnung (EWG) Nr. 3378/91;
- Συμπυκνωμένο βούτυρο που προορίζεται να εξαχθεί βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91;
- Concentrated butter for export under Regulation (EEC) No 3378/91;
- Beurre concentré destiné à être exporté au titre du règlement (CEE) no 3378/91;
- Burro concentrato destinato all'esportazione a norma del regolamento (CEE) n. 3378/91;
- Boterconcentraat voor uitvoer op grond van Verordening (EEG) nr. 3378/91;
- Manteiga concentrada destinada à exportação em conformidade com o Regulamento (CEE) n.o 3378/91;
5.
Zgodnie z niniejszym artykułem przyjęcie zgłoszenia wywozowego dotyczącego przetworzonego masła przez władze celne musi nastąpić w Państwie Członkowskim, w którym masło zostało przetworzone, w ciągu 120 dni od daty zamknięcia przetargu w ramach poszczególnego zaproszenia do składania ofert.
6.
Od czasu odebrania ze składu do momentu ostatecznego wywozu produktu finalnego, masło określone w art. 9 oraz produkty przetworzone zgodnie z ust. 4 i 5 znajdują się pod kontrolą celną lub administracyjną zapewniającą równoważne gwarancje.
Artykuł 11
Określone w art. 10 czynności przetwórstwa i przepakowania są nadzorowane przez właściwe władze Państw Członkowskich, na terytorium których mają one miejsce.
Koszty nadzoru ponosi zainteresowany podmiot gospodarczy.
Artykuł 12
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie określone w art. 7 ust. 2, przepada w wysokości proporcjonalnej do ilości, na jakie w ciągu 12 miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia wywozowego nie przedłożono dokumentu, określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 569/88.
Jednak jeżeli dokument taki przedłożony zostaje w ciągu 18 miesięcy po wspomnianym wyżej terminie, zwrotowi podlega 85 % zabezpieczenia.
2.
Przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 569/88 oraz (EWG) nr 2220/85 [10] stosuje się z wyjątkiem, gdy niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Specjalne zapisy w częściach 104 i 106 kopii kontrolnej powinny być zgodne z tym, co podano w części I pkt 113 oraz części II pkt 40 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88.
Artykuł 13
1.
Do części I "produkty przeznaczone do wywozu w tym samym stanie jak w momencie odbioru ze składu interwencyjnego" Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88 dodaje się punkt oraz odpowiadający mu przypis w brzmieniu:
"113.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3378/91 z dnia 20 listopada ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu [11];"
2.
Do części II "Produkty o zastosowaniu i/lub miejscu przeznaczenia innym niż wymienione w ust. 1" załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88 dodaje się punkt 40 oraz odpowiadający mu przypis w brzmieniu:
"40.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3378/91 z dnia 20 listopada ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu [12]:
a) przy wysyłce masła do przetworzenia:
- pozycja 104:
- destinada a la transformación y exportación posterior [Reglamento (CEE) no 3378/91];
- til forarbejdning og senere eksport [forordning (EØF) nr. 3378/91];
- zur Verarbeitung und späteren Ausfuhr bestimmt [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
- προοριζόμενο για μεταποίηση και για μετέπειτα εξαγωγή [Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91];
- intended for processing and, subsequently, export [Regulation (EEC) No 3378/91];
- destiné à la transformation et à l'exportation [règlement (CEE) no 3378/91];
- destinato alla trasformazione e alla successiva esportazione [regolamento (CEE) n. 3378/91];
- bestemd om te worden verwerkt en vervolgens te worden uitgevoerd [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
- destinada à transformação e à exportação posterior [Regulamento (CEE) no.
3378/91];
- sekcja106:
data końcowa odbioru masła
b) przy wywozie produktu gotowego:
- sekcja 104:
- Mantequilla concentrada destinada a la exportación [Reglamento (CEE) no 3378/91];
- Koncentreret smør bestemt til eksport [forordning (EØF) nr. 3378/91];
- zur Ausfuhr bestimmtes Butterfett [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
- Συμπυκνωμένο βούτυρο προοριζόμενο για εξαγωγή [Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91];
- Concentrated butter for export [Regulation (EEC) No 3378/91];
- Beurre concentré destiné à l'exportation [règlement (CEE) no 3378/91];
- Burro concentrato destinato all'esportazione [regolamento (CEE) n. 3378/91];
- Boterconcentraat bestemd voor uitvoer [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
- Manteiga concentrada destinada à exportação [Regulamento (CEE) no.
3378/91];
- sekcja 106:
- data końcowA odbioru masła ze składu,
- waga masła wykorzystanego do wyprodukowania ilości produktu gotowego wskazanej w pozycji 103."
Artykuł 14
1.
Nie przyznaje się refundacji wywozowych na masło sprzedane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Nie stosuje się również akcesyjnych kwot wyrównawczych.
Pieniężne kwoty wyrównawcze stosowane do masła sprzedanego w ramach niniejszego rozporządzenia mnoży się przez współczynnik ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2.
2.
Na zleceniach odbioru określonych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 569/88, deklaracjach wywozowych oraz, gdy stosowne, kopiach kontrolnych T5 umieszcza się następujące napisy:
"Sin restitución [Reglamento (CEE) no 3378/91];
Uden restitution [Forordning (EØF) nr. 3378/91];
Keine Erstattung [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
Χωρίς επιστροφή [Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3378/91];
Without refund [Regulation (EEC) No 3378/91];
Sans restitution [Règlement (CEE) no 3378/91];
Senza restituzione [Regolamento (CEE) n. 3378/91];
Zonder restitutie [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
Sem restituição [Regulamento (CEE) n.o 3378/91]." .
Artykuł 15
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o ilościach masła, które są przedmiotem:
- umowy sprzedaży, - odbioru ze składu,
- przetwarzania,
na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3402/91
z dnia 19 listopada 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzenie (EWG) nr 2915/79 określające grupy produktów i specjalne przepisy dotyczące obliczania opłat wyrównawczych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1630/91 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dokonanie rozróżnienia między serami świeżymi, które podlegają kodowi CN 0406 w zależności od tego, czy są sfermentowane czy nie, powoduje problemy w monitorowaniu; Rada Współpracy Celnej zaleciła, aby wszystkie sery świeże znalazły się w grupie oznaczonej kodem CN 040610; z tego względu należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2915/79 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3116/90 [4], a rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2587/91 [6] należy odpowiednio dostosować; należy wykorzystać okazję dokonania przeglądu klasyfikacji niektórych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Nomenklaturze Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2915/79 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
- w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1. jeżeli podlega kodowi CN 04061020 oraz 04069093 do sumy poniższych składników:"
- w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2. jeżeli podlega kodowi CN 04061080 oraz 04069099 do sumy poniższych składników:"
2.
"W Załączniku grupa 11 grupy produktu otrzymuje brzmienie:
Numery grup _BAR_ Grup produktów, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną _BAR_ Produkty pilotażowe dla każdej grupy produktów _BAR_
11 _BAR_ 04061004063004069023040690250406902704069029040690310406903304069035040690370406903904069050040690730406907504069077040690790406908104069085040690890406909304069099 _BAR_ Sery w całości, dojrzewające przez 6-8 tygodni, o zawartości tłuszczu w masie nieprzekraczającej 45 % suchej masy, bez opakowania." _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3411/91
z dnia 21 listopada 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 964/91 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2242/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 964/91 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2293/91 [4], które zaklasyfikowało, między innymi, pewne rodzaje grzybów do kodu CN 20031010, stosuje się w tym zakresie od dnia 1 listopada 1991 r.; wydaje się pożądane, z przyczyn związanych ze wspólną polityką handlową, odroczenie na dalszy okres tego terminu, który już wcześniej został raz odroczony; właściwa jest odpowiednia zmiana rozporządzenia (EWG) nr 964/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 964/91 datę 1 listopada 1991 r. zastępuje się datą 1 maja 1992 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3425/91
z dnia 25 listopada 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2242/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej, bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3433/91
z dnia 25 listopada 1991 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 12,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji w ramach Komitetu Doradczego, jak przewidziano w powyższym rozporządzeniu,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 1386/91 [2] Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych (zwanych dalej zapalniczkami) pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii i objętych kodem CN ex96131000 (kod Taric: 96131000*10).
Rozporządzeniem (EWG) nr 2832/91 [3] Rada rozszerzyła okres obowiązywania tego cła na okres nieprzekraczający dwóch miesięcy.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego, zainteresowanym stronom, które tego zażądały, została przyznana możliwość wysłuchania przed Komisją.
Ponadto przedłożyły one swoje opinie w sprawie wyników badań.
(3) Strony zostały poinformowane na piśmie o istotnych faktach i względach, na podstawie których zalecono nałożenie ostatecznych ceł i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym.
Stronom wyznaczono także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
(4) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony zostały rozważone i, gdy było to właściwe, ustalenia Komisji zostały zmienione w celu ich uwzględnienia.
C. PRODUKT
(5) Pewna liczba eksporterów i jeden importer powtórzyli argumenty przedstawione podczas procedury administracyjnej prowadzonej przed nałożeniem środków tymczasowych, mianowicie, że zapalniczki wytwarzane przez producentów wspólnotowych oraz zapalniczki przywożone nie są produktami podobnymi, ponieważ niektóre ze wspólnotowych modeli wytwarzają większy płomień.
Rada jednakże potwierdza w tym względzie wnioski Komisji, przedstawione w motywie 13 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91, wobec których nie przedłożono żadnych nowych dowodów.
Dlatego Rada potwierdza, że zapalniczki produkowane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych tworzą jedną kategorię produktów i stanowią produkt podobny pod każdym względem do produktu przywożonego z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii w rozumieniu art. 2 ust. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
D. DUMPING
(6) Tajlandzki producent i eksporter, Thai Merry Co.
Ltd, dostarczył nowe dowody dotyczące kwoty amortyzacji wykorzystanej przez Komisję dla wstępnego określenia wartości normalnej.
Ze względu na te dowody przeprowadzono nowe obliczenia marginesu dumpingu dotyczącego Thai Merry Co.
Ltd.
W konsekwencji margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy wartości cif, w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa, został zmieniony na 14,14 %.
(7) Uwzględniając fakt, że Tajlandia została wykorzystana jako państwo podobne do obliczenia wartości normalnej dla Chin, margines dumpingu dla Chińskiej Republiki Ludowej również wymagał zmiany i obecnie wynosi 16,94 %.
(8) Chiński eksporter, Gladstrong Investments Ltd, który nie wywoził do Wspólnoty w okresie odniesienia, zażądał wyłączenia jego firmy z zakresu stosowania tego cła.
Ponieważ Komisja nie była w stanie dokonać ustaleń w odniesieniu do tego eksportera, żądanie to nie mogło zostać przyjęte przez Radę.
Niemniej jednak Rada zwraca uwagę, że Komisja jest gotowa do niezwłocznego rozpoczęcia kontroli w każdym przypadku gdy przedsiębiorstwo wywożące może wykazać Komisji, i dostarczyć ku temu wystarczające dowody, że w okresie dochodzenia nie dokonywało wywozu, rozpoczęło wywóz do Wspólnoty lub ma zamiar dokonywać wywozu po okresie dochodzenia, nie mając jednocześnie powiązań z żadną firmą objętą obecnym dochodzeniem, u której stwierdzono działania dumpingowe.
(9) W odniesieniu do Dong Guan Tian Bao Lighter Factory, innego chińskiego eksportera, który przedłożył odpowiedź na kwestionariusz, w każdym przypadku niepełną, ponad sześć miesięcy po nieprzekraczalnym terminie określonym w kwestionariuszu przesłanym przez służby Komisji, uznaje się, że powinien być zastosowany margines dumpingu ustanowiony dla Chińskiej Republiki Ludowej.
(10) Gao Yao Co. przedłożyło żądanie, że cła antydumpingowe nałożone na przywóz dokonywany przez Gao Yao Co. powinny zostać anulowane, a wartość normalna dla Gao Yao Co. powinna zostać obliczona na podstawie art. 2 ust. 6, a nie art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
Argumentowano, że art. 2 ust. 5 nie powinien być zastosowany, ponieważ przywóz do Wspólnoty nie był dokonywany z Chińskiej Republiki Ludowej, ale z Hong Kongu oraz że to Gao Yao Co.
(Hong Kong) powinno zostać uznane za eksportera, a nie Gao Yao Co.
(Chiny).
Rada jednakże potwierdziła, że w tym przypadku rozważane produkty są w głównej mierze jedynie przeładowywane w Hong Kongu i dlatego wartość normalna powinna zostać ustalona zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
(11) Eksporterzy z Tajlandii argumentowali, że marża zysku w wysokości 8 %, dodana do kosztu produkcji w celu ustalenia wartości normalnej jest zbyt wysoka.
Ustalono, że cała krajowa sprzedaż Thai Merry Co.
Ltd przynosiła straty, a krajowa sprzedaż Politop Co.
Ltd nie została uznana za reprezentatywną i brak było w Tajlandii innych producentów lub eksporterów w tym samym sektorze gospodarki.
Dlatego Komisja ustaliła marżę zysku w wysokości 8 % na podstawie zysku realizowanego przez innych eksporterów z tych krajów, które współpracowały podczas przeprowadzania tej procedury.
(12) W świetle powyższych rozważań, Rada potwierdza wnioski określone w motywach 19–29 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91, uwzględniając poprawki wymienione powyżej w odniesieniu do Thai Merry Co.
Ltd i wynikające z nich zmiany marginesu ustalonego dla Chińskiej Republiki Ludowej.
Ostateczne średnie ważone marginesy wyrażone jako udział procentowy wartości cif dla każdego z zainteresowanych eksporterów wynoszą jak poniżej:
Japonia
Tokai Corporation, Yokohama _BAR_ 96,56 %, _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 16,94 %, _BAR_
Republika Korei
Samji Industrial, Inchon _BAR_ 31,58 %, _BAR_
Tajlandia
Politop Co.
Ltd, Bangkok _BAR_ 5,87 %, _BAR_
Thai Merry Co.
Ltd, Samutsakorn _BAR_ 14,14 %. _BAR_
E. PRZYPADKOWY ZWIĄZEK MIĘDZY SZKODĄ I DUMPINGIEM
(13) Pewna liczba eksporterów ponownie podniosła kwestię porównywania cen zapalniczek na poziomie odsprzedaży pierwszego niezależnego kupca we Wspólnocie.
Argumentowano, że niektóre przywożone zapalniczki zawierają mniej gazu, wytwarzają mniejszy płomień i dlatego stanowią one produkt o innym poziomie atrakcyjności dla klientów niż te wytwarzane przez producentów wspólnotowych.
Motyw 34 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 wyraźnie wskazuje, że Komisja wyłączyła z badania dotyczącego zaniżania cen pewną liczbę zapalniczek, uwzględniając jedynie te o zbliżonej zawartości gazu.
Dlatego Rada potwierdza wyniki badań Komisji w odniesieniu do zaniżania cen.
(14) Żadna ze stron nie przedstawiła nowych dowodów dotyczących szkody.
W konsekwencji Rada potwierdza wnioski Komisji w sprawie szkody, jak określono w rozporządzeniu (EWG) nr 1386/91.
(15) W motywach 44–50 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 Komisja stwierdziła, że skumulowany przywóz towarów po cenach dumpingowych z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii spowodował powstanie istotnej szkody w przemyśle wspólnotowym.
Komisja ustaliła, że gwałtowny wzrost przywozu japońskich, chińskich, koreańskich i tajlandzkich zapalniczek po niskich cenach zbiegł się z równie gwałtownym spadkiem produkcji, wykorzystania zdolności produkcyjnych, wielkości sprzedaży, udziału w rynku, cen, zysków i zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym.
Po opublikowaniu rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 nie przedłożono Komisji żadnych nowych faktów i argumentów dotyczących wyników badań.
Dlatego Rada potwierdza wnioski Komisji przedstawione w motywach 44–50 tego rozporządzenia.
F. PRÓG SZKODY
(16) W odniesieniu do obliczeń mających na celu ustalenie progu umożliwiającego zniesienie szkody, Komisja uznała za właściwe zniesienie różnicy między rzeczywistą ceną sprzedaży eksporterów a ceną, która umożliwiłaby przemysłowi wspólnotowemu osiąganie 15 % zysku.
15 % marża zysku została oprotestowana przez japońskiego producenta i importera jako zbyt wysoka.
(17) Według producentów wspólnotowych, marża zysku w wysokości 15 % stanowi wartość minimalną niezbędną do finansowania nowych inwestycji w urządzenia produkcyjne oraz badania i rozwój, bez których pogarszanie sytuacji przemysłu musiałoby się nasilić, a szkody spowodowane dumpingiem nie mogłyby być całkowicie usunięte.
Uwzględniono fakt, że zysk większości światowych producentów waha się między 12 a 20 %.
W świetle powyższych rozważań Rada potwierdza ustalenia Komisji w odniesieniu do progu szkody, jak ustanowiono w motywie 59 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(18) Japoński eksporter wskazał, że jeżeli wysokie cło antydumpingowe zostanie nałożone w odniesieniu do Japonii, istnieje niebezpieczeństwo zastąpienia przywozu z Japonii przez przywóz po niskich cenach z innych państw trzecich, objętych obecną procedurą lub pozostałych.
(19) Radę nie przekonały argumenty, że proponowane cła doprowadziłyby do zastąpienia przywozu z Japonii przez przywóz po niskich cenach z innych państw trzecich i uznaje ona, że nawet jeśli miałoby się to zdarzyć, nie byłoby to sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Jak Rada stwierdziła we wcześniejszych rozporządzeniach, cła antydumpingowe nie powinny wywoływać protekcjonistycznych skutków dla przemysłu wspólnotowego ani tworzyć nadmiernych przeszkód dla eksporterów.
Są one przeznaczone do przywracania sprawiedliwych i otwartych reguł rynkowych poprzez ochronę przemysłu wspólnotowego przed niesłusznymi praktykami transakcji.
Jeśli pozycja niektórych importerów na rynku ucierpi w wyniku nałożenia ceł antydumpingowych, będzie to wówczas wynikiem ich niezdolności do stawienia czoła sytuacji występującej na konkurencyjnym rynku o sprawiedliwych regułach.
(20) Rada potwierdza ustalenia Komisji przedstawione w sekcji G rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 i uważa, że nakładanie środków antydumpingowych w celu usunięcia szkodliwych skutków stosowania przywozu towarów po cenach dumpingowych towarów pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii leży w interesie Wspólnoty.
H. CŁO
(21) Na podstawie obliczeń marginesu dumpingu i progu szkody opisanych w rozporządzeniu (EWG) nr 1386/91 oraz przedłożonych w ich następstwie dokumentów, Rada stwierdza, że cła powinny zostać nałożone na poziomie rzeczywistego marginesu dumpingu ustalonego w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii (firmy Thai Merry Co. Ltd i Politop Co.
Ltd) oraz Japonii (Tokai Corporation) oraz Republiki Korei (Samji Industrial) na podstawie ustalonego progu szkody.
W związku z powyższym cła wynoszą:
—Tokai Corporation, Japonia _BAR_ 35,7 %, _BAR_
—Samji Industrial, Republika Korei _BAR_ 22,7 %, _BAR_
—Gao Yao Co., Chińska Republika Ludowa _BAR_ 16,9 %, _BAR_
—Thai Merry Co.
Ltd, Tajlandia _BAR_ 14,1 %, _BAR_
—Politop Co.
Ltd, Tajlandia _BAR_ 5,8 %. _BAR_
(22) Rada potwierdza, że z przyczyn przedstawionych przez Komisję w motywie 60 rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 najwyższe cła ustalone dla każdego państwa powinny być stosowane do firm, które nie odpowiedziały na kwestionariusz Komisji, ani w inny sposób nie ujawniły się Komisji.
I. ZOBOWIĄZOWANIE
(23) Jeden z dwóch tajlandzkich eksporterów, Thai Merry Co.
Ltd, podjął zobowiązanie, które jest uważane za akceptowane.
Zobowiązanie obejmuje podniesienie ceny przedmiotowych produktów do poziomu wystarczającego do zniesienia marginesu dumpingu ustalonego przez Komisję.
Po konsultacjach, podczas których jedno z Państw Członkowskich wniosło zastrzeżenia przeciwko temu rozwiązaniu, zobowiązanie zostało zaakceptowane decyzją Komisji 91/604/EWG [4].
J. POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH
(24) Tajlandzki eksporter, Thai Merry Co.
Ltd, żądał, aby przywóz zapalniczek, które wysłano przed datą, od której środki tymczasowe weszły w życie, a odprawiono w urzędzie celnym po tym terminie, zostały zwolnione od poboru tymczasowego cła oraz że wskutek tego w takich przypadkach tymczasowe cło nie powinno być ostatecznie pobrane.
(25) Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88, cła antydumpingowe stosuje się do przedmiotowych produktów w chwili ich wejścia swobodnego obrotu we Wspólnocie. W przeciwieństwie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [5], do którego odniósł się eksporter, rozporządzenie (EWG) nr 2423/88, stosowane do produktów przywożonych w warunkach nieuczciwej konkurencji, nie dopuszcza żadnych wyjątków od tej zasady. Ponadto należy przypomnieć, że Komisja poczyniła znaczne wysiłki w celu informowania zainteresowanych stron, tak więc importerzy nie mogą utrzymywać, że byli nieświadomi co do procedury sądowej lub etapu, jaki osiągnęło postępowanie w okresie od rozpoczęcia postępowania do nałożenia ceł tymczasowych.
(26) Dlatego ze względu na skalę ustalonego marginesu dumpingu i poważny charakter szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy, Rada uznaje za niezbędne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem antydumpingowym do wysokości nałożonego cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych objętych kodem CN ex96131000 (kod Taric 96131000*10), pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii.
2.
Stawka cła stosowana do ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, zostaje ustalona następująco:
a) 35,7 % na produkty pochodzące z Japonii;
b) 16,9 % na produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej;
c) 22,7 % na produkty pochodzące z Republiki Korei;
d) 14,1 % na produkty pochodzące z Tajlandii (dodatkowy kod Taric 8543) z wyjątkiem przywozu towarów, które są produkowane i sprzedawane na wywóz do Wspólnoty przez firmę Politop Co.
Ltd, Bangkok; w tym przypadku stawka wynosi 5,8 % (dodatkowy kod Taric 8544).
3.
Ceł określonych w ust. 2 lit. d) nie stosuje się do gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wywożonych do Wspólnoty przez Thai Merry Co.
Ltd (dodatkowy kod Taric 8542).
4.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1386/91 zostają ostatecznie pobrane według stawki cła ostatecznie nałożonego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3499/91
z dnia 28 listopada 1991 r.
ustalające ramy wspólnotowe dla badań i projektów pilotażowych odnoszących się do ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w Morzu Śródziemnym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 170/83, Rada ma stworzyć, w świetle dostępnych opinii naukowych, środki ochronne niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia;
coraz bardziej istotne staje się w obszarze śródziemnomorskim wykonywanie polityki ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w celu zachowania cennych zasobów połowowych tego obszaru oraz w celu wykorzystania ich z pożytkiem, w szczególności dla ludności zamieszkującej obszary przybrzeżne;
w celu identyfikacji punktów, w których środki wspólnotowe rokują nadzieję rozwiązania określonych, szczególnie ciążących problemów, powinny zostać podjęte badania i projekty pilotażowe w początkowym etapie procesu wprowadzania wspólnego systemu;
w tym celu Komisja, wspomagana przez Stały Komitet ds. Rybołówstwa, powinna przyjąć szczegółowe zasady stosowania takich środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Może zostać przyznany wspólnotowy udział finansowy na badania i projekty pilotażowe, na podstawie warunków ustalonych przez Komisję jako część stopniowego wprowadzenia wspólnego systemu zarządzania i ochrony zasobów połowowych w Morzu Śródziemnym.
Artykuł 2
Badania i projekty pilotażowe określone w art. 1 obejmują następujące priorytetowe obszary:
- struktury tradycyjnego rybołówstwa,
- rozwój wyspecjalizowanego rybołówstwa, takiego jak prowadzenie połowu gąbek, koralowców, jeżowców jadalnych oraz glonów morskich,
- kontrola działalności połowowej,
- rozwój sieci statystycznej,
- koordynacja badań oraz wykorzystywania danych naukowych.
Artykuł 3
Komisja podejmuje decyzje dotyczące badań i projektów pilotażowych określonych w art. 1 po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Rybołówstwa.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3559/91
z dnia 6 grudnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 464/91 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje, że cukier C i izoglukoza C nie mogą być zbyte na wewnętrznym rynku Wspólnoty, ale muszą zostać wywiezione w postaci naturalnej przed dniem 1 stycznia roku następującego po danym roku gospodarczym; artykuł ten ustala również kwotę opłaty nakładanej na cukier C i izoglukozę C, których wywóz w postaci naturalnej w wyznaczonym czasie nie został udokumentowany przed określoną datą;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 56/91 [4], przewiduje, że producenci cukru C i izoglukozy C działający na terenie Państwa Członkowskiego mogą w wywozie zastępować cukier C innym białym cukrem w postaci naturalnej lub zastępować izoglukozę C inną izoglukozą wytworzoną przez innego producenta działającego na terenie tego samego Państwa Członkowskiego pod warunkiem, że producent dokonujący zastąpienia wnosi zryczałtowaną kwotę w wysokości 1,25 ECU za 100 kilogramów białego cukru lub 100 kilogramów suchej masy;
płatność tej kwoty ma na celu wyrównanie jakiejkolwiek korzyści, która może powstać w wyniku takiego zastąpienia, w szczególności biorąc pod uwagę koszty transportu; wspomniana powyżej zryczałtowana kwota została wprowadzona kilka lat temu, a od tego czasu warunki i sposoby transportu znacznie się rozwinęły, czyniąc przewóz tańszym; wydaje się również, że na skutek tego producenci nie są już skłonni do korzystania z omawianej możliwości zastąpienia; należy zatem dostosować wysokość kwoty zryczałtowanej w zakresie, który nie będzie zachęcać do zastąpień;
kwota do pobrania w wypadku, gdy cukier C i izoglukoza C nie zostają wywiezione w wyznaczonym czasie, jest również uzależniona od wysokości kwoty zryczałtowanej reprezentującej spodziewane korzyści związane szczególnie z kosztami przewozu; wysokość kwoty zryczałtowanej powinna zostać skorygowana o tę samą kwotę;
aby zapobiec stosowaniu różnych wysokości kwoty zryczałtowanej dla cukru C i izoglukozy C, wyprodukowanych w ciągu tego samego roku gospodarczego, należy wprowadzić przepisy ustalające nową kwotę ryczałtową stosowaną dopiero od momentu wyprodukowania cukru C i izoglukozy C w roku gospodarczym 1991/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 akapit drugi "1,25 ECU" zastępuje się "1,00 ECU";
2) w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) "1,25 ECU" zastępuje się "1,00 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3579/91
z dnia 25 listopada 1991 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 3/91 Rady Współpracy EWG-Jordania zmieniającej, w wyniku wprowadzenia systemu zharmonizowanego, Protokół 2 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim [1] została podpisana w dniu 18 stycznia 1977 r.;
na mocy art. 25 Protokołu 2 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej, który stanowi integralną część powyższej umowy, Rada Współpracy EWG-Jordania przyjęła decyzję nr 3/91 zmieniającą Protokół 2;
konieczne jest stosowanie tej decyzji we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzję nr 3/91 Rady Współpracy EWG-Jordania stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3580/91
z dnia 25 listopada 1991 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 4/91 Rady Współpracy EWG–Jordania zmieniającej, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich, Protokół dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2573/87 z dnia 11 sierpnia 1987 r. ustanawiające uzgodnienia dotyczące handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem, Tunezją i Turcją z drugiej strony [1], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 7 decyzji 87/456/EWWiS przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w dniu 11 sierpnia 1987 r. ustanawiający uzgodnienia dotyczące handlu między Hiszpanią i Portugalią z jednej strony a Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem i Tunezją z drugiej strony produktami objętymi Traktatem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2] stanowi, że zmiany reguł pochodzenia, konieczne w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii i przyjęte przez Rady Współpracy, mają zastosowanie do produktów wymienionych w tej decyzji;
na mocy art. 25 Protokołu dotyczącego definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej Rada Współpracy EWG–Jordania przyjęła decyzję nr 4/91 zmieniającą Protokół ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich;
konieczne jest stosowanie we Wspólnocie decyzji nr 4/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 4/91 Rady Współpracy EWG–Jordania stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączona jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3594/91
z dnia 11 grudnia 1991 r.
w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych podlegających ilościom referencyjnym i pochodzących z krajów AKP
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 715/90 z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 523/91 [2], w szczególności jego art. 16 i 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 715/90 przewiduje się w odniesieniu do niektórych produktów rolnych, objętych tym rozporządzeniem i pochodzących z wyżej wspomnianych krajów, stopniowe obniżanie ceł, pod warunkiem przestrzegania ilości referencyjnych i nadzoru wspólnotowego, zgodnie z ustalonym harmonogramem;
te obniżki ceł wprowadza się w tych samych okresach i zgodnie z takim samym harmonogramem, jakie ustanowiono w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii w odniesieniu do tych samych produktów przywożonych z tych krajów do Wspólnoty w jej kształcie z dnia 31 grudnia 1985 r.;
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3593/91 z dnia 11 grudnia 1991 r. znoszącym w dwóch etapach niektóre cła obowiązujące w wymianie handlowej między Wspólnotą Dziesięciu a Hiszpanią i Portugalią w wyniku podpisania umów śródziemnomorskich [3] przewiduje się, że pozostałe cła mające zastosowanie do produktów z Hiszpanii i Portugalii, w przypadku których znoszenie taryf będzie kontynuowane po dniu 1 stycznia 1993 r., zostaną zlikwidowane w dwóch równych ratach dnia 1 stycznia 1992 r. i dnia 1 stycznia 1993 r.;
takie same ulgi powinny zostać przyznane na te same produkty pochodzące z państw AKP;
na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1820/87 z dnia 25 czerwca 1987 r. dotyczącego stosowania decyzji nr 2/87 Rady Ministrów AKP/EWG w sprawie wcześniejszego wykonania Protokołu do Trzeciej Konwencji AKP-EWG [4] w związku z przystąpieniem Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty Europejskiej, w Hiszpanii i Portugalii powinny być stosowane wspomniane wyżej ilości referencyjne;
aby umożliwić właściwym władzom w Komisji sporządzanie rocznego bilansu handlowego dla każdego z produktów i, w razie potrzeby, zastosowanie ustalenia przewidzianego w art. 16 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia (EWG) nr 715/90, produkty te podlegają nadzorowi statystycznemu zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3537/91 [6], oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1736/75 [7];
przywożone produkty odpisuje się od ilości referencyjnych na poziomie wspólnotowym zgodnie z wcześniej ustalonymi harmonogramami w momencie, gdy są one deklarowane organom celnym do swobodnego obrotu; dlatego właściwym jest ustalić ilości referencyjne dotyczące produktów wymienionych w Załączniku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz do Wspólnoty niektórych produktów pochodzących z krajów AKP podlega ilościom referencyjnym i nadzorowi statystycznemu.
Produkty, wskazane w pierwszym akapicie, ich kody CN, okresy ważności oraz ilości referencyjne są wymienione w Załączniku.
2.
Ilości odpisuje się stopniowo od ilości referencyjnych w momencie, gdy produkty są deklarowane organom celnym do swobodnego obrotu i gdy towarzyszy mu świadectwo przewozowe.
Jeżeli świadectwo przewozowe przedkłada się a posteriori, towary odpisuje się od odpowiedniej ilości bazowej w momencie wprowadzenia tych towarów do swobodnego obrotu.
Zakres wykorzystania ilości referencyjnych ustala się na poziomie wspólnotowym, na podstawie odpisanych od nich ilości produktów przywożonych w sposób określony w pierwszym akapicie, zgodnie z danymi przekazanymi do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich w ramach wykonywania rozporządzeń (EWG) nr 2658/87 i (EWG) nr 1736/75.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3640/91
z dnia 13 grudnia 1991 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3537/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3648/91
z dnia 11 grudnia 1991 r.
ustanawiające metody stosowania formularza 302 oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3690/86 dotyczące zniesienia, w ramach Konwencji TIR, formalności celnych przy wyjeździe z Państwa Członkowskiego na granicy między dwoma Państwami Członkowskimi oraz rozporządzenie (EWG) nr 4283/88 w sprawie zniesienia niektórych formalności wyjazdowych na wewnętrznych granicach Wspólnoty — wprowadzenie wspólnych urzędów kontroli granicznej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia (EWG) nr 3690/86 [4] i (EWG) nr 4283/88 [5] uprościły formalności w odniesieniu do towarów przekraczających granice wewnętrzne Wspólnoty na podstawie karnetu TIR lub ATA, karnetu ruchu wspólnotowego lub formularza NATO 302, przewidując wprowadzenie wspólnych urzędów kontroli granicznej, dzięki czemu nie powtarza się tych samych kontroli po obu stronach granicy, a w urzędzie wejścia Państwa Członkowskiego, do którego towary się wwozi, odbywają się tylko działania administracyjne;
rozporządzenie (EWG) nr 719/91 [6] z mocą od dnia 1 stycznia 1992 r. jeszcze bardziej upraszcza zasady stosowania karnetów TIR i ATA, przewidując w tym celu traktowanie Wspólnoty jako jednolitego obszaru celnego i w ten sposób całkowicie eliminując przy przekraczaniu granic wewnętrznych potrzebę formalności i kontroli związanych z użyciem karnetów TIR i ATA jako dokumentów tranzytowych;
w związku z przewidywanym całkowitym zniesieniem granic wewnętrznych połączonym z ustanowieniem jednolitego rynku, te dodatkowe ułatwienia powinny od dnia 1 stycznia 1992 r. zostać rozszerzone również na czynności dokonywane na podstawie formularza NATO 302;
rozporządzenie (EWG) nr 3/84 [7] dotyczące karnetu ruchu wspólnotowego, z ostatnimi zmianami wprowadzonymi przez rozporządzenie (EWG) nr 718/91 [8], ma zostać uchylone z mocą od dnia stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego [9];
rozporządzenia (EWG) nr 3690/86 i (EWG) nr 4283/88 staną się niepotrzebne, kiedy przestaną mieć zastosowanie ustanowione przez nie środki; w dniu, kiedy to nastąpi, powinny stracić moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 3690/86 niniejszym traci moc.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami towary są przewożone z jednego miejsca we Wspólnocie w inne na podstawie formularza 302 ustanowionego przez Konwencję między stronami Paktu Północnoatlantyckiego o statusie ich sił zbrojnych, podpisaną dnia 19 czerwca 1951 r. w Londynie, Wspólnota, do celów zasad regulujących stosowaniem wymienionych form transportu, traktowana jest jako jednolity obszar, jak określa rozporządzenie Rady (EWG) nr 2151/84 z dnia 23 lipca 1984 r. w sprawie obszaru celnego Wspólnoty [10].
2.
W przypadku gdy w trakcie transportu wymienionego w ust. 1 towary są przewożone przez terytorium państwa trzeciego, kontrole i formalności związane z formularzem 302 odbywają się w miejscach, w których towary czasowo opuszczają obszar celny Wspólnoty, oraz tam, gdzie są ponownie wwożone.
3.
W wypadku popełnienia, w trakcie lub w związku z transportem przeprowadzanym na podstawie formularza 302, wykroczenia lub nieprawidłowości w jednym z Państw Członkowskich, państwo to odzyskuje cła oraz innych opłaty, które mogą być nałożone zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, bez uszczerbku dla możliwości podjęcia postępowania karnego.
4.
W przypadku gdy niemożliwe jest określenie, na którym terytorium miało miejsce wykroczenie lub nieprawidłowość, uznaje się, że to wykroczenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym je wykryto.
W takim przypadku cło oraz inne opłaty związane z omawianymi towarami ściąga Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Jeśli następnie zostaje ustalone, w którym Państwie Członkowskim faktycznie popełniono wymienione wykroczenie lub nieprawidłowość, cło oraz inne opłaty (oprócz tych ściągniętych, zgodnie z akapitem drugim, jako zasoby własne Wspólnoty), którym podlegają towary w tym Państwie Członkowskim, zostają mu zwrócone przez Państwo Członkowskie, które początkowo je pobrało.
W takim przypadku wszelkie nadpłaty zwraca się osobie, która wcześniej wniosła opłaty.
W przypadku gdy kwota cła oraz innych opłat początkowo ściągniętych i zwróconych przez Państwo Członkowskie, które je pobrało, jest mniejsza od obowiązującej w Państwie Członkowskim, w którym faktycznie miało miejsce wykroczenie lub nieprawidłowość, państwo to ściąga różnicę zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zwalczania wykroczeń i nieprawidłowości oraz nakładają skuteczne grzywny.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 4283/88 niniejszym traci moc.
Jednakże w zakresie, w jakim to dotyczy karnetu ruchu wspólnotowego, wymienione rozporządzenie jest w dalszym ciągu stosowane do dnia, w którym zaczyna obowiązywać rozporządzenie (EWG) nr 2726/90.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3657/91
z dnia 16 grudnia 1991 r.
upoważniające Hiszpanię do całkowitego zawieszenia ceł przywozowych nasion słonecznika z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 75 ust. 4,
Hiszpania zwróciła się z prośbą o upoważnienie do zawieszenie, od dnia 1 stycznia 1992 r., ceł na nasiona słonecznika przywożone z państw trzecich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym Hiszpania upoważniona jest do całkowitego zawieszenia ceł stosowanych w przywozie z państw trzecich nasion słonecznika innych niż nasiona przewidziane do siewu objęte kodem CN 12060090.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3682/91
z dnia 17 grudnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 1720/91 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3] określa właściwości oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn oliwek oraz odpowiednie metody analizy;
niezbędny był okres na wprowadzenie w życie metody określania organoleptycznych właściwości oliwy z pierwszego tłoczenia, w szczególności na ustanowienie zespołów wybranych kiperów; okres ten okazał się w praktyce niewystarczający dla zapewnienia jednolitego zastosowania tej metody we wszystkich Państwach Członkowskich; dlatego okres ten musi zostać przedłużony w celu umożliwienia ostatecznej weryfikacji metod oceny różnych zespołów degustatorów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 "dnia 1 stycznia 1992 r." zastępuje się "dnia 1 listopada 1992 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3694/91
z dnia 17 grudnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 645/89 z dnia 14 marca 1989 r. oraz uchylające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2404/89 z dnia 31 lipca 1989 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3537/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 645/89 [3], jak również rozporządzenie (EWG) nr 2404/89 [4], określają środki dotyczące klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej między innymi zestawów odzieżowych dwuczęściowych, przeznaczonych do sprzedaży detalicznej;
kod CN 6211 został podzielony dalej w celu zindywidualizowania niektórych kategorii towarów, stanowiących przedmiot istotnego obrotu;
status towarów objętych wyżej wymienionymi rozporządzeniami uległ zmianie; istnieje potrzeba skreślenia pkt 2 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 645/89 oraz określenia klasyfikacji przedmiotowych towarów oraz przyczyn tej klasyfikacji, a także uchylenia rozporządzenia (EWG) nr 2404/89;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejszym skreśla się pkt 2 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 645/89 oraz rozporządzenie (EWG) nr 2404/89 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3746/91
z dnia 18 grudnia 1991 r.
zmieniające po raz czwarty rozporządzenie (EWG) nr 2159/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1623/91 [2], w szczególności jego art. 14 g,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2145/91 z dnia 15 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 790/89 w zakresie maksymalnej kwoty pomocy stosowanej w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 z dnia 20 marca 1989 r., ustalającego poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego [4], przewiduje wyższą maksymalną kwotę pomocy na hektar uprawy rocznie na karczowanie, po którym następuje ponowne obsadzenie i/lub zmianę uprawianych odmian, niż na pozostałe prace, a także przewiduje zwiększenie maksymalnej kwoty pomocy na karczowanie; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2159/89 z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2286/91 [6], powinno być odpowiednio zmienione;
nowe przepisy, podlegające niektórym warunkom, mają zastosowanie do planów zatwierdzonych przed wejściem w życie rozporządzenia (EWG) nr 2145/91, to jest przed dniem 23 lipca 1991 r.; w interesie dobrej praktyki administracyjnej wnioski o dostosowanie lub korektę planów muszą być składane przed określonym, nieprzekraczalnym terminem;
nowa maksymalna kwota pomocy w wysokości 475 ECU na hektar rocznie na karczowanie, przyznawana jest na okres pięciu lat; chociaż okres ten rozpocznie się dnia 1 sierpnia 1993 r., dla planów zatwierdzonych przed dniem 23 lipca 1991 r., powinno się określić, że maksymalna powierzchnia dla której przyznawana jest pomoc, nie może być powiększana w okresie stosowania planu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2159/89 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
W przypadku planów poprawy jakości i obrotu zatwierdzonych przed dniem 23 lipca 1991 r., wnioski o zmiany składa się właściwym władzom Państwa Członkowskiego nie później niż dnia 31 grudnia 1992 r.
Pięcioletni okres przyznawania pomocy w odniesieniu do tych planów, określony w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 790/89, rozpoczyna się dnia 1 września 1993 r. Jednakże, począwszy od tej daty, powierzchnie objęte działaniami, w stosunku do których plan był pierwotnie zatwierdzony, nie mogą przekraczać 40 % całkowitej powierzchni sadu."
2.
Załącznik IV zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3777/91
z dnia 18 grudnia 1991 r.
otwierające sprzedaż w drodze ciągłego przetargu na wykorzystanie we Wspólnocie alkoholu pochodzenia winnego znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1734/91 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3877/88 z dnia 12 grudnia 1988 r. ustanawiające ogólne zasady zbywania alkoholu uzyskanego w wyniku destylacji określonej w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych [3], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1780/89 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3776/91 [5], ustanawia szczegółowe zasady zbywania alkoholu uzyskanego w wyniku destylacji określonej w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych; zasady ciągłych przetargów zostały zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3776/91;
ze względu na koszty składowania alkoholu pożądane jest otwarcie nowej sprzedaży w drodze ciągłego przetargu na alkohol pochodzenia winnego przeznaczony do nowych zastosowań przemysłowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się sprzedaż w drodze ciągłego przetargu alkoholu o stężeniu 100 % objętościowych uzyskanego w wyniku destylacji określonej w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i znajdującego się w posiadaniu hiszpańskich, francuskich, włoskich i greckich agencji interwencyjnych.
2.
Ilość alkoholu sprzedanego w drodze wymienionej procedury przetargowej nie może przekraczać 400000 hektolitrów na rok.
3.
Alkohol oferowany na sprzedaż wykorzystany jest we Wspólnocie zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1780/89.
Artykuł 2
Sprzedaż przeprowadza się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1780/89, w szczególności jego art. 2-9 i 29-38.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3800/91
z dnia 23 grudnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na inne państwa Europy Środkowej i Wschodniej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie postanowiły podjąć wspólny wysiłek wraz z niektórymi państwami trzecimi w celu wdrożenia środków mających na celu wspieranie procesu reform gospodarczo - społecznych przeprowadzanych w Bułgarii, Czechosłowacji, na Węgrzech, w Polsce; Rumunii i Jugosławii; w tym celu rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2698/90 [4], ustanawia warunki udzielenia pomocy gospodarczej i humanitarnej;
przedstawiciele Grupy 24 zgodzili się we wrześniu 1991 r. na rozszerzenie pomocy gospodarczej odpowiednio na Albanię, Estonię, Litwę i Łotwę;
rozszerzenie zakresu rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 w celu włączenia powyższych państw stanowi właściwy środek realizacji podjętych zobowiązań;
ponadto, warunki dla takiego rozszerzenia występują w tych krajach;
zjednoczenie Niemiec w dniu 3 października 1990 r. oznacza, że pozycja "Niemiecka Republika Demokratyczna" powinna zostać skreślona z Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, wymieniającego państwa Europy Środkowej i Wschodniej, które kwalifikują się do przyznania pomocy gospodarczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89:
1. dodaje się następujące kraje: "Albania, Estonia, Litwa, Łotwa";
2. skreśla się pozycję: "Niemiecka Republika Demokratyczna".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3863/91
z dnia 16 grudnia 1991 r.
określające minimalne wymiary handlowe dla krabów, stosowane w niektórych obszarach przybrzeżnych Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 104/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do krewetek (Crangon crangon), krabów jadalnych (Cancer pagurus) i homarów norweskich (Nephrops norvergicus) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3162/91 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
wyjątki od minimalnych wymiarów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) 104/76 mogą zostać wprowadzone w celu zapewnienia lokalnego i regionalnego zaopatrzenia w kraby niektórych obszarów przybrzeżnych Zjednoczonego Królestwa;
wyjątki od minimalnych wymiarów danych gatunków muszą być zróżnicowane w celu odzwierciedlenia faktu, że warunki produkcji na danym obszarze nie są takie same;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Minimalne wymiary handlowe w odniesieniu do jadalnych krabów wynoszą 12,5 cm w obszarach przybrzeżnych Szkocji, Walii od Cemeas Head do najbardziej wysuniętego na północ punktu swojej granicy z Anglią, Kent, Essex, północno-wschodnią Anglią od południowych granic Humberside do północnych granic Northumberland, i północno-zachodnią Anglią od południowych granic Cheshire do Haverigg Point w Cumbrii na pkt 54°11,3′ szerokości geograficznej północnej.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3880/91
z dnia 17 grudnia 1991 r.
w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na północno-wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu ds. Programu Statystycznego,
a także mając na uwadze, co następuje: zarządzanie zasobami połowowymi Wspólnoty wymaga dokładnych i terminowo przekazywanych danych statystycznych dotyczących połowów prowadzonych przez statki rybackie Państw Członkowskich na Północno-Wschodnim Atlantyku;
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w zakresie rybołówstwa na Północno-Wschodnim Atlantyku, przyjęta decyzją 81/608/EWG [3] i ustanawiająca Komisję Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku, wymaga od Wspólnoty przekazywania Komisji wszelkich dostępnych danych statystycznych, których dostarczenia Komisja może żądać;
zalecenia otrzymane od Międzynarodowej Rady Badań Morza zgodnie z Umową o współpracy między tą organizacją a Wspólnotą [4] zostaną rozszerzone poprzez dostępność danych statystycznych dotyczących działalności floty rybackiej Wspólnoty;
Konwencja o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt, przyjęta decyzją 83/414/EWG [5], na mocy której powołana została Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego, wymaga od Wspólnoty przekazywania Komisji wszelkich danych statystycznych, których dostarczenia Komisja może żądać;
Konwencja w sprawie ochrony łososia w Północnym Oceanie Atlantyckim, przyjęta decyzją 82/886/EWG [6] i ustanawiająca Organizację Ochrony Łososia Atlantyckiego (NASCO), wymaga od Wspólnoty przekazywania tej organizacji wszelkich dostępnych danych statystycznych, których dostarczenia organizacja może żądać;
istnieje potrzeba szerszych definicji i opisów używanych w odniesieniu do danych statystycznych dotyczących rybołówstwa oraz zarządzania rybołówstwem na Północno-Wschodnim Atlantyku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich, zwanemu dalej "Eurostat", dane dotyczące rocznych połowów nominalnych prowadzonych na Północno-Wschodnim Atlantyku przez zarejestrowane w Państwach Członkowskich statki lub statki pływające pod banderą tych Państw, prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku.
Dane dotyczące połowów nominalnych zawierają informacje o wszystkich produktach rybołówstwa wyładowanych lub przeładowanych na morzu niezależnie od tego, w jakiej formie, ale wyłączone są z nich ilości, które po ich schwytaniu zostały zrzucone do morza, skonsumowane na pokładzie lub zużyte na pokładzie jako przynęta.
Wyłączone są również produkty pochodzące z akwakultury.
Dane są zapisywane w formie ekwiwalentu żywej wagi wyładunków lub przeładunków, z dokładnością do jednej najbliższej tony.
Artykuł 2
1.
Dane, jakie należy przekazywać, to nominalne połowy każdego z gatunków wymienionych w załączniku I w każdym ze statystycznych regionów połowowych wymienionych w załączniku II i zdefiniowanych w załączniku III.
2.
Dane dotyczące każdego roku kalendarzowego przekazuje się w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia roku.
Nie jest wymagane przekazywanie danych dotyczących kombinacji gatunków/regionów połowowych, w stosunku do których nie odnotowano żadnych połowów w ciągu rocznego okresu przekazania.
Dane o gatunkach mających mniejsze znaczenie w Państwie Członkowskim nie muszą być przekazywane osobno dla każdego gatunku, lecz mogą zostać ujęte w zbiorczą pozycję, pod warunkiem że produkty te nie przekraczają swoją wagą 10 % ogólnego połowu w danym Państwie Członkowskim w danym miesiącu.
3.
Wykaz gatunków i statystycznych regionów połowowych, opisy tych regionów połowowych i dopuszczalny stopień gromadzenia danych mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5.
Artykuł 3
Z wyjątkiem sytuacji, gdy przepisy przyjęte w ramach wspólnej polityki rybołówstwa stanowią inaczej, Państwo Członkowskie może stosować techniki pobierania próbek w celu określenia danych dotyczących połowów w odniesieniu do tych części floty rybackiej, dla których uzyskanie pełnych danych związane byłoby ze stosowaniem nadmiaru procedur administracyjnych.
Szczegóły procedur pobierania próbek, wraz ze szczegółami dotyczącymi proporcji danych ogólnych, uzyskiwanych przy zastosowaniu takich technik, muszą być zawarte w sprawozdaniu Państwa Członkowskiego przekazywanym zgodnie z art. 6 ust. 1.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wypełniają swoje zobowiązania wobec Komisji, zgodnie z przepisami art. 1 i 2, przekazując dane na nośnikach magnetycznych o formacie podanym w załączniku IV.
Na podstawie uprzedniej zgody Eurostatu Państwa Członkowskie mogą przekazywać dane w innej formie lub przy zastosowaniu innych nośników.
Artykuł 5
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi Statystyki Rolnej (zwanemu dalej "Komitetem").
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet przedstawia opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący ustala odpowiednio do stopnia pilności sprawy, w razie potrzeby po przeprowadzeniu głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 6
1.
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekazują do Eurostatu szczegółowe sprawozdanie opisujące sposób, w jaki uzyskiwane są dane dotyczące połowów, oraz określające stopień, w jakim te dane są reprezentatywne i wiarygodne.
Eurostat, we współpracy z Państwami Członkowskimi, przygotowuje podsumowanie tych sprawozdań.
2.
Państwa Członkowskie informują Eurostat o wszelkich zmianach dotyczących dostarczanych informacji zgodnie ust. 1, w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
Tam, gdzie sprawozdanie metodologiczne sporządzone zgodnie z ust. 1 wskazuje na to, że Państwo Członkowskie nie może niezwłocznie spełnić wymagań niniejszego rozporządzenia i że konieczne są zmiany w zakresie technik badawczych i metodologii, Eurostat może, we współpracy z Państwem Członkowskim, ustanowić okres przejściowy do dwóch lat, w którym ma zostać zrealizowany program niniejszego rozporządzenia.
4.
Sprawozdania metodologiczne, ustalenia dotyczące okresu przejściowego, dostępność i wiarygodność danych oraz inne odpowiednie kwestie związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są raz do roku poddawane ocenie w ramach kompetencji grupy roboczej Komitetu Statystyki Rolnej.
Artykuł 7
Rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3918/91
z dnia 19 grudnia 1991 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2603/69 ustanawiające wspólne reguły wywozu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113;
uwzględniając instrumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz instrumenty dotyczące przetworzonych produktów rolnych, przyjęte na mocy art. 235 Traktatu, w szczególności przepisy instrumentów, które dopuszczają odstępstwo od ogólnej zasady zastępowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym środkami przewidzianymi we wspomnianych instrumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2603/69 [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1934/82 [2], wywóz ze Wspólnoty do państw trzecich jest wolny, to znaczy nie podlega żadnym ograniczeniom ilościowym z wyjątkiem tych, które są przewidziane w tym rozporządzeniu i są wymienione w Załączniku do niego;
od momentu przyjęcia tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie zniosły większość ograniczeń dotyczących wywozu niektórych produktów wymienionych w tym załączniku;
zaleca się uwzględnienie tej kwestii i uaktualnienie rozporządzenia;
zachowanie przez Państwa Członkowskie ograniczeń ilościowych dłużej niż do dnia 31 grudnia 1992 r. nie dałoby się pogodzić z koncepcją jednolitego rynku po wprowadzeniu którego zniesione zostaną kontrole towarów na granicach wewnątrz Wspólnoty;
zgodnie z art. 30 ust. 5 Jednolitego Aktu Europejskiego, kierunki polityki zewnętrznej Wspólnoty Europejskiej muszą być spójne z kierunkami polityki uzgodnionymi w ramach europejskiej współpracy politycznej. Państwom Członkowskim można zezwolić na zachowanie do dnia 31 grudnia 1992 r. określonych ograniczeń dotyczących towarów przez nie wywożonych, w szczególności ograniczeń wywozu przyjętych w ramach europejskiej współpracy politycznej;
konieczne jest upoważnienie Państw Członkowskich, mających międzynarodowe zobowiązania, przewidujące wszczęcie w przypadku wystąpienia rzeczywistych bądź potencjalnych trudności w zaopatrzeniu, do zastosowania systemu przydzielania produktów naftowych między Umawiającymi się Stronami, wykonywania tych zobowiązań wobec państw trzecich bez uszczerbku dla przyjętych w tym celu przepisów wspólnotowych; niniejsze upoważnienie obowiązuje do momentu, w którym Rada przyjmie właściwe środki na podstawie zobowiązań zaciągniętych przez Wspólnotę bądź wszystkie Państwa Członkowskie;
w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 2603/69 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2603/69 wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Do dnia 31 grudnia 1992 r. zasady swobody wywozu ze Wspólnoty ustanowionej w art. 1 nie stosuje się do:
- produktów wymienionych w załączniku I dla wymienionych tam Państw Członkowskich,
- wywozów, które są obecnie ograniczone w Państwach Członkowskich na mocy decyzji w ramach europejskiej współpracy politycznej.
2.
W przypadku towarów wymienionych w załączniku II, Państwa Członkowskie są upoważnione do momentu, w którym Rada przyjmie właściwe środki na podstawie międzynarodowych zobowiązań wspólnotowych bądź wszystkich Państw Członkowskich, do wprowadzania bez uszczerbku dla przepisów przyjętych przez Wspólnotę w tym zakresie, systemu zarządzania kryzysowego wprowadzającego obowiązek przydziału wobec państw trzecich oraz będących przedmiotem międzynarodowych zobowiązań, które Państwa Członkowskie zaciągnęły przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach, które zamierzają przyjąć.
Komisja powiadamia o przyjętych środkach Radę i pozostałe Państwa Członkowskie.";
2.
Załącznik zastępuje się załącznikiem I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3921/91
z dnia 16 grudnia 1991 r.
ustanawiające warunki, zgodnie z którymi przewoźnicy niemający stałej siedziby w Państwie Członkowskim mogą dokonywać transportu rzeczy lub osób żeglugą śródlądową w Państwie Członkowskim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 75 ust. l lit. b) Traktatu, ustanowienie wspólnej polityki transportowej pociąga za sobą między innymi ustalenie warunków dostępu przewoźników nie mających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu krajowego w Państwie Członkowskim;
przepis ten pociąga za sobą zniesienie wszelkich ograniczeń przeciwko osobom świadczącym usługi w tym zakresie na podstawie ich przynależności państwowej lub faktu, iż mają siedzibę w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym usługa ma być świadczona;
zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu zapewniającymi równe traktowanie oraz zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w tej sprawie, przewoźnicy niemający stałej siedziby w Państwie Członkowskim powinni być dopuszczeni do prowadzenia krajowej działalności transportowej na tych samych warunkach jak te, które są nałożone przez Państwo Członkowskie na własnych przewoźników;
niezbędnym jest uniknięcie zniekształcającej konkurencji oraz zakłócania organizacji określonych rynków;
przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, będące w mocy w Państwie Członkowskim, w którym usługi są świadczone, o ile ich stosowanie powoduje ograniczenia w swobodzie świadczenia usług, muszą być uzasadnione interesem ogólnym; przepisy takie są stosowane jedynie gdy przepisy dotyczące przewoźników spoza danego Państwa Członkowskiego nie zapewniają ochrony interesu ogólnego w Państwie Członkowskim, w którym ci przewoźnicy mają siedzibę oraz o ile ten sam skutek nie może być osiągnięty poprzez mniej wiążące reguły;
należy ustanowić przepisy na okres przejściowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia l stycznia 1993 r. jakikolwiek przewoźnik rzeczy lub osób wodną drogą śródlądową może wykonywać krajowy transport rzeczy lub osób wodną drogą śródlądową poprzez wynajęcie lub za wynagrodzeniem w Państwie Członkowskim, w którym nie posiada siedziby, zwany dalej "kabotażem", pod warunkiem iż:
- posiada siedzibę w Państwie Członkowskim zgodnie z jego prawodawstwem oraz jeśli jest to właściwe,
- jest upoważniony tamże do prowadzenia międzynarodowego transportu rzeczy lub osób wodną drogą śródlądową.
Jeżeli spełnia takie warunki, może tymczasowo prowadzić kabotaż w zainteresowanym Państwie Członkowskim bez konieczności ustanawiania tam siedziby statutowej lub innego przedstawicielstwa.
Artykuł 2
1.
Jeśli chodzi o przewoźnika upoważnionego do prowadzenia kabotażu, to może on ponadto wykorzystywać w tym celu jedynie statki, których właścicielem lub właścicielami są:
a) osoby fizyczne zamieszkałe w Państwie Członkowskim i które są obywatelami Państw Członkowskich;
lub
b) osoby prawne:
i) które posiadają zarejestrowaną siedzibę w Państwie Członkowskim;
oraz
ii) w których większościowy udział lub których większość należy do obywateli Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie może wyjątkowo wprowadzić odstępstwa od warunków określonych w ust. l lit. b) ppkt ii).
Podlega to zasięgnięciu opinii Komisji, celem określenia kryteriów, które mają być wzięte pod uwagę.
3.
Świadectwo wydane przez Państwo Członkowskie, w którym statek jest zarejestrowany, lub, jeżeli nie jest zarejestrowany, przez Państwo Członkowskie, w którym siedzibę ma właściciel, jest przedkładane dla udowodnienia, iż przewoźnik spełnia warunki ustanowione w ust. l.
Świadectwo to musi się znajdować na pokładzie statku.
Dokument poświadczający, że statek należy do Żeglugi Reńskiej, przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2919/85 z dnia 17 października 1985 r., ustanawiającym warunki przystąpienia do ustaleń rewidowanej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie w odniesieniu do statków należących do Żeglugi Reńskiej [4], zastępuje świadectwo, określone w akapicie pierwszym.
Artykuł 3
1.
Wykonywanie żeglugi kabotażowej jest przedmiotem przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, będących w mocy w przyjmującym Państwie Członkowskim w następujących dziedzinach, będących przedmiotem stosowania reguł wspólnotowych:
a) stawki i zasady regulujące umowy transportowe oraz procedury czarterowania i eksploatacji;
b) specyfikacje techniczne statków.
Specyfikacjami technicznymi, które muszą być spełnione przez statki używane do prowadzenia żeglugi kabotażowej, są wymogi nałożonena statki uprawnione do prowadzenia międzynarodowej działalności transportowej;
c) przepisy nawigacyjne i policyjne;
d) czas nawigacji i okresy odpoczynku;
e) VAT (podatek od wartości dodanej) na usługi transportowe.
2.
Przepisy określone w ust. l muszą być stosowane do przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim na takich samych zasadach jakie to Państwo Członkowskie nakłada na własnych obywateli, w celu skutecznego zapobiegania jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby.
3.
Jeżeli zostało tak ustanowione, że biorąc pod uwagę praktykę, niezbędnym jest dostosowanie wykazu dziedzin objętych przepisami przyjmującego Państwa Członkowskiego określonych w ust. l, Rada dokonuje zmiany takiego wykazu, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Do dnia l stycznia 1995 r., bez względu na przepisy art. l oraz z bez uszczerbku dla art. 5:
a) Republika Francuska może ograniczać kabotaż na swym terytorium do dwóch bezpośrednich rejsów powrotnych wynikających z działalności w zakresie międzynarodowego transportu rzeczy lub osób;
b) Republika Federalna Niemiec może ograniczać kabotaż na swym terytorium do jednego bezpośredniego rejsu powrotnego wynikającego z działalności w zakresie międzynarodowego transportu rzeczy lub osób;
c) działalność transportowa między portami usytuowanymi między Landem Brandenburgii, Meklenburgii-Pomorza Zachodniego, Saksonii, Górnej Saksonii oraz Turyngii, jak również Berlina, jest wyłączona z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91
z dnia 16 grudnia 1991 r.
w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jak przewiduje art. 8a Traktatu należy podjąć środki mające na celu stopniowe ustanowienie, w terminie upływającym w dniu 31 grudnia 1992 r., rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny będzie obejmował obszar bez granic wewnętrznych, wewnątrz którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
należy zachować wysoki ogólny poziom bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym w Europie, a obecne wymagania techniczne i procedury administracyjne w Państwach Członkowskich należy podnieść do najwyższych standardów, osiąganych obecnie we Wspólnocie;
bezpieczeństwo stanowi kluczowy czynnik transportu lotniczego we Wspólnocie; należy uwzględnić Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., która przewiduje wdrożenie środków koniecznych do zapewnienia bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych;
obecne ograniczenia dotyczące transferu statków powietrznych i produktów lotniczych oraz niektórych usług w dziedzinie lotnictwa między Państwami Członkowskimi mogą spowodować zakłócenia rynku wewnętrznego;
Wspólne Władze Lotnicze (JAA), stowarzyszony organ Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC), opracowały uzgodnienia w sprawie współpracy przy rozwoju i wprowadzania wspólnych wymagań lotniczych (JAR-ów) we wszystkich dziedzinach odnoszących się do bezpieczeństwa statków powietrznych i ich eksploatacji;
na podstawie wspólnej polityki transportowej należy zharmonizować wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do bezpieczeństwa statków powietrznych i ich eksploatacji, w oparciu o przepisy JAR, stosowane przez JAA;
przystąpienie wszystkich Państw Członkowskich do JAA oraz uczestnictwo Komisji w jej działaniach ułatwiłyby taką harmonizację;
w celu osiągnięcia celów Wspólnoty odnośnie swobodnego przepływu osób i towarów, jak również realizacji wspólnej polityki transportowej, Państwa Członkowskie są zobowiązane, bez dodatkowych działań technicznych lub badań, akceptować certyfikaty wyrobów, instytucji i osób zaangażowanych w projektowanie, obsługę i eksploatację produktów, jeśli takim wyrobom, instytucjom lub osobom przyznano certyfikaty w zgodzie ze wspólnymi wymaganiami technicznymi i procedurami administracyjnymi;
wyniknąć mogą problemy bezpieczeństwa i w takim przypadku Państwa Członkowskie muszą podejmować wszelkie właściwe środki w trybie pilnym; środki te muszą zostać odpowiednio uzasadnione oraz, jeżeli wspólne wymagania techniczne i procedury administracyjne wykazują braki, zadaniem Komisji, która wykonuje swoje uprawnienia wykonawcze, jest przyjęcie niezbędnych zmian;
pożądane jest, by finansowanie przez Państwa Członkowskie badań dla poprawy bezpieczeństwa w lotnictwie, było skoordynowane dla zapewnienia optymalnego wykorzystania środków oraz umożliwienia osiągnięcia maksymalnych korzyści;
stosowne jest upoważnienie Komisji, wspomaganej przez komitet ekspertów nominowanych przez Państwa Członkowskie, do wprowadzania poprawek, opracowanych przez JAA, do wspólnych wymagań technicznych i procedur administracyjnych, przyjętych przez Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do harmonizacji wymagań technicznych oraz procedur administracyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, określonych w załączniku II, w szczególności w odniesieniu do:
- projektowania, produkcji, eksploatacji i obsługi statków powietrznych,
- osób i organizacji, zaangażowanych w takie zadania.
2.
Zharmonizowane wymagania techniczne i procedury administracyjne określone w ust. 1 stosuje się do wszystkich statków powietrznych, eksploatowanych przez operatorów określonych w art. 2 lit. a), zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, czy też w państwie trzecim.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "operator" oznacza osobę fizyczną zamieszkałą na stałe w Państwie Członkowskim lub osobę prawną ustanowioną w Państwie Członkowskim, użytkującą jeden lub więcej statków powietrznych zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym Państwie Członkowskim lub przewoźnika lotniczego Wspólnoty, odpowiadającemu definicji zawartej w prawodawstwie Wspólnoty;
b) "produkt" oznacza cywilny statek powietrzny, silnik, śmigło lub wyposażenie;
c) "wyposażenie" oznacza każdy przyrząd, sprzęt, mechanizm, aparat lub osprzęt używany lub przeznaczony do użycia do eksploatacji statku powietrznego w locie, czy to zainstalowany, czy też mający być zainstalowany w cywilnym statku latającym lub na nim, ale niestanowiący części płatowca, silnika lub śmigła;
d) "składnik" oznacza materiał, część lub podzespół, nieobjęte definicjami pod lit. b) lub c), przeznaczony do użycia w cywilnych statkach powietrznych, silnikach, śmigłach lub wyposażeniu;
e) "certyfikacja" (wyrobu, usługi, organizacji lub osoby) oznacza każdą formę prawnego uznania, że taki produkt, usługa, organ lub osoba spełnia obowiązujące wymagania.
Taka certyfikacja obejmuje dwie czynności:
i) czynność kontroli czy wyrób, usługa, organizacja lub osoba spełnia obowiązujące wymagania pod względem technicznym; czynność ta jest określana pojęciem "stwierdzania okoliczności technicznych";
ii) czynność formalnego uznania takiej zgodności ze stosowanymi wymaganiami poprzez wydanie certyfikatu, licencji, aprobaty lub innego dokumentu w sposób, wymagany przez przepisy i procedury krajowe; czynność ta jest określana pojęciem "stwierdzania okoliczności prawnych";
f) "obsługa" oznacza wszelkie inspekcje, obsługę, modyfikacje i naprawy w okresie eksploatacji statku powietrznego, konieczne do zapewnienia, by statek powietrzny pozostawał w zgodności z certyfikatem typu i zapewniał wysoki stopień bezpieczeństwa we wszelkich okolicznościach; obejmuje to w szczególności modyfikacje, nakazane przez władze w stosunku do porozumień określonych pod lit. h), zgodnie z koncepcją kontroli zdatności do lotu;
g) "wariant krajowy" oznacza krajowe wymaganie lub przepis, wprowadzony przez państwo w uzupełnieniu lub w miejsce przepisów JAR;
h) "porozumienia" oznaczają porozumienia, opracowane pod auspicjami Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC) w celu współpracy w rozwoju i wprowadzaniu wspólnych wymagań we wszystkich dziedzinach odnoszących się do bezpieczeństwa i bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych.
Porozumienia te wymienione są w załączniku I.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem art. 11, wspólne wymagania techniczne i procedury administracyjne stosowane we Wspólnocie w odniesieniu do dziedzin, wymienionych w załączniku II, stanowią odnośne przepisy określone w załączniku II, wchodzące w życie dnia 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do dziedzin, niewymienionych w załączniku II, Rada przyjmuje wspólne wymagania techniczne i procedury administracyjne na podstawie art. 84 ust. 2 Traktatu.
Komisja przedstawia, gdy jest to stosowne i jak najszybciej, odpowiednie wnioski w tych dziedzinach.
2.
Do chwili uchwalenia propozycji działań określonych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą stosować odpowiednie przepisy istniejącej regulacji krajowej.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają, by ich odpowiedzialne władze lotnictwa cywilnego spełniały warunki członkostwa w JAA, określone w porozumieniach, i podpisały takie porozumienia bez zastrzeżeń przed dniem 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie uznają, bez dalszych wymagań technicznych lub oceny, wyroby zaprojektowane, wyprodukowane, eksploatowane i obsługiwane zgodnie ze wspólnymi wymaganiami technicznymi i procedurami administracyjnymi, jeżeli takie wyroby były certyfikowane przez inne Państwo Członkowskie.
Jeżeli oryginalna akceptacja służyła szczególnemu celowi lub celom, wszelkie dalsze akceptacje dotyczą tego samego celu(ów).
2.
Istniejące wyroby i ich pochodne, które nie były certyfikowane zgodnie ze wspólnymi wymaganiami technicznymi i procedurą administracyjną, do czasu uchwalenia wspólnych wymagań technicznych i procedur administracyjnych, stosowanych dla tych wyrobów, wynikających z niniejszego rozporządzenia, mogą zostać zaakceptowane przez Państwo Członkowskie na podstawie jego aktualnych przepisów krajowych.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie uznają certyfikaty, przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez inne Państwo Członkowskie lub organ działający na jego rzecz, organom lub osobom pozostającym pod ich jurysdykcją i w ramach ich kompetencji, zaangażowanym w projektowanie, produkcję i obsługę produktów oraz eksploatację statków powietrznych.
Artykuł 8
1.
Żaden z powyższych przepisów nie staje na przeszkodzie Państwu Członkowskiemu w niezwłocznej reakcji na problem bezpieczeństwa, który ujawnia się na skutek wypadku, incydentu lub doświadczenia w obsłudze i dotyczy albo wyrobu zaprojektowanego, wyprodukowanego, eksploatowanego lub obsługiwanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, albo osoby, procedury lub organu, zaangażowanego w takie zadania.
Jeżeli problem bezpieczeństwa jest wynikiem:
- nieodpowiedniego poziomu bezpieczeństwa odpowiadającemu stosowaniu wspólnych wymagań technicznych i procedur administracyjnych, lub
- braków we wspólnych wymaganiach technicznych i procedurach administracyjnych,
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o podjętych środkach i ich powodach.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1, Komisja, przy najbliższej sposobności, zasięga opinii Państw Członkowskich.
Jeżeli potwierdzi się nieodpowiedni poziom bezpieczeństwa lub braki we wspólnych wymaganiach technicznych i procedurach administracyjnych, Komisja występuje z odpowiednimi propozycjami zgodnie z procedurami, określonymi w art. 4 i/lub art. 11.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu koordynacji swoich programów badawczych dla poprawy bezpieczeństwa cywilnych statków powietrznych i ich eksploatacji, oraz w celu poinformowania o tym Komisji.
Po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich, Komisja może podjąć wszelkie właściwe inicjatywy w celu promocji takich narodowych programów badawczych.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji:
a) nowe lub zmienione wymaganie albo procedurę, opracowaną lub przyjętą zgodnie z procedurami, określonymi w porozumieniach; oraz
b) każdą zmianę porozumień; oraz
c) wyniki konsultacji z przemysłem oraz innymi zainteresowanymi podmiotami.
Artykuł 11
1.
Komisja, zgodnie z procedurą, określoną w art. 12, dokonuje zmian, nieodzownych z tytułu postępu naukowego i technicznego, we wspólnych wymaganiach technicznych i procedurach administracyjnych, wymienionych w załączniku II lub przyjętych przez Radę zgodnie z art. 4.
2.
Jeżeli zmiany określone w ust. 1, zawierają wariant krajowy dla Państwa Członkowskiego, Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 12, podejmuje decyzje, czy włączyć ten wariant do wspólnych wymagań technicznych i procedur administracyjnych.
Artykuł 12
1.
Dla stosowania art. 8, 9 i 11 Komisję wspiera komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tego projektu w terminie, który wyznacza przewodniczący w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na podstawie wniosku Komisji.
Głosy oddane przez przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki pod warunkiem że są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli Rada nie podejmuje działania, po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, wnioskowane środki przyjmowane są przez Komisję. Komisja przyjmuje proponowane środki, o ile Rada nie odrzuci wspomnianych środków zwykłą większością głosów.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia oraz w monitorowaniu jego stosowania.
2.
W ramach wzajemnej pomocy określonej w ust. 1, właściwe władze Państw Członkowskich regularnie wymieniają wszelkie dostępne informacje na temat:
- naruszenia niniejszego rozporządzenia przez osoby niezamieszkałe na stałe oraz nałożonych kar z tego tytułu,
- kar nałożonych przez Państwo Członkowskie na osoby w nim zamieszkałe w odniesieniu do takich naruszeń popełnionych w innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91
z dnia 19 grudnia 1991 r.
w sprawie ustanowienia wspólnotowego badania produkcji przemysłowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wypełnienia zadań powierzonych jej w ramach Traktatu, w szczególności w perspektywie rynku wewnętrznego, wprowadzonego na mocy art. 8a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, Komisja musi mieć pełną, aktualną i wiarygodną informację na temat produkcji przemysłowej we Wspólnocie;
przedsiębiorstwa również potrzebują takiej informacji dla poznania swoich rynków; międzynarodowy wymiar rynków będzie sprzyjał zbliżeniu między danymi statystycznymi dotyczącymi produkcji a danymi statystycznymi w dziedzinie handlu zagranicznego;
aby statystyki dotyczące produkcji były użyteczne oraz aby nadać zbliżeniu funkcję praktyczną, dane statystyczne muszą być sporządzane na poziomie szczegółowości, który jest bliski pierwszym sześciu cyfrom Nomenklatury Scalonej, która również odpowiada systemowi kodowania stosowanemu w Systemie Zharmonizowanym;
Nomenklatura Scalona jest nomenklaturą produktów dobrze już znaną przedsiębiorstwom; w interesie przedsiębiorstw leży raczej odnoszenie się do niej, a nie tworzenie nomenklatury właściwej dla danej produkcji;
jedynie korzystanie przez Państwa Członkowskie z systemów klasyfikacji badań opartych na tym samym wykazie produktów pozwoli na dostarczanie zintegrowanych informacji w sposób rzetelny, szybki, elastyczny i z uwzględnieniem poziomu szczegółowości niezbędnego do zarządzania rynkiem wewnętrznym;
w celu spełnienia międzynarodowych wymogów Państwa Członkowskie mogą w sposób prawnie uzasadniony zachować lub wprowadzić do swej krajowej nomenklatury dodatkowe pozycje, nieznajdujące się na wspólnotowym wykazie produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Państwa Członkowskie przeprowadzą wspólnotowe badanie statystyczne produkcji przemysłowej.
Artykuł 2
Zakres i cechy charakterystyczne badania
1.
Dziedzina wchodząca w zakres badań określona w art. 1 dotyczy działań wymienionych w sekcjach C, D i E klasyfikacji działań gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej, zwanej dalej "NACE (Rev. 1)", określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 3037/90 [1].
2.
Produkcja odnotowana w tej dziedzinie jest określona wykazem produktów, zwanym dalej "listą Prodcom", której pozycje składają się głównie z artykułów lub grup artykułów z Nomenklatury Scalonej i związane są z innymi wspólnotowymi nomenklaturami produktów.
3.
Badanie obejmuje w każdej pozycji następujące informacje:
a) wielkość produkcji sprzedanej podczas okresu objętego badaniem;
b) wartość produkcji sprzedanej podczas okresu objętego badaniem.
4.
W niektórych przypadkach informacja, o której mowa, jest zastępowana przez jedną z następujących informacji:
a) wielkość rzeczywistej produkcji w okresie objętym badaniem, łącznie z każdą produkcję wchodzącą w skład procesu wytwarzania innych produktów przez to samo przedsiębiorstwo;
b) wartość i/lub wielkość rzeczywistej produkcji przeznaczonej na sprzedaż w okresie objętym badaniem.
5.
W każdym Państwie Członkowskim badana produkcja jest produkcją prowadzoną wyłącznie na jego terytorium; do badań nie jest włączana produkcja prowadzona na rzecz niektórych jego przedsiębiorstw poza terytorium Państwa Członkowskiego.
6.
Lista Prodcom, informacje zgromadzone dla każdej pozycji oraz inne procedury wykonawcze do niniejszego rozporządzenia są ustanowione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Lista Prodcom jest uaktualniana w taki sam sposób.
Artykuł 3
Reprezentatywność
1.
Produkcja wszystkich przedsiębiorstw we Wspólnocie musi być odnotowywana z wystarczającą dokładnością dla każdej klasy NACE Rev. 1.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują metody statystyczne ułatwiające gromadzenie danych od przedsiębiorstw reprezentujących co najmniej 90 % krajowej produkcji według klasy NACE Rev. 1.
W wyjątkowych przypadkach przyjęty może być inny próg, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
3.
Przy ocenie produkcji pod uwagę bierze się wszystkie przedsiębiorstwa zatrudniające co najmniej 20 pracowników.
Próg ten jest sprawdzany w świetle wymogów dotyczących reprezentatywności określonej w ust. 2.
4.
W przypadku gdy produkcja przedsiębiorstw klasy NACE Rev. 1 danego Państwa Członkowskiego stanowi mniej niż 1 % całkowitej produkcji Wspólnoty, niepotrzebne jest gromadzenie danych dla pozycji w tej klasie.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 4
Okresowość badań
Badanie obejmuje okres jednego roku kalendarzowego.
Jednakże dla niektórych pozycji listy Prodcom mogą być przyjęte badania miesięczne lub kwartalne ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 5
Zbieranie danych
1.
Wymagane informacje są gromadzone przez Państwa Członkowskie, które używają do tego celu kwestionariuszy badań, których treść odpowiada ustaleniom określonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
2.
Przedsiębiorstwa, które zostały wyznaczone przez Państwa Członkowskie do przekazywania danych, są zobowiązane do przedstawienia w wyznaczonym terminie prawdziwej i kompletnej informacji.
3.
Badanie może być zaniechane, jeśli Państwa Członkowskie posiadają już informację pochodzącą z innych źródeł, która jest co najmniej równoważna pod względem dokładności i jakości.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich, na jego żądanie, wszystkie informacje, w szczególności dotyczące metodologii, konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Przetwarzanie wyników
Państwa Członkowskie przetwarzają dane zawarte w wypełnionych kwestionariuszach, określonych w art. 5 ust. 1, lub informacje pochodzące z innych źródeł, określonych w art. 5 ust. 3, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 7
Przekazywanie wyników
1.
Państwa Członkowskie przesyłają wyniki badań przeprowadzonych w ciągu jednego roku do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich w terminie sześciu miesięcy od końca roku objętego badaniem.
Wyniki te zwierają dane, które na mocy prawa krajowego mają charakter poufny; poufny charakter danych jest wyraźnie zaznaczony.
2.
Wyniki dotyczące pozycji, które obejmują okres krótszy niż jeden rok, są przekazywane zgodnie z ustaleniami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
3.
Wyniki przekazane do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich są traktowane w sposób poufny, zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, EWG) nr 1588/90 [2].
4.
Pierwsze badanie dotyczy 1993 r.
Razem z danymi dotyczącymi 1993 r. Państwa Członkowskie przekazują retrospektywne informacje za 1992 r. przy użyciu krajowych statystyk, które w możliwie najwyższym stopniu odpowiadają liście Prodcom.
Artykuł 8
Okres przejściowy
Artykuł 1–7 są przedmiotem stopniowo wprowadzanych środków wykonawczych do badań obejmujących lata 1993 i 1994.
Artykuł 9
Komitet
Procedury wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami dostosowania do postępu technicznego w zakresie gromadzenia i przetwarzania wyników, są ustanawiane przez Komisję, po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego, powołanym decyzją 89/382/EWG, Euratom [3], zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 10
Procedura
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. a) Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja wstrzymuje stosowanie przyjętych przez siebie środków na okres trzech miesięcy od dnia powiadomienia Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonych w akapicie pierwszym.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3925/91
z dnia 19 grudnia 1991 r.
dotyczące zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ, w szczególności towarów; w tym kontekście wyróżniają się porty morskie i lotnicze, jako że każdy z nich może stanowić, w tym samym czasie, granicę zewnętrzną oraz granicę wewnętrzną; stosowanie zasady swobodnego przepływu powinno, niemniej jednak, powodować zniesienie kontroli bagażu podręcznego oraz w ładowni osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty;
podróż drogą powietrzną może obejmować kilka kolejnych etapów, jednych wewnątrz terytorium Wspólnoty i innych poza nim; odbywanie niektórych lotów musi uwzględniać praktyki organizowania kontroli i międzynarodowej konkurencji; należy ustanowić szczególne przepisy w celu objęcia takich specjalnych przypadków;
transport morski może obejmować różne rodzaje podróży; należy ustanowić szczególne przepisy w celu objęcia niektórych specjalnych przypadków transportu morskiego;
takie przepisy szczególne muszą być stosowane bez uszczerbku dla kontroli bezpieczeństwa;
jednakże Państwa Członkowskie muszą mieć swobodę w podejmowaniu szczególnych środków zgodnych z prawem wspólnotowym do celów przeprowadzania specjalnych kontroli, między innymi, w celu zapobiegania działalności przestępczej, powiązanej w szczególności z terroryzmem, narkotykami oraz handlem dziełami sztuki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem art. 3, 4 i 5 nie przeprowadza się kontroli lub formalności w odniesieniu do:
- bagażu podręcznego i w ładowni, osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy,
- bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla:
- kontroli bezpieczeństwa bagażu przeprowadzanych przez władze Państw Członkowskich, władze portów morskich i lotniczych oraz przewoźników,
- kontroli związanych z zakazami i ograniczeniami ustanowionymi przez Państwa Członkowskie, pod warunkiem że są one zgodne z trzema Traktatami ustanawiającymi Wspólnoty Europejskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "Port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy położony w obszarze celnym Wspólnoty;
2) "międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy Wspólnoty, który na podstawie zezwolenia właściwych władz, jest dopuszczony do ruchu powietrznego z państwami trzecimi;
3) "lot wewnątrzwspólnotowy" oznacza ruch statku powietrznego między dwoma portami lotniczymi Wspólnoty, bez żadnych przerw w podróży oraz który nie zaczyna się lub kończy w porcie lotniczym poza Wspólnotą;
4) "port morski Wspólnoty" oznacza każdy port morski położony w obszarze celnym Wspólnoty;
5) "przekroczenie morza wewnątrz Wspólnoty" oznacza ruch między dwoma portami Wspólnoty, bez żadnych pośrednich zawinięć do portów, statku kursującego regularnie między dwoma lub więcej określonymi portami Wspólnoty;
6) "statki rekreacyjne" oznaczają prywatne łodzie przeznaczone do podróży, których trasa zależy od woli ich użytkownika;
7) "turystyczny lub służbowy statek powietrzny" oznacza prywatny statek powietrzny przeznaczony do podróży, których trasa zależy od woli użytkownika.
Artykuł 3
Żadne kontrole i formalności stosowane:
1) wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób odbywających lot statkiem powietrznym, który przybywa z portu lotniczego poza Wspólnotą i który po przerwie w podróży w porcie lotniczym Wspólnoty kontynuuje lot do innego portu lotniczego Wspólnoty, nie są przeprowadzane w tym ostatnim porcie lotniczym pod warunkiem że jest on międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty;
2) wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób odbywających lot statkiem powietrznym, który zatrzymuje się w porcie lotniczym Wspólnoty przed kontynuowaniem lotu do portu lotniczego poza Wspólnotą, nie są przeprowadzane w porcie lotniczym odlotu pod warunkiem że jest on międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty;
3) wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób korzystających z usług morskich świadczonych przez ten sam statek i obejmujących kolejne etapy odpływania, zawijania do portów lub kończenia rejsu w porcie morskim poza Wspólnotą, nie są przeprowadzane w porcie, w którym przedmiotowy bagaż, został załadowany lub rozładowany, w zależności od przypadku.
Artykuł 4
Żadne kontrole i formalności stosowane wobec bagażu osób na pokładzie:
1) statków rekreacyjnych, nie są przeprowadzane w żadnym porcie morskim Wspólnoty bez względu na pochodzenie lub cel podróży tych statków;
2) turystycznego lub służbowego statku powietrznego, nie są przeprowadzane:
- w pierwszym porcie lotniczym przylotu, który musi być międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty, dla lotów przybywających z portu lotniczego poza Wspólnotą, w przypadku gdy statek powietrzny, po przerwie w podróży, kontynuuje lot do innego portu lotniczego Wspólnoty,
- w ostatnim międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty, dla lotów przybywających z portu lotniczego Wspólnoty, w przypadku gdy samolot, po przerwie w podróży, kontynuuje lot do portu lotniczego poza Wspólnotą.
Artykuł 5
Z wyjątkiem przypadków szczególnych, jakie zostaną ustalone zgodnie z procedurą określone w art. 8, żadne kontrole i formalności stosowane wobec:
1) bagażu w ładowni przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie statku powietrznego przybywającego z portu lotniczego poza Wspólnotą i przekazywanego, w tym porcie lotniczym Wspólnoty, do innego statku powietrznego przystępującego do lotu wewnątrzwspólnotowego, nie są przeprowadzane w porcie lotniczym przylotu lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że końcowym portem lotniczym jest międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty;
2) bagażu w ładowni załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty na pokład statku powietrznego przystępującego do lotu wewnątrzwspólnotowego, w celu przekazania, w innym porcie lotniczym Wspólnoty, do statku powietrznego, którego celem podróży jest port lotniczy poza Wspólnotą, nie są przeprowadzane w porcie lotniczym odlotu lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że ten port lotniczy jest międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty;
3) bagażu przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie statku powietrznego odbywającego regularny lub czarterowy lot z portu lotniczego poza Wspólnotą, i przekazywanego, w tym porcie lotniczym Wspólnoty, do turystycznego lub służbowego statku powietrznego, przystępującego do lotu wewnątrzwspólnotowego, nie są przeprowadzane w porcie lotniczym przylotu statku powietrznego odbywającego regularny lub czarterowy lot;
4) bagażu załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty do turystycznego lub służbowego statku powietrznego przystępującego do lotu wewnątrzwspólnotowego w celu przekazania, w innym porcie lotniczym Wspólnoty, do statku powietrznego odbywającego regularny lub czarterowy lot, którego celem podróży jest port lotniczy poza Wspólnotą, nie są przeprowadzane w porcie odlotu statku powietrznego odbywającego regularny lub czarterowy lot.
Artykuł 6
1.
Niniejszym powołuje się Komitet ds. Transportu Bagażu Pasażerskiego drogą lotniczą lub morską (dalej zwany "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet opracuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Komitet ma prawo do zbadania każdej sprawy dotyczącej wykonania niniejszego rozporządzenia, przedłożonej mu przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy lub na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
1.
Przepisy niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 2 i 3.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną;
c) jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 1991 r.
zmieniająca decyzję Rady 82/734/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Szwajcarii zatwierdzonych w celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(92/2/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], zmienioną dyrektywą 91/497/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na włośnie (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [3], zmienionego dyrektywą Komisji 89/321/EWG [4], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
procedura, która ma być stosowana w celu poprawiania lub uzupełniania wykazu zakładów zatwierdzonych w państwach trzecich do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, została ustanowiona decyzją Komisji 90/13/EWG [5]; wykaz zakładów w Szwajcarii, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został wstępnie określony decyzją Rady 82/734/EWG [6], ostatnio zmienioną decyzją Komisji C(91) 1060 z dnia 30 maja 1991 r. [7];
rutynowa inspekcja na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG oraz art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie kontroli na miejscu, które mają być przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [8] wyjawiła, że poziom higieny w niektórych zakładach uległ poprawie od ostatniej inspekcji;
dlatego wykaz zakładów powinien zostać zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 82/734/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
odraczająca termin wprowadzenia w życie przepisów krajowych wykonujących dyrektywę 89/104/EWG mającą na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
(92/10/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając pierwszą dyrektywę Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG Państwa Członkowskie mają wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy nie później niż dnia 28 grudnia 1991 r.;
na mocy art. 16 ust. 2 tej dyrektywy Rada może, na wniosek Komisji i stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, odroczyć datę określoną w ust. 1 tego artykułu najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.;
ten wyjątkowy przepis zawarto w wymienionej dyrektywie, aby zagwarantować, jeśli okaże się to niezbędne, żeby data wejścia w życie przepisów krajowych wdrażających tę dyrektywę była w miarę możliwości tożsama z datą, od której możliwe będzie składanie wniosków o przyznanie wspólnotowego znaku towarowego;
propozycja Komisji w sprawie rozporządzenia Rady dotyczącego wspólnotowego znaku towarowego [2] nie została jeszcze przyjęta; oczekuje się, że wspomniane rozporządzenie zostanie wkrótce przyjęte;
dlatego właściwe wydaje się odroczenie do dnia 31 grudnia 1992 r. terminu przewidzianego w art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG, tak aby ułatwić realizację wyżej wymienionych celów;
cele ustalone dla urzeczywistnienie rynku wewnętrznego pozostają wiążące bez względu na to odroczenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Datę wyznaczoną w art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG zastępuje się datą 31 grudnia 1992 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1991 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG w celu ustalenia wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych
(92/14/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG [1] z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich, w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 91/361/EWG [3], Rada ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, włącznie z produktami mięsnymi;
obecnie konieczna jest zmiana tej decyzji w celu uwzględnienia przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich, bez uszczerbku dla warunków ustanowionych w decyzji Komisji 89/15/EWG [4], ostatnio zmienionej decyzją 91/487/EWG [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Rady 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych"
;
2) W art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. a) Państwa Członkowskie zezwolą na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich, znajdujących się w części I, w specjalnej kolumnie dla zwierząt z rodziny koniowatych w załączniku.
b) Państwa Członkowskie zezwolą na tymczasowe wprowadzanie do Wspólnoty zarejestrowanych koni lub ponowne wprowadzanie zarejestrowanych koni na terytorium Wspólnoty po tym, jak zostały one tymczasowo wywiezione z państw trzecich lub z części państw trzecich, znajdujących się w części II specjalnej kolumny dla zwierząt z rodziny koniowatych w załączniku.
c) Bez uszczerbku dla art. 19 dyrektywy 90/426/EWG i do momentu przyjęcia szczególnych przepisów na mocy art. 13 ust. 2 tej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie przywożą zwierząt z rodziny koniowatych z następujących krajów:
- Brazylia
- Kolumbia
- Kostaryka
- Egipt
- Ekwador
- Maroko
- Peru
- Turcja
- ZSRR
- Wenezuela."
3) Załącznik do decyzji 79/542/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 1991 r.
przyjmująca ogólne przepisy, ogólne warunki oraz procedury pojednawcze i arbitrażowe odnoszące się do zamówień na wykonanie robót, realizację dostaw i świadczenie usług finansowanych przez Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) i dotyczące ich stosowania w ramach stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą
(92/97/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 136,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1], w szczególności jej art. 211, 212 i 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest przyjęcie ogólnych przepisów oraz ogólnych warunków regulujących zamówienia dotyczące wykonania robót, realizacji dostaw i świadczenia usług finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), zarządzanych przez Komisję, zwanych dalej "środkami Funduszu";
konieczne jest przyjęcie procedur pojednawczych i arbitrażowych dotyczących zamówień finansowanych ze środków Funduszu;
przyjmując niniejszą decyzję, Rada w szczególności uwzględnia podobne dokumenty przyjęte w celu wykorzystania środków z EFR w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ogólne przepisy dla zamówień dotyczących wykonania robót, realizacji dostaw i świadczenia usług finansowanych ze środków Funduszu w krajach i na terytoriach zamorskich (KTZ), przedstawione w załączniku I, stosuje się do przygotowania i udzielania zamówień finansowanych przez EFR.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 212 lit. b) decyzji 91/482/EWG, wykonanie zamówień finansowanych ze środków Funduszu odbywa się zgodnie z:
- ogólnymi warunkami zamówień na wykonanie robót finansowanych przez EFR w KTZ, przedstawionymi w załączniku II,
- ogólnymi warunkami zamówień na realizację dostaw finansowanych przez EFR w KTZ, przedstawionymi w załączniku III,
- ogólnymi warunkami zamówień na świadczenie usług finansowanych przez EFR w KTZ, przedstawionymi w załączniku IV.
Spory dotyczące zamówień finansowanych ze środków Funduszu, które zgodnie z ogólnymi warunkami oraz szczególnymi warunkami mającymi zastosowanie do takiego zamówienia mają być rozstrzygane na drodze pojednawczej lub arbitrażowej, mają być rozstrzygane zgodnie z procedurami pojednawczymi i arbitrażowymi dla zamówień finansowanych przez EFR w krajach i na terytoriach zamorskich (KTZ), przedstawionych w załączniku V.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy wszystkich zamówień finansowanych przez EFR w krajach i na terytoriach zamorskich (KTZ), które zostały udzielone po dniu 1 czerwca 1991 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 1992 r.
zmieniająca załączniki B i C do dyrektywy Rady 90/426/EWG
(92/130/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 90/426 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 23, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia, niektóre sformułowania w treści świadectw wymienionych w Załączniku do dyrektywy (EWG) nr 90/426 powinny zostać zmienione tak, żeby mogły zawierać gwarancje odnoszące się do niektórych chorób;
w celu uniknięcia niejasności, przepisy załączników B i C do wspomnianej dyrektywy powinny zostać przeredagowane;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem 1 marca 1992 r. załączniki B i C do dyrektywy (EWG) nr 90/426 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 lutego 1992 r.
w sprawie systemów radionawigacji dla Europy
(92/143/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja Międzynarodowa o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Solas 1974) z 1974 r., sporządzona pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), wymaga od Umawiających się Stron uzgodnień w celu ustalenia i utrzymania takiej pomocy w odniesieniu do nawigacji, jaka uwzględnia wielkość ruchu i stopień ryzyka;
w swojej rezolucji A.666 (16) Międzynarodowa Organizacja Morska powołuje się jednocześnie na potrzebę światowego systemu radionawigacji oraz możliwość regionalnych zastosowań systemów lądowych takich jak Chayka, Decca Navigator, Loran-C, Omega oraz Differential Omega;
Międzynarodowe Stowarzyszenie Władz Latarni Morskich potwierdza, że aby zaspokoić potrzeby nawigacji morskiej, konieczny jest lądowy system radionawigacji, aż do chwili szerokiego udostępnienia systemów satelitarnych w celach ogólnych, jak również równolegle do tych systemów w najbliższej przyszłości;
zadaniem Wspólnoty jest zapewnienie najwyższego stopnia bezpieczeństwa nawigacji oraz ochrony środowiska morskiego;
straż przybrzeżna Stanów Zjednoczonych postanawia wypowiedzieć swoje zobowiązania wynikające z Loran-C poza Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej od 1994 r. i zamierza zaoferować urządzenia Loran-C odnośnym krajom;
niektóre Państwa Członkowskie zamierzają uczestniczyć w jednej lub więcej umowach regionalnych dotyczących ustalenia łańcuchów Loran-C, obejmujących Europę północno-zachodnią oraz Północny Atlantyk, Morze Śródziemne, Półwysep Iberyjski oraz Bałtyk, ponieważ wiele tych obszarów jest już pokrytych systemami lądowymi, takimi jak Decca i Omega;
nie wymaga się od Państw Członkowskich zaprzestania stosowania istniejących systemów radionawigacji, takich jak Decca i Omega, jeżeli spełniają swoje zobowiązania wynikające z Loran-C, zgodnie z umowami regionalnymi;
w szczególności system Loran-C spełnia wymagania międzynarodowe i jego bardziej ogólne zastosowanie nie zakłóca rozwoju pomocy satelitarnej dla nawigacji, szczególnie jako połączony obszar pokrycia przez satelitę i Loran-C zaoferuje doskonały stopień kontroli systemu i ciągłość obszaru pokrycia radionawigacyjnego z korzyścią dla bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska;
ustalenie systemów regionalnych Loran-C musi w sposób zwarty i kompletny pokryć europejski obszar morski, unikając jak najbardziej obciążenia dodatkowymi kosztami użytkowników istniejących lądowych systemów radionawigacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla istniejących systemów radionawigacji, Państwa Członkowskie, uczestniczące lub stowarzyszone w umowach regionalnych dotyczących Loran-C, będą spełniały cele międzynarodowe.
2.
Odnośnie do ich uczestnictwa w umowach regionalnych, określonych w ust. 1, Państwa Członkowskie starają się uzyskać konfiguracje radionawigacyjne, które pokrywają możliwie najszerszy obszar geograficzny w Europie i na sąsiednich wodach.
Artykuł 2
Komisja:
- zapewnia koordynację między Państwami Członkowskimi uczestniczącymi w umowach regionalnych, określonych w ust. 1, w celu zapewnienia zgodności między łańcuchami Loran-C wprowadzonymi na poziomie regionalnym,
- zachęca do rozwoju odbiorców, którzy uwzględniają bieżący rozwój systemów satelitarnych oraz doskonalenie obecnego systemu Loran-C,
- kontynuuje swoją pracę w celu ustalenia planu radionawigacyjnego, który uwzględnia rozwój satelitarnych systemów nawigacyjnych, istniejących systemów lądowych oraz planów radionawigacyjnych Państw Członkowskich, i
- zaproponuje Radzie decyzje w sprawie środków, które należy podjąć.
Artykuł 3
Jako członkowie lub obserwatorzy w ramach Międzynarodowego Stowarzyszenia Władz Latarni Morskich, Państwa Członkowskie oraz Komisja będą wspierały wysiłki w celu ustalenia systemu radionawigacji o zasięgu światowym, obejmującym europejskie łańcuchy regionalne Loran-C w celu powiększenia zasięgu światowego Loran-C, aby poprawić bezpieczeństwo nawigacji i ochronę środowiska morskiego.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 marca 1992 r.
ustanawiająca regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych
(92/160/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], zmienioną dyrektywą 91/496/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 92/14/EWG [4], Rada ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych i świeżego mięsa, włącznie z produktami mięsnymi;
należy wziąć pod uwagę sytuację zdrowotną w państwach trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
właściwe jest aby wspomniany przywóz z niektórych państw trzecich był dopuszczany na obszar Państw Członkowskich wyłącznie z jednej lub z kilku części terytorium tych państw trzecich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinia Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z części terytoriów państw trzecich wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 3 lit. c) skreśla się kraje wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji;
2.
W stosunku do krajów wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, skreśla się przypis (1) znajdujący się w specjalnej kolumnie dla zwierząt z rodziny koniowatych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 1992 r.
zmieniająca decyzję Komisji 92/160/EWG ustanawiającą regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych
(92/161/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], zmienioną dyrektywą 91/496/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 92/160/EWG [4], ustalony został wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz krów, świń, zwierząt z rodziny koniowatych i świeżego mięsa, włącznie z produktami mięsnymi;
decyzją Komisji 92/160/EWG ustanowiona została regionalizacja niektórych państw trzecich włączonych do wyżej wymienionego wykazu w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych;
niektóre części terytorium Rosji spełniają wymagane warunki, w związku z tym stosowne jest włączenie Rosji do Załącznika do decyzji 92/160/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG dodaje się, co następuje:
"Rosja
Terytoria na zachód od Uralu" .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 1992 r.
ustanawiająca jeden Komitet Doradczy ds. Eurotecnet i Force i zmieniająca decyzje 89/657/EWG i 90/267/EWG
(92/170/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 128,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uzyskania większej skuteczności wspólnotowego działania Wspólnoty w dziedzinie kształcenia zawodowego, co stanowi obecnie przedmiot działania Komitetów Doradczych ds. Eurotecnet i Force, ustanowionych na mocy art. 10 decyzji 89/657/EWG [4] i 90/267/EWG [5], komitety te należy połączyć w jeden Komitet Doradczy, co zostało ogłoszone przez Komisję w swoim memorandum w sprawie racjonalizacji i koordynacji programów kształcenia zawodowego na poziomie Wspólnoty;
w wyniku tego art. 10 decyzji 89/657/EWG i 90/267EWG powinien zostać zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Przy wykonywaniu programów Eurotecnet i Force Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy składający się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Członkowie komitetu mogą być wspomagani przez ekspertów lub doradców.
W pracach komitetu uczestniczy w charakterze obserwatorów dwunastu przedstawicieli obu stron przemysłu, wyznaczonych przez Komisję na podstawie propozycji otrzymanych od organizacji reprezentujących te strony przemysłu na poziomie Wspólnoty.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt dotyczący:
a) ogólnych wytycznych dla programów Eurotecnet i Force;
b) ogólnych wytycznych w sprawie pomocy finansowej, jakiej udzieli Wspólnota (wysokość, okresy i beneficjenci);
c) spraw dotyczących ogólnego bilansu programów Eurotecnet i Force z rozbiciem na różne rodzaje działalności i dostosowania do innych programów wspólnotowych oraz inicjatyw w dziedzinie kształcenia zawodowego;
d) spraw dotyczących oceny programów i upowszechniania ich wyników, w związku ze sporządzaniem sprawozdań, określonych w art. 11 decyzji 89/657/EWG i 90/267/EWG.
3.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, jeśli to konieczne, ustalonym w drodze głosowania.
4.
Opinia jest objęta protokołem. Każde Państwo Członkowskie ma prawo wystąpić o odnotowanie w protokole swojego stanowiska.
5.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie.
Informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 2
Artykuł 10 decyzji 89/657/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Komitet
Komisję wspomaga przy wykonywaniu niniejszej decyzji Komitet Doradczy ustanowiony przez art. 1 decyzji 92/170/EWG [6]." .
Artykuł 3
Artykuł 10 decyzji 90/267/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Komitet
Komisję wspomaga przy wykonywaniu niniejszej decyzji Komitet Doradczy ustanowiony przez art. 1 decyzji 92/170/EWG [7]." .
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lipca 1992 r.
Decyzja Komisji
z dnia 2 marca 1992 r.
dotycząca map przewidzianych do stosowania w systemie Animo
(92/176/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/628/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3], a 21 lutego 1992 r. — decyzję 92/175/EWG ustanawiającą wykaz i dane identyfikacyjne jednostek w skomputeryzowanym systemie Animo [4];
w celu zapewnienia harmonijnego funkcjonowania skomputeryzowanego systemu (Animo) powinny zostać opracowane mapy umożliwiające lokalizację miejscowych jednostek oraz obszaru, który one obejmują, jak również pozwalające na lokalizację punktów kontroli granicznej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji do dnia 1 maja 1992 r. jedną lub więcej map w formacie A4 lub A3, ze wskazaniem jej skali, miejscowych jednostek w stosunku do odpowiedniej jednostki centralnej, w celu określenia geograficznej lokalizacji miejscowych jednostek.
2.
Na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1 Komisja przekazuje Państwom Członkowskim do dnia 1 lipca 1992 r. komplet wszystkich map, które otrzymała.
Artykuł 2
1.
W celu zapobieżenia ewentualnym problemom każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji do dnia 1 lipca 1992 mapę w formacie A4 lub A3, ze wskazaniem jej skali, każdej jednostki lokalnej wraz z jej numerem kodu.
2.
Komisja zbiera komplet wszystkich map, które otrzymała zgodnie z ust. 1.
Komplet tych map jest udostępniany centralnym władzom Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji do dnia 1 maja 1992 r. mapę w formacie A4 lub A3, ze wskazaniem jej skali, w celu określenia geograficznej lokalizacji punktów kontroli granicznej.
2.
Na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ust. 1, Komisja przekaże Państwom Członkowskim do dnia 1 lipca 1992 r. komplet wszystkich map, które otrzymała.
Artykuł 4
Komplet określony w art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2 zostanie zaktualizowany przez Komisję w regularnych odstępach czasu, w szczególności w świetle informacji wysłanych przez Państwa Członkowskie dotyczących zmian zasięgu terytorialnego jednostek lokalnych i wszelkich aktualizacji wykazu tych jednostek.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 1992 r.
zmieniająca decyzję 87/257/EWG dotycząca wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(92/178/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/688/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, został sporządzony początkowo na podstawie decyzji Komisji 87/257/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Rady 91/522/EWG [4]; wykaz może być zmieniony w dowolnej chwili w świetle wyników kontroli przeprowadzonych przez Wspólnotę w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej;
podczas ostatniej kontroli, przeprowadzonej zgodnie z art. 5 dyrektywy 72/462/EWG oraz art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie inspekcji na miejscu w odniesieniu do przywozu bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [5], odnotowano pewną poprawę w niektórych zakładach; Komisji przedstawiono gwarancje, dotyczące danych zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 87/257/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwolą na przywóz świeżego mięsa z zakładu 889 A (JF O'Neill Packing Co., Omaha, NE).
Artykuł 3
W stosunku do zakładów 5736 A (VMI Corporation, Omaha, NE) oraz 245 L (IBP, Lexington, NE) Komisja może ustalić datę, od której Państwa Członkowskie zezwolą na przywóz świeżego mięsa po ponownym skontrolowaniu tych zakładów oraz po powiadomieniu Państw Członkowskich w Stałym Komitecie Weterynaryjnym o wynikach kontroli.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 1992 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej w sprawie współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Wschodnią Republiką Urugwaju
(92/205/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć cele związane z zewnętrznymi stosunkami gospodarczymi, Wspólnota powinna przyjąć Umowę ramową w sprawie współpracy ze Wschodnią Republiką Urugwaju,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ramowa dotycząca współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Wschodnią Republiką Urugwaju zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 25 Umowy [3].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 21 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1992 r.
w sprawie zbierania danych dotyczących zawodów z udziałem zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/428/EWG
(92/216/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/428/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz ustanawiającą warunki udziału w takich zawodach [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie odpowiadają za informowanie Komisji o korzystaniu z możliwości oferowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 90/428/EWG oraz za informowanie Komisji i innych Państw Członkowskich o kryteriach rozdziału środków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret drugie wyżej wymienionej dyrektywy;
w ramach zasad stosowania art. 4 dyrektywy Rady 90/428/EWG każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć organy koordynujące, odpowiedzialne za zbieranie niezbędnych danych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organy koordynujące, odpowiedzialne za zbieranie niezbędnych danych dotyczących:
- zawodów, określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 90/428/EWG i które organizowane są na jego terytorium,
- o kryteriach rozdziału środków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret drugie akapit trzeci.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji nazwę i adres organu koordynującego wyznaczonego zgodnie z ust. 1. Na podstawie tych informacji Komisja sporządza wykaz organów koordynujących.
Komisja opublikuje wykaz w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich. Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 31 marca 1992 r.
w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych
(92/242/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota, mając za cel, poprzez ustanowienie wspólnego rynku i stopniowe zbliżanie polityki gospodarczej Państw Członkowskich, wspieranie we Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej, ciągłą i zrównoważoną ekspansję, zwiększenie stabilności, przyspieszenie podnoszenia poziomu życia i zacieśnienie związków między Państwami Członkowskimi;
informacje przechowywane, przetwarzane i przekazywane drogą elektroniczną odgrywają coraz większą rolę w działalności gospodarczej i społecznej;
pojawienie się skutecznej komunikacji ogólnoświatowej i powszechnego korzystania z elektronicznego przetwarzania oraz przekazywania informacji uwydatnia potrzebę jej właściwej ochrony;
Parlament Europejski na swych posiedzeniach i w przyjmowanych rezolucjach wielokrotnie podkreślał znaczenie bezpieczeństwa systemów informatycznych;
Komitet Ekonomiczno-Społeczny zwrócił uwagę na potrzebę zajęcia się zagadnieniami dotyczącymi bezpieczeństwa systemów informatycznych w formach działania Wspólnoty, zwłaszcza w związku z wpływem tego bezpieczeństwa na wprowadzenie rynku wewnętrznego;
formy działania na poziomie krajowym, międzynarodowym i wspólnotowym dostarczają dobrych ku temu podstaw;
istnieje ścisły związek między telekomunikacją, technologią informatyczną, normalizacją, rynkiem informatycznym a rynkiem informacji politykami w dziedzinie badań, rozwoju i technologii, a także wszelkimi pracami już podjętymi w tych obszarach przez Wspólnotę;
właściwe jest zapewnienie, aby wysiłki i starania zostały połączone poprzez wykorzystanie istniejących opracowań krajowych i międzynarodowych oraz promowanie współpracy między głównymi zainteresowanymi stronami; właściwe jest zatem postępowanie w ramach spójnego planu działania;
złożoność problematyki bezpieczeństwa systemów informatycznych wymaga opracowania strategii umożliwiającej swobodny przepływ informacji w obrębie jednolitego rynku przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa korzystania z systemów informatycznych w całej Wspólnocie;
każde Państwo Członkowskie odpowiedzialne jest za uwzględnienie ograniczeń nakładanych przez zasady bezpieczeństwa ogólnego i porządku publicznego;
odpowiedzialność Państw Członkowskich w tym zakresie implikuje konieczność opracowania uzgodnionego podejścia do tej problematyki, opartego na bliskiej współpracy z wyższymi urzędnikami Państw Członkowskich;
należy przyjąć przepis dotyczący planu działania na okres pierwszych dwudziestu czterech miesięcy i powołania Komitetu Wyższych Urzędników o długoterminowej kadencji, który będzie ciałem doradczym Komisji odnośnie do form działania w obszarze bezpieczeństwa systemów informatycznych;
uznano, że na realizację działań w okresie pierwszych 24 miesięcy niezbędna jest kwota 12 milionów ECU; w kontekście obecnej perspektywy finansowej niezbędne potrzeby w zakresie środków na 1992 r. ocenia się na 2 miliony ECU;
kwoty, jakie mają być przeznaczone na finansowanie programu w okresie po roku budżetowym 1992, będą stanowić część obowiązujących ram finansowych Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się działania w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych.
Obejmują one:
- opracowanie ogólnej strategii bezpieczeństwa systemów informatycznych (plan działań) na wstępny okres 24 miesięcy, i
- ustanowienie Zespołu Wyższych Urzędników o długoterminowej kadencji, który będzie ciałem doradczym Komisji w sprawach działań, jakie będą podejmowane w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych, zwanego dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Komisja regularnie zasięga opinii Komitetu w sprawach dotyczących bezpieczeństwa systemów informatycznych w obszarach różnych działań podejmowanych przez Wspólnotę, zwłaszcza w zakresie określania strategii prac i programów.
2.
Plan działań, jak podano w Załączniku, obejmuje prace przygotowawcze w zakresie następującej tematyki:
I. opracowanie strategicznych ram dla bezpieczeństwa systemów informatycznych;
II. określenie wymagań użytkownika i usługodawcy w celu zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych;
III zaspokajanie bieżących i tymczasowych potrzeb użytkowników, dostawców oraz usługodawców;
IV. opracowanie specyfikacji, normalizacji, oceny i certyfikacji w odniesieniu do bezpieczeństwa systemów informatycznych;
V. opracowania dotyczące technologii i eksploatacji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych;
VI. zapewnienie bezpieczeństwa systemów informatycznych.
Artykuł 3
1.
Fundusze Wspólnoty, ocenione jako niezbędne do realizacji działań w okresie początkowym, wynoszą 12 milionów ECU, w tym 2 miliony ECU na 1992 r. w ramach perspektywy finansowej na lata 1988-1992.
Kwota niezbędna w dalszym okresie do realizacji programu powinna zostać ujęta w obowiązujących ramach finansowych Wspólnoty.
2.
Władza budżetowa określa środki przyznawane na każdy rok finansowy przy uwzględnieniu zasad należytego zarządzania, określonego w art. 2 rozporządzenia finansowego, stosowanego dla ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Grupa niezależnych ekspertów dokona na potrzeby Komisji oceny postępów osiągniętych w początkowej fazie działań.
Sprawozdanie tej grupy ekspertów, wraz z ewentualnymi komentarzami Komisji, przedstawione zostaje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
1.
Za realizację działań odpowiedzialna jest Komisja.
Komisja wspomagana jest przez komitet doradczy, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczyć będzie przedstawiciel Komisji.
2.
Plan działań realizowany jest zgodnie z celami określonymi w art. 2, a w miarę potrzeb uaktualniany.
Plan określa szczegółowo cele i rodzaje działań, jakie mają być podejmowane, a także ustalenia w sprawach finansowych z nim związanych.
Opierając się na tym planie, Komisja wystosowuje zaproszenie do składania odpowiednich wniosków.
3.
Plan działań realizowany jest przy ściślej współpracy z reprezentantami branży.
Uwzględnia, wspiera i uzupełnia europejską i międzynarodową działalność normalizacyjną w zakresie prowadzonych w tej dziedzinie prac.
Artykuł 6
1.
Procedura ustanowiona w art. 7 stosuje się do:
- środków dotyczących polityki Wspólnoty w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych.
2.
Procedura ustanowiona w art. 8 stosuje się do:
- przygotowania i uaktualniania planu działania, określonego w art. 5;
- treści zaproszeń do składania wniosków, oceny tych wniosków i szacowania kwoty udziału Wspólnoty w środkach w przypadku, kiedy kwota ta przekracza 20000 tysięcy ECU;
- współpracy wszystkich organizacji pozawspólnotowych we wszelkich rodzajach działalności podejmowanej na mocy niniejszej decyzji;
- ustaleń dotyczących upowszechniania, ochrony i wykorzystywania wyników podejmowanych środków;
- środków, jakie mają być podejmowane w celu oceny działań.
3.
W przypadku gdy kwota udziału Wspólnoty w środkach nie przekracza dwustu tysięcy ECU, Komisja zasięga opinii Komitetu w sprawie środków, jakie mają być podjęte, i poinformuje Komitet o wynikach tej oceny.
Artykuł 7
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje na temat tego projektu swą opinię w czasie, wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu w zależności od pilności sprawy; w miarę potrzeb w drodze głosowania.
Opinia zostaje sporządzona w formie Protokołu. Ponadto Państwo Członkowskie ma prawo zażądać odnotowania swojego stanowiska w Protokole.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak największym zakresie.
Informuje ona również Komitet o zakresie, w jakim opinia ta została uwzględniona.
Artykuł 8
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje na temat tego projektu swą opinię w czasie, wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu w zależności od pilności sprawy.
Opinia ta jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy oddane przez Państwa Członkowskie reprezentowane w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo jeżeli nie przedstawiono żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje dotyczące środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeżeli przed upływem trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, Rada nie podjęła żadnych czynności, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, z wyjątkiem przypadku, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną co do wspomnianych środków zwykłą większością.
Decyzja Komisji
z dnia 14 kwietnia 1992 r.
dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie produktów mięsnych z Tunezji i zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzję Komisji 91/449/EWG
(92/245/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3763/91 [2], w szczególności jego art. 21a i 22,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 92/162/EWG [4], sporządza wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych; decyzją Komisji 91/361/EWG [5] wykaz ten został uzupełniony przez dodanie do niego między innymi Tunezji w celu umożliwienia przywozu produktów mięsnych, które zostały poddane obróbce w hermetycznie zamkniętych pojemnikach do wartości trzech lub więcej F0;
decyzja Komisji 91/449/EWG [6], ostatnio zmieniona decyzją 91/244/EWG [7], ustanawia wzory świadectw zdrowia zwierząt w odniesieniu do produktów mięsnych przywożonych z państw trzecich;
w następstwie misji weterynaryjnej Wspólnoty, bez względu na sytuację zdrowotną zwierząt, wydaje się że Tunezja posiada wystarczająco dobrze zorganizowany system służb weterynaryjnych; produkcja niektórych wyrobów mięsnych poddawanych obróbce termicznej i przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty będzie nadzorowana przez urzędowego lekarza weterynarii wyznaczonego przez organ służb weterynaryjnych;
warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych muszą być dostosowane do sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Tunezji produktów mięsnych, które zostały poddane:
- obróbce w hermetycznie zamkniętym pojemniku do wartości trzech F0 lub większej,
- lub obróbce cieplnej w taki sposób, aby temperatura w środku bloku mięsnego wynosiła przynajmniej 80oC.
2.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz z Tunezji produktów mięsnych innych niż te określone w ust. 1.
Artykuł 2
1.
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w Załączniku w kolumnie "uwagi specjalne" dotyczącej produktów mięsnych po liczbie 3 dodaje się liczbę "4" w wierszu odpowiadającym Tunezji;
b) na końcu wykazu państw pod odnośnikiem
"uwagi specjalne"
dodaje się następujące zdanie końcowe:
"4.
Bez względu na ograniczenia wskazane w powyższym wykazie zezwala się na przywóz produktów mięsnych, które zostały poddane obróbce cieplnej w taki sposób, aby temperatura w środku bloku mięsnego wynosiła przynajmniej 80oC".
2.
W części II załącznika C do decyzji 91/449/EWG wykaz państw, które mogą posługiwać się wzorem świadectwa zdrowia zwierząt zostaje zmieniony poprzez dodanie do niego następującego państwa:
"Tunezja"
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 kwietnia 1992 r.
w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni
(92/260/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 90/426 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji nr 92/130/EWG [2], w szczególności jej art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Rady nr 79/542/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji nr 92/162/EWG [4], został ustanowiony wykaz państw trzecich, z których w szczególności Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
należy także wziąć pod uwagę regionalizację niektórych państw trzecich, co jest przedmiotem decyzji Komisji nr 92/160/EWG [5], zmienionej decyzją nr 92/161/EWG [6];
istnienie równoważnych sytuacji zdrowotnych między niektórymi państwami trzecimi uzasadnia ustanowienie kilku stref zdrowotnych dla przywozu zwierząt z rodziny koniowatych;
różne kategorie koni mają swoje własne cechy i ich przywóz jest zatwierdzony do różnych celów; co za tym idzie, należy ustanowić szczególne wymagania zdrowotne dla czasowej odprawy rejestrowanych koni;
biorąc pod uwagę istnienie różnych sytuacji zdrowotnych, konieczne jest ustanowienie kilku świadectw zdrowia w celu odprawy czasowej rejestrowanych koni;
niniejsza decyzja powinna zostać ponownie przejrzana przed 31 grudnia 1992 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG, Państwa Członkowskie zezwalają na odprawę czasową rejestrowanych koni:
- pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku I,
- spełniających wymagania ustalone w jednym ze wzorów świadectw zdrowia zwierząt w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 maja 1992 r.
potwierdzająca konsolidację Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej
(92/278/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej utworzone zostało w 1986 r. w celu przyczyniania się do współpracy przemysłowej Wspólnoty i Japonii;
Rada, w swoich wnioskach z marca 1987 r., odnotowała z zainteresowaniem rozpoczęcie pilotażowej fazy działania Centrum i z zadowoleniem przyjęła uczestnictwo przemysłu w jego wprowadzeniu w życie;
Rada w dniu 26 listopada 1990 r. przyjęła wnioski z komunikatu Komisji w sprawie polityki przemysłowej w otwartym i konkurencyjnym środowisku;
Komisja została wezwana do kontynuowania swojej polityki przemysłowej, mając na uwadze m.in.:
- rozwój sytuacji gospodarczej i strategii głównych uprzemysłowionych państw niebędących członkami EWG, a także państw nowo uprzemysłowionych,
- potrzebę należytego wykorzystania instrumentów dostępnych Wspólnocie do wzmocnienia zdolności technologicznych i konkurencyjności Europejskiego systemu przemysłowego;
prace Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej przyczyniają się do prac Wspólnoty w dziedzinie polityki przemysłowej;
Centrum jest współfinansowane z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Ministerstwa Handlu Zagranicznego i Przemysłu oraz składek z organizacji przemysłowych obu stron;
Centrum, dotychczas działające jako przedsięwzięcie pilotażowe, okazało się mieć pozytywne wyniki poprzez dostarczanie głównie programów kształcenia w zakresie zarządzania dla coraz większej liczby dyrektorów przedsiębiorstw Wspólnoty, a także informacji o japońskim środowisku gospodarczym;
rada nadzorcza Centrum stwierdziła, że jego działalność jest obiecująca, zasługująca na silne wsparcie przez obu głównych sponsorów, Komisję i Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Przemysłu, i że Centrum powinno zostać skonsolidowane;
dlatego proponowana konsolidacja powinna zostać potwierdzona i powinno zostać utworzone Centrum jako wspólne przedsięwzięcie WE-Japonia;
Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszej decyzji innych kompetencji niż określone w jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym potwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej konsolidację Centrum WE - Japonia ds. Współpracy Przemysłowej i jego ustanowienie jako wspólne przedsięwzięcie.
Artykuł 2
Celem Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej jest przyczynianie się do współpracy przemysłowej, w szczególności poprzez organizowanie programów kształcenia w zakresie zarządzania dla kadry wyższego szczebla, dostarczanie informacji japońskim środowisku gospodarczym i jego możliwościach oraz oferowanie programów dla europejskich specjalistów w dziedzinie energii alternatywnej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 1992 r.
odnosząca się do komputerowego wyszukiwania lokalnych jednostek Animo
(92/341/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/628/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dnia 19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3], w dniu 21 lutego 1992 r. decyzję 92/175/EWG ustanawiającą wykaz i dane identyfikacyjne jednostek skomputeryzowanej sieci Animo [4];
w celu zapewnienia funkcjonowania bez zakłóceń sieci Animo należy przyjąć przepisy umożliwiające wprowadzenie sytemu komputerowego pozwalającego na odszukanie docelowej jednostki za pośrednictwem adresu docelowego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przed dniem 15 czerwca 1992 r. prześle Komisji w postaci zapisu komputerowego, określonego w Załączniku, wykaz adresów docelowych w porządku alfabetycznym.
Każdemu adresowi towarzyszy numer identyfikacyjny odpowiadającej mu jednostki lokalnej.
2.
Na podstawie danych przesłanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1, Komisja ustala w formie komputerowej, którą należy zintegrować z oprogramowaniem aplikacyjnym, zdefiniowanym w art. 2 ust. 2 decyzji 91/398/EWG, zestawienie adresów docelowych wraz z numerami identyfikacyjnymi jednostek lokalnych dla całej Wspólnoty i prześle je Państwom Członkowskim.
3.
Zestawienie określone w ust. 2 jest regularnie aktualizowane przez Komisję na podstawie danych przesyłanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 czerwca 1992 r.
ustanawiająca kryteria zatwierdzania lub uznawania organizacji lub stowarzyszeń, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla zwierząt z rodziny koniowatych
(92/353/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: we wszystkich Państwach Członkowskich księgi hodowlane prowadzą lub zakładają organizacje i stowarzyszenia lub służby urzędowe; konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów zatwierdzania lub uznawania danych organizacji lub stowarzyszeń;
zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/427/EWG ustanowione kryteria muszą zapewnić, że zatwierdzone lub uznane organizacje czy zrzeszenia przestrzegają zasad przewidzianych przez organizacje lub stowarzyszenia, które prowadzą księgę stadną pochodzenia rasy;
organizacje lub stowarzyszenia mają obowiązek wystąpienia do właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba, z wnioskiem o formalne uznanie;
władze Państwa Członkowskiego, do których wpłynął wniosek o uznanie danej organizacji lub danego stowarzyszenia, mają obowiązek formalnego uznania takiego stowarzyszenia lub organizacji pod warunkiem spełniania przez nie określonych kryteriów i posiadania wytyczonych celów swojej działalności;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać urzędowo zatwierdzonymi lub uznanymi, prowadzące lub zakładające księgi stadne organizacje i stowarzyszenia muszą złożyć odpowiedni wniosek do władz tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba.
Artykuł 2
1.
Władze danego Państwa Członkowskiego mają obowiązek urzędowego zatwierdzania lub uznawania wszelkich organizacji lub stowarzyszeń prowadzących lub zakładających księgi stadne, pod warunkiem że takie organizacje lub stowarzyszenia spełniają warunki ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Jednakże w Państwie Członkowskim, w którym już istnieje jedna lub większa liczba urzędowo zatwierdzonych organizacji czy stowarzyszeń, dla prowadzenia ksiąg danej rasy właściwe władze mogą odmówić uznania nowej organizacji czy stowarzyszenia:
- jeśli powoduje to zagrożenie dla zachowania tej rasy lub narażałoby na niepowodzenie działania poprawy lub programy selekcji prowadzone przez już istniejącą organizację lub zrzeszenie, lub
- jeśli zwierzęta z rodziny koniowatych tej rasy mają być wpisane lub zarejestrowane w sekcji specjalnej księgi stadnej prowadzonej przez organizację lub stowarzyszenie składające wniosek, dotyczący w szczególności tej sekcji, która z zasady ustanowionej w pkt 3 lit. b) Załącznika przynależy do organizacji lub stowarzyszenia, które prowadzi księgę stadną pochodzenia rasy.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkim udzielonym urzędowym zatwierdzeniu lub uznaniu, jak również o udzielonych odmowach.
4.
Jeżeli jakakolwiek organizacja lub stowarzyszenie otrzymuje w określonym Państwie Członkowskim odmowę urzędowego zatwierdzenia czy uznania, to uzasadnienie tej odmowy powinno zostać podane tej organizacji lub stowarzyszeniu na piśmie.
Artykuł 3
Właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego cofną urzędowe zatwierdzenie lub uznanie wszelkich organizacji czy stowarzyszeń, które prowadzą księgę stadną, jeżeli uznają, że nie spełniają one warunków ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 czerwca 1992 r.
ustanawiająca niektóre zasady dla zapewnienia koordynacji między organizacjami i stowarzyszeniami, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla rejestrowanych koniowatych
(92/354/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 92/353/EWG [2] ustanawia kryteria zatwierdzania lub uznawania organizacji i stowarzyszeń, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla rejestrowanych koniowatych; decyzja ta przewiduje, że władze zainteresowanych Państw Członkowskich odpowiadają za zatwierdzanie lub uznawanie organizacji lub stowarzyszeń, które prowadzą lub zakładają księgi stadne;
w związku z tym należy ustalić zasady obowiązujące w kontaktach między organizacją lub stowarzyszeniem prowadzącym księgę stadną pochodzenia danej rasy a organizacją lub stowarzyszeniem prowadzącym lub zakładającym księgę stadną lub sekcję księgi stadnej dla tej rasy;
powinno się przyjąć przepisy w sprawie procedury umożliwiającej zainteresowanym właściwym władzom zapewnienie w specjalnych okolicznościach koordynacji między dwoma organizacjami lub stowarzyszeniami; ważne jest również, by wszystkie informacje wymagane do przyjęcia specjalnych zasad koordynacji na mocy art. 4 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 90/427/EWG były udostępniane Komisji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Zootechnicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Organizacja lub stowarzyszenie prowadzące księgę stadną pochodzenia danej rasy musi zapewnić bliską współpracę z organizacją lub stowarzyszeniem prowadzącym księgę stadną lub sekcję księgi stadnej dla tej samej rasy, w szczególności w celu uniknięcia wszelkich sporów.
Artykuł 2
1.
Gdy właściwe władze danego Państwa Członkowskiego uważają, że zatwierdzona lub uznana organizacja lub stowarzyszenie w innym Państwie Członkowskim nie przestrzegają zasad ustanowionych w stosownym prawodawstwie wspólnotowym, w szczególności zasad ustalonych przez organizację lub stowarzyszenie, które prowadzi księgę stadną pochodzenia danej rasy, nawiązują one natychmiastowy kontakt z właściwymi władzami tego drugiego Państwa Członkowskiego.
Te ostatnie władze podejmują wszelkie konieczne środki i informuje właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o rodzaju przeprowadzonych kontroli, podjętych decyzjach i powodach podjęcia tych decyzji.
2.
Jeśli właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego uznają, że te środki mogą okazać się niewystarczające, rozważają one wraz z władzami drugiego Państwa Członkowskiego sposoby zaradzenia powstałej sytuacji, w razie konieczności udając się do tego Państwa Członkowskiego.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich informują Komisję o przyjętych rozwiązaniach.
4.
W wypadku nieznalezienia rozwiązania w ciągu sześciu miesięcy Komisja na wniosek jednych z władz zainteresowanych Państw Członkowskich lub ze swej własnej inicjatywy może w szczególności oddelegować zespół inspektorów we współpracy z właściwymi władzami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1992 r.
zmieniająca załącznik III do dyrektywy Rady 90/539/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych, w odniesieniu do warunków szczepień drobiu
(92/369/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/496/EWG [2], w szczególności jej art. 34, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik III do dyrektywy 90/539/EWG wymaga obecnie w szczególności, by drób przeznaczony do handlu wewnątrzwspólnotowego był szczepiony szczepionkami odpowiadającymi wymaganiom Farmakopei Europejskiej;
w przypadku wielu szczepionek stosowanych obecnie w Państwach Członkowskich przeznaczonych dla drobiu monografie Farmakopei Europejskiej nie są dostępne;
pożądane jest wprowadzenie zmian we wspomnianym Załączniku, zezwalających na stosowanie szczepionek, które nie są koniecznie przedmiotem monografii Farmakopei Europejskiej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do dyrektywy 90/539/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lipca 1992 r.
wyznaczająca centrum serwerowe "Animo"
(92/373/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/628/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dnia 19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG [3] w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo);
w celu zapewnienia funkcjonowania skomputeryzowanego systemu Animo, należy przyjąć postanowienie o użytkowaniu centrum serwerowego; w tym celu Komisja przyjęła w dniu 3 grudnia 1991 r. decyzję 91/638/EWG [4] w sprawie wyznaczenia wspólnego centrum serwerowego systemu skomputeryzowanego "Animo";
centrum serwerowe firmy Eurokom spełnia wszelkie warunki techniczne ustanowione w załączniku do decyzji 91/638/EWG i daje wszelkie niezbędne gwarancje należytego funkcjonowania systemu "Animo" na dzień 1 lipca 1992 r.;
jeżeli zajdzie potrzeba, warunki współpracy między tym centrum serwerowym, a Komisją i Państwami Członkowskimi, zostaną ustalone w terminie późniejszym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG;
uwzględniając informacje dostarczone przez wyznaczoną firmę, w szczególności w odniesieniu do aspektów finansowych i technicznych, decyzja niniejsza poddana zostanie rewizji tak szybko jak będzie to tylko możliwe, jeżeli przy określaniu szczegółów praktycznych napotkane zostaną trudności w tym względzie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Centrum serwerowe firmy Eurokom, Avenue de la Joyeuse Entrée 1, B-1050 Bruxelles, wyznacza się jako wspólne centrum serwerowe systemu "Animo".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 lipca 1992 r.
dotycząca zawarcia Międzynarodowego Porozumienia w sprawie kauczuku naturalnego z 1987 r.
(92/396/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. negocjowane w kontekście Zintegrowanego Programu Towarowego [rezolucja 93 (IV) przyjęta na czwartej Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju] weszła w życie tymczasowo dnia 29 grudnia 1988 r.;
Wspólnota i większość jej Państw Członkowskich notyfikowały dnia 22 grudnia 1988 r. tymczasowe stosowanie Porozumienia;
celem Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. jest, między innymi, przyczynienie się do stabilizacji ceny kauczuku naturalnego bez zakłócania długoterminowych trendów rynkowych i uzyskanie zrównoważonego wzrostu między popytem a podażą tego produktu;
w celu umożliwienia członkom, którzy stosowali tymczasowo Porozumienie, ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie tego Porozumienia, Międzynarodowa Rada ds. Kauczuku Naturalnego przedłużyła termin składania tych dokumentów do dnia 31 grudnia 1992 r.;
wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły swój zamiar stosowania Porozumienia;
należy zatwierdzić to Porozumienie;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie powinny równocześnie notyfikować Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęcie przez nich Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Europejska Wspólnota Gospodarcza i jej Państwa Członkowskie składają równocześnie Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. swoje dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Tekst Porozumienia jest załączony do decyzji 88/107/EWG [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzającego w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1992 r.
zmieniająca decyzję 83/471/EWG odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(92/429/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [2], w szczególności jego art. 5 ustęp czwarty, a także mając na uwadze, co następuje:
skład Komitetu Inspekcyjnego musi w okresie dwóch lat zapewnić każdemu Państwu Członkowskiemu możliwość brania udziału we wszystkich kontrolach przeprowadzanych w Państwach Członkowskich; w tym celu konieczne jest zwiększenie liczby członków uczestniczących w Komitecie; należy odpowiednio zmienić decyzję Komisji 83/471/EWG z dnia 7 września 1983 r. odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych [3], ostatnio zmienioną decyzją 86/131/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 83/471/EWG ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Inspekcje na miejscu przeprowadzane są w danym Państwie Członkowskim przez delegację Komitetu składającą się maksymalnie z 10 członków, powoływanych w następujący sposób:
- trzech ekspertów z Komisji, z których jeden pełni funkcję przewodniczącego Komitetu,
- jeden ekspert z danego Państwa Członkowskiego,
- jeden ekspert z Państwa Członkowskiego, w którym Komitet przeprowadził swoją ostatnią inspekcję na miejscu,
- jeden ekspert z Państwa Członkowskiego, w którym Komitet będzie przeprowadzał inspekcję w najbliższej przyszłości,
- czterech ekspertów z innych Państw Członkowskich." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 1992 r.
w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG oraz uchylająca decyzję 88/192/EWG
(92/438/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: od chwili przyjęcia decyzji Rady 88/192/EWG z dnia 28 marca 1988 r. w sprawie systemu kontroli sanitarnej w granicznych posterunkach kontroli przy przywozie z państw trzecich (Projekt SHIFT) [2] nastąpił znaczny postęp w zakresie harmonizacji w dziedzinie weterynarii;
w szczególności Rada przyjęła dyrektywę 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. określającą zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], dyrektywę 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4] oraz dyrektywę 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [5];
w świetle tendencji sprzyjających harmonizacji w sektorze weterynaryjnym, stosowne jest ustanowienie nowych przepisów w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych i uchylenie, w związku z powyższym, decyzji 88/192/EWG;
te nowe przepisy mają służyć ochronie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, umożliwiając utworzenie rynku wewnętrznego zwierząt i produktów zwierzęcych;
te nowe przepisy są obecnie tym bardziej niezbędne, że zniesiona zostaje kontrola na granicach wewnętrznych;
komputeryzacja weterynaryjnych procedur przywozowych, a także opracowanie baz danych wyszczególniających wymagania przywozowe oraz informacje dotyczące przywozu zwierząt i produktów zwierzęcych muszą zapewnić urzędowemu lekarzowi weterynarii odmawiającemu przyjęcia przesyłki w granicznym posterunku kontroli skuteczny sposób przekazywania istotnych informacji;
dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG oraz 91/628/EWG powinny być odpowiednio zmienione;
w decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [6] należy przewidzieć wsparcie finansowe Wspólnoty dla wprowadzenia w życie nowych środków odnoszących się do komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych;
Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komputeryzacja weterynaryjnych procedur przywozowych obejmuje:
- procedurę przekazywania istotnych informacji w przypadku odesłania przesyłki w granicznym posterunku kontroli przez urzędowego lekarza weterynarii;
- organizację i obsługę baz danych zawierających wspólnotowe wymagania przywozowe dotyczące zwierząt i produktów;
- organizację i obsługę baz danych obejmujących przywóz zwierząt i produktów do Wspólnoty.
2.
Komputeryzacja określona w ust. 1 jest dostosowana do obowiązujących standardów międzynarodowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji definicje podane w dyrektywach 90/675/EWG, 91/496/EWG oraz 91/628/EWG stosuje się zgodnie z potrzebą.
Artykuł 3
1.
Procedura informacyjna określona w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze obejmuje graniczne posterunki kontroli, organy centralne Państw Członkowskich i Komisję.
2.
Procedura informacyjna określona w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze jest stosowana zgodnie z opisem zawartym w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Bazy danych określone w art. 1 tiret drugie zawierają szczegółowy wykaz wymagań dotyczących przywozu zwierząt i produktów do Wspólnoty, w szczególności informacje na temat wykazów upoważnionych państw trzecich, zatwierdzonych przedsiębiorstw, przyjętych środków ochronnych i zatwierdzonych wzorów świadectw.
2.
Organizacja i obsługa baz danych określonych w art. 1 ust. 1 tiret drugie ustalona jest w załączniku II.
Artykuł 5
1.
Bazy danych określone w art. 1 ust. 1 tiret trzecie zawierają wyczerpujące informacje dotyczące każdej przesyłki zwierząt lub produktów wprowadzonych na terytorium Wspólnoty, obejmujące w szczególności warunki przewozu zwierząt zgodnie z przepisami rozdziału III dyrektywy 91/628/EWG i wyniki badań przeprowadzonych zgodnie z dyrektywą 90/675/EWG i 91/496/EWG.
2.
Organizacja i obsługa baz danych określonych w art. 1 tiret trzecie ustalona jest w załączniku III.
Artykuł 6
Sprzęt stosowany w granicznych posterunkach kontroli do celów niniejszej dyrektywy może być taki jak sprzęt określony w art. 2 ust. 2 decyzji Komisji 91/398/EWG z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu wymiany informacji między władzami weterynaryjnymi (Animo) [7].
Artykuł 7
Decyzja 88/192/EWG traci moc.
Artykuł 8
W dyrektywie 90/675/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— czy informacja dotycząca odmowy przesyłki nie jest podana w procedurze określonej w art. 1 tiret pierwsze decyzji Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT) [8]."
2) w art. 8 ust. 2 dodaje się co następuje:
"d) sprawdzać bazy danych określone w art. 1 tiret drugie decyzji 92/438/EWG."
3) w art. 9 ust. 2 lit. iii) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zapewnia on przeprowadzanie wszystkich aktualizacji baz danych wskazanych w art. 1 tiret trzecie decyzji 92/438/EWG."
4) w art. 11 ust. 4 lit. b) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— powiadomić przy użyciu skomputeryzowanego systemu wymiany informacji między władzami weterynaryjnymi (Animo), urzędowego lekarza weterynarii w posterunku kontroli miejsca przeznaczenia o przejściu produktów i ich prawdopodobnej dacie przybycia,".
5) w art. 11 ust. 4 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W takich przypadkach właściwe władze są informowane za pośrednictwem skomputeryzowanego systemu wymiany informacji między władzami weterynaryjnymi (Animo)."
6) w art. 16 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— zastosować procedurę informacyjną określoną w art. 1 tiret pierwsze decyzji 92/438/EWG.".
7) w art. 16 ust. 1 lit. a) skreśla się tiret trzecie.
8) art. 16 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Stosuje się przepisy decyzji 92/438/EWG."
Artykuł 9
W dyrektywie 91/496/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— że procedura opisana w art. 1 tiret pierwsze decyzji Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT) nie zawiera informacji odmówienia przesyłki [9]."
2) w art. 4 ust. 2 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Badanie musi być przeprowadzone po sprawdzeniu baz danych określonych w art. 1 tiret drugie decyzji 92/438/EWG."
3) w art. 6 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Urzędowy lekarz weterynarii gwarantuje, że przeprowadzane są wszystkie aktualizacje baz danych wskazanych w art. 1 tiret trzecie decyzji 92/438/EWG."
4) w art. 9 ust. 1 lit. d) wyrazy "określonego w art. 12 ust. 4 akapit drugi" zastępuje się wyrazami "określonego w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG".
5) w art. 12 ust. 1 lit. c) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— zastosować procedurę informacyjną przewidzianą w art. 1 tiret pierwsze decyzji 92/438/EWG,."
6) w art. 12 ust. 1, lit c) skreśla się tiret trzecie.
7) w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Stosuje się przepisy decyzji 92/438/EWG."
8) w art. 30 ust. 2 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "w akapicie drugim".
Artykuł 10
W art. 11 dyrektywy 91/628/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Stosuje się przepisy decyzji Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT) [*] Dz.U. L 243 z 25.8.1992, str. 27.."
Artykuł 11
W decyzji 90/424/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 37a
1.
Możliwe jest przyznanie pomocy finansowej Wspólnoty na komputeryzację weterynaryjnych procedur przywozowych określonych w decyzji 92/438/EWG [*] Dz.U. L 243 z 25.8.1992, str. 27..
2.
Ustalenia organizacyjne dotyczące finansowania na mocy ust. 1 oraz poziom wkładu Wspólnoty określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41."
Artykuł 12
Zasady niezbędne do stosowania niniejszej decyzji przyjmuje się, w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 13
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny powołany na mocy decyzji 68/361/EWG [12], zwany dalej "Komitetem".
2.
Gdy stosuje się procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli nie są one zgodne z opinią Komitetu lub taka opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie środki, które należy przyjąć.
Rada przyjmuje środki stanowiąc większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je niezwłocznie.
Artykuł 14
Przepisy niniejszej decyzji zostają poddane przeglądowi w terminie do dnia 1 lipca 1995 r. w celu uwzględnienia postępu technologicznego i dokonania niezbędnych udoskonaleń, w szczególności w świetle postępu technologicznego, jaki może nastąpić w najbardziej zaawansowanych Państwach Członkowskich.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1992 r.
dotycząca kwestionariuszy odnoszących się do dyrektyw w sektorze wodnym
(92/446/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], zmienioną dyrektywą 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r., normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2], w szczególności jej art. 13 ust. 1, jak również odnośne przepisy innych dyrektyw, określone w załączniku I do dyrektywy 91/692/EWG,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącą wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do poboru wody pitnej w Państwach Członkowskich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG, w szczególności jej art. 9a,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/778/EWG z dnia 15 czerwca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG, w szczególności jej art. 17a,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącą jakości wody w kąpieliskach [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są zobowiązane do sporządzenia sprawozdania na temat wprowadzania w życie niektórych dyrektyw Wspólnoty w oparciu o kwestionariusze lub wzory przygotowane przez Komisję; zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG, powyższe kwestionariusze lub wzory mają być przygotowane przez Komisję z pomocą komitetu złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wyrażoną przez wyżej wymieniony komitet lub nie były przedmiotem opinii komitetu w czasie ustanowionym przez przewodniczącego komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusze znajdujące się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1992 r.
ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych
(92/452/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 90/425/EWG [2], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą przywozić zarodki bydlęce, został ustalony w decyzji Komisji 91/270/EWG [3];
obecnie zachodzi konieczność sporządzenia wykazu zatwierdzonych zespołów pobierania zarodków w każdym państwie trzecim znajdującym się w wykazie ustalonym w decyzji Komisji 91/270/EWG;
ustalono, że służby weterynaryjne państw trzecich znajdujących się w wykazie ustalonym w decyzji Komisji 91/270/EWG wykonują odpowiednie uprawnienia i prawidłową kontrolę nad zespołami pobierania zarodków działającymi na ich terytoriach oraz te same służby weterynaryjne zobowiązały się zatwierdzać do pobierania, przetwarzania i składowania zarodków przeznaczonych na przywóz do Wspólnoty wyłącznie te zespoły, które w pełnym zakresie spełniają wymogi rozdziałów I i II załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG;
służby weterynaryjne państw trzecich znajdujących się w wykazie zobowiązały się wycofać udzielone zatwierdzenie zespołowi pobierania zarodków w przypadku, gdy stwierdzone zostanie nieprzestrzeganie jednego lub więcej warunków zatwierdzenia, i powiadamiają one Komisję o zaistniałych zmianach;
właściwe władze weterynaryjne niektórych państw trzecich znajdujących się w wykazie nie przekazały wykazu zatwierdzonych zespołów pobierania zarodków i nowe informacje mogą zostać przekazane Komisji; konieczne będzie powtórne zbadanie i wprowadzenie zmian do niniejszej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu. Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przywożą zarodki z państw trzecich tylko w przypadku, gdy były one pobierane, przetwarzane i składowane przez zespoły pobierania zarodków znajdujące się w wykazach stanowiących Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 września 1992 r.
dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich
(92/471/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], zmienioną dyrektywą 90/425/EWG [2], w szczególności jej art. 9 i 10, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Komisji 91/270/EWG [3] ustanowiono wykaz państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz zarodków bydlęcych do Państw Członkowskich;
decyzja Komisji 92/452/EWG [4] ustanawia w odniesieniu do niektórych państw trzecich wykaz zespołów pobierania zarodków; decyzja 92/452/EWG zostanie w odpowiednim czasie uzupełniona o nowe informacje w odniesieniu do pozostałych państw trzecich;
konieczne jest ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych wymaganych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich;
właściwe organy państw trzecich, w których pobrano zarodki przeznaczone do przywozu do Wspólnoty, zobowiązały się do zapewnienia, aby te zarodki były pobierane i przetwarzane przez zatwierdzone i nadzorowane zespoły pobierania zarodków, aby były pobierane od zwierząt o zadowalającym stanie zdrowia, aby były magazynowane i transportowane zgodnie z zasadami pozwalającymi na zachowanie ich stanu zdrowia, oraz aby w czasie transportu towarzyszyło im świadectwo zdrowia zwierzęcia, będące dowodem na wywiązanie się z przedmiotowych zobowiązań;
właściwe władze weterynaryjne państw trzecich znajdujących się w wykazie zobowiązały się powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie, za pomocą teleksu lub telefaksu, w ciągu 24 godzin od potwierdzenia, o wystąpieniu jednej z następujących chorób: księgosuszu, pryszczycy, zarazy płucnej bydła, choroby niebieskiego języka, choroby krwotocznej zwierzyny płowej, gorączki doliny Rift i zakaźnego pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, lub o zastosowaniu szczepień zapobiegających tym chorobom;
sytuacja zdrowotna zwierząt w państwach trzecich figurujących w wykazie jest zadowalająca z punktu widzenia przywozu zarodków bydlęcych; służby weterynaryjne w tych krajach są dobrze rozbudowane i zorganizowane;
świadectwo zdrowia zwierzęcia jest dostosowane do sytuacji zdrowotnej w poszczególnych państwach trzecich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydlęcych zarodków odpowiadających gwarancjom określonym w świadectwie zdrowia zwierząt zgodnie z załącznikiem A część I. Dane świadectwo musi towarzyszyć przesyłkom zarodków z państw trzecich lub z części państw trzecich wymienionych w załączniku A część II.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydlęcych zarodków odpowiadających gwarancjom określonym w świadectwie zdrowia zwierząt zgodnie z załącznikiem B część I. Dane świadectwo musi towarzyszyć przesyłkom zarodków z państw trzecich lub z części państw trzecich wymienionych w załączniku B część II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 1992 r.
ustanawiająca formę współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(92/486/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/60/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 19 lipca 1991 r. Komisja przyjęła decyzję 91/398/EWG w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3] i dnia 2 lipca 1992 r. decyzję 92/373/EWG ustanawiającą centrum serwerowe Animo [4];
w celu zapewnienia funkcjonowania systemu komputerowego Animo należy zharmonizować formę współpracy centrum serwerowego Animo z Państwami Członkowskimi;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, wyznacza władze, które mają być odpowiedzialne za współpracę między władzami w obrębie każdego Państwa Członkowskiego.
Współpracujące władze negocjują umowę z Eurokomem na wykorzystanie wspólnego centrum serwerowego.
Umowa zostaje podpisana w zgodzie z przepisami krajowymi.
Artykuł 2
Właściwe władze Państw Członkowskich zapewnią, że umowy określone w art. 1:
- obowiązują do dnia 1 lipca 1995 r.,
- zawierają klauzulę o przeglądach rocznych,
- zawierają klauzulę o wypowiedzeniu z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu,
- zawierają zobowiązanie Eurokomu do spełnienia wszelkich wymagań technicznych opisanych w Załączniku do decyzji Komisji 91/638/EWG [5] wynikających z propozycji technicznych zawartych w ofercie Eurokomu.
Ewentualne prace, jakie wykona Eurokom, łącznie z wszelkimi pracami, związanymi z wdrażaniem systemu w każdym Państwie Członkowskim, jakie wykonają Państwa Członkowskie, a także prace nad zarządzaniem całym przedsięwzięciem, będą przedmiotem oddzielnych zobowiązań,
- uwzględniają następujące aspekty finansowe:
a) 300 ECU rocznie na jednostkę lokalną, jak wyszczególniono w decyzji Komisji 92/175/EWG [6];
b) koszty połączeń, zróżnicowane w zależności od istnienia lub braku krajowego centrum serwerowego i będące najlepszą ceną uzyskaną przez Eurokom od dostarczyciela łączy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zobowiązują się do powoływania się na klauzulę wypowiedzenia określoną w art. 2 tiret trzecie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 4
Całkowity koszt roczny wynikający z uczestnictwa w systemie komputerowym, określonym w art. 2 lit. a) tiret piąte, który nie przekroczy tej kwoty przewidzianej w pierwszym roku, oraz jego podział między Państwa Członkowskie zostanie ponownie zweryfikowany przed dniem 1 lipca 1993 r.
Jednakże cena maksymalna dla każdego Państwa Członkowskiego za każdy drugi lub trzeci rok obowiązywania umowy nie będzie wyższa od ceny za pierwszy rok o więcej niż 10 %.
Artykuł 5
Jeżeli w czasie wdrażania systemu zostanie stwierdzone, że powstanie sytuacja, w szczególności dotycząca zapewnienia środków finansowych, która będzie niezgodna z celami decyzji, wówczas Komisja podejmie niezbędne środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 decyzji Rady 90/424/EWG [7].
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 października 1992 r.
w sprawie zawarcia Umowy międzynarodowej w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r.
(92/489/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie decyzji 91/51/EWG [1],Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podpisały w 1989 r. Umowę międzynarodową w sprawie juty i produktów z juty i, z wyjątkiem Portugalii, notyfikowały o jej tymczasowym stosowaniu, do czasu zakończenia procedur wewnętrznych wymaganych do jej zatwierdzenia;
wymagana liczba rządów i udział w przywozie netto, określony w art. 40 ust. 1, niezbędne do ostatecznego wejścia w życie Umowy, zostały obecnie przekroczone;
Państwa Członkowskie wyraziły swój zamiar zatwierdzenia Umowy;
należy obecnie zatwierdzić Umowę, a Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie powinny, działając równocześnie, notyfikować Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych zatwierdzenie przez nich Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę międzynarodową w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r.
Działając równocześnie, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie, po zakończeniu wymaganych procedur wewnętrznych, notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych zatwierdzenie przez nie, jako importerów, Umowę międzynarodową w sprawie juty i produktów z juty z 1989 r., zgodnie z art. 37 Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do decyzji 91/51/EWG.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu zatwierdzającego w imieniu Wspólnoty.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 20 października 1992 r.
zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione
(92/508/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi[1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/681/EWG[2], w szczególności jej art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 91/516/EWG ustanowiła wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowychjest zabronione[3];
niezbędne jest bardziej precyzyjne zdefiniowanie niektórych produktów;
wskazane jest uzupełnienie wykazu, aby zabronić stosowania stałych odpadów komunalnych, nieprzetworzonych odpadów z punktów żywienia zbiorowego oraz opakowań i części opakowań produktów pochodzących z przemysłu rolno-spożywczego, umieszczanych w mieszankach paszowych;
termin "odpady" do celów niniejszej decyzji ma znaczenie zdefiniowane w dyrektywie Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów[4], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/692/EWG[5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 91/516/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1993 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 października 1992 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Paragwaju
(92/509/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 133 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota powinna zatwierdzić, dla osiągnięcia swych celów w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych, umowę ramową o współpracy handlowej i gospodarczej z Republiką Paragwaju,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ramowa o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Paragwaju zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 25 Umowy [3].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 21 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 listopada 1992 r.
ustanawiająca wzór świadectwa określony w art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 91/496/EWG
(92/527/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], zmienioną decyzją 92/438/EWG [2], w szczególności jej art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
urzędowy lekarz weterynarii posterunku kontroli granicznej po zakończeniu kontroli weterynaryjnej musi wydać świadectwo potwierdzające, że badania te przeprowadzono we właściwy sposób;
świadectwo musi podawać rodzaj próbek, jakie zostały pobrane, oraz wyniki wszelkich testów laboratoryjnych lub datę, kiedy można spodziewać się tych wyników;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo przewidziane w art. 7 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 91/496/EWG musi być sporządzone zgodnie ze wzorem ustanowionym w Załączniku.
Świadectwo musi być sporządzone na jednej kartce papieru.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 października 1992 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Albanii w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej
(92/535/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Albanii w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie stosunków zewnętrznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Albanii w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy [2].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym w art. 18 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 19 listopada 1992 r.
w sprawie bazy danych obejmującej wspólnotowe wymagania dotyczące przywozu, przewidzianej projektem SHIFT
(92/563/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 92/628/EWG i decyzję 90/424/EWG oraz uchylająca decyzję 88/192/EWG [1], w szczególności jej art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu ustanowienia i skutecznego wykorzystywania bazy danych określonej w art. 4 i w załączniku II do decyzji 92/438/EWG pkt 1 konieczne jest podanie charakterystyki, zawartości i warunków ustanowienia oraz wykorzystywania tej bazy;
za opracowanie systemu użytkownika bazy danych Wspólnoty odpowiedzialna jest Komisja i Komisja uwzględnia systemy operacyjne używane w Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji "wspólnotowa baza danych" oznacza bazę danych obejmującą wspólnotowe wymagania dotyczące przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych pochodzących z państw trzecich.
2.
Wspólnotowa baza danych musi być relacyjna.
Użytkownik musi mieć możliwość korzystania z szybkiego dostępu do informacji niezbędnych przy czynnościach kontrolnych.
Artykuł 2
Wspólnotowa baza danych zawiera informacje określone w art. 4 ust. 1 decyzji 92/438/EWG.
Ponadto zawiera ona szczególne warunki dotyczące przywozu, stosowane w Państwie Członkowskim lub w części Państwa Członkowskiego i w niektórych zakładach.
Artykuł 3
1.
Komisja jest odpowiedzialna za opracowanie systemu użytkownika wspólnotowej bazy danych.
2.
Opracowanie określone w ust. 1 zawiera:
- opis struktury wspólnotowej bazy danych,
- definicje i wykonywanie technicznych funkcji aplikacyjnych, które są niezbędne do korzystania z tej bazy danych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 1992 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów
(92/578/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów może przynieść rozwiązanie występujących obecnie problemów transalpejskiego ruchu towarowego; konieczne jest zapewnienie niedyskryminacyjnego rozwoju tranzytu, pozwalającego na prowadzenie handlu międzynarodowego możliwie jak najniższym kosztem społecznym i ograniczenie do minimum administracyjnych i technicznych przeszkód, wpływających na tranzyt;
wymienione cele muszą zarazem uwzględniać obowiązek respektowania przysługującej użytkownikom swobody wyboru oraz aspekty odnoszące się do bezpieczeństwa drogowego, ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego w regionach alpejskich;
cele i treść Umowy wchodzą w zakres wspólnej polityki transportowej, a normy techniczne odgrywają przypisaną im rolę w osiąganiu tych celów;
należy ustanowić procedurę zatwierdzania porozumień administracyjnych, przewidzianych w Umowie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, przewidzianej w art. 21 Umowy.
Artykuł 3
Porozumienie administracyjne, przewidziane w pkt II.4 załącznika 6 do Umowy, podlega zatwierdzeniu zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 4 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komisji projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane przepisy, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upływie czterech tygodni od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 5
Komisja przyjmuje środki niezbędne do wprowadzenia w życie porozumienia administracyjnego określonego w art. 3, zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1992 r.
w sprawie sporządzenia Protokołu zmian do Europejskiej Konwencji o ochronie zwierząt hodowlanych
(92/583/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 78/923/EWG [3] Wspólnota zatwierdziła Europejską Konwencję w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych, zwaną dalej "Konwencją"; Wspólnota złożyła swój dokument zatwierdzenia;
celem uwzględnienia technicznego i naukowego rozwoju w zakresie hodowli zwierząt gospodarskich, Komitet Ministrów Rady Europy dnia 15 listopada 1991 r. przyjął Protokół zmian do Konwencji;
różnice w ustawodawstwach krajowych odnoszących się do ochrony zwierząt utrzymywanych w celach hodowlanych mogą przyczyniać się do powstania nierównych warunków konkurencji, a w konsekwencji pośrednio wywierać wpływ na właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku;
Konwencja obejmuje zagadnienia wchodzące w zakres wspólnej polityki rolnej;
poprzez uczestnictwo Wspólnota działa na rzecz osiągnięcia swoich celów;
z tego względu Protokół zmian powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół zmian do Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady złoży dokument zatwierdzenia zgodnie z art. 6 ust. 4 Protokołu zmian.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1992 r.
dotycząca zawarcia Umowy o handlu i współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Makau
(92/605/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Umowę o handlu i współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Makau,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę o handlu i współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Makau.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 19 Umowy [2].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 16 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 1992 r.
ustanawiająca metody analizy i badania mleka poddanego obróbce termicznej, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia przez ludzi
(92/608/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce termicznej [1], w szczególności jej art. 11 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 11 ust. 6 dyrektywy 85/397/EWG, Rada ma ustanowić szczegółowe regulacje w zakresie kontroli przewidzianej w art. 11 ust. 2; celem takiej kontroli przeprowadzanej przez zakłady znajdujące się pod nadzorem i w ramach odpowiedzialności urzędowego organu i z okresową kontrolą przeprowadzaną przez ten urzędowy organ, jest zapewnienie zgodności z wymaganiami dyrektywy 85/397/EWG, w szczególności z wymaganiami ustanowionymi w jej art. 3 A ust. 3;
ustanowienie procedur w zakresie kontroli obejmuje określenie metod, które mają być zastosowane do jej realizacji;
muszą być ustanowione metody oznaczania ogólnej zawartości substancji stałych, zawartości tłuszczu, zawartości beztłuszczowych substancji stałych, ogólnej zawartości azotu, zawartości białka oraz gęstość mleka poddanego obróbce termicznej, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
z przyczyn technicznych wstępnym wymaganiem jest ustanowienie wzorcowych metod dla analiz i badań, aby zapewnić, że spełnione są normy opisane w art. 3 A ust. 3 dyrektywy 85/397/EWG; szczególnie ważne jest przeprowadzenie badania warunków, w jakich przeprowadza się rutynowe metody analiz i badań; do czasu wyniku tego badania jest sprawą właściwych organów dopilnowanie, czy odpowiednie wzorcowe metody stosowane są w celu zapewnienia, aby te normy były spełnione;
określenie wspomnianych powyżej metod obejmuje, w szczególności, określenie procedur analitycznych oraz ustalanie kryteriów wiarygodności celem zapewnienia jednolitej interpretacji wyników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stosuje się następujące metody analizy i badania mleka poddanego obróbce termicznej:
- oznaczanie ogólnej zawartości substancji stałych,
- oznaczanie zawartości tłuszczu,
- oznaczanie ogólnej zawartości beztłuszczowych substancji stałych,
- oznaczanie ogólnej zawartości azotu,
- oznaczanie zawartości białka,
- oznaczanie masy właściwej.
Artykuł 2
Wprowadzenie w życie wzorcowych metod dla analiz i badań, określanie kryteriów wiarygodności i pobierania próbek musi być wykonywane zgodnie z zasadami ustalonymi w załączniku I.
Artykuł 3
Metody określone w art. 1 są wymienione w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji nr 92/1/EWG
z dnia 13 stycznia 1992 r.
w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy prawa muszą być w tym przypadku ograniczone wyłącznie do wymogów, które są niezbędne w celu zaspokojenia zasadniczych i naglących potrzeb dotyczących monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania i składowania w taki sposób, aby zapewnić, że w pełni utrzymywane są temperatury wymagane przez art. 5 dyrektywy 89/108/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania i składowania głęboko mrożonych środków spożywczych.
Artykuł 2
1 Środki transportu, a także środki służące do magazynowania i składowania muszą być wyposażone w odpowiednie urządzenia rejestrujące do monitorowania w częstych i regularnych odstępach czasu temperatur powietrza, jakim poddawane są głęboko mrożone środki spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi.
W przypadku transportu przyrządy pomiarowe muszą być zatwierdzone przez właściwe władze kraju, w którym środek transportu jest zarejestrowany.
Pomiary temperatury otrzymane w ten sposób muszą być oznaczone datą i przechowywane przez operatora przynajmniej przez jeden rok lub dłużej stosownie do charakteru żywności.
2.
Temperatura powietrza podczas składowania w ladach wystawowych sprzedaży detalicznej i w trakcie sprzedaży miejscowej będzie mierzona przynajmniej przez jeden widoczny termometr, który w przypadku otwartych lad wystawowych sprzedaży detalicznej wskazywać będzie temperaturę przy wylocie powietrza na poziomie wyraźnie oznaczonej maksymalnej linii załadunku.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwo od ust. 1 w przypadku komór chłodniczych o pojemności mniejszej niż 10 metrów sześciennych przeznaczonych do składowania zapasów w placówkach sprzedaży detalicznej, zezwalając na dokonywanie pomiaru temperatury powietrza przez łatwo widoczny termometr.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 lipca 1993 r. z wyjątkiem kolei, dla której data wprowadzenia w życie zostanie określona później.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji nr 92/2/EWG
z dnia 13 stycznia 1992 r.
ustanawiająca procedurę pobierania próbek oraz wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli temperatur głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: powinno się kontrolować temperaturę głęboko mrożonej żywności;
Państwa Członkowskie mogą stosować inne metody naukowo obowiązujące, pod warunkiem że nie utrudnia to swobodnego przepływu głęboko mrożonej żywności i że reguły konkurencji nie są zmieniane;
po sprawdzeniu zapisów temperatury powietrza zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie Komisji 92/1/EWG z dnia 13 stycznia 1992 r. w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], i biorąc pod uwagę temperatury wymagane w art. 5 dyrektywy 89/108/EWG oraz w przypadkach gdzie budzi to uzasadnione wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą przeprowadzić test destrukcyjny;
kontrola odpowiada przepisom dyrektywy Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [3], w szczególności jej art. 4 i 14;
przepisy przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie procedury pobierania próbek i metody analizy niezbędne do urzędowej kontroli temperatur głęboko mrożonej żywności, zgodnie z przepisami opisanymi w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy.
2.
Jednakże metoda analizy opisana w załączniku II do niniejszej dyrektywy może być stosowana, tylko w przypadku gdy kontrola budzi uzasadnione wątpliwości co do progu temperatur określonego w dyrektywie 89/108/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Wprowadzenie wymogów przewidzianych w art. 1 ust. 1 i załącznikach I i II nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie innych naukowo obowiązujących metod, pod warunkiem że nie utrudnia to swobodnego przepływu głęboko mrożonej żywności uznanej za zgodną z zasadami ze względu na metodę opisaną w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Jednakże w przypadku różnic w wynikach pierwszeństwo mają wyniki otrzymane po zastosowaniu metod wspólnotowych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 31 lipca 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/3/EURATOM
z dnia 3 lutego 1992 r.
w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31 i 32,
uwzględniając wniosek Komisji [1], który został opracowany po uzyskaniu opinii grupy osób powołanej przez Komitet Naukowo-Techniczny złożony z ekspertów naukowych pochodzących z Państw Członkowskich,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 2 lutego 1959 r. Rada przyjęła dyrektywy ustanawiające podstawowe normy ochrony zdrowia pracowników oraz ogółu społeczeństwa przed zagrożeniem związanym z promieniowaniem jonizującym [4] zmienione dyrektywą 80/836/Euratom [5] oraz dyrektywą 84/467/Euratom [6];
na podstawie art. 2 dyrektywy 80/836/Euratom, podstawowe normy bezpieczeństwa stosuje się między innymi w przypadkach transportu naturalnych i sztucznych substancji radioaktywnych;
na podstawie art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom, każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest do zgłaszania działań powodujących zagrożenie promieniowaniem jonizującym; w świetle potencjalnych zagrożeń i innych istotnych okoliczności, działania te we wszystkich przewidywalnych przypadkach wymagają uzyskania przez Państwa Członkowskie uprzedniego zezwolenia;
w celu spełnienia wymogów określonych w art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom ustanawiającej podstawowe normy zgodnie z art. 30 Traktatu ustanawiającego Euratom, Państwa Członkowskie ustanowiły na swoich terytoriach określone systemy; Państwa Członkowskie zapewniają niezmiennie porównywalny poziom ochrony poprzez wewnętrzne kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie na swoich terytoriach na podstawie przepisów krajowych zgodne z istniejącymi wspólnotowymi i międzynarodowymi wymogami;
ochrona zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa wymaga zastosowania systemu uprzedniego uzyskania zezwolenia w przypadku przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszarem; wymóg ten jest zgodny z zasadą pomocniczości obowiązującą we Wspólnocie;
rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lipca 1988 r. w sprawie wyników działalności Komitetu Śledczego ds. sposobu postępowania i transportu materiałów jądrowych [7], wzywa, między innymi aby kompleksowe reguły wspólnotowe poddały transgraniczny przepływ odpadów jądrowych, systemowi surowych kontroli i zezwoleń od miejsca ich pochodzenia do miejsca składowania;
dyrektywa Rady 84/631/EWG z dnia 6 grudnia 1984 r. w sprawie nadzoru i kontroli transgranicznego przesyłania odpadów niebezpiecznych w ramach Wspólnoty Europejskiej [8], nie ma zastosowania do odpadów radioaktywnych;
decyzją nr 90/170/EWG [9] Rada postanowiła, iż Wspólnota powinna być Stroną Konwencji bazylejskiej w sprawie kontroli transgranicznych przepływów niebezpiecznych odpadów oraz ich unieszkodliwiania z dnia 22 marca 1989 r.; Konwencja nie ma zastosowania w odniesieniu do odpadów radioaktywnych;
wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły, wprowadzony w ramach Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA), kodeks dobrej praktyki w przypadku międzynarodowego, transgranicznego przesyłania odpadów radioaktywnych;
zarządzanie odpadami radioaktywnymi wymaga nadzoru i kontroli wraz z obligatoryjną wspólną procedurą zawiadamiania o przesyłaniu odpadów tego rodzaju;
konieczne są środki zapewniające kontrolę post – factum przesyłania;
właściwe władze Państw Członkowskich, miejsc przeznaczenia odpadów radioaktywnych, powinny mieć prawo zgłaszania zastrzeżeń wobec przesyłania odpadów radioaktywnych;
pożądane jest ponadto, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego, będącego krajem pochodzenia i Państwa Członkowskiego, będącego krajem tranzytowym były uprawnione z zastrzeżeniem określonych kryteriów, do określania warunków przesyłania odpadów radioaktywnych przez swoje terytorium;
w związku z potrzebą ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed zagrożeniami, związanymi z tego typu odpadami, pod uwagę muszą być także brane zagrożenia występujące poza obszarem Wspólnoty; dlatego w przypadkach, kiedy odpady radioaktywne są wprowadzane na obszar Wspólnoty lub obszar ten opuszczają, z państwem trzecim, który jest miejscem pochodzenia lub przeznaczenia albo z państwem trzecim, będącym krajem tranzytowym muszą być przeprowadzane konsultacje, a państwa te muszą wyrazić swoją zgodę;
czwarta Konwencja AKP-EWG podpisana dnia 15 grudnia 1989 r. w Lomé, zawiera szczególne przepisy dotyczące wywozu odpadów radioaktywnych ze Wspólnoty do państw trzecich, stron tej Konwencji;
odpady radioaktywne mogą zawierać materiały jądrowe jak to określa rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3227/76 z dnia 19 października 1976 r. dotyczące stosowania przepisów w sprawie zabezpieczeń przyjętych przez Euratom [10]; transport tych materiałów musi podlegać Międzynarodowej Konwencji w sprawie fizycznej ochrony materiałów jądrowych (IAEA, 1980 r.),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Zakres obowiązywania
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar, jeżeli ilość i koncentracja przekraczają poziom ustanowiony w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 80/836/Euratom.
2.
Powrotne przesyłanie takich odpadów jest uregulowane w szczególnych przepisach w tytule IV.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "odpady radioaktywne" oznaczają materiał, który zawiera lub został zanieczyszczony nuklidami radioaktywnymi i nie ma przeznaczenia użytkowego,
- "przesyłanie" oznacza operacje transportowe odpadów radioaktywnych z miejsca pochodzenia do miejsca przeznaczenia włączając załadunek i rozładunek,
- "posiadacz" odpadów radioaktywnych oznacza każdą osobę fizyczną i prawną, która przed dokonaniem przesłania ponosi za nie odpowiedzialność prawną i zamierza dokonać ich przesłania do odbiorcy,
- "odbiorca" odpadów radioaktywnych oznacza każdą osobę fizyczna lub prawną, na rzecz której takie odpady są przesyłane,
- "miejsce pochodzenia" i "miejsce przeznaczenia" oznacza miejsca usytuowane w dwóch różnych krajach, bądź w Państwach Członkowskich Wspólnoty lub w państwach trzecich, które zwane są odpowiednio "krajem pochodzenia" i "krajem przeznaczenia",
- "właściwe władze" oznaczają wszelkie władze, które na podstawie przepisów ustawowych lub wykonawczych krajów pochodzenia, tranzytu lub przeznaczenia, zgodnie z tytułami I–IV, uprawnione są do wprowadzenia w życie systemu nadzoru i kontroli; właściwe władze wyznacza się zgodnie z art. 17,
- "zamknięte źródło" posiada znaczenie nadane przez dyrektywę 80/836/Euratom.
Artykuł 3
Operacje transportowe konieczne dla dokonania przesłania dostosowuje się do przepisów wspólnotowych oraz krajowych, a także międzynarodowych umów w sprawie transportu materiałów radioaktywnych.
TYTUŁ II
Przesyłanie między Państwami Członkowskimi
Artykuł 4
Posiadacz materiałów radioaktywnych, który zamierza je przesłać lub uzgodnił ich przesłanie występuje do właściwych władz kraju pochodzenia z wnioskiem o wydanie zezwolenia.
Właściwe władze przekazują wnioski właściwym władzom kraju przeznaczenia, a także kraju tranzytowego w celu uzyskania zatwierdzenia.
W tym celu używają wzorcowego dokumentu określonego w art. 20.
Przesłanie tego dokumentu nie wpływa w żadnym razie na późniejszą decyzję określoną w art. 7.
Artykuł 5
1.
Wniosek może dotyczyć kilku wysyłek, pod warunkiem że:
- odpady radioaktywne, do których się odnosi, wykazują w istocie te same właściwości fizyczne, chemiczne i radioaktywne, oraz
- odpady te maja zostać przesłane od tego samego posiadacza do tego samego odbiorcy, a w sprawę zaangażowane są te same właściwe władze, a także
- przewidywane przesłania, o ile dotyczą także państw trzecich, mają zostać przeprowadzone przez to samo przejście graniczne przy przywozie lub wywozie na obszar Wspólnoty, względnie z obszaru Wspólnoty i przez to samo przejście graniczne państwa lub państw trzecich, chyba że zawarte zostało porozumienie innej treści między właściwymi władzami.
2.
Zezwolenie jest ważne przez okres nieprzekraczający trzech lat.
Artykuł 6
1.
Właściwe władze kraju przeznaczenia, a także odpowiedniego kraju tranzytowego, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania należycie wypełnionego wniosku, powiadamiają właściwe władze kraju pochodzenia, czy przyjmują wniosek, spełnienie jakich warunków uznają za niezbędne, albo że odmawiają wydania zatwierdzenia;
W tym celu używają wzorcowy dokument zgodnie z art. 20.
2.
Warunki wymagane przez właściwe władze Państw Członkowskich, tak kraju tranzytowego, jak i kraju przeznaczenia, nie mogą być bardziej rygorystyczne od warunków, które wymagane są w przypadku podobnych przesyłań w obrębie tych państw; przestrzegane powinny być obowiązujące umowy międzynarodowe.
Odmowa wydania zatwierdzenia lub uzależnienie zatwierdzenia od spełnienia warunków, powinno być uzasadniona zgodne z art. 3.
3.
Jednakże właściwe władze kraju przeznaczenia lub odpowiedniego kraju tranzytowego może żądać kolejnego niż przewidziany w ust. 1, terminu nie przekraczającego jednego miesiąca na przedstawienie swojego stanowiska.
4.